Psikolog

ÇAĞIN OKURLAR

KUTSAL

ZİYARETÇİLER

İstanbul / Kasım 1998

Yayın No: 8

Kitabın Adı: ©Kutsal Ziyaretçiler

Kapak Tasarım: Çağın Okurlar

Montaj: Mat Yapım

Baskı: Eren Ofset

Mücellit: Azizkan Mücellithanesi

ISBN 975-7891-26-6

1. Basım/ Kasım 1998-İstanbul

OZAN YAYINCILIK

Cemal Nadir Sk. 9/1

Tel: 511 98 78 527 98 47 Fax: 511 93 95 Cağaloğlu/İST.

İÇİNDEKİLER

Giriş 5

1. Evren Ve Yaşam 9

2. Evren Canlılarında Şekil Farklılıkları 16

3. Çağımız İnsanının Karşılaştığı Dünyadışı Formlar 18

BENZER FORMLARLA KARŞILAŞMA VAKALARI 18

FARKLI FORMLARLA KARŞILAŞMA VAKALARI 20

4. Eski Çağlarda Karşılaşılan Dünyadışı İnsanlar 24

FARKLI FORMLARLA KARŞILAŞMA VAKALARI 24

BENZER FORMLARLA KARŞILAŞMA VAKALARI 30

5. Çirkin Görünümlü Tanrılar Ve İnsan Görünümlü Robotları 32

6. Tanrı Taşıyan Araçların Özellikleri 44

UFO’ların Yaygın Biçimleri: 45

UFO’ların Alçalış ve Kalkış Şekilleri: 46

UFO’ların Yerçekimi Gücüne Karşı Dirençleri: 47

UFO’ların Hız Yetenekleri: 48

UFO’ların Gövde Materyalleri: 49

UFO Pilotlarının Görünümleri: 50

UFO’ların Işık Tezahürleri: 51

UFO’lardan Yayılan Manyetik Alan Etkileri: 52

UFO’ların Su Altı Kabiliyetleri: 53

7. UFO’lar Hakkında Bazı Önemli Görüşler 56

8. Tanrılar ve Meleklerin Geldikleri Yerler 63

9. İnsanlarla Tanrıların Gökyüzü Karşılaşmaları 68

10. Meleklerin Araçlarıyla Seyahat Eden İnsanlar 77

11. Eski Çağlardan İlginç UFO Tasvirleri 98

12. Güneş Arabaları ve Güneş Tanrıları 110

13. Teknolojinin Diğer Adı: Mucizeler 121

AY’IN BÖLÜNMESİ MUCİZESİ 122

IŞILDAYAN PARMAKLAR 127

BULUT VE YAĞMUR MUCİZESİ 128

IŞIKLI ASA MUCİZESİ 134

BALIK MUCİZESİ 136

GÜNEŞ VE AY’IN BİRLİKTE SABİTLEŞTİRİLMELERİ 140

ÇEKİRGE MUCİZESİ 141

KIZILDENİZ MUCİZESİ 143

DAĞIN ALTIN OLMASI 147

14. Tanrılara Özenen İnsanlar 148

15. UFO’larla Gelen Evrensel Din 154

16. Tanrı Yehova 181

17. Bir 20. Yüzyıl Denemesi 193

18. Kutsal Kitaplardaki UFO Olayları 203

19. Üç Büyük Dini Kuranların Gerçek Görünümleri 218

20. Dünyada Dünyadışı İnsanlar 234

21. Ziyaretçilerin Yardımları 240

22. Vahiy Melekleri ve Vahiy Ameliyatları 250

23. Genetik Peygamberler 269

24. Tanrı İnsan Melezi Liderler 291

25. Kutsal Laboratuar Gıdaları 314

26. İsa’nın Ölüm Senaryosu 324

27. Gökyüzüne Alınan İnsanlar 339

28. UFO’lar Tarafından Gerçekleştirilen Bazı Kaçırma Olayları 343

29. Bir İlginç Gözlem Teknolojisi 356

KAYNAKÇANIN KULLANIMI 368

KAYNAKÇA 369

Giriş

Karanlık dönemlerdeki kaosu durdurdukları tartışılmaz olan semavi kaynaklı tüm dinler, daha sonraki çağlarda ise bizzat çeşitli kaoslara neden olmuş ve hâlen de olmaktadırlar.

İşte bu nedenledir ki, dinsel kutuplaşmaların insanlığa ne getirip ne götürdüğü; yakın gelecekte ise daha neler götürebileceği, artık üzerinde ciddiyetle durulması gereken önemli bir sorun olarak görülmelidir. Tarihte, sadece farklı dini görüşlere tabi oldukları için birbirine saldıran ülkelerin, grupların, bu iç ve dış din savaşları sırasında ölen insanların, yakılan yıkılan şehirlerin, kütüphanelerin ve diğer kültür değerlerinin bir dökümü çıkartılmak istenilse, bunu bir kaç ciltlik bir kitaba sıralayabilmek bile olanak dışı olurdu.

Ortaçağ Avrupa’sında din adına işlenen cinayetlerin dini otoriteler tarafından yönlendirilen “Engizisyon” isimli mahkemelerde nasıl onaylandığı, insanların düşüncelerinden dolayı şehir meydanlarında nasıl yakıldıkları ile ilgili sayısız eserde, sayısız somut örnek yer almaktadır. Dinlerin ya da onların yersiz ve yanlış kullanımlarının dünya insanına neler kaybettirdiğine dair örnekler, benzer nice eserlerle daha da çoğaltılabilir. Ancak, bu o denli belirgin bir gerçektir ki, günümüz uygar dünyasında yaşanmış bitmiş bazı olayları düşünerek geçmişte neler yaşanmış olabileceğini anlayabilmek mümkündür.

20. Yüzyıl’ın sonuna gelindiğinde görüyoruz ki, halen birçok ülke radikal gruplaşmaların, yapılanmaların peşinde ya da tehtidinde olup, bu ise salt dinsel kökenli düşmanlıkların, gerek ülkesel, gerekse de ülkeler arası düzeyde olmak üzere, gelecek yüzyıla da taşınacağına işaret etmektedir. Şayet ihtiyaç duyuluyorsa, gerçekte yalnızca Tanrı ile kul arasında ruhsal düzeyde olması, kesinlikle bu sınırlar içerisinde kalması gereken dinsel yönelimler nedeniyle, bir yandan ülkeler arasında dini hatta mezhep (Ortodoks devletler) birliğine dayanan kutuplaşmalar artarak sürerken, diğer yandan insanlar kendi dinleri içinde de ayrı ayrı gruplaşmaktadırlar. Ruhsal bir araç olmaktan çıkarak sosyal bir amaç haline gelen dinsel eğilimlerin aşırılaşması, kutuplaşması ise bunun, sonuçta anlamsız çekişme ve çatışmalara dönüşmesine neden olmaktadır.

Ülkelerinde kendi inanç gruplarının etkin olması ya da ülke yönetimine kendileriyle aynı görüştekilerin gelmesi gerektiğine inanan insanların, bir yönetim boşluğu veya silahlı olanaklara kavuştukları zaman, birbirlerini nasıl acımasızca katlettiklerinin ve edeceklerinin somut kanıtı olarak, çeşitli İslam ülkelerinde Sünni ve Şii, Hristiyan dünyasında Katolik ve Protestan mezhepleri arasında (Kuzey İrlanda’da) halen süregelen çatışmalar gösterilebilir. Mezhepler adına yapılan bu eylemlerden daha da düşündürücü ve ürkütücü olanı ise şüphesiz ki, yaklaşık 10 yıldır 10 kadar tarikat (Allah’a ulaşmada izlenen bir yol-yöntem) taraftarlarının birbirlerini öldürmekte olduğu Afganistan örneği olsa gerekir. Şayet insanlar nasıl gerekiyorsa öyle, ama bir şekilde bilinçlenmedikleri takdirde, bu tür yönelimler dünyanın daha birçok ülkesi için, değil 2000’li yıllara 3000’li yıllara gelinse dahi her an söz konusu olabilecektir. Ki 21. Yüzyıl’ın eşiğinde gerçekleşenler, bu donmuş, kalıplaşmış gidişin en somut göstergeleridir.

VE

Bu kitap, salt teorik içerikli düşüncelerden hareket ederek değil, aksine belgeler ve bilgilerdeki mesajların doğal yönlendirmesine uygun olarak oluşturulmuştur.

Yazılma amacı sadece olası gerçeklere ışık tutmak olan bu yapıttaki veriler, şayet ilk bakışta değişik algılamanın getirebileceği düşünsel sınırlamalar ve önyargıdan uzak bir şekilde değerlendirilebilirse, önce dünyadışı insanlar ve onlarla çağlar boyunca kurulmuş Tanrı-Kul iletişimleri, ardından ise 21. Yüzyıl’da Tanrı-İnsan iletişiminin ne tür bir konumda olması gerektiği kolayca anlaşılabilecektir.

Yayınevinin notu

Kitap, her şeyden önce içeriği ve türü bakımından yazınımızda ilk olma özelliği taşımaktadır.

İnançlarımız, inançlarımızın kökeni, buna bağlı dinsel ve tinsel koşullanmışlıklarımız ve bu koşullanmışlıklarımıza etki eden kozmik güçleri, yazar; özgün mantık silsilesi içerisinde irdeleyip açıklamaya çalışmaktadır.

İnsan, Tanrı-İnsan ilişkisi; bu ilişkinin kuruluş ve gelişim biçimi bağlamında konu incelenirken, kaynak seçimindeki titizlik hemen göze çarpmaktadır. Zira birbirini tamamlayacak olan iki kitapta 200’e yakın kaynağın kullanılmış olması, araştırılan konuya yönelik ciddiyetin de bit göstergesi olarak karşımıza çıkmaktadır.

Bilindiği üzere; akıllı biyo-organizmaların hüküm sürdüğü gezegenimiz, evrenin diğer üyelerinden sadece biridir. Gezegenimizi şimdilik diğer gezegenlerden ayıran en temel özellik ise yaşamsal bir ortam olmasıdır. Bu yaşamsal ortam, İlkçağlardan bu yana kıyasıya dinsel çatışmalara sahne olmuştur ve olmaktadır. Kitabın ana temasını bu çatışmalara nedensellik teşkil eden dinsel fenomenler oluşturmakla birlikte, bu fenomenlerin odağına, Tanrılar ve onların gezegenimizdeki temsilcileri olan Peygamberler oturtulmaktadır.

Yazarın; Tanrılar, Peygamberler, Melekler ve bunlar arasındaki ilişkilerdeki eşgüdümün öyle ilahi bir yanının olmadığı savından yola çıkarak, bu eşgüdümün başka gezegenlerden gelmiş akıllı yaratıklar tarafından sağlandığına ilişkin önesürümleri ise olayı uzayın derinliklerine taşımaktadır. Bu da Uzayın, Galaksilerin, farklı insan formları olarak karşımıza çıkan Uzaylıların ve de yazarın “Tanrı Taşıyıcılar” olarak adlandırdığı UFO’ların gerek bilimsel, gerek dinsel ve gerekse de söylencebilim kaynaklarındaki tanımlanışlarına yeni bir boyut katmaktadır.

Dolayısıyla; yazarın kitabın bütünselliği içinde olduğu gibi, Çoktanrılı dinlerin, Semavi dinler olarak adlandırılan Tektanrılı dinlerin kutsal kitaplarından ve onların türevi durumundaki kaynaklardan yola çıkarak geliştirdiği düşünce normları da, salt bir insanın teorik önesürümleri değildir. Tamamen belgelere ve aydınlatıcı nitelik taşıyan çeşitli bilimsel bilgilere dayanmaktadır.

Yazılırken azami dikkat gösterilen önyargıdan uzak durma olgusuna, okunurken de dikkat edilmesini umuyoruz.

KAYNAKÇANIN KULLANIMI

Kitap bünyesine kaynak eserlerden alınan her bilgi sonrasında parantez içerisinde belirtilmiş sayısal değerler şunları ifade etmektedir:

(:)’den önceki rakamlar:

Alıntının yapıldığı eserin kaynakçadaki yerini göstermektedir.

(:)’den sonraki rakamlar:

İlgili bilginin kaynak eserdeki yerini belirtmekte olup;

(30) (43) (174) (175) (176) no’lu eserlerde, “Alfabetik Maddeleri” (184) no’lu kaynakta, “Program yayın tarihi ve niteliğini”

(108) no’lu eserde, “Hadis sıra”

Diğer tüm eserlerde, “sayfa” numaralarını belirlemektedir.

(/) öncesi rakamlar:

(45) (58) no’lu eserlerde, “Bölüm”

(57) (69) (70) no’lu eserlerde, “Bap”

(7) (26) (28) no’lu eserlerde, “Sure”

(3) (49) (92) (95) (96) (107) no’lu eserlerde, “Cilt” numaralarını

(/) sonrası rakamlar:

(107) no’lu eserde, “Hadis”

(69) (70) no’lu eserlerde, “Hadis sıra”

(45) no’lu eserde, “Dize”

(7) (26) (28) (57) (58) no’lu eserlerde, “Ayet”

(3) (49) (92) (95) (96) no’lu eserlerde, “sayfa” numaralarını belirlemektedirler.

NOT: Bu kitapta yararlanılan birçok eserden, takip edecek diğer kitaplarda da yararlanılacağı için tüm kitaplarda aynı kodların kullanılması uygun görülmüştür. Kaynakça sıralamasında görülen boşlukların nedeni hazırlanacak diğer kitaplarda kullanılan kaynakların belirtilmemesinden dolayıdır.

1. BÖLÜM

Evren Ve Yaşam

Yaşadığımız yüzyılın başlarında dünyada hâkim olan yegâne görüş, tüm Kâinat’ın yalnız Samanyolu’ndan ibaret olduğu şeklinde idi. Şimdi bir an için bu fikrin hâlen geçerliliğini koruduğunu kabul ederek, içinde yaşadığımız bu küçük Evren’i tanımaya başlayalım:

“Samanyolu’nun çapı, bugün 100.000 ışık yolu olarak bilinmektedir. Bu ise, saniyede 300.000 km. hızla yol alan ışığın, Samanyolu’nu bir uçtan diğer uca geçebilmesi için ihtiyacı olan zaman, anlamına gelmektedir.” (94:5)

İşte, bu denli yüksek bir hızla ilerleyen temsili bir uzay gemisiyle dahi, kendi galaksimizden çıkmamız bu denli zor ve hatta anlamsız görünmektedir. Mini Kâinat’ımız,

“Samanyolu’nun kapsadığı yıldız sayısı ise 200 milyardır.” (94:14)

Ve, yaşam olgusunun, 200 milyardan oluşan bir Kâinat’da bile, sadece tek bir yıldız etrafında kabullenilmesi hiç de doğru olmayacaktır. Eğer, biyolojik yaşam gerçekten dünyamızdaki ile sınırlı olsaydı, bu denli büyük bir Kâinat’ın varlığına da gerek olmamalıydı. Zira dünya canlılarının içerisinde yer alabileceği yeterli bir Kâinat olarak, Samanyolu Galaksisi bir yana, bir yıldız ve etrafındaki birkaç gezegeninin, yani Güneş Sistemi’nin kendisi bile yeterince büyük bir yapıdır. İşte, konuya bu açıdan bakıldığında; bir galakside milyarlarca güneşin var olması, en kötümser bir ihtimalle binlerce güneş sisteminin var olmasını da gerektirir ki, bu oluşumun amacı ise olabildiğince çok sayıda yaşamı başlatmak olmalıdır.

Biyolojik yaşam bilindiği üzere, tek bir gezegenlide olsa sadece Güneş Sistemlerinde başlayabilmektedir. Bir yıldızın yakın çevresinden geçen daha küçük kütlelerden bazıları, bu yıldızların çekim gücü ile kendi kinetik güçlerinin birbirini dengelediği bir mesafede, ne yakınlaşabilir ne de uzaklaşabilir. Böylece de birer uydu haline gelirler. İşte, bu şekilde oluşan Güneş Sistemlerinde ise, güneşin ısı ve ışığının en uygun ölçülerde ulaşabildiği noktalarda eğer ki bir gezegen mevcut bulunuyorsa, çeşitli aşamalardan sonra sistemde hayat oluşmaktadır.

Evet, yıldızlar güneş sistemlerine çekirdek teşkil etmekte. Oluşan güneş sistemleri ise, yaşamın başladığı gezegen için bir mikro kâinat görevi görmektedirler. Oluşan her güneş sisteminde mutlaka yaşam da olmalıdır, olacaktır denilemez; ancak her yeni sistemle birlikte yaşamın oluşma şansının çoğalacağı da bir gerçektir. Ve eğer, evrendeki bu kendine özgü sürecin var olma amacı, sadece ve sadece biyolojik hayatların oluşumuna zemin hazırlamak ise, ve bu amaç için de milyarlarca güneş oluşmuş ve halen oluşuyorsa; o halde, sadece Samanyolu sınırları içinde bile binlerce gezegende hayatın var olması kaçınılmazdır.

Şimdi, bir an için kâinatın kendisi olarak kabul ettiğimiz Samanyolu Galaksi sınırlarını aşarak, günümüz teknolojisinin bizlere sunabildiği veriler ışığında asıl kâinatı tanımaya çalışalım:

“Samanyolu, etrafındaki iki düzineye yakın galaksi ile birlikte dev bir galaksi kümesinin üyesidir.” (94:14)

“Bilinen evrende ise, milyarlarca galaksi ve her galakside milyarlarca yıldız bulunmakta olup, bu yıldızların çoğu Güneş’in benzeri yıldızlardır.” (129:29)

“Bugün, bize 4 milyar ışık yılı ötelerde bulunan galaksiler ve galaksi kümeleri tespit edilip, kataloglara geçirilmiş bulunmaktadır. Kâinatta ise, Samanyolu gibi 100 milyar galaksinin bulunduğu tahmin edilmektedir...

“Evrendeki galaksilerin yüzde 78’ini, spiral galaksiler oluşturur ve bir spiral galakside ise, 1 milyar ile 400 milyar arası güneş vardır. Virgo Galaksi Kümesi yakınındaki eliptik galaksilerde ise bu oran çok daha yüksek olup, her galakside 1 trilyon kadar güneşin bulunduğu bilinmektedir.” (93:3,7-9)

Henüz bu çağda ortaya çıkarak gelişmeye başlayan bir teknoloji ile, evrende trilyonlarca güneşin varlığı tespit edilmiş olup, yarının uzay teknolojisi ile, bu sayının çok daha artacağı şüphesizdir. Ve gerek dünyada, gerekse de uzayda konuşlandırılmış dev teleskopların sağladığı bilgiler, Evren hakkındaki görüşlerimizi tamamen değiştirdiği içindir ki; bugün, kâinatın Samanyolu ile sınırlı olmayıp aksine galaksimizin Kâinat içerisinde çok sınırlı bir bölge konumunda olduğunu bilebilmekteyiz. İşte, sınırlarının tahmin edilemeyecek boyutlarda olduğu bu denli kesin olan Evrende, olası yaşamların boyutları için de aynı şeyleri düşünmek mümkün görünürken, günümüzde bu konuda yapılan tartışmalar halen, zıt kutuplarda bulunanların tutarsızlıklarını da eleştirmek zorunluluğuna yönelmektedirler:

“ Astronomicilerin en çekişmeli sorularından biri; ‘Evrende Hayat Var mı?’ sorusudur. Harvard Ünv. Profesörlerinden, Nobel ödüllü biyoloji hocası George Wald, bu konuda düzenlediği bir sempozyumda görüşünü şöyle belirtmiştir: Bu soru, soru dışıdır; çünkü biz her tarafında hayat dolu olan yerleşik bir evrende oturuyoruz.” (169:9)

“Cambridge Ünv. Bilim adamlarından Dr. Anthony Hewish: Dünyadışı bir hayatın varlığı inancına katılıyoruz. Galaksimiz içinde yer almış bulunan korkunç sayıdaki yıldızlar içinde, sadece bizim dünyamızda hayatı kabullenmek biraz tuhaftır...

“Yale ve Mc Gill Ünv. Profesörlerinden, Mc. Dougall, Laswell ve Vlasic: Üzerinde canlı yaratıklar bulunması açısından, Dünyanın eşsiz bir durumda bulunduğunu, astronomi ile biraz ilgilenenler bile öne süremezler...

“İngiliz Havacılık Tarihçisi, Gibbs Smith: Dünyanın, evrende yegâne meskun yer olduğunu farz etmek, açık bir cehalet örneğidir.” (86:34-5,104)

Tüm bu ve benzeri fikirler, tartışmanın olumlu ucunda bulunanlara; diğer bir deyişle ise sadece gözüyle değil mantığı ile de görebilenlere ait olup, bir anlamda tepki olarak ifade edilmişlerdir.

Aslında, evrende yaşamın var olup olamayacağını tartışmak bir yana, bir an için dahi bunun aksini düşünmemek gerekir. Zira evrenin var olma sebebinin gerçekte hayatı oluşturmak olduğu çok fazla düşünmeden de anlaşabilecek bir olgu olup, bunun en somut kanıtı ise bu oluşumun bir ürünü olan Dünya canlılarıdır. Eğer ki, Evrende sadece bir mikro parça düzeyinde olan dünyada hayat oluşmuş ise; bu, Evrenin geneli için de geçerlidir. Bu denli geniş bir evrenin oluşmasına gerek var ise; onun zemin teşkil etmekle bağımlı bulunduğu yaşamın boyutları da çok büyük olmak zorundadır.

Şimdi, Evrendeki söz konusu bu kaçınılmaz oluşumun nasıl gerçekleşebildiğini, bilimsel veriler ışığında anlamaya çalışalım:

“Maddenin canlı, cansız tüm şekilleri, çeşitli elementlerin atomlarından yapılmıştır. Bu atomlar, kâinatın her yerinde aynı yapıda olarak bulunurlar ve aynı tepkime kanunlarına uyarlar...

“Canlı organizmaları oluşturan yapılar, içlerinde karbon elementi bulunan kompleks moleküllerdir. Canlı madde nerede olursa olsun, karbon atomunun kurallarına uymak zorundadır. Çünkü, karbon başka elementler ile olduğu kadar, kendisi ile de birleşerek çok sayıda atomu ihtiva eden moleküller kurma kudretine, en geniş ölçüde sahip olan tek elementtir...

“Dünyada bulunan atomlar, kâinatın en uzak bölgelerinde de vardır. Karbon atomunun başka atomlarla birleşme özelliği, canlı maddenin oluşabilmesinde gereken malzeme çeşitliliğini sağlamaktadır.” (55:17,21,29)

Ve karbon atomunun, doğasına uygun olarak hareket edebilmesine olanak tanıyan;

“Yıldızlar arasında uzanan uçsuz bucaksız toz bulutları gerçek birer laboratuar olup, bir yığın kimyasal tepkimeye sahne olmaktadırlar. Bu tepkimeler ise, çoğu organik olan çok sayıda molekülün doğmasına yol açarlar.” (144:14)

İşte, hareketli toz bulutlarında oluşan tüm bu organik moleküller, çevrelerindeki ya da ulaşabildikleri güneş uydularına yayılarak, güneşe uygun konum ve diğer gerekli şartlara sahip olanlarında yaşamı başlatmaktadırlar. Ve yüzeysel anlamda söylenecek olursa; Evren her şeyiyle bizzat kendi kendisini yaratmaktadır ki, bu oluşum tamamlanmış olmayıp, halen devam eden uzun bir süreç bağlamında devam etmektedir. Şöyle ki;

“Evreni meydana getiren; toprak, su, hava ve ateş öğelerinin atomlardan oluştuğu inancı çok eskidir ve antik Hint düşüncesinin ilginç bir varsayımıdır” (43:4)

İşte, bilimsel olarak keşif ve kabulünden binlerce yıl öncesinde dahi hakkında bilgi sahibi olunulan ve şüphesiz milyarlarca yıl önce de var olan bu evren oluşum yasasına göre; atomların yarattığı bu dört öğeden, bir yandan yıldızlar ve bunlardan güneş sistemleri, diğer yandan ise organik maddeler ve onlardan oluşarak bulundukları gezegenlerin doğasına uygun olarak yapılanan organizmalar meydana gelmektedir.

“Organik maddelerden canlı hücreye nasıl geçildiği henüz bilinmiyor. Ancak, Kâinatın herhangi bir yerinde, uygun şartlar meydana gelirse ve yetecek kadar enerji de varsa, bu enerjiyi de karbon bileşimlerinin kimyasal enerjisine çevirmeye elverişli bir katalist mevcut ise canlı hücrelerin temelini teşkil eden bu kompleks organik maddeler mutlaka oluşmaktadır.” (55:36)

Ve oluşan bu temel maddeler tüm Evren içinde yayılmakta, rastladıkları kütlelere yerleşmektedirler. Dünyaya düşen,

“Meteor parçaları üzerinde yapılan incelemeler, Dünya dışında hayat belirtilerinden bahsetmeyi mümkün kılmaktadır...

“Karbonlu kondrit denilen taş meteoritlerde, hayatın varlığı bakımından ilk önemli bulgu, suyun varlığının tespit edilmiş olmasıdır. Diğer bulgular ise; organizma kalıntıları, organizma fosilleri, ve organizmaların hayati fonksiyonlarının neticesi olan atık maddelerdir...

“Fransa ve Orta Afrika’ya düşen, ünlü Orgueil ve İvuna meteoritlerinin ikisinde de aynı maddeler bulunmuştur. Bulunan bu organizma kalıntılarının çoğunluğu, kondritlerin iç kısımlarında yuvalanmış bir haldeydiler.” (112:43-5)

Bu somut verilerden de anlaşılacağı gibi, yaşam sadece oluştuğu yerde kalmamakta ve ulaşabildiği büyük küçük tüm kütlelere âdeta yapışarak, şansını arttırmaya çalışmaktadır. Ve bu uğraşının, uğraşı sonucundaki başarının gözle görülebilir en yakın örnekleri doğal olarak dünya canlıları iken, uzaklardan gelen prototip verilerin ise meteoritler üzerindeki bulgular olduğu açıktır. Ancak, diğer dünyalarda da yaşamın var olduğuna dair bilgiler, sadece meteorit bilgileri ile sınırlı olmayıp, bizzat o ortamlardan gelen varlıklarca kurulan bazı dinlerin kutsal kitaplarında da yoğun bir şekilde mevcuttur. Ancak, gerek şartlanmalar sonucu, gerekse de günah korkusu ve diğer dinsel yargıların etkisiyle olsa gerek, binlerce yıl önce bizlere sunulan ve kendi imkânlarımızla hâlen ulaşamadığımız bu bilgilerden yeterince yararlanılmayıp görmezlikten gelinmiş ve dünyadışı yaşamın bizzat en somut kanıtı olan bu öğretici varlıklar tanrısal imajlar olarak algılanmışlardır.

Şimdi, bu dünyadışı varlıklardan dünya insanları üzerinde en etkili olan grubun, Evrendeki yaşam ile ilgili olarak bizlere bıraktıkları ve oldukça da ilginç mesajlar taşıyan bazı bilgileri kutsal kitap Kur’an ayetlerinden izleyelim:

“Yedi gök, yer ve bunlarda bulunanlar, O’nu teşbih ederler.” (28:17/44)

“Sûr’a üflenince, Allah’ın dilediği bir yana, göklerde olanlar, yerde olanlar, hepsi düşüp ölürler.” (28:39/68)

Bu ayetlerin bizi ilgilendiren manasına göre;

Evrende, üzerlerinde ölümlü yani biyolojik canlıların yer aldığı çok sayıda gezegen bulunmaktadır.

“Göklerde ve yerde olan KİMSELER, her şeyi O’ndan isterler.” (28:55/29)

Bu ayetin yine konumuzu ilgilendiren manasına göre söylenecek olursa, söz konusu dünyalarda; düşünebilen, isteklerde bulunabilen, yani insansı niteliklere sahip varlıklar da bulunmaktadır.

“Gökleri ve yeri, bunların içine yaydığı canlıları yönetmek, O’nun ayet (belge, delil)lerindendir.” (7:42/29)

Anlaşılacağı üzere, hayat, istisnai yerlere değil, aksine evrenin tümüne yayılmıştır ki, gerçekte evrenin ya da EVREN KÜMESİ’nin var olma sebebi de bu yayılmanın gerçekleşmesine hizmet olmalıdır.

“Göklerde ve yerde olanları, Allah’ın bildiğini görmüyor musun? Uç kişi gizli konuşsa, mutlaka dördüncüleri O’dur.” (7:58/7)

Burada kullanılan, “görmek” tabiri; mantıksal bir çıkarımda bulunmayı, idrak edebilmeyi ifade eden bir konumda olmalıdır. Ve bu ayetle ise; bilinçli olarak konuşabilen, sosyal gruplaşmalar oluşturabilen akıllı varlıkların, Evrenin genelinde söz konusu olduğu adeta vurgulanmaktadır.

Bir başka Kur’an ayetini (7:22/18) orjinal Arapça metninde kullanılan ve “Akıl Sahibi Varlıklar” anlamına gelen, “Men” kelimesi ile de, göklerde insan türü varlıkların bulunduğu çok net bir şekilde açıklanmıştır.

Ve bir diğer göksel kökenli kutsal kitap olan İncil’de, ilginç iki ayet bulunmaktadır.

“Göklerde ve yeryüzündeki her aile, (57.B.8:3/14)

“Eğer, insanların ve meleklerin dilleri ile söylersem’ (57.B.6:13/1)

Çağımızda yaşanan bazı ufolojik vakalarda, ihtimalen bu tür meleklerle karşılaşan dünya insanları, gözlemledikleri;

“Bu varlıkların lisanlarını, anlaşılmaz sesler olarak tarif etmişlerdir.” (18:264)

Dünyamıza bir yerlerden gelmekte olan bu ve benzeri canlıların, tıpkı bizler gibi birer güneş sisteminde yaşadıkları artık anlaşılabilecek bir olgu olup, Kur’an’da bulunan bir ayet ise bu olguya ışık tutucu özelliktedir:

“Yerde ve göklerdeki KİMSELER de, gölgeleri de, sabah akşam ister istemez Allah’a secde ederler.” (28:13/15)

İşte bu ayetten hareketle denilebilir ki; evrenimizde, yaşamın olduğu her yerde, mutlaka bir de güneş olmak zorundadır. Bilindiği gibi; dünyanın neresinde olunursa olunsun, insanların gölgeleri, dünyanın güneş çevresinde gerçekleştirdiği dönüş hareketine bağımlı olarak yere aksetmektedir. İşte, söz konusu ayetteki incelik de burada başlamaktadır; şöyle ki, bu ayetle hem tüm güneş sistemlerindeki canlıların, hem de yaşadıkları gezegenlerin belirli sabit kanunlara uymak zorunda olduğu; böyle olunca da, evrendeki bu kanunları oluşturan, yöneten kozmik bir gücün kurallarına itaat edildiği, yani bir anlamda koşulsuz olarak Allah’a tapıldığı açıklanmaktadır.

“Göklerde ve yerde, günün sonunda da, öğleye erdiğiniz zaman da hamd O’na mahsustur.” (7:30/18)

“Göklerde ve yerde bulunan kimseler hep O’nundur, hepsi O’na itaat etmektedirler.” (7:30/26)

Görülen o ki, tüm Evrende, gündüz ve gece kavramlarının söz konusu olduğu gezegenlerde yaşayan sayısız kimseler hep bu güce, hep aynı kozmik yaratıcıya bağımlı bir evrimle oluşmak ve O’nun kurallarına göre işleyen güneş sistemlerinde yaşamak, gölgeleri gibi itaat etmek durumundadırlar.

Evet, “Evrende başka hayatlar var mı?” sorusunu artık bir kenara bırakarak, Evrenin tümüyle hayat dolu olduğu ve her an yeni güneşler çevresinde yeni hayatların başladığı gerçeğini görmek gerekmektedir.

İşte, konuya bu gözle bakmaya başlanıldığında, sorulacak sorunun “Evrende ne tür hayatlar var?” şekline dönüşeceği açık olup, bu ise; Kâinatı sadece kendimize ait olarak algılamaktan kurtularak, genelde yeni bir bilince ve bilgiye ulaşmamızı kolaylaştıracaktır.

2. BÖLÜM

Evren Canlılarında Şekil Farklılıkları

“Evrende bulunan ve Dünyanın kimyasına az çok benzeyen ve aşağı yukarı Güneşimiz gibi bir yıldızın ışığında yıkanan her gezegen, Dünyada olduğu gibi yaşamı geliştirmek zorundadır. Kısmen bu düşüncenin etkisiyle birçok astronomlar, Evrende içinde yaşam bulunan birkaç milyar gezegenin olduğu fikrindedirler.” (115:19)

“Dünyaya düşen meteoritler üzerinde bulunan fosilleşmiş organizmalar, dünyada bilinenlere benzememektedirler.” (112:45)

Ve bunun nedeni ise, söz konusu ilkel organizmaların organik maddelerden oluşumları sırasında karşılaştıkları daha farklı süreçler olmalıdır. Zamanla bunlardan meydana gelen kompleks organizmalar da aynı şekilde birbirinden değişik şartların tesirinde oluşacakları için, farklı dünya canlılarında şekilsel ayrıcalıkların bulunmaması düşünülemez. Zira, aynı dünyanın yüzey koşulları kısmen farklı bölgelerinde bile, aynı türün özelliklerine bağlı olmakla birlikte şekil ve renk olarak farklı; bitki, hayvan ve insan formları oluşabilmiştir. İşte, dünya insanları dahi, gezegenlerindeki değişik bölgelere göre detayca farklı beden ve yüz yapılarına sahip olmuş iken; dünyaya nazaran, dünyadaki bölgeler arası farklardan çok daha farklı şartların etkisindeki yabancı dünya insanlarının tamamıyla bizlere benzemesini düşünmek olası değildir.

Başka bir dünyada yaşam oluşurken, olgular genelde aynı sırayı izlemiş olabilir. Ancak detaylar mutlaka farklıdır. Sıcaklıklar arası farklar, atmosfer farkları, oluşum sürecindeki farklar evrimin gelişme şekline mutlaka derin etkiler yapmış olmalıdır. Birçok hayvanda görülen, ortama uyma derecesi ise; sadece ortamın, hayat gelişimi üzerine ne denli etkisi olduğunun bir kanıtıdır...

“Yeryüzünde birbiri ardınca beliren birçok hayat şekilleri, şüphesiz, yavaş yavaş değişen özel şartlardan ileri gelmiştir. Şu halde, herhangi başka bir dünyada, hayatın alışık olduğumuz şekillerden tamamen farklı ve belki de kavramaktan aciz olduğumuz kılıklarda dahi gelişmiş olabileceği düşünülebilir...

“Kâinatın başka yerlerinde, dünyadakilerden hiçbirine benzemeyen bitki ve hayvan formları bulunabilir, ama hücrelerinin kimyasal bileşimleri ister istemez yeryüzündekiler gibi olacaktır, çünkü başka türlü olabilmelerine imkan bulunmamaktadır.” (55:21,36-7)

Aslında bu aynılığa; “hücrelerinin temel kimyasal bileşimleri” şeklinde yaklaşmak daha doğru olacaktır. Nitekim bu hususu aydınlatıcı olması itibariyle, kutsal kitap İncil’de ilginç bir bilgi bulunmaktadır:

“Her et aynı et değildir; insanların eti başka, hayvanların eti başka, kuşların eti başka, ve balıklarınki başkadır. Ve, semavi bedenler ve dünyevi bedenler de vardır; fakat semavi bedenlerin izzeti başka, ve dünyevilerinki başkadır.” (57.B.6:15/39-40)

Gerek semaviler tarafından verilen bu ve bu nitelikteki kutsal bilgilere, gerekse de bilimsel ya da mantıksal verilere göre belirlemek gerekirse, yaşam; evrenin, nerede olursa olsun, değişik özellik ve formlarla karşısına çıkan kaçınılmaz kaderi olmalıdır.

Başka formdaki canlıların olabileceğini kabul edip, etmemek aslında sosyal ve psikolojik normlarla ilgilidir. Eğer belli bir süreç içinde birbirlerinin varlığına alışmak zorunda kalmasalardı, dünyadaki farklı ırk mensubu insanlar, karşılıklı olarak algılayacakları yüzeysel ayrılıkları dolayısıyla birbirlerini dahi kabul edemezlerdi. Günümüzde bu kabullenme tamamen başarılmıştır. Hâlbuki çok yakın zamana kadar süren yüzlerce yıllık süreç içinde, sırf surat hatları ve renklerinin farklı olmasından dolayı siyah ırk insanları itici ve ürkütücü bulunmuş ve insan dışı kabul edilerek en ağır işlerde köle olarak kullanılmışlardır. İşte bir zamanlar bu tepkiyi gösterenlerin günümüzdeki torunları ise, söz konusu farklılığın doğal olduğuna dair bir eğitim ve alışma sürecinden geçerek bu forma alıştıkları için siyah ırkı hiç mi hiç yadırgamamaktadırlar. Ve tabii ki istisnai durumlar da her zaman olacaktır. Önemli olan ise çoğunluk tarafından bu krizin atlatılmış olmasıdır.

Siyah ırk insanının, diğer insan türlerince, birbirinden farklı derecelerle de olsa çağlar boyunca dışlanmalarında, adeta bir insan olarak kabul edilmeyişlerinde renk de rol oynamıştır. Ancak asıl neden hiç şüphesiz ki, onların alışılmışa göre bir hayli farklı olarak şekillenmiş surat biçimleri olmuştur. Ve işte, aynı dünya üzerinde dahi birbirinden özellikle suratça farklı, ve kimilerine ürkütücü gelebilecek kadar değişik formlar var olabilmişse; Evrendeki diğer dünyalarda da, genel ya da ayrıntısal açıdan hiç kabul edilemez duygusu oluşturabilecek kadar bizlere ve de birbirlerine benzemeyen insan formları oluşmuş olmalıdır.

3. BÖLÜM

Çağımız İnsanının Karşılaştığı Dünyadışı Formlar

Dünya insanının, Evrende başka yaşamların da olabileceği fikrine ulaşması, bilimsel olarak henüz çok yenidir. Bu fikrin tartışmasız olarak kabul gördüğü ve de gerekli teknolojiye ulaşıldığı zaman ise Güneş Sistemi dışına araştırma yolculuklarının başlatılması kaçınılmaz olacaktır. Belki ilk yolculuklar, sadece makine türü ya da insan biçimli robotlarla olacak, ama sonrakiler mutlaka robot ve insanlarla ortaklaşa yürütülecektir.

İşte, bizlerin belki bir 100 yıl kadar sonra gerçekleştirebileceğimiz bu seyahatlere, binlerce yıl önce başlamış ve hâlen sürdüren dünyadışı uygarlıkların bulunabileceğini düşünmek, günümüz insanı için artık ihtimal dışı bir olay değildir. Aslında bu fikrin bir olasılıktan çok, gerçekleşmiş bir olgu olduğu ise, dünya insanının çağlar önceden başlayıp günümüzde halen devam eden bir süreç içerisinde, bu uygarlıklardan gelen formlarla karşılaşma vakalarıdır.

Eski çağ insanları, karşılaştıkları bu formları, “melek” ya da “tanrılar” olarak nitelemişken; düşünsel evrimin daha ileri basamaklarında bulunan günümüz insanları ise, benzeri tür varlıkları uzaylı olarak adlandırabilmiştir. Ve eğer gelecekte gerçekleşecek olursa, dünya insanı da, adım atacağı meskûn gezegenlerin bazılarında, “Tanrı” diye karşılanırken, bazılarında ise, sadece “uzaylı” olarak tanımlanabilecektir ki, gerçekte ise; tanımlayan ve tanımlananlar aynı yerde bulunduklarından dolayı, uzaylı kavramının her iki taraf için söz konusu olduğu da açıktır.

Şimdi, çağımız insanının zaman zaman karşılaştığı bu, uzaylı ya da dünyadışı ziyaretçilerden bazılarını tanımaya ve eğer mevcut ise, karşıt yargılarımızdan soyutlanarak değerlendirmeye çalışalım:

BENZER FORMLARLA KARŞILAŞMA VAKALARI

Ufolojik olayların bir çoğunda, dünya insanına, özellikle de beyaz ırka çok benzeyen uzaylı insanlar rapor edilmiştir. Şimdi, bu tür karşılaşmalarla ilgili birkaç olayı, ardarda izleyelim:

(18 Ekim 1954 Fransa)

“Saint Point gölünün kenarında, 22.45’de, Mil Boarriot isimli kişi yol üzerinde bulunan parlak bir ışık yanında duran üç varlık görüyor. Bunlardan ikisinin boyları çok kısa olup, üçüncüsü ise normal bir insan görünümündedir.” (18:45)

(15 Ekim 1954 Fransa)

“Perpignan’da, emekli bir adam köpeği ile birlikte yürüyüş yaparken, 30 metre kadar ilerilerinde duran aydınlık kırmızımsı bir küre görür. Makinanın yanında, üzerinde dalgıç elbisesi görünümünde giysi bulunan bir insan durmaktadır, ve kendisini gören köpek havlamaya başlayınca, aracına biner, araç gürültüsüzce havalanıp uzaklaşır.” (18:41)

(27 Eylül 1954 Fransa)

“Lassus yolu üzerinde yürümekte olan bir kolej öğrencisi, yolun üzerinde duran dairesel bir cisim görür. Objeden iki insan dışan çıkıyor, çok geçmeden tekrar araca girip hemen havalanıyorlar. Bu olaydaki gözlemci, olay anında şok geçirdiğini ifade etmiştir.’ (18:27)

(10 Eylül 1954 Fransa)

“Akşam karanlığında evine dönmekte olan bir çiftçi, yol üzerinde duran bir insanın, kendisine dostça el salladığını görür. Normal boyda olan ve babında bir çeşit miğfer bulunan bu şahıs, çalıların arasından geçip, yolun az ilerisindeki yaklaşık 4 metre boyunda puro biçimli bir obje içine girerek havalanır.” (18:25)

Ve bu türden daha birçok karşılaşma vakası sonrasında yapılan gözlemci tanımlarına göre, bu formların genel özellikleri şöyledir:

“Boyları, 160 -170 cm. arasında; Saçları, erkeklerde kısa, kadınlarda ise omuz seviyesine kadar olup, açık kumral veya sarı renkte; Ten, normal veya koyu esmer renkli; Elbiseleri, iki parçalı üniforma biçiminde olup, koyu mavi, kurşuni veya siyah renkte; tespit edilebilen vakaların üçünde teşhis edilen üniformalar ise, parıltılı.” (18:229)

Katalog sınıflamasında yer alan gruplardan bir diğerine ait özelliklerden bazıları ise kısaca şöyledir:

“Boyları, 1.70-2 metre arasında; derileri, normal veya sarı renkte; elbiseleri, tek parçalı ve vücuda yapışık; rengi ise, koyu bir renk veya parıltılı tarzda.” (18:230)

Karşılaşılan bu insan benzeri varlıklar için,” bunlar, kendi gezegenlerinin tipik biyolojik varlıkları ya da robot tasarımlarıdır veya tamamen dünya insanı örnek alınarak tasarlanan robotlardır” diye düşünülebilir, ancak önceki konudaki bilgiler dikkate alındığında, ikinci ihtimal daha mümkün görünmektedir.

FARKLI FORMLARLA KARŞILAŞMA VAKALARI

(3 Temmuz 1955 A.B.D. Florida, Georgia)

Bayan Wesley Symmonds, arabasıyla Florida’ya giderken Stockton civarında, yol kenarında gördüğü 4 yaratığı şöyle tanımlamıştır: Böceklerinkine benzer şekilde ve iri gözleri olan, sivri uzun burunlara, ince uzun kollara sahip, insandan çok hayvana benzeyen varlıklardı.” (18:128)

Görüldüğü gibi, gözlemci kişi, bu uzaylıların göz yapısını tanımlayabilmek için tanıdığı bir varlık olan böcek formundan yararlanmakta, diğer özellikleri belirtirken ise, benzetebileceği bir varlık bulamadığı için insan formunun ölçülerini çarpıtarak mukayeseye gitmektedir. Ve denilebilir ki, ilk bakışta kabul edilemez görüntüsü bırakan bu varlıklarla dünya insanı arasındaki yegane fark, genelde uzuvların ölçüsel yapısıyla sınırlı kalmaktadır. İşte bu olguyu önceki bilgiler ışığında değerlendirecek olduğumuzda ise, bu varlıkların aslında hayvana değil de insana, ama kendi gezegen insanlarına benzediklerini anlamamız hiçte zor olmayacaktır.

(6 Kasım 1955 A.B.D. New Jersey)

“John Trasco isimli gözlemci, köpeğine yemek vermek için evinden dışarı çıktığında, önce havada asılı gibi duran parlak bir cismi fark eder, hemen sonrasında ise, yerde dolaşan kocaman kulaklı ve kurbağaya benzer suratlı olarak tanımladığı, en fazla 1 metre boyundaki yaratıkla karşılaşır. Varlık, bozuk bir İngilizce ile, barışsever amaçlı olduğunu ve sadece köpeği almak istediğini bildirince, John korku içinde, sadece, “defolun, gidin buradan” diye bağırdığını hatırlıyor.” (18:133-134)

(Mart, 1955 A.B.D.-Ohio, Loveland, Branch Hill)

“Bay R.H., sabahleyin arabasıyla giderken, yolun sağında bulunan ve boyları 1 metre kadar olan üç adam görür. Bunların suratları, R.H.’e kurbağa suratını hatırlatmış olup, gözlemci böyle bir benzetmeyi ağız görünümünden dolayı yaptığını belirterek, onları şöyle tanımlamıştır; ağızları çizgi şeklinde, gözleri ise insan gözü gibi ama kirpiksiz.” (18:128-29)

(22 Ağustos 1955 A.B.D. Kentucky, Hapkinsville)

“Sutton ailesinde misafir olarak bulunan Bill, ev yakınlarındaki tarlada bir uzay gemisi olduğunu söyleyince, herkes telaşla kapının önüne toplanır. Az sonra, araçtan eve doğru bir yaratığın yaklaştığı görülür. Yaklaşık 1 metre boyundaki ve boyuna oranla çok uzun kolları bulunan bu yaratığın, yine orantısal açıdan çok büyük kulakları ve yarık biçiminde geniş bir ağzı olup, gözleri büyük ve suratının yan taraflarındadır.

Ve daha sonra bu varlıklardan birkaç tane daha ortaya çıkıp, bu ailenin gözleri önünde çok rahat bir tavırla dolaşmaya başlıyorlar. Bay Sutton, silahını alıp, bu varlıklardan birine ateş edip düşürüyor, fakat varlık yerden kalkıp, ellerini de kullanarak kaçıp gidiyor. Bu olay sonrasında, yaratıklardan bir saldırı gelmiyor ama evin çevresinden de uzaklaşmıyorlar. Bunun üzerine, aile toplu şekilde araçlarına koşup, kasabaya kaçıyorlar, ve yanlarında polisle geri döndüklerinde ise uzay aracının artık orada bulunmadığı görülüyor.” (18:131)

Dikkat edilirse, bu olaydaki uzaylı varlıklar tanımlanırken, hayvan formlarıyla değil, alışılagelmiş organ boyut ve konumlarına göre tasvir edilmişlerdir. Fakat önceki vakalarda olduğu gibi insanlar çoğu kez, çok yabancısı oldukları bu formları belirlemeye çalışırlarken zorunlu olarak yeryüzünde bildikleri diğer formlarla, yani hayvan biçimleriyle mukayeseye yönelebilmektedirler. Şayet ilk vakadaki yaratıkların gözleri eğer ki normal ölçülerde ve çekik biçimli olsa idi; gözlemci kişi yaptığı tanımlamasında, “böcek gözü” benzetmesi yerine, tanıdığı bir form olan, “Çinli insan gözü” tabirini kullanabilecekti. Çağımız insanları da çoğu kez eski çağ insanı gibi tanımlama aczine düşüp, yaptıkları tasvirlerde, tanıdıkları hayvan tiplemelerinden yararlanmışlardır. Ancak, çağlar arası anlayış farkından olsa gerektir ki, görülen bu varlıkların ağızları kurbağa ağzı ile, gözleri böcek gözü ile tasvir edilmekle yetinilip; eskiçağ insanının yaptığı gibi, bu varlıkların kafaları yerine sadece ilgili özelliklerinden dolayı hayvan başları montaj edilmemiştir.

Son vakada görülen ateş etme olayı, şüphesiz ki bu varlıkların birer hayvan olmadığının bilincinde olarak gerçekleştirilmiş olup, bu davranışın aşırı uçtaki bilinmeyenlerden kaynaklanan doğal bir tepki olduğu söylenebilir. Ancak, birazdan göreceğimiz vakayı incelediğimizde bu tür tepkilerin bazen çok tehlikeli olabileceği de anlaşılmaktadır.

(13 Ağustos 1967 Brezilya)

“İancio De Souza adlı kişi, eşiyle birlikte şehirden çiftliklerine döndüğünde, evlerinin yakınında, havada asılı olarak duran 30-35 metre çapında bir cisim görür. Evinin etrafında ise, acayip görünümlü saçsız yaratıklar gezindiğini gören çiftçi, arabasındaki tüfeğini alıp tam omuzuna dayadığında, havada asılı duran araçtan çıkan yeşil bir ışık, omuzuna isabet ederek onu düşürür. Sonrasında, bu üç yaratık araçlarına binerler ve arı vızıltısına benzer bir ses çıkararak, araç uzaklaşır.

Gözlemci kişi hastaneye kaldırıldıktan sonra, önce kilo kaybeder, ardından vücudunda sarı lekeler belirir ve ölür.” (86:142-43)

İşte bazı ziyaretçilerimiz, dünya insanının kendilerini gördüğünde ne tür bir tepkide bulunacağından pek de emin olmadıklarından olsa gerek ki, her an tetikte beklemektedirler. Ancak onlara savunma amacıyla karşılık verirken hedefledikleri noktanın omuz olması da oldukça düşündürücüdür.

Ve şimdi, uzaylıların bu tedirginliğine de örnek teşkil etmesi açısından, bir başka yabancı varlık olayını izleyelim:

(13 Ekim 1954 Fransa Toulouse, Bourrasole)

“Eski pilotlardan M. Oliver ve M. Perano, tahminen 4 metre çapında ve yanında kısa boylu birisi duran bir disk görürler. Boyu 1 metre kadar olan bu yabancının üzerinde, vücuduna yapışık ve tek parçalı bir giysi bulunmaktadır. Varlığın kocaman gözleri ve büyük bir kafası vardır. Gözlemciler, araca ve varlığa yaklaşmaya başlayınca, aniden tutulup, hareket edemez hale gelirler. Ve hemen aracın yakınında bulunan varlık, araca binip havalandıktan bir süre sonra ise, bu paralize durumdan kurtulurlar.” (18:40)

Bu vakadaki gözlemciler üzerlerine sıkılan bir ışın görememişlerdir. Fakat benzeri birçok vaka incelendiğinde, bu tür paralize olaylarının araçtan yayılan manyetik alan etkisiyle değil de, bir tür ışın silahı ile gerçekleştirildiği ve uzay aracına yaklaşılmasını engelleme amaçlı olduğu anlaşılmaktadır.

Ve çağımızda karşılaşılan yabancı formlarla ilgili yüzlerce vakanın kaydedildiği bir katalog sınıflamasında, bu varlıklardan 4. tip olarak adlandırılan bazı grupların özellikleri şöyledir:

“1. GRUP: Boyları normal uzunlukta, yüzleri ifadesiz, derileri sanki yanmışçasına buruşuk.

2. GRUP: Kafaları saçsız, kulakları büyük, derileri buruşuk, elbiseleri vücutlarına yapışık.

3. GRUP: İri ve saçsız kafalı, buruşuk derili, kısa bacaklı bir bedenleri bulunan varlıklardır.” (18:233-34)

Şu ana kadar incelediğimiz tüm bu varlık formlarına dikkat edildiğinde, aslında evrende hâkim olan insani beden formunun tek olduğu ve bu formun genel değil, sadece yüzeysel hatlarda birbirinden farklılaştığı görülmektedir.

Dünyadışı farklı formlarla ilgili daha yüzlerce tanımlama bulunmaktadır. Ancak bu karşı karşıya gelişler çoğunlukla ani ve kısa süreli olarak gerçekleştiğinden, bu varlıkları çok ayrıntılı ya da somut şekilde belirleme imkanı doğmamaktadır. Yalnız, istisnai de olsa 1969 yılında karşılaşılan bir olay sayesindedir ki, diğer dünyalara ait insan formlarından birini oldukça yakından tanıma imkânı oluşmuştur:

“Kanada’nın tanınmış gazetelerinden, “Canadien Ninuit”, 1969’da şöyle bir haber yayımlamıştır:

Bir başka gezegenden gelen ve canavara benzeyen bir yaratığın kullanmakta olduğu uçan dairenin enkazı, Gürcistan’da 43 yaşında bir köylü tarafından bulundu. Rus polisine verdiği ifadede, Vasili Dubinshev isimli çiftçi şunları söylemiştir:

“Sabah 6’da, traktörle tarlaya giderken, birdenbire gökyüzünde bir gürültü duydum. Yukarı bakınca ise, 100-150 metre yükseklikte hareketsiz duran ve çevresinde yeşil, sarı, kırmızı ışıklar yanan bir daireye benzer cismi gördüm. Öyle ne kadar kaldığımı hatırlamıyorum, bir süre sonra bu cisim aniden hareket etti ve yolun dönemecindeki tepenin arkasında kayboldu. Ardından, hemen bir patlama sesi duydum ve gökyüzüne bir duman yükseldiğini gördüm.

Bunun üzerine traktörümle patlama yerine gittim ve tepenin çevresine yayılmış beyaza yakın renkte madeni parçaları görünce derhal polise haber vermeye geldim.”

Rus polisi, olay yerinde yaptığı araştırmalar sırasında, ölü bir yaratık bularak, koruma altına almıştır. Bu yaratığın üzerinde bulunan giysiler kısmen yanmış olup, yaratığın görünümü ise şöyledir:

Boyu 132 cm., kafasında saçları yok, surat derisi buruşuk, gözleri dairesel şekilde ve kirpikleri mevcut, burnu ve ağız yapısı küçük, bütün vücudu ince mavi damarlarla kaplanmış halde ve beden duruşu insanı andırmakta.” (86:76)

Bu ilginç olayda, aslında üzerinde en çok durulması gereken husus; sırf dünya insanından farklı detaylar taşıyan bir formu bulunduğu için, söz konusu varlığın bir canavara benzetilmesidir ki, işin tuhafı, canavar tiplemesine sokulan, gerçekte ise sadece kendi türüne benzeyen bu dünyadışı insanın bizden daha ileri teknolojideki bir gezegene ait olmasıdır.

4. BÖLÜM

Eski Çağlarda Karşılaşılan Dünyadışı İnsanlar

İnsanların arz dışı varlık formlarıyla karşılaşması, binlerce yıl önceki çağlarda başlamıştır. O dönem insanları, göklerden gelen ve çok üstün hünerleri olan bu varlıkların gücü karşısında hayrete düşerek, onların ancak birer Tanrı oldukları fikrine kapıldıklarında, bu varlıklar için zorunlu ya da plânlı rollerini oynamaktan başka bir seçenek de kalmamıştır.

FARKLI FORMLARLA KARŞILAŞMA VAKALARI

Tanrılarının resim ya da tanımlarım yapmak isteyen ilkel insanlar, farklı surat formlarının tasvirinde zorlandıklarında, tanıdıkları hayvan formlarından modeller almaya yönelmişlerdir. Bunun bir nedeni, bilinenden değişik şekil özellikleri karşısında anlatım acizliğine düşülmesi; bir diğer nedeni ise, gelecek kuşaklara tanrıları tanımlayıcı canlı modeller bırakma isteğidir. Aslında, bu çok da yadırganacak bir yöntem olmayıp, asırlar sonra benzeri tanrılarla karşılaşan günümüz insanı dahi aynı eğilimleri gösterebilmektedir. Nitekim 1950’li yıllarda yoğun bir şekilde karşılaşılan dünyadışı varlıkların yüz hatlarını tanımlamaya çalışanlar, şu ilginç ifadeleri kullanabilmişlerdir;

“Fil suratlı... Kurbağa yüzlü... Kedi suratlı,” (18:261)

İşte bu nitelikteki tanımlamaların günümüzde de devam etmesine karşın, bunların resme yansıtılması söz konusu olduğunda ise benzetilen hayvan formları model olarak alınmayıp sadece ilişki kurulan özelliklerden faydalanılmış ve bütünüyle bir özdeşleştirmeye sapılmamıştır. Ancak, eski dönem insanları, benzerlik kurdukları hatlar yerine, bu özelliğe sahip hayvan formunu bir bütün olarak kullanma yoluna gitmişler, dolayısıyla gerek tanımlamaları, gerekse de çizdikleri resimler oldukça abartılı bir hale dönüşebilmiştir. Ve işte bu eğilimin halen mitolojik eserlerde muhafaza edilen en önemli sonucu ise, “hayvan kafalı tanrılar” fikrinin doğması şeklinde görülmektedir.

Günümüz zihniyeti ile geçmiştekiler arası bir diğer fark da, geçmişte model alınan hayvan formlarının, tanrılar gittikten sonraki konumlarıdır. Şöyle ki, tanrıların görünümlerine benzetilmelerinden ötürü aşırı bir saygı görmeye başlayan bu formlar, zamanla kendilerine tapınılan bir konuma dahi gelebilmişlerdir. Nitekim birçok kadim ülkede, yanlışlıkla da olsa bu kutsal hayvanlara zarar verenler cezalandırılmakta ve hatta öldürülmekte idiler. Bu, bir zamanların ilkel inanç ve uygulamaları, çok istisnai ve hafiflemiş şekilde de olsa, günümüzde dahi etkisini sürdürmekte olup, hâlen bazı ülkelerde birçok hayvan türü, nedenleri ve doğru olup; olmadığı düşünülmeden adeta tanrısal bir saygı görmektedir. Şüphesiz ki, bu tür eğilimlere çağlar sonrasında bile itibar edilme nedeni, inanç ve eğilimlerdeki, akla ve bilime kapalı donuk kalıplaşmalardır.

Dünyaya gelen yeni bireylerin çoğu, sağlıklı düşünebilecek bir döneme ulaşıncaya kadar, aile ve çevresinin sahip olduğu ve onlara da öncekiler tarafından bir çeşit empozeyle kazandırılan fikirlerle adeta şartlandırılıp bir taklitçi haline ve gelecek kuşaklar için ise birer taşıyıcı konumuna getirilmektedirler. İşte, çağımız insanının, akla gelebilecek her tür kısır döngüden olabildiğince hızlı biçimde kurtulup, günümüz zihniyetiyle düşünmeye çabalaması artık kaçınılmaz bir zorunluluktur. Aksi halde ise; binlerce yıl öncesi zihniyetinin, binlerce yıl sonrasına da hâkim olması kaçınılmaz olacaktır.

Ve şimdi, eski insanların çağlar boyunca karşılaştıkları garip görünümlü tanrılarını, ya da diğer bir deyişle, başka dünyalardan gelen biyolojik varlık formlarını tanımaya başlayalım:

“Babillilerin yaratılış şiirinde, yüzleri insan yüzüne benzemeyen iki tanrıdan söz edilmektedir.” (66:30)

Bu, üzerinde önemle durulması gereken bir bilgidir. Zira dikkat edilirse, bu iki tanrının, sadece yüz biçimlerinin onlardan farklı olduğu belirtilerek, herhangi bir hayvan görünümü ile açıklamaya gidilmemiş, aslında en gerçekçi ve doğru tanımlama yapılabilmiştir.

Ve, Babil’e yakın bir başka bölge ülkesinde yapılan Tanrı tasvirleri ise doğadan alınan yardımların izlerini taşımaktadır:

“Eski Mısırlılar, tanrılarını ilk defa, M.Ö. 4000 ortalarında tasvir etmişlerdir. Bu tasvirlere göre; “Tanrı ve Tanrıçalar”, insan vücudu üzerinde hayvan kafası taşıyorlardı. Müzik tanrısının vücudu insan gibi, başı ise kedi kafası gibidir. Tanrı Anubis, köpek başı olan bir erkek olarak tasvir edilirken; Thoth’un kafası bir maymun; Ofois’in ise, bir kurt başı biçiminde resmedilmiştir.” (66:12), (67:45,61)

Elbisesiz kısımlar olduğu için, sadece surat yapılarındaki detaysal farklılıkları algılanan bu varlıkların, gerçekte farklı olmayıp, evrensel insan formunu, ama tüm bedenlerinde hakim olan onlara özgün çizgileriyle taşıdıkları açıktır. Varlıkların birbirinden de farklı olarak teşhis edilmiş olmaları, işte yine bu kendine, kendi gezegenlerinin doğasına özgün oluş ile açıklanabilir.

Eski Mısır halkları tarafından tespit edilen diğer bazı Tanrı görünümleri ise şöyledir:

“Tanrıça Nekbet, akbaba kafalı bir kadın; Tanrı Mentu, boğa kafalı bir erkek olarak resmedilirken; Tanrı Ammon koç biçimli; Tanrıça Heket ise, kurbağa biçimli bir kafası bulunan kadın şeklinde tasvir edilmişlerdir.” (43:6), (67:65, 72)

Bu konu ile birlikte ilk kez karşılaştığımız yukarıdaki türden bilgileri, mitolojik kaynaklardan öğrenebilmekteyiz. Şimdi, diğer konularda da zaman zaman yer alacak olan, bu ya da değişik nitelikli bilgilerin gerçek değerini anlayabilmek için aşağıdaki açıklayıcı alıntıyı dikkatlice değerlendirelim:

“Mitos kelimesi, söz-söylev manasına gelir. Genel anlamda, bir mitos; konusu içine tanrıların karıştığı özel bir söylev olup, mitoloji ise bu söylevlerin tümüne verilen isimdir. Mitolojinin, dinler tarihinden farkı; incelediği dinlerin doğrudan kendileriyle değil, onlarla ilgili hadiselerle meşgul olmasıdır. Bir mitolojinin ilmi incelemeye tabi tutulması, ancak ona olan inanç zayıfladıktan sonra başlar. Bir inancın anlamının araştırılması; din adamının, hüviyetini ilim adamı hüviyetiyle değiştirdiğini gösterir ki, bu hareket henüz göksel din dünyasında başlamamıştır. Ve mitoloji günümüzde bir ilim olma iddiasındadır.” (67:4)

Bu bilgilerden açıkça anlaşılacağı gibi, mitolojik bilgiler temelde; devamı oluşmamış, sürdürülememiş olan antik dinler ya da dinsel nitelikli olaylarla bağıntılıdırlar. Ve varlıklarından mitolojik kayıtlar sayesinde haberdar olabildiğimiz, söz konusu tanrılar Mısır’ı terk ettikten sonra, eski insanlar saygılarını tanrılarla benzerlik kurduğu hayvanlara yöneltmiş, zamanla da bu saygı, yerini tapınmaya bırakmıştır:

“Eski Mısır dininde, köpeğe ve diğer bazı hayvan türlerine tapınıldığı bilinmektedir.” (56:21)

“Tanrı başı taşıdıklarına inanılarak kutsal sayılan ve tapınılan hayvanlar; atmaca, aslan ve kedi idi.” (5:13)

“Eski Mısırlılar kedilere kötülük yapmaktan çok korkar, ve bütün tapınaklarda kedi besleyip, onlara kutsal varlıklar gözüyle bakarlardı. 1890 yılında, Ben’i Haşan bölgesi yakınlarında 180.000 kedi mumyası bulunmuştur.” (66:12)

Görüldüğü gibi, eski Mısır halkları, oldukça uzun bir süreç içerisinde oldukça çeşitli varlık türleri tarafından ziyaret edilmişler ve gerek bu dünyadışı insanlara, gerekse de onları anımsatan her hayvan formuna olabildiğince saygıda bulunmuşlardır.

Bu arada, dünyanın diğer bölgelerinde de benzeri tür varlıklarla karşılaşılmış ve oralarda da Tanrı olarak kabul edilmişlerdir. Bu kutsal varlıkların farklı surat görünümlerinin tasviri sırasında ise yine model alınanlar, dünyamızın doğal ortakları olan hayvanlardır:

“Sümerliler, bazı hayvan türlerini, tanrıların sembolü olarak kabul etmekle birlikte bunlara tapmamışlardır.” (176:11)

“Sümerlilerce kutsal sayılan hayvanlar; boğa, kartal ve aslandı”. (5:15)

“Türklerde, kurt kutsal bir varlık olarak kabul edilmekle birlikte kendisine tapınılmamıştır.” (56:15)

Bu ve benzeri bilgiler değerlendirildiğinde; çeşitli Türk topluluklarınca da dünyadışı varlıkların gözlemlendiği ve çevrelerinde en çok karşılaştıkları bir form olan kurt ile benzerlikler kurulduğu görülmektedir ki, ileriki konularda, bu bağlantıyı açıklayıcı oldukça detaylı örnekler incelenecektir.

“İskandinav ülkelerinin tanrılarından biri olan Fenris, bir kurt biçiminde tasvir edilmektedir.” (43:30)

“Kelt mitolojisinde bahsedildiğine göre, at ve boğa en çok kutsal sayılan hayvanlardandır.” (67:168)

“Etilerde, boğa ve geyik kendilerine tapınılan hayvanlardı...

“Kırgızlarda, taptıkları geyiğin adını taşıyan kabileler, hâlen mevcuttur...

“Boğa, tüm eski Ön Asya kavimlerinde kutsal bir hayvan olarak kabul ediliyordu.” (61:86,90-1)

“Zerdüşt dininde, inek ve köpek kutsal sayılan hayvanlar olarak kabul görmekteydi.” (56:21)

“Hititliler, Hurris adındaki bir boğa tanrıya tapmaktaydılar.” (43:39)

“Anadolu’da, M.Ö. 2500-2000 yıllarında yaşayan Hattilere ait güneş kurslarında gösterilen geyikler, dişi tanrıları; boğalar ise erkek tanrıları temsil etmekteydi.” (4:419)

“Siam’da yaşayan ilkel bir kavim olan Mokenlerin efsanelerinde, suratı kaplumbağaya benzeyen insan biçimindeki yaratıklardan bahsedilmekte, ve bunlara, “Kala” ismi verilmektedir...

“Hintlilerde, Tanrı Ganeşa’nın kafası, bir fil kafası ile; vücudu ve bacakları ise, insanınkilerle anlatılmaktadır.” (66:9,77)

Eski Hintliler tarafından görülen bu varlığın, o bölgede en çok rastlanılan fil formuna benzetilmesi; insanların çizgilerini en iyi bilip, ezberledikleri hayvanları model almaya daha yatkın olmalarına bağlanabilir. Aynı varlık, fillerin yoğun olarak görüldüğü bir başka ülkede, ihtimalen yine aynı form ile benzetilebilirdi; ancak bunun aksi durumda, yani fil yerine başka hayvan formlarının baskın olduğu bir ortamda, bu kez başka bir özelliği ile benzerliği bulunan apayrı diğer bir hayvan formu, bu tanrıyı temsil edebilecekti. İşte bu nedenle, örneklerini gördüğümüz ve göreceğimiz hiçbir garip suratlı Tanrı tasviri, benzetildikleri hayvan formları ile tam olarak açıklanamaz.

“ Çin dininde, yıldızlardan gelen bir İlah olan Kuei Hsing, bir edebiyat tanrısı olarak tanımlanıp, çirkin bir maymun şeklinde tasvir edilmektedir.” (75:100)

“Yunan mitolojisinde, “silen” adı verilen bazı yaratıklardan bahsedilmektedir ki bunlar; iki ayak üzerinde yürüyen, at kulaklı, insan vücutlu, ve at bacaklı varlıklardır.” (43:85)

Silenler gerçekte, yalnız kulak ve bacak biçimlerinin ince, uzun olması nedeniyle ata benzetilmelerine rağmen, yapılan bazı tasvirlerinde at vücutlu olarak çizilmeleri yüzünden, bu bilgilerin tamamı mitolojik hayal gücünün bir ürünü olarak kabul edilebilmiştir. Şimdi aynı varlıkların mitolojik hayal gücünden ve hayvanlarla mukayeseden tamamen uzak bir tanımını, yine mitolojide mevcut bir bilgiden izleyelim:

“Silenlere Silenos da denilir. Silenoslar dazlak kafalı, şişman ve yuvarlak gövdeli, ihtiyar görünümlü, bilgili varlıklardır.” (43:86)

Eğer, ilk tanımda yer alan özellikleri de birlikte değerlendirirsek, bu yaratıkların; saçsız kafalarının her iki yanında, oldukça büyük duran sivri biçimli kulakları, ve tıpkı bir atta söz konusu olduğu gibi, toplu bir gövde altında daha da cılız gözüken ince yapılı bacakları olan, buruşuk derili varlıklar olduğu kolayca anlaşılabilecektir. Görüldüğü gibi, mitolojide mevcut bilgiler tümüyle ve üzerlerinde biraz düşünülerek değerlendirilecek olurlarsa, çarpıtılmış ve abartılmış öyküsel kaplamalar kendiliklerinden düşerek, bizlere çok değerli bilgiler, ve hatta neden bu şekle büründüklerine dair mesajlar dahi verebilmektedirler.

Ve yine, Yunan mitolojisinde yer alan bir başka varlık türü;

“Satyr’ler, boynuzlu ve keçi ayaklı, insan vücutlu varlıklar olup, kimi kaynaklarda Tanrı sayılmışlardır.” (43:84)

“İnsan ve keçi görünümünü andıran Satyr’lerin hepsinin de çirkin oldukları kaydedilmekte olup, bu tanrısal varlıkların, görünümleri daha güzel olan dişilerine, “Nympha” adı verilirdi.” (30:28),(42:25)

İşte, bu varlıkların tasvirine dikkat edildiğinde ise, ortada keçi formuyla gerçekten benzeşen bir varlık bulunmadığını, ve meselenin nasıl bu konuma geldiğini tahmin edebiliriz, fakat yine de alâkalı iki örneği daha görmek, tahminlerimize oldukça yardımcı olacaktır:

“Eski Türk dini Şamanizm’de, insanlara gökten haberler getiren, demir boynuzlu bir gök keçisinden bahsedilmektedir.” (50:24)

“Dört yüzlü bir Eti devri kare mühründe; oturmuş halde gösterilen bir Tanrı figürünün başında, ön kısmında boynuz bulunan yuvarlak bir başlık resmedilmiştir.” (61:94)

Ve, artık kolayca anlaşılabileceği gibi, bu Eti tanrısında bulunana benzer bir başlıktaki düz ve dik çıkıntıların, bazı eski insanların aklına getirdiği ilk şey keçi formu olmuş, bu varlıkların bacak yapılarının keçi bacağı gibi çok ince olması ise bu izlenimi pekiştirmiş olmalıdır. Gerçekte ise, karşı karşıya olduğumuz bu varlık türü; oldukça cılız bacaklı ve dünya insanına göre çirkin surat ve vücut biçimine sahip, kendine göre ise ihtimalen ideal bir bedeni olan, ve de tanrılık yapacak kadar bilgili bir dünyadışı canlısıdır.

Nitekim, şu ana kadar incelediğimiz örneklerde görülebilen bu olguyu adeta pekiştirici bir konumda olan ilginç ve net bir bilgi, Macar kültüründe bulunmaktadır:

“Macar âlimlerinden Dr. Sebestiyan Gyula, 1902’de yayımlanan “Regös Enekek” isimli eserinde şu olayı nakleder: ‘Kutsal geyik, biliyoruz ki, bulutlardan yere parlak bir yol üzerinde indi. Alnında güneş parıldıyordu. Kendisini avlamak isteyenlere, hayvan değil semavi bir elçi olduğunu söyledi’.” (61:91)

Bu önemli olay, hadiseyi yaşayanlarca sonraki kuşaklara aktarılmış; onlar tarafından ise yaşanmışçasına bilinerek, olduğu gibi korunmuş olmalıdır. Ve denilebilir ki; Macar topraklarına eski devirlerde inen ışıltılı bir araç içinden, anlamlı bir şekilde konuşabilen, ve kendine özgü bir görünüm taşıyan semavi bir insan inmiştir. Ve bu varlığın alnındaki güneşle benzeştirilen olası ışık bandajı ise Uygur Türkleri tarafından yapılan bir gözlemi çağrıştırmaktadır:

“Gökten bir ışık indi! İçinde bir kız, ve kızın başında ateşten ve parlak bir beni vardı, yıldız gibi parlıyordu!” (10:13)

BENZER FORMLARLA KARŞILAŞMA VAKALARI

Bu gruba ilk dâhil edilecek olanlar, doğal olarak insan görünümünde olan varlıklardır. Eski çağlardaki karşılaşma vakaları arasında, insansı surat ve beden yapısına sahip varlıklara ait yüzlerce vaka bulunmaktadır. Önceki konularımızda da kısaca değinildiği gibi, bu tür formların biyolojik varlıklar olma ihtimali de vardır, ancak bu varlıkların tamamen dünya insanına, özellikle de iletişime girdikleri bölge insanlarına benzemeleri nedeniyle gerçek olma ihtimalleri oldukça düşüktür. Çünkü, bir dünyadışı insan türünün geldiği gezegen şartları ne denli çok dünyadakine benzese de, yine de diğer bazı etkenler nedeniyle, oluşan varlık görünümünde farklılıklar bulunacaktır. Nitekim dünyanın birbirine yakın bölgelerinde yaşayan insanlar arasında bile, surat biçimlerindeki ayrıntısal hatlar farklı farklı olmaktadır. Bir Eskimo, bir İskandinav insanı, Afrikalı, Akdeniz insanı, bir Çinli ve bir bu kadar daha farklı bölge insanı, konuyu aydınlatıcı olması açısından yeterince mesaj taşımaktadır.

Buna göre, karşılaşılan bu insansıların, dünyadakinden farklı ya da çok farklı formdaki yaratıklar tarafından hazırlanan ve insanlarla daha kolay ya da ürkütmeden iletişim kurma amacına hizmet eden Android türü robotlar oldukları düşünülebilir. Ve bir diğer ihtimal ise, bu insanlardan bir kısmının yine istenilen görünümde üretilmiş genetik robotlar, yani suni laboratuar insanları olabileceğidir ki, bu konuya ait bilgileri ileriki konularda oldukça detaylı şekilde göreceğimizi belirterek, şimdi söz konusu formlarla ilgili bazı mitolojik bilgileri izleyelim:

“İskandinav mitolojisinde bahsedilen “Tanrı Wotan”, yakışıklı bir insan görünümündedir. Bu savaş tanrısı, zekâsı ve ölçülü ahenkli konuşma kabiliyeti nedeniyle, zekâ ve şiir tanrısı olarak da anılmaktadır. “Tanrı Heimdall” bir ışık tanrısı olup, uzun boylu yakışıklı bir görünümde tasvir edilmiştir.” (67:194,199)

Yunan mitolojisinde tanıtılan birçok Tanrı ve tanrıça, tamamen c bölge insanlarının genel hatlarını taşımakta olup, ancak daha da güzel formlara sahiptirler. Bu durum, eski insanların kendi tanrılarını kendilerine benzeyen şekillerde tasvir edişleri biçiminde de düşünülebilir. Ancak, aynı insanların garip görünümlü tanrılara da sahip oluşları, bunu pek mümkün kılmamaktadır.

“Sümerliler’de çoğu Tanrı insan şeklinde tasvir edilmişlerdir. Sümerlilere göre, insana benzeyen bu tanrılar şekilce insan gibiyseler de, aslında insandan farklı ve ölümsüz varlıklardı.” (176:11)

Büyük bir ihtimalle yapay oldukları söylenebilecek bu tanrılar gibi tamamen insan görünümünde tasvir edilmeyen, ancak hayvan formları ile karıştırılmayacak kadar da belirgin insani bedenleri bulunan tanrılarla da karşılaşılmıştır:

“Çin dininin ilahlarından, “Pan-Ku” bir cüce insan; “Chang Kuc Lao” ise, ihtiyar görünümlü bir adama benzemekteydi.” (75:95,97)

“Kelt mitolojisindeki Tanrı Ogmios, kel kafalı ve buruşuk yüzlü ihtiyar bir adam şeklinde tasvir edilmekte olup; Tanrı Cernunnoe ise, çarpık bacaklı birisidir.” (67:168,170)

“Mısır mitolojisinde; Tanrı Ptah çarpık bacaklı, kocaman ve saç sız bir kafası olan, biçimsiz bir vücuda sahip, ve cüce boyutlu bir insan şeklinde resmedilmiştir.” (67:66)

Antik Yunan dini de diyebileceğimiz Yunan mitolojisindeki, “Silenos” örneği hatırlanacak olursa, aynı varlık hem hayvan formuyla, hem de buradaki örneklerde olduğu gibi orantısal ve nitelikse’ tariflerle de tanımlanabilmişti. Ve, Mısır mitolojisinde belirtile., hemen hemen tüm tanrıların hayvan kafaları ile tarife çalışıldığı da dikkate alındığında denilebilir ki; belki biraz daha dikkat gösterilebilseydi, söz konusu bu tanrıların birçoğu hayvan formları ile değil de, istisnai tasvirlerden biri olan, “Ptah” ve “Bes” gibi belirlenebilirdi.

“Mısır tanrılarından Bes; çarpık bacaklı ve büyük kafalı, elmacık kemikleri çıkık, oldukça büyük gözleri olan, sakallı ve cüce boyutlu birisidir. Tanrı Bes, bir gün “Ramak Tapınağı”nın güney kapısında dururken, kendisini gören ve alay etmeye başlayan birisini boğarak öldürmüştür.” (67:73)

5. BÖLÜM

Çirkin Görünümlü Tanrılar ve İnsan Görünümlü Robotları

Gezegenimize gelmeleriyle birlikte bir anda Tanrı konumuna yükselen yabancı varlıklar, genel hatlar açısından dünya insanı ile aynı görünüme sahiptirler, fakat imajsal görünümü etkileyen bedensel ölçü ve surat hatları söz konusu olduğunda ise ürkütücü ve hatta çirkinlik duygusu oluşturacak kadar bizden ayrıdırlar.

İşte, ne ölçüde olursa olsun, bizlerden mutlaka farklı çizgiler taşıyan ve taşıması gereken dünyadışı formlardan bazıları ise tamamen insan görünümü içerisindedirler ki, önceki bazı bilgiler de dikkate alındığında, bunların birer genetik ya da mekanik türü robot varlık olduğu söylenebilir. Şöyle ki; doğal görünümlü tanrılar, insanlara önce bu tabii biçimleriyle görünüp konuşmuşlar ve zaman zaman sırf bu görünümlerinden dolayı ürkütücü olmuş ya da pasif kalarak etkili olamamışlardır, nitekim tabii hallerinin en çok kabul gördüğü eski Mısır’da bile, tapınak rahipleri dışındaki kesimler arasından belirebilen ani ve ağır alaylarla dahi karşılaşılabilmiştir. Böyle bir durumda ise Tanrı rolündeki bu varlıkların, daha olumlu ve kolay iletişim kurma amacıyla söz konusu aracılara, insan taklidi robotlara yönelmeleri olası bir beklentidir.

Ve kurdukları bu ilişkilerin bazılarında tamamen araçlarında Kalmaya başlayan çirkin görünümlü Tanrılar, bazen de bu yapay varlıklarla birlikte görünüp, onların yanında bulunmaya başladıklarında; robotların, tanrıları; araçlarında veya geri plânda kalan, iletişime girmeyen yaratıkların ise yardımcı hayvanları ya da tanrının hizmetindeki çirkin şeytanları temsil ettiğine inanılmıştır.

Şimdi, ilk bakışta algılanması zor gibi gözüken bu olgunun yer aldığı bazı mitolojik bilgileri incelemeye başlayarak, söz konusu ilginç olayı anlamaya çalışalım:

“İskandinav ülkelerinin mitolojilerinde, Tanrı Votan’ın sürekli olarak yanında bulunan iki kurt ile gezdiği belirtilmektedir.” (43:51)

“Yunan mitolojisindeki bilgilere göre, Tanrı Artemis’in peşinde bulunan bir hayvan, daima onunla birlikte gezinmektedir.” (173:36)

“Eti mitolojisine göre, fırtına tanrısı Teşup ile görülmekte olan iki boğa onun arabasını çeken hayvanlardır.” (39:49)

Ve aynı mitoloji içerisinde yer alan bir konuşma ise şöyledir:

“Fırtına Tanrısı boğasına şöyle dedi: Muharebe etmek için geliyorlar.”! (39:13)

Ve “Mısır tanrılarından Mentu, boğa başlı olarak tanımlanır.” (67:65)

Anlaşılacağı üzere, bu tanrıların gerek yanlarında, gerekse de göklerde gezdikleri arabaları içerisinde gözlemlenen bu hayvan formları gerçekte onlara eşlik eden dünyadışı varlık tiplemeleridir ki, önceki bilgiler anımsanacak olduğunda anlaşımın kolaylaşacağı, ileriki bilgilerle ise bunun pekişeceğini belirleyerek, şimdi bu örneklere ışık tutacak bir kaydı izleyelim:

“Kurt başlı Tanrı Ofois mevcut tasvirlerde, kabilenin savaşçılarını düşman toprakları üzerinde götürürken gösterilmiştir. Bu Tanrı geceleri ise güneşin arabasını sürerdi.” (67:61)

Söz konusu Tanrı formlarını doğrudan gözlemleyen Mısırlıların bu tespitinden görüldüğü gibi; yanında insan görünümlü bir tanrının bulunmadığı bu varlık bizzat bir Tanrı ve araba çeken değil süren olarak algılanmıştır ki, bunun nedeni, kurulan iletişimin aracısız olmasıdır. Şimdi, tanrıların yanında gezen ya da arabalarını çeken hayvan formları diye algılanabilmiş bu varlıklara ışık tutacak diğer bir kaydı Özbek Türklerinin “Hanname”sinden izleyelim:

“Cabelka’da bir takım insanlar vardır ki, bunlar ne insandırlar, ne hayvandırlar. Gövdeleri adam gibi, başları kurt başı gibidir.” (35:306)

Ve çoğunlukla insan görünümlü tanrıların refakatinde ya da araçlar da kalarak, insanlarla iletişime girmeyen bu garip suratlı tanrıların, çeşitli halklar nazarında algılanış biçimleri ise hep aynı olmuştur:

“Eski İskandinav ülkelerinin tanrılarından Thor, iki keçinin çektiği bir araba ile dolaşmaktadır.” (43:92)

“Yunan mitolojisinde, Dionios ve Tanrıça Sibele’nin, aslanlar tarafından çekilen bir araba ile gezdiği belirtilir.” (173:90)

“Germen mitolojisine göre, Tanrı Freyr’in arabasını bir yaban domuzu çekmektedir.” (67:200)

“Hint tanrısı Pusan, göklerdeki gezisini, keçiler tarafından çekilen bir araba ile yapmaktadır.” (36:219)

Anlaşılacağı üzere, gökte dolaşan bu arabaların alt veya ön kasımlarında fark edilen ve insan biçimli Tanrı bindikten sonra bu taşıtları havalandırdıklarına şahit olunan garip görünümlü varlıkların, gerçekte asıl ve biyolojik tanrılar olduğu açıktır, nitekim;

“İskandinav ve Germen mitolojilerinde, tanrıların da insanlar gibi doğduklarıyla ilgili bilgiler bulunmaktadır.” (43:76)

Söz konusu asıl formlarla ilgili olarak insanlara kazandırıldığı söylenebilecek olan bu bilgilerin bahsettiği ölümlü varlıklar, kimi zaman da, insanlarla gerçekleştirilen görüşmelerde bizzat yer almış, fakat yine geri plânda kalmayı tercih etmişlerdir:

“Eti devrine ait dört yüzlü bir kare mühür üzerinde, oturmuş durumdaki insan şeklinde bir Tanrı ile, onun arkasında ayakta bekleyen çirkin görünümlü bir şeytan tasvir edilmiştir...

“Yine arkeolojik kazılarda bulunan, bir Eti kare mühründe yer alan şeytanın, küremsi şişkin bir gövdesi bulunurken, başı ise bir hayvan başını andırmaktadır...

“Bir Eti silindir mühründe, insan görünümlü bir Tanrı ile, bu Tanrının arkasında duruyor şekilde gösterilen, başında yuvarlak bir başlık bulunan küçük çıplak bir adam durmaktadır.” (61:94-5)

Şimdi, bu varlığın neden elbisesiz olarak algılandığı, ya da elbisenin resme yansıtılamadığını anlayabilmek için günümüzden bir örneği izleyelim:

“ 13 Ekim 1954’de Fransa’nın Toulouse kentinde, 4 metre çapında bir diskin yanında gördüğü bir varlığı tarif eden gözlemci, şu ifadeyi kullanmıştır; 120 cm. ye yakın boyu olan bu varlığın üzerinde, vücuduna yapışık ve ek yeri olmayan bir elbise bulunuyordu.’ (18:40)

İşte, Eti devrinden asırlar sonrasında görülen bu varlığın resmi, günümüz imkânlarıyla da çizilmiş olsa, büyük bir olasılıkla çıplak bir insan tasviri oluşacaktır.

Ve şimdi, Yunan mitolojisinin bizlere sunduğu ilginç bir saptamayı görelim:

“Tanrılar yere nadiren inerlerdi. İnsanların yanına gelmeleri zaruret olunca ise, ya bir hayvan, ya da bir insan şeklinde kendilerini gösterirlerdi.” (98:14)

Tahmin edileceği üzere, hayvan formuna benzetilen Tanrılar, zaman zaman asli şekilleri ile ortaya çıkan biyolojik varlıklar olup, insan biçimli olanları ise, onların kullandıkları yapay varlıklar olmalıdırlar. İşte, kurulan iletişimleri yumuşatmak için, daima ya da belirli zamanlarda kullanılan bu yapay tanrıların, olabildiğince düzgün hatlara sahip bir görünümde hazırlandıklarım ise, şu bilgilerden anlamak mümkündür:

“Tüm inanç sistemlerinde, temel görevleri aracılık olan melekler, güzel olarak tasvir edilirlerdi.” (43:61)

“Yunan kralı Odyseus’a gönlünü kaptıran Nausikaa, ona bakıp şöyle der, kendi kendine; tanrılara benziyor, engin gökte oturanlara.” (30:27)

“Ester, birçok kapıdan geçtikten sonra, kendisini kralın huzurunda buldu. Kral tahtında oturmuştu, değerli taşlardan dolayı parlayan devlet giysilerini giymişti, görkemli bir görünüşü vardı. Ester, şöyle konuştu; efendimiz, siz bana, Allah’ın bir meleği gibi göründünüz. Görkeminiz beni çok etkiledi, çünkü olağanüstü bir görünüşünüz var, ve yüzünüz cana çok yakın.” (58.2:5/1,2)

Özellikle, Tevrat’ın Apokrif Kitaplarında yer alan son örnekten anlaşılacağı gibi, gökyüzünden gelen ya da getirilen bu tanrılara işlenen yüz hatları, dünya insanlarında ender rastlanan derecede mükemmeldir. İnsan taklidi yapay formlar kullanmakla, zaten, kendi formlarının yüz yüze ilişkilerde neden olduğu ürkütücülüğü aşmış bulunan tanrıların, bu denli aşırılaştırılmış yüz hatlarına yönelmelerinden amaç ise, iletişim için oldukça önemli olan ilgi, dikkat ve etkilenmeyi de oluşturabilmek olsa gerektir.

Şimdi, çirkin ve güzel formların birlikteliğine ışık tutar nitelikteki bazı bilgileri, Hint mitolojisinden izleyelim:

“Pusan, güneş pırıltısı tanrısıdır. Hintliler, güneş tanrılarını bazen bir at, bazen boğa gibi çeşitli hayvan şekilleriyle, bazen de altında dairesel bir aydınlık görülen, arabalı bir insan şeklinde tasvir etmişlerdir. Bu tanrının seyahatlerinde onunla birlikte gezen Tanrı İndra ise, daima 25 yaşlarında görünen bir insan görünümüne sahip bir Allah’tı.” (36:212,218-19)

Görüldüğü üzere, çirkin ve insan görünümlü çeşitli tanrılar bir arada, hep aynı güneşin üzerinde ya da içinde yolculuk etmekte olup; güneşin içerisindeki garip formlar bu kez, tanrının arabasını çeken hayvanlar olarak değil de güneş tanrısının değişik birer tezahürü şeklinde algılanmışlardır. Tanrı İndra’nın hiç değişmeyen yüz görünümü ise gerek onun, gerekse de Tanrı Pusan’ın birer yapay varlık olduğunu belirleyici niteliktedir, zira Hintliler aynı tanrıları çok uzun süreçler boyunca gözlemlemiş ve hep aynı şekilde tasvir etmişlerdir.

Ve günümüzdeki teknolojik bilgilere dayanaraktan, birer Android ya da Siborg türü robot olduklarını söyleyebileceğimiz; Hint, Yunan, Yahudi ya da diğer antik dünya toplumlarının bu insan biçimli melek aracıları, şüphesiz ki onları oluşturanların bir diğer amacına da, programlandıkları dilde ve konularda hatasız diyaloğa da hizmet ediyor olmalıdırlar. Bu yeteneğin, hem tanrısal imajın güçlendirilmesi, hem de kurulan iletişimin sağlığı açısından büyük önem taşıdığını belirterek, şimdi, dünyada gerçekleştirilen yapay insanlardan androidleri incelemeye başlayalım:

“Bu tür robotların Fransa’daki üreticisi, Bernard Szajner, Android adı verilen bu insan biçimli robotları, seri halde üretecek bir fabrika kurmayı planladıklarından söz etmektedir.

Android robotun, sadece madeni iskeletinin insan görünümü alabilmesi için, şimdilik üç aylık bir süre gerekmektedir. Bilhassa, çelik kafatasının üzerine, kaplama yolu ile suni derili bir insan kafası yapmak, çalışmanın en zor yanı. Detay çalışmalarım, makyajcılar ve perukçular tamamlıyor. Yüz çizgileri ve insanı sevimli gösteren mimik hatları ise tek tek yüze işleniyor. Görenlerin nerede ise, “insandan hiçbir farkı yok” diyeceği bu robotlar; utanınca kızarıyor, gülüyor ve derli toplu konuşuyorlar. İnsan görünümlü bu robotları, yani Androidleri görüp, çekiciliklerine kapılmamak mümkün değil. Laser Graphics şirketi, 1987 yılında bu androidlerden 15 adet üretmiştir.” (119:30-2)

İnsan yapımı androidler, şimdilik sadece programlandıkları gibi hareket ediyorlar. Onların, gerektiğinde değişik oluşumlar karşısında, programlarında olmayan mantıksal tepkilerde bulunabilmelerine olanak sağlayıcı zekâ yeteneği ise henüz araştırma safhasındadır. Şimdi, bu alanda yapılan bazı çalışmalarla ilgili bir örneği tanıyalım:

“Japonya’daki Hakkaido Üniversitesi, Psikoloji Bölümü uzmanlarından, Profesör Massano Toda’nın yönettiği ekip, suni zekâ çalışmalarında kullanılacak bir heyecan ordinatörü üzerinde çalışıyor. Bu sistem tamamlandığında; ordinatör, herhangi bir insanla karşılıklı konuşabilecek. NENE ismi verilen bu sistem, 20 yaşındaki bir öğrencinin kişiliğini taşıyor.” (119:32)

Ve şimdi ise basit düzeyde de olsa konuşma yeteneğinin programlanabildiği bir robot örneğini görelim:

“Suni Zekâ Laboratuar Grubu, bilim adamlarından Jerry Winograd tarafından meydana getirilen bir robot, düşen cisimleri verilen komutlarla yerden kaldırabilmektedir. Aynı zamanda gördüklerini de analiz edebilen bu robot, söylenenleri yerine getirebiliyor ve sorulan sorulara cevaplar veriyor. İşin en önemli yanı ise onun söylenenleri anlamasıdır.” (133:7)

İşte, bu bilgiler ışığında denilebilir ki, sisteme eğer bir öğrencinin değil de, bir din adamının kişiliği programlansa idi, bu ordinatörle yapılabilecek konuşmaların niteliği, dersler ve sınavlar üzerine değil, ileriki konularda tanıyacağımız bazı meleklerde görüldüğü gibi, dini konulara özgü olacaktı.

Bu tür, ancak, insan değil Tanrı yapımı robotların ardındaki, biyolojik ve özgün formlu varlıklara bir örnek teşkil edebilecek bir yaratık cesedinin Gürcistan’da bulunduğunu, önceki bir konu kapsamında incelemiştik. Şimdi de, ihtimalen bozulduğu için, eğittiği insanların yanında kalan ya da kasten bırakılmış, çağlar öncesi bir Android cesedini tanıyalım:

“1920 yılında, John Spencer isimli bir gezgin, Hindistan’daki dağ yollarından birinde ilerlerken yorgunluktan bayılır. Çevredeki Tibetli din adamları onu bulup, Tuerin’deki ünlü Lâma manastırına götürerek misafir ederler. Manastırda bir başka gezgin daha bulunmaktadır. Bu kişi, lâmaların yaşamlarını merak ettiğini söyleyen, Amerikalı iş adamı William Thompson’dur. İki Amerikalının sohbetleri sırasında, W. Thompson, manastır hazinelerine ait olarak duyduklarından epeyce bahsedince, Spencer etkilenmiş ve manastırın dehlizlerinde gizlice dolaşmaya başlamıştır.

Bu gezilerinin birinde, görmüş olduğu bir tabuta yaklaşan Spencer oldukça ilginç bir görünümle karşılaşır. Tabutta, gümüşten örülmüşe benzeyen bir giysisi olan biri yatmaktadır. Bu ilginç varlığın başının yerinde, gene gümüşten olan bir küre vardır. Gözlerinin yerinde iki yuvarlak delik, burnunun yerinde ise kabarık küçük-küçük deliklerle bezenmiş oval biçimli bir şey bulunmaktadır ve ağız yeri yoktur.

Spencer, gördüklerini manastırdaki Lâmaya da anlatınca, Lâma; yıldızlardan gelmiş bulunan, büyük bir öğretmen karşılığını verir.” (15:56-60)

Ve eski dönemlerindeki tanrılarını Tanımlayan Kelt mitolojisinde ise ihtimalen benzeri bir Android kısaca şöyle anlatılmaktadır:

“Nudd, gümüş elleri olan bir tanrıydı.” (67:177)

İşte bu tanrının diğer görünür yeri olan surat ve kafatası için gümüş tanımlaması yapılmaması da dikkate alındığında, denilebilir ki; Tibet’in din öğretici androidinin, büyük bir olasılıkla bir zamanlar mevcut olan, insansı yüz hatlarını oluşturan yumuşak dış kaplamaları sökülmüş ve geride sadece gümüş ya da gümüş görüntüsü veren madeni kafatası kalmıştır. Ve bu robotun yemek yemesine gerek olmayacağı için, kafatası üzerinde ağız boşluğu oluşturulmadan, ihtimalen dış kaplamada yer verilen ve sadece kıpırdayan bir dudak işlevine sahip çıkıntıyla, insana benzetildiği düşünülebilir. Ve bir dönem konuştuğundan şüphe olmayan bu öğretmen androidde, burun kısmındaki cihazdan ses çıkış yeri olarak faydalanılmış olmalıdır; aynı zamanda bu cihazın koku duyumunu kazandırma amacına hizmet ettiği de düşünülebilir, nitekim günümüz robotlarında da koku duyumuna oldukça önem verilmektedir:

“Tokyo’daki Teknoloji Enstitüsünden, Profesör Tayoaka Marizumi’nin icat ettiği bir robotun burun kısmında, farklı koku gazlarını algılayarak bunları elektrik sinyallerine çeviren ve hafızadaki kayıtlı koku bilgileriyle karşılaştırma imkânı sağlayan bir cihaz kullanılmıştır.” (114:29)

Ve şimdi, tamamen bir insanın taklit edilmesiyle oluşturulmuş, dünya yapımı basit bir androidi tanıyalım:

“Japon robotçu Shuniehi Mizuno tarafından imal edilen Marilyn Monroe robotu, ünlü yıldıza her şeyiyle benziyor. Üzerinde ince bir suni deri bulunan yapay Marilyn; şarkı söylüyor, gitar çalıyor, ve onu seyreden insana şuh bir bakışla birlikte gülümseyebiliyor.’ (179.2:5)

İnsan görünümlü Robot Tanrılar kavramına açıklık kazandırıcı bir diğer robot türü ise, çok daha değişik bir teknoloji gerektiren ve oldukça da geniş bir konusu bulunan, “siborg”dur :

“Siborg’un esası şu prensibe dayanır; dışımızdaki en iyi teknolojiyi alıp minyatürize ettikten sonra, vücut dahilinde kullanmaktır. Ve, basit prototip siborgları yaptık bile. Suni deri, akciğer, ve robotik cihaz ve malzemeler ile donatılmış bulunan bu kısa ömürlü siborglar, su altında ve uzayda çalışabiliyorlar.” (136:40)

Denilebilir ki, siborglar; insan bedeninin, bu bedenin gereken tüm organları da dâhil olmak üzere, tıpatıp taklit edilerek oluşturulmuş yapay bir modelidir. Ve hazırlanan bu suni bedenler, mikro-teknoloji yardımıyla, düşünsel ve fiziksel yönden harekete geçirilerek, canlandırılırlar. Bir siborg hazırlanırken, gerek dış görünüm gerekse de hareket estetiği olarak, olabildiğince insana benzetilmeye çalışılır. Bu arada yeri gelmişken, ilginç bir hususa değinmek de yararlı olabilecektir. Dünyayı ziyaret eden farklı görünümlü varlıklar, insan benzeri siborglar yapabilecek teknolojiye sahip iseler, bu durumda, kendi siborglarını da yapmış ve bunları ise olabildiğince kendilerine benzetmiş olmalıdırlar. İşte belki de, Karşılaşılan garip görünümlü formların da birçoğu biyolojik varlıklar olmayıp, sadece birer Siborg kopya olabilirler.

Ve siborgların yapımında, insana özgü hareket estetiğini sağlayan ve dokunulduklarında, insan ten ve kas dokusu yumuşaklığından ayırt edilemeyecek malzemeler kullanılmaktadır. Şimdi, iskelet yapısından kas ve ten dokusuna, iç ve dış organlardan beyin ve sinir dokusuna kadar, gerçekleştirilmiş bazı çalışmaları izleyelim:

“Sharp Corporation adlı Japon firması, elektronik bir göz yaptı. Bu gözde, elektronik fotosensör tabakası bulunduran bir bilgisayar çipi kullanılıyor, ve bu çipin içinde ise mikro bir bilgisayar bulunuyor.” (131:76)

“1982 yılında, yapay kan ve yapay kalp üretildi ve bu kalp bir hastaya takılarak denemesi gerçekleştirildi...

“Mikro-elektronikle çalışan yapay kol ve bacakların takıldığı hastalarda, doğala yakın bir uyum sağlanabildi...

“Günümüzde artık, yapay iskelet eklemlerini seri halde üretebilecek seviyeye ulaşıldı.” (158:27)

“Massachusetts Teknoloji Enstitüsü’nde gerçekleştirilen son deneylerde başarılı sonuçlar alındı. Yarı kauçuk diye adlandırılan plastik kökenli bir madde, belirli bir elektrik akımına tabi tutulunca, şeklini değiştirip hareket ediyor. Ters akım uygulandığında ise, eski şeklini alıyor. Bu özelliğin, insan kaslarındaki hareket sistemi ile büyük bir benzerliği bulunmaktadır.” (138:22)

“Yeni bulunan, Hydron isimli plastik, su ile temas ettiğinde yumuşayıp kıvrılabilmektedir. Hydron’un su emmeye uygun molekül yapısı, emiş miktarını düzenleyecek şekilde kontrol edilebilmektedir. Yapılan deneylere göre, insan vücut dokusu ile yarışabilecek bir madde olan Hydron’un, vücudun iç ve dışında kullanılabilecek özellikte olduğu anlaşılmıştır. Hydron’dan, suni nefes borusu ve kan damarları yapılması çalışmalarına başlanmıştır.’ (156:15-7)

“Yapay organ konusunun araştırmacılarından Dr. Dobelle, bu yüzyıl sonunda, beyin ve merkezi sinir siteminin dışında insan vücudundaki tüm organların yapay olanlarla değiştirilebileceğini söylüyor.” (158:27)

Ve bu demektir ki; insan vücudundaki gerçek organlarla değiştirilebilecek seviyede olan bu organları kendi aralarında bir araya getirdiğimiz zaman, gerçeğinden ayırt edilmesi çok zor olan ve hiç yaşlanmayan yapay bir insan elde edilebilecektir. Üstelik bu tür bir robotta, sindirim ile ilgili bilinen tür organlara da gerek kalmadığından, kazanılan geniş iç alana; suni kalp ve kan damarları ile birlikte, farklı fonksiyonlu cihazlar da konulabilecektir. Günümüzde sürdürülen çalışmalarla, organik organların yapay olanlarla değiştirilebilmeleri oldukça mümkün görünürken, söz konusu beyin olduğunda ise bundan kaçınılmaktadır. Bunun sebebi, beyni taklit edebilme ihtimalinin zayıflığından çok, organik bir beyin yerine işlevsel taklidinin konulması durumunda, orijinal canlıyı öldürüyor olunacağıdır. Ancak, konuyu, bir insanın onarımı olarak değil de, biraz daha farklı şekilde düşündüğümüzde ise ilginç bir imkânın varlığı belirmektedir; şöyle ki, bir siborgun yapımında model alınan bir insanın, mevcut bilgi yapısı ve kişilik tepkileri de, siborga takılacak yapay beyin ya da mikroçip grubuna yüklendiğinde, yaşayan bir insanın kopyası elde edilmiş olur. Üstelik bu kopya ölümsüzdür de. Tabi ki, bu yapay beden de zaman zaman arızalanabilir, ama gerekli yenileme yapıldığında, kaldığı yerden yaşamına devam edecektir. Bu arada, şu ihtimalin varlığı da unutulmamalıdır; farklı birisinin formunda oluşturulan yapay bir bedene, var olan değişik bir varlığın bilgi ve kişilik işlevleri yüklenebilir ve böyle bir durumda ise garip görünümlü bir tanrının düşünsel kopyası, yani bir anlamda kendisi, bir insani beden içerisinde karşımıza çıkabilecektir.

Şimdi, dünya insanının bu teknolojiyle birlikte uzay teknolojisine de ulaştığını düşünelim; çok uzun süreli bir keşif gezisi için uzaya gönderilen ilk araçta bulunan pilot ve bilim adamları; ya biyolojik, ya da onların siborg kopyaları olacaktır. Ve bu gezi esnasında farklı formda zeki varlıkların yaşadığı bir gezegen tespit edilip, buradaki varlıkların tüm özellikleri dünyaya aktarılmış olsun; işte böyle bir durumda, ilerde aynı yere gönderilecek ikinci araçtan, insan görünümlü garip varlıkların yaraşıra, onlara doğal görünen, kendi formlarına özgü oluşturulmuş siborg varlıklar da çıkabilecektir.

İşte tüm bu düşünülenler imkânsız olmayıp; bu aşamaların gerçekleşmesinin hiç de zor olmadığını, dünyadaki teknolojik gelişim boyutlarına ışık tutucu bazı örnekleri inceleyerek anlamak mümkündür:

“1627 yılında tamamen hayal diye nitelenen “telefon” ile 1861’de ilk konuşmalar yapılmaya başlandı...

“Yine 1627 yılında ilk kez bahsedilen ve hayal diye nitelenen “denizaltı”, 1775’de artık kullanılmaktaydı...

“1864’de yapılabilirliğinden bahsedilen “ay uçuşu”, bilim-kurgu olarak nitelenen bir çerçevede bırakılıp, 200 yıl boyunca unutulduktan sonra; ancak buna imkân verecek teknolojiye kavuşulduğu 1960’lı yıllarda gündeme gelerek, nihayet 1969’da gerçek olmuştur...

“1923’de ileri sürülen “lazer” fikri 37 yıl sonra bilimsel bir gerçek haline dönüşmüştür...

“1927 yılında düşünülen “radar”, 1939’da gerçekleştirilmişti.

“1944 yılında acil bir şekilde ortaya atılan “atom bombası” fikri sadece 1 yıllık bir süre sonrasında gerçeğe dönüştürülmüştür.” (132:4)

Dikkat edilirse, olabilirliğinden bahsedilen bir teknik fikrin, içerisinde bulunulan teknolojik imkânların giderek daha elverişli olması ve şartların bu oluşumu zorlaması sonucunda, çok daha hızlı bir şekilde gerçekleşebildiği açıktır. Bu nedenle, artık bir teori olmaktan çıkıp, Prototipleri bile yapılmaya başlanan, “Siborg” gerçeğinin geleceğini, çok kısa bir süre sonra karşılayacağımız, “Bilgi Çağı”nın sağlayacağı imkânlar ışığında değerlendirmeliyiz. İşte o zaman sadece bu gerçeği değil; bililerinin bunu binlerce yıl öncesinde başardığını, dolayısıyla da, bunun yalnızca bir teknolojik gelişmişlik sorunu olduğunu görmek kolaylaşacaktır.

Ve şimdi, ilgili tüm bu bilgilerle gerçekleşebilir olduğunu anlamaya çalıştığımız, “Siborg” insanlardan birini, İslâm dininin kurulmasına aracılık eden bir meleği ve de “Siborg” kavramını düşündüren bazı bilgileri izleyelim:

“Cebrail, bir insan güzeli olan Dihye’nin suretinde olarak, Muhammed’e gelmişti.” (107:9/1480)

Bu sahih hadisten anlaşıldığına göre, beden ve surat yapısı çevre insanlarından birine, Arap insanına özgü en düzgün hatlara sahip bulunan Dihye isimli kişiye göre düzenlenmiş olan Cebrail’in, beyin yapısı ise tamamen kendine özgü olmalıdır; zira bu melek gerçekleştirdiği tüm ziyaretlerinde ya bir ayet getirmekte, ya da uzmanı olduğu dini hususlarda, peygamberi eğitmektedir.

Ve dünyadışı bir Siborg melekten sonra, şimdi de bir peygamberin siborg haline dönüştürülmesini görelim:

“Allah, onu iç giyimleriyle donatmış, ondan yemek ve içmek duygularını uzaklaştırarak, onu melek ve insanın niteliklerini taşıyan bir yapıya dönüştürmüştü. Böylece İlyas Peygamber; hem insan, hem de melek oldu.” (49:1/199) (95:1/701)

Tanrılar arası bir savaşı anlatan, Sümerlilerin Enuma Eliş Destanında, bir Siborg demontajını çağrıştıran ilginç bilgiler kayıtlıdır:

“Tanrı Mumnu’nun insani kısımları; akıntı içerisinde kesildi, ve Tanrı Ea, onun kemik bağlarını çözdü, ziyasını söndürdü.” (38:410)

Bu, oldukça zeki oldukları anlaşılan Siborg melek ve tanrılardan sonra, şimdi, suni bir varlık için hayati önemi bulunan suni zekâ konusunda, günümüzdeki bazı çalışmaları izleyelim:

“Bir robotla çevresi arasında uyum sağlanabilmesi için, onun akıllandırılması şarttır.” (119:32)

“MIT Suni Zekâ Laboratuvarının kurucularından biri olan Marvin Minsky, bu konudaki düşüncesini şöyle açıklıyor: “Bilinç” kavramı fazla önemsenmemelidir, çünkü bizim bilinç dediğimiz şey; beynin bir bölümünün, diğer bölümlerin yaptıklarına dair özet bir bilgiye sahip olabilmesidir. Aynı sistemin, yani bilincin, makinelere yerleştirilmesinin kolay olacağına inanıyorum.” (152:57)

İşte, Minsky bu inancını gerçekleştirmek için çalışmalarını hızla sürdürürken, bir başka yerde ise öncü nitelikte bir başarı gerçekleşmektedir:

“Suni Zekâ’nın öncüsü olarak kabul edilen Nöronlu Bilgisayar, insan beyninin nöronal yapısından ilham alınarak gerçekleştirildi. Bu ordinatör, programında olmayan, yeni karşılaştığı herhangi bir yazıyı okuyabiliyor; bunu aynı insan gibi, harfleri ayırt ederek becerebiliyor. Çeşitli görüntüleri de değerlendirebilen bu ordinatör, en karmaşık nitelikteki bilimsel hesapları dahi çözebiliyor.

Net Talk adı verilen bu ordinatörün oluşturulmasıyla, sadece suni zekâ yapımında önemli bir adım atılmakla kalınmıyor, aynı zamanda çok yüksek güçte hesap mekanizması gerektiren, karmaşık bilimsel problemlerin çözülmesi imkânı da sağlanmış oluyor.” (127:28-9)

Ve suni zekânın söz konusu olduğu yerde; suni bir beyin ve bu beyinle suni kaslar arasında iletişimi sağlayacak olan özellikle de bu nedenden ötürü mutlaka esnek olması gereken sinirler de söz konusudur. İşte tıpkı siborg organ ve kaslarda gerçekleştiği gibi, insansı dokuya özdeş ve esnek sinir liflerinin yapımına da imkân verebilecek bir buluş bu yakınlarda gerçekleştirilebilmiştir:

“Amerika’nın Philadelphia Eyaletindeki bir kimya laboratuvarında yapılan deney sonucunda, bilim adamları, metal kadar iyi elektrik ileten yeni bir plastik türü elde ettiler.” (162:9)

İşte, şu ana kadar gördüğümüz, ve çağımızda oldukça yeni olan tüm bu çalışmalara bakarak dahi, çok yakın bir gelecekte, Dünya insanının da uzaya robot, melek ya da tanrılar göndereceğini anlayabiliriz, nitekim;

“Japon bilim adamları daha şimdiden, yakın bir gelecekte; düşünen, hisseden ve karar veren robotlar üreteceklerini açıklamaktadırlar.” (100:6)

6. BÖLÜM

Tanrı Taşıyan Araçların Özellikleri

Çağlar öncesinden günümüze kadar devam eden uzun bir süreç içerisinde görülen tüm Tanrı araçlarının şekilleri, genel hatlar açısından hep aynıdır. Bunun nedeni, belki en ideal gövde şekillerinin bunlar olması olup, bu araçların dış görünümleri küre, disk, elips ve silindirik biçimli olarak tanımlanmışlardır.

Binlerce yıl önce olduğu gibi çağımızda da karşılaşılan bu araçlara, “Tanımlanamayan Uçan Nesneler” anlamına gelen İngilizce kelimelerin kısaltılmış hali, yani “UFO” ismi verilmektedir.

Günümüzde UFO’larla karşılaşan çeşitli insanlar, izlenimlerini konuyla ilgili yerlere bildirmişler ve bu bilgilerin bazı bilim çevrelerince değerlendirilmesi sonucunda ise UFO’ların birçok somut özellikleri belirlenebilmiştir. Konuyla ilgilenmiş bilim adamlarından biri olan, psikolog Carl Gustav Jung, UFO’ların bazı genel özelliklerini şöyle özetlemektedir:

“Uçan daireler fizik kurallarına uymuyorlar, ağırlık nedir bilmiyorlar ve görünüşe göre de, insana yakın pilotlar tarafından yönetiliyorlar.” (86 :34)

“UFO Evidence” isimli bir Amerikan telif eserinde belirtildiğine göre ise; “Bütün UFO 1ar, bir dönme simetrisi ile, kuvvetli bir elektromanyetik tesire sahip bulunmaktadırlar.” (18:61)

Ve Paris Bilimler Akademisi tutanaklarında, UFO’ların bazı özellikleri şöyle sıralanmıştır:

“Bu cisimler genellikle parlaktırlar ve etraflarına değişik renkte ışıklar yansıtmaktadırlar...

- UFO’ların üst kısımları, genelde kubbeli veya bombelidir...

- Söz konusu araçların üzerinde, köşeli veya oval pencereler bulunmaktadır...

- UFO’ların etraflarına yaydıkları manyetik alan, otomobil gibi araçlarda, arızalar oluşturabilmektedir...

- Uçan daireler, oldukları yerde burgu hareket yaparak alçalmaktadırlar...

- Bu araçlar, üstün hareket kabiliyeti ve yüksek hızlara sahiptir...

- Sesten hızlı gittikleri durumlarda, “Klasik Akışgan Mekanik Kanunu”na göre; havada patlamayı andıran şekilde, şok bir ses dalgası oluşturmaları gerekirken, bu fizik kuralına zıt bir biçimde yani oldukça sessiz uçmaktadırlar...

- Normal hızlarda uçtuklarında, ya tamamen sessizdirler veya vızıltıyı andıran hafif bir ses çıkarırlar.” (84:18,20)

UFO’ların genellikle gümüşü andıran, ışık yansıtıcı metal gövdelere sahip olduğunu da belirterek, şimdi tüm bu özellikleri, kayıtlara geçmiş bazı UFO olayları içerisinde gözlemleyelim:

UFO’ların Yaygın Biçimleri:

(16.5.1966 Danimarka, Kopenhag)

Fotoğrafçılar, kent üzerinde saatlerce dolaşan, yuvarlak biçimli uçan bir nesnenin yüzlerce resmini çekiyorlar.” (87:174)

(7.10.1954 Fransa, Monteux)

M. Margoillan isimli gözlemci, bir tarlanın ortasında durmakta olan yaklaşık 2.5 metre çapında, dairesel biçimli bir nesne görüyor.” (18:33)

(1.8.1870 Fransa, Riviera)

Kent üzerinde, büyük boyda ve yuvarlak biçimli uçan bir nesne -örülüyor.” (87:152)

(1.10.1954 Fransa, Blanzy, Montceau)

Yolda yürümekte olan iki kişi, yol üzerinde duran puro biçimli bir objenin, yaklaştıklarında havalanıp gittiğini bildiriyorlar.” (18:28)

(1894 İngiltere, Kuzey Galles)

“Amiral Ommanney tarafından, uzun bir balığa benzeyen uçan bir cisimle karşılaşıldığı rapor ediliyor.” (87:152)

(28.3.1965 A.B.D. b, Georgia)

“ Fort Bennig’teki Lawson Havaalanının denetleme kulesi, puro şeklinde ışıklı bir nesneyi 1500 mt.de dururken tespit ediyor.” (87, 170)

(29.10.1954 Fransa, Montlucon)

“Mesples’de, bir disk yere doğru inip aniden tekrar havalanırken iki kişi tarafından gözlemleniyor.” (18:49)

(12.10.1954 Fransa, Vielmur)

“Tarn’da, gece yarısından az önce, M. Roger Ramond isimli gözlemci önce gökyüzünde büyük bir aydınlık gördü, ve ardından, kendisinden 300 metre kadar ileriye, oval biçimli bir objenin konduğunu far ketti. Bu cisim, çevresinde bulunan bağlık bir araziyi mor bir ışıkla aydınlatmıştı. Orada öylece, üç saat kadar kaldı. Sonra, yavaş yavaş yükselerek 30 metre kadar yukarıya ulaşınca, adeta fırlarcasına uçup gitti.” (18:39)

UFO’ların Alçalış ve Kalkış Şekilleri:

(3.5.1964 Avustralya, Canberra)

“Aralarında üç meteoroloji uzmanının da bulunduğu bir grup insan, gökyüzünde, büyük ve parlak bir nesne görürler. Yükseklerde dolaşan bu nesne, aniden durduktan sonra olduğu yerde sallanarak aşağıya doğru yaklaşıyor, ve belli bir mesafeden sonra hızla fırlayıp, güney doğu yönüne doğru hızla uzaklaşıyor.” (87:172)

(9.10.1954 Lübnan, Beyrut)

“Bir Alınan firmasının temsilcisi olan M. Max Favell, yere konmuş bir obje görüyor. Beyaz bir ışık çıkaran bu cisim, daha sonra spin hareketi ile olduğu yerden dikine havalanarak gidiyor.” (18:35)

(11.10.1954 Fransa, Acquigny)

“Motosikletli iki kişi tarafından, sabah üç civarlarında, yol kenarındaki bir demiryolu üzerine konmuş 2.5 metre yüksekliğinde ve Çan’a benzer bir cisim görülür. Etrafından kırmızı, yeşil ışıklar çıkaran bu cisim, altından da turuncu bir ışık çıkararak hızla 10 metre yüksekliğe dikine havalanıyor, ve sonrasında ise, ışığı parlaklaşarak doğu yönüne doğru uzaklaşıyor.” (18:36)

(12.10.1954 Fransa, Toulouse)

“Luguevin’deki dükkanında geç saatlerde çalışmakta olan bir gözlemci tarafından, yere konmuş 6-7 metre çapında ve yaklaşık 2.5 metre yüksekliğinde bir cisim görülüyor. Aydınlık bir disk şeklindeki bu araca, gözlemci yaklaşmaya başlayınca, büyük bir hızla ve dikine olarak havalanıp, uzaklaşıyor.” (18:39)

Büyük bir kütlenin, olduğu yerden dikine havalanabilmesi yadırganmamalıdır, nitekim henüz 100 yıl öncesinde pervaneli basit uçakları yapabilmek başarı sayılırken, günümüzde Ufo’ları anımsatan benzeri bir teknolojiye ulaşılabilmiştir:

“Uzay Taksisi adı verilen araçta, güçlü jet motorları kullanılmıştır. Piste ihtiyaç duymayan ve dikine inip kalkabilen bu araç, havalandıktan sonra ise jet gibi hızla uçabilmektedir.” (100:41)

Bu teknolojik gelişme, doğal olarak çoğu günümüz insanı için ilgi ve heyecan oluşturacak niteliktedir. Ancak söz konusu buluşun şimdi değil de, binlerce yıl önce yapılması durumunda bile pek önemsemeyebilecek insanlar da söz konusudur. Zira eski Hintlilerin 5000 yıl öncesine ait, kutsal “Veda” metinleri ve bağlantılı kaynaklarda; “Vimana” adı verilen Tanrı araçlarına dair oldukça ilginç bilgiler bulunmaktadır:

“Vimanalarda, cıva motoru kullanılmaktadır. Agnihotra tipi Vimana iki motorlu olup, fil tipi büyük Vimanalarda ise ikiden fazla motor bulunur. Vimanalar, dikey olarak alçalabilirler, yükselebilirler. Yatay olarak binlerce km. uzaklara uçabilirler.” (16:6,31-2

UFO’ların Yerçekimi Gücüne Karşı Dirençleri:

(16.1.1982 Türkiye, İzmir)

“Saat 23.30 sıralarında, İzmir’in en yüksel kesimi Belkahve semti üzerinde ışık saçarak ilerleyen bir cisim, halk tarafından çıplak gözle izlenmiştir. Semt üzerinde bir süre hareketsiz duran bu cisim, daha sonra birden hızlanarak, Buca kereste depoları üzerinde durup hareketsiz kalmıştır.

Gök cisminin renginin, alev rengine dönüşmesi üzerine seyredenler arasında panik oluşmuş ve Buca itfaiyesi harekete geçirilerek olay yerine çağrılmıştır. Gök cismi 45 dakika kadar olduğu yerde sabit kaldıktan sonra, aniden hızlanarak kaybolmuştur.” (178.17:13)

(1.1.1982 Türkiye, Adana)

“Akşam 18.30’da işlerinden evlerine dönmekte olan iki gözlemci, karşılaştıkları olayı şöyle anlatmışlardır: Gazipaşa Bulvarı’na gelmiştik. Gökyüzünde çok alçaktan ilerleyen büyük bir cismin parıltılarını gördük. Sarı ve yeşil ışıklar çıkaran bu cismin şekli, tabanı bombeli olan ters çevrilmiş bir tabağı andırıyordu. Cismin, ilerlediği tarafta bulunan apartmanlara çarpacağını sandık, ama aniden durdu ve 1-2 dakika kadar öylece bekledikten sonra açık tarafa doğru hızlanarak gitti.” (178.16:1)

(3.7.1966 Fransa)

“Draguignan kasabasının dış mahalleleri üzerinde görülen bir uçan daire, tam 20 dakika süreyle yerden 100 metre kadar bir yükseklikte mıhlanıp kalıyor.” (87:174)

(15.11.1957 Türkiye, İzmir)

“Saat 16.00 sıralarında, gökyüzünde sabit bir şekilde duran parlak bir cisim, çevrede gruplar halinde toplanan halk tarafından saatlerce seyredildikten sonra, nihayet saat 20.00 sıralarında hareket ederek uzaklaşmıştır.” (178.10:1)

(30.7.1965 Türkiye, İstanbul)

“Şişli, Bomonti’de oturan eski gazeteci B. Ö. gözlemlediği olayı şöyle anlatmıştır: Apartmanımın batı yönündeki penceresinden, saat 22.00 sıralarında, dolgun bir topaç şeklini andıran parlak ışıklı bir cisim gördüm. Bu cisim, olduğu yerde titreyerek sabit duruyordu. Sonra aşağıya doğru alçalıp tekrar sabitleşti ve aniden ileri fırladıktan sonra, hızla geriye gelerek tekrar olduğu yerde durdu. Ve bu ışıklı cisim saat 01.00’e kadar, sürekli olarak aynı hareketlerde bulunduktan sonra uzaklaşıp kayboldu.” (178.13:1)

Ve şimdi, çağımızda gözlemlenen bu olayı anımsatır nitelikte olan bazı bilgileri, Tanrı araçlarını anlatan kadim Hint metinlerinden izleyelim:

“Vimanalar, hareketliyken durmak ve alçalmak gibi manevraları yapmaya son derece elverişlidirler. Meyilli veya yatay olarak ileriye geriye gidebilir, havada hareketsiz durabilirler.” (16:7,31,34)

UFO’ların Hız Yetenekleri:

(1888 Yeni Zelanda)

“Gökyüzünde çok büyük bir hızla ilerleyen, yuvarlak bir cisim görülüyor.” (87:152)

(29.1.1965 A.B.D. Maryland)

“Bir havaalanı üzerinde hızla uçan iki nesnenin, saatte 7680 km. süratle ilerledikleri tespit ediliyor.” (87:169)

(1.3.1966 Nikaragua)

“Managua yakınlarındaki Las Mercedes denetleme kulesinin görevlileri, açık mavi renkte ışıklar saçan, ve olağanüstü yüksek bir hızla hareket ederken havada dik virajlar alabilen bir uçan daireyi tespit etmişlerdir.” (87:173)

(20.8.1958 İtalya, Udine)

“Tam 11 gün boyunca, her gün saat tam 19.50’de kent üzerinden geçen esrarengiz bir uçan nesne, 12. ve son geçişini yine 19.50’de sessizce yapıyor. Ve, bu son geçişinde, 450 metre yükseklikte saatte 16.550 kilometre hızla ilerlediği tespit edilen bu nesnenin birçok resmi çekiliyor.” (87:163)

Ve unutulmamalıdır ki, bu hızlar sadece tespit edilebilenlerdir. Ufoların, yansıtıcı ve ısı soğutucu yüzeyleri ile gövde ve ilerleyiş biçimleri dikkate alındığında ise, hızdan kaynaklanacak aşırı ısınma riskinin olmayacağı, ve bu nedenle de en üst sınırın oldukça yüksek olacağı düşünülebilir.

UFO’ların Gövde Materyalleri:

(1.8.1871 Fransa, Marsilya)

“Gümüş renginde yuvarlak şekilli uçan bir nesne, kent üzerinden geçerken izleniyor.” (87:152)

(1.1.1910 A.B.D. Alabama)

“Gümüş renginde gövdesi olan, puro biçimli bir cisim görülüp kayıtlara geçiriliyor.” (87:153)

(18.3.1950 Arjantin)

“Akşamüzeri 6.30 sıralarında, Wilfredo H. Arevalo isimli gözlemci tarafından, disk şeklindeki bir araç yere konarken, diğer bir tanesi ise havalanırken görülüyor. Gözlemci, 150 metre kadar uzağına konan bu cismin, alüminyuma benzeyen parlak bir metalden yapılmış olduğu izlenimini edindiğini belirtmiştir.” (18:77)

(7.11.1954 İtalya, Sardinya Adası)

‘Monte Ortobene’de, motosikletiyle gitmekte olan bir adam, yolun kenarında disk biçimli bir makinanın yere konmuş olduğunu görür görmez, dikkati dağılıp yere yuvarlanıyor. Aynı diski görerek duran bir sürücü arabasından inmek suretiyle diske doğru yaklaştığında ise, bu disk bir çeşit vırlama sesi çıkararak havalanıyor. Ve az ötede bulunan çiftçiler tarafından da izlenen bu aracın çapı, tahminen 15 metre kadar diye belirtilmiştir. Aracın gövdesi ise, gümüş renkli bir metalden yapılmış olup, gövdenin üst kısmındaki kubbede yekpare bir pencere ve daha alt kısımda ise eliptik pencereler bulunmaktadır.” (18:50)

(1.9.1957 Brezilya)

“Bir UFO infilâkı tespit edilen, “Ubatuba” Plâjında yapılan incelemeler sonucu bulunan parçaların, saf magnezyumdan yapıldığı bildirilmiştir.” (86:184)

Ve açıkça anlaşılacağı gibi, Ufoların parlak yüzeyli ve hafif kütleli metallerden yapılmış olduklarını düşünmek mümkündür. Nitekim binlerce yıl öncesinden günümüze kalan önemli bir belge, söz konusu Ufo vakaları bulgularını destekleyici niteliktedir:

“Hindistan Uluslararası Sanskrit Araştırmaları Akademisi tarafından yayımlanan, “Havacılık Üzerine Tarih Öncesi Devirden El Yazması Bir Metin” isimli eserde, Vimana yapımı ile ilgili şu bilgiler bulunuyor:

Uçan araçların yapımı için en uygun olan, hafif ve ısıyı soğutucu metaller 16 türdür. Yüce ermişler, uçan araç yapımı için sadece bu 16 metalin elverişli olduğunu ifade etmişlerdir. Vimana gövdesi, aynen uçan büyük bir kuşun yapısı gibi hafif materyalden, sağlam ve dayanıklı bir şekilde yapılmalıdır.” (16:8,32)

Anlaşılan o ki, Tanrılar, bazı ülkelerle geçmişte olan ilişkilerinde, sadece din ve sosyal içerikli bilgileri değil, aynı zamanda teknolojik bilgileri öğretmeye de çalışmışlardır. Ve çağımız bilim adamları, bırakılan bu bilgilerden bağımsız olarak, Tanrılarla aynı sonuca ulaşmış ve uçan araçlarda, en hafif ve dayanıklılığı en yüksek olan metallerin kullanılması gerektiğini saptamışlardır. Nitekim günümüz uzay araştırmalarında, işte bu metallerden en hafif ve dirençlisi olan saf “Titanyum” tercih edilmektedir.

UFO Pilotlarının Görünümleri:

(9.10.1954 Belçika, Huy)

“Bir posta memuru tarafından görülen, yere konmuş haldeki puro biçimli obje üzerinde, insana benzer iki varlık fark ediliyor.” (18:34)

(11.10.1954 Fransa, Corbignye)

“Clamecy’li bir satıcı arabasıyla giderken, aracının motoru aniden durur ve farları söner. Hemen sonrasında, yolun yakınlarına bir cisim konar. Aracın yanında üç küçük insan beliriyor ve araç bir süre sonra havalanıp gidiyor.” (18:37)

(15.8.1965 Uruguay, Salto)

“Gündüz sıralarında, arabalarıyla seyahat eden 5 kişi, kuvvetli bir ışık ve bir uğultu sesi ardından, hemen önlerinde yere inen

UFO’yu fark edip duruyorlar. Olayın etkisinden bayılmayan diğer iki gözlemci, verdikleri ifadede, gördüklerini şöyle anlatmışlardır: içinde yeşil bir ışık yanan Ufo’da, üç tane insana benzer varlığın, sağa-sola ellerini kollarını sallayarak hareket ettiklerini görebiliyorduk. Aniden önce yavaş, ardından büyük bir süratle havalanarak, gözden kaybolması bir oldu” (18:104)

UFO’ların Işık Tezahürleri:

(18.12.1953 Türkiye, İzmir)

“Gaziemir semtinin kuzeyinde, saat 16.30 sıralarında iki uçan daire görülüyor. Civardaki halk tarafından heyecanla seyredilmesinden bir süre sonra, cisimler uzaklaşıyorlar. Görenlerin verdikleri ifadelere göre bu cisimler, çok parlak beyazlıkta ve adeta şeffaf gibiydiler.” (178.7:1)

(11.10.1954 Fransa, Aveyron)

“Montbazenz’de saat 10.00 sıralarında, çayırlık bir arazinin ortasına konan ve kuvvetli bir kırmızı ışık çıkarmakta olan, yaklaşık 4 metre çapındaki disk biçimli araç gözlemciler yaklaşınca havalanıp gidiyor.” (18:38)

(12.10.1954 Fransa, Les Tilleus)

“Dompierre’de Viell isimli bir iş adamı, sarı ve mor ışıklar çıkaran, daire şeklinde uçan bir makine görüyor. Bu araç iyice alçalıp toprak yüzeyine yaklaşıyor, sonra tekrar yükselerek güney-batı yönüne doğru uzaklaşıyor.” (18:39)

(15.10.1954 Fransa)

“Isbergues’de bir çelik işçisi, akşam saatlerinde aydınlık bir kürenin yere konduğunu ve etrafına değişik renkli ışıklar saçtığını yetkililere bildiriyor.” (18:42)

(25.5.1982 Türkiye, Muğla)

“Marmaris ilçesi üzerinde, saat 22.15 sıralarında görülen gök cismini izleyenler şunları anlatmıştır: Parlak bir ışık kütlesiydi ve turuncu, kırmızı renkler ile çok fazla ışık algılıyorduk. Yavaşça hareket ederek, Marmaris üzerine doğru yaklaştı. Geldiğinde durdu ve denizin üzerinde 5 dakika kadar kaldı, sonra yükseldi ve hızını arttırarak Rodos yönünde kayboldu.” (178.19:3)

UFO’lardan Yayılan Manyetik Alan Etkileri:

(11.10.1954 Fransa, Loire)

“Fonfredo’lu bir çiftçi, sabah karanlığında köylerden süt toplamak için arabasıyla dolaşmaktadır. Bir ara, arabasının stop etmesi ve farlarının sönmesiyle olduğu yerde kalır. Arabasından indiğinde, gökyüzünde ilerleyen bir ışığı fark eder ve ışık iyice uzaklaşınca, arabasının farları kendiliğinden yanar.” (18:36)

(21.10.1954 Fransa, Pouzou)

“Bay Cherbonnieres, yanındaki 3.5 yaşındaki oğlu ile birlikte arabasıyla giderken, birden vücudunda şiddetli bir elektrik şoku hisseder ve bu arada çocuk ağlamaya başlar. Nihayet, arabası stop ederek farları söndüğünde, yol üzerinde bulunan ve havalanırken gözleri kamaştırıcı bir kırmızı ışık yayan nesneyi fark eder.” (18:47)

(27.10.1954 Fransa, Linzeux)

“Çok alçaktan geçmekte iken gözlemlenen, parlak bir uçan nesne, yoldan geçmekte olan bir arabanın motorunun stop etmesine ve farlarının sönmesine neden olur. Sürücü ve yanındaki kişi, vücutlarında bir elektrik şoku hissediyorlar.” (18:48)

(13.11.1954 Fransa, Buchy)

“Arabalarıyla yolculuk etmekte olan gözlemciler, araçları tutukluk yapıp vücutlarında ise bir nevi karıncalanma oluştuğu sıralarda, aydınlık bir cismin yerden havalanarak uzaklaştığını görüyorlar.” (18:51)

(16.1.1982 Türkiye, Edirne)

Havsa ilçesinde oturan emekli baş komiser O. Yalçın şahit olduğu vakayı şöyle anlatmıştır: “Saat 21,35’de televizyonumun ses ve görüntüsü aniden bozuldu. Balkona çıktığımda, mavi ışıklar saçan bir cismin İstanbul yönüne doğru gittiğini gördüm. Bu cisim küre biçimindeydi.” (178.17:13)

(5.10.1954 Fransa, Beaumont)

“Clermont-Ferrand civarında birkaç gözlemci, gökyüzünden kendilerine doğru gittikçe parlaklaşarak gelen bir objenin farkına vardılar. Obje, üzerlerine doğru 150 metre kadar alçaldığı zaman bedenlerinde bir tuhaflık hissettiler, ardından ise kıpırdayamaz oldular.” (18:32)

(20.7.1954 Norveç, Oslo)

“Arabalarıyla yolculuk etmekte olan iki kişi bir obje tarafından izlendiklerini fark ettiklerinde, iyice görebilmek için durup baktılar. Olaydan sonra, gözlemcilerden birinin kol saati işlemez olmuş, arabanın boyasında renk değişimi meydana gelmişti.” (18:24)

(7.10.1954 Fransa, Le Mans)

“Renault Motor Co. işçileri yol kenarında, yerde duran bir obje gördüler. Vücutlarında karıncalanma ve bir çeşit uyuşma hissettiler. Obje yeşil bir ışık çıkartarak, yere paralel ve çok yakın bir konumda uçup, uzaklaştı.” (18:33)

UFO’ların Su Altı Kabiliyetleri:

Gerçekte bunun bir yetenekten de öte, Ufoların temel özelliği olduğunu, tarih öncesi Hindistan’ında yapılmış olan kısa bir Ufo tanımlamasından anlamak mümkündür:

“Bir içsel kuvvetle yeryüzünde (atmosfer içerisinde), su içinde ve göklerde (uzay içerisinde) kuş gibi hareket eden aletin adına, “Vimana” denir.” (16:7)

Bu arada zamanı gelmişken, bizlerin UFO adını verdiğimiz bu Tanrı taşıyıcı uçan ve yüzen araçlara, eski Hintlilerin neden “vimana” dediklerini görelim:

“Vimana, imparator Sarayı anlamına gelen Sanskritçe bir kelimedir.” (175:14)

Ve, Hintliler aynı kelimeyi dini tapınakları içinde kullanmışlardır. Tapınaklar bilindiği gibi, Tanrının sembolik olarak bulunduğu evi olarak kabul edilirler. Vimanalar yani Ufolarda ise, Tanrıların sembolik olmaktan daha öte şekilde bulundukları düşünülecek olursa, söz konusu ismin geçerliliği anlaşılacaktır. İşte, bir imparator ile mahiyetinin yaşadığı bu uçan araçlara saray bile demenin yetersiz kalacağını, ileriki konularda göreceğimizi belirterek, şimdi, Uf o ve deniz ilişkisini anlamaya çalışalım.

“Eski Çin dini ilahlarından Yü Huang’ın dünyaya, “haberci” olarak gönderdiği ölümsüz varlıklardan Chung Li Chüan, yapılan tasvirlerinde denizi geçmekte kullandığı şeftalisi ile birlikte gösterilmiştir.”(75:96)

Tanrılarının bir din kurucu olarak gönderdiği varlığı, sahip olduğu aracıyla denizde de yolculuk ederken gören Çinlilerin bu tasviri şüphesiz bir hayal ürünü olmayıp; aksine, yabancı formları hayvan figürleri ile anlatmaya çalışan eski insanların, onların araçları konusunda dahi mevcut doğa formlarına yöneldiklerine iyi bir örnek oluşturmaktadır.

