Polis Romanları Serisi: 9

VİRAN KULE

Yazan: J. D. CARR

Çeviren : Vâ - Nû

Basan ve Yayan:
İHSAN MANAVOĞLU
AK KİTABEVİ İstanbul — 1963

— I —

«Cinayet kulübü — beş seneden fazla bir zamandanberi ilk defa olarak — Beltring lokantasında 1 haziran cuma günü, sekiz buçukta toplanacaktır. Profesör Antoino Rigaud konuşacak. Şimdiye kadar, hiçbir davetli kabul etmemiştik; fakat, misafirim olduğun takdirde bana büyük zevk vereceksin, azizim Hammond...»

Miles Hammond, kendi kendine şöyle söylendi:

«— Dünyanın haline bak, yahu! Cinayet kulübüne davet edilmek şerefine nail olayım da, bu davete bir saat kadar geç icabet edeyim! Gecikmenin esaslı sebepleri var gerçi amma, gene de pek münasebetsizlik ettim.»

Saat dokuz buçuğa gelmişti galiba. İncecik bir yağmur yağıyor, kurşunî bir buhar halinde dağılıyor ve pamuklanıyor. Romilly sokağına vardığı vakit, Miles, durup etrafına bir göz attı.

Solunda, Sainte Anne kilisesi, doğu cephesiyle sisler içinde hasara uğramamış gibi duruyordu. Fakat, bir kulesinin renkli camları harabolmuş, büyük penceresi feci şekilde sırıtıyordu. Daha uzakta, Dean caddesi, yara bere içinde. Bombardımanın kazdığı çukurların etrafı, dikenli tellerle çevrilmiş.

Bu da zamanenin başka bir manzarası!... Bu bin dokuz yüz kırk beş senesinde, sulh, sanki zoraki şekilde çıkagelmişti.

Belâya uğramış bu mahallenin hakikî dünyamızla alâkası yok gibiydi. Uzun süren kâbustan henüz uyanmış durumdaki Miles Hammond içinse, kâinatın tekmil manzarası haya lâta benziyordu, ya hoş...

Arbedeye, herkesinkine benzer bir hisle karışmış; cihanın, barbarlık eline düşmemesi için var kuvvetiyle çalışmıştı. Diesel motörünün yakıtıyla zehirlenip şerefsiz şekilde sırtı yere gelmişti; bir buçuk senesini hastanede geçirmiş ve bitmez tükenmez hissini veren bu müddet zarfında, zaman ölçüsünü kaybedivermişti. Hastalığı süresince, ağaçların tomurcuklandığını gördüğü ikinci bahar, ona, amcası Char les'in Devonshir'de bomba tehlikesinden uzak, öldüğünü haber verdiler. Şu Charles amcaya da, diyecek yok doğrusu, tehlikelerden korunmak bakımından tekti.

Miles'le hemşiresi, bu zatın yegâne mirasçılarıydı. Charles amca da çok zengindi.

Artık, Miles Hammond için bütün ömrünce kurtulmak müyesser olmuştu; çalışmaktan, didinmekten azade kalacak. Para uğruna çırpmmıyacak; halbuki ne sıkıntılar çekerdi. Gayrı, insan sürülerinden şöyle biraz kenara çekilebilecek. Tıklım tıklım tramvayların, o tezlil edici kalabalığına katış mıyacak. Serbest nefes alacak. Bütün hayaller, bütün fanteziler ona mübah. Ve bundan da ibaret değil. New Forest'te ki o muazzam kütüphane, yani vaktiyle, âdeta mabede gidiyormuş gibi heyecan duyduğu o memnu cennet, sırf kendisinin olmuştu. Miles Hammond, hastahaneden, aşağı yukarı iyileşmiş olarak çıktı. Henüz zayıf olan bacakları üzerinde, kendisi için yepyeni bir manzara arzeden Londra'da, erzak müzayakasmdaki Londra'da, saburane nöbete dizilen, ender otobüsleri bekliyen, alkolsüz, kâh ışıklı, kâh ışıksız, fakat tehditten kurtulmuş olan Londra'da dolaşıp duruyor.

Şüphesiz ki, hiç kimse, bu zaferi, neşe çığlıklariyle tesi detmek niyetinde değil. Zafer halka pahalıya mal oldu. Halk, mecalsiz yeni hayata yavaş yavaş kendisini uyduruyor. Harble ilgili olan her şeye karşı zihinlerde bir benzerlik var. Efkâr, eskiden olduğu gibi spor haberlerine karşı heyecan duymak yolunu tutuyor.

Ve şimdi, tamamen harbden evvelki müesseselerden biri olan Cinayet kulübü, kapılarını tekrar açmakta.

Miles Hammond, kenarlarından yağmurun sızdığı şapkasını gözlerine doğru çekip gene yürümeğe başladı. 

«— Bak hele, daha da gecikiyorum!» diye söylendi.

Beltring lokantası, sol yanında belirdi. Cephenin beyazlığı şa'şaasını kaybetmiş olmakla beraber, bitişik evlerin alaca karanlığı arasında, bu bina epey heybetli duruyordu. Lokanta dördüncü katta. Pencereler sisi delmekteler ve o eski hoş zamanlarda olduğu gibi, sırmalı üniforma giymiş bir kapıcı, kapının önünde durmakta...

Lâkin, Cinayet kulübünün salonlarına girmek için, binayı devretmek, Greek sokağına dalmak, alçak bir kapıdan geçip kalın bir halı döşenmiş merdivenden çıkmak icabediyor du.