Ve bu ölümsüz varlığın Çin dini habercisi olduğu ne denli belirgin ise, semavi dinlerde sözü edilen meleklerden biri kadar melek olduğu da o denli açıktır, nitekim;

“Haberci kelimesinin Arapçadaki karşılığı, melektir.” (174:9)

Şimdi, yine bu meleklerden birini, yine denizde, ancak bu kez küresel aracın içinde diğer varlıkların da gözlemlendiği bir gezisinde izleyelim:

“Çin mitolojisine göre, Tanrısal varlık “Ho-pe”, iki canavarın çektiği (kullandığı) bir araba ile denizde gezmektedir.” (173:274)

Ve, önceki konulardaki bazı bilgiler de dikkate alınacak olursa, söz konusu bu meleklerin, yapay insan taklitleri; canavar olarak adlandırılacak kadar ürkütücü bulunan diğerlerinin ise, sözü edilen araçların sürücülüğü konumunda kalması uygun görülen, dünyadışı insan formları oldukları (Gürcistan’da bulunan canavardan farklı olmadıkları) söylenebilir.

Üzerlerindeki varlıklarıyla birlikte incelediğimiz bu kadim örneklerden sonra, şimdi de son iki asırdan birer Denizaltı-Ufo örneğini izleyelim:

(1.4.1973A.B.D. Miami)

“Kaptan Dan Delmonico, Great Isaac feneri yakınlarındaki deniz alanı içerisinde, teknesinin çok yakınından geçen cismi şöyle tanımlamıştır: Suda hiçbir titreşim veya dalgalanma yaratmadan ilerleyebiliyordu. Tombul bir puroya benzeyen bu cismin uzunluğu 50-65 metre arasında olup, gri-beyaz renkteydi.” (11:145-46) ‘

Anatomy of a Phenomenon, isimli kaynak bir eserde şu olaya yer verilmektedir:

“2 Kasım 1885 tarihinde, Türkiye’nin İstanbul kentinde ilginç bir olay yaşanmıştır; Şafak sökerken, önce mavimsi ve sonra yeşilimsi bir renk alan, ve deniz yüzeyinden 5-6 metre yükseklikte seyreden son derece parlak bir alev, Üsküdar vapur iskelesi yakınlarında, ileri geri dönüşlerle bir süre dolaşır. Bu esnada, göz kamaştıran parlaklığı sokağı aydınlatır, evlerin içini ışıkla doldurur. İki dakika kadar halk tarafından izlenen bu alev, daha sonra denize dalar ve bu dalışı sırasında ise hiçbir su sesi işitilmez.” (83:111)

Ve geçtiğimiz asrın sonlarında gözlemlenen bu alevin gerçekte bir ufo olduğunu, bu asrın sonlarında gerçekleştirilen bir buluş ışığında belirlemek mümkündür:

“All American Engineering Company mühendislerinden Donald Dodittle, delta biçimli tepkili uçağın patenti için resmi başvuruda bulunmuştur. Bu uçak, denize iniş yaptıktan sonra küçük bir denizaltı haline gelebilmektedir.” (166:30)

7. BÖLÜM

UFO’lar Hakkında Bazı Önemli Görüşler

(İngiliz Kilisesi Piskopos Vekili, F. Vera Hodge)

Klişe sözcüsü Hodge, 5000 kişilik bir topluluğun bulunduğu bir konuşmasında şunları söylemiştir: “Biz, bu Uçan Daireler konusuna inanıyoruz.” (86:106)

Bu ilginç açıklamayı yapanın bir klişe sözcüsü, ve kullandığı tabirin “biz” olduğu dikkate alındığında; burada belirtilen düşüncenin kişisel bir ifade olmadığı, aksine “Protestan” mezhebinin, “ufo” konusuna bakış açısının özetlendiği anlaşılmaktadır. İşte bu kısa mesaj, bir açıdan bakıldığında çok büyük bir önem taşımaktadır. Zira söz konusu fikir, “UFO” gerçeğinin kabullenilmesinden en çok zarar görecek bir çevreden, ruhban sınıfından gelmiş olup, çekinmeseler şüphesiz çok daha fazlasını da açıklayabilirlerdi. Ancak, klişenin “UFO” konusuyla ilgilenmesi, ve en önemlisi, bu kesinleşmiş fikirlerini tanrıya tapınmaya gelenler huzurunda açıklaması bile, yeterince açık bir mesaj niteliğindedir.

(Amerika Hava Kuvvetleri, Uzay Araştırmaları Eski Başkanı, Edward J. Rupelt)

“Uçan Daireler gerçektir. Gerçekleri gizlemek, dünya insanlarına hiçbir şey kazandırmayacaktır.” (86:30)

Halktan kişiler tarafından gözlemlenen vakalar, en ufak detayı dahi gizlenmeden zaten açıklanmaktadır. O halde, Ruppelt’in kastettiğinin gerçekte ne olduğunu, bir zamanlar içinde bulunduğu görev ortamını da dikkate aldığımızda kolayca anlayabiliriz. Fakat Ruppelt, insanlardan gizlendiğini bilebildiği bu kanıtları kendisi neden açıklamıyor, ve onu sadece yüzeysel bir konuşmaya yönlendiren faktör nedir? İşte bu denli zorunlu ve doğal bir soruya, oldukça ilginç bir yaptırım kararı ile yanıt vermek mümkündür:

“A.B.D.’de UFO’lar hakkında sahip olunan gizli bilgileri açıklayan kimselerin 10 yıl hapis ve 10.000 dolar para cezasına çarptırılmalarını öngören iki hükümet bildirisi, “AF 200-2 ve JA-NAP 146 “ halen yürürlüktedir.” (87:147)

İşte, sadece bu bildirilerin varlığı dahi Uçan Dairelerin var olduklarını ve de onlar hakkında bilimsel denecek kadar somut bilgilere sahip olunduğunu belgelemeye yeterlidir. Zira mevcut olmayan bir olgu hakkında; gizli tutulması hapis cezalarıyla gerçekleşen bu denli gizli bilgilerin bulunabilmesi, hiç de akla uygun olmayacaktır.

Peki, halk tarafından gözlemlenen ve açıklanmaları engellenmeyenlerden çok daha ayrıcalıklı oldukları anlaşılan bu gizli “ufo bilgileri” neler olabilir, ve nasıl elde edilebilmişlerdir? Ve bu konu hakkında basit de olsa bir tahmin yapabilmemiz için, şimdi ilgili bazı önemli bilgileri incelemeye başlayalım:

“30 Aralık 1947’de A.B.D. Savunma Bakanlığı Sekreteri James Forrestal başkanlığında, ilk Uçan Daire Araştırma Teşkilatı kuruldu.” (9:297)

“Amerikan Hava Kuvvetleri tarafından, dünyanın çeşitli yerlerindeki 75 askeri üsse, ufoların resmini çekebilmek için özel hazırlanmış fotoğraf makinaları dağıtılmıştır.” (178.6:6)

(17.1.1966 İspanya, Cuelvas de Almasor)

“Amerikan Stratejik Hava Komutanlığına bağlı B-52 tipi bir ağır bombardıman uçağı ve bir CK-154 tipi refakat uçağı, İspanya’nın Palomar Kasabası yakınlarında denize düşmüşlerdi. Ertesi gün, olay yerine gelen Akdeniz’deki 6.Filo’ya bağlı Amerikan gemileri, bölgede geniş çaplı aramalara başlarlar. Bir süre sonra, denize düşen iki uçağın enkazı çıkarılır, fakat nedense aramalar devam ediyor ve Amerika’dan özel olarak getirilmiş bulunan dalgıçlar denize dalıp çıkıyor, aralıksız çalışıyorlardı. Olay yeri yakınlarına görevi olmayan hiç kimse yaklaştırılmıyor ve gemiler açıkta gezerek yabancı tekneleri hemen uzaklaştırıyorlardı. Fakat bu olayı hemen sahil yakınındaki yerleşim yerlerinden izleyen İspanyol köylülerinin, gördüklerini açıklamalarıyla, mesele çözümlenebilmişti. Köylülerin belirttiklerine göre; denizden daha sonra bir uçak enkazı daha çıkarılmıştır, ama bu üçüncü uçağın şekli bir acayiptir, disk biçimindedir.” (9:306-7)

Uçan daireler ile dünya uçaklarının karşılaşmaları, çarpışmaları ve hatta bazı ateş açma olaylarına dair bilgilere, ileriki konularda değinileceği için, şimdi bu disk ve içindeki varlıkları da kapsayan gizlilik politikasına ışık tutacak diğer bir örneği, milyonların anında şahit olduğu ilginç bir sansür olayını izleyelim:

(25.12.1968 Yer: Ay yakınlarındaki Uzay boşluğu)

“Huston Uzay Merkezi’nde büyük bir heyecan havası hâkim ve aynı heyecanı milyonlarca TV seyircisi de paylaşıyor, zira Güneş Sistemindeki bir diğer küre çevresinde yapılan ilk uçuşu gerçekleştirerek, “Ay” yakınlarında bir yerde bulunan, “Apollo-8” den hiç ses gelmemektedir. Yaklaşık on dakika süren bu kopukluk sonrasında, astronotların başına bir şey gelmesi endişesiyle “Huston” uzaya çağrı yapar ve dünyadan dünya dışına şu endişe dolu sesler yayılır;

Houston: Houston, Apollo-8’i arıyor. Houston, Apollo-8’i arıyor, Apollo-8 cevap verin...

APOLLO-8: Merkez!.. Burası Apollo-8!.. Uçan daireler!.. Kaç tane mi? Belki beş... Çok heyecanlıyım!..

HOUSTON: Kahrolsun!.. Lowell, neler (neden?) söylüyorsun?

Birdenbire, televizyonlardaki canlı yayın sona eriyor. Halk, uzay aracı ile merkez arasındaki konuşmaların devamını bilmiyor, bilmesine izin verilmiyor.” (85:13-5)

Bu konuşmanın seyrine dikkat edilecek olursa, gerçekte astronota sorulmadan, onun, ‘kaç tane mi?” sorusunu kendi kendine yönelttiği ve ardından da aynı heyecanla yanıtladığı anlaşılmaktadır ki, nitekim Houston’un bir canlı yayında böyle bir soru yöneltmesinin mümkün olmadığı, bu yayını anında sona erdirişinden de görülebilmektedir.

Ve tabi, bu olay sonrasında, ne uzay merkezinden ne de Tv. istasyonundan hiçbir açıklama yapılmıyor ve daha sonra dünyaya dönen J. Lowell ile diğer iki astronot da, bu konuda hiçbir şey söylemek istemiyorlar.

(A.B.D. Hv. Kv. Haber Alma Dairesi Başkam: Albert M. Chop)

“Ufo’ların varlığı, kesinlikle bellidir. Uzaydan gelen yaratıklar tarafından gözlenmekteyiz.” (86:29)

Bilineceği üzere, herhangi bir şeyin kesinliğinden bahsetmek, ancak o konuda çok somut ve üzerinde artarda gözlem ve test imkânı tanıyıcı, yani bilimsel objelere sahip olunmasıyla mümkündür. Burada söz konusu olan kesinleşmiş objelerin ise, “Ufo” denilen dünyadışı hava taşıtları ile, onlardan ayrı düşünülemeyecek olan dünyadışı varlıklar olduğu çok açıktır. Ve sahip olunulan bu somut verileri sunamasa da, bu denli önemli bir konumdaki ve Ufo konusunda bilgisi olduğu, olması gerektiği belirgin olan bu kişinin, oldukça kesin ve net konuşabilmesi bile olayı yeterince somut hale getirmektedir. Yürürlükteki yasaklara rağmen, konu hakkında en üst düzeydeki yetkililerce bu kısa açıklamaların yapılabilmesi, ardından ise somut kanıtların saklanışı, oldukça tuhaf bir demokratik gariplik olarak nitelenebilir; zira söz konusu bildiriler, “Ufolar kesinlikle vardır... gerçekleri gizlememeliyiz...” gibi konuşmaları değil de, sadece, bu iddialara resmi kanıt teşkil eden gizli bilgilerin yer alacağı konuşmaları yasaklamaktadır. Ve günümüzde;

“Amerika’nın yanı sıra Rusya, İngiltere, Fransa, Almanya gibi güçlü devletlerin her birinde, Uçan Daireler hakkında araştırma yapmak için kurulmuş ve faaliyetleri gizli tutulan, (hiçbir araştırma sonucu halka yansıtılmayan) teşkilatlar bulunmaktadır.” (9:311)

İşte, bilinen ya da henüz varlığından dahi haberdar olamadığımız tüm bu teşkilatların, günün birinde ama mutlaka, sahip oldukları bilgileri açıklamak zorunda kalacaklarını belirterek, şimdi UFO’ların varlığı konusunda bazı bilim çevrelerinin görüşlerini inceleyelim:

(Northwestern Ünv. Astronomi Direktörü Prof. J. Dr. Allen Hynek)

“Üzülerek belirtmem gerekiyor ki, bütün meslektaşlarım, Uçan Daireler ile ilgili raporlarında, bu konuyla az çok alay etmişlerdir. Hiçbiri bu olayları incelemediği gibi, bu tutumları bilimsel anlayışla hiç bağdaşmamaktadır.” (86:28)

Bilim adamları da olsalar, insanlar belirli bir anlayışın hâkim olduğu toplumlarının birer üyesidirler. Bu nedenle, söz konusu kişiler; basit bir tepkiye yani alay edilmekten korktukları için alay etme, ya da değişik başka nedenlerden ötürü araştırmadan red etme yaklaşımına yönelmiş olabilirler. Ancak, bu konuda daha değişik eleştirel yaklaşımlar olup, bunlardan biri şöyle belirtilmektedir:

(İngiliz Havacılık Tarihçisi Gibbs Smith)

“Bazı kimselerin, “Uçan Daireler yoktur” gibi bir iddiaya yönelmelerinin gerçek nedeni, kibirleridir.” (86:35)

Ve şimdi, duydukları tedirginliğin etkisiyle olsa gerek, isimlerini gizleme zorunluluğu hissetmiş bazı bilim adamlarımızın, Ufo konusuyla ilgili düşüncelerini izleyelim:

(Ege Ünv. Astronomi Kürsüsü öğretim görevlilerinden, isimlerini açıklamayan bir grup bilim adamı)

“Henüz varlığını kanıtlayamadığımız bir gücü inkâr etmek, bilimi inkâr etmek demektir. Zaman zaman gökyüzünde yabancı nesnelerin dolaştığı, artık bilinen bir gerçektir. Bu cisimlerin, olağanüstü bir enerji ve güç taşıdıkları tespit edilmiştir.” (83:137)

Ve, astronomlarca sözü edilen bu yabancı nesnelerin, bazı çevrelerce yanlış anlaşıldığı ya da yanlış tanıtıldığı gibi; bir meteoroloji balonu, göktaşı veya Venüs yıldızının ışıltılı görünümüyle bağlantılı bir yanılgı olmadığı çok açık olup; gerek bu duruma, gerekse de Ufoların bir halüsinasyon ürünü olmadığına ışık tutucu, grupsal bir gözlem ise şöyledir:

“9 Eylül 1975 gecesi, İstanbul üzerinde düşük bir hızla ilerleyen parlak bir obje, kentin hemen hemen her semtinden görülmüştür. Gözlem tanıklarına göre; uçuşu sırasında aniden duran nesne, bir süre sonra sağa-sola doğru zig-zag şeklinde saparak ilerlemeye başlamış, ve daha sonra ise hızlanarak kentin güney yönüne doğru uzaklaşmıştır.” (83:134)

Bir diğer kitlesel gözlem olayı ise Fransa’da gerçekleşmiş olup, Ufoların UFO’dan başka bir şey olmadığına kanıt teşkil etmekten de öte, adeta bir “Ufo-show” niteliğindedir:

“3 Ekim 1954’de, Chereng’deki bir festivali kutlayan insanlar, süratle uçan bir cisim gördükten hemen sonra, bu cisim kalabalığın üzerinde bir yere gelerek olduğu yerde durur ve kıvılcımlar çıkarmaya başlar. İnsanlar bir anda kaçışmaya ve gizlenmeye çalıştıklarında tekrar hareket eden cisim, uzaklaşmaya başlayarak kaybolur.” (18:30)

Görüldüğü gibi, yabancı cisimlerin bir algılama yanılgısı olup olmadığı aslında üzerinde tartışılmayacak kadar belirgindir. Bununla birlikte, istisnai durum teşkil edici gözlemler mutlaka olmuştur ve olacaktır da; ancak, bir Ufo’ya özgü tezahürlerin görülmediği bu tip vakalar, zaten tanınarak ciddi özellikli kayıtlara alınmamaktadırlar.

Ve şimdi de, gerçekte hiçte yabancısı olmadığımız bu yabancı cisimler konusuna, bir başka Türk üniversitesinin yaklaşımını görelim:

(A.Ü. Fen Fk. Astronomi Bölümü)

“Niğde’nin Aksaray ilçesi başta olmak üzere, yurdun çeşitli yerlerinde gözlemlenen gök cisminin izlenmesi amacıyla, astronomi alanında uzman iki bilim adamı dün Aksaray’a gönderildi.” (178.18:17)

Bu duyarlı yaklaşımın gösterilmesinde rol oynayan vakalardan biri de şüphesiz, söz konusu bilim adamlarının Aksaray’a hareketlerinden bir ay önce gerçekleşen şu olay olsa gerektir:

“Niğde’nin Aksaray ilçesinde, 21 Aralık 1981 akşamı havanın yeni kararmaya başladığı bir sırada, olay yöresinde bulunan köylüler yeşilimsi bir ışıkla karşılaştılar. Yere vuran ışığın kaynağını tespit için başlarını göğe kaldırınca, yakındaki fabrika inşaat alanı üzerinde, yerden 800 ile 1000 metre yükseklikte adeta asılı duran parlak yeşil ışıklı cismi gördüler.

Paniğe kapılan halktan birkaç kişi, olayı hemen Jandarmaya haber verdi. Olay yerine gelen, İlçe Jandarma Komutanı Yzb. Orhan Çelen, karşılaştığı bu olayı ilgili resmi makamlara iletmek için telsizini açtığında haberleşme kuramadı. Cihazdan hafif parazit sesleri geliyordu ve cihaz bir türlü çalışmadı.

Ve Yzb. O. Çelen ile diğer görgü tanıklarının ifadelerine göre, ışık kaynağı olan cisim; elips biçiminde ve büyükçe bir oda boyutlarında olup, bir süre daha olduğu yerde sessizce kaldıktan sonra, birdenbire ve çok yüksek bir hızla batı yönüne doğru uzaklaşarak gözden kaybolmuştur. Yine belirtildiğine göre, ilgili cismin saçtığı ışık, o yükseklikten dahi gözleri kamaştıracak kadar parlak şiddetteydi.” (178.15:14)

İşte bu ya da benzeri yüzlerce olaydan yola çıkarak, Ufoların bir bilinçli tezahür süreci bağlamında çağımız insanına göründüklerini ve bunun doğal sonucunun ise, önümüzdeki yüzyılda gerçekleşmesi olası bir doğrudan iletişim olacağını söylemek mümkündür. Ve bu seferki doğrudan ilişkiler şüphesiz ki, eski çağlarda yaşandığı ya da yaşanmak zorunda kalındığı gibi, “tanrılar ve kullar” rolünden bağımsız bir sahnede veya diğer bir deyişle, buna gerek olmayan, izin tanımayan bir “bilgi” çağında oynanacaktır.

Şimdi, Ufoların varlıklarından çok, varlıklarının önemle araştırılmasını vurgulayıcı iki önemli görüşü izleyelim:

(Rusya Bilimler Akademisi Araştırmacısı Viaçestav Zaitsev)

“Tüm toplumların mitolojileri, devamlı olarak göklerden gelen insanlarla ilgilidir. Tibetlilerin sahip oldukları, yazılı hale de getirilmiş bulunan bilgilere göre, 12 bin yıldan beri Ufolar dünyaya gelmektedirler.” (86:31)

(Amerikan Hava Kuvvetleri Danışmanlarından Astronom Allen Hynek)

“Ufo araştırmalarına gereken önem verilmeli ve araştırmalarda psikologlar da bulunmalıdır.” (18:20)

Ve şu ana kadar irdelediğimiz tüm bu yetkin ya da bilimsel konumdaki görüşlerden sonra, şimdi de bizzat bir bilim adamı tarafından şahit olunan bir Ufo olayını izleyelim:

(10.10.1954 Fransa, Saint Cermain de Livet)

“Bir matematik profesörü olan M. Bon, yol kenarından 200 metre kadar uzaklıkta duran 7-8 metre çapında, gümüş renk gövdeli bir disk görür. Profesör kendisine yaklaşmaya başlayınca hemen havalanan bu obje, spin hareketi yapmaktadır. Bir hayli yükselen obje, tekrar hızla yere dalış yapmasının ardından yatay konuma geçer ve hızla uzaklaşır.” (18:36)

Ufolar ve onların getirdikleri ile bir gün çok daha yakın konumlarda, çok daha farklı şartlarda karşılaşacağımız bugünden görülebilecek bir olgudur. Ancak o günün olabildiğince olumlu ve hazırlıksızlığın bir ürünü olan şaşkınlıktan uzak şekilde karşılanabilmesi için ise, özellikle bilim adamlarına büyük sorumluluklar düşmektedir, zira;

“Bilimin ve bilim adamının amacı, “Evren”i anlamaktır. Bilim adamı işte bu amaca yönelik olarak oluşmuş kuramların doğruluğunu, gözlem veya deney sonuçlarına giderek araştırır.” (168:27)

Ve gerek geçmiş gerekse de günümüzde; dünyadışı evren ve gerçekleriyle de tanışmaya bir yol olan, oldukça çok sayıda Tanrı ve Tanrı aracı, her ne kadar laboratuar ortamında olmasa da, buna bir alternatif olan doğal ortamlarda gözlemlenip, tanımlanmışlardır. Bu nedenle; bir önceki çağın anlayışı ile “ gerçek dışı” olarak nitelenenlerin, bir sonraki çağda “bilimsel olgular” haline dönüşebilmesi ile ilgili gerçek de dikkate alınarak, “Ufo realitesi”; astronomiden mitoloji ve teolojiye kadar uzanan ilgili tüm çevreler tarafından, olabildiğince ciddi ve yoğun bir araştırı içerisine, artık alınabilmelidir.

8. BÖLÜM

Tanrılar ve Meleklerin Geldikleri Yerler

Biyolojik ve yapay nitelikli tüm kutsal varlıklar, doğal olarak evrenin çeşitli yerlerinden ve büyük bir çoğunlukla da Samanyolu Galaksisi içinde yer alan dünyalardan gelmektedirler. İşin en ilginç yanı ise, Evreni ve tüm canlıları yarattıklarına inanılan bu kutsalların Dünyaya geliş biçimleridir ki; Hintlilerin binlerce yıl önce derlenip yazılan “Mahabharata” destanında, bu durum çok net ve doğal bir ifade tarzı ile şöyle belirtilir:

“Uçan makinalar vasıtasıyla, göksel varlıklar dünyaya gelebilirler.” (16:35)

Şimdi, Dünyaya ulaşabilmek için teknolojinin yardımına ihtiyaç duydukları çok açık olan bu Tanrıların, nereden geldiklerine ışık tutacak bazı bilgileri incelemeye başlayalım:

“Kusursuzların ve Tanrıların oturduğu boşluğun ucu bucağı yoktur. Bunların oturdukları güzel yerler sayısızdır.” (99:188)

Mahabharata’nın 5.cildinde yer alan bu kadar net bir bilgiye, binlerce yıl öncesinin insanlarınca sahip olunmasına şaşılmamalıdır. Zira bu bilgileri onlara verenler, bizzat o güzel yerlerden gelen bu kusursuz isimli melekler ile tanrıları olmalıdırlar.

“Kraliçe Charlotte Adası sakinleri hâlen, ateş saçan daireleriyle yıldızlardan inen “yüce bilgeler”den; Navajoslar ise, gökyüzünden gelen ve uzun süre yeryüzünde kalıp sonra da uzaklardaki dünyalarına dönen yaratıklardan söz ederler.” (87:131)

“Moğol ve Sibirya Şamanizm’inde; ölülerin ruhlarını toplayıp götürmek için geldiklerine inanılan, ve uçan kabuklar kullandıkları belirtilen esrarengiz yaratıklardan bahsedilmektedir.” (87:136)

“Eski Türk dinlerinden biri olan Şamanizm’e göre, Tanrı Ülgen bir insan şeklindedir ve, Ay ile Güneşin ötesindeki yıldızlarda yaşamaktadır.” (50:32)

Anlaşılacağı üzere, ay ve güneşin ötesine gitmek, Güneş Sistemimizden çıkmak ve ihtimalen de galaksimiz içinde bir yerde kalmaktır. Bu, dinle bir alakası olduğu anlaşılan Tanrı ya da daha doğru bir yaklaşımla insan biçimi verilmiş meleğin, bir başka yıldız çevresinden, bir gezegenden geldiği çok açıktır.

“Çin mitolojisine göre, Cen-gü ve Hsieng-niu gökyüzünde yaşayan iki tanrıdır. Bunlardan biri, Samanyolu’nun doğusunda, diğeri ise batısında oturmaktadır.” (173:274)

Günümüz bilgilerine göre, Samanyolu Galaksisinin doğusu ile batısı arasında, 100 bin ışık yılı gibi korkunç bir mesafe bulunmaktadır. Buna göre, Çinlilerin bahsettiği bu iki Tanrı birbirinden bağımsız olarak farklı yerlerden Dünyamıza gelmiş ve geldikleri yerleri de, bizzat buralardaki yaşamın yaygınlığına işaret amacıyla bildirmiş olmalıdır. Şimdi, geldiği ve gittiği yeri daha açık olarak belirttiği anlaşılan bir diğer iki tanrıyı tanıyalım:

“Brahmanların Garuda ismindeki tanrısı, gökyüzünde gezilere çıkan yarı hayvan yarı insan görünümünde bir varlıktır. Tanrı Garuda’nın Kutup Yıldızına gidip geldiği yazılıdır.” (99:188)

“Kelt mitolojisinde, Arianid’in,” Corona Borealis” yıldız kümesinden gelmiş bir Tanrıça olduğu kayıtlıdır.” (67:177)

“Yakut Türklerinin, dini bir törenlerinde okudukları duada, ışıldayan arabalarıyla yıldızlardan inmiş ruhlar anılmaktadır.” (87:136)

Ve şimdi de, dünyanın çeşitli mitoloji ve dinleri tarafından bilinen, bildirilen, bu nedenle de, Tanrıların en yoğun bir şekilde geldikleri yerlerden biri gibi gözüken bir uzay bölgesini tanıyalım:

“Sümerlilerin, ateş saçan arabalarıyla gökyüzünde gezen tanrılardan bahseden yazılı yapıtlarında, “ÜLKER” yıldız kümesine edilen duaların metinleri de bulunmaktadır.” (87:134)

Tibetlilerin, dini açıdan büyük önem taşıyan Tuerin’deki ünlü Lâma manastırında misafir edilen ve burada rastladığı bir varlık hakkında sorular soran J. Spencer isimli gezgine verilen yanıt, önceki bir konudan hatırlanacaktır. Şimdi, bu yanıtı da içeren daha sonraki kısımları izleyelim:

“Lâma; “yıldızlardan gelmiş bulunan büyük bir öğretmen”, karşılığını verdikten sonra, mihrabın dayandığı duvar üzerine çizilmiş kimi çizgileri gösterdi. Bunlar, Boğa Burcunun tanımlamasını yapan işaretlerdi. Ve Spencer’e özellikle gösterilen kısım, “Ülker” takımyıldızının sembolüydü.” (15:60)

Bir zamanlar Dünyaya Tanrılar göndermiş ve belki de halen gönderiyor olan, kutsal takımyıldız ile yer aldığı burcu, kısaca şöyle tanıyabiliriz:

“Ülker yıldız kümesi, Boğa burcunda yer alan ve sadece altı tanesi çıplak gözle görülebilen açık bir kümedir. Güneş Sistemimizden yaklaşık 400 ışık yılı uzaklıktadır ve gerçekte ise birkaç yüz yıldızdan meydana gelmiştir.” (176:13)

“Boğa burcu, Zodyak Kuşağı üzerinde yer alan büyük bir takımyıldız grubudur. Tevrat’ta, bu burcu teşkil eden Hyades ve Pleiades adlı iki yıldız kümesine atıfta bulunulmaktadır.” (176:8)

İşte, Sümer mitolojisinden sonra, Tibet ve Musevi dinlerinde de rastlamanın mümkün olduğu bu yıldız takımından bahseden diğer yazılı kaynaklar ise şunlardır:

“İnka öncesi efsanelerde, Ülker Takımyıldızından inen tanrılardan söz edilmektedir...

“Peru efsanelerinde, Ülker Takımyıldızı, gökyüzünün kapısı olarak tanımlanmaktadır.” (59:87-8)

“Din, Ülker yıldızında olsa, O’na Acem’den bir adam gidecek, alacaktır.” (70.6:59/230)

Bu sonuncu bilgi, İslâm dinine ait sahih bir hadiste kayıtlı olup, söyleyeni ise, bu dinin Arap toplumuna kazandırılmasında kendisine peygamberlik verilen Hz. Muhammed’dir. Dikkat edilirse, bu hadiste iki hususa değinilmektedir. Bunlardan ilkinde; eski İran halkının din kavramına aşırı bağlı yapıda insanlar olduğu ve olacakları vurgulanmaktadır ki, bunun çok isabetli bir teşhis olduğunu günümüzdeki verilerden anlamak mümkündür. Konumuzu ilgilendiren diğer husus ise, çağlar öncesi yapılmış bu isabetli gözlemden çok daha ilginç bir nitelik taşımaktadır. Şöyle ki; Hz. Muhammed, büyük ve önemli bir dinin peygamberi konumundadır. Kendisine geniş kapsamlı bir semavi kitap ve bu kitabı getiren meleğin, en az kitap kapsamı kadar öğrettiği çeşitli bilgiler verilen bir peygamberin, söz konusu bu örneği sadece uzaklık ve zorluk açısından vermediği ve rastgele örnekler veremeyeceği açıktır. Ayrıca burada, ufak bir dikkatle fark edilebileceği gibi; uzayda sosyal hayatlar bulunduğu, dünya dışına yolculuk edilebileceği türünden bazı mesajlar da verilmektedir.

Anlaşılan odur ki, Muhammed, uzayda hayatın olduğunu, üzerinde toplumsal yaşantıların sürmekte bulunduğu yerlerin nereleri olduğunu dahi bilmektedir. Ve denilebilir ki, Muhammed’in bu bilgisi sadece ondaki teorik bilgilerle değil, bizzat gözlemlediği pratik kazanmalarıyla da alâkalı olmalıdır. Nitekim ileriki bir konu içerisinde çok daha ayrıntılı şekilde göreceğimiz gibi, Muhammed’in dünya dışına yaptığı çok ilginç bir yolculuğu bulunmaktadır. Şimdi, bu yolculukla bağlantısı olan, ve meleklerin dünyaya geldikleri yerleri vurgulaması açısından büyük önem taşıyan bir Kur’an ayeti ile birlikte, söz konusu yolculuğun oldukça kısa bir özetini görelim:

“And olsun ki, Muhammed Cebrail’i sınırın sonunda, bir başka inişinde de görmüştür. Orada, MEVA cenneti vardır. Sidreyi bürüyen bürüyordu.” (28:53/13-6)

Dikkat edilirse, adı geçen meleğin iniş yaparken görüldüğü yer dünya dışında bir mekân olduğu için, Muhammed de dünya dışında bulunmaktadır. Şimdi öncelikle, Cebrail’in iniş yaptığı bölge olduğu anlaşılan Sidre’nin;

“Göğün 7. katında bir yer,” (175:9)’ olduğunu belirledikten sonra, söz konusu yolculukla ilgili açıklamalara geçelim:

Muhammed, Tanrı’nın huzuruna götürülmek amacıyla, Cebrail ve yanındaki bir grup melek tarafından evinden alınarak, göklere götürülür. İşte bu yolculukta kullanılan ve Cebrail’in kendisi ile özdeşleştirilen devasa taşıt ile Sidre denilen yere kadar gelinir. Muhammed bundan sonrasını ise, yalnız başına olarak bindirildiği, “ref-ref” denilen ufak ve özellikli bir taşıt ile tamamlayarak, nihayet Tanrı’nın bulunduğu yere gelir. O’nunla konuşmasının ardından yine aynı taşıt aracılığıyla Sidre’ye döner. Peygamberin tekrar dünyaya götürülmesi gerekmektedir. Bu hızlı yolculuğu gerçekleştirecek araç olan devasa taşıyıcı, ya da diğer bir anlamda (gerçekte sadece içerisinde yer aldığı halde bu araçla özdeşleştirilen) Cebrail, bulunduğu o anki yerden gelerek Sidre denilen yere iniş yapar. İşte bu araç o denli büyüktür ki, Sidre diye isimlendirilen alanı bürümekte, yani tamamen kaplamaktadır. Bu olaya önemle değinen Kur’an ayeti ile Muhammed’in bu muhteşem inişe şahit oluşu, bu ayrıcalıklı anı vurgulanmaktadır. Ayete yeminle başlanmasının ve iniş yapan bir meleğin varlığı üzerinde yoğunlaşılmasının sebebi, söz konusu meleği bir kez de dünyaya inişi sırasında görerek bunu halka bildiren Muhammed’e muhaliflerinin inanmayışıdır. İşte bunun üzerine ise, Tanrı’nın dünyada gerçekleşene dahi inanmayanlara dünya dışında gerçekleşmiş olanını örnek vermekle, inkârcılara çok anlamlı bir mesaj iletmiş olduğu ve artık peygamberine inanılması gerektiğine dikkat çektiği açıktır.

Ve bu ayette önemli bir vurgulama daha mevcuttur. Dikkat edilirse, “sınırın sonunda”, “orada” kelimeleri ile; belli bir mesafe sınırı geçildikten sonraki konum belirtilmekte olup, bu sınır bağlamında ise, “Meva” cenneti bulunmaktadır. Cennetin Arapçadaki anlamı; oturulacak yeşillik yer olup, buna göre, üzerinde bitkisel yaşamın da bulunduğu maddesel bir mekanın varlığı kesinlik kazanmaktadır. Ayrıca, bu, sınır ve uzaklık gibi fiziksel değerlerle bağımlı cennetteki nihai bir bölge olduğu anlaşılan Sidre’ye, tıpkı maddesel bir gezegen olan Dünyaya gelişinde olduğu gibi, iniş ve kalkış yapabilen maddesel bir hava taşıtı da söz konusu olup, bu arada bir başka maddesel gerçek olan Muhammed de bir şekilde bu cennete ulaşabilmiştir.

Görülen o ki, Tanrı’nın makamının yakınlarında mevcut olan, ve üzerinde meleklerin ve insanların dolaşabildiği tamamen maddesel, yemyeşil bir gezegenin varlığı söz konusudur. İşin en önemli yanı ise, bugün milyarlarca insanın koşulsuzca tapındığı üç büyük dini kuranların, Evrenin işte böyle bir yerinden, oradaki bir cennetten gelmeleridir.

9. BÖLÜM

İnsanlarla Tanrıların Gökyüzü Karşılaşmaları

“Yoksa, göklerin yerin ve ikisi arasında bulunanların mülkü onların mı? Öyleyse, sebepler (vasıtalar) içinde yükselsinler (vasıtalara binip göklere çıksınlar).” (7:38/10)

Tanrı tarafından, peygamberine dolayısıyla da kendisine itaat etmeyenler için söylenmiş bu sözler; Mekkeli putperest Arapların, Tanrı ile kendilerini aynı statüde görür gibi davranmamalarını, eğer bu tutumlarında devam edeceklerse, bunun ilk gereğini yapmalarını ve yapamayacaklarını vurgulamaktadır. Tıpkı kutsallara imkân tanıyanlar gibi gökyüzüne çıkmaya sebep olan vasıtaların o çağda yapılamayacakları ve hatta düşünülemeyecekleri çok açıktır. Ancak yine Tanrı ile zıtlaşanlardan biri olan firavun, kendisine görünmeyerek sadece yüksek dağ üzerlerine çıkan Musa’ya görünen, onunla buluşan bu tanrıyla karşılaşma amacıyla imkânlarını şöyle zorlamaktadır:

“Ey Hâmân, bana yüksek bir kule yap da o sebeplere erişeyim. Göklerin yollarına erişeyim de Musa’nın tanrısına çıkıp bakayım.” (7:40/36-7)

Ve, aynı tanrıya ait vasıtalar olduğu söylenemese de, günümüzde bu tür araçlarla, onların doğal hareket alanları gökyüzünde gerçekleşen birçok karşılaşma vakası bulunmaktadır ki, şayet bundan sonraki konular, ve özellikle de 18. konu içerisinde yer alacak bazı Tanrı vasıtalarına dikkat edilecek olursa, aralarında hiçbir fark bulunmadığı da görülebilecektir.

Birazdan izleyeceğimiz vakalar sivil uçaklarla ilgili olduğun dan, doğal olarak karşılıklı ve kasıtlı bir tehdit olayı da gerçekleşmemiştir. Ancak istisnai de olsa bu karşılaşmalardan birinde kaza nitelikli bir imha olayı söz konusu olup, bu vaka, gittikçe Tanrı Teknolojisine ulaşan dünya insanının, daha çok yol kat etmesi gerektiğine de bir örnek oluşturmaktadır:

(A.B.D. NAS Havacılık ve Nakliyat Şirketi, Pilotlarından B. Morris)

“Kaptan Carr ile ben, iki ayrı uçakla gerçekleştirdiğimiz New York seferinde yan yana seyrederken, yarı yolda daire biçimli nesnelerle karşılaştık. Bu cisimler, bizimle aynı hızda olarak yakınlarımızda uçmaya başladılar. Kaptan Carr’ın uçağı, bir ara tehlikeli bir şekilde bu nesnelerden birine doğru yaklaşmıştı. Ve giderek bu uçan dairenin kuvvet alanı içine giren Carr’ın koca uçağı, bir an içinde cisme doğru çekildi; sonra, çok kısa bir zamanda toz haline geldi, ve parça parça yere dökülmeye başladı.” (9:299)

Bu sivil uçağın, bir karşılıklı ihmal ve teknoloji farkının kurbanı olduğunu düşünmek mümkündür. İleriki bir konuda çok sayıda örneğini göreceğimiz, askeri uçaklarla ufo karşılaşmalarında ise; bir takip ve zaman zaman da ateş açmalar söz konusu olduğu için, meydana gelen bazı olumsuz sonuçlar daha değişik mesajlar taşıyacaktır. Şimdi, nitelik açısından yukarıdaki olayla benzeşen, ancak aynı akıbetten son anda da olsa kurtulabilinmiş iki karşılaşma vakasını daha görelim:

(Arjantin Hava Yolları Kaptan Domingo Longo)

“21 Kasım 1965 günü, saat 21.00’de inişe geçmek üzereyken, önümde ışık saçan bir nesne gördüm. Önce bunu, ışıklarını yakmış halde ilerleyen bir uçak sandım. Fakat yaklaştığımızda, yarım ay şeklinde kanatsız bir nesne gördüm ve uçağı kullanmakta olan ikinci pilot Pedro Bassi’ye bağırdım; Dikkat! Bize çarpacak! Ve Bassi yana kaçtı ve aynı anda, o nesne de hızla yükseldi, kayboldu.” (88:183)

(A.B.D. National Air Lines, Bir DC-6 Pilotunun Raporu)

“19 Ekim 1953 günü, gece saatlerinde, Philadelphia’dan kalkmıştık. Conowinga barajı üzerinde ve 8000 metre yükseklikte uçarken birdenbire, parlak renkli ışıklar saçan disk şeklinde bir cisim hızla bize doğru gelmeye başladı. Yardımcı pilot, ikaz için kanat ışıklarını açtı ve buna karşıdan gelen araç, çok kuvvetli bir beyaz ışıkla karşılık verdi, fakat rotasını değiştirmedi. Çarpışmayı önlemek için, uçağı ani bir hareketle dalışa geçirdik. Uçan daire ise aldırmadan yoluna devam ediyordu. Yolcular gafil avlanıp yerlere yuvarlanmışlardı, fakat önemli bir yara alan olmadı. “(9:312-13)

Ve denilebilir ki; dünyalı pilotun ikazına karşın, uçan daireyi kullanan varlık ya da her neyse, öylesini uygun görmüş olsa gerek ki, yana çekilmesi gerekenin kendisi olmayacağına işaret etmiş ve bunu uygulamıştır da! Şimdi, bu tür gerilimlerin yaşanmadığı vakalara örnek olabilecek birkaç karşılaşma olayını izleyelim:

(Meksika Firma ismi belirtilmeyen bir uçağın pilotlarına ait rapor)

“17 Mart 1950 günü, Meksika semalarında seyreden bir uçak mürettebatı, 10.000 metre yükseklikteki bir uçan daireye rastlamışlardır. Pilotlar tarafından, çapı 30 metre kadar tahmin edilen ve kesif madenden yapılmış bu Uçan Daire, uçak çevresinde dönüşler yaparak bir süre birlikte uçtuktan sonra, birdenbire son derece yüksek bir hızla ve dikey doğrultuda yükselerek, bulutlar arasında gözden kaybolmuştur. Pilotlar, hiçbir insan bedeninin, böyle bir ani sürat artışına tahammül edemeyeceğini belirtmişlerdir.” (178.1:3)

(A.B.D. Yzb. Pilot George Wilson tarafından verilen rapor)

“11 Temmuz 1959 günü, Honolulu’nun 1.000 mil doğusunda uçmaktaydım. Saat 03.02’de gözleri kamaştıran beyaz bir ışık gördüm. Arkasında, dört tane ufak ışık daha vardı. Tüm mürettebat, bize doğru hızla gelen bu ışıkları gördüler. Ve aniden sert bir manevra ile sağa doğru yönelen bu beş ışık, akıllara durgunluk verici bir hızla uzaklaştılar.” (88:182-83)

Bu, biri büyük olan ışıkların gizemini anlamak için ise bu kez bir başka kıtada ve dokuz yıl sonra gerçekleşen, ilginç bir vakaya dikkat etmek yeterli olabilecektir:

(Avustralya Murchison Hava Yolları, Kaptan Gordon W. Smith)

“22 Ağustos 1968 günü, pilot Walter Gardin ve ben, 80 kişilik charter uçağı ile, Adelaide’den Perth’e dönüyorduk. Saat 09.40’da Walter, beni sarsarak uyandırdı ve büyük bir heyecanla pilot merkezine götürdü. Biraz ilerimizde ve sağımızda bir şeyler uçmaktaydı. Ortada büyük bir nesne ve çevresinde 4 tane ufak nesne. Bir süre birlikte uçtuk. Bir ara, en büyük nesnenin ikiye ayrıldığını ve içinden çıkan ufak bir nesnenin hızla uzaklaştığını gördük. Diğer nesneler ise, büyük nesnenin iki tarafında olarak uçuyorlardı. Saat 09.50’de tüm nesneler bir araya geldiler ve birkaç saniye içerisinde, korkunç bir hızla uzaklaştılar.” (88:187)

Ve şimdi de, dünya yapımı vasıtaların gösterisine katılan bir Ufo haberini izleyelim:

(A.B.D. Texas, Tüm gazetelerde yer alan bir haber, 1954)

“Dallas göklerinde uçmakta olan 4 jet uçağı, disk biçimli ve gümüş renkli bir gövdesi olan uçan bir cisimle karşılaşmışlardır. Bir süre jetlerle birlikte uçan bu cisim, daha sonra uzaklaşıp, kaybolmuştur.” (9:311)

Gökyüzünde karşılaşılan Tanrı vasıtaları, pilotların yanı sıra doğal olarak, bazen uçak yolcuları tarafından da fark edilip, gözlemlenmişlerdir:

(A.B.D. Pennsylvania, Bir DC-6 uçağının yolcuları)

“Hava alanından ayrıldıktan bir müddet sonra üç Uçan Daire ile karşılaşan DC-6 tipi bir uçak, Ohio’ya gelene kadar izlenmiş ve bu süre boyunca, uçağın mürettebatı ile 35 yolcusu heyecanlı dakikalar yaşamışlardır.” (87:163)

(Türkiye T.H.Y. Yolcularından G. Çelikiz’in ifadesi)

“15 Nisan 1977 günü, Yeşilköy Havaalanı’na inmemize 15 dakika kalmıştı. Bu sırada, arka kısımdaki yolcuların, “şuna bakın! uçuyor!” şeklindeki sesleri üzerine, ben de yanımdaki iki yolcu ile birlikte pencereden dışarıya baktım. Dışarıda, üstünden parlak ışıklar saçan daire biçimli bir nesne uçmaktaydı. Bu cismin, bazen sabitleşip geri kaldığını, bazen de hızlanarak uçakla aynı hızla uçtuğunu, yaklaşık 4 dakika boyunca birçok yolcuyla birlikte seyrettik.” (178.14:3)

Bu insanların gökyüzüne çıkabilmesi için vasıta olan uçaklarla, ancak dünya atmosferi içerisinde dolaşan tanrılar gözlemlenebilmiştir. Ve söz konusu ayetten hatırlanacağı gibi, o çağ insanı için imkânsızlığı vurgulanan “göklere yükselme” eylemi, çağımız insanı ile imkânsızlığı biraz daha aşarak dünya dışına kadar ulaşmış bulunmaktadır. Nitekim Tanrı’nın deyimiyle “sebeplerini” geliştiren dünya insanı, uçaklardan uzay araçlarına geçiş yaparak şimdilik Ay’a kadar yükselmiş durumdadır, ancak gelinen bu mesafe sadece bir ön adım olup, gelecekte başka dünyalara kadar ulaşmak da mümkün olabilecektir. Ve bu yükselişin, Tanrı’nın kastettiği sınırlara ne denli yaklaşacağı, ya da buna izin verilip verilemeyeceği oldukça tartışmalı bir konudur. İşte bu nedenden ötürü şimdi, ulaşılan mesafeler içerisine zorunlu bir dönüş yaparak, 1968’den beri yapılmakta olan Uzay ve Ay uçuşları sırasında gerçekleşen, insan Tanrı yakınlaşmalarını izleyelim:

(Apollo-8,22-27 Aralık 1968 tarihli uçuş)

“Astronotlar, Ay çevresinde ilk dönüşlerini yaparken, disk biçiminde bir obje gördüler. Bu obje, birkaç defa hızla yakınlarından geçmiş ve astronotlar, gözleri kamaştıran kör edici ışıktan şikâyet etmişlerdi. Uzay aracı içinde bir ısı dalgası hisseden astronotlar, araçlarının salınım hareketine başlaması üzerine korku içinde kalıp, bir ara kontrolü kaybetmişlerdir.” (85:17)

(Apollo-11,19 Temmuz 1969 tarihli uçuş)

“Uzay aracı, Ay çevresinde dönerken, Astronot Aldrin, Ay yüzeyinin filmlerini çekiyordu. Birden, iki tane disk biçiminde, ışıklı uçan nesne ortaya çıktı. Biri diğerinden daha büyük olan bu nesneler, bazen ard arda uçarken, bazen de birbirinden uzaklaşıp sonra tekrar yaklaşıyorlardı.” (85:28)

(Apollo-11,20 Temmuz 1969 tarihinde Ay’a gerçekleştirilen iniş)

“Ve, Dünya ile Ay arasında şu konuşma gerçekleşir:

Astronot: Neydi o? Ne biçim şeydi? Anlamak isterdim.

Houston:

Astronot: Bebekler kocamandı! Kocaman!

Houston: Ne? Yukarıda ne oluyor? Size ne oluyor, Allah aşkına?!

Astronot: Bazı ziyaretçiler vardı! Evet, evet oradaydılar! Size söyleyeyim. Orada başka Uçan Daireler de var. Bir hat şeklinde sıralanmışlar! Kraterin kenarında bekliyorlar!” (85:35-6)

Ay’a gerçekleştirilen bu ilk ziyaret, şayet bu yüzyılda değil de binlerce yıl önce yapılabilseydi, ihtimalen o çağdaki astronotların da benzeri bir şaşkınlığa uğrayabileceklerini düşünmek mümkündür, zira;

“Brahman’ların dinsel nitelikli kayıtlarında, Garuda isimli, yarı hayvan yarı insan görünümlü tanrılarının, Ay’a gidip geldiği ile ilgili bilgiler bulunmaktadır.” (99:188)

İleriki bir konu içerisinde ayrıntılarıyla değinileceği gibi, eski çağlarda dünyaya ulaşan tanrılar, dünyadaki yüksek dağların ulaşılması zor zirvelerinde de üslenerek, insanların yanlarına buralardan da gelmekteydiler. Ve 20. Yüzyılda hâlen dünyada gözlemlenebilen bu tanrıların, değişen şartlar sonucunda artık sadece ve doğrudan, Ay yüzeyindeki asıl üslerden geldikleri düşünülebilir. Şüphesiz, belirli zaman dilimlerinde, Evren içerisinden yeni gelen ziyaretçilerimiz de söz konusu olabilir. Ancak asırlar öncesinde bizlerle Tanrı-kul ilişkisi kuranların tamamen çekip gittiklerini düşünemeyeceğimiz için, hâlen karşılaştığımız ve karşılaşacağımız bu tanrıların geçmiştekilerle bağlantısı çok açıktır.

Ve, uzaya çıkışından yıllarca önce UFO araştırma teşkilatları kuran A.B.D., önce uzay uçuşlarında ve sonrasında ise Ay yüzeyinde Ufolar ile karşılaşınca, belki de tedirginlik ve iyi niyet gösterme faktörlerinin de etkisi ile şu uygulamayı gerçekleştirmiştir:

“Apollo-11 ay modülünün, Ay’daki iniş yerinde kalan kısmı üzerinde bırakılan plakette, şöyle bir yazı yer almaktadır:

“BÜTÜN İNSANLIK ADINA BARIŞ İÇİNDE GELDİK” (116:12)

Şimdi, dünyadan da gözlemlenebilmiş olan bir vaka ile farklı dünyaların farklı uzay araçlarının, dolayısıyla da onları kullananların karşılaşmalarına ait izlenimlere devam edelim:

(Apollo-12,14-24 Kasım 1969 tarihli uçuş)

“Uzay aracı, Ay’a doğru ilerlerken, Avrupa’da olayı izleyen tüm gözlem evleri, aracın civarında iki tane parlak ve yanıp sönen nesne gördüklerini rapor etmeye başladılar. Her ikisi de, sanki hızla yanıp sönüyormuş gibi görünen bu cisimlerin biri aracın önünde, diğeri ise, aracın arkasında olarak ilerliyorlardı.

Ve ertesi gün, yolculuğuna devam eden uzay aracı ile Dünya arasında şu konuşma gerçekleşir:

Astronot: Sürekli aynı yerde kalan ve takla atıyormuş gibi görünen bir obje ile birlikteyiz! Dünden beri bizimle gelmekte!

Houston: Tamam

Astronot: Bu obje çok parlak ve saniyede bir buçuk devirlik taklalar atıyor!” (85:45-6)

Anlaşılacağı üzere, Astronot sadece Ufo’lardan önde yer alanı fark edebilmektedir. Ve hızlarını uzay aracı ile aynı değere ayarlayıp, onunla birlikte saatlerce yol alan bu taşıtların hızları o denli aynıdır ki, astronot kendisi büyük bir hızla ilerlerken, Ufo’nun iki gündür aynı yerde sabit kaldığını belirtebilmektedir. Ve belli bir devirle sürekli takla atıyor diye tanımlanan bu Ufo, gerçekte ise kendi etrafında yatay dönüşlerle ilerliyor olmalıdır. Zira dünyada gerçekleşen Ufo vakalarının birçoğunda, bu özellik görülebilmektedir. İhtimalen burada astronotun yanılgısına neden olan faktör, onun Ufo’ya bakış konumu ile uçuş açıları arasındaki fark olsa gerektir.

(Apollo-17, 6-19 Aralık 1972 tarihli Ay uçuşu)

“Yüzeye inilmiş ve astronotlar ay otosu ile dolaşmaktadırlar:

Cernan: Bu üstümüzden uçan cisimler neyin nesi? Bunlar nedir? Hey! Burada bir şey hasara uğradı!

Schmitt: Antenlerin bulunduğu kısımda, harici anten bölümünde bir patlama oldu!

Cernan: Ay aracında bir şeyler yanmış!

Schmitt: Hayır, sadece bir tanesi, Rover harici anteni.” (85:94)

Burada söz konusu olan, önceki bir konuda incelediğimiz türden manyetik bir alan etkilemesi olarak görünmektedir. Televizyondan otomobile kadar çeşitli elektriksel üniteli araçları olumsuz yönde etkileyen bu tesir, uçaklar için de zaman zaman söz konusu olabilmektedir:

(Brezilya Varig Hava Şirketi tarafından açıklanan rapor)

“4 Kasım 1957 günü hareket eden bir kargo uçağına çok yaklaşan kırmızı ışıltılı bir Uçan Daire, sağ motorun jeneratörünü, radyogonometreyi ve radyoyu kullanılmaz hale soktu.” (87:160)

Şimdi, eski çağlardaki ismiyle Tanrılar, ya da günümüzün akılcı anlayışı ile başka dünyalardan gelen insanlar olarak adlandırılabilecek bu varlıkların, büyük devletler nazarında nasıl bir gerçek olarak kabullenildikleriyle ilgili fikir verebilecek, iki karşılaşma vakasını izleyelim:

(Gemini-7 Uzay Aracı ile Dünya arası bir konuşma)

“Astronot: Solumuzda ve hafif ilerimize doğru bir UFO görüyoruz.

Houston: Bilgi verin. Uzaklığını, büyüklüğünü tahmine çalışın.” (88:183)

(Apollo-17,6-19 Aralık 1972 tarihli uçuş)

“Yörünge modülündeki astronot Schmitt, Ay yüzeyinde gördüğü bir ışığı tanımlamaya çalışmaktadır. Houston’daki görevliler bu ışığın ne olduğu konusundaki belirsizlikten telaşlandıklarında, astronotun Dünya’ya ilettiği düşüncesi şu olur:

BİR UFO’DUR BELKİ DE! ENDİŞELENMEYİN!” (85:92)

Ve UFO’lardan endişelenmemek için en düşündürücü gerekçe; onların hiçbir saldırganlık göstermeksizin, uzun süredir zaten yakınlarımızda bulunuşları olsa gerektir:

(Apollo-15,26 Temmuz 7 Ağustos 1971 tarihli uçuş)

“Irwin: Yokuş aşağı iniyoruz. Burada izler mevcut!

Houston: İzleri öylece takip edin, olur mu!?

Irwin: Tamam. Bunun oldukça iyi bir yol olduğunu biliyoruz.

Irwin: Şu çizgileri ve dağın üzerindeki tabakayı açıklayamıyorum.

Scott: Ben de! Gerçekten görülmeye değer!

Irwin: Ne kadar güzel görünüyorlar!

Scott: Düzen denen şey, ancak bu kadar olur!

Irwin: Şimdiye kadar gördüğüm en düzenli yapı bu!

Scott: Genişliği öylesine muntazam ki!

Irwin: Muntazam bir kalınlık göstererek devam ediyor!

Scott: Orada, aşağıda çok sağlam görünüşlü bir duvar görüyorum. Son derece güzel bir duvar!

Irwin: Neden bu yapıyı bir kanal olarak tanımlamıyorsun? İstasyonun bu konuya dikkatini çekmek, iyi olmaz mı!?

Houston: Çocuklar, size bu yapının yerden “sesc” ini soruyoruz.

Irwin: Hey! Şu beyaz renkli dağa bak!

Scott: Evet. Fakat tepesindeki beyaz ve gri tonlarla, beş köşeli bir yıldız gibi görünüyor! Uç kısmında, dar açı şeklinde bir çıkıntı var. Ortadaki, gri renkte taşlar ile bir ışığın bulunduğu yerden, gerçekten bir çıkıntı teşkil ediyor. Çok şaşırtıcı!” (85:69-70)

Görüldüğü gibi, Ay yüzeyinde insanda güzellik ve hayranlık duygusu oluşturacak kadar ölçülü ve düzenli yapılar teşhis edilmiştir. Işıklandırılmış yüksek kısımların da yer aldığı tüm bu yapılar karşısında astronotların ne denli şaşkınlaştıklarını ise onların yarışırcasına kullandıkları tanım ve tabirlerinden anlamak mümkündür. Şimdi, yine bu ilginç tanrısal mimarinin eseri olduğu söylenebilecek bir diğer yapı türüyle ilgili karşılaşmaları izleyelim:

(Apollo-16.16-27 Nisan 1972 tarihli uçuş)

“Ay yörünge modülü Casper ile iniş modülü Orion arasındaki, dünyadan da dinlenebilen telsiz konuşması:

Casper: Buradaki kraterde de bir tuhaf görüntü var. Parıldayan bir ışık görünüyor. Bir diğer krater, sanki bir su baskınına uğramışa benziyor. Ancak, aynı madde dışarıya da taşmış görünüyor. Bu maddenin krater içerisine yayılıp durmuş bir parçası görülebiliyor. Aslında, o madde o parçanın üzerini kaplıyor ya da üzerine inşa edilmiş. Bu, çok tuhaf bir işlem!

Orion: Burada da Stone dağının tepesindeki görüntü çok tuhaf! İnanmak için, burada olup gözlerinle görmelisin! Bu kubbeler inanılmaz.” (85:85-6)

(Apollo-17, 6-19 Aralık 1972 tarihli uçuş)

“Özel ay otosu ile yüzey üzerinde keşif gezisi yapmakta olan astronot Schmitt, Houston’a şu bilgileri vermektedir:

Schmitt: Burada dizi halinde tepeler var! Kraterin sol tarafında da yapay bir tepeler dizisini andıran şekiller gözüküyor. Bunların arasında ise bir dizi tepe var ki, tamamen yapay bir görünüm arz ediyorlar.” (85:93)

Görülüyor ki, Casper’da bulunan astronotun, ikinci krater içinde gördükleri dışında, diğer algılananlar tamamıyla belirgin olup, önceleri sadece araçlarıyla karşılaştığımız tanrıların, şimdi de barınaklarıyla yüz yüze olunduğunu düşündürmektedirler.

Şimdi, gördüğü kubbeleri inanılmayacak nitelikler taşıdığı için tanımlamaktan vazgeçen Orion astronotunun Dünya ile gerçekleştirdiği ve diğerleri gibi amatör telsizciler tarafından kaydedilerek basına açıklanan, kısa fakat diziler halindeki bu yapıların olduğu bir yerde, yaygın biçimleri kubbesel olan Ufoların dizi şeklinde ardarda havalanışları açısından anlamlı bir konuşmayı izleyelim:

(Apollo-16,16-27 Nisan 1972 tarihli uçuş)

“HOUSTON: Esrarengiz bir şeyden söz ettin!

ORİON: Yanımızdan uçarak geçen bir sürü beyaz obje belirdi. Sanki fırlatılmakta gibiler!

HOUSTON: Bunu kaydediyoruz.” (85:75)

10. BÖLÜM

Meleklerin Araçlarıyla Seyahat Eden İnsanlar

Semavi olarak adlandırılan tek tanrılı dinlerin, genel bir kategoride melek ismiyle belirlediği yabancı varlıklar, gökyüzü seyahatlerini üstün özellikli hava taşıtları ile yapmaktadırlar. İşte bu araçlara, zaman zaman dünyalı insanların da alınıp, göklerde dolaştırıldığını ve hatta birtakım cennetlere götürüldüğünü, yine toplumların çeşitli yazılı kaynaklarından öğrenmekteyiz.

Günümüzde, İdris Peygamber’in kitabı olarak tanınan yazılı belgelerin bir bölümünde, şöyle bir kısım yer almaktadır:

“Sonra, dünya sınırına götürüldüm. Ve, orada harikalar gördüm.” (9:213)

Ve kutsal menşeli kadim eserlerin en eskilerinden olan bu kitabın bir diğer bölümünde ise, göklere yükseliş ve sonrası, şu ifadelerle sunulmaktadır:

“Ve, beni ta göklere kaldırdılar. Ateş gibi sımsıcak, ve buz gibi soğuktu. Işık saçan cisimlerin yerlerini gördüm. Ve, büyük bir karanlığa vardım. Derin bir uçurum gibiydi. İçimi korku bürümüştü” (99:182-83)

Dikkat edilirse, yolculuğun ilk durağı, dünya sınırı denilen bir yer olup, henüz göklerdeki uzun gezi başlamamıştır. Buna göre, kendisine yolculuktan sayılmayacak kadar kısa sürede ulaşılan ve geliş mesafesi boyunca hiçbir cismin yer almadığı bu yerin, hemen sınırımızdaki, “AY” olma olasılığı oldukça yüksektir.

Dünya sınırında neler görüldüğünü bilemiyoruz, ancak bundan sonrasından anlaşılacağı gibi, gözlemci kişi gayet detaylı ve mantıklı görünen izlenimlerde bulunmuştur. Dünya sınırından uzaklaşan gözlemcinin, Güneş Sisteminin dışına çıkarıldığı, yıldızların yakın çevrelerinden geçirildiği ve daha sonra da, görüş sahasında yıldızların bulunmadığı bir uzay bölgesinde dolaştırıldığı, net bir şekilde anlaşılmaktadır. Anlatılanlara eşlik eden telaş ve korku duygulan ise, konumuzun sonunda göreceğimiz benzeri bir yolculuktaki tepkilerle benzeşecek kadar doğal olup, aynı bilinmeyenin neden olduğu aynı ruh halini yansıtmakta, yani bu gezi, deneyimleri açısından da Muhammed’in yolculuğuyla uyuşmaktadır.

İdris Peygamberin, ısı algılama konusundaki fikirleri de oldukça doğal ve gerçeğe uygundur, zira;

Dünyaya gelen aşırı ısı kısmen atmosfer kalkanı tarafından kontrol edilmekte ve Güneşten ısı alınamayan geceler ise, Dünyanın soğuması yine bu kalın gaz tavan sayesinde önlenmektedir. Şayet atmosfer bulunmasa idi, güneşle karşılaştığımız gündüzleri ateş gibi sımsıcak ve güneşsiz geceler ise buz gibi sopsoğuk olacaktı. Ve,

“Günümüzde yapılan deneylere göre, 40.000 fit yüksekte seyreden bir uçağın dışında, (-60) gibi çok düşük ısılar tespit edilmiştir.” (120:5)

Buna göre düşünecek olursak, tanımlanan aşırı ısı algılamaları, yıldızların yakınından geçerken; soğukluk algılamaları ise, uzaklaşma anlarında hissedilmiş olmalıdır. Nitekim dikkat edilirse; önce sıcaklık, hemen ardından ise soğukluk hissi belirtilmektedir.

İdris Peygamberin uzayın derinliklerinde gerçekleştirdiği bu seyahatini, meleklerin sırtlarında, kuş tüylerini andırıcı kanatlar arasında yapmadığı çok açık bir olgu olup, şimdi bu konuda çağlar öncesinden bilgi verici bir örneği izleyelim.

Hint kadim destanı Mahabharata’da anlatılan göksel araçların bir özelliği de şöyledir:

“Bazı vimanalar, Güneşe ait bölgelere ve oradan da öteye geçerek yıldızlara ait bölgelere yükselebilirler.” (16:35)

Bu tür bir araç içerisinde göklere yükseltildiği anlaşılan bir diğer kişi de, Babil destanı Gılgamış’ın 7. levhasında, bu gözlemleri anlatılan Enkidu olup, o döneme göre hayal dahi edilemeyecek bir izlenimi ise şöyledir:

“Gökyüzünden Dünya, bir hamur topağına, deniz ise bir su tanesine benziyordu.” (86:113)

Tanrılarla yakınlığı nedeniyle adına destan düzenlenen kral Gılgamış gibi Enkidu da tanrılarla çok yakın bir iletişim içindedir. Ve bu ayrıcalığın bir sonucu olsa gerek, Enkidu dünya atmosferi dışına çıkarılmış, buradan Dünyayı bir bütün olarak ve gerçek şekliyle gözlemlemiştir. Bu bilgilerin, yeryüzündeki insanlarca dünyanın dümdüz bir yer sanıldığı dönemlerde yazılı olarak var oluşu, Enkidu ve gözlemlerinin hayali birer öğe olmadıklarıyla açıklanabilir. Nitekim gökyüzünden bakıp da Dünya hakkında bilgi veren sadece Enkidu da değildir. Kutsal kitap Kur’an’ı indiren Tanrı, o dönem Arap kabilelerine şu ilginç bilgileri de vermiştir:

“Arz’da birbirine komşu kıtalar vardır.” (26:13/4)

“Sen, dağları görür, onları yerinde durur sanırsın, hâlbuki onlar bulut gibi geçerler.” (26:27/88)

Ve insanların komşu kıtaları keşfetmelerinden, dünyanın dönüş tarzı konusunda doğru bilgilere varabilmelerinden asırlar önce bu bilgilerin verilmesi sonucu değiştirmemiş ve yerleşik doğrularıyla yoluna devam eden insanlık, yüzyıllar sonrasında aynı gerçeklere ulaştığında ise geciktiğiyle üzülmeyip, sevinebilmiştir. İşte, buradan hareketle denilebilir ki, mitoloji ya da kutsal kitap olduğu ayrımı yapılmadan tanrılarla ilişiği bulunan tüm kadim eserler gereğince değerlendirildiğinde, gelecekte mutlaka ulaşılacak bazı sonuçlarla çok daha öncesinden de buluşulabilecektir.

Şimdi, geçici süreyle de olsa bizzat kendilerine tahsis edilen hava taşıtlarıyla dolaşan insanlara dair kayıtları görelim:

“Budist Rahip Gunavarma’nın Sri Lanka’dan Java’ya uçarak, Java kralını kendi dinine tabi kıldığını anlatan kaynaklar mevcuttur. Bu olaya tanık olarak, kaydedenler; parıldayan bir uçan aracın süzülerek ve en ufak ses dahi çıkarmadan yere konduğunu görürler. Tanrıların habercisi olduğuna inanılan Rahip, Javalılar tarafından büyük bir saygı ile karşılanır.” (16:5)

“Tarih öncesi hava araçlarından bahseden en önemli iki kaynak, Mahabharata ve Ramayana’dır.” (16:24)

Bu kadim Hint eserlerinden Ramayana’da, tanrılarla yakın bir iletişimi bulunan kral Rama için verilmiş araç şöyle tanıtılır:

“Hareketi serbest ve hızı büyüktür. Tümüyle kontrol altında uçar. Kullananın tüm isteklerine uyar. Geniş pencereleri ve çok rahat koltukları vardır.” (11:205)

Aracın diğer bazı özellikleri ise, bizzat kralın anlatımıyla belirtilmektedir:

“Güneşe benzeyen bu araba, Tanrı Ravan tarafından getirilmişti. Gökte parlayan bir yıldıza benzeyen bu araba, Lanka şehrinde bulunuyordu. Ve beni gökyüzünde uçan bu arabaya götürdü. Puspako arabası, tek başına hareket ediyordu. Çok büyüktü, iki katlıydı, birçok odaları vardı. Havada uçarken, kulağa hoş gelen bir ses çıkarıyordu.” (86:108)

Bu hava taşıtı ya da günümüzde bilinen ismiyle Ufo’nun, pilotsuz bir şekilde tek başına olarak da hareket edebildiğini, daha doğrusu basit bir komut ile yönetilebildiğini anlamaktayız. Bu işlemin kamera, bilgisayar ve diğer teknik imkânların işbirliği ile gerçekleştirilebilir olduğu, çağımız koşullarında anlaşılır bir olgu olup, söz konusu mekanizmaya ışık tutar nitelikteki bir teknolojik gelişme ise şöyledir:

“Tandy-1000 adı verilen bilgisayar, ses ile verilen komutları anlayabilmekte, bunları hafızasına kaydedebilmektedir.” (100:91)

Şimdi, bu kadim Ufo’nun komuttan da öte, zihin gücüyle dahi yönetimi mümkün kılan bir teknolojiye sahip oluşunu izleyelim:

“İrade gücüyle gelen arabayı gören Rama, hayretler içerisinde kaldı. Ve kral Rama içeriye girdi ve o mükemmel araba Rama tarafından kontrol edilerek, semaya yükseldi. Ve, Rama her yandan aşağıya bakıyordu.” (16:27)

Bir şekilde kullanıcısının zihnine göre programlanan bu taşıt, sözlü komutların ulaşamayacağı uzak bir yerde bırakılsa dahi, zihinsel iletişimle dıştan da kontrol edilebilip, çağrılabilmektedir ki; Rama’yı ilk anda şaşkınlığa uğratan, işte böyle bir deneyimi yaşamış oluşudur.

Tanrılar, zihinsel kontrol teknolojilerini, Ufolar için yardımcı değil aksine temel bir unsur olarak görüyor olmalılar. Zira Mahabharata’nın Drona Parva isimli bölümünde ifade edilenler, tamamen bu doğrultudaki fikirlerdir:

“Çok güçlü bir Vimana inşa edeceğiz. Zihin, o Vimanayı ayakta tutan zemin haline gelecek.” (16:40)

Ve yine Mahabharata’da yer alan bilgilerle, bu zihinsel yönetimin nasıl gerçekleştirildiği anlatılmakta olup, bu ilginç bilgilerin bir özeti şöyledir:

“Vimana’yı kullananın tam alnı önünde duran ufak bir cihaz, doğrudan beyin ile manyetik bağlantı sağlamaktadır. Bu cihaz, kristal ve platinden yapılmış olup, kullanıcının zihni bu cihazla tam bir uyum içerisinde bulunmaktadır. Böylece, bu uçan araç mükemmel bir başarıyla zihnen kontrol edilebilir.” (16:39)

Bu örnek, önceki bir konuda bahsedilen (Macar ve Oğuz halkları tarafından gözlemlenerek, alınlarındaki ateş benleri ile tanımlanan) Ufo sürücülerinin gizemine de açıklama getirebilecektir.

Ve binlerce yıl öncesinin bu tanrısal teknolojisine, artık günümüz insanının da kavuşabileceğini düşünebilmemiz mümkündür:

“Amerikalı bir pilot, beynin hareketiyle kumanda edilebilen bir makina yaptı. A.B.D.’nin Ohio eyaletindeki Wright Patterson Hava Üssü’ne bağlı bir laboratuvarda yürütülen çalışmada, Yzb. David Tumey, uçuş simülasyonlarını beyni ile yönetebiliyor. Tumey, Tv. ekranındaki uçağa, beyniyle istediği gibi manevra yaptırıyor. İnsanlar beyin dalgalarını nasıl değiştiriyorlar? Bu sorunun cevabını, henüz Tumey de bilmiyor, ama buna rağmen uçağını çok iyi manevra ettirmesini öğrenmiş. Bunun, bir “Bio-feedback” olduğu sanılıyor.” (122:5)

Şimdi, kral Rama’nın, kendisine eşlik etmekle görevli bir meleğin beraberinde, Güneş Sistemi içindeki bir gezisini izleyelim:

“Rama: Bu kusursuz arabanın hareketinde bir değişiklik oldu!

Vishara: Çünkü, şu anda araba Dünyadan uzaklaşıyor.

Sita: Nasıl oluyor da gündüz bile bu yıldızlar görülebiliyor!?

Rama: Kraliçe! Bunlar, gerçekten de yıldız! Fakat, gündüzleri güneşin aşırı ışıklarından dolayı onları göremeyiz. Şimdi, bu etkiden kurtulmuş bulunuyoruz.” (11:205)

Rama’nın tanrılar tarafından bilgilendirilen göksel bağlantılı bir Kral olduğu düşünülecek olursa, o çağda bu bilgileri verebilmesi doğal karşılanabilir. Kaldı ki, gerek Rama’ya, gerekse de onun ya da benzeri konumlu kişilerin aracılığıyla eski Hint insanına çok daha önemli bilgiler verilmiş, neredeyse Vimana yapımı dahi öğretilmeye çalışılmıştır:

“Havacılık Bilim Rahipleri; gökyüzünde bir yerden bir yere, bir ülkeden bir ülkeye, ya da bir dünyadan ‘DİĞER DÜNYA’YA” yolculuk yapabilen alete, “Vimana” derler...

“Böyle bir uçan aracın etkili olabilmesi için, tüm ana kısımlarının eksiksiz olması gereklidir. Bu kısımlar 31 ayrı parçadan oluşur...

“Tarif edilen işlemlerin uygulanması ile de, tıpkı, Tanrının hareket halindeki Mabedi kadar geniş bir Vimana dahi inşa edilebilir. (16:7,8,32)

Anlaşılacağı üzere, teknolojik kurallara uyulduğu zaman, söz konusu olan “Tanrının Mabedi” de olsa, imkânsız olmaktan çıkmaktadır. Ve, “uçan bir mabed” konumundaki bu Tanrı Taşıyıcının, ne denli geniş boyutlarda olduğu bildirilmiyor ama, yine de bu konuda bir fikir verebilecek bazı örnekler mevcuttur:

“Tanrı Asura Maya, dört santrali bulunan ve çemberi yaklaşık 5.5 km. genişliğinde olan, daire biçimli, altın gibi parıldayan bir araç içinde yolculuğa çıktı.” (16:7)

Mahabharata’nın ilettiği bu bilgiden sonra, şimdi de Ramayana’yı izleyelim:

“Puspaka arabası, dev boyutlarda olan ve içerisinde bir kent bulunan, kendi kendine hareket edebilen bir hava aracıdır. Asıl sahibi Tanrı Kuvera’dır ve O’na, büyük Tanrı BRAHMA tarafından verilmiştir. Gün ağardığında, Rama kendisine verilen göksel arabayı alarak, ayrılmaya hazırlandı. Ve Rama, tüm askerlerini de yanına alarak, Lanka’dan Ayodhya şehrine bu uçan saray ile gitti.” (16:23.28)

“Tibetlilerin kutsal kitabı, 225 cilt’lik TANTSHUR’da, tanrılara ait uçan gemilerin 1000 kadar yolcu aldıklarından bahsediliyor.” (87:142)

Ve, Tuerin’deki Lâma Mabedi ile, buradaki “android öğretmen” hatırlanacak olursa, bu 225 ciltlik bilgilerin nasıl oluştuğu da anlaşılacaktır.

“Mahabharata’nın Ghatotrachabadma Parva isimli bölümünde, motorları fil kadar büyük, eni ve boyu ise 400’er yojana (1 yojana: 8 Km.) olan dev bir vimanadan bahsedilmektedir.” (16:6)

İşte bu sonuncu araç, “Tanrının Mabedi” olduğundan söz edilmese de, bu sıfata oldukça yakın bir imaj bırakmaktadır. Zira bu bilgiye göre, kenar uzunlukları 3200 km. olan kübik biçimli devasa bir hava taşıtıyla karşı karşıya kalmaktayız. Bu şaşırtıcı büyüklükteki aracın büyük bir ülke ya da devasa bir şehir boyutlarında olması, gerçek fonksiyonun da buna uygun olduğunu, yani ait olduğu yere dönmeksizin çok uzun süre uzayda yolculuk edebileceğini düşündürmektedir.

Hint Tanrısı ile meleklerini barındırdığı, çeşitli büyüklüklerdeki diğer tüm araçlara ise bir üs vazifesi görebileceği; sahip olduğu özel biçimiyle de belirginleşen bu tür bir araçla, aslında sadece Hint destanında karşılaşmıyoruz. Nitekim Kutsal Kitap İNCİL’in son bölümünde, gökten dünyaya doğru alçalırken ve sonrasında görülen mukaddes bir şehirden şöyle söz edilmektedir:

“ Ve, beni ruhta büyük ve yüksek bir dağa götürdü. Ve bana mukaddes şehri, göğün içinden inmekte gösterdi. O’nda Allah’ın izzeti vardı. O’nun ışığı, billurlaşan yeşim taşı gibiydi. O’nun uzunluğu, genişliği kadar ve benimle söyleşenin bildirdiğine göre, 12.000 ok atımı (2136 km.) idi. Ve, şehir saf cama benzerdi, kapılarının her biri inciden idi. Şehrin sokağı, şeffaf cam gibi idi. Ve, şehir kendisini aydınlatmak için güneşe ve aya muhtaç değildi.” (57.B.11:21/10-23)

Bu “mukaddes şehir” ya da Hint insanının tabiriyle söylenecek olursa, “Tanrının Mabedi”, İncil’de birçok detayla birlikte önemle anlatılmakta olup, gözlemi yapan Yuhanna; bu şehrin dört köşeli yani kübik biçimli olduğunu, içerisinde mabet bulunmadığım, çünkü zaten kendisinin bütünüyle Tanrısal Mabed olduğunu da bildirmektedir.

Hint toplumunun en büyük tanrısı Brahma ile Hristiyanların Tanrısı aynı güç müdür, bilinemez, ama her ikisinin de sonuçta, “mabet” olarak nitelenen, tamamen aynı biçimli ve çok yakın boyutlu üsler içerisinde dolaştıkları açıktır.

Hint tanrısı BRAHMA ile Arap toplumuna, RAHMAN ismiyle de bildirilen Allah arasında bir aynılık var mı, bilemiyoruz. Ancak Brahma tarafından Tanrı (ya da büyük Tanrı emrindeki melek) Kuvera’ya verilip, O’ndan Ravana ve sonunda kral Rama’ya ulaşmış olan hava taşıtının benzeri bir araç da, RAHMAN tarafından kral Süleyman’a verilmiştir. Aynı zamanda peygamber olan kral Süleyman, bölgedeki putperest kavimlerle olan savaşlarında, tıpkı kral Rama’nın yaptığını yaparak, askerlerini bu araç ile nakletmiştir. Şimdi, bölge halkı arasında kuşaktan kuşağa nakledilerek korunmuş tüm rivayetleri tam bir tarafsızlıkla doğal yalınlıkları içerisinde nakleden tarihçi Taberi’nin, bu konuda bildirdiklerini izleyelim:

“Süleyman bir savaşa gitmek istediği zaman; emriyle tahtadan bir döşeme yapılıp, tahtı bunun üzerine yerleştirilir, bundan başka askerler, hayvanlar ve çeşitli savaş aletleri de bunun üzerine yüklenir, böylece bütün gereken nesneler alındıktan sonra; Süleyman, şiddetle esen rüzgâra emreder ve rüzgâr bu tahta döşemenin altına girerek, kaldırıp götürürdü. Yerden yükseldikten sonra ise, Süleyman rüzgâra, döşemeyi hafif ve tatlı bir şekilde götürmesini emrederdi.” (95:1/742)

İşte tüm bu tanımlamalar, hafif materyallerden Vimana inşası ile ilgili olarak gördüğümüz önceki bilgileri ve de kral Rama’nın Vimana yönetimini anımsatmaktadır. Söz konusu aracın aslında imal edilmeyip sadece montaj işlemine tabi tutulduğunu, gerçekte bu aracın RAHMAN tarafından hazır olarak verilmiş olduğunu ise Kutsal Kitap Kur’an’dan öğrenebilmemiz mümkündür;

“Bunun üzerine biz de, istediği yere onun buyruğu ile kolayca giden rüzgârı, onun buyruğu altına verdik.” (28:38/36-8)

Bildiğimiz rüzgârlardan olmadığı açıkça anlaşılan bu söz dinleyici ile ne denli hızlı yolculuk yapılabildiğini de, yine Kur’an haber vermektedir:

“Süleyman’a da, sabah gidişi bir aylık mesafe, akşam dönüşü bir aylık mesafe olan rüzgârı boyun eğdirdik.” (7:34/12)

Dikkat edilirse, bu rüzgâr da tıpkı kral Rama’da olduğu gibi, kullanıcısının kontrolüne programlanmış, yani boyun eğdirilmiştir. Ve rüzgâr diye nitelenen bu hava taşıtı, söz konusu mesafeyi yani o devrin vasıtalarıyla ancak bir ayda tamamlanabilecek bir yolculuğu, sabah veya akşamın sadece belirli bir kesitinde katetmektedir.

İşte bir peygamber tarafından kullanılan, bu kutsal taşıtın neye benzediğine dair bir bilgiye de, yine tarihçi Taberi’nin eserinde rastlamaktayız:

“Süleyman’ın, tahta döşeme üzerinde inşa edilmiş camdan bir evi vardı. Şiddetle esen rüzgâr, onun emretmesiyle cam evi yukarıya kaldırır, tatlı ve yumuşak bir şekilde, istediği yere götürürdü.” (95:1/743)

Anlaşılacağı üzere, tahta diye adlandırılabilen çok hafif bir materyalden oluşturulmuş taban üzerinde, monoblok bir cam kısım bulunmaktadır. Ve çağlar boyunca gözlemlenen Tanrı araçları arasında, her ne kadar az sayıda da olsa, bu tip şeffaf olanlarına rastlamak da mümkün olup, zaten ilk ayetten de görüldüğü gibi, Süleyman’ın aracı da Tanrılar tarafından verilmiş bir Tanrı aracıdır.

“Tibetlilerin binlerce yıldan beri sahip oldukları iki kutsal kitaptan biri olan, 108 ciltlik KANDSHUR’da; Tanrıların, içi görünen kürelerde oturduklarından bahsedilir.” (86:110)

“9 Ekim 1954’de Fransa’da, M. Jean Bertrand tarafından Aude civarında gözlemlenen UFO, şöyle tanımlanmıştır: Üst kısmında, şeffaf plastik görünümünde bir kubbesi bulunuyordu. Metalik bir gövde kısmı vardı. Şeffaf kısmın içinde iki kişinin ayakta durduğunu net olarak görebiliyordum. Aniden havalandı ve uçup gitti.” (18:34)

Ve bu olayla yaklaşık aynı tarihte gerçekleşmiş bulunan iki vaka, Süleyman’ın tahta tabanlı cam evini havalandıran rüzgârlara dair bir fikir verici özelliktedir:

“1 Ekim 1954; Fransa’da görülen bir diskin havalanışı ardından bir hava akımı oluştuğu belirtilmiştir...

“21 Ekim 1954; Fransa’da, M. Fillonleau isimli gözlemci, arabasıyla giderken fark ettiği uçan kürenin önce yolun üzerine iniş yapıp sonra tekrar yükseldiğini, ve bu sırada müthiş bir hava akımı hissettiğini bildirmiştir.” (18:29,47)

Havalanışları anında belirgin bir rüzgâr oluşturan bu hava taşıtları, eski çağ insanlarınca, bir özelliğin genele atfedilmesi şeklinde bir yönelimle, rüzgârla özdeşleştirilmişlerdir. Nitekim Altay Türklerinin bir destanında, onlara yararlı işler öğreten bir meleği göklere geri götüren bir Ufo da, aynı yaklaşımla tanımlanır:

“Mandı-Şire dedi ki; yine günlerden bir gün, bir rüzgâr beni alıp uçuracaktır bu gün. Gerçekten bir rüzgâr geldi. Mandı-Şire’yi aldı, girdapları içinde uçurup, göğe saldı.” (73:464)

Dikkat edilirse, söz konusu taşıt, Ufoların zaman zaman uyguladıkları dönme hareketiyle yükselmiş ve bu görünüm ise, girdap içinde uçuş şekline dönüşüvermiştir. Buradaki melek de, tıpkı Kur’an da kullanılan tabir ile insanlara hitap etmekte, yani bir hava taşıtından söz ederken onu bir rüzgâr olarak tanıtmaktadır. Ancak söz konusu bilginin devamından anlaşılacağı üzere, insanların en iyi anladığı tabirlerden birinin bu olduğu ve dolayısıyla da bu hitabın bir zorunluluk niteliği taşıdığı açıktır. Şimdi, Yunan mitolojisinde yer alan bir gözlem ile; farklı bir bölgede yaşayan farklı insanların, aynı çağlara özgü düşünce modellerine bağımlılıklarını da görmüş olalım:

“Hesperos, Atlas dağının tepesinde yıldızlara doğru bakarken, bir fırtına aldı, götürdü onu!” (30:18)

İşte bu fırtınanın da tabiat olayı olmadığı ve belki ışıkları açık olsa bir yıldız olarak da algılanabilir olacağı açıktır.

Ve sadece, bu, benzerlerinin temsilcisi birkaç örnek ışığında dahi, Süleyman Peygambere yolculuk olanağı tanıyan cam kabinli rüzgârın, bir rüzgâr değil; aslında, bizzat Tanrı ve meleklerinin içerisinde yolculuk ettikleri mekanik araçlarla aynı türden bir makine olduğu anlaşılabilmektedir. Bu taşıtlardan bir zaman, dünyada ne denli çok sayıda bulunduğunu ise, eski bir Hint yazılı kaynağı olan Mahavira’dan öğrenebilmekteyiz:

“Gökyüzü, gövdeleri gece gibi karanlık olan, fakat sarımsı bir parlaklık veren ışıklarıyla seçilebilen, devasa boyutlardaki uçan makinalarla doluydu!” (16:28)

Süleyman peygamberin emrindeki ya da Hint göklerinde görülenler gibi devasa bir araçla mı yolculuk ediyor, bilemiyoruz ama, Tanrı Buda’nın bir peygamberi olduğu anlaşılan Kral Sidhatha da, antikçağ ortamında hava taşıtıyla gezen şanslı insanlardan birisidir:

“Kral Suddhoana’nın eşi Mahayama’nın oğlu olarak dünyaya gelen Sidhatha, tanrıların yaptığı altın bir arabaya binerek göklerde gezerdi.” (173:196,199)

Şimdi, Hindistan’dan tekrar Ortadoğu bölgesine dönerek, kral Süleyman’dan çok daha önceleri burada yaşamış olan bir peygamberi tanıyalım.

Tevrat ve Kur’an’da ilk peygamberlerden olduğu anlatılan İbrahim Peygamber, henüz peygamber olarak görevlendirilmeden önce, putlara tapınmanın yanlışlığını anlar ve onları kırmaya başlar. İşte bu eğilimi Tanrı tarafından oldukça beğenilmiş olmalı ki, İbrahim bir peygamber olarak vazifelendirilir ve tüm benliğiyle bu uğurda mücadele vermeye başlar. Tevrat’taki bilgilerden, Tanrının melekleri tarafından ziyaret edilişini, korunup gözetildiğini anladığımız İbrahim için, Kur’an’da da Tanrı, oldukça övgü dolu sözler sarf etmektedir. Ve işte bu denli önem verilen bir peygamberin şahsına, geçici süreli de olsa, ufak boyutlu özel bir hava taşıtı tahsis edildiğini görmekteyiz:

“Allah, Muhammed’in Burak’ını, o vakitler İbrahim Peygambere de vermişti. İbrahim Peygamber, Burak’a biner ve bulunduğu yerden 35 günlük yol olan Mekke’ye bir gecede giderdi.” (96:1/166)

Burak ismiyle, ilk ve son kez olarak Muhammed devrinde nitelendirildiğini bildiğimiz bu taşıtla alâkalı olarak, eski devirlerden gelen şüphesiz birçok rivayetler bulunmaktadır,. Yukarıdaki alıntı ise, önceki ve sonrakilerin bir sentezi olarak belirlenen ve bunu yaparken de görülen benzerlik sonucu taşıtların aynılığına karar verilmiş bir bilgi niteliğindedir. Şimdi, aynı ya da birbirinin benzeri olan bu burakların ne tür bir araç olabileceğini, İslam Peygamberi Muhammed’in yakın bir gözlemi ile anlamaya çalışalım:

“Hemen kalktım, giyindim. Evden çıktım. Bir de ne göreyim! Biraz ötede, bir grup melek hazır olarak beklemekteler. O meleklerden her birinin elinde arş nurundan bir çırağ (ışık kaynağı) vardı.

O anda, Mekke’den Kudüs istikametine doğru bir nur parladı! Bu nurun ışığında baktım, bir de gördüm ki; katırdan küçük, merkepten büyük, beyaz ve uzun bir binit! Son derece güzel! Altın, gümüş, mercan, zeberced ve inci ile süslü eğerle eğerlenmiş! Çeşitli renklere dönüşen bir yaratık. Cebrail, ona hitap etti. O sanki bir insan gibi işitip anlıyordu.” (21:267), (54:32), (69.1:74/259)

Öncelikle belirtmek gerekiyor ki, Muhammed bir akşam, Cebrail isimli melek tarafından uykusundan kaldırılır ve kendisine, giyinip hazırlanması, çünkü Allah’ın huzuruna götürüleceği bildirilir. İhtimalen bu yolculuğun nedenlerinden biri ya da nedeni, putperestlerin, Muhammed’in peygamberliğine inanmak için ona koştukları şu şart olsa gerektir ki, bu istek Kur’an’da şöyle anlatılmaktadır:

“Altından bir evin olsun, yahut semaya çıkasın.” (26:17/93)

Ve işte bu semaya çıkışın ön hazırlığı olan Mekke-Kudüs yolculuğu, Muhammed’in tanımladığı bu ilginç binit ile gerçekleştirilecektir. Çeşitli kaynaklarda yer alan, Muhammed tarafından çeşitli defalarca yapılmış tanımlara göre; bu araç kendi kendine hareket edebilmekte olup, Muhammed’in hareket ile ilgili komutlarını da yerine getirmiştir. Bizzat peygamberin belirttiği ve sahih hadislerde tanımları yer alan bu beyaz biniti, gerek bu, gerekse de önceki konularda belirlenen bilgiler ışığında değerlendirdiğimizde, onun bir Ufo olmadığını söyleyebilmek hemen hemen imkânsızdır. Ancak, yine de objektifliği olabildiğince korumak ve bir yanılgı durumundan mümkün olduğunca soyut bir fikir ortamında düşünebilmek için, şimdi söz konusu tanımı, yeni veriler ışığında incelemeye ve anlamaya çalışalım.

Gerçek bir samimiyetle belirlemek gerekirse, özellikle ışıksal özellikler açısından, Muhammed’in hiç bir kadim çağda rastlanmayan derecede mükemmel bir Ufo tanımlaması yaptığı söylenebilir. Söz konusu binitin çok belirleyici bir nitelik olan çeşitli renklere dönüşüm tezahürleri; bugün bilinen ismiyle bir Ufo’nun tipik özelliklerinden başka bir şeye benzememektedir. Nitekim çağımızda gerçekleştirilen yüzlerce Ufo gözlemi sırasında da, tıpkı “Burak” gözleminde olduğu gibi net tespitler yapılabilmiştir:

“15 Ağustos 1965 günü gördükleri bir Ufo’nun yaydığı renkler, beş Uruguaylı gözlemcinin tanımına göre şöyledir; ışıkları sürekli olarak kırmızıdan yeşile, yeşilden ise sarıya dönüşüyordu.” (18:104)

“ 23 Ağustos 1965 günü, Ankaralı gözlemci V. Can, dairesinin balkonunda otururken, gökyüzünde değişik renklerde ışıklar saçan bir Ufo görmüş ve dürbünle izlediği bu cismin renk değişimlerini şu şekilde açıklamıştır; bir saniye gibi kısa bir süre içinde, sırayla mavi, beyaz, sarı ve kırmızı renklere bürünüyordu...

Aynı sıralarda söz konusu Ufo başka yerlerden de izlenmektedir. Ankara’daki sivil ve askeri hava alanlarının kule görevlileri de bu olayla ilgili olarak doğrulamada bulunmuşlardır.” (83:129)

Ve tekrar Muhammed’in tanımına dönecek olursak, onun yine isabetli bir belirlemede bulunabildiğini görmekteyiz. Zira dikkat edilirse, binitin boyut tanımlamasında kullanılan binek hayvan formları, onunla özdeşleştirilmeyip sadece ölçüsel anlamda bir fikir verebilme amacına hizmet etmişlerdir. Hâlbuki benzeri bir ufak biniti tanrısının altında gözlemleyen bir eski Çin insanı, tamamıyla özdeşleştirmeye yöneldiği içindir ki, günümüze ancak şu nitelikte bir bilgi ulaşabilmiştir:

“Tanrı Chang Kuo Lao, beyaz bir katıra binerek her gün binlerce mesafe yol alıyor.” (75:97)

Ve Moğollar ‘da ise, Cengiz Han’ın din danışmanı olan bir şamana ihtimalen yine tanrılarca verilen ufak bir binit, aynı yönelimin izlerini taşımaktadır:

“Teb tengri kökçe, bir ata bindiğinde göklere yükselirdi.” (50:87)

Tüm bu ve benzeri yönelimler, günümüze bulundukları konumlarıyla ulaştıkları için, bu alanda uğraşı veren bir günümüz insanının yapabileceği resimleme de, doğal olarak bu formlarla sınırlı olacaktır, ancak Muhammed’in tanımlaması hiçbir değişime uğramadan ilk günkü doğru konumunu koruduğu halde, ne gariptir ki, onun bu yolculuğuyla ilgili birkaç tasvirin tümünde de kanatlı hayvanlar resmedilebilmiştir.

Ve biz, Peygamberin tanımı doğrultusunda, yani objektif olarak düşündüğümüzde, bu ilginç binitin yüksekliği ile söz konusu hayvan formlarının bağlantısından başka bir gerçeğin bulunmadığını algılayabiliriz. Yüksekliği, ancak içerisinde oturularak yolculuk etmeye uygun olan bu taşıtın, yine Muhammed’in tanımına göre uzun bir gövde yapısı bulunmakta olup, gövde rengi ise 6. konu içerisinde mevcut, Ufo materyal örneklerini çağrıştırmaktadır.

Bu taşıyıcının diğer bir özelliği ise, bombeli olduğu anlaşılan üst gövde üzerinin görünümü olup, peygamber gözlemlediği bu tezahürü, en yakın benzeri olan parıltılı mücevherler ile açıklamaktadır. Şimdi, zorunlu olarak yapıldığı anlaşılan bu tanımlamaya nasıl yönelinebileceğini anlamaya çalışalım.

Mevcut yüzlerce gözlemden anlaşıldığı üzere, Ufolar çoğunlukla ışık yansıtıcı, parlak beyaz metallerden yapılmışlardı. Ve peygamberin tanımına dikkat edilirse; bu beyaz gövdeli binit üzerinin farklı renk türlerini temsil eden mücevherlerle kaplı olduğunun belirtilmesinin hemen ardından, renk dönüşümü dile getirilmektedir. İşte bu renkli ışımaların, yansıtıcı gövdenin dışbükey odak noktalarında oluşturacağı güçlü parıltılar, birer mücevher parçası olarak algılanmış olmalıdır. Nitekim aynı algı yanılgısına düşen başkaları da olup, onların yorumları da Muhammed’den farklı olmamıştır:

“Bir hava arabası olan Puspaka, kadim Hint başkenti Ayodha’ya birçok kişiyi taşımaktadır. Puspaka’nın bir diğer adı da, “Mücevherler Yağdıran” anlamına gelen Patnavarşuka’dır.” (16:23,28)

Bu ikinci ismin, mücevherler yağdığı için değil de, mücevherlerden geldiği sanılan ışık parıltılarından dolayı uygun görüldüğü çok açık olup, binlerce yıl öncesinden Muhammed devrine, oradan da çağımıza kadar hep aynı belirtilerin tespit edilebilmesi ise, değişmez UFO gerçeğini aydınlatmaktadır.

Ve, Muhammed’in bu ilginç taşıyıcı ile ilgili olarak tespit edebildiği birkaç önemli özellik daha bulunmakta olup, şimdi bunları yine kendi anlatımıyla izlerken, benzer vakalar ışığında ise anlamaya çalışalım:

“Burak, güneş gibi bir ışıkla parlıyordu! İki yanında iki kanadı vardı, dileyince o kanatları ile havadan uçup gidiyordu. Burak, altımda esen bir rüzgâr gibiydi! Sonra, burak yere dokunmadan Mekke-i Mükerreme’den ta Mescid-i Aksa’ya kadar gitti.” (21:265), (54:34), (96:361)

Burada öncelikle, kadim Hindistan’dan bir örneği, Buraktan çok daha büyük ama aynı temel özelliklere sahip Puspakayı anımsayalım:

“Güneşe benzeyen bu araba, tek başına hareket ediyordu.” (86:108)

Hatırlanacağı gibi, Burak, Cebrail’in sözlerinden anlıyor, yani; bu anlayışın göstergesi olan hareketlenmelerde bulunuyordu. Bu benzerliği tamamlayan diğer unsur ise, Burağın kendinde kayıtlı komutlar doğrultusunda tek başına hareket olanağının da olmasıdır.

Burak da çoğu Ufo gözleminde olduğu gibi, güneş ışımasını çağrıştırmış, ancak güneş adıyla değil de, şimşek ismiyle nitelendirilmiştir. Zira; “Burak, Arapçada şimşek anlamına gelen “Bark” kelimesinden doğmuştur.” (31:40)

İşte bu nitelemenin sebebi ise, ihtimalen gidiş anında gözlemlenen, hızlı ve aşırı beyaz ışıltılı görünümden kaynaklanmış bir karar alma olabilir. Ve ister güneşle, isterse de şimşek ya da yıldırım ile isimlendirilmiş olsun, tüm bu sıfatlar Ufolar için en yaygın biçimde belirlenen her zamanki özellikleri temsil etmektedirler. Ancak, yüzyıllar boyunca tanık olunan binlerce olayın sadece birkaçında tespit edilebilen bir özellik vardır ki, bu Muhammed’in gözleminde de görebildiğimiz kanatlı Ufo hadisesidir. Şimdi, diğer Ufo olaylarından farklı gibi görünen bu ilginç olayı anlamaya çalışalım:

“1966 yılının Nisan ayında, British United şirketine ait bir uçakla yolculuk eden İngiliz bayan Olfield, Cannock şehri üzeri; 3000 metre yükseklikte oldukları bir sırada, uçağın hemen yakınında ilerleyen bir kanatlı uçan dairenin filmini çekmiştir. Bu nesne uçağın çevresinde döndükten sonra kanatlarını içeri çekip, uzaklaşmıştır.” (87:175)

İşte bu gözlem ve kayıt, Ufoların bir özelliğinin daha belirlenmesini sağlarken, diğer taraftan da, bu özelliğin aslında tüm Ufolarda bulunabileceğini de düşündürmektedir.

Ve sadece kanatlı uçuşları anlarında gözlemlenmiş iki dairesel Ufo vakası, birbirinden binlerce yıl arayla şöyle nitelenmektedirler:

“Aşur, kanatlı bir disk biçiminde havada uçan bir Tanrıdır.” (67:96)

“1956 yılında, Norveç’in Oslo kentinde, arabalarıyla evlerine dönmekte olan iki kişi, altı-yedi kez yanlarına yaklaşan uçan bir nesneyle karşılaşırlar. Bu nesnenin, kanatlı ve parlak bir daire biçiminde olduğu belirtilmiştir.” (87:180)

Şimdi, Mezopotamya ve Avrupa’dan A.B.D.’e geçerek, geçen yüzyılda gerçekleşmiş daha ilginç bir vakayı izleyelim:

“1897 yılının Nisan ayında, Middle West bölgesinin birçok şehrinde, gökyüzünde dolaşan puro şeklinde ve kanatlı bir nesne teleskoplar ile izlenmiş, bu nesnenin rengarenk ışıklar saçtığı da belirtilerek kaydedilmiştir.” (87:153)

Ve, peygamberin çeşitli renklere dönüşen uzun gövdeli binitinin, bu nesneye oldukça yakın olduğu açık olup, söz konusu kanatlar ise, bu benzerliği pekiştirmektedir. İşte tüm bu örneklerden sonra, kendisiyle kısa bir yolculuk yapılan şimşeğin tipik bir hava binitinden başka bir şey olmadığı da belirgin bir hal almaktadır.

Muhammed, işte bu taşıt ile yolculuğunu tamamlayacak, ardından ise yeni bir seyahate, dünya dışı gezisine başlayacaktır. Şimdi, Kudüs’e geliş sonrası gözlemleriyle birlikte, bu seyahati yine peygamberin anlatımı ile izlemeye çalışalım:

“Ta Beytül-makdis’e geldik. Orada, gök yerinden meleklerin indiğini gördüm! Beni karşıladılar! Ansızın bir miraç (merdiven) gördüm. Bir ucu, bir büyük taşta idi! Bir ucu gökyüzüne uzanıyordu! İki tarafında direkleri, ve ortasında basamakları vardı! Gayet güzeldi, ondan daha güzel bir şey görmedim! O merdiven, meleklerin yolu idi!” (21:277,283)

İşte bu yoldan, kendisi bir melek olmayan Muhammed de çıkmış olup, bu ilginç olayın gelişimi ise şöyledir:

“Daha sonra, Cebrail benimle malum kayanın yanına vardı, beni oraya çıkardı.”* (49:2/53)

“Hz. Muhammed, merdivene basmak için mübarek ayağını yukarı doğru kaldırırken, merdivenin basamağı eğildi, ayağı ile aynı hizaya geldi. Resûlullah da, üzerinde bulunduğu o kayadan merdivenin basamağına ayak bastı. O basamak da, Resûlullah’ı alıp yerine yükseldi. Sonra üstteki basamak eğildi, Resûl-i Ekrem’i alıp yerine yükseldi. Böylece her üst basamak eğilip onu almak suretiyle kendisini göğe erdirdiler.” (21:284)

Yaşanılan bu olayın da, peygamber tarafından oldukça dikkatli bir şekilde gözlemlendiği ve hadiseyi kaydeden insanlara hemen hemen tüm ayrıntılarıyla anlatıldığı çok açıktır. Ve anlaşılacağı üzere, yüksekçe bir kayanın yanına doğru uzatıldığı belirgin olan yürüyen tür bir merdiven söz konusu olup, günümüzdeki benzerlerinde olduğu gibi tek bir adım atmak yeterli olmuş ve böylelikle de peygamber yukarı doğru yükseltilebilmiştir.

“Bir rivayete göre, Resûl-i Ekrem o taştan tekrar buraka binerek, onunla göklere yükselmiştir.” (21:284)

Peygamberin bu merdivenlerle bir Burak’a çıkarıldığı açıktır, ancak bu kez binilen Burak ilki olmayıp, daha büyük bir taşıt olmalıdır. Zira, peygamberin binip geldiği araç, onun tanımına göre oldukça ufak boyutlarda olup, böyle bir araç üzerinde söz konusu merdivenin bulunamayacağı bir hayli belirgindir. Ve şayet olayın gelişimine dikkat edilecek olursa, bu iki aracın aynı olmadıklarını belirleyici birçok unsur daha görülebilecektir. Şimdi bu ikinci taşıtı anlayabilmek için şayet gezinin başlangıcını hatırlayacak olursak; Muhammed evinden çıkar çıkmaz bir grup meleğin orada bulunduklarım görüyor ve evin yakın çevresinde ve de ihtimalen henüz ışıksız halde bekleyen Burağı ise Kudüs tarafına doğru parlayan bir nurun ışığında fark ediyordu. İşte Kudüs yönüne doğru uzaklaşan bu ışık, söz konusu melekler ile ufak biniti bırakan ve ihtimalen devasa boyutlardaki bir diğer taşıyıcı olup, peygamber Mekke’de izleyemediğini, Kudüs’e geldiğinde gözlemlemiş ve bu seferki karşılayıcı melekleri bir merdivenle, dolayısıyla da bir taşıyıcıdan iniş halinde görmüştür ki, işte aynı taşıyıcıya aynı merdivenle adım atma olanağına birazdan o da erişecektir.

Melek taşıyıcıya uzanan bu yükseltici merdivenin tamamen yere yaklaştırılmayıp, bunun yerine Muhammed’in yüksekçe bir kaya parçası üzerinden alınmak istenmesi, meleklerin bir hayli tedbirli ve bu tedbiri almaya gerek duyan varlıklar olduğuna iyi bir örnek oluşturmaktadır. Tahmin edilebileceği üzere, devasa bir taşıyıcının havada sabit beklerken yapabileceği en ufak salınım hareketi bile, toprak yüzeyine çok yaklaştırılmış durumdaki bir merdivenin yere çakılmasına sebep olabilecektir. Ve anlaşılıyor ki, melekler, fizik kurallarına belli bir seviyeye kadar hakimiyet sağlasalar bile, onlarda bir noktadan sonra, özellikle de, söz konusu olan dev bir UFO’nun güvenliği olduğunda çok dikkatli olmak zorundadırlar.

Muhammed’i almak için dünyaya inen bu devasa araç, Muhammed’den asırlar öncesinde, yine ayni Tanrı tarafından kurulan Musa dini (Musevilik) esnasında da dünyaya inmiş olmalıdır. Zira kutsal kitap Tevrat, Tanrının içerisinde yolculuk ettiği dev bir buluttan önemle söz etmektedir:

“Ve, Rabbin dağından üç günlük yol öteye göç ettiler. Göç ettikleri zaman, Rabbin bulutu, gündüzün onların üzerinde idi.” (57.A.4:10/33-4)

“Gündüzün, bulut direğinde, ve geceleyin ateş direğinde önlerinden yürüyorsun, ve senin bulutun onların üzerinde duruyor.” (57.A.4:14/14)

Sina çölünde göç etmekte olan Yahudi kavminin sayısını ise, Tevrat, gerekçesini de belirterek şöyle bildirmektedir:

“Ve, Rab Sina çölünde Musa’ya söyleyip dedi: Bütün İsrailoğullarını sayacaksınız. Rab Musa’ya nasıl emretti ise, Sina çölünde onları saydı. Bütün sayılanlar, altı yüz üç bin beş yüz elli kişi idiler.” (57.A.4:1/1,2,19,46)

Her Yahudi sıptının ayrı ayrı dökümünün çıkarıldığı bu sayımın sonucunda ortaya, birkaç ara ve birde toplam sayı çıkmıştır. Tanrının her gereken durumda Musa’ya yardım ettiğini biliyoruz da, burada neden yardımım esirgemiştir. Yoksa birkaç yüz bin kulunu sıfatlarına göre ayırabilecek kadar tanımıyor mudur? İşte bunu, bir de, tanrının basit bir rakamı neden bilemediğini bilmek oldukça zor görünmektedir. Aslında, bu zorluğun, Tanrı kavramına ya da diğer bir deyişle, burada söz konusu olan Tanrının kim olduğuna yönelik bakış açısına göre şekillenebileceğini de belirterek, şimdi, çölde bu kadar insanın neden bir bulut ile örtüldüklerini, Kutsal Kitap Kur’an’dan öğrenelim:

“Tih çölünde, güneşin sıcaklığından korunmanız için, üstünüze bulutu gölge yapmıştık.” (26:2/57)

Ve, Tevrat’ın Apokrif kitapları da, bu olayı şöyle haber vermektedir:

“Gündüzleri, onların sığınağı idi.” (58.3:10/17)

İşte, dev bir şemsiye görevi gördüğünü anladığımız bu devasa boyutlu hava taşıtının, bazı zamanlarda çıkardığı sesin boyutları da oldukça büyük olup, bu konudaki bir bilgiyi ise Kutsal Kitap Zebur sunmaktadır:

“Ey Allah! Kavminin önünde çıktığın, çölde yürüdüğün zaman yer titredi. Allah’ın, İsrail Allah’ının önünde, Sina dağı bile titredi.” (57.A.16:68/7,8)

Ve binlerce yıl öncesinin Sina çölünde bu olay gerçekleşirken, belki de yine aynı dönemlerde, kadim Hindistan’da ise şu benzeri olaylar gözlemlenerek kaydedilmişlerdir:

“Rames’in emriyle şahane araba, kudretli gürültülerle gökyüzüne yükseldi.” (86:107)

“Kailasa dağlarının üzerinden yükselerek ilerledi. Aşağıdaki tüm kabileler, gözlerini ona diktiler. Onun kendilerine doğru bu tarzdaki gelişini görerek, hayretler içinde kaldılar. Gözleri fal taşı gibi açılmıştı. İlerlerken, sanki gökyüzünün tümünü, her yere yayılan bir sesle dolduruyordu!” (16:30)

Tevrat, Kuran ve Hint kaynaklarında belirtilenler kadar devasa mı bilemiyoruz ama, bu tip dev Ufolara çağımızda da rastlanabilmiştir:

“25 Mayıs 1966’da, Fransa’nın Var bölgesinde, dev bir uçan puro biçiminde olan bir nesne görüldü.” (87:174)

“Nisan 1965’de, İngiltere’nin Warnburg kasabasında günlerce süren ve gökten geldiği sanılan gürültülerden sonra, gökte, puro şeklinde bir nesnenin uçtuğu görülüyor.” (87:174)

Bu, puro biçimli yani uçları kütleştirilmiş silindirik bir direk görünümündeki UFO, şekil açısından olduğu kadar ses tezahürü olarak da Tanrı’nın çöl bulutuyla benzeşmektedir. Fakat bu aynılık, direk bir bağlantının kurulmasına yeterli olacak nitelikte de değildir. Ancak, çölde yürüyen yüzbinlerce insandan oluşan bir yürüyüş kolunu gölgelendirebilen bulut direği ile Muhammed’e, bindiği merdivenin göğe uzandığını sandıracak kadar gökyüzünü kaplayan melek taşıyıcı arasında mutlaka bir ilişki bulunmaktadır. Zira bu olayın ikisinde de söz konusu olan, tamamen aynı Tanrı’dır. Ve, söz konusu aracın gerek yerden bakıldığında, gerekse de merdivenle çıkılırken fark edilemeyişinin diğer bir nedenini de, şu bilgileri yineleyerek anlamak mümkündür:

“Gökyüzü, gövdeleri gece gibi karanlık olan, ancak sarımsı bir parlaklık veren ışıklarıyla seçilebilen, devasa boyutlardaki uçan makinalarla doluydu!” (16:28)

İşte, Muhammed’in bir merdivenle çıktığı gökyüzü ile bu konumdaki bir araç arasındaki yegâne fark, söndürülmesi gereken son bir cılız ışıktan ibaret olup, kutsal bir gök yerine bu tür bir araç içerisine adım atmak oldukça mümkündür. Nitekim birazdan başlayacağı dünyadışı yolculuğu sırasında, Muhammed de bu gerçeği anlamış olmalı ki, İsrafil ve Cebrail isimli meleklerle yaptığı yolculuklardan ve Cebrail’in kanatları arasında dünyaya geri getirildiğinden söz etmektedir. Ve buradan hareketle denilebilir ki, dünyaya getiren melek Cebrail ise, dünya dışına götürmüş olan da o olmalıdır. Muhammed’in, bu geziyle bağlantısı olmayan başka bir zaman, dünyaya iniş halinde görerek korkudan bayıldığı bu Cebrail’den, yani diğer bir deyişle onunla özdeşleştirilen devasa araçtan 11. ve 18. konu içerisinde detaylarıyla bahsedileceğini belirterek, şimdi Muhammed’in Uzay yolculuğunu izlemeye başlayalım:

“Cebrail bana: Ya Muhammed buna bin; semalara, arş ve kürsiye gideceksin, çünkü kâinatın sahibi Allah, seninle konuşmak ve birçok gizlilikleri sana bildirmek istiyor, dedi.” (54:32)

Evet, peygambere bu yolculuğun gerekçesi böyle açıklanmış olup, Tanrının bulunduğu arşa doğru ilerlerken görülenler ise oldukça anlamlıdır:

“Beni, İsrafil aldı götürdü. Beraber uçtuk gittik. Ateşten ve büyük bir denize rast geldik. Dağlar büyüklüğünde ateşten dalgalar, bu denizde yüzüyordu! Öylesine korktum ki, neredeyse aklım başımdan gidecekti.” (54:77)

Anlaşılacağı üzere, uzayda bir süre uçulduktan sonra karşılaşılan bu deniz; üzerinde erimiş maddelerin kaynayıp durduğu, faal haldeki dev bir yıldızın yüzeyi olmalıdır.

“Sonra, İsrafil ile birlikte, büyük ve karanlık bir denize vardık. İçerisinde, sayılamayacak kadar çok melek vardı. Bunlar, hiç hare-, ket etmeden bekliyorlardı. Dedim; Ey İsrafil, bu deniz ve bu melekler kim? Bana, Cebrail cevap verdi: Onlar, yer ve gök mahlûkatının çoğunu teşkil eden meleklerdir.” (54:78)

Buradaki deniz tabirinin, tekdüze görüntüler için kullanılmış olduğu söylenebilir. Örnek göstermek gerekirse; uçsuz bucaksız kum düzlüklerinden ibaret olan çöllere de kum denizi tabiri kullanılmaktadır ki, burada uçsuz bucaksız olan yegâne hakim şey ise büyük bir karanlık alandır. Ve dikkat edilirse, ateşten bir denizin yani dev bir güneşin yakınlarından geçerek uzaklaştıktan hemen sonra, bu karanlık denizle yani uzayla baş başa kalınmaktadır. İşte bu karanlık alanın içerisindekilerse, uzaktan ışıltılarıyla fark edilen irili ufaklı yıldızlar olup, bunlar birer melek olarak adlandırılmışlardır. Nitekim eski toplumların birçoğunda, meleklerin ışıldayan varlıklar olduğuna dair inançların bulunduğu bilinmektedir:

“Putperest bazı kavimlerde, meleklerin gökteki yıldızlar olduğuna inanılmaktaydı.” (19:15)

Cebrail’ce verilen cevaba dikkat edilirse; evrenin büyük bir bölümünün, gök mahlukları olarak nitelenen bu tür meleklerden oluştuğu anlaşılmaktadır ki, günümüz Astronomi bilimi tarafından artık bu ispatlanmış bir olgu olup, diğer gök mahlukları ise; gezegenler, asteroitler, gaz ve toz bulutlarıdır. Bu olguya şüphesiz ki, çok yakın bir gelecekte yeni olgular, yani dünyadışı biyolojik mahluklar gerçeği de eklenebilecektir. Ve Muhammed bu gezisi sırasında, ne olduklarını sormaya gerek duymadan anladığı meleklerden de görmüş olup, bu genel görünüm olarak insan formuna, ama gerçekte kendilerine özgü yapılara sahip varlıkları 19. konu dâhilinde anlamaya çalışacağız. Şimdi, benzeri bir yolculuk yaptığını başlangıçta gördüğümüz İdris peygamberin, Muhammed’in gözlemlerinde de yer alan, tamamen insan görünümlü, ihtimalen yapay meleklere dair bir tespitini izleyelim:

“Beni, kuzey ile orta yer arasına götürdü. Ben, ilk melekleri orada gördüm ki onlar ebedi güzellikteydi, ve oralarda iş görmekteydiler.” (9:213)

Tekrar Muhammed’in gezisine dönecek olursak, peygamber, gördüğü ve anlayabilmek için sorular sorduğu uzay meleklerini ya da diğer bir deyişle yıldız kümelerini, aldığı bilgilerin de etkisiyle olsa gerek oldukça ilginç bir açıklamayla tanımlamaktadır:

“Birbirinden ayrı bu meleklerin genişliği 70.000 senelik mesafedir. Bu meleklerin her birinin yüzündeki nurdan âlem parıldıyordu.” (54:85)

Dikkat edilirse, Muhammed’in önce uzaktan görebileceği yani gittikçe yaklaşmakta olduğu bu meleklerin genişliği, verilen temsili rakamdan da anlaşılabileceği üzere oldukça büyük olup, tüm yüzeyleri ise ışıklarını yaymakta olan yıldızlardan oluşmaktadır. Faal yıldızların söz konusu olduğu bir yerde, sönmüş olanlarının ve hatta bir gezegen haline gelmiş olanlarının da bulunması kaçınılmaz olup, nitekim birazdan bu kümelerden birine girecek olan Muhammed, gördüklerini şöyle anlatacaktır:

“Sonra, İsrafil beni biraz daha uçurdu. Ve suyu bol denizlerin bulunduğu yerlere vardık. İsrafil, kanatlarını çarptığı her defada bir deniz geçiyordu. Bu deniz sularını geçtik ve ateş denizlerine vardık. İsrafil, kanadını her hareket ettirmesinde bir denizi geçiyorduk. İşte bu ateş denizlerinin de hepsini geçtik ve onlar arkamızda kaldılar.” (54:82)

Görüldüğü gibi, Muhammed, tamamı ya da büyük bir kısmı denizlerle kaplı olan gezegenleri büyük bir dikkatle izleyerek tespit edebilmiştir. Zira bu gezegen ve yıldızların üzerinden geçiş süresi, temsili bir kanat açıp-kapatmada geçebilecek kadar kısa yani birkaç saniye ile sınırlı bulunmaktadır ki, bu durum, Muhammed’in gözlem çabasının yanı sıra, söz konusu taşıtın hız büyüklüğüne de ışık tutmaktadır.

Ve tüm bu ve benzeri yerler geride bırakıldıktan sonra, amaçlanan yere, Meva cennetine ulaşılarak, yakınlarda bir yer olan Sidre’de yolculuk tamamlanır. Burada Muhammed’e, kendi kendine hareket eden, özel biçimli ve özel fonksiyonlu ufak bir taşıt verilir. Bu aracın görevi, onu Tanrı’ya ulaştırmaktır:

“İşte bu anda bana Refref geldi. O, yeşil zümrüdden bir kürsü’dür. Bu refref üzerine çıkıp, durdum. Beraberce bir saat kadar uçtuk.!” (54:84)

Üzerine maddesel bir insan çıkabildiği için maddesel bir araç olduğu açık olan bu taşıyıcı ile süren bu yolculuk da tamamlanır, ve nihayet Tanrı’yla konuşulabilecek yere ulaşılmıştır:

“Bir ses geldi; Ya Muhammed yaklaş. Ve, hiçbir mahlûk beni kaldırmadan yükseldim! Ve, hiçbir şeye dayanmadan ASKIDA, yani boşlukta kaldım! Bir de ne göreyim! Bir melek yaklaşıp, elimden tuttu ve beyaz inciye benzer bir kürsüye beni oturttu.” (54:87)

Yerçekimsiz ortamı yaşayan, anlatan Muhammed, işte bu beyaz bir inciye benzettiği cihaz içerisine oturtulduktan sonra, Tanrı’yla konuşmaya başlayabiliyor. Tanrı, Muhammed’e önce ismiyle kısa bir hitapta bulunur, ve ardından yaşananlar ise çok ilginçtir:

“Sonra, Allah çeşitli lisanlar ile konuştu. O’nun bu konuşmaları, mahlukatın hiçbirisinin konuşmasına benzemiyordu! Hâlbuki, ben lisanımdan başka lisan bilmiyordum! Bu durum üzerine, Allah’ımın bana söylediklerini anlamaktan acze düştüm.” (54:89)

Burada yaşanan ve Muhammed’i hayrete düşürdüğü anlaşılan bu olay üzerine çok şey söylenebilir, ancak çok kısa bir analizsel tekrar, daha uygun ve yeterli de olabilecektir:

Tanrı söze, Muhammed’in lisanından farklı bir lisanla başlıyor ve bu ard arda lisan değişimleri oldukça uzun bir süre devam ediyor! Tanrı’nın seri halde lisan değiştirdiğini Muhammed ayırt edebilmiş ve üstelik birbirine benzemediğini saptadığı bu lisanların, bilebildiği mahlûk konuşmalarıyla da ilişiksiz olduğunu vurgulamıştır.

Peki, sonra neler olmuştur? Konuyla ilgili çeşitli kaynaklardan özetlenecek olursa; sonunda, Tanrı Muhammed’in lisanı olan Arapça’da durarak, onunla karşılıklı söyleşiye başlamış, bazı bilgiler eşliğinde bazı emirler vermiş ve sonra Muhammed’in saygılı itirazıyla, bazıları üzerinde değişiklikler yaparak, yenilerini kararlaştırmıştır.

Tanrı ile peygamberi arasındaki bu görüşme böylece tamamlandıktan sonra, Muhammed tekrar Sidre’ye, kendisini dünyaya taşıyacak olan Cebrail’in kanatları arasına ya da gerçekte kanatları arasındaki gövde içerisine döndürülür:

“Sonra, Cebrail beni kanatları arasına alarak, bütün semalardan geçirdi ve 1. kat semaya getirdi. Oradan da dünya semasına ve oradan da yere indirildim.” (54:142)

İşte, önce dünyada başlayan, ardından uzaydaki çeşitli yerlerde ve cennette(!) devam eden ve tüm bunların gerçekleştirilebilmesi için ise özel taşıyıcılara ihtiyaç duyulan bu seyahat;

“M.S. 619 yılının Recep ayında, 27. gece içerisinde olmuştur.” (43:65)

Ve bu gece, yüzyıllardan beri her yıl, bu olayın anısına “Miraç”, yani “Yükseliş” (174:11), gecesi olarak kutlanmakta olup, aslında şayet bu olayda olduğu gibi tarihi tam tespit edilebilseydi, böyle kutlanabilecek daha başka geceler de olabilecekti. Zira, yine aynı Tanrının kurmuş olduğu diğer bir din konumundaki Hıristiyanlığın kutsal kitabı İNCİL, İsevi din adamı Pavlus’un, başka bir din gönüllüsü hakkındaki şu sözlerine de yer vermektedir:

“Faideli değilse de övünmek lâzımdır. Çünkü, on dört yıl önce, İsa yolunda bir adamın 3. göğe kadar kapılıp götürüldüğünü bilirim. Ve bilirim ki, bu adam cennete götürüldü. Ve, insana söylenmesi doğru olmayan sözler işitti. HAKİKATİ SÖYLEYECEĞİM AMA ÇEKİNİYORUM.” (57.B.7:12/l-6)

11. BÖLÜM

Eski Çağlardan İlginç UFO Tasvirleri

Hangi zamanda yaşamış olurlarsa olsunlar, insanlar karşılaştıkları olaylar karşısında hep aynı temel mekanizmayı kullanırlar. Şöyle ki, insanın karşılaştığı her yeni durum, çözmesi gereken bir problem niteliğindedir. Ve böyle bir durumda ise kullanabileceği tek mekanizma, algılarına hitap eden yeni bilgileri, mevcut bilgileriyle mukayese ederek, ne olduğunu veya ne olabileceğini anlamaya çalışmaktır.

İşte, her insan için söz konusu olduğu gibi geçmiş dönemlerin insanları da, kendileri için yeni bir olgu olan uçan araçlarla karşılaştıkları zaman bu zorunlu mekanizmaya yönelerek onları tanımlamaya çalışmışlar; mevcut bilgileri arasında böyle bir bilgi bulunmadığı için de, var olan bilgilerle anlamaya, anlatmaya çabalamışlardır.

Ve, birazdan ilginç tasvirlerinden örnekler göreceğimiz bu insanların da, şayet daha önce bahsedilen Hint havacılık rahiplerinde olduğu gibi ön bilgiler edinebilme şansları olabilseydi, şüphesiz çok daha farklı da düşünebilirlerdi:

“Kanatlı at Pegase havaya kalktı, yükselmeye devam ederek yıldızların arasına karıştı ve orada bir yıldız olarak kaldı.” (98:134)

Ufolar bazen, taşıyıcı özelliklerinden dolayı olsa gerek, at türü binek hayvanları ile tanımlanmaya çalışılmış ve hatta Yunan mitolojisinde yer alan bu örnekte görüldüğü gibi tamamen özdeşleştirilmişlerdir. Bunun en hafif örneği ise Muhammed’in “kanatlı Burak” tanımı olup, hatırlanacağı üzere, sadece ölçüsel mukayese için söz konusu bineklerden söz edilmekteydi. Ve ihtimalen kendisine ruhlar tarafından verilmiş bir biniti kullanan aracı insanlardan, eski Türk dini Şamanizm’de şöyle söz edilmektedir:

“Çok eski devirlerde, boz bir atın sırtında göklere çıkan kudretli şamanlar bulunmaktaydı. Devlet işlerine de karışan bu şamanlar, ruhlar ile insanlar arasında habercilik yaparlardı.” (174:14)

Ve tekrar kanatlı at Pegase örneğine dönecek olursak, bu binek aracının dikey olarak yükselmeye başladığı, gökyüzünde küçülene kadar izlendiği, ve gökte parlayan yıldızlardan ayırt edilemeyecek hale geldiğinde ise, orada sabitleştiğinin sanıldığı açıktır. İşte bu yoruma neden olan faktör, uçan at diye nitelenen taşıtın bir yıldız gibi ışımasıdır ki, şimdi bu durumu açıklayıcı iki bilgiyi Yunan mitolojisinden ve Kutsal Kitap Tevrat’taki kayıtlardan izleyelim:

“Güneş ışınlarına ne çok benzer bu atlar! Hiç görmedim, duymadım bunlar gibisini!” (45:10/545-50)

“Ya Rab, atlarına bindin. Ve parıltısı ışık gibi idi. “ (57,A.28:3/4,8)

Ufoların, ışıklarından dolayı doğrudan gökteki yıldızlarla özdeşleştirildiğine dair, çeşitli mitolojilerde ve hatta yakın çağlarda oluşturulmuş tarihsel kayıtlarda mevcut birçok bilgi bulunmaktadır:

“Romalı tarihçi Erodianus’un eserlerinde, eskiçağlardaki bazı yıldızlardan bahsediliyor. Bunlar, gün ortasında havada asılı durmaktadırlar...

“Plinius’un bir eserinde şu olay yer alır; Gece vakti, bir yıldız parçası dünyaya yaklaşırken parıltısı arttı ve Ay büyüklüğüne ulaştıktan sonra, bulutlu bir gündeki aydınlık kadar ortalığı aydınlattı, ve sonra tekrar göğe yükselerek gitti..

“M.Ö. 175 yılında, İtalya göklerinde yıldızların dolaştığına dair kayıtlar tutulmuştur.” (59:97,99,103)

Ve eski Güney Amerika kabilelerinden biri, gözlemledikleri üçlü bir Ufo olayından oldukça etkilenip bunu şiirleştirmişlerdir:

“Gün ışığında bir ateş çemberi düştü.

Bir arada üç yıldız, alev alev.

Batı’dan geldiler, Doğu’ya gittiler uçarcasına.

Herkes gördü bunu, göklere yükseldi çığlıklar.” (41:598)

Dikkat edilirse, bunların toplu bir göktaşı olayı olmadığı anlaşılacaktır. Zira söz konusu yıldızlar, önce batıda kalan bölge üzerine bir düşey iniş ve hemen ardından ise doğuya doğru yatay bir uçuş gerçekleştirmektedirler.

Şimdi, bir diğer yıldız özdeşleştirmesini Yunan mitolojisinden izleyelim:

“Tanrıça Afrodit’in bulunduğu çevreden iki yıldız hiç eksik olmazdı. Bu iki yıldız, onun emrine uyarak bazen düğün alaylarının üzerinde ilerlerlerdi.” (173:86)

Ve bu gözlemi anlayabilmek için, yine Yunan mitolojisinden bir diğer saptamayı görelim:

‘Tanrıça Athena, bulutların arasından hızla fırlayan korkunç bir ışıktan başka bir şey değildir.” (98:28)

Hâlbuki aynı mitoloji, tanrıçanın güzel bir kadın görünümünde olduğunu da defalarca bildirmektedir. Aslında bir çelişki bulunmayan bu duruma göre; bir kutsal varlığın en önemli belirleyicisinin, onun gökten inişteki görünümü ya da diğer bir deyişle onu taşıyacak aracın ışıkları olduğu çok açıktır. Ve anlaşılacağı üzere, söz konusu yıldızlar da, tıpkı Athena’yı insanlar arasına getiren ışıklardan başka bir şey değillerdir. Burada, bir önceki konunun bilgilerinden “puspaka arabası” ile “güneş gibi bir ışıkla parlayan Burak” akla gelmektedir. Zira tanrıçanın yakın çevresinde havada asılı bekleyen bu iki yıldız da aynı tepkileri göstermekte, yani verilen komutlara hemen uymaktadırlar.

Ufoların ışıksal değil, biçimsel özelliklerine öncelik verilerek yapılan tasvirleri de oldukça çok sayıda olup, şimdi bunlarla ilgili birkaç örneği izleyelim:

“İtalyan tarihçi Egnardo, M.S. 810 yılında, Aquisgrara göklerinde kocaman bir kürenin ışıklar saçarak önce yere doğru yaklaşıp, sonrada batı yönüne doğru uzaklaştığından söz ediyor...

“Fransız Aziz Georges’in tarih kitabında, şu kayıt da bulunmaktadır: M.S. 583 yılında, çok parlak bir küre Fransız toprakları üzerinde uçtu...

“1697 yılında, Almanya’nın Hamburg kenti semalarında çok yavaş bir hızla ilerleyen ve ortasında bir küresel kısım bulunan çok parlak daire şeklindeki araçlardan söz edilmektedir.” (59:107,111)

“M.S. 90 yılında İtalya’nın Spoleto şehrinde, şafak vakti gökyüzünde bir ateş kümesi gözüküyor. Altın yaldızlı bu küre aşağıya doğru düşer gibi alçalıyor, hemen sonrasında aniden yükselerek batı yönünde uzaklaşıyor.” (87:151)

“M.Ö. 4.yüzyılda yaşamış olan filozof Aristo, bizzat kendisinin gökte gördüğü cisimleri, “cennetten dökülen diskler” olarak tanımlamıştır.” (11:139)

Aristo, bu kadarını düşünebildiğinden mi, yoksa başka faktörlerin etkisiyle mi, “gelen” yerine “dökülen” tabirini kullanmıştır. Bu bilinemez, ancak disklerin kaynağı konusundaki yaklaşımı oldukça ilginç görünmektedir.

Ve, cennetlerden dökülen bu diskleri Aristo’dan başkaları da görmüş; üstelik her gördüklerinde yerlere kapanarak, topluca tapınarak onlara birer Tanrı muamelesi yapmışlardır:

“Keltliler’e göre, Tanrı Taran aydınlık bir disk’dir...

“Kartacalılar’a göre, Tanrı Tanit konik gövdeli bir disk’dir...

“Mısırlılar’a göre, Tanrı Aton ışıklar saçan kırmızı bir küre, Tanrı Horus ise kanatlı bir disk’dir.” (67:60,65,149,160)

Söz konusu toplumlarda bu isimlerle tanınan tanrılar, insan ya da hayvan başlı diye yorumlanan gerçek görünümleriyle de göründükleri halde, onlar; asıl Tanrı bedenlerinin, iki ayaklı formlardan çok daha öte ve daha muhteşem görünümdeki bu uçan kütleler olduklarında karar kılmış, ve yapılan tasvirlerde Ufolar birer Tanrı oluvermişlerdir. İnsanları bu ilginç yaklaşıma ve sonrasına yönelten neden neydi, bu yönelimlerinde çok mu haksızdılar? Şayet konuya, en basit açıklayıcı bilgiden yoksun bu insanların bilgi düzeyinden bakarsak, onları anlayabilmemiz kolaylaşacaktır. Hiç bilmedikleri bir maddeden yapılı garip ve değişik şekilli bir gövde ve üstelik bazen kanatlı ve ışıl ışıl! Kendileriyle göklerden konuşuyor, Tanrı olduğunu ve emirlerini söylüyor. Karşı gelindiği zaman ise korkunç gürültüler çıkarıp yıldırımlar yağdırarak onları cezalandırıyor! İşte korkunç gürültüler, yakıcı ışınlar çıkarabilen ve zaman zaman yanlarına insan veya garip görünümlü bedenlerle de gelebilen, istediklerinde göklere tekrar dönen bu esrarengiz varlıklar, olsa olsa Tanrı olmalıydılar! Zaten, kendileri de öyle söylemekteydiler. O halde neden dediklerini yapmasınlar neden inanmasınlardı? Fakat çevrelerindeki insanların tüm bu yönelim ve yönlendirmelerine karşın yine de inanmak istemeyen ve tanrılarla aradaki farkı kaldırmak için çırpınan insanlar da olmuştur:

“Eski Yunanistan’daki Salmone şehrinin kurucusu Salmoneus,  Tanrı Zeus ile boy ölçüşmeye kalkar. Kendisinin Zeus gibi olabileceğini sanan Salmoneus, Tanrı gibi gök gürültüsü sesi çıkaracağım diye, durmadan gürültülü sesler çıkaran demir tekerlekli bir araba yaptırmaya karar verir. Tunçlar döşediği bir de yol yaptıran Salmoneus, üstünden bu arabayı geçirmiş, araba giderken, arkasına takılı ağır zincirleri de sürüklüyormuş. Böylece gürültü patırtı ile giderken, bir yandan da Zeus’un attığı yıldırımlar niyetine, sağa sola yanan çerağlar atılmış”. (30:34), (42:215)

Tanrılar, şehrine geldikten sonra ihtimalen itibar çekişmesi yapan Salmoneus, Tanrıları Tanrı yapan en belirgin özelliklerinin gürültülü bir araba olduğuna karar vermiş olmalı ki, önce bu sesli arabayı, daha da önemlisi o tanrısal sesi elde etmekle işe başlamıştır. Onun bir sonraki aşamadaki çabalarını, kendi benzerleri ile birlikte yer aldığı ileriki bir konuda göreceğiz. Ve özellikle vurgulamak gerekiyor ki, bu kadar önem verilen, çünkü dikkatleri çeken bu ‘Tanrıya özel ses” dünyanın çeşitli mitolojilerinde, ve hatta semavi dinlerden biri olan Musevilikte de görülebilmektedir, nitekim;

“İlkçağlardaki Yahudiler, gök gürültüsü işittiklerinde Tanrı Yehova’nın sesi derlerdi.” (43:102)

Şimdi, gerçekte tanrıdan değil de onun taşıtından yayılan ve yokluğunda ise gök gürültüsü ile tasvir edilen bu Ufo sesinden sonra, yine antik çağlarda yapılmış olan ilginç bazı Ufo tasvirlerini izleyelim:

“Moğolların eski dinlerinde, gökyüzünde uçan, ve esrarengiz yaratıklar taşıyan ışıltılı kabuklardan söz edilmektedir.” (87:136)

“Yunan mitolojisinde, gökte uçan altın parıltılı bir posttan bahsedilir.” (66:76)

“Mezopotamya tanrılarından Nusku, tanrılardan haber getiren kutsal ateştir. Çarık biçimli bir lamba ile sembolize edilir.” (67:98)

Ve, eskiçağ Roma’sında yazılmış bir otobiyografide, yazar şahit olduğu Ufolojik bir gözlemini şöyle anlatır:

“Vadiye geldiğimizde gece olmuştu. Floransa’ya doğru baktığımızda, ikimiz birden aynı anda bağırdık: Aman Tanrım! Floransa’nın üzerinde duran şu kocaman şey nedir ki? Bu şey, kocaman bir ateşten direğe benziyordu. Gözleri kamaştıran bir ışık saçarak parıldıyordu.” (59:110)

Ve gözlemcilerin telaşla birbirlerine sordukları bu soruya en açıklayıcı yanıt, şüphesiz kutsal kitap Tevrat’ın şu ayetinden gelmektedir:

“Ve Rab, onlara yol göstermek için, geceleyin onlara ışık vermek için ateş direğinde, önlerinde gidiyordu.” (57.A.2:13/21)

Anlaşılacağı üzere, aynı Tanrı olmasa da, ve kimseye yol göstermeyip sâdece bir şehri seyrediyor da olsa, sonuçta bu Tanrı da Tevrat’ın tanrısı gibi bir Rab olsa gerektir. Zira her ikisinin de birer benzeri taşıta ihtiyacı olduğu tartışılamayacak kadar belirgindir.

Şimdi, iki Romalı tarihçinin eserlerinde yer alan iki ilginç Ufo tasvirini izleyelim:

“Pliny’nin M.Ö. 100 yılında yazdığı bir eserinde şu olay anlatılır:

Lucuis Valeirus’un konsüllüğü döneminde, alev alev yanan ve kıvılcımlar çıkaran bir kalkan, doğudan batı yönüne doğru uçarak.” (11:139)

Livius, M.Ö. 214 yılında Adria kentinde, gökyüzünde bir mihrabın görüldüğünü ve üstünde beyazlar giyinmiş insan görüntülerinin fark edildiğini yazmaktadır.” (59:100)

Bu olaydan 8 asır sonra, bu kez Arap Yarımadasında görülen bir kürsü üzerinde fark edilen ise, melek Cebrail olup; onu ilginç taşıyıcılarından biriyle gözlemleyen ise, İslam peygamberi Muhammed’dir:

“Bir defasında ben yürümekte iken, gökyüzünde bir ses işittim. Başımı kaldırınca ne göreyim! Hirâ dağında iken bana gelen melek! Yerle gök arasında, bir kürsü üzerinde oturup duruyor! O’ndan pek korktum, hemen evime dönerek, beni örtün beni örtün, dedim.” (70.1:73/255)

Sahih bir hadisten öğrendiğimiz bu olay, peygamberliğin henüz ilk yıllarında gerçekleşmiş olup, Muhammed’in bu melekle daha ikinci karşılaşmasıdır. Bundan sonraki 20 yıl boyunca ise, daha birçok karşılaşma gerçekleşecek ve Muhammed hem bu meleğe, hem de onun büyük-küçük tüm taşıtlarına alışacaktır.

Şekilleri ve detaysal nitelikleri ne olursa olsun, sonuçta birer UFO (Tanımlanamayan Uçan Cisim) konumunda olan bu taşıtları tanımlamada kullanılan ilginç yaklaşımlardan birisi de, uçma ve kanat özellikleri açısından benzerlik kurulan kuşlar olmuştur. Bu durumu niteleyen çok sayıda örnek bulunmaktadır. Fakat bunların içerisinde öyle bir kısmı vardır ki, onlara baktığımızda, bir kuş olarak tasvir edilen Ufoların aynı zamanda Tanrının kendisi olarak kabul edildiğini de görmekteyiz:

“Türklerde kartal, gök tanrının sembolü sayılmaktaydı.” (56:21)

“Altaylarda yaşayan Telcüt Türklerine göre, Tanrı Merküt dev bir gök kuşudur.” (73:599)

“Yunanlılar için kartal, Tanrı Zeus’un sembollerinden biriydi.” (98:23)

Zeus, bu sembolüyle olduğu, daha doğrusu söz konusu kartala girerek insanlara göründüğü, anlar dışında da bir başka sembolüyle, yani insan biçimiyle de görünmektedir. Ve anlaşılacağı üzere, tanrıların sadece içinde yer aldıkları bu taşıtların yorumsal biçimleri, tanrıların birer beden görünümü olarak da kabul edilmiş ve taşıyıcı uzay araçları birer kuş-Tanrı, yani tanrıların asıl sureti konumuna yükselmişlerdir.

Şimdi, İslâm dininin emir ve yasaklarını, Tanrı’dan Muhammed’e getiren melek Cebrail’in, tüm kanatlarını da açarak asıl suretinde, yani taşıyıcı aracına girmiş haldeki bir görünümünü izleyelim:

“Resûlullah, Cebrail’den asıl suretinde kendisine görünmesini istedi. O vakit, her taraftan bir karartı peydah oldu. Sonra o karartı yükseldi ve genişlemeye başladı. Bu Cebrail idi. Resûlullah O’nu görünce düşüp bayıldı, ve ardından Cebrail insan şekline dönüp, kendisini ayılttı.” (19:63)

Muhammed bu olaydan çok önceleri, Cebrail’i normal büyüklükteki uçan araçlar ile, örneğin bir uçan kürsü üzerinde de görmüş ve doğal olarak korkusal tepkilerde bulunmuştur. Ancak zihinsel olarak hazır olduğu kendi talebinden anlaşılan bu tür bir olay karşısında, bu hazır oluş yeterli olmamış ve bayılacak kadar korkmaktan kurtulamamıştır. Şimdi, onun bayılmadan önce gözlemlediği genel özellikleri, sahih hadislerde mevcut bilgiler ışığında anlamaya çalışalım:

“O’nu gökten inerken, vücudunun büyüklüğü yer ile gök arasını kaplamış halde gördüm.” (70.1:77/287)

“Resûlullah, Cebrail’i altı yüz kanatlı olarak gördü.” (107:9/ 1334)

Muhammed’in söz konusu devasa meleğin kanatlarını sayamayacağı açıktır. İlk örnekten hatırlanacak olunursa, Cebrail tekrar insan şeklinde olarak Muhammed’in yanına gelmekteydi ki, ayılma olayından sonra peygamberin, genel olarak gördüğü bu tezahür hakkında bir bilgi talebi olduğu düşünülebilir.

Şimdi, Cebrail’in tüm ihtişamıyla görünebilmek için açmış olduğu ve doğal olarak gövdeye nazaran çok daha ince bir yapıda bulunan bu kanatların kapladığı alan ile, hakim olan renk ya da ışığa bağlı rengi tanıyalım:

“Resûlullah, Cebrail’i, göğün etrafını yeşil bir kumaş halinde Cebrail’in kanadı ile kaplanmış halde gördü.” (107:9/1335)

Evet, bu devasa melek ya da melek taşıyıcı, Muhammed’e 300 çift kanadının yer aldığı suretiyle adeta özel bir gösteride bulunmuş olup, bu ilginç iniş Kur’an’da Tanrı tarafından da anlatılmaktadır:

“İnmekte olan yıldıza and olsun ki, üstün akıl sahibi melek doğruldu, kendisi yüksek ufukta iken. Sonra yaklaştı, yere doğru sarktı. İki yay uzunluğu kadar yahut daha az kaldı. Kuluna vahyettiğini vahyetti.” (7:53/1,6-10)

Bu devasa büyüklükteki meleğin yere yaklaştığı mesafeyi saptamada birçok görüşler ileri sürülse de, kesin bir belirlilik yoktur. Nitekim söz konusu yay uzunluğu ile, inmekte olan yıldızın gövde yüksekliği de kast edilmiş olabilir, bir başka kavram da. Eğer ki, bu yıldız-Tanrı Tevrat’ta anlatılan ateş direği gibi bir şekle sahipse, gövdenin yarıçapı bir yayı temsil edecektir ve bu ise gövde yüksekliğinin anlatımı demektir. Bu durumda ise, idarecisi olan melekle bütünleştiği de anlaşılan bu taşıtın, yeryüzüne kendi gövde yüksekliğinin iki katından fazla yaklaştırılmadığı anlaşılmaktadır ki, zaten Muhammed’in bu taşıtı görmeden merdivenle çıkarıldığı olay da aynı izleri taşımaktadır. Ancak, bu konuda yine de kesin bir belirleme yapmak olanaksız olup, aslında bu kadar net bir belirlemeye ihtiyaç da yok gibi gözükmektedir. Zira ayete bakıldığında, Tanrının, ilgili yay uzunluğunu dahi belirsiz bir saptamayla verdiği anlaşılacaktır.

Yine ayetten görüldüğü üzere, yere doğru yaklaşan bu devasa melekten Muhammed’e bir hitapta bulunulmuştur. Şimdi, tanrıların bulutlardan sesleniş akımına ışık tutması açısından, biri kutsal nitelikli iki sözlü seslenişi, iki Kızılderili şiirinden izleyelim:

“Başımın üzerinde duran bulut, ne güzel tekrarlıyor söylediğim sözleri!...

Dedim ki, bu kadarını bilirim bana söyleneni;

Konuşan sensin, sensin yöneten, yön veren.

Hükmetmek yetkisi sende, kudret sendedir.” (41:381,478)

Bu olaydan sonra ihtimalen halkına peygamberlik edecek olan bu Kızılderili aday, kendisine söylenenlere verdiği karşı cevap ile söylenen şeyi, yani söyleyenin kim olduğunu ve niteliklerini zaten tahmin edebileceğini vurgulamaktadır. Ve kutsal kitap Tevrat’ta yer alan bir bulut-kul diyaloğu, bu Kızılderili peygambere ilk ne söylenmiş olabileceğini de aydınlatıcı niteliktedir:

“Ve işte, Rab bulutta göründü. Ve, Rab Musa’ya söyleyip, dedi: Allah’ınız Rab, benim.” (57.A.2:16/10-2)

Bir bulut içine sığan bu Tanrının bu dedikleri düşündürücü olup, aynı Tanrı tarafından üç büyük din kurulduğu dikkate alındığında ise, daha da düşündürücü olmaktadır.

Şimdi, tıpkı Cebrail’de görüldüğü gibi, bir insan görünümünde iken istediğinde değişebilen, altı yüz kanat bulunduran devasa gövdelere olmasa da beyaz kuğu gövdelerine dönüşebilen bazı tanrıları izleyelim:

“Cermenlerde, Valkiri denilen tanrılar insan şeklindedir ve bazen de kuğu şekline girerler.” (67:202)

“Macar ve Finliler ile akraba olan Vogul ve Ostyaklara göre, Tanrı Ayaş ara sıra bir kuğu şekline girmekteydi” (73:493)

Ve, Cermenler’in Valkirileri’ne olduğu kadar Tanrı Ayaş’ın girdiği şekle de açıklama getirecek bir örneği, yine Cermenler’den görelim:

“Cermenler’de kuğu, beyaz bulutların bir sembolü olarak kabul ediliyordu.” (73:493)

Anlaşılacağı üzere, tanrıların gerçekte sadece içerlerine girdikleri iri beyaz gövdeli taşıtları, bazen bir kuş, bazen de yine kuşlar gibi gökyüzünde bulunabilen ikinci seçeneğe benzetilmektedirler. Nitekim bu iki zorunlu seçeneğin aynı anda aynı tanrıya uygulandığı bir örnek, bu durumu daha da aydınlatmaktadır:

“Antik Yunanlılarda, Tanrı Zeus’un girdiği şekil bazen bulut, bazen ise kuğu şeklinde tanımlanmaktaydı.” (173:13,90)

Şimdi, tanrıların yolculuk hizmetlerinde kullandıkları bu kutsal nitelikli bulutların ilginç bir yaklaşımla isimlendirildiği bazı ayetleri Tevrat’tan izleyelim:

“Ve, gündüzün yürüsünler diye, Rab onlara yol göstermek için bulut direğinde, önlerinde gidiyordu...

“Ve, önlerinde giden Allah’ın meleği yerini değiştirdi. Bulut direği, önlerinden yerini değiştirip arkalarında durdu.” (57.A-2:13/21,14/19)

Burada özellikle ikinci ayete dikkat edilirse, yer değiştirme olayı, iki ayrı cümlede farklı tabirlerle anlatılmış olup, böylelikle bu taşıyıcı bulutun Allah’ın bir meleği konumunda olduğu vurgulanmaktadır ki, nitekim bu sadece Yahudi kavminin önyargılı bir gözlemi olmayıp bizzat Tanrının kendisi de aynı nitelemeyi yapmaktadır:

“Ve, Rab Musa’ya dedi: İşte meleğim senin önünde yürüyecek.” (57.A.2:32/33-4)

Anlaşılacağı üzere, kutsal bir bulut türü sanılmakta olan bu küt uçlu silindirik taşıyıcı, tanrıya taşıma hizmeti gördüğü için bir melek olarak da tasvir edilebilmiş; Tanrı ise, kullarına doğruyu açıklamak yerine onların anladığı tabirle hitap etmeyi daha doğru bulmuştur.

Ve şimdi, çöl ortamından ilginç bir sahneyi, bir Tanrı bulutunun önünde gerçekleşen tapınma olayını izleyelim:

“Ve vaki olurdu ki, Musa çadıra çıktığı zaman, bütün kavm kalkar ve herkes kendi çadırının kapısında dururdu. Ve, Musa çadıra girdiği zaman bulut direği iner, ve çadırın kapısında dururdu; ve Rab Musa ile söyleşirdi. Ve, çadırın kapısında duran bulut direğini bütün kavm görürdü; ve bütün kavm kalkar, ve herkes kendi çadırının kapısında secde kılardı.” (57.A.2:33/8-10)

Şimdi, bir Ufo’nun renkli bir bulut ve bulutun ise melek gövdesi sanıldığı Şamanist bir inancı izleyelim:

“Yayık, kızıl bulut sırmalıdır.” (50:33)

Tanrıyla insanlar arasında aracılık yapan bir diğer Yayık ya da kızıl ışıklı Ufo ise kadim Hindistan’da gözlemlenmiş ve çok daha gerçekçi olarak şöyle yorumlanmıştır:

“Gökyüzünden bize doğru gelmekte olan, ışıklar saçan bir ateşin alevlerini andıran kırmızı bir bulut kütlesi gibi bir şey gördük.” (16:51)

Ve bu ışıltılar saçan bulutlardan biri, bu kez antik Yunanistan’da çok daha yakından izlenerek, açılıp kapanmaları dahi görülebilmiştir:

“Tam bu sırada, yıldırımlar ve şimşekler arasında, altın gibi parlak bir bulutun yere indiğini gördük. Bu bulutun içinde bir araba meydana çıktı. Herakles, bu arabaya bindikten sonra, bu aydınlık bulutun içinde, Olympe dağına doğru havalandı.” (98:115)

Şimdi ise, beyaz bir buluta benzetilen Ufoları onuruna kurulan bir din, bir tapınak ile, tanrıların bu din mensuplarını ziyaret edişlerini izleyelim:

“Maniheizm’in bir diğer ismi, Beyaz Bulut dinidir. Bu dine göre; beyaz renk kutsal olup, rahiplerinin elbiseleri ve kukuletalarının rengi hep beyazdır.” (73:555)

“Ölümsüz varlıkların Tibet’in kuzeyindeki Kun-Lun dağında bulundukları zamanlarda, onlar ara sıra, kendilerine bağlı olanlarla konuşmak için Pekin’in güney batısında bulunan, “Beyaz Bulut Tapınağı”na gelirlerdi.” (75:97-8)

Bu kutsal bulutlardan bazılarının şekli elips görünümünde olup, şimdi bilincinde olarak yapılmış bir bulut-Ufo tasvirini izleyelim:

“Beyaz madenlerden yapılan Vimanalar, havadayken yumurta biçiminde bulutlara benzemekteydiler.” (87:140)

Görüldüğü gibi, Orta-Doğu’dan Orta-Asya’ya, Yunanistan’dan Çin ve Hindistan’a kadar çeşitli zamanlarda yaşamış çeşitli toplumlar, Ufoları bulutlar ile anlamaya, anlatmaya yönelmişlerdir. Şimdi, değişik kültürlerden bu kadar çok insanın neden hep aynı yanılgı ve zorunlu tanıma yöneldiklerini anlayabilmek için gerçek bulutların bazı özelliklerini inceleyelim:

“Bulutların esas renklerinde beyaz hâkimdir. Bulutlar gökte sürekli hareket ederler, sürekli şekillerini değiştirirler.” (103:14,40)

“Alto kümülüs bulutları, birbiri üzerinde sıkışmış, yuvarlak ve büyükçe kitlelerdir. Kümülüsler ise, üst kısımları kubbe şeklinde olan kesif bulutlardır. Bu bulutlar, güneşin önünde oldukları zaman merkezi kısımları karanlıkça olup, tümsek kısımları ise beyaz ve parlaktır. Güneşin karşı tarafında bulundukları vakit ise aksine merkezi kasımları parlak görünür, ve ışık yandan geldiğinde bu bulutlar koyu gölgeler meydana getirirler. Strato kümülüsler ise kumaş ruloları şeklindedirler.” (102:15,19)

Şayet, şu ana kadar yeri geldiğince bahsedilen Ufo vakalarını kısmen dahi anımsayacak olursak, bağlantı kurulan özellikleri kolayca fark ve mukayese etmemiz hiç de zor olmayacaktır. Ancak, burada açıklanması gereken tezat görünümlü bir özellik bulunmaktadır ki bu, gerçek bulutların bazı türlerinde meydana gelen tüm bu oluşumların, bir süre sonra şekil değiştirmeleridir. İşte Ufolarda ya da gökte görülen her Ufo’da bulut misali değişimin oluşamayacağı açıktır. Bununla birlikte, eski insanların, gözlemleri sırasında Ufolarda bu tür bir özellik saptamaları da olası olup, özdeşleştirmelerine bu benzerliğin de katkısı olmuş olabilir. Nitekim az sayıda da olsa günümüzdeki birçok vakada, Ufo şekil değişimleri tespit edilebilmiştir:

“23 Kasım 1967’de Bulgaristan’ın Sofya kenti üzerinde uçan bir nesne görüldü. Bu nesne, daire biçiminde iken trapez şekline giriyordu.” (87:174)

“23 Ağustos 1965’de Ankara göklerinde sabit bir şekilde duran bir Ufo, sivil ve askeri havaalanlarındaki kule görevlileri tarafından izlenmiş ve bu nesnenin şekil değiştirdiği bildirilmiştir.” (83:129)

“22 Ağustos 1968’de Avustralya hava sahasında, pilot W. Smith tarafından gözlemlenen büyük bir Ufo, daire şeklinde iken birtakım değişimler sonucu uzayıp puro şeklini alıyor, sonra arada bir yine eski şekline dönüyordu. Şekli değiştiğinde gövde rengi de değişen bu Ufo ile beş kez irtibat kurulmaya çalışmışsa da sonuç alınamamıştır.” (88:187)

Ve renk, biçim, şekil değişimi gibi birçok çağrıştırıcı, yanıltıcı benzerlikler bulunsa da, bulut sanılan taşıyıcıları bu şekilde nitelememek için, bir o kadar da belirgin fark söz konusu olup, bunların algılanamaması ise imkânsızdır. En basit şekilde düşünülecek olursa, Ufolar bulutlarda görüldüğü gibi sürekli hareket etmez. Bazen oldukları yerde sabitleşebilirler de. Sadece yatay değil her konumda gidebilir, yere doğru yaklaşabilirler. Bulutların hiçbir zaman yansıtamayacağı parlaklıkta ışıklar yayabilirler.

İşte, biraz dikkat sonucu, tüm bu bariz farklılıkların eski insanlarca da saptanabileceği açık olup, belki de bu duyarsızlığı eleştiren Tanrı’nın ilginç bir tenkidini, Kur’an şöyle bildirmektedir:

“Eğer, gökten bir parça düşer görseler, bu derler, birbiri üstüne yığılmış bir buluttur.” (26:52/44)

Yoğun faaliyet bölgesinin Ortadoğu ve çevresi olduğu; kurduğu üç büyük dinin doğduğu ve ileriki konularda göreceğimiz gibi, tanrısal imha olaylarının sıkça uygulandığı yer oluşundan anlaşılan Tanrının, bu eleştirisi özellikle bölge insanlarına olsa gerektir. Zira, bunun genele yöneltilemeyeceğini belirlemek açısından, antik Hint toplumlarının şu dikkatli yaklaşımı, oldukça yeterli bir göstergedir:

“Gökteki parlak bir bulutu andıran Vimana, her yere gidebilen mükemmel bir hava arabasıdır.” (16:27)

12. BÖLÜM

Güneş Arabaları ve Güneş Tanrıları

Tanrı Taşıyıcılar, onları gören eski insanlar tarafından sürekli olarak bir şeylere benzetilmişlerdir. Bu tanım ve tasvirlerde kullanılan kuş, at, bulut ve diğer tüm yaklaşımların ortak özellikleri ise ışıklı olmalarıdır. Bu taşıtlar ışıklarının şiddetlendiği ya da farklı ise beyaz bir renge dönüşerek aşırılaştığı anlarda, gökteki benzerleri olan güneş ile de özdeşleştirilmişlerdir:

“Yakut Türklerinde, gök tanrısını temsil eden kartal, güneşin bir sembolü sayılmaktaydı. Yakutlara göre, güneş de bir tanrıydı.” (‘50:29,46)

“Şamanizm’de, Tanrı Ülgen’in vasıtacısı olan Yayık, kızıl bulut sırmalıdır. Yayık, ay ve güneşten de bir parçadır.” (50:33)

Şimdi, Ufoların at ve güneş ikileminde, ama gerçekte bir hava taşıtı olarak değerlendirildiği bir örneği izleyelim:

“Rama, bu göksel atları al, Tanrı İndra’nın bu arabasına bin. Güneş ışınlarını andıran bu arabayı Matali kullanıyor.” (16:26)

Ve, Hint mitolojisinde yer alan bu bilgi, eski Türklerin dinsel inançlarında karşılaşılan öğelerle birlikte düşünüldüğünde, tüm kavramların gerçekte aynı şeyi, güneş kadar ak ışımalara sahip taşıyıcıları anlattığı görülebilmektedir.

Şimdi de, eski Anadolu medeniyetlerinden birindeki yönelimi izleyerek, bu güneş parçalarını, taşıdıkları tanrılarıyla birlikte anlamaya çalışalım:

“Eti’lerde, güneşe tapım mühim bir yer tutuyordu. Alacahöyük, en önemli dini merkezleri konumunda idi. Burada yapılan kazılarda bulunan bazı güneş kurslarının ortasında çengelli bir artı işareti bulunup, bunun bir kasırga dönüşünü temsil ettiği savunulmaktadır. Rumuzlu bir kurs içinde ise, kutsal bir boynuzsuz geyik gösterilmiştir. O şüphesiz ki güneşin timsalidir. Ve, geyik Etilerde hayvan şekline bürünmüş bir ata olarak kabul edilirdi.” (61:78,85-6,90)

Ve ilk konulardaki bazı bilgiler anımsanacak olursa, bu kutsal geyiğin tıpkı Macaristan’da gözlemlenen gibi, konuşan ve bir hayvan olmadığını söyleyebilen geyik atalardan olduğu düşünülebilir. Bu varlığın güneşin bir timsali değil de, gökyüzünde güneşi taşıdığına inanılan güneş arabasının timsali ya da yolcusu olduğu ise, antik Yunanistan’dan şu gözlemle anlaşılacaktır:

“Herakles, güneşe gemi hizmeti gören geniş tabağa tekrar bindi ve Rhone kıyılarına doğru havalandı.” (98:110)

Bir önceki konudan hatırlanacak olursa, aynı taşıt ihtimalen daha zayıf ışıklı bir halinde görülmüş olsa gerek ki sadece ışıltılı bir buluta benzetilmekteydi. Ve burada ise, Tanrı Taşıyıcı o denli aşırı ışıltılıdır ki, tartışmasız bir güneş taşıyıcı olarak da kabul görmüştür. İşte, olaya o dönem insanlarının birbirini tamamlayıcı bakış açılarından bakıldığı zaman, bir geyik formunun ardında gerçekte nasıl bir forma sahip kutsal ataların bulunduğu, bu varlıkların neden güneşin içerisinde yer aldıkları ve de bu güneşlerin üzerine niçin kasırga sembollerinin çizilebildiği çok daha iyi anlaşılabilecektir.

Şimdi, bu ve benzeri güneşler içerisinde gözlemlenerek, Güneş Tanrının birer tezahürü olarak algılanan bazı tanrıları; ya da daha doğru bir yaklaşımla, dünyadışı varlıklardan Güneş Tanrısı konumuna yükseltilenleri tanıyalım:

“Hint tanrısı Vişnu, güneş tanrısının bir görünüşü olan tanrıdır. Hintliler, güneş tanrısını bazen at veya boğa, bazense insan kafalı olarak tasvir ederlerdi. Hintlilere göre, Tanrı Vişnu’nun yeryüzüne indiğinde büründüğü kılıklardan biri, cüce insandır.” (36:218) , (43:22), (175:16)

“Fenike tanrısı El, güneş tanrısıdır ve görünüşü ise bazen insan, bazen ise boğa kafalı insan şeklindedir.” (67:146)

“Mısır tanrılarından Horus, güneş tanrısıdır. O, hayvan kafalı bir insan görünümündedir. Horus, bazen kanatlı bir güneş kursu şeklinde gösterilir.” (67:57)

Görüldüğü gibi, güneşe benzetilen Ufoların gerek kendileri, gerekse de içlerinde taşıdıkları her varlık bir Güneş Tanrısı konumundadır. Bazen garip görünümlü dünyadışı bir insan, bazen ise insan görünümlü yapay bir Tanrı. Eski insanların, bu birbirinden farklı her formu aynı Tanrı olarak kabul edişlerinin nedeni ise, Güneş Tanrısının istediği her şekle girebileceğine dair inanç olmuştur.

“Hattiler’de, içinde tanrıları temsil eden hayvanların bulunduğu güneş kursu, etrafından ışınlar çıkan bir daire biçimindedir.” (4:419)

“Şamanlar, güneş efendiyi, gümüş veya demirden yapılan halkalar ile temsilize ederler.” (50:29)

“Yunan güneş tanrısı Helios, altın parıltılı ve kanatlı bir araba ile dolaşmaktadır.” (173:83)

“Tanrı Vişnu gökteyken, altında aydınlık bir ışıltılı daire bulunur.” (36:218)

“Güneş tanrısı Helios’un kardeşi kabul edilen Tanrıça Selene, göklerde gümüş tekerlekli bir araba ile dolaşmaktadır.” (30:35)

Şayet, Herakles’in bindiği taşıt anımsanacak olursa, aynı Ufo, içerisinde gözlemlenen oturma kabini nedeniyle araba da olmaktaydı bir geniş tabak da. Buradan hareketle Tanrıça Selene örneğine dikkat edilirse, gökte dolaşan arabadan tek görülen şeyin, yatay şekilde dönerek ilerleyen beyaz ve dairesel bir taşıyıcı gövdeden ibaret oluşu anlaşılacaktır. Ve bu tür araçlar ile benzer özelliklere sahip güneş tanrılarının sayısı küçümsenemeyecek kadar çok olup, bunlardan bazılarını da kısaca şöyle tanıyabiliriz:

“Frey İskandinav ülkelerinin, Aton Mısırlıların, Utu Sümerlerin, Şamaş Babil’in, Babbar Mezopotamya’nın güneş tanrılarıdır.” (43:15,17,31,88,98)

Kadim Hindistan’da ise, belirli dönemlerde, Ufolar güneş; taşıdıkları Güneş Tanrıları olarak algılanmış olsa da, çoğu zaman bunlarla aşırı karşılaşma ve tanrılarca bilgilendirilişlerinden olsa gerek, hazırladıkları eserler, bu Tanrı Taşıyıcılardan gerçekçi bir üslûpla da söz etmektedir:

“Işıyan Vimana, şiddetli bir parıltı çıkardı. Güzelim araba, ateşin ışımasına sahipti...

“Lanka kentindeki Vimana, güneşi andıran bir hava arabasıydı.” (16:27,29)

Çeşitli ulusların anlayışlarında, Tanrıları gezdiren güneş ya da güneşe gemi hizmeti gören tabaklar olarak da şekil bulmuş bu taşıtlar çoğunlukla daireseldir. Ancak bazen şekli güneşe benzemese de, kuvvetli ısı ve ışığından dolayı yine de Güneş Gemisi olarak adlandırılan puro biçimli UFO’lar da söz konusu olmuştur. Nitekim güneş tanrılarından birini tanımlayan eski Mısır insanı şöyle bir ifade kullanmaktadır:

“Sen, güneş gemisinin sivri ucunda oturansın.” (86:112)

Ve şimdi de, güneş arabalarının daha yakın çağlarda ve içindekilerle dinsel ilişkilere girilmeden gözlemlendikleri bazı vakaları, eski İtalya’da gerçekleştirilmiş tarihsel kayıtlardan izleyelim:

“M.Ö. 175 yılında Lanuvio’da, geceleyin üç güneş birden parladı.

163 yılıydı, Pesaro’da, gece vakti güneşi andıran bir şey parıldıyordu.

122 yılında Galya’da, gündüz üç güneş birden görüldü.

“91 yılında, Presso yakınlarında, altın parıltılı ateşten bir top yere yaklaştı, yaklaştıkça daha büyür gibi göründü. Durdu ve sonra Doğu’ya doğru kıpırdayıp uzaklaştı. Güneşin önünden geçerken onu gizliyordu.” (59:99)

Daha yakın bir tarihte, Fransa’da saptanmış bir olay ise şöyledir:

“M.S. 957 yılında, Nis kenti göklerinde aynı anda ikinci bir güneşin belirmesi üzerine, şehir halkı dehşete düşmüştür.” (87:151)

Fakat benzeri bir olayı binlerce yıl daha öncesinde izleyen birileri, ikinci bir güneş izlemediklerinin tamamen farkındadırlar:

“Bhima, güneş gibi ışık saçan Vimanasına binmiş gidiyordu.

Sanki, gök kubbede iki güneş var gibiydi.” (16:29)

Ve çağımızda gözlemlenerek kayıtlara alınan, bir diğer güneş kadar ışık saçan obje ise şu şekilde tanımlanacaktır:

“3 Kasım 1957’de A.B.D.’nin New Mexico, White Sands bölgesinde, güneş kadar parlak diye nitelenen bir nesne birçok insan tarafından gözlemleniyor.” (87:162)

Görüldüğü gibi, binlerce yıl öncesinden günümüze kadar devam eden uzun bir süreç içerisinde gözlemlenen birçok Ufo, ya tamamen güneşe benzetilmiş ya da onunla mukayese edilerek tanımlanmaya çalışılmıştır. İnsanları aynı tepkiyi göstermeye, güneşi anımsamaya yönelten ortak etken ise, şüphesiz ki Ufo’lardan yayılan aşırı ışık olmuştur Şimdi bu olguyu daha net bir şekilde anlamaya çalışalım.

Kayıtlarda mevcut yüzlerce UFO gözlemi incelendiğinde, Ufo’lardan yayılan beyaz ya da renkli ışımaların, ihtimalen aracın yanlarında ve alt kısmında bulunan çoklu bir projektör sisteminden kaynaklanıyor olduğu anlaşılmaktadır. Bu sistem muhtemelen regüle edilebildiğinden, istenilen ya da gereken ışık rengi çok zayıf veya aşırı şiddetlerde elde ediliyor olsa gerek. Zira birçok Ufo ihbarında bu tezahürler vurgulanmıştır:

(Haziran 1947Güney Afrika, Nairobi Bayan yolcu A. M. King)

“Cape Town’a giden gemide yolculuk ediyordum. Geceleyin Madagaskar boğazından geçerken, bir başka hanım yolcuyla birlikte güvertede bulunuyorduk. Birden bir ışık dikkatimizi çekti. Çok hızlı gidiyordu ve gemiye yaklaştı. Birden bir projektör yakıldı ve güçlü bir ışık elli yard genişliğindeki dalgaları aydınlattı. Alçalınca, ışığı daha da parladı. Biraz sonra ise, ışık söndü ve bir nesne gördük. İhtimal çelikten yapılmıştı ve arka kısmı kesik, uç kısmı ise sivri bir puroya benziyordu. Yaklaşık 6 metre yukarımızda, gemiyle aynı hızla ilerliyordu. Bu nesne, geminin 4 misli kadar geniş ve yüksekti. Birkaç saniye içerisinde, adeta kaynayan bir görünümde kızıl ışıklar yaymaya başlayarak hızlandı ve uzaklaştı. Olayı, bizimle birlikte gemi subayı ve birkaç yolcunun daha izlediğini fark ettik.” (88:177-78)

(3 Ocak 1968 A.B.D., California-Redlans Ünv. tarafından düzenleme)

“Arabamızla eve dönerken, tepenin üzerindeki çok parlak bir ışık ilgimizi çekti. Onu, bir projektöre benzettik. Arabanın hızını azaltıp, pencereden baktık. Nesnenin yan tarafında, sırayla bir, iki, üç kırmızı ışık yandı, sonra nesnenin tamamı kırmızı ışığa dönüştü ve hızlanıp gitti.” (88:184)

Bu yakın ve net gözlemlerden anlaşılacağı üzere, Ufoların gövdelerinde, düzenli ve değişebilme özelliğine sahip güçlü ışık sistemleri bulunmaktadır. Dikkat edilirse, her iki olayda da çok şiddetli beyaz ışıklar söz konusu olup, bunlar bir projektöre benzetilebilmektedir. Yine her iki Ufo da, öyle gerekiyor olsa gerek aynı renk ışıkları yaktıktan sonra uzaklaşmaktadır ki bu, sistemin belli bir amaç taşıdığını düşündürmektedir. Birçok Ufo vakasına bakıldığında, bu araçların çeşitli hareketlilik anlarında ve hatta sabit dururlarken çok değişik renkte ışık yayabildikleri de bilinmektedir. Ancak, burada bizi ilgilendirmekte olan, bu sistemin bir parçası konumundaki beyaz ışık olduğundan, şimdi doğrudan bu özelliği anlamaya çalışalım:

(23 Eylül 1954 Fransa, Bourges)

“Bir aile, arabalarıyla Fontland köyüne giderlerken, gökyüzündeki bir cisim tarafından köye kadar takip edilirler. Aynı obje, civardaki birçok insan ve haber verilen bölge polisi tarafından da izleniyor. Bölge üzerinde 1 saat kadar sağa-sola dolaşan bu obje, magnezyum ışığı kadar parlak beyaz bir ışık çıkarmaktadır.” (18:26)

(16 Ekim 1954 Fransa Villers Le Lac)

“Gökyüzünde görülen beyaz bir ışık daha sonra yere iner, ve ışığın sönmesiyle bir obje fark edilir. Tekrar havalanırken çok parlak bir ışık çıkaran bu cisim, gökyüzünde bir süre sabit kaldıktan sonra, aniden hızlanarak uzaklaşır.” (18:36)

(25 Ekim 1954 Fransa)

“Plemet civarında yere inen, gözleri kör edecek kadar parlak bir ışık, M. Treussard ve bir arkadaşı tarafından gözlemleniyor.” (18:47)

İşte bu denli şiddetli ve geçmiş çağlardaki gözlemlerde güneşle özdeşleştirmeye neden olacak kadar beyaz olan bu ışık, şüphesiz ki çok özel bir lambayla sağlanmaktadır. Ve Güneş Tanrılarına söz konusu niteliği kazandırdığı açık olan bu lamba teknolojisine, nihayet günümüz insanı da ulaşmış bulunmaktadır:

“Kanada, Vancuver’deki Vortek Industries isimli kuruluş tarafından gerçekleştirilen ve “Termal Şok” adı verilen lamba, güneşin adeta bir mikro kopyası olarak görülüyor. Bu 300 Kw.lık ark lambası, güneşin yüzey sıcaklığındaki bir plazmanın yayabileceğinden 2 kat daha fazla ışık yayabilmektedir.

“Bu lambalarda metal flaman yerine kullanılan iyonize argon gazının içinden çok miktarda elektrik geçtiğinde, kör edici kuvvette bir ışık oluşuyor. Vortek’in başkanı Garoy Albach, ‘Bu lambanın hemen önüne çeyrek inç kalınlığındaki bir çelik levhayı koyun, iki saniye içinde eridiğini göreceksiniz.’ diyor ve ‘Bu sıradan bir lamba değil.’ diye de ekliyor.” (130:28)

Görüldüğü gibi, şayet uygun teknoloji varsa, imkânsız imkansız olmaktan çıkmakta ve oransal açıdan bakıldığında güneşin ürettiğinden daha şiddetli bir ışık ve ışığa bağlı ısı elde edilebilmektedir.

Bir önceki Ufo vakasında, gözlemcinin vurguladığı ışığın Termal Şok lambasının şiddeti ile benzerliği açıktır. Bu dünyadışı teknoloji ne tür bir lambayla bu ışığı oluşturuyor bilinemese de, benzerliğin, ısısal etki açısından da Termal lambayı anımsattığı söylenebilir. Zira, gerek çağlar öncesinde, gerekse de günümüzde saptanmış birçok güneş arabası vakasında, aşırı ışığın yanısıra bunun ısısal etkisi de vurgulanmaktadır:

“Güneş tanrısı Helios, arabasını oğlu Feton’a verir. Ancak, Feton bu altın arabayı iyi idare edemez. Dengesi bozulan araba bir ara yere çok yaklaşır ve üzerinde uçtuğu yerin bir kısmı kavrularak çölleşir.” (173:83)

Yunan mitolojisinin bildirdiği bu çölleşme olayında açık bir abartının yanı sıra gerçeklik payının bulunduğu da söylenebilir: Bu Tanrı Taşıyıcının ne büyüklükte bir güneş arabası olduğunu, kaç güneş lambası taşıdığını bilemiyoruz, ama küçük bir Ufo’nun yere çok yaklaşması sonucunda etki alanı içindeki toprağı tamamen kavurabildiğim çağımızdaki şu örnekten görebiliyoruz.

(2 Kasım 1971 A.B.D., Kansas)

“Donald Johnson tarafından çiftliklerinin çevresinde görülen aydınlık cisim, yerden 1 metre kadar yükseklikte yüzercesine dolaşmaktadır. Bir ara, parlaklığı çoğalmaya başlayan bu cisim yere konar ve tekrar hızla havalanarak uzaklaşır. Önce 10 saniye kadar kendinden geçen gözlemci, ardından hemen yakınlarına seslendiğinde, onlar da gökyüzünde uzaklaşan ışığı fark ederek, Ronald’ın gösterdiği yeri incelemeye giderler. Yaklaşık 2.5 metre çapındaki bir alanda tüm toprak beyazlaşmıştır ve kavrulan kısım 35 cm. derinliğe kadar inmektedir.” (153:11)

Ufoların yere konuş vakalarında, altlarında parlaklık oluşumu, yüzlerce gözlem içinde yok denecek kadar sınırlıdır. Bu nedenle, söz konusu ışığın inişle ilgili olarak devreye giren bir yakıt sisteminden çok, bazen Ufoların hareket değişimine bağlı, bazen de bağımsız olarak ve istenildiği her anda devreye alınabilen karmaşık amaçlı bir ışık sistemine bağlı olduğu düşünülebilir. Şimdi, gerek bu durumu, gerekse de güneş lambalarının çevrelerine olan etkilerini açıklayıcı bazı örnekleri daha görelim:

(15 Ekim 1954 İtalya, Rovigo)

“Eyaletin Boaria bölgesindeki bir çiftçi, gündüz vakti ahırından hayvanlarını çıkarırken, evinin üzerinde uçmakta olan bir obje görür. Biraz sonrasında, bu objeden patlarcasına ani bir ışık yayılınca, hayvanlar ürküp sağa-sola kaçışırlar. Bu elips biçimli makina, etrafına son derece kuvvetli bir hararet yaymaktadır. Çevrede bulunan bir ot yığını tutuşur, hayvanların sırtlarında yanıklar ortaya çıkar.” (18:42)

(20 Ekim 1954 Fransa)

“Lusigny ormanlık bölgesinde, M. Roger isimli kişi tarafından, 6 metre kadar çapı olan oval biçimli bir obje, ağaçların seviyesinde sabitleşmiş iken görülüyor. Araçtan kuvvetli bir hararet yayılmaktadır. Bir süre sonra, bu obje dikine bir şekilde havalanarak uzaklaşır. Gözlemci, olay yerine yaklaştığında, ağaçların ve yerdeki otların günlerce güneş altında kalmış gibi kupkuru bir halde olduklarını görür.” (18:45)

(14 Kasım 1954 Belçika)

“Wasmes bölgesi yakınlarında, bir aracın yol kenarına indiğini gören bir bahçıvan, etrafına kuvvetli ışık yayılan bu araca yaklaştığı zaman, elbisesinin bir kısımı tutuşuyor.” (18:52)

(17 Aralık 1954 Fransa)

“Colonne’ye giden yolun üzerinde, bir orman memuru tarafından, çok parlak bir ışık görülüyor. Bu ışık, 8 metre kadar ilerideki bir cisimden gelmektedir. Objenin parlaklığı aniden artınca, gözlemci kuvvetli bir ısı dalgası hisseder ve az sonra da cisim havalanıp gider. Gözlemci, ışık şiddeti arttığı zaman sıcaktan öleceğini zannettiğini, belirtmiştir.” (18:55)

(16 Ağustos 1968 Arjantin)

“Buenos Aires hastanesinde çalışan hastabakıcı Adela Castaveri, pencereden dışarıya baktığı bir sırada, gökyüzünde yuvarlak bir nesne görür. Uçan nesne, birden ışınlar saçmaya başlayınca, hastabakıcının yüzünde kısmi yanıklar oluşur.” (87:172)

Ve biraz daha detaylı olarak yinelenecek olursa, meydana gelen bu ısı ve ışıkların, UFO’ların kendine özgü motorlarından geldiği gibi bir ihtimal düşünülebilirse de bu doğru olmamalıdır. Zira Ufo’ların en ufak bir ışık ve ısı yaymaksızın yere konduklarını, havalandıklarını ya da sabitken ani hız arttırdıklarını belgeleyen yüzlerce yakın gözlem vakası bulunmaktadır. Eğer ki bu tezahürler, jet motor gibi bir ünitede meydana gelen yanma ile ilgili olsaydı, tüm Ufo hareketlenmelerinde bu ışıkların görülmesi gerekirdi ki, bu ise gerçekleşmemiştir.

Şimdi, Termal Şok türü bir lambadan ya da diğer bir deyişle güneşin mikro bir kopyasından yayılan bu ışık ve ısının hava üzerinde oluşturduğu bir etkiyi tanıyalım:

“Uçan dairelerin geçtikleri yerlerde bazen kuvvetli bir ozon kokusu duyulmaktadır.” (84:20)

“Çok düşük oranlarda olduğunda bile, kükürt benzeri kokusuyla fark edilebilen OZON, enerjisi fazla olan ışığa ve çok yüksek sıcaklığa maruz kalan havadaki oksijenden oluşmaktadır.” (149:44)

Ve şu ana kadar, Güneş Tanrılarının birçok toplumda gerçekte güneşle değil, Ufolarla alakalı olarak doğmuş inançlar olduklarını, Ufolar’daki bu güneşsel tezahürün ise, konumuzun başındaki ilk vaka tanımlamalarında görüldüğü üzere güçlü projektörlerden kaynaklandığını ve söz konusu ışığın ne tür bir lamba ile elde edilebileceğini anlamış olduk. Şimdi ise, yine böyle, bir lambanın M.S. 7. yüzyıldaki benzer bir algılanışını, daha doğrusu, nasıl algılattırılmış olduğunu anlamaya çalışalım:

İslâm Peygamberi Muhammed’in yakını Hz. Ali, bir ikindi namazı vaktinde, henüz güneş batmamış iken Muhammed’in yanına gelir.

“O anda vahiy indi. Allah’ın Resûlü, vahiy bitinceye kadar onun göğsüne dayalı kaldı ve vahiy bitince şöyle dedi:

- Ey Ali, ikindiyi kıldın mı? Ali dedi ki:

- Sana vahiy indiği sırada geldim. Şu ana kadar ise, göğsüm sana istinadgâh oldu! Bunun üzerine, Resûlullah şöyle dua etti:

- Allah’ım, Ali için güneşi geri döndür.

Ve, batmış güneş, tekrar battığı yerden çıkageldi. Dağların üstünde yükseldi. Değirmen gibi gürültü çıkararak, namazın kılınabilmesi için yeterli bir konuma geldi. Hemen Ali namazını kıldı, bitirince güneş tekrar değirmen taşı gibi bir gürültü çıkartarak geri döndü. İyice kaybolunca ise karanlık çöktü.” (48:169,174)

Öncelikle şunu belirlemek gerekiyor ki, herhangi bir vahiy gerçekleştiğinde, çevrede bir yerde muhakkak Cebrail isimli melek de bulunmak zorundadır, Zira tüm vahiyler ya insan biçiminde doğrudan gelişleri ile, ya da uzaktan zihinsel gönderişleri ile bu melek tarafından verilmektedir.

Ve, bilindiği gibi, Güneş Dünyanın çevresinde değil, Dünya kendi etrafında döndüğü için, güneş batmış olarak algılanmaktadır. Batmış bir güneşin geri dönmesi içinse, Dünya gezegeninin önce tamamen durup sonra tersine dönmesi gerekir. Şimdi bunun gerçekten olduğunu, bir an için güneşin batıdan doğduğunu kabul edelim. İşte böyle bir durumda, dünyanın birçok ülkesinde henüz yeni doğan güneşler tekrar doğudan batarken, bazı ülkelerde ise tüm batmış güneşler tıpkı Arap Yarımadasından gözlemlenebildiği gibi batıdan doğacaklardı. Ve güneşin batış ya da doğuş konumundan o saat konumuyla etkilenmeyen, yani o sırada güneşin, gökyüzünün çeşitli yerlerinde bulunduğu ülkelerde ise, güneş yön değiştirip sağa-sola gitmek durumundadır. Ve tabi bu arada, dünyanın durması ve yön değiştirmesi sonucunda yaşanacak doğal afetleri de unutmamak gerekiyor.

İşte, tüm dünya ülkelerinde bu olağanüstü değişimler hiç bir şekilde, hatta güneşin çıkardığı o gürültülü sese rağmen fark edilememiş olup, bu ilginç olay sadece bir dağ çevresinden izlenebilmiştir. Aslında gerçek durum ise; gerek önceki bilgilerle, gerekse de basit bir düşünüşle dahi anlaşılabileceği gibi, Muhammed, Cebrail ve onun yer aldığı Güneş benzeri bir taşıyıcı ile sınırlı bulunmaktadır. Şimdi, Güneş ışıltılarına özdeş bir ışık ile gürültülerin bir arada gözlemlendiği benzeri bir taşıyıcı vakasını kadim Hindistan’dan, gerçekçi bir bakış açısıyla oluşturulmuş bir kayıttan izleyelim:

“Tanrı Bjima, güneş parlaklığındaki muazzam bir ışık üzerinde, gürültülü Vimanasında uçtu.” (86:107)

Ve tekrar Arabistan’da gerçekleşen ya da gerçekleştirilen olaya dönerek şu şekilde düşünebilmek hiç de abartılı olmayacak, aksine ilgili verilerle sınırlı, zorunlu bir sonuç olacaktır:

Gerçek güneş batı yönündeki dağların ardından kaybolduğunda, dua için tipik bir davranış biçimi uygulanır. Eller kaldırılarak söz konusu istek ya da isteğin zamanının geldiği bildirilince, dağın hemen arkasında bekleyen bir güneş arabası, sönük ışıklarını, kendisini saklayacak ve bir güneş parlaklığına ulaşacak derecede açarak ilerler. Gelmesi gereken konumda sabitleşen bu taşıyıcı, görevi bittiğinde ise tekrar hareketlenerek dağların hemen ardında kaybolur, ve tabi ışıklarını kapatmayı da unutmaz. Birçok Ufo vakası hatırlanacak olursa; özellikle aşırı ışıltılı olanlarında obje gövdesi kesinlikle algılanamayıp, bir ışık olarak tanımlanıyor ve ancak ışık azaldığı ya da tamamen kapatıldığı zaman gövde biçiminden söz edilebiliyordu. Yani denilebilir ki, bu olayda gerçekten de sadece bir güneş kopyası algılanabilmiş ve inanılarak kaydedilmiştir. Burada şunu da belirlemek gerekiyor ki, söz konusu güneşi harekete geçiren dua sırasında aslında elleri kullanarak bir işaretleşmeye gerek dahi bulunmamaktadır. Zira ileriki konularda açıklanacağı gibi Muhammed ile Cebrail arasında zihinsel bir bağlantı söz konusu olup, telepati gibi ruhsal olaylarla hiç bir ilişkisi bulunmayan bu iletişim ise, tamamen teknolojik gereçlerle sağlanabilmektedir.

Şimdi, bu olaydaki güneş ya da güneş arabasından yayılan ilginç sesleri, çağımızda saptanabilmiş ufo sesleri ışığında anlamaya çalışarak, bu güneş olayını bir kez daha inceleyelim:

“Duvar yıkılışını andıran bir gürültü duyuluyordu.” (83:129)

Bu ifade, Türkiye’de gerçekleşen bir Ufo gözlemi sonrasında kullanılmıştır. Ve hatırlanacak olursa, güneş olayını anlatan gözlemci, duyduğu bir ses tonunu değirmen taşının çıkardığı gürültülere benzetmekteydi. Şimdi ise, aynı olayı gözlemleyen bir diğer kişinin tanımı ile bu vakayı tekrar anımsayalım:

“Ebu Said: Vallahi, kuyu dolabının çıkardığı bir sese benzeyen bir ses duydum. Bu sesin ardından, güneş yeniden doğdu, bembeyaz oluverdi.” (48:176)

Dikkat edilirse, bu gözlemcinin tanımında da gürültüsel tonlar bulunmakta olup, bunun yanı sıra daha tiz seslerin varlığı da vurgulanmaktadır ki, bir başka gözlemcinin tanımında bu sesleri çok belirgin bir haliyle görmekte mümkündür:

“Ümeys: Güneş battığı zaman, testere demire sürttüğü zaman nasıl ses çıkarıyorsa, onun da öyle ses çıkardığını duydum.” (48:172)

Şimdi, bu iki gözlemcinin tanımlarında mevcut ses tonlarını ayrıştırarak, gittikçe tizleşen bir sırayla, günümüz Ufo vakalarından izleyelim:

“Gözleri kamaştırıcı bir ışık ve uğultu sesiyle birlikte yere kondu...

“Bir çeşit vınlama sesi çıkararak havalandı...

“Işıkları karardı ve bir vınlama sesiyle havalanıp gitti...

“Arıların kovan içinde çıkardıkları ses gibi bir ses çıkararak gitti.” (18:49-51,104)

Ve Fransa ve Uruguay’daki UFO olaylarında saptanmış bu seslerden sonra, şimdi de iki karşıt ses tonunun aynı Ufo’da belirlendiği bir Meksika gözlemini takip edelim:

“Gürleme sesinin yerini, yüksek frekanslı bir vınlama sesi alırken, bu sesle birlikte güney-batıya yönelerek gözden kayboldu.” (18:140)

Şüphesiz, tüm bu benzerlikler anlamsız olamayacağı gibi, söz konusu güneşin namaz kılınan yöreyi aydınlatabilmesi de imkansız değildir, Zira;

“ 1 Aralık 1954’de, Fransa’nın Bassoues (Gers) isimli yerleşim yeri yakınlarındaki bir arazi, henüz sabahın karanlık saatlerinde aydınlanmıştı. Gökyüzünde bulunan oval biçimli parlak ışık, bir süre sonra doğuya doğru uçtu...

“18 Ekim 1954 günü, Fransa, Fontenay-Torcy (Oise)’de 2-3 km. genişliğinde bir arazi aydınlanmıştı. Bir grup gözlemci, süratle bir aracın uçtuğunu gördüler. Araç, batı yönünde uzaklaştı.” (18:44,53)

13. BÖLÜM

Teknolojinin Diğer Adı: Mucizeler

Geçmişte ve bugün en geniş kitleleri etkilemekte olan üç büyük dinin kurucuları, gelişmiş teknolojilerini bazen ödül veya ceza, bazen ise sadece etki oluşturma amacıyla kullandıklarında, açıklanamayan tüm bu olaylar birer mucize olarak algılanmışlardır.

Söz konusu dinlerin kurulma aşamalarında gerçekleştirildiği anlaşılan bu mucizelerin nitelik ve zamanlamaları ise, ya insanların istekleri doğrultusunda, ya da kutsalların gerekli gördüğü şekilde düzenlenmiş olup, şimdi öncelikle bu durumu belirleyebilmek için ilgili bazı Kur’an ayetlerini izleyelim:

“Ona Rabbinden bir mucize indirilmeli değil miydi, derler?” (26:13/7)

Görüldüğü gibi, mucizesiz bir peygamberin Tanrı tarafından geldiğine inanılmak istenmiyor ve olması istenen mucizeler ise şöyle sıralanıyor:

“Altından bir evin olsun, yahut semaya çıkabilesin.” (26:17/93)

Tanrı’nın, peygamberinden istenen bu mucizelere verdiği yanıt ise oldukça anlamlı olacaktır:

“Allah’ın izni olmadıkça, herhangi bir ayeti, bir mucizeyi getirmek hiç bir peygamberin haddi değildir. Her zamanın, yazılmış bir hükmü vardır.” (26:13/38)

Önceki bir konu içerisinde gördüğümüz semaya çıkış mucizesi, herhalde gerekli hazırlıkları tamamlanıp zamanı gelmiş olmalı ki gerçekleşebilmiştir. İşte bu mucizenin oluşumunda peygamberin rolü ne derecede ise, diğerlerinde de bundan çok değildir. Ve mucizeler tamamen kontrol altındaki teknolojik bir oyun niteliğinde görünmektedirler.

Şimdi, bilim ve teknolojinin sunduğu bazı bilgiler ve açıklayıcı çeşitli olaylar ışığında, bu tanrısal mucizelerin gerçekte ne olduklarını veya ne olabileceklerini anlamaya çalışalım:

AY’IN BÖLÜNMESİ MUCİZESİ

“İslam Peygamberi Muhammed, kendisinin peygamber olduğuna inanmayanlara bunu kanıtlamak için, 617 yılında gerçekleştirilen bu mucizeyi getirmiştir.” (43:87)

Birçok defalar Muhammed’den mucize talep eden karşıt grupların, ihtimalen bu mucizeye de sebep olan isteklerini, Kur’an şöyle anlatmaktadır:

“Rabbinden bize bir mucize getirseydi ya, derler...

“Haydi, önceki peygamberler gibi o da bize bir mucize getirsin, dediler.” (28:20/133,21/5)

İşte bu mucize, İslâm dini çevrelerince, olabilecek en büyük mucize olarak kabul görmekte olup, bunun sebebi ise, gökte herkesçe bilinen bir kütle üzerinde, ikiye ayırıp tekrar birleştirme gibi büyük bir tesir oluşumuna bağlanmaktadır. *

Şimdi bu ilginç mucizeyi, o dönemde olayı bizzat gözlemleyen kişilerin, hadislerdeki mevcut anlatımlarıyla izleyelim:

“Resûlullah zamanında, Ay ikiye bölündü de, Peygamber şahit olunuz diye buyurdu.” (107:9/1483)

“Resûlullah zamanında, Ay ikiye ayrıldı, iki parça oldu, bu parçalardan biri şu dağ üzerinde, diğeri de şu dağ üzerinde oluverdi...

“Ay, iki nurlu parçaya ayrıldı. Bir nurlu parçası dağın önünde, diğer nurlu parçası ise dağın arkasında idi...

“Resûlullah zamanında, Ay ikiye ayrıldı. Hatta, dağı Ay’ın iki parçası arasında gördüm...

“Peygamber Mekke’de iken, Ay ikiye ayrıldı. İkiye ayrılmış olarak gökyüzünde kaldı. Sonra bir parçası Hira dağının arkasına, diğer parçası da Hira dağının önüne gidinceye kadar ilerleyip durdular. Dağ, o iki parçanın arasında kaldı. Her iki parça da gökyüzünde idi. Mekkeliler, o parçalara öylece bakakaldılar.” (48:159,16163)

“Resûlullah hemen Ebu Kubeys dağına çıkıp münacat eyledi. Yanına Cebrail geldi. Peygamber yine onların yanına döndü, ve dua etmeye başladı. Hemen Ay doğdu. Zevâl yerine geldi. Peygamberimiz, parmağı ile işaret etti. Ay, iki parça olup, yere indi. Bir parçası Hira dağının bir tarafına, bir parçası da öbür tarafına inmişti.” (96:2/366)

Görüldüğü üzere, tüm gözlemler gayet değerli bilgiler barındıran bir nitelikte yapılmışlardır. Her bir anlatımın, özellikle de son gözlemin verdiği mesaja göre, söz konusu Ay’ın ne olabileceği ve de bu hadisenin ne tür bir birliktelikle gerçekleştirilmiş olduğu açıkça anlaşılabilmektedir.

O dönem insanları, Ay isimli kütlenin nitelik ve büyüklüğünü gereğince bilebilselerdi, şüphesiz daha farklı düşünebilirlerdi. Nitekim Ay’ın on binlerce kilometre uzağımızda ve Dünyanın altıda biri kadar dev bir kütlesi olduğunu bilen her günümüz insanı, bu kütlenin bir dağın üzerine yaklaşması bir yana, Dünyaya biraz yaklaşmış olsa dahi neler olabileceğini kolayca tahmin edebilecektir. Ve buradaki bir diğer husus ise, bir dağın seviyesinde dolaştığı halde yine aynı büyüklüğünü muhafaza eden Ay üzerindeki bölünmedir. Dev bir kütlenin iki eşit parça halinde sessizce bölünerek birbirinden ayrılması, sonra adeta tekrar yapıştırılmaları, bırakın çağımız insanını, çağımız çocuklarınca dahi düşünülemez olsa gerektir.

Dünyanın hiçbir yerinden izlenemeyen, çünkü gerçek Ay üzerinde oluşmamış ve oluşamayacak olan bu hadise, Mekkeliler ve o sırada Mekke’ye doğru gelmekte olan kervanlar tarafından ise oldukça net bir biçimde algılanabilmiştir. Bu hadisenin kervanlar tarafından da gözlemlenmiş olması onun gerçekliği için bir sebep olamaz. Zira bir ay bölünmesi değil ikili bir Ufo gösterisi olduğu apaçık olan bu tezahürlerin, dümdüz bir çöllük araziden, çeşitli mesafelerden görülebilmesi için, ille uzayda gerçekleşmesi gerekmez. Nitekim gözlemcilerin ifadelerinden de anlaşıldığı üzere, mucize Hira dağı üzerinde gerçekleşmiş ve görebilenler gerçekten de gerçeğe, ama bir Ufo gerçeğine şahit olmuşlardır.

Şimdi, bu oluşumun Ufolojik bir tezahür olduğunu daha iyi anlayabilmek için, farklı toplumların sahip oldukları bazı bilgi ve gözlemlerini inceleyelim:

“1838’de Hindistan da, Ay kadar büyük ışıklı bir nesne uçarken görülüyor...

“1883’ün 5 Kasım günü Şili’de, Ay gibi ışık saçan küresel bir nesne gökte 1 saatten fazla bir süre dolaşıp, sonra uzaklaşıyor...

“1885’de Türkiye’de, Ay’dan daha büyük gibi görünen küresel bir nesne Edirne semalarında uçuyor.” (87:152)

“M.Ö. 222’de, İtalya’nın Rimini bölgesinde, gökte üç Ay birlikte görülüyor...

“M.Ö. 122’de, İtalya’nın Galya bölgesi üzerinde, üç Ay birlikte görülüyor.” (59:98-9)

Gökyüzünde gördükleri bu uçan cisimleri, mukayese amacıyla da olsa Ay ile tanımlayan ve hatta üç tane olmalarına rağmen Ay ile özdeşleştirebilen bu insanlara da aynı mucize uygulanmış olsaydı, şüphesiz gördükleri hadiseye bakışları farklı olmayacaktı. Ve denilebilir ki, gerek bu insanların, gerekse de o dönem Mekkelilerinin bakış açılarını bu denli farklı kılan unsur sadece ve sadece, mevcut bilgi sistemlerindeki yapılanmadan ibarettir. Zira bir dağın iki tarafına doğru uçuşa geçerek durabilen Ay’ları doğal karşılayan gözlemciler, ufak bir dağ kütlesinin Ay’dan büyük olmasını da yadırgamamışlardır. Çünkü, bu insanlar için Ay, bir dağın yanı başına da inmiş olsa, daima gökyüzünde göründüğü kadar büyüklüğü olan bir objeydi.

Bu mucizevi gösterinin yapıldığı Hira dağı yamaçlarında, çok daha önceleri de nurlu Ay parçalarının alçalıp-yükseldiklerini söyleyebilmek mümkündür. Zira önceki bir bilgiden hatırlanacağı gibi, Muhammed, bir gün havadaki bir kürsü üzerinde dururken gördüğü Cebrail’i, Hira dağında yanıma gelen melek diye tanımlamaktaydı ki;

“Peygambere ilk vahiy, Hira dağında, bugün bile hâlâ gösterilen bir mağarasında gelmiştir. Bunun için, bu dağın ismi Cabal NUR’dur.” (174:7)

Bu mucize ile ilgili olarak şunu da belirlemek gerekir ki, mucize Ay’ın dolunay olarak belireceği bir gün seçilerek gerçekleştirilecektir. Taraflarca böyle bir gün tayin edilerek şehir dışına, birkaç kilometre ötedeki dağlık bölgeye ulaşılır. Olayla ilgili son gözleme dikkat edilecek olursa, Muhammed, Ebu Kubeys dağında gerçekleşen olaydan sonra yine aşağıya dönüyor ve duasının ardındansa, o an ya da bir an için oradan görünmeyen Ay hemen çıkıveriyor. Verilen bir işaretin ardından ise önce ikiye ayrılan Ay, ardından yere doğru yani dağın yamaçlarına yakın bir konuma kadar alçalmaktadır. İşte, bu ışıklı cisimlerin Ay ile hiçbir ilgisi olmadığı bu denli açıktır da, peki yeryüzündeki dağların üzerine alçalamayacak, şayet alçalsa o dağ bir yana Arabistan Yarımadasını ve onunla birlikte Asya kıtasının tamamını örtecek olan gerçek Ay’a ne olmuştur?

İşte bu soruya cevap bulabilmek için şimdi, hadiscilerin güvenilirlik hususunda en çok rağbet ettikleri İbn-i Abbas’ın bu mucize ile ilgili iki rivayetini izleyelim:

“Hicretten önce idi. Ay ikiye bölünmüştü. Hatta, onlar Ay’ın iki ayrı parçasını görmüşlerdi...

“Bu hadise, başka bir yönden yine İbn-i Abbas’dan rivayet edildiğine göre; Resûlullah zamanında Ay tutulmuştur.” (48:160-61)

Ay bölünmesini anlatan örneklere bakılacak olunursa, bu olayı anlatanlar da, “Resûlullah’ın zamanında” diye söze başlıyorlardı. Yani buradaki zaman, herhangi bir zaman değildir. Nitekim, söz konusu Ay tutulması bu mucizeyle ilgili olarak aktarılmış olduğundan, tutulma hadisesi mucizenin öncesinde bir an oluşmuş ve bu arada ise dua sonucu doğan Ay devreye girmiş olmalıdır.

Şimdi, İbn-i Abbas’ın bildirdiği bu tutulma hadisesinin nasıl olabileceğini anlamak için Hint tanrılarından ve günümüzden iki kamuflaj örneğini izlemeden önce kamuflajın ne olduğunu görelim:

“Askeri amaçlı suni bulutlar, duman çıkaran maddelerin yanma olayı sonucu meydana gelen ve yapılan askeri bir harekatı düşmandan gizlemeye yarayan suni bir kamuflaj yöntemidir.” (175:2)

En ilkel silahlardan başka silahı bulunmayan, binlerce yıl öncesi Hint insanı, kamuflaj bir yana kamuflaj füzelerini anımsatan bilgilere nasıl ulaşabilmiştir? Şimdi bunu izleyelim:

“Tanrı İndra, Ay aydınlığı kadar beyaz olan arabasını kral Rama’ya göndermişti. Arabayı kullanan, Rama’ya hemen binmesini söyledi. Araba derhal yükselerek oklar atmaya başladı...

“Yerden birbiri ardınca üç ok fırlatıldı. Atılan üçüncü ok, yeryüzü ile gökyüzü arasını karanlıklaştırdıktan sonra, ortalık tamamen kararmıştı.” (104:124,143-44)

Aslında, çağlar öncesinde gözlemlenerek anlatılan bu kamuflaj okları Ay ışığını gizlemek için oldukça fazla güçte olup, burada kamufle edilebilen, belli bir bölge üzerindeki güneş ışımasıdır. Ve aynı yöntemi mi kullanıyorlar, bilemiyoruz ama, gökyüzünü kaplayan siyah bulutlan oluşturan başkaları da bulunmaktadır:

“27 Ağustos 1608’de, Fransa’nın Martinques adası üzerinde 48 saat süreyle dolaşan iki uçan daire, ada halkını dehşete düşürüyor. Nihayet, gözden kaybolacak kadar yükselen bu cisimlerin ardından, gökyüzünü kaplayan siyah bir bulut oluşuyor.” (87:151)

Ve Ay ışığının gizlenebilmesine tabii bir örnekte doğadan verilebilir. Şöyle ki, herkesçe bilindiği üzere, kış aylarında da Ay yine her zamanki gibi gökyüzündedir. Fakat ya tüm bir bölgeden, ya da bazı semtlerden onu ve ışığını hiç algılayamayız. Zira, ya alt seviyelerde dolaşan yoğun geniş bulut kütleleri buna engeldir ya da çok daha yüksekte oluşan daha ufak bir siyah bulut aynı işlevi görmektedir.

Tanrı ya da görevli meleği, ister doğa taklidi bulutlar, isterse de İndra’ya atfedilen füzelerden kullansın, sonuçta mutlaka belli bir teknolojiyi kullanmak zorundadır. Ve bir şekilde, binlerce kilometre çapındaki uydu Ay’ın gökyüzündeki bir mini yansıması olan ışıltısı gizlenmiş, yerine ise aynı büyüklükte suni bir Ay çıkarılarak iki parça halinde bir dağ üzerine iniş yaptırılmıştır. Söz konusu Ay parçalarının birbirine eşit iki parça, yani yarım daire şeklinde oldukları çok net belirtilmese de, kullanılan ifade tarzlarından böyle bir ayrılmanın gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Şimdi, bu ilginç olayın nasıl bir Ay kütlesi ile mümkün olabileceğini görebilmek için, yüzyılımızda saptanmış bir uçan Ay’ı izleyelim:

(Arjantin Hava Yollarından Kaptan Pilot Domingo’nin 21 Kasım 1965 tarihli Raporu.)

“Saat 21.00’de inişe geçmek üzereyken, önümde ışık saçan bir nesne gördüm. Önce bunu ışıklarını açmış halde ilerleyen bir uçak sandım. Fakat yaklaştığımızda, “yarım Ay” şeklinde kanatsız bir nesne olduğunu gördüm.” (88:183)

İşte, bu yarım Ay’lardan iki tanesi bir araya geldiklerinde, benzeri mucizeleri hemen hemen özdeş biçimde görebilmek mümkün olacaktır. Havada sabitleşebilen bu taşıtlar, bir arada durduklarında önce bir dolunay, birbirinden yeterince ayrılmaları halinde ise, aralarındaki bir dağ ile birlikte mucizevi bir görüntü oluşacaktır:

“Ay, o denli ikiye ayrıldı ki, Hira dağı Ay’ın iki parçası arasında kaldı. O zaman, orada bulunanlardan Ebu Cehil feryada başladı, ve bunun bir sihir, bir büyü olduğunu iddia etti.” (21:567)

Şimdi, gerek bu hadisenin gerçekleştirildiğinden, gerekse de onun bir büyü yani göz aldanması olmayıp, aksine amaca bağlı olarak tamamlanmış bir iş olduğundan söz eden Kur’an ayetlerini görelim:

“Saat yaklaştı. Ay yarıldı. Onlar bir mucize görürler ve, bir büyüdür, derler. Hâlbuki her iş bir gayeye bağlıdır.” (26:54/1-3)

Evet, zamanı dahi önceden belirli olan bu plânlı iş; Ebu Cehil gibi Kureyş ileri gelenleri ve taraftarlarını put tapmamdan uzaklaştırmayı, zaten bu yolu terk etmiş olan inananları ise güçlendirmeyi amaçlamış ve kısmen de olsa bu etki sağlanabilmiştir.

Şimdi, en az bu mucize kadar bir etki oluşturmuş olmalı ki tüm ayrıntıları ile dikkatle saptanarak günümüze kazandırılan, bir diğer bölünme olayını izleyelim:

“Ay atam ile konuşan iri yıldız birden hızla aktı. Sonra, hiçbir işaret belirmeden aniden ikiye bölündü. Bölünen parçalardan bir eşi güneye indi, sonra batıya ulaştı ve yine yerine döndü. Yıldızın öteki eşi, kuzeye sonra batıya ulaştı ve sonra döndü. İki ayrı yıldız, aynı yerde durdular ve bir sessizlik içinde bir renk ve ışık cümbüşü oldu, ve iki yıldız aynı anda birleşti ve yine o kocaman iri yıldız oldu.” (89:64)

Bu, şevkle anlatılan olayın gözlemcileri Uygur Türkleri olup, olay ise Tanrılarla ilgilidir. Şimdi ise Uygurların bir başka gözlemini, ileriki bir konuda, içerisinde acayip suratlı Uygur Tanrısı ile iki kızın taşınabildiğini de göreceğimiz bir ilginç Ay’ı tanıyalım:

“Bir Ay fırdolayı döndü, yuvarlandı. Altay dağının yamaçlarına doğru uçtu. Yarı yolda iken, birden havalandı, dağın doruğunda duran ve geniş bir sini büyüklüğünde olan mavi ışığa doğru uçtu. Mavi ışığın önünde duran Ay, daha da ışıklandı ve sini büyüklüğündeki mavi ışık söndü. Sadece, Ay’ın nurlu ışığı kaldı.” (89:70)

Ekseni etrafında dönerek dağ seviyesinde uçan havalanan bu ışık, ister yarım isterse de dolunayların birleşmesine ışık tutsun, asıl aydınlattığı bir gerçek daha var ki, bu, kendisinin bir Ay değil bir Tanrı Taşıtı olduğudur.

IŞILDAYAN PARMAKLAR

Şimdi de, tamamen doğal sebeplerle oluşan, fakat Muhammed’in bir mucizesi sanıldığı için yüceltilmiş ilginç bir statik elektriklenme hadisesini izleyelim:

“Zifiri karanlık bir gecede, Allah’ın Resûlu ile birlikte yolculuk yaptık. Birden gördüm ki, parmaklarım etrafa adeta nur saçıyordu.” (48:561)

Ve, bu yüzyıl içerisinde yaşanmış benzer bir hadise ise şöyledir;

“Çok derin bir sessizlik içindeydik, çünkü ufak bir gürültü bile rahatsız edici yankılar oluşturuyordu. Keçeden botlarımızla sessizce ilerliyorduk. Bir ara bütün vücudumda sızlamalar hissettim. Ellerim pırıl pırıl parlıyordu. Fazlasıyla kuru hava ile elbisemin sürtüşmesi, statik elektrikle yüklemişti beni.” (15:61)

Bu ikinci gözlem, Tibet’te, karanlık bir mağara içindeki gezi sırasında yaşanmış, ve sebebi ise hemen anlaşılabilmiştir, işte bu gözlemcinin, yaşadığı olayı doğru olarak değerlendirmesi, ellerinden saçılan nurların kaynağı olarak beraberindeki Tibet din rahiplerini görmeyişi, şüphesiz ki sahip olduğu bilgi sayesinde gerçekleşmiştir. Zira dikkat edilecek olursa, ilk olaydaki şartlar da, aslında aynıdır. Kuru bir çöl havası, kesintisiz bir yürüyüş sonucu giysilerin uzun süreyle sürtüşmesi ve asıl önemlisi zifiri karanlık bir ortam. Burada var olmayan tek unsur ise, aydınlatıcı bilgi olup, yokluğu; bir kalıplaşmış yanılgıya daha neden olmuştur.

BULUT VE YAĞMUR MUCİZESİ

Tanrı tarafından çeşitli çağlarda tekrarlanan bu mucize, oldukça rağbet görmekte ve amaçlanan etkiyi de daima oluşturmaktadır:

“Şimdi durun ve, Rabbin gözlerinizin önünde yapacağı şu büyük şeyi görün! Bugün buğday biçimi değil mi? Gök gürlemesi ve yağmur göndersin diye, Rabbe nida edeceğim.

“Ve Samuel Rabbe nida etti, ve Rab o gün gök gürlemeleri ve yağmur gönderdi. Ve bütün kavim, Rab’den ve Samuel’den çok korktular.” (57.A.8:12/16-8)

Buradaki Rab, “ Ay mucizesi”ni gerçekleştiren Rab yani aynı Tanrı olup, bu kez geliştirmeye çalıştığı din ise Museviliktir. Dikkat edilirse, mucizeye aracı olan bu peygamberle bildirilen zamanlama, yağmurların doğal olarak oluşamadıkları bir anı temsil etmektedir ki, bundan amaç, en üst etkiyi sağlamaktır. Şimdi, aynı Tanrı’nın bulut direğine benzetilen taşıtıyla bir şehir üzerinden geçişini ve geçerken de nasıl bir gösteri yaptığını görelim:

“Ya Rab, Seir’den çıktığın zaman yer titredi, gökler de damlattılar. Evet bulutlar su damlattılar!” (57.A.7:5/4)

İşte bu olay da oldukça etki yaratmış olmalı ki, Tanrı’ya bir övgü şeklinde kutsal kitaptaki yerini almıştır. Ve içindekiler aynı olmasa da, benzer taşıtlarla halen bu gösterileri yapan birilerini, Türkiye’den bir gözlemle izlemek de mümkündür:

“1955 yılının 25 Temmuz günü İzmir’de, sağanak halinde yağan yağmurla birlikte gökte süratle seyreden ve yaldızlanmış gibi parlayan puro biçimli iki uçan cisim görülmüştür. Görenlerin bildirdiklerine göre, kendi etraflarında dönerek ilerleyen bu cisimler bulutlan da beraberlerinde sürüklemiş ve Alsancak yönünde kaybolmalarının ardından yağmur ve fırtına da durmuştur.” (178.8:1)

Görüldüğü gibi, bu iki Tanrı, yaldızlanmış gibi parıldayan araçları ya da eski insanların tabiriyle bembeyaz bulut direkleri ile yağmur oluşturmakla kalmamış, bir tür çekimle yağmur bulutlarına da sahip çıkmışlardır ki, bu olay tam bir gösteriyi andırmaktadır. Nitekim, hadise zamanı, tıpkı Tanrı Yehova’nın uygun gördüğü buğday biçimi gibi kurak bir güne rastlamaktadır ki, yağan şiddetli yağmur tüm dikkatleri gökyüzüne çekebilmiştir. İzmir’den geçen Tanrılar ne gibi bir amaçla bu mucizeyi gerçekleştirmişlerdir bilinemese de, binlerce yıl öncesi Hindistan’ında, aynı olayı görevlendirildikleri için sürekli yapanlar bulunmaktadır:

“Mukaddes metinler; Tanrı İndra’nın emrindeki Marufları, “Yağmur Yapanlar” diye tanımlarlar. Yağmur, bunların gökyüzünden geçtikleri sırada yere düşerdi. Marutlar da, İndra gibi araba ile dolaşırlardı.” (36:215)

Şimdi, Yahudi peygamberi Samuel’e mucize veren Tanrı’nın, aynı olanağı İslâm peygamberi Muhammed’e tanıyışını izleyelim:

“Allah Resûlu, kalkıp hutbeye çıktı. Biraz konuştuktan sonra, ellerini kaldırdı. Vallahi, gökte hiçbir bulut veya bulut parçası yoktu. Birden, dağın arkasından kalkan şekli gibi bir bulut çıkıverdi. Göğün ortasına gelince, bulut yayıldı, herkes bakıyordu. Sonra yağmur boşandı.” (48:190)

Hutbe sırasında insanlara verilen dini nasihatların ve daha sonra tekrar verileceklerin tesiri, herhalde bu mucize ile oldukça yükselmiş olmalıdır. Bu, etki amaçlı mucizeden sonra, şimdi de yardım ve moral kazandırma gibi unsurları da hedefleyen bir diğer vakayı görelim:

“Mübarek ellerini semaya doğru kaldırdı. Bir bulut yükselip, gökten önce hafif sonra da çokça yağmur yağana kadar indirmedi. Kaplarımızı doldurduk ve sonra yola devam ettik. Baktık ki, yağmur, askerlerin az önce bulunduğu yerden başka hiçbir yere yağmamış.”-(48:192)

Bu hadise, din uğruna yapılacak bir savaşa giderken çölde gerçekleştirilmiştir. Gözlemcinin belirttiği bir özelliğe dikkat edilirse, Peygamber, mucize yağmurunun yağmasını istediğinde, ellerini çok belirgin şekilde havaya dikmekte ve suyla işleri bitinceye kadar aşağı indirmemektedir. Gerçi, el kaldırma hareketi dua edildiğinin bir belirleyicisidir, ama burada ek bir işlevin, daha da doğrusu perde arkası bir işaretleşmenin varlığı çok belirgindir. Nitekim peygamberin bunu her zaman yapmadığını anlatan şu hadis, neden yaptığına da ışık tutacaktır:

“Allah’ın peygamberi, hiçbir duasında ellerini yukarıya kaldırmazdı. Fakat yağmur duasında, ellerini koltuk altlarının beyazlığı görünene kadar kaldırırdı.” (69.3:1/7)

Bu tür işaretleşmeleri kullananın sadece Muhammed olmayıp, birçok peygamberce uygulandığını ve hatta kollarını havada tutmaktan yorulduğu için, Tanrı’nın gökyüzünden yardım ettiği bir savaşı kaybetme tehlikesi yaşayanların dahi bulunduğunu, ilerde göreceğiz. Şimdi, bir önceki örneğe bakacak olursak, hutbe sonrası kalkan ellerin ardından, şehrin yakınındaki dağ üzerinden hemen bir bulut yükselmektedir. Şekli, yaklaşık yarım bir küre biçimindeki kalkanlara benzetilen bu bulutun, bir Tanrı taşıtı ya da günümüzdeki ismiyle bir Ufo olduğu çok açık olup, aynı bulutlara aynı şekilde hitap edenler sadece Araplar da değildir. Nitekim;

“M.S. 776 yılında kaydettikleri olaylarda, Saksonlar, gökte dolaşan uçan kalkanlardan söz etmektedirler.” (59:107)

Dikkat edilirse, mucizevi yağmuru yağdıran söz konusu taşıt değildir. Önce belli bir mesafe ilerlemiş, bulunulan yerden rahatça izlenebilecek yere geldiğinde genişleyip, yağmur yağdıran bir bulut haline gelmiş; yani daha doğrusu bulunduğu noktada sınırları gittikçe genişleyen suni bir bulut oluşturmuştur. İşte, yağmur ilk buluttan değil, oluşumuna onun neden olduğu bu suni buluttan ve tamamen doğal olmasa da doğala yakın bir süreç sonunda yağmaktadır. Ve bu suni bulut mucizelerinin bir amacının da, putataparları yollarından ayırıp Tanrının doğru yoluna çekmek olduğunu, yağmur yağdırımı ile ilgili bir Kur’an ayetiyle açıklamak mümkündür:

“Suyu, kupkuru ve çorak yere sevk ettiğimizi, onunla, yiyegeldikleri ekini çıkarmakta olduğumuzu da görmediler mi, hâlâ da görmeyecekler mi?” (26:32/27)

Dikkat edilirse, Tanrı ya da melekleri, tüm bu uğraşı sadece kendilerince başarılabildiği halde, neden hâlâ hiçbir yardımın gelmediği, gelemeyeceği putlardan kendilerine dönülmediğini sormaktadırlar. Burada belirtilmesi gereken bir husus, ekini çıkarmak ile, üzerine yağmuru yağdırarak çıkmasına sebep olmanın aynı şey olduğu olup, diğer husus ise, bu uğraşının öneminin neden bu denli vurgulandığı ve olay karşısında neden anlayış beklendiğidir ki, bunu şu bilgiden anlayabilmek olasıdır:

“Çöle yağmur, kendisine en az ihtiyaç duyulan zamanda, bir şeyin yetişmediği kış mevsiminde yağmaktadır.” (137:69)

İşte, kupkuru ve çorak topraklar için bu denli önemi olan yağmurlar inanmak istemedikleri yeni Tanrı’dan geldiği halde, O’nu halen kabul etmek istemeyenler de olabilmiştir. Şimdi putçulukta ısrar edenlerden inananlara dönerek, onların gözlemledikleri bir diğer yağmur vakası yardımıyla suni yağmuru anlamaya çalışalım:

“Allah bulutların arasını birleştiriverdi. O derecede ki, kuvvetli olan kimseye bile ailesinin yanına dönmek dert oluyordu. Biz bekledik.” (69.3:3/11)

Görüldüğü gibi, mevcut bulutlardan da istifade edilmektedir. Bu bulut kümeleri belli bir noktaya sevk edilerek, genişletilerek büyük bir kütle oluşturulmakta ve daha sonra da bir yağmur bulutu haline ya da sadece eylem konumuna getirilmektedir. Bu oluşumun nasıl gerçekleşebileceğini anlamak için şimdi, önce bulutun ne olduğunu, sonra ise bir bulutun nasıl yağmur bulutu haline gelebileceğini görelim:

“Su buharının gözle görülür bir hale geçtikten sonraki haline, sis ya da bulut denilmektedir.” (27:56)

“Havanın yüksek katmanlarındaki su buharının yoğunlaşması, su zerreciklerini; bu zerreciklerin gruplaşmaları ise, bulut denilen kümeleri oluştururlar.” (175:2)

Anlaşılacağı üzere, gökyüzünde görülen her bulut, gerçekte suyun, dolayısıyla da yağmurun kendisinden başka bir şey değildir. Ancak, her bulutun yağmur bulutu olarak kabul edilmemesinin nedeni, bünyelerindeki su zerreciklerinin, damlalar haline gelecek kadar yakın ya da yeterli olmayışıdır. Bir yağmur bulutunda ise bu şartlar var olduğundan, bünyelerini oluşturan suyun yoğunlaşması, daha doğrusu zaten mevcut yoğunluğun biraz daha artarak damlalaşması mümkün olabilmektedir. Bununla birlikte, az ya da çok zerrecikli olsun aslında tüm bulutlar potansiyel bir su kümesidir ve şayet gereken teknoloji varsa en ümitsiz bulutlardan dahi, o bulutun tümünü yoğunlaştırma pahasına su elde edilebilir. Şimdi, bu denli zayıfları üzerinde olmasa da, bulutlarda ne tür bir işlem uygulanarak, nasıl yağmur bulutları yapıldığını görelim:

“İsrailliler, suni yağmuru şöyle yağdırmaktadırlar: Önce, uçaklardan bulutlara sıvılaştırılmış karbondioksit gazı püskürtülür. Böylece, mevcut bulutlar o kadar soğutuluyor ki, bunları oluşturan minik su zerrecikleri birleşerek büyük damlalar haline geliyorlar. Dokuz dakika sonra bulutta büyüme görülüyor, 19 dakika sonra koyulaşma başlıyor ve püskürtmeden 38 dakika sonra bulut yükünü bırakmaya hazır hale geldiğinde ise, yağmur başlıyor.” (137:69)

Evet, henüz Tanrı kadar hızlı olamasa da, sonuçta mucize böyle başlamaktadır. Kalkan şekilli bulut anımsanacak olursa, oluşturduğu suni bulut gitgide büyüyerek yayılıyor, ardından da tıpkı buradaki gibi yağmur başlıyordu. Ancak Tanrı Teknolojisinin farkından kaynaklanıyor olsa gerek, bu oluşum biraz daha hızlı olmuştur. Ve burada Tanrı mucizelerini şimdilik üstün kılan bir özellik daha gözüküyor ki bu, hiç yoktan bulut oluşturup yoktan bir potansiyelden dahi su elde edebilmeleridir. Nitekim çöl ve mescit önü mucizelerinde, önce bir bulut yükselip geliyor, bulut sanılan bu taşıtların hemen etrafında yoktan bulutlar oluştuktan sonra yağmur başlayabiliyordu. Şimdi, imkânsız gibi görünen bu oluşumun aslında ne kadar imkân dâhilinde olduğunu anlamaya çalışalım:

“Yerden bakıldığında, var olan her bulutun başladığı ve bittiği bir sınırı vardır. Gerçekte bu sınırlar, buhar biçiminde bulunan görünmez su ile zerrecik biçimine geçmiş haldeki görülür suyun sınırlarıdır. Sıcak nedeniyle bulutlardaki zerreciklerin aralan açıldığında, bulutlar da görünmez su buharı haline gelirler. Gözlerden kaybolan bulutlar, aslında hiçbir zaman kaybolmazlar ve yeterince soğuyup görünecekleri zamanın bekleyişi içine girerler.” (125:25)

İşte bu bekleyişi sona erdiren ise, onları tekrar yaratan yani yeniden yoğunlaşmalarına neden olan bir mucizeden başkası olmayacaktır. Şimdi, bu mucizenin oluşumu için başlatıcı etkilerin neler olabileceğini izleyelim:

“Yoğunlaşmayı sağlayan etkenler; hava kütlelerinin yatay hareketi, iki hava kütlesinin karışımı, ısı iletmeyen genleşme ve ışımadır. Bunlardan ısı iletmeyen genleşme, önemli boyutlarda bulut kütlelerinin doğmasına yol açmaktadır.” (175:2)

Bu etkilerden hangisi söz konusu olursa olsun sonuç hep aynı olacak, kış aylarında daha yoğun görüldüğü gibi yoktan bulutlar oluşacaktır. Bir çöl atmosferinin ise, ters bir süreçle vardan yok olmuş, yani zerreciklerinin ısınması nedeniyle su buharı haline dönüşmüş görünmeyen bulutlarla kaplı olduğu düşünülecek olursa, çölde bulut oluşturmanın kolaylığı anlaşılacaktır. Nitekim anımsanacak olursa, seyir halindeki askerlerin durduğu herhangi bir yer üzerinde, hemen yağmur başlayabiliyordu. İşte burada yapılan şey, doğanın o sırada yapamayacağını yapmak, amaçlanan bölgedeki su buharını yoğunlaştırmaktan ibarettir. Bu yoğunluk, özel bir ışıma veya çevresindeki hava hareketlendirilerek ya da taşıyıcı bulut içerisindeki cihazlardan geçirilerek soğutulması şeklinde sağlanmış olabilir. Nitekim bir mucizevi bulutun oluşumu şöyle anlatılmaktadır:

“Birden rüzgâr çıktı ve bulut oluşturdu.” (48:187)

Bu ani rüzgârın ve onunla birlikte yoktan var olmaya başladığı gözlemlenen bulutun, şüphesiz ki, olay yerine hazır olarak dağ artlarından çıkarak gelen, havada sabitleşebilen öncü bulutlarla bir alakası bulunmaktadır. Nitekim, çağımızda gözlemlenen bazı olaylardan anlaşıldığı üzere, Ufo’lar uçarken ya da sabit dururlarken, her zaman olmasa da bazen çok kuvvetli hava akımları da oluşturabilmektedirler:

“Gri renkli küçük bir diskin geçişinin ardından, gözlemcilerce soğuk hava akımları hissedilmiştir...

“Gözlemci, (sabit halde durmakta olan küre karşısında) müthiş bir hava dalgalanması hissetti.” (18:26,47)

Şimdi, yoktan oluşturulmalarını anlamaya çalıştığımız mucizevi ve hatta doğal oluşumlu bulutların, bu kez ters bir süreçle nasıl silinebildiklerini izleyelim:

“Biri: Ya Resûlullah, Allah’a dua et de artık bu yağmurları dindirsin, dedi. Resûlullah, eliyle hangi tarafa işaret etti ise, orası mutlaka açıldı. Ya Allah, bayırlara otlaklara yağdır, diye dua etti.

Gördüm ki, bulutlar süratle yırtılıp açılıyorlardı.

Biz namazdan çıktığımızda güneşte yürüdük.” (69.3:2/8,9,12)

Bu mucizenin de, Muhammed’ce değil gerçekte Tanrı ya da görevli melekleri tarafından gerçekleştirildiği, onun sadece bu tezahürün olmasını istediği yerleri belirlediği açıktır. Nitekim, konu başında yer alan bir ayet hatırlanacak olursa, hiçbir peygamberin izinsiz mucize getiremeyeceğini bildiren Tanrı, oldukça net bir ifade kullanmaktaydı. Tanrının, bizzat aracısız olarak uygulandığını bildirdiği ve de, bu kez cezai bir tesir amacı güden benzer bir mucizesi ise kutsal kitap Tevrat’ta şöyle anlatılır:

“Daha orak vaktine üç ay varken, sizden yağmuru esirgedim. Bir tarlanın üzerine yağdı ve yağmayan tarla kurudu.” (57.A.23:4/7)

İşte burada yapılan da, nitelikçe yukarıdaki mucizenin aynısıdır. Zira, bu olayın tesadüfi bir tabiat olayı olmadığını vurgulamak istercesine, gerçekleştirilen bu mucizede de sadece belli bölgeler üzerindeki bulutlar yok edilmekte ve yağmur ayında yağmur engellenmektedir.

Bu iki büyük dinin Tanrısı gibi, suni bulutlar oluşturup suni yağmurlar yağdıran ve istendiğinde ise bulutlarını tekrar görünmez hale getirip, güneşin görünmesini sağlayabilen diğer bir Tanrı da kadim Hindistan’da bulunmuş olmalıdır:

“Yağmurdan sonra insanlar tekrar güneş isterlerse, İndra güneşi tekrar doğurturdu.” (36:214)

Şüphesiz, yağmurdan sonraki bu işlem de fiilen Tanrı tarafından olmasa gerektir. Zira hatırlanacak olursa yağmur İndra’nın değil, “yağmur yapıcı” arabaların ya da Marutlar’ın fiili çabalarıyla oluyordu. Ve bu olaylarda dağıtılan bulutun diğer bir adı sis olup, sise yerde oluşmuş bir bulut da denilebilinir. Nitekim bulut seviyesindeki dağ köylerinde yaşayanlar, tabandan geçen bir bulutu tamamen bir sis olarak algılamaktadırlar. İşte bir zamanlar tanrıların mucizeyle görünmez kıldıkları bu sis ya da bulutlar, çağımızda dünya insanları tarafından da etki altına alınabilmekte olup, bu etki ise teknoloji ile sağlanmaktadır:

“İngiltere’de, amatör bir uğraşı sonucu yapılan makina ile, sisin dağıtılması başarılmıştır.” (178.5:1)

IŞIKLI ASA MUCİZESİ

İslâm Peygamberi Muhammed’in bir mucizesi olarak kabul edilmekte olan bu son derece ilginç olay şöyle anlatılmaktadır:

“Abbad ile Useyd adlı iki kişi, zifiri karanlık bir gecede, Peygamberin yanından çıktılar. Birisinin değneği, lamba gibi parladı. Onun ışığında yürümeye başladılar. Kendi evlerine gitmek için birbirinden ayrıldıkları zaman, her birinin asası kendisine ışık verdi.” (48:56)

Şimdi, bu olayı günümüzdeki herhangi bir kişiye ve hatta vasat düzeyde düşünüşe sahip herhangi bir çocuğa anlattığımızı ve bunu yaparken ise sadece tek bir şeyden, mucize şartlandırmasından uzak kalmaya özendiğimizi düşünelim. Ve anlatım sonrası; “Karanlıkta yürüyen bu iki insanın yollarını aydınlatan ışıklı değnekler nedir?” sorusuna, büyük bir olasılıkla, “Bir çeşit fener olmalı”, “Kalem pilli ya da şarjlı fener” gibi doğal yanıtlar alınabilecektir. Ancak, yağ lambasından başka aydınlatıcı cihaz bilmeyen o dönem insanları içinse, bunlar, parıldayan mucizevi değneklerden başka bir şey olamamıştır.

Ve denilebilir ki, birileri Muhammed’e, kutsal bilgilerin yanı sıra onun ve yakın çevresinin yararlanabileceği teknik cihazlar da vermiş olmalıdırlar. Bu cihazların günümüzdeki benzerlerinden çok daha mucizevi olmadığı ise; tükenme tehlikesine karşı olsa gerek, bir tekinin bir süre kullanılmayışından anlaşılabilir. Ve eğer bu kişilerde mucizevi bir güç olduğunu iddia edebilir ve de buna inanabilirsek; işte ancak o zaman, bu ikinci ışığın sönükken devreye alınışının, bir düğme ile değil, kutsiyetle alakalı olduğu da düşünülebilir. Fakat böyle bir olasılık, onları da peygamber düzeyinde (ki, ilgili ayet hatırlanacak olursa, gerçekte hiçbirinde böyle bir üstünlük bulunmamaktadır) kabul etmeyi gerektirir ki, bu olamayacağından geriye sadece; düğme kontrollü teknik bir cihaz seçeneği kalmaktadır. Ve şimdi, bu cihazın peygambere kimler tarafından verildiğini anlayabilmek için, benzer bir olayı anlatan şu ilginç bilgiyi izleyelim:

“Cebrail, Şuayb peygambere bir asa emanet bırakmıştı. Peygamber, gece karanlığı olunca o asayı yere diker, mum gibi yanan asa her tarafı aydınlatırdı.” (21:299)

Bilindiği üzere, Cebrail Muhammed’e de gelen elçi melektir. Şimdi, geçici süreyle bıraktıkları cihazlarla peygamberlere asırlar öncesinde elektrik teknolojisi sunmuş olanların, nasıl aynı tür gereçleri kullanabildiklerini, Muhammed’in Mekke’deki bir gece gözlemi ışığında görelim:

“O meleklerin her birinin elinde, arş nurundan bir çırağ (ışık kaynağı) vardı.” (21: 267)

KAYADAN SU ÇIKARMA MUCİZESİ

Musa peygamber, Tanrıdan aldığı emir üzere Mısırda bulunan İbrani kavmini ikna etmiş ve vaad edilen yeni bir yere götürmektedir. Firavun engeli aşıldıktan sonra çölde ilerleyen topluluğun suları bitip, bir süre sonra tam bir yokluğa dönüştüğü zaman Musa’ya ve Tanrısına isyan belirtileri başlar. Ve işte bu oluşum üzerine ise ünlü su mucizesi gerçekleştirilecektir:

“ Ve kavme içecek su yoktu. Ve kavm Musa ile çekişip dediler: Bize su ver de içelim. Bizi, oğullarımızı, ve hayvanlarımızı susuzluktan öldürmek için, niye bizi Mısır’dan çıkardı? Ve Musa Rabbe dedi: Bu kavme ne yapayım? Az daha beni taşlayacaklar. Ve Rab Musa’ya dedi: Kavmin önüne geç, değneği eline al, ve yürü. İşte ben orada, Horeb’de, kaya üzerinde, senin önünde duracağım. Ve kayaya vuracaksın, ve kavm içsin diye ondan sular çıkacak.” (57.A.2-.17/1-6)

Tevrat’ın anlattığı bu olayın devamını şimdi Kur’an’dan izleyelim:

“Asanı taşa vur demiştik de, ondan on iki pınar kaynamış, ve her sınıf su alacağı yeri öğrenmişti.” (26:2/60)

Bu olayda kullanılan asanın herhangi bir teknik cihaz olduğuna dair net bir bilgi bulunmadığı için su akışının başlatılmasıyla bağlantısı da belirgin değildir. Şimdi ilgili ayetlere dikkat edilecek olunursa, rastgele bir kaya ya da yerden değil, belirli bir yere gidilerek burada bulunan veya bulundurulan bir kayadan su akışı gerçekleştirilmektedir ki, mevcut suyun eşit ve idareli kullanımını sağlamak için olsa gerek, kavmin on iki ayrı sınıfı için birbirinden ayrı bölümler belirlenmiş ve herkes sadece kendi için belirlenen suyu kullanabilmektedir. Bu ilginç olay Sin çölü civarında gerçekleşmiş olup, bu mucizevi kaya, daha sonraları yine susuz kalındığı bir sırada bu kez Kadeş çölünde devreye girecektir:

“ Ve kavm Kadeş’te oturdu. Ve cemaat için su yoktu. Ve Musa’ya karşı ve Harun’a karşı toplandılar, ve Musa ile çekiştiler. Ve Musa ile Harun cemaatin önünden gittiler, ve Rabbin izzeti onlara göründü. Ve Rab Musa’ya söyleyip dedi: Değneği al, ve sen ve kardeşin Harun cemaati toplayın ve onların gözü önünde kayaya, suyunu versin diye söyleyin, ve kayadan onlara su çıkaracaksın, ve cemaate ve hayvanlarına içireceksin. Ve Musa ile Harun cemaati kayanın önüne topladılar, ve onlara dedi: Ey asiler, şimdi dinleyin; bu kayadan size su çıkaralım mı? Ve Musa elini kaldırdı, ve değneği ile kayaya iki kere vurdu, ve su çıktı, ve cemaat içtiler.” (54.A.4:20/1-11)

Bu olaydan da anlaşılacağı gibi, söz konusu kaya rastgele bir kütle olmayıp, civarda bir yerde hazır bulunmakta ve geçilen yerlerde hiçbir su kaynağı bulunamadığında, tamamen susuz kalındığı bir anda devreye girmektedir. İşte böyle bir anda; ümitlerin yok olduğu, ölme tehlikesinin oluştuğu, dolayısıyla da suya aşırı bir talebin belirdiği bir sırada sergilenen bu mucize ile şüphesiz ki olabilecek en üst düzeyde etki gerçekleştirilmekte olup, peygambere ve Tanrıya bağlılık, bağımlılık hissi yinelenerek güçlendirilmektedir.

Şimdi ilgili ayete dikkat edilirse, Musa’ya, kayaya suyunu versin diye emretmesi bildirilmektedir ki bu, söz konusu kayanın içerisinde hazırda bir suyun bulunduğunu niteleyici bir bilgidir. İşte, içindeki depolanmış suyu, sembolize bir çubuk dokunuşu ya da Musa’nın ses komutuyla akıtmaya başlayan bu mucizevi kayaya dair, aynı Tanrının bir diğer kutsal kitabı olan İncil’de oldukça ilginç bir bilgi yer almaktadır:

“Ey kardeşler, size meçhul kalmasını istemem ki, bütün atalarımız hepsi aynı ruhani yiyecek yediler, ve hepsi aynı ruhani içecek içtiler; çünkü, artlarınca gelen ruhani kayadan içiyorlardı.” (57.B.6:10/1-4)

Söz konusu tek tür ruhani yiyeceğin insanlara nasıl verildiğini, ne tür bir gıda olduğunu ve çağımızdaki bazı örnekleri ile bilimsel açıklamasını ileriki bir konuda tüm ayrıntılarıyla göreceğiz. İşte, insanlara sunulan bu söz konusu suni gıda ruhani olmadığı gibi, su bulamadıkları bazı çöl geçişlerinde onlara eşlik etmiş olan bu kaya süsü verilmiş nesne de içindeki su da ruhani olmayıp, olsa olsa teknolojik bir gereç ile uzak çevredeki bir su kaynağından depolanmış vaha suyu olsa gerektir.

BALIK MUCİZESİ

Bu olay, halkın bir peygambere ve Tanrıya yönelişini gerçekleştirmek için değil, aksine bir peygamberin Tanrıya bağlılığını arttırmak, daha itaatkâr yapmak için düzenlenmiştir. Şimdi, mucizenin nedeni konumundaki bu peygamberin nereye, niçin gönderildiğini, Tanrı ile arasındaki sorunun nasıl başladığını ve olayların gelişimini izlemeye başlayalım:

“Ve, Yunus’a Rabbin şu sözü geldi: Kalk, Ninova’ya (Asurlular’ın Başkenti), o büyük şehre git, ve ona karşı çağrı yap, çünkü onların kötülüğü çok arttı.” (57.A.25:1 /1-2)

Ve yine Tevrat’ta yer alan bazı bilgilerden anlaşıldığına göre, Yunusa, kırk günlük süre içinde bu çağrı kabul edilmezse şehrin hemen imha edileceği söylenince; peygamber, bu şartı kaldırması için Tanrıya bir hayli dil döker, ama kabul de ettiremez. Bunun üzerine öfkelenen Yunus, bu görevden ve Tanrının bulunduğu o bölgeden kaçmaya karar verir ve işte bu kaçış olayı Tevrat ve Kur’an’da şöyle anlatılmaktadır:

“Fakat, Yunus Rabbin önünden Tarşiş’e kaçmaya kalktı. Yafaya indi ve Tarşiş’e giden bir gemi bulup, gemiye bindi.” (57.A.25:l/3)

“Hani o, öfkelenmiş olarak gitmişti de, bizim kendisini hiçbir zaman sıkıştırmayacağımızı sanmıştı.” (26:20/87)

“Ve, Rab denizin üzerine büyük bir yel gönderdi. Denizde büyük fırtına oldu, ve gemi kırılacak gibiydi. Ve, gemidekiler çok korkarak ona dediler: Deniz bize karşı yatışsın diye sana ne edelim? Çünkü, Rab’den kaçmakta olduğunu onlar biliyordu, çünkü onlara anlatmıştı. Ve onlara dedi: Beni denize atın, deniz de size karşı yatışır, çünkü benim yüzümden bu büyük fırtınanın üzerinize geldiğini biliyorum.” (57.A.25:1/4,10,11)

Fakat Yunus’un bu zorunlu teklifi hemen uygulanmaz, önce karaya uluşmaya çabalanırsa da başarılamaz ve Yunus denize atılır. Fırtına yatışmıştır, bu arada denizde yüzmeye çalışan peygamber ise pişmanlık duyguları içindedir ve;

“Kendisini kınarken, onu bir balık yutmuştu.” (28:37/142)

“Kendisini HEMEN balık yutmuştu” (26:37/142)

“Ve, Yunus üç gün üç gece balığın karnında kaldı. Ve Yunus balığın karnında, Allah’ı Rabbe dua etti.” (57.A.25:1/17,2/1)

“Derken o, karanlıklar içinde, ‘Sen’den başka hiçbir Tanrı yoktur. Seni tenzih ederim. Hakıykat, ben haksızlık edenlerden oldum’ diye Allah’a niyaz etmişti. Bunun üzerine, biz de onun duasını kabul ettik.” (26:20/87-8)

“Ve, Rab balığa söyledi.” (57.A.25:2/10)

“Halsiz bir halde iken, kendisini sahile çıkardık. Onu, yüz bin veya daha çok kişiye peygamber olarak gönderdik.” (28:37/145,147)

“Ve, ikinci defa olarak Yunus’a Rab şu sözü söyledi: Kalk! Ninova’ya git, ve sana söyleyeceğim sözleri onlara söyle. Ve, Yunus kalktı Nineve’ye gitti, ve çağırıp dedi: Kırk gününüz var, ve Nineve yıkılacak. Ve, Nineve halkı Allah’a inandılar. Ve, onlara yapacağını söylediği kötülüğü, Allah yapmadı.” (57.A.25:3/1-10)

Birbirini tamamlayıcı bu kutsal kitap bilgilerinden görüldüğü üzere, Tanrı’nın verdiği bir görevden kaçmak tamamen imkânsızdır. Kaçılsa bile bunu mucizeler engellemektedir. Yunus peygamber, önce fırtına ve hemen ardından gelen balık mucizesi ile oldukça etkilenip, Tanrı’nın gücünü ve yaptığı hatayı anlamıştır. Zira bunları düşünecek çok vakti olup, bu mucizevi balıkla birlikte tam üç gün denizlerde kalmasına rağmen sindirilmemesi ise, onu bu yönde düşündürebilmiştir.

Sonuçta, bu midesel, ama asit yerine bol oksijenin bulunduğu ortamdan yapılan dua kabul edilir; ve mucizevi balığa verilen bir komutla da Yunus, açlıktan halsizleşmiş bir durumda iken sahile bırakılır:

“Balığın, yuttuğu Yunus’u Ninova’ya yakın bir yere bıraktığı zikredilmektedir.” (174:17)

Bu kadim kentin, Basra körfezinden yani peygamberin denizden alındığı yerden içerlerde, Dicle nehri yakınlarında bir yerde bulunduğu düşünülecek olursa; mucizevi balığın, nehir içlerinde ilerleyerek yer bulma gibi özellikleri de olan, aleladelikten öte bir balık olduğu daha da belirginleşmektedir. Şimdi, bu durumu aydınlatıcı nitelik taşıyan iki ayeti, Tevrat ve Kur’an’dan izleyelim:

“Ve, Yunus’u yutması için, Rab büyük bir balık hazırladı.” (57.A.25:1/17)

“Sen, Rabbinin hükmüne sabret, ‘balık sahibi’ gibi olma.” (7:68/48)

Bu ayetle, Muhammed’e sabırlı olması konusunda öğüt verilirken; gösterilen örnekle ise çok ilginç bir yaklaşım sergilenmektedir. Zira dikkat edilecek olursa, ‘balığın yuttuğu’ değil, ‘balık sahibi’ nitelemesi yapılmıştır ki, bu küçük ama önemli ayrıntının tesadüfi olmadığı, ilk ayete, Tevrat’ta vurgulanan bilgiye bakıldığında çok net bir şekilde anlaşılabilmektedir. Ve söz konusu balığın sahibi Tanrı olduğu halde, neden bu lakabın kullanılmış olduğu ise bir tezat teşkil etmeyip, aksine oldukça anlamlıdır. Zira midesinde oksijen bulunan bu özel yapım balık ya da diğer bir deyişle bu mekanik araç içerisinde zorunlu olarak da bulunulsa, içerdeki tek kişi Yunus olup, dolayısıyla geçici de olsa sahibidir.

Şimdi, Yunus’un balığı gibi, içinde edilen duaları uzaklara ileten, ya da uzaktan verilen komutlara göre yüzen bir balık mıdır, bilinemese de, aynı mucizeyi sergilediği açık olan diğer bir Tanrı balığını izleyelim:

“Tarihçi Herodotos, gerçekten olmuş ve şaşılacak bir olay diye nitelediği hadiseyi şöyle anlatmaktadır:

Lesbos’ta Arion adlı bir ozan yaşamaktadır. Gitar sanatıyla, paranın yanı sıra oldukça ün de kazanan bu sanatçı, en son bulunduğu İtalya’nın Sicilya adasından geri dönmek üzere gemiye biner. Onun paralı biri olduğunu bilen gemiciler, parasına el koyup onu denize atmak için aralarında konuşurlarken, Arion onları duyuyor. Güvertenin uzak bir yerine çekilen Arion, içinde bulunduğu durumu düşünerek kurtulamayacağını anlayınca, kendisini denize atmaya karar verir ve bunu uygular. Fakat Tanrı Apollon’a ait kutsal bir balık onu sudan alarak Yunanistan kıyılarına kadar götürüp bırakıyor.” (30:5)

Tarihçi Herodotos, şaşırsa da, bu olayın gerçek olduğunu kabul etme gereğini anlamış olmalıdır. Zira o dönemlerde de tarihin ya da tarihçilerin ilgi duyduğu bir vaka, ciddiyetle araştırılmadan kaydedilmezlerdi. Ancak, Herodotos’un bildiklerinin tümüyle kaydedildiğini söylemek de olası gözükmemektedir.

Şimdi, Tevrat ve Kur’an’dan mevcut ayrıntıları birleştirerek anlamaya çalıştığımız bu peygamber balığı ya da taşıtına dair önemli bir bilgiyi tekrar anımsayalım:

“Ve, Yunus’u yutması için, Rab büyük bir balık hazırladı.”

İşte burada bahsedilen “hazırlama”, bir imal edişten çok, zaten hazırda bulunan büyük bir balığın, Yunus’u yutabilecek hale getirildiğini düşündürmektedir ki, gerekli son şekli verildikten sonra çölde yürüyen bir kaya olmuş su taşıyıcı nereden indiyse, işte bu hazır balık da oradan inmiş olmalıdır.

Ve şimdi, Tanrı’nın ‘peygamber yutucusu’ kadar marifetli olamasa da; denizlerde dolaşarak örnek toplayabilen, insan yapımı tek kişilik bir balığı tanıyalım:

“Su altında kalabilir nitelikteki tek kişilik denizaltı, son 30 yılın temel buluşlarından biridir. ‘Deep Rover’ isimli bu aracın, insan kol düzeneğine benzeyen kolları bulunmaktadır. Kolların ucundaki dokunma duyum merkezleri herhangi bir maddeyle temas ettiğinde, hemen o maddenin yapısını tespit edebilmektedir. Bu kollar, 100 kiloya yakın yükleri zarar vermeden tutup, çekecek kadar duyarlıdırlar.” (146:59)

Maksadı insan kurtarmak da olabilir mi, bunu kollarıyla çekip alarak mı, yoksa yutarak mı yapar, bilinemese de; geleceğin teknolojisi, şüphesiz çok daha ileri modeller üretebilecektir. Dikkat edilirse, peygamber taşıyıcı ile Deep Rover arasında önemli bir fark görünmektedir, zira Deep Rover içindeki kişi tarafından yönlendirilirken; midesine, hiçbir kullanıcı etkisi olmayan Yunus’u alan mucizevi balık ise, tamamen Tanrı tarafından ve uzaktan yönlendirilmektedir, ama günümüzün teknolojisi bu farkı da aşacak güçtedir. Nitekim;

“Hâlen Amerikan Deniz Kuvvetleri’nde, askeri robotlar üzerinde çalışılan dört proje vardır. Bunlardan bir tanesi, “Androv” adı verilen uzaktan kumandalı bir balıktır.” (128:44)

GÜNEŞ VE AY’IN BİRLİKTE SABİTLEŞTİRİLMELERİ

“Yeşu, Rabbe söyledi; Ve İsrail’in gözü önünde dedi: Dur, ey Güneş Gibeon üzerinde; Ve Ay, sen Ayyalon deresinde. Ve Güneş durdu, ve Ay yerinde kaldı, millet düşmanlarından öç alıncaya kadar.” (57.A6:10/12-3)

Tevrat’ın bildirdiği bu mucizeye Musevi peygamberlerinden Yeşu aracı olmuş ve bir Ufolojik gösteri daha böylelikle, kutsal bir statü altında gerçekleşmiştir. Bu çift etkili mucizenin de, Muhammed’in Ay ve Güneş mucizelerini gerçekleştiren aynı Rab tarafından oluşturulduğu apaçıktır. Zira yinelemek gerekirse; gerek Musevilik ve Hristiyanlık, gerekse de İslamiyet aynı Tanrı’nın ürünü olup, aynı Tanrı’ya tapınılmaktadır. Mucize öncesinde çevredeki o dönem putperest kavimlerle savaşılıyor olup; zayıflatılan gruplar kaçırılmak istenmediği için böyle bir gereksinim duyulmuş, karanlıktan faydalanarak kaçmayı engelleyen bu ışıklarla ise sonuca ulaşılabilmiştir. Tanrının da yukarıdan, arada bir kendine özel silahlarıyla yardımda bulunduğu bu savaş ve benzerlerini ileriki konularda göreceğiz. Şimdi, tüm bu gerçeklere rağmen, bir an için bu mucizenin olduğunu, yani gerçekten de Güneş ve Ay’ın sabitleştirildiğini varsayarak, bunun olabilirliğini belirlemeye çalışalım. Görüldüğü üzere, savaşın devam etmekte olduğu bir sırada komut verilen iki ışıklı cisim bulunmaktadır ki, bunlardan büyük olanı çevresi dağlık Gibeon isimli büyük bir şehir üzerinde sabit dururken, daha ufak olanı ise, savaşın çevrecinde sürdüğü şehrin yine yakın bir bölgesi üzerindedir. Yani aslında her iki aydınlatıcı, bulunmaları gereken yerleri çok daha önceden almış ve zaten sabit bir haldedirler. Burada onlardan istenen ise, savaş bitene kadar yerlerinde kalmaları olmuş, Güneş ve Ay isteğe uymuş, söz konusu süreç sonuna kadar batmamışlardır. İşte bu imkânsız olup, varsayımsal bir olabilirliğe dahi şans tanımamaktadır. Zira bu iki ışıklı kürenin aynı anda gökyüzünde üstelik bu denli yakın konumda olabilmeleri tamamıyla olanak dışıdır.

Aynı anda bulunsalar dahi, bunlardan birinin algılanabilin isi mümkün değildir. Çünkü kendisi bir ışık kaynağı olmayan Ay sadece ve sadece Güneş batmaya başladıktan sonra fark edilebilmekte olup, bu nedenle görülenin Ay, gerçekleştirilenin ise mucize olduğu düşünülemez. Aynı şekilde söylenecek olursa; kendisi gökyüzünde iken sadece bir şehri değil tüm bir kıtayı aydınlatacak güçteki Güneş, şayet yakın bir bölge üzerinde bulunan bu Ay’ın görülmesine imkân ve ihtiyaç yaratıyorsa Güneş değil, olsa olsa güneş lambalı bir Tanrı Taşıyıcı olabilir. Ve işte bu mucizevi Ay ve Güneş’in söz konusu bölgeler üzerinde nasıl devreye girdikleri, gün ışığını bölgesel de olsa devam ettirişleri, fark edilmeyişleri gibi birçok konuda daha çok şey söylenebilir. Ancak, mucize olmadığı bu denli belirgin bir olayı daha fazla irdelemek gereksiz olacağı gibi, düşünen insanlara da zaten, bu kadarı yeterli olacaktır.

ÇEKİRGE MUCİZESİ

Musa peygamber, Tanrı’nın görevlendirmesi üzerine, Mısır’da esir gibi yaşayan İbrani halkını ikna eder ve Museviler artık, Tanrının özgürce yaşayacaklarını vaad ettiği yere gitmeye hazırlanır. Fakat Firavun buna bir türlü izin vermemektedir. Ve Tanrı-Musa birlikteliği sonucu gerçekleştirilen birçok mucize ile Firavun’un ülkesi cezalandırılmaya başlanır. Şimdi bu mucizevi cezalardan birini, Kutsal Kitap Tevrat’ta yer alan çekirge salgınını izleyelim:

“Ve, Rab Musa’ya dedi; çekirge için Mısır diyarı üzerine doğru elini uzat. Ve, Musa elini uzattı ve bütün o gün ve bütün gece, Rab memlekete şark yeli getirdi ve sabah olunca, şark yeli de çekirgeleri getirdi. Ve, her yeri örttüler ve memleket karardı, ve yerin bütün otunu ağaçların bütün meyvalarını yediler; ve bütün Mısır diyarında, kırın otunda ve ağacında hiçbir yeşillik kalmadı.” (57.A.2: 10/12-5)

Tanrının, (şark yeli gibi kuvvetli) rüzgârlar yaratarak sabahlara kadar uğraşmak yerine, neden çekirgeleri bir anda yaratmamış olduğu sorusuna; böylesini daha kolay ya da mümkün görmüş olduğu şeklinde bir yanıt bulunabilir. Ve işte, gönderilmeleri daha uygun görülen bu çekirgelerden, Kutsal Kitap Kuran ise şöyle söz etmektedir:

“Bunun üzerine, Biz de başlarına çekirge gönderdik.” (26:7/133)

Bu kısa ama oldukça net bir ifadeyle belirtilen gönderiyi mucizevi kılan, şüphesiz ki çekirgeler değil, onların getiriliş biçimleridir. Zira iklimi sıcak ülkelerde, kuvvetli rüzgârlar sonrası çekirge salgınlarına, zaten çok sık rastlanabilmektedir. Fakat bu olayı diğerlerinden ayıran; getirici rüzgârın Musa elini kaldırdıktan sonra başlaması, dolayısıyla getiriş biçiminin doğal değil mucizevi oluşudur. Ve gelen çekirgelerde gözlemlenen sayı çokluğu ise, bu etkiyi daha da arttıracaktır:

“Gayet çok idiler. Ondan evvel böyle çekirge, bunun gibisi olmamıştı.” (57.A.2:10/14)

Aslında bu olaya şahit olanların daha önce doğal deneyime sahip oldukları açıktır ama yeterince doğal gözlemleri bulunmadığı da söylenebilir. Zira çok büyük çekirge salgınları, Tanrının mucizevi yeli olmadan, tabii rüzgârlar tarafından da gerçekleştirilebilmektedir:

“Arabistan Yarımadası’nın birçok yerleri, çekirge salgınına uğramıştır. Durumun çok ciddi olduğu ve Irak, Ürdün, Suriye, Sudan, İsrail ve Mısır’ın da doğrudan bu salgının tehdit alanında bulunduğu haber verilmektedir.” (178.4:1)

“1980 yılının Ekim ayında, FAO örgütü, Etiyopya’dan hareket eden 33 ayrı çekirge sürüsünü saptadığını bildirdi. Bunlardan başka daha 17 dev sürü Somali’de faaliyet halinde bulunuyordu. FAO uzmanları, acil önlemler alınmadığı takdirde, sürülerin çevre ülkeleri de istila edeceklerini bildiriyorlar.” (147:44)

İşte bu dev salgınların da Tanrı tarafından oluşturulduğu söylenemeyeceği için, eski Mısır’da yaşanmış bu olaydaki çekirge bolluğu da bir mucize nedeni teşkil edemez. Nitekim bütün bir gece uğraştığına göre, Tanrı da çekirgelerini böyle büyük bir sürüden temin etmiş olmalıdır. Ve Tanrının çekirgeleri tarafından oluşturulmuş tahribatın boyutlarında, mucizeyle aşırılaştırılmış bir etki aramak da doğru olmayacaktır. Zira bu tahribi oburluk çekirgelerin doğasında fazlasıyla bulunmaktadır:

“Bir sürü 1000 km. kareyi kaplayabilir ve yoğunluğu, kilometre karede 100 milyon böcek kadar olabilir. Bir sürü günde 80 bin ton besin yiyebilir.” (147:44)

Ve şimdi de, cezalandırılan ülke Mısır’ın tüm yeşilliğini, mahsulünü bitiren bu mucizenin, ne tür bir karşı mucize ile önlenebileceğini görelim:

(18 Mart 1960 Türkiye)

“Bugün, Suriye tarafından esen 40 km. hızındaki rüzgâr sonucu, kara bulutlar halinde korkunç çekirge sürüleri güney illerimizdeki ekili arazilere inmişlerdir.” (178.11:1)

(20 Mart 1960 Türkiye)

“İki günden beri çöl çekirgelerine karşı kullanılan iki uçak, yüzlerce ton BHC’li ilaç püskürterek, 6500 dönümlük ekili saha içinde bir tek canlı çekirge bırakmamıştır.” (178.12:1)

Görülüyor ki, yeterli teknolojinin bulunduğu bir çağda, bu nitelikte bir mucizenin hiçbir etkisi olmayacaktır. İşte, ister devasa Tanrı Taşıyıcıların, isterse de doğal etkenlerin başlattığı hava akımları ile gelsinler, çekirgeler hep aynı çekirgelerdir; ve şayet olabilseydi, iki uçak ile bir miktar BHC, şüphesiz Çekirge Mucizesinde de yeterli olabilecekti.

KIZILDENİZ MUCİZESİ

Ve birbirine benzer şiddetlerde birçok mucize ile Firavun halkını cezalandıran Tanrı yine de sonuç alamayınca, bu kez ceza şiddetini arttırarak, Mısır’da insan ve hayvandan çok sayıda canlıyı öldürür. Büyük bir kargaşa başlamıştır ve bu son zorlama sonucunda Firavun, tüm İbranilerin Mısır’dan ayrılmalarına göz yummak zorunda kalır:

“Ve, Firavun kavmi salıverdiği zaman, Allah onları Filistinliler diyarının yolundan, yakın olduğu halde götürmedi. Fakat, Allah kavmi Kızıldeniz çölü yolundan dolaştırdı...

“Ve, Rab Musa’ya söyleyip dedi: İsrailoğulları’na söyle, dönsünler ve Migold ile deniz arasında konsunlar.”(57.A.2:13/17-8,14/l-2)

Görüldüğü gibi, bir an önce uzaklaşmak yerine, biraz yol aldıktan sonra yön değiştirilip aşağılara, Kızıldeniz kıyılarına doğru gidilecek ve üstelikte denize yakın bir yerde mola verilerek beklenmeye başlanacaktır. Ve, Tanrı bu ilginç isteğinin sebebini şöyle açıklar:

“Ve Firavun diyecek, çöl etraflarını sarmıştır, ve onların ardlarına düşecek.” (57.A.2:14/3)

Ve, Tanrının tahmini ya da Firavuna hazırladığı oyunun ilk safhası gerçekleşip, Kral ve ordusu uzaktan görülünce Tanrının yeni emri şöyle olacaktır:

“İsrailoğulları’na söyle, ileri gitsinler. Ve, sen elini deniz üzerine uzat ve onu yar, ve İsrailoğulları denizin ortasına kuru yerden gireceklerdir.” (57.A.2:14/15-6)

Anlaşılacağı gibi, mucizeyle deniz üzerinden geçilmek istenmektedir ki, amaç büyük bir kurtarış mucizesi sergileyerek insanları etkilemek, ayrıca Tanrının öfkelendiği zaman neler yapabileceğini, Firavun ve ordusu üzerinde onlara göstermektir:

“Ve, Musa deniz üzerine elini uzattı. Ve, Rab bütün gece kuvvetli şark yeli ile denizi geri çevirdi, ve denizi kara etti ve sular yarıldı. Ve, İsrailoğulları kuru yerden denizin ortasına girdiler, sular sağlarında ve sollarında onlara duvar oldular. Ve, Mısırlılar kovaladılar ve Firavunun bütün atlıları ve cenk arabaları, arkalarından denizin ortasına girdiler. Ve, Rab Musa’ya dedi; elini deniz üzerine uzat, sular Mısırlıların üzerlerine dönsünler. Ve, Musa elini uzattı, ve sular dönüp bütün Firavun ordusunu örttü, onlardan bir nefer bile kalmadı.” (57.A.2:14/21-8)

Dikkat edilirse, denizin tabanına inilmeyip sadece ortasında bir yerde oluşan kuru yerden geçilmiştir. Zaten bunun aksi, yani tabanda oluşturulan kuru bir yerden geçiş yapıldığı düşünülemez. Zira böyle bir durumda, gerek İsrailliler, gerekse de tüm atlı ve cenk arabalarıyla birlikte Mısırlılar, önce meyilli yamaçlardan aşağı inecek, kurutulmuş dahi olsa yumuşak kum zeminde batmadan ilerleyerek yine meyilli yamaçlardan yukarı çıkacaklardır ki, bu hem imkânsızdır, hem de mucizenin akışı içinde böyle bir gelişme görülmemektedir. Nitekim Kutsal Kitap Kur’an’da yer alan şu ayet, böyle bir oluşumun değil de, bir yüzeysel geçiş olayının yaşandığını göstermektedir:

“And olsun ki, Musa’ya, kullarımı geceleyin yürüt, denizde onlara kuru bir yol aç, batmaktan korkma, endişe etme diye vahyettik. Firavun, ordusuyla onları takip etti, deniz de onları içine alıverdi, hem de ne alış.” (28:20/77)

Görüldüğü gibi, Musa’ya, batmaktan korkmaması söylenmektedir ki, böyle bir endişenin oluşabilmesi için hem deniz üzerinden, hem de su görünümü veren bir yoldan geçilecek olunmalıdır. Deniz dibindeki bir yoldan geçişin imkânsızlığını gördük, geceleyin yürünecek olması böyle bir geçişi daha da imkânsızlaştırmaktadır. Bu nedenle, batma ihtimalinin olmadığından bahsedilen yol, tabanda bir kum yol değil, yüzeyde bir yol olmalıdır. Nitekim Tevrat’ta yer alan şu ayetlerle, bu durum tamamen netleşmektedir:

“Firavunun ordusu Kızıldeniz’de battılar. Taş gibi derinliklere indiler.” (57.A.2:15/4-5)

İşte, Tevrat’ın bazı ayetlerinden, deniz sularının geri çevrilerek denizin kara gibi edilmesi anlaşılıyorsa da, bu ayetleriyle ise, kastedilenin başka bir şey olduğu açıklık kazanmaktadır. Şimdi bir Kur’an ayetiyle; üzerinden hem geçilen, hem de geçilemeyen bu yolun niteliğini anlamaya çalışalım:

“Allah da şöyle buyurdu: Kullarımı geceleyin yola çıkar. Şüphesiz takip olunacaksınız. Denizi sakin iken geride bırak. Doğrusu, onlar suda boğulacak bir ordudur.” (28:44/23-4)

İhtimalen olası endişelerin azalması için, üzerinden gece geçilecek bu yol, denizden bir parça ama sakin bir parçadır. Ve daha açık bir ifade ile söylenecek olursa, denizin sakinleşmiş yani donmuş yüzeyi üzerinden, buzdan bir yoldan geçiş yapılmıştır.

Şimdi, Tevrat’ın M.Ö. 270’de yapılan Yunanca çevirisinde mevcut çok ilginç bir bilgiyi izleyerek, bu mucizevi yolun oluşumunda ne tür bir tanrısallığın söz konusu olabileceğini görelim:

“Bilgelik, Kızıldeniz’den geçmelerini sağladı.” (58.3:10/18)

İşte, burada sözü edilen bilgelik, Tanrı ve meleklerinin ya da diğer bir deyişle dünyadışı varlıkların teknolojilerinden başka bir şey olmayıp, yine bir başka bilgeliğin ürünü içerisinde ise bu bilge varlıklar yer almaktadırlar:

“Ve, Rab ateş ve bulut direğinden Mısırlıların ordusuna baktı.” (57.A.2:14/24)

İşte mucizevi yol, Tanrı’nın içerisinde yer aldığı bu buluttan uzanmış bir el, ya da daha gerçekçi düşünülecek olursa, soğuk hava püskürten bir cihaz ile oluşturulabilmiştir:

“Ve, Rab Mısır’daki deniz dilini büsbütün yok edecek; ırmağın üzerinde, elini kavuran yeli ile sallayacak, ve onu vurup yedi yol açacak, ve insanları çarıklarla geçirecek.” (57.A.17:11/15)

Bu sözler Musa’nın değil İşaya peygamberin olup, aynı mucizenin gelecekte tekrar gerçekleşme ihtimalinden söz etmektedir. Fakat, anlatım tamamen Musa döneminde gözlemleneni değil, biraz daha aşırılaştırılmış bir hali anlatsa da temelde aynı olay vurgulanmaktadır. Ve denilebilir ki, büsbütün değil de belli bir bölgenin dondurulduğu mucize sırasında da çok soğuk bir hava söz konusudur. Öyle ki bu yel, kavurucu olarak tanımlanabilmiştir. Bilindiği üzere, çok düşük ısıların insan tenine bir anlık teması dahi, tıpkı aşırı sıcak gibi kavurucu etki yapmaktadır. İşte, tanımlandığı tabirle, bu kavurucu soğukluktaki yel deniz yüzeyi üzerinde sallanmış ve bütün gece diye nitelenen uzun bir süreç sonunda ise buzdan bir yol yaratılmıştır. Ve bu hiç de zor olmamıştır. Zira Tanrının mucize için seçtiği yer, Kızıldeniz’in dil ya da ırmak diye tabir edilebilen dar uzantısıdır. Evet, dondurulan mesafe işte bu denli kısa ve adeta uzun bir köprü niteliğindedir, ancak bu buzdan köprü deniz seviyesinde olmayıp biraz daha aşağılarda oluşmuştur:

«Burun (uzantı) deliklerinden çıkan rüzgar, suları üst üste yığıyor» (41:108)

“Ve, öfkenin soluğu ile sular yığıldılar. Akıntılar yığın gibi durdular. Derinlikler denizin ortasında dondular.” (57,A.2:15/9)

Görüldüğü gibi, söz konusu şiddetli soluk püskürtülürken, bir yandan amaçlanan yol donmuş, diğer yandan ise, tazyik sonucu her iki yana yığılan sularla, buzdan duvarlar oluşmuştur. İşte, hava basıncı nedeniyle tabanı biraz aşağıda şekillenen bu mucizevi yol, adeta üstü açık bir kanal niteliğinde olup, saatlerce sürdürülen buzlaştırma sonucu, insanların yükleriyle birlikte geçebilecekleri bir sağlamlığa ulaşmıştır. Ve soğuk havayla dondurulan bir su yüzeyinden bu kadar insanın atlarla, arabalarla ve yüklerle geçebilmesi ise mümkün olamayacak bir durum değildir. Buradaki gibi plânlı, ölçülü şekilde olmaksızın, tamamen doğal sebeplerle oluşan buzlar üzerinden dahi böyle geçişler yapılabilmektedir. İşte böyle bir deneyimi yaşamış olan ünlü Türk gezgini Evliya Çelebi, Kırım’daki bu izlenimlerini şöyle anlatmaktadır:

“Bir gece çok şiddetli rüzgâr esti. Taman kalesiyle Kırım arasının tamamen donduğu haberi geldi. Paşa, derhal göç boruları çaldırdı. Kafile, bütün yükleriyle Taman’dan bir saat içinde, Çokça Burnu kıyısına vardı. Paşa, herkes buz üstünden karşıya geçsin deyince, herkesle beraber ben de, at üzerinde karşıya geçtim, atımı orada bırakıp, sonra tekrar yaya olarak öbür kıyıya geçtim.” (32:49)

Kızıldeniz mucizesine dönecek olursak, bu mucizevi yoldan sadece İbranilerin karşı kıyıya ulaşabildiklerini, Firavun ve askerlerinin ise bir süre sonra battıklarını görüyoruz. İşte bu batışa, şüphesiz ki onların ne cenk arabaları, ne de acele ilerleyişleri sebep olmamıştır. Sebep sadece tanrıdır:

“Kızıldeniz’den karadan geçer gibi geçtiler. Mısırlılar bunu tecrübe ederek boğuldular.” (57.B.9:ll/29)

“Yeli ile üfürdü, deniz onları örttü. Rab, denizin sularını onların üzerine geri getirdi.” (57.A.2:15/10,19)

Evet, Tanrı yine yelini üflemiştir, ancak bu kez sıcak olarak ve ihtimalen yan duvarlardan birinin üzerine yöneltilen hava sonrasında olan olmuş; ve buzdan bir kanal ile yarılan, kara gibi olan Kızıldeniz tekrar birleşivermiştir. İşte başlangıçta ve bitişte gerçekleştirilen bu işlemlerin on binlerce Yahudi’nin gözleri önünde gerçekleştirildiğini ise, Kur’an şöyle haber vermektedir:

“Sizin için denizi yarmıştık. Sizi kurtarmış, Firavun ailesini boğmuştuk. Siz de bunu görüyordunuz.” (7:2/50)

Ve, her iki aşaması da bu şekilde izlettirilen mucize, kendileriyle tek tanrılı bir din oluşturulmaya çalışılacak bu insanlar üzerinde, o amaçlanan tesiri, gerekli alt yapıyı yaratabilmiştir:

“Ve, İsrailliler, Rabbin Mısırlılar üzerinde yapmış olduğu büyük işini gördü, ve kavim Rab’den korktu, ve Rabbe ve kulu Musa’ya inandılar. O zaman, Musa ve İsrailoğulları Rab için bu ilahiyi yazdılar: O, bana kurtuluş oldu. O, benim Allah’ımdır. İsmi Yehova’dır. Firavunun ordusunu ve cenk arabalarım denize attı! Kızıldeniz’de battılar! Harikalar yapan senin gibi, kim vardır? İlahlar arasında senin gibi, kim vardır ya Rab?” (57.A.2:14/31;15/1-11)

Ve işte bu övgülere karışmış olduğu hissedilebilir olan gizli korkunun ise, Tanrının amaçladığı bir sonuç olduğunu, Kutsal Kitap Kur’an bildirmektedir:

“Biz, mucizeleri yalnız korkutmak için göndeririz.” (28:17/59)

İşte eski çağ insanlarının, açıklayamadıkları için sihir ya da mucize olarak kabul ettikleri tüm bu ve benzeri mucizelerin birer mistik yanı bulunmadığını, aksine tamamen bilim ve teknoloji ürünü oluşumlar olduklarını ise, şu Kur’an ayeti yeterince aydınlatmaktadır:

“Kendilerine, peygamberleri apaçık mucizeler getirince, onların nezdindeki İLM(BİLİMSİL BİLGİ)’e karşı şımarıklık gösterdiler...(26:40/83,41/15)

“Onlar, bizim mucizelerimizi inkâr ediyorlardı.”

DAĞIN ALTIN OLMASI

“Kureyşliler bir gün Muhammed’e şöyle bir teklifte bulundular: ‘Dua et, Safa dağı altın olsun, o vakit sana hepimiz iman ederiz’ dediler. O sıralarda Cebrail geldi ve dedi ki; Rabbin sana selam ediyor. ‘O dua ederse, Safa’yı altın yaparım, fakat ondan sonra iman etmezlerse, Ben onlara öyle bir azap veririm ki, âlemde hiçbir millete vermemişimdir’ diyor. Eğer sen Safa dağının altın olmasından vazgeçersen, Allah sana büyük rahmet kapılarını açacaktır. Muhammed bu müjde üzerine, Kureyşliler’in isteğine iltifat buyurmadılar.” (106:673)

Ve bu diyaloğun seyrinden anlaşılıyor ki, bazı mucizeleri, Kutsal Teknolojilerle dahi gerçekleştirmek, tamamen olanak dışı olmalıdır!