Yarı yolda, Miles, gene durdu. Bu sâkin şatafat ortasında kulağına boğuk sesler çarparak doktor Gedeon Fell'den aldığı davetiyeye rağmen, bir yabancılık duydu. Gerisin geri dönüp kaçmak istedi.

Cinayet Kulübünün, Londra'da efsanevî bir şöhreti vardır ve mevcudiyetinden herkes haberdardır. Âzası 13 kişi; — dördü kadın — hepsi de bir başka cihetten şöhret sahibi simalar. Kulüp, senede, dört kere, Beltring'de, kendilerine ait olan iki bitişik odada toplanır. Odaların birinde ayak üstü bir bar vardır; diğeri ise içtimalara mahsustur. Metrdotel Frederic, toplantılardan evvel, şöminenin üstüne bir insan kellesi remzini kemali ciddiyetle asmaktan geri kalmaz. İşte bu dekor içinde, 13 âza, gecenin bir kısmını münakaşa ile geçirirler; klâsikleşmiş cinayetleri konuşurlar. Çok güzel bir masal dinleyen çocuklar gibi dikkat kesilirler.

Böylece, fuzulî bir şahsiyet olan Miles, o dünkü meteliksiz, böyle parlak bir sosyeteye girecek; üstelik de geç kalmış. Yağmurdan sırılsıklam olmuş. Fakat meclise kabul edilecek.

Kendi kendine kuvvet ve cesaret verebilmek için, şöyle bir mânen silkindi; ecdadı arasındaki meşhur âlim ve fazıl şahsiyetleri aklından geçirdi. Haydi efendim! Merdivenin basamaklarında bu duraklıyan adam, müteveffa Sir Charles Hammond'un yeğenidir, nihayet, 1938 Nobel tarih mükâfatını kim aldı? Demek oluyor ki, meziyetsiz değil. Bu meclis tekiler içinde o da bir şahsiyet.

İşte bu ruhî halet içinde sofaya vardığı zaman, fanuslarda boğulmuş ışıklar, kapıların akajusu üzerinde göze bir sıcaklık veren pırıltılar hâsıl etmekteydiler. Uzaktan uzağa bir muhaverenin mırıltısı işitiliyordu. Yaldızlı harflerle şu kelimelerin yazılı olduğunu gördü: «Bayların vestiyeri.» Miles, şapkasını ve pardesüsünü çıkarıp Cinayet Kulübünün heybetli kapışma doğru yürüdü. Kanadı hafifçe itip oracıkta durakaldı.

Büyük bir hayretle, bir kadın sesi âdeta haykırdı:

— Kim o?

Ve, genç kız yahut kadın, kendisini derhal topladı:

— Affedersiniz, — dedi — ne istiyorsunuz?

Miles, vaziyeti izah etti:

— Cinayet Kulübünü arıyorum.

Sonra, ilk salona doğru bir nazar attı. Orada, beyaz, uzun elbiseli kızdan gayri hiç kimsenin bulunmadığını görünce fevkalâde şaşırdı. Kız, halıların desenleri arasından fırlamış büyük bir çiçeğe benziyordu.

Romilly caddesine bakan muazzam pencerelere, simle işlenmiş ağır perdeler itina ile çekilmişti. Bar biçiminde hazırlanmış beyaz örtülü büyük masanın üzerinde hiç dokunulmamış bardaklar, dolu şişeler dikkati çekiyordu. Bitişik odanın da kapısı aralıktı; Miles, oradan içeri baktı. Ortada, yuvarlak bir masa duruyor. Büyük merasim günlerinde olduğu gibi, kristal vazoların içinde çiçekler. Fakat, iskemlelerin sırası bozulmamış. Masanın tam ortasında, kilise mumu gibi dört uzun mum yanıyor. Kulüp âzası toplansın diye her şey hazırlandı. Metrdotel de, ölüm işaretini muayyen yerine asmıştı.

Peki ama üyeler nerede?

Genç kız, Miles'a doğru birkaç adım attı; alçak ve mütereddit bir sesle konuştu; bu ses, delikanlıya hastabakıcıların şefkatli fısıltılarını hatırlattı.

— Çok mahçubum! — diye kız, özür diledi. — Sizi iyi karşılamadım.

— Yok, efendim niçin... Hayır, hayır!

— Biliyorum, öyle oldu. Tanışalım bari... Benim ismim, Barbara Morell'dir.

Barbara Morell?... Şüphesiz tanınmış bir isim olacak! Fakat delikanlı, bu adı bir yerde işittiğini hatırlıyamadı.

Kız, gençti; cazip, gri gözleri dikkati çekiyordu. Şahsiyetinden, şaşılacak bir canlılık fışkırıyor gibiydi. Harb tarafından sömürülmüş cemiyette, bu kadar canlı bir kızın kalabilmesi olur şey değil!

Gece tuvaleti giymiş bir kadını acaba ne zamandanberi görmedi? Bu taptaze, bu zarif mahlûk karşısında, acaba, kendi nasıl bir korkuluk tesiri bırakıyor, Allah bilir.

Pencereler arasına yerleştirilmiş büyük ayna, Barbara Morell'in sırtını da gösteriyordu. Ancak, bacaklarını, bar vazifesini gören masa gizliyor. Griye çalan sarı saçları, omuzlarına ve ensesine dökülüyor. Delikanlı, kendini de gördü: Sıskalaşmış, elmacık kemikleri çıkmış, bakışları yorgun, şakakları ağarmış, hülâsa bitkin ve komik. Kendini pek çirkin buldu. Otuz beş yaşında olmasına rağmen, bu kıza, hiç değilse kırk yaşındaymış intibaını verdiğini aklından geçirdi.

— Benim