14. BÖLÜM

Tanrılara Özenen İnsanlar

Eski çağ insanlarının gözünde, tanrıları Tanrı yapan en önemli etken, onları farklı ve üstün kılan bazı özellikleriydi. Ve insanlar nazarında onları yüceltici bazı ayrıcalıkları olan, yönetme ve hükmetme yeteneğine sahip başkaları da bulunmaktaydı. Tanrıların faaliyet bölgelerindeki birçok kral, bulundukları konum ve diğer bazı faktörlerin etkisi sonucunda tanrılığa özenmişler, hatta bazen tanrılıklarını dahi ilan edebilmişlerdi. İşte tanrılık iddiasında bulunan bu krallardan birini, Kutsal Kitap Kur’an şöyle anlatmaktadır:

“Ama, Firavun yalanladı ve başkaldırdı. Geri dönüp yürüdü. Adamlarını topladı, seslendi. Sizin en yüce Rabbiniz benim, dedi.” (28:79/21-4)

Mısır krallarından Firavun, bulut ve ateş direğinde yolculuk eden Yehova’yla açık bir rekabet içerisinde olup, Musa vasıtasıyla kendisini itaate çağıranı reddetmekte ve kendi konumunun devamını istemektedir. Firavunun, bu aşırı cesareti, bulunduğu üstün mevkiden aldığım söylemek mümkündür:

“Eski Mısır’da, Firavun adı verilen kralların kişilik ve otoriteleri kutsal sayılırdı. Krallar, güneşin oğlu veya temsilcisi görülerek, onların bir Tanrı olduğuna inanılırdı.” (5:13)

Bu temsilcisi olunan güneşin, güneş tanrılarıyla olan özdeşliği düşünülecek olursa, Firavun’un, Mısır’ın eski tanrılarından kalan mirası devama çalıştığı da söylenebilir. Her ne kadar Firavuna özel olarak söylenmemiş olsa da, Tanrının bu tür eğilimlere genel tepkisini ise, Kur’an’dan öğrenmekteyiz:

“İnsanoğluna, ‘Allah’ı bırakıp bana kulluk edin’ demek yaraşmaz.” (28:3/79)

İşte ister firavun, ister başkası olsun, hiçbir insan için bu yönde bir iddia doğru değildir. Ama sadece insanoğlu için. Şimdi, kendilerine yakışmasa da, bu iddialarda bulunmayı tercih eden bazı bölge krallarını daha tanıyalım:

“Hitit kralları, kendilerini güneş diye adlandırırlardı.” (4:419)

“Asurlular’da kral, Tanrı’nın yeryüzündeki temsilcisi kabul edilirdi.” (5:17)

Şüphesiz, tüm bu benzer yönelimler nedensiz değillerdir. Dünyada, Yehova’dan önceleri de birçok Tanrı faaliyet göstermiş ve bunlardan bazıları nedense, tıpkı Yehova’nın yaptığı gibi Ortadoğu ve çevresiyle oldukça fazla ilgilenmişlerdir. Mısır başta olmak üzere birçok ülkenin mitoloji ve dinlerinde, kendilerinin zaman zaman tanrılar tarafından yönetildiğine dair kayıtlar mevcuttur. Bu denli yoğun olmasa da, aynı duruma dünyanın diğer bir ucunda, Japonya’da rastlamak da mümkündür:

“Gökyüzünü yeryüzüne bağlayan köprüden Dünyaya inen Tanrı Ninighi, Kiuşi bölgesine gelir, burada yeni bir devlet kurar ve ülkenin kralı olur.” (173:279)

İşte bir zamanlar insanları yönlendirme gönüllüsü tanrılara ait tahtlara geçen dünyalı krallar, bu zorunlu mirasa da sahip çıkmışlardır. Ve cesaretlerini böyle bir mevkiden almasalar da, firavun gibi davranan, gökten gelen tanrılardan korkmayan başkaları da bulunmaktadır:

“Argos’lu lider Kapaneus, tanrılardan hiç çekinmezdi. Thebai şehrine gerçekleştirdiği saldırıda şehri ateşe vermek isteyince, Tanrı Zeus tarafından yıldırımla vurularak öldürüldü.” (30:22)

Eski Yunanistan’da faaliyet gösteren tanrıların lideri olan Zeus, kendisiyle rekabet etmek isteyen bir başka insanoğluna karşı da aynı tutumu izleyecektir. Bu seferki lider ise, önceki bir konu kapsamında gördüğümüz Salmoneus olup, hatırlanacağı üzere, Zeus’un gökyüzü taşıtını taklit etmeye çalışıp, gürültülü ve ışıltılı bir araba oluşturmuştu. Şimdi, tanrıyla biraz daha eşit şartlara geldiğine inanan bu liderin, Zeus bayramında sergilediği ani çıkışını izleyelim:

“Salmoneus, Zeus için düzenlenen bayramda, hazırlıklarını yaptığı bu arabaya atlayarak şehir alanına ilerler. Böylece gürültü ve patırtı ile giderken, bir yandan da şimşek niyetine yanan çerağlar salmaktadır sağa, sola. Orada, Zeus’a tapınmak için toplanmış şehir halkına; ‘bundan sonra bana tapınacaksınız’ diye bağırır. İşte o an olan olur, bu duruma çok kızan Zeus, gökten yağdırdığı yıldırımlarla hem Salmoneus’u, hem de arabasını yakıp yok eder.” (30:34), (42:215)

Şimdi, Yunan mitolojisinden Museviliğe geçerek, bir başka bölgeden Tanrı adayını ve o bölgede faal tanrıdan aldığı tepkileri izleyelim:

“Sur ülkesi hükümdarına söyle. Rab Yehova şöyle diyor: Madem ki, yüreğin yükseldi ve sen, ‘ ben Tanrı’yım, Allah tahtında oturuyorum’ dedin; ve sen Allah değil ancak bir insanken, yüreğini Allah yüreği gibi ettin. İşte bilgilisin, hiçbir sırrı senden gizleyemezler. Bilgi ve anlayışınla kendine servet yaptın ve hazinelerine altın ve gümüş topladın, ve bu yüzden yüreğin yükseldi. Madem ki, yüreğini Allah yüreği gibi ettin...” (57.A.20:28/2-6)

Bu sözleri, peygamberi ile ileten Tanrı, devamında bir o kadar da tehditte bulunmuştur ama bunları gerçekleştirdiğine dair net bir kayıtta bulunmamaktadır. Peygamber Hezekyel zamanında tehdit alan bir diğer Tanrı adayı ise Mısır’ın o dönemdeki Firavunudur. Şimdi bu ilginç tehditler ile devamındaki gelişmeleri izleyelim:

“Mısır kralı Firavuna ve bütün Mısıra karşı peygamberlik et, ve de; Rab Yehova şöyle diyor: Mısır kralı Firavun ben sana karşıyım. İşte ben senin üzerine kılıç getireceğim, ve insanı da hayvanı da senden kesip atacağım. Ve Mısır diyarı virane olacak, ve bilecekler ki, Rab benim. İşte ben Mısır diyarını Babil kralı Nebukadretsara vereceğim ve halkını götürecek ve onu yağma edecek. Ve ordusunun ücreti bu olacak, ettiği hizmete karşılık. Çünkü benim için işlediler.” (57.A.20:29/2-20)

Dikkat edilirse, Tanrı Yehova adıyla tanınan İbrani tanrısı, Mısır’a bir başka ülkenin kralını göndermekten bahsetmekte ve yapacakları katliamın ücreti olarak da, alacakları köle ve malların bir karşılık teşkil edeceğini bildirmektedir. Şimdi, Yehova için ordusunu harekette geçirebilen bu kralı kısaca tanıyalım:

“Asıl ismi Nabuhodonosor olan hükümdar Buhtunnasır, pratikte Tanrı Marduk’u, kendi kişisel tanrısı saymaktaydı.” (22:151)

“Marduk, Jüpiter gezegenine benzer bir şekil ile simgelenirdi. Enuma Eliş isimli yaratılış destanında anlatıldığı üzere Marduk, bir evren savaşı sırasında başarı sağlamak isteyen tanrıların onayı ile komutanlığa seçilmiştir.” (43:58)

Yehova ile Marduk gerçekte aynı Tanrı mıdır, bunu bilemiyoruz. Ama Buhtunnasır ikinci bir kez daha Yehova tarafından kullanılacak ve bu kez cezalandırılacak olanlar ise, Yehova’nın andını bozan İsrailoğulları olacaktır:

“Ve Babil kralı Yeruşalem’e geldi, ve onun kralını ve reislerini aldı; ve onları Babil’e, kendi yanına götürdü.” (57.A.20:17/12)

“Buhtunnasır ve ordusu Beyt el Makdise girdiler. İsrailoğulları’ndan aldıkları esirleri Babil’e götürdüler. Ona, yıktırdığın ev Tanrı evidir. Yeryüzündeki mescitlerden biridir. Öldürdüğün kişilerin Rabbi, gök ve yerin Tanrısıdır diye söylediler. Bunun üzerine Buhtunnasır, ‘yüksek göklere ne gibi bir vasıta ile çıkabilirim, çıkabilsem orada yaşayanları da öldürerek kendime mülk edinirim’ diye karşılık verdi.” (95:1/845-50)

Babil kralı, kendisini Yeruşalem’e gönderenin, İbranilerin de tanrısı olduğundan haberdar değil miydi, bunu bilemiyoruz. Ancak görüldüğü kadarıyla göklere çıkılabilineceğinden oldukça haberdar olan Kral, gerekli olanın sadece vasıta olduğunu ve şayet bu temin edilebilse, İsrail Tanrısı ile rekabet edebileceğini vurgulamaktadır. Buhtunnasır tarafından düşünülenlerin o dönemlerde gerçekleşme şansını ise, Tanrının sözlerinden, Onun Mekkeli putperestleri kastederek indirdiği şu Kur’an ayetinden izleyelim:

“Yoksa, Göklerin yerin ve ikisi arasında bulunanların mülkü onların mı? Öyle ise, sebepler vasıtalar içinde yükselsinler, vasıtalara binip göklere çıksınlar da oradan Alemi yönetsinler. Vahyi de kendi isteklerine göre indirsinler.” (7:38/10)

“Göğe yükselsinler de, hükümranlığı ele geçirsinler bakalım.” (28:38/10)

Görüldüğü gibi, Tanrılığın en önemli ölçütlerinden birisi; bulunulan yerden göklere, göklerdeki diğer yerlere yükselerek, buralara hükmedebilecek güce ve konuma ulaşılmasıdır. Şüphesiz bunu başarabilmenin ilk kuralı ise, Tanrı Taşıyıcı özel bulutlar olsa gerektir. İşte bunlar yapılamıyorsa susulmak, tanrılık iddiasında bulunurcasına vahye, vahiyle bildirilenlere karşı çıkılmamalıdır.

Şimdi de İsa peygamberin Tanrısı ile diğer bir deyişle ise, İncil’in yanı sıra Tevrat ve Kur’an’ı indiren Tanrıyla tanrılık mücadelesi yapan dünyalı bir kralın akıbetini izleyelim:

“Ve, tâyin olunan günde Hirodes, kral esvaplarını giyerek kürsüde oturdu. Ve halka hitap etti. Ve halk, insan sesi değil Allah sesi, diye bağırıyorlardı. Ve, Rabbin bir meleği gelip onu vurdu, çünkü tanrılık izzetini Allah’a vermemişti.” (57.B.5:12/21-3)

Kutsal Kitap İncil’de yer alan bu ilginç vakadan anlaşıldığı gibi, o dönem insanlarının nazarında; güçlü olmak, farklı olmak ve hükmedebilir bir konumda bulunmak Tanrılık için oldukça yeterliydi. Onlar bu düzeydeki herkese tapınmaya tamamen hazırdılar. İşte bu potansiyel olanağı ise hem dünyalı hem de dünyadışı Tanrı adayları oldukça iyi kullanmışlar, kolaylıkla harekete geçen bu tapınma ihtiyacını en iyi şekilde karşılamaya çalışmışlardır. Kendini Tanrı olarak görmeye başlamanın tek ateşleyicisi, şüphesiz ki, insanlardan gelen bu yoğun talep değildir. Tevrat’ta yer alan Sur kralı olayı anımsanacak olursa, Kral, tanrılık iddialarına, elde ettiği güç birikiminin aşırılığı nedeniyle kapılmaktaydı. Ve şimdi, aynı etkiyle yönlenen ama Sur kralında görüldüğü gibi Dünya ile yetinmeyip, göğe de çıkmak isteyen bir kralı tanıyalım:

“Keykavus, hangi hükümdar üzerine yürüse, her zaman galip gelirdi. Çok geniş topraklar elde etti. Tüm buralara hükmediyordu. Horasan’dan çıkıp, Babil civarına geldi ve burada yerleşti. Bu zaferlerin verdiği istek son dereceyi bulunca, göğe çıkmak istedi. Gökte ne bulunduğunu, yıldızların ve onlardan daha yüksekte olan varlıkların durumunu anlamak istedi.” (95:1/774)

Dünyamıza gelen hükümdarlar da, şüphesiz ilk adımı böyle atmış olmalıdırlar. Ancak onlar sonraki adımları da atmış ve başka dünyaların kaderlerine yön veren tanrılar olabilmişlerdir.

Şimdi de, Dünyaya gelen tanrılardan biri olan Yehova’yla güç rekabetine girmiş, O’nu tanımak istememiş bir Krallığı ve Yehova’nın ona karşı tepkilerini izleyelim:

“Ey sen! Kaya kovuklarında oturan, meskeni yükseklerde olan; yüreğinin kibri seni aldattı, sen ki yüreğinde ‘kim beni yere indirir’ diyorsun. Sen kartal gibi yükselerek, evini yıldızların arasına koysan, oradan seni indiririm, Rabbin sözü.” (57.A.24:l/3-4)

Burada söz konusu olan Edom krallığıdır. Dağların yüksek yerlerinde, kayalar içine oydukları evlerde oturmanın güvencesindedirler. Ancak Tanrının yanıtı da oldukça kesin ve nettir. Bunun bir üstünlük olmadığını, olabilecekleri çok daha üstün bir konumda dahi yenik taraf durumundan kurtulamayacaklarını açıklamaktadır. Ve göklere yükselmek, yıldızlara yerleşmek gibi ilginç mesajların da yer aldığı bu açıklamada fark edilebilir bir diğer husus ise; Tanrı Yehova’nın, uzayın neresinde olursa olsun kendisine rakip bir gücü kabul etmeyeceği ve onu etkisiz hale getirebileceğidir. Şimdi, bu özelliği daha belirginleştirmek için bir başka kutsal kitaba yönelelim ve doğrudan tanrılık iddiasında bulunmasalar da, Tanrının tepkisini çekmiş ve de sembolik bir meydan okuma ile karşılaşmış olan Mekkelilere yöneltilen son bir Tanrı sözünü izleyelim:

“ O Kureyşliler’in göğe çıkmaları bir yana, onlar çeşitli kabilelerden oluşmuş, şurada bozguna uğratılmaya mahkûm bir ordudur.” (7:38/11)

Temelde Tanrıyla mücadele için oluşturulan ve göğe çıkmalarına yetecek güçleri bir yana, bir kıyaslama yapılamayacak kadar tekdüze ve yapılanmadan uzak bu ordu, hemen orada yenilmeye mahkûm olacak kadar da güçsüzdür. Ve nitekim Bedir Savaşı sırasında, bir bulut içerisinde gelerek, Peygamber askerlerine yardım etmiş olan küçük bir “Tanrı Birliği” dahi onların yenilmelerine yetmiştir. Çok ilginç yakıcı ve kesici silahlar kullanarak putperest savaşçıları öldüren, diğerlerinin ise korkup kaçmasına neden olan bu fizik yapılı melek askerleri, sonraki konularımız içerisinde tanıyacağız. Şimdi, bu göksel ordunun gönderilişini, gönderiliş amacını yeminle açıklayan bazı Kur’an ayetlerini izleyelim ve de silahlandırılmış meleklerle sağlanan bir Tanrılığın nasıl bir tanrılık olabileceğini düşünelim:

“Andolsun ki, siz düşkün bir durumda iken, Bedir savaşında Allah size yardım etmişti.” (28:3/123)

“Yardım, Allah katındandır. İnkâr edenlerden bir kısmını kessin, veya perişan etsin de dönüp gitsinler diye size yardım eder.” (7:3/126-27)

15. BÖLÜM

UFO’larla Gelen Evrensel Din

Gezegenimizin de bir üyesi olduğu Evren, akıllı biyo-organizmaların hüküm sürdüğü, yaşamsal bir ortamdır. Evrendeki akıllı varlıklar ya da en azından Dünyaya gelmiş Tanrı Türleri, ayrıntısal farklılaşmalar olsa da genelde aynı beden formuna sahiptirler; ve başka dünyalardan da gelmiş olsalar, tüm bu zeki varlıkların, çeşitli insan formları olarak nitelenmeleri mümkündür.

Benzer biyolojik bedenlere sahip bu evren insanlarında, akıl ve akılsal tepkilerin aynılığından da bahsedilebilinir. Nitekim aynı dünyada yaşayan üç insan formu olan sarı, siyah ve beyaz insan türleri, surat ve beden biçimlerinde farklılaşmalar gösterseler de, onları diğer canlı türlerinden farklı kılan ortak bir forma, dolayısıyla da ortak tepkilere sahiptirler. İşte, ihtimalen evrendeki diğer insan türlerinde de rastlanabilecek bu ortak insani tepkilerden bir tanesi de, tapınma içgüdüsüdür. İnsanlar daima, zor durumlarında yardım isteyebilecekleri, çeşitli arzu ve isteklerini iletebilecekleri bir güce yönelmeye zihnen ihtiyaç duymuşlardır. Bu güç ile zihinsel ilişkilerine, karşılıksız bir şey olmaz düşüncesini de yansıtan insanoğlu, istekleri karşılığında Tanrı ya da tanrılaştırdığı objelere adaklar sunmaya başlayınca da, din oluşumu yönünde ilk kalıplaşmış yapılar da belirmeye başlamıştır.

“Din, insanlık tarihi ile birlikte ortaya çıkmış, insan toplumlarının evrimine paralel olarak gelişmiş, değişmiş fakat asla yok olmamış olan sosyal bir kurumdur. Şu bir gerçektir ki; kaynağı ve sebebi ne olursa olsun, tapınma ihtiyacı ve inanma temayülü insanın yaratılışında saklı bulunan bir özelliktir.” (110:20)

İşte bu tapınma güdüsünün belki de en önemli yapı taşlarından olan bir unsuru, Kur’an’ı getirenler şöyle vurgulamışlardır:

“Belki kendilerine YARDIM EDİLİR diye, Allah’tan başka tanrılar edindiler.” (7:36/74)

“Onlara, Allah’ın indirdiğine uyun, denildiği zaman onlar, ‘Hayır biz atalarımızı üzerinde bulduğumuz şeye uyarız’ dediler. Ya ataları bir şey anlamamış, doğruyu bulamamış idiyseler? (26:2/170)

Dünya insanı, işte böyle yorumlanmaktadır. Güdüsel bir niteliğe sahip korunup gözetilme isteği sonucu, bir yaratıcıya sığınma fikri belirmiş, fakat doğru yaratıcı anlaşılamadığı için de hep başka tanrılara, tanrılaştırılmış putlara yönelinmiştir.

Evet, insanın doğasından kaynaklanan yoğun bir talep, hızlı bir arayış; ve sağlıklı düşünmeden yaratılan, Tanrı olmayan tanrılar. Bu hızlı gidiş sonucu çok yanlış yönelimlerin doğduğunu, Dünya insanlığının ilk çağlardaki deneyimlerinden görmek mümkündür. Oluşan ve hemen kalıplaşan bu çarpık eğilimlerin mantık dışı uygulamaları, birçok toplumu korkunç boyutlarda ve çok uzun vadeli süreçlerle etkilemişlerdir. Oluşturdukları bu tür dinsel kalıplar hiçbir iç veya dış müdahale görmediği için, aynı çarpıklıkları binlerce yıl sonraki kuşaklara aktarabilmiş birçok kavim ve kabile hâlen vardır. Bunların üyeleri ise hâlen atalarının beyinleriyle düşünmeye devam ederek, daima var da olacaklardır. İlkel kabileler en uç örneklerdir ve bir yerde değişime karşı gösterdikleri bu değişmezlikleri doğal karşılanabilir. Ancak, aynı çarpıklıkları bir miras misali koruyarak, düşünmek yerine taklidi tercih eden uygulamalar ülke düzeyinde dahi devam edebilmiştir:

“Eski devirlerde çocuklarını ilahlarına kurban eden milletlerden olan Siam ve Birmanya’da, bugün bile aynı adet yer yer devam etmektedir. Yeni adı Tayland olan Siam, Hindçini Yarımadasında bağımsız bir ülke; Birmanya ise, Çin Hindinin batısında Cumhuriyetle yönetilen bir devlettir.” (92:1/111)

Görüldüğü gibi, eğer eğilimler Tanrısal bir nitelik taşıyorsa, bunların kalıplaşmaları çok kolay, değişimleri ise bu denli zor olmaktadır. Şüphesiz ki, bu tür dinsel kaoslar çağlar öncesinde çok daha yoğun bir yaygınlığa sahiptiler ve şayet günümüze taşınabilselerdi, hiç bir değişime uğramadan sürebilecekler ve belki de Tanrılara insan sunma törenlerini devlet başkanları dahi başlatabilecekti. İşte tek tanrılı dinler, insanların, liderleri başta olmak üzere putlara secde ettiği, kurban verdiği bu kaosları durdurmuş, yerine daha ılımlı uygulamaların yer aldığı malûm sistemi getirmiştir. Dünyanın tamamını olmasa da üçte ikisini yönlendirmekte olan bu sistem, bilindiği üzere Ortadoğu bölgesinde doğmuş, önce buradaki uygulamalara son veren semavi sistem, daha sonra diğer bölgelerdeki kaos yayılım ve devamlarına engel olabilmiştir. Geçmiş din uygulamalarına bakıldığında, dinsel kalıpların nasıl muhafaza edilerek çağlar sonrasına aktarılabildiği düşünüldüğünde, bu yeni sistemin ne tür bir felaketi önlemiş olduğu da anlaşılacaktır. İşte ilkel ve vahşi dinlerin yerini alarak, çağlar sonrasına onların değil kendisinin ulaşmasını sağlayan, bunda da büyük ölçüde başarı gösteren semavi kökenli dinler sadece dünyaya özgü bir uygulama olmayıp, aksine Evrensel nitelikte bir uygulamadır. Bu dinlere ait kutsal kitap ve tarihsel belgeler incelendiğinde, söz konusu dinlerin birer peygamber felsefesi olmadığı tüm açıklığıyla görülebilmektedir. O dönem insanlarının gözlemledikleri ve günümüzde tespit edilmiş Ufo vakaları ile adeta özdeşleşen Tanrı Taşıyıcılar, el fenerleri kullanan ve hatta ileriki konularımızda göreceğimiz gibi ameliyat yapan melekler şüphesiz ki birer hayal ürünü olamazlar. İşte bu ve benzer birçok nedenden dolayı, semavi dinlerin gerçekten semavi kökenli olduğu, dolayısıyla da birileri tarafından getirilip bizlere kazandırıldığı açıktır. Şimdi bunu yapanların anlatımıyla olayı anlamaya çalışalım:

“Apaçık Kitab’a andolsun ki, biz onu mübarek bir gecede indirdik. Çünkü, biz uyarıcıyız. Bir gece ki, her hikmetli (bilgi dolu) emir, o gece ayırt edilir, katımızdan verilen her emir. Çünkü, biz elçi göndericiyiz. Rabbinden bir rahmet olarak gönderdiğimiz ELÇİLERE o gece emirlerimizi bir bir açıklar, vahiylerimizi bildiririz.” (7:44/2-6)

Bilindiği üzere, dünyada oluşturulan üç dinin üç peygamberine de aynı vahiy meleği, yani daima melek Cebrail gönderilmiştir. Hâlbuki bu ayet birden fazla vahiyci meleğin varlığını vurgulamaktadır ki, bu elçilerin her biri farklı dünyaların benzer Cebrailleri olsa gerekir. Dikkat edilirse, gönderilenlere bu Apaçık Kitap’dan bildirilen emirler, bir ayrıma uğradıktan sonra iletilenlerdir ki bu ayrımın sebebi ise, çok sayıda yere çok elçi gönderilmesiyle ilgili olmalıdır.

Şimdi, bu ayette sözü edilen, ayırt etme işlemini anlayabilmek için bir başka ayeti izleyelim:

“Apaçık Kitab’a andolsun ki, akledesiniz diye Kur’an’ı Arapça okunan bir Kitab kılmışızdır. Şüphesiz o, bizim katımızda Ana Kitab’da mevcut, yüce ve hikmet dolu bir kitaptır.” (28:43/2-4)

Görüldüğü gibi, Apaçık Kitab, bu evrensel din uygulaması için gereken tüm bilgilerin tüm açıklığıyla yer aldığı Ana Kitap’dır. Kur’an işte bu kitabın bir bölümü, ihtimalen de dünya için uyarlanan bir kısmı olsa gerekir. Ve Araplar üzerinde yeni bir uygulama gerçekleştirmek isteyenler, bu uyarlamanın zorunlu bir tercümesini, Arapçasını da oluşturduklarına göre; daha birçok çevirinin var olabileceği ve en önemlisi de asıl metnin hangi dilden olduğu, ya da Tanrı katında hangi dilin konuşulduğu soruları da oluşmaktadır. İşte bunlara yanıt bulmak oldukça zor olsa da, en azından bu çevriyi yapan kutsal kurulu tanıma imkânımız bulunmaktadır:

“ O, kutsal kılınmış, yüceltilmiş sahifeler üzerindedir. İyi kimseler, saygıdeğer elçilerin eliyle yazılmıştır.” (28:80/13-6)

Din kitabı yazan, ulaşılan gezegenlerden gerçekleştirilen geri bildirimlerle işe koyulup çeviri de yapan bir saygıdeğer elçi grubu, bunları vahiycilere bildiren ve kendilerine “Biz” diye hitap eden elçi göndericiler; işte tüm hiyerarşi bu üç ana grup tarafından oluşmuş olup, Evrenin gereken ve ulaşılabilen her insanlı planetine adeta tek tip din ihracı gerçekleştirmektedirler. Ve onların dünyada sürdürdüğü uygulamalar, sadece Ortadoğu bölgesiyle sınırlı kalmamış olmalı ki, Kur’an’da şöyle bir açıklamada yer almaktadır:

“Her millet içinde mutlaka bir uyarıcı peygamber gelip, geçmiştir...

“Eğer biz dileseydik, her kente bir uyarıcı gönderirdik.” (7:25/51,35/24)

Bu milletlerin sayılarının ne denli çok olduğu, M.S. 7. yüzyıla kadar süren binlerce yıllık süreç dikkate alındığında anlaşılabilecektir. Zira son tebliğci Muhammed ile ilk peygamberlerden Nuh tamamen aynı programın iki ucunda yer almaktadırlar:

“Allah, Nuh’a buyurduğu şeyleri size de din olarak buyurmuştur.” (28:42/13)

İşte dünya milletleriyle bu denli geniş boyutlarda ilgilenmiş bulunan Tanrı, her millete değil şayet gerekli görse, bu milletlerin yayıldığı her kente bir uyarıcı gönderebileceğini de belirterek, adeta bu konudaki yapılanmaya da ışık tutmaktadır. Şimdi, Nuh’tan Muhammed’e değin devam eden ve temelde aynı doğrultuda olan bu din programını anlamaya çalışalım:

“Peygamberlerden söz almıştık. Ey Muhammed! Nuh’tan, İbrahim’den, Musa’dan, Meryem oğlu İsa’dan ve senden sağlam bir söz almışızdır.” (28:33/7)

Burada belirtilen isimler, şüphesiz ki süreç içerisindeki en yoğun uygulamaların peygamberleridir. Ve son üç isme baktığımızda, bugünkü üç büyük dinin Nuh’a buyrulmakla başlanan dinle, dolayısıyla da birbiriyle aynılığı görülebilmektedir, nitekim

“1947 yılında, Kudüs’ün doğusundaki Kumran’da bulunan 800 sayfalık yazıtların deşifre edilmesiyle ortaya çıkan bilgiler; Hristiyanlık doğmadan önce Hristiyanlar var mıydı?, gibi bir soruyu beraberinde getirdi. Çünkü bilinen en eski Hristiyan belgelerinden daha önce yazılmış olan Kumran belgeleri, Hristiyanlığın inandığı pek çok öğretiyi ve bunların ayrıntılarını daha geniş şekilde anlatıyor. Uzmanların 1950’li yıllardan beri inceledikleri bu belgelere göre, Hristiyanlığın Hz. İsa’dan önce de var olabileceği ihtimali ortaya çıktı. Bu konuda bir açıklama yapan Prof. Frank Gross’a göre, Yahudilik ve Hristiyanlık, düşünülenlerden çok daha birbirinin içine girmiş iki din durumundadır.” (180.1:1)

Görüldüğü gibi, İsa ile ya da ondan önce var olan; ne Hristiyanlık ne de Yahudiliktir! Bugün Müslümanlığın birçok öğretisine dikkatlice bakıldığında, İslam’ın da bu iki din ile dolayısıyla da her üç dinin birbiriyle ortak bir bileşende buluştuğu görülebilmektedir.

“Sana kitabı, gerçek ile ve kendinden öncekini doğrulayıcı olarak indirdi. Tevrat ve İncil’i de indirmişti. Daha önce, insanlara yol gösterici olarak Furkan’ı da indirdi.” (7:3/3-4)

“İnkârcılar ne kadar istemeseler de, Allah dinini tamamlayacaktır.” (28:61/8)

“İbrahim’in Allah’ı bir tanıyıcı dinine tabi olan kimseden daha güzel dinli kimdir?” (26:4/125)

“İbrahim’e, Musa’ya ve İsa’ya buyurduk ki; dine bağlı kalın, onda ayrılığa düşmeyin.” (28:42/13)

“Musa’ya o kitabı biz verdik. Meryem oğlu İsa’ya da beyyineler verdik.” (26:2/87)

“Doğrusu, biz yol gösterici olarak Tevratı indirdik.” (28:5/44)

“Biz, onun için levhalarda her şeyi yazdık.” (26:7/145)

“Biz, sana da Kur’an’ı indirdik.” (26:16/44)

Anlaşılacağı üzere, ne bu peygamberlerin, ne de getirdikleri kutsal kitapların, birbiriyle hiçbir özsel farklılığı söz konusu değildir. Şimdi, temelde aynı dünya dışı dinin bir ünitesi olan taş levhalı Tevrat’ın, bir dağ üzerinde Musa’ya veriliş anını, bir Ufo içinde yazılış gerçeğini izleyelim:

“Ve, Rab Musa’ya dedi; yanıma çık ve orada bulun, ve taş levhalarını, yazdığım şeriat ve emirleri öğretmek için onları sana vereceğim. Ve, bulutun içinden Musa’yı çağırdı. Ve, Rabbin görünüşü ateş gibi idi. Ve Musa dağa çıktı, ve 40 gece orada kaldı. Ve, Rab Musa’ya dedi; git, aşağı in. Ve, Musa şehadetin iki levhası elinde olarak döndü. Levhaların iki tarafı yazılı idi. Ve, levhalar Allah’ın işi idiler, ve levhalar üzerine yazılmış yazı Allah’ın yazısı idi.” (57.A.2.-24/12-18,32/7-16)

İşte, günümüzdeki üç büyük göksel dinin ilkini, Tanrı bir çeşit levha haline getirdiği bu iki taş üzerinde özel bir Allah kalemi ile yazarak ya da yazdırtarak başlatmıştır. Ve daha sonra İncil ve Kur’an’ı da insanlara kazandıracak olan bu Tanrıyı, şimdi de oynak kanatlı bir ufo türü içerisinde izleyelim:

“Ve kerubiler kanatlarını kaldırdılar, ve yukarıda İsrail Allah’ının izzeti onların üzerinde idi. Ve Rabbin izzeti, şehrin ortasından çıktı ve şehrin doğusundaki dağ üzerinde durdu.”(57.A.20:11/22-

Şimdi, Ufolar içinde yolculuk eden bu Tanrının, dinlerini tam olarak nerede kurmuş olduğunu, ve bunun nedenlerini anlamaya çalışalım:

“Musevilik, Musa peygamberin kurduğu bir dindir ve doğuş yeri M.Ö. 13.yüzyılda Filistin’dir.” (43:67), (110:25)

“İsa peygamberin getirdiği Hristiyanlığın doğuş yeri Filistin’dir ve M.S. 30 yılında, bugünkü İsrail’in bulunduğu bölgede kurulmuştur.” (110:35)

Her milletin içerisine uyarıcı peygamberler göndermiş olan Tanrının bu bölgedeki ısrarını, Tevrat’ın Apokrif Kitapları’nda yer alan şu bilgilerle açıklamak mümkündür:

“Kutsal ülkede eskiden oturanlardan tiksinirdin. Büyücülükle uğraşırlardı. Çünkü onların iğrenç adetleri vardı. Kutsal olmayan dinsel törenleri vardı. Çocuklarını acımasızca öldürürlerdi. İnsan eti sunulan şölenler yapılır, bu şölenlerde insan bağırsakları yerlerdi. Bu kanlı törenler sürerken, törenin usullerini öğrenir, yeni kişilere öğretirlerdi.” (58.3:12/3-7)

Dünyanın çeşitli bölgelerinde; çocukları öldürmek, insanları kurban etmek gibi sapkınlıklar çoğu zaman olmuştur. Ama görüldüğü gibi bu bölgede, bunların yanı sıra çok daha aşırı uçtaki çarpıklıklar yerleşmiştir. Ve ilginç olan ise; tüm bunların, kendi anlayışlarındaki dinsel tatmini sağlamak için yapılıyor olmasıdır.

Ve Filistin bölgesinin hemen aşağılarında, Arap Yarımadası’nda da durum pek farklı değildir:

“Araplar, putları için insan kurban ederlerdi. Üvey anneler, baba öldükten sonra oğluna geçerdi. Öz kız kardeşler ile evlilik yapılırdı. Çok kadınla evlenmenin sınırı yoktu. Kumar, içki ve evlilik dışı ilişkiler çok yaygındı. Savaşlarda esir alınan erkekler diri diri yakılıyor, çocuklar öldürülüyor, kadınların ise karınları yarılıyordu.” (92:1/100,101)

“Arap milletinin büyük bir kısmı, Hz. Muhammed’den önce putperest inanç üzerine idiler. Bu totemcilik; bir kaya ya da ağaç parçasını, veya bir böceği Allah tanıyıp, ona tapmak şeklinde idi. Ve, eski devirlerde en aşırı giden milletler; Mısırlılar, Asuriler, Babilliler ve Araplar idi.” (77:141,158)

İşte, dünyanın diğer bölgelerini de din ihracıyla sapkınlaştıracak, ya da mevcut oluşumları azdıracak kadar yoğun bir kaos yaşayan Ortadoğu, hem bu süreçten çevrilmiş, hem de diğer dünya milletlerini putçuluktan alıkoyan bir lider konumuna yükseltilmiştir. Ve şayet bu bölgede bu denli aşırı bir karmaşa yaşanmasaydı, burada oluşturulan üç din de var olmayacak ve şüphesiz milyarlarca günümüz insanı da bugün çok daha farklı bir süreç yaşayabileceklerdi.

Şimdi, bu bölgenin eski Yahudi ve Arap milletlerine Tanrının yönelttiği bazı eleştirileri kutsal kitaplardan izleyelim:

“Ağacı oyma put yapar ve önünde yere kapanır, tapınır ve ona yalvarır. Hiçbirinde bilgi ile anlayış yok.” (57.A.17:44/15,19)

“Ey İsrail halkı, Rabbin sözünü dinleyin. Çünkü, memlekette oturanlarla davası var. Çünkü memlekette iyilik yok; yalan ve adam öldürmeden, ve hırsızlık ile zinadan başka bir şey yok. Zorbalık ediyorlar ve kan üzerine kan döküyorlar.” (57.A.22-.4/1-2)’

“Puta tapanlar hoşlanmasa da, dinini bütün dinlerden üstün kılmak için peygamberini hak dinle gönderen O’dur. Allah dinini mutlaka tamamlayacaktır.” (28:9/32-3,61/8-9)

Tanrı, gördüğü çarpıklıklar konusunda, her ne kadar muhattabları hoşlanmasalar da, yüzlerce emir ve yaptırım kararı ile devreye girmiş, gerektiğinde askeri güç de kullanarak dinlerini tamamlamış ve olmaması gereken put kökenli dinleri silebilmiştir. Fakat Tanrının tüm uğraşısına rağmen bir türlü silemediği adetler de olmuştur:

“İyi olmayan yolda, kendi düşünceleri ardınca yürüyen asi kavim. Bahçelerde kurban keserek ve tuğlalar üzerinde buhur yakarak daima beni öfkelendiriyorsunuz.” (57.A.17:65/2-3)

“Atalarınızı Mısır diyarından çıkardığım gün, yakılan takdime ve kurban için onlara emretmedim. Ancak şunu emrettim; sözümü dinleyin, size emrettiğim yollarda yürüyün ki size iyilik olsun ve ben size Allah olayım, siz de bana kavim olun.” (57.A.18:7/22-3)

“İstediğim kurban değil iyiliktir, yakılan takdimeden ziyade, ALLAH BİLGİSİDİR.” (57.A.22-.6/6)

Fakat İsrail kavmi bu âdetinden katiyen vazgeçememiş ve Tanrı Yehova kurban istemeyince, putlara yönelişler, gizli gizli putlara kurban sunuşlar başlamıştır. İşte her şeyin mahvolmasına neden olabilecek bu gelişmeler karşısında Tanrı geri adım atacak, yeni emirlerini şu şekilde bildirecektir:

“Diyarda oturanların putlarına tabi olarak, onlara kurban kesmesinler... Rabden başka bir ilaha kurban kesen helak edilecektir.” (57.A.2:22/20; 34/15)

Ve Rab Musa’ya dedi: “İsrailoğulları’na söyle Rabbe takdimenizi sığır ve davardan arz edeceksiniz.” (57.A.3:l/-2)

Görüldüğü gibi, ifadeler yumuşatılmış ve yasaklama sadece Rab’den başkalarına, yani put tanrılara yönelik bir uygulamaya çevrilmiştir. Ve gerçekte hiçbir zaman emretmediğini söyleyen Tanrı, kurban kesimini emretmekle kalmamış, türlerini bile belirlemek durumuna düşmüştür.

Şimdi, insanları eski adetlerinden tümüyle vazgeçirmenin ne denli zor olduğunu, İslam’dan bir örnekle izleyelim:

“Mina, Mekke’nin doğusundaki dağlarda bir yerdir. Mina’daki Hac merasimi, İslam’dan önceki Hac adetlerini hatırlatmaktadır. Çünkü Peygamber, Mekke’nin ziyaretini şart koşmuş olmasına rağmen, eski adet yine durumunu korumuş olup Hac Mekke’de değil evvelce olduğu gibi Mina’da sona ermektedir. Ve koç kurban edilen yer olarak, Sabir dağının cenup tarafının çoğunluk tarafından tercih edilmesi de, muhtemel olarak İslâm’dan önceki devre ait bir âdetin devamını teşkil eder.” (174:10)

Ve tekrar Yahudiliğe dönecek olursak; kurban istemem diyen Tanrının, nasıl kurban yemek zorunda kaldığını, Kutsal Kitap Tevrat’tan izleyelim:

“Ve Rabbin önünde kurban etmek için, bir öküz ve bir koç alın. Çünkü, Rab bugün size görünecektir. Ve, Rabbin izzeti bütün kavme göründü. Ve, Rabbin önünden ateş çıktı ve mezbah üzerindeki takdimeyi yiyip bitirdi. Ve, bütün kavm bunu görünce bağırdılar, ve yüzüstü kapandılar.” (57.A.3:9/4,23-4)

Şimdi, Rab’den çıkan bu ateşin daha başka ne işe yarayabileceğini ve nasıl bir ateş olduğunu anlamaya çalışalım:

“Allah’ı unuttular. Bundan dolayı, eğer Musa, onları helak etmesin diye, gazabını geri çevirmek için O’nun önünde, gedik yerinde durmasaydı, söylediği gibi onları yok edecekti.” (57.A.16:106/23) Açıkça anlaşılacağı gibi, Musa peygamberin çok büyük bir riske girerek önünde durduğu gedik yeri, Tanrının bulunduğu kütle üzerinde bulunan ve dışarı bir çıkıntı teşkil etmeyecek biçimde konuşlandırılmış özel bir silahtan başka bir şey değildir. Ve insanlar her zaman bu kadar şanslı olmamış, tıpkı kurbanın bir anda buharlaştığı gibi yok edilişlere de uğramışlardır ki, bu toplu imhaları daha sonra inceleyeceğiz.

Tanrı Yehova, İbranileri putlara tapmaktan uzak tutabilmek için, gerektiğinde silah da kullandığı oldukça yoğun bir uğraş vermiştir. Ve İbrani halkı, mucizelere ara verildiği zaman hayranlığını kaybederek, imhalardan uzak kaldığı zaman korkusundan kurtularak, boş bırakıldığı her fırsatta çevre kavimleri taklide çalışmıştır:

“İsrailoğullarını denizden geçirdik. Şimdi, putlarının önünde tapagelen bir kavme rast geldiler. Dediler ki: Musa, onların nasıl tanrıları varsa, sen de bize öyle bir tanrı yap.” (26:7/138)

Kur’an’da anlatılan bu olay, diğer kutsal kitaplarda olduğu gibi, olabildiğince öz şekilde yansıtılmıştır. Yani bu olay gerçekte denizi geçişten çok sonralarına, mucizenin unutulduğu ve kendi hallerine bırakıldıkları kısa bir zaman aralığına rastlamaktadır. Şimdi, bu olayı gölgede bırakacak kadar yoğun sapışları, Tanrı dininden nasıl süratle ilkel uygulamalara geçilebildiğini Tevrat’tan izleyelim:

“ Ve, her yüksek tepe üzerinde, ve her yeşil ağacın altına taşlar diktiler. Ve, putlara kulluk ettiler, ve bunlar için Rab kendilerine; bu şeyi yapmayacaksınız demişti. Ve, oğullarını kızlarını ateşten geçirdiler, ve falcılık ettiler, ve sihirbazlık ettiler, ve Rabbin gözünde kötü olanı yaptılar. Ve İsrail’e karşı Rab çok öfkelendi.” (57.A.ll:17/10-8)

“Ve, oğullarını ve kızlarını ateşte yakmak için, Hinnom deresindeki Tofet’de yüksek yerler yaptılar. Bunu ben emretmedim.” (57.A.18:7/31)

Tanrı Yehova, tüm bu eskiye dönüşlerin olasılığını bir hayli yüksek görmüş olmalı ki, çok daha öncesinde şöyle bir önlem almaya çalışmış, ama anlaşılan dediklerine pek de uyulmamıştır:

“Mülklerini alacağınız milletlerin, ilahlarına ibadet ettikleri bütün yerleri harap edeceksiniz. Çünkü, ilahlarına oğullarını ve kızlarını ateşte yakıyorlar.” (57.A.5:12/2,31)

Ve, kendilerine insanların kurban edildiği bu putların yapımını engelleyebilmek için, Tanrının aldığı bazı önlemler ise oldukça çaresiz yaptırımlarla doludur:

“Bütün resimli taşları ve onların bütün dökme putlarını yok edeceksiniz.” (57,A.4:33/52)

“Putlara dönmeyin ve kendiniz için dökme ilahlar yapmayın, Allah’ınız benim.” (57.A.3:19/4)

“Benim için topraktan mezbah yapacaksın. Koyunları, öküzleri onun üzerinde kurban edeceksin. Ve eğer benim için taştan mezbah yaparsan, onu, yontularak hazırlanmış taştan yapmayacaksın. Eğer mezbah üzerine kalemini vurursan, onu murdar edersin.” (57.A.2:20/24-5)

Anlaşılacağı üzere, amaç mezbahın murdar olup olmaması değil, sadece taş yontmacılığına bir engel oluşturabilmektir. İşte Tanrı, bu tür önlemler alarak, bir putun değil kendisinin Tanrı olduğunu belirtmeye ihtiyaç duyarak, zamanla putçuluğu tamamen kaldıracaktır. Ancak, puta tapımın şüphesiz en önemli göstergesi olan kurban geleneği ise daha uzun süre önlenemeyecektir. Zira insanların karşılarındaki ister bir put, isterse de gökten gelmiş bir Tanrı olsun, ilk yapmak istedikleri şey ona herhangi bir kurban adamak olmuş ve gerektiğinde uğruna çocuklarını dahi feda etmekten çekinmedikleri bu geleneği sürdürebilmek için de mantık dışı katı bir inat ve uyum sergileyebilmişlerdir. İşte bu nedenden ötürü, Tanrı daha birçok defalar kendi adına düzenlenen kurban törenlerine katılmak ve diğer tanrılardan daha üstün olduğunu belirlemek için de, onların yapamadıklarını yapıp bu kurbanları yemek zorunda kalmıştır:

“Süleyman dua etti. Ve, yukarıdan gelen ateş kurbanları yaktı.” (58.1:2/10)

Ve, putlara olacağına benim için düzenlensin; insanları put tapımına çekeceğine, onları zihinsel olarak bana yönlendirsin seçeneğini tercih eden Tanrının, hayvan adağı şeklinde sürmesine müsaade ettiği bu törenler de nihayet son bulacaktır. Nitekim Musa peygamberden çok daha sonraları, Hz. Süleyman devrinde gerçekleştirilen bu olay belki de bu katılımların sonuncusu olmuş, uzun süredir yeri ve zamanı kollanan değişim, bu peygamberle birlikte kabul ettirilerek, kurban tapımı çok basit bir düzeye indirgenebilmiştir:

“Süleyman Peygamber zamanında kurban olayı yasaklanmıştır. Kanlı ve kansız kurban, din törenlerinden kaldırılmıştır. Koyun, dana, sığır kurbanları terk edilmiş; bu kurbanların yerini ekmek ve çöreklere kadar uzanan, hamur mamulatı maddelerin fakirlere dağıtımı almıştır.” (110:28)

Görüldüğü gibi, daha önce yaşanan olumsuz tecrübenin etkisiyle olsa gerek, tam bir iptale gidilmeyip sembolik bir araç kullanımı ile tören devamı sağlanmıştır ki, günümüzde de halen bu şekliyle tapınılır.

Bu değişimden asırlar sonra yine İbranilere gelmiş olan İsa Peygamberle, adına her ne kadar Hristiyanlık da dense, gerçekte Museviliği biraz daha ıslah etmeyi, tamamlamayı amaçlayan yeni bir uygulama başlatılmıştır. Musevilikteki ibadet şekillerinin çok daha hafifletilmiş ya da kaldırılmış, tekrar dönülenlerin bir kez daha yasaklanmış olduğu bu öğreti ile birlikte İbrani toplumunun din evrimi tamamlanmış, fakat İbraniler yine o eski zor değişir tutumlarını öne çıkararak bu yeni emir ve öğütlere kapanmışlar; bu durumda ise, yeni öğreti sadece diğer toplumlara mal olmuştur.

Şimdi, bu iki dinsel aşama arasındaki büyük bir zihinsel değişime, dolayısıyla da Tanrının asıl amacına ışık tutan bazı ayetleri Tevrat ve İncil’den izleyelim:

“Diyarda oturanların putlarına tabi olarak, onlara kurban kesmesinler; ve biri sizi davet edipte, siz de onun kurbanından yemeyesiniz.” (57.A.2.-34/15)

“Putlara kurban edilen şeylerin yenmesine gelince, biliriz ki put dünyada hiçbir şey değildir, ve birden başka Allah yoktur. Yemesek de, yersek de bunun önemi olmaz.” (57.B.6:8/4,8)

İşte aynı Tanrı, Musa’ya başka İsa’ya başka emirler verebiliyorsa; gerçek amacının fiilleri değil zihinleri değiştirmek olduğu ve bu değişimin gerçekten hazmedilebilmesi içinse, belirli zaman aralıklarının aşılmasının önemi ortaya çıkmaktadır.

Şimdi, Tanrının İsa’dan 7 asır sonrası olduğu halde, yine ilk aşama yöntemlerine dönerek, bir başka putperest toplumla, Arap milletiyle nasıl uğraşabildiğini izleyelim:

“Senden önce kendilerine uyarıcı gelmeyen bir milleti uyarman için Rabbinden gönderildin.” (28:28/46)

“O putlar, ne onlara bir yardım edebilirler, ne de kendilerine yardım ederler...

“Haydi Allah’a secde edin ve ona kulluk edin...

“Onların Beyt yanındaki namazları da, ıslık çalmaktan ve el çırpmadan ibarettir.” (7:7/192,53/62,8/35)

Görüldüğü gibi, Araplar putlara tapmakla kalmayıp, kendilerine özgü ilginç bir namaz da kılmaktadırlar. Ve İslam dini kabul ettirildikten sonra, tekrar bu adete dolayısıyla da putçuluğa dönülmesine bir engel teşkil etmesi için olsa gerek, Tanrı şöyle bir uygulamada bulunacaktır:

“Ebu Cafer diyor ki; Tanrının birliğine inanıp, putlara tapmayı bıraktıktan sonra, İslâm Şeriatinde ilk önce farz edilen amel Namaz’dır.” (95:2/110)

Ve şimdi de, tüm o dönem putperest kavimlerinde görülen bir tapınım ürününü izleyelim:

“Kureyşliler taptıkları PUTLARI İÇİN kurban keserlerdi” (77:154)

İşte bu ilkel adeti, ya da bu adeti doğuran ilkel dürtüyü bastırmanın o aşamada bir yarar değil, aksine putlara tekrar dönüş gibi bir tehlikeyi oluşturacağı çok açıktır; ve yasaklama yerine o an için bu zaaftan faydalanılması, yani, yeni Tanrıya yönlendirici bir uygulamaya geçiş çok daha uygun olacaktır:

“O halde, Rabbin için (Putlar için değil!?..) kurban kes...

“Dört ayaklı davarlar üzerine, malûm olan günlerde Allah’ın adını (Putların değil!?..) ansınlar. İşte emir budur.” (26:22/28,30;108/2)

“Her ümmet için, kurbanlık hayvanların üzerlerine O’nun adını anarak kurban kesmeyi meşru kıldık. Sizin tanrınız tek bir Tanrıdır. O’na teslim olun.” (28:22/34)

Bu olay da böylelikle meşru kılınmıştır; ancak, artık putların adını anarak değil Allah’ın adını anarak, O’nun dini için uygulanacaktır. Müdahale edilen tüm eski kavimler için de aynı yöntemin kullanıldığı, genel bir yasaklamanın değil, bazı sınırlamaların getirildiği açıktır. Tam bir yasağın uygulanabildiği tek istisnai kavim, bilindiği gibi İbranilerdir ve buna da pek şaşmamak gerekir. Zira Muhammed ile gerçekleştirilen bu son uygulama sadece 23 sene sürerken, Musa ile başlayıp İsa ile son bulan ve onlarca İbrani peygamberin yer aldığı devasa din operasyonu ise, 1000 yıldan fazla bir süreci kapsayabilmiştir. Ve henüz bu sürecin ilk asırlarında yer alan Davud peygamber, Tanrının kendi dönemine kadar gerçekleştirdiği yoğun uğraşıların da bilinciyle, O’na şu övgüyü iletmiş ve bu sözler Kutsal Kitap Zebur’da şöyle yer almıştır:

“Göklerde ve yerde olanlara bakmaya tenezzül eden, yücelerde oturan Allah’ımız Rab gibi kim vardır?..

“Göklerde başka kimim var? Öğüdünle bana yol gösterirsin.” (57.A.16:113/5-6,73/24-5)

Sadece yeryüzünde değil, göklerdeki diğer dünyalara da benzer yardımlarda bulunduğunu, bir peygamberin sahip olduğu bilgiyle işte bu denli açık bir şekilde görebildiğimiz Tanrı, şüphesiz tüm dünyalarda temelde aynı öğütleri veriyor olmalıdır:

“Adalet ve doğruluk edin, zorbalık etmeyin.” (57.A.18:22/3)

“Söz söylediğiniz zaman, adaleti gözetin.” (26:6/151-52)

“Katletmeyin” (57.A.2:20/13)

“Biz hiç kimseye gücünün üstünde bir şey teklif etmeyiz. Katımızda hakkı söyleyen bir kitab vardır.” (7:23/62)

“Düzeltilmişken, yeryüzünde bozgunculuk yapmayın.” (28:7/56)

Şimdi, uğradığı dünyalara o dönem koşullarına göre düzen getiren bu Tanrıyı, Zebur’dan; O’nu bir uçuşu sırasında gözlemleyen Davud peygamberin izlenimlerinden görelim:

“Ve, bir kerubiye binip uçtu. Önündeki parıltıdan onun koyu bulutları geçtiler. Rab, göklerde gürledi.” (57.A.16:18/10-3)

Bir sonraki konuda, kerubi ismi verilen bu özel taşıtı, ona bir üs teşkil eden bulutuyla birlikte inceleyeceğiz. Şimdi buradaki örneğe dikkat edilecek olursa, koyu yani kesif bir maddeden yapılı Tanrı bulutu ilerlerken, daima kendi önündeki ışıltı içinden geçiyor gibi algılanmaktadır ki bu, sadece ön kısım aydınlatılmış bir Tanrı Taşıyıcıdan başka bir şey değildir.

İşte Davud peygamberin, ihtimalen Tanrıdan aldığı bilgiyle bildirebildiği diğer dünyalara müdahale olgusunda da, bu ve benzer bulutlar şüphesiz birer taşıyıcı rolündedirler. Tanrının, ihtimalen henüz kültürel evrimlerinin en alt basamaklarında yer alan gezegenlere karıştığını, buralara o an için gereken dinsel, sosyal, hukuksal kuralları öğütlediğini söylemek mümkündür. Bu kurallardan bir kısmı, her insanı her çağda ilgilendirecek “adalet” kavramı gibi, reddedilemez genel kavramlarla ilgilidir, ancak, gerek bu değerlerle alakalı, gerekse de diğer kavram ve bunlara ait uygulamaların tümüyle mutlak doğrularla ilgili olacağı ise düşünülemez. Zira Tanrının bu değerleri, o an uğraşmakta olduğu ümmetin hazm gücü ve diğer koşullara göre, onlara özgü bir nitelikte uyarlaması kaçınılmaz gözükmektedir:

“Her biriniz için bir yol, bir yöntem kıldık.” (28:5/48)

İşte ilgilenilmiş her millet için ayrı ayrı uygulamaların belirlenişi; şüphesiz onlar üzerinde başarılabilenlerle olduğu kadar, o toplumların yapıları ve süreç içi tepkileri ile de sınırlı bir gelişim göstermiş olmalıdır. Bir örnek verilecek olursa, özellikle İbraniler üzerindeki uygulama sırasında, kavmin gösterdiği birçok tepki; birçok yasak ve cezai yaptırımların konulmasıyla sonuçlanmıştır. Ve Tanrı tüm uygulamalarında aynı adil ortamı, çatışmasız bir ilişkiler yumağını, olabildiğince oluşturmaya çalışırken, aynı konu için belirlediği kanun ve cezalar ise, İbraniler için başka, Araplar için bambaşka şiddetlerde olabilmiştir. Tanrı neden böyle bir yol izlemiş, niçin ortak kurallara tabi bir ümmet oluşturmamıştır ve koyduğu şeriat kurallarının bazılarında hangi ilkel kavimlerin adaletsiz ve şiddet dolu cezaları örnek alınabilmiştir. İşte bu geniş konuyu ayrı bir başlık altında, ileride ayrıntılarıyla anlamaya çalışacağız.

Şimdi, UFO’larla gelen bu dinin, dünyada şekillenmiş ya da getirilmiş nitelikteki olumlu olumsuz tüm kurallarını bir yana bırakarak, asıl amacını; kavimlere göre değil, ihtimalen dünyalara göre dahi hiçbir değişim göstermeyen Evrensel Gayesini anlamaya çalışalım:

“O, Âlemlere öğüttür.” (7:81/27)

“Kur’an, âlemler için bir öğütten başka bir şey değildir.” (28:68/52)

“Bu Kur’an insanlara bir tebliğdir. Bununla uyarılsınlar. O’NUN YALNIZCA TEK TANRI OLDUĞUNU BİLSİNLER VE SAĞDUYU SAHİPLERİ ÖĞÜT ALSINLAR DİYE GÖNDERİLMİŞTİR.” (7:14/52)

“Bunlar, gerçeği açıklayan Kitab’ın ayetleridir. Biz, onu anlayasınız diye, Arapça bir Kur’an olarak indirdik.” (28:12/1-2)

“O, katımızda bulunan ana kitaptadır.” (7:43/4)

“Dikkat et. Bu Kur’an bir öğüttür. Dileyen onu öğüt kabul eder.” (28:80/11-2)

Konumuzun başlarında, Tevrat ve İncil’in de aynı kaynaktan indirildiğini görmüştük. Bu kutsal kitaplar İbranilere indirildiği için, doğal olarak onların dilinde olarak gelmiş olup, tıpkı Kur’an gibi Ana Kitabın birer çevirisidirler. Gerçeği açıklayan diye nitelenen bu Ana Kitab, şüphesiz ki başka dünyalara da başka lisan ve isimlerle gönderilmekte ve her şeyden önce en önemli gerçeği, Kozmik bir Allah bilgisini açıklamaktadır:

“Allah, her şeyi kuşatandır.” (26:2/126)

“O’nun kürsüsü, gökleri ve yeri kaplamıştır.” (7:2/255)

“Gök Allah’ın tahtıdır.” (57.B.l:5/34)

“O hakikaten her şeyi çepeçevre kuşatandır.” (26:41/54)

“İnsanları çepeçevre kuşatmıştır.” (26:17/60)

“O’na gözler erişemez. O latiftir.” (26:6/103)

“O her şeyden haberdardır.” (26:67/14)

“O, göklerin ve yerin Allah’ı, içinizi dışınızı bilir.” (28:6/3)

“Geceleyin sizi ölü gibi uyutan, gündüzün yaptıklarınızı bilen O’dur.” (28:6/60)

“O’dur ki, geceleyin sizi öldürür, gündüzün ne işlediğinizi bilir, sonra, belirlenen süre geçirilip tamamlansın diye gündüzün sizi diriltir.” (7:6/60)

“Sizi yaratan, sizin için kulaklar, gözler ve kalpler var eden O’dur. Ne az şükrediyorsunuz? Sizi yerde yaratıp, yayan O’dur.” (28:67/23-4)

“O, sizi aşama aşama yarattı.” (7:71/14)

“O sizi çamurdan yaratandır.” (28:6/2)

“Yerde yürüyen hayvanlar ve kanatlarıyla uçan kuşlar da ancak sizin gibi birer toplulukturlar.” (28:6/38)

“O, sizi anaların rahminde kararlaşmakta olarak yaratandır. Anlayan millet için, ayetleri uzun uzadıya açıkladık.” (28:6/98)

“O, gücü her şeye yeten tek Allah’tır. Gökleri ve yeri GERÇEKTEN yaratan O’dur. Dikkat edin, güçlü olan O’dur.” (28:39/4-5)

“Rabbiniz Allah, işte budur. O’ndan başka Tanrı yoktur. Her şeyin yaratıcısıdır. O’na kulluk edin.” (7:6/102)

“Hamdolsun o Allah’a ki, gökleri ve yeri yarattı. Karanlıkları ve aydınlıkları var etti.” (7:6/1)

“Hakikatte Allah’ın ne olduğunu sen bilmedin mi? Göklerin ve yerin mülkü O’nundur. Göklerin ve yerin yaratıcısıdır O.” (26:2/117,5/40)

“Gökleri ve yeri altı günde yaratan O’dur. Bunları yaratırken Arş su üzerinde idi, kâinatta sudan başka bir şey yoktu.” (7:11 /7)

“Başlangıçta boşluk üzerinde hareket eden varlık, sadece Kutsal Ruh’tu.” (43:52)

“Her şey onun ile oldu, ve olmuş olanlardan hiçbir şey onsuz olmadı. Hayat onda idi, ve hayat insanların nuru idi.” (57.B.4:1/14)

“Allah’ın Ruhu suların üzerinde hareket ediyordu. Ve, suların kendileriyle kaynaştığı hareket eden her canlı mahluku yarattı. Ve, altıncı gün yerin hayvanlarını cinslerine göre yarattı.” (57.A.1:1/ 2,21,25)

“Allah, bütün canlıları sudan yaratmıştır. Kimi karnı üzerinde sürünür, kimi dört ayakla yürür, kimi iki ayakla yürür. And olsun ki, açıklayıcı ayetler indirmişizdir.” (28:24/45-6)

Ve işte, üç kutsal kitapta yer alan bu açıklamalar, burada sıralananların bir yüz misli kadar daha çoğaltılabilir, ancak bu sınırlı düzeydeki bilgiler dahi şayet yeterince düşünülecek olurlarsa, yeterli mesajları da verebileceklerdir. Şimdi, bu bilgileri açıklayan Tanrının gerçekte ne anlatmak istediğini, genel hatlarıyla netleştirmeye ve kavramaya çalışalım. Her şeyden önce dikkat edilecek olursa, Tanrının kendi dışında bir Tanrıyı, Evrenle bütünleşen Kozmik bir gücü tanımlamaya ve gücü her şeye yeten gerçek Tanrının sadece o olduğunu vurgulamaya çalıştığı görülecektir. Kozmik Tanrısal güç; gözlere görünmeyen bir yapıdadır ve bu Tanrısal Beden Dünya ile birlikte Evrendeki her noktayı, her dünyayı, buralarda oluşturduğu tüm canlıları çepeçevre kuşatmakta, yani iç içe bulunmaktadır. Şimdi, bu gücü daha da iyi anlayabilmek için tasavvuf felsefesinin temel bir inancını izleyelim:

“Nur, tasavvuf düşüncesinde; Evrende görünüş alanına çıkan, zuhur eden Tanrıyı dile getirir. Bu düşünce biçimine göre, Tanrı bir nur kaynağıdır, Nur’dur.” (43:71)

Bu bilgiyi bağlantılı bazı ayetlerle birlikte değerlendirecek olduğumuzda; Kozmik Tanrının, evrenin ve evrende yer alan canlı cansız tüm varlıkların bir anlamda bizzat kendisi olduğu, ancak kendi bedeninden oluşturduğu bu maddesel âlemden bağımsız ve onu kuşatıcı bir şekilde de var olduğu; fiziksel olmadığı için gözle algılanamayan bu asli bedenin ise, maddesel olanı sürekli olarak yaratmaya ve yönetmeye devam eden bir konumda bulunduğunu söyleyebilmek oldukça mümkün gözükmektedir. Evet, Tanrı bir anlamda kendi kendisini oluşturan, yaratan bir Kozmik güçtür. Mevcut bilgi yapımızla, bunun tam anlamıyla anlaşılabilmesi, dolayısıyla da kabulü zor görünse de, gelecekte şüphesiz bu yolda birkaç adım daha atmak ve de, evreni, evrenle birlikte Tanrıyı biraz daha iyi tanıyabilmek hiçte olanak dışı olmayacaktır.

Şimdi, söz konusu bilgilere dönüp bazı ayrıntılara dikkat edecek olursak, Kozmik gücün, şu anki evrenin yer aldığı boşlukta, ismine “SU” denilen aracı bir unsur ile birlikte bulunduğu, bu unsuru etkileyerek bildiğimiz suyun da yer aldığı tüm maddeleri oluşturduğu, ardından ise bu kez madde ve suyu öz olarak kullanarak biyolojik yaşamı yarattığı görülebilecektir. İşte tüm bu oluşum süreci ise altı gün olarak bildirilmekte olup, burada “gün” olarak belirtilen kavramın, zamanı değil de oluşum aşamalarını nitelediği ise çok açıktır. Ve bu altı dönem, şüphesiz ki süre açısından birbiriyle aynı olmak zorunda olmayıp, her biri ayrı bir varoluş aşaması olan yaratılış günleri, ihtimalen binlerce hatta milyonlarca yılı kapsamış olmalıdır. Evrimle ilgili Tevrat ayetinden anlaşılacağı üzere, altıncı dönemin gelebilmesi ve insan dâhil tüm kara canlılarının oluşabilmesi için, bir önceki günün yaşanması, yani su canlılarının oluşması gerekmektedir.

Yani Kozmik Tanrı hem deniz, hem de kara canlılarını aynı anda yaratmayıp, önce denizde hayatı başlatmakta ve ancak buradaki oluşum tamamlandıktan sonra kara canlılarını oluşturmaktadır ki, şayet Allah’ın yaratıcı ruhunun sadece denizler üzerinde (dolayısıyla içerisinde) dolaşarak etkin olduğu, olabileceği ortamı bulduğu da dikkate alınacak olursa, karadaki canlı türlerinin yaratımı için gerekli ilk prototiplerin sudan çıktığı açıklık kazanmaktadır.

Şimdi, dünyadaki yaşamın bir tür evrimle sularda başlayıp karada türlerine ayrılarak devam ettiğini bildiren söz konusu Tevrat ayetlerini, ardından ise, bu evrim ayetlerini tamamlayıcı bir nitelik taşıyan ve kara canlılarının oluşumundan söz eden Kur’an ayetini anımsayalım:

“Allah’ın ruhu, suların üzerinde hareket ediyordu. Ve suların kendileriyle kaynaştığı hareket eden her canlı mahlûkatı yarattı. Ve altıncı gün yerin hayvanlarını cinslerine göre yarattı.” (57. A.1:1/2, 21,25)

“Allah, bütün canlıları sudan yaratmıştır. Kimi karnı üzerinde sürünür, kimi dört ayakla yürür, kimi iki ayakla yürür. And olsun ki, açıklayıcı ayetler İNDİRMİŞİZDİR.” (28: 24/45-6)

Sudan meydana gelmiş söz konusu tüm bu canlıları oluşturan ilk taslaklar karaların kuru toprak yüzeylerinde değil de, şüphesiz ki suyla kaplı kısımlarda, yani tıpkı su canlıları gibi denizlerde hayat bulmuş, suyla bedenlenip yapılanmış olmalıdırlar. Şayet, gerek suda yaşayacak, gerekse de genlerindeki programa göre evrimleşmeye (aşama aşama değişime uğrayarak yapılanmaya) denizde başlayarak karalara çıkacak olan tüm canlı prototiplerinin birer biyolojik organizma, dolayısıyla da tamamına yakın kısımlarının sudan oluştuğu dikkate alınacak olursa, bu ayetin biyolojik olarak da evrimsel nitelik açısından da değeri ortadadır.

Ve şimdi de, evreni, evrende yoktan (aslında; ismine “Su” denilen bir ara maddeden) dünyaları yaratan, buralarda denizleri oluşturarak hayatı suda başlatan kozmik gücü, yukardaki ayetle aynı sûre (Nûr) içerisinde yer alan çok önemli bir tanıtıcı ayetten izleyelim:

“Allah, göklerin ve yerin Nûr’udur. O’nun nûr’u, içinde ışık bulunan bir kandil yuvasına benzer. O ışık bir cam içindedir, cam ise, sanki inci gibi parlayan bir yıldızdır. (Allah) Nûr üstüne nûr’dur.” (28:24/35)

İşte, tüm evreni kaplayan Nûr’undaki bir çeşit dönüşümle, gökleri ve yeri yaratan Tanrı, doğal olarak var olan her şeyinde kaynağıdır. Bu ayeti tüm bağlantılarıyla açıklayabilmek için gerçekten yüzlerce sayfa tutan bilgi, belge ve düşünce sentezi gerekmektedir. Zira konu sadece Tanrının tanımlanmasıyla sınırlı kalmayıp, yoktan yaratışa ve onunla bağlantılı birçok ilginç, şaşırtıcı gerçeğe kadar uzanmaktadır. İşte bu nedenden ötürü tekrar evrim hadisesine dönerek, bu nûr üstüne nûr olan üstün YARATICI ENERJİ kontrolünde gerçekleşen evrim gerçeğini daha iyi anlamaya çalışalım:

“Ve, gökler ve yer, ve onların bütün varlıkları itmam olundu. Ve, Allah yaptığı işi yedinci günde bitirdi, ve yaptığı bütün işten yedinci günde istirahat etti.” (57.A.l:2/l-2)

“Allah, sizi yerden bitirir gibi yetiştirmiştir.” (28:71/17)

“Sizi yerden inşa eden O’dur.” (7:11/61)

“Göklerin ve yerin, ve bunlar içinde yayıp ürettiği bütün canlıların yaratılışı O’nun ayetlerindendir...

“Sizi yaratmasında, ve yeryüzüne yayıp üretmekte olduğu her bir canlıda, sağlam bilgi edinecek bir zümre için ayetler (işaret, belge) vardır.” (26:42/29,45/4)

Tevrat ve Kur’an’ın bu birbirini tamamlayıcı ayetlerine dikkat edilecek olursa, evrenin ilk hali, içerisinde yaratılan varlıkların; türlerine göre yayılımı ilk altı dönemle birlikte bitmiş, ama yaratılış halen sürmektedir. Zira şu anda bu sürecin yedinci döneminde bulunulmakta olup, öncekilere kıyasla istirahat günü olarak nitelenen bu aşama; üreme yoluyla oluşum aşamasıdır. İşte buraya kadar olan tüm oluşum evrimsel, yani sürekli olarak birbirine dönüşüm ve gelişimle ortaya çıkabilen bir yaratıdır. Bu oluşumun çekirdeği Kozmik Enerjiden ihtimalen birçok aşamadan sonra, önce gaz bulutları oluşmuş, bunlar toz bulutlarına, katı maddenin yapı taşı olan bu bulutlar ise yıldızlara ve nihayet gezegenlere dönüşerek, beşinci ve altıncı günlerdeki evrime geçiş yapılabilmiştir. Ve bu evrimin üreme şeklinde süren yedinci aşamasında da, yaratılış yine dönüşüm ve gelişimlerle meydana gelmektedir:

“Gökleri ve yeri altı günde yaratan O’dur. O, canlıları babaların sülbünde kararlaşmış, ve anaların rahminde kararlaşmakta iken de bilir.” (28:11/6-7)

“Sizi topraktan, sonra nutfeden, sonra kan pıhtısından yaratan, sonra da sizi bebek olarak dünyaya çıkaran O’dur. Belki artık düşünürsünüz.” (28:40/67)

Şimdi bu süreci, oluşumun başlangıcına doğru düşünerek anlamaya çalışalım. İnsanın bir prototip aşaması olarak görülebilecek bebek formunun oluşumu için bir kan pıhtısı, yani bölünerek kümelenmeye başlamış bir hücre grubu gerekmektedir. Bu evrenin başlayabilmesi için ise bir nutfe, yani sperma oluşumu gerekli olup; bu spermanın özünü oluşturan ve insanı yaratacak bilgilerin kodlanacağı genlerin yapı maddesi ise, tamamen topraktan süzülerek elde edilen temel unsurlardan oluşabilmektedir. Şöyle ki, bilindiği üzere insan vücudunda gerçekleşen tüm işlemlerde besinlerden elde edilen yapı taşları kullanılmakta olup, bunlar ise bitkiler tarafından tamamıyla topraktan ayrıştırılarak elde edilmektedirler. Anlaşılacağı üzere, gerek bitkiler, gerekse de onları kullanarak oluşan hayvan türleri olsun, temelde canlıların hepsi toprak yiyerek var olmak ve topraktan üremek zorundadırlar. Ve şüphesiz ki, canlıların sudaki ilk oluşumları sırasında da bu toprak unsuru mutlaka rol oynamış ya da yaratıcı tarafından kullanılmış olmalıdır

İşte, Kozmik bir gücün başlangıçtan beri çeşitli aşamalarla, dönüşümlerle gerçekleştirdiği bu evrimsel yaratının 7. gün boyutu ise, cansız maddeden canlı varlık formlarının bu şekildeki üretimiyle halen sürmekte olup, şimdi bu üretimin diğer gezegenlerde meydana getirdiği insanlardan söz eden ayetleri izleyelim:

“Haberiniz olsun ki, göklerde kim var, yerde kim varsa hepsi şüphesiz Allah’ındır.” (26:7/206)

“Göklerde ve yerde bulunan kimseler, Hepsi O’nundur, hepsi O’na itaat etmektedirler.” (7:30/26)

“Allah, O’ndan başka Tanrı olmayan, kendisini uyuklama ve uyku tutmayan, diri, her an yaratıklarını gözetip durandır. Göklerde ve yerde olan ancak O’nundur. Onların işlediklerini ve işleyeceklerini bilir. Dilediğinden başka, ilminden hiçbir şeyi kavrayamazlar.” (28:2/255)

Görüldüğü gibi, göklerdeki diğer dünyalarda da insanlar bulunmakta olup, Tanrının yarattığı ortamlarda yaşamak ve biyolojik yaşam kurallarına uymak zorunda olan tüm bu insanların ise istisnasız bir itaat içerisinde bulundukları bildirilmektedir. Ancak, buralarda oluşturulan ya da oluşan tek Tanrı inancı sonucunda, Tanrıya bildiğimiz anlamda da yani dinsel tapınım da söz konusudur:

“Göklerde yerde bulunan kimseler, insanlardan birçoğu hep O’na secde ediyorlar.” (7:22/18)

“Göklerde ve yerde bulunan her canlı ve melekler, büyüklük taslamaksızın Allah’a secde ederler.” (28:16/49)

“Göklerde ve yerde kim varsa hep O’nundur. O’nun safında bulunanlar, O’na kulluk etmekten büyüklenmez ve yorulmazlar.” (7:21/19)

“Doğrusu Rabbinin katında olanlar, O’na kulluk etmekten yorulmazlar, O’nu tenzih ederler ve yalnız O’na secde ederler.” (28:7/206)

“Göklerde ve yerde bulunanların hepsi, Allah’ın şanının yüceliğini anmaktadır.” (7:64/1)

“O; yaratan, var eden, şekil veren Allah’tır. En güzel isimler O’nundur. Göklerde ve yerde bulunanların hepsi O’nun şanının yüceliğini ANARLAR” (7:59/24)

Şimdi, göklerdeki meleklerin Kozmik Yaratıcıya olan bağlılığına ışık tutacak bir hadisi izleyelim:

“Biz, Resûlullah’ın yanında bulunuyorduk. Resûlullah, ‘Halkın iman yönünden en üstünü kimlerdir?’ diye sordu. Biz, ‘Meleklerdir’ diye cevap verdik. Resûlullah, ‘O zaten bellidir. Siz başkalarını söyleyin’ diye buyurdu.” (91:406)

İşte dünyadaki değil evrendeki halklardan biri ve ihtimalen de bilincine vararak inandıkları Kozmik Tanrıyı diğer halklara tanıtan bir grup olan bu melekleri, şimdi arza ilk dönemlerdeki gelişlerinde izleyelim:

“Güzel dünya kızlarını gören melekler onlara âşık oldular, ve aralarında konuşup şöyle dediler: İnsanoğullarının kızları ile birleşip, kendimize nesiller kuralım. Ve, büyükleri olan Şamyaza dedi: Görevinizi yapamayacağınızdan korkarım, ve bu suçunuzdan ben sorumlu tutulacağım! Fakat onlar cevap verdiler: Kötü bir şey olmayacak. Bizden isteneni de yerine getireceğiz. Verilen vazifeyi yapacağız. Ve, bu melekler Armon dağlarının eteklerine, Arads bölgesine inmişlerdi.” (9:210)

Bu bilgiler İdris peygambere ait olduğu tahmin edilen ve şu anda İngiltere’nin British Museum’da korunan kadim bir kutsal kitapta yer almaktadır. Ve şimdi de, Nuh peygamber dönemindeki benzeri bir olayı anlatan Tevrat ayetlerini izleyelim:

“Ve vaki oldu ki, Allah oğulları adam kızlarının güzel olduklarını gördüler, ve bütün seçtiklerinden kendilerine karılar aldılar. Ve Rab dedi: Ruhum insan ile ebediyen çekişmeyecektir, ÇÜNKÜ O DA ETTİR Allah oğulları insan kızlarına vardıkları ve bu kızlar onlara çocuklar doğurdukları zaman, o günlerde hem de ondan sonra, yeryüzünde Nefilim (iri adamlar) vardı. Ve, Allah Nuh’a dedi: Seninle ahdimi sabit kılacağım.” (57.A.1:6/1-4,18)

İşte kendisinin de etten bir varlık olduğunu bu denli açık bir şekilde belirten Tanrı, peygamberi Nuh’a, emirlerine uygun olarak yaşamaları ve buna karşılık kendisinin insanlara iyi davranacağı türünden birçok şey söyleyecektir ki böylece bugünkü üç büyük dinin temeli de atılmış olacaktır. Şimdi, bu olayla ilgili bazı bilgileri Kur’an ayetlerinden izleyelim:

“Doğrusu Nuh, çok şükreden bir kuldu.” (28:17/4)

“Daha önce Nuh’u doğru yola eriştirdik.” (28:6/84)

“Allah Nuh’a buyurduğu şeyleri, size de din olarak buyurmuştur. Ey Muhammed, sana vahyettik. İbrahim’e, Musa’ya ve İsa’ya da buyurduk.” (28:42/13)

Görüldüğü gibi, Nuh dönemindeki bu Tanrı, günümüzdeki üç büyük dinin de tanrısıdır. Dünyaya geliş amaçları, ihtimalen diğer dünyalara gidişlerindeki gayeden çok da farklı olmayan bu misyonerlerin, gerçekte biyolojik bir varlık türünden başka bir şey olmadıkları, tanıttıkları Allah kavramıyla hiçbir alakaları olmadığı ve olamayacağı bir hayli belirgindir. Dikkat edilirse, Allah oğullarının başında Rab bulunmakta olup, program dışı gerçekleştiği açık olan bu gelişme başlangıçta onu rahatsız etmektedir, ancak bu rahatsızlık onu ortak yönleri görmeye yönlendirdiğinde ise; Tanrı, normalde olmaması gereken bu soy karışımından ötürü ruhsal bir çekişme duymaya gerek olmadığını, zira her iki tarafın da sonuçta aynı kökenli canlılar olduklarını açıklayabilmektedir.

Ve, indirdikleri kutsal kitaplarda her ne kadar kendilerini Tanrı olarak tanıtmış olsalar da, gerçekte tek Tanrının Kozmik bir Tanrı olduğunu da vurgulayan bu varlıklar, üç kutsal kitapta da iki Tanrı kavramını sürekli iç içe vermişlerdir:

“O zaman Süleyman dedi: Rab koyu karanlıkta oturduğunu söylemiştir. Ve, Süleyman ellerini göğe açtı, ve dedi: Ya Rab, İsrail’in Allah’ı, ne yukarıda gökte ve ne aşağıda yerde senin gibi Allah yoktur. İşte, gök ve göklerin göğü seni alamaz. Dünyanın bütün kavimleri bilsinler. Rab Allah olan O’dur, O’ndan başka Tanrı yoktur. Ve dedi: İsrail’in Allah’ı, o Allah ki babam Davud’a ağzı ile söylemiş.” (57.A.10:8/12-27)

Süleyman peygamberin kavmine tanıttığı ilk Tanrı, şüphesiz ki tüm evreni kapsayan Kozmik Allah olup, bu kavramla iç içe benimseyebildiği, hâlbuki söyledikleriyle tamamen çelişmekte olan ikinci Tanrı ise, bu bilgileri dünyaya indirenidir. Şimdi, Süleyman peygamberin de mutlaka bildiği bir konuşmayı, babası Davud ile bu ikinci Tanrının bir söyleşisini izleyelim:

“Ve Rabbin meleği, Yebusi harman yerinin yakınında bulunuyordu. Ve kavmi vuran meleği gördüğü zaman, Davud Rabbe söyledi: İşte ben suç ettim, fakat bu koyunlar, onlar ne yaptılar?” (57.A.9:24/16-7)

Burada söz konusu olan meleklerle gerçekleştirilen bazı toplu imha olaylarını; binlerce on binlerce insanın ne tür silahlarla, niçin öldürülmüş olduklarını, gelecek konular kapsamında detaylıca göreceğiz. Şimdi, hem Kozmik Tanrı kavramını, hem de insanlarla iletişim kuran bu varlıkları, aynı ikilemle bu kez İncil’den izleyelim:

“Gök Allah’ın tahtıdır.” (57.B. 1:5 /34)

“Aynı civarda çobanlar vardı. Geceleyin kırda kalarak, sürülerini bekliyorlardı. Ve, Rabbin bir meleği onların yanında durdu, ve Rabbin izzeti onların çevresini aydınlattı, çok korktular. Ve birdenbire melek ile beraber gök ordusundan bir topluluk, Allah’a hamdederek dediler: En yücelerdeki Allah’a izzet... Ve vaki oldu ki, melekler çobanların yanından göğe çekildikleri zaman, onlar birbirlerine dediler: Haydi Beytleheme kadar gidelim, ve Rabbin bize bildirdiği bu şeyi görelim.” (57.B.3:2/8-15)

Anlaşılacağı üzere, Kozmik bir Allah’a hamdeden, O’na saygılarını belirterek söze başlayan bu melek topluluğu, bir Rab taşıyıcı içinden konuşmaktadırlar. Bu olayın gayesini ve neler bildirildiğini ilgili bir konu içerisinde tüm bağlantılarıyla inceleyeceğiz. Şimdi, Tanrının bir melek taşıyıcı içerisinden Musa ile söyleşisini anlatan bir Tevrat ayetini ve hemen ardından ise bu olayın tanrısı ile Kozmik Tanrı’dan söz eden bazı Kur’an ayetlerini izleyelim:

“Ve, Rab Musa’ya dedi: Seninle söyleştiğim zaman kavm işitsin, ve hem de sana ebediyen inansınlar diye, işte ben sana koyu bulut içinde geleceğim...

“Musa söyledi, ve Allah ona sesle cevap verdi.” (57.A.2:19/9,19)

“O peygamberler yok mu. Allah, onlardan biri ile söyleşmiştir...

“Allah, Musa’ya hitap ile konuştu.” (26:2/253,4/164)

“Ey Musa, verdiklerimle ve seninle konuşmamla seni insanlar arasından seçtim. Sana verdiğimi al ve şükret, dedi. Ona levhalarda her şeyden bir öğüt yazdık, ve her şeyi uzun uzadıya açıkladık.” (28:7/144)

“Mahlûklar O’na hitapta bulunmaya asla muktedir olamazlar.” (26:78/37)

İşte bu sonuncu ayet Kozmik bir Tanrı kavramını açıklarken, diğerleri ise, Musa’nın sadece bu olayda değil, daha birçok defalar kendisine hitapta bulunacağı bir Tanrıdan söz etmektedir. Ve dikkat edilirse, Musa’ya verilen Tevrat levhaları, o sırada aynı bulut içinde bulunan ve bu konuşmayı da dinlemiş olan melekler tarafından işlenmiştir. Hâlbuki Kozmik Tanrı’yı tanıtan bir diğer Kur’an ayetinde şöyle denilmektedir:

“Hamd, yardımcıya ihtiyaç göstermeyen Allah’a mahsustur. O’nu gereği gibi büyükle.” (28:17/111)

Ve, gerçek Tanrının bir bulut içerisine sığarak, varlığını bu şekilde sınırlama ve taşıttırmadan ne denli uzak olduğunu ise, yine bir Kozmik Tanrı ayetinden anlamak mümkündür:

“Nereye dönerseniz Allah’ın yönü orasıdır. Doğrusu, Allah her yeri kaplar.” (28:2/115)

İşte, o taşıyıcı bulutu da, içindekileri de, bulutun karşısında saygıyla bekleşen bütün insanları da kaplayan bu Kozmik Güçt’ür. Zira O, tüm Evreni olduğu gibi Dünyayı da tamamen, hiçbir noktası hariç olmamak üzere kuşatan, bir başlangıç ve son enerjisidir:

“Allah, her şeyi kaplayandır.” (28:4/130)

“Tanrı, gizlerin gizlisi, gizlilerin gizlisidir. O’nu tam olarak belirlemek olanaksızdır, ama O’nun varlığı eserleri içinde zayıf bir surette de olsa görünür.” (71:253)

Bir anlamda söylenecek olursa, Tanrı sadece kendisini kaplamaktadır. Zira onun eserleri olan canlı cansız tüm varlık ve mekânlar zaten onun varlığının birer dışa vurumlarıdır, ancak O’nu temsil edemez, sınırlayamazlar:

“Tanrı, Âlemin yeridir. Fakat, âlem onun yeri değildir.” (71:258)

Gerçek varlığı maddesel varlığını kapsayan Kozmik Tanrı, doğal olarak her an her yerde, dolayısıyla da insanlarında yanındadır. Şimdi bu özelliği, ilginç ve üzerinde düşünülmesi gereken bir ayetten izleyelim:

“GÖKLERDE ve yerde, ÜÇ KİŞİ GİZLİ KONUŞSA, mutlaka dördüncüleri O’dur. Beş kişi gizli konuşsa, mutlaka altıncıları O’dur. Bundan az, bundan çok da olsalar, nerede bulunsalar mutlaka O, onlarla beraberdir.” (7:58/7)

Ve şimdi de, Kozmik Tanrı bilincine neden varamadıkları hususunda, Arap kavmine yapılmış bir eleştiriyi görelim:

“Kendi kendilerine, Allah’ın gökleri, yeri ve ikisinin arasında bulunanları yarattığını düşünmezler mi? “ (28:30/8)

Ve, İslamiyet’in kabulünden çok önceleri dikilen bir Orta Asya Türk anıtında şu bilgiler kayıtlıdır:

“Tanrı, sonsuz bir hayata sahiptir. Ezeli ve ebedidir. Her şeyi yaratan O’dur. Üstün bir kudret sahibidir. Yaşatır ve öldürür. Kâinatı yönetir. İrade sahibidir. Tanrı, cismani gök değildir. Tanrı kadirdir. Tanrı, her şeyi en iyi bilendir. İnsan, Tanrının buyruğundadır.” (97:33)

Tonyukuk anıtı üzerinde günümüze ulaşabilmiş bu Kozmik Tanrı tanımlarına, Türkler kendi kendilerine mi ulaşabilmişlerdir, bu tartışılabilinir. Ancak çok açık olan bir şey vardır ki bu, Hadid suresinin ilk dört ayetiyle, özde tamamen aynı tanımların getirilmiş olduğudur:

“O güçlüdür, hâkimdir. Göklerin ve yerin Hükümranlığı O’nundur. Diriltir, öldürür. O, her şeye kadirdir. O, her şeyden öncedir, sondur. Gerçek mahiyeti gizlidir. O, her şeyi bilir. Gökleri ve yeri yaratan O’dur. Nerede olursanız olun, O sizinle beraberdir.” (28:57/1-4)

Tekrar Tonyukuk anıtına dönecek olursak, bu anıtta kayıtlı bilgiler için üç ihtimalin varlığından söz edilebilinir. Kozmik Tanrı bilincine ya kendiliğinden, ya bir tanrının onlarla ilgilenmesi veya Kur’an’la, İncil’le, Tevrat’la gelen öğreti ile bir şekilde yakınlaşmayla ulaşılmış olmalıdır. Bu son ihtimal daha yüksek olasılıklı gözükmektedir, Zira

“Türkler, ilk dinleri Şamanizm’den sonra, önlerine geçen her dine girmişlerdir. Onların adetleri, rehberleri kendilerine neyi gösterirse iyi kötü demeyip arkasından gitmekti. Onun için, zaman gelmiş Türk aşiretlerinin reisi Budist olursa, bütün kavim Budist olmaya çalışmış veya Mecusi olursa Mecusi olmuştur.

Hülâsa, Türkler çamaşır değiştirir gibi din değiştirmişlerdir. Onlar Şaman olmuş, Ateşperest olmuş, Yahudi olmuş, Hristiyan olmuş ve en nihayet Müslüman olmuşlardır.” (77:148)

Çevrede etkilenebilecek tek tanrılı din olmadığı halde, yine de Kozmik Tanrı bilincinin var olduğu uluslar da söz konusudur. Nitekim eski Mısırlılara ait kadim bir dini şiirde, çok ilginç mesajların da yer aldığı, mükemmel bir Kozmik güç tanımıyla karşılaşmaktayız:

“Tanrı birdir, tekdir. O’ndan başka Tanrı yoktur.

Bir tanedir. O’dur her varlığı yaratan.

Bir ruhtur Tanrı, görünmeyen bir ruh.

Ta başlangıçta vardı Tanrı.

İlk varlıktır O. Hiçbir şey yokken O vardı.

Her şeyi O yarattı, kendi doğduktan sonra.

Zamanın başından sonuna kadar,

Ezelden beri süregelen varlığı, sonsuzluğa kadar sürecek.

Gizlidir Tanrı, kimse görmemiştir O’nu.

Benzerliğini bile gören olmamıştır.

İnsanlara ve TANRILARA görünmez.

Yarattıklarına sır kalır her zaman.

Tanrı yaratır, ama yaratılmaz. Doğmaz, ama doğurur.

Kendini doğurur, yaratır. Oluşturur da, oluşturulamaz.

Kendi varlığının yaratıcısıdır O.

Babasıdır Tanrıların, bütün kutsal varlıkların.” (40:151-52)

İşte bu kadar ilginç bir Kozmik Tanrı bilgisine kendiliğinden değil de, bir dış yardım sonucu sahip olunabileceğini düşünmek daha mümkündür. Binlerce yıl öncesinde bu mesajları o bölge insanına verenler, dikkat edilirse kendi konumlarını da vurgulamışlardır. Tanıttıkları Kozmik Tanrı, onlar ve onlar gibi olan tüm tanrılar için de bir sırdır; her varlık gibi bünyesinden doğdukları, O’nun tarafından yaratıldıkları bu Tanrıyı algılamaları mümkün değildir. Şimdi bunun neden olamayacağını, Hz. Muhammed’e verilmiş bir Kozmik Tanrı bilgisinden anlamaya çalışalım:

“Allah’ın hicabı Nur’dur. Eğer onu açsaydı, bütün mahlûkat yanardı.” (69.1:77/293)

Görüldüğü gibi, Tanrının gerçek varlığıyla, yarattığı Kâinat arasında bir çeşit engel bulunmakta olup, ancak bu ara örtü kalktıktan sonra algılanabilecektir. Fakat o zaman ise algılayabileceklerin varlığı sona ereceğinden, bu yine mümkün olamayacak, Tanrı hiçbir zaman görülemeyecektir.

Kozmik Allah’ın bu özelliğini biraz daha netleştirici diğer bir bilgi ise şöyledir:

“O, ateş demetlerinden örülmüş bir taht üzerindedir.” (71:253)

Buradaki taht kavramının tüm Kâinatı simgelediği, daha önceki ilgili bilgiler anımsanacak olursa kolayca anlaşılacaktır. Ve işte, Kozmik Tanrının her an her yerde aynı anda bulunuşu, her şeyden haberdar oluşuyla da ilgili olan bu örgü, tüm mahlûkatı bir anda sona erdirebilecek güçlü bir enerji ağıdır. Şimdi, Allah’ın bu özelliğinin Hz. Musa’ya nasıl bir gösteri ile anlatılmaya çalışıldığını izleyelim:

“Musa, tayin ettiğimiz vakitte gelip Rabbi onunla konuşunca, Musa; “Rabbim, bana kendini göster, sana bakayım” dedi. Allah: “Sen beni göremeyeceksin ama dağa bak, eğer o yerinde kalırsa, sen de beni göreceksin” buyurdu. Rabbi dağa tecelli edince onu yerle bir etti, ve Musa da baygın düştü.” (28:7/143)

Burada parçalanan dağ değil, Sina dağı üzerindeki bir kaya yükseltisi olmalıdır. Zira o sırada bulut taşıyıcılara ihtiyaç duyan Tanrının kendisi de bizzat dağ üzerinde bulunmakta olup, peygamberine Tevrat levhalarını vermek üzere gelmiştir. Söz konusu tanrının dağ üzerindeki bu gösteriyi nasıl gerçekleştirdiği, önceki örnekler anımsanarak değerlendirilebilinir. Bu olayda asıl önemli olan, Musa’nın Tanrıyı gerçek görünümüyle, ihtimalen ona bahsedilmiş olan gizil haliyle görme isteği karşısında, ona verilmek istenen mesajdır ki, bu başarılmış, Musa bu isteğinin neden imkânsız olduğunu kavrayabilmiştir.

Musa Peygamber dağdaki bu Tanrı Taşıyıcı buluttan çıkacak Kozmik bir Tanrıyla karşılaşamamıştır ama bu buluttan kendisine verilen, Tevrat levhalarıyla; Kozmik bir dinle tanışacak ve bu öğreti kendisinden sonraki peygamberlerde de yinelenecektir:

“Andolsun Musa’ya o kitabı BİZ verdik. Musa’dan sonra da birbiri ardınca aynı şeriatle memur peygamberler gönderdik...

“Deyiniz ki, onların hiçbirini diğerinden ayırt etmeyiz...

“O, Musa’ya ve İsa’ya da tavsiye ettiğimizi, sizin faideniz için şeriat yaptı.” (26:2/87,136,42/13)

Şeriat, bilindiği üzere, “Kurallarını Tanrının Belirlediği Hukuk Düzeni” anlamına gelmektedir. Her ne kadar aynı kaynaktan verilmiş olsa da, bu hukuk sistemi sunulurken, söz konusu kavimlere göre az çok bir değişime tabi tutulmuştur. Fakat değişmeyen, bu nedenle de, Ufo’larla taşınan Kozmik Din’in kendisi olan bir tek öğreti vardır ki bu, tüm Evren için tek bir Tanrı kavramının var olabileceği ve tapılacaksa O’na tapılmasının gerekliliğidir:

“İşte bu, Allah’ın ancak bir tek olduğunu bilsinler diye, bütün insanlara bir tebliğdir.” (26:14/52)

“Allah O’dur ki, geceyi içinde istirahat etmeniz için karanlık, gündüzü de işinizi görmeniz için aydınlık yaptı. İşte her şeyin yaratıcısı Rabbiniz Allah budur.” (7:40/61-2)

“O, gücü her şeye yeten tek Allah’tır. Gökleri ve yeri gerçekten yaratan O’dur. Geceyi gündüze dolar, gündüzü geceye dolar. Her biri belirli bir süreye kadar yörüngelerinde yürüyen, güneş ve ayı buyruk altında tutar. Dikkat edin, güçlü olan O’dur.” (28:39/4-5)

“Gözler O’nu görmez, O bütün gözleri görür. İşte, Rabbiniz Allah budur. O’ndan başka Tanrı yoktur, her şeyin yaratanıdır. Öyleyse O’na kulluk edin.” (28:6/102-3)

“Göklerde ve yerde, öğleye erdiğiniz zaman da günün sonunda da hamd 0’na mahsustur.” (7:30/18)

Ve bu sonuncu ayete dikkat ettiğimizde onun, çeşitli dünyalara gönderilen elçilerle yinelenen ilk ortak ayetlerden olduğunu, çünkü burada hitap edilenin sadece dünya insanları olmayacağını; göklerde ve yerdeki dünyalarında yaşayan birçok düşünebilir insanın söz konusu olduğunu işte tüm bu insanlara, öyle ve akşama ulaştıkları zaman asıl yaratıcılarına hamd etmeleri gereği belirtilerek Evrensel bir dinin Kozmik Tanrısı TANITILMAKTADIR.

“Biz, çok esirgeyici Allah’tan başka tapılacak tanrılar yapmış mıyız?” (26:43/45)

16. BÖLÜM

Tanrı Yehova

Tevrat’ta yer alan ismiyle Tanrı Yehova, çağımızda milyarlarca insanın üyesi olduğu üç büyük kutsal dinin kurucu tanrısıdır. Yehova, bu dinlerin doğuş yeri olan Ortadoğu’ya başlangıçtan beri birçok peygamber göndermiş. Ancak bunlardan birisi hariç hiçbirine ismini açıklamayarak sadece Allah olduğunu söylemekle yetinmiştir. Şimdi, üç büyük dinin başlangıç anı da sayılabilecek bir zamana, Hz. Musa’ya peygamberlik verilen güne giderek bu istisnai anı izlemeye çalışalım:

“Ve Musa, kaynatası Midyan kâhini Yetro’nun sürüsünü güdüyordu; ve sürüyü çölün arkasına götürdü, ve Allah’ın dağına Horebe geldi. Ve Rabbin meleği bir çalı ortasında, ateş alevinde ona göründü. Ve gördü, ve çalı ateşle yanıyor ve çalı tükenmiyordu. Ve Musa dedi: Şimdi döneyim ve bu büyük manzarayı göreyim, çalı niçin yanıp tükenmiyor. Ve görmek için döndüğünü Rab görünce, Allah ona çalının ortasından çağırıp dedi: Musa, Ben babanın Allah’ı, İbrahim’in Allah’ı, İshak’ın Allah’ı ve Yakub’un Allah’ıyım. Ve Musa yüzünü örttü, çünkü Allah’a bakmaya korkuyordu. Ve, Rab dedi: İsrailoğullarını Mısır’dan çıkarmak için seni Firavuna göndereceğim. Ve Musa Allah’a dedi: Ben kimim ki, Firavuna gideyim, ve İsrailoğullarını Mısır’dan çıkarayım? Ve dedi: Gerçekten ben seninle olacağım, ve sen kavmi çıkardığın zaman bu dağ üzerinde Allah’a ibadet edeceksiniz.

Ve, Musa Allah’a dedi: İşte, ben İsrailoğulları’na geldiğim zaman, onlara Atalarınızın Allah’ı beni size gönderdi dersem, ve onlar bana: Onun ismi nedir? derlerse, onlara ne diyeyim? Ve Allah Musa’ya dedi: Ben, Ben olanım. Ve dedi: İsrailoğulları’na böyle diyeceksin: Atalarınızın Allah’ı Yehova beni size gönderdi; ebediyen ismim bu, ve devirden devre anılmam budur. Git ve İsrail ihtiyarlarını topla, ve onlara de: Atalarınızın Allah’ı Yehova bana göründü.

Ve, Allah Musa’ya söyleyip ona dedi: Ben Rab’im, ve İbrahim’e, İshak’a ve Yakub’a Kadir olan Allah olarak göründüm; fakat onlara Yehova ismimle malûm olmadım.” (57.A.2:3/1-16,6/2-3)

Ve, bir Allah’a isim sorma sonucu gündeme gelebilmiş bu Yehova adının aslında o kadar özel bir konumu da olmayıp, aksine oldukça genel bir anlam ifade etmektedir, Zira;

“Yehova, ‘var olan’ demektir.” (43:91)

Ve anlaşılacağı üzere, var olan ya da kozmik bir tanrıdan oluşmuş olan hemen her şeye aynı isimle hitap etmek mümkündür. Şimdi tanrının bilinen diğer isimlerini ve buna bağlı gelişmeleri anlamaya çalışalım:

“Rab; sahip, efendi anlamlarına gelmektedir.” (43:80)

“Tevrat’ta tanrının adı kimi yerde Yehova değil, Elohim olarak geçer. İbranicede Elohim sözcüğü, Tanrı anlamını dile getiren Eloah sözcüğünün çoğuludur ve TANRILAR anlamına gelmektedir.” (43:26)

“Allah oğulları arasında Rabbe benzeyen kimdir? Rab, Mukaddesler meclisinde çok heybetli bir Allah’tır.” (57.A.16:89/6-7)

Bir TANRILAR Meclisinden söz eden bu bilgiler Kutsal Kitap Zebur’da yer almakta olup, söz konusu Rab ise Tanrı Yehova’dan başkası değildir. İşte tüm bu bilgiler doğrultusunda, Yehova’nın sadece kendisini değil, gerçekte bir Yehovalar grubunu da simgelediği, ve her ne kadar yönetici konumda da olsa bu grupla birlikte hareket etme durumunda olduğu söylenebilir. Şimdi, Yehova’nın bu meclis içindeki özel Rab Allah konumunu anlayabilmek için, O’nun Musa ile yaptığı ilginç bir konuşmasını izleyelim:

“Ve Rab Musa’ya dedi: Bak seni Firavuna Allah gibi yaptım. Ve, kardeşin Harun senin peygamberin olacak. Sana emrettiğim bütün şeyleri sen söyleyeceksin, ve kardeşin Harun Firavuna söyleyecek.” (57.A.2:7/l-2)

Anlaşılacağı üzere, Yehova’nın nazarında; Allah gibi olabilmenin önemli şartlarından birisi şüphesiz ki muhatap olacakları ile doğrudan değil de, aracılar kullanarak iletişime giriyor olmasıdır. Nitekim Hz. Musa ve benzeri birkaç istisnai hâl dışındaki tüm emirsel bağlantılarda, Tanrı Yehova doğrudan devreye girmeyip daima aracılar kullanmayı tercih etmiştir ki bu, Musa ile iletişimin çeşitli safhalarında da söz konusudur.

Şimdi, Horeb dağının bir vadisinde gerçekleşen, bu Tanrı-kul söyleşisinin başlangıcındaki bir ilginçliği Tevrat ve Kur’an ayetlerinden izleyelim:

“Ve dedi: Buraya yaklaşma, çarıklarını ayaklarından çıkar, çünkü üzerinde durduğun yer mukaddes topraktır.” (57.A.2:3/5)

“O bir ateş görmüştü. İşte ona gidince, kendisine şöyle nida olundu: Ey Musa, şüphesiz benim, ben senin Rabbin. Haydi, pabuçlarını çıkar, çünkü sen mukaddes vadide, Tuva’dasın.” (26:20/10-2)

Ve Mısır’dan çıkışta, binlerce insan aynı vadide bulunacak, ama hiçbir kimseden de pabuç çıkarması istenmeyecektir. Şimdi bu olayın ardındaki asıl gayeyi, çağımızda yaşanmış yakın bir Ufo gözlemiyle belirlemeye çalışalım:

“Aracın etrafa yaydığı ışığın içine girdiği zaman, gözlemci, vücudunda hissettiği karıncalanmayla birlikte birkaç dakika süre ile hareket edememişti. Ağzını açıp herhangi bir kelime bile söyleyecek güçte değildi.” (18:51)

Anlaşılacağı üzere, Yehova böyle bir kilit söyleşide peygamberinin tutulmasını hiç istememekte ve olası bir manyetik şarjın toprak yoluyla deşarjını amaçlamaktadır ki, bu, Musa için herhangi bir insanda olabileceğinden çok daha büyük önem taşımaktadır. Zira Musa peygamber doğuştan konuşma özrü olan ve bu nedenle de zaten güç konuşan bir insandır. Ve alınan tedbirler çarık çıkarttırmayla da kalmayıp, Tanrının içinde bulunduğu ışığın gerektiğinde geri adım atmasına kadar uzanacaktır:

“Musa parlayan nura yaklaşınca, ateş geriye çekildi. Bunun üzerine Musa da korkup, geriye döndü. Çekip gitmek için gerilerken ise ateş Musa’ya yaklaştı, ve ona hitap edildi.” (95:1/601)

Ve işte bu hitaptan sonra söz konusu emirler verilir ve peygamberlik görevini üstlenen Musa kavminin yanına dönerek, kardeşi Harun’la birlikte kavmi Mısır’dan çıkmaya, Firavunu ise buna izin vermeye davet ederler. Daha önceki konularımızda, bu olayın nasıl gerçekleştirildiğini görmüştük. Ve kavim artık çöldedir. Tek tanrılı bir dini kurup, buna uygun olarak yaşayacakları yeni topraklarına doğru ilerlemeden önce Sina dağı yakınında durulmuş ve göç emri beklenmektedir:

“Ve Rab Musa’ya dedi: Sabaha kadar hazır ol, ve sabahleyin Sina dağına çık, ve dağın tepesinde önümde dur. Ve, hiç kimse seninle çıkmayacak, ve bütün dağda kimse görülmesin. Ve Musa Rabbin kendisine emretmiş olduğu gibi, erken kalktı ve Sina dağına çıktı. Ve Rab bulutta indi, ve orada onunla durdu. Ve Musa acele edip yere eğildi, ve secde kıldı. Ve dedi: Ya Rab, niyaz ederim, Rab bizimle gelsin.” (57.A.2:34/1-9)

Aslında Tanrı kavimle birlikte ilerleyecektir. Ancak emirlerine bir karşı geliş olayı yaşanmış ve Tanrı Yehova daha öncesinde şu kararı almıştır:

“Ve Rab Musa’ya dedi: Git, sen ve Mısır diyarından çıkarmış olduğum kavim, vereceğim diye and ettiğim diyara buradan çık. Ve senin önünden bir melek göndereceğim, çünkü senin aranda olarak ben çıkmayacağım, çünkü sen sert enseli bir kavimsin, belki yolda seni telef ederim. Ve kavim bu fena haberi işitince yas tuttular.” (57.A.2:33/1-4)

Musa’nın dağdaki çabaları sonucunda, Tanrı bir başka bulutu göndermek yerine, yine bir kendi bulutuyla onlara eşlik etmeyi kabul edecek ve bunun için ise eskisinden daha yoğun bir bağlılığı şart koşacaktır. Şimdi, ışıksız bir halde inen tanrısıyla karşılıklı söyleşisi sonrasında Musa’nın dönüşünü izleyelim:

“Ve, Musa Sina dağından indiği zaman vaki oldu ki, Musa Rab ile söyleştiğinden yüzünün derisi parladığını bilmiyordu. Ve Harun ile bütün İsrailoğulları Musa’yı gördüler, ve işte yüzünün derisi parlıyordu, ve ona yaklaşmaya korktular. Ve, Musa yüzüne bir peçe koydu.” (57.A.2:34/29-33)

Görüldüğü üzere, Tanrının bulutu ışıklı iken başka, ışıksız halde ise daha değişik ihtimalen zararsız manyetik etkilere neden olmakta, ve bir insanı gün ışığında dahi parıldayacak kadar şarj edebilmektedir. Ve şimdi, bu görüşme sonrasındaki diğer gelişmeleri izleyelim:

“Ve Rab Musa’ya dedi: Toplanma çadırının meskenini birinci ayın birinci gününde kuracaksın. Ve vaki oldu ki, mesken kuruldu, Rabbin Musa’ya emrettiği gibi yapıldı. O zaman bulut, toplanma çadırını örttü, çünkü Bulut onun üzerinde duruyordu ve Rabbin izzeti meskeni doldurmuştu.

Ve İsrailoğulları, bütün göçlerinde, bulut meskenin üzerinden kaldırıldığı zaman göç ederlerdi, fakat bulut kaldırılmazsa kaldırıldığı güne kadar göç etmezlerdi. Çünkü, bütün göçlerinde, bütün İsrail evinin gözleri önünde, Rabbin Bulutu gündüzün mesken üzerinde idi, ve geceleyin onda ateş vardı.” (57.A.2:40/l-34)

Tevrat’ta tüm ayrıntılarına kadar anlatılan ve tamamen Yehova’nın tariflerine, dağda Musa’ya gösterdiği örneklere göre hazırlanan bu çadır, büyük bir seyyar tapınaktır. Tapınağın tamamlandığı gün bu çadırın üzerinde sabitleşen Tanrı, geceleri de kendini ışıklandırarak kavminin onu görmesini sağlamakta, harekete geçtiğinde ise tüm kavim göç hazırlıklarına başlamaktadır.

Şimdi, sistematik hale getirilmiş bu göçün yaklaşık iki ay sonraki ilk kıpırdanışını, on binlerce insanın sıptlarına göre harekete geçişini izleyelim:

“Ve vaki oldu ki, ikinci ayda ayın yirminci gününde, şehadet meskeninin üzerinden bulut kaldırıldı. Ve ilk defa olmak üzere Rabbin emrine göre göç ettiler. Ve önce Yahudi oğulları göç etti. Ve Issakar ile Zebulun oğulları. Ve mesken söküldü, ve meskeni taşıyan Gerşon oğulları göç ettiler... Ordularına göre İsrailoğullarının göç etmeleri böyle idi. Ve İsrailoğulları Sina çölünden göç ettiler. Ve Rabbin dağından üç günlük yol göç ettiler. Ve ordugâhtan göç ettikleri zaman, Rabbin Bulutu onların üzerinde idi.” (57.A.4:10/11-34)

Üzerlerinde kendi hızlarında ilerleyen bir bulutla birlikte çölde üç gün aralıksız yürüyen bu insanlarda, ilk mola yerinde tepkiler belirmiştir:

“Ve kavm, kötülükten şikâyet edenler gibi oldu. Ve Rab işitti, ve öfkesi alevlendi. Ve, Rabbin ateşi onlar arasında yandı, ve ordugâhın kenarında olanları yedi. Ve kavm Musa’ya feryat etti, ve Musa Rabbe yalvardı. Ve ateş yatıştı, ve o yerin adı Tabera (Yanmak) konuldu, çünkü onların arasında Rabbin ateşi yandı.” (57.A. 4:11/1-3)

Ve, Rabbin ateşi şikayet eden etmeyen ayrımı yapmadan, sadece kamp yerinin en kenarında bulunanları yakmış ve böylece Tanrısal otorite tekrar sağlanabilmiştir. Yehova, bu ilginç göç boyunca benzeri birçok imha olayı daha gerçekleştirerek itaati ve hemen her mola yerinde kurdurduğu mabetteki ibadetlerde ise, yeni dinin kurallarını öğretecektir. Şimdi, Yehova’nın göç halinde dahi çok önem verdiği tapınak tesisinin Hz. İbrahim dönemindeki bir uygulamasını izleyelim:

“Tanrı İbrahim’e, yeryüzünde bana ibadet edilecek bir ev yap diye bildirdi. O yola çıktı, Mekke’ye geldiğinde Tanrı İbrahim’e Sekine’yi gönderdi. Sekine, sert ve şiddetli esen bir rüzgâr olup, dili vardı ve konuşuyordu. İbrahim, havada adam başı biçiminde bir bulut parçası gördü. Bu bulut konuşmaktaydı, ve Kâbe’nin kurulacağı yere gelindiğinde ona hitap edip: Ey İbrahim, Kâbe’yi benim gölgemin aksettiği noktaya kur, dedi. İbrahim, onun daire şeklinde gölgesinin düştüğü bu yerde Kâbe’nin binasını inşa etti.” (95:1/367,370)

Tapınağının daha kutsal bir nitelik kazanması için, Tanrı bir hayli ilginç olan şu uygulamayı gerçekleştirecektir:

“Cebrail Hacer ul-Esved taşını cennetten getirdi ve onu şu anki yerine yerleştirdi. O, sizin desteğinizdir. O, cennet taşlarından sert bir taştır. İndirildiği zaman, beyazlığının şiddetinden ötürü parlıyordu.” (33:259,261)

Binlerce yıl boyunca aynı Mabed içerisinde korunan bu taş, İbrahim peygamberden sonra bir put konumuna yükseltilerek kendisine tapınılacaktır:

“Kutsal sayılan bu taş Kâbe’dedir ve İslamlıktan önce puta tapar Arapların taptığı taşlardan birisidir. İbrahim peygamber tarafından buraya konulduğu için Müslümanlık bu taşın kutsallığını benimsemiş olup, Hac sırasında bu taşı öpmek sevap sayılır.” (43:33)

Önünde secde edilmekten kurtarılarak, bugünkü konumuna getirilen bu cennet taşını, Tanrı tam olarak ne tür bir konum için göndermiştir, bu tartışılabilinir. Ancak açık olan bir gerçek vardır ki; kutsal taş, Kâbe’yi daha da kutsallaştırmaktadır.

Ve şimdi, bir bulut içinde dünyamıza taşınmış olan bu ilginç maddeyi, yapısal olarak tanımaya anlamaya çalışalım:

“Hacer’ül-Esved taşını Kâbe yanmadan önce görmüştüm. O zaman Hacer’ül Esved bembeyaz olup, insan onun üzerinde resmini görecek kadar parlaktı.” (33:261)

“Hacer-i Esved bir gök taşıdır. Yumurta biçiminde ve aşağı yukarı 30 santim çapında olan bu taş, siyaha yakın koyu kırmızı renktedir.” (24:116)

Anlaşılacağı üzere, söz konusu taşın yapısı, renk değişimine neden olabilen bir kimyasal süreçten etkilenmiş ve bu süreç ise ısı tesiriyle başlayabilmiştir. Ve şimdi, ısı karşısında aynı tepkimeyi gösteren bir başka dünyadışı taş türünü, bir meteoriti tanıyalım:

“Karbonlu Kondrit denilen taş meteoritler, ısı tesiriyle siyahlaşmaktadırlar.” (112:45)

Ve denilebilir ki, kutsal taş dünyadakilere benzemese de uzaydakilere benzemekte olup, tamamen maddesel yapısıyla ise, getirildiği cennetin ruhani değil cismani olduğuna iyi bir örnek oluşturmaktadır. Yapımına kendi emriyle başlanması nedeniyle çok önemli bir konuma sahip olacak bu mabede, Tanrı neden ısıdan etkilenmeyen kutsal bir taş göndermemiştir? Böyle bir ihtimal mi düşünülmemiş, yoksa cennette bu nitelikte bir taş mı bulunamamıştır, bilemiyoruz. Ancak, açık olan bir gerçek vardır ki, günümüzdeki kutsal taş; ilk günkü özelliğini artık görüntüsel olarak temsil edemeyecek bir konumdadır.

Şimdi, söz konusu Tanrı Mabedine, küresel bir bulutla yeri işaretlenen bu tapınağa işaret eden bir ayeti Kuran’dan izleyelim:

“Bir zamanlar, İbrahim’e Kâbe’nin yerine açıklamıştık” (7:22/26)

Ve şimdi de, Tanrının İbrahim’e gönderdiği ve şiddetli esen bir rüzgâr olarak da tanımlanmış küre bulutu anımsatan, ancak çok daha ilginç tanımların da yer aldığı bir gözlemi Tevrat’tan izleyelim:

“Ve Rab dedi: Çık ve Rabbin önünde dur. Ve işte, Rab geçiyordu. Ve büyük kuvvetli bir yel, ve yelden sonra sarsıntı, ve sarsıntıdan sonra ateş, ve ateşten sonra sakin ince bir ses. Ve İlya bunu işitince, yüzünü cübbesi ile örttü ve mağaranın dışına çıkıp durdu.” (57.A.10:19/11-3)

İlgili örnek anımsanacak olursa, İbrahim Peygamber’e gönderilen rüzgâr konuşmaktaydı. Şimdi, bu durumu netleştirici bir örneği yine bir Tevrat ayetinden izleyelim:

“Rab, kasırganın içinden konuştu.” (57.A.15:38/1)

Tanrı Yehova’ya, ya da diğer bir deyişle O’nu getiren taşıyıcı buluta dair iki ilginç gözlem de, Kutsal Kitap Zebur’da yer almaktadır:

“Rabbin sesi ateş alevleri çıkarır. Rabbin sesi Kadeş çölünü sarsar...

“Gürleyişinin sesi kasırgadadır, yer titredi ve sarsıldı.” (57. A. 16:29/7-8,77/18)

Tüm bu tamamlayıcı örneklerden sonra, şimdi özellikle İlyas Peygamber’in Yehova gözlemini anımsatıcı bir vakayı, günümüzde saptanmış bir Ufo gözlemini izleyelim:

(24 Nisan 1964 New Mexico, Socorro)

“Şehir içinde fazla sürat yapan bir arabayı izlemekte olan polis memuru Lonnie Zamora, gökyüzünde mavi bir alev gördüğünde takibi bırakıp cismin alçaldığı tarafa yönelir. Cisim, kasabanın güneyindeki bir yere inmektedir. Cisimden gelen gürlemeyle, gözlemcinin kulak zarları patlayacak gibi olur. Ve sonrasında ise, gürleme kesilirken, onun yerini yüksek frekanslı bir vınlama sesi almıştır.” (18:140)

Tanrı Yehova’yı anımsatan bazı kadim vakalar; Hint, Sümer, Yunan ve Eti tanrılarına dair benzeri gözlemler ise şöyledir:

“Vimana hareket ettiğinde, kükreyişi dört bir yanı kapladı. Gürültüsü gök gürlemesine benzeyen Vimana göğe doğru yükseldi.” (16:29)

“Marduk, arabası büyük fırtınaya bindi ve gökyüzüne çıktı.” (67:92)

“Rüzgârlar kalktı. Tanrı Boreas ile Zephyros, korkunç bir gürültüyle, gürül gürül bulutlarla vardılar denize.” ( 45:22/210-15)

“Fırtına tanrısı, arabasının üzerine sıçradı ve gök gürültüsüyle denize vardı.” (39:30)

Şimdi de, Tanrı Yehova’yı deniz üzerinde ilerlerken izleyen Davud peygamberin bir ilginç saptamasını izleyelim:

“Rab, çok sular üstündedir. İzzet Allah’ı gürlüyor. Rabbin sesi sular üstündedir. Rabbin sesi çölü sarsar.” (57.A.16:29/3,8)

Her zaman olmasa da, zaman zaman tezahür ederek ortalığı titreten Rabbin bu sesi, şüphesiz ki O’ndan değil O’nu taşıyan kutsal bulutundan çıkmaktadır. Ve şimdi bir an için Musa peygamber dönemine giderek, bu bulutun yönlendirdiği ilginç göç hareketinden son bir sahneyi daha izleyelim:

“Ve bulut Paran çölünde durdu. Ve kavim Paran çölünde kondular. Ve Rab Musa’ya dedi: İsrailoğulları’na vermekte olduğum Kenan diyarını çaşıtlasınlar diye adamlar gönder. Ve Musa Rabbin emrine göre, Paran çölünden onları gönderdi, hepsi İsrailoğullarının reislerindendi. Ve memleketi çaşıtlamaktan döndüler. Ve Paran çölüne, Musa ile Harun’un ve bütün İsrailoğulları cemaatinin yanına geldiler. Ve anlatıp dediler: Bizi gönderdiğin diyara vardık, ancak memlekette oturan kavm kuvvetlidir. Ve, şehirler istihkâmlı ve çok büyüktür. İçinden geçtiğimiz memleket, ahalisini yiyen bir memlekettir. O kavme karşı çıkmaya kudretimiz yoktur, çünkü onlar bizden kuvvetlidirler. Ve bütün cemaat seslerini yükseltip, bağırdılar. Ve, birbirine dediler: Kendimize birini baş edelim, ve Mısır’a dönelim. O zaman Musa ile Harun, bütün İsrailoğulları cemaatinin önünde yüzüstü düştüler. Ve memleketi çaşıtlamış olanlardan Yeşu ve Kaleb esvaplarını yırttılar, ve bütün cemaate söyleyip, dediler: İçinden geçtiğimiz memleket çok, çok iyi bir memlekettir, Rab onu bize verecektir. Ancak, Rabbe karşı isyan etmeyin. Fakat bütün cemaat; onları taşlayalım, dediler.

Rabbin izzeti toplanma çadırında bütün İsrailoğulları’na göründü. Ve dedi: Ne vakte kadar bu kavm beni hor görecek? Ve aralarında yapmış olduğum bütün alametlere rağmen, ne vakte kadar bana iman etmeyecekler? Onları vuracağım. Ve Musa Rabbe dedi: O zaman Mısırlılar işitecekler, ve bu diyarın ahalisine anlatacaklar. İşittiler ki, sen Rab, bu kavmin arasındasın, çünkü sen Rab, yüz yüze görünüyorsun. Ve, senin bulutun onların üzerinde duruyor, ve sen gündüzün bulut direğinde ve geceleyin ateş direğinde onlarla yürüyorsun. Ve eğer bu kavmi topluca öldürürsen, o zaman senin şöhretini işitmiş olan milletler diyecekler: Rab, kendilerine and ettiği diyara bu kavmi götüremediği için onları çölde öldürdü. Ve şimdi niyaz ederim, bu kavmin fesadını bağışla. Ve Rab dedi: Senin sözüne göre bağışladım. Ve, Musa’nın memleketi çaşıtlamak üzere gönderdiği, ve geri gelip, fena haber getirerek bütün cemaati ona karşı söylendiren adamlar Rabbin önünde öldüler, fakat Yeşu ve Kaleb sağ kaldılar.

Fakat ertesi gün, İsrailoğullarının bütün cemaati Musa ve Harun’a karşı söylenip dediler: Rabbin kavmini siz öldürdünüz. Ve vaki oldu ki, cemaat Musa ve Harun’a karşı toplandığı zaman, toplanma çadırına doğru yöneldiler. Ve işte bulut onu örttü ve Rabbin izzeti göründü. Ve Rab Musa’ya söyleyip, dedi: Bu cemaatin arasından çıkın da onları bir anda bitireyim. Ve yüzleri üzerine düştüler. Ve ölenler, on dört bin yedi yüz kişi idi...

“Ve, İsrailoğullarından cemaatin iki yüz elli beyi Musa ile Harun’a karşı bir araya toplandılar, ve onlara dediler: Artık yetti, bütün cemaat onlardan her biri mukaddestir. Niçin kendinizi yükseltiyorsunuz? Ve Rabbin izzeti bütün cemaate göründü. Ve Rabbin yanından ateş çıktı ve iki yüz elli kişiyi yiyip, bitirdi.” (57.A.4:10/12,12/ 16,16/2-50)

Tanrı Yehova her ne kadar bu tip imhaları gerçekleştirmiş olsa da, sonunda altı yüz bin kişilik İsrail kavmini, savaşlarında da onlara yardım ederek ilgili topraklara götürür. Ve burada, onlara kendini ve kendi aracılığıyla da Kozmik bir Tanrıyı tamamen benimsettirdiğinde ise, bugünkü tek tanrılı dinlerden ilki böylece belirmiş olacaktır.

Şimdi, Musa peygamberden çok daha öncesine, Yakup dönemine giderek Yehova’yla ilgili bir ilginç gözlemi izleyelim:

“Ve o gece kalkıp, Yabbo geçidini geçti. Ve, Yakub seher sökünceye kadar bir adamla güreşti. Ve yenemediğini görünce, dedi: Bırak gideyim, çünkü seher vakti oluyor. Ve Yakub dedi: Beni mübarek kılmadıkça seni bırakmam. Ve, ona dedi: Adın nedir? Ve, o dedi: Yakub. Ve dedi: Artık sana Yakub değil, ancak İsrail (Allah’la uğraşan) denilecek; çünkü Allah ile uğraşıp, yendin. Ve, Yakub dedi: Rica ederim, adını bildir. Ve dedi: Adımı niçin soruyorsun? Ve, orada mübarek kıldı. Ve, Yakub o yerin adını Peniel (Allah’ın yüzü) koydu; çünkü, Allah’ı yüz yüze gördüm ve canım sağ kaldı, dedi.” (57. A.1:32/22-31)

Konumuzun başında gördüğümüz bir ayet, Allah’ın Musa ile olan konuşmasını şöyle bildirmekteydi:

“Yakub’a, Allah olarak göründüm, fakat Yehova ismimle malûm olmadım.”

Anlaşılacağı üzere, söz konusu Tanrı aynı Tanrı, yani Yehova’dır. Yakub peygamber, gece rastladığı adamın normal insanlardan olmadığını, bir Tanrı olduğunu ayırt etmiş olmalı ki, onu bir türlü bırakmak istemeyip, sürekli olarak kutsanmasını talep edebilmiştir. Şimdi, gerek Yakub peygamberin bu kanıya nasıl vardığına, gerekse de Tanrı Yehova’nın, bulutundan ayrı olarak o bölgede bulunuşuna bir açıklık getirecek Tevrat ayetlerini izleyelim:

“Ve Yakub yoluna gitti. Ve Allah’ın melekleri ona rast geldiler. Ve, Yakub onları görünce, dedi: Bu, Allah’ın ordusudur, ve o yerin adını Manahaim (iki ordu, iki bölük) koydu.” (57.A.2:32/l-2)

Yakub peygamber, bu meleklerle henüz gece olmadan karşılaşmış ve ihtimalen iki sıra halinde olan ve de büyük bir olasılıkla kendilerine özgü giyinimleri, donanımları bulunan bu grubu hemen niteleyebilmiştir. Şimdi, peygamberin bu nitelemeye ulaşmasını kolaylaştıran bir bilgiyi, bu meleklerle ilgili daha önceki bir gözlemini izleyelim:

“Ve, Yakub Beer-Şeba’dan çıktı ve Haran’a doğru gitti. Ve, bir yere erişip geceledi, çünkü güneş batmıştı. Ve, o yerin taşlarından birini alıp, başı altına koydu, ve o yerde yattı. Ve gördü, ve işte yer üzerine bir merdiven dikilmiş, ve başı göklere ermişti. Ve işte, o merdivende Allah’ın melekleri çıkmakta ve inmekte idiler. Ve işte, Rab onun üzerinde durup, dedi: Baban İbrahim’in Allah’ı Rab benim... Ve, Yakub uyanıp dedi: Gerçekten, Rab bu yerdedir, ve ben onu bilmedim. Ve, korkup dedi: Bu yer ne heybetli! Bu, başka bir şey değil, ancak Allah’ın evidir. Ve bu, göklerin kapısıdır.” (57.A. 1:28/10 -7)

Ve peygamber gitmesi gereken yere doğru yürüyüşüne devam edecek. Bu gözleminin de yardımıyla, daha sonra karşılaşacağı melekleri de ismini söylemeyen Rab Yehova’yı da kolayca tanıyacaktır. Bu çok ilginç olaya dikkat edilirse, peygamber başlangıçta rüya gördüğünü sanmaktadır. Ancak, gözlemlediği meleklerden sonra bir diğer kişinin, önce kendisinin Allah olduğunu söyleyip, ardından ise ona bazı şeyler anlatmasından hemen sonra yatma konumundan uyanıp ayağa kalkmış ve de bu olayı yatarak izlemeye devam etmekle yanıldığını kabul etmiştir. Yakub Peygamber, önceleri kayıtsız kaldığı bu gözleminin gerçek olduğunu anladığında tepkilerini değiştirmiş, sakinliğinin yerini korku ve şaşkınlık almıştır. Ve dikkat edilirse, bu andan sonra da gözlem devam etmekte ve kesin yorumlar getirilmektedir ki, bunlardan ilki; merdivenle çıkılan ve içinden melekler gibi Yehova’nın da çıktığı kütlenin Allah evi olarak vurgulanışı olup, diğeri ise; merdivenin en üst ucunda yer alan nihai noktanın, bir kapı olarak belirlenişidir.

Ve şimdi, bu Allah evinin bir dağ üzerinde, Rab Yehova’nın ise, o evin bu kez merdiveninde değil şeffaf bir köşesinde iken izleneceği bir olayın gelişimini, Kur’an ve Tevrat ayetlerinden izleyelim:

“Musa ile kırk gece için sözleşmiştik.” (7:2/51)

“Musa, tayin ettiğimiz buluşma vakti için kavminden yetmiş adam seçti.” (7:7/155)

“Ve Musa’ya dedi: Sen ve yetmiş kişi Rabbe çıkın, ve uzakta secde kılın. Ve Musa yalnız olarak Rabbe yaklaşacak, fakat onlar yaklaşmayacaklar, ve onunla birlikte çıkmayacaklar. Ve Musa ile yetmiş kişi çıktılar. Ve Rab Musa’ya dedi: Dağa, yanıma çık ve orada bulun. Ve Musa dağa çıktı. Ve Rabbin izzeti Sina dağı üzerinde durdu ve bulut dağı örttü. Ve İsrailoğullarının gözünde Rabbin izzetinin görünüşü, dağın başında duran ateş gibi idi. Ve İsrail’in Allah’ını gördüler. Ve, O’nun ayakları altında, gök yakuttan tuğla döşeme gibi, aydınlıkça asıl göğe benzer bir şey vardı.” (57.A.2:24/1-17)

Tanrı Yehova’yı dağın daha aşağı bir bölgesinden izleyen, Musa gibi yukarı çıkmalarına izin verilmeyen yetmiş kişilik grup Tanrıyı gizil haliyle ya da daha net bir şekilde görebilmek için şöyle bir istekte bulunacaktır:

“Musa’dan istemişler, ‘Allah’ı açıktan bize göster’ demişlerdi. Onları yıldırım çarpmıştı.” (26:4/153)

“Bir zaman, “Ey Musa, biz Allah’ı açıkça görmedikçe sana inanmayız’, demiştiniz de, derhal sizi yıldırım yakalamıştı. Siz de bunu görüyordunuz...

“Onları bir sarsıntı tutunca, hepsi baygın düştüler. Musa dedi ki, Rabbim, dileseydin beni de bunları da daha önce helâk ederdin, içimizden bazı beyinsizlerin yaptıklarından ötürü bizi helâk mı edeceksin?” (7:2/55,7/155)

Anlaşıldığı üzere, Musa peygamber yere düşenlerin gerçekte sadece bayıldıklarını tahmin edebilmektedir ki bu şekilde konuşabilmektedir. Musa’nın konuşması etkili olmuş, Tanrı Yehova onu ve diğerlerini bağışlamıştır. Bu olaya dikkat edilirse, söz konusu yıldırım yakaladığı kişiyi önce sarsmaya başlayıp ardından bayıltmaktadır ki, bu daha önceki konudan hatırlanacağı gibi, kayaya yönlendirilen ışın demetinin çok daha hafifletilmiş bir şekli olsa gerektir. Ve işte adına yıldırım denilen bir tür ışın silahıyla, birbirinin bakışları altında birer birer, sonunda da hep birlikte baygın düşen bu insanlar, ayılırken de süre farkıyla dirileceklerdir:

“Birer birer dirilirler. Birbirlerinin nasıl dirildiğini görürler.” (49:1/176)

Ve şimdi, Tanrı Yehova’nın yıldırımını aydınlatabilecek nitelikteki bazı bilgileri, çağımızda tespit edilmiş iki Ufo vakasından izleyelim:

(5 Kasım 1954 Fransa, La Roche en Breil)

“Tiz bir sesle birlikte etrafına turuncu ışık saçan bir obje görüldü. Objenin yanında, siyah giysiler içinde dikilen üç adam bulunmaktaydı. Adamlardan birisinin elinde, ışık çıkaran dar ve uzun bir kutu, vardı. Diğer ikisinin ellerinde ise, silah oldukları tahmin edilen aletler vardı...

(26 Ekim 1954 Fransa-La Madiere)

“Bir çiftçi akşam saatlerinde, üzerinde dalgıç elbisesi gibi yapışık giysisi bulunan normal boyda birisiyle karşılaşır. Bu yabancı çiftçinin üzerine bir çift mavi ışık huzmesi sıktığında, çiftçi kendini yerde bulmuştu.” (18:48,50)

Tanrı Yehova ve meleklerinin, Musa ve Muhammed dönemindeki din savaşlarında ne tür silahlarla putataparları öldürdüklerini, kayıtlara geçmiş çok net örneklerle daha sonraki konularımızda göreceğiz. Şimdi, binlerce yıl önce Yehova’ya gösterilen tepkilerin çağımızda da görülebileceğini; fakat bunun ancak, çağımızda çağdışı dönemlerini yaşıysan bir kabileden tezahür edebildiğini izlemeye ve anlamaya çalışalım:

“Ve vaki oldu ki, Musa çadıra girdiği zaman bulut direği iner, ve çadırın kapısında dururdu, ve Rab Musa ile söyleşirdi. Ve bulut direğini bütün kavm görür ve herkes secde kılardı...

“Ve kavm görünce titrediler, ve uzakta durdular. Ve Musa Kavme dedi: Korkmayın! Ve Rab bulutun içinden Musa’yı çağırdı. Ve kavm uzakta durdu, ve Musa Allah’ın bulunduğu koyu karanlığa yaklaştı.” (57.A.2:33/9~10; 20/18-21; 24/16)

Kutsal Kitap Tevrat’ta yer alan bu düşündürücü sahnelerden sonra, şimdi kutsal olmayan bir Ufo kaydından benzer yaklaşımları görelim:

(21 Şubat 1965 Arjantin-Paraguay sınırı, Chalaca)

“Formosa yakınlarında birçok uçan daire görülmüş ve bunlardan birisi de yere konmuştur. Toba kabilesinden 50 kadar yerli, yere inen araçtan, etraflarında aydınlık birer hâle bulunan üç kişinin çıkarak, kendilerine doğru yaklaştığını görürler.

Yerliler dizleri üzerine çökerek, güneş ayinlerinde yaptıkları gibi kollarını havaya kaldırarak, korkuyla selamlamışlar ve uçan daireden gelen bir ses, korkmamaları gerektiğini söylemiştir. Yerlilerden bir tanesi kendini tutamayıp, araca yaklaşmak istediyse de kendisine mani olunmuştur. Bundan sonra, bu üç kişi geldiklerinde olduğu gibi ağır ağır araçlarına dönmüşlerdir. Uçan daire havalanırken parlaklığı göz kamaştırıcı bir dereceye yükselmiş ve kısa sürede gözden kaybolmuştur.” (18:98)

Ve Davud peygamberin Zebur’unda, Tanrı Yehova ya da daha doğru bir deyişle onu taşıyan bulutu, geliş ve gidiş anlarında görüldüğünde şu şekilde anılmıştır: “Sion’dan Allah parladı, Allah’ımız geliyor!... Ey Allah, gökler üstüne yüksel!” (57.A.16:50/23,108/5)

17. BÖLÜM

Bir 20. Yüzyıl Denemesi

Çok eski çağlardan beri dünyamıza gelmekte olan yabancı varlıklar, dünya insanlarına son tanrısal müdahaleyi bu yüzyılın başlarında yapmışlar ve ne ilginçtir ki yine aynı ilkel tepkileri almışlardır. Meryem Ana ve ailesinin ruhları zannedilen bu varlıklara tapınmak için, on binlerce insan olayın geçtiği kasabaya adeta akın etmiş ve şahit oldukları bazı Ufolojik tezahürleri ise mucize olarak niteleyebilmişlerdir.

Kendine özgü bir niteliği olan bu tanrısal olay, Birinci Dünya Savaşı’nın sonlarına doğru Portekiz’de sahnelenmiş olup, gerçekleştirilmesinde ise, ihtimalen robot türü yapay insanlar, dünya insanına benzetilişlerinde üst düzey bir estetik kazandırılan melekler kullanılmıştır. Şimdi, binlerce yıl önceki değil, sadece iki kuşak öncesi dünya insanlarının sergilediği tepkileri anlamak açısından, bu ilginç olayı izlemeye başlayalım:

“Her sabah alışılageldiği gibi, üç küçük çoban sürüleriyle birlikte yola koyuldular. Aljustrel yakınlarındaki Gabeço tepesine gelen küçük çobanlar, burada birbiriyle oynamaktadırlar. Ansızın garip bir rüzgâr çıktı. Küçükler, korku içinde bakarlarken, yaklaştıkça daha da belirginleşen ve parlayan bir aydınlığı fark ettiler. Ve gökten inen bir melek onlara doğru geliyordu; altın sarısı saçları, lâtif yüzü, görkemli uzun elbiseleri içinde bembeyaz bir delikanlı gibiydi. Şaşkınlıktan donakalmış küçüklere;

Korkmayın! Ben barışın meleğiyim. Benimle beraber dua edin! dedi.

Melek diz çöktü ve alnını yere kadar eğdi. Küçük çobanlar onu taklit ettiler ve onun sözlerini tekrarladılar:

Tanrım sana inanıyorum, tapıyorum ve seni seviyorum. Sana inanmayanlar, sana tapmayanlar ve seni sevmeyenler için ise, senden af diliyorum.

Ve, bu melek bir başka zaman onlara yeniden gözüktü, ve onlara; En yüce olana dualar edin, dedi.” (25:13,15)

Dikkat edilirse, söz konusu melek henüz belirmeden önce, “garip” diye nitelenen ve daha önceki bazı Ufo olaylarını anımsatıcı bir rüzgârdan söz edilmektedir ki, bu, meleği getiren taşıtı belirlemek açısından önemli bir unsurdur. Ve şimdi, bu kanatsız meleğin onu getiren taşıyıcıdan ayrılarak yere nasıl indiği ve geldiği yere tekrar nasıl yükseldiğini anlayabilmek için kutsal dinlerdeki bazı bilgileri izleyelim:

“Ebu Hureyre, Rusûlûllah’dan peygamberliğinin ilk alâmetini sorduğunda; ‘Küçük iken bir tarlada bulunuyordum. Ve, tepemden inen iki adama rastladım. Bunlardan biri, bu O mudur? dedi; diğeri de evet, dedi.’ demiştir.” (76:9)

Muhammed’in anlattığı bu ilginç olayın devamındaki gelişmeleri, ilgili olduğu bir konu içinde ayrıntılarıyla inceleyeceğiz. Şimdi benzeri bir olayı Tevrat’tan, Daniel peygamberin anlatımından görelim:

“Cebrail kişi, akşam vakitlerinde tez uçarak yanıma geldi. Ve bana anlattı, ve benimle söyleşip dedi: Ey Daniel, sana hikmet ve anlayış vermek üzere şimdi çıktım. Emir çıktı, ve ben de sana bildirmeye geldim.” (57.A.21:9/21-3)

Bu meleklerin havada nasıl ilerlediğini ise, yine Tevrat’ta yer alan şu ilginç gözlem aydınlatabilecektir:

“Bir Allah adamı geldi, ve onun görünüşü Allah’ın bir meleğinin görünüşü gibi çok heybetli idi. Ve, melek şaşılacak bir şey yaptı; çünkü, mezbah üzerinden alev göğe doğru çıkarken, Rabbin meleği mezbahın alevi ile beraber çıktı. Ve Manoah ile karısı bakıyorlardı.” (57.A.7:13/6,19,20)

Bu Allah adamı, söz konusu kişilerin yanına yürüyerek gelmiş, ama gidişini, üzerinde ateş yanan bir kaya yanından gerçekleştirerek, ileride gerekli olacak kutsal bir etkiyi sağlamıştır. Ve anlaşılacağı üzere, bu meleği gökyüzünde kaybolana kadar yükselten alev, mezbahdan değil, onun vücuduna bağlı olan ve çalıştırıldığında ilk anki çalışması mezbah ateşi ile perdelenen bir cihazdan kaynaklanmaktadır. Ve şu ana kadar örneklerini gördüğümüz tüm bu mucizevi sahneleri çözümleyebilmek için şimdi, belki tanrısal olanlar kadar küçültülmüş ve geliştirilmiş olmasa da, vücuda bağlanabilen benzeri amaçlı bir dünya yapımı cihazı tanıyalım:

“Dünyadan 240 km. yükseklikte bulunan Discovery Uzay Mekiğindeki iki astronot, sırt çantasına benzeyen ve içinde jet motorları bulunan yeni bir araç denediler. Uzayda yürümeyi sağlayan ve ilk kez 1984’de denenen modelden çok daha hafif olan bu araç ile dakikada 9 metre hızla gidilebilmektedir.” (184: 2)

Şimdi tekrar Portekiz’e dönerek, Avrupa’nın bir kenarında ve henüz başlarında da olsa 20. Yüzyılda gerçekleşmiş olan bu olayın ikinci aşamasını izleyelim:

“1917 senesinin 13 Mayıs günü Luçya, Giacinta ve Francesco isimli çocuklar Cova’da, İria’nın bir köşesinde yine birlikte bulunmaktaydılar. Ve bir şimşek, güneş ışığından bile daha parlak bir ışık ve bir gök gürültüsü işitildi. Üç küçük çoban korku içerisinde bakıştılar. Ve güneşten de daha ışıltılı, beyaz giysiler giyinmiş bir bayan gözüktü. Tarif edilemez güzellikteki yüzü ile onlara döndü ve; Korkmayın, size kötülük yapmayacağım, dedi. Çocuklardan birisi, küçük kız kendini daha fazla tutamadı ve bayana sordu: Siz nereden geliyorsunuz? Bizden ne istiyorsunuz?

Cennetten geliyorum. Tanrıya hakaret eden tüm günah davranışların telafisi için elinizden gelen her şeyi yapınız ve günahkârların Tanrıya dönmesi için yakarınız. Acılara tahammül ederek, onları kabullenmeye çalışın. Böylece vatanınızın üzerine barış gelecek. Sizden, altı ay süreyle, her ay aynı gün buraya gelmenizi de istiyorum.

Melek, uzaklaşıp kayboldu ve çocuklar korkudan taş kesildiler.” (25:17)

Daha önceki konularımızdan, dünya yapımı arkeolog bayan ve Marilyn robotları anımsanacak olursa, bir makineye insan görünümü ve konuşma özelliği kazandırmak, günümüz teknolojisiyle dahi başarılabilmekteydi.

Ve şimdi, dünyada binlerce yıl öncesinde gerçekleştirilmiş bir robot insan uygulamasından kısa bir kesit izleyelim:

“İndrajit, Kral Rama’nın karısı Sita’nın bir tıpkısını vücuda getirmişti, ve onu uçan arabasına alarak gökyüzüne yükseldi.” (104:134)

Tanrılarla ilgili kadim bir Hint destanında yer alan bu bilgiye göre denilebilir ki, bir taklit insan oluşturabilmek için cennetteki değil, dünyaya uçan arabalar içinde getirilen kısıtlı teknoloji dahi yeterli olsa gerektir.

Cennetten gelmiş olduğunu söyleyen bu bayanı, şimdi ihtimalen daha büyük bir bulut içerisinden gönderilmiş olan, küçük ve saydam bir bulutla ikinci gelişinde izleyelim:

“Ve çok soğuk bir rüzgâr esmeye başladı. Bir yaz gününde rastlanmayacak bir durumdu. Bütün kalabalığın üzerinde bir gürültü, bir uğultu ve boş bir kabın içerisinde uçuşan bir sinek vızıltısı gibi bir şeyler işitilmeye başlandı. Ve küçük kız Luçya bağırdı: Şapkalarınızı çıkartınız, bayan geliyor! Ve, bir ay önce pırnal ağacının üzerinde durmuş olan aynı bulutçuk, hafif ve saydam halde yine oraya gelmişti. Bayan, Luçya ile konuşmaya başladı: Dünyada barışın yerleşmesini ve savaşın sona ermesini sağlamak istiyorsanız, her gün dua edin ve öğrettiklerimi yerine getirin. Eğer insanlar size dediğim şeyi yaparlarsa, birçok ruh kurtulacak ve barış hüküm sürecektir. Bu savaş sona ermektedir, ama eğer vazgeçmezlerse bundan daha beter bir savaş patlak verecektir.

Ve küçük kız ona dedi: Kim olduğunuzu bize söylemenizi sizden rica ediyorum. Bayan söz verdi: En son gelişimde kim olduğumu söyleyeceğim ve diğer insanlara da anlatmaları için herkesin göreceği bir mucize yapacağım.

O an bir nevi gök gürültüsüne benzer bir ses işitildi ve Bayan çocukları selamlayarak göğe doğru geri döndü.” (25:36-7)

Önceki konularımızda gördüğümüz birçok bilgi ışığında, buradaki taşıyıcı bulutun saydam bir Ufo olduğu anlaşılabilir bir olgudur. Ancak bunlardan bazılarını kısaca anımsamak konuyu daha netleştirecektir:

“Arıların kovan içinde uçarken çıkardıkları ses gibi bir ses çıkarıyordu...

“Küçük bir disk geçtikten sonra, soğuk hava akımları hissedildi...

“İnişte olduğu gibi, havalanırken de aynı uğultu duyulmuştu...

“Gürleme kesilirken, onun yerini yüksek frekanslı bir vınlama sesi aldı.” (18:26,49,104,140)

“Disk biçimindeki araç, beyaz aydınlık bir metalden yapılmıştı. Aracın üst kısmında düz bir parça dönmekteydi. Merkezi kısmındaki şeffaf bölümde, düzgün vücutlu dört insan bulunuyordu ve üzerlerinde kâğıttan elbiseler var gibiydi...

“Basık bir kubbe şeklindeki bu araç şeffaftı ve içinde karanlık bir figür seçilebiliyordu. 10 dakika süreyle yere çok yakın olarak durdu ve sonra havalanarak uçup gitti.” (18:40,77)

Şimdi, cennetten gelen meleğin, bulutuyla göğe geri dönmesinden önceki dakikalara dönecek olursak, onun ilk gelişinde söylediklerini biraz daha genelleştirdiğini görmekteyiz. Dikkat edilirse, ilk söylenenler sadece Portekiz halkına yönelikken, çocukların anlattığı şeyler üzerine randevu günü toplanan kasaba halkına ise, söz konusu istemin bütün insanlara yönelik olduğu mesajı verilmektedir. Ve burada ilginç olan bir diğer husus, o an hüküm sürmekte olan 1. Dünya Savaşı’nın biteceği haberi verilirken, bir diğerinin başlama ihtimalinden söz edilmesidir ki, anlaşılan Tanrıların dikkatle gözlemlediği, sadece dini gidişat olmasa gerektir.

Ve, her yaştan birçok insanın aynı olaya şahit olduklarını anlatmaları üzerine, başlangıçta çocuklara inanmayan ya da olayı duymayanların da katılımı gerçekleşecek, bir sonraki randevuda çok daha büyük bir kalabalık toplanacaktır. Fakat bu gelişmelerden ürken kent valisi, çocukların buluşma yerine gidişini engellediğinde, olay daha değişik bir görünüm alır:

“Toplanan kalabalıkta büyük bir endişe seziliyordu, çünkü çocuklar henüz görünürlerde yoktular. O esnada, çocukların Vali tarafından kaçırılmış oldukları haberini getiren biri Fatima’dan çıkageldi. Halk arasında bir hoşnutsuzluk mırıltısı sürerken, o sırada bir gök gürültüsü işitilmesiyle, beraberinde kötü neticeler getirebilecek bu kargaşa da durmuş oldu. Herkes korkudan oldukları yerde donakalmıştı, bazıları ölmek üzere olduklarını haykırıyorlardı.

Gök gürültüsünden sonra kuvvetli bir aydınlık oluştu. Sonra, hazır bulunanların tümü, pırnal ağacının üzerinde duran bembeyaz bir bulutçuğu, ışığa rağmen ayrımsamaya başladılar. Birkaç dakika süreyle orada bekleyen bulutçuk, daha sonra göğe doğru yükseldi ve havada gözden kayboldu. Bu birkaç dakika süresince, kalabalık çevrelerine bakınırlarken çok garip bir şey gözlemlediler. Müşahede ettikleri bu şey, geçen ayda gördükleri ve takip eden aylarda da görecekleri bir husustu: İnsan yığınının üzerlerinde, gökkuşağının bütün renkleri kırmızı, yeşil, mavi, v.s. parıldıyordu. Ağaçların ise, ne dalları ne de yaprakları vardı sanki. Çiçeklerle dopdoluydular denilebilirdi. Her yaprak bir çiçeği andırıyordu. Yer yüzeyi de karelere bürünmüştü. Koyun sürüleri ise, gökkuşağı rengine boyanmış izlenimi uyandırıyordu.

Meryem Ana kesinkes gelmiş ve çocukları bulamadığından geri dönmüştü. Bu olağanüstü hadiseler biter bitmez, bütün o insan kitlesi; Valinin, Belediye Başkanının ve Papazın çocukların kaçırılmasında rol almış olduklarını düşünerek, onların aleyhinde bağıra bağıra Fatima’ya doğru yürümeye koyuldular. Çığlıklar, Aljustrrel’den dahi işitiliyordu: Villa Nova’ya protesto etmeye gidelim! Her şeyi yerle bir etmeye gidelim!” (25:47)

Dikkat edilirse, söz konusu bulutun kendisinden kuvvetli bir beyaz ışık çıktığı halde, yansıdığı yüzeylerde beyaz ışığı oluşturan renk tonları algılanmaktadır ki bu, bir cam prizmadan geçen ışığın kırılmasını anımsatmaktadır. İçinde yer alan kişinin görülebildiği bulutun saydam, yani cam türü bir yüzeye sahip olduğu düşünülecek olursa, iç kısımdan verilen ışığın kırılmaya uğradığı ve karesel tezahürlerin ise, ışık kaynağı ya da cam yüzeyin yapısına bağlı olarak oluştuğu anlaşılabilecektir. Şimdi, şeffaf olmayan bir buluttan yayılan ışığın, benzer ama bu kez doğal bir yansımasını, Ufolojik bir vakadan izleyelim:

“Dikkatimi çeken ilk şey, ağaçların üzerine doğru inen bu nesnenin, dalları gümüş renkli bir ışıkla parıldatmasıydı.” (88:185)

Olağanüstü ya da mucizevi olmadığını anladığımız bu tezahürlerden sonra, bu olayda dikkat edilecek bir diğer husus ise, Meryem Ana inancının oluşumudur. Meryem’le özdeşleştiren melek bu yönde bir açıklama yapmadığından, şüphesiz ki bu eğilim kendiliğinden oluşmuştur. Ancak onun en son gelişinde kim olduğunu söyleyeceğini bildirişi dahi, bu yönde bir şartlanmaya zemin hazırlamış olmalıdır.

Ve şimdi, henüz üçüncü gelişinde Meryem Ana olarak adlandırılan bu varlıkla bir diğer randevuyu izleyelim:

“Fatima’ya giden bütün yollar, meraklısından inanlısına kadar çeşit çeşit insanla, tıklım tıklım dolmuştu. Çocuklar doğrudan zuhurların gerçekleştiği yere gidiyorlardı. Çocuklar, gidebilmek için büyük zahmetlerle kendilerine yol açabiliyorlardı. Yol boyunca sıralanmış insan yığınları vardı. Erkekler şapkalarını çıkarıyorlar ve diz çöküp tutkuyla dua ediyorlardı. Saygıdeğer baylar ve bayanlar, keder ve üzüntülerini Bayana takdim etmeleri için, yalvararak önlerinde diz çöküyorlardı. İnsanların diğer bir kısmı da, Aljustrel’e; Luçya, Francesco ve Giacinta’nın evlerine, ailelerine gidiyorlar ve de inanılmayacak kadar çok ziyaretçi, evlerinde adım atılacak yer bırakmıyorlardı. Ve çocukların ilerlediği yolda, onların geçişini görebilmek amacıyla ağaçlara duvarlara tırmanan inanlılardan çığlıklar ve yakarışlar duyuluyordu.

Nihayet pırnal ağacının yanına vardılar. Luçya, on beş yirmi bin civarında olan bütün o insanlara, teşbih duası çekmelerini emretti. Küçük çoban kızın sesi üzerine, kalabalığın o muazzam uğultusu bir anda kesildi ve onun dediğini yaptıklarında, orası büyük bir açık mabede dönüşmüştü.

Ve işte, bütün halk tarafından gözlenen küresel bir parlaklık, gökten yeryüzüne doğru yavaşça ve azametle boşluğu aşarak ilerliyordu. Ve göğün beyaz kraliçesi pırnal ağacının üzerinde durdu. Ve yeniden 13 Ekim günü buraya gelmelerini, o gün aziz Yusuf ve çocuk İsa ile dünyaya geleceklerini ve herkesin inanması için bir mucize yapacaklarını söyledi.

Ve Luçya, bakınız diye bağırdığında, bütün o insan kitlesi yalnızca parlak küreyi görebildiler.” (25:63-4)

Dikkat edilirse, kendisinin Meryem olduğunu açıkça belirtmese dahi, plânlanan ya da doğal olarak gelişen şartlara uyum için olsa gerek, bu gelişinde Meryem Ana’lığa oynayan bir melek görmekteyiz. Ve onu getiren buluta dikkat edilecek olursa, yakındaki bir yerden ani bir gürültü ve ışık çıkararak ansızın belirmek yerine, bu kez adeta bir gösteri sergilercesine gelmiş ve azalttığı ışığını tekrar arttırarak, beyaz gövdeli bir bulut olarak değil, parıltılı bir küre olarak yükselmiştir.

Ve bu seferki buluşmaya gelenlerin tepkilerine baktığımızda, binlerce yıl önceki insanlara bilinçli dedirtecek kadar ani ve ağır yönelişler görmekteyiz. Sadece iki ay öncesinde çok daha ılımlı davranan bu insanlar, kutsal nitelikli zannettikleri olayı anlattıkça inançları artmış ve de etkiledikleri binlerce insanla birlikte üç küçük çocuğun peşine düşecek, önlerinde diz çöküp yalvaracak bir hale gelmişlerdir. Öyle ki, küçük bir kız komut vermekte ve binlerce insan aynı anda susarak, onun verdiği emri yerine getirmektedir.

Şimdi, bu ilginç olayın en son aşamasını, gerçekleşen gerçek olmayan bir mucize ile buna gösterilen tepkileri izleyelim:

“Meryem Ana son zuhurlarında, Ekim’de herkesin inanması için bir mucize yapacağını söylemişti. Portekiz’de ve Portekiz’in dışında da, zuhur olaylarından ve özellikle de büyük bir merakla beklenen Ekim mucizesinden söz ediliyordu. Binlerce ve on binlerce insan buraya akın ediyordu. Herkes ilan edilmiş mucizeyi görmek istiyordu. Cova da İria’ya vardıkları zaman, orada öyle çok insan birikmişti ki adım atmanın imkânı kalmamıştı. Birisi çocuklardan Giacinta’yı kucaklayarak ve şöyle bağırarak yol açtı: Meryem Ana’yı görmüş olan çocukların geçmesi için yol verin. Ve Giacinta’yı pırnal ağacının yakınındaki yere bıraktı, ama orada da itiş kakış dehşet vericiydi. Ve küçük kız korku içinde ağlamaya başladığında, Luçya ve Francesco onu aralarına aldılar. Kalabalık, beklenen büyük an gelinceye kadar ileri ve geri dalgalanıyordu. Öğlen vaktiydi. Işığı gördüler ve Luçya bağırdı: Susunuz susunuz! İşte Meryem Ana geliyor!

Küçük beyaz bulut ve Bayan, yine Pırnal ağacının üzerindeydiler. Küçük çobanların suratları değişime uğradı, melekleri anımsatıyorlardı. Ve Bayan şunları söyledi:

İnsanların dindar olmaları, günahlarından dolayı af dilemeleri ve Rab’be yönelmeleri gereklidir. Savaş ise sona ermek üzeredir ve askerler kısa sürede evlerine döneceklerdir.

Ve Luçya: İşte o buradan gidiyor! İşte o buradan gidiyor! Güneşe bakınız! diye bağırdı.

Giderken, Meryem Ana’nın yakınında bir başka görüntü belirmişti. Beyazlar giyinmiş aziz Yusuf, sadece vücudunun üst kısmı görünerek bulutta duruyordu. Sol kolunda, kırmızılara kuşanmış Çocuk Mesih İsa’yı tutuyordu. Meryem Ana, güneşin sağında duruyordu. Kırmızılar giyinmişti, ve başını örterek ayaklarına kadar inen mavi bir pelerini vardı. Bir kaç anlık mükemmel bir seyirdi.

Ve Luçya yeniden bağırdı: Güneşe bakınız!

Orada toplanmış bulunan yetmiş bin kişi, o an hayret verici mucize ile baş başa kaldılar. Bu güneş, ışınlarını yere doğru saçmaya başlamıştı. Oraya buraya ışık huzmeleri saçıyordu; ve ağaçları, bitkileri, insanları, toprağı ve havayı değişik renklerle ışıklandırıyordu. Girdap şeklinde dönen ateşten bir çemberdi sanki. Birkaç saniye sonra durdu, ve dans edercesine ve hoplarcasına hareket etmeye başladı. Ve bir defa daha durdu ve gökten kopuyormuş ve kalabalığın üzerine düşüyormuş olana kadar yeniden dans etmeye başladı. Dehşet verici bir andı, insanlar korku içinde bağrışıyorlardı: Mesih İsa, bize merhamet eyle, burada hepimiz öleceğiz! Ve yüksek sesle, herkesin duyacağı şekilde günahlarını itiraf eden kişiler bile oldu. En nihayet güneş durdu ve herkes rahat bir soluk aldı. Her tarafta sesler işitiliyordu:

Mucize! Mucize!

Cova da İria’nın epey uzağında da olay gözlemlenmişti. Sokaktan gelen çığlıkları işittiği sırada, 18 km. mesafedeki Aljustrel’de bir öğretmen okulda öğrencilerine ders veriyordu. Kapıya koştu, çocuklar da kendisini takip ettiler ve gökten koparak uzaklaşıyormuş ve zikzaklar çizerek kasabanın üzerinde yuvarlanıyormuş gibi, durmaksızın dönüp duran kardan bir küreye benzeyen parlak güneşi seyretme zevkini tadabildiler. Aljustrel’in olayı izleyen duyan tüm sakinleri, yaklaşan dünyanın sonunu beklerken ağlaşıyorlardı.

Ve az sonra bütün dünya, gazeteler vasıtasıyla göğün tatlı kraliçesinin Portekiz toprağına inmiş olduğunu öğrenmiş olacaktı.” (25:66-9)

Dikkat edilirse, daima aynı mesaj verilmek istenmektedir ki bu, dine ve Tanrı’ya daha çok yönelinmesi olup, bu Tanrı ise gerçekte Kozmik bir Tanrıdır. Zira ilk başlangıçta uçarak gelen meleğin belirttikleri anımsanacak olursa, ‘En yüce olana dua edin, O’nu sevin’ şeklinde bir vurgulama yapılmaktadır ki, bu kavramla neyin kastedildiği, 15. konu bilgileri hatırlandığında çok daha kolay şekilde anlaşılacaktır. Ve bir önceki buluşmada, binlerce kişinin aynı anda ettikleri dua, yine bu başlangıçta gelen meleğin öğrettiği ve de temel niteliği, Kozmik bir Tanrı’yı reddetmeme, O’na inanma düşüncesiyle örülü olan duadır. Ve bu kısa süreli, sınırlı denemeyi gerçekleştirenlerin Tanrı Yehova ve ekibiyle ne denli bir ilişkisi olabilir bilemiyoruz. Ancak açık olan ortak bir unsur vardır ki bu, Kozmik bir güç fikrinin insanlara verilmeye çalışıldığı ve bunun için ise oldukça yoğun bir uğraşının sergilenmiş olduğudur. İşte bu temel fikrin, bu kadar çabayı hak edecek kadar kilit bir öneme sahip olduğu; birçok ahlaksal dinsel ve hukuksal yaptırımın gerçekleştirdiği denetimi, tek başına sağlayabilecek bir konumda bulunduğu düşünülebilir. Zira her an her yerde, tüm davranışlarını ve hatta düşündüklerini izleyebilen Kozmik bir gücün varlığını, şayet bir insan gerçekten özümseyebilirse, şüphesiz ki bir iç denetim oluşacak; bu ise, önce kişiye ve sonrasında da aile ve topluma kadar uzanan bir iç barışa dönüşebilecek ya da en azından bu yönde bir oluşuma katkı sağlayacaktır.

Ve çağımızda denenen bu son dinsel uygulamada da, öncekiler de olduğu gibi inanç arttırıcı mucize unsuruna rastlamaktayız. Şimdi, amacının kötü ya da iyiliğini bir yana bırakırsak, bir mucize olmadığı zaten belirgin olan bu olayı, çok daha netleştirecek özellikteki iki örneği izleyelim:

(3 Ocak 1968 A.B.D., California)

“Nesne birden batıya doğru ilerlemeye başladı. Yanlara kayar gibi zikzak hareketlerle ilerliyordu. Rengi değişmiş, kırmızıya bürünmüştü.” (88:185)

(1 Eylül 1975 Türkiye, İstanbul)

“Gözlem tanıklarına göre, kent üzerinde düşük hızla ilerleyen parlak bir obje, uçuşu sırasında aniden durmuş ve bir süre sonra zikzak şeklinde ilerlemeye başlamış, daha sonra ise hızlanarak uzaklaşmıştır.” (83:134)

Ve şimdi, bu üç olay arasında kısa bir karşılaştırma yapacak olursak denilebilir ki; Meryem Ana, ilerleyen yıllarda ya California ve İstanbul’a da uğrayıp buralarda da birer mucize sergilemiştir ya da ortada Meryem Ana ve mucizevi güneşi değil, dünyadışı varlıklar ve taşıyıcı araçlar gerçeği bulunmaktadır.

Ve Meryem Ana’yı taşıyan UFO (Tanımlanamayan Uçan Cisim) bazen dış ışıklarını kapatıp, üst kısmı şeffaf bir bulut görünümü vermekte, bazen ise tam güçle ışıklanarak parlak bir küre ya da güneş halini almaktadır ki, işte bu Ufo ile karşılaşanlardan birisinin kaderi tamamen değişecektir:

“Üç küçük çobanın gördükleri zuhurlarda, Luçya’nın çok önemli bir özel yeri vardı, çünkü, Meryem Ana bir tek onunla konuşmuştu. Ve, Luçya Azize Dorotea’nın Tarikatına girdi. 24 Kasım 1925 günü, 18 yaşında iken Tuy’daki Manastıra aday olarak girerek, 3 Kasım 1928’de resmi olarak kendini Tanrı’ya adadı. İçinde, tamamen kapalı ve yalnız olma arzusu uyanan Luçya, 25 Mart 1948 tarihinde, Papa 12. Pius’un izniyle Azize Dorotea’nın tarikatını bırakıp, Mont Karmel Tarikatına, Coimbra Manastırına girdi.

Şimdi (1985’de) , Luçya 78 yaşındadır. Fatima’ya, Meryem Ana’nın indiği yere giden hacılar, Coimbra’dan geçerlerken, Mont Karmel Manastırını da ziyaret ederler ve rahibeler korosunda Luçya’nın sesini duyarlar.” (25:79)

“Fatima’da gerçekleşen olaylardan sonra, dünyanın her köşesindeki Hristiyanlar, ilk günden beri oraya akın ederek ziyaretlerde bulunmuşlardır. Papa 6. Paul, ve son olarak Papa Jean Paul-2’de Fatima’yı ve Rahibe Luçya’yı ziyaret etmişlerdir.” (25:1)

18. BÖLÜM

Kutsal Kitaplardaki UFO Olayları

Günümüzde, milyarlarca insanın daha doğar doğmaz birer üyesi konumuna yükseldiği üç büyük dine ait kutsal kitaplar, çeşitli Ufo gözlemleriyle doludur. Bu dinleri kuranların ihtiyaç duydukları taşıyıcıları, şu ana kadar olan konularımız içerisinde kısmen tanımış olduk. Şimdi ise, bu gerçeği belirginleştirecek bazı gözlemleri izlemeye ve düşünmeye başlayalım:

“Yalnız kendi kendine yanan büyük bir alev, etrafa ışık saçıp onlara korku ve endişe verdi. Dehşete kapıldılar. Bu görüntü uzaklaşıp gittikten sonra, gördükleri şeyin diğerlerinden korkunç olduğunu düşündüler.” (58.3:17/6)

Museviliğin Kutsal Kitabı Tevrat’ta yer alan bu gözlem, aşırı aydınlatılmış halde iken ışık osilasyonu yapan ve bu nedenle de yanan ateş görünümü veren bir Tanrı Taşıyıcı’dan başkasını anlatmamaktadır. Zira aynı tanrıyı hiç ışıksız ya da daha az ışıklı halde iken görenler, onu bir ateş kütlesi olarak değil de fark edebildikleri gövde biçimiyle algılamaktadırlar:

“Çöle doğru baktılar, ve işte Rabbin izzeti bulutta göründü...

“Ve Rab gündüzün bulut direğinde, ve geceleyin ışık veren ateş direğinde gidiyordu...(2:13/21)

“Ve Rab Musa’nın önünden geçti. Ve Rab Bulutta indi ve orada onunla durdu.” (57,A.2:13/21,34/5)

Ve şimdi, Tanrının aşırı ve az ışıltılı halde iken yapılan ilgili iki gözlemini anımsatıcı, iki Ufo olayını izleyelim:

(19 Temmuz 1916 A.B.D., Virginia)

“Huntinglon üzerinde, gece 11 sıralarında iken, upuzun biçimli ve ışık saçan bir cisim dolaşmaktaydı.” (87:153)

(9 Ekim 1954 Fransa, Le Mas Blanc)

“Montaren civarında, bir objenin havada ışık osilasyonu yaparak, asılı durduğu görüldü. Cismin asıl kendisi görülememiştir. Yerden çok yüksekte olmayan bu obje, çok parlak bir alev görünümündeydi.” (18:34)

Ve, Eyüp ile Davud peygamberin kutsal kayıtlarında yer alan Allah ya da Ufo tanımları ise şöyledir:

“O, bir ateştir!” (57.A.15:31/12)

“Allah parladı. Önünde ateş, ve çevresi çok kasırgalı! Allah’ımız geliyor!” (57.A.16-.50/2-3)

Burada Davud peygamberin tanımladığı Ufo’nun sadece uç kısmındaki kabin aydınlatılmış olup, şimdi benzeri bir durumu günümüzdeki bir vakadan izleyelim:

“O, yirmi metre kadar uzunluğu olan, metalik bir cisim gibiydi. Ön kısmını saran bir yeşil ışık içinde görünüyordu.” (153:10)

Ve şimdi de, yine Musevi peygamberlerden birinin, Zekeriya peygamberin silindirik bir Ufo tanımını izleyelim:

“Ve, gözlerimi kaldırıp baktım. Ve işte, uçmakta olan bir tomar gördüm. Uzunluğu yirmi arşın kadardı.” (57.A.31:5/1-2)

Ve, üç büyük dinin kurucu Tanrısını ve de onu taşıyan UFO

(Tanımlanamayan Uçan Cisim) ‘yu tanımlayacak oldukça düşündürücü ve net bir örneği, şimdi İşaya peygamberden görelim:

“İşte, Rab tez giden buluta binmiş de gidiyor (57. A.17:19/1)

Öğretileriyle, bugün milyarlarca insanın ulaşabileceği, Evren kuşatıcı bir Kozmik Güç fikrini bırakmış olan bu tanrıyı, şimdi onu kuşatan içiçe iki Ufo’suyla birlikte izlemeye çalışalım:

“ Ve baktım. Ve işte, şimalden durmadan ateş saçan büyük bir bulut geliyordu. Çevresinde parıltı, ve ortasında, sanki ateş ortasında ışıldayan maden. Ve, onun ortasından kerubi çıktı.” (57. A.20:1/4-5)

Görüldüğü gibi, oldukça ışıltılı devasa bir bulut içerisinden, madeni gövdede açılan bir kapıdan uçarak çıkan ikinci bir araç söz konusudur. Bir özelliğinden dolayı Kerubi olarak adlandırılan bu taşıyıcının oldukça ayrıntılı yan üniteleri bulunmaktadır. Bu nedenle, bu ilginç taşıtı sadece genel görünüm ve özelliklerini yansıtan izlenimlerle tanımaya çalışalım:

“Ve gök kubbesi benzeyişi! Korkunç billur gibi! Ve kubbe altında kanatları, birbirine doğru dümdüzdü. Kanatlarının gürültüsünü işittim. Sanki, çok suların sesi. Bir kargaşalık sesi. Sanki, bir ordu velvelesi. Ve, kubbenin üzerinde bir ses vardı.

Ve, kubbenin üzerinde gök yakutun görünüşü gibi bir taht benzeyişi vardı. Ve, taht benzeyişinin üzerinde, yukarıdan insan görünüşünün benzeyişi vardı. Ve, belinden yukarı görünüşünü ışıldayan maden gibi gördüm, sanki ateş görünüşü. Ve, belinden aşağı görünüşünü gördüm, sanki ateş görünüşü. Ve çevresinde parıltı! Yağmur günü bulutta olan yayın görünüşü nasılsa, çepeçevre parıltının görünüşü öyle idi. Rabbin izzetinin benzeyişinin görünüşü bu idi.” (57.A.20:1/22-8)

Anlaşılacağı üzere, yarım küre biçimli bu taşıt; alt kısmından gelen pervane sesinin üzerinde yansıdığı iç kısımdan yayılan ışığın ise, üzerinde kırılarak gökkuşağına benzer bir hâle oluşturduğu şeffaf bir yüzeye sahiptir. Peygamberin açık bir şekilde gözlemlediği bu Tanrı, söz konusu araç içerisinde ona gelmiş, emirlerini verdikten sonra ise, büyük bulutunun içine geri dönmüştür. Şimdi bu devasa bulutun ne tür bir isimle nitelendirildiğini, Musa Peygamber döneminden bir gözlemle kısaca anımsayalım:

“Ve İsrail ordusunun önünde yürüyen Allah’ın meleği yerini değiştirip, arkalarında yürüdü. Bulut direği önlerinden yerini değiştirip, arkalarında durdu. Ve Mısırlıların ordusu ile İsrail ordusunun arasına geldi. Karanlık vardı, fakat bulut geceyi aydınlatıyordu. Ve, Rab ateş ve bulut direğinden Mısırlıların ordusuna baktı.” (57.A.2:14/19-24)

Görüldüğü üzere, söz konusu bulut Tanrıya taşıma hizmeti gören bir melek olarak idrak edilmiştir ki, aynı durum bu pervaneli küre için de söz konusudur:

“Kebar ırmağı yanında, İsrail Allah’ının altında gördüğüm canlı mahlûk budur. Bunlar kerubilerdi.” (57.A.20:10/20)

“Kerubinin İbranicedeki karşılığı, ‘Tanrıya en yakın melek’dir.” (175:6)

“Kerubiler, Yahudilerin inancında en önemli meleklerdir. Bu melekler bedensiz olarak, sadece baş ve kanattan ibaret varlıklar olup, genelde başlarının çevresinde altı kanatları bulunur. Taçlar, alevli daireler biçiminde kanatsız; serafinler ise, ateş renginde ve altı kanatlı olan kerubilerdendir.” (43:44), (71:85)

Anlaşılacağı üzere, İbranilerin Tanrıyı taşırken gördüğü özel melek türleri Hezekyel peygamberin tanımladığı ile sınırlı olmasa gerektir. Nitekim, kaç kanatlı olduğunu belirtmese de, Davud peygamberin de bir kerubi gözlemi olup, bu gözlem kayıtlara ise şöyle geçmiştir:

“Ve, bir kerubiye binip uçtu. Ve, yelin kanatları üstünde yükseldi.” (57.A.16:18/10)

Ve şimdi, peygamber Hezekyel’in tanımladığı Ufo’yla ilgili bazı kanat özelliklerini izleyelim:

“Ve dört yanlarında kanatları şöyle idi: Kanatları ayrılmıştılar. İki kanat birbirine bitişmişti. Kanatları birbirine bitişmişti. Kanatları çepeçevre gözlerle doluydu. Kanatları birbirine dokundukça, onların sesini işittim.” (57.A.20:1/8-11; 3/13; 10/12)

Söz konusu kubbenin yerle temasını sağlayan dört ayağı bulunmakta olup, bu sütunların her birinde, üst uca yakın olarak konuşlandırılmış dört kanatlı pervaneler bulunmaktadır. Peygamberin göz diye tanımladığı ihtimalen perçin türü kabartılarla dolu olan bu kanatların dönüşü, birbirine çarpma şeklinde algılanmaktadır ki; bir helikopter pervanesini izleyen kişinin şayet yeterli bilgisi olmasa, günümüzde de aynı yanılgı yaşanabilecektir. Şimdi, bu pervanelerin ilginç bir özelliğini anlamaya çalışalım:

“Kanatlarını kaldırdılar, ve yerden yükseldiler. Ve kanatlarının sesi, Kadir Allah söz söylediği zaman sesi nasılsa, öyle işitildi.” (57.A.20:10/5,9)

Anlaşılacağı gibi, taşıyıcı durduğu zaman, kanat konumları değişip aşağıya, söz konusu sütunların üzerine doğru kapanmakta, yeniden hareket edileceği zaman ise kanatlar kaldırılarak dönme işlemi başlayabilmektedir. Şimdi, bu açılır kapanır pervane mekanizmasının çağımızdaki bir örneğini izleyelim:

“Yeni geliştirilip, V-22 adı verilen helikopter uçağın kanat uçlarında jet motorlu pervaneler bulunmaktadır. Kalkış anında pervanelerini dikey konuma getiren V-22, bulunduğu yerden dikey olarak havalandıktan sonra, pervane pozisyonunu değiştirip jet olarak uçabilmektedir.” (100:35)

Ve bilindiği gibi, kerubi; Tanrıya yakın olan melek anlamına gelmektedir. Bu bir taşıyıcı ismi, hatta taşıyıcıya destek olan bir ünite ismi olabildiği gibi, Tanrıyla birlikte büyük bulutta yolculuk eden melekleri için de kullanılmıştır. Şimdi, önceki bir konuda gördüğümüz tanrılar meclisini düşündüren bu melekleri kısaca tanıyalım:

“Kerubi meleklerinden, hükmedenlerin başlarında birer küre veya taç; erdemlilerin ellerinde ise birer çubuk bulunmaktadır.” (71:85)

Ve şimdi, ihtimalen bu meleklerin, ya da bunlardan birilerinin de yer aldığı Tanrı bulutunun gelişini Tevrat’tan anımsayıp, ardından ise ilginç bir Kur’an ayetini izleyelim:

“Ve baktım, ve işte, şimalden durmadan ateş saçan büyük bir bulut geliyordu. Çevresinde parıltı, ve sanki ateş ortasında ışıldayan maden.” (57.A.20:1/4)

“Onlar ille, Allah’ın buluttan gölgeler içinde, meleklerle birlikte kendilerine gelivermesine, ve işlerinin bitirilivermesine mi bakıyorlar? Kim Allah’ın nimetini, o kendisine geldikten sonra değiştirirse, şüphesiz Allah’ın cezası pek çetindir.” (26:2/210-11)

Ortadoğu bölgesindeki bazı kavimler, kendilerine gelen sistemi terk ederek eski ilkel eğilimlerine döndükleri zaman, Tanrı ve meleklerince topluca imha edilmişlerdir. Şimdi, yine Kur’an’da yer alan bazı ayetlerle, bu imha olaylarının şiddetini anlamaya çalışalım:

“Halkı zalim olan nice kasaba halkını kırıp geçirdik.” (28:21/11)

“Onlar azabımızı hissettikleri zaman, hemen oralardan harıl harıl kaçıyorlardı. Onlara, ‘kaçmayın yurtlarınıza dönün, çünkü sorguya çekileceksiniz’ denildi.” (26:21/12-3)

“Biz onları bir yığın kül haline getirinceye kadar, haykırmaları devam etti.’“ (28:21/15)

“Biz o melekleri hak olmadan indirmeyiz. O zaman da kendilerine ne aman ne mühlet verilmez.” (26:15/8)

“ Yok ettiğimiz herhangi bir kasabanın elbette belli bir yazısı vardır.” (28:15/4)

Dikkat edilirse, toplu bir imha kararı alındığında, bunun için özel bir ekip gönderilmekte, ve bu süreç başladığında ise asla geri adım atılmamaktadır. O halde, kasabalarından kaçan bu insanlara, söz konusu bulutlar içinden teklif edilen sorguya çekilme olayı tamamen bir aldatmaca olup, bir araya toplanan bu insanlar bir kerede kolayca imha edilmişlerdir.

Ve Mekke halkına; Böyle bir sonucun oluşmasını mı istiyorlar ki, bunu hazırlayıcı yönde mücadele ediyorlar? diye soran Tanrı, böylece, onlara da benzeri bir tehditte bulunmuş olmaktadır. Şimdi, söz konusu genel imha bulutu olmasa da, Mekke yakınlarına gelen imha yetenekli bir bulutu Muhammed’in bir hadisinden izleyelim:

“Karni Sealib mevkiinde başımı kaldırıp semaya baktığımda, bir bulutun beni gölgelendirmekte olduğunu gördüm. Buluta dikkatle baktığımda, bunun içinde Cibril’in bulunduğunu gördüm. Şimdi Cibril bana; Ya Muhammed, Allah sana şu meleğini gönderdi, kavmin hakkında ne dilersen onu emredebilirsin, dedi. Bunun üzerine Melek seslenip; Ya Muhammed, Cibril’in söylediği bir hakikattir, sen ne dilersen emrine hazırım, dedi.” (107:9/1333)

Burada, gerçekte kararı alınmış toplu bir imha olayı söz konusu değildir. Zira bu amaçla yola çıkan bir bulut isteğe göre değil, alınan karara göre hareket edecektir ki, bu olayda böyle bir oluşum görülmemektedir. Ve Muhammed, o sıralarda kendisiyle çok uğraşan Kureyş kavmi için herhangi bir imha isteğinde bulunmamış ve bu olay söz konusu bulut gözlemiyle sınırlı kalmıştır. Gerek Muhammed, gerekse de diğer peygamberler döneminde şüphesiz ki, bu bulutlarla gerçekleştirilmiş birçok kısmi imha olayı da bulunmaktadır. Bunlarla ilgili gözlemleri, toptan yok ediş olaylarıyla birlikte yer alacakları ileriki bir konu içerisinde ayrıntılarıyla göreceğiz. Şimdi, Muhammed’in çocukluğunda başkaları tarafından gözlemlenerek kaydedilmiş bir Ufo vakasını izleyelim:

“Muhammed’in de içinde yolculuk ettiği bir kafile Suriye topraklarında bulunan Basra’ya geldi. Buradaki küçük bir tapınakta Bahira isimli bir rahip bulunuyordu. Ve bu rahip, tapınağından kafilenin gelişini izlerken, bir bulutun kafile ile birlikte ilerlediğini, ve kafile bir ağaç altına konakladığında ise, bu bulutun da ağaç üzerine gelerek durduğunu gördü.” (47:112)

Ve bu bulutlar, çocukluğunda olduğu gibi, yetişkinliğinde de Muhammed’in bulunduğu yerlerde zaman zaman ortaya çıkacaklardır:

“Muhammed Hira dağına, her sene en az bir aylığına gider ve inziva hayatı yaşardı. Bu adet Kureyş kabilesinin, cahiliye devrinde arınmak için başvurduğu bir adetti. Hira, Mekke’den 5 km. uzaklıkta, çölün ortasında; üzeri ağaçsız, çiçeksiz, susuz ve içi boş yalçın bir kaya kütlesi idi. Resûlullah 40 yaşlarında iken, yine Hira’da böyle günlerce vakit geçirdikten sonra bir nur ve onu takip eden müthiş bir ses işitti.” (47:149), (76:27-8)

“Bulunduğum mağaradan dışarı çıktım. Dağın ortalarına kadar ilerlediğim zaman, gökten bir ses işittim. Bu ses bana: Ey Muhammed, ben Cebrail’im, sen de Tanrı elçisisin, diyordu. Başımı kaldırıp baktım. O’nu, gökyüzünde ayaklarını germiş bir adam şeklinde gördüm. O bana ardarda; Ey Muhammed, ben Cebrail’im, sen de Tanrı elçisisin diyordu. Ben, ne bir adım ileri, ne de bir adım geri gidebiliyordum, orada donup kalmıştım. Sonunda Cebrail beni bırakıp, gitti. Bundan sonra ben evime döndüm.” (47:150)

Anlaşılacağı üzere, Cebrail bulutuyla ışıltılı bir şekilde alçalmış, ardından söz konusu nur söndürülerek havada sabitleşilmiş, ve dışarı çıkan Muhammed’in dikkati bu kez ona seslenilerek çekilmiştir. Ve işte, kendisinin peygamber seçildiğini bu şekilde, şeffaf kabinli bir bulut üzerinden haber alan Muhammed’in, bu bulutla ilgili diğer bir saptaması ise şöyledir:

“Hira dağında bulunduğum bir vakit, ben dolaşırken gök tarafından bir ses geldiğini işittim. Başımı kaldırarak yukarı baktığımda, yanıma gelmekte olan o meleği gördüm. O, yer ile gök arasında ve bir taht üzerinde oturmuştu. Ondan korktuğum için çömeldim.” (95:2/108-9)

Evet, yer ile gök arasında, havada ilerlemekte olan bu şeffaf bulut içerisinde bir de bir tür koltuk bulunmaktadır. Dikkat edilirse bu taşıyıcı ile ilgili gözlemlerde bir bulut nitelemesi yapılmamaktadır. Zira, bu taşıtta bulut benzetmesine yol açacak madeni bir yüzey bulunmayıp, şeffaf kubbeden dolayı ise sadece iç kısımdakiler saptanabilmektedir. Ve Cebrail’in Mekke yakınlarına diğer bir melekle geldiği vaka anımsanacak olursa, peygamber tamamen bir bulut algılamakta olup, ancak dikkatlice baktığı zaman içindeki meleği görmekteydi ki, bunun şeffaf değil sadece saydam bir bölümü olan diğer bir taşıyıcı olduğu açıktır. İşte Cebrail denen melek, saydam ya da madeni çeperli gövdeleri olan çeşitli tip ve büyüklüklerdeki bulutlarla gelebilmektedir. Ve bunlardan birisi de, ihtimalen diğer tüm taşıtların da içerisinde yer aldığı devasa bir taşıyıcıdır:

“Onu semadan inerken, vücudunun büyüklüğü yer ile gök arasını kaplamış olarak gördüm.” (70.1:77/287)

Bu gözlemde Cebrail algılanmamakta ve daha önceki bulutlara benzemeyen, Zira her tarafı açılmış kanatlarla dolu olan bu devasa gövde, meleğin asıl vücudu sanılmaktadır:

“Resûlullah, Cibril’i ufkun arasını kaplamış olduğu halde, hakiki suretinde görmüştür. Resûlullah, Cibril’i altı yüz kanatlı olarak gördü.” (107:9/1334,1336)

Ve daha öncekilerden olduğu gibi bu taşıyıcıdan da Muhammed’e hitapta bulunulacak ve gövdesi aşırı ışıltılı olan bu devasa araç içerisindeki Cebrail’i fark edemeyen Muhammed ise, sesin geldiği bu kanatlı ve ışıklı gövdeyi melekle özdeşleştirecektir. Şimdi, gerçekte Cebrail değil, öncekilerde olduğu gibi, sadece onun bir taşıyıcısı olan bu taşıtın gelişini Kur’an ayetlerinden anımsayalım:

“İnmekte olan yıldıza and olsun ki; üstün akıl sahibi doğruldu, kendisi yüksek ufukta iken. Sonra yaklaştı, sarktı.” (7:53/1,6-8)

Dikkat edilirse, çok uzak ufuk diye adlandırılan ve şüphesiz Muhammed’in algılayamayacağı kadar ileride bir bölge üzerine iniş yapan bu ışıltılı taşıt belli bir mesafeden sonra doğrulmuş ve yere paralel uçuş konumu alan bu devasa taşıt önce peygamberin bulunduğu mevkie yaklaşmış, ardından ise yere doğru alçalmıştır. Ve yine dikkat edilecek olursa, üstün akıl sahibinin yani Cebrail’in inişine değil, doğrudan bir yıldızın inişine yemin edilmektedir ki bunun nedeni, meleğin sadece bu kütle içinde yer alan bir yönlendiriciden ibaret oluşudur. Ve şayet, ışıltılı inişinden dolayı bir yıldıza benzetilen bu kütle gerçekten bir melek bedeni olsaydı, şüphesiz şu Kur’an ayetiyle anlatılan olayda herkes kendi hakiki bedeniyle iner, gelebilmek için bulut kütleleri içine girmezlerdi:

“Allah’ın, buluttan gölgeler içinde meleklerle birlikte, kendilerine gelivermesine ve işlerinin bitirilivermesine mi bakıyorlar? Sor İsrailoğulları’na. Onlara nice açık ayetler getirdik. Kim Allah’ın nimetini, o kendisine geldikten sonra değiştirirse, şüphesiz Allah’ın cezası pek çetindir.” ( 26:2/210-11)

Evet, Allah’ın ve meleklerin bu buluttan gölgeler içinde gelişine en çok İsrailoğulları şahit olmuştur ki, bu konuda onlar örnek verilmektedir. Şimdi, konunun netleşmesi açısından İsrailoğullarının ilk kutsal kitabı olan, ve Musa öncesi ilk kavimlerden bahseden Tekvin’in bazı ayetlerini izleyelim:

“Ve Rab, Sodom ve Gomorra üzerine ateş yağdırdı. Ve o şehirleri ve bütün havzayı, ve şehirlerde oturanların hepsini altüst etti. Ve işte, yerin dumanı ocak dumanı gibi çıkıyordu.” (57.A.l:19/24-8)

Söz konusu şehirler, onlar için getirilmiş olan din sistemini terk ederek eski hallerine dönmüş kavimlere aittir. Şimdi, Tanrı ve melek taşıyan bu bulutları biraz daha aydınlatmak için, İsrailoğullarının bir diğer kutsal kitabı olan Zebur’dan bazı sahneler izleyelim:

“Gelin Rabbin işlerini görün, dünyada ne harabiyetler yaptı. Rab, kavimlere hükmeder. Bir Allah ki, eğer insan dönmezse, ona karşı ölüm silahlarını hazırlamıştır, oklarını tutuşturucu eder. Rab göklerde gürledi. Önündeki parıltıdan onun koyu bulutları geçtiler. Dolu ve ateş közleri; ve oklarını, şimşeklerini salıp onları bozgun etti. Önünde ateş, yiyip bitiriyor.” (57.A.16:7/8-13;18/12-4;46/ 8;50/3)

Ve şimdi de, Musa döneminde gerçekleşen bazı olayları anımsayalım:

“Ve Rab Musa’ya dedi: Seninle söyleştiğim zaman, ben sana koyu bulut içinde geleceğim. Ve üçüncü günde vaki oldu ki; dağ üzerinde koyu bir bulut, ve gök gürlemeleri. Ve bütün kavm titredi. Ve Allah’ı karşılamak için Musa kavmi Ordugâhtan çıkardı ve dağın eteğinde durdular. Ve, Rab Sina dağı üzerine, dağın tepesine indi. Ve Rab Musa’yı dağın tepesine çağırdı. Allah ona sesle söyledi. Ve Rab Musa’ya dedi: İn kavme tenbih et, Rabbe çıkmak için Rab tarafına sınırı geçmesinler, ta ki onlara hücum etmesin, ve onlardan bir çoğu düşmesin. Ve Musa kavme inip, onlara söyledi.” (57.A.2:19/9-25)

“Ve Musa Rabbe dedi: Sen Rab, bu kavmin arasındasın, senin bulutun onların üzerinde duruyor; gündüzün bulut direğinde, geceleyin ateş direğinde yürüyorsun. Eğer bu kavmi öldürürsen, o zaman milletler söyleyip diyecekler: Rab, kendilerine and ettiği diyara bu kavmi götüremediği için onları öldürdü! Ve şimdi niyaz ederim, nasıl ki sen söyleyip dedin: Rab çok sabırlıdır, ve merhameti çoktur, günahı bağışlar. Rabbin kudreti büyük olsun, bu kavmin fesadını niyaz ederim bağışla, nasıl ki sen söyleyip dedin: Rab çok sabırlıdır ve merhameti çoktur, günahı bağışlar! Rabbin kudreti büyük olsun, bu kavmin fesadını niyaz ederim bağışla. Ve Rab dedi: Senin bu sözüne göre bağışladım.” (57.A.4:14/13-9)

Ve işte Musa’nın bu ilginç konuşması sayesinde, almak üzere olduğu yeni bir imha kararından vazgeçen Tanrı, bu nitelikli bulutlar içinde dünyaya gelmekte, dağlara çöllere konmakta ve kurduğu din sistemini bu tür bulutlar içinde konuşlandırılmış silahlarıyla da denetleyebilen Tanrı, daha sonra geri dönmektedir.

İşte, söz konusu Kutsal Kitaplar’ın bu birbirini tamamlayıcı ayetlerinden açıkça görülebilen, ve red edilemez nitelik taşıyan bir sonuç çıkmaktadır ki bu, Kutsal Kitaplar’da onları iyi anlamaya yetecek kadar çok Ufo gözlemi bulunduğudur. Şimdi bu gerçeği, bir diğer kutsal kitap olan İncil’de, çağımızda yaklaşık 2 milyar insana rehber olan bu dini belgede mevcut Ufo ayetleriyle anlamaya devam edelim:

“Ve vaki oldu ki, ben yolda gitmekte ve Şama yaklaşmakta iken, gökten ansızın büyük bir nur parladı. Yolda, gökten benim ve benimle gidenlerin çevresini nurlandıran, güneş ışığından daha parlak bir nur gördüm. Ve biz hepimiz yere düşünce, bir sesin İbrani dilinde söylediğini işittim: Saul, Saul niçin bana eza ediyorsun? Ben de: Sen kimsin? diye cevap verdiğimde, O da bana dedi: Ben eza ettiğin Nasıralı İsa’yım. Fakat kalk ve ayakta dur, çünkü seni hizmete tayin etmek için sana göründüm. Kendilerine seni göndereceğim kavm ve milletlerden insanlar kurtaracağım; ta ki, onların gözünü açıp onları karanlıktan Allah’a döndüresin. Şama git, yapasın diye senin için tayin edilmiş bütün şeyler orada sana söylenecektir.

Ve, o nurun izzetinden ötürü göremez olduğum vakit, yanımda olanlar eliyle Şam’a girdim. Benimle beraber olanlar da gerçi nuru görmüşlerdi.” (57.B.5:22/6-18)

Bu olay İsa’nın göğe alınışından sonra gerçekleşmiş olup, İsa karşıtı olarak çaba gösteren biri olan Saul, bu tür bir gösteri sonrasında tam bir din elçisi olacaktır. Yanındakiler yere secde vaziyetinde kapandıkları için ışıktan etkilenmemiş, ancak Saul ışıkla yüz yüze durmak zorunda bırakıldığından geçici bir körlük yaşaması sağlanmıştır ki, bu, olayın kutsallığını ve itaati arttıracaktır. Şimdi, bu durumu aydınlatıcı nitelik taşıyan iki günümüz Ufo vakasından kısa kesitler izleyelim:

“Az ileride, yolun üzerinden havalanan bir objeden gelen kuvvetli ışıkla gözleri kamaşmıştı. Obje çok geçmeden yükselerek uzaklaştı...

“Yere konan ve gözleri kör edecek kadar parlak bir disk M. Treus ve arkadaşı tarafından izlendi.” (18:47)

Ve şimdi tekrar İncil’e dönerek, önce iki Ufo gözleminden kısa sahneler, ardından ise, yüksek bir dağ üzerinde gerçekleşen ilginç bir Ufolojik buluşmayı izleyelim:

“Onlar da kralı dinleyip yollarına gittiler, ve işte, şarkta gördükleri yıldız önlerince gidiyordu.” (57.B.1:2/9)

“Ve Rabbin izzeti onların çevresini aydınlattı, ve çok korktular. Rabbin bir meleği onların yanında durdu, ve onlara dedi: Korkmayın, işte ben size bütün kavme olacak büyük sevinci müjdeliyorum... Ve vaki oldu ki, melekler çobanların yanından göğe çekildiler.” (57.B.3-.2/9-15)

“İsa yanına Petrus, Yakub ve kardeşi Yuhanna’yı alarak onları yüksek bir dağa çıkardı. Ve işte, iki kişi onunla konuşuyorlardı. Ve vaki oldu ki, onlar İsa’nın yanından ayrılırlarken bir bulut geldi, onlara gölge saldı. Nurlu bir bulut onlara gölge saldı. Ve onlar buluta girerken, şakirtler korktular. Buluttan bir ses geldi. Ve işte Buluttan bir ses: Onu dinleyin, dedi. Ve ses geldiği vakit şakirtler bunu işitince yüzüstü düştüler, pek çok korktular. İsa gelip onlara dokunarak: Kalkın, korkmayın dediğinde; onlar da gözlerini kaldırarak yalnız İsa’dan başka kimseyi görmediler. Dağdan inerlerken, İsa onlara: Gördüğünüzü kimseye söylemeyin, diye emretti. Ve onlar sustular, ve o günlerde kimseye gördüklerinden bir şey söylemediler.” (57.B.1.3:17/1-9,9/30-6)

Evet, o günlerde kimseye bir şey anlatmayan havariler, daha sonra bunu kaydedeceklerdir ki, İsa’nın da gerçekte istediği bu olsa gerektir. Zira dikkat edilirse bu olayı daha sonraya saklayabilecek küçük bir grup seçilerek, ihtimalen önceden plânlanmış olan bu gösteri kasten izlettirilmiştir. Ve şüphesiz ki, Ufolar içinde getirilip götürülen bu meleklerle İsa’nın bir değil birçok görüşmesi olmuş ve bunlara ışık tutması açısından biri izlettirilen buluşmalar, gerçekte her gün devam etmiş olmalıdır:

“İsa gündüzleri mabette öğretiyordu, geceleri de dışarı çıkarak Zeytinlik denilen dağda geceliyordu. Ve bütün halk onu dinlemek için sabahleyin erken mabede yanına geliyorlardı.’“ (57.B.3:21 /378)

Ve Musa ile Sina dağında, İsa peygamber ile büyük çoğunlukla Zeytinlik dağında gerçekleştirilen bu buluşmalar, Muhammed ile de Mekke ve Medine civarındaki dağlık ve kayalık yerlerde sürdürülmüştür:

“Gecelerden birinde dışarı çıktım, bir de baktım Resûlullah yalnız başına yürüyor, yanında kimse yok. Ben de yürümeye başladım. Derken bakınarak beni gördü ve; kim o? , dedi.. Ben: Ebû Zerr’im, deyince; Ya Ebû Zerr! Gel, dedi. Bunun üzerine ben de onunla yürüdüm. Medine’nin dışında hem yürüyor, hem Uhut Dağı’na bakıyorduk. Onunla bir müddet daha yürüdüm. Nihayet:

- Şuraya otur! dedi. Ve beni etrafı taşlık bir yere oturttu. Sonra bana:

- Ya Ebû Zerr! Ben gelinceye kadar burada olduğun yerde dur, buyurdu. Ve sonra oradan ayrılarak, Harra (taşlarla kaplı bir yer)’ya doğru gözümden kayboluncaya kadar gitti. Ben bir lâgat (gürültü ve anlaşılmayan sesler) işittim. Arkasından gitmeyi düşündüm. Sonradan onun bana dediğini hatırlayarak, kendisini bekledim. Orada epeyi durdu ve beni bekletti. Geldiğinde işittiğim şeyleri ona anlattım. Bunun üzerine Resûlullah şöyle buyurdu:

- O, Cebrail idi. Bana geldi de:....dedi.” (70.2:9/32,33)

Evet, Cebrail onunla bu şekilde buluşmuş ve Kur’an’da yer almayan ancak bağlantılı olarak insanlara öğretilen yeni bazı bilgileri aktarıp, uzaklaşmıştır. Muhammed’in bu tür buluşmaları şüphesiz oldukça çoktur. Bunlardan bazıları daha, böyle tesadüfen iştirak edildiğinde tespit edilerek kayıtlara geçmiş, ancak Muhammed’in kısıtlamasıyla sınırlı kalmış gözlemlerdir. Fakat Muhammed’den sonra hadis şeklinde kaydedilen bu olaylardan öyle bir tanesi vardır ki, kasten izlettirilen bu olayda; biri, bedenlerine yapışık elbiselerle olmak üzere iki ayrı melek grubuyla buluşulmuştur. İşte bu buluşmayı, bir sonraki konu içerisinde diğer bağlantılarıyla birlikte gözlemleyeceğiz. Şimdi, önce Muhammed’in karşılaştığı iki uçan taşıt olayını kısaca anımsayarak, ardından havarilerin ışıklı bulut tanımlamasından çok daha ayrıntılısını, Muhammed döneminden mükemmel bir Ufo anlatımını izleyelim:

“Hira dağından inerek vadiye daldım. Derken bir ses duydum. Başımı kaldırınca ne göreyim, O! Hira’da bana gelen melek! Havada bir arş üzerinde oturup duruyor. Beni şiddetli bir titremedir aldı. Hemen Hatice’ye gelerek beni örtün! dedim, derhal örttüler ve üzerime su serptiler.” (70.1:73/255-8)

“Bana Burak verildi. O, beyaz ve uzun bir binittir, ben ona bindim.” (69.1:74/259)

Muhammed’in, bir taşıt içerisinde havada uçarken sabitleşirken izlediği bu melek insan görünümündedir. İşte bu yüzden, söz konusu korkuya gerçekte meleğin kendisi değil, onun bu taşıtla birlikte sergilediği görünüm, dolayısıyla da taşıtın kendisi neden olmaktadır. Havarilerin gözlemi anımsanacak olursa, insan görünümlü meleklerden değil, gelen bulutun taşıyıcı niteliğe bürünmesinden, bu konumdaki bir buluttan korkulmaktaydı. Ve denilebilir ki, Muhammed ard arda aynı görünümle karşılaşması nedeniyle, zamanla bu korkudan öylesine sıyırılmıştır ki; önceki bir olay hatırlanacak olursa, artık bu bulutlardaki meleklerle karşılıklı konuşmakta ve en nihayet, bu tür bir taşıt olan Burak’la korkusuzca havalanmaktadır.

Muhammed işte bu bulut çeşitlerine o kadar alışmıştır ki, daha ileriki yıllarda gerçekleşen şu olayda oldukça ilginç bir yaklaşımda bulunacaktır:

“Useydu’bnu Hudayr bir gece, mirbed denilen hurma sergisinde Kur’an okurken, atı birden depreşmeye başladı. Akabinde Useyd yine okudu. Sonra at yine şahlandı. Müteakiben Useyd yine okudu, sonra at yine hırçınlaştı. Useyd der ki:

- Atın, oğlum Yahya’yı çiğnemesinden endişe ettim de, kalkıp atın yanına vardım. Bu sırada başımın üstünde bulut gölgesine benzer bir sis içinde kandiller gibi birçok parıltılar gördüm. Bulut dönmeye ve yaklaşmaya başladı. At da buluttan ürkmeye başladı. Bu gölge tabakası, içindeki ışıklarıyla göğe doğru çekilip çıktı, nihayet onu göremez oldum. Sabah olduktan sonra Resûlûllah’ın huzuruna gittim, ve şöyle dedim: Ya Resûlullah! Dün gece, ortasında hurma kurutulan sergide Kur’an okuduğum sırada atım birden ürkmeye başladı. Ben artık okumaktan vazgeçtim, durum bunu gerektirmişti. Yahya, ata yakın bir yerde yatmakta idi, atın çocuğu çiğnemesinden endişe ettim. O sırada, bulut gölgesi gibi bir beyazlık içinde kandiller misali yıldızların parlamakta olduklarını gördüm. Artık bu beyaz gölge tabakası, içindeki parlaklıklar manzumesiyle göğe doğru çekilip çıktı. Nihayet onu göremez oldum. Resûlullah:

- Bunlar meleklerdi, senin okuyuşunu dinliyorlardı. Eğer okumaya devam etseydin, sabaha kadar seni dinlerler, halk da onları görürdü. Onlar halktan gizlenmezlerdi, buyurdu.” (69.2:36/ 240,242)

Muhammed’in şimdilik buraya kadar olan açıklamasından anlaşılacağı üzere, önce havada sabitleşen, sonra ise dönerek alçalan ve dikey şekilde yükselen bu ışıklı kütle içerisinde melekler yer almaktadır. Ve şimdi, ihtimalen bir beyaz gövdeli küre ya da disk biçiminde olan bu melek taşıyıcının, ilgili şehir üzerinde neden gündüz dolaşmadığını, anlamaya çalışalım:

“Ufo’lar genellikle geceleri, şafaktan önceki zamanlarda gelirler. Akşamın alaca karanlığında aktivite aniden artıyor, şafak sökmesiyle birlikte kayboluş başlıyor. Bu, Ufo olaylarının karakteristik bir özelliğidir.” (18:11,64)

Söz konusu melek taşıyıcı bulutun bir diğer özelliği ise; dönerek alçalma ve yükselme hareketi olup, şimdi de bu tezahürü aydınlatıcı bazı bilgileri izleyelim:

“Bütün Ufo’lar bir dönme simetrisine sahip bulunmaktadırlar.” (18:61)

“Uçan Daireler oldukları yerde burgu hareketi yaparak alçalmaktadırlar.” (84:18)

(30 Eylül 1954 Fransa, isle of Re)

“Havada sabit duran 12 metre çapındaki parlak küresel ışık, çok büyük süratle dikine havalanıp gitti.” (18:28)

(8 Kasım 1993Türkiye, Edirne)

“Kapıkule sınır kapısında önceki gece görülen ışık yumağı heyecan yarattı. Bulgar sınırında görev yaparken saat 22.45’de ışık saçan bir cisimle karşılaşan D.D.Y. görevlisi M. Ödül koşarak Gar Müdürlüğüne geldikten sonra bayıldı. Güçlükle ayıltılan Ödül’ün durumu anlatması üzerine, tarif edilen yere giden Genel Müdürlük çalışanları da aynı ışık yumağıyla karşılaştılar. Zaman zaman kendi ekseni etrafında dönen ışık yumağı saat 00.15’de uzaklaşarak gözden kayboldu.” (179.3:3)

“O ışık yumağı durup dinlenmeden dönmeye başladı. Döndükçe hızlandı, ve Altay’dan küçük ama çevre dağlardan çok büyük bir dağ olan Hulin dağına, dağın tepesine doğru yükselip durdu. (89:75-6)

Bu sonuncu örnek, Orta Asya Türkleri’nin Tanrılarla ilgili bir türeyiş destanında yer almaktadır. İçerisine Tanrılarla evlenmek üzere iki Türk kızının verildiği bu Ufosal olaydan, şimdi çok kısa bir sahne daha izleyelim:

“Ay Atam, dilinin döndüğünce kızlara, bir mukaddes göreve çağrıldıklarını anlattı. Kızlar, güzellikleri yanında o ünlü olan söz dinleme ve atalarının her dediğine uyma özellikleri gereği, “Peki...” dediler.” (89:72-3)

Ve işte bu konuşmanın sonrasında, kızlar atalarının yanına bir daha dönememiş ama onların Tanrı melezi çocukları bir Ufo içerisinde geri verilmişlerdir. Bu oldukça ilginç görünümlü çocukların bir teknoloji harikası odacıklar içinden, otomatik besleme düzenekli beşikler içerisinden nasıl alındıklarını, büyütülerek nasıl birer lider yapıldıklarını daha sonraki bir konu bünyesinde göreceğiz. Şimdi tekrar Muhammed dönemindeki Ufo olayına dönerek, söz konusu melek taşıyıcının neden olduğu sezgisel bir olayı çağımızda yaşanmış özdeşleriyle mukayeseye çalışalım:

“At birden depreşmeye başladı. Daha sonra at yine hırçınlaştı. Kalkıp atın yanına vardım. Bu sırada başımın üstünde, bulut gölgesine benzer bir beyazlık gördüm.” (69.2:36/242)

(16 Ekim 1954 Fransa, Cier De Diviere)

“Bir çiftçi, eli yularında atıyla birlikte tarladan dönerken, bir yerde hayvan huysuzlaşmaya başladı. Tam o sırada yolun kenarından havalanan yaklaşık 2 metre çapında bir obje üzerlerinden geçti.” (18:42)

(11 Aralık 1954 Brezilya, Linha Bela Vista)

“Çiftçi Pedro Morais, hayvanlarının huysuzlaştığını görerek sebebini araştırmak üzere etrafa bakındığında, dairesel bir cismin havada asılı vaziyette durduğunu görür.” (18:84)

Ve şimdi de tekrar 14 asır öncesine dönerek, Useyd Hudayr’ın gördüğü Tanımlanamayan Uçan Nesne (UFO) için peygamberce yapılan ilginç ve düşündürücü tanımlamayı anlamaya çalışalım:

“Resûlullah: O bulut gibi görülen şey sekine idi, buyurdu.” (107:9/1475)

“Sekine; bir yerde durmak, dinmek fiil kökünden türetilmiş bir isimdir.” (174:12)

İşte bu, içerisi kandil misali yıldızlarla aydınlatılmış, dönerek alçalan, dikey olarak hızla yükselen ve şüphesiz ki, kendi deneyimleri sırasında peygamberce tespit edilmiş birçok özelliği daha bulunan taşıyıcı, sadece ve vurgulanarak, sabitleşme özelliği ile nitelenmektedir ki, bu, Ufo’ları tanımlamada adeta simge olabilecek bir özelliktir. Ve şimdi, Ufo’ları Ufo yapan bu önemli özelliği bir kez daha anımsamak için, Arap Yarımadası’ndan Anadolu Yarımadası’na ve de çağımıza dönerek, İzmir üzerinde gözlemlenmiş bir Sekine (Havada Sabitleşen) vakasını izleyelim:

(15 Kasım 1957 Türkiye, İzmir)

“Saat 16 sıralarında gökyüzünde SABİT bir şekilde duran parlak bir cisim görülmüş, ve çevrede gruplar halinde toplanan halle tarafından SAATLERCE seyredilen bu hareketsiz cisim, nihayet saat 20 sularında hareket ederek uzaklaşmıştır.” (178.10:1)

Peygamberin yaptığı açıklamaya dikkat edilecek olursa, onun fikirlerinde önemli bir anlayış ve değerlendirme değişimi meydana gelmiş olup, şüphesiz ki bu değişimin tek nedeni ise, ilerleyen zaman içinde gereken bilgi ve deneyime ulaşmış olmasıdır. Zira şeffaf kabin kısımlarındaki ışıkları ya da yolcuları seçilebilen bu taşıtlarla ilk karşılaşmalarında, kendisi de bilgi verdiği kişiden daha farklı bir yaklaşımda bulunmamakta Sekineleri O da bulut zannetmekteydi:

“BULUTA dikkatle baktığımda, içinde Cebrail’in bulunduğunu gördüm.” (107:9/1333)

19. BÖLÜM

Üç Büyük Dini Kuranların Gerçek Görünümleri

Kutsal dinleri kuran dünyadışı varlıklar, bu süreç içerisinde gerçekleştirdikleri iletişimlerde çoğunlukla geri plânda kalmışlar ve emirlerini, insan biçimi verdikleri yapay insanlarla bildirmeyi tercih etmişlerdir. Şimdi, birer android ya da daha üst düzey bir yapıda hazırlanan bu yapay meleklerin, insanla benzerlik derecelerini anlamaya çalışalım:

“And olsun ki elçilerimiz İbrahim’e geldiler.” (28:11/69)

“Ve o, günün sıcağında çadırın kapısında oturuyordu. Ve gözlerini kaldırıp baktı, ve işte, karşısında üç adam duruyordu; ve onları görünce, çadırın kapısından onları karşılamaya koştu, ve yere kadar eğildi.” (57.A.1:18/1,2)

“Bir hadiste Hz. Aişe şöyle demektedir: Evde bulunduğumuz bir sırada bize bir adam selam verdi. Resûlullah endişe ederek hemen ayağa kalktı. Bir de baktım Dihyet’ül Kelbi! Resûlullah: Bu Cebrail’dir, bana Beni-Kureyza’ya gitmemi emrediyor, dedi. Bu hadise Hendek harbinden döndüğü zaman oldu. Ben, Resûlûllah’ın Cebrail’in yüzünden tozu sildiğini halen görür gibiyim.” (70.4:22/68)

Görüldüğü gibi, Tevrat ve Kur’an’da anlatılan elçiler de, hadiste söz edilen elçi Cebrail de tamamen insan görünümündedirler. Ancak ikinci örneğe dikkat edilirse; bu yapay insanlar, yüzlerinde biriken toz tabakasından rahatsız olmayacak, ihtimalen hissetmeyecek kadar da insandan farklıdırlar. Şimdi, önce dünyalılar tarafından imal edilen insan taklidi robotlarla ilgili bilimsel bir saptamayı, ardından ise insan görünümlü bu yapay elçilerle ilgili bir gözlemi, Muhammed’le gerçekleşen çok ilginç bir gizli buluşma sırasında tespit edilebilenleri izleyelim:

“Amerikalı bilim adamlarına göre, son zamanlarda imal edilen robotların dış görünümlerinden vücut sıcaklığına ve üzerlerine kaplı suni derilerine kadar her şeyleri aynı insanlarınki gibi’ (179,2:5).

“Resûl-i Ekrem, yatsı namazından dönerken benim elimden tuttu, ve bir meydana götürdü. Orada benim etrafıma bir çizgi çizdi, ve bana: Burada bekle, şayet bir takım insanlar görürsen onlara hiçbir şey söyleme, onlar da sana bir şey söylemezler, dedi. Sonra ilerleyip, uzaklaştı. Az sonra, çıplak gibi görünen adamların geçtiğini gördüm. Bunlar, gerçi çıplak değillerdi, ama ne giydiklerini de göremiyordum. Bunlar yanımdan geçerek, Resûl-i Ekrem’in gittiği yoldan gittiler.

Ve, Resûl-i Ekrem ta gece yarısından sonra döndü, ve bana dedi ki: Görüyorsun ya, bu gece uyuyamadım. Ve sonra başını dizlerime koyup, orada uyumaya başladı. Bu sırada, beyaz elbiseli adamların geldiklerini gördüm. Bunlar yanımıza geldiler, ve çevremize yakın yerlere oturdular. Kendi aralarında Resûl-i Ekrem hakkında konuşuyorlardı. Ve az sonra, bunlar kalkıp gittiler.

Resûl-i Ekrem, uyandıktan sonra bana baktı, ve onların kim olduklarını biliyor musun, dedi. Ben de, Allah ve peygamberi bilir, dedim. Resûl-i Ekrem de, bunlar melek idiler, dedi.” (92:2/400)

Şüphesiz ki, bu tür yapay meleklerle gerçekleştirilen daha birçok buluşma olmalıdır. Ancak anlaşılacağı gibi, peygamberin ya da onu peygamber tayin eden varlıkların izni ve istemi olmaksızın halkın bunları bilmesi, izlemesi hiç de mümkün gözükmemektedir. Ve işte bu istisnai ve de tamamen bir düzenleme görünümündeki hadise sayesindedir ki, onları asırlar sonraki benzerleri ile mukayese edebilme şansına ulaşmış, ya da ulaştırılmış olmaktayız. Şimdi, gerek bu melekler gibi tamamen insana benzerlikleri, gerekse de giydikleri elbiselerle meleklerin kutsal giyimlerine bir açıklama getirmeleri açısından çağımızdan bazı gözlemleri izleyelim:

(1 Ekim 1954 Fransa)

“Jussey civarında iki kişi, parlak beyaz bir objenin gökyüzünde uçtuğunu gördüler. Yere, toprağın üzerine indi, içinden beyaz elbiseli bir adam çıktı. Gözlemciler korkularından olay yerinden kaçarak uzaklaştılar.” (18:28)

(Haziran 1957 Brezilya, Sao Sebastiao)

“Santos’daki Hukuk Fakültesi hocalarından Roma Hukuku Profesörü Dr. Joao de F. Guimarae, yarım küre biçimli bir aracın bulunduğu yere doğru alçalmakta olduğunu gördüğü zaman, deniz kıyısında oturmaktaydı. Araç, hemen hemen su ile kumların birleştiği çizginin üzerine kondu. Altından metalik bir merdiven kumların üzerine doğru indi. Yaklaşık 1.75 boylarındaki iki adam merdivenden indiler. Yüzlerinde zarif bir ifade bulunuyordu. Boyun, el ve ayak bileklerinden vücutlarına yapışan tek parçalı elbiseler vardı, üzerlerinde.” (18:87)

(Nisan 1957 Arjantin, Cordoba)

“ Bir motosiklet sürücüsü, aracının aniden stop etmesi üzerine bakındığında, tam başının üzerinde yaklaşık 15 metre yükseklikte büyük bir disk görür. Bu disk yine takribi olarak 20 metre genişliğe ve 5 metre yüksekliğe sahiptir. Gözlemci korkudan aracını bırakarak yakındaki bir hendeğin içine gizlendiğinde, disk gitgide alçalarak yaklaşık 2 metrede sabitleşir, ve araçtan merdivensi bir kısım iner, içeriden bir adam çıkarak doğruca, hendeğin içinde gördüklerinden şaşırmış halde duran gözlemcinin yanına gelir. Yabancının elbisesi plastik görünümünde bir kumaştan yapılmış olup, tek parça ve vücuda yapışıktır. Korkmaması için teskin eder gibi davranan yabancı hemen sonrasında aracına yöneldiği zaman, gözlemci, aracın içinde de onun gibi giyinmiş adamların bulunduğunu farkeder. Ve o içeri girdikten sonra, merdivensi kısım yukarı çekilir, iç ışıklarında bir artış meydana gelen araç, dikey olarak yükselmesinin ardından kuzey-batı yönüne doğru uzaklaşır.” (18:86)

Şimdi, özellikle bu gözlemdeki insan görünümlülere, onları kaplayan bu adeta görünmez nitelikli giysilere dikkat edildiğinde, 14 asır önce gözlemlenen söz konusu melek grubunun neden çıplak gibi göründükleri de anlaşılabilecektir. Şimdi, ihtimalen daha önce örtülü gördükleri bir tanrılarını giysisiz, daha doğrusu bu tür yapışık giysili haliyle gördüklerinde onu çırılçıplak sanan ve de bu şaşkınlıklarını bir dini şiir haline getiren bir halkın, pasifik adaları sakinlerinden Mokeo’ların bir gözlemini izleyelim:

“Tanrı Aya yolda yürüyor. Çırılçıplak! Aya yürüyor yolda! Aya çırılçıplak!” (41:552)

Ve şimdi, Muhammed’e dini bilgiler getiren o tümüyle çıplak gibi görünen meleklerin ve diğer izlenen izlenemeyen tüm insan benzeri elçilerin birer taklit, yani tamamen yapay olduklarını, bizzat bu melekleri imal edenlerden dinleyelim:

“İnsanlara doğruluk rehberi geldiği zaman, inanmalarına engel olan, sadece: “Allah peygamber olarak bir insan mı gönderdi? “ demiş olmalarıdır. Yeryüzünde yerleşip dolaşanlar melek olsalardı, biz de onlara gökten peygamber olarak bir melek gönderirdik.’ (28:17/94-5)

“Muhammed’e bir melek indirilmeli değil miydi? dediler. Bir melek indirmiş olsaydık, iş bitmiş olurdu da onlara göz bile açtırılmazdı. Biz onu melek kılsaydık, bir insan şeklinde yapardık da düştükleri şüpheye onları yine düşürmüş olurduk.” (28:6/8-9)

Bir insanın peygamber seçilmesinden şüpheye düşen ve doğrudan bir melek gönderilmeli ya da onun yanında bulunacak bir melek peygamber olmalıydı diyenlere verilen bu yanıtlar oldukça önemli iki gerçeğe de ışık tutmaktadırlar.. Dikkat edilirse, melek diye adlandırılan iki tür varlık bulunmaktadır. Ve bunlardan ilki, doğal bir gezegen ortamında yerleşip yaşayabilecek biyolojik meleklerdir ki; bu türden bir varlığın insanlar arasında bulunması, onlarla iletişim kurması göndericiler tarafından doğru bulunmamakta ve tek bir istisnai halin olduğu, ancak bir imha kararının alınmış olması halinde bu meleklerin onlara gelebileceği, halkın geneline açıkça görünebilecekleri bildirilmektedir. Böyle bir durumda ise; bir insandan farklı olan bu varlıkları görmek, peygamberin bunlarla bağlantısını anlamak mümkün olacak ve onun kendiliğinden peygamberliğe atılmamış olduğu, söylediklerini kendisinin tasarlamadığı kavranabilecektir de, bu pek bir fayda da vermeyecektir.

Bu ayetlerde bahsedilen diğer melek türünün ise, bir taklit, yani robot türü varlık olduğunu görmekteyiz ki, dikkat edilirse;

“Onun”, yani peygamber olarak tayin edilmesi gereken aracının bir insan değil de bir melek olmasında karar kılınmış olunsa bile, bunun ancak yapay bir varlık olacağı ve de tamamen insan görünümünde imal edileceği bildirilmektedir. Ve şayet bu şartlardaki bir melek peygamber gönderilecek olsa, bir insandan farklı olmayacağından onların aynı şüpheye düşmelerine neden olunacaktır ki, gereksizliğinden ve bazı olası sakıncalarından dolayı bu uygulanmamış, insanlara doğrudan gönderilecek aracılar daima onların arasından seçilmişlerdir. Ve ilgili ayetlere tekrar dikkat edilecek olursa, putperestlerin bu yeni gelen dine girmelerindeki en büyük mania bilindiği halde, yine de melek gönderilmesinden kaçınılmaktadır ki, bunun nedeni, putçuluk önlenmeye çalışılırken, yeni bir putçuluğa neden olmamak olsa gerektir:

“Ateşin içinden Rab size söylediği gün, bir suret görmediniz, ta ki fesada sapmayasınız. Ve kendiniz için, erkek yahut kadın suretinde, yerde olan bir hayvan suretinde, veya herhangi bir şeklin suretinde oyma put yapmayasınız.” (57.A.5:4/15-8)

Bu sözler, Musa peygamberin son zamanlarında iken kavmine yaptığı bir konuşmada yer almaktadır. Şimdi öncelikle onun kastettiği bu güne dönerek bazı önemli anları anımsayalım:

“Ve Rab Musa’ya dedi: Seninle söyleştiğim zaman kavm de işitsin diye üçüncü gün için hazır olsunlar, çünkü bütün kavmin gözü önünde Rab Sina Dağı üzerine inecek, ben koyu bulut içinde geleceğim. Ve etrafında kavme sınır kesip diyeceksin, sakın dağa çıkmayın. Sakın görmek için Rab tarafına sınırı geçmesinler, ta ki onlara hücum etmesin.

Ve Allah’ı karşılamak için dağın eteğinde durdular. Ve Rab Sina Dağı üzerine, dağın tepesine indi. Rab onun üzerine ateş içinde inmişti.” (57.A.2:19/9-24)

Ve Tanrı bu ateşin içerisinden altı yüz bin kişilik İbrani kavmine seslendiğinde, emirlerini bir bir saydığında yakınında sadece Musa ile Harun bulunmakta; bir görüş sınırını andıran uzaklıkta bekleyerek, bu ateşten bulut kütlesinden yayılan sesleri dinlemekte olan kavm ise, bu kütle içerisinde yer alan hiçbir sureti görememekteydiler. İşte bu, halkı belli bir uzaklıkta tutarak, daha yakma yani, görüş mesafesine geçecek olan herkesin öldürüleceğini söyleyerek sağlanabilmiştir. Ve Musa’nın sözlerine dikkat edilecek olursa, bu önlem alınmamış olsa, o söz konusu benzer ya da benzerlik kurulabilecek birçok sureti o ateş içerisinde görebilmek tamamıyla mümkündür. Zira, var olmayan bir şey zaten görülemeyeceği için bu tür bir olasılıktan bahsedilmemeliydi. Şayet bundan bahsediliyor ve hatta türleri sayılıyorsa, bir de üstelik neden görülmemeleri gerektiği açıklanıyor, yani bunun, görülebileceklerin putlaştırılmaması uğruna yapıldığı belirtilebiliyorsa; işte tüm bunlar, o suretlerin varlığının en belirleyici kanıtı olsa gerekir.

Ve şimdi, bu gerçeği daha iyi anlayabilmek için Musa’nın söylediklerine dikkat edilecek olursa, söz konusu ateş ya da bulut içerisinde insan taklidi yapay meleklerle, biyolojik ya da kendi taklitlerinden oluşan varlıklar bulunmaktadır. İşte özellikle bu ikinci melek grubunun görülmesi durumunda onların surat açısından benzetilebileceği suretler, ya dünyada bilinen hayvan formlarından bazıları, ya da sadece görülenin yansıtılması sonucunda ortaya çıkacak herhangi bir form olacaktır. Ve daha önceki konulardaki örneklerden anımsanacağı gibi, çağlar boyunca gözlemlenen bu tür varlıkların surat yapıları hemen hemen her zaman bir hayvan formuna benzetilmiş ve ardından hayvan kafalı tanrılar ya da onlarla özdeşleştirilen hayvan formları tapımı başlamıştır. Musa’nın kavmi de benzer bir yöneliş gösterecek; Sina dağı toplantısında olamasa da bir şekilde görülen bu varlıklardan biri sembolleştirildiğinde, hayvan formlu Tanrı tapımı da başlamış olacaktır:

“Taş levhaları almak için dağa çıktığım zaman dağda kırk gün kırk gece kaldım. Ve Rab bana, Allah’ın parmağı ile yazılmış iki taş levhayı verdi. Ve onların üzerinde, toplantı gününde dağda ateşin içinden Rabbin sizinle söyleştiği sözlere göre yazılmıştı.

Ve Rab bana dedi: Kalk, buradan çabuk in, çünkü kavmin fesada düştü. Kendilerine dökme bir put yaptılar.” (57.A.5:9/9-12)

Musa peygamberin daha sonraları özetlediği bu olayı, şimdi gerçekleştiği güne giderek o dönemin kayıtlarından izleyelim:

“Ve Musa döndü. Ve vaki oldu ki, ordugâha yaklaşınca terennüm edenleri ve buzağıyı gördü. Ve, yaptıkları buzağıyı ateşte yaktı ve toz oluncaya kadar ezdi. Ve Musa Harun’a dedi: Bu kavm üzerine büyük suç getirdin. Ve Harun dedi: Efendimin öfkesi alevlenmesin. Çünkü bana dediler: Bizim için ilah yap, çünkü Musa’ya ne oldu bilmiyoruz. Ve onlara dedim: Kimlerde altın varsa çıkarsınlar; ve bana verdiler; ve onu ateşe attım, ve şu buzağı çıktı.” (57. A.2:32/15-24)

Bu buzağının oluşturulmasındaki hazırlayıcı neden, Musa’nın gecikmiş olması ve artık Tanrıyla bağlantıyı sağlayamayacağının sanılmasıdır; öyle ki, Musa geleceğini belirttiği süre sonunda dönmemiş, dolayısıyla Tanrıyı bulamamış, onunla buluşamamış olmalıdır! Şimdi, bu söz konusu gecikmenin nedenini Kur’an ayetleriyle anlamaya çalışalım:

“Musa ile 30 gece için sözleştik, ve ona 10 gece daha kattık. Böylece Rabbinin buyurduğu vakit 40 gece olarak tamamlandı. Vaktaki Musa tayin ettiğimiz vakitte geldi. Rabbi ona ilahi sözünü söyledi.” (26:7/142-43)

Görüldüğü gibi, başlangıçta belirlenen süre 10 gün daha uzatılmıştır ki, bunun nedenini şu ayetten anlamak mümkündür:

“Ona levhalarda her şeyden bir öğüt yazdık, ve her şeyi uzun uzadıya açıkladık.” (28:7/145)

Anlaşılacağı üzere, Musa’ya verilen levhalara, saptanan konuları temsil edici genel hükümler yazılmış olup, bunların açıklamaları ile diğer bazı hususlarda ise Musa tam bir eğitime tabi tutulmuştur. Daha sonra Musa’nın anlattığı bu bilgiler Tevrat’ta sayfalar dolusu şekilde yer almaktadır. Ve işte, Musa dağdaki bir bulut içerisinden verilen eğitimine sabırla devam ederken, bu gecikmeden dolayı, kavim ise oldukça sabırsız olup, tanrısız kalmak istememektedirler. Şimdi Harun’un “şu buzağı çıktı” diye belirttiği putun, gerçekte nasıl bir süreç sonrasında oluştuğunu anlamaya çalışalım:

“Ve dağdan inmek için Musa’nın geciktiğini kavm görünce, kavm Harun’un yanına toplandı, ve ona dediler: Bizim için bir ilâh yap, çünkü Musa’ya ne oldu bilmiyoruz. Ve Harun onlara dedi: Altın küpeleri çıkarın ve onları bana getirin. Ve onu ellerinden aldı, ve onu dökme bir buzağı yaptı. Oymacı aleti ile ona biçim verdi. Ve dediler: Ey İsrail seni Mısır diyarından çıkaran ilahların bunlardır.” (57.A.2:32/l-4)

“Onlara bir buzağı heykeli ortaya çıkardı. Dediler ki: Bu sizin de tanrınız, Musa’nın da tanrısıdır, fakat o unuttu da gitti, Tanrıyı Tûr yöresinde arıyor.” (7:20/88)

Bu heykelin yapımından çok daha öncesinde, Mısır’dan onları çıkartırken gözlemlenen Tanrıyı şimdi kısaca anımsayalım:

“Ve geceleyin onlara yol göstermek için, yürüsünler diye ışık vermek için Rab önlerinde gidiyordu. Geceleyin ateş direği kavmin önünden ayrılmadı.” (57.A.13/21-2)

Aynı Tanrı daha sonra bu devasa bulutu ile Sina dağı üzerine konacak, kavim dağın eteğinde toplanıp onun ateş bulutuna bakarlarken onlara kendi dilleriyle hitap ederek emirlerini bildirecek ve de birçok konuda onlara öğüt verebilecektir. İşte onlarla ilgilenen Tanrının niteliklerini ve gücünü bu denli açık şekilde gözlemleyen bir kavme, bir buzağı heykeli gösterilerek şayet, “ Bu Musa’nın da sizin de tanrınızdır, Mısır’dan sizi çıkaran ilahlar bunlardır” denilebiliyor ve de buna on binlerce kişi de hiç itirazsız inanabiliyorsa, bu olaya değişik bir açıdan bakmak zorunlu olmaktadır. Şöyle ki, kavme bu ilginç açıklamayı yapanların kastettiği de, kendi ziynet eşyalarından yapılan bu formu; o tanrılar olarak kabul edenlerin anladığı da aslında aynı şey olup, onlar; bunun sadece tanrılarının suretini sembolize ettiği fikrindedirler. Ve kavim, Musa’nın dönüp, tanrıyı bulup konuştuğunu, o tanrının yine kendileriyle birlikte olacağını onlara söylemedikçe, işte tam kırk gündür görülemeyen, haber alınamayan tanrının bu yokluğu sürdükçe onun bir sembolü kabul ettikleri bu puta tapacaklardır:

“Harun kendilerine: Ey kavmim siz bana uyun, demişti. Hayır, dediler. Musa bize dönünceye kadar, buna tapmaktan vazgeçmeyeceğiz.” (7:20/91)

Şimdi, Harun’un başlangıçta put yapımına karşı çıkmasına rağmen neden kavme uymak zorunda kaldığını ve de bu sembolize puta verilen şeklin nereden kaynaklandığını anlamaya çalışalım:

“Musa milletine üzgün olarak döndü: Ey milletim! Bana verdiğiniz sözden caydınız, dedi. Onlar: Sana verdiğimiz sözden kendi başımıza caymadık. Ziynet eşyasından ateşe attık. Aynı şekilde Samiri de attı, dediler. Musa: Harun! Seni benim yolumdan gitmekten alıkoyan nedir? Benim emrime karşı mı geldin? dedi. Harun: Doğrusu, İsrailoğulları arasına ayrılık koydun, demenden korktum, dedi. Musa: Ey Samiri! Ya senin yaptığın nedir? dedi. Samiri: Onların görmedikleri bir şey gördüm. Ve, O SANA GELEN İLAHİ ELÇİNİN bastığı yerden bir avuç avuçladım, bunu ziynet eşyalarının eritildiği potaya attım.” (28:20/86-96)

Şimdi, bu Kur’an ayetlerine sırayla dikkat edilecek olursa; kavm, put yapmama için verdikleri sözden caymalarının kendi aldıkları bir kararla olmadığını, onları asıl yönlendirenin Samiri isimli kişi olduğunu belirtmektedir. Onlar sadece ziynet eşyalarını getirip, eritilen yere atmışlardır ki, asıl yaptıkları budur. Burada, Samiri’nin de oluşturulan gövdeye bir katkısı bulunmaktadır ki bu, put gövdesine yapılacak hammadde katkısı değil, çok daha önemlisidir. Harun ise put yapımına karşıdır ama iki ayrı grubun oluşmasının ardından kargaşa çıkmasına neden olmamak için Musa’nın yolundan ayrılmak, bu put yapımına karışmak zorunda kalmıştır. Ve bu olayda Samiri’nin yaptığı değişik katkıyı, bu katkının yönlendirici etkisini kavim Musa’ya söylemiş olmalı ki, Musa bunu Samiri’ye sormuş ve aldığı yanıt ise oldukça açık olmuştur. Samiri bu puta kutsallık kazandıran kişidir. Zira onun put gövdesine kattığı, putun temsil edeceği varlığın bastığı yerden alınan topraktır ki bu; onunla temas etmiş olan bir maddenin, yani dolaylı da olsa ondan bir şeylerin put hammaddesine kazandırılmasıdır. İşte bu olaya kutsallık kazandıran, yönlendiren Samiri olduğundan, ortaya çıkan boğa putu da ne kavmin ne de Harun’un yaptığı değil ancak onun yaptığı bir put olarak kabul edilebilir ki, Kur’an’da ki bazı ayetlerde bu durum vurgulanmaktadır. Ve yine Kur’an, bu olayın, yasaklanan put yapım ve tapımına dönülüp dönülmeyeceğim sınamak için olduğunu belirtmektedir ki, buna göre, söz konusu elçinin kasten gözüktüğü anlaşılmaktadır. Bu doğru olmalıdır, Zira dikkat edilirse bu varlığın yürüdüğü yoldan alınan bir toprak unsuru vardır ki, bu, henüz o sıralarda olmuş bir olay olmalıdır. Ancak yine dikkat edilecek olunursa, Samiri söz konusu elçiyi sadece bu olay sırasında değil, çok daha öncesinde de görmüş olmalı ki,” O, sana gelen” diye açık bir vurgulamada bulunmaktadır. Ve bu gerçeği çok daha belirleyici kılan ise, Samiri’nin bu oldukça açık ve anlamlı savunmasına karşı, Musa’nın, böyle bir elçinin kendisine gelmediğine dair en ufak bir karşı çıkışta bulunmamasıdır ki, ilgili tüm Kur’an ayetlerine baktığımızda, sadece onun put tapımına sebep oluşunun eleştirildiğini; Samiri tarafından belirtilen bu buluşmaların olmadığına dair Tanrının dahi bir açıklamasının var olmadığım görmekteyiz. Anlaşılan o ki, Musa ile yapılan gizli buluşmalardan biri ya da birkaçı Samiri tarafından bir şekilde fark edilmiş ve gizlice izlenmiş olmalıdır. Şimdi, Samiri ve taraftarı olan grubun kararlı bir şekilde kavme yaptıkları seslenişi kısaca anımsayalım:

“ Ve dediler ki: Ey İsrail! Seni Mısır diyarından çıkaran ilahların bunlardır.” (57.A.2:32/4)

“Dediler ki: Bu sizin de tanrınız, Musa’nın da tanrısı, fakat o unutup da gitti, Tanrıyı Tûr yöresinde arıyor.” (7:20/88)

Şimdi, İsrail kavminin, neden bu putun, dolayısıyla bir buzağı görünümünün onlarla ilgilenen tanrılara benzediğine, onları temsil ettiğine inandıklarını, anlamaya çalışalım:

“Siz de yaklaştınız ve dağın eteğinde durdunuz. Rab, dağda ateşin bulutun içinden büyük sesle söyledi. Rab size ateşin içinden söyledi. Siz sözlerin sesini işittiniz, fakat bir suret görmediniz, yalnız bir ses işittiniz.” (57.A.5:4/11-2,5/22)

Evet, kavim bir suret görmemiş, dolayısıyla da, kendilerine, “sizi Mısır diyarından çıkaran ateş bulutundaki ilahların bunlardır’ denilince de kolayca benimseyebilmişlerdir. Üstelik bu ilahları gördüğünü söyleyen kişi bunu inançla, tüm ayrıntılarıyla anlatmıştır ki, tanımlanan hatlar hemen bir put kütlesine işlettirilmiş ve ortaya buzağıya benzer Tanrı şekli çıkmıştır. İşte bu görünüm ise, onların inançlarını tamamen pekiştirecektir. Zira bu görünümdeki tanrıları onlar çok daha öncesinde Mısırlılar ve çevre kavimlerden duymuş ve hatta bunlardan birine tapınmışlardır:

“Hadad, Mezopotamya halklarından Aramilerin Baştanrısıdır. Babil ve Asurlulardaki ismi Adad olan bu Tanrı göklerin boğası olarak nitelenirdi. İbraniler ise; Hadad’a “Baal” derlerdi. Baal sözü İbranicede, “en yüce efendi” anlamına gelip, tanrıyı adlandırmaktadır.” (43:16,34)

“Baal: Klasik Arapçada, “ilahi efendi” anlamına gelmektedir.”(174:l)

“Baal, ikinci büyük tanrıdır. Bir boğa şeklinde tasvir edilen bu Tanrı bazen tamamen insan şeklinde de heykelize edilirdi.” (67:146)

Şimdi bu tanrının nasıl hem boğa, hem de insan olabildiğini aydınlatıcı bazı bilgileri izleyelim:

“Tanrı Poseidon tarafından Girit Kralı Minosa gönderilen haberci bir boğa, Kralın karısı Pasiphae ile ilişkiye girince, insan bedenli boğa başlı bir yaratık doğar. Kral Minos, Minotauros adı verilen bu yaratığı halktan saklamak için özel bir yer yaptırır.” (30:26)

“Mısır tanrıları ilk kez M.Ö. 4000’lerde tasvir edildiler. Bu tasvirlere göre, Tanrılar insan vücudu üzerinde hayvan kafası taşırlardı. Bu tanrılardan biri olan Mentu, boğa başlı olarak tasvir edilirdi.” (67:45,65)

Başlangıçtaki konular içerisinde yer alan bazı bilgiler anımsanacak olursa, söz konusu bu tanrıların gerçekte bir hayvanla ilgili değil, sadece kendi gezegen ortamlarına özgü formlar oldukları anlaşılacaktır. İşte bu formlar, bazen sadece surat özellikleri dikkate alınarak benzetildiği hayvanın tamamıyla, bazen de beden biçimlerinin insanla yakınlığı nedeniyle tamamen bir insan şeklinde de tasvir edilebilmişlerdir. Ve anlaşılacağı üzre, Mısır Tanrı tasvirleri gerçeğe en yakın olanı olmakla birlikte, bir hayvan kafasının tamamıyla özdeş biçimde bu Tanrı gövdelerine montajı nedeniyle garipleşmektedirler. Şimdi, gerçeğe yakın değil, gerçeğe uygun olarak yapılmış çok net bir tanımı izleyerek, bu dünyadışı formların nasıl nitelenmesi gerektiğini görelim:

“Babillilerin ilk oluşturdukları yapıtlarından olan yaratılış şiirinde, yüzleri insan yüzüne benzemeyen iki tanrıdan bahsedilmektedir.” (66:30)

İşte, onlar sadece yüzleri insan yüzüne benzemeyen varlıklardır. Genel formları ise, onları dünyaya getirici uygarlığa ulaşmalarını da sağlamış olan zorunlu form, yani insan formudur. Ve Babillilerin gözlemlediği bu iki tanrının, bu kez hayvan surat formlarıyla özdeşleştirilmiş değişik bir yorumları mıdır, bilemiyoruz ama birlikte dolaşan ikili bir Tanrı grubunu daha tanımak yararlı olabilecektir:

“Hititlilere göre, Hurri ve Şerri adlarındaki şapkalı iki boğa 2. dereceden tanrılardı.” (67:127)

Ve şimdi de, Ortadoğu bölgesine, buradaki şehir devletlerden biri olan Babil’e inen o iki tanrıyla ne tür bir alakaları olabilir, bilinemese de; iniş yerlerinin benzerliği açısından bağlantı taşıyan diğer bir ikili grubu izleyelim:

“İnsanlara sihri ve Babil’deki iki meleğe, Harut ve Marut’a indirilen şeyleri öğretiyorlardı. Hâlbuki onlar (o iki melek): Biz ancak fitneyiz (imtihan için gönderilmişizdir), sakın sihir büyü yapıp da kâfir olma demedikçe hiç bir kimseye sihir öğretmezlerdi. Onlar ise, kendilerini zarara sokacak, faide vermeyecek şeyleri öğreniyorlardı.” (26:2/102)

Bu ilginç olay Kur’an’da anlatılmakta olup, dolayısıyla da bu iki meleği gönderenler ile İbrani halkından Samiri’nin o ilahi elçiyi Musa’nın yokluğunda bir daha görmesini sağlayarak, putçuluğa dönüş olacak mı diye sınayanlar aynı ilahi grup olmalıdır. Ve burada sınanan ise, insanların zararlı bilgileri öğrenmeye yönelip yönelmeyecekleri olup, anlaşılacağı üzere sonuç olumsuz olmuş ve ikaz edilmelerine rağmen onlardan bu yönde bilgi talep eden bazı kişiler, bunu çevrelerine de hiç ikazsız, yani zararları konusunda uyarmadan öğretebilmişlerdir. Şimdi, Babil halkından tekrar İbrani halkına dönerek, onların imtihanı sonucundaki tanrısal bir ceza yöntemini izleyelim:

“Ve hani Musa, kavmine: Ey kavmim, hemen tövbe edip, nefislerinizi öldürün, demişti de; Allah da tövbelerinizi kabul etmişti.” (26:2/54)

Nefis, insanın kötülüğe yatkın kısmı olup, dolayısıyla da insanın kendisidir. Buna göre, nefsi öldürmek; kendini, kendi içindeki kötü kısmı etkisiz kılmak, ıslah etmek anlamına gelmektedir. Musa’nın kavmi de kendi kendini ıslah edecek; kavmin içindeki kötülüğe yatkın kesim, diğer bir kesim tarafından imha edilecektir ki bu, kavmin kendi kendisini öldürmesidir:

“Ve Musa dedi: Rab tarafında olan bana gelsin. Ve bütün Levi oğulları onun yanına toplandılar. Ve onlara dedi: İsrail’in Allah’ı Rab şöyle diyor: Herkes kılıcını beline kuşansın, ve ordugâhta kapıdan kapıya dolaşsın, ve herkes kendi kardeşini, ve herkes kendi arkadaşını, ve herkes kendi komşusunu öldürsün. Ve Levi oğulları Musa’nın söylediği gibi yaptılar; ve o gün kavimden üç bin kadar adam düştü. Ve ertesi gün vaki oldu ki, Musa kavme dedi: Siz büyük suç yaptınız; şimdi ben Rabbin önüne çıkacağım, belki suçunuz için kefaret ederim.” (57.A.2:32/26-30)

“Ve Rabbin önünde yere kapanıp kaldım. Rab bu kere de beni dinledi. Ve Rab Harun’a karşı çok öfkelendi, ve onu helak edecekti. Ve o vakit Harun için de yalvardım.” (57.A.5:9/18-20)

Görüldüğü gibi nefisler kısmen de olsa öldürülmüş, yani kavm kendi kendisini imha etmiştir. Ve “kendinizi öldürün” emriyle başlayan bu tövbe gösterisinin boyutları ise, işte Musa’nın bu erken müdahalesi ile daha da büyümeden önlenmiş olup, şimdi Tanrının bağışlamasını bir Kur’an ayetinden izleyelim:

“Bundan sonra da yine, belki şükredersiniz diye, sizi atfetmiştik.” (7:2/52)

Bilindiği üzere, tüm bu gelişmelere neden olan suç, Musa dağda kendisine öğretilenleri ezberlemekle meşgul iken gerçekleştirilmişti. Şimdi, Musa’ya orada öğretilenlerden çok ilginç bazılarını Tevrat ayetlerinden izleyelim:

“Bir sandık yapacaklar, ve sana vereceğim şehadeti sandığın içine koyacaksın. Ve halis altından bir örtü yapacaksın, sandığın üstü üzerine koyacaksın. Ve, altından iki kerubi yapacaksın. Bir uçta bir kerubi, ve öbür uçta bir kerubi. Ve sana vereceğim şehadeti sandığın içine koyacaksın, ve seninle orada buluşacağım. Ve, İsrailoğulları için sana emredeceğim bütün şeyler hakkında; örtü üzerinden, şehadet sandığı üstündeki iki kerubi arasından seninle söyleşeceğim.” (57. A.2:25/10-22)

Bu bir çeşit haberleşme aracı olan sandığın nasıl yapılacağına dair Musa’ya örnekler gösterilmek suretiyle oldukça detaylı bilgiler verilmiş olup, içerisinde tanrının şehadeti olan bu cihaz sayesinde Tanrıyla konuşulabilecektir. Şimdi Musa’dan sonraki bir konuşmayı izleyerek, bu sandıkla iletişimin nasıl kuşaktan kuşağa öğretildiğini görelim:

“Ve Samuel, Eli’nin yanında Rabbe hizmet ediyordu. Ve Allah’ın Sandığının bulunduğu Rabbin Mabedinde Samuel yatmışken, Rab Samuel’i çağırdı. Ve o, Eli’ye koşup dedi: İşte ben, çünkü sen beni çağırdın. Ve; çağırmadım, git yat, dedi. Ve gidip yattı. Ve yine Rab: Samuel! diye yeniden çağırdı. Ve Samuel kalktı, ve Eli’ye gidip dedi: İşte ben, çünkü beni çağırdın. Ve dedi; çağırmadım oğlum, git yat! Ve Samuel daha Rabbi bilmiyordu, ve Rabbin kelâmı henüz ona keşfolunmamıştı. Ve Rab üçüncü kez Samuel’i çağırdı. Ve kalkıp Eli’ye gitti, ve çocuğu Rabbin çağırmış olduğunu Eli sezdi. Bunun üzerine, Eli Samuel’e dedi: Git yat, ve vaki olacak ki, eğer seni çağırırsa, sen: Söyle Ya Rab, çünkü kulun seni dinliyor, dersin. Ve, Samuel gidip yerine yattı. Ve Rab, evvelki defalar olduğu gibi: Samuel! Samuel! diye çağırdı. Ve, Samuel dedi: Söyle, çünkü kulun seni dinliyor.” (57.A.8:3/l-10)

Çağımızdaki telsiz konuşma prensiplerini anımsatan bu başlangıçlardan sonra, Tanrı ile yeni peygamber adayı arasındaki ilk konuşma gerçekleşecektir. İşte Allah’ın bu konuşan sandığı ile ilgili tüm bilgileri ileriki bir konu içerisinde ayrıntılarıyla ve günümüz teknolojisinin yardımıyla anlamaya çalışacağız. Şimdi burada konumuzu ilgilendiren kısma dönecek olursak; dikkat edilirse, ses levha üzerinde oluşarak gelmekte ama oluşturulan imajla sanki bu ses sandığın üstündeki o iki kerubiye atfedilmektedir ki;

“Kerubinin İbranice karşılığı, Tanrıya en yakın melektir.” (175:6)

İbraniler, Musa’dan sonraki uzun yıllar boyunca onlarca peygamber ile sürdürülen bu din operasyonları süresince zaman zaman bu kerubilerden görüp, onları tanımlamışlardır. Şimdi, bunlardan birini Musevi inanç sistemindeki bir bilgiden, diğerini ise Kutsal Kitap Tevrat’tan izleyelim:

“Kerubi meleklerinden hükmedenlerin başlarında birer taç ya da küre, erdemlilerin ellerinde birer çubuk bulunmaktadır.” (71:85)

“Ve kerubiler evin sağında duruyorlardı. Onlarda öküz yüzü vardı. Yüz, kerubi yüzü idi.” (57.A.20:1/10,10/3,14)

Dikkat edildiğinde anlaşılacağı üzere; “yüz, kerubi yüzü idi” demek; Tanrıya en yakın, yani hemen çevresinde onunla birlikte bulunan meleklerin yüzleriydi, demektir ki, bu ekibin üyelerinden biri de Musa’ya Tanrıdan gelen o, buzağı biçiminde simgeleştirilen ilahi elçi olsa gerektir. Ve Tanrı bir yandan, karşısında tapınma amacıyla olduğu için buzağı biçimli heykele karşı çıkıp cezalandırırken; diğer yandan ise, sadece sandığının ses düzeneğine görsel bir katkı sağlayacak olan ve gerçekte yine onları temsil ediyor olsa da amacın bunlara tapınmak olmadığı da çok açık olan o kerubilerin yapımım ise bizzat emretmektedir ki, buna göre; asıl yasağın şekillere, kalıplara değil de, onlara bakış zihniyetine olduğu söylenebilir.

Şimdi, Musa’dan çok daha sonraları, Süleyman peygamber zamanında kerubilere verilen önemin boyutlarını izleyelim:

“Ve Süleyman Yeruşalim’de kudsülakdas evini yaptı. Ve duvarlara kerubiler oydu. Ve perdeyi ince ketenden yaptı, ve üzerine kerubiler işledi. Ve heykeltıraş işi iki kerubi yaptı, ve onları altınla kapladı. Kerubiler ayakta duruyorlardı, ve yüzleri eve doğru çevrilmişti. Ve dökme denizi (havuz) bir kenardan öbür kenara on arşın (4.5 mt.) yaptı. Yüksekliği beş arşındı. On iki öküz üzerinde dururdu, deniz onların üzerine konulmuştu.” (57.A.13:3/1-14,4/2-4)

Kabartmaları, işlemeleri ve heykelleri yapılan bu kerubi yüzlü varlıkların gördüğü bu önem, şüphesiz ki onların bu dinlerle olan açık bağlantılarından kaynaklanmaktadır. Bu dünya insanına göre garip diye nitelenebilecek formlara benzetildikleri içindir ki, dünyadaki insan surat biçimleri ile değil, hayvan surat formları ile anlaşılmaya, anlatılmaya çalışılmış olan bu varlıklar; hiç şüphesiz ki sadece, kendi gezegensel evrim şartlarına göre biraz farklı olarak şekillenmiş bulunan birer dünya dışı insan formundan başka bir şey değillerdir.

Şimdi, dünyanın söz konusu semavi kaynaklı üç büyük dinini kuranların gerçekte dünyadışı biyolojik varlıklar olduklarına ışık tutacak iki önemli bilgiyi, Kutsal Kitap Tevrat ve İncil’den anımsayalım:

“Ve vaki oldu ki, Allah oğulları insan kızlarının güzel olduklarını gördüler. Allah oğulları insan kızlarına vardıkları, ve bu kızlar onlara çocuk doğurdukları zaman Rab dedi: Ruhum insan ile ebediyen çekişmeyecektir, çünkü o da ettir.” (57.A. 1:1-4)

“Her et aynı değildir. Semavi bedenler de vardır. Fakat semavilerin izzeti başka, ve dünyevilerinkinin başkadır.” (57.B.6:15/39,40)

Bu üzerinde düşünülmesi gereken bilgilerden sonra, şimdi tekrar bu dünyadışı varlıkların farklı görünümlerine dönerek, o kerubi suratlı meleklerin de saptandığı ilginç bir gözlemle ilgili bilgiyi izleyelim:

“Resûlullah Miracı sırasında kimi boğaya, kimi deveye benzeyen melek suretlerini bildirmiştir.”

Önceki bir konudan anımsanacağı üzere, Muhammed’in insan görünümlü melekler tarafından evinden alınarak götürüldüğü bu miraç (merdiven, yükseliş) yolculuğu, onun da adım atabildiği maddesel bir cennete inişle amacına ulaşmaktaydı. Ve Muhammed’in gözlemleyerek farklı surat formları ile tanımlamaya çalıştığı bu varlıklar, ilgili dinlerin kuruluşu sırasında insan görünümlü elçiler kullanmış ve de zaman zaman da kendileri bizzat görünmüş olan kurucu varlıklardır. Ve şayet ilk konulardaki bilgiler yeterince sentezlenebilirse, ihtimalen aynı yere ait olan bu iki varlık formunun neden farklı surat yapılarında oldukları da kolayca anlaşılabilecektir.

İşte zaman zaman insanlara gözüken ve de bunlardan birkaçında Museviler tarafından izlenerek kerubi yüzlü diye saptanan bu varlıklar, uğraştıkları bazı asi kavimlerin imhası sırasında ise daima ön plâna çıkabilmişlerdir ki, şimdi diğer formun gözlemlenebildiği böyle bir olayı, halkının hemen hemen tamamı yaşadıkları şehirle birlikte imha edilmiş olan Ad Kavmi olayını Kur’an’dan izleyelim:

“Ad milletine de, kardeşleri Hûd’u gönderdik. Ey milletim Allah’a kulluk edin, dedi. Bize, yalnız Allah’a kulluk etmemizi, babalarımızın taptıklarını bırakmamızı söylemek için mi geldin? dediler.” (28:7/65,70)

“Ey kavmim, dedi, Allah’a kulluk edin. Sizin Ondan başka hiç bir Tanrınız yok. Yürür hiç bir mahlûk hariç olmamak üzere hepsinin alnından tutan O’dur. Dediler ki: Ey Hud, sen bize açık bir mucize getirmedin. Biz de senin sözünle tanrılarımızı bırakıcı değiliz. Sana manialarda değiliz.” (26:11/50-6)

Yok edilen ya da edilmesine gerek kalmayan birçok kavim gibi, bu putperest kavim de kozmik bir Tanrıya inanmaya ve O’na yönelmeye davet edilmişlerdir ki, bu Tanrının evrendeki her canlının bir teki bile hariç olmamak üzere alınlarından tutması; Onun her an her yerde aynı anda olması, yani her yeri tümüyle kuşatan tek bir güç olduğu, anlamına gelmektedir. İnsanın beyninde gerçekleşen gerçekleşecek tüm işlemlerin bildirildiği, merkezi bir beyin bölgesi olan frontal lob alnın tam arka kısmında yer almaktadır ki, işte buradan hareketle düşünülecek olunursa; tanıtılan bu kozmik Tanrının var olan tüm mahlukların beyinlerindeki bir bölge ile aynı anda bağlantılı; dolayısıyla da her düşünülenden yapılandan haberdar ve bu varlıklarla iç içe bir güç olduğu anlaşılmaktadır. İşte, ilkel düşünüşlü bir kavime böyle bir öğretiyi getirenler, açıklamaya çalışanlar; red edilmeleri ve put tapımına devam edilerek kendilerine karşı tavır alınması üzerine yine imhaya yönelecektirler:

“Haydi! Bizi tehdit ettiğin azaba uğrat dediler. (Hud:) Hiç şüphesiz artık Rabbinizin azab ve öfkesini hak ettiniz. Bekleyin, doğrusu ben de sizinle beraber bekleyenlerdenim, dedi.” (28:7/70-1)

“Vaktaki azab emrimiz geldi. Hud’u da, beraberindeki müminleri (inananları) de ağır azabdan kurtardık.” (26:11/58)

“Ayetlerimizi yalan sayarak inanmayanların kökünü kestik.” (28:7/72)

“Azabın geniş bir bulut halinde vadilerine doğru geldiğini görünce: Bu, bize yağmur yağdıracak bir buluttur, dediler.” (7:46/24)

“Hûd: “Hayır, o, acele beklediğimiz şeydir, her şeyi yok eder” dedi. Bunun üzerine evlerinin harabelerinden başka bir şey görünmez oldu. Biz, suçlu milleti işte böyle cezalandırırız.” (28:46/24-5)

Ve Ad kavmine geniş bir bulut içerisinde gelen bu cezalandırıcıların, benzer bir duruma düşmemeleri konusunda Muhammed’in kavmine yaptıkları uyarı ise şöyleydi:

“Onlar ille, Allah’ın buluttan gölgeler içinde meleklerle birlikte kendilerine gelivermesine, ve işlerinin bitirilivermesine mi bakıyorlar?” (26:2/210)

Ve şimdi de, Ad kavminin bulunduğu vadiye (ki Yemende Ahkaf isimli bölgededir), bir bulut içerisine sığabilen o Tanrı ve meleklerini getirerek, onların söz konusu imhayı yapabilmelerine (de) olanak tanımış olan bu taşıyıcı ve imha edici bulutla ilgili bir hadisi görelim:

“Hz. Aişe: Peygamberimiz, gökte yağmur nişanı gibi görünen bulut ve karanlık görünce ona doğru bakar, sonra döner, kâh odasına girer, kâh çıkar, rengi değişir idi. Ben, ey Allah’ın elçisi! Niçin telaşlanıyorsunuz, deyince; Ad kavmine gelen ateş bulutu gibi olur diye korkarım buyururdu.” (108:2/846)

İşte olasılığı dahi Muhammed’in bu denli telaşlanmasına neden olabilmiş, söz konusu bulut ya da Tanrı Taşıyıcıyı, şimdi onu bizzat görmüş olanların izlenimleriyle; Tarihçi Taberi’nin eski kavimlerle ilgili olarak korunmuş bilgileri derlediği, “Milletler Tarihi’ isimli eserinden bazı sahnelerle izleyelim:

“Siyah bulut Ad kavmi üzerine Mugis adlı ova tarafından geliyordu. Bu bulutta neler bulunduğunu ilk anlayan bir kadın olmuştur. Bu kadın Ad kavminden olup, Mehded adında idi. O, bu hali gördükten sonra koşarak kavminin yanına gelmiş, bağırarak kendini kaybetmiş ve yere düşmüştür. Ayıldıktan sonra, ondan: Ey Mehded! Neler gördün? diye sorduklarında; ‘bir bulut! VE BU BULUTUN ÖN TARAFINDA SÜRÜKLEYİP GETİREN ADAMLAR VARDI!’ diye cevap vermiştir.” (95:1/318)

İşte o dönem insanının, bulut sürükleyiciler ya da o bulutu hareket ettiren kişiler olarak tanımlamaya çalıştığı bu varlıklar, söz konusu taşıtın ön kısmında yer alan şeffaf bir kabinde dikilirlerken tıpkı bir insan görünümünde olarak algılanmışlardır ki, bu sadece uzaktan görünümleridir. Ve bu bulut, çevredeki bazı kimselerce daha da yakından gözlemlenebilecektir ki, bunlardan biri de Ad kavminin ileri gelenlerinden olup, peygamberle birlikte söz konusu bir saydam kabinli buluttakileri surat biçimlerine kadar izleyebilmiştir:

“El-Helecan: Bu buluttaki buhti cinsinden develere benzeyenler kimlerdir? diye sorduğunda, Hud: Onlar Rabbimin melekleridir, dedi. El-Helecan: Allah’ın varlığına birliğine inanan biri olduğum takdirde Rabbin beni onlardan korur mu? diye sorduğunda, Hud: Sen, kendi askerinden korumayan hükümdar gördüğün oldu mu? cevabında bulundu.” (95:1 /323)

Dikkat edilirse, gözlemci izlediği varlıkların surat şekillerini sadece deve yüzüne benzetmekle kalmayıp, onların hangi tür deve suratıyla benzeştiklerini dahi saptamaya çalışmıştır ki, bunun nedeni; bilinebilen formlar arasından, görüleni olabildiğince iyi temsil edebilecek formun arayışı olsa gerektir. Ve tekrar dikkat edilecek olursa, gözlemci olabildiğince benzerlik kurduğu halde gördüğü suratları özdeşleştirmeyerek, şahıslaştırmakta ve sadece, “(Bu) BUHTİ CİNSİNDEN DEVELERE BENZEYENLER KİMLERDİR ?” sorusunu yöneltmektedir. Ve; işte bu insan bedenli, ama dünyadaki hiçbir insan surat formuyla açıklanamayacak kadar da farklı suratlı kişilerin gerçekten kimler oldukları, ya da olmadıklarının cevabı ise; şayet başlangıçtaki ilk birkaç konu dahi yeterince sentezlenebilmiş olduysa kolaylıkla bulunabilecektir.

20. BÖLÜM

Dünyada Dünyadışı İnsanlar

“Ve melekler aralarında konuşup şöyle dediler: insan kızları ile birleşip kendimize eşler seçelim, nesiller kuralım.” (9:210)

Bu çok ilginç olay, Musa Peygamber’den çok daha eski dönemlerde aynı bölgede görev yapmış olan İdris Peygamber’in kitabında anlatılmaktadır.

“Allah oğulları, insan kızlarının güzel olduklarını gördüler ve seçtiklerinden kendilerine karılar aldılar. Bu kızlar onlara çocuk doğurdukları zaman, o günlerde hem de ondan sonra yeryüzünde Nefilim vardı.” (57.A.1:6/2,4)

Ve Musa peygamberin kitabı olan Tevrat’ın hemen ilk başlarında yer alan bu bilgiler gerçekte Musa dönemiyle ilgili olmayıp, İbranilerin çok önceki devirlerden Tevrat’ın düzenlendiği döneme kadar koruyup kaydettikleri kadim bir olayı anlatmaktadır. Buna göre, her iki kaynak da çok büyük bir olasılıkla aynı olayı naklediyor olmalıdırlar. Daha sonraları, bugün bilinen üç büyük kutsal dini de kuracak olan bu biyolojik melekler, Dünya’ya henüz ilk gelişlerinde aldıkları plân dışı bir karar sonucu işte böyle bir melez topluluk oluşturmuşlardır. Tanrı ve insan karışımı bu melez varlıkların kaderleri hakkında yeterli bilgiye sahip değiliz. Ancak, ihtimalen sınırlı sayıdaki bu Nefilim topluluğunun bir süre yeryüzünde yaşadığını ve insanlarla devam eden melezleşmeler sonucu kendilerine özgü görünümlerini kaybettiklerini düşünebilmek mümkündür.

Kutsal kitapları indiren bu dünya dışı insanlardan başkaları da, zaman zaman gezegenimize gelip faaliyet göstermişlerdir. Şimdi, dünyanın çeşitli bölgelerinde gözlemlenerek o ülke yazılı kaynaklarında yer verilmiş bu varlıkları tanımaya ve anlamaya çalışalım:

“Şehriyat’a ulaşmak çok güçtür. Oraya varmak için önce Cabelka’yı geçmek gerekir. Ondan sonra Şehriyat’a varılır. Cabelka’da bir takım insanlar vardır ki bunların gerçekte ne biçim adamlar olduklarını kimse bilmez. Bunlar ne insandırlar, ne de hayvandırlar! Gövdeleri adam, başları kurt başı, her biri insanlardan on kez daha güçlüdür. Ne söylüyorlar kimse anlamaz. Bunlar kimi kez göklere çıkar, kimi kez yere inerler, kimi zaman da uçarak istedikleri her yana giderler. Han’ın buraya gitmesi doğru değildir.” (35:306)

Bu ilginç bilgiler, Özbekler’in Hanname isimli eserinde kaydedilen bir askeri sefer öncesinde Özbek Hanı Kumış Aslan’a sunulmaktadır. Kumış Han, kendisine yapılan uyarıya rağmen yine de bu sefere çıkmaktan vazgeçmez ve ilgili bölgeye yaklaşıldığında o yeri çok iyi bilen diğer bir kimseden bilgi alınır:

“Bu adam ona diyor ki: Sen sanıyorsun ki Cabelka’da HAVAYİ İNSANLAR’dan başka kimse yoktur, ama yanlış! Sen Cabelka’yı görmedin, yalnız işittin. Aslında Cabelka’da halkın hepsi normal insanlardır, SADECE padişah ve onun askerleri havayidirler.” (35:307)

Kendisine anlatılan bu garip suratlı varlıkların gökyüzünden geldiğini ve yönettikleri şehirde sadece küçük bir topluluk olduğunu öğrenen Özbek Han’ı sonunda Cabelka’ya ulaşır:

“Ve o gecenin sabahında bakıyorlar ki havayilerden kimsecikler yok. Kumış Han halkı çağırıyor ve onların nereye gittiğini soruyor. Onlar: Biz insanız, onlar havayidir. Onlar ayrı biz ayrıyız, biz yeryüzündeniz onlar havayidirler, GÖKYÜZÜNE GİTTİLER, artık yeryüzüne dönmeyeceklerdir, diyorlar.” (35:308)

Bir şehrin idaresini de alarak belli bir süre insanlar arasında yaşayan, onlara hükmeden bu varlıklar gerçekten hemen gökyüzüne mi döndüler yoksa başka bir yere mi yerleştiler? Söz konusu yerlerde kaldıkları süre boyunca, Tevrat’ın bahsettiği Allah oğulları gibi yapıp melez türler oluşturdular mı bilinemez. Bu ilginç olayda üzerinde düşünülmesi gereken en önemli husus ise, surat yapıları kurda benzetilen bu varlıklardan birer Tanrı ya da kutsal hayvan olarak değil de sadece yeryüzü insanına benzemeyen HAVAYİ İNSANLAR olarak bahsedilmesidir. İşte Özbek Türklerinin yazılı kaynaklarında; gövdeleri insan vücuduna, kafa, surat biçimleri ise kurt formuna benzetilen, ve de dillerinden kimsenin anlamadığı vurgulanan bu havai insanlara Hz. Musa ve Hz. Muhammed döneminde de şahit olunmuştur, ama bu seferki varlıklar bu peygamberlerle kendi dilinde bağlantı kurmaktadır:

“Hz Musa, bir ara Tih çölünde bulunan İsrail kavminden uzun süre haber alamamıştı. Bu sırada onun huzuruna bir kurt gelerek, kendisine kavmi hakkında bilgi vermiştir...

“Hz. Muhammed Esed kabilesinin yaşadığı yerlere gitmişlerdi. Bu kabileden bazı kimseler Hz. Muhammed’i öldürmeyi düşünüyorlardı. Derken Hz. Muhammed’in huzurlarına bir kurt gelerek Esed kabilesinden bazı kimselerin, kendilerine suikast hazırlamış olduklarını haber verdi. Peygamberimizin huzurlarında olan Eshâb-ı Kiramın HEPSİ bu kurdun sözlerini işittiler” (181.2:13)

“Oğuz Han, Kuzey-Batı’daki ülkelere doğru ilerledikçe, başları köpek başını andıran “İt-Barak” kavmine rastlamıştı. Bu kavme rastlanılan yerden sonra İNSANLARIN YAŞADIĞI SINIRLAR BİTİYOR ve acayip mahlûkların yaşadığı kavimler başlıyordu.’ (73:87)

Oğuz Türkleri’nin çeşitli gözlemler sonucu elde edip kaydettikleri bu bilgilerin benzerlerini, büyük bir olasılıkla aynı kavimleri izlemiş olan diğer halkların eserlerinde de bulabilmekteyiz:

“Eski Yunan ve Bizans tarihçileri, çok eskiden beri köpek başlı Kuzey kavimlerinden bahsederlerdi. Onlara göre, bunların başı köpek başına benzemekte olup, İNSAN SESİNDEN DEĞİŞİK SESLER çıkarmaktaydılar...

“Avrupa efsanelerinin en fazla üzerinde durdukları konu, Kuzey-Batı ve Batı Rusya’daki “Borus” kavmidir. Bunlar, Rusya’nın iç kısımlarına kadar yayılmış bir kavimdi. Boruslar’ın EN ÖNEMLİ ÖZELLİKLERİ, köpek başlı oluşlarıydı. Arap gezgini İbn-i Said de bunlardan bahseder ve Rus halkından çok daha fakir olduklarım söyler. İbn-i Said’e göre, buradaki Boruslar, onun Habeşistan ve Hindistan’da gördüklerinden daha cesaretlidirler...

“Hindistan’da köpek başlı insanların yaşadığı yerlerden bahseden birçok efsane bulunmaktadır. Köpek başlı insanlar Hindistan’da yaşayan EN SOYLU halklardandı, bu sebeple onlara Hint efsanelerinde büyük bir önem verilmiştir...

“Çin efsanelerinde, Kuzey’de yaşayan köpek başlı ve İNSAN VÜCUTLU kavimlerden bahsedilmektedir...

“İbn-i Batuta da Çin Hindistan’ında bulunan PEGU ve ARAKAN adalarında yaşayan köpek başlı insanlardan bahsedilmiştir.” (73:193,494, 564)

Şunu özellikle vurgulamak gerekir ki, mitolojilerde yer alan bilgiler kesinlikle küçümsenmemelidir. Nitekim “Bir deprem sonunda sulara gömüldüğü ve varlığı mitolojik kitaplardan bilinen, dünyanın 8 harikasından birisi olan İskenderiye Feneri’nin üzerinde bulunduğu anlatılan Venüs heykeli, 14 Ekim 1995 tarihinde İskenderiye’de suların altından kurtarıldı. Eski Grek edebiyatında sözü edilen heykelin hemen hemen hiç bozulmadığı ve 23 ASIR ÖNCEKİ TARİFE UYDUĞU tespit edildi. Böylece eski Akdeniz medeniyetinin MİTOSLARDAN BİRİNİN HAKİKAT OLDUĞU ortaya çıkmış oldu.” (182.2:5)

“Köpek başlı insanlar, eski Mısır kabartmalarında da görülür. Mısırlılar bunlara “Ani” derlerdi. Yunanlı yazar Ctesias da bunlardan bahsetmiştir. Ve bunların asıl yerinin Habeşistan olduğu söylenip, haklarında pek çok şey yazılmıştır.” (73:193)

İşte bir zamanlar dünya insanları arasında yer yer yaşamış olan bu sınırlı sayıdaki kavimlerin doğrudan dünya dışı insanlardan değil de, onların neden oldukları melez türlerden oluştukları düşünülebilir. Nitekim bu ihtimali çağrıştıran nitelikte birçok bilgi bulunmakta olup bunlardan bazıları ise şöyledir:

“Danimarka efsaneleri genel olarak, Fin’lerin köpek başlı insanlar soyundan olduklarını yazarlar...

“Mançurya dağlarında yaşayan Şıvei adlı kavimler yeraltındaki mağaralarda barınırlardı. Bu bölgelere giden Çin elçileri, yeraltında yaşayan köpek insanlardan hasetmişlerdir. Bu kavimler Proto-Moğol’lardandılar...

“Wuhuanlar, köpeğe saygı gösteren proto-Moğol’ların başında gelir. Ölenlerin ruhlarının ancak bir köpek elçiliği ile götürüleceğine inanır ve ölen birine köpek kurban ederlerdi...

“Çin’in güneyindeki Hai-nan adası gibi Çin’den çok uzak bölgelerdeki birçok vahşi halk, köpek bir atadan ürediklerine inanmaktadırlar...

“Siam’ın Güney-Batı’sında yaşayan ve ilkel bir topluluğun günümüzdeki kalıntısı olan “Mokenler”, çok eskiden Çin’deki bir Kral’ın karısı ile KÖPEK ŞEKLİNDE BİR ADAMIN ilişkiye girmesi sonrasında meydana geldiklerini söylemektedirler...

“Tibet kavminin bir Çinli kız ile bir köpeğin neslinden türediği, bu köpeğin KONUŞTUĞU, bugün bile Çin’in birçok yerinde anlatılmaktadır. Çinliler, bugünkü Şansi Eyaleti’nin Güney-Batı’sındaki Tibet kavimlerine çok eski çağlardan beri “Chüan-chiang”, yani “Köpek Tibetliler” derlerdi. İnanıldığına göre, onlar köpekten türemişler VE SONRA kendi aralarında çoğalmışlardı. Gerçekten de bu kavimlerde köpek kutsal sayılmaktadır.” (73:6,193,561,564) (66:63)

Söz konusu tüm bu melez kavimlerin asırlardır devam eden uzun bir süreç sonrasında kendilerine özgü o ilk özelliklerini kaybettikleri düşünülebilir. Nitekim birisi beyaz ırk ebeveynden olma Afrikalı bir melez, başlangıçta her iki tarafın özelliklerine de hafifletilmiş olarak sahipken, şayet soyundaki üremeler daima beyazlarla devam ederse, sadece birkaç kuşak sonrasında siyah insan yüz hatlarını çok büyük ölçüde kaybetmektedir. İşte bu nedenledir ki, bugün çeşitli ülke insanları arasında neden garip surat biçimlerine sahip insanlar görülemiyor, diye düşünülmemelidir. Ancak farklılıkları çok çok sınırlı da olsa istisnaların daima var olabileceğini de unutmamak gerekir!

Ve şimdi, gerek bu melez kavimlerden olan grupların gerekse de onların üremesine neden olanların aramızda neden hâlâ bulunmadıklarını anlamaya çalışalım:

“YÜKSEK SEVİYELİ GÖKSEL VARLIKLAR geldiler ve köpek kafalı insanlar ile çarpıştılar, onları yok ettiler.” (12:33)

Tibetlilerin kutsal kitabı Dzyan’da yer alan bu bir tek cümle dahi, dünyadaki bazı dünya dışı insanlar konusuna ışık tutabilecektir. Anlaşılan o ki, YÜKSEK SEVİYELİ ya da OLUP BİTENLERE FARKLI BİR AÇIDAN YAKLAŞAN DİĞER BİR VARLIK GURUBU, yapılmak istenen şeye müsaade etmemiş ve olabildiğince genel bir imhayı gerçekleştirmişlerdir. Gerek Boruslar’ın, gerekse de diğer dünya dışı insan türlerinin hepsi bu yolla mı ortadan kayboldular, hepsi yok edilebildiler mi? Bilinemez, ancak görülen o ki onları getirip Dünya’ya bırakanlar kendi türlerini yeterince koruyamamalardır.

Ve her ne kadar Boruslar gibi yaygın olmasalar da, bir zamanlar Dünya’yı ziyaret eden başka tür grupların da var olduklarını, onların da eski kavimler üzerinde benzer izler bıraktıklarını görmekteyiz:

“Bazı eski topluluklar, “Muk Kurnai” adını verdikleri ve HEM İNSANA HEM HAYVANA BENZEYEN varlıklardan ürediklerine inanmaktadırlar.” (43:66)

“Kırgız kabilelerinden birine göre, onlar bir erkek ata ile bir inekten türemişlerdir...

“Altaylar’daki Telcüt Türkleri arasında Merküt soyundan gelen bir boy bulunmaktadır. Onlara göre, bu boyun atası olan Merküt gökten gelen bir kuştur...

“Kao-çı Türkleri, gökten inen ihtiyar görünümlü kutsal bir kurt ile bir Hükümdar kızından türediklerine inanmaktadır...

“Yakut Türkleri’nin öykülerinde, KUTSAL RUHLARIN OĞULLARININ hepsinin de kurda benzediğinden söz edilmektedir.” (73:19,21,41,599)

TÜM BU ÖRNEKLERDEN DE BİR KEZ DAHA ANLAŞILABİLECEĞİ GİBİ, SÖZ KONUSU OLAN HAYVAN SURATLI VARLIKLAR, kutsal ruhlar veya kutsal hayvanlar olmayıp, fizik görünümlerine yabancı olduğumuz için kabullenilmesi zor ama en az bizler kadar akıllı olan DÜNYA DIŞI İNSANLARDIR. Nitekim;

“Macar bilim adamlarından Dr. Sebestiyan Gyuda, Regös Enekek isimli eserinde şu ilginç olayı nakletmektedir:

Mucizevi geyik biliyoruz ki, bulutlardan, parlak bir yol üzerinde yere indi. Alnında güneş taşıyordu, kendisini avlamak isteyenlere, hayvan değil semavi bir elçi olduğunu söyledi.” (61:91)

21. BÖLÜM

Ziyaretçilerin Yardımları

Görünümleri kadar uygarlık anlayışları da bizlerden oldukça farklı olan yabancı varlıkların kutsal bilgiler dışında diğer birçok bilgiyi de eski toplumlara kazandırdıkları söylenebilir. Bilim ve teknoloji alanlarında gerçekleştirilen bu yardımların derecesi ne olursa olsun o dönemlerde mevcut uygarlık sürecini hızlandırıcı bir etki yapmış olacağı anlaşılabilecek bir olgudur. Ve bu konudaki faaliyetlerden bahseden yazılı eser sayısı hayli kısıtlı da olsa, yine de bu yardımlarla ilgili ilginç bilgiler bulabilmekteyiz:

“Eski Türk dini Şamanizm’e göre, Ay ve Güneş’in ötesindeki yıldızlarda yaşayan Tanrı Ülgen onlara çeşitli yardımlarda bulunmuş olan bir varlıktır.” (50:32)

“Eski Güney Amerika medeniyetlerinden biri olan İnkalar, Manko Karale ve Mano Oello adlarındaki güneş ilahlarının, kendilerine uygarlığı öğreten kimseler olduğunu kaydetmişlerdir.” (5:18)

“Romalılar’da, Minerva uygarlık ve akıl tanrısıydı.” (5:24)

“Yunanlılar’da, Asklepios hekim Tanrı diye bilinmekteydi. Apollon ise kimi zaman, iyileştirici Tanrı anlamına gelen Paian ismiyle de anılmaktaydı.” (30:6)

“İskandinav tanrısı Odin, onlara kullandıkları harfleri icat etmiştir.” (43:73)

“Mısır tanrıları insan vücudu üzerinde hayvan kafası taşırlardı. Bunlardan Tanrı Thot bir maymun kafası taşıdığından maymun Tanrı olarak bilinmektedir.” (67:45,61)

“Bilge Thot adıyla anılan bu tanrıya hekim Tanrı da denilmektedir.”(43:93)

“Thot, bütün ilimlerin ve sanatların mucidi olarak tanınmıştır.

Astronomi, Geometri, Aritmetik, Mimarlık, Heykeltıraşlık, Resim, Musiki, Dans, Jimnastik, Dini Ayinler ve Hekimlik hep onun öğretileri sayılır, Thot, Tanrıların kâtibidir. Thot, insanlara bütün bu şeyleri öğretmek için gökten yere inmiştir. Hiyeroglif yazısını da bu Tanrı icat etmiştir. Tarihçiler, Thot’un eserlerinin 42 kitaptan oluştuğunda görüş birliğindedirler. Hürmüz Kitapları denilen bu kitaplardan son altı tanesi hekimliğe dairdir. Diğer 36 tanesi ise, kralların vazifelerinden rahiplerin vazifelerine ve bilmeleri gereken kaidelere kadar çeşitli bilgiler ile diğer bazı bilgilerden bahsederler. Mısır’daki İskenderiye Okulu âlimleri, Thot’u üç defa büyük ilah olarak kabul etmişlerdir.” (6:15) (67:61)

Ve yine Milat’tan önceki bir devirde, Tanrı Thot’un eğitim bölgesi yakınlarında bir yerde çok ilginç bir yardım daha gerçekleştirilmektedir. Bu kez yardımı yapan ise Tevrat, İncil ve Kur’an’ı indiren Tanrıdır. Ve işte o dönem Musevi toplumuna iki peygamberleri zamanında yapılmış bu ilmi ve teknolojik yardımlar kutsal kitap Kur’an’da şöyle anlatılmaktadır:

“And olsun ki biz Davud’a tarafımızdan bir imtiyaz vermişizdir. Ona bir hüküm, bir ilim vermiştik. Ona demiri de yumuşattık.” (26:21 / 79,34/10)

Ve söz konusu tanrısal ilmin Davud peygamber üzerinde oldukça olumlu etkileri olduğu söylenebilir, Zira;

“Hz. Davud hayata çobanlıkla başlamıştı. Ülkenin başına geçen Hz. Davud iyi bir idare sistemi kurdu. O iyi bir asker, şair ve kuvvetli bir milli liderdi.” (53:4)

Ve ilgili ayetten anlaşılacağı üzere Kral Davud’a madenciliğe dair teknolojik bilgi de verilmiştir. Şimdi bu konuya çok daha ilginç bir boyut kazandıran diğer bir Kur’an ayetini izleyelim:

“And olsun ki biz Kitab’ı ve mizanı indirdik. Bir de kendisinde hem çetin bir sertlik, hem de insanlar için menfaatler bulunan demiri indirdik.” (26:57/25)

Açıkça anlaşılacağı üzere, Davud peygambere indirilen kutsal kitap gibi insanlar için büyük önem taşıdığı belirtilen demir de gökten gelmiştir. Ve, Dünya’ya indirilen bu demirin kullanım amacını ise Tanrı şöyle açıklamaktadır:

“Bütün bedeni örtecek uzun zırhlar yap, onları dokurken intizamı gözet, diye buyurduk.” (26:34/11)

Bu basit gibi görünen askeri teknolojinin o dönem için ezici bir üstünlük sağlayacağı çok açıktır. Nitekim Tanrı tarafından öğretildiği gibi usulüne uygun olarak dokunmuş olan bu zırhları ordusuna giydiren Kral Davud’un, o bölge putperest kavimleriyle gerçekleşen mücadelelerinde bir hayli başarılı olduğu onun Tevrat’ta yer alan şu sözlerinden anlaşılmaktadır:

“Düşmanlarımı kovaladım ve onları helak ettim. Ve ayaklarımın altına düştüler, artık kalkamadılar. Çünkü, cenk için bana kuvvet kuşattın. Bunun için ya Rab, milletler arasında sana şükrederim.” (57.A.9:22/38-40,50)

Şimdi, bir demir kütlesinin gökyüzünden Dünya’ya nasıl gelebileceğini bazı bilgiler yardımıyla anlamaya çalışalım:

“Meteoritler genelde demir ve taş meteoritler olarak iki ana grupta sınıflandırılırlar. Demir meteoritler en çok 50-100 kg. arasında değişen büyüklüklerde bulunurlar.” (148:10)

Bölgede henüz madenciliğin dolayısıyla da demir ocaklarının söz konusu olmadığı bir dönemde, gerek duyulan demirin en hızlı şekilde sağlanabileceği yer şüphesiz ki gökyüzüdür. Ve anlaşılan o ki Tanrı da öyle yapıp, gökyüzünden birkaç demir meteorit indirmiş olmalıdır. İşte, gökyüzünde serbestçe dolaşan ya da Dünya yakınındaki Asteroit Kuşağı’nda bol miktarda bulunan bu saf demirlerden yeterli bir miktarı Dünya’ya getirilip Davud peygambere sunulmuş olmalıdır. İlgili ayetten anlaşılacağı üzere, bu meteor demirlerinin yumuşatılması yani işlenecek hale getirilmesi de başlangıçta bizzat Tanrı ekibi tarafından gerçekleştirilmiş ve ihtimalen daha sonra da bunun yöntemi peygambere öğretilmiştir. Ve bir zamanlar Tanrı tarafından da indirilmiş olan bu Meteor demirleri, çok nadir de olsa kendiliklerinden de Dünya’ya düşmektedirler. Tarihin çeşitli dönemlerinde bu olayı ve karşılaştıkları imkânı fark eden bazı kavimlerin, bu sert demirleri değerlendirdiklerini ve tıpkı Davud peygambere önerildiği gibi askeri alanda kullandıklarım görmekteyiz:

“Değişik uygarlıklar demir meteoritleri silah yapımında kullanmışlardır. Nitekim demir kelimesi birçok uygarlıklarda, “gökyüzü” veya “yıldız” anlamına gelmektedir. Eski Mısır’da ise demir sözcüğü, “gökten gelen metal” anlamında kullanılmaktaydı. Eskiden, meteorit demirinden yapılan silahların sahibini her tür tehlikeden koruyacağına inanılıyordu. Moğol imparatoru Cihangir’in, kılıcı ve kalkanını Meteorit’den yaptırdığı bilinmektedir.” (148:11-2)

Meteorit demirine olan bu güven, ilgili bir ayette de ifade edildiği gibi ondaki çetin sertlikten kaynaklanıyor olsa gerektir. Ve gökyüzünden gelen kadar çetin olmasa da, her an hazır kaynak olması açısından önem taşıyan dünyaya ait demir cevherleri de tespit edilmiş ve ihtimalen yine Tanrı’nın öğrettiği bir teknolojiyle o dönemde yüksek kaliteli çelik dahi elde edilebilmiştir. Böylece, ilk anlardaki acil ihtiyaçtan gereken gök demirlerine de, onların çetinliğine de ihtiyaç kalmamış oluyordu:

“İsrail’de Eliat yakınlarında yapılan kazılar şaşılacak sonuçlar vermiştir. Buradaki demir elde etmek için kullanılan yüksek fırınlar birer teknik harikasıdır. Bunlardan o zamanlar, şimdiki Besmer usulüne benzeyen bir yol ile çelik elde edildiğini öğrenmiş bulunuyoruz.” (74:228)

Ve işte bu yüksek madencilik Kral Davud zamanının değil, onun oğlu Süleyman Peygamber döneminin ürünüdür. Anlaşılan odur ki, Kral Davud’a basit düzeyde yapılan madencilik yardımı, Kral Süleyman zamanında neredeyse günümüz teknolojisiyle donatılmıştır. Şimdi bu peygambere yapılan diğer yardımları yine Kur’an ve Tevrat ayetlerinin anlatımından izleyelim:

“Ve Allah dedi: Sana ne vereyim, iste. Ve Süleyman dedi: Kavmine hükmetmek için kuluna anlayış ver ki, iyi ile kötünün arasını ayırt edeyim, çünkü senin bu büyük kavmine kim hükmedebilir? Ve Allah dedi: Mademki sen bu şeyi istedin, kendin için zenginlik istemedin. İşte senin sözüne göre yaptım. Ve sana dilemediğin şeyi de, zenginliği de verdim.” (57.A. 10: 3/5 -13)

Ve Süleyman Peygamber’e hem ilim, hem de ticari zenginliğine kaynak olacak ileri bir madencilik teknolojisi öğretildiğini ise Kur’an şöyle bildirmektedir:

“And olsun ki, Süleyman’a ilim verdik...

“Onun için, su gibi erimiş bakır akıttık.” (28:27/15,34/12)

“Yapılan kazılarda, Süleyman’ın işletmiş olduğu bakır madenleri de ortaya çıkarılmıştır, ve şimdiki İsrail Devleti de bunları işletmektedir. Süleyman bu sayede, babasından aldığı küçük tarımcı memleketi birinci sınıf bir ekonomik kudret haline getirmişti. Artık halk üstün bir refah seviyesine yükselmiş bulunuyordu. Bir yazarın dediği gibi, Süleyman’a, ilk çağın bakır kralı hatta maden kralı denebilirdi.” (74:228)

Ve bu ekonomik gücün doğal olarak siyası etkileri de olumlu olacaktır:

“Hz. Davut krallığı kuvvetlendirdi. Oğlu Hz. Süleyman döneminde (M.Ö.10. yüzyıl) İsrail Krallığı daha da gelişerek Ortadoğu’da önemli bir kuvvet haline geldi.” (53:4)

Ve yaklaşık üç bin yıldan beri halen İsrail ekonomisine destek sağladığı dikkate alınırsa, büyük olasılıkla Tanrı Yehova tarafından gerçekleştirilmiş olan bu demir ve bakır madeni sondajlarının oldukça isabetli bir bölgede uygulandığı düşünülebilir.

Şimdi Tanrı Yehova’nın bölgedeki bir diğer kavme yaptığı değişik ve oldukça ilginç bir yardım türünü izleyelim:

“Sebeliler’in yurtlarında, Allah’ın kudretine bir işaret vardır. Sağlı sollu iki bahçe vardı. Onlara: Rabbinizin verdiği rızıktan yiyin ve O’na şükredin. İşte hoş bir şehir ve bağışlayan bir Rab. Oralarda geceleri ve gündüzleri güven içinde gezin, demiştik. Onlarla kutlu kıldığımız şehirler arasında, karşıdan karşıya görülen kasabalar var etmiş, oraları gezilecek belirli konak yerleri yapmıştık. Fakat, onlar yüz çevirdiler, rabbimiz, yolculuklarımızın mesafesini uzak kıl deyip kendilerine yazık ettiler. Biz de onları efsane yapıverdik, darmadağın ettik. Biz, nankörden başkasına ceza mı veririz?” (28:34/15-9)

Bu çok ilginç olaya göre, birbirine çok yakın siteler misali kurulmuş kasabalardan oluşan düzenli bir toplu konutla karşı karşıyayız. Ve işte bu ilginç kentin gıda ihtiyacı ise iki yanında oluşturulmuş bahçelerden ve tamamıyla sağlanabilmektedir. Tanrı Yehova, çağlar öncesinde işte böylesine düzenli bir yapıyı kurduğu ve dağınık bir kavmi güvenli ve yeterli bir yerleşim alanına kavuşturduğu için teşekkür beklerken, kendi deyimiyle ummadığı bir nankörlükle karşılaşmış ve bunun sonucunda ise kenti tamamen imha etmiştir. Bir eski çağ toplumunu, ancak ileri bir uygarlığın ürünü olan ve her tür ihtiyacını karşılayabilen dar bir toplu konut alanına sıkıştırmak, bir açıdan belki iyi bir denemeydi, ama görülüyor ki bu tür bir yardım sıkıcı olarak algılanmış ve o dönemde hiçbir sonuç vermemiştir.

Ve şimdi de, yine Ortadoğu bölgesinde, Babil’de faaliyet gösteren Tanrı Marduk ve Tanrı Şamaş’ın o dönem krallarından Hammurabi’ye yaptığı yardımları izleyelim:

“Eski Babil soyunun on bir kralından altıncısı olan Hammurabi bu kralların en ünlüsüdür. Onun M.Ö.1728 ile 1686 yılları arasındaki saltanatı süresince, Babil en parlak dönemini yaşamış ve Mezopotamya tarihinde önder bir rol oynamıştır. Hammurabi, büyük bir devlet adamı ve kanuncu olarak belirtilmektedir. Hammurabi, Babil şehrini tanrılara başşehir olarak takdis ettirip, ülkenin baş tanrısı Marduk tarafından bu şehrin başına getirildiğini beyan etmektedir. Yapılan bir kazı sonucu bulunan 2.25 metre boyundaki bir Stel’de, Adalet Tanrısı Şamaş bir taht üzerinde ve elindeki alâmetleriyle dururken, Kral Hammurabi’yi huzuruna kabul edişi canlandırılmaktadır. Hammurabi kanunlarının metni ise bu tasvirin altına çepçevre yazılmıştır.” (101:570,573)

Ve Kral Hammurabi kendisine yapılan bu sosyal hukuksal yardımın sonuçlarını şöyle kaydettirmiştir:

“Tanrı Şamaş’ın ona gerçekleri verdiği Adalet Kralı Hammurabi’yim ben. Vaktaki Marduk memleket idaresini ele almak ve kuvvetlinin zayıfı yok etmemesi için beni görevlendirdi. Halkımı memnun ettim. Gerçeği ve adaleti memleketin diline koydum. Yer ile göğün büyük hâkimi Tanrı Şamaş’ın emriyle adaletim memlekette hep tecelli etsin.” (101:573,575)

Gerek yaşanan ve canlandırılan çeşitli gözlemlere, gerekse de o dönem için oldukça şaşırtıcı olan bu kanunların varlığına dikkat edilecek olursa, Hammurabi ve devletinin bu başarıya bazı tanrıların yardımıyla ulaştığı açıktır. Nitekim Kral Hammurabi de bu durumu âdeta bıkmadan usanmadan hemen her fırsatta belirtmeye çalışmıştır. Ve şimdi, Tanrı Yehova’nın bölgesinde dolaşan ve yaptıkları yardımlarla bir hayli etkili olan bu iki tanrıyı kısaca tanımaya çalışalım:

“Marduk, kendisine İ.Ö. 4000 yıllarında tapılan büyük Tanrı’dır. Jüpiter gezegeni ile tasvir edilir. Babil kralı Hammurabi, 282 maddelik ünlü kanunları kendisine yazdıranın Marduk olduğunu söyler...

“Şamaş, güneş tanrısıdır. O da diğer tanrılar gibi Tanrı Marduk’un bir görünümü, bir belirimi sayılmıştır. Hammurabi’ye yasaları veren işte bu tanrıdır.” (43:58,88)

Şamaş ve diğer tanrılar gerçekten de Tanrı Marduk’un birer görünümü olabilirler miydi, yoksa onlar sadece bu küre biçimli ışıltılı kütlenin tanrıları mıydı? İşte üzerinde düşünülebilir olan bu soruyu konu dışına taşmamak için terk ederek, şimdi Babil’de gerçekleşen bir diğer yardım olayını izleyelim:

“İnsanlara Babil’deki iki meleğe, Harut ve Marut’a indirilen şeyleri öğretiyorlardı. Hâlbuki o iki melek, biz ancak imtihan için gönderilmişizdir, sakın sihir yapıp da kâfir olma demedikçe hiçbir kimseye sihir öğretmezlerdi.” (26: 2/102)

Ve, sahih bir hadis kitabında bu olayla ilgili olarak yapılan açıklama ise şöyledir:

“Eski bir medeniyet merkezi olan Babil şehri halkından bazı kimseler, böyle iki ilahi kuvvet ile mazharı ilham olmuşlardır. Bununla birlikte suiistimalin küfür olacağı da onlara öğretilmiştir. O halde, bu iki meleğe iletilen ve Babil halkına öğretilen bu şeyler aslında sihir değildi, fakat sihir olarak da kullanılabilir şeylerdi. Nitekim her ilim böyledir. Aslında ilmin hepsi kıymetlidir, fakat ilim iyiliğe de kötülüğe de müsaittir.” (107:8/1172)

Bu ilginç olaya göre Babil halkı bir ara ilginç bir denemeye tâbi tutulmaktadırlar. Buna göre, bu iki ilim ve imtihan meleği, o dönem insanı için sihir addedilen bazı ilmi bilgileri öğretmekte ve öğretilenlere bunu kötü yönde kullanmamaları, yaymamaları da ikaz edildikten sonra sonuç izlenmektedir. Kutsal kitap Kur’an’ın bildirdiği bu deneme amaçlı ön yardımı gerçekleştiren iki ilim meleği, şüphesiz ki Museviler’in Yehova ismiyle tanıdıkları, yani gerek onların dinini gerekse de diğer iki büyük dini kurmuş olan Tanrı’dır. Ve Tanrı Yehova’nın Babil’e gönderdiği o iki melekle herhangi bir ilgisi olabilir mi, bilinemez ama Babilliler’e ilim öğrettiği bilinen bir başka Tanrı daha söz konusudur:

“Nabu, Babilliler’e bilgelik öğretmiş olan Tanrı’dır.” (43:68)

Ve Tanrı Yehova’nın Hz. Musa’ya taş levhalar üzerinde kazılı olarak sunduğu ünlü 10 emrin veriliş tarzını anımsatan bazı sahneler eski Babilonya şehirlerinde de yaşanmıştır:

“Ur’da bulunan yazıtlarda, göklerden inip rahiplere altın levhalar veren insan benzeri tanrılardan bahsedilmektedir.” (86:113)

İşte söz konusu tüm bu tanrılar, ya göründüğünden çok daha ileri derecede birbiriyle ilgilidirler, ya da tek ortak noktaları eski bir uygarlık merkezi olan Babilonya’ya yaptıkları ilmi ve diğer yardımlarıdır.

Ve denilebilir ki, birbirleriyle alâkalı olsun olmasın yeryüzüne inen diğer tanrılar da insanlara hemen her zaman yardım etmek için çaba harcamışlardır:

“Hint tanrısı Vişnu, yeryüzüne çeşitli inişlerde bulunur ve her inişte bozuk düzeni daha gelişmiş olarak kurar.” (43:101)

“Polinezya ilkellerine göre, Tanrı Rongo onlara yağmur yağdırmak için bütün gücünü kullanmaktadır.” (66:5)

“Eski İran tanrısı Ahura Mazda, en bilge Tanrı olarak anılan bir iyilik tanrısıdır.” (43:2)

“Hint tanrısı Varuna, bir yerden bir yere araba ile gezerek insanları kanunlarıyla idare edip, bazen merhametle gerektiğinde ise şiddetle muamele etmektedir.” (36:208)

“İsrailoğulları’nı aydınlatma işi için Tanrı, Uriel isimli bir meleğini görevlendirmiştir.” (71:82)

Tanrılarla ilgili bir Yunan klasiğinde, onlar tarafından yapılan yardımlar şöyle anılmaktadır:

“Yeryüzünde dolaşan, insanlara yardıma koşan onlar. Onlar gözetlerler fenalıkları. Sislere bürünerek dolaşırlar bütün yeryüzünde.” (44:1/120-5)

Ve ilk peygamberlerden Hz İdris’in kitabında adı geçen bir meleğin öğrettikleri ise şöyle anlatılmaktadır:

“Azazel, insanlara kılıç, bıçak, kalkan yapmasını; elbiseleri için boyalar hazırlamasını öğretti.” (9: 212)

Kahire’deki eski bir sinagogda 1926 yılında keşfedilen Zadokite Dokümanında tanrıların Astronomi alanında yaptıkları bir yardım şöyle belirtilmiştir:

“Gözetmenler yeryüzüne indiler ve insanlarla görüştüler. Onlara iki aydınlatıcı cismin yörüngelerini öğrettiler.” (14:65)

Altay Türkleri’ne ait bir efsanede, tanrısal bir yardım olayı ayrılış anları da vurgulanarak anlatılmaktadır:

“Tanrı, önce yardımcı ruhlarına hitaben: İnsanlara sevmesini öğretin her şeyin başı sevmektir, sevmek yaşamaktır. İnsanlara iyi şeyleri öğretin, onlara çeşitli sanatları öğretin! deyip, sonra halka seslendi: İnsanlar! Size yardım ettim. Şimdi ben uzaklaşıyorum, göklere döneceğim. Çabuk gelmeyeceğim ama beni gelmez sanmayın, şimdi uzaklara gidiyorum ama beni unutmayınız. Şimdilik benim yerime yardımcılarım kalıyorlar, size yardım edecekler.

Bunları söyledikten sonra Tanrı uzaklaştı. Ve birden yine bembeyaz iri bir kaz olup, göğe doğru uçtu. Uzak bir noktaya varıncaya kadar uçtu ve orada Tanrı Ülgen görünmez oldu. Bir daha tanrılarını göremediler, içlerinde buruk bir üzüntü duydular ve o noktaya doğru başlarını kaldırır oldular.

Mangdaşire, tanrının buyurduğu gibi onlara birçok şey öğretti. Barut icat etti, tüfek yaptı, avlanmayı öğretti. Mangdaşire, bir gün onlara şöyle dedi: Bu gün beni bir rüzgâr uçuracak ve götürecek. O yel gelip beni uçuracak, bir beşik gibi sallayarak beni Tanrı’ya iletecek.

Sabaha ulaşılıyordu. Yıldızsız bir geceydi, karanlığın içinden önce bir aklık belirdi, ak bir ağ oldu. Yel esmeye başladığında ulu kişiyi bulamadılar. Bir gizli ışıkla göğe varmıştı. Ancak bir an görebilmişlerdi. Az sonra gökyüzü tekrar karardı. Maytere de insanlara birçok şeyler öğretti, onlar için araba yaptı, ve sonra gitti. Yapkara da bir gün şöyle dedi: Ben de Tanrı’nın elçisiyim, ben de gideceğim. Sizde öğrendiklerinizi unutmayınız! Ve insanları kendi hallerine bırakıp o da gitti.” (50:16-9) (89:54-6)

Bembeyaz iri kütleler, ya da etraflarında rüzgâr oluşturan ak ışıklar içerisinde ayrılan bu varlıkların binlerce yıl öncesindeki bu yardımları arasında tüfeğin de bulunmasına şaşmamalıdır, zira

“Halen Moskova Paleontoloji Müzesi’nde bulunan yaban öküzü kafası birkaç bin yaşındadır. Başın alın kısmında, yuvarlak bir cismin oluşturduğu bir delik görülmektedir. Deliğin çevresinde hiçbir çatlama bulunmaması, delen cismin sıcak ve hızlı olduğunu belirtmekte olup, deliğin oluşma biçimi ise akla kurşunu getirmektedir. Yapılan incelemeler sonrasında, mevcut yaranın bir dereceye kadar iyileşmiş olduğunun tespit edilmiş olmasından, hayvanın hemen ölmediği de anlaşılmıştır.” (11:226)

Çok eski çağlarda meydana gelen bu olaya, melek Mangdaşire ya da benzerleri tarafından hediye edilen bir tüfek mi sebep oldu, bunu bilebilmek mümkün değildir ama binlerce yıl öncesinin bu olayında mutlaka dünyadışı bazı ziyaretçilerin ilgisi olsa gerektir.

Ve şimdi tıpkı Altay Türkleri gibi, kendilerine yardım eden tanrılarının ayrılış anını gözlemleyerek bunu kaydeden bir kavmin, Asyalı bir toplum olan Malayalılar’ın izlenimlerini görelim:

“Uğurlu yaratıklar dönüyor, arkadaşlar! Güneş’in yolunda yükselip gidiyorlar. Yükselip gidiyorlar Doğu’nun salıncağında, uğur getiren kutsal yaratıklar!” (41:497-98)

İşte bu kısa kayıt, söz konusu tanrılarla ilgili çok ilginç bir mesaj da vermektedir. Kendilerine uğur getiren bu ziyaretçileri doğal görünümleriyle izleyen bu insanlar, onlara “yaratık” diye hitap etmektedirler ki, bu o çağ insanı için son derece önemli bir yaklaşımdır.

Kendilerine bazen istisnai de olsa, “Tanrı” yerine “yaratık” denilebilmiş olan dünyadışı insanlar, bazen bilim ve teknolojiyi somut bir halde bütünleşmiş şekliyle de sunmuşlardır. Ve eski Hint toplumuna yapılan bu tip bir yardım, yazılı kaynaklarından biri tarafından şöyle bildirilmektedir:

“Bhavabhuti, İ.S. 5.yüzyılda, yerel belediye meclisi görevlilerince hâlen toplumun genel işlerinde kullanılan uçan bir araçtan bahsetmektedir.” (16:6)

Ve, Tanrı Yehova’nın Musevi (toplumuna yapmış olduğu bir öğreti yardımından ise kutsal kitap Tevrat şöyle söz etmektedir:

“Ve Musa İsrailoğulları’na dedi: Bakın, Rab Üri oğlu Betsalel’i çağırdı. Ve hikmette, anlayışta, bilgide, her çeşit sanatta ve hünerli işleri düşünmede; altın, gümüş ve tunç işlemek için, taş yontmak için ağaç oymasında, her çeşit marifetli sanatta işlemek için onu Allah’ın ruhu ile doldurdu.” (57.A.2:35/30-3)

Bu son ayetteki “ruh” tabirinin, söz konusu alanları ilgilendiren bilgileri ifade ettiği, ve buna göre, verilenin ruh değil bilgi olduğu söylenebilir.

Ve yine aynı Tanrı’dan bu kez Hz. Musa’dan çok daha önceki bir peygamberi döneminde gelen bir yardım ise oldukça ilginçtir:

“İsraillilerin Rafael adını verdikleri melek, Mikail ve Cebrail ile birlikte Hz. İbrahim’i ziyaret etmiş ve yakalandığı hastalıktan kurtulması için ona bir ilaç getirmiştir.” (71:82)

Ve anlaşılan o ki, Tanrı ve melekleri dahi her şeyden önce tıbbi çarelere inanmakta ve en basit biyolojik yaratık olan virüslerle mücadele edebilmek için ilaç uygulamasını tercih etmektedirler!

22. BÖLÜM

Vahiy Melekleri ve Vahiy Ameliyatları

Semavi dinlerin oluşturulması sırasında Dünya’ya gelen çok sayıda melek vardır, fakat bunlardan sadece bazıları Tanrı’nın emirlerini peygamberlere getirmekle görevli melekler yani vahiy melekleridir.

“Vahiy, bir fikir veya emrin Allah tarafından bir peygambere ilham olunmasıdır. Bu kelime Arapçada, süratle işaret etmek, bir işte sürat göstermek, gizlice bir şey söylemek manası taşımaktadır.” (174:16)

Ve Tanrı, bu meleklerinden Kur’an’da şöyle söz etmektedir:

“Birbiri ardınca gönderilenlere, koştukça koşanlara, Allah’ın buyruklarını yaydıkça yayanlara, kötülüğü önlemek veya uyarmak için vahiy getiren meleklere and olsun.” (28:77/1-6)

Önceki konudan hatırlanacağı üzere, bu meleklerin getirdiği emirlerden bazıları, dünyada yapılan gözlemler sonucu edinilen bilgilerin tekrar dünyalılara döndürülmesi şeklinde de olabilmekteydi.

Ve şimdi bu meleklerin bir bakımdan peygamber konumunda olduklarını da yine Kur’an’dan öğrenebilmekteyiz:

“Allah, meleklerden ve insanlardan peygamberler seçer.”   (28:22/75)

Buna göre, önce peygamber melekler tespit edilip, gereken bilgiler onlara verilmekte ya da kodlanmakta, sonra bu bilgiler harfiyen insan peygamberlere aktarılmaktadır. Ve bu görevi yapan melek peygamberlerin birer yapay varlık olduğunu ise şu Kur’an ayetlerinden anlamak mümkündür:

“Şöyle dediler: Bu ne biçim peygamber ki yemek yer, sokaklarda gezer? Ona beraberinde bulunup uyaran bir melek indirilseydi ya!...

“Ey Muhammed, senden önce gönderdiğimiz bütün peygamberler de şüphesiz yemek yerler, sokaklarda gezerlerdi...

“Biz onları yemek yemez birer ceset kılmadık, ve onlar ölümsüzde değillerdi...

“De ki: Size, ben meleğim demiyorum, ben ancak bana vahyolana uyuyorum.” (28:6/50, 21/8, 25/7, 8,20)

Dikkat edildiğinde anlaşılacağı gibi, peygamberler değil ama bazı melekler yemek yemeyen ve ölümsüz bedenlere sahip şekilde oluşturulmuş yapay varlıklardır. Ve dış görünümleri insan biçiminde tasarlanan bu melekler, putataparların istedikleri gibi sürekli peygamberin yanında olmasalar da aslında sık sık onun yanına inmektedirler:

“Sahih hadislerin bildirdiğine göre, Resul-i Ekrem, Cebrail ve Mikail’den başka melekler de görmüştür. Fakat bunların isimleri açıklanmamaktadır.” (92:2 / 397)

Nitekim Hz. Muhammed bir hadisinde, belirli meleklerin haricinde kendisine gelen bu elçilerden birini şöyle haber vermektedir:

“Bugün, yeryüzüne hiç inmeyen bir melek beni ziyaret etti.” (92:2/401)

Ve Tanrı’dan haber getiren tüm bu meleklerin en önemlisi, kutsal kitapları oluşturan bilgileri vermekle görevli Cebrail olup, gerek diğer peygamberlerle gerekse de Muhammed ile olan bu tür iletişimleri o gerçekleştirmiştir:

“Ey Muhammed, işte sana da Cebrail’i buyruğumuzla gönderdik.” (28:42/52)

Cebrail işte bu emir ve bilgileri tüm peygamberlere vahiyle iletmiştir.

“Lügatçiler “vahiy” kelimesinin asıl manasını; gizli konuşma, başkalarına duyurmadan konuşma olarak açıklarlar. Yani, vahyin asıl manası bir şeyi başkalarına duyurmadan bildirmektedir.”(92:2/386)

Bilindiği üzere bütün peygamberlere gelen emir ve bilgiler gizli verildiklerinden birer vahiy konumunda olup, bu emirlerin veriliş şekilleri ise birer vahiy metodudurlar. Bu, bir karşılıklı konuşma da olabilir, bir başkası da. Nitekim bazı peygamberlere, uykularında rüya, uyanıkken ise rüyet şeklinde görüntülü bilgiler dahi iletilmiştir:

“Şimdi sözlerimi dinleyin. Aranızda bir peygamber varsa, ben Rab, rüyette ona kendimi bildireceğim. Rüyada onunla söyleşeceğim.” (57.A.4:12/6)

Ve bu söylenenlerin uygulandığı peygamberlerden biri ise Daniel’dir:

“Başlangıçta rüyetde görmüş olduğum Cebrail, akşam vakitlerinde uçarak yanıma geldi.” (57.A.21:9/21)

Ve aynı Tanrı ve elçileri midir, bilinemez ama zaman zaman aynı tekniği kullandıkları anlaşılan başkaları da olmuştur:

“Afrika ilkellerine göre, tanrılar insanların düşlerine girerek onlarla konuşur ve onlara nasıl davranmaları gerektiğini anlatırlarmış.” (66:10)

“Anadolu’da yaşamış olan medeniyetlerden Hattilere göre, Tanrı rüyada insanlara iradesini bildirir, emirlerini tebliğ ederdi.” (37:234)

Ve Tanrı Yehova bazen diğer bir zihinsel etki yoluyla da sözlerini iletmektedir:

“Ve Rabbin ruhu üzerime düştü ve bana Rabbin sözü geldi” (57.A.20:11/5,14)

Ve, Hz. Muhammed de kullanılan iletişim yöntemi de temelde zihinsel niteliklidir, fakat Muhammed’e sadece zihinsel yolla etki yaparak mesaj gönderilmeyip, ona, etkisi bir süre sonra yok olmayan, kalıcı bir zihinsel kayıt özelliği taşıyan çok özel bir vahiy uygulanmıştır. Ve bu yeni metoda, Kur’an’ın yaklaşık 7000 ayetinden büyük bir çoğunluğu, kapsadıkları 100.000’den fazla sözcükle birlikte peygamberin hafızasına kodlanabilmiştir. Daha açık bir ifadeyle söylenecek olursa, başlangıçta Cebrail’e verilen ya da kodlanan bilgiler daha sonrasında, bir takım donanımlarla özel hale getirilen Muhammed’e aktarılmıştır. Ve işte bu özel donanımı sayesinde söz konusu bilgileri alan Muhammed, hafızasındaki bu bilgileri harfi harfine kâtiplerine aktardığında ise son kutsal kitap Kur’an ortaya çıkacaktır, nitekim Kur’an’daki bir ayet bu durumu şöyle açıklamaktadır:

“De ki: size, ben meleğim demiyorum. Ben ancak bana vahyolana uyuyorum.” (28:6/50)

Yani, peygamber kendiliğinden söylememekte, bu bilgilerin gerçekte bulunduğu vahiy meleğine sadece aracı olmaktadır.

Ve Muhammed ile Cebrail arasında kurulan bu zihinsel iletişimin tek taraflı olmadığını, gerektiğinde Muhammed’in de düşüncelerini karşı tarafa ilettiğini ise onun eşine bizzat anlattığı şu olaydan anlayabilmekteyiz:

“Senin beni gördüğün zaman bana Cebrail geldi de seslendi ama konuşmasını senden gizledi. Ben kendisine cevap verdim ama ben de cevabımı senden gizledim.” (70. 3:35/103)

Muhammed’e işte bu ilginç özelliği kazandıranlar, ilgili iletişim sistemini kullanmakla amaçladıklarını ve bu yöntemin üstünlüğünü şöyle bildirmektedirler:

“Seni okutacağız da asla unutmayacaksın. Seni en kolay olana muvaffak edeceğiz biz.” (26:87/6, 8)

Ve şimdi bu ilginç kodlama olayının nasıl gerçekleştirildiğini, vahiy meleği Cebrail’de kayıtlı bilgilerden başlayarak anlamaya çalışalım:

“Cibril Kur’an’ı bana bir lehçe üzerine okudu. Ondan, başka şiveler üzerine de okumasını istedim. Tam yedi lehçeye kadar çıktı.” (108:855)

Bu sahih hadisten anlaşılacağı üzere, ihtimalen Kur’an’ın tamamı tüm Arap lehçelerinde olmak üzere ayrı ayrı Cebrail’in belleğine kayıtlı bulunmaktadır. Oldukça güç gibi görünen bu durum aslında o denli büyütülecek bir olay da değildir:

“Kanada Ulusal Araştırma Konseyi’nde çalışan fizikçi Szabo tarafından geliştirilen kristal bellek, geleneksel belleklerden bir milyon kat daha büyüktür. Szabo, böyle bir bellekteki yapı maddesinin sadece bir santimetre karesine biriktirilebilecek olan 1000 trilyonluk bilgi biriminin, tüm insan beyninin hesaplanmış olan 100 trilyon birimlik kapasitesini geçeceğini belirtmektedir.” (163:1,5)

Görüldüğü gibi, insanlar tarafından geliştirilen ve henüz prototip özellikteki bir belleğin bir santimetre karesine dahi, bir değil binlerce kutsal kitap bilgisinin her tür detayıyla birlikte depolanabileceği oldukça açıktır.

Ve ilgili hadiste anlatılan olayda, melek Cibril’in Kur’an’dan verdiği şive örnekleri bir karşılıklı konuşma şeklinde geçmiş olmalıdır. Bu elçinin tüm Arapça şivelerinde ve kusursuz olarak konuşabilmesi de aslında büyütülecek bir olay olmayıp, bu durum günümüz insanı için artık kolayca anlaşılabilecek bir olgudur:

“Yapay konuşma, insan seslerinin tüm özelliklerinin taklit edilmesi prensibinden gidilerek başarılmaktadır. Bu yolla istenilen tüm seslerin çıkarılması mümkündür. Konuşmayı ifade etmeye yönelik kelime hazinesi sınırlı olmayıp, ayrıca konuşmadaki vurgulama ve ritim de gerçekleştirilebilmektedir. Eğer veriler yeterli ise, bir sayısal konuşma birleştiricisi, insanın konuşma sanatının elektronik bir modelini sergileyebilmektedir.” (121:3)

Ve şimdi de, Cebrail’de kayıtlı bilgilerin Muhammed’in belleğine nasıl aktarıldığını, hadisler ve günümüz bilgileri ışığında anlamaya çalışalım:

“Resûlullah, yüzünün yakınlarında arı vızıltılarına benzer bir ses işitti ve işte bu sırada ona 23. sureden ilk on ayet gelmişti.” (174:16)

“Vahiy bana bazen çıngırak sesi gibi gelir ki, bazen en ağır geleni de budur. Benden o hal kalktığında ise, meleğin bana söylediğini iyice bellemiş olurum.” (107:1 / 2)

Hz. Muhammed kendisine bilgi nakli sırasında algıladığı harici sesleri, tanımladığı çeşitli seslere benzetmekte ve bu sesler nakille birlikte sona erdiğinde ise aktarılanların belleğinde kaldığını belirtmektedir. İşte bu bilgilerin naklinde ihtimalen bir tür manyetik dalga kullanılmakta ve bu manyetik dalgalar çevredeki insanlarda da benzer tür etkiler yaratmaktadır Şimdi, bu tecrübeyi yaşayanlarının bir izleniminden yine bir hadis kaydından görelim:

“Vahiy geldiği zaman Resûlullah’ın bulunduğu yerde, kovan etrafında olduğu gibi arı uğultusuna benzer bir şey işitilirdi.” (107:1/2)

İşte söz konusu tüm bu etkilerin nasıl oluştuğunu ise, günümüz teknolojik bilgilerinin ışığında anlayabilmek artık mümkündür:

“Bir radar anteninin yanındayken tıkırtılı sesler, hışırtılar, vızıltılar işiten insanların telaş içinde doktora başvurmalarına gerek yoktur. Duydukları mikrodalgalardır. Araştırmacılara göre, bu gürültüler kulak tarafından algılanan basınç dalgalarından kaynaklanmaktadır.” (150:20)

İşte bu tip mikrodalgalar vahyin yöneltildiği alanda bulunan herkesin kulağında benzeri bir etki oluşturmaktadır, ama mikrodalgalarla iletilen bilgiler kulak kanalıyla değil de bir alıcı tarafından algılanıp beyine iletildiği için, yan etkileri herkes, bilgileri ise sadece Muhammed algılayabilmektedir. İşte vahyin işitilmesini ve kaydını sağlayan bu vahiy alıcısı, Muhammed’in bedeninde olup, henüz küçük bir yaşta iken kendisini ziyaret eden bazı melekler tarafından takılmıştır. Şimdi gerek bu aletin, gerekse de ona yardımcı bir cihazın bedene montajını anlatan bazı sahih hadis bilgilerini izleyerek, Tanrı’nın gelişmiş teknolojisini anlamaya çalışalım:

“Resûlullah çocuklarla oynamakta iken Cibril ona geldi, onu aldı ve yere yatırdı. Ve kalb kısmını yardı, kalbi dışarıya çıkardı, sonra kalbinden bir kan pıhtısı çıkardı, sonra kalbi kapattı. Daha sonra onu yerine koydu. Bu sırada çocuklar koşarak sütannesine geldiler ve Muhammed öldürüldü dediler. Hep birlikte yanına gittiklerinde, onun rengi soluk bir haldeydi.” (69.1:74/261)

Belli bir yaşa kadar Muhammed’i büyüten sütannesi Halime aynı olayı şöyle anlatmaktadır:

“Bir gün sütkardeşiyle birlikte evin arka tarafındaki hayvanlarımızın yanında oyun için bulundukları zaman, sütkardeşi bütün gücüyle koşarak eve geldi ve “beyaz elbiseler giyinmiş iki kişi gelerek Kureyşli kardeşimizi yere yatırıp karnını yardılar, karıştırıyorlar” diye haber verdi. Bunun üzerine ben de kocam da koşarak yanına gittik. Çocuk ayakta ve yüzü sararmış bir haldeydi. Biz ısrarla, “ey sevgili oğlumuz sana ne oldu?” diye sorduğumuz zaman, O: “beyaz elbiseler giyinmiş iki kişi yanıma gelerek beni arka üstü yatırdıktan sonra karnımı yardılar, dedi.” (95:1/1208-9)

“Muhammed birkaç gün hep neşeli bir halde evden çıkmış, neşeli olarak dönmüştü, bir gün sütkardeşi Dumra, eve koşa koşa kan ter içinde geldi. Ağlayarak anne ve babasına, “koşun, kardeşim Muhammed’i kurtarın” dedi. Annesi Halime merak ve üzüntü ile sordu: Ona ne oldu? Dumra cevap verdi: Biz oynarken birdenbire bir adam gelip, aramızdan kardeşim Muhammed’i aldı ve gözümüzün önünde karnını yardı. Bunu niçin yaptığını bilmiyorum! Bunun üzerine Halime ve kocası hemen o tarafa gittiler, ve Muhammed’i dağın tepesinde gülümseyerek göğe bakarken buldular.” (109:30)

Ve bu olay hakkında en ayrıntılı bilgileri veren ise, Muhammed’in büyüdükten sonra bizzat yaptığı şu geniş anlatımıdır:

“Küçükken bir tarlada bulunuyordum, derken tepeden inen adamlara rastladım, bunlardan biri, “bu, O mudur?” dedi. Diğeri de, “evet” dedi. Halk arasında ve canlılar arasında onlar gibisini hiç görmemiştim. Ve beni arkadaşlarımın arasından aldılar. Arkadaşlarım koşarak ta vadinin kenarına kadar gidip, sonra durarak adamlara doğru döndüler ve, “Bu küçük çocuğa ne ihtiyacınız var? Onun annesi babası da yok, onu öldürmek size hiçbir şey kazandırmaz.” dediler. Çocuklar, adamların cevap vermediklerini görünce koşarak haber vermek için uzaklaştılar. Bu arada, gelen üç adamdan biri yumuşak bir surette beni yere yatırdıktan sonra, biri ona, “göğsünü yar” dedi. O zaman, göğsümün ikiye ayrıldığı kısmından başlayarak kıl biten yere kadar yardı. Fakat akan kan görmedim.

Ben onun yardığını görüyor ama el dokunmalarını bile duymuyordum. Bundan sonra ikinci adam ayağa kalkarak, arkadaşına, “artık sen git” dedi ve kendisi elini içime sokarak kalbimi çıkardı, ben ona bakarken kalbimi yardı ve içinden pıhtılaşmış kan parçası gibi bir şey çıkardı, bir tarafa attı. Ben bakıyor ama hiçbir şey hissetmiyordum. O, eliyle kalbimin içini araştırıyor, bir şeyler tutmuş gibi oluyordu. Sağ elinde ise sanki bir şey var gibiydi. Ve işte bu sırada elindeki yüzüğe gözüm ilişti. Işıktan olan bu yüzük, bakanları hayrete düşürebilecek kadar parlıyordu. Onu kalbime soktu. Bundan sonra kalbimi eski yerine yerleştirdi, ve sonra arkadaşına “karnını dik, göğsünü kapa” dedi. İkisi birlikte karnımı diktiler. Bir de baktım, göğsüm eskisi gibi. Bir ağrı sızı duymamıştım.

Daha sonra ise, şimdi hâlen bende mevcut olan mühürü iki kürek kemiğimin arasına yerleştirdiler. Ve bana: Korkma! Bu işlerle sana ne gibi bir iyilik istenilmiş olduğunu bilseydin çok sevinirdin! dediler. Sonra o adam bir esans çıkararak üzerime serpti, ardından beş parmağımı birden tutarak sıktı ve bana, “haydi git” dedi. Bundan sonra yanımdan ayrıldılar.

Ben, onların bu yaptıklarının verdiği rahatsızlıktan sabaha kadar uyuyamamıştım. Ve uzun zaman kalbimdeki yüzüğün serinliğini duymuştum. Karnımın melekler tarafından yarılan yerinin izi, göğsümün ikiye bölündüğü kısmından ta kıl biten yerine kadar bir tasma biçiminde uzanıyordu. Ben şimdi de, onların her iş ve hareketini hâlâ gözümle görür gibi oluyorum.” (31:23-4) (49:1/418) (76:9) (95:1/1212 4, 2/108)

Bu ilginç kalp ameliyatının izleri birçok insan tarafından da yakından gözlemlenmiştir. Nitekim bunlardan biri olan;

“Enes: Ben Resûlullah’ın göğsünde bu iğnenin izlerini görürdüm, demiştir.” (69.1:74/261)

Görüldüğü üzere bu ameliyatı gerçekleştiren operatör meleklerin gökyüzünden uçarak geldikleri çok belirgindir. Ancak bu uçuşlar, dinsel nitelikli bazı minyatürlerde resmedildiği gibi sırta bağlantılı ilahi kanatlarla değil de, daha teknolojik ve az yer kaplayan, kullanışlı araçlarla gerçekleştirilmiş olmalıdır, nitekim ne Muhammed, ne de diğer çocuklar söz konusu meleklerden çıkan hiçbir kanat uzantısı fark edememişlerdir. İşte bu meleklerin havada nasıl ilerleyebildiklerini şimdi dünyasal bir buluşla da olsa anlamaya çalışalım:

“Dünyadan 240 km. yükseklikte bulunan Discovery uzay mekiğindeki iki astronot, sırt çantasına benzeyen ve içinde jet motorları bulunan yeni bir araç denediler. Uzayda yürümeyi sağlayan ve ilk kez 1984’de denenen modelden çok daha hafif olan bu araç ile dakikada 9 metre hızla gidilebilmektedir.” (184:2)

Ve bir on yıl daha geçtikten sonra ise belki de çok daha ufak ve hafif bir modelle tanrısal teknolojiye de ulaşmak mümkün olabilecektir. Konu teknoloji olduğunda, insan ya da Tanrı, temelde aynı imkânları örneğin jet motorlarını kullanıyor olmalıdır. Nitekim bir jet motorundan yayılan normalde silik bir ateşin gece karanlığında belirgin bir alev görünümü alacağı dikkate alındığında, Tevrat’ta yer alan bazı ayetler oldukça aydınlatıcı olacaktır:

“Ve melek şaşılacak bir şey yaptı. Ve Manoah ile karısı bakıyorlardı. Çünkü mezbah üzerinden alev göğe doğru çıkarken vaki oldu ki, rabbin meleği mezbahın alevi ile beraber çıktı. Ve Manoah ile karısı bakıyorlardı, ve yüz üstü yere kapandılar.” (57.A.7:13/6 19-20)

Bu ilginç olaya göre, Manoah isimli bir İbrani, söz konusu meleğin bu ziyareti üzerine Tanrı’ya yakılan et ve ekmek takdimesini kurban etmek üzere mezbah taşı üzerinde onları yakar ve işte bu sırada mezbahın hemen yanında durmakta olan melek yükselerek uzaklaşır. Ve anlaşılacağı üzere, ilk başlangıçta mezbahtan yükselen alev ile meleği yükseltici olan ayırt edilememekte ve çok yükseklere çıkıldığı halde onunla beraber bulunan alev halâ mezbah ateşinden bir parça olarak algılanmaktadır.

Ve şimdi tekrar Muhammed’i ziyaret eden meleklere ve peygamberin bu olayla ilgili son sözlerine dönüldüğünde anlaşılacağı gibi, Muhammed tüm bu ilginç gelişmelerden öylesine etkilenmiştir ki, bu olayı yıllar sonrasında bile canlı bir şekilde hatırlayabilmektedir. İşte onun belki de, olayın başındaki bu aşırı etkilenme ve dikkat yoğunlaştırması sonucu bir çeşit oto-hipnoza girdiği ya da kendisini ilk yere yatıran ve ilk işlemi gerçekleştiren kişi tarafından bir şekilde hipnotize edildiği düşünülebilir. Ve işte bu durum ise, Muhammed’in söz konusu çifte ameliyat sırasında neden acı duymadığını açıklayabilecektir. Dikkat edilirse, bayıltılmadan gerçekleştirilen ameliyatın sonrasında peygamberin üzerine ihtimalen hipnozu dağıtıcı bir koku serpilmekte ve etkisini görebilmek için Muhammed’in parmaklarıyla acı testi yapılmaktadır. İlk bakışta olanaksız gibi görülebilen bu hipnozla acısız ve bilinçli ameliyatların aslında ne kadar olanaklı olduğunu, şimdi bizzat Türkiye’de gerçekleştirilmiş bazılarıyla ilgili bilgileri izleyerek anlamaya çalışalım:

“Dünyanın birçok ülkesinde hipnoz yapılıyor ama oralarda hipnoz hazırlığı uzun süre alıyor. Biz bunu özel yöntemlerle kısalttık. Ve bu yönden dünyada en ileri ve tek ülke biziz. Çünkü hiçbir ülkede hipnozla bizim gibi bilinç yerinde olarak ve gözler açık halde büyük ameliyatlar yapılamıyor. Hipnoz olan kişi en ufak bir acı duymaz. Bir insana, manken üzerinde gibi ameliyat yapılır. Hasta hiç ses çıkarmaz. Diğer taraftan hastayla dahi konuşulabilinir. Bilinci tamamen yerindedir.” (82:39,41)

Görüldüğü üzere, asırlar önce Tanrı’nın melekleri tarafından uygulanan bir tıp tekniği bugün ülkemiz doktorları tarafından da başarıyla gerçekleştirilmektedir. Ve;

“İstanbul Tıp Fakültesi Profesörlerinden Dr. C. Abaoğlu şöyle demektedir: Hipnozu hafife almak hata olur. Bu konu henüz yeterince açıklanamayan bir bilimdir. Birçok batı ülkesinde ders olarak okutulmakta, yani uyuşturma vasıtaları öğretilirken hipnoza da yer verilmektedir. Bence etki mekanizmasının saptanabilmesi için bu konu ciddiyetle araştırılmalıdır.” (82:169)

Ve şimdi de, hipnozla bilinçli ameliyat olan iki kişinin bu işlemler sırasındaki izlenimlerini görerek 14 asır öncesinde anlatılanlarla benzerliğini kavramaya çalışalım:

“Guatr ameliyatı sırasında neşter boğazınıza dayandığı ve kesmeye başladığı andaki duygularınız neydi?

- Tamamen bilinçliydim. Hiç acım yoktu!

- Peki, neşterin madeni temasını duymuyor muydunuz?

- Hiçbirini duymadım, emin olun! Yalnız dikiş sırasında diktiklerinin farkındaydım fakat bu da bana asla acı vermiyordu.” (82:70)

“Gece gündüz devamlı midem ağrıyordu. Haydarpaşa Numune Hastanesi 1. Cerrahi Kliniği’ne normal yoldan mide ameliyatı olmak için yattım. Bir gün operatör Hüsnü Bey geldi ve bana, “istersen gel seni hipnoz ile ameliyat edeyim” dedi.

- Hipnozun ne olduğunu biliyor muydunuz?

- Hayır, fakat doktor bey bana ağrısız ameliyat olabileceğimi söyledi. Hem şaşırdım, hem de sevindim buna.

- Karnımda açılan yaranın büyüklüğünü başkasında seyreder gibi hiçbir acı duymadan görüyordum.” (82:71)

Bu iki olaydaki hastaların ameliyatı madeni bir neşter ile yapılmış ve kesim sırasında sızan kan ile minik doku partikülleri ise temizlenmiştir. Muhammed kendi ameliyatında ise hiç bir kan sızıntısından söz etmemektedir. Bu durumun birçok açıklamalarını yapmak mümkündür ama en somut olanı teknik bir yöntem kullanıldığı olacağından, günümüzdeki bir tıp teknolojisi ile bunu anlamaya çalışalım:

“Neşterin kesici ucunun yerine geçen yüksek frekanslı ses dalgalarıyla çalışan yeni bir bıçak artık ameliyatların kansız olarak yapılmasına olanak vermektedir. Bu yüksek frekanslı ses dalgaları kan damarlarına dokunmadan karaciğer, beyin gibi yumuşak dokuları kesebilmektedir. Kesim titreşimleri, elle tutulabilen ve kaleme benzer bir aletin ucundan çıkmaktadır. Aletin ucu yarım milimetreden daha az bir aralıkta saniyede 23.000 kez titreşiyor ve ucun içindeki bir kanal tarafından sıvı ve doku artıkları anında emiliyor. Bu ameliyat sistemiyle, çok kanlı ve tehlikeli olabilecek bölümler dahi kesilebilmektedir.” (155:35)

İlgili olay anımsanacak olursa, Muhammed, yüzü biraz solgun olarak bulunmaktaydı ki bu durum onun, çok olmasa dahi bir miktar kan kaybettiğini ve sızan bu kanların yukarıdakine benzer bir yöntemle yani görülemeden anında emildiğini düşündürmektedir.

Ve Muhammed kalbi içerisinde yürütülen kesim işleminden bahsetmekte fakat doku dikilmesinden söz etmemektedir ki, işte bu duruma da günümüz tıp teknolojisiyle bir açıklama getirebilmek mümkündür:

“Saniyenin binde biri kadar görülemeyecek bir sürede verilen Lazer ışını, doku yırtıklarını kaynatarak tedavi etmektedir. Işın, çok duyarlı bir biçimde nişanlanabildiği için genellikle bir kez verilmesi yeterli olur.” (172:1)

Evet, Muhammed’in kalbi yarılmış, içindeki bir bölgeden çok ufak bir kısım kesilip çıkarılarak, kalbe, ışıltılı yüzüğe benzetilen bir cihaz yerleştirilmiş ve kalpteki yarık bir anda kapatılıp kalp yerine iade edilmiştir. Ve şimdi de, kalbin içine montaj edilen işte bu madeni cihazın ne tür bir işlevi olabileceğini anlamaya çalışalım:

“Hz. Ayşe der ki: Resûlullah’ı soğuğu çok şiddetli bir günde kendisine vahiy nazil olurken görmüşlüğüm vardır. İşte öyle soğuk bir günde bile, kendisinden o hal geçtiği vakitde dahi şakaklarından şapır şapır ter damlardı.” (107:1/2)

Ve, bu durumla ilgili bir Kur’an ayeti ise şöyledir:

“Doğrusu biz sana, taşınması ağır bir söz vahyedeceğiz.” (28:73/5)

İşte bu ayet ile hadisten anlaşılan odur ki, Muhammed vahiy sırasında şiddetli bir kan basıncı ile karşılaşmaktadır. Bilindiği üzere, kan basıncı sadece aşırı hareketlilik anlarında ve ancak belirli bir düzeye kadar artabilmektedir. Muhammed’de ise tamamen hareketsiz olduğu vahiy geliş anlarında kan basıncının arttığı düşünülecek olursa, ilgili yoğun bilgilerin süratle hafızaya kaydı için bu artışa gerek duyulduğu anlaşılacaktır. Ve bizzat Muhammed’in anlattığı ilginç bir olay ise işte bu duruma kısmen de olsa ışık tutmaktadır:

“Ben Cebrail’in hitabını işittiğimde, ayakta olduğum halde iki dizimin üzerine çöktüm. Bundan sonra mememin altındaki damarlarım titrediği halde yerimden kalktım, eve döndüm.’ (95:2/97)

Ve, beyine bilgi kaydında fazla kanın, daha doğrusu kanın taşıdığı maddelerin önemini anlamak için şimdi şu bilimsel verileri izleyelim:

“Bir bilgi uyarısının beyine kaydedilmesi şu aşamalardan geçerek gerçekleşir:

1. Uyarı elektriksel olarak gelir ve beyinde dolanır.

2. Elektriksel uyarı, kimyasal bir değişime yol açar.

3. Kimyasal değişim sırasında, bilgiyi taşıyan protein molekülleri oluşur.

4. Proteinler, beyin ağında kendilerine bir yer bulup yerleşirler ve kayıt tamamlanmış olur. Uzun süreli hafıza gerçekleşir.” (113:63)

İşte bu bilgiler ışığında açıkça anlaşılacağı gibi, elektriksel uyarılar şeklinde gelen bilginin beyinin bir parçası olabilmesi için yoğun kimyasal işlemlere, bunun için ise yoğun oksijene ve kanla taşman protein yapı maddeleri ile diğer yardımcı maddelere ihtiyaç duyulmaktadır. Muhammed’e kaydedilen bilgilerin istem dışı ve bir kerede olarak, yani uzun süreli hafıza için önemli olan; bilincinde olarak dikkat yoğunlaştırma ile uyarı tekrarlarından yoksun bir şekilde, saniyelerle ölçülen süreçler içinde kesin bir şekilde kayıt edildiği düşünülecek olursa, gerekli maddelerin yeteri kadar hızlı bir dolaşımla yeterince ulaştırılmalarının önemi de anlaşılmış olacaktır.

Ve, Muhammed’e kodlanan bilgilerin uzun süreli hafızayı ilgilendirdiğini ise Kur’an’ın şu ayetinden anlamak mümkündür:

“Ey Muhammed, Kur’an’ı sana biz okutacağız ve asla unutmayacaksın.” (28:87/6)

Ve Tanrı’nın Kur’an’da verdiği şu teorik misal, kodlamanın ne denli mekanik ve âdeta bir bilgisayar disket kaydını andırır nitelikte olduğunu göstermektedir:

“Biz Kur’an’ı Arapça bilmeyen kimselerden birine indirseydik, o bunlara okusaydı, yine de ona inanmazlardı.” (28:26/198-99)

Bu ayet, Mekkeli putperestlerin inatçılık derecesini belirtmek için verilmiştir. Fakat onun konumuzla ilgili olarak taşıdığı anlamı düşünülecek olursa, söz konusu teorik peygamberin, bilincinde olamayacağı Arapça bilgileri bile eksiksiz bir şekilde ve hiç bir zaman unutmadan tekrarlayabilmesi, bu olayın âdeta mekanik bir kayıt olduğuna açık bir işaret teşkil etmektedir. Ve bu yöntemin en kolay bilgi edinme ve saklama yöntemi olduğu ise Tanrı’nın şu sözlerinden anlaşılabilmektedir:

“Seni en kolay olana muvaffak edeceğiz biz.” (26:87/8)

Ve söz konusu bilgi uyarılarının hafızaya kayıt anında normal zamanlardakinden daha seri kan akışına ihtiyaç bulunmaktadır. Fakat insan kalbi bir vahiy anındaki ihtiyaca göre özellikle hızını arttıracak ve bunu kesintisiz koruyabilecek şekilde bir yapıya sahip değildir. Zira beyine istem dışı yoğun bir bilgi kodlanacağı için, belli bir süreç aralığında bu denli aşırı bir ihtiyacın gerekli olduğunun vücut tarafından tam anlamıyla anlaşılabilmesi mümkün değildir. Ve işte, Muhammed’in “kalbimdeki yüzük” dediği ve kalbine yerleştirildikten sonra uzun süre serinliğini duyduğu söz konusu minik cihaz, vahiy anına duyarlı olarak devreye girip kan basıncını yeterince arttıran, vahiy bittiğinde ise devre dışı kalarak, kalbi doğal yöneticisi olan sinüs düğümü kontrolüne bırakan bir işlev görüyor olmalıdır. Ve bir zamanlar melek doktorların kullandığına benzer bir teknolojiyi ise, artık günümüzde de kullanabilmekteyiz:

“Normal şartlar altında kalbin hızı, kalbin doğal pili denilebilecek bir düğüm tarafından idare edilir. Fakat bazı rahatsızlıkların ardından bu kontrol mekanizması yetersiz kalmaya başlayınca, tıbbi ismi İmplantable Pacemaker olan cihaz kullanılır. 4 Aralık 1962’de ülkemizde yapılan bir ameliyatta da ilk defa 18 Nisan 1960’da uygulanan yöntemde olduğu gibi hastanın sol göğüs kısmı ameliyatla açıldı, ve bu cihazın platin iki elektrotu kalbin sol karıncığına dikilerek hariçle ilgisi tamamen kesildi.” (140:21-2)

İşte buradaki cihaz bir prototip olup gerçekte gövde kısmı vücut dışında taşınmakta ve kısa ömürlü pillerle çalıştırılmaktadır. Fakat çok kısa bir süre sonra neredeyse Tanrı’nın teknolojisine ulaşılabilmiştir:

“Amerikalı doktorlar, Anthony Tasco isimli hastaya 1972 yılında yaptıkları bir ameliyatla, nükleer güçle çalışan yapay bir nabız düzenleyicisi yerleştirdiler. Elektronik bir aygıt olan bu yapay düzenleyici nükleer gücünü, içinde bulunan 400 miligramlık plütonyumdan sağlamakta ve bu miktardaki bir plütonyum en az 10 yıl süreyle yeterli olmaktadır. Nabız düzenleyici, karın ya da göğüs derisinin hemen altına yerleştirilip, düzenleyiciden çıkan iki kablo kalp çeperlerine bağlanır. Bu kablolar yoluyla kalbe verilen uyarılarla, ihtiyacı olan nabız atışı yaptırılır.

Nabız düzenleyicisinde, kalbin kendi başına düzenli olarak atıp atmayacağını algılayan duyular bulunmaktadır. Eğer kalp düzenli atışı kendisi yapabiliyorsa, nabız düzenleyicisi durur, fakat kalbin yetmezlik gösterdiği bir belirtiyi fark ettiğinde ise yine devreye girmektedir.” (171.2:132)

Ve, gerektiğinde bu nitelikte yapayları oluşturulabilen doğal sinüs düğümünün boyutları ile çalışma sistemi ise şöyledir:

“Kalbin sağ kulakçığında, genişliği 3 mm. uzunluğu 1 cm. olan bir hücre grubu vardır. Kalbin kasılmasını sağlayan elektriksel ikazların çıktığı bu merkez, kalbin vuruş sayısını o anki ihtiyaca göre yükseltip azaltmak suretiyle çalışma hızını düzenler, meselâ, koştuğumuz veya merdiven çıktığımız zaman adalelerimizin kan ihtiyacı arttığı için sinüs düğümü kalbin vuruşlarını hızlandırmaktadır.” (29:57-8)

Bu doğal merkezin, kalp hızını düzenli şekilde ancak 80 nabız atışma çıkarabildiği ve bunu da sadece vücudun hareketliliği arttığında veya artması gereken aşırı heyecan hallerinde gerçekleştirebildiği düşünüldüğünde, sakin sakin durduğu bir konumda vahiy alan Muhammed’in neden yapay bir düzenleyiciye ihtiyaç duyduğu ortadadır. Üstelik soğuk bir günde dahi aşırı terlemeler ile kalp çevresi damarlarının titreyecek kadar bir basınca maruz kalması olaylarını düşünecek olursak, Muhammed’in vahiyler anında 80 nabız atışının üzerinde bir ihtiyaç duyduğu da açıktır.

Ve, Tanrı tarafından Muhammed’e, ondaki cihazla bağlantısı olduğu anlaşılan ve varsayıma dayalı ilginç bir tehdit yöneltilmektedir:

“Eğer peygamber söylemediğimiz bazı sözleri bize karşı kendiliğinden uydurmuş olsaydı, hiç şüphesiz onun kalp damarını koparırdık. O vakit sizden hiç biriniz buna mani de olamazdınız.” (26:69/44-7)

Kur’an’da yer alan ve insanlara bildirilmesi için söylenen bu teorik tehdide göre, Muhammed’e takılmış olan cihaza dışarıdan yapılacak bir müdahale ile, çıkan uyarılar belirli bir sınırın üzerinde olarak oluşturulacak, ve dayanılmaz bir hıza yükselen kalp atışı sonucunda ise ana atardamar parçalanacaktır. İşte Muhammed bu şekilde bir ölümle değil de, günlerce süren bir hastalık sonrasında vefat ettiği için diyebiliriz ki, Kur’an’a, bizzat onun tarafından aleyhte olabilecek hiç bir ekleme yapılmamış olmalıdır.

Ve Muhammed’in, normal vahiy etkilemeleri sırasındaki basınçlara beyninin ve kalbinin dayanabilmesi; bu cihazın küçük yaşta iken takılmasına, ilk vahyin gelmesine kadar geçen uzun süreç içinde oluşturulan nakil amaçlı olmayan bazı boş egzersizlere ve vahiy işleminin çok kısa sürelerde ağır ağır uygulanıp, uzun süre dinlendirerek gitgide gereken adaptasyonun sağlanmasına bağlanabilir. Nitekim bu duruma bir yönüyle ışık tutabilecek bir ayet Kur’an’da şöyle yer almaktadır:

“Biz onu böylece senin kalbine yerleştirmek için azar azar indirir, ve ağır ağır okuruz.” (28:25/32)

Ve işte buraya kadar olan tüm bu ayrıntılı bilgiler ışığında, birinci ameliyatın nedenleri ve sonuçlarını anlamaya çalıştık. Şimdi ise, Muhammed’e uygulanan ikinci ameliyat ile takılan ve çok daha ilginç bir fonksiyona sahip olan diğer cihazı, vahiy iletişimini sağlayan peygamberlik mühürünü tanımaya başlayalım:

“Sonra, şimdi de hâlen bende mevcut olan mühürü, iki kürek kemiğimin arasına yerleştirdiler.” (95:2/108)

Muhammed vücudundaki bu mühürü, peygamber olduktan sonra hemen hemen her fırsatta ona yakın çevresinden çeşitli kimselere göstermiştir:

“Resûlullah’a gelmiştim. Sırtından ridasını sıyırıp, şöyle dedi:

- Selman, emrolunduğum şeye bak!

Baktım, ve iki kürek kemiği arasında güvercin yumurtası büyüklüğünde bir mühür gördüm...

“Peygamber ile konuştum, onunla yemek yedim. İki kürek kemiği arasında bulunan alâmeti de gördüm. İki kürek kemiğinden soldakine biraz daha yakın tarafta, üstü siğilleri andıran çıkıntılı beneklerle dolu, yumruk gibi toparlak olan peygamber mühürüne baktım...

“Resûlullah’a geldim ve şöyle dedim:

- Ey Allah’ın Resûlü, bana mühürü göster! Şöyle buyurdu:

- Elini sırtıma sok.

Giysisinin yakasından içeri elimi soktum, mühürü aramaya ve bakmaya başladım. Bir de baktım ki, o, küreğinin bir bölümü üzerinde yumurta gibi duruyordu.” (48:52-4)

“Ben, Resûlullah’ın sırtında güvercin yumurtası gibi bir mühür gördüm...

“İki omuzu arasında, gerdek çadırının koca düğmeleri gibi olan peygamberlik mühürünü gördüm.” (69.4:30/110,111)

“Mühürü gördüm, büyüklüğü güvercin yumurtası kadardı, tenine benziyordu.”(70.5:29/109)

İşte tüm bu gözlemcilerin ifadelerinden açıkça anlaşılacağı üzere, peygambere gönderilen bilgileri algılayarak kaydedilmesini sağlayan bu ufak cihaz, omurganın hemen sol tarafındaki bir yerde bulunmaktadır. Ve ismine mühür denilmiş olan bu cihaz cildin hemen altına yerleştirilmiş olmalı ki, üstünde bulunan çok ince ve gerilmiş şekildeki deri zamanla cihaz üzerindeki kubbesel çıkıntıların şeklini alacak biçimde onu kaplayabilmiştir.

Muhammed’in, işte bu iletişim cihazını ve görevini adeta özellikle tanıtmak istercesine bir tutum izlediği ise onun şu sözlerinden açıkça görülmektedir:

“Kendisi ile emrolunduğum şeye bak. dikkat et!

Bunun üzerine sırtına bakınıp durdum. Kürek kemiğinin bir bölümünde büyükçe bir et çıkıntısını andıran bir mühürle kendimi karşı karşıya buldum.” (48:54)

“Tanrı elçisi bana: Ey Ebu Zeyd, bana yaklaş da sırtımı ovuştur, dedi ve sonra sırtını açtı, sırtını ovuşturdum. Bundan sonra, parmağımı mühürün üzerine koydum ve sıktım. Sonra ben ona: Bu mühür neden ibarettir? diye sorduğumda, O: Kürek kemiği üzerinde toplu bir halde bulunan kıldan ibarettir, cevabında bulundu.” (95:2/908)

Gözlemci Ebu Zeyd, mühürün gömülü olduğu çıkıntılı yeri sıktığında, yüzeyde görülen etten çok daha farklı bir yapıyı algılamış olmalı ki Muhammed’e bu şekilde bir soru yöneltebilmektedir. Ve verilen yanıta dikkat edilecek olursa, kendisiyle manyetik dalgaların algılandığı ve iletildiği bu cihaz, olabildiğince o devir insanının anlayışına göre tanımlanmaya çalışılmıştır.

Bir arada yuvalanmış kıl demetini andıran bir iç yapısı ve üzerinde siğili andıran çıkıntıların yer aldığı bir dış yapısı bulunan bu yarım küre biçimindeki mühür ihtimalen bir tür elektronik cihaz olup, görevi ise, algıladığı elektriksel bilgi sinyallerini iki kürek kemiği arasında omurilik civarındaki sinirler vasıtasıyla beyine kaydetmek olmalıdır.

Ve gerek kalbe yerleştirilmiş olanının, gerekse de özellikle sırtta taşman bu cihazın rahatsızlık vermeyecek şeklide vücut dokusuyla kaynaşmasına ise günümüz tıp bilgileriyle bir açıklama getirmek mümkündür:

“Milletlerarası Operatörler Birliği 3. Kongresi’nde bir konuşma yapan Arren adındaki Amerikalı doktor, bir laboratuar deneyi sırasında denek vücuduna yerleştirdiği sentetik bir tüpün, aradan altı haftalık bir süre geçtikten sonra yarı canlı bir organ halini aldığını açıkladı.” (177:1)

Ve denilebilir ki, Muhammed’deki mühürün dış yapısı da bir tür sentetik özellik taşıyıp, onun vücut yapısı ile kolayca uyum sağlamış olabilir. İşte bu mühür de belki böylece, Muhammed’in ondan ayrılmaz bir parçası haline gelebilmiştir.

Ve şimdi de, peygambere uygulanan tekniğin yakın bir benzerini çağımız operatörlerinden izleyelim:

“Bir beyin düzenleyicisi, beyine elektrikli sinyaller gönderen bir aygıttır: Operatör doktorlar bir beyin düzenleyicisini beyine yerleştirmek için önce kafatasının arka kısmında, boynun hemen yukarısında iki küçük delik açarlar. Elektrotları beyinciğe bağlar ve elektrotlardan çıkan kabloları derinin altından geçirerek bir madeni para büyüklüğündeki radyo alıcısına tuttururlar. Hastanın üzerinde taşıdığı bir vericiden çıkan bir kablo da, deri altında bulunan radyo alıcısı üzerindeki çok küçük bir antene bağlanır. Vericiden çıkarı radyo sinyalleri antene gider. Alıcı bunları alır ve beyine iletir. Bu sinyaller ise beyinde etkin bir güce dönüştürülür.” (171.1:135)

Görüldüğü üzere, değişik bir amaç için de olsa, tıpkı Muhammed’in cildine yerleştirilen ve çadır düğmesi büyüklüğündeki mühür kadar küçük olan alıcılarla, artık insan teknolojisiyle de beyine yükleme ve yönlendirme yapılabilmektedir.

Peygamberin vahiy ameliyatına bir açıdan ışık tutabilecek diğer bir uygulama ise dünya insanları tarafından şöyle gerçekleştirilmiştir:

“The House Ear İnstitute’de yapılan bir ameliyatta, kulak zarı bulunmadan doğan 3.5 yaşındaki Ian Patterson’un kulağının dışına doğru gizli bir mikrofon yerleştirildi. Kulaktan beyin içine doğru bir kanal açılarak, kulak dışına doğru yerleştirilen minik alıcının platin telleri, beyindeki işitme merkezine bağlandı. Ameliyatı yapan Dr. Karen Berliner şunları söyledi:

Bu ameliyatla sağlanan ses, işitilmekten çok hissedilen bir sestir, fakat hiçbir kelime kaçırılmadan çok daha mükemmel bir işitme sağlanır.” (178.21:3)

Şimdi bu ameliyatın kulak zarı bulunan bir kimsede farklı bir amaç için uygulandığını düşünelim. Bu durumda, mekanik ses uyarılarına duyarlı bir alıcıya gerek olmayıp onun yerine bir radyo alıcı konulmuş olsun, ve bu kişiye söylenecekler uzaktan radyo sinyalleriyle iletilsin. Ve beyindeki işitme merkezine gönderilen ses sinyalleri ilkinde olduğu gibi yine elektriksel akımlar şeklinde olacağından, sonuçta tekrar aynı netice alınabilecek, yani konuşulanlar hiçbir kelimesi kaçırılmadan işitilebilecektir ki, üstelik bu kez başkaları da duyamayacaktır. Ve kullanılan bu cihaz, aldığı sinyalleri işitenin hafızasına adeta kazıyacak bir niteliğe dönüştürerek iletecek bir özellikte olabilseydi (ki, gelecekte bu da olabilecektir), şüphesiz bu olayın niteliği de çok daha değişik ve ileri bir boyut kazanabilirdi.

Ve peygamberin vahiy ameliyatlarını gerçekleştirenler kadar geliştirilmiş, insan biçiminde tasarlanmış olmasalar da artık dünya insanı da doktor robotlar kullanabilmektedir:

“California’daki Memorial Medical Center’da kullanılmaya başlanılan doktor robotlar, beyin ameliyatlarında görev almaktadırlar.” (100:5)

Vahiy ameliyatlarıyla ilgili ve açıklayıcı olan tüm bu bilgilerden sonra, şimdi de Muhammed’in beynine gönderilen yoğun elektriksel sinyallerin onun üzerinde yarattığı olumsuz etkileri incelemeye ve anlamaya çalışalım:

“Vahiy gelirken kendilerini gam istila eder, mübarek yüzü kül gibi olur, vücudu alilerine bir titreme gelirdi. Gözlerini kaparlar ve horultuya benzeyen şiddetli şiddetli nefes alırlardı.” (107:1/2)

“Peygamberin benzi atardı. Uyuyan bir kimsede görülebildiği gibi soluk alır, yahut genç bir deve gibi hırıltılı sesler çıkarırdı. Ardından baygınlığa benzer bir hâl ile kendinden geçer, vahiy bittikten bir süre sonra kendine gelirdi. Peygambere bir vahiy geldiği zaman, bu kendisine o kadar zahmet veriyordu ki, bizler bunu hemen fark edebiliyorduk.” (174:16)

“Vahiy indirildiği vakit bundan dolayı yüzünün rengi uçardı.” (70.5:23/88)

İşte tüm bu yan etkiler ile “sara” nöbetleri birbirine karıştırılmış sara hastalığı ile ruhsal bozukluk arasında hemen her dönemde bağlantı kurulduğu için de, Muhammed’e muhalif olanlar onun vahiy sırasındaki tüm bu sıra dışı tepkilerinden dolayı kendisini delilikle suçlayarak gözden düşürmeye çalışmışlar ve bunun üzerine ise Tanrı tarafından şu bilgi gelmiştir:

“Onda delilik var! diyorlar, öyle mi?” (28:23/70)

“Kaleme ve yazdıklarına and olsun ki, sen Rabbinin nimetiyle delirmiş değilsin.” (7:68/1-2)

Anlaşılacağı üzere, Tanrı’dan gelen ve bir nimet olarak adlandırılan vahiy bilgisinin bir deliliğe neden olmadığı ve olmayacağı çok kesin bir ifadeyle bildirilmektedir. Bu kesin bildirişe bir nevi kanıt olarak gösterilen şey ise kalemle yazılanlar olmaktadır ki, üzerine yemin edilen bu bilgilerin, ihtimalen vahiy mekanizmasının işleyişi ve yan etkilerine dair açıklamalarla ilgili kayıtlar olduğu düşünülebilir. Ve ayette sözü geçen “kalem” tabirinin bilinen tür ya da anlamda olmadığına ışık tutması açısından ise Tevrat’a, peygamber İşaya’nın şu sözlerine kulak verelim:

“Ve Rab bana dedi: Kendine büyük bir tahta al ve üzerine insan kalemi ile yaz.” (57.A.17:8/1)

Ve Muhammed bilinen tüm o hallerinden ötürü sonradan diğer dinlerin bazı mensupları tarafından da saralı peygamber diye anılarak küçültülmeye çalışılmıştır. Şimdi bu durumun gerçek mahiyetini tıbbı bilgiler ışığında anlamaya ve bunun için de öncelikle suçlama unsuru olan saranın ne olup olmadığını kavramaya çalışalım:

“Epilepsi bir hastalık olmayıp, beyinin değişik nedenlerden dolayı gösterdiği olağan dışı bir reaksiyonudur. Ve epilepsi benzeri haller, söz konusu belirtilerin epilepsi olarak kabul edilmesini gerektirmez. Epilepsi olmayan hallerden senkop nöbetin nedenlerinden biri de, yüksek kan basıncıdır. Bazı senkop nöbetlerde yüzde solma, terleme; hiperventilasyon sendromunda ise, anormal solunum şekilleri görülür. Ve yine epilepsi (sara) ile ilgisi olmayan hipoglisemi nöbetinde de aşırı terleme, titreme ve huzursuzluk görülür. Bu nöbetin sebebi kan kimyasındaki değişimdir.” (68:3, 72,104,110)

Bu benzerliklerden görüldüğü gibi, Muhammed’in nöbetleri her ne kadar sarayı anımsatır derecede bir aynılığa sahip olsalar da, gerçekte sara olmadığı da çok açıktır. Zira onun nöbetleri saraya bağlı tepkilerin tipik özelliği olduğu gibi vakitsiz değil, sadece vahiy anına bağlı olarak yani kan basıncı ve elektrik uyaranların çoğaldığı bir anda oluşmaktadır. Ve yine denilebilir ki, onun bir sara hastasıyla karıştırılmasını aslında pek de garip karşılamamak gerekir. Çünkü vahiy anında duyulmaya başlanan vızıltı sesleri, sara nöbetleri öncesinde de duyulmakta olup, nöbetin birazdan başlayacağını bildiren işaretlerden biridir. Ancak bu seslerin Muhammed’in yanında çeşitli zamanlarda bulunmuş olan onlarca kişi tarafından da işitildiği dikkate alınacak olursa, ortada bir epilepsi durumunun olmadığı da açıklık kazanmaktadır. Fakat aslında Muhammed bir saralı olsa dahi bunun pek bir önemi de yoktur. Zira işleyişle ilgili bu beyinsel reaksiyon, bir laboratuar ortamında hızla oluşturulabilecek kadar basit oluşumlu önemsiz bir tepki halidir. Ve işte, bilimsel amaçlı suni bir sara vakası şöyle yaratılabilmektedir:

“Deneklerin beyinlerine küçük dozlarda tekrarlanan elektrik uyarılarının, 12. gün sonunda epilepsi krizlerine neden olduğu görülmüştür. Aynı deneklere birkaç ay, hatta birkaç yıl sonra yeniden uyarı verildiğinde, sara nöbetleri 12. günü beklemeden daha 3. günde ortaya çıkmaktadır.” (151:38)

Ve işte bu olay bir hastalık çerçevesinde değil de gerçekte bir elektriksel etki-tepki bağlamında düşünüldüğünde, tespit edilen tüm o vahiysel reaksiyonların sebebi kolayca anlaşılabilecekse de, konuya açıklık getirmesi açısından şu bilgileri de incelemek yararlı olacaktır:

“Sebebi belirsiz sara nöbetlerinin nedeni, beyin hücrelerinin anormal derecede aşırı bir uyarılganlık göstermesidir.” (175:8)

“Sara nöbetleri, beyindeki bir elektrik fırtınasının dışa vurması, gözle görülen bir şekil almasıdır.” (176:10)

“Saranın sebebi, beyindeki bir grup hücrenin kendiliğinden harekete geçerek topluca deşarj olmasıdır.” (170:1)

“Sara nöbetleri, beynin elektrokimyasal mekanizmalarında meydana gelen aksaklıkların bir sonucu olarak meydana çıkarlar. Günümüzde uygulanan ilaçların çoğu, zihinsel etkiyi azaltarak tedaviyi sağlayıcı özelliktedir.” (175:8)

Ve peygamberin yıllar boyunca zihnen yoğun elektrik uyaranlarına maruz kaldığı düşünülecek olursa, gösterdiği tepkilerin ne denli normal olduğu da açıklık kazanacaktır.

Muhammed’deki suni sara durumu benzerini yaratan zihinsel uyarılma o denli şiddetlidir ki, bu son derece olumsuz bir yan etkiye daha neden olmaktadır: “Her vahiy gelişinde, duyduğum ağrıdan dolayı öleceğimi sanıyordum.” (174:16)

“Peygamber kendisine vahiy indirildiği zaman başını aşağıya doğru eğer, sahabeler de böylece başlarını aşağıya doğru eğerlerdi.” (69.4:23/89)

Ve Tanrı’nın, yan etkilerine engel olamadığı vahyinin bu tür ağır sıkıntılarını da çekmek zorunda kalan Muhammed’in bu ilginç beyinsel kayıt olayı, ihtimalen benzer ya da diğer bir şekilde tarihin bir başka döneminde bir başka toplumda da uygulanmış olmalı ki, onlar da sara ile vahiysel reaksiyonları ayırt edemeyip, özdeşleştirmişlerdir:

“Eski Yunanlılar epilepsiye, “Mukaddes Hastalık” der ve bundan tanrıları sorumlu tutarlardı.” (176:10)

23. BÖLÜM

Genetik Peygamberler

“Yahudiye kralı Hirodes’in zamanında Zekeriya adında bir kâhin vardı. Orun karısı Harun kızlarından olup, adı Elizabet idi. Onların çocuğu yoktu, çünkü Elizabet kısır idi ve ikisi de çok yaşlıydılar.” (57.B.3:1/5,7)

“Zekeriya, Rabbim demişti, bana katından temiz bir nesil ver...

“Doğrusu ben arkamdan yerime geçecek yakınlarımın iyi hareket etmeyeceklerinden korktum. Karım da kısır. Ne olur, katından bana yerime geçecek bir veli Lütfet ki, o bana ve Yakub oğullarına mirasçı olsun. Rabbim, onu beğendiğin bir insan yap.” (7:3/38, 19/5-6)

Kutsal kitap İncil ve Kur’an’da anlatılan bu olaya göre, o dönem Musevi peygamberlerinden Zekeriya, Tanrı’dan hazır olarak gelecek bir evlatlık istemekte ve yaratılıp getirilmesini istediği bu kişinin peygamberlik mirasına sahip çıkabilecek özelliklerle donatılmış olması gerektiğini ise adeta vurgulamaktadır. Ve işte bu isteklerde bulunabilen Zekeriya peygamberin Tanrı’nın söz konusu gücü hakkında bazı ön bilgilere sahip olduğu açıktır, ama bu gücün sınırları hakkında birçok şeyi bilmediğini de olayın devamından anlamak mümkündür:

“Ve Rabbin bir meleği Zekeriya’ya göründü. Zekeriya onu görünce şaşırdı ve üzerine korku düştü. Fakat melek ona dedi ki: Korkma Zekeriya, ben Allah’ın önünde duran Cebrail’im, seninle konuşmaya ve bu şeyleri sana müjdelemeye gönderildim. Karın Elizabet sana bir oğul doğuracak ve onun adını Yahya koyacaksın. O daha anasının karnında iken Ruhülkudüs’le dolu olacak, ve İsrailoğullarının bir çoğunu Allah’a döndürecek.” (57.13.3:1/11-9)

“Zekeriya mabette durmuş namaz kılarken, melekler ona: Allah sana, Allah’tan bir kelimeyi doğrulayıcı, efendi, nefsine hakim ve iyilerden bir peygamber olacak Yahya’yı müjdeler, diye ünlediler...

“Ey Zekeriya, biz sana bir oğul müjdeleriz. Adı Yahya’dır. Ondan daha önce hiç kimseye bu adı vermedik...

“Zekeriya, Rabbim dedi: Benim nasıl oğlum olur? Karım kısırdır, ben ise ihtiyarlığımın son sınırına vardım! Evet, öyledir, fakat Rabbin “o bana kolaydır” dedi.” (7:3/39,19/7 9)

Görüldüğü gibi, Zekeriya’nın isteği kabul edilmiştir ama ona bizzat eşinin doğuracağı bir çocuktan bahsedilince, peygamber çok şaşırmaktadır. İşte tüm bu bilgilerden açıkça anlaşılacağı üzere, peygamberin istediği tamamen hazır bir biçimde gökten indirilecek üstün yetenekli bir çocuktur. Ve onun böyle bir olasılığı bildiği, ancak daha fazlasını ise bilmediği, hayret dolu ifadesinden anlaşılmaktadır. Ve, tasarlanan şey uygulanarak genetik bir çocuk oluşturulur, ve sonrasında ise Elizabet hamile bırakılır:

“O günlerden sonra, karısı Elizabet gebe kaldı, ve dedi ki: “Rab bana böyle etti.” (57.B.3:l/24-5)

“Ey Yahya, kitabı kuvvetle tut, onun emirlerine göre hareket et, ve onunla hükmet dedik ve ona çocuk iken hikmet, katımızdan bir acıma duygusu ve temizlik verdik.” (7:19/12-3)

Anlaşılan odur ki, Elizabet’e genetik olarak geliştirilmiş hazır bir embriyon olarak bırakılan Yahya’ya, kutsal kitap bilgileriyle birlikte uygun bir kişilik de kazandırılmıştır. Ve iki bin yıl kadar önce Tanrı’nın gerçekleştirdiği bu işlemlerden bir kısmı, günümüzdeki genetikçilerin çalışma konularından biri durumundadır:

“Genetik mühendislerinin en çok üzerinde durdukları konu; zekâ, şefkat gibi konulardır.” (139:16)

İşte bu genetik peygamber olayı sadece Zekeriya’nın isteği üzerine gerçekleştirilmiş gibi görünse de, Tanrı’nın aynı şeyi bu olaydan binlerce yıl öncesinde ve benzer bir açık talep gelmeden de uyguladığını Tevrat ve Kur’an’ın şu ayetlerinden anlamaktayız:

“Ve Allah İbrahim’e dedi: Senin karın Sara’ya gelince, onu mübarek kılacağım, ve ondan sana bir oğul vereceğim, ve kavimlerin kralları ondan olacaklardır.

Ve İbrahim yüzüstü düştü ve güldü, ve yüreğinde dedi: Yüz yaşında olana bir oğul doğar mı, ve doksan yaşında olan Sara doğurur mu?

Ve Allah dedi: Gerçek, senin karın Sara bir oğul doğuracak, ve onun adını İshak koyacaksın! Ve onunla söyleşmeyi bitirdi, ve Allah İbrahim’in yanından yukarı çıktı.” (57.A.1:17/15-22)

“Korkma dediler ve onu çok âlim bir oğulla müjdelediler. Bunun üzerine İbrahim’in zevcesi Sara, bir feryat içinde yönelip elini yüzüne vurdu, ben doğurmaz bir kocakarıyım, dedi. Onlar: Öyledir, fakat Rabbin buyurdu. Hikmet sahibi olan, her şeyi hakkıyla bilen O’dur, dediler.” (26:51/28-30)

“Ve Mamre meşeliğinde, Rab ona göründü, ve o günün sıcağında çadırın kapısında oturuyordu. Ve gözlerini kaldırıp baktı, ve işte karşısında üç adam duruyordu. Ve onları görünce karşılamaya koştu, ve yere kadar eğildi. Ve ona dediler: Karın Sara nerede? Ve dedi: İşte çadırda. Ve o dedi: Gelecek sene bu mevsimde mutlaka senin yanına döneceğim, ve işte karın Sara’nın bir oğlu olacaktır. Ve Sara, onun arkasında olan çadırın kapısında dinliyordu. Ve İbrahim’le Sara yaşta ilerlemişlerdi. Sara adetten kesilmişti. Ve Sara içinden güldü. Ve Rab İbrahim’e dedi: Sara niçin güldü? Rab için imkânsız bir şey var mıdır?” (57.A. 1:18/1 -14)

Ve denilebilir ki, bu olayda gözlemlenen Rab için imkânsız olmayan mucizevi olay, artık günümüz biyologları için de imkânsız olmaktan çıkmaktadır:

“Berlin’deki Türetim ve Standartlar Merkezi’nin dev bir fabrikayı andıran biyoloji laboratuvarındaki bilim adamları yoğun bir koşuşturma içindedirler. Kuruluşun amacı, tıpkı bir fabrikada otomobil üretir gibi en katı denetim altında seri şekilde insan üretmektir. Bunun için biyologlar, dişi hücre embriyonlarını seri halde döllendirip şişelere koyuyorlar. Döllenmiş dişi embriyonlarını koruyan bu şişeler ise, tıpkı ana rahmini andıran kuluçka fırınlarındaki yerlerini alıyorlar.”(123:51)

“Yapay döllenme işlemi için çok sayıda yumurta alınır ve döllenir. İlgili embriyonlar özel olarak hazırlanan kültür sıvısında, kullanılacağı ana dek bekletilir.” (184:1)

Ve İbrahim ile Zekeriya peygamberlere, ilk örnekte anlatılana benzer bir laboratuvarda üretilmiş tamamen hazır çocuklar getirilmese de, eşleri için ihtimalen ikinci örnekteki gibi hazırlanıp bekletilen döllenmiş yumurtalar hediye edildiği açıktır.

“Biz ona İshak’ı ihsan ettik, ve peygamber yaptık...

“Peygamberliği ve kitabı onun zürriyetine verdik. Dünyada onun mükâfatını verdik.” (26:19/49,29/27)

İşte bu mükâfatın nasıl verildiğini ise Tevrat şöyle anlatmaktadır:

“Ve Rab demiş olduğu gibi Sara’yı ziyaret etti. Ve Rab Sara ya, söylemiş olduğu gibi etti ve Sara gebe kaldı.” (57.A.1:21/1-2)

Bu olayda söz konusu olan rab şayet tüm Evren’i yaratmış olan Allah olsa idi, şüphesiz ki peygamberini uzaktan oluşturur, bir çadırın içerinde beklemekte olan Sara’nın yanına kadar ulaşmaya ihtiyaç duymazdı. İşte bu Rabbin Elizabet’e bıraktırdığı, Sara’ya ise bizzat bıraktığı embriyonların kaynağının ise dünyadan sağlanan insanlar veya tamamen sentetik üretim olabileceğini söylemek mümkün görünmektedir:

“Eski Yunan tanrılarından Apollon, bir gün Tesalya dağlarında gezinirken gördüğü Siren adlı kızı bir altın arabaya alarak kaçırır.” (173:29)

Bu tür tanrıların insan kaçırma olaylarını birkaç konu sonrasında ayrıntılarıyla göreceğiz. Ve aslında tanrıların kaynak olarak insanlara duyabilecekleri ihtiyaç hiçte fazla olmayabilir, zira;

“Biyokimyacılar DNA formülünün bazı cümlelerini çözmeyi başardılar. Bu deşifre edilen cümleler, karmaşık protein moleküllerinin oluşumu için gerekli talimatlardı. Aradan çok geçmeden bu bir kaç şifre parçasının laboratuvarlarda üretilmesi de başarıldı. Bu sentetik olarak üretilen DNA şifreleri, tıpkı doğal gen dilimlerindeki gibi işlevlerini sürdürüyorlardı.” (123:53)

İşte bu Dünya’nın insanları şayet bu tür bir üretimi gerçekleştirebildilerse, başka dünyaların tanrıları da aynı şeyi ve hatta çok daha ileri üretimleri gerçekleştirmiş olmalıdırlar.

İbrahim peygambere hediye edilen genetik çocuk İshak’ın, kendine teslim edilen dini krallığı ve peygamberliği nasıl başarıyla sürdürdüğü dini tarihten anlaşılabilmededir. Şimdi diğer bir genetik insanı tanımak için önce ondan hemen önce oluşturulmuş olan Yahya peygamberin görevini anlamaya çalışalım:

“Yahya birçok şeyler nasihat ederek halka İncil’i vazediyordu...

“Yahya vaaz ederek diyordu: Benden sonra, benden daha kudretlisi geliyor. Eğilip onun çarıklarının bağım bile çözmeye layık değilim.” (57.B.2.3:1/7; 3/18)

Zekeriya peygamberin isteği üzerine oluşturulmuş olan Yahya bir anlamda bu isteğin ürünü olmuştur, ama aslında ona yüklenen bu görevi dikkate aldığımız zaman, Yahya’nın haberci ve hazırlayıcı bir prototip olarak hazırlandığını anlamak mümkündür. Nitekim İncil’de bu durumu niteleyici net bir bilgi de bulunmaktadır:

“Allah tarafından gönderilmiş bir adam çıktı, onun adı Yahya idi. Bu adam şehadet için geldi, ta ki o nur hakkında şehadet etsin de, bütün insanlar onun vasıtası ile iman eylesinler. Kendisi o nur değildi, ancak şehadet etmeye geldi.” (57.B.4:1/6-8)

İşte Yahya tarafından haber verilmeye çalışılan bu peygamber Hz. İsa olup, kendisi ise İsa peygamber ile aynı dönemde, ondan sadece altı ay öncesinde oluşturulmuştur:

“Elizabet’in altıncı ayında, Allah tarafından Cebrail melek, Galile’de Nasıra denilen şehire, bir kıza gönderildi. Kızın adı Meryem idi. Melek onun yanına girip, “selam ey nimete eren kız, Rab seninledir.” dedi. Ve Meryem bu sözlerden çok şaşırarak düşünürken, melek ona dedi: Korkma ey Meryem, gebe kalıp bir oğul doğuracaksın, ve adını İsa koyacaksın. Meryem de meleğe dedi: Bu nasıl olacak? Çünkü ben er bilmem. Melek ona cevap verip dedi: Ruhülkudüs senin üstüne gelecek.” (57.B.3:1/26-35)

Görüldüğü üzere, daha genetik peygamber Yahya doğmadan İsa da annesine aşılanmıştır. Ve bu iki yapay insan, doğduklarında aynı bölgede fakat farklı şehirlerde büyüyecekler, her ikisi de halka İncil öğretisini yaymaya çalışacak, ama birinin öğretisi daha yüzeysel ve sınırlı olacaktır. Yahya peygamber, öğretileri sırasında asıl öğretiyi verecek olanı sürekli tanıtmayı da ihmal etmemekte, ancak kendisi de onu bizzat tanımamaktadır. Ve İsa peygamber bir gün

Yahya’nın bulunduğu Beytanya’ya geldiğinde tanıma olayı şöyle gerçekleşir:

“Ertesi gün İsa’nın kendisine gelmekte olduğunu Yahya görüp, dedi: İşte, benden sonra bir adam geliyor ki, benden ileri oldu, çünkü benden önce idi, diye hakkında söylediğim adam budur. Ve ben onu bilmezdim, fakat beni gönderen bana dedi: Kimin üzerine Ruh’un inip kaldığını görürsen, odur. Ve Ruh’un güvercin gibi gökten indiğini gördüm, ve onun üzerinde durdu.’ (57.B.4:l/29-33)

Ve şayet Yahya’nın ilk sözlerine yeterince dikkat edilecek olursa, İsa peygamber ondan çok daha önce oluşturulup, bekletilmekte olmalıdır. Ve Zekeriya’nın isteği işe karışınca iki yönlü bir amaç güdülerek, İsa’nın bilgilerinden bir kısmını taşıyan ve ayrıca onu müjdeleyen, onun öğretisine hazırlayan bir öncü oluşturulmuş, Elizabet’e aşılanmıştır. Bu birbiriyle bağlantılı genetik peygamberlerden diğerini ilkine, dolayısıyla da İsa’yı halka tanıtma olayına karışan Ruh ise Cebrail olup, ırmak kenarında vaftiz olmak için toplanan halkın gözleri önünde bunu yapmış, sonrasında ise uzaklaşmıştır. Şimdi bu ilginç tanıtım olayını Luka İncili’nden izleyelim:

“Ve vaki oldu ki, bütün halk vaftiz edilirken, İsa dahi vaftiz edilmiş olduğu zaman gök açıldı, ve Ruhülkudüs bedenleşmiş bir surette ve güvercin gibi süzülerek onun üzerine indi.” (57.B.3:3/21-2)

Gökyüzünden alçalarak gelen insan biçimindeki Cebrail’e burada Ruhülkudüs denildiğini görmekteyiz. Ve dikey bir inişi gerçekleştirerek İsa üzerindeki bir doğrultuda havada sabitleşen bu meleğin bunu nasıl başarabileceği, bir önceki konudaki benzeri bilgilerden anımsanacaktır. Şimdi, bu melek için kullanılmış olan Ruhülkudüs kavramını ayrıntılı bir şekilde anlamaya çalışalım:

“Onu Ruhülkudüs’le destekledik.” (7:2/253)

İsa peygamber için Kur’an’da böyle denilmektedir. Ve konumuzun başındaki ilk örneği anımsayacak olursak, Yahya peygamber için, “daha annesinin karnında iken Ruhülkudüs’le dolu olacak” denilmekteydi. Ve yine İncil’in bir diğer ayeti hatırlanırsa, melek tarafından embriyon İsa’nın Meryem’e aşılanışı için, “Ruhülkudüs senin üstüne gelecek” tabiri kullanılmaktaydı. Ve bir önceki konuda gördüğümüz gibi, Cebrail denen melek, tamamıyla kutsal bilgilerin depolandığı bir taşıyıcı olduğundan yine aynı tabirle anılabilmektedir. Ve İsa peygamberin halka bilgi verirken kullandığı şu sözü ile ardından gelecek bazı Kur’an ayetleri bu durumu daha da aydınlatıcı niteliktedir:

“Size söylediğim sözler, ruh’tur.” (57.B.4:6/63)

“Meryem oğlu İsa, Allah’ın elçisi, O’nun Meryem’e attığı kelimesi ve O’ndan bir Ruh’tur...

“Melekleri, emrinden olan bir Ruh (vahiy) ile indirir.” (7:4/171, 16/2)

“Kur’an’ı, Ruhülkudüs (Cebrail) indirmiştir.” (28:16/102)

Ve artık açıkça anlaşılacağı üzere, tüm bu ayetlerde sözü edilen Ruh; “Bilgi” manasına, Ruhülkudüs ise; “Kutsal Bilgi” anlamına gelmektedir. Ve buradan hareketle denilebilir ki, kendisinde kutsal bilgilerin tümüyle kayıtlı olduğu melek Cebrail de bir “Ruhülkudüs” tür, daha annesinin karnında iken, yani henüz bir embriyonken kendilerine kaydedilmiş bu tür bilgiyle dolu olan Yahya ve İsa da birer “Ruhülkudüs”türler.

Şu ana kadar gördüğümüz tüm bu bilgilerden sonra, şimdi de genetik peygamber İsa’nın doğum olayını, öncesi sonrası ve oluşum nitelikleriyle birlikte incelemeye başlayalım:

“İmran’ın karısı, ya Rabbi karnımda olanı sadece sana hizmet etmek üzere adadım, benden kabul buyur, demişti.” (28:3/35)

Harun neslinden olan Meryem’in annesi, doğacak olan çocuğunu dinsel bir inzivaya yönlendireceğini bildirmektedir. Fakat bunu tam olarak ne amaçla yaptığını ve Meryem’in oluşmasında da Tanrı’nın bir rolü olup olmadığını bilebilmek için kutsal kitaplarda yeterince bilgi de bulunmamaktadır.

Ve Meryem doğup, belli bir yaşa ulaştıktan sonra yönlendirildiği gibi davranmaya başlayacaktır:

“Kitapta Meryem’i de an. Hani o ailesinden ayrılıp, doğu tarafında bir yere çekilmişti. Sonra, onların önünde bir perde edinmişti. Derken biz ona Ruh’umuzu göndermiştik.” (26:19/16-7)

“O ırzını korudu, biz de onun rahmine ruhumuzdan üfledik.” (7:66/12)

Anımsanacak olursa, İshak ve Yahya peygamberlerin anneleri kısır, yani daha önce hiç çocuk doğurmamış idiler. Ve İsa’nın Meryem’e bırakılması için bu tür bir inzivayla ırzını koruması şart koşulmuş ve buna uyulup adanması sonucunda da tasarlanan olay gerçekleştirilmiş olmalıdır.

Ve, İshak ve Yahya peygamberler gibi kısır annelere bırakılarak oluşturulan ilahi amaçlı çocuklardan Orta Asya dinlerinden Şamanizm’de de söz edilmektedir:

“Yakut Şamanistlerine göre, Kam’ların canı gökte oluşturulur. Kam’ların kudreti ilahidir, göklerden verilmiştir. Ayısıt denilen dişi ruhlar, “kut” denilen nesneyi kısır kadınların karnına üflerlerdi.” (50:37,79,84)

Kam denilen bu Şaman dini peygamberleri şüphesiz ki, zaman içinde birbirinin yerini ve aynı ismi alarak bu görevi sürdürenler değil de, gökyüzünde oluşturularak bir “kut” şeklinde getirilenleri olsa gerektir. Nitekim;

“Tarihin ilk devirlerinde, devlet işlerine karışan kudretli şamanlardan bahsedilmektedir.” (174:14)

Ve Hıristiyan dininin peygamberi İsa da tıpkı bir Kam gibi gökyüzünde oluşturulmuş ve yine tıpkı “kut” denilen nesne gibi getirilerek ilgili rahime üflenmiş, yani bir basınçla rahme dışarıdan püskürtme yoluyla enjekte edilmiştir. Ve Meryem’e uygulanan işte bu işlem öncesinde onun iknasının gerektiğini ise şu bilgilerden anlamak mümkündür:

“Cibril sakalsız parlak yüzlü, kıvırcık saçlı genç bir adam şeklinde Meryem’e göründü.” (2:20)

“Meryem ona dedi ki: Doğrusu ben senden, koruyucu Allah’a sığınırım. Eğer sen fenalıktan sakınan bir insan isen çekil yanımdan.” (26/19/18)

“Cebrail: Ben, temiz bir oğlan bağışlamak için Rabbinin sana gönderdiği bir elçiden başkası değilim, dedi. Meryem: Bana bir insan temas etmemişken, ben kötü kadın da olmadığım halde nasıl oğlum olabilir? dedi.” (28:19/19-20)

Dikkat edilirse, bir çeşit rahibe hayatı yaşayan Meryem’e o ana kadar bir temas olmadığı gibi, yine böyle bir doğal temasa yanaşma kötülüğünde bulunmayacağını bildirmekte, ve bu şartlarda çocuğu olamayacağını vurgulamaktadır. Ve, Meryem’in bu endişesi üzerine Cebrail’in verdiği şu yanıt, onun düşündüğü şey olmadan da bunun gerçekleşebileceğini nitelemektedir:

“Dedi: Rabbin buyurdu ki, bu bana göre pek kolay.” (26:19/21)

Ve Meryem’in iknasında, Cebrail’in anlattığı şu cazip sözlerin de etkili olduğu düşünülebilir:

“Ona kitabı, hikmeti, Tevrat’ı ve İncil’i öğretecek. Onu İsrailoğulları’na bir elçi yapacak. Beşikte ve yetişkinlikte insanlarla konuşacak, iyilerden olacak. Biz, onu insanlara bir mucize kılacağız. Zaten bu iş olup bitmiştir.” (7:3/46-9) (26:19/21)

Son ayete dikkat edilirse, bebekken konuşabilme, iyi bir kişilik gibi özellikler ile çeşitli bilgi ve kutsal kitap bilgileri kazandırılmış olan mucizevi çocuğun zaten hazır olduğu bildirilmektedir. Ve denilebilir ki, en az Muhammed’e manyetik dalgalar ile kutsal kitap kodlama mucizesi kadar ilginç bir bilimsel mucize İsa’da gerçekleştirilmiş olup, ona hem kendinden önceki Tevrat, hem de kendi getireceği İncil öğretisi kodlanmıştır. Ve doğal olarak İsa henüz çocukken dahi Tevrat’ı Yahudi din bilginleriyle tartışacak bir düzeydedir:

“Çocuk on iki yaşına varınca, mabette onu dinleyenlerin hepsi anlayışına ve cevaplarına şaşıyorlardı.” (57.B.3:2/42,47)

“Onların havrasında öğretti. Şöyle ki, onlar şaşırıp dediler: Bu adamın bu bilgisi nereden?” (57.B.l:13/54)

Ve, İsa’nın bu yeteneği üzerine Tanrı’nın verdiği bir bilgi ise, onunla konuşma şeklinde Kur’an’da şöyle bildirilmektedir:

“Beşikte iken de, yetişkin iken de sen insanlara söz söylüyordun, sana Tevrat’ı ve İncil’i öğretmiştim.” (26:5/110)

Ve işte böyle bir mucizevi insanın annesi olacağı Cebrail tarafından kendisine anlatılan Meryem nihayet yapılacak şeyi kabul ettiğini bildirecektir:

“Meryem de dedi: İşte(!) Rabbin kulu, bana dediğin gibi olsun.” (57.B.3:1/38)

Ve, ihtimalen daha öncesinde Meryem’e anlatılan ve onun kabul ettiği bu işlem Kur’an’da kısaca şöyle anlatılır:

“Mesih İsa yalnız Allah’ın peygamberidir ki onu Meryem’e bırakmıştır.” (26:5/10)

Genetik oluşumlu İsa peygamberin Meryem’e nasıl bırakıldığı ve sonrası ise şöyledir:

“Melek, Meryem’in çıkarmış olduğu gömleğinin yarığı arasından üfürdü. Melek çekilip gidince gömleğini giydi.” (2:21)

“Bakire Meryem, meleğin duyurusunun ardından Tanrı’nın Kelâmı’nı bedeninin içine kabul etti. Meryem, Bakire olarak Mesih İsa’ya hamile kalmıştır.” (90:83)

“Nihayet ona gebe kalıp, bununla uzak bir yere çekildi.’ (26:19/22)

Ve bakire olarak hamile kalışın nasıl gerçekleşebileceğine ışık tutması açısından günümüzdeki şu yöntemi izleyerek, kutsal üfürme olayı ile gerçekte aynılığını anlamaya çalışalım:

“Kadın muayene duruşuna geçer. Kalçası yükseltilir ve özel bir enjektöre alınan sıvı döl yatağına dökülür.” (62:73)

Şimdi, bu tür bir üfürme yöntemiyle hamile kalan Meryem’in doğum zamanı geldiği zaman gelişen olayları Kur’an’dan izleyelim:

“Derken doğum sancısı onu bir hurma ağacına dayanmaya sevk etti. Keşke dedi, bundan evvel öleydim de unutulup gideydim.” (26:19/23)

“Çocuğu alıp kavmine getirdi. Onlar: Utanılacak bir şey yaptın ey Harun’un kızkardeşi, dediler. Meryem çocuğu onlara gösterdi. Biz, beşikteki çocukla nasıl konuşabiliriz, dediler. Çocuk: Ben şüphesiz Allah’ın kuluyum. Bana kitap verdi, ve beni peygamber yaptı, dedi.” (28:19/28-33)

Görüldüğü gibi, genetik çocuk böyle bir duruma göre de programlanmış olup, kendisinin Allah’tan olduğunu bildirerek annesine ve bu olaya yönelik şüpheleri ortadan kaldırmaktadır. Fakat Tanrı bu kadarla da yetinmeyerek, çocuğun doğduğu şehir halkına da gereken bilgiyi iletecektir:

“Aynı civarda çobanlar vardı. Geceleyin kırda kalarak sürülerini nöbetle bekliyorlardı. Rabbin bir meleği gelip onların yanında durdu. Ve Rabbin izzeti onların çevresini aydınlattı. Çok korktular. Melek, onlara dedi ki: Korkmayın, çünkü işte ben size olacak büyük sevinci müjdeliyorum. Çünkü bugün Davud’un şehrinde size bir kurtarıcı doğdu.

Ve melekler çobanların yanından göğe çekildikleri zaman, çobanlar bütün gördükleri ve işittikleri şeylerden dolayı Beytlehem’e döndüler. Bütün işitenler, çobanlar tarafından kendilerine söylenen şeylere şaştılar.” (57.B.3:2/8-20)

Ve burada çobanların etrafını aydınlatanın Tanrı’nın ışığı olmayıp, melekleri getirip götüren bir taşıyıcının ışığı olduğu gayet açıktır. Nitekim o sırada çevredeki başka birilerine de İsa’nın doğduğu yeri göstermeye çalışan bir taşıyıcının varlığı yine İncil’deki bir bilgiden açıkça anlaşılabilmededir:

“İşte, doğuda gördükleri yıldız önlerinde gidiyordu. Ta çocuğun bulunduğu yere kadar gelerek, üzerinde durdu.” (57.B.1:2/9)

Mucizevi İsa’nın doğuşu işte böyle bir organizasyonla desteklenmiştir. Şimdi İsa’nın yetişkinliğinde halka söylediği ve kendi genetik bilgi yapısı hakkında açıklayıcı bir niteliğe sahip olan şu sözlerini izleyelim:

“Doğrusu ve doğrusu size derim: İbrahim olmadan önce ben vardım.” (57.B.4:8/58)

Ruhülkudüs’le ilgili bilgilerde gördüğümüz gibi, İsa peygamber taşıdığı kutsal bilgi yapısı açısından Cebrail’in de bir parçasıdır. Ve İbrahim peygamberden çok önceleri de bu melek ya da ondaki kutsal bilgiler var olduğundan, dolayısıyla da planlanmış İsa da var olmaktadır.

“Ben kendiliğimden bir şey yapmam. Kendi irademi değil ama beni gönderenin iradesini yapmak için gökten indim.” (57.B.4:5/30, 6/38)

Anlaşılacağı üzere, gökten getirilen İsa, sadece kodlandığı bilgi programına göre hareket etmekle görevli bir tür biyolojik robottur. Ve İsa her fiiliyle Tanrı’nın isteğine öyle özdeş bir biçimde davranmaktadır ki, bir anlamda O’nu temsil etmektedir. Ve İsa’yı oluşturup gönderen Tanrı ile ne derece ilişkilidir, bilinemez ama Hint ve Çin toplumlarının tanrıları da kendi iradelerine istisnasız uyum sağlayan, bir açıdan onların Dünya’daki gölgeleri konumunda peygamberler üretmişlerdir:

“Tanrı Buda, kusursuz kişilerin oturduğu gökte bulunurken, düşünür ve Dünya’ya, Kral Suddhoana’nın eşi Mahayama’nın oğlu olarak inmeye karar verir. Bunun üzerine Dünya’ya gelen Buda, Mahayama’yı Himalaya dağlarının doruğuna çağırır. Burada, parıldayan bir beyaz bulut gibi ortaya çıkıp ona görünür. Ve sonra kadının karnına girer. Doğan çocuğa Sidhatha adı verilir. Sidhatha büyüdüğünde kendisinin bambaşka bir kişi, yani Buda olduğunu anlamıştır.” (173:196-99)

“Lao-Tze, Tanrı Yu’nun 80 yaşındaki bir kadından olma oğludur. Bir kaynağa göre, Lao-Tze Tanrı Yu’nun bizzat kendisidir. Lao-Tze, Çin’in Taoizm dinini kurar.” (173:274)

Ve bir canlıyı kişilik özelliklerine, tamamen istenildiği gibi davranacak bir yapıya, bir din kurabilecek kadar yeterli bilgiye kadar programlamak artık mucizevi olmaktan çıkmaktadır:

“TSM’de çalışan bilim adamları, yaşam olayını fiziksel bir kesinlikle denetleyebiliyorlar. Hayati işlemleri ayarlıyor, değiştiriyor ve başlatıp, bitirebiliyorlar. Hücreler, istenildiği zaman programı değiştirilen bir DNA molekülü ile yönlendirilmektedir.” (123:52)

“Artık DNA molekülünün işlenmesi, başka bir hücreye transferi mümkün olmaktadır. Genetik mühendisliğinde dev adım olarak nitelenen, “moleküler aşılama” sayesinde gen yapısı mükemmel canlılar oluşturmak gelecekte mümkün olabilecektir.” (160:40-4)

Meryem’e bırakılan genetik çocuğa Tanrı tarafından verilen isim İsa, lâkap ise Mesih olup, kendisiyle ilgili çeşitli ayetlerde Mesih İsa diye anılmaktadır, işte bu isimle, İsa’nın genetik oluşumuna adeta yeni bir ışık tutulmaktadır, Zira;

“Mesih’in lügat manası, “sıvazlanmış, özürleri giderilmiş” olup, İsa’nın anlamı ise, “Allah’ın hizmetkârı” demektir.” (3:7/293)

“Dünyadaki bilim adamları, bu araştırmaların ileride alacağı bir yönden korktuklarını belirtmektedirler. Onları korkutan şudur: Eğer bir gün genetik Kontrol Laboratuvarları bir diktatörün eline geçer ve bu diktatör kendisine körü körüne sadık, “Yaşasın yüce diktatörümüz! Onun düşmanlarım yok edeceğiz!” diye bağırarak milletlerin üstüne saldıran insanlar yetiştirirse, dünyanın sonu nereye varacaktır?” (141:6)

Fakat denilebilir ki, laboratuvarlarda henüz bu denli pratik uygulamalar şimdilik söz konusu değildir. Ve yakın amaçlı başka kuruluşlarda gerçekleştirilen mükemmel insan projeleri ise, doğal oluşumlara dayanan gelişimlerle sonuca gitmek yöntemiyle yürütülmektedir:

“1980’de California’da kurulan ve insan soyunu geliştirmeyi amaçlayan bir sperm bankası, Nobel ödülü kazanmış bilim adamlarından spermler toplayıp, dondurarak, sonra onları zeki kadınlara sunmayı amaçlıyordu.” (134:18)

Ve henüz İsa peygamber gibi bebekken konuşturulamasa da, umut vaat eden bazı somut sonuçlar, tüp bebek uygulama alanında elde edilebilmiştir:

“On aylık Leandra, bir tüp bebek. On aylıkken bile müziğe karşı yetenekli. Üstelik diğer bebeklerin on sekiz ayda ulaştıkları beceriler onda şimdiden gelişmiş durumda. Onun bu özellikleri ise, IQ’su (Zeka derecesi) 200’ün üzerinde olan biyolojik babasına bağlanmaktadır.”

Ve Tanrı’nın oluşturduğu tüm genetik peygamberlerde cinsiyetin hep aynı şekilde ve şaşmadan tespit edilebildiğini görmekteyiz ki, bu ise diğer yapılanlara göre çok daha kolayca başarılmış olmalıdır. Nitekim;

“Denver’daki bir kuruluş, üzerinde çalıştığı kobay canlısına ait döldeki (X) ve (Y) kromozomlarını ayırmayı, ve aynısından sentetik olarak üretmeyi başardı. Eğer insanlar üzerinde de aynı şey başarılabilirse, bu sentetik erkek ve dişi kromozomlardan yararlanarak, dileyenlere diledikleri cinsiyette çocuk verilebilecek.” (157:15) (Bilim Dergisi -1985)

“The New York Times Gazetesi’nin haberine göre Amerikalı bilim adamları ilk kez genetik ayıklama sayesinde bebeğin cinsiyetini tayin etmeyi başardılar. Uzun yıllardır çiftlik hayvanlarında denenen bu yöntem bir süredir insanlar üzerinde uygulanmaya başlandı Araştırma amacıyla kız bebeğe hamile kalan anneler sağlıklı kız bebeklerini dünyaya getirdiler. Bu yöntem Virginia eyaletinin Fairfax kentindeki Geneticis IVF Enstitüsü tarafından geliştirildi.” (Hürriyet Gzt. ,98)

Ve şimdi, genetik peygamber İsa hakkında Tanrı’nın bazı fikirlerini anlamaya çalışalım:

“Meryem oğlu bir misal olarak anlatılınca, kavmin hemen: Bizim tanrılarımız mı hayırlı, yoksa o mu dediler. Bunu sadece tartışma için sana misal verdiler. O sadece, kendisine nimet verdiğimiz ve İsrailoğulları’na örnek kıldığımız bir kuldur. Eğer isteseydik, sizden şu dünyada yerinize geçecek melekler yaratırdık.” (7:43/57-60)

Tanrı, İsa peygamber mucizesini Muhammed’e vahyettiğinde Mekkelilerden bazıları, İsa’nın Tanrı oğlu olarak kabulünü gündeme getirmek istemişler ve bunun üzerine ise yukarıdaki ayetlerle Tanrı cevabını vermiştir. Gerek buradaki, gerekse de daha önceki çeşitli ayetlerden fark edilebileceği gibi, Tanrı her hareketi ve konuşmayı izleyebilmekte ve bu gelişmelere göre de davranabilmektedir. Bunun nasıl gerçekleştiğini ileriki bir konuda ayrıntılarıyla göreceğiz. Şimdi Tanrı’nın yukarıdaki cevabında oldukça belirgin bir şekilde yer alan ilginç bir mesajını inceleyelim.

Bilindiği gibi, Tanrı’dan gelmesi konumuyla İsa bir Tanrı ya da Tanrı oğlu olarak kabul edilmektedir. Onu gönderen Tanrı ise, İsa’nın sadece özel olarak oluşturulmuş bir insan örneği olduğunu vurgulamaktadır ki, bundan çok daha ilginci, İsa benzeri mükemmel genetik insanların seri halde üretilebileceğinden söz etmesidir. Şöyle ki, eğer isteselermiş, isyankâr Arap kavmi tamamen imha edilip, dünyada onların yerine geçecek ideal davranışlı genetik insanlardan dişili erkekli bir melek topluluğu oluşturulabilirmiş. Tabi bu gerçekten yapılsaydı, o kadar uğraşıya da gerek kalmayacaktı, fakat amaçlanan hedefe bu şekilde ulaşılması doğru olmayacağından, mevcut kavmi ıslah etmeyi tercih etmiş oldukları açıktır. Ve Tanrı’nın aynı konuya ilişkin diğer açıklamaları ise şöyledir:

“Meryem oğlu İsa bir peygamberden başka değildir. Ondan evvel de peygamberler gelip geçmiştir. Anası çok sadık bir kadındı. İkisi de yemek yerlerdi. Bak, biz ayetlerimizi nasıl apaçık anlatıyoruz.” (26:5/75)

Gerçekten de çok açık olan bu bilgilere göre denilebilir ki, şayet özel olarak oluşturulmuş bir peygamberden bahsedildiği bir sırada, geçmişteki peygamberler bu şekilde örnek verilebiliyorsa, geçmişte İsa benzeri birçok peygamber daha gelmiş olmalıdır. İşte bunlardan bildiklerimiz olan Yahya ve Yakub’u görmüştük. Şimdi de biraz daha farklı özelliği olan bir diğerini, dünyadaki bir kadına döllenmiş bir yumurta olarak getirilip oluşturulanlardan değil de, doğrudan gökten hazır gelen bir laboratuar peygamberini İncil’in anlatımıyla tanıyalım:

“Şimdi bu adamın ne kadar büyük olduğunu anlayın. Büyük ata İbrahim başlıca ganimetlerden ona pay vermiştir. Bu Melkisedek yani yüce Allah’ın Kâhini babasız, anasız ve nesepsiz olup, Allah’ın oğluna benzer kılınmış olarak devam üzere kâhin kalmıştır.” (57.B.9:7/l-4)

İbrahim peygamber zamanında yaşamış olan ve amacının kahinlik yani Tanrı ile insanlar arasında habercilik olduğunu anladığımız bu İsa benzeri genetik insanın, tıpkı Mesih gibi gökte oluşturulduğu, fakat daha da ötesi, tamamen oluşturulup hazır getirildiği açıktır. Ve anımsanacak olursa, ihtimalen Zekeriya peygamberin de Tanrı’dan gerçekte istediğinin, böyle bir peygamber, Melkisedek gibi nesepsiz bir çocuk olduğu söylenebilir. Ve Tanrı’nın İsa hakkındaki sözleri, onun ne denli üstün yönleri olsa da sonuçta biyolojik bir insan olduğunu vurgulamaktaydı. Ve böyle de olsa, onun bir önemli farkının bulunduğu açık olup, bunu bizzat İsa peygamberin şu sözlerinden görmekteyiz:

“Siz bu dünyadansınız, ben bu dünyadan değilim.” (57.B.4:8/ 23)

Ve geçmiş peygamberler arasında İsa gibi, biyolojik bir robot denilecek derecede programlı olmasalar da, bazı özellikler kazandırılmış daha birçok genetik elçinin bulunduğu açıktır. Her ne kadar kesin bilgilere sahip olunamasa da, bunlardan birisinin de Nuh peygamber olabileceğini şu bilgiler ışığında söyleyebilmek mümkündür:

“And olsun ki biz Nuh’u kavmine göndermişizdir. O aralarında elli yılı müstesna olmak üzere bin sene kalmıştır.” (26:29/14)

“Biz ona İshak’ı ve İshak’ın oğlu Yakub’u da hediye ettik. Her birine doğru yolu gösterdik. Soylarından bir kısmını seçtik, ve doğru yola eriştirdik. Nitekim, daha önce Nuh’a ve onun soyundan Davud’a, Süleyman’a, Eyyüb’e, Yusuf’a, Musa’ya ve Harun’a da yol göstermiştik. Kendilerine kitab, hüküm ve peygamberlik verdiklerimiz işte bunlardır.” (7:6/84) (28:6/87-9)

Anımsanacağı üzere, kendisine İshak hediye edilen kişi İbrahim peygamberdir. Ve devamındaki ayetlere dikkat edilirse, Tanrı’nın peygamberlik verdiği kimselerin tamamı genetik oluşumlu ya da bunların soyundan olan kişilerdir. Ve buna göre denilebilir ki, Tanrı’nın tüm peygamberleri genetik oluşumlu olmasalar da, hepsi genetik kökenli olsa gerektir. Ve yine dikkat edilirse, genetik çocuk İshak’tan türeyen şenle peygamberlik verilmesi ile Nuh’tan türemiş olanların durumu özdeş olarak gösterilmektedir ki, açıkça fark edilebileceği üzere, Nuh’un durumu İshak ile tamamen aynı niteliktedir. Görülen o ki, soyu, bir kaç kuşak öncesinde yaşayan Nuh’a bağlı olan İbrahim’e peygamberlik verildiği gibi, yine Nuh soyundan olan diğer kişilere de bu uygulanmış, onlara da genetik çocuklar, bu çocukların nesline ise peygamberlik ve kitap verilmiştir. Ve ilgili ayete dikkat edildiğinde, Nuh’a kazandırılmış olan ve normal bir insan ömrünün 10-15 katı olan yaşam süresi söz konusudur ki, bu aslında o denli imkânsız bir şey olmasa gerektir. Zira;

“Genetik biliminin en çok üzerinde durduğu konulardan biri de uzun ömürlülüktür.” (139:16)

“Almanya’da Max Hartman adında bir biyolog, bir amibin hücre bölünmesi için gerekli büyüklüğe erişmesini önlemek metoduyla, amibi 130 gün yaşatmış, böylece ömür süresini 65 kat uzatabilmiştir. Böyle deneyleri insanlarla yapamamaktayız.” (124:40)

Görüldüğü gibi, söz konusu olan bir amip de olsa, sakıncaları yüzünden insanlarla böyle deneyler yapılamasa da, bu konuda yine de yoğun çalışmalar mevcut olup, oldukça da olumlu sonuçlar alınabilmektedir. Ve Kur’an’da yer alan şu ayet, uzun ömürlülükte hangi sınıra varılabileceğine dair dolaylı yoldan da olsa bir mesaj verebilecek niteliktedir:

“And olsun ki, sen Yahudileri, insanlardan müşrik olanlardan ziyade hayata düşkün bulacaksın. Onlardan her biri arzu eder ki, kendisine 1000 yıl ömür verilsin.” (26:2/96)

Bizi bu ayetin söyleniş amacı değil de, verdiği dolaylı mesaj ilgilendirmektedir. Ve bu mesajı Nuh için söylenenlerle birlikte değerlendirdiğimizde ise denilebilir ki, gerek teorik olarak gerekse de pratiğe aktarılmış olarak olsun, insan türü bir varlığa kazandırılabilecek ömür konusunda 1000 yıl gibi bir süre söz konusudur. Bu oldukça uzun bir süre gibi gözükmektedir, ancak bir amipte olduğu gibi normal ömrün, hücre bölünmesini yavaşlatmak gibi basit bir işlem sonucu 65 misli uzatılabildiği düşünülse, bu en az 4000 yıl demektir.

Ve, uzun ömürden de öte ölümsüzlük veren genetikçi Tanrılar da söz konusu olup, bunlardan biri ise eski Yunan tanrılarından Zeus’tur:

“Amphiaraos, Tanrı’nın ünlü bir kâhiniydi. Zeus, bu Tanrı sözcüsüne ölümsüzlük bağışlamıştı.” (30:3)

Şimdi Zeus’un bu peygamberinden tekrar İbrani peygamberlere dönerek, diğer bir genetik peygamberin verilişini izleyelim:

“Biz ona İshak’ı ve İshak’ın oğlu Yakub’u da hediye ettik.” (28:6/87)

Anımsanacağı gibi, İbrahim’e eşi Sara’ya bırakılmak suretiyle İshak verilmişti. Ve İshak’a ise, kendisi gibi genetik olarak hazırlanmış Yakub hediye edilecektir:

“Ve İshak, karısı için Rabbe yalvardı. Çünkü, o kısırdı. Ve Rab yalvarışını kabul etti, ve Karısı Rebeka gebe kaldı.” (57.A.1:25/21)

İshak peygamberin aldığı kadının da tıpkı babasının eşi gibi kısır olmasının ne tür bir olasılıkla gerçekleşebildiğini ise, şimdi yine Tevrat’tan öğrenelim:

“Ve İbrahim, evinin bütün işlerini idare eden kölesine dedi: Rica ederim, benim memleketime ve akrabama gideceksin, ve oğlum İshak için bir kadın alacaksın.” (57.A.1:24/2,4)

Yahudiler çok eskiden beri, olabildiğince yakın çevreleriyle evlenmeye özen göstermişlerdir. Ve İbrahim peygamber, kendi eşi Sara’yı aldığı akraba çevresinden bu kez oğlu için bir eş seçtirmektedir. Tevrat’taki çeşitli ifadelere göre, gerek bu eşin kısır olduğu, gerekse de onun yakın akrabaları arasında yaygın kısırlık olayları görüldüğü anlaşılmaktadır. İşte bu eş seçme işleminin geleneklerden kaynaklanan bir tesadüf olmadığını, olamayacağını daha iyi belirleyebilmek için şimdi de Kur’an’daki şu bilgileri izleyelim:

“And olsun ki elçilerimiz müjde ile İbrahim’e geldiler. Biz sana bilgin bir oğlun olacağını müjdelemeye geldik, demişlerdi. Bunun üzerine karısı hayretle seslenerek, “kısır bir kocakarı” dedi. Bu arada karısı gülünce de, ona İshak’ı ardından Yakub’u müjdeleriz, dediler.” (28:11/69,15/53,51/29)

Görüldüğü gibi, daha İshak verilmeden önce, İshak döneminde ona verilecek Yakub dahi belirlenmiş ve belki de hazırlanmış şekilde sırasını beklemektedir. Ve işte tüm bunlara göre denilebilir ki, Tanrı katından geleceği bildirilen bir sonraki kuşak peygamberin verilebilmesi için Yakup büyüdüğünde ona kısır bir eş tayini adeta kaçınılmaz olmaktadır. Ve bu şartın yerine gelebilmesi için Tanrı’nın verdiği uğraşıyı ise Tevrat’ın şu ayetinden anlamak mümkündür:

“Göklerin Allah’ı Rab, senin önünde meleğini gönderecek. Ve oradan, oğlum için bir kadın alacaksın.” (57.A.1:24/7)

Yine Tevrat’taki çeşitli ayetlerden anlaşıldığı üzere, Tanrı tam olarak gidilecek yeri göstermesi için yardımcı bir meleğini vermesinin yanı sıra, alınacak kadının tanınabilmesi için onun huyu ve bazı özellikleri hakkında önceden tespit edilmiş bilgileri de İbrahim’in kölesine vermiş ve böylece de doğru kıza ulaşılabilmiştir. Ve söz konusu durum, köle tarafından kız ailesine açıklandığında alınan yanıt şu olacaktır:

“Bu iş Rab’den çıktı. Sana, iyi yahut kötü bir iştir, diyemeyiz. İşte Rebeka, al ve git. Rabbin söylediği gibi, senin efendinin oğluna karı olsun.” (57.A.1:24/50-1)

Henüz daha İshak verilmeden önce bildirilen ev ileride hediye edilmesi tasarlanan Yakub için gereken zemin işte böylece oluşturulabilmiştir. Ve Yakub Rebeka’ya bırakılır. Çocuk büyüdüğünde hazırlanış amacına uygun olarak hareket ederek görevini tamamlar. Onu hazırlayıp Dünya’ya gönderen Tanrı ise, bu görev süresince çeşitli defalar bizzat Dünya’ya inerek onunla konuşur. Şimdi bu karşılaşmalardan ilkini çok kısa bir şekilde kutsal kitap Tevrat’tan izleyelim:

“Ve o gece kalkıp Yabbo geçidini geçti. Ve Yakub yalnız başınaydı. Ve seher sökünceye kadar, bir adam onunla güreşti. Ve onu yenemediğini görünce, uyluğunun başına dokundu, ve onunla güreşirken Yakub’un uyluk başı incindi. Ve dedi: Bırak gideyim, çünkü seher vakti oluyor. Ve Yakub dedi: Beni mübarek kılmadıkça seni bırakmam. Ve ona dedi: Adın nedir? Ve o dedi: Yakub. Ve dedi: Artık sana Yakub değil, ancak İsrail (Allah’la uğraşan) denilecek. Çünkü Allah ile uğraşıp yendin. Ve orada onu mübarek kıldı. Ve Yakub o yerin adını Peniel (Allah’ın yüzü) koydu. Çünkü; Allah’ı yüz yüze gördüm, ve canım sağ kaldı, dedi.” (57.A.1:32/22-30)

Ve şimdi de, bu maddesel Tanrı’nın diğer kutsal kitabı olan Kur’an’dan iki ayetle son peygamber Muhammed’in konumunu incelemeye başlayalım:

“Muhammed bir peygamberden başka değildir.” (26:3/144)

“Ey Muhammed onlara söyle: Ben de ancak sizin gibi bir insanım.” (28:41/6)

Tanrı tarafından bildirilen bu sözlere göre, görünürde Muhammed’in genetik bir elçi olmadığı söylenebilir. Fakat anımsayacak olursak, Tanrı, İsa için de aynı tabiri kullanmaktaydı:

“Meryem oğlu İsa bir peygamberden başka değildir.” (26:5/75)

Ve Muhammed’e vahiy kodlanmasıyla ilgili bilgiler hatırlanacak olursa, onun İsa’da olduğu gibi bir genetik bilgi yapısı ile programlı şekilde doğduğundan söz edilemez, ama bu genetik olarak oluşturulmuş bir insan olmayı da engelleyici bir etken değildir. Kaldı ki, İsa’da görülen bazı özellikler gibi, örneğin bebekken dini terimlerle konuşabilme türünden çok geliştirilmiş derecede olmasa da Muhammed’de de birçok üstün yetenek görüldüğünü bizzat annesi Amine bildirmektedir:

“Muhammed, beş aylık iken yürüdü. Dokuz aylık iken anlaşılır ve düzgün şekilde konuşabiliyordu.” (76:10)

Ve bilindiği üzere, Muhammed’in babası, o doğmadan önceleri çıktığı ticari bir sefer sırasında aniden hastalanarak ölmüştür. Ancak, İslam tarihçileri bu ölüm tarihinin Hz. Amine hamile iken gerçekleştiğinde görüş birliğindedirler. Bu son duruma göre, Muhammed Tanrı’dan genetik olarak getirilenlerden değil de, babasındandır denilebilir. Fakat, Muhammed’in gelişinin ondan bir önceki peygamber İsa tarafından haber verilmiş olması ile de, Muhammed’in çok önceden plânlanmış bir peygamber olduğu gerçeği ortaya çıkmaktadır(!) Ve işte buradan hareketle denilebilir ki, geleceği çok önceden programlanmış bir elçinin tesadüfi bir evlilik ürünü olduğunu düşünmek doğru olmayacaktır. Ve şimdi öncelikle, Muhammed’in geleceğini haber veren İsa peygamberin kendisi nasıl haber verilmiştir, onu izleyelim:

“Eğer siz Musa’ya iman etmiş olsaydınız, bana da iman ederdiniz. Zira o benim için yazmıştır.” (57.B.4:5/46)

İsa peygamber tarafından 2000 yıl önceki Musevi topluluğuna söylenmiş ve İncil’de yer almakta olan bu sözlere göre, onun geleceğini kendisinden asırlar öncesinde yaşamış olan Musa peygamber bilmekte olup, bunu halka haber vermiştir. Ve Musa peygamberin Tevrat’ında yazılı olan işte şu bilgiler ihtimalen bakire iken doğuracak Meryem’i ve çocuğu İsa’yı kastediyor olmalıdırlar:

“Rab kendisi size bir alâmet verecek. İşte bir kız gebe kalacak ve bir oğul doğuracak.” (57.A.17:7/14)

Görüldüğü üzere, genetik peygamber İsa’nın oluşturulması daha Musa dönemindeyken kararlaştırılmış olup, Musa peygamber yoluyla yüzeysel ve sınırlı bir şekilde bildirilmiş olay, zamanı geldiğinde ise gerçekleştirilmiştir. Ve aynı şekilde Muhammed de İsa tarafından İncil’de şöyle haber verilecektir ki, bu durum, birbirini takip etmiş olan genetik bir peygamberler zincirine net bir kanıt oluşturmaktadır:

“Size hakikati söylüyorum. Benim gitmem sizin için hayırlıdır. Çünkü gitmezsem, tesellici size gelmez. Fakat gidersem onu size gönderirim. Size söyleyecek daha çok şeylerim var, fakat şimdi dayanamazsınız. Fakat o hakikat ruhu geldiğinde size her hakikata yol gösterecek, Zira kendiliğinden söylemeyecektir, fakat her ne işitirse söyleyecektir.” (57.B.4:16/7 13)

Vahiyle verilen kutsal bilgiler sonrasında Muhammed de tıpkı İsa gibi canlı bir kutsal kitap konumuna getirilmişti, fakat onun insanlara ilettiği şeyler İsa’da olduğu gibi sınırları ve kullanım şekli tamamen önceden belirli olmayıp, şartlara ve çeşitli gelişmelere bağlı olarak da ortaya konulabiliyordu. İşte bu olanak ise, Muhammed’de uygulanmış olan bu anında ve şartlara göre gerektikçe de işittirilen özel vahiyle mümkün olmuştur. Böylelikle, İsa’nın deyimiyle Muhammed her hakikate yol gösterebilmiş olmaktadır. Gerek şimdiye kadar ki, gerekse de gelecek konular içerisinde yer alan çeşitli Kur’an ayetlerine dikkat edildiğinde fark edilebileceği gibi, yapılan gözlemlerle; mevcut gidişat ya da oluşan istekler, sorulan sorular tespit edilip, hemen akabinde bu konuları düzenleyici veya yol gösterici ayetler indirilmiştir. İşte, İsa hem Muhammed’de kullanılacak bu özel yöntemi haber vermekte, hem de zamanı gelmediği için şimdilik söyleyemeyeceği bazı konulara ait bilgilerin Muhammed’le birlikte açıklanacağını belirterek, onun öğretisinin daha kapsamlı olacağını da bildirmektedir. Ve şunu belirlemek gerekir ki, İsa peygamberin tüm bu açıklamaları Muhammed’den asırlar öncesinde yapabilmesi; Muhammed’in tıpkı onun bildirdiği gibi bilgi alması ve vahiyle işittiği bu bilgilerle yine İsa’nın haber verdiği gibi oldukça geniş kapsamlı bir öğretiye araç olması, şüphesiz ki birbiriyle tamamen uyuşmakta olup, önceden plânlanmış bir genetik peygamberler uygulamasına ışık tutmaktadır.

Ve yine İsa peygamberin Muhammed ile ilgili şu sözleri, bu yönde pekiştirici bir nitelik taşımaktadır:

“Tesellici, Baba’dan çıkan hakikât ruhu geldiği zaman, benim için o şehadet edecektir.” (57.b.4:15/26)

İşte tıpkı genetik peygamber İsa gibi, Muhammed’in de Tanrı katından çıkarak Dünya’ya geleceği böylece öncesinde bildirilmiş olmaktadır. Ve onun aracılığını yaptığı Kur’an’da ise, İsa için oldukça çok sayıda şehadet ayetleri bulunmaktadır ki, İsa bunu bile bilmiştir.

Ve şimdi de, İsa’nın Muhammed için kullanmış olduğu “Tesellici’ kelimesinin aslını anlamaya çalışalım:

“İncil’in Yunancasındaki “Baraklitus” kelimesi, “Tesellici” diye tercüme edilmiştir ki, bu kelimenin Süryanicesi “Munhamenna” olup, “övülmüş (yani, Muhammed)” anlamına gelmektedir.’ (47:148)

Ve İsa’nın Muhammed’i veya diğer bir söylenişiyle Ahmed’i haber vermiş olduğu, Kur’an’da da şöyle bir ifadeyle anlatılmaktadır:

“Meryem oğlu İsa: Ey İsrail oğulları, ben size Allah’ın elçisiyim. Benden önce gelen Tevrat’ı doğrulayıcı ve benden sonra gelecek Ahmed adında bir elçiyi müjdeleyici olarak geldim, demişti.” (7:61/6)

Bu ayetten anlaşılacağı üzere, Muhammed Yahudilere, dolayısıyla şu anki Hıristiyanlara da önceden haber verilmektedir ki bu, üç büyük dinin aslında birbirini tamamlayıcı parçalar olarak tek bir program olduğunu da nitelemektedir. Ve görüldüğü gibi, Muhammed’e verilmiş olan bu isim dahi diğer genetik elçilerde olduğu gibi önceden belirli olup, işte bu ismin telkini ise şöyle gerçekleşecektir:

“Muhammed’in annesi, Abdülmuttalib’e; çocuğa gebe kaldığı zaman düşünde gördüklerini ve bu düşte kendisine, çocuğa Muhammed adını koymasını tembih ettiklerini anlatmıştır.” (47:101)

“Bir gece rüyamda gördüm ki, bir kimse gelip, ya Amine bil ki hayırlı bir zâta hamile kaldın, doğurduğun zaman ismini Muhammed koy ve kimseye hâlini anlatma, dedi.” (106:286)

Amine hamile kaldığında kendisine, kime hamile olduğu ve bu halini kimseye açıklamaması işte böyle tenbih edilip, tasarlanan isim de bildirilmiştir. Ve Muhammed’in doğumundan hemen önce de, benzer bir bildirim yapılacaktır:

“Ben bir gece evvel gördüğüm bir rüyada, biri bana, ey Amine sen büyük bir peygambere hamilesin, doğduğunda ona Muhammed ismini ver, diye büyük bir heyecanla bağırdı. Bu sesten bütün asabım bozulmuş, titriyordum.” (76:4)

Ve, Amine doğuracağı peygamberden, çok güvendiği bir iki yakını haricinde kimseye söz etmemiş ve bu bilgiler ancak Muhammed’in peygamber olduğu ileriki yıllarda halka duyurulmuştur. Ve denilebilir ki, İsa peygamberde doğum olayının bildirilmesi, Muhammed’de ise bu olayın gizlenmeye çalışılması; İsa’nın göksel bir din olan Museviliğin, Muhammed’in ise ilkel putperestliğin hüküm sürdüğü bir ortamda doğmasıyla ilgili olmalıdır (!)

Ve Muhammed’in doğduğu gece, ihtimalen Hz. Amine’nin doğumuyla ilgili olanlarla bağlantılı bazı yıldızlar, yakın komşularından biri tarafından şöyle gözlemlenmişlerdir:

“Yıldızlara baktığım zaman bana o kadar yaklaşıyorlardı ki, bunlar üzerime düşecekler, diye söyleniyordum.” (95:1/1204)

Hatırlanacağı üzere, İsa’nın doğduğu yer çevresinde de, hareketli ve onun bulunduğu bina üzerine kadar alçalan, ve de büyük bir olasılıkla içerisinde İsa’yı bir kurtarıcı olarak müjdelemiş olan melekleri taşıyan bir yıldız dolaşmaktaydı.

Ve gördüklerini yıldızlarla özdeşleştirenler sadece eski insanlar değildirler:

(16 kasım 1963 İngiltere, Saltwood)

“Sandling parkında dolaşan dört genç, ağaçların üzerinde yer değiştirir gibi görünen parlak bir yıldız gördüklerinde ilk önce pek önem vermemişler, ama az sonra kendilerine doğru yaklaştığını anladıklarında tavırları değişmişti. Hareketli yıldız bir ara havada asılı kaldığında, dördü birden kaçmaya başladılar. Koşarlarken, ışığın kendilerini izlediğini gördüler. Durdular ve ışık da durdu. Ve dördü birden gözlenmekte olduklarını iyice anlamışlardı.” (18:16)

Dikkat edilirse, çağlar öncesinde Arabistan’da gözlemlenenlerle bu olayda izlenen yıldız arasında pek bir fark gözükmemektedir. Şimdi ihtimalen bu yıldızların getirdiği bazı meleklere dair Amine tarafından yapılmış bazı gözlemleri izleyelim:

“Doğduğu gece evde yalnızdım. Doğum zamanı yaklaştığında kulağıma şiddetli bir ses ilişti. Korkmuştum. Bir anda odanın içi şiddetli bir ışıkla dolduğunda ise büyük bir gürültü işittim. Ben korku içinde iken bir de baktım ki bir kimse, kase içinde süt gibi beyaz olan soğuk bir şerbet sunuyor. Ben bu şerbeti içtim. Doğumda kadınlarda zuhur eden ağrı ıstırap halleri ben de zuhur etmedi. Muhammed dünyaya geldiğinde: ise, yatağımın etrafında, Abdi-Menaf kabilesinin kızlarını andıran uzun boyları olan çok güzel yüzlü kızlar gördüm. Benimle ilgileniyorlardı. Görünce hayret ettim, bunlar kimler ola, dedim.” (76:4) (106:286-87)

Ve işte bu soruya kısmen de olsa bir yanıt bulabilmek için ise, şimdi şu bilgileri kısaca anımsayalım:

“Ayısıtlar gökten inerlerdi. Yakut Türklerinin inançlarına göre, ayısıt denen bu dişi ruhlar “kut” denilen nesneyi ana karnına üflerlerdi.” (50:37)

Ve, Hz. Amine’nin gözlemlediği melekleri tekrar geri götüren yıldız mıdır, bilinemez ama Amine’nin yaptığı ilginç bir gözlem daha bulunmaktadır:

“Hz. Amine, gördüğü mucizeler içinde en çok dikkatini çekenin, nurun parlayıp göklere doğru yükselmesi olduğunu söylüyor.” (106:291)

Ve şimdi, gerek Amine’ye bir çeşit ağrı kesici sunmuş olan melekler henüz görülmeden önce tespit edilen ışık ve gürültüyü, gerekse de şiddeti artarak göklere yükselen bu nuru anımsatan bazı gözlemleri çağımızdan izleyelim:

“Gözlerini kamaştırıcı bir ışık ve uğultu sesiyle birlikte hemen önlerinde bir yere konan bir UFO gördüler...

“Üç metre çapındaki bu disk bir miktar havalandıktan sonra birden parlaklaştı, ve süratle uçup gitti...

“Uzay aracı havalanırken parlaklığı göz kamaştırıcı bir dereceye yükselmiş ve kısa sürede gözden kaybolmuştu.” (18:29, 98,104)

Sırasıyla Uruguay, Fransa ve Arjantin’de tespit edilmiş bu izlenimlerden sonra şimdi de bir kaç bin yıl önceki bir çağda eski Hintliler tarafından tespit edilmiş bir Tanrı aracına ait izlenimi görelim:

“Işıklı Vimana şiddetli bir parıltı çıkardı. O göğe doğru yükseldiğinde kudretli bir ışıma ile ışık saçıyordu.” (16:29)

Bu aydınlatıcı bilgilerden sonra, Muhammed’in de söz konusu diğer peygamberler gibi önceden belirli olduğunu pekiştirici bazı bilgileri izlemeye ve anlamaya çalışalım:

“Kendilerine Kitab verdiklerimiz, Muhammed’i çocuklarını tanıdıkları gibi tanırlar.” (28:6/20)

Kur’an’daki bu ayete göre, daha önceki iki din mensuplarına peygamberleri yoluyla yapılmış tanıtım oldukça detaylı ve yeterli niteliktedir. Şimdi bu yeterlilik derecesine ışık tutacak bir bilgiyi, peygamberin doğduğu gece sabahında yapılmış bir gözlemi izleyelim:

“Ben 7-8 yaşlarında bir çocuktum. Medine’de bir Yahudi’nin evi üzerine çıkarak bağırdığım duydum. Bunun üzerine etraftaki Yahudiler, çağıranın yanına gelip ona, ne var! dediler. Yahudi de: Bu gece dünyaya gelen Ahmed’in yıldızı doğdu, dedi.” (47:101)

Bu arada anti parantez belirtmek gerekir ki:

“Yahudiler’in Talmud’larındaki muhtelif kayıtlara göre Milat’tan önceki ilk asırlarda Arabistan’da Yahudiler bulunmaktaydı, bunların oldukça çok sayıda olduklarına, Medine cemaatleri bir ispat teşkil etmektedir.” (174:8)

Ve önceki din mensuplarına yapılan tanıtım o denli ileridir ki, Muhammed’in babasının öleceği dahi onlar tarafından bilinebilmiştir:

“Hristiyan Rahip Bahira, Ebu Talib’in yanına gelip: Bu çocuk senin neyin olur? diye sorduğunda, Ebu Talib: Oğlumdur! diye cevap verdi. Bahira: Hayır! O senin oğlun değil! Bu çocuğun babası sağ olmamalıdır! dedi. Ebu Talib de: Doğru! O benim yeğenimdir, dedi.” (47:113)

Suriye’ye yapılmış bir ticaret seferi sırasında gerçekleşen bu olayda Rahip Bahira’yı harekete geçiren, Muhammed’i soruşturmasını sağlayan etken, kilisesinin yakınındaki ağaçlık bir yerde mola veren Arap kafilesini izlerken tanık olduğu şu gözlem olmuştur:

“Bahira, kafilenin peşinden gelen bir bulutun, çocuğun bulunmakta olduğu ağacın tam hizasına gelerek, havada sabitleştiğini görür.” (47/113)

Ve bu bulutun niteliğini daha iyi anlayabilmek için, şimdi Hintlilerin tanrılara ait taşıyıcılarla ilgili olarak binlerce yıl önce oluşturduğu bir kaynaktan kısa bir bölüm izleyelim:

“Gökteki bir bulutu andıran Vimana, isteğe uygun olarak her yere giden mükemmel bir hava arabasıdır.” (16:27)

İşte bu bilgilere göre denilebilir ki, Rahip Bahira bu nitelikte bulutların tanrıları ya da melekleri taşıdığını bildiğinden olsa gerek, küçük bir çocukla, beklenen son peygamber arasında bağlantı kurmuş olmalıdır. Fakat rahibin şaşmaz bir kesinlikle tahmin edebildiği çok daha önemli bir bilgi bulunmaktadır ki bu, peygamberin babasının sağ olmaması şartı olup, bunun neden şart olduğu ise oldukça düşündürücü ve ilginç bir konudur(!)

24. BÖLÜM

Tanrı İnsan Melezi Liderler

İnsanlarla iletişim kurarak, onlara dinsel ya da değişik nitelikli müdahalelerde bulunanlar sadece Tanrı Yehova ve melekleri olmamışlardır. Mevcut yazılı kaynaklara bakıldığında, çok değişik Tanrı gruplarının dünya insanları ile ilgilenmiş oldukları açıkça görülebilmektedir. İşte bu gruplardan bazıları zaman zaman Tanrı-İnsan melezi varlıklar ürettiklerinde, bu yarı Tanrı insanlar, kavimleri tarafından daima birer lider olarak yetiştirilerek kendilerinden yararlanılmıştır.

Şimdi bu melez insanların nasıl oluşturulduklarını, kavimleri için ne denli önemli bir yönlendirici işlevde bulunduklarını, olabildiğince ayrıntılı olarak anlamaya çalışalım:

“Moğolların Gizli Tarihi isimli eser, Moğollar hakkında çok uzun bir süreç içindeki en eski bilgileri kapsayan bir kaynaktır. Eserin yazarı belli değildir. Yalnız eserin en sonunda, “Büyük Kurultay toplandığı zaman, yedinci ayda, Keluren nehrinin Kodeo adasında saray kurulmuşken yazımı tamamlandı.” denmektedir. Bu eserdeki hadiselerden çoğunun bizzat görülerek tespit edilmiş olduğu şüphesizdir.” (65:2)

Ve bu en eskiye ait hadiselerden biri oldukça özel olup, çok büyük bir imparatorluk kurmuş olan Cengiz Han’ın atalarıyla ilgilidir:

“Timuçin, Moğolların Kıyat Borçiğin kabilesindendir. Moğol reisi Dobun-Mergen öldükten sonra, karısı Alan Hoa dul kalmış ve kocasının ölümünden çok sonraları gebe kaldığında ise, akrabası tarafından baskı yapılmaya çalışıldığında, o da; geceleri çadırına bir ışık girdiğini, bu ışıktan bir delikanlı çıktığını ve ondan gebe kaldığını anlatmıştır. Ve Alan-Hoa’nın bu olaydan sonra doğurduğu üç çocuktan en küçüğü olan Bodonçar, Timuçin (Cengiz)’in sekizinci dedesidir.” (72:3/110)

Cengiz Han’ın bu sekizinci kuşak atası hakkında ise, bir kaynakta şöyle bir bilgi verilmektedir:

“Borteçine (Bodonçar), Moğolların onun soyundan geldiklerine inandıkları erkek kurttur.” (43:18)

Alan-Hoa’dan doğal ve surat biçimi bir kurda benzetilmiş olan bu melez varlığın nasıl oluştuğunu, şimdi Gizli Tarih’teki anlatımıyla izleyelim:

“Alan-Hoa’nın, Dobun-Mergen’den iki oğlu oldu. Böylece yaşayıp giderken Dobun-Mergen öldü. Onun ölümünden sonra, Alan-Hoa kocasız olduğu halde üç oğlu oldu. Bunların isimleri; Buhu, Buhutu ve Dodançar idi. Daha önce Dobun-Mergen’den olan çocuklar, anneleri hakkında dedikodu yaparak, “bizim annemiz kocası veya erkek akraba kardeşleri olmadığı halde üç erkek çocuğu doğurdu” dediler. Bu dedikoduları, anneleri Alan-Hoa duydu, bunun üzerine anaları onlara şunları söyledi: Oğullarım! Siz bu üç çocuk hakkında ananızdan şüphe ederek aleyhimde dedikodu yaptınız. Şüphenizde haklısınız, fakat her gece altın gibi parıldayan, köpek gibi bir adam çadırıma girerek karnımı okşuyor, sonra güneş veya ayın nurları üzerinden çıkıyordu. Siz nasıl böyle düşünmeden konuşuyorsunuz? Bu hadiseyi iyice düşünecek olursanız, onların Tanrı oğlu oldukları ortaya çıkar. Kardeşlerinizi normal insanlardan olma zannederek nasıl öyle konuşabiliyorsunuz? Onlar bütün Moğolların Han’ı oldukları zaman, halk hakikati anlayacaktır.” (65:7-8)

Bu olayda dikkat çekici ilk husus, Alan-Hoa’nın, dedikodular başlayana kadar halinden kimseye söz etmemesidir ki, onun, kendisine inanılmayacağı veya bir tembih aldığı için böyle bir gizliliğe yönelmiş olduğu düşünülebilir. Ve diğer bir husus ise, onun öfkeyle söylediği görülen son cümlelerine dikkat edildiğinde anlaşılacağı üzere, bu tanrısal çocuklara hamile bırakılma nedenini biliyor olmasıdır. Alan-Hoa, suratı bir kurda benzeyen bu Tanrı’dan gelecek çocukların daha üstün yetenekli ve büyüdüklerinde Moğol halkını güçlendirecek nitelikte olacağını öğrenmiş ve ikna olmuş olsa gerek ki, günlerce devam eden bu işlemi kabul edebilmiştir. Bir annenin, oğullarına daha açık şekilde konuşamayacağı düşüncesinden hareket ettiğimizde ise; onun anlattığı hamile kalış yönteminin, asıl uygulanış biçimi anlatılmayan sınırlı bir özetten ibaret olduğunu anlamak mümkündür. Ve Alan-Hoa’nın çadırına geceleri gelen bu varlığın gerçekleştirdiği bu özetlenmiş işlemlere ve de birçok defalar gelip gitmesine bakılacak olursa söz konusu olay bir yapay döllenme olayını anımsatmaktadır:

“Yapay döllenmeye izin veren uygulanış kuralına göre, rahime yerleştirilen embriyo ilk 14 gün içinde ilgili hücre grubundan bir adet hücre çekilerek kontrol edilmekte, ters bir gelişme görüldüğünde ise iptaline karar alınmaktadır.” (184:1)

Gerçekte bu tür bir yapay dölleme mi yoksa başka bir türü mü uygulanmıştı? Ya da, her gece tekrarlanan o kontrollerle dölleme için en uygun zamanın tespitine mi çalışılıyordu, bunu tam olarak bilebilmek mümkün değildir. Ancak yapılan söz konusu işleme bir hayli önem verildiği oldukça açıktır. İşte, Tanrı’dan gelen ve garip surat hatları nedeniyle kurda benzetilen bu çocuklar Moğol kavimlerine uzun süre liderlik etmişler ve onların neslinden gelenlerden biri olan Timuçin de ayrıcalıklı zekâsı ve liderlik yeteneğini oldukça iyi kullanabilmiştir:

“Çok sayıda Moğol kabilesi olduğu halde, aralarında bir birlik kurulamamış ve uzun asırlar boyunca kabile hayatı sürdürmüşlerdir. İşte tüm bu kabileler arasında birliği kuran ise Moğol adlı kabilenin reisi Cengiz han olmuş ve bu kabilenin ismi tüm Moğol birliğinin ismi olmuştur.” (72:3/110)

Anlaşılacağı üzere, Alan-Hoa’nın kavmi önce kendi içinde büyüyerek güçlü bir hale gelmiş ve birkaç kuşak sonrasında ise büyük Moğol birliğini oluşturabilmiştir. Ve kurulmuş olan bu Moğol birliği, çevresindeki dağınık yabancı kavimleri de bünyesine topladığında ise, güçlü ve oldukça büyük bir imparatorluk haline gelecektir.

Dağınık bir kavimin kaderini işte böylesine değiştirmiş ve yönlendirmiş olan Moğol Tanrısı’nın görünümünü, şimdi de bir başka kaynaktan, Özbekler’in Hanname’sinden izleyelim:

“Alan-Hoa çadırında yatarken, pencereden birden parlak bir ay ışığı girmiş. Ay ışığı çadırdan girerken kadının gözlerine aslan veya kurt gibi bir şeyler görünmüş. Pencereden ay ışığına benzer şekilde giren bu ışık, yine aslan veya kurt şeklinde pencereden çıkmış gitmiş.” (73:43)

Burada öncelikle şunu belirtmek gerekir ki, aynı olaya değişik kaynaklardan bakmanın önemi, bir olayın ilk gerçekleştiği anda, onun çevredeki değişik uluslar tarafından da duyulup, kayıtlara geçirilmesinden dolayıdır. Ve böylelikle, her bir kayıtta, olayın diğerlerinde yazılı hale getirilirken ihmal edilmiş başka bir ayrıntısını bulabilmek mümkün olmaktadır. Ve denilebilir ki, görülmüş olan bu varlığın surat hatları biraz aslan ve ağırlıklı olarak da kurt formu ile benzetilmiş olmalıdır. Ancak, surat formunun tanımında kullanılan, “aslan veya kurt gibi bir şeyler” tabirine dikkat edilecek olursa, söz konusu Tanrı suratıyla benzerlik kurulmuş olan formlar arasında aslında tam bir özdeşlik bulunmasa gerektir. Artık anlaşılacağı üzere, bir kurt Tanrı olarak benimsenmiş olan bu varlığın, gerçekte ne aslanla ne de kurt ile hiç bir ilgisi olmayıp, o aslında sadece alışık olmadığımız acayip bir surat formu olan dünyadışı bir insandır. Zira Gizli Tarih’teki bilgi anımsanacak olursa, bu varlığın vücudu bir kurt vücuduna değil insan vücuduna benzetilmektedir.

Ve asırlar önceki Alan-Hoa olayı tanrısını bir açıdan hatırlatıyor olan bir ışık saçan varlık olayı da günümüzde şöyle kayıtlara geçmiştir:

(1963 Aralık Arjantin, Santa Fe)

“Cesar Tuli Gallardo isimli demiryolu işçisi, demiryolu kenarındaki kulübesinde oturmuş gazete okuyup, radyo dinlerken birden radyosunun sesi çıkmaz olur, bunun sebebini anlamak için dışarı çıktığında, dışarıda acayip ışıkların bulunduğunu görüp, korkusundan tekrar içeri girerek kapısını kapatır, bu sırada üzeri ışıklı bir varlık kulübenin öteki kapısından içeriye girer. Varlığın elbisesinden çıkan ışık kuvvetli olduğu için Cesar elindeki gazeteyi gözlerini korumak amacıyla yukarı kaldırınca acayip bir görünümü olan varlık buna müsaade etmedi. Sert bir hareketle gazeteyi işçinin elinden alan varlık, gazeteyi yırttıktan sonra yere bırakır ve varlık bir süre bakındıktan sonra geldiği kapıdan çıkıp gider. Cesar, başından geçen olayı polise anlatırken, bu acayip ziyaretçinin ayaklarında bir çeşit parlak kumaştan pantolon olduğunu da görebildiğini sonradan hatırlayabilmişti.” (18:95)

Ve tekrar Alan-Hoa’yı ziyaret eden ışıklı varlığa dönecek olursak, bu Moğol tanrısının, oluşturduğu üçüzlerden türemiş olan lider neslini yalnız bırakmayarak, asırlar sonra da ilişkisini sürdürdüğünü düşünebilmek mümkündür:

“Tebtenggeri, Cingiz Han’a gelerek: Mengü Tanrı bana emrini bildirirken, bazen devleti kardeşi bazen Timuçin (Cingiz) idare etsin diyor, dedi.” (65:163)

“Cingiz Han’ın şamanı Tebtenggeri Kökçe, bazen boz bir ata binerek göklere çıkardı.” (50:87)

Bir önceki konudaki bazı bilgiler anımsanacak olursa, bir nevi peygamber olan bu şamanların ilkleri Tanrı tarafından genetik olarak oluşturulmaktaydı.

Ve şimdi de bir başka ulusun, Uygur Türklerinden Oğuz boyunun liderine dair ilginç bilgileri incelemeye başlayalım. Oğuz Kağan’ın doğumu hakkında çok çeşitli birçok kaynak bulunmaktadır. Bunların tek tek, ya da alıntılar yapılarak işlenmesi halinde konu çok uzayacağı için, tüm bu bilgilerden çıkan kısa sonucu vermek daha olumlu olacaktır:

Oğuz Kağan’ın annesi, gökten inen bir ışığın içinden çıkan kurt tarafından hamile bırakıldıktan sonra Oğuz doğar. Doğduğunda görünümü diğer bebeklerden biraz daha farklı ve kaba olup, suratı ve özellikle de gözleri bir kurdu andırmaktadır. Diğer çocuklara göre daha erken yürümeye, konuşmaya ve normal yemekleri yemeye başlar. Henüz daha küçük bir çocukken, çeşitli cenk aletlerini büyükler gibi kullanabilmeyi başarmaktadır. Ve Oğuz Han, halkının başına Kağan olduktan sonra büyük bir devlet kurabilmenin peşine düşer ve bunu uygulamaya başlar. Çevresindeki birçok kavimi yenerek yönetimi altına alan Oğuz, birçok kavime de elçiler göndererek savaşmadan kendisine itaat edilmesini buyurmaktadır. Bunlardan Urum Kağan’ın kuvvetli bir ordusu vardır ve buna güvenerek Oğuz Kağan’ı dinlemeyeceğini açıklar. İşte bundan sonrasındaki olaylar ise şöyle gelişecektir:

“Ona karşı yürüdü. Muz-Tağ adında bir dağın eteğine geldi. Çadırını kurdurdu ve dinlenmek üzere uyudu. Ve Oğuz Kağan’ın çadırına güneş gibi bir ışık girdi. O ışıktan büyük bir erkek kurt çıktı. Bu kurt Oğuz Kağan’a hitap ederek, “Ey Oğuz sen Urum Kağan’ın üzerine yürümek istiyorsun. Ben sana yol göstermek, oralara çabuk ulaşmam sağlamak istiyorum.” dedi.” (10:19)

İşte bu konuşan kurt, ya da bir kurda benzetilmiş olan bu varlık geldiği gibi uzaklaştıktan sonra, ertesi gün yine gelerek Oğuz’la konuşur ve söylediği gibi ona yol gösterir. Oğuz, Urum Kağanı ile vuruşarak onu ve ülkesini itaati altına alır.

“Oğuz Kağan günlerden bir gün yine bu kurdu gördü. O kurt Oğuz Kağan’a, “Şimdi sen askerin ile buradan yürümeye başla. Ben önden giderek sana yol gösteririm.” dedi. Oğuz Kağan yine bu kurt ile Suriye taraflarına yürüdü, ve pek çok vuruşmadan sonra oralardan yerler aldı ve kendi yurduna kattı.” (10:23, 27)

Ve tüm hayatı boyunca bıkmadan usanmadan uğraşarak, çok iyi bir yönetimle halkını güçlü bir konuma getiren Oğuz’un, veda konuşmasındaki sözleri ise şöyle olacaktır:

Ey oğullarım! Ben çok aştım, çok vuruşmalar gördüm, çok kargı ve ok attım. Ben gök Tanrı’ya borcumu ödedim. Şimdi yurdumu size veriyorum.” (10:33)

Ve Oğuz’a yardım eden, onun oluşumuna neden olan aynı Tanrı grubundan mıdır, bilinemez ama tamamen benzer bir fizik görünümdeki diğer bir Tanrı da insanlara aynı tür bir yardımda bulunmaktadır:

“Kurt başlı Tanrı Ofois, eski Mısır tasvirlerinde, kabilenin savaşçılarını düşman toprakları üzerinde götürürken gösterilmiştir. Bu Tanrı geceleri ise güneşin arabasını sürerdi.” (67:61)

Ve Tanrı Ofois’in kullandığı güneş arabalarının benzerlerinden biriyle mi getirildi, bilinemez ama Oğuz Kağan’a ışıltılı bir taşıyıcı içerisinden verilen insan benzeri bir kız da söz konusudur:

“Karanlık basmıştı. Gökten bir ışık indi. Güneşten daha parlaktı. Oğuz Kağan oraya yürüdü ve gördü ki, o ışığın içerisinde bir kız var yalnız başına oturuyor. Çok güzel bir kızdı. Başında ateşli ve parlak bir nokta bulunmaktaydı, kutup yıldızı gibiydi!” (10:13)

Bir önceki konu bilgilerinden bazıları anımsanacak olursa, Oğuz’a Tanrı’dan hazır olarak gönderilmiş ve kendisine eş olmuş bu kızın nesepsiz bir laboratuar insanı olduğunu söyleyebilmek mümkündür. Ve bu tanrısal eş görevini yapmış ve ondan olan çocukların konumu ve önemi ise herkesçe anlaşılmış olmalıdır:

“Gökten inen kızdan doğan çocuklar daha soylu sayılıp, devlet içinde de önemleri büyüktü.” (73:142)

Ve şimdi bir diğer tanrısal kökenli lider sülalesini kısaca tanımaya çalışalım:

“Gök Türk Kağanlığı, M.S. 552’de kurulmuştur. Bu sülalenin ilahi menşeli olduğu kabul edilmiştir. İlahi menşeli Kağan’ın üzerinde hükmettiği Türk halkı ise, “kutsal” anlamını ifade eden Göktürk tabiriyle vasıflandırılmıştır.” (142:1,9)

Diğer bir deyişle söylenecek olursa, söz konusu kavim kutsallığını, kutsal bir olay sonucunda oluşmuş ilk kağanlarından almaktadır. Ve;

“Gök Türk çağında, Tanrı ile yeryüzü hükümdarı olan Türk Hakanı arasında bir bağ bulunmaktaydı.” (73:428)

“Gök Türk Kağanlığı, ilk Türk alfabesini ve edebi dilini yaratmak suretiyle, Türk Medeniyeti’ne eşsiz bir hizmette bulunmuştur.” (142:1)

“Gök Türk devletinin önemli Türk kabilelerinden biri olan Sir-Tarduslar’ın ataları, kurt başlı bir insandı.” (73:194)

Ve, soylarına Gök’den ya da daha doğru bir deyişle Evren’deki diğer dünyalardan gelen tanrıların kanından karışmış olanlar sadece Göktürk sülalesi değildir:

“14. yüzyılda kaleme alınan ve ilk kez 7. yüzyılda derlenmiş kaynaklara dayanan, Tibet Krallarının Soyları ve Egemenlik Tarihleri isimli eserde, 2000 yıl önceki krallar döneminde olup biten önemli olaylar anlatılmaktadır. Son derece açık ve belgesel dille yazılmış olan bu kitapta, Tibet’in ilk yedi kralının yıldızlardan indiği belirtiliyor.” (99:189)

“Şimdi de, Asya kıtasından Avrupa’ya geçerek İtalya’daki benzeri bir olaya dair bazı bilgileri izleyelim:

“Roma şehrinin kurucusu ve ilk kralı olan Romulus, Tanrı Aeneas ile ilişkiye giren Rhea Silvia isimli kızdan doğmuştur.” (175:7)

Silvia’dan doğan çocuklar aslında tek olmayıp ikizdirler. Romus ve Romulus adındaki bu ilahi ikizlerle ise, büyümeleri süresince bir kurt ilgilenecektir. Ve tanrılarının, bu çocukları büyüdüklerinde, liderlik dönemlerinde de yalnız bırakmadığını görmekteyiz:

“Romulus dedi ki: Bu şehrin babası Ourites, bu sabah gökyüzünden aniden yere inerek bana göründü. Şaşkınlık içinde kalarak, huşu ile onun önünde durdum.” (63:47)

Ve Orta Asya ile Mısır’da gerçekleşmiş olan olayların bir benzeri de eski İtalya’da yaşanmış olup, gözlemlenen varlık ise yine bir kurt olarak tanımlanmıştır:

“Yerleşecek toprak arayan eski bir İtalyan halkı olan Samnitler’e bir kurt kılavuzluk etmiştir.” (43:51)

Eski Avrupa halklarına bu tip kılavuzlukları yapanlar, sadece kurt formuna benzetilmiş olanlar olmasa gerektir. Zira;

“Hun kralının oğulları Utigur ve Kutgur, mucizevi bir dişi geyiği takip ederek kendilerine yeni bir vatan bulabilmişlerdir.” (61:91)

Ve geyiğe benzetilmiş olan bu varlığın gerçek niteliğini aydınlatıcı bir bilgi ise şöyledir:

“Macar âlimlerinden Dr. Sebestiyan Gyula, 1902’de yayımlanan Regös Enekek isimli eserinde şu olayı nakleder:

Kutsal geyik, biliyoruz ki bulutlardan yere parlak bir yol üzerinde indi. Alnında güneş parıldıyordu. Kendisini avlamak isteyenlere, hayvan değil semavi bir elçi olduğunu söyledi.” (61:91)

Bu varlığın bir geyik olarak nitelenebilmesi için, ona özgü surat hatlarıyla özdeşlik kurulmuş olsa gerektir? Ve şimdi tekrar Orta Asya’ya geçerek, aynı surat yapısını taşıyan bu dünyadışı ziyaretçilerin nasıl bir Tanrı olarak kabul edildiğini ve insanlarla birleşip nasıl melez kabileler oluşturduklarını kısaca anlamaya çalışalım:

“Kırgızlarda, bir zamanlar kendisine tapınılan ilahi bir geyiğin adını taşıyan kabileler halen mevcuttur.” (61:91)

“Çin Tarihi kaynaklarındaki kayıtlara göre, çok eski Kırgızlar sarı yüzlü idiler.” (176:6)

“Göktürk efsanelerinde, bir Göktürk kağanının geyik şeklinde bir kızla gizlice buluşup sevişmelerinden söz edilmektedir.” (73:87)

Ve bir diğer Türk kavminin, diğer bir varlık türüyle üreme iletişimi ise şöyle anlatılmaktadır:

“İlk Yakut, gökten inen bir yaratıktan türemiştir! Bu yaratık yarı insan yarı at şeklinde idi.” (50:13)

Vücutları insan gibi, surat yapıları ise bir kurt, geyik ya da af formlarına benzetilmiş olan tüm bu varlık formları şüphesiz ki birer Tanrı olmayıp, sadece kendi gezegenlerindeki evrim sürecine uygun olarak şekillenmiş olan insan türleridir.

Ve şimdi de melez insan oluşturma projesi denilebilecek niteliklere sahip bir uygulamayı, Orta Asya Uygur Türklerinin eski bir kavmi üzerinde gerçekleştirilen ilginç bir tanrısal çalışmayı izleyelim:

“Bir nehir kenarında bulunan ve Ordu-Balıg adı verilen büyük şehrin yakınındaki kayalar üzerine bir saray resmi oyulmuştur. Ben bunların hepsini gördüm. Ögedey Kağan zamanında bu kayaları kazdılar. Kayaların altında büyük bir taş levha buldular. Bu levhanın üzerinde bazı yazılar vardı. Bu yazıların anlaşılması, ne dediğinin sökülmesi Kağan tarafından emredildi. Bunun üzerine oraya bazı adamlar geldiler, fakat hiç kimse bu yazıları okuyamadı. Bunun üzerine Hıtay’da bulunan bir kavimden bazı kimseleri de getirdiler. Ve yazının onların diline ait olduğu anlaşıldı, onlar bu yazıları okuyabildiler.” (73:74)

İşte yukarıdaki bu sözler, söz konusu projenin anlatıldığı bir levhanın bulunuşunda yer alan bir gözlemciye aittir. Şimdi bu levhada neler yazılı olduğunu izlemeye başlayalım:

“Taşa oyulmuş yazıtta şöyle deniyordu:

Kara Kurum dağlarından doğan iki nehir vardı, bunlardan birine Tuğla, ve diğerine de Selenge adı verilmişti. Bu nehirler akarak, iki tepe arasındaki Kamlancu isimli yerde birleşirlerdi. Bu iki ırmağın birleştiği aralıkta iki ağaç yetişip büyümüştü. Bir gün, bu iki ağacın arasına gökten bir ışık inmişti.” (73:74)

Ve anlatılan yerin hemen yakınlarında bir Uygur kavmi yaşamakta olup şahit oldukları bu ilginç olayı çok büyük bir dikkatle gözlemleyerek kaydetmişlerdir:

“Bunların arasında bir dağ, gebe bir kadına benzeyen şişkinlik peydah oldu. Bu durumu gören halk hayretler içerisinde kalmışlardı. İçlerinde büyük bir saygı duyarak, Uygurlar oraya yaklaştılar. Tam yakınlaştıkları sırada, oradan çok tatlı ve güzel müzik seslerini andıran sesler duydular. Cansız cılız bir ışık belirdi. İlkin sönük doğan bu cılız nokta gittikçe güçlendi, türkü susmadı ve ışık sönmedi. Geceleri bu tümsek dağın otuz adım çevresine yayılan bir ışık görülüyordu. Gün ağarana dek, Toğla ve Selenge’nin suları bu ışığın mavi çizgileriyle çalkalandı durdu. Ve her gece bu ışık yanmaya ve ışığın etrafına da şimşek çakmaya devam etti.

Bütün Türkeli bunu duydu. Türkeli’nde sağda solda, dağda bayırda dağınık dolaşan tüm insanlar Hulin dağının eteğinde toplandılar. Yüzler, yüz daha oldu. Binler, bin yüz daha. Hepsi bu ağaçların çevresine toplandılar. Duyan, ağacın çevresinden ayrılamıyor; işini gücünü, uykusunu, bağlı olduğu her şeyi bırakıp, Hulin dağının eteklerine koşuyordu. Bu böyle, dokuz ay sürdü. O ışık da, dokuz ay o şişkinlik üzerinde durdu. Bu müddetin sonunda o şişkinlik yarıldı. Orta yerinden usulca ve ses çıkarmadan olan o yarılma anında bir buğu yükseldi. Buğu, yavaş yavaş inceldi ve uçup gitti sonunda. Yarılmış gövde, etrafındaki bir nur halesiyle yeniden ortaya çıktı. Dağda bir kapı açılmıştı.” (8:31-2) (23:25) (73:74) (89:78-85)

Bu ilginç olay sözlü halden yazılı hale getirilirken, hadise Uygur Türklerinden başka Hıtaylar, Acemler ve Çinliler tarafından da duyulup kaydedildiği için, bu olayın ayrıntılarının saptanabilmesi açısından ilgili tüm kaynaklardan alıntılar yapılmıştır. Şimdi bu olaydaki kavramları basit şekillerinden çıkararak, gerçekte oldukları biçimde anlamaya çalışalım:

Gökten gelerek söz konusu ağaçların arasında kalan bölgeye iniş yapan ışık söndüğünde, yoktan peydah olan, daha doğrusu ancak o zaman algılanabilen cisim, üzeri bombeli bir dağ kütlesine, gebe bir kadının yarı küresel gövde şekline benzetilmektedir. Günümüzde bilinen ismiyle bir UFO (Tanımlanamayan Uçan Cisim) denilebilecek olan bu taşıyıcı, akşamları güçlü bir mavi ışık yakarak konaklamış ve aylarca oradan ayrılmamıştır. Söz konusu süre sonunda bu yarı küresel gövde üzerinde yanlara doğru bir kapı açıldığında ise, içerideki sıcak hava ile dış ortamın soğuk havası yer değiştirmiş ve dışarı çıkan hava bir buğu şekline dönüşerek uçup gitmiştir.

Ve bu ışıklı dağın üzerinde tamamen açılmış kapıyı görenler, ona doğru yaklaştıklarında ilginç bir manzarayla karşılaşacaklardır:

“Usulca yarılan gövdenin içinde beş ayrı daire ve bu daire biçimli çadır odacıkların her birinde yeni doğmuş bir çocuk uyuyordu. Odacıkların her birinin içi, dışarıdaki günden daha aydınlık olmasına rağmen loştu. Çadır odacıkların zeminlerine ise baştan aşağı, gümüşten bir döşeme çekilmişti. Çocukların her birisinin ağzının tam üzerinde, dudaklarına yakın bir yerde bir emzik sallanıyordu. Emzikler birer torbaya bağlı idiler ve bu torbalar ise şeffaf ve ak nurdandı, içleri ışık doluydu.

Bütün boyların halkları ve reisleri bu garip şeyi görmek için yerlerini bırakıp koşmuşlardı. Çocuklardan biri en önce uyandı, dudaklarının üzerinde asılı olan emzik, yavrunun uyandığını görmüş gibi uzandı, bağlı olduğu torbanın içindeki ışığı kıpırdayan ve o anda açılan dudaklara boşalttı. Bunu görenler, ışık emen bu çocuğa Işık-Tiğin adını verdiler. Hep birden bağırdıklarında, Hulin dağının tepe doruklarında Işık-Tiğin adı yankılandı. Ve bu ses üzerine ikinci yavru da uyandı, hemen bir emzik indi ağzına, asılı olduğu yerden ve bir torba dolusu ışığı aç ağzına döküverdi. Bu çocuğu gören halk şaşkın ve hep bir ağızdan “Asena” (Kurt) diye bağırdılar. Üçüncü yavru da uyandı. Onun da yüzü Asena’dan farksızdı. O da başucundaki emzikten karnını doyururken, aksakallı yaşlı biri ona adını koydu. Börte Çine-Tigin dedi, taparcasına. Ve uyumakta olan dördüncü yavru da uyandı. Aksakallı yaşlı zât halka doğru döndü ve bunun adını Kayan-Tigin koydum, dedi. Kayan-Tigin tıpkı Işık-Tigin’in aynısıydı, bir eşiydi sanki yan yana gelince kolay kolay ayırt edilemezdi. Beşinci çocuk da uyandı, bir bakışta Işık-Tigin ile Kayan Tigin’e benziyordu, bir başka bakışta Börte-Çine ile Asena’yı andırıyordu. Saçlarının olduğu yerden başlayan ve bulunduğu odacığı hoş bir ışık halinde dolduran bir ışık buğusu içindeydi. Tüm halk hep bir ağızdan, “Buğu-Han” diye bağrıştılar.

Tüm reisler ve halk tüm bu manzaraları görünce saygı ile diz çöküp selam verdiler. Bunların Tanrı tarafından geldiği fikrine varan Uygurlar, çocukları bulundukları yerlerden alarak dışarı çıktılar. Beslenip büyütülmeleri için onları sütanneleri ve dadılara verdiler.” (8:32) (23:25) (73:74-5) (89: 85-7)

Görüldüğü gibi, Uygur Türklerine, kubbe biçimli çadırlara benzeyen ve içerisinde otomatik olarak harekete geçen besleme düzenekleri bulunan beşiklerde, iki ikiz ve bir de her iki ikiz grubunun özelliklerini taşıyan olmak üzere beş tanrısal çocuk hediye edilmiştir. Bu çocukların hemen o günden başlamak suretiyle sütanneleri tarafından beslendiği de dikkate alınacak olursa, beşiklerdeki saydam torbalarda ışık değil, aşırı aydınlatıldığından dolayı bu görünümü veren süt benzeri sıvı bir gıda olduğu daha netleşecektir. Bu Tanrı armağanı çocukların görünümlerine gelince; birbirinin ikizi olduğu anlaşılan ikisinin yüzü tamamen insana, diğer ikizin yüzleri ise bir kurda benzemekte yani genel hatlarıyla ifade edilecek olursa, basık bir kafa biçimi ile öne doğru çıkıntılı bir surat yapısına sahip bulunmaktadırlar. Bu kurt suratlı ikizler bir dereceye kadar melezleştirilerek söz konusu tanrısal hatları bir dereceye kadar hafifletilmiş de olabilir. Ve belki de daha hafifleştirilmiş bir melezleştirmenin ürünü olsa gerek, beşinci çocuğun kurdu andıran hatları çok daha siliktir. İşte tüm bu çocukların onlara liderlik etmeleri için Tanrı tarafından verildiği sonucuna varan Uygurlar, çocukları daha ilk yıllarından beri bu atmosfer içinde yetiştirmeye başlarlar:

“O bölgelerde yaşayan bütün kavimler bu çocuklara her fırsatta saygı gösteriyorlar ve ikramda bulunuyorlardı. Çocukların doğuşundaki kutsal durumu görenler, bunlardan birinin hükümdar olarak seçilmesi kanaatine vardılar? Çünkü, bunlar Tanrı tarafından bu iş için gönderilmiş olmalıydılar. Çocuklar büyüdüğünde, bunlardan Buğu-Tigin’in aklı, sabrı, iradesi ve ileriyi görüşü bakımından diğerlerinden daha üstün olduğunu gördüler. Herkes onun Han olarak seçilmesi üzerinde birleşti, ve büyük şenlikler yaparak onu usulüne göre Hanlık tahtına getirdiler. Buğu-Tiğin o memleketi adaletle donattı. Onun etrafındaki adamlar, maiyeti, askerleri ve kulları gittikçe çoğalmaya başladı.” (8:32) (73:75)

Ve Buğu Han’ın liderliğe getirilmesinin ardından ise, onu vermiş olan Tanrı kendisine kadın görünümünde bir elçisini göndererek, onu yönlendirici bir işlevde bulunacaktır:

“Buğu Han bu kızla beraber Ak-Tağ’a gitti. Bu dağda sabaha kadar kalıp, kızla konuştular. Bu buluşma ve konuşmalar yedi sene altı ay ve. yirmi iki gün, her gece böyle devam etti. Son buluşmalarında kız ona dedi ki: İnsanlarının değerini bil, görevlerini sıkı tut ve iyi çalış. O zaman, doğudan batıya kadar bütün bölge senin buyruğun altında kalacaktır. Buğu-Tigin, o memleketi bu şekilde yönetti. Yedi yüz bin askerden oluşan ordularını etrafa gönderdi. Doğudaki bütün ülkeler onun buyruğuna girdiler.” (73:75)

Görülen o ki, farklı ikiz guruplarının melezi Buğu Han liderlik görevini olabildiğince üst düzeyde olarak başarabilmiştir. Ve diğer kardeşlerde de, sıraları geldiğinde aynı üstün başarıyı görebilmek mümkündür:

“Ve bir gün geldi. Işık-Tigin, Toğla ve Selenge ırmakları boyunca yaşayan tüm halka Han oldu. Çok uğraştı, çok didindi. Bir nice iştir bitmez, demedi. Diğer dağınık boyları da topladı, bir araya getirdi.’ Bu halkı kötülüklerden korudu ve bütün bu didinmeler ve uğraşmalardan sonra, dipdiri ve yenilmez bir millet göründü.

Asena da Işık-Tigin gibi çalıştı. Ne yaptı ise millet için yaptı. Bir yere bir taş diktiyse, bunu Asena dikti dedirtmedi, Asena’ya millet diktirtti, dedi. Bir yere bir avuç tohum ektiyse, bunu Asena ekti dedirtmedi, Asena’ya millet ektirtti dedi.” (89:89-90)

İşte bu denli özverili bir liderlik anlayışıyla donatılarak oluşturulan bebeklerin, bu sayede amaçlanan hedeflere kolayca ulaşabildiklerini görmekteyiz. Bu tanrısal çocuklardan belirli derecelerle de olsa üç tanesinin, ya da gerçekte sadece birisinin melez olduğundan söz edilebilir. Fakat asıl önemlisi, gerek melez bir görünüm taşıdığı en belirgin olan Buğu Han’ın, gerekse de diğerlerinin tanrılarla melezleştirme ya da kodlamalarla ilgili genetik işlemler sonucu mükemmelleştirilmiş olmalarıdır. Ve şimdi bu özel çocukları oluşturan tanrılardan biri ile, oluşumlarında doğrudan ya da dolaylı olarak annelik vazifesi gören, en basit anlamda üreme hücresi sağlayanların kimler olduğunu görelim:

“Ay Atam’ın gözleri, gökyüzünün orta yerindeki kanat izindeydi, Açılan Tanrı Ülgen’in kanadı aniden depreşti, bir kutlu ışık belirdi bir an ve ardından bir yel esti, ışığı da alıp götürdü. Ay Atam’ın gözleri yıldızların birinde durdu. Par par yanan bir yıldızdı. Yalnız, sanki konuşuyordu, bir şeyler söylüyordu.” (89:60-2)

Burada, önce sabit duran, ardından ise bir rüzgâr oluşturmuş olan şüphesiz ki Tanrı Ülgen’in kanadı değil de onun içerisinde yer aldığı bir taşıyıcı olsa gerektir. Ve kendisinden konuşma sesleri gelen bu tür beyaz bir kanat, ya da taşıyıcı araçtan söz eden dinsel bir Kızılderili şiiri ise şöyledir:

“Burada durdum, şurada durdum. Konuşuyor bulutlar!” (41:478)

Ve şimdi de, önce Ay Atam’ın kim olduğunu, ardından ise onun Tanrı Ülgen ile konuşması sonrasında gelişen olayları izleyelim: “Çin tarihçileri Uygur Türklerine çeşitli zamanlarda çeşitli isimler vermişlerdir. Yine işte bu kaynakların bir nakline göre, Uygurlar Hiung-nu’ların neslindendir. Ve Hiung-nu hükümdarlarından biri, iki kızını da Tanrı’ya takdime karar vermiştir?” (72:1/150-51)

“Ay Atam Tanrı Ülgen ile konuştu.” (89:61)

“Ay Atam eşine, Tanrı diyor ki: Siz bu kızları bırakın, onlar tanrıca evlenecekler, öyle bir nesil olacak ki Tanrı soyundan gelme, istemez misiniz? dedi. Daha o akşam, Altay’ın en yüksek tepesinde ağaçlardan bir kule yükselttiler. Kızlarını o kuleye kapattılar. Ay Atam, dilinin döndüğünce de kızlara, bir mukaddes göreve çağrıldıklarını ve burada o görevin gereğince Tanrı esintisini ve belirtisini beklemelerini anlattı. Kızlar, güzelliklerinin yanında, ünlü söz dinleme ve atalarının her dediğine uyma özellikleri gereği, peki dediler. Kulede beklediler.” (89:72-3)

Ve Uygur kızlarının bulunduğu dağın doruklarında önce şu ilginç olay yaşanacaktır:

“Altay’ın en yüce doruğunda bir mavi ışık, geniş bir sini büyüklüğünde! İçinde bir kurt! Ve bir ay fır fır döndü! Altay’ın yamaçlarına tırmandı. Yarı yolda iken birden havalandı. En yüce doruğa, sini büyüklüğündeki parlak ve dümdüz olan mavi ışığa doğru uçuyordu. Kurdun bulunduğu mavi ışığın önünde ay, en şiddetli ışığıyla ışıklandı. O anda mavi ışık söndü. Ve, Ay olanca ışığını bir nurlu boru gibi Altay’ın üzerindeki bir düzlüğe yolladı.” (89:70)

Bu çok dikkatlice yapılmış gözleme göre, biri diğerinden çok daha büyük olan iki uçan daireden söz etmek mümkündür. Ve, asırlar öncesine ait bir ışıklı dairede gözlemlenen ilgili projektör sistemine günümüzdeki benzerlerinde de rastlanabilmiştir:

(14 kasım 1954 İtalya, Forli)

“Bütün bir araziyi taramakta olan uçan bir araçtan çıkan ışık huzmesi rapor edilmişti. Bu ışık civarda bulunan bir traktöre yöneldiğinde durmasına neden oldu. Bu ışık huzmesi bir saat kadar bir süreyle pek çok insan tarafından gözlendi.” (18:52)

(20 Ekim 1954 Cezayir, Jean Mermoz)

“M. Gaston Blanquere isimli gözlemci arabasıyla giderken, üzerinde kubbesi bulunan bir araç gördü. Alt kısmamdan mavi bir ışık yayılıyordu. Bu ışık arazinin üzerinde bir projektör gibi dolaşıyordu.” (18:45)

Ve mukaddes görev için hazırlanmış kızların bulunduğu yeri tespit eden Tanrı ya da daha gerçekçi bir ifadeyle dünyadışı bu biyolojik varlık kuleye yaklaştığında ve de Uygur kızlarını alıp giderken şu şekilde gözlemlenmiştir:

“Kızların bulunduğu yerde bir kurt belirdi. Par par yanıyordu. Kulenin dört bir yanını yıldırım hızı ile dolaştı. Bir güçlü ışık bir anda kulenin tepesine düştü. İki damla erimiş demir gibiydi. Biri bir kıza, öteki öteki kıza gitti yapıştı. Kızlar, saat tamam oldu diye göz göze gelmişlerdi. Kızlar kuleden indiler ve kapıda bekleyen kurdun yanına gittiler. O anda yer titredi, yumuşak bir rüzgâr esti. Kurt ve kızlar titriyorlardı. Titreyişler ve yel durdu. Kurt, önündeki uçuruma doğru uçtu. Bu uçuş korkunçtu, insan anlayamazdı. Ve kurt ve kızlar boşluğun tam orta yerinde donup kaldılar. Gökyüzünde asılı bir kurt ve iki kız! Sonra, kurt ve kızlar bir ışık yumağı oldular. Artık ne kurt vardı görünürde, ne de kızlar! Bu iri ışık yumağı olduğu yerde hafifçe sallanarak duruyordu. Birden o ışık yumağı durup dinlenmeden dönmeye başladı, gittikçe hızlandı. Gitgide de nurlandı. Beyazdan daha beyaz bir ışık oldu. Batı yönüne, Altay’dan daha küçük ama çevre dağlardan daha büyük olan Hulin dağına doğru aktı.” (89:73-5)

Bir önceki gözlemden anımsanacağı üzere, içinde tanrıların yer aldığı bu ışık yumaklarından biri Ay’a, diğeri ise büyük bir yemek sinisine benzetilmekteydi. Ve bu tür uçan daireler ile kurt suratlı varlıkları bir arada gözlemleyen başka uluslar da var olup, bunlardan biri eski İskandinav ülkelerinde şöyle bir inanca da neden olmuştur:

“Ay ve Güneş, peşlerine birer kurt takıldığında, durup dinlenmeden dönmek zorundaymışlar.” (43:51)

Ve şimdi de, Uygur kızlarını almaya gelen ve zaman zaman içerisindeki kurt suratlı Tanrı ile konuklarının gözlemlenebildiği iri yumağın hareketlerini anımsatıcı iki örneği çağımızdan izleyelim:

(3 Eylül 1954 Tunus, Soukel Khemis)

“Yakınlarındaki tarlaların birinde çalışan işçiler, evlerinin üzerinden uçarak gelen şeffaf plastikten yapılmış gibi duran bir disk gördüler. Bir ara disk, havada olduğu yerde asılı durdu ve bir pandül gibi sallandı. İntizamsız bir kaç sıçramadan sonra ise yine geldiği gibi gitti.” (18:25)

(8 Kasım 1993 Türkiye, Edirne)

“Önceki gece saat 22.45’de, Kapıkule sınır kapısının Gar Müdürlüğü çalışanları bir ışık yumağıyla karşılaştılar! Zaman zaman kendi ekseni etrafında dönen ışık yumağı saat 00.15’de uzaklaşarak gözden kayboldu.” (179.3:3)

Ve Uygur Türklerinin gözlemlemiş olduğu ışık yumağı Hulin dağına doğru uzaklaştıktan sonra, tahmin edileceği gibi o iki ırmağın arasındaki bölgeye konacak ve bir kubbe biçimli tepeye benzetilmiş olan bu Tanrı taşıyıcıdan o beş Uygur lideri sunulacaktır. Nitekim;

“İçinde yüce bir milletin saklı olduğu ak yumaklı ışık geldi. Hulin dağının tepesinde durdu. Morardı, bir tatlı mavi renk oldu. Karanlıkta durmadan par par yanardı. Dağın tepesinde durduğu sürece, çevre bir mavilikle aydınlandı. Sonra mavi ışık umulmayan ve gözle takip edilemeyen bir hız içinde kaydı, iki ırmağın arasına indi. Rüzgârdan Toğla ve Selenge ırmaklarının suyu kabardı. Fırtına, gökyüzüne sular savurdu, sonunda fırtına dindiğinde kabaran sular da indi.” (89:76-7)

Ve bu taşıyıcıyı anımsatması açısından, şimdi çağımızdaki iki örnekten kısa sahneler izleyelim:

“Havada duran parlak küre, mavi bir renk aldıktan sonra çok büyük bir süratle uzaklaştı...

“Bu disk geçtikten sonra hava akımları hissedilmiştir.” (18:26,28)

İşte hemen hemen tüm ayrıntılarıyla gördüğümüz bu ilginç olayın bir değişik şekli de Göktürk Türklerinde meydana gelmiştir. Şimdi bu olayı genel hatlarıyla çok kısa bir özet şeklinde görelim:

“Dişi kurt ve Türk yiğit, yer ile gök arasında hızla ve bir yel halinde uçmuşlardı. Doğacak nesillerin iyiliği için, yarınlara hükmedecekler için uzaklaşmışlardı. Sonunda bir denizin doğu yanını geçtiler, geçinceye kadar uçtular, öbür yanda bir dağın üzerine indiler. O, insandan daha anlayışlı, Tanrı gibi bilgili bir dişi kurttu. (89:175,184)

Söz konusu Türk genci, Çinlilerin bir Göktürk kabilesine yaptıkları baskın ve katliamdan kurtulan tek kişidir. Onu da öldürmek için arayanların karşısına aniden çıkan bir Tanrı taşıyıcı, Çin keşif kolunun atlarını ve askerlerini ürkütüp kaçırır. Kurtarılan yaralı genç önce günümüz ameliyat yöntemlerini andıran bir şekilde tedavi edilir ve sonrasında yukarıda anlatıldığı şekilde o bölgeden uzaklaştırılır. Ve gidilen yeni bölgede, bu genç ile kurt suratlı varlıktan birçok melez çocuk üretilip büyütüldükten sonra dişi varlığın ayrılış anı gelir:

“Kurdu, analarını son kez mağaranın ağzında görebildiler. Bir mavi ışık mağaranın önüne, kurdun olduğu yere düştü. Işık kaybolduğunda kurt da yoktu. Nereye gitti, bilemediler.” (89:187)

“Göktürkler işte bu yarısı insan yarısı kurt olan dişi atadan üremişlerdir.” (43:19)

Ve dünyadışı bu varlığın kanını taşıyan nesilden gelenlerin tarih boyunca söyleyecekleri söz ise daima şöyle olacaktır:

“Gökten gelen bir kurdun, gökten gelen oğluyuz! Biz Göktürk’üz!” (89:188)

Evet, bir Türk ve gökten gelip göğe dönmüş olan dünyadışı bir dişi varlık! İşte bu melezleşmeden türeyen Göktürk kavminin garip insanlardan oluşmadığı dikkate alınacak olursa, bu kurt yüzlü varlığın hatlarının gerçekte bir kurt suratıyla o kadar da özdeş olmadığı ve var olan benzerliklerden çocuklara geçen hatların ise günümüze gelene kadar çok hafifleyerek silindiği düşünülebilir.

Ve, tıpkı Göktürkler gibi günümüzde hâlen uzantıları olan ve bu kurt benzeri varlıklarla geçmişte ilişki kurmuş bulunan Uygur Türkleri ise, bu tür silinmesini hızlandıran etkenleri daha o zamanlardan görmüş olmalılar ki daima şu fikri işlemişlerdir:

“Tanrı soyundan gelenler yine Tanrı soyundan gelenler ile evlenmelidirler, oğul heyy! Evlenmezlerse Tanrı soyu kurur, oğul heyy! (89:97)

Bu kanaatin hâkim olduğu ve uzun süre aksatılmadan uygulandığı bir diğer ülke ise eski Mısır’dır: “Eski Mısır’da kral, Tanrı’nın yeryüzüne inerek onu annesine doğurtturduğu için Tanrı’nın bir temsilcisi ve oğlu sayılır, onun da bir Tanrı olduğu kabul edilirdi. Krallar bu İlahi sıfatlarını koruyabilmek için daima aynı kanı taşıyan akrabalarıyla, hatta kız kardeşleriyle bile evlenirlerdi.” (5:13-4)

Ve bazı Türk kavimlerinin liderleri, bu soya sahip çıkma olayını belirginleştirici ilginç adetleri de başlatıp uygulamışlardır:

“Tukyu Türklerinin krallarına ait çadırlar önünde, daima bir değneğe tutturulmuş şekilde altın bir kurt başı bulunurdu.” (61:91)

Ve Türk boylarının birçoğunda kurt, bir Tanrı bir biyolojik ata olmasının dışında Tanrı’dan gelen bir haberci elçi, yani diğer bir deyişle melek olarak da bilinmekteydi:

“Türklere göre kurt, yüce Tanrı’nın insanlara gönderdiği bir habercisi olarak görülürdü.” (73:20)

Orta Asya Türk topraklarına defalarca gelmiş oldukları anlaşılan bu kurt suratlı ataları, elçileri ya da tanrıları taşıyan ışıltılı araçları ise hemen hemen her zaman önce onlarla, sonrasında da gökteki yıldızlarla özdeşleştirilmişlerdir:

“Türklere göre, gökteki büyük ayı burcu, bir arada bulunan yedi kurttan başka bir şey değildir.” (73:20)

Konumuzun başlangıcından şu ana kadar gördüğümüz Tanrı-insan melezi liderlerin tanrıdan gelen kısımları bazen yapay dölleme, bazen de genetik melezleme yöntemiyle uygulanıyor olmalıydı. Ancak bu melezlemelerin yapıldığı çok belirgin olduğu halde, yapılışıyla ilgili çok net bir bilgi de bulunmamaktaydı, işte eksikliği hissedilen bu tür bir bilgiyi eski Babil halkının tanrılarla ilgili milli destanında bulabilmekteyiz:

“Ulu Tanrı, Gılgamış’ı en mükemmel bir şekle soktu. Bütün tanrılar ona en iyi meziyetleri vermek için rekabete giriştiler.” (79:16)

“Uruk sitesi kralı Gılgamış’ın vücudu ilâhların etinden yapılmış olup, vücudunun üçte ikisi ilâh, üçte biri ise insan olan bir varlıktır.” (38:413)

Gılgamış bu şekildeki genetik bir melezleme ile hazırlandıktan sonra, Babilli bir kadına aşılanarak doğurtulmuştur. Ve büyüdüğünde ise, kendisine yardımcı bir varlık yine tanrılar tarafından ama bu kez hazır olarak gönderilir:

“Vücudu tüylerle kaplı olan bu yaratık oldukça bilgili bir kimseydi.” (43:27)

Ve yine Tanrı tarafından ama bu kez aşılama yöntemiyle gelen bir diğer tüylerle kaplı yaratıktan ise, kutsal kitap Tevrat’ta bahsedilmektedir:

“Ve Rebeka gebe kaldı. Ve çocuklar onun karnında itiştiği için, Rabden sormaya gitti. Ve Rab ona dedi: Senin karnında iki ümmet var. Ve senin karnından iki ümmet ayrılacak. Ve doğurmak için onun günleri dolunca, işte ikiz vardı. Ve ilki kızıl doğdu, her tarafı tüylü cübbe gibiydi. Ve onun adını Esav koydular. Ve ondan sonra kardeşi doğdu ve onun adı Yakub konuldu.” (57.A.l:25/21-6)

Tahmin edileceği üzere, Esav, genetik peygamberlerden olan Yakub’un farklı yumurta ikizi olarak oluşturulmuş ve aynı rahimde ama farklı bir fizik yapısıyla, yani kodlanışına uygun biçimde gelişmiştir. Ve doğduğu zaman tüm vücudu kızıl tüylerle kaplı bu insan benzeri varlığa, ona rahim anneliği yapmış olan Rebeka’nın hiçte sıcak bakmadığını yine kutsal kitap Tevrat’tan öğrenebilmekteyiz:

“Ve Rebeka Esav’ı değil, Yakub’u severdi.” (57.A.l:25/28)

Ve Rebeka, çocuklar büyüdüklerinde dahi her zaman insana daha çok benzeyen Yakub’u desteklemiş ve kocası İshak peygamberin aksine Esav’a daima engel teşkil edici şekilde davranmıştır. Bunun nedenini, bir ürküntü ve devamındaki kabullenememe olgusu şeklinde izah etmek mümkündür.

Çağımızda karşılaşılan UFO olaylarında gözlemlenmiş bazı varlık türleriyle ilgili bir sınıflamada, kendisinden ürküldüğünü anladığımız Esav’ı anımsatan şu bilgi de bulunmaktadır:

“Altıncı tip diye sınıflandırılmış olan uzaylıların tüm bedenleri tüyle kaplıdır.” (18:236)

Ve çok eski çağlarda Tanrı, günümüzde ise Uzaylı olarak adlandırılıyor olan tüm bu ve benzeri tür varlıkların gerçekte birer dünyadışı varlık türü olduklarına, tanrılarla ilgili ünlü bir Yunan klasiğindeki şu sözler ışık tutacaktır:

“Sana anlatacağım, dinle: Aynı menşeden doğmuştur, tanrılarla insanlar.” (44:1/105-110)

İşte burada kastedilen doğum, benzeri bir yapıdan oluşmuş olmayı simgelemektedir ki, bu ise ancak kozmik bir evrim oluşum yasası ile açıklanabilecek bir olgudur. Ve, kutsal kitap İncil’de yer alan şu sözler ise bu nitelikte bir evrimi vurgulayacak özelliktedir:

“Her et aynı et değildir. Dünyevi bedenler gibi semavi bedenler de vardır. Fakat semavilerin izzeti başka ve dünyevilerinki başkadır.” (57.B.6:15/39,40)

Şüphesiz ki, bu ilginç bilginin kaynağı İncil’le birlikte Tevrat ve Kur’an’ı da vermiş olan Tanrı olup, maddesel bir Evren’deki maddesel Tanrı bedenlerine atıfta bulunuyor olmalıdır.

Ve şimdi tekrar Tanrı-insan melezi liderler bahsine dönerek, bu konuda eski Yunan tanrılarınca yapılanları izleyelim:

“Yarı Tanrı yarı insan olan Polideukes, eski Yunan tanrısı Zeus’un oğludur...

“Yarı at yarı insan olan kentaurlar, Zeus’un oluşturduğu bir bulutun (içinden çıkan, alınan) çocuklarıdır.” (173:90-1)

“Yarı keçi yarı insan olan Pan, Yunan kralı Odyyseus’un eşi penelope ile Tanrı Hermes’in bir ürünüdür.” (30:17,29)

“Yarı Tanrı yarı insan olan Kastor, Zeus’un bir kuğu şekline girerek yaklaştığı Kral Tindareos’un eşi Leda’dan olmuştur.” (173:90)

“Yarı Tanrı Akhilleus, anne tarafından tanrılara bağlıdır. Kimsenin yenmeyi başaramadığı savaşçı bir liderdir.” (30:1)

“Argos kentinde yaşayan İo isimli rahibe kızdan çocuğu olması için, Tanrı Zeus bir bulut şekline girerek ona yaklaşır.” (173:13)

“Argos kralının kızı İo, Zeus’tan hamile kalır...”Yarı Tanrı yarı insan Epaphos, İo’nun Tanrı Zeus’tan olma çocuğudur...”Epaphos’un kızı Libya’nın Agenor ve Belos isimli ikizleri onun Tanrı Poseidon’dan olan yarı Tanrı çocuklarıdır.” (30:14,19,24)

“Tanrı Poseidon’un insan kadınlardan doğan tüm çocukları garip görünümlü yaratıklardır.” (173:42)

“Yunanistan’daki çeşitli uluslar hâlen, geçmişte Tanrı Zeus’un . meydana getirdiği çocuklardan ürediklerini söylemektedirler.” (173:13)

İşte tüm bu bilgiler birbiriyle ve önceki bilgilerle bağlantılı olarak düşünüldüğünde, taşıdıkları mesajların rahatlıkla anlaşılacağı çok açıktır. Ve, bu bilgiler içinde yer alan kuğu kuşu ve buİut gibi tabirlerin gerçekte aynı tanrıya ait aynı taşıyıcıyı tanımlamada kullanılmış değişik yaklaşımlar olduğu, Tanrı Zeus’un aslında bu şekillere değil, bu şekillerin içerisine girdiği ve gerçek görünümünün perdelendiği söylenebilir.

Şimdi, hem bu tabirlerden birini kapsaması, hem de tanrısal çocuklarla olan ilgisi açısından eski bir uygarlık olan Etiler’den şu örneği izleyelim:

“Eti ülkesinin Şudul kentinde yaşayan Appu’nun çocuğu olmamaktadır. Appu bir gün beyaz bir kuğu ile Güneş Tanrısı’nın huzuruna götürülünce bir adam kılığındaki Tanrıya bu isteğini de iletir. Güneş Tanrısı da ona tanrıların bir oğul vereceklerini söyler. Ve daha sonra Appu’nun ikizleri dünyaya gelir.” (39:70-1)

“Etiler’de Güneş’e tapınma mühim bir yer tutuyordu. Güneş’i temsil eden bir dairesel kurs içinde kutsal bir dişi geyik gösterilmektedir.” (61:85-6)

“Etiler’de boğa ve geyik, kendisine tapınılan mucizevi hayvan şeklindeki kutsal birer ata idiler.” (61:90)

Ve, bir başka kıtadaki bir başka uygarlıkdan hem bu Güneş Tanrı (ki, içerisinde yer aldıkları aşırı ışıltılı küresel taşıyıcılardan dola-

yı bu kavram doğmuş olmalıdır) ile olan ilgisi açısından, hem de insan-Tanrı melezlerine örnek olması açısından önem taşıyan şu bilgiyi izleyelim:

“İnkalar, Manko ve Mano adındaki güneş tanrılarının kendilerine uygarlığı öğreten kimseler olduğunu söylemektedirler. Bu iki kişi, Inka ırkı içindeki bir soyun atalarıdır. Bu soydan gelenler, güneşin oğlu olarak kabul edüirlerdi.” (5:18)

Ve, tanrılar sadece insanlarla değil, kendi aralarında da melez nitelikli varlıklar oluşturmuş olmalıdırlar:

“Tanrıların toplantılarına başkanlık eden Tanrıça Themis, Zeus ile birleşip, tanrısal varlıklar üretmiştir...”Titanlar göksel varlıklardır. iridirler ama doğadışı ve azman tipte yaratıklar da değildirler...

“Titanlar soyundan olan Maia’nın Zeus ile birleşmesinden doğan Tanrı Hermes çok kısa bir süre sonra yürümeye başlar, olağanüstü akıl gücü ve yetenekler göstermeye başlar. Büyüdüğü zaman, tanrıların ve özellikle de Zeus’un haberciliğiyle görevlendirilir.” (30:17,40,41)

Geçmişte Tanrı olarak kabul edilmiş dünyadışı ziyaretçilerin gerçekte bu dünya insanlarından çok da farklı olmayan biyolojik varlık türleri olduklarını pekiştirmesi açısından sıralanan bu son bilgilerden sonra, şimdi de tanrıların neden oldukları ışıksal doğum olaylarını izlemeye ve anlamaya çalışalım:

“Çin’in en eski filozofu Lao-tse’nin annesi bir nurdan hamile kalmıştır...

“Çin İmparatoru Yu’nun annesi, gezinti yaparken kendisine bir yıldız isabet etmiş, ve bu ışıktan hamile kalan kadın, Yu’yu doğurmuştur.” (36:32,101)

“Kuzey Çin’de Liao sülalesini kuran ilk İmparator Apa-Chi, annesinin üzerine düşen bir ışık sonucu doğmuş idi.” (73:83)

“Çin tanrısı Shang-Ti, doğumu da kontrol edebilen bir tanrıdır. Tanrı Ti, saygıdeğer bir Kral ve devlet oluşturmak ister. Chou sülalesinin atası olan Kral Hou-Tzu, annesinin Tanrı Shang-Ti’den etkilenmesi üzerine doğar...

“M.Ö.1358 yılında Yü-Nü isimli bir çinli kız, bir ağacın yanında

oturmaktayken, birden ışıktan bir top bu kızın üzerine düştü ve kız bu ışıktan hamile kaldı.” (75:85,95)

Ve bu çinli önderlerin doğmasına neden olan bu tanrısal ışıkların fonksiyonunu anlayabilmek için, şimdi öncelikle eski İskandinav ülkelerinden ilginç bir örneği izleyelim:

“Tanrı Donar (Thor)’ın attığı çekiç onun yıldırımıydı. Atıldığında geri dönen bu çekiş yıldırımın ismi “Mjolnir” yani tahripçi idi. Bu yıldırım aynı zamanda kadınlara çocuk bereketi sağlardı.” (67:194)

Daha önceki örneklerle birlikte düşünüldüğünde anlaşılacağı üzere, kadınların üstüne yöneltilen özel ışık huzmeleri onları etkileyerek ışıksal bir döllenmeye neden olmaktadırlar. Ve Tanrı Donar’m bir çeşit lazer silahını düşündüren çekicinin geri dönmesi olayının gerçekte bir göz yanılgısı olduğu, cihazdan gönderilen her ışık topundan sonra aynı olayın tekrarlanabilmesinden kaynaklandığı düşünülebilir. Silah olarak tahripçi bir işlev gören bu ışık çekici ya da kümesinin tesir şiddeti azaltıldığında, öldürmek bir yana yeni bir yaşamı başlatabildiğim görmekteyiz ki, şimdi bunun nasıl olabileceğini günümüz teknolojisinden bazı bilgiler ışığında anlamaya çalışalım:

“Tedavide kullanılan ışın cihazları ile savaşta kullanılacaklar arasındaki yegane fark, odaklanan ışığın miktarıdır. Tedavi için kullanılan bir infraruj lazeri, öldürücü bir silah haline getirilebilmektedir ki bu Amerika ve Rusya’da yapılmıştır...

“Sadece birkaç yüz vvattlık bir lazer gücü insanları anında öldürebilecek yeterliliktedir.”

“Başlangıçta insanların tedavisinde kullanılan Betatron ışınları daha sonraları bir silah haline getirilebilmiştir...”(34:81,84,150,155)

Ve şimdi de, gücü ayarlandığında insanlar üzerinde zıt tesir oluşturabilen bu ışınların üreme üzerinde nasıl bir etki yapabileceğini görelim:

“İyonize ışınlar denince, bir hedefe bir insana yöneltilmiş elektrik yüklü partikül iyonlar anlaşılır. İnsan vücudunun iyonize ışınlara gösterdiği tepki, bir takım yapısal değişiklikler şeklinde ol-

maktadır. Yumurtalıklar, ışınlara ilk olarak anında tepki gösteren en duyarlı bölgelerdendir.” (34:141-3)

Bu bilginin alındığı kaynakta, silah olarak kullanılan ışınların önce yumurtalıkları tahrip ettiği şeklinde bir bilgilendirme yapılmaktadır. Ancak, Betatron ışınlarından yola çıkarak, sürecin tersine çevrildiğini, yani iyonize türü ışınların silah işlevinden tedaviye çevrildiğini düşündüğümüzde, yumurtalıkları tahrip etmeden de etkileyebilmenin olabilirliği anlaşılacaktır.Ve, henüz tanrıların yaptıkları gibi uzaktan yöneltilen ve ihtimalen elektriksel etki yüklü ışınlarla olamasa da, bu ışıkla hamile bırakma olaylarına açıklık kazandırabilecek benzer bir yöntem günümüzde uygulanabilmektedir:

“Alınan Aerztezeitung adlı tıbbi yayın organının haberine göre, uzmanlar, döllenmemiş tavşan üreme hücresini tıpkı döllenmiş bir embriyon haline dönüştürdüler. Belirli bir dozda elektrik akımı verilerek başlatılan yumurtanın bölünerek çoğalması işleminden sonra, yumurta tekrar tavşanın döl yatağına yerleştirildi ve burada, dölüt normal gelişimini tamamladı.” (118:21)

Görüldüğü üzere, yumurta ismi verilen dişi üreme hücresi gerçekte erkek üreme hücresinin başlatıcı ve kromozomların yarısını sağlayıcı fonksiyonu olmadan da, bölünmeye ve tüm kromozomları kendisinden olan yeni bir canlı oluşturmaya yetkindir. İşte bu sürecin başlayabilmesi için ise, bir elektriksel akım ya da ışınla yumurta hücresi zarında mikroskobik bir açılımı gerçekleştirerek, içeriye erkek üreme hücresi girdiğinde başlayan işlemlerin aynısına neden olmak yeterli olmaktadır. Ve dikkat edilirse, günümüzde gerçekleştirilen bu prototip çalışmanın tanrıların mücizesinden tek farkı, bu dişi üreme hücresinin henüz onlar gibi dışarıdan değil de dışarıya alınarak döllenebilmesidir. Ve şayet tıp biliminin gelişim hızı düşünülecek olursa, bugün tavşan kobaylarda gerçekleştirilen “ bu işlemin, yarın insanlar için de söz konusu olacağını şimdiden

söyleyebilmek mümkün gözükmektedir .Ve, tarihin eski dönemlerinde Çin ve İskandinav ülkelerinde gerçekleştiğini gördüğümüz bu ışık doğum olaylarına benzer iki uygulamayı da şimdi eski Yu

nanistan’dan, ve hemen öncesinde ise bakire tavşan olayının anımsatan bir örneği eski Mısır’dan izleyelim:

“Apis ismi verilmiş olan öküz İlâhi bir hayvandır. Çünkü, Tanrı Ptah onu, bakire bir ineğe ateş şeklinde girerek doğurtturmuştur. Bu nedenle kutsal kara öküzün tanrıların ruhlarını taşıdığına inanılırdı.” (43:8) (67:77)

“Yunanistan’da bir yer olan Etolie bölgesi kralının kızı, Tanrı Zeus’un ilişkiye girdiği kızlardandır. Parıltılar saçan bir kuğu kuşu şeklinde kıza gelen Zeus, leda’ya seslenerek korkmamasını tenbih etti ve, “ben ışığım, birbirine benzeyen iki çocuğun annesi olmanı istiyorum” dedi. Bu olaydan sonra Leda’nm tanrısal ikizleri meydana geldi.” (98:21)

“Yarı Tanrı Perseus, Zeus’tan olmadır. Argos kralı bir tanrıyla konuşarak tahtına varis olacak bir oğlu olup olmayacağını danışır. Tanrı, ona değil ama kızma bir oğul verileceğini ve henüz o sağken tahtını ondan alacağını bildirince, Kral bu durumdan hoşlanmaz. Kızını Tanrı Zeus’tan korumak için yerin altına bir oda yaptırıp, tunç levhalarla tüm çevresini sağlamlaştırır. Ve kızını bir odaya yerleştirerek, yanına bir kadın görevli ve hücre etrafına da nöbetçiler diker.

Ne varki, Zeus alınmış olan bu İlâhi kararı yerine getirmek için, altın bir ışık yağmuru halinde toprağın içine girip Danae’nin oda tavanındaki tunç kaplamalardan geçer. Ve bu altın ışık yağmurundan hamile kalan Danae, Perseus’u doğurur.” (30:11, 30) (43: 79) (98:20-1)

Burada tunç levhalardan dahi sızarak Danae’nin etkilenmesini sağlayacak nitelikteki bu ışıkların Tanrı Zeus değil de onun gönderdiği ışınlar olduğu açıktır. Ve bu olayı anlamayı kolaylaştırması açısından şimdi tekrar iyonize ışınlar konusuna dönerek şu bilgiyi izleyelim:

“Partikül ışınlara karşı, otuz santimlik çelik beton karışımından meydana getirilmiş sığınaklar bile etkisizdir.” (34:149)

Ve şimdi konumuzun başlangıcındaki Alan-Hoa olayına dönerek, bu kutsal doğum olayını bir ışık-doğum olarak niteleyen bazı bilgileri izleyelim:

“Cengiz han, atasının ışık olduğuna inanılan Moğol hanıdır.

Alan-Hoa, kutsal bir ışıktan gebe kalarak Cengiz Han’ın atası Bodonçar’ı doğurmuştur.” (43:5,20)

Anımsanacak olursa, Alan-Hoa’nın yanına defalarca gelmiş olan kurt suratlı Tanrı’nın üzeri ışıltılıydı. Ve işte gerek bu gözlemin, gerekse de Alan-Hoa’nm söylemiş olduğu şu sözlerin, bu ışık ata inancına yol açtığı söylenebilir:

“Onun nuru vücuduma geçiyordu.” (65:8)

Fakat, bir ışığın ya da ışının vücut içerisine geçişinin algılanabilmesi mümkün olamayacağından, ihtimalen bu söz, giysisi ışıltılı varlıktan kadının vücuduna yansıyan nurlar nedeniyle söylenmiş olmalıdır.

Ve Bu olayın bir ışık-doğum olmadığını en belirleyici unsur ise; ışınsal etkileme yoluyla dölleme sadece, mevcut üreme hücresi kullanılmasıdır ki, böyle bir durumda ise doğan canlı tıpkı kobay tavşan uygulamasında olduğu gibi döllenen canlıya benzemek zorundadır. Halbuki, Alan-Hoa’dan doğan Tanrı Çocuklarından gerek diğerleri, gerekse de Cengiz han’m atası olan Bodonçar, suratı bir kurt suratına benzetilmiş olan varlıklardır ve;

“Altay kavimlerinde, Cengiz Han’ın atasının bir kurt olduğu 19. yüzyılda bile unutulmamıştı.” (73:43)

25. BÖLÜM

Kutsal Laboratuar Gıdaları

Tanrılar tarafından laboratuarlarda üretilenler sadece genetik insanlar ve Tanrı-insan melezi varlıklar değildir, laborant tanrılar, kendileri ve bazen de insanlar için suni gıdalar ya da dinsel terminolojideki ismiyle kutsal yiyecekler de üretmişlerdir. Şimdi bu konuda oldukça aydınlatıcı ve ilginç bilgiler içeren kaynakları incelemeye başlayalım:

“Ey kardeşler size meçhul kalmasını istemem ki, bütün atalarımız bulut altında idiler ve aynı ruhani yiyecekten yediler.” (57.B.6:10/1, 3)

Kutsal kitap İncil’in bildirdiği bu mucizevi olayla ilgili bazı ön bilgileri ise şimdi Tevrat’tan izleyelim:

“Çok merhametinden ötürü onları çölde bırakmadı. Onlara yol göstermek için gündüzün bulut direği, ve kendilerine ışık vererek yürüyecekleri yolu göstermek için geceleri ateş direği onların üzerinden ayrılmadı.” (57.A.14:9/15,19)

İsrail kavmini Mısır’dan çıkararak şimdi bulundukları topraklara götüren ve çölden geçiş anında ise onları güneşten koruyan bu Tanrı taşıyıcı dev bulut aynı zamanda onların yiyecek ihtiyacını da karşılamıştır. İşte bu kutsal gıdanın gönderiliş biçimi ve görünümünü, kutsal kitap Tevrat şöyle anlatmaktadır:

“Çöle doğru baktılar, ve işte rabbin izzeti bulutta göründü. Ve Rab Musa’ya söyleyip dedi: İsrailoğulları’na söyle, İşte ben sizin için gökten ekmek yağdıracağım. Sabahleyin ekmekle doyacaksınız, ve bileceksiniz ki Allah’ınız benim. Ve vaki oldu ki, sabahleyin ordugâhın etrafında çiğ düşmüştü. Ve düşmüş olan çiğ kalkınca, işte çölün yüzeyinde küçük yuvarlak bir şeyler vardı. Ve İsrail oğulları görüp, birbirine dediler: Bu nedir? Çünkü, o nedir bilmediler. Ve Musa onlara dedi: Bu, rabbin yemek için size verdiği ekmektir. Ve sabahtan sabaha her biri yiyeceği kadar ondan topladılar. Ve İsrail evi onun adını Man koydu. O, kişniş tohumu gibi beyaz, ve lezzeti ballı yufka gibi idi. Onu havanda döverlerdi, ve tencerede haşlar ve ondan pideler yaparlardı. Ve onun tadı taze yağ tadı gibi idi.” (57.A.2.4:16/4 31; 11/8)

Ve Mısır’dan çıkarken aldıkları gıdalar tükendiğinde, binlerce kişi Tanrı’nın kutsal bulutundan atılan bu kutsal gıda ile beslenmişler ve bu yardım olayı her sabah tekrarlanarak aylarca sürmüştür. Ve bir ekmek bir buğday olarak da kabul edilmiş olan bu kutsal gıdanın buluttan atılışı ile onu başka kimlerin yiyebildiğini ise şimdi Zebur’dan izleyelim:

“Yukarıdan Asuman’a emretti ve göklerin kapılarını açtı. Ve yemek için üzerlerine Man yağdırdı. Ve göklerin buğdayını onlara verdi. Her biri bu kudretliler ekmeğini yedi.” (57. A.16:78/23-5)

Bilindiği üzere, Asuman rengârenk ışıklardan oluşan kubbesel gökkuşağını simgelemektedir. Ve kutsal ekmek, kavmin mola verdiği yerin çevresine henüz sabah olmadan atılmakta olup, geceleri ise Tanrı bulutu daima aydınlatılmış haldedir. Puro biçimli bir taşıyıcıdan kubbemsi bir renk yansımasının, bu UFO (Tanımlanamayan Uçan Cisim)’nun uç kısmında bulunan yarı küresel bir cam kabin üzerinde oluştuğu düşünülebilir.

Ve Zebur’un anlatımıyla, kudretlilerin kendileri için hazırladıkları ve gerektiğinde insanlara da verdikleri bu besin maddesinden kutsal kitap Kur’an ise şöyle söz etmektedir:

“Onları, üstlerindeki bulutla gölgelendirdik, Onlara kudret helvası indirdik. Size rızk olarak verdiğimizin en temiz ve güzellerinden yiyin, dedik.” (26:7/160)

Ayetteki son cümleye dikkat edilecek olursa, çok çeşitli gıda türlerinin değil sadece mevcut olan rızkın en temizlerinin kastedildiği açıktır. Şimdi bu sözün söyleniş nedenini Tevrat ayetleri yardımıyla anlamaya çalışalım:

“Ve geceleyin ordugâhın çevresine çiğ indiği zaman, üzerine Man inerdi.” (57.A.4:ll/9)

Bu ve önceki bazı ilgili ayetler ışığında tahmin edileceği üzere, erimemesi için güneşin olmadığı gece serinliğinde atılan bu maddenin gerek yer ısısından gerekse de pislikten etkilenmemesi içinse, daha öncesinde çiğ serpilmektedir. Ve güneşin doğmaya başlamasıyla beliren çiğe saplanmış Man taneleri şayet zamanında toplanamazlarsa hızlı bir bozulma ve kokuşmaya uğramaktadırlar:

“Ve güneş kızınca, Man erirdi. Ve bazıları ondan sabah ileri vakte kadar bıraktılar ve kurtlanıp koktu.” (57.A.2:16/20-l)

İşte, Kur’an’ın bahsettiği, “en temiz ve güzellerinden yiyin” sözü ihtimalen bu tür bozulma olaylarını kasten söylenmiş olmalıdır. Bu işin garip tarafı ise, gerek kudretliler gerekse de bu kudretlilerin kulları için hazırlanmış olan bir gıdanın ısı etkisiyle erimesine ve bakteriyel etkiyle kokuşmasına engel olunamamasıdır.

Ve Tanrı’nın çaresiz kaldığı başka durumlar da söz konusu olup, yine gıdayla ilgili olan bu olayı şimdi bazı Tevrat ayetlerinden izleyelim:

“Ve Musa, kavimdeki herkesin çadırlarının kapısı önünde ağlamakta olduğunu işitti. Ve Rabbin bu duruma kızması Musa’nın gözünde kötü oldu. Ve Musa Rabbe dedi: Niçin kuluna kötülükle davranıyorsun. Bütün bu kavime ben mi gebe kaldım. Bütün bu kavime vermek için ben mi et bulayım? Çünkü, bize et ver de yiyelim, diyerek bana ağlıyorlar. Ve eğer benimle böyle davranırsan beni hemen öldür de sefaletimi görmeyeyim.” (57.A.4:11/10-5)

Görüldüğü gibi, halk artık ne kadar lezzetli ve kutsal da olsa, aynı gıdayı yemekten o denli bıkmıştır ki, çocuklar gibi ağlayacak bir hale gelmiştir. Ve bu durumu izleyen tanrıları ise, onlara et ya da değişik bir gıda yaratmak yerine kızmakla yetinmektedir ki, bu ise Musa peygamberi kızdırarak onu bu tür bir isyana yönlendirebilmiştir. Ve Tanrı, kavmi kutsal yiyeceğin daha değerli olduğuna ikna ve sakinleştirme işi için Musa’ya yardımcılar tayin ederek onun yükünü hafifletir, ardından ise onlara et de vereceğini söyleyerek bunu şöyle gerçekleştirir:

“Ve Rab Musa’ya dedi: Kavmin ileri gelenleri olduğunu bildiğin İsrail ihtiyarlarından bana topla, onları toplanma çadırına getir ve orada seninle dursunlar. Ve ineceğim, ve seninle orada söyleşeceğim. Ve yalnız sen taşımayasın diye, kavmin yükünü seninle beraber taşıyacaklar. Ve kavme de; yarın et yiyeceksiniz.

Ve Musa Rabbin sözlerini kavme söyledi ve kavmin ihtiyarlarını topladı, onları çadırın etrafında durdurdu. Ve Rab bulutta indi ve ona söyledi. Ve onlar o zaman peygamberlik ettiler, fakat bir daha etmediler.

Ve Rab tarafından bir yel çıktı, ve denizden bıldırcınlar getirdi. Ve ordugâhın etrafında bu tarafta bir günlük yol, ve o bir tarafta bir günlük yol kadar, yerin yüzünden yukarı iki arşın kadar yüksekliğinde olmak üzere yere düşürdü. Ve bütün o gün ve bütün o gece, ve bütün ertesi gün kavim kalkıp bıldırcınları topladılar.” (57. A.4:11/16-32)

“Göklerde şark yelini estirdi. Ve kuvveti ile cenup yeline yol gösterdi. Ve eti, onlar üzerine kanatlı kuşları yağdırdı. Onları konakları ortasına ve oturdukları yerlerin çevresine düşürdü. Böylece yediler ve çok doydular.

Ve henüz iştahları üzerlerinde, yiyecekleri daha ağızlarında iken Allah’ın öfkesi onlara karşı yükseldi. Ve en semizlerinden öldürdü. Ve İsrail’in yiğitlerini yere serdi.” (57.A.16:78/26-31)

Anlaşılacağı üzere; yardımcılar tayin edilerek halk bir gün kadar oyalanırken, bu sırada deniz üzerinde tespit edilen kuş sürülerinden büyük bir grup çevresinde iki ayrı yönde meydana getirilen rüzgarlarla konaklama yeri çevresine sevk gerçekleşmiş ardından ise, öldürülerek düşürülen bıldırcınlarla bu kavim beslenebilmiştir. Ve gerçekleştirilen kısmi imha olayı ise, bir daha böyle bir isteğin oluşmasını engellemeye yönelik olsa gerektir.

Tanrı neden yoktan et var edememiştir de, tam bir gün kadar araştırıp uğraşarak kuş toplamaya yönelebilmiştir? Tanrı, ne kadar değerli ve lezzetli de olsa tek tip gıdanın insanlardaki bıkkınlık mekanizmasını harekete geçirdiğini bilmiyor mu ki, kavim bıkkınlıktan ağlayacak hale gelene kadar, istekte bulunana kadar harekete geçmemiş ve geçtiğinde ise hazır et veya et hayvanları oluşturmak ya da getirmek yerine sadece et fakiri olan küçük kuşlara yönelebilmiştir? Şimdi bu kuş toplama olayı ile ilgili bir Kur’an ayetini gördükten sonra, ardından Tanrı’nın yaratma gücünden söz eden ilginç bir ayeti izleyelim:

“Onlara bıldırcın indirdik.” (26:7/160)

“Bir şeyin olmasını dilediğimiz zaman sözümüz ancak ona bir “Ol!” dememizden ibarettir, bizim. O da derhal oluverir.” (26:16/40)

İşte bu ayete göre, ONLAR her şeyi anında ve yoktan oluşturabilmektedirler. Ama aynı zamanda, böylesine bir rızkı bile yaratmak bir yana ardarda her gün dahi toplayamamaktadırlar, üstelik de böyle uğraşarak kuş toplamak hiçte tanrısal olmayıp söylenenlerle bağdaşmamaktadır.

Ve ihtimalen Tanrı taşıyan bulutun yetenekleriyle rüzgârlarla yönlendirilerek getirilen bu bıldırcınlardan ve imha olayından sonra halk bir daha et istememiştir. Ancak ardarda devam eden kutsal gıda Man; bıkkınlığı had safhaya ulaştırdığında bu kez sebze türü gıdalara karşı bir talep oluşmuş, ama karşılığında sadece nasihat alınabilmiştir:

“Hani siz: Ey Musa, bir çeşit yemeğe mümkün değil dayanamayız. O halde bizim için Rabbine dua et de yerin bitirdiği şeylerden sebze, sarımsak, mercimek, soğan çıkarsın, demiştiniz. Musa da: O hayırlı olanı, şu daha aşağı olanla değiştirmek mi istiyorsunuz? Öyle ise bir şehre inin, çünkü orada sizin istediğiniz var, demişti.” (26:2/61)

“Hani Tih çölünden çıktıktan sonra, şu kasabaya girip dilediğiniz yerde istediğinizi bol bol yiyin, demiştik.” (26:2/58)

Bu Kur’an ayetlerinde de birçok benzerinde olduğu gibi, aynı Tanrı’ya tâbi olmaları nedeniyle Yahudilere direkt bir hitap yapılmaktadır. Ve görüldüğü üzere, talepler yine belirdiğinde Yahudilerin atalarına önce Man övülmüş, ikna edilemeyecekleri anlaşılınca ise bu yiyeceklerin bilindiği bir kasabanın yeri bildirilmiştir. Yahudi kavmi bu isteklerini, çölden çıkıp toprak bir bölgeye ulaştıklarında ve et gıdasına hiç değinmeden yapmış olup, Tanrının hiç değilse bu basit sebzeleri topraktan bitirebilmesini ummuşlar ama sadece bir yönlendirme bulmuşlardır. Anlaşılan odur ki, söz konusu olan; on binlerce kişiye bir kaç çeşit sebze oluşturmak ise, imkânlar yetersiz kalmakta ve “ol” demek yetmemektedir. Ve denilebilir ki; bu söz geniş kapsamlı olmaktan çok, mevcut dinlerin kurulması sırasındaki uygulamalar için, yapılması planlananların bir emir komuta anlayışı içinde hemen gerçekleştirildiğini belirtmek açısından söylenmiş olmalıdır. Yani, Tanrı ve yanındakiler, gerçekte sınırsız ve mucize nitelikli bir güce sahip olmasa gerektirler.

Ve nihayet, varılmak istenen verimli Eriha topraklarına ulaşıldığında artık gerek kutsal gıda Man’a, gerekse de bıkkınlıktan doğan isteklere ihtiyaç kalmayıp normal yaşama dönülebilecektir: “Ve memleketin mahsulünden yediler. Ertesi gün Man durdu, ve artık İsrailoğullarının Man’ı yoktu.” (57.A.6-.5/11/2)

“İbraniler ünlü göçleri sırasında Tanrının sürekli olarak her gün gökten indirdiği Kudret Helvası’nı yiyerek açlıktan korunmuşlar, böylelikle ölmemişlerdi.” (43:49)

Şimdi, çok uzun süre alınmasından kaynaklanan bıkkınlık etkisi bir kenara bırakılacak olursa, on binlerce insanı uzun bir süre boyunca besleyen bu kutsal gıdanın, doyuruculuğun yanı sıra insanın ihtiyaç duyduğu tüm temel maddeleri de içerdiği açıktır. Bunu, Musa peygamberin söylemiş olduğu, “o hayırlı olanı, şu daha değersiz olanlarla bir mi tutuyorsunuz” anlamındaki sözlerinden anlamak mümkündür. Ve denilebilir ki, az bir miktar Man ile hem tokluk sağlanmakta, hem de tüm sebze ve diğer gıdalardan alınabilecek temel maddelerin hepsi verilebilmektedir. Burada en önemli husus ise, ne kadar az miktarlarda tüketilmiş olsa da on binlerce insana yetecek kadar Man’ın bir günde, üstelik her gün tekrarlayarak nasıl üretilebilmiş olduğudur ki, işte bu doğal sorunun cevabını günümüz kimya biliminin sağladığı veriler ışığında anlamamız mümkündür:

“Genetik araştırmalar bize geniş ufuklar açmaktadır. Zararlı bakterileri insana yararlı hale getirmek, hatta onlara besin maddesi yaptırmak artık gerçekleşiyor.” (141:6)

“Bilimsel adıyla Rekombinant DNA Teknolojisi sayesinde, bakterilerin ticari amaçlı proteinler üretebilme kabiliyeti büyük ölçüde geliştirilebilmektedir.” (160:42)

Görüldüğü üzere, bir zamanlar için sadece hayal olarak nitelenebilecek olan, “mikroorganizmaları istenilen tarzda birer gıda işçisi olarak programlayıp onlara istenilen özellikte gıdalar yaptırmak” düşüncesi gerekli teknolojiye ulaşıldıktan sonra tam bir bilimsel gerçeğe dönüşebilmektedir. Ve Tanrı’nın oluşturduğu kutsal gıdanın belli bir ısı ortamına ulaşıldığında kokuşmaya, kurtlanmaya başladığı dikkate alınacak olursa, onun ya da ekibinin de bu tür bir bakteri kültüründen yararlanarak bir laboratuar üretimi yaptıkları açıktır. Ve gözle görülemeyecek kadar küçük varlıklarla bu işlemin nasıl böyle kolayca başarılabildiğine ise şu bilgiler yeterince ışık tutacaktır:

“Yapıları itibariyle en küçük canlı varlıklar olmalarına rağmen, mikro organizmalar hemen hemen tüm basit bileşiklerden proteinler, karbonhidratlar, yağlar ve vitaminler dâhil, besinlerimizin tüm karmaşık bileşiklerinin sentezini yapma kabiliyetindedirler.” (167:39)

Anlaşılacağı gibi, birer gıda işçisi olma kabiliyeti bakterilerde zaten bulunmaktadır? Nitekim üzerlerinde hiçbir bilimsel müdahale yapılmayan bazı bakteri türlerinin asırlardan beri yoğurt ve peynir diye adlandırdığımız zengin nitelikli gıdaları ürettiklerini hepimiz bilmekteyiz. Bu üretim için kullanılan sütü eğer ayrıştıracak olursak çok az miktarının katı madde, hemen hemen tamamının ise su olduğunu görmekteyiz ki, bakteriler işte bu su ağırlıklı ortamı oldukça yüksek oranlı bir katı madde ortamına dönüştürmektedirler. Ve üzerlerinde yapılacak genetik kodlamalar sonucunda ise, çok daha değişik tür ve niteliklerde gıdalar üretebilen işçiler oluşturabilmek mümkün olacağı gibi, bu maddelerin sınırsız denecek miktarlarda çoğaltılması, bu sürecin hızlandırılması da başarılabilecektir. Nitekim bazı bakteri türlerinin doğasında, zaten çok hızlı bir sentez yeteneği mevcuttur:

“Ekmek mayasının çoğaltılması ve protein üretmeleri için seçilen mikro organizmalara gerekli besleyiciler; potasyum, fosfor, kükürt, magnezyum gibi elementleri içeren basit inorganik bileşiklerdir. Protein oluşturabilmeleri için gerekli olan nitrojen ise, amonyum tuzlarından sağlanır. Mikrobial işlemle gerçekleştirilen protein sentezinin hızı çok süratlidir. Bir deney tüpü hacmindeki ekmek mayası, iki hafta sonra tam 100 tonluk bir hacme erişmekte olup, bu kütlenin yarısı ise saf proteindir. Bu işlem, mikro organizmalar yardımı ile protein üretilmesinin, dolayısıyla da sentez hızının tipik bir örneğidir.” (167:39)

Ve anlaşılan o ki, sadece ufak bir cam tüp hacmindeki maddeden günde yaklaşık 3 ton saf protein elde etmek oldukça kolaydır. Bunun için yapılacak nihai işlem ise, hazırlanan bakterilere doğada bol miktarda bulunan bazı inorganik maddeleri sunmak, karşılığında ise besleyici niteliği yüksek besinleri almaktan ibarettir.

Şimdi tekrar Tanrı’nın ürettiği kutsal laboratuar gıdasına dönerek, bu yaptıklarına karşı ona yöneltilmiş teşekkür niteliğindeki bazı sözleri Tevrat’tan izleyelim:

“Ulusuna karşı davranışın o denli değişik ki! Onlara, meleklerin besininden verdin. Yorulmak bilmeden onlara cennette hazırlanmış ekmek gönderdin.” (58.3:16/20)

Bu sözlerin biyolojik meleklerle ilgili kısmına katılmak mümkündür. Fakat Man denilen özel gıdanın formülün belki cennette ama bu olayda dünyada oluşturulduğunu düşünmek daha doğru olabilecektir. Ve yine günümüz bilimsel verilerinden görüldüğü üzere, bu iş hiçte öyle yorucu olmayıp, üstelik Tanrı’nın bulutu da bu iç için yeterince geniş hacimlidir. Ve bir bulut olarak nitelenmekte olan Tanrı taşıyıcı araçtan atıldığı belirgin olan bu kutsal gıdanın, aynı araç içerisinde üretilmiş olduğu da söylenebilir.

Ve şimdi, Tevrat’ın tanımıyla “Man”, Kur’an’ın anlatımıyla “Kudret Helvası”, ve Zebur’un tabirleriyle ise “Göklerin Buğdayı”, “Kudretlilerin Ekmeği” olarak bilinen suni gıdanın, bu kez binlerce yıl öncesinde değil günümüzde 19 ve 20. yüzyılda gözlemlenmiş örneklerini izleyelim:

“19. yüzyılın ünlü gizemli olaylar araştırmacısı Charles Fort, 1841 ve 1846 yıllarında Anadolu’ya Manna yağdığını belgelemiştir. M. J. Teesdale isimli araştırmacının Science and Gossip adlı dergide yayınlanan yazısında belirttiklerine göre ise, 1846 yılında Anadolu’daki bir kıtlık sırasında bir kaç defa Manna yağdığı görülmüştür. Üstelik bir keresinde Kutsal helva yağmuru birkaç gün hiç kesilmeden devam etmiştir. İngiliz bilim dergisi Nature’nin Ocak 1891 tarihli sayısında bilim adamlarının “liken” ismini verdikleri bir maddenin, Anadolu’ya yağdığı belirtilmektedir. Bu maddeden ekmek yapılmış ve oldukça güzel bir tadı olduğu görülmüştür.” (83:162)

İşte, birbirinden değişik tarihlerde ve bir keresinde tam bir kıtlık hali yaşanırken yağdırılan bu gıda maddesinin, Yahudilere verilenlerle benzerliği ortadadır; fakat bu seferki kutsal buğdayın aynı Tanrı ve melekleri tarafından atıldığını belirleyebilmek mümkün değildir. Ancak, dünyanın hiçbir bölgesinde değil de binlerce yıl önceki olayın gerçekleştiği Orta-Doğu bölgesi civarında tekrarlanan bu olay, ne ilginçtir ki yine aynı civarda, bu kez 19. değil 20. yüzyılda tekrarlanacaktır:

“Mardin’in Cizre ilçesinin Cudi dağı yakınlarında bulunan Kivah ormanlarının çevresindeki 50 kilometrelik alana üç günden beri çok miktarda Kudret Helvası yağmaktadır. Meşe yapraklarının üzerine düşen Kudret Helvası’ndan köylüler toplayarak satmaktadırlar. Kudret Helvası’nın kilosu Cizre’de 350, Mardin’de ise 500 kuruştur.

Tatlı bir tadı olan Kudret Helvası büyük rağbet görmektedir. Köylüler, bu maddenin geceleyin Cudi dağı üzerinden kayan beyaz bulutların ormanın üzerinden geçtiği sırada toz şekeri gibi ufak taneler halinde yağdığını söylemektedirler.” (177.2:1)

O dönemlerde üretilen şeker kristallerinin şimdikilerden çok daha iri taneler halinde olduğu düşünülecek olursa, bu maddenin İbranilerin en küçük bitki tohumu kişniş ile tanımladıkları buğdayıyla aynı boyutlarda olduğu açıktır. Ve Museviler, tanrılarının buluttan attığı kutsal ekmeğin tadını balla, rengini ise beyaz renkle tanımlamaktaydılar ki, bu açılardan da iki madde arasında aynılık mevcuttur. Ve her iki maddeden de ekmek yapılabilmekte, her ikisinin de tadı güzel olarak değerlendirilmektedir. Gerçi, çölde olduğu gibi koruyucu çiğ serpilmemektedir ama atılma işlemi için seçilen yerin orman kenarı olması ve bu tabanın, geniş yüzeyli meşe yapraklarıyla tamamen kaplı bulunuşu da bir açıdan aynı işlevi görmektedir. Ve her ne kadar çöl kadar sıcak olmasa da, bölge ikliminin benzer olumsuz etkisini azaltmak için olsa gerek, bu ilginç gıda maddesinin asırlar sonrasında da aynı serin ortamda, gece saatlerinde atıldığını görmekteyiz.

Yağdırılma nedeni hakkında çok çeşitli tahminler yürütülebilinecek ama yeterli bilgi olmadığından somut bir şey de söylenemeyecek olan Anadolu Manna’sını şimdi bir yana bırakarak, yine binlerce yıl önce gerçekleşmiş olan sınırlı ama yine kutsal nitelikli gıda yardımlarını izleyelim:

“Çölde bir günlük yol yürüdü ve gelip bir ağacın altında oturdu. Ve yatıp uyudu. Ve işte bir melek ona dokundu, ve ona dedi: Kalk yemek ye, çünkü gideceğin yol senin için uzundur. Ve baktı, ve işte başı ucunda pişmiş bir pide. Ve yedi, ve o yemeğin kuvveti ile kırk gün Allah’ın dağı Horeb’e kadar yürüdü.” (57.A.10:19/4-8)

Bu gıda yardımı, çölde bir üs konumundaki Horeb’de bulunan Tanrı ile bir randevusu olmadan görüşmeye giden İlya peygambere yapılmıştır. Bulunduğu dağa ulaşacak bir yönden çöle giriş yapan ve bir süre sonra zor duruma düşen peygamberini algılayan Tanrı, ona gıda yollayarak kendi çabasıyla dağa ulaşmasını sağladıktan sonra aralarında şu konuşma geçecektir:

“Ve ona dedi: İlya burada ne işin var? Ve dedi: Orduların Allah’ı Rab için, çünkü İsrailoğulları senin ahdini bıraktılar, senin mezbahlarını yıktılar ve senin peygamberlerini kılıçla öldürdüler. Ve ben, sadece ben kaldım.” (57.A.10:19/9 -10)

Burada söz edilen peygamberler İlya’nın yardımcıları olup, peygamber durumu öğrendiğinde yanına yiyecek dahi almadan aceleyle harekete geçerek, nerede olduğunu bildiğini Allah’ına doğru kaçmış, durumu ona bildirmiştir. Ve bu olayda bizim için önemli husus ise, İlya’ya verilen bu ekmek benzeri gıda ile, onun bir kaç haftalık gereksinimin ve açlık duygusunun ortadan kaldırılmış olmasıdır ki, bu besinin çok özel koşullarda hazırlandığı açıktır.. Ve İlya peygamber daha sonraları da görevini sürdürmüş ve ara sıra kaçmak zorunda kaldığı yerlerde de bu tanrısal gıda yardımı gerçekleşmiştir:

“Nerede bulunursa bulunsun, gizlendiği yerde, Allah tarafından ona yiyecek ihsan edilmiştir.” (95:1 /698)

Ve şimdi de tanrıların da yemek yediğine dair bazı bilgileri, diğer bazı ulusların dini bilgilerinden izleyelim:

“Çinliler’in tanrısal varlıklarından Chang Kuo-Lao ihtiyar görünümlü bir adamdır, tüm bu tanrısal varlıklar bazen aralarında ziyafetler düzenlemekteydiler.” (75:97)

“Yunan Tanrıları, Ambrosia denilen bir çeşit bal ile beslenirlerdi.” (30:2)

“Yunan tanrıçası Demeter’in, Eleusis bölgesi kralının oğlu Demophon’u bir Tanrı besliyormuş gibi bir tür nektar ile beslediğinden söz edilmektedir.” (30:13)

“Hint tanrısı Pushan daima, sıcak bir bulamaca benzetilen tanrısal bir gıda ile beslenmekteydi.” (36:219)

Tıpkı Musevilerin Kudret Helvası gibi tek tip ve özellikli görünen bu gıdaları tüketenler şüphesiz ki biyolojik tanrılar olmalıdırlar. Ve anımsayacak olursak, Davut peygamberin kitabı Zebur’da Kudret Helvası’nı asıl tüketenlerin tanrılar olduğu vurgulanmaktaydı:

“Ve yemek için üzerlerine Man yağdırdı. Ve göklerin buğdayını onlara verdi. Her biri bu Kudretliler ekmeğini yedi.” (57.A.16:78/24-5)

Ve şimdi de İsa peygamber zamanında gökyüzünden gıda indirildiğine dair Tanrı’nın verdiği bazı bilgileri kutsal kitap Kur’an’dan izleyelim:

“Hani havarilere: Bana ve peygamberime iman edin diye ilham etmiştim. O vakit havariler: Ey Meryem oğlu İsa, Rabbin bizim üstümüze gökten bir sofra indirebilir mi? demişti. O da: Eğer inanmış adamlarsanız Allah’ın kudretinden ve benim peygamberliğimden şüpheye sapmaktan korkun, demişti. Şöyle dediler: İstiyoruz ki biz ondan yiyelim, senin bize hakikaten doğru söylediğini bilelim, ve biz de bunun üzerine şahitlik edenlerden olalım. Meryem oğlu İsa dedi ki: Ey Allah, hey bizim Rabbimiz, üstümüze gökten bir sofra indir ki senden bir mucize olsun. Allah dedi: Ben onu sizin üzerinize şüphesiz indiriciyim.” (26:5/111-15)

Ve bu gıdanın gerçekte nereden indirildiğine ışık tutması açısından şimdi kutsal kitap İncil’den kısa ama ilginç ve düşündürücü bir bilgiyi görelim:

“İsa altı gün sonra Petrus, Yakub ve Yuhanna’yı yanına aldı ve onları yüksek bir dağa çıkardı. Bir bulut gelip onlara gölge saldı ve buluttan: Onu dinleyin, diye bir ses geldi. Çok korkmuşlardı.” (57.B.2:9/2, 6, 7)

İşte yere gölgesi düşen, havada sabitleşebilen bu bulutun yere kadar inip tekrar havalanabilme ve çok daha önemlisi yolcu taşıyabilme özelliği de bulunmaktadır:

“Ve işte iki kişi onunla konuşuyorlardı. Ve vaki oldu ki onlar İsa’nın yanından ayrılırlarken ve buluta girerken şakirtler (havariler) korktular. Ve onlar sustular ve o günlerde kimseye gördüklerinden bir şey söylemediler.” (57.B.3:9/30-6)

Ve şüphesiz yine bu nitelikli bir buluttan verilmiş, tanrıları getirip götüren bir taşıyıcı da üretilmiş olan gıdalardan yiyebilen bir başkası da bulunmakta olup, kutsal kitap Kur’an bu olayı şöyle haber vermektedir:

“Zekeriya ne zaman kızın bulunduğu mihraba girdiyse, onun yanında bir yiyecek buldu. Meryem! Bu sana nereden geliyor? deyince, O da: Bu, Allah tarafından! derdi.” (26:3/37)

26. BÖLÜM

İsa’nın Ölüm Senaryosu

İsa peygamberin çarmıhta öldürülme olayı önceden belirlenmiş bir senaryo olup, tekrar dirilmesi ise bu tanrısal oyunun amaçlanan sonucunu teşkil etmektedir. Şimdi bu ilginçlikler senaryosuna neden gerek duyulduğu, sonuçlarını ve nasıl gerçekleştirildiğini anlamaya çalışalım.

“İsa havarilerine öğretir, ve onlara derdi: İnsanoğlu, insanların eline verilecek ve onu öldürecekler, ve öldürüldükten üç gün sonra dirilecektir. Fakat, onlar bu sözü anlamayıp kendisinden sormaya korkarlardı.” (57.B.2:9/31-2)

Görüldüğü gibi, İsa peygamber daha ilk günlerden itibaren sürekli bu konuya değinmekte ve kendi ölümünü haber vermektedir ki, böylece bu olayın gerçekleşebilirliğine zihinler alıştırılmaktadır. Ve böyle bir olaya neden gerek olduğu ise, ilerleyen zaman içerisinde havarilere şöyle açıklanacaktır: “Doğrusu ve doğrusu size derim: Buğday tanesi yere düşüp ölmezse o yalnız kalır, fakat ölürse çok mahsul verir. Ve ben yerden yukarı kaldırılsam, bütün insanları kendime çekeceğim.” (57.B.4:12/24,32)

İsa’nın, dolayısıyla da Tanrı’nın amacının bu ölüm olayı yardımıyla çok geniş kitlelere ulaşmak olduğu açıktır. İsa yeni bir dini, daha doğrusu aynı dinin tamamlayıcısı olan değişik bir uygulamasını Kudüs’teki Musevilere kabul ettirmeye çabalıyordu. Bunu, Mekke’deki Müslümanlara ek bir öğretiyi anlatabilmek için verilen uğraşıya benzetebiliriz. İşte bu denli zor bir işi başarabilmek için gerekli olan ilk adım için dahi, başlangıçta İsa’nın birçok mucize göstermesi sağlanmış ve ancak böylelikle çevresinde ufak bir grup oluşabilmiştir. İsa peygamberin eski şeriatı tamamlamak için getirdiğini söylediği bu yeni öğretinin içindeki en önemli husus, ölümden sonra hayatın varlığını ve ölen herkesin tekrar dirileceğini bildiren, bunu dikkate alarak yaşanmasını isteyen hükümlerdi. İşte bu alışılmadık yeni hükümler ve temelde buna bağlı olarak gelişen yeni şeriat, güçlükle oluşturulan çok küçük bir grup dışında kabul göremeyip, gerekli somut veriler olmadıkça göremeyeceği de açıktır. Ve İsa’nın daha ilk günlerden beri öğretisine paralel olarak bildirdiği kendi ölüm ve tekrar dirilim haberi dikkate alınacak olursa, onun sabırla, gereken bir sonucun zeminini hazırladığı anlaşılabilir. İşte bu sonuç ise, söz konusu ölüm sonrası hayata hızla inanmayı sağlayacak olan yaşanmış bir ölüp-dirilme olayıdır ki, İsa peygamber elinden gelen hemen her şeyi yaparak adeta öldürülmek için uğraşmış ve o dönem kurallarına göre çarmıhta can verdikten üç gün sonra ise tekrar dirilerek kendi öğretisine somut bir kanıt oluşumunu sağlamıştır. Bu çarpıcı olaydan hemen sonra havariler tarafından halka verilen mesaj ise daima şöyle olacaktır: İşte İsa’nın sözlerine tam anlamıyla inanan herkes onun gibi dirilecek ve göklerde yaşamaya devam edecektir; fakat İsa insanlar bunu görebilsin diye ayrıcalıklı olarak bu dünyada iken dirilmiş ve kısa süre sonra ise diğer dünyaya gidip yaşamak için aramızdan ayrılmıştır.

Evet, İsa ayrılmasına ayrılmıştır ama bu ayrılanların bir değil iki İsa olduğunu ve bu olayın nasıl gerçekleştirildiğini konumuzun sonlarına doğru anlamış olacağız. Şimdi, çok önceden amaçlanan ve başarıyla gerçekleştirilen bu senaryonun etkisi oldukça büyük sonuçlarını izleyelim:

“On bir havari Galile’ye İsa’nın onlara tayin ettiği dağa gittiler. Ve İsa’yı gördükleri zaman ona secde kıldılar. İsa yanlarına geldi ve onlara söyleyip dedi: Şimdi siz gidip, bütün milletleri şahit edin. Size emrettiğim her şeyi tutmalarını onlara öğretin.” (57.B.1:28/16-20)

İsa peygamberin dirildikten sonra ve dünyadan ayrılmadan bir süre önce verdiği bu genel talimat üzerine harekete geçen havariler, şahit oldukları olayın verdiği inançla çok kapsamlı bir misyonerlik faaliyetini başlatmışlar ve bunu hiç ara vermeden (ki halen devam etmektedir) bıkmadan usanmadan sürdürmüşlerdir. Ve sonuca İsa’nın verdiği mesel açısından bakarsak, İsa ölmüş ama mahsulü çok olmuş, O dönemlerde büyük bir hızla onlarca ülkeye yayılarak yüz binlerce taraftar toplayan bu genişleme bugün iki milyar kadar İsevi ile dünyadaki en büyük din konumuna gelebilmiştir. Ve bu olayın başarılabilmesindeki en büyük itici güç ise; o güne kadar çekinik davranan havarilerin birden öldürülme korkularını üzerlerinden atıp, İsa gibi tekrar dirileceklerine dair güçlü bir inanç duymaları olmuştur ki, işte bu inançla başlatılan misyon konuşmalardan ilki şöyle gerçekleşir:

“Ey İsrailliler, bu sözleri dinleyin. Nasıralı İsa’yı haça gerdiniz ve öldürdünüz. Allah onu tekrar diriltti. Şimdi bütün İsrail evi gerçekten bilsin ki, haça gerdiğiniz bu İsa’yı Allah hem Rab, hem Mesih tayin etmiştir.

Ve Petrus, başka birçok sözlerle şehadet edip onları teşvik ederek kendinizi kurtarın, dedi. Onun sözünü kabul edenler vaftiz oldular ve o gün üç bin kadar kişi onlara katıldılar.” (58.B.5:2/22-41)

Tahmin edileceği üzere, bu kitlesel katılışları sağlayan bu teşvik edici sözler, İsa’nın yeniden diriliş olayını hatırlatan ve onun öğretisinin ne denli doğru olduğunu vurgulayan bilgileri içermektedir. Üstelik en önemlisi ise, onun bu dirilişine ve sözlerine iman edenler ölmeyecek, onun gibi ebedi bir yaşam sürebileceklerdir. Ve sonuçta görülen o büyük rağbet, işte bu şartların etkisiyle gerçekleşmiştir.

Ve yeni öğretiye bu hızlı yöneliş karşısında Musevi din adamları kayıtsız kalmayıp, yapılan bir diğer çalışmaya engel olacaklardır:

“Ve onlar kavime söylerken kâhinler, mabedin kumandanı ve sadukiler, onlar kavime öğreterek İsa’da gerçekleşen ölülerden kıyamı ilan eyledikleri için üzerlerine geldiler ve hapishaneye koydular. Fakat o ana kadar sözü işitmiş olanların birçoğu daha iman ettiler ve sayı beş bin kadar oldu.” (57.B.5:4/1-4)

Oluşan bu tabanın etkisiyle tepkiler belirmeye başladığında, halkın daha genel bir tepkisinden çekinilecek, ve havariler serbest bırakıldığında ise yeni öğretinin yolu açılmış olacaktır:

“Allah’ın sözü büyüyordu. Ve Kudüs’teki şakirtlerin sayısı çok artıyordu. Kâhinlerin birçoğu da imana itaat ediyorlardı.” (57.B.5-.6/7)

Görüldüğü üzere, tekrar dirilme plânı işe yaramış ve öğreti Kudüs’te hızla yayılarak Yahudi din adamları dahi bu yeni öğretiye itaate mecbur kalmışlardır. Fakat ne kadar hızlı bir gelişme sağlanmış olsa da bu yine de pek kolay olmamıştır. Nitekim havarilerden Pavlus’un bu uğurda katlandığı birkaç sıkıntıyı İncil şöyle aktarmaktadır:

“Yahudiler tarafından üç defa değnekle dövüldüm. Bir defa taşlandım. Çok defa uykusuzlukta, soğukta ve çıplakta kaldım.” (57.B.7:11/25-7)

Ve Kudüs’teki mücadele ve başarıdan sonra sıra, havarilerin diğer milletlere giderek Hristiyanlığı yaymaları aşamasına gelmiştir. Şimdi Asya’dan başlayarak Avrupa kıtasında Yunanistan, İtalya ve Makedonya’ya kadar uzanan ve eskisinden çok daha zor olan bir misyonu gerçekleştiren havarilerin, bu motivasyonu nereden aldıklarını görelim:

“Ey kardeşler, Asya’da başımıza gelen sıkıntının size meçhul kalmasını istemeyiz. Takat bırakmayacak şekilde pek ziyade ezildik. Hatta yaşamaktan bile meyus olduk...

Makedonya’ya geldiğimiz zaman bile bedenimizin hiç rahatı yoktu. Her veçhile sıkılıyorduk. Dışarıda kavgalar, içeride korkular vardı...

Her şeyde sıkıştırılmışız, şaşırtmışız ama üzgün değiliz. Kovalanıyoruz ama terkolunmuş değiliz. Yere vurulmuşuz ama henüz helak olmuş değiliz. Rab İsa’yı diriltenin bizi de İsa gibi kıyam ettireceğini bilerek inanıyoruz ve bunun için söylüyoruz, Mesih İsa uğruna elçilik ediyoruz, Mesih uğruna yalvarıyoruz.” (57.B.7:1/8, 4/8-14,5/20, 7/5)

Diğer şakirtlere gönderilen bir mektupta yer alan bu sözlere göre, çok zor şartlarda sürdürülen bu görevdeki itici gücün İsa gibi diriltilme beklentisi olduğu açıkça görülebilmektedir. İşte İsa peygamberin ölüp-dirilme senaryosu o denli etkili olmuştur ki, buna şahit olan havariler inandıkları bu olayı ve buna bağlı olarak da İncil öğretisini ölümü hiçe sayan bir şevkle yaymaya çalışmışlardır. Ve bu denli inançlı bir hâli görenler ise sonunda ikna olmuşlar ve öğretiye bakış tarzlarını değiştirdiklerinde de Hristiyanlık kısa süre içinde birçok ülkenin dini konumuna gelmiştir.

Ve şimdi sonuçları açısından çok önemli bir fonksiyona sahip olduğunu gördüğümüz bu ölüp-dirilme olayının nasıl gerçekleştirildiğini incelemeye başlayarak; önce, İsa’nın kendi isteği ile yöneldiği bu ölüme gidiş yolculuğunu adım adım izleyelim.

İsa’nın dirilebilmesi için, tabi ki önce öldürülmesi gerekiyordu ki böylece hem amaçlanan dirilme olayı gerçekleştirilebilecek, hem de bu olay bir pişmanlık simgesi haline getirilebilecekti. Ve bunun olabilmesi içinse; yeterince ses getirecek, dikkatleri çekecek ve gündemde kalınabilecek bir yerde yapılması gerekiyordu:

“Ve İsa şakirtleri ile Filipus Kayseriyesi’nin köylerine çıktı. Yolda şakirtlerine sorup dedi: Ben kimim? dersiniz. Petrus ona cevap verip: Sen Mesih’sin, dedi. O da kendi hakkında kimseye söylemesinler diye onlara sıkıca tembih etti. Ve insanoğlunun başkahinler, ihtiyarlar, yazıcılar tarafından reddolunması, öldürülmesi ve üç gün sonra dirilmesinin gerektiğini onlara öğretmeye başladı. Bu sözü açıkça söylüyordu.” (57.B.2:8/27-32)

Görüldüğü gibi, İsa, öldürülme olayının bir din merkezi olan Kudüs’te ve buradaki din adamlarının neden olması sonucunda gerçekleşmesini istemekte ve de basit yerlerde başına bir şey gelmemesi için tembihlerde bulunmaktadır ki, bu sırada ilerlenen yer ise, ilk zamanlarda uzak kalmayı tercih ettiği Yahudiye bölgesidir, Kudüs’tür. Ve İsa peygamber bildirdiği ölüm olayına karşı çıkan bir havarisini adeta plânına muhalif biriymiş gibi şöyle azarlamaktadır:

“Petrus onu bir yana alıp: Ya Rab, bu dediğin senden ırak olsun, bu sana asla olmasın demeye başladı. Fakat İsa dönüp Petrus’a dedi: Çekil geriye, sen bana tökezsin, çünkü sen Allah şeylerini değil, insan şeylerini düşünüyorsun.” (57.B.1:16/22-3)

İşte bu tür bir yaklaşımı insani bir tepki olarak değerlendiren İsa, bu temenninin gerçekleşmesinin ise ancak Allah’ın düşündüğü şeylere bir engelden başka bir değeri olmadığını vurgulamaktadır.

Nitekim Kudüs’e doğru sürdürülen bu yolculuk sırasında uğranılan bir dağ ve buradaki bir buluşmanın izlettirilmesi ile ihtimalen konunun Tanrı’yla olan bağlantısı açığa vurulmak istenmiş olmalıdır:

“İsa altı gün sonra Petrus, Yakub ve Yuhanna’yı yanına aldı ve onları yüksek bir dağa çıkardı. İşte iki kişi onunla konuşuyorlardı. Yakında Yeruşalim (Kudüs)’de vaki olacak intikalini söylüyorlardı.

Ve Petrus İsa’ya dedi: Ya Rab, bizim için burada bulunmak iyidir. Ve o henüz söylemekte iken ışıklı bir bulut geldi. Ve işte buluttan bir ses; ondan razıyım, onu dinleyin, dedi. Şakirtler bunu işitince yüzüstü düştüler. İsa gelip onlara dokunarak, kalkın korkmayın dediğinde onlar da gözlerini kaldırarak yalnız İsa’dan başka kimseyi görmediler. Dağdan inerlerken İsa onlara: İnsanoğlu ölülerden kıyam edinceye kadar, gördüğünüzü kimseye söylemeyin, diye emretti.” (57.B.1.3:17/1-9; 9/30-1)

İsa peygamber Yeruşalim’e yaklaşırken, bu ışıklı bulut içindekilerin de olayı izledikleri ve Kudüs’e doğru ilerledikleri açıktır. Ve dağda konuşulanlar ile İsa’nın inişte söylediklerine dikkat edilirse, bu taşıyıcı içinde de aynı konu gündemde olsa gerektir. Ve plânın bozulmaması için İsa tarafından bu kez bir tembih değil, kesin bir emir verildiğini görmekteyiz. Dağdan inişten sonraki durak Galile’dir, ve istek yine aynıdır:

“Oradan inip Galile içinden geçiyorlardı. Ve İsa, kimsenin bilmesini istemiyordu. Ve Galile’de İsa onlara: İnsanoğlu, insanların ellerine verilmek üzeredir. Onu öldürecekler, ve üçüncü gün kıyam edecektir, dedi. Ve şakirtler çok kederlendiler.” (57.B.1.2:17/ 22;9/30)

Ve Kudüs’e iyice yaklaşılmaya başlandığı zaman da aynı konu, ama bu kez biraz daha açık şekilde vurgulanmaya devam edilmektedir:

“Ve Yeruşalim’e çıkıyorlardı ve şakirtleri şaşıyorlardı. Yine on ikileri yanına alıp kendisine olacak şeyleri onlara söylemeye başladı: İşte Yeruşalim’e çıkıyoruz. İnsanoğlu, başkahinler ve yazıcılar eline verilecek. Onu ölüme mahkûm edecekler ve onu öldürecekler. Üç gün sonra dirilecektir.” (57.B.2:10/32—4)

Ve şimdi, iki üç yerleşim yeri daha geçilip Kudüs’e geldiklerin de, İsa peygamberin ilk olarak yaptığının ne olduğunu ve yarattığı sonuçlarını izleyelim:

“Yeruşalim’e geldiler. İsa mabede girip, mabetteki satıcıları ve alıcıları dışarı atmaya başladı. Ve güvercin satanların iskemlelerini devirdi, ve bırakmıyordu ki, kimse mabedin içinden bir kap geçirsin. Başkahinler ve yazıcılar bunu işittiler. Yahudilerin Fısıh bayramı yakındı. İsa Yeruşalim’e çıktı. Mabette sığır, koyun ve güvercin satanları, iplerden bir kamış yaparak kovaladı.

Başkahin ve kavimin ihtiyarları, Kayafa denilen başkahinin avlusunda toplandılar. Ve İsa’yı hile ile tutup öldürmeyi aralarında öğütleştiler.” (57.B.1.2.4:26/3-4; 11/15-8; 2/13-5)

Anlaşılacağı üzere, Yahudilerin kurban bayramı yaklaşırken tapınak çevresinde satış yapanlar, kutsal yer yakınında bunu yaptıkları gerekçesiyle engellenmektedirler. Ancak bu engellemenin yapılış biçiminin aşırı sertliği, yapılan şeyin Yahudilerin dini inancına ters düşen bir durum teşkil etmesi ve İsa’nın bunu din merkezi bir şehirdeki en önemli tapınakta yapmış olması beklenen sonucu vermiş, peygamber amacına hızla ulaşabilmiştir. Fakat nedenini daha sonra anlayacağımız gibi, İsa şehirde değil de yakınlardaki Zeytinlik dağında iken yakalanmak isteyecek ve bunun bu şekilde gerçekleşmesi için ise elinden geleni yapacaktır. Ve İsa’nın bulunacağı yeri bilecek olanlar doğal olarak onun havarileri olacağından, onu yakalatacak olan kişi de ancak bir havari olabilirdi. İşte İsa peygamber bunun hazırlığını daha havarilerini tespit ederken yapmış ve güvenilmez birisini de yanına yardımcı olarak seçmiş bulunmaktadır ki, zamanı geldiğinde bunu onlara şöyle açıklayacaktır:

“Siz on ikileri ben seçmedim mi? Ve sizden biri iblistir! İsa bunu, Yahuda İskariyot için söyledi. Çünkü, on ikilerden biri iken İsa’yı ele verecek olan o idi.” (57.B.4:6/70)

Ve İsa’nın aranıyor olduğunu bilen Yahuda, birçok faktörün etkisi ve de iyi bir çıkar elde edeceğini umduğu için sonunda onu yakalatma fikrini kolayca uygular:

“On ikilerden biri olan Yahuda İskariyot, başkahinlerin yanına gidip dedi: Bana ne verirsiniz, onu sizin elinize vereyim. Onlar da, Yahuda’ya otuz gümüş tarttılar. İsa’yı ele vermek için zaten onun arandığı vakitten beri fırsat aramakta idi.” (57.B.l:26/14-6)

İsa peygamber ise bu sıralarda adeta yakalanma hazırlığı yapmakta olup, diğer on bir havarisi ile birlikte son anlarını yaşamaktadır:

“Âdeti üzerine Zeytinlik dağına gitti. Şakirtleri de onun ardınca gittiler. Oraya varınca İsa onlara dedi: Dua edin! Ve kendilerinden bir taş atımı kadar ayrıldı, diz çöktü ve dua etti. Ve İsa’ya gökten bir melek gözüktü. Duasından kalktığı zaman şakirtlerinin yanına geldi, onları kederden uyumakta buldu. Ve kendilerine dedi: Neden uyuyorsunuz? kalkın dua edin.” (57.13.3:22/39-46)

Söz konusu bu dağ İsa Peygamberin meleklerle defalarca buluştuğu bir yer olup, bu son olayda da çevrede yine meleklerin bulunduğu açıktır. Ve şakirtlerin yanından uzaklaşanın İsa, uzun süre sonra yanlarına gelip onları uyandıranın ise bir benzeri olduğunu, bu olay sırasında bir değişimin yaşandığını söyleyebilmek mümkündür. Fakat bu değişimin yapılabilmesi için başka fırsatlar da olmuş olup, bunun daha önceki bir dağ buluşmasında gerçekleştiğini düşündürecek veriler de mevcuttur:

“Dua etmek için dağa çıktı. Dua ederken yüzünün görünüşü başka oldu, ve esvabı çok parlak oldu. Petrus ve onunla olanlara uyku gelmişti. Uyandıkları vakit İsa ve kendisiyle birlikte duran iki kişiyi gördüler. Ve işte iki kişi onunla konuşuyorlardı. Bir bulut geldi ve onlar buluta girerken şakirtler korktular.” (57.B.3:9/ 28-36)

Ve şimdi de İsa’nın ölümünden sonra gözlemlenen iki meleğin tanımını izleyelim: “Ve işte parıldayan esvapla iki adam yanlarında durdu, ve kadınlar korkup yüzlerini yere eğdiler.” (57.B.3:24/4)

Anlaşılacağı gibi, dağa çıkan İsa’nın, daha sonra gözlemlenmiş olan bu insan biçimli meleklerle özdeş bir özelliği bulunmaktadır. Ve denilebilir ki, söz konusu değişim bu buluşmada dahi değil, İsa’nın çıkarken yanında şakirtlerini götürmediği daha önceki bir olayda gerçekleşmiş olmalıdır. Dikkat edilirse, İsa dua eylemini gerçekleştirdikten sonra bir ara oraya bırakılmış olan iki yabancı, ihtimalen daha önce kendilerini bırakmış olan aynı buluta binerek uzaklaşmaktadırlar. Burada asıl önemli olan ise; bir çeşit haberleşmeyi andıran dua sırasında biyolojik bir bedende gerçekleşemeyecek bir enerji alanının bir ışımanın tüm bedende, hatta bedeni saran giysiler üzerine taşacak şekilde oluşmuş olmasıdır. İşte diğer insan taklidi meleklerde de gözlemlenmiş bu durum, dağda dua edenin, çok daha önce İsa’nın yerine geçmiş olan yapayı olduğunu düşündürmektedir ki, gerçek İsa’nın nereye gittiğini ise, onun çok önceleri verdiği bir söylevden anlamak mümkündür:

“Ben gidiyorum, siz beni arayacaksınız. Siz bu dünyadansınız, ben bu dünyadan değilim. Daha az bir zaman sizinleyim, ve beni gönderene gideceğim. Siz beni arayacak ama bulamayacaksınız. Benim gittiğim yere siz gelemezsiniz. Yahudiler aralarında dediler: Bu adam nereye gidecek de biz onu bulamayacağız?” (57.B.4:7/ 33-5,8/21)

Ve anımsanacağı üzere, ölüm olayı için daima, “İnsanoğlu onların eline verilecek, onu öldürecekler” tabirini kullanan İsa peygamber, bu ani ayrılış olayı için ise, “ben” ve “gitmek” tabirlerini kullanmaktadır ki, her iki yaklaşım da oldukça anlamlı ve doğrudur. Zira İsa Peygamber ihtimalen o ışıklı bulutlardan biriyle ayrılırken, yerine ise onun için ölecek olan android ya da siborg türü bir robotu bırakılmıştır. Bilindiği üzere, bu sonucu başından beri hazırlayan ve bekleyen İsa oldukça soğukkanlı bir şekilde defalarca ölümünden söz edebilmiştir. Çünkü, öldürülecek olan sadece teorik anlamda kendisi olup uygulamada ise ona benzer bir varlık yer alacaktır ki, hazırlanmış senaryonun sonuca ulaşması için onun kaldığı yerden devam edecek olan da onun yerine çarmıha gerilecek olan da işte bu yapay İsa Peygamberdir. Ve bu gerçeği güçlendirici bir nitelik taşıyan bir bilgi kutsal kitap İncil’de şöyle yer almaktadır:

“O ne ölüler diyarına bırakıldı, ne de bedeni çürüme gördü.” (57.B.5:2/31)

Ölüler diyarının o dönemdeki karşılığı, ölülerin bırakıldığı kaya mezarlarıdır. AYETE GÖRE denilebilir ki, İSA PEYGAMBER MEZARA DAHİ KONULMAMIŞ OLMALIDIR. Ancak, aynı İncil çok açık bir şekilde şu bilgiyi de vermektedir:

“Ve işte meclis azasından iyi bir adam vardı. Yahudilerin Arimates şehrinden olan bu adam Pilatus’a gidip İsa’nın cesedini istedi. Onu indirip keten bezine sardılar. Kayada oyulmuş bir kabre yatırdılar. Galile’den gelmiş olan kadınlar da onların ardınca gittiler, kabri ve cesedin nasıl konulduğunu gördüler.” (57.13.3:23/50-5)

Ve yine ilgili ayete dikkat edilecek olursa, ancak ölen birisinin bedeninde çürüme olacağı kastedilerek, İsa’nın aslında hiç ölmediği vurgulanmaktadır. İşte tüm bunlara göre denilebilir ki, İSA PEYGAMBER ÖLMEMİŞ VE MEZARADA KONULMAMIŞTIR. Fakat ortada, çarmıhta binlerce kişinin gözleri önünde öldürülen, onlarca kişi izlerken çarmıhtan alınarak keten bezlere sarılan, mezara konulan bir ceset de bulunmaktadır Kİ BU İSA DEĞİLSE İSA’NIN BENZERİDİR. Ve işte bu ölüm olayında aslında bir dublör kullanılmış olduğunu, konuyla ilgili şu Kur’an ayetlerinden daha net bir şekilde anlayabilmek mümkündür:

“Hâlbuki onlar onu öldürmediler, onu asmadılar. Fakat öldürülen ve asılan adam kendilerine İsa gibi gösterildi. Onların buna, onun katline ait hiçbir bilgileri yoktur. Ancak kupkuru bir zanna uymaktadırlar. Onu, yakinen öldürememişlerdir. Bilakis, Allah onu yükseltip kendisine kaldırmıştır.” (26:4/157-8)

Tekrar tekrar okunması gereken bu oldukça önemli ayetler İncil ayetleriyle aynı gerçeği, ama çok daha anlamlı bir şekilde vurgulamaktadır. Ve, “Onu yakinen öldürememişlerdir” sözüne dikkat edilirse, İsa’yı hem öldürdükleri, hem de gerçekte öldüremedikleri bildirilmektedir. İşte bu ikilemin nasıl olabileceği ise, ayetin ilk cümlesiyle adeta üzerine iki kez dikkat çekilerek belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere, Yahudilerin öldürdükleri biri vardır, ama ONU asmamışlar, ONU öldürmemişlerdir, çünkü çarmıha asılarak öldürülen kişi onlara İsa gibi gösterilen yani onun benzeri olarak hazırlanmış, onun yerine geçirilmiş bir yapay varlıktan başkası değildir.

Ve Tanrı’nın bildirdiğine göre, İsa’nın öldürülüşüne ait kimsenin hiçbir bilgisi yoktur, ama birazdan izleyeceğimiz gibi öldürülme olayı tüm şehir halkı tarafından izlenmiş olup, ayrıntılar dahi bilinmektedir. Buna göre, aslında vurgulanmak istenen bilgisizlik, İsa’nın ölüm senaryosuyla ilgili olanıdır, denilebilir. Ve şimdi, ihtimalen o ışıklı bulutlardan biriyle bırakılmış olan taklidinin yakalanış, sorgulanış ve öldürülüş sahnelerini kutsal kitap İncil’den izleyelim: “Saat geldi işte, insanoğlu günahkârların eline veriliyor. İşte beni ele veren yaklaştı. O henüz söylemekte iken, hemen on ikilerden biri olan Yahuda ve onunla birlikte başkahinler, yazıcılar ve bir kalabalık; kılıçlarla sopalarla geldiler.

O zaman onlar yanaşıp İsa’ya el atıp tuttular. İsa ile beraber olanlardan biri kılıcına el atıp çekti. O zaman İsa ona dedi: Kılıcını yerine koy. Ben babama rica edemez miyim sanırsın? O da bana, on iki lejyondan (72.000 asker) daha fazla melekleri şu anda eriştirir. Fakat böyle olması gerektir diyen yazılar o vakit nasıl yerine gelirdi.” (57.B.1.2:26/50-4;14/43)

Anlaşılacağı gibi, olayın geçtiği dağda istenirse anında müdahale edebilecek büyük bir melek topluluğu bulunuyor olmalıdır. Ve olaya müdahale etmek bir yana, gerçekleşmesi için sabırla gözetlemekte olan bu meleklerin bir askeri tabirle belirtilmeleri ise oldukça ilginçtir. Ve İnsanoğlu’nu Yahudilerin eline verenin gerçekte Yahuda değil onlar olduğu, yapay olan varlığın ise olayı kolaylaştırmaya çalıştığı oldukça açıktır. Ve bu yapay varlık yakalandıktan sonra, o bölgeden sorumlu olan Romalı vali ve komutanın af tekliflerine cevap vermemekle de bu gidişi daha da hızlandırmaktadır:

Ve öncelikle belirtmek gerekir ki,

“İsa peygamber Hristiyanlığı, Roma İmparatoru Tiberius’un Filistin’e hâkim olduğu bir dönemde yaymıştır.” (176:3)

“Pilatus ona dedi ki: Sana karşı ne kadar şeylerle suçlama yaptıklarını işitmiyor musun? İsa ona cevap olarak bir tek kelime bile söylemedi. Öyle ki, vali son derece şaştı.” (57.B.1:27/13-4)

“Ve Hirodes’in hükümet dairesinde olduğunu öğrenerek onu Hirodes’e gönderdi. O da birçok sözlerle İsa’yı sorguya çekti, fakat İsa ona hiç cevap vermedi.” (57.B.3:23/7,9)

“Yahudiler, bizim bir şeriatimiz vardır, o şeriate göre onun ölmesi gerektir, çünkü kendisinin Allah’ın oğlu olduğunu söyledi, dediler, Pilatus bu sözü işittiği zaman korktu ve hükümet konağına girip İsa’ya dedi: Sen neredensin? Fakat İsa ona cevap vermedi. Pilatus da ona dedi: Bana da söylemez misin? Bilmiyor musun ki seni serbest bırakmaya yetkim var, seni haça germeye de yetkim var!” (57.B.4:19/7-10)

İşte tüm bu sahnelerden İsa benzeri varlığın ölmek için adeta hazır olarak beklediği, tamamen programına uygun olarak davrandığı açıkça görülmektedir? Şimdi ise onun öldürülme olayından kısa bir sahne izleyelim:

“O vakit İsa’yı aldılar. O Golgota denilen yere kendi haçını taşıyarak çıktı. Orada kendisini haça gerdiler. Askerlerden biri onun böğrünü deldi, hemen kan ve su çıktı. Haça gerildiği yerde bir bahçe ve bahçede henüz içine hiç kimse konulmamış bir kabir vardı. Ve İsa’yı oraya koydular.” (57.B.4:19/17,18,34)

Ve eski Yunanlıların gözlemlediği bazı insan görünümlü tanrılarda da kana benzeyen sıvılar dolaştığını görmekteyiz:

“Diodemes kargısıyla kovalıyordu Tanrıçayı. Biliyordu güçsüz bir tanrıçaydı o, savaşanlardan değildi. Tydeus’un oğlu hızlandı, sivri kargısıyla atıldı öne. Vurdu onu elinin içinden, ve kargı girdi derisinin içine. Deldi Klraitler’in işlediği rubayı, aktı Tanrıçanın avucundan tanrısal kan. Hani şu mutlu tanrılarda dolaşan öz. Ekmek yemez, su içmezler, bu yüzden ölümsüz denir onlara. Apollon aldı onu ellerine vurupta almasınlar diye canını, sardı onu koyu bir bulutla.” (45:5/330-50)

Bu sahne, tanrıların karıştığı bir savaş ortamında, bir insan tarafından yaralanan ve görevi savaşmak olmayan bir tanrıçayı anlatmaktadır. Ve bu yapay varlık oraya gelen savaşçı bir Tanrı, ya da daha doğrusu diğer bir insan görünümlü yapay varlık ve bulutu tarafından kurtarılmaktadır. Burada ilginç olan; normal şartlarda ölümsüz özelliğe sahip bu yapay bedenlerin, tahrip edilme durumunda ise devre dışı kalabilme tehlikesinin bulunuyor olmasıdır. Ve bir diğer ilginçlik ise, delinen deri tabakasının, vücut üzerine işlenen bir giysi olarak tanımlanmasıdır ki, buna göre söz konusu varlıkların insan benzeri olarak hazırlanmış bir tür robot oldukları belirginleşmektedir.

Ve Tanrı Apollon aynı savaş sırasında, kendileriyle daha önce sürekli iletişimi olan bir insanı da kurtaracaktır:

“Apollon çekti aldı kalabalıktan Aineias’ı. Götürdü bıraktı kutsal kaleye. Orada Artemis ile Leto, iç tapınakta iyileştirdiler onu. Geri verdiler sağlığını. Ve Apollon yaptı Aineisas’ın tıpkısını. Yaptı, aynı silahları kuşanmış bir adam. Troyalılar ile Akhalar, bu yapma adamın çevresinde birbirleriyle kıyasıya savaştılar.” (45:5/435-55)

Tanrıların bulunduğu kutsal bir dağdaki kutsal bir kale; burada tedavi ya da onarım yapılan bir kısım, bu işle görevli insan biçimli tanrılar(!) Ve daha önce kurtarılan tanrıçanın bir giysi gibi kaplanmış olan el derisi de, ihtimalen işte bu yerde yenilenmiş olmalıdır. Burada en önemli husus ise, iyileştirilen Aineisas’ın tekrar savaşa gönderilmeyip, yerine tıpkı ona benzetilen yapma bir adamın oluşturulmasıdır ki, yanlarına gelen bu ikinci Aineisas’tan hiç kimse şüphelenmemektedir.

Ve insanlar arası savaşlara müdahale ederek kendi taraftarlarına yardım edenler sadece bu varlıklar değillerdir:

“Bir hadiste Hz. Ayşe şöyle demektedir: Evde bulunduğumuz bir sırada bize bir adam selâm verdi. Bir de baktım Dihyet’ül Kelbi! Fakat Resûlullah: Bu Cibril’dir, bana Beni-Kureyza’ya gitmemi emrediyor, dedi. Bu hadise Hendek harbinden döndüğü zaman oldu. Ben, Resûlullah’ın Cibril’in yüzünden tozu sildiğini hâlen görür gibiyim.” (70.4:22/68)

Anlaşılacağı üzere, Hz. Ayşe gayet iyi tanıdığı ve şehrin halkından olan Dihye isimli şahıs ile onun benzeri olarak hazırlanmış melek Cibril’i kesinlikle ayırt edememektedir. İnsan biçimli birçok meleğin ilginç silahlarla katıldığı Hendek harbi kazanılmış ve geri dönülmüştür, ancak saatler geçtiği halde kendi suratına yapışmış çöl tozunu fark edemeyen, derisi rahatsız olmayan insan görünümlü melek Cibril gelerek yeni bir savaş için hazırlık yapılmasını istemektedir. Şimdi bu konuyu burada bırakarak, dünyalılar tarafından üretimi başarılmış Android türü robotlarla ilgili aydınlatıcı bir bilgiyi izleyelim:

“Bu tür robotların Fransa’daki üreticisi Bernard Szajner, Android adı verilen bu insan biçimli robotları seri halde üretecek bir fabrika kurmayı plânladıklarından söz etmektedir. Android robotun, sadece madeni iskeletinin insan görünümü alabilmesi için şimdilik üç aylık bir süre gerekmektedir. Bilhassa çelik kafatasının üzerine, kaplama yoluyla suni derili bir insan kafası yapmak, çalışmanın en zor yanı. Yüz çizgileri ve mimik hatları ise tek tek yüze işleniyor.

Görenlerin nerede ise insandan hiçbir farkı yok diyeceği bu robotlar utanınca kızarıyor, gülüyor ve derli toplu konuşabiliyorlar. Laser Graphics şirketi, 1987 yılında bu robotlardan 15 adet üretmiştir.” (119:30-2)

Ve denilebilir ki, şayet İsa Peygamberin yüz hatlarına dair günümüze net bir bilgi ulaşabilseydi; neredeyse her kilise için bir İsa oluşturup, onun önünde dua edilmesi, onun ağzından İncil okunması imkânı yaratılabilirdi.

Şimdi de İsa peygamber yerine çarmıha gerilen, öldürülen ve bir kaya mezara konulan taklidine ne olduğunu anlamaya çalışalım:

“Ve işte büyük bir sarsıntı oldu. Çünkü, Rabbin bir meleği gökten inip, gelip taşı yuvarladı. Onun görünüşü şimşek gibi ışıltılı idi, giysisi kar gibi beyazdı. Ve melek, kadınlara; korkmayın dedi.” (57.B.1:28/2-5)

Evet, İsa’nın mezar yerini ziyarete gelen birkaç kadın şahit oldukları bu olay üzerine korkup, yüzlerini eğerek bir kenara gizlenmişlerdir. Ve melekten sonra mezara yaklaştıklarında ise şu görünüme ve karşılaşmaya şahit olacaklardır:

“Ve içeriye girip, Rab İsa’nın cesedini bulamadılar. Ve vaki oldu ki, onlar bundan dolayı şaşırmış halde dışarı çıkmış iken, işte parıldayan giysili iki adam yanlarında durdu. Ve kadınlar korkup yüzlerini eğdiklerinde adamlar onlara dediler: O burada değil, kıyam etti.” (57.B.3:24/3-6)

Şimdi, sayıları üç ya da daha fazla olan bu melekler tarafından alındığı açık olan cesedin bulunduğu kabri kısaca tanımaya çalışalım:

“İsa’nın cesedinin kapatıldığı yer, haça gerildiği yer civarındaki bir bahçelikte, kaya içinde oyulmuş bir kabirdi. O dönemde, ölü hücreleri, meyilli bir kayalıkta dikey bir kesit oluşturulduktan sonra içi oyulan alçak tavanlı odacıklardı. Bu odaların kapıları yoktu. Biricik emniyeti, ağız kısımlarına konulan değirmen taşına benzer taşın ağırlığı sağlardı. Bu nedenle o kadar ağır bir taş kullanılırdı ki, onu yerinde oynatmak için ya bir makine kullanmak, ya da birkaç kişinin birlikte uğraşmaları lâzım gelirdi.” (80:7-8)

Fakat gökten inerken de gözlemlenmiş olan o ilk melek işte böylesine büyük ve ağır bir taşı tek başına paldır küldür yuvarlayabilmiş ve mezardaki ceset ancak bu şekilde ölülerden kıyam ettirilebilmiştir(î) Tanrı ya da melekleri bir cesedi alabilmek için neden böyle bir işleme ve taş yuvarlayıcı ceset taşıyıcı meleklere ihtiyaç duymuşlardır, yoksa bir taşı yuvarlamadan oradan kaldırmak, taşıyıcılar olmadan kıyam ettirmek onlar için mümkün değil midir? Ve şayet şu ana kadar ki konular yeterince özümsenebildiyse, Tanrıların Tanrı, meleklerin melek olmadıkları da anlaşılmış olacağından, bu soruya verilecek cevap tereddütsüz bir “evet” şeklinde belirecektir.

Ve mezardaki varlığın gerçekten almaları gereken ceset olup olmadığını kontrol için olsa gerek, yapay İsa götürülmeden önce kefen bezleri çözülüp orada bırakılmıştır:

“O vakit koşup, Petrus’a ve İsa’nın sevdiği öbür şakirde gelip onlara dediler: Rabbi kabirden kaldırmışlar, nereye koymuşlar bilmiyoruz. Ve Petrus ile diğer şakirt koşarak kabre doğru gidiyorlardı. Petrus önce gelip kabre girdi, ve keten bezlerini yerde durmakta iken gördü. Öbür şakirt de girip gördü ve o vakit şakirtler evlerine gittiler.” (57.B.4:20/2-10)

Kabirden alınan yapay varlık, onarımı yapılıp canlandırıldıktan sonra geri gönderilecek, ve ölüp dirildiğini ispat etmeye çalışan İsa bu şekilde havarilerini etkilemeye, onlarda bir inanç oluşturmaya çalışacaktır:

“O gün akşam olunca İsa geldi, ve onlara ellerini ve böğrünü gösterdi. Fakat Thomas İsa geldiği vakit onlarla beraber değildi. Öbür şakirtler ona, Rabbi gördük dirilmişti, dediler. Fakat o onlara dedi: Eğer ben ellerinde çivilerin yerlerini görmezsem, ve çivilerin yara yerine parmağımı, böğründeki yere de elimi koymazsam inanmam. Sekiz gün sonra Şakirtler yine evde ve Thomas da onlarla beraber iken İsa gelip ortalarında durdu. Ondan sonra Thomas’a: Parmağını buraya getir ve ellerime bak, elini de böğrüme koy ve imansız olma, ancak imanlı ol, dedi.” (57.B.4:20/19-27) .

Şimdi, ellerindeki ve bedenindeki tüm izler halen duran, daha doğrusu yüzeysel izler kalacak şekilde onarımı yapılan bu varlığın yapay olduğunu daha iyi anlayabilmek için önce İncil’den bir ayet, ardından ise ilgili diğer bilgileri izleyelim:

“Keten bezi satın aldı, onu keten bezine sardı ve kayada oyulmuş kabre koydu.” (57.B.2:15/46)

İsa mezardan alınırken; böğründen aldığı darbe sonucu devre dışı olan bu varlığın sıkı sıkıya sarılmış olduğu bezler kontrol ya da diğer bir amaçla açılarak orada bırakılmıştır ki, işte bu bez günümüze kadar kutsal bir anı ve kanıt olarak saklanagelmiştir:

“Dirilişten sonra boş mezarda bulunan bu kefen halen İtalya’nın Torino kenti Dom kilisesinde muhafaza altındadır. 1 metre 10 santim eninde ve 4 metre 36 santim boyutlarında keten bir kumaştan yapılmış bu kefenin cesedi sarmalayan iç yüzeyi üzerinde, İncil’de anlatılan İsa’nın gördüğü bütün işkencelerin izleri en ince ayrıntısına kadar mevcuttur.” (90:10)

Ve şimdi, bahsedilen bu çarmıh öncesi işkencelerinden bazılarını İncil’den izleyelim:

“Pilatus İsa’yı dövdükten sonra, haça gerilsin diye verdi. Askerler onu sarayın iç avlusuna götürdüler. Dikenlerden bir taç örüp başına koydular. Ve onu selamlamaya başladılar: Selam, ey Yahudilerin kralı! Ve bir çubukla başına vurdular, ve diz çöküp selamladıktan, ona secde kılarak eğlendikten sonra, haça germek için götürdüler.” (57.B.2:15/15-20)

Ve kefen bezinin niteliği ile iç yüzeyinde tespit edilen izler üzerine yapılmış bilimsel inceleme sonuçları ise şöyledir:

“Kefenin kumaşı M.S. 29-30 yıllarında Suriye yöresinde dokunmuştur. Kefene sarılı durumdaki insanın kesinlikle ölmüş olduğu konusunda en küçük bir kuşku bile yoktur. Derin tıbbi araştırmalar cesedin üzerinde 120 kırbaç darbesi, dikenli tacın izleri, haçını taşırken sırtında oluşan yara izleri, ellerinde ve ayaklarındaki çivi deliklerinin izlerini ve böğründeki delinmeyi göstermektedir. Bütün dünyadaki bilim uzmanları tarafından da kabul edildiği gibi, bu olgunun dirilişten başka doğal ve tatmin edici bir açıklaması mümkün değildir.

Kefen cesede temas etmiş ve iç yüzeyinde, bedeni en ince ayrıntılarına kadar veren negatif bir görüntü olmuştur. Kefen üzerinde bulunan bu negatif görüntü, kumaşın iç yüzeyinin cesetten gelen ani ve OLAĞANÜSTÜ bir ısı yoğunlaşması sonucu yanmasıyla meydana gelmiştir. İşte bu negatiften elde edilen pozitif görüntü incelendiğinde, bu veriler elde edilmiştir. Kefene sarılmış insan vücudunun İsa’ya ait olduğu artık bir iman sorunu değil, bilimsel verilere dayalı kesin bir sonuçtur.” (90:10)

Evet, hiç bir biyolojik vücuttan, bu denli şiddetli ve olağanüstü diye tanımlanabilecek derecedeki bir ısı yoğunlaşması yayılamaz, bu bir gerçektir ama aynı bilimsel verilerden çıkan diğer bir gerçek daha bulunmaktadır ki bu; söz konusu bedene sarılı bedenin normal bir insana ait olmayacağı, İsa’ya ait olması anlamına gelmez, aksine ona da ait olamayacağına net bir kanıt oluşturur, şeklinde özetlenebilir. Zira bilindiği gibi İsa’da sonuçta biyolojik bir bedene sahip olarak, biyolojik bir anneden doğmuştur. Tespiti yapan bilim adamları da şüphesiz ki bunu bilmekteydiler, ancak, bu sonucu İsa’nın kutsiyetine atfetmiş oldukları söylenebilir. Ve denilebilir ki bu yoğun şiddetteki ısı, devre dışı kalan ve bir tür makine niteliğindeki O İsa taklidinden yayılmıştır. Zira keten bir kumaşı önce karartarak bir fotoğraf filmine dönüştüren, sonra da yaralı yerlerden yaydığı farklı ışımalarla bez bir film üzerinde net bir pozitifi elde edilebilecek kadar etki yaratabilen bu beden şüphesiz ki biyolojik ve dolayısıyla da İsa’ya ait olamaz. Nitekim bu olayı tertipleyenler de şu sözleriyle bu gerçekten başkasını dile getirmemektedirler:

“Onlar ONU öldürmediler, (çarmıha) ONU asmadılar. Öldürülen ve asılan adam onlara İsa gibi gösterildi. Onların buna, onun katline ait hiç bir bilgileri yoktur. ONU yakinen öldürememişlerdir. Bilakis, Allah onu yükseltip kendisine kaldırmıştır.” (26:4/157-8)

Ve İsa yerine işkence gören, öldürülen, ölüler diyarına konulduktan sonra ise onarılıp tekrara diriltilen İsa’nın da sonunda Tanrı’ya yükselme zamanı gelmiştir:

“On bir şakirt Galile’ye, İsa’nın onlara tayin ettiği dağa gittiler. Ve İsa’yı gördükleri zaman ona secde kıldılar. İsa yanlarına geldi ve onlara söyleyip dedi: Şimdi gidip bütün milletleri şakirt edin, size emrettiğim her şeyi tutmalarım onlara söyleyin.” (57.B.1:28/ 16-20)

Böylece, konumuzun başında belirttiğimiz inançlı mücadeleyi başlatan emir verilmiş olmaktadır. Ve artık sıra dünyadan ayrılarak görevi bu on bir ikna olmuş havariye bırakmaya gelecektir ki, tabi o Tanrı taşıyan bulutlar olmaksızın dünyadan ayrılmak da mümkün olmayacaktır:

“Bu şeyleri söyledikten sonra, onlar bakarlarken yukarı alındı; bir bulut onların gözlerinden onu aldı. Ve o giderken gözlerini göğe dikmiş bakıp duruyorlardı.” (57.B.5:1/9—11)

27. BÖLÜM

Gökyüzüne Alınan İnsanlar

“Mesih, bizim için Allah’ın huzuruna görünmek üzere bizzat göğe girdi.” (57.B.9:9/24)

Evet, kutsal kitap İncil, İsa için bunları söylemektedir. Ve bu tür sürekli bir kalış için göğe ya da Evren’deki diğer bir Dünya’ya götürülen sadece İsa peygamber olmayıp, bu ayrıcalığa kavuşan başkaları da bulunmaktadır. Şimdi, dönüşü olmayan bu yolculuğa çıkarılan bazı önemli kişileri tanımaya çalışalım:

“Ve Hanok altmış beş yaşında Metuşelah’ın babası oldu. Ve bundan sonra Hanok üç yüz yıl Allah ile yürüdü. Ve Hanok gözden kayboldu, çünkü onu Allah aldı.” (57.A.1:5/21-4)

Hanok, Nuh peygamberin iki kuşak önceki atasıdır. Ve üç yüz yıl Allah’ın elçiliğini yaptıktan sonra, bir gün aniden göğe alınır, bir daha da kimse onu göremez. İşte daimi olarak Dünya dışına götürüldüğü açık olan bu peygamber, ihtimalen üç yüz yılın mükâfatını almış olsa gerektir. Ve ödüllendirilen bu tür yüce insanlarla ilgili bilgilere eski Çin dinlerinde de rastlamak mümkündür: “Çin’in en eski inançlarına göre, en yüce insanlar uzun bir ömürden sonra, beyaz bir bulut üzerine çıkar ve onunla yukarıdaki hükümdarın meskenine ulaşarak orada yaşarlardı.” (71:70) Ve Tevrat’ın bildirdiği Hanok olayından sonra şimdi de kutsal kitap Kur’an’da yer alan bir diğer yükseltilme haberini izleyelim: “Kitap’ta İdris’i de an. Çünkü, o çok doğru bir peygamberdi. Onu yüce bir yere yükseltmiştik.” (7:19/56-7)

Ve şimdi de İdris peygamberin nerelere götürüldüğünü, ihtimalen bu son gidişten önceki bir yolculuğundaki izlenimlerinden görelim:

“Sonra Dünya sınırına götürüldüm. Ve orada harikalar gördüm. Ve beni ta göklere kaldırdılar. Büyük bir karanlığa vardım, ve ışık saçan cisimlerin yerlerini gördüm. Beni bir yere indirdi. Orada melekleri gördüm ki, oralarda melekler iş görmekteydiler.” (9:213) (99:182-3)

Ve İdris peygamber geri döndürüldükten sonra kaydettiği bu izlenimleriyle çağlar sonrası insanlarına düşündürücü bir mesaj iletmiştir. Şimdi de onun, daimi gidişi öncesinde bunu bildiriş şeklini görelim:

“Bu andan itibaren insanoğulları arasında bulunmayacağım.” (9:213)

Peygamber gideceği anı bildirmiş ama bu gidiş anını, ayrılış yeri ve şeklini herkesten gizlemiş olmalıdır, Zira;

“İdris dünya yüzünden alındı. Kimse onun nereye gittiğini, neler olduğunu anlayamadı.” (9:213)

Şimdi, İdris peygamberin yakın çevresini çağırmadığı için onların izleyemediği anlaşılan bu ayrılış anını, göğe alınan peygamberlerden bir diğerini izlerken anlamaya çalışalım:

“Doğrusu İlyas da peygamberlerdendi. Milletine, Allah’a karşı gelmekten sakınmaz mısınız, demişti. Sonra gelenler içinde, “İlyas’a selâm olsun” diye bir ün bıraktık. Doğrusu biz iyileri böylece mükâfatlandırırız.” (28:37/123-31)

“Kur’an’da yer alan bu ayetlerden sonra şimdi de İlyas peygamberin göğe alınış olayını çok ilginç ayrıntılarıyla birlikte izleyelim:

“Ve vaki oldu ki, Rab İlya’yı kasırga ile göklere çıkaracağı zaman İlya ile Elişa Gilgal’den giderlerken, İlya Elişa’ya dedi: Rica ederim burada kal, çünkü Rab beni Beyt-el’e gönderdi. Ve Elişa dedi: Hay olan Rabbin hakkı için, ve senin hayatın hakkı için seni bırakmam. Ve Beyt-el’e indiler. Ve Beyt-el’de olan peygamber oğulları Elişa’ya yaklaşıp ona dediler: Biliyor musun ki Rab bugün efendini senden ayıracaktır. Ve dedi: Ben de biliyorum, susun!

Ve İlya ona dedi: Ey Elişa rica ederim burada kal, çünkü Rab beni Eriha’ya gönderdi. Ve dedi: Hay olan Rabbin hakkı için ve senin hayatın hakkı için seni bırakmam. Ve Eriha’ya geldiler. Ve Eriha’da olan peygamber oğulları Elişa’ya yaklaşıp ona dediler: Biliyor musun ki bugün Rab efendini senin başından kaldıracaktır. Ve dedi:

Ben de biliyorum, susun! Ve İlya ona dedi: Rica ederim burada kal, çünkü Rab beni Erden’e çağırdı. Ve dedi: Bırakmam. Ve ikisi birlikte gittiler. Ve peygamber oğullarından elli kişi birlikte gittiler. Ve biraz uzakta onların karşısında durdular. Ve vaki oldu ki, nehirden geçtikleri zaman, işte ateşten bir araba! Ve ikisini birbirinden ayırdılar, ve İlya kasırgada göklere çıktı. Ve Elişa onu çıkarken görüp bağırdı, ve artık onu göremedi, elbisesini tuttu ve onları yırttı.” (57.A.11:2/1-12)

Burada öncelikle belirlemek gerekir ki, Elişa, İlyas peygamberin en yakın yardımcısıdır, ve ondan sonra peygamberliği o devam ettirecektir. Peygamber oğulları olarak bahsedilenler ise, İlyas’a görevi sırasında yardımcılık yapan ve bu yüzden öldürülenlerin çocuklarıdır.

Ve İlya’nın ayrılış vakti gelmiştir. Tanrı’dan aldığı emir üzerine bulunduğu yerden ayrılan İlyas peygamber iki ayrı yere uğrayarak Tanrının emirlerini ve kendi tembihlerini haber vermektedir. Dikkat edilirse, yolculuğun henüz başında Elişa zorlayarak İlya’ya katılmış olmalı ki, İlya onun gelmemesini daha Gilgal’den ayrılırken söylemektedir. Fakat Elişa bu ayrılış olayını tahmin ediyor olduğundan ısrarlarına devam ederek, iki ayrı yere ve sonunda da ayrılışın gerçekleşeceği Erden nehri kıyılarına kadar gitmeyi başarabilmiştir. Ve anlatılan konuşmalar arasında gerçekte zaman aralıkları mevcut olduğu dikkate alınacak olursa, peygamber oğullarının Elişa ile gizlice konuştukları ve niyetlerinin bu olayı görmek olduğu kolaylıkla anlaşılacaktır. Ve Elişa’nın önerisi ise, onlara yapılan tembihler kendisine de yapıldığı için tıpkı onlar gibi bu ayrılış olayını anladığını, bu konuda susup sadece onları takip etmeleri şeklinde olmuş olmalı ki, ayrılış yerine peşlerinden elli kişilik bir grubun da ulaştığını görmekteyiz. İşte İlya’nın bütün ısrarlarına rağmen Elişa’nın bu denli kararlı bir tutum izlemesi sayesindedir ki, bu ateşten araba olayı kayıtlara geçebilmiştir. Aksi halde bileceğimiz yegâne şey, “İlya’yı Tanrı aldı” şekliyle sınırlı bir bilgiyi aşamayacaktı.

Ve şimdi, İlyas peygamberin, ışıltılar saçan, yükselirken etrafında rüzgârlar oluşturan o ateşten arabayla çıkarıldığı göklere dair fikir verebilecek nitelikte bir bilgiyi Hintlilerin Mahabharata’sından izleyelim:

“Kusursuzların ve tanrıların oturduğu boşluğun ucu bucağı yoktur. Bunların oturduğu güzel yerler sayısızdır.” (99:188)

Burada “kusursuz” tabiriyle adlandırılanlar, biyolojik tanrılar tarafından oluşturularak onlara hatasız hizmet ve harfi harfine itaat eden melek isimli yapay varlıklar olmalıdırlar. Nitekim İdris peygamber tanrıların oturduğu bu güzel yerlerden birine adım attığında şöyle bir gözlemde bulunmaktaydı: “Oralarda melekler iş görmekteydiler.” (9:213)

Ve İlya peygamberi götüren türden kasırgalarla göklere alınan başkaları da bulunmakta olup, şimdi eski Yunanlıların yaptığı benzeri bir gözlemi izleyelim:

“Hesperos, Atlas dağının tepelerine çıktı, burada yıldızlara bakarken bir fırtına onu aldı götürdü, ve bir daha da yeryüzüne inmedi.” (30:18)

Bu olayda bakılanın yıldız ve onu alıp yeryüzünden götürenin de fırtına olmadığı tıpkı İlya peygamberi yükseltenin kasırga olmaması kadar belirgin gözükmektedir? Ve bu tür tanrısal fırtınalarla dönüşü olmayan yolculuğa çıkarılan diğer bir kişi ise antik Roma şehrinin kurucusu Romulus’tur:

“Romulus dedi ki: Tanrı Ourites bu sabah gökyüzünden aniden yere indi, ve bana göründü. Şaşkınlık içinde kalarak derin bir saygı ile onun önünde durdum.” (63:47)

Ve ihtimalen bu karşılıklı görüşme sırasında kararlaştırılan ayrılış anı ise, yüzlerce kişinin seyredebileceği bir zamanda ve oldukça etkileyici bir şekilde gerçekleştirilecektir. Bu Tanrı elçisi kralın bir Tanrı taşıyıcı ya da UFO (Tanımlanamayan Uçan Cisim) tarafından alınmış olduğu oldukça belirgin olup, Roma Tarihi’ne geçmiş olan işte bu çok ilginç ayrılış anı tarihçiler tarafından şöyle anlatılmaktadır:

“Capra bataklığı yakınlarındaki Martius Kampı’nda, orduyu yenilemek maksadıyla bir grup askeri toplayan Kral, askerlerini denetlerken bir ara şiddetli bir gök gürlemesiyle aniden fırtına koptu. Etrafındaki grubun görüş mevziinden onu gizleyen kalın bir bulut kralın etrafını sardı. Romulus bir süre havada yüksekte tutuldu. Ve bu andan itibaren Romulus bir daha yeryüzünde olmadı. Romalı askerler bir müddet üzüntü ve sessizlik içinde kaldılar ve nihayet korkularını üzerlerinden atabildiler.” (63:47)

28. BÖLÜM

UFO’lar Tarafından Gerçekleştirilen Bazı Kaçırma Olayları

İlk bakışta kabul edilmesi zor bir olgu da olsa, geçmişte ve günümüzde yaşanan birçok ilginç olay bu konuya daha duyarlı yaklaşılmasını gerektiren niteliktedir. Şimdi, kayıtlara geçmiş yüzlerce olay içerisinden bazılarını izlemeye ve anlamaya çalışalım:

“Çanakkale savaşında, 28 Ağustos 1915 sabahı bir İngiliz alayı Anafartalar’daki Suvla koyundaki 60 no’lu Kayacık ağılı tepesi yakınlarında garip bir yer bulutuna girmiş ve bir daha da hiç görülmemiştir. Daha sonra bu alay kayıp olarak rapor edilecektir? Olayın tanıkları ve rapor edenleri olan Sappers F. Reichart, R. Newnes ve J. L. Newman imzaladıkları raporda; “Bu olayı gözlemlemiş olan bizler, Türklerin söz konusu alayı hiç bir zaman esir almadığını ya da temas etmediğini teyit ederiz.” diyerek, gördüklerini şu şekilde belirtmişlerdir:

Güneş yeni doğmuştu. Hava gayet açıktı ve görünürde tek bir bulut bile yoktu. Ancak, 60 no’lu tepe üzerinde ekmek biçiminde altı tane bulut asılı duruyorlardı. Hepsi de aynı biçimdeydi. Saatte 7-8 km. lik bir hızla güneyden esen rüzgâra rağmen bu bulutlar konumlarını hiç bir şekilde değiştirmedikleri gibi kendi biçimleri de değişmiyordu. Bizim bulunduğumuz 150 metre yükseklikteki tepeden görüldüğü kadarıyla bu bulutların asılı durdukları yükseklik 60 dereceydi. Ve bu bulut gurubunun tam altına rastlayan yerdeki arazi yüzeyinde aynı biçimde olan ve yaklaşık 250 metre uzunluğunda, 60 metre yükseklikte ve 60 metre genişliğinde bir bulut sabit şekilde duruyordu. Bu bulut katı bir MADDE yapısında görünüyordu.

Bu tuhaf bulut arazi üzerinde böylece dururken, 60 no’lu tepeden 90 metre daha yüksekteki gözlem noktamızda bulunan NZE 1. Bölüm 3. takım askerleriyle birlikte bulutun yanlarını ve uçlarını çok net bir şekilde görebiliyorduk. Daha sonra, birkaç yüz askerden oluşan İngiliz alayı First Forth’un 60 no’lu tepe yönünde ilerlediğini fark ettik. Söz konusu buluta ulaştıklarında doğrudan bulutun içerisine ilerlediler. Bir süre sonra, yürüyüş kolundaki son erler bulutun içerisinde kaybolduktan sonra aynı bulut gayet rahat bir şekilde yerden kalktı, yavaşça yükselmesine devam ederek havada duran diğer bulutların yanına katıldı. Tüm bu süre boyunca havadaki bulutlar aynı yerde asılı kalmıştı ama o tuhaf yer bulutu kendi hizalarına yükselir yükselmez hepsi birlikte kuzeye, Trakya tarafına doğru ilerlemeye başladılar. Yaklaşık 45 dakika sonra hepsi gözden kaybolmuşlardı.” (83:101-2)

İngiliz Ordusu kayıtlarında yıllarca saklı tutulduktan sonra açıklanan bu rapor şüphesiz ki üzerinde çok düşünülmesi gereken ilginç bir belgedir. Gözlemciler söz konusu bulutları kendi baton tipi ekmeklerinin biçimine benzetmektedirler ki, buna göre üç büyük dinin tanrısını taşıyan bulut direğiyle bu olaydakiler arasında tıpatıp bir aynılık bulunmaktadır:

“Ve bulut direği yerini değiştirip, Mısırlıların ordusu ile İsrail ordusu arasına geldi. Ve sabah nöbeti sırasında vaki oldu ki, Rab bulut direğinden Mısırlıların ordusuna baktı, ve Mısırlıların ordusunu bozdu. Ve Mısırlılar dediler: İsrail’in önünden kaçalım, çünkü Rab onlar için Mısırlılara karşı cenk ediyor.” (57.A.2:14/19-25)

“Ve bulut durdu, ve Rab buluttan indi.” (57.A.4:10/12,11/25)

“Ve Rab Musa’ya dedi: Seninle söyleştiğim zaman kavim işitsin, ve hem sana ebediyen inansınlar diye işte ben sana koyu bulut içinde geleceğim. Ve üçüncü gün için hazır olsunlar, çünkü üçüncü günde bütün kavimin gözü önünde Rab Sina dağı üzerine inecek. Ve Musa dağdan kavmin yanına indi, ve kavime dedi: Üçüncü gün için hazır olun, esvaplarınızı yıkayın. Ve vaki oldu ki, üçüncü günde sabah olunca dağ üzerinde koyu bir bulut oldu, ve çok kuvvetli bir ses duyuldu. Ve ordugahta olan bütün kavim titredi, ve Musa Allah’ı karşılamak için kavimi ordugahtan çıkardı ve dağın eteğinde durdular. Ve Rab Sina dağı üzerine dağın tepesine indi.” (57.A.2:19/9-20)

“Onlar ille, Allah’ın buluttan gölgeler içinde meleklerle birlikte kendilerine gelivermesine ve işlerinin bitirilivermesine mi bakıyorlar? (26:2/210)

Kutsal kitap Tevrat ve Kur’an’da yer alan bu aydınlatıcı gözlem ve bilgilerden sonra, şimdide tekrar Çanakkale savaşındaki ufolar’a dönelim. Dikkat edilirse, bu bulutlarda tıpkı Tanrı ve melek taşıyanlar gibi silindirik bir direk biçimindedirler. Ve yine tıpkı Tanrı’nın Sina dağı üzerine inen bulutu gibi 60 no’lu tepe üzerine iniş yapan, ve yaklaşık 20 katlı bir apartman yüksekliğinde, 250 metre uzunluğundaki bu bulut ile kaç melek gelebilirdi, bunu bilemeyiz ama rahatlıkla birkaç yüz kişinin alınıp götürüldüğü oldukça açıktır. Askerlerin bu UFO (Tanımlanamayan Uçan Cisim) içerisine doğal bir şekilde girmelerine bakıldığında, bu taşıyıcı bulutun karşı tarafa ait askeri bir araç olduğu düşüncesi doğabilir? Ancak, o dönemde havada uçabilen en gelişmiş araçların pervaneli basit uçaklar olduğu bilinmektedir. Ve eğer İngiliz ordusu bu tür gelişmiş hava taşıtlarına sahip olsalardı, onların ve müttefiklerinin bu savaşta yenilmeleri oldukça anlamsız olurdu. Üstelik aynı İngilizlerin, 25 yıl sonra 2. Dünya Savaşı sırasında Almanların pervaneli uçakları karşısında nasıl çaresiz kaldıklarını da dikkate alacak olursak, böyle bir ihtimalin varlığını düşünmemiz imkânsızlaşmaktadır.

Şimdi bu kaçırma olayının nasıl bu kadar kolay ve itirazsız bir şekilde gerçekleşebildiğini sadece tahmin etmeye çalışalım:

“Sonradan keşif yaptığımızda anladığımıza göre, bu tuhaf bulut çökmüş bir kuru dere yatağının üzerinde bulunuyordu. İngiliz alayı ise 60 no’lu tepe civarındaki birlikleri takviyeye gidiyor gibiydiler.” (83:102)

Anlaşılacağı üzere, alt yüzeyi düz silindirik bir tüp biçimindeki bu bulut, söz konusu ilerlemenin gerçekleşebileceği bir yerde ve mutlaka ilerlenmesi gereken bu çöküntü üzerinde adeta bir geçit gibi yer almıştır. Raporu yazanların bulundukları uzaklıktan dahi maddesel bir yapıda olduğu anlaşılan bu bulutun niteliğini şüphesiz ki ona doğru ilerlemekte olan askerler de anlamış olmalıdır. Ve bu bulut bir tarafından giriş kapısı bulunan tüp biçiminde büyük bir yapı olarak algılanmış olsa da, ne olduğu belirgin olmayan bu tür bir tesis içine keşif ya da ele geçirme gibi askeri bir amaç için dahi olsa son kişiye kadar içeriye girerek bunu yapmış olmak anlamlı gözükmemektedir. Bunda, yaklaşan askerlerin uzaktan etkilenerek bir çeşit otomatizm içinde yönlendirilmeleri de etkin olmuş olmalıdır. Ve olayda rapor edilen ilgili tüm verilere baktığımızda denilebilir ki, bu İngiliz birliğinin kaçırılmasında bu tür bir faktörün etkili olduğunu söyleyebilmek mümkündür.

Şimdi, bu ihtimali güçlendirici bir nitelik de taşıyor olan diğer bir yok oluş olayını izleyelim:

“18. yüzyılın başlarında İspanya’ya doğru ilerlemekte olan 4000 kişilik bir Fransız birliği hiçbir iz bırakmadan yok olmuştur.” (13:29)

Ve çok daha düşündürücü bir diğer olay ise Çin’de meydana gelmiştir:

“10 Aralık 1939’da 2988 kişilik bir birlik yok olmuştur. Bu birliğe bir mesaj çekmek için onları telsizle defalarca aratan Albay Li Fu Sien hiçbir cevap alamayınca, derhal onların bulunduğu kamp yerine hareket eder ve orada şu görüntüyle karşılaşır:

Kampta karavana ateşleri hâlen yanıyordu. İstirahat öncesinde olduğu gibi tüfekler düzenli bir şekilde çatılmış duruyordu. Ve binlerce asker çok geniş bir alanda bu 2988 kişiyi aradılar ama bir teki dahi bulunamadı.” (13:32)

Açıkça anlaşılacağı üzere, bu kadar insanın firar ettiklerini, etmeden hemen önce de yemek hazırlamaya başlayıp ama yemeden gittiklerini düşünmek olanaksızdır. Üstelik arama faaliyetleri derhal ve henüz onların yaktıkları ateşler dahi sönmemişken başlatıldığı halde çevrede bir tekine dahi rastlanamamış, daha sonra da bulunamamışlardır. Ve kamp yerindeki çatılı tüfeklerin dahi devrilmediği dikkate alınacak olursa, bu askerlerin bir çeşit zihinsel etkileme yoluyla yakınlardaki tanrısal bir buluta tıpkı İngiliz alayında olduğu gibi tek tek alındığı düşünülebilir. Ufolarla yolculuk eden tür tanrıların neden insanları kaçırmaya ihtiyaç duydukları ve askeri birlikleri bir defada oldukça çok sayıda kişiyi temin amacıyla mı seçtikleri hususunda somut şeyler söyleyebilmek olanaksızdır. Ama bu olayların gerek geçmiş çağlarda, gerekse de yüzyılımızda gerçekleşmiş olduğu da gözlem ve kayıtlarla sabit bir konumdadır.

Ve şimdi “tanımlanamayan Uçan Cisimler” tarafından gerçekleştirilen bir diğer kaçırma biçimiyle ilgili bazı olayları izleyelim:

“18 Ekim 1973 gecesi Ohio civarında 850 metre irtifada uçan bir A.B.D. ordu helikopterinin 4 kişiden oluşan mürettebatı, müthiş bir hızla uçmakta olan ve kırmızı renkte parlak ışıklar saçan bir cismi görünce korktular. Kaçınmak için pilot Yzb. L. Coyne 550 metre intifaya indi. Fakat parlak cisim yine helikopterin önüne çıkmış, sonrasında ise üst kısmına yönelmişti. Ve Yzb. Coyne, bundan sonrasını şöyle anlatmaktadır:

Biz yukarıya bakıyorduk. Yabancı cisim 150 metre kadar üzerimizde bizle aynı hizada idi. Bir süre geçtikten sonra, müthiş bir hızla ve hiç ses çıkarmadan uzaklaştı. Altimetreye baktığımızda, helikopterin 1200 metreye kadar yükselmiş olduğunu görerek şaştık.” (153:10)

Görüldüğü gibi, kendisinden kaçmak için olabildiğince alçalan bir helikopteri ısrarla takip ederek, onu 650 metre yukarıya kadar çekip yükseltebilen bir UFO söz konusudur. Buradaki amacın gerçekten kaçırma mı olduğu, eğer öyleyse asıl hedefin helikopter mi içindekiler mi olduğu ve de olayın neden tam olarak gerçekleşemediği belirgin değildir, ancak şimdi göreceğimiz olay bu tür kaçırma teşebbüslerinin de ihtimal dâhili olduğunu düşündürmektedir:

“Nisan 1978’de Yeni Zelanda’da Avusturalya’ya gelmekte olan bir uçağın pilotu çok güçlü yeşil bir ışık saçarak üzerine gelmekte olan dairesel bir uçan cismi Melbourne Havaalanı’na rapor etti. Az sonra kendisiyle olan bağlantı kesilen uçağın, inmesi gereken saatte alana gelmemesi üzerine ise durum Hava Kuvvetlerine bildirildi. Bunun üzerine askeri keşif uçakları yoğun bir aramaya girdiler, ancak hiç bir ize rastlayamadılar.” (13:25)

Yüzyılımızda bu benzerlikte raporlar ilettikten sonra bir daha kendisinden haber alınamayan ve yapılan aramalarda en ufak bir enkaz parçasına dahi rastlanılamayan onlarca uçak kaybolmuştur. Ve büyük devletlerin ihtimalen bu olayların da bilincinde olarak hazırladıkları UFO yönetmeliklerinde şu ilginç bilgilere de yer verilmektedir:

“Amerikan Hava Kuvvetlerinin 80-17 sayılı yönetmeliği, pilotlara bir uçan daire gördükleri zaman nasıl davranmaları gerektiği ayrıntılı bir biçimde anlatılmaktadır. Ve ordunun yaptığı tüm resmi açıklamaların da küçümsediği Ufoların varlığı konusunun aslında gerçek olduğu ve bu konuda araştırmaların sürdürüldüğü, yönetmelikte belirtilenler arasındadır. Ve bu yönetmelikte yer alan diğer bazı bilgiler ise şöyledir:

“Uçan dairelerin çoğu geleneksel ya da alıştığımız cisimler olup, güvenliğimiz için bir tehlike değildir? Her hava kuvvetleri üssünün komutanı, üssünde uçan daire inceleme yeteneğine sahip gruplar, bulunduracaktır.” (11:128-29)

Dikkat edilirse, Ufoların uçaklar için değil ülke güvenliği için bir tehlike olmadığı belirtilmekte olup, bir şekilde zarara uğramamaları ya da bilgi temini amacıyla guruplar oluşturulmaktadır. Bir uçağın kaçırılma olayı her zaman ya da kolaylıkla olabilecek bir durum değildir. Ancak, tıpkı askeri helikopter olayında olduğu gibi bir tür manyetik alanla bloke edilip, devasa ufolar içine alınmaları da ihtimal dışı değildir. Nitekim bir pilot tarafından rapor edilen ve bir ufo gemisi niteliğine sahip olduğu anlaşılan şu ufo gözlemi böyle bir ihtimale ışık tutabilecektir:

“22 Ağustos 1968 günü Yzb. Walter Garden ile birlikte hareket etmiştik. Biraz ileride bir filo uçuşuna benzeyen bir şeyler uçmaktaydı. Ortada büyük bir nesne, etrafında ise ufak nesneler! Bir ara büyük nesne ikiye ayrıldı ve içinden çıkan ufak bir nesne, diğerleri gibi büyük nesnenin iki tarafına dizilmiş şekilde değil de onların etrafında sağa-sola dolaşarak uçmaya başladı. 10 dakika kadar sonra bütün nesneler bir araya geldiler ve büyük cisim korkunç bir hızla uzaklaştı.” (88:186-87)

Ve şimdi, bir enerji ile bloke edilerek bu tür devasa ufolar içine alınma ihtimalinden söz ettiğimiz uçakların boşlukta nasıl taşınabileceklerini basitçe anlamaya çalışalım. Yine helikopter olayına dikkat edecek olursak, hareket halindeki bu ağır kütle içindekilerin farkında dahi olamadıkları bir tarzda yüzlerce metre yükseltilmekteydi. Ve binlerce yıl öncesinin ufolarında dahi bu teknolojinin bulunduğu dikkate alınacak olursa, bu gücün varlığı daha iyi anlaşılabilecektir:

“Eski Hint dini inançlarına göre, Tanrı Krişna, Govardhan adı verilen bir dağ kütlesini insanların üzerinde havaya kaldırıp, bir çeşit şemsiye gibi uzun süre orada tutmuştur.” (43:32)

Ve kutsal kitap Kur’an’da anlatılan bir benzeri olay ise şöyledir:

“Tûr dağını gölgelik gibi onların üzerlerine yükseltmiştik. Onlar tepelerine düşeceğini sanmışlardı. Onlara, “size verdiğimiz kitaba sıkıca sarılın, içinde olanı düşünün” demiştik.” (28:7/171)

“Bir vakitler, size verdiğimiz Tevrat’ı dinleyin diye Tûr’u tepenizin üstüne kaldırıp da sizden teminatlı vaad almıştık.” (26:2/93)

“Tûr dağını yükselterek tepenize dikmiştik, sizden kesin söz almıştık.” (28:2/63)

Bu Kur’an ayetleriyle Musevi toplumuna seslenilmekte ve ataları zamanında gerçekleştirilen bir antlaşma olayı haber verilmektedir. Üzerlerine dağ kaldırılan atalar, Tanrı’yla buluşmak ve konuşmak üzere Musa peygamberin beraberinde Tûr dağına götürdüğü yetmiş kişilik bir gruptur. Bu kişilerin İsrail kavmi içinde sözü en çok dinlenir kişiler oldukları dikkate alınırsa, Tanrı’nın onları neden bu denli ilginç bir şekilde korkuttuğu kolayca anlaşılabilir. Ve sonuçta, dev bir kayanın altında korkudan ne yapacağını şaşırmış bu insanlardan gereken tepki elde edilmiş, Tanrı’ya, kitabı Tevrat’a ve peygamberi Musa’ya tam itaat sözü alınabilmiştir. Ve ilgili bilgilere dikkat edilecek olursa, burada havaya yükseltilenin Tûr dağı değil, sadece Tûr’daki çok büyük bir kaya kütlesi olduğu anlaşılabilecektir. Çünkü Tanrı ile üzerinde buluşulan yer zaten o anda hem onların, hem de Tanrı’nın üzerinde bulunduğu Tûr dağıdır. Ve denilebilir ki, insan gruplarını örtecek boyutlardaki kaya bloklarının yükseltilebilmesi, boşlukta bu denli güvenli bir biçimde bloke edilerek taşınabilmesi, şüphesiz ki içi nispeten boş uçaklar için çok daha kolay şekilde gerçekleştiriliyor olsa gerektir.

Ve hareketli uçakların bu tür bir kinetik dirençleri olmayan kaya kütleleri gibi değerlendirilemeyeceği düşünülebilir, ancak bu farkı ortadan kaldırmak o kadar da güç olmasa gerektir:

“Kasım 1957 Brezilya’dan kalkan bir kargo uçağına yaklaşan uçan daire, sağ motoru devre dışı bıraktırmıştır.” (87:160)

Şimdi, uçakları değil ama otomobilleri hedef almış olan ilginç bir kaçırma olayını izleyelim:

“1968 yılının Ocak ayında, özel arabalarıyla Arjantin’in Buenos Aires ana yolunda ilerleyen bay ve bayan Vidal, birden etraflarının koyu bir bulutla kaplandığını fark ediyorlar. Bir süre sonra kendilerine gelen Vidal Çifti, arabalarının boyasının tamamıyla kazınmış olduğunu gördükten sonra, Arjantin yerine Meksika’da ve tarihin ise iki gün sonrası olduğunu öğrenip, uçakla Meksika’dan Buenos Aires’e döner ve başlarından geçenleri resmi makamlara anlatırlar.” (87:178)

Bu ilginç olayın, geçici süreyle büyük bir ufo içerisine alınıp, bir başka yerde tekrar bırakılma vakası olduğu düşünülebilir. Aracın yukarıya yükseltilmesi sırasında sac üzerindeki çelik macun kaplamanın tamamen sökülmüş olması ise çekim gücü hakkında bir fikir verici niteliktedir. Ve bu çiftin neden kaçırıldığını bilmek mümkün değildir ama onların yaklaşık iki gün kadar ve baygın şekilde ufo da tutulduklarından bahsetmek ihtimal dâhilindedir.

Ve sonu kaçırma ile sonuçlanmayan bir izleme vakası ise, 1956 yılında Norveç’te gerçekleşmiştir:

“Bay Jansen, yanında komşusu bayan Bfuflot’la birlikte evlerine dönüyorlardı. Yol kenarındaki küçük bir tepenin arkasından çıkarak bulundukları arabaya hızla yaklaşan bir nesneyi fark ettiler. Işık birkaç defa arabanın etrafında döndü. Parlak bir daire şeklinde olan nesne, bu arada arabaya 6-7 kez yaklaştı, içindekiler korktular. Yolun göl kıyısından ayrıldığı yerde nesne birden arabanın önüne geçip, yolun ortasında asılı kaldı. Jansen arabasını durdurunca, nesne ağır ağır ve daha da alçalarak yaklaştı, arabanın tam önüne gelince durdu. Arabadakiler, bir süre incelendiklerini hissettiler. Ve nesne birden dikey olarak yükseldi, ve korkunç bir hızla kayboldu. Eve dönen Jansen’i karşılayan eşi, neden yeni bir araba aldığını sorunca, Jansen, eskiden bej olan arabasının yeşil bir renge dönüşmüş olduğunu gördü.” (87:179-80)

Ufolar tarafından arabaların izlenme olaylarından ilginç bir tanesi de şöyle gerçekleşmiştir:

(Aralık 1954 Venezüella)

“Barquisimeto Koleji’nin müdürü arabasıyla giderken, aydınlık bir nesne tarafından havadan izlenmeye başladı. Müdür bunun üzerine tabancasıyla ateş etmeye başlar, fakat yine de oldukça alçaktan süren takip devam etmektedir. Az sonra karşı yönden gelen ve içinde iki polis ile bir avukatın bulunduğu arabayla birlikte aynı anda durduklarında, tüm gözlemciler ışıklı nesnenin yükselerek uzaklaştığını gördüler.” (18:53)

Ve yaya insanların izlenmiş olduğu ufo vakaları da mevcut olup, bunlardan biri İngiltere, Saltwood’da gerçekleşmiştir:

“16 Kasım 1963 tarihinde Sandling parkında dolaşan dekoratör John Flaxton ve üç arkadaşı, ormanın üzerinde oval biçimli bir ışığı fark ederler. Çok geçmeden bulundukları bölgeye doğru yaklaştığını anladıklarında dördü birden kaçmaya başlarlar. Koşarlarken, altın sarısı ışığın kendilerini izlediğini görürler. Dururlar ve ışık da durur. Hepsi de gözetlendiklerini anlamışlardır. Ve bir süre karşılarında bekleyen parlak nesne hareket ederek ağaçların ardında kaybolur.” (18:16)

Ve şimdi de çağımızdan Ortaçağ Avrupa’sına giderek, ilginç bir kaçırma ve tekrar bırakma olayını izleyelim:

“Papaz Montfaucon de Villars tarafından yazılan Comte de Gabalis isimli kitapta anlatılan olay şöyledir:

“Aralarına geldikleri zaman, halkın kapıldığı korku ve telaşı, uyanan düşmanlığı anlayan yaratıklar o kadar şaşırdılar ki hemen uzaklaştılar. Fakat diğer bir sefer, daha büyük bir gemileriyle gelip yere kondular. Halkın, haklarındaki kötü yargısını değiştirmek için birçok şey öğretmek üzere, birkaç erkekle birkaç kadını gemilerine götürdüler. Sonradan bu kadınlarla erkekler tekrar geri bırakıldıklarında, halk tarafından şeytanlar olarak sayıldılar ve hemen yakalanıp korkunç işkencelerle öldürüldüler. Bu suçsuz insanlar, aynı ulustan olduklarını ve olağanüstü insanlar tarafından kısa bir süre için kaçırıldıklarını, kendilerine büyük ve görkemli şeyler öğretildiğini söyledilerse de bu boşuna olmuştu. Onları anlayıp taraf olan başkaları da aynı akıbete uğradılar. Ateşte yakılarak öldürülen bu talihsizlerin sayısı oldukça fazlaydı.” (59:108)

Garip görünümlerinden dolayı şeytanlar olarak nitelendirilen bu dünyadışı insanlarla bir araya gelenler de aynı nitelemeye uğramışlar ve birer şeytan kabul edilerek acımasızca yakılmışlardır. Bizzat bir Hristiyan DİN ADAMI TARAFINDAN BELGELENEN BU OLAY, gerek dünyadışı insanlar ve onları getiren ufolar, gerekse de dünya insanlarının onlara bakış tarzı konusunda oldukça aydınlatıcı ve düşündürücü olsa gerektir.

Ufoların bu olayda görüldüğü gibi doğrudan insanların arasına inmeleri istisnai özellik taşıyan vakalardandır. Ve böylesine istisnai bir olay bir kaç yüz yıl sonra bu kez Fransa yerine İran’da gerçekleşecektir:

“12 Ekim 1954 günü Tahran’ın oldukça kalabalık bir bölgesinde, disk biçimli bir nesne yere kadar indi. Bu nesnenin hemen yakınında bulunan Chasim Faili adındaki kişi kaçırılacağı fikrine kapılarak bir çığlık attı. Olayı gören herkes bu çığlık üzerine oraya yönelmeye başladıklarında, disk biçimli araç havalanarak uzaklaşır.” (18:39)

Ve, gruplar halindeki binlerce insan tarafından seyredilirken onların çevrelerinde saatlerce dolaşıp, hemen uzaklaşmayan ufo’lara ait vakalar da mevcuttur:

“27 Ağustos 1608 yılında Fransa’nın Martinques adasında görülen daire biçiminde iki uçan cisim ada halkını 48 saat süreyle dehşete düşürdükten sonra uzaklaşıyorlar.” (87:151)

Ve Ortaçağ Avrupa’sında gözlemlenen bu olayın bir benzeri de çağımızda izlenerek kayıtlara şöyle geçmiştir:

“9 Temmuz 1963 günü İtalya’nın Sicilya adasının bazı bölgelerinde görülen bir uçan daire panik yarattı. Kıyı köylerindeki halk korkularından evlerine kapandılar.” (87:175)

Bu son iki olaydaki tepkiler şayet kıyaslanacak olursa, aslında zaman farkının çok büyük bir tepki iyileşmesi yaratmayacağı, asıl sorunun konu hakkında bilinçlenme eksikliği olduğu anlaşılacaktır. Nitekim her iki olaydan da binlerce yıl öncesinde yaşamış olan bazı insanlar sırf bu konuda bilinçlendirilmelerinden dolayı çok daha farklı bir anlayış gösterebilmişlerdir:

“Hindistan’daki Sanskritçe Araştırma Akademisi tarafından yayınlanan çağlar öncesine ait el yazmasının metninde şu bilgi de bulunmaktadır:

“Bir Dünya’dan bir Dünya’ya yolculuk yapabilen alete, havacılık bilim rahipleri “Vimana” demektedirler.” (16:7)

İşte, tanrıları tarafından havacılık üzerine eğitilen bu din rahipleri ve onlar tarafından bilinçlendirilen halk; 20 yüzyıl insanını dahi paniğe sevk eden uçan araçları “Vimana”, yani “İmparator sarayı” olarak niteleyebilmiş, korkmak yerine hayranlık duyabilmişlerdir:

“Işıyan Vimana şiddetli bir parıltı çıkardı. Güzelim göksel araba ateşin ışımasına sahipti.” (16:29)

Ve şimdi, tanrılar tarafından gerçekleştirilen kaçırma olaylarından söz edilen bazı örnekleri Yunan mitolojisinden izleyelim:

“Kendisine Kuzey rüzgârı denilen Boreas, Trakya’daki Salimdesso kentinde otururdu. Bir gün Atinalı Prenses Orizo’yu zorla kaçırmıştır.” (173:85)

“Gaymeda isimli genç bir çoban İda dağının yeşil sırtlarında her zamanki gibi kavalını çalıp, koyunlarını otlatırken geniş kanatlı bir kartala benzer şekilde gelen Tanrı Zeus onu yakaladı, ve kımıldayamayan genci göklere doğru uçurdu.” (98:22)

“Tanrı Apollon, Teselya dağlarında gezerken gördüğü Siren adlı genç bir kızı, altın bir arabaya atıp kaçırdı.” (173:29)

Tanrılar ya da günümüzdeki ismiyle dünyadışı insanlar tarafından kaçırılanların sadece insanlar olmadığını çağımızda gözlemlenmiş şu olay ışığında söyleyebilmek mümkündür:

“30 Şubat 1969’da Fransa’nın Aixen Provence kentinde şöyle bir olaya şahit olunmuştur:

Kent yakınındaki köylerden birinde, küçük bir çiftlik evinde yaşayanlar toplu bir halde bulunurlarken, gökyüzünden süzülerek gelen acayip şekilli bir araç, görgü şahitlerinin hayret dolu bakışları arasında alçalmış, sonra birdenbire havada hareketsiz kalmıştı. Sabitleşen aracın alt tarafından sarı renkli bir ışın yere doğru yöneldiğinde, bahçede bulunan 14 tavuk, 6 domuz ve bir köpeği çekip araca taşımıştı. Olay sırasında hayvanlar çırpınıyor ama bir türlü ışının çekici etkisinden kurtulamıyor, havaya yükselmeye devam ediyorlardı. Ve daire şeklindeki bu araç onları aldıktan sonra hızla oradan uzaklaşıp gitti. (9:318-19)

Söz konusu bu canlılar çeşitli amaçlar için alınmış olabilirler. Burada önemli olan ise, bir çeşit enerji alanı ile biyolojik kütlelerin yakalanarak yerden yükseltilebiliyor olmasıdır.

Ve bu tür bir etkiyi, asırlar öncesinde gözlemlenerek kaydedilmiş şu olayda da izleyebilmek mümkündür:

“İnsandan anlayışlı, Tanrı gibi bilgili bir dişi kurttu. Onu son kez mağaranın önünde görebildiler. Bir mavi ışık mağaranın önüne, onun olduğu yere düştü. Işık kaybolduğunda o da yoktu. Nereye gitti bilemediler.” (89:175,187)

Önceki bir konuda genişçe incelediğimiz bu olay, gökten gelen kurt suratlı bir varlığın ayrılışı sırasında bir mağara içinde bulunanların yaptığı bir gözlemi yansıtmaktadır. Ve anımsanacağı üzere de, bu kurt suratıyla özdeşleştirilen yüzlere sahip varlıklar küre biçimli araçlarla uçmakta, ve bu araçlarıyla havada sabitleşebilmekteydiler. Bu olayda kullanılan çekici ışığın, çağımızda gözlemlenen örnekteki gibi sarı renkte olmaması önemli bir unsur değildir. Zira ihtimalen bu ışıklar görünmez nitelikte olan çekici enerjinin odaklanabilmesi için birlikte kullanılıyor olmalıdırlar.

Ve yüzyılımızda gözlemlenmiş bir mavi ışık olayı ise şu şekilde kayıtlara geçmiş bulunmaktadır:

“Amerikalı bir zoolog olan Dr. Manson Valentine gördüğü bir ufo hakkında şu açıklamayı yapmıştır:

Orta Florida’da iken tanık oldum. Havada durmuş tam altına rastlayan gölün sularına mavi bir ışık uzatmış öylece bekliyordu.” (11:146)

Bir su transferini akla getiren bu olaydan hareketle, söz konusu enerji alanlarıyla sıvı maddelerin de bloke edilip yükseltilebildiğini söylemek mümkündür. Nitekim Ay’ın Dünya’ya çok yaklaştığı zamanlarda meydana gelen Med-Cezir olaylarında, manyetik çekim etkisiyle deniz kıyısındaki suların metrelerce yükseldiği bir gerçektir.

Ve şimdi vücut yapılarının hemen hemen tamamı sudan oluşmuş olan insanların bu tür bir çekim etkisiyle yükseltilirken neler hissedebileceğini anlamaya çalışalım:

“Allah onun kalbini son derece daraltır. O güya zorla göğe çıkacakmış gibi.” (26:6/125)

Kutsal kitap Kur’an’ın bu ayetinin konumuzu ilgilendiren kısmı düşünülecek olursa, maddesel anlamda, kan sıvısında bir basınç artışı; manevi anlamda ise, doğrudan etkileme ya da bu basınç yükselmesine bağlı olarak beliren bir huzursuzluk şeklinde fiziksel ve ruhsal tepkiler söz konusudur. İşte bu tür bir zorla yükseltilme olayı sırasında ve sonrasında beliren ruhsal tepkileri tam olarak anlayabilmek için Yahudi peygamberlerinden Hezekyel’in bir deneyimini görmek yararlı olacaktır: “İşte durmadan ateş saçan büyük bir bulut geliyordu.” (57.A.20:l/4)

“Büyük bir gürleme sesi işittim. Kanatları birbirine dokundukça onların sesini, yerdeki tekerleklerinin gürültüsünü işittim. Ve ruh beni yukarıya kaldırdı ve beni alıp götürdü. Rabbin eli üzerimde kuvvetli idi. Ve acılıkla, ruhumun kızgınlığı ile gittim. Ve Tel-Abib’de Kebar ırmağı yanında oturanların yerine geldim. Ve onların oturdukları yerde oturdum. Orada onların arasında yedi gün şaşkın şaşkın oturdum.” (57.A.20:3/13-5)

Bu olay, Hezekyel henüz peygamber olarak seçilmeden kısa bir süre önce meydana gelmiştir. Hezekyel’e acı veren, onu kızgınlığa sevk eden bu yükseltilme olayı, Tanrı’nın içerisinde yolculuk ettiği pervaneli bir uçan araç tarafından gerçekleştirilmiştir ki boyut olarak küçük olan bu taşıyıcı ışıklar saçarak gelen büyük bir bulutun içerisinden uçarak ayrılmış ve Tanrı’yı peygamberinin yanına indirmiştir. Ve Hezekyel’in, Ruh ya da Rabbin eli olarak tanımlamaya çalıştığı çekim gücü türünden bir etkiyle Musa peygambere de şu gösteri yapılmıştır ki, bu olay Kur’an’da şöyle yer almaktadır: “Musa ailesine, ben bir ateş gördüm, size ondan bir haber getireyim demişti. Oraya gelince kendisine seslenildi: Ey Musa, gerçek şu ki ben, üstün hüküm ve hikmet sahibi olan Allah’ım. Asanı at!” (7:27/7-10)

“Musa, asasını bırakıp da onu çevik bir yılan gibi hareket eder görünce arkasına dönüp kaçtı.” (26:27/10)

“Musa, attığı asasının küçük bir yılan gibi titreşip hareket ettiğini görünce korkudan öyle dönüp kaçtı ki, arkasına bile bakmadı.” (7:28/31)

İşte bu ilk karşılaşma Tûr dağının yamaçlarında Tanrı’nın ışıklı taşıtıyla üzerine iniş yaptığı bir vadide gerçekleşmiş ve ilk iş olarak da bu basit gösteri yapılmıştır. Bu çeşit enerji ile bloke edilip, yerden hafif yükseltmelerle yürütülen ağaç asa Musa’yı o denli etkilemiştir ki, bu, Tanrı’nın tahmininden de fazla olmuş olmalıdır. Zira kaçmaya başlayan Musa’nın ardından defalarca seslenilerek, ona, korkmaması geri gelmesi söylenerek zorla ikna edilebilmiştir. Ve tanımlanamayan uçan bir ışık içerisinde Dünya’ya, Ortadoğu’daki bir dağın küçük bir vadisi üzerine inen Tanrı ile gerçekleşen konuşmalar sonrasında Musa, bir peygamber olarak görevlendirilir. Onun ilk görevleri arasında ise, kendisini Mısır’da Tanrı olarak ilan etmiş olarak ve bu otoriteyi korumak için oldukça sert hükümler uygulayan Firavunu uyarmak da bulunmaktadır(!)

Ufolar (tanımlanamayan uçan cisimler) tarafından gerçekleştirilen kaçırma olaylarına ilginç bir örnek olan dramatik bir vaka yüzyılımızda şöyle gerçekleşecektir:

“8 Ekim 1955 tarihinde Amerika’nın Ohio eyaletinde gerçekleşen bir olayda; Albert ile James adında iki kardeş Zannes Ville köyündeki tarlalarında çalışırlarken, James birdenbire yerden yükselmiş ve “imdat, birisi beni yukarı çekiyor!” diye bağırmaya başlamıştır.

Bunu göre kardeşi derhal yanına koşmuş ve ayaklarından yakalayarak onu aşağıya çekmek istemiş, fakat bunu başaramamıştır. James, onun çığlıklarını işitip çevreden gelen komşularının da gözlerinin önünde gökyüzüne yükselmiş ve hemen ardından ışıklı bir cismin gökyüzünde uzaklaştığı görülmüştür.” (178.9:9)

İşte zaman zaman bu tür ışıklı cisimler tarafından kapılıp götürülmüş olanların sayısı ne kadardır, bu bilinemez. Ancak gerçekleşen çoğu vakanın burada olduğu gibi gözlem ve kayıt imkânı da şüphesiz ki mümkün olmasa gerektir.

Ve yaklaşık 2000 yıl kadar önce, Hristiyan bir din adamı tarafından yazıya aktarılmış bir kapıp götürme olayı ise, kutsal kitap İncil’de kısaca şöyle yer almakta olup, kaçırılan bu insanların nereye götürüldüğü yorumunu da içermektedir:

“On dört yıl önce bir adam göğe kapılıp götürüldü. İşte böyle bir adamı bilirim ki cennete kapılıp götürüldü.” (57.B.7:12/2-4)

29. BÖLÜM

Bir İlginç Gözlem Teknolojisi

Şu ana kadarki konular içerisinde yer alan Kur’an ayetlerine dikkat edildiyse, birçoğunda gizli bir gözlem etkisinin varlığı fark edilmiş olmalıdır. İşte bu nitelikteki ayetler, kurulan din sırasında yapılan tanrısal gözlemlerle bağıntılı bilgileri taşımaktadır. Daha net bir ifadeyle söylenecek olursa, kutsal kitapların bizzat kendilerinde kayıtlı gerçeklere göre hiçbir zaman öyle nitelenemeyecek olan Tanrı ve meleklerinin geçmişte yaptıkları ya da o an yapmakta oldukları gözlemler, gerekli görüldükçe bu tür ayetlerle Peygambere ve dolayısıyla da Arap toplumuna iletilmişlerdir.

Şimdi, açık ya da kapalı her tür ortamdaki insanların konuşmalarını, ve hatta surat mimiklerini dahi tespit edebilen bu tanrısal teknolojiden bazı örnekleri izlemeye başlayalım:

“Yoksa biz onların sırlarını ve gizli konuşmalarını işitmez miyiz, sanıyorlar? Hayır! İşitiriz, ve yanlarında bulunan elçilerimiz de yazarlar.” (7:43/80)

“Hakiykat, günah işleyenler iman edenlerden kimine gülerlerdi. Müminler yanlarından geçerlerken birbirlerine kaş göz işareti yaparlardı. Onları gördükleri zaman “bunlar muhakkak sapıtanlardır” derlerdi. Halbuki, onlar müminlerin üzerine GÖZCÜLER olarak GÖNDERİLMEMİŞLERDİ!!)” (26:83/29-33)

İşte bu gözlem ayetleri, Muhammed’in henüz dini yeni yaymaya başladığı günlerde ona inananlar ile alay edenlerin durumunu belgelemektedir. Görüldüğü üzere, sokakta bulunanlar tarafından konuşulan sözler tespit edilmiş, yapılan mimikler net bir şekilde kaydedilmiş durumdadır. Fakat daha da ilginç olanı, Muhammed’e inananları sapıtan olarak niteleyenlerin bu tutumunu eleştirirken verilen bilgilerdir ki, buna göre, kurulan dini ve bu dine katılımları gözlem amacıyla gönderilmiş birileri bulunmaktadır. Öyle ki, işte ancak bunlar dini gidişat konusunda izleme ve yorumlama hakkına sahiptirler.

Şimdi bu gözlem ekibinden birilerini taşıyan bir uçan aracın, izlediği kişi tarafından nasıl tesadüfen fark edildiğini ve bu konuda peygamberin ne tür bir açıklama yapmış olduğunu görelim:

“Useyd-ubnu Hudayr, bir gece dışarıdaki hurma sergisinde oturmuş Kur’an okurken atı birden depreşmeye başladı. Useyd der ki:

Kalkıp atın yanına vardım. Bu sırada başımın üzerinde bulut gölgesine benzer bir şey içinde kandil ışıklarına benzer birçok parıltılar gördüm. Bulut dönmeye ve yaklaşmaya başladı. At da bu buluttan ürkmeye başladı. Bu bulut tabakası, içindeki ışık topluluğuyla birlikte göğe doğru çekilip çıktı. Nihayet onu göremez oldum.

Sabah olduğunda, Resûlullah’ın huzuruna gittim ve olanları kendisine dedim. Resûlullah bana: Bunlar meleklerdi. Senin Kur’an okumanı dinliyorlardı. Eğer okumaya devam etseydin, sabaha kadar seni dinlerlerdi, buyurdu.” (69.2:36/240, 242)

Ve Muhammed’in verdiği bir diğer ilgili bilgi ise şöyledir:

“Tanrı’nın etrafta gezen ve zikir ehlini araştıran melekleri vardır.” (71:95)

İşte niteliği oldukça açık bu olaya göre, Tanrı’nın gözlem ekibini oluşturan melekler ancak; dönerek alçalabilen, dikey şekilde havalanabilen ve aydınlatılmasında kandil misali noktasal ışıklar kullanılan bu tür vasıtalarla Dünya’ya gelebilmekte, dolaşabilmekte, gözlem yapabilmektedirler.

Ve çağımızda gözlemlenmiş birçok UFO (Tanımlanamayan Uçan Cisim) vakasında tespit edildiği üzere, dönerek alçalmak ufoların en belirgin özelliklerinden biridir. Şimdi, tıpkı bu olaydaki gibi, gökyüzüne çekilircesine süratle dikey olarak yükselme ve at ürkütme özelliklerine dair bazı vakaları izleyelim:

“30 Eylül 1954’de Fransa, la Flotte en Re’de 12 metre çapında ve havada asılı durmakta olan parlak bir küre ile karşılaşıldı. Bu küre daha sonra çok büyük bir süratle dikine havalanıp gitti...

“9 Ekim 1954’de Beyrut’ta beyaz ışık çıkaran bir obje görüldü. Spin hareketiyle dikine havalandı ve gözden kayboldu.” (18:28,35)

“810 yılında, Fransa, Aquisgrana yolunda ilerleyen Kral’ın üzerine gökyüzünden kocaman bir küre ışıklar saçarak alçaldı. Ürken atından düşen Kral, ciddi bir biçimde yaralandı...

“1808 yılı 12 Nisan’ında, İtalya, Carmagnola’da ilerleyen bir süvari, son derece parlak bir cismin üzerinden geçmesi sonucu ürken atından düşüyor.” (59:107,112)

Şimdi de eski Hint kaynaklarında vimanalarla ilgili olarak yer alan bazı bilgileri izleyelim:

“Gökteki parlak bir bulutu andıran vimana mükemmel bir hava arabasıdır...

“Vimanalar sessizlik içinde hareket edebilir, dikey olarak alçalabilir ve yükselebilirler...

“Bu makineler vasıtasıyla göksel varlıklar Dünya’ya gelebilir ve havada uçabilirler.” (16:27,34,35)

Ve madde yapılı tanrıları Dünya’ya getiren bu maddesel taşıyıcılar konusunda bir bilim adamının görüşleri ise şöyledir:

“Hindistan Sanskrit Üniversitesi’nin önde gelen “kadim Hindistan tradisyonları” uzmanı Prof. Dr. Dileep Kunar Kanjilal, Hint Sanskrit çevirilerinde rastlanan uçan arabalar konusunda şunları belirtmiştir:

Hindistan, olağanüstü zenginlikteki bir Sanskrit tradisyona sahiptir. Vimana denilen uçan arabalar gerçekte bir tür uçan makinelerdi. Bugün elimizde bulunan birçok yorumu incelediğimizde, 2000 yıl süreyle tasvirlere hep sözün gelişi bir gözle bakıldığını unutmamalıyız. Şimdi ise, uçan makinelerin mevcut olduğunu bildiğimiz için bu konunun tümüne yeni bir açıdan yaklaşmak gereklidir. Biz, teknolojik mahiyetteki tradisyonlarda ihtiva olunan “Bilimsel gerçeği” çıkarmak için uğraşıyoruz.” (16:10)

Ve şimdi, ihtimalen gözlemci melekleri taşıyan o buluta benzetilmiş olan araçlarla gerçekleştirilen daha üst düzey bir gözlemi izleyelim:

“Peygamber, eşlerinden birine gizlice bir söz söylemişti. O bunu peygamberin diğer bir eşine haber verince, Allah da peygambere durumu bildirmiş, o da bir kısmını yüzüne vurmuş, bir kısmını yüzüne vurmaktan geri durmuştu. Eşine, gizlice söylediği şeyi başkasına nakletmiş olduğunu bildirince, eşi, “bunu sana kim haber verdi” demiş, o da: Bunu, her şeyden haberdar olan Allah haber verdi, demişti.” (26:66/3)

Yine Kur’an’da yer alan bu olayda görüldüğü gibi, özellikle peygamber evinde olup bitenler tamamen dinlemeye alınmış durumdadır. Öyle ki Muhammed’e bildirilenler nedeniyle meydana gelen yeni konuşmalar da dinlenmiş ve vahiy yoluyla peygambere iletilmiş bulunmaktadır.

Ve normal yaşantıya ait olaylarla ilgili bu tür bir bilgiye Kur’an’ın yer vermesine şaşılmamalıdır. Zira bu bilgi öncelikle, o sırada yapılmakta olan gözlem gerçeğine iyi bir örnek teşkil etmesi açısından sunulmuştur. Ayrıca, Kur’an’da sadece Tanrı’nın bildirdiği emirler değil, bu emirlerin verildiği toplumların peygamberlerin gidişatı ve onlarla ilgili çeşitli tespit edilmiş kıssalar da yer almaktadır. Nitekim yine bir Kur’an ayetinde bu gerçek şöyle vurgulanmaktadır:

“Ey Muhammed, biz bu Kur’an’ı vahyederek sana en güzel kıssaları anlatıyoruz. Oysa, daha önce sen bunlardan haberdar değildin.” (28:12/3)

İşte geçmişte kaydedilmiş bu kıssalardan birisi de, İbrahim peygambere Tanrı’dan gelen oğlu İshak’a yine Tanrı tarafından verilmiş olan Yakup peygamber ve ailesiyle ilgilidir. Peygamberin aile düzeni tamamıyla izlenmiş ve çocukları arasındaki anlaşmazlıklar en ince ayrıntısına kadar gözlemlenerek, bu kayıtların bir özeti Kur’an’da onlarca ayetle bildirilmiştir ki, işte bu geniş gözlemlere dayalı anlatının son ayeti ise şöyledir:

“Bu kıssa, sana vahiy ile bildirmekte olduğumuz gayb haberlerindendir. Yoksa, onlar hile yaparak işleyecekleri işi kararlaştırdıkları zaman sen yanlarında değildin.” (26:12/102)

Anlaşılacağı gibi, geçmişte yaşamış olan bu kimselerin birbirlerine karşı gizlice aldıkları kararlar dahi sanki yanlarındaymış gibi izlenerek saptanmıştır. Ve işte bu tür dinsel tabanlı gözlemlerin boyutlarını ise şu ayetlerden anlayabilmek mümkün olmaktadır:

“And olsun ki, size öyle bir kitap indirmişizdir ki bütün zikriniz ondadır.” (26:21/10)

“Ey Muhammed, bunlar sana vahyettiğimiz bilinmeyen olaylardır. Sen de, milletin de daha önce bunları bilmezdiniz.” (28:11/49)

“İşledikleri her şey defterlerde kayıtlıdır. Küçük büyük her şey yazılıdır.” (26:54/52)

Ve denilebilir ki, Tanrı’nın dini operasyonu sırasında ilgili her kavim için gözlemler yapılmış, ve olaylar en ince ayrıntısına kadar kayıtlara geçirilmiştir. Buradaki defter tabirinin ise, bilinen anlamda olmadığını söyleyebilmek mümkündür, Zira Kur’an’ın çoğu ayetinde o dönem insanının anlayabileceği bir dil kullanılmaya çalışılmış ve hatta tasvip edilmediği halde sırf insanlar o şekilde anlıyor diye, bu tabirlerine bile uyum sağlanmıştır:

“Eğer, gökten bir parça düşer görseler, bu derler, birbiri üstüne yığılmış bir buluttur.” (26:52/44)

“Onlar ille, Allah’ın buluttan gölgeler içinde meleklerle birlikte kendilerine gelivermesine ve işlerinin bitirilivermesine mi bakıyorlar?” (26:2/110)

Görüldüğü üzere, Tanrı, bir ayetiyle eleştirdiği “bulut” kavramını, diğer bir ayetinde, Dünya’ya nasıl gelebileceğini anlatmaya çalışırken kendisi de kullanabilmektedir. Ve denilebilir ki, Muhammed’in yorumunu yaptığı o ışıklı bulut gölgesinin içine sadece melekler değil Tanrı da sığabilmektedir. Ve, içerisinde konuşlandırılmış silahlarla imha amacıyla da, yine konuşlandırılmış cihazlarla gözlem ve kayıt maksadıyla da kullanılabileceğini anladığımız bu Tanrı taşır bulutlardan yapılmış bazı kayıtları; gayb olaylarına ait bazı bilgileri şimdi yine Kur’an’dan izleyelim:

“O şehrin en uç kısmından koşarak bir adam geldi. Ey kavmim, dedi. Uyun, o gönderilmiş olanlara. Uyun, sizden hiçbir ücret istemeyen o kimselere. Onlar hidayete ermiş zatlardır.” (26:36/20-1)

“Tevrat levhalarını bırakıverip, kardeşinin başından tuttu. Kendisine doğru çekiyordu. Harun: Annem oğlu, dedi. Bu kavim beni cidden hırpaladılar. Az kaldı ki beni öldüreceklerdi. Sen de bana, düşmanları sevindirecek harekette bulunma, böyle.” (26:7/150)

İlk olay, kendilerine üç peygamber birden gönderilen ama yine de yeni öğretiye direnen bir şehir halkına ait gayb haberlerinden olup, ikincisinde yansıtılan olay ise, Musa peygamberin Tûr dağına iniş yapan Tanrı’dan, bir Tanrı taşıyıcı içerisinden aldığı Tevrat levhaları ile geri döndüğünde, kavmin yönetimini bıraktığı kardeşiyle arasında geçen bir tartışmayla ilgilidir.

Ve şimdi de, Salih peygamberin gönderildiği bir şehirde onun karşıtları tarafından planlanan, ve bu sırada çevredeki gözcü meleklerce tespit edilmiş bir komplo hazırlığıyla ilgili kayıtları izleyelim:

“O şehirde dokuz erkek vardı ki, bunlar o yeryüzünde daima fesat çıkarıyorlar, iyilik tarafına hiç yanaşmıyorlardı. Aralarında antlaşarak dediler ki: Ona ve ehline bir gece baskını yapalım, hepsini öldürelim. Sonra da velisine, biz o ailenin helâkinde hazır değildik, diyelim. Onlar böyle bir tuzak kurdular. Biz de, kendilerinin haberleri olmadan onların planlarını altüst ediverdik.” (26:27/48-50)

Tahmin edileceği gibi, bu plân peygambere bildirilmiş, o da böylelikle ona inanan grup ile birlikte şehirden uzaklaşabilmiştir.

Ve gayb olaylarından izlenerek kaydedilen, gerektiği için bu gözleme göre müdahalede bulunulan bir vaka da Davud ve oğlu Süleyman peygamberle alâkalıdır:

“Davut ve Süleyman da milletinin koyunlarının yayıldığı bir ekin hakkında hüküm veriyorlarken, biz onların hükmüne şahit idik. Biz onu hemen Süleyman’a anlatmıştık.” (28:21/78-9)

Yapılan gözlemlerle ilgili olarak Tanrı’nın ya da gözlem ekibinin verdiği örnekler arasında eski Mısır krallarından Firavun’a ait şu konuşma kaydı da bulunmaktadır:

“Bunlar, hakikatları apaçık bildiren Kitab’ın ayetleridir. Sana, Musa ile Firavun kıssasından bir kısmını okuyacağız. Firavun dedi ki: Ey ileri gelenler, ben sizin, benden başka bir tanrınız olduğunu bilmiyorum. Ey Haman, haydi bana büyük bir kule yap. Belki ben Musa’nın tanrısına tırmanıp çıkarım.” (26:28/38)

Firavun’un ululuğunu göstermek, ve de kendisine bir rakip olarak gördüğü tanrıyla boy ölçüşmek için düşündüğü bu projenin olabilirlik derecesi ise şu ayetlerdeki bilgilerle kıyaslanarak anlaşılabilir:

“Rabbin nice yaptı, o “kazıklar sahibi” Firavun’a!” (26:89/6,10)

Ve aynı ayet, Diyanet’e ait Kur’an Mealinde ise şöyle anlamlandırılmıştır:

“Sarsılmaz saltanat sahibi ‘Firavun’a!” (28:89/10)

Halbuki bu ayetin hemen öncesinde yer alan ayetlerde ise şöyle denilmektedir:

“Hiçbir memlekette benzeri ortaya konmayan sütunlara sahip İrem şehrinde oturan Ad milletine, vadide kayaları kesip yontan Semud milletine!” (28:89/7-9)

Dikkat edilirse, halkları cezalandırılan bu yerler o dönemlerdeki en güçlü ülkelerdir. Bunların ardarda örnek gösterilmeleri ise, hepsinin de olağanüstü mimari eserler oluşturmuş olmasıyla ilgilidir. Dev sütunlar yontarak görkemli bir şehir oluşturan Ad milleti. Kayaları işleyerek, bunların içerisinde büyük bir şehir meydana getirebilmiş Semud kavmi gibi milletler örnek verilmiştir. Bu nedenle, “kazıklar sahibi” şeklindeki bir tabiri, “sarsılmaz saltanat sahibi” şeklinde anlamlandırmak hiçte doğru olmayacaktır. Aslında anlam çok açıktır ve bu ayette de, önceki güçlü milletler gibi aynı nitelikte büyük bir eser meydana getirenler kastedilmektedir. Ve Tanrı’nın ya da ekibinin bu tür bir benzetmede bulunması ise oldukça gerçeğe yakın bir yaklaşım olarak değerlendirilebilir. Zira Firavunlar tarafından yaptırılmış olan piramitlere gökyüzünden bakıldığında, uç kısımları dört yönden olmak üzere sivriltilmiş kazıkları andıracağı, şüphesiz ki kolayca anlaşılabilecek bir olgudur. Ve tüm bu açıklamalar üzerine yeri gelmişken belirlemek gerekirse, bu kitabın yazılımı sırasında kaynak olarak üç ayrı Kur’an mealinin alınmış olması, olabilen bu tür hallerden etkilenmemek ve böylece en doğru yaklaşımı saptayarak kaynak gösterebilmek içindir.

Ve anlaşılacağı gibi, Musa peygamber dönemindeki Firavun kralın halkı da, daha önceki Mısır ya da Ad ve Semud halkları gibi olağanüstü yapılar meydana getirecek bir yeterliliğe sahiptir. Ve denilebilir ki, şayet Mısır’ın sahibi Firavun, Musa’nın tanrısı tarafından yok edilmeseydi, belki de Mısır semalarında yükselen dev bir kuleye bugün bile şahit olabilecektik. Ve bu kuleyle Firavun, o Tanrı taşıyan bulutları gözlemleyebilir miydi, bilinemez ama, gerek mevcut piramitlerin yüksekliğine gerekse de Firavun’un o iddialı sözlerine bakılacak olursa, en azından doğal bulutların oldukça yakından izlenebileceği açıktır.

Şu ana kadar, hep yapılan gözlemlerden ve bunların kayıtlara alınmış olduğundan söz edip, örnekler gördük. Şimdi ise, bu gözlem ve kayıtların nasıl gerçekleştirilebilmiş olduğunu anlamaya çalışalım. Konumuzun başlarında gördüğümüz, dönerek alçalan ve dikey olarak hızla yükselebilen ışıklı bulut örneğinden kolayca tahmin edileceği üzere, bu gözlemlerin çoğu işte bu tür uçan araçlar içerisinden yapılmaktadır. Günümüzde isimlerine UFO (Tanımlanamayan Uçan Cisim) denilen genelde daire biçimli taşıtlarla aynı niteliğe sahip olduğu anlaşılan bu bulutların içerilerinde şüphesiz ki gelişmiş gözlem ve kayıt araçları da bulunmaktadır. Zira, bilim ve teknolojinin bir ürünü olduğu açık olan bu tür taşıyıcılara ihtiyaç duyan Tanrı ve melekleri, söz konusu gözlem ve kayıtlar için de aynı bilim ve teknolojiyi kullanıyor olsa gerektir. Nitekim geçmiş dönemlerde gerçekleştirilmiş bir gözlem ve kayıt hakkında verilen bilgiler sırasında, bu gerçek, bizzat gözlemciler tarafından şöyle açıklanacaktır: “Ey Muhammed, sana Zülkarneyn’i sorarlar. Onu size anlatacağım, de.” (28:18/83)

Peygambere, önceki devirlerde bir çeşit peygamber olarak faaliyet göstermiş ve hakkında rivayet şeklinde çok az bilgi sahibi olunulan bir hükümdara dair sorular yöneltilir. Ve, Zülkarneyn’in yaptıkları Muhammed’e uzun uzun açıklandıktan sonra, ilgili ayetlerin sonunda şu bilgi de sunulmaktadır:

“İşte böyle idi. Hâlbuki onun yanındaki biz, hepsini İLMİMİZ İLE kuşatmışızdır.” (26:18/91)

“İşte bunun gibi, onun yaptıklarının hepsini baştanbaşa biliyorduk.” (28:18/91)

Görüldüğü üzere, yapılanların gözlenmesi de kaydedilmesi de tamamen bir ilim aracılığıyla gerçekleştirilebilmektedir ki, bunun; bilimsel bilginin, kullanım alanına aktarılmış hali olan teknoloji olduğu çok açıktır. Ve yapılmış bir başka gözlem sonucunda ise, bu anlatılanların nasıl bilinebildiğiyle ilgili şu bilgi verilmektedir:

“Çünkü, Rabbin şüphesiz ki Rasat yerindedir?” (26:89/14)

“Doğrusu, Rabbin hep gözetlemekteydi.” (28:89/14)

İşte tüm bu ayetler birlikte değerlendirildiğinde, özel gözlem (rasat) yerlerinden hiçbir ayrıntıyı kaçırmadan sanki gözlemlenenlerin yanında imişçesine bir izleme yapıldığı anlaşılmaktadır. Şimdi, Rab ya da gözlem ekibinin bu kuşatıcı denilebilecek kadar her şeyi kontrol altında tutabilen gözlem teknolojisini anlayabilmek için günümüzde kullanılan teknolojileri tanımaya çalışalım:

“Uzmanlar, A.B.D. casus uydularının, sokakta okunan bir gazetenin fotoğraflarını çekebilecek hassasiyette olduğunu söylemektedirler. Bunlardan biri olan KH-11 uydusunda film kullanılmayıp, görüntüler dijital elektronik sinyaller halinde kayıta alınarak, anında izleme istasyonlarına iletilmektedir.” (159:57)

Açıkça anlaşılacağı üzere, dünya dışında yörüngeye yerleştirilen tanrısal olmayan basit bir cihazla, dünyanın herhangi bir yerindeki insanın ve hatta okuduğu bir gazetenin incelenmesi dahi işte bu kadar kolaydır. Ve Dünya atmosferi yoğun bulutlarla kaplı olduğu bir sırada gözleme devam etmek gerekiyorsa, teknoloji için bu da bir sorun teşkil edemeyecektir:

“Çağımız modern casus uydularından 770 tipindeki Amerikan radar uydusu; en yoğun bulut katmanları içinden, yerdeki tesislerin en ince ayrıntılarını tespit edebilmektedir. D sınıfı casus uyduları ise, 100 km. yükseklikten bir derginin kapağında yazılanları dahi saptarlar. Tabi bu uydularda kızıl ötesi ışınlarla çalışan kameralar da vardır. Bunlar, insan gözünün göremediği ısı ışınlarını tespit ederek karanlıktaki cisimleri dahi tespit edebilmektedirler.” (145:18)

Dikkat edilirse, söz konusu bu gözlem uydularıyla ancak görüntüleri tespit edebilmek mümkündür. Ve şimdi tüm bu gözlem teknolojisinin, tıpkı melekleri taşıyan o bulut gibi havada istenilen yere gidebilen, sabitleşebilen uçan bir araca kazandırıldığını ve beraberinde bir de gelişmiş dinleme cihazlarının entegre edildiğini düşünelim. Nitekim A.B.D.’de, gözlem ve kayıt amacıyla özel olarak üretilerek “Mavi Yıldırım” ismi verilen özel bir helikopterin tanıtım filminde bu konuda çok ilginç bilgiler verilmektedir:

“Bu helikopterde bulunan çok amaçlı bilgisayar ve diğer yan ünitelerin yardımıyla araç pilotuna şu üstünlükler kazandırılmaktadır:

Termograflı televizyon sistemi ile gece zifiri karanlıkta dahi net görüş...Çok hassas ses yükseltici sistemi ile 2000 metre yükseklikten bir sineğin vızıltı sesinin işitilebilmesi...

Özel ses alıcı sistemi ile, binaların içerisinde konuşulanların dahi net bir şekilde dinlenebilmesi...

100 misli büyütme yapan televizyon sistemi ile, 4000 metre yükseklikten, yüz yüze bulunuyormuşçasına yakın görüş...

Çok geniş bellekli Data Bank sistemi ile izleme anında gerçekleştirilen tüm ses ve görüntü kayıtlarının saklanabilmesi ve gerektiğinde tekrar izleme imkânı.” (183:1)

Ve Hindistan’daki bir Akademi tarafından yayımlanan ve konusu; tarih öncesi devirlerdeki Tanrı araçlarıyla ilgili teknik bilgiler olan bir eserde şu cümleler de yer almaktadır:

“Bir uçan aracın etkili olabilmesi için tüm yardımcı kısımları tam olmalıdır. Bunlardan en önemlisi ise, uçan aracın altında yer alan ve görüntüleri tespit etmeye yarayan aynadır. Ve diğer önemli kısımlar ise; düşman uçan makinelerindeki konuşmaları dinleten sır, düşman uçan aracının içindeki görüntüleri yakalatan sır’dır.” (16:8)

Ve bu gözlem teknolojisiyle donatılmış olan uçan araçların bir bulutu andırdıklarını daha önceki konumuzda görmüştük. Ve denilebilir ki, Muhammed’e gelen Useyd’in tanımladığı gözlem bulutunda da bu tür izleme ve dinleme cihazları bulunuyor olmalıdır. Şüphesiz ki Useyd olayında bu denli gelişmiş bir teknoloji olmadan da izleme yapılabilirdi ve yapılmıştır. Ancak, aynı melekler tarafından izlenmiş kaydedilmiş olduğu anlaşılan diğer gözlem olayları ve özellikle de peygamberin evi içinde olup bitenlerin tespitiyle ilgili örnek dikkate alınacak olursa benzeri bir üst düzey teknoloji kullanılmış olduğu açıktır. Şimdi bir an için, dünya yapımı sessiz bir gözlem helikopterinin, bu yüzyılda dahi dünyanın çeşitli bölgelerinde bolca bulunan ilkel topluluklardan birine gönderildiğini düşünelim. Ve amaç, putlara hatta ağaç parçalarına tapmakta olan bu kavime, daha mantıki düzeyde olan Tanrı ve tapınma kavramlarını kazandırmak olsun. İşte şehirlerdeki insanları dahi yakından izleyebilen, binaların içerisindeki konuşmaları tespit edebilen düzeydeki bu araçla, barındığı basit yerlerdeki o ilkel kavim kolaylıkla izlenebilecek, ve BU GÖZLEMLER IŞIĞINDA kutsal programın akışı gerektiği gibi düzenlenerek yönlendirilebilecektir. Nitekim kutsal amaçlı gözlem yapanların buna nedenli gereksinim duyduklarını şu ayetlerden anlamak mümkündür:

“Yüzünü ekşitip çevirdi. Kendisine o ama geldi diye. Onun halini sana hangi şey bildirdi. Belki o senden öğrenecekleriyle temizlenecekti. Yahut öğüt alacaktı da, senin bu öğüdün kendisine faide verecekti. Amma zengin olduğu için kendisini müstağni göreni. İşte sen onu karşına alıyor, ona yöneliyorsun! Halbuki onun temizlenmemesinden sana ne! Amma, sana koşarak gelen kimse, o Allah’tan korkar bir adam olduğu halde sen kendisini bırakıp da oyalanırsın! Sakın bir daha böyle yapma! Çünkü, o Kur’an bir öğüttür, dileyen onu beller.” (26:80/1-12)

Burada, evi içerisinde iken izlenen, yüz yüze imişçesine surat mimikleri dahi tespit edilen, yaptığı her hareketi sözleri ve tavrı gözlemlenen kişi Tanrı’nın kendi peygamberi yani Muhammed’dir. Ve yapılan bu gözlem haber verildikten sonra, peygambere; “sana ne”, “sakın bir daha böyle yapma” gibi ağır sözleri içeren bir uyarının yapılmasına neden olan olay ise şudur:

Muhammed, nüfuzlu bir kişiyi huzuruna kabul etmiş ve inancı zayıf olan bu putataparı ikna etmek için oldukça büyük bir çaba harcamaktadır. Ve bu olayı gözlemleyen kutsallar ise bunu doğru bulmamakta; Kur’an’ın sadece bir öğüt, yani tavsiye bağlamında ele alınması gerektiğini, sadece dileyenler ve meyli olanlar için böyle bir çaba gösterilmesinin daha kabul edilebilir olduğunu vurgulamaktadırlar. İşte o put yanlısı ile peygamber uğraşırken, çevreden duydukları neticesinde yeni dine karşı bir meyil duymaya başlayan kör bir kimse tam o sırada Muhammed’e gelerek kendisinden bir şeyler öğrenmek arzusunu bildirir. Ve belki de Muhammed’i yalnız zannetmiş olan bu âmâ kişi ardarda ve şevkle sorular sormaya başladığında; ihtimalen karşısındakinin görmeyeceğini de hesaba katan peygamber, diğer kişiyle konuşmasının bölünmesinden doğan tepkisini açıkça sergiler ve yüzünü ekşiterek yine daha önemli bulduğu kişiye yönelir, onunla ilgilenir. İşte söz konusu nitelikteki bu iki kişiye yapılmış olan tüm bu muameleler en küçük ayrıntısına kadar izlenmiş ve böylelikle Muhammed’e gereken yönlendirmeler yapılabilmiştir. Ve bir dini önderi dahi kontrol etmenin gerekli olduğu ve bunu sağlamak için de gözleme ihtiyaç duyulduğu dikkate alınacak olursa, Tanrının rasata neden bu denli önem verdiği ve neden o ilginç bulutlar içerisinde gözlem ve kayıt meleklerini görevlendirdiği kolayca anlaşılacaktır.

Ve bu ilginç gözlem olayıyla ilgili olarak şunu da belirlemek gerekiyor ki, Muhammed’in; kendisinin yaptığı bir hatayı yüzüne vuran ve azarlayıcı bir üslûp taşır şekilde de eleştiren bu ayetleri saklamayıp bildirmesi, Kur’an’ın güvenilir bir kaynak olarak değerinin belgelenmesi açısından oldukça büyük önem taşımaktadır.

Tanrı’nın gözlem ekibi, peygamberi izlemeye doğal olarak özel bir değer vermiş ve bununla ilgili bilgileri de gerektikçe ona iletmişlerdir. İşte bunlardan birisi, Muhammed’in kendisine vahiy gönderilmediği bir boşluk anıyla ilgili olup, daha sonra kendisine şöyle bildirilecektir:

“Ey Muhammed, BİZ senin, yüzünü göğe doğru çevirip durduğunu, gökten haber beklediğini görüyoruz.” (7:2/144)

İşte bu gözlem, doğal bulutların ardına gizlenmiş bir melek taşıyıcı buluttan mı, yoksa daha yukarılarda dünya yörüngesine bırakılmış tanrısal bir uydu cihaz aracılığıyla mı gerçekleştirildi, bu bilinemez, ancak başka bir ihtimalin de varlığından söz edebilmek mümkündür:

“Norveç Hava Kuvvetlerinden Albay Gernod Darnblay tarafından yapılan bir açıklamaya göre, uçan dairelerden fırlatılan rasat disklerinden biri 1955 yılında, Hava Kuvvetleri’ne bağlı uçaklar tarafından düşürülmüştür. Bu alet, yeryüzünde inşa edilmediği açık olan bir sisteme sahiptir. Yapısında kullanılan materyallerin uzmanlar tarafından incelenmesi sonucunda ise, bu maddelerin dünyada mevcut olmadığı belirtilmiştir.” (86:33-4)

Ve eski Yunanlılar, tanrılarının ışıltılı bir bulutu ile bu tür bulutlardan atılırken gözlemledikleri bir diskten şöyle söz etmektedirler:

“Tam bu sırada, yıldırımlar ve şimşekler arasında altın gibi parlak bir bulutun yere indiğini gördük.” (98:115)

“Tanrı Apollon, Teselya dağlarında altın bir araba ile gezinmekteydi. Bir gün Apollon’un gökyüzüne doğru fırlattığı bir disk rüzgârın kuvvetle esmesi sonucu büyük bir hızla yere doğru yönelip, çarptı.” (173:29-30)

M.Ö. 8. yüzyılda yaşamış olan Hesiodos’un Theogonia isimli eserinde, ise; görevleri gözlem olan özel bir tanrısal grup ile onların bu amaçla kullandıkları uçan taşıtlarından şöyle söz edilmektedir:

“Tanrısal Helikon’un sakinleri olan MÜZLER, kutsal dağın tepelerinde cazip ışıklı kümeler halinde belirir, ve bir bulut içerisinde yeryüzünü izlemeye çıktıklarında buralardan inerlerdi.” (60:27)

Ve şimdi tekrar, üç büyük dini kurmuş olanların yapmış oldukları gözlemlere dönerek, Hristiyanlığın tesisi sırasında şahit oldukları ve İslamiyet’in tesisi sırasında ise gaybe ait bir haber olarak bildirdikleri bir gözlem-kayıt olayını izleyelim:

“O gün, şahide ve şahitlik edilene andolsun ki, kahroldu o hendeğin adamları! O yakıt doldurulup, tutuşturulmuş ateş hendeğinin adamları! Onlar, o ateş hendeğinin başında oturmuşlardı, ve onlar yaptıklarını seyrediyorlardı!” (7:85/3-7)

Gözlemcilerinin bir hayli etkilenerek kaydettikleri anlaşılan bu olayı ve neden meydana geldiğini netleştirebilmek için şimdi de şu tamamlayıcı bilgileri görelim:

“Yahudi dinine mensup bulunan Yemen hükümdarı Zu Nuvas, Hristiyan olanları Yahudi dinine girmek yahut ölmek şıklarından birini seçmeye mecbur tuttu. Onlar da ölümü tercih ettiler. Bunun üzerine, hükümdar uzun bir hendek kazdırdı, ve Hristiyanları bunun içine attırarak diri diri yaktırdı.” (174:4)

Anlaşılacağı üzere, yapılanlar din adına işlenen bir vahşetten başka bir şey değildir. Ve yakılanların çektiği acıyı hissedercesine, “Kahroldu” tabirini kullanan ama bu vahşete müdahale de etmeyenlerin bu tutumları ise oldukça ilginç olup, üzerinde tartışılabilecek çok yönlü bir nitelik taşımaktadır. Fakat din tesis ediciler ya da onların gözlem ekibi hiçbir şey yapmadılar demek de haksızlık olabilir! Zira onlar en azından söz konusu olayı şiddetle kınayarak, inançları ya da inandıkları fikirler nedeniyle insanlara azap edenlerin yakanların; cehennemde yakılacaklarını söyleyebilmişlerdir:

“Yaptıkları işkenceleri SEYREDENLERİN canı çıksın. Onlara cehennem azabı vardır. Yakıcı azab da onlaradır.” (28:85/7,10)

KAYNAKÇANIN KULLANIMI

Kitap bünyesine kaynak eserlerden alınan her bilgi sonrasında parantez içerisinde belirtilmiş sayısal değerler şunları ifade etmektedir.

(:)’den önceki rakamlar: İlgili bilginin alındığı eserin kaynakçadaki yerini göstermektedirler.

(;)’den sonraki rakamlar: Kullanılan bu alıntının kaynak eserdeki yerini belirtmekte olup;

(30) (43) (170) (172) (174) (175) (176) no’lu eserlerde, “Alfabetik madde” (108) no’lu eserde, “Hadis sıra”

Diğer tüm eserlerde, “sayfa” numaralarım belirlemektedir.

(/) öncesi rakamlar:

(45) (58) no’lu eserlerde, “Bölüm”

(57) (69) 70) no’lu eserlerde, “Bap”

(7) (26) (28) no’lu eserlerde, “Sûre”

(3) (49) (72) (92) (95) (107) no’lu eserlerde, “Cilt” numaralarını,

(/) sonrası rakamlar:

(107) no’lu eserde, “Hadis”

(69) (70) no’lu eserlerde, “Hadis sıra”

(45) no’lu eserde, “Dize”

(7) (26) (28) (57) (58) no’lu eserlerde, “Ayet”

(3) (49) (72) (92) (95) no’lu eserlerde, “Sahife” numaralarını belirlemektedirler.

KAYNAKÇA

KİTAPLAR:

2. Akalın, Abdülhamit. Peygamber Anneleri. Okat Yayınevi, İstanbul, 1960.

4. Akurgal, Ekrem Prof. Dr., Hattiler Hititler ve Güneş Kursu. (Belleten,

C.41, S.162, Nisan 1977 ‘den ayrıbasım) , T.T.K. Basımevi, Ankara, 1977.

5. Arıt, Firket. İlkel Dinler. Yalçın Ofset Yayınları, İstanbul, 1971.

6. Ata, Galip Dr., Sümerlerde-Eski Mısırda-İskit’lerde Hekimlik. (Türk Tarihinin Ana Hatları, eserinin müsveddeleri No: 3), (y.y.), İstanbul, 1933.

7. Ateş, Süleyman. Kur’ân-ı Kerim ve Yüce Meâli. Kılıç Kitabevi, 2.B, Anlara, 1977.

8. Atsız, Nihal. Türk Edebiyatı Tarihi. Aylı Kurt Yayınları, 2.B., İstanbul, 1943.

9. Avedisyan, Ara. Evrende En Büyük Sır. Sümer Yayınevi Koll. Şti., İstanbul, 1974.

10. Bang, W.: G.R. Rahmeti. Oğuz Kağan Destanı. İstanbul Üniversitesi Yayınları No: 18, İstanbul, 1986.

11. Berlitz, Charles. Bermuda Şeytan Üçgeni. Çev. Belkıs Çorakçı, Milliyet Yayın Ltd.Şti., 6.B., İstanbul, 1975.

12. Bilim Araştırma Merkezi. Dzyan Kitabı: Kadim Kutsal Öğreti. B.A.M. Yayınevi, İstanbul, 1980.

13. Bilim Araştırma Merkezi. Işınlama, Olaylar Gözlemler. B.A.M. Yayınevi, İstanbul, 1979.

14. Bilim Araştırma Merkezi. Kötülük ve Kaynakları. B.A.M. Yayınevi, İstanbul, 1981.

15. Bilim Araştırma Merkezi. Uzaylı İnsanlar, Bilimsel incelenim. B.A.M. Yayınevi, İstanbul, 1978.

16. Bilim Araştırma Merkezi. Vimana: Tarih Öncesi Uzay Araçları. B.A.M. Yayınevi, İstanbul, 1980.

18. Bowen, Charles: Jader U.Pereira. Uzaydan Gelenler ve Uzaylı Tipler. Çev. Ergün Arıkdal: Selman Gerçeksever, Ruh ve Madde Yayınları, İstanbul, 1977.

19. Cebeci, Lutfullâh Doç.Dr., Kur’an-ı Kerim’e göre Melekler, istişare Yayınları, Konya, 1989.

21. Cezûli, Abdullah Muhammed bin Süleyman. Kara Davud: Delâil-i Hayrat Şerhi. Çev. M. Faruk Gürtunca, Şerh. Muhammed Kara Davud İzmiti, Sağlam Kitabevi, İstanbul, 1977.

22. Challaye, Felicien. Dinler Tarihi. Çev. Samih Tiryakioğlu, Varlık Yayınları, 2.B., İstanbul, 1972.

23. Cüveyni, Ata Melik Alaüddin-i. Tarih-i Cihanküşa tercümesi. Çev. S. M. Tevfik Okbatan, Türk Tarih Kurumu Yayınları, C. 1, Ankara, 1938.

24. Çağatay, Neşet Prof. Dr., İslamdan Önce Arap Tarihi ve Cahiliye Çağı. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fk. Yayınları No: 41, 2.B., Ankara, 1963.

25. Çanlı, Özcan: P. Luigi İannitto. Meryem Ana Gerçekten Göründü: Fatima’daki Doğaüstü Olaylar. Sent Antuan Kilisesi Yayını, İstanbul, 1985.

26. Çantay, Haşan Basri. Kur’an-ı Hakim ve Meâl Kerim. İsmail Akgün Basımevi (y.y.), 3 C., İstanbul, 1952-1953.

27. Çölaşan, Ümran Emin Dr., Meteoroloji Bilgisi. Emel Basımevi (y.y.), Ankara, 1952.

28. Diyanet İşleri Başkanlığı. Kur’ân-ı Kerim ve Türkçe Anlamı. Dynt. İşlr. Başkanlığı Yayınları, Ankara, 1988.

29. Emiroğlu, Nevzat Dr., Kan ve Dolaşımı. Yeni Asya Yayınları, 4.B., İstanbul, 1983.

30. Erhat, Azra. Mitoloji Sözlüğü. Remzi Kitabevi, 3.B., İstanbul, 1984.

1.Akhilleus 2. Ambrosia 3. Amphiaraos 5. Arion 6. Asklepios 11. Danae 13. Demeter 14. Epaphos 17. Hermes 18. Hesperos 19. İo 22. Kapaneus 24. Libya 26. Minotauros 27. Nausikaa 28. Nympha 29. Pan 30. Perseus 34. Salmoneus 35. Selene 40. Themis 41. Titanlar

31. Esirger, Salih Cemal. Zemzem ve Miraç: Din ve İman. Yeşilnur Matbaası (y.y.), Eskişehir, 1963.

32. Evliya Çelebi (Zıllıoğlu Mehmed). Evliya Çelebi Seyahatnamesi. Çev. Zuhuri Danışman, Zuhuri Danışman Yayınevi, .12, İstanbul, 1971.

33. Ezraki, Ebul Velid Muhammed. Kâbe ve Mekke Tarihi. Çev. Y. Vehbi Yavuz, Feyiz Yayınları, İstanbul, 1974.

34. Gisel, Heinz R., Laser: 21. Yüzyılın Silahı. Çev. Kayhan Şentin, Cep Kitapları A.Ş. Yayınları, İstanbul, 1986.

35. Gökyay, Orhan Şaik. Hanname. (Necati Lugal armağanından ayrıbasım), Ankara, 1969,

36. Günaltay, M. Şemşettin Prof. Dr., Uzak Şark: Kadim Çin ve Hind. Milli Mecmua Basımevi (y.y.), İstanbul, 1937.

37. Günültay, M. Şemşettin Prof. Dr., Yakın Şark: Anadolu. Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara, 1946.

38. Günaltay, M. Şemşettin Prof. Dr., Yakın Şark: Elam ve Mezopotamya. Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara, 1937.

39. Güterbock, H.Ç., Kumarbi Efsanesi. Çev. Sedat Alp, Türk Tarih Kurumu Yayınlan, Ankara, 1945.

40. Halman, Talat Sait. Eski Mısır Şiiri. Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları No: 107, İstanbul, 1972.

41. Halman, Talat Sait. Esld Uygarlıkların Şiirleri. Türkiye İş Bankası Kültür Yayınlan No:146, İstanbul, 1974.

42. Hamilton, Edith. Mitologya, Grek ve Romen. Çev. Ülkü Tamer, Varlık Yayınlan, 3.B., İstanbul, 1974.

43. Hançerlioğlu, Orhan. İnanç Sözlüğü: Dinler, Mezhepter, Tarikatlar, Efsaneler. Remzi Kitabevi, İstanbul, 1975.

2. Ahura Mazda 4.Ajivika 5. Alan-Hoa 6. Ammon 8. Apis Öküzleri 15. Aton 16. Baal 17. Babbar 18. Borthe-Çine 19. Bozkurt 20. Cengiz Han 22.Cüce Vişnu 26.Elohim 27. Enkidu 30.Fenris 31.Frey 32. Govardhan 33. Hacer-i Esved 34. Hadad 39. Hurris 44. Kerrubi 49. Kudret Helvası 51. Kurt 52. Kutsal Ruh 58. Marduk 61. Melek 65. Mirac 66. Muk-Kumai 67. Musa 68. Nabu 71. Nur 73. Odin 76. Ölümlü Tanrılar 79. Perseus 80. Rab 84. Satyrler 85. Sirenler 86. Silenos 87. Şakkul Kamer 88. Şamaş 91.Tevrat 92. Thor 93. Thot 98. Utu 101. Vişnu 102. Yehova’nın Sesi.

44. Hesiodos. İşler. Çev. Suat Yakup Baydur, Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları, İstanbul, 1948.

45. Homeros. İlyada. Çev. Azra Erhat: A.Kadir, Can Yayınları Ltd. Şti., 5.B., İstanbul, 1984.

47. İbn-i Hişam. Hz. Muhammed’in Hayatı. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fk. Yayınları, C.1, Ankara, 1971.

48. İbn-i Kesir, Ebul-Fidâ İsmail. Şemâil’ür Resul: Hz. Peygamberin Şemâili, Mucizeleri, Hususiyetleri. Çev. Naim Erdoğan, Temel Neşriyat ve Dağıtım Koll. Şti. Yayınları, İstanbul, 1983.

49. İbn-ül Esir, İmad’ad-din İsmail b.Ahmed, İslâm Tarihi: El-Kâmil Fi’t Tarih Tercümesi. Çev. M. Beşir Eryarsoy, Bahar Yayınları, 6 C., İstanbul, 1985.

50. İnan, Abdülkadir Prof. Dr., Tarihte ve Bugün Şamanizm, Materyaller ve Araştırmalar. Atatürk Kültür Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Yayınları, 3. B., Ankara, 1986.

53. İsrail Elçiliği Basın Bürosu. İsrail’in Tarihi. Bugünkü İsrail Yayınları, Ankara, 1974.

54. İzniki, Musa b. H. Hüseyin. Miraç. Çev. Hikmet Özdemir, Gonca Yayınevi, İstanbul, 1984.

55. Jones, Spencer. Başka Dünyalarda Hayat. Çev. Avni Yakalıoğlu, Milli Eğitim Basımevi (y.y.), İstanbul, 1963.

56. Kafesoğlu, İbrahim Prof. Dr., Eski Türk Dini. Kültür Bakanlığı Yayınları No:367. Ankara, 1980.

57. Kitabı Mukaddes Şirketi. Kitabı Mukaddes: Eski ve Yeni Ahit: Tevrat ve İncil. Ktb. Mkds. Şrkt. Yayınları, İstanbul, 1988.

A. Eski Ahit. Tevrat

1.Tekvin 2.Çıkış 3.Levililer 4.Sayılar 5.Tesniye 6. Yeşu 7.Hakimler 8: I.Samuel 9: II.Samuel 10: I.Krallar 11: II.Krallar 13. 11 Tarihler 14. Nehemya 15.Eyub 16. Mezmurlar 17. İşaya 18. Yeremya 19. Yeremya’nın Mersiyeleri 20. Hezekyel 21. Daniel 22. Hoşea 23. Amos 24. Obadya 25. Yunus 28. Habakkuk 31. Zekarya

B. Yeni Ahit. İncil

1. Matta ya Göre 2. Markosa göre 3. Lukaya Göre 4. Yuhannaya Göre 5. Resûllerin İşleri 6. Korintoslulara Birinci Mektup 7. Korintoslulara İkinci Mektup 8. Efesoslulara Mektup 9. İbranilere Mektup 11.Vahiy

58. Kitabı Mukaddes Şirketi. Kitabı Mukaddesin Deuterokanonik Kitapları. Ktb. Mkds. Şrkt. Yayınları, İstanbul, 1987.

1. Makabelerin İkinci Kitabı 2. Ester Kitabı 3. Bilgelik Kitabı

59. Kolosimo, Peter. Başka Dünyaların Tanrıları. Çev. Nihal Önol, Altın Kitaplar Yayınları, 2.B., İstanbul, 1974.

60. Kocatürk, Vasfi Mahir. Eski Yunan ve Latin Şiirleri. Edebiyat Yayınevi, Ankara, 1965.

61. Koşay, Hamit Zübeyr Dr., Alacahöyük Kazısı: T.T.K. tarafından yapılan 1937-1939’daki çalışmalara ait ilk rapor. Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara, 1951.

62. kurtulan, İldeniz Dr., Kısırlık Sorunu ve Tedavi. Er-Tu Matbaası (y.y.), İstanbul, 1977.

63. Livius, Tutuş. Roma Tarihi (Şehrin Kuruluşundan İtibaren). Çev. Dr. Sabahat Şentürk, Arkeoloji ve Sanat Yayınları-Antik Kaynaklar Dizisi No: 3, C.I, İstanbul, 1992.

65. Moğolların Gizli Tarihi. Çev. Ahmet Temir, Türk Tarih Kurumu Yayınları, C.I, Ankara 1948.

66. Moran, Adli. İlkel Efsaneler. Varlık Yayınları, İstanbul, 1961.

67. Mutlu, Belkıs. Efsanelerin İzinde Yakın Doğudan Kuzey Avrupa’ya. Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Yayınları, İstanbul, 1968.

68. Niedermeyer, Ernst. Epilepsi Rehberi: Epileptik Nöbetlerin Tanı ve Teşhisi. Çev. Turgut Zileli: Abdurrahman Ciğer: M. Fevzi Öztekin, Hacettepe Üniversitesi Yayınları No: B-29, Ankara, 1987.

69. Niysabûri, Ebul H.Müslimu’bnul-Haccac el Kuşeyri. Sahih-i Müslim ve Tercümesi. Çev. Mehmed Sofuoğlu, Ahmed Said Matbaası (y.y.), 8 C., İstanbul, 1967-1970.

1.Kitâbü’l-İymân 2. Kitabü Salâti’l-Musâfirin ve Kasrihâ 3. Kitabü Salâti’l-İstiska 4. Kitâbü’l-Fedâil

70. Niysabûri, Ebul H.Müslimu’bnul-Haccac el Kuşeyri). Sahih-i Müslim Tercümesi ve Şerhi. Çev. Şerh.Ahmed Davudoğlu, Sönmez Umumi Neşriyat, 10 C., İstanbul, 1973-1983.

1. Kitâbü’l-İymân 2. Kitâbü’zZekât 3. Kitâbü’l-Cenâiz 4. Kitâbü’lCihâd Ves’siyer 5. Kitâbü’l-Fedâil 6. Kitâbü Fedâilü’s-Sahâbe.

71. Ongun, Cemil Sena. Hz.Muhammed’in Felsefesi. Remzi Kitabevi, 2.B., İstanbul, 1975.

72. Orkun, Hüseyin Namık. Türk Tarihi. Ahmed Said Basımevi (y.y.), 5 C., Ankara, 1946.

73. Öğel, Bahaeddin Prof. Dr., Türk Mitolojisi: Kaynakları ve açıklamaları ile Destanlar. Selçuklu Tarih ve Medeniyeti Enstitüsü Yayınları No:1, C. 1, Ankara, 1971.

74. Örs, Hayrullah. Musa ve Yahudilik. Remzi Kitabevi, İstanbul, 1966.

75. Özerdim, Muhaddere Nabi Dr., Çin Dininin Menşei Meselesi ve Dini İnançlar. (Belleten, C.26,S.101,Öcak 1962’den ayrıbasım), Türk Tarih Kurumu Basımevi, Ankara, 1962.

76. Pilavoğlu, Elhac M.Kemal. Muhammed Aleyhisselâmın Nübüvvetden Evvel Çocukluk ve Gençlik Hayatına Ait Hatıralar. Çağdaş Basımevi (y.y.), Ankara, 1975.-

77. Pilavoğlu, Elhac M.Kemal. Mukayeseli Hak Dini ve Batıl Dinler. Rekor Matbaası (y.y.), 1961.

79. Ramazanoğlu, Muzaffer. Gılgamış destanı. Milli Eğitim Basımevi (y.y.), İstanbul, 1942.

80. Renan, Ernest. Havariler. Çev. ziya İhsan, Milli Eğitim Basımevi (y.y.), 2.B., Ankara, 1964.

82. Saim, Hikmet. Mucize Tedaviler. Venüs Yayınları No:9, İstanbul, 1979.

83. Sarıkaya, Halut Egemen. Türkiye Gizemleri. Bilim Araştırma Merkezi Yayınevi, İstanbul, 1982.

84. Sarıkaya, Haluk Egemem Suat Bergil. Uçan Daireler ve Bilimsel İncelenimleri. Bilim Araştırma Merkezi Yayınevi, C.1, İstanbul, 1977.

85. Sarıkaya, Haluk Egemen Suat Bergil: Cahit Cümbüşel. Ufo ve Apollo Ortak Uzay Uçuşları. Bilim Araştırma Merkezi Yayınevi, İstanbul, 1978.

86. Sarıkaya, Haluk Egemen. Uzaylılar ve Uçan Daireler. Milliyet Yayın Ltd. Şti., İstanbul, 1975.

87. Scognamillo, Giovanni. Dünyamızın Gizli Sahipleri. Koza Yayınları, İstanbul, 1973.

88. Scognamillo, Giovanni. Uzaydan Geldiler. Koza Yayınları, 3.B., İstanbul, 1974.

89. Sepetçioğlu, Mustafa Necati. Yaratılış ve Türeyiş: Türk Destanı. Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları, İstanbul, 1969.

90. Succi, Padre Vincenzo R., Tanrının Ailesi. Orhan Basımevi (y.y.), İstanbul,

91. Şeyh, El-Kadınhani Ahmed Kudsi. Peygamberimiz ve Ashabı. Çev. Mustafa Ayyıldız, Erkam Yayınları, İstanbul, 1985.

92. Şibli, Mevlana. Asr-ı Saadet: İslâm Tarihi. Çev. Ömer Rıza Doğrul: Osman Zeki Mollamehmedoğlu. Toker Matbaası ve Eser Matbaacılık Kom. Şti., 5 C., İstanbul, 1973-1975.

93. Şimşek, Ümit. Galaksiler. Yeni Asya Yayınları, İstanbul, 1982.

94. Şimşek, Ümit. Samanyolu. Yeni Asya Yayınları, İstanbul, 1983.

95. Taberi, Ebû Cafer Muhammed b.Cerir. Milletler ve Hükümdarlar Tarihi. Çev. Zakir Kadiri Ugan: Ahmet Temir, Maarif Basımevi (y.y.), 4 C, Ankara, 1954-1958.

96. Taberi, Ebû Cafer Muhammed b.Cerir. Tarih-i Taberi Tercümesi. Can Kitabevi, 3 C., İstanbul, 1980-1982.

97. Tanyu, Hikmet Prof. Dr., İslamlıktan Önce Türklerde Tek Tanrı İnancı. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fk. Yayınları No:148, Ankara, 1980.

98. Tollu, Cemal. Mitoloji: Yunan ve Roma. Güzel Sanatlar Akademisi Yayınları No:26, 2.B.,İstanbul, 1964.

99. Tomas, Andrew. Tanrıların Tohumlan. Çev. Nihal Yeğinobalı, Martı Yayınlan, İstanbul, 1974.

100. Torun, Ali. Teknoloji Dünyasından. Zaman Gazetesi Yayınları, C.1, İstanbul, 1989.

101. Tosun, Mebrure Prof. Dr., Sümer Babil ve Asurlular’da Hukuk, Kanun ve Devlet Kavramları ve Bunlarla İlgili Terimler (Belleten, C. 37, S. 148, Ekim 1973’den ayrıbasım). Türk Tarih Kurumu Basımevi, Ankara, 1973.

102. T.C. Başvekalet Devlet Meteoroloji İşleri Genel Müdürlüğü. Bulutlar. D.M.İ.G. Müdürlüğü Yayınları, Ankara, 1939.

103. T.C. Başvekâlet Devlet Meteoroloji İşleri Genel Müdürlüğü. Bulutların ve Bulutlara Müteallik Hadiselerin Rasatları. D.M.İ.G. Müdürlüğü Yayınları, Ankara, 1939.

104. Valmiki. Ramayana. Çev.Ömer Rıza Doğrul, Kenan Basımevi (y.y), İstanbul, 1947.

106. Zapsu, Abdurrahim. Büyük İslâm Tarihi. Sebil Yayınevi, İstanbul, 1975.

107. Zebidi, Zeynüddin Ahmed b.Abdil Latifiz. Sahih-i Buhâri Muhtasarı Tecridi Sarih Tercümesi ve Şerhi. Çev. Kamil Miras, Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları No:123. 12 C., Ankara, 1973.

108. (Zebidi, Zeynüddin Ahmed b.Abdil Latifiz). Zübde-tül Buhâri Tercümesi. Çev. Ömer Ziyaeddin Dağıstani, Salah Bilici Kitabevi, C.2, İstanbul, 1967.

109. Zeyni, Seyyid Ahmed. Hz. Muhammed’in Hayatı ve Büyük Savaşları. Çev. Selami Münir Yurdatap, Sağlam kitabevi, 2.B., İstanbul, 1975.

110. Ziyaoğlu, Rakım. Allah’a Giden Yollar ve Kutsal Mahaller Turizmi. Hüsnü tabiat Matbaası(y.y-), İstanbul, 1969.

MAKALELER:

112. Anıl, Doğan. “Küremizin Dışından Hayat Olayını Andıran Belirtiler,” Türk Biyoloji Dergisi, C12, S.2 (1962), s.43-6.

113. Arıtan, Aydın. “Uzun Süreli Hafıza” İnsan ve Kâinat, S. 49 (Eylül 1989), s. 60-63.

114. “Artık Robotlar da Kokluyorlar,” Hobby’den Çev. Semih Aydıner, Bilim ve Teknik, C.21, S.249 (Ağustos 1988), s.29.

115. Asimov, Isaac Dr., “Uzayın Derinliklerinde Hayatın Bulunduğunu Gösterir Kimyasal Kanıt, “Bilim ve Teknik, C.7, S.84 (Kasım 1974), s.18-25.

116. “Aydan Dünyaya Kartal İndi,” Bilim ve Teknik, C.22, S.263 (Ekim 1989), s.8-13.

118. “Bakire tavşanlar Hamile” Aerztezeitung’dan çeviri, Aktüel, S. 68 (22-28 Ekim 1992), s. 21.

119. Baron, Pierre.”Androidler: Robotlar Günlük Hayatta,” İnsan ve kâinat, S.18 (Şubat 1987), s.30-2.

120. Bilgin, Senan. “Süpersonik Uçuş ve Etkileri,” Bilim ve Teknik, C.3, S.26 (Aralık 1969), s. 4-6.

121. “Bilgisayarlar Konuşuyor,” Hobby’den Çev. Doc. Dr. Aydın Öztan, Bilim ve Teknik, C.18, S.212 (Temmuz 1985), s. 1-4.

122. “Beyin Dalgalarıyla Çalışan Makina,” İnsan ve Kâinat, S.62 (Ekim 1990) , s.5.

123. “Bir İnsan Yaratmak,” Bilim Dergisi, S. 1 (Mart 1984), s. 51-53.

124. Bozcuk, A. Nihat Dr., “Yaşlılık Denetlenecek mi?”, Bilim ve Teknik, C. 8, S.96 (Kasım 1975), s. 39-40.

125. “Bulut Nedir.” Bilim Dergisi, S.8 (Ekim 1984), s.24-5.

127. Commiot, Dominique.”İnsan Beyninden Kopya Edilen Nöronlu Bilgisayar,” İnsan ve Kâinat, S. 23 (Temmuz 1987), s.28-31.

128. Dawies, Owen.”Robotlar Çarpışıyor,” İnsan ve Kâinat, S.20 (Nisan 1987), s.40-45.

129. Demircan, Osman Doç. Dr., “Diğer Güneş Sistemleri,” Bilim Dergisi, S.12 (Şubat 1985), s.29-31.

130. Dezkaya, Muhammed. “Lazere Rakip Geliyor, “İnsan ve Kâinat, S.73 (Eylül 1991), s.28-30.

131. “Elektronik Göz, “İnsan ve Kâinat,” S.23 (Temmuz 1987), s.76.

132. Franke, Herbert F., “Çağımızın Her Buluşunu Yıllar Önce Bir Düşünen Vardı,” Bilim ve Teknik, C.15, S.172 (Mart 1982), s.3-6.

133. Frederick, Cari. “Öfkelenen Robotlar,” Science Digest’dan çeviri, Bilim ve Teknik, C.10, s.111 (Şubat 1977), s.7-10.

134. Garelik, Gleen. “Üstün Kuşaklara Doğru”, Discover’den Çev. Güliz Özgen, Bilim ve Teknik, C.19, S.224 (Temmuz 1986), s. 18—19.

136. Glenn, Jerome B., “Düşünen Makina,” İnsan ve Kâinat, s.51 (Kasım 1989), s.40-3.

137. Haglund, Karin. “Sulanan Çöller Vahalara Dönüyor,” İnsan ve Kâinat, S.14 (Ekim 1986), s.66-72.

138. Horn, Jack.”Yarı Kauçuktan Suni Organ,” İnsan ve Kâinat, S.66 (Şubat 1991) s.22.

139. Judson, Horace Freeland. “Genetik dünyamız Kimlere Emanet Edilecek?”, İnsan ve Kâinat, S.1 (Eylül 1985), s. 12-16.

140. “Kalp Pili”, Bilim ve Teknik, C.1, s.9 (Temmuz 1968), s. 20-23.

141. Korur, Ergin Dr., “Genetik Kontrol Gerçekleşiyor mu?”, Bilim ve Teknik, C.12, S. 135 (Şubat 1979), S. 5-7.

142. Kurat, AKdes Nimet Prof., “Göktürk Kağanlığı Siyasi Tarihinin Ana Hatları.” Ank. Ünv. Dil, Tarih, Coğrafya Fk. Dergisi, C.10, S.l-2, (Mart-Haziran 1952), s. 1-53.

144. Lavallardjean Louis. “Evrende Organik Moleküller,” Sciences et Avenir’den Çev. Ahmet Öylek, Bilim ve Teknik, C.21, S.246 (Mayıs 1988), s.14-17.

145. Leihse, Manfred. “Uzay Robotlarının Savaşı”, Hobby’den çeviri, Bilim ve Teknik, CIO, S.109 (Aralık 1976), s. 17-19.

146. Lewenson, Thomas. “Tek Kişilik Denizaltı,” İnsan ve Kâinat, S.5 (Ocak 1986), s.58-9.

147. London, Jane.”Çekirge Belası,” Bilim ve Teknik, C.13, S.155 (Ekim 1980), s.44-6.

148. “Meteoritler”, Bilim ve Teknik, C.22, S.265 (Aralık 1989), S. 8-12.

149. “Ozon Nedir,” Hobby’den çeviri, Bilim ve Teknik, C.8, S.92 (Temmuz 1975), s.44.

150. “Radar Dalgaları”, Bilim ve Teknik, C. 16, S.183 (Şubat 1983), S. 20.

151. Renaud, Jacqueline Dr., “Saldırganlığın Nörofizyolojisi”, İnsan ve Kâinat, S. 21 (Mayıs 1987), S. 32-38.

152. Revkin, Andrew Ç., “Suni Zekâ: Makineler Bir gün Bilinç Sahibi Olacak mı?” İnsan ve Kâinat, S.8 (Nisan 1986), s.57-8.

153. Schiller, Ronald. “Uçan Dairelerle İlgili Gerçek,” Reader’s Digest’dan çeviri, Bilim ve Teknik, C.11,S.130 (Eylül 1978), s.10-2.

155. “Ses Dalgaları İle Ameliyat”, Bilim ve Teknik, C. 15, S. 180 (Kasım 1982), s. 35.

156. “Sınırsız Kullanma Alanı Olan Yeni Bir Harika Plastik: Hydron”, Popular Science’dan Çev. Emin Özsoy, Bilim ve Teknik, C.3, S.30 (Nisan 1970), s. 15-7.

157. “Sentetik Hayat Tacirleri”, Bilim Dergisi, S. 12 (Şubat 1985), S. 15.

158. Skudelny, Heide. “Biyonik İnsan Gerçekleşiyor,” Hobby’den Çev. Osman Oktar, Bilim ve Teknik, C.16, S.189 (Ağustos 1983), s.27.

159. Smith, R. Jeffrey. “Yüksek teknolojinin Gözlemcileri”, İnsan ve Kâinat, S.12 (Ağustos 1986), S. 56-61.

160. Sosyal, M. İhsan Doç. Dr., “Süper Canlılar Geliyor”, İnsan ve Kâinat, S. 63 (Kasım 1990) S. 40-43.

162. Taubes, Gary.”Elektriği İleten Plastikler, “Discover’dan Çev. Selçuk Batualp, Bilim ve Teknik, C.17, S.202 (Eylül 1984), s.9-12.

163. Tisdall, Paul. “Laser Işığında Yapay zekâ”, Bilim ve Teknik, C. 18, S. 208 (Mart 1985), s. 1-5.

166. “Uçan Denizaltı” Science et Vie’den Çev. Hüseyin Turgut, Bilim ve Teknik, C.3, S.28 (Şubat 1970), s.30-5.

167. Worgan, J. T. Dr., “Canlı Protein Fabrikaları”, Spectrum’dan Çev. Ruhsar Kansu, Bilim ve Teknik, C. 10, S. 111 (Şubat 1977), s. 39-42.

168. Yıldırım, Cemal Prof. Dr., “Bilim Nedir.” Bilim ve Teknik, C.24, S.286 (Eylül 1991), s.27-8.

169. Wehver, Kenneth F., “Evrende Yalnız Değiliz,” National Geographical Magazin’den çeviri, Bütün Dünya, C.1, Yeni Seri:4 (Ocak 1983), s. 7-9.

170. Arkın Sağlık Ansiklopedisi. Arkın Kitabevi, C.4, İstanbul, 1977. 2. Sara

171. Bilgilik Ansiklopedisi. Bilgilik-Modern Eğitim Araç ve Gereçleri T.A.Ş., C. 3, İstanbul, 1981.

1. Beyin Düzenleyicisi 2. Kalbi Güçlendirici Aygıt ve Parçalar.

172. Bilim Ve Teknoloji Ansiklopedisi. Gelişim yayınları, C. 5, İstanbul, 1980.

1. Laser.

ANSİKLOPEDİLER:

173. Gökkuşağı: Modern Ansiklopedik Bilgiler. Arkın Kitabevi, C.7 (Mitoloji), İstanbul, 1967.

174. İslâm Ansiklopedisi: İslâm Âlemi Tarihi, Coğrafya, Etnografya ve Biyografya Lügati. Milli Eğitim Bakanlığı, 13 C., İstanbul, 1986.

1. Baal 3. Hristiyanlık 6. Kırgızlar 4. Eshâbül Uhdud 7. Hirâ 8. Medine 9.Melaike 10. Mina 11. Mirac 12. Sekine 14. Şaman 16. Vahiy 17.Yunus

175. Meydan-Larousse: Büyük Lügat ve Ansiklopedi. Meydan Yayınevi, 12 C., İstanbul, 1969-1973.

2. Bulut 6. Kerubi 7. Romulus 8. Sara 9.Sidre 14. Vimana 16- Vişnu

176. Türk Ansiklopedisi. Milli Eğitim Bakanlığı, 33 C., Ankara, 1984.

8. Öküz(Boğa) Burcu 10. Sara (Epilepsi) 11. Sümerler 13. Ülker

MEDYA

177. Akşam Gazetesi (1:19.6.1965) (2: 24.6.1965)

178. Hürriyet Gazetesi

(1: 18.3.1950) (3:15.1.1953)(4: 6.3.1953) (5: 9.10.1953) (6: 2.12.1953) (7: 19.12.1953) (8: 25.7.1955) (9: 8.10.1955)(10: 16.11.1957) (11: 18.4.1960) (12: 20.4.1960) (13: 4.8.1965) (14: 16.4.1977) (15: 25.12.1981) (16: 2.1.1982) (17: 17.1.1982) (18: 20.1.1982)(19: 26.5.1982) (21: 20.1.1984-Magazin Eki)

179 Milliyet Gazetesi

(2: 12.7.1984-Renk Eki) (3: 8.11.1993)

180. Sabah Gazetesi (1: 29.12.1991)

181. Türkiye Gazetesi

(1: 30.8.1993) (2:17.11.19895)

182. Zaman Gazetesi (1:16.11.1994 Akademi Yazı Dizisi) (2:19.10.1995)

183. İnter-Star Televizyonu

(1:19.1.1992 Tanıtım Nitelikli Filim, “Mavi Yıldırım”)

184. T.R.T. 2 Televizyonu

(1:19.5.1992 Belgesel, “Yarının Dünyası”)(2: 17.9.1994 Haber Bülteni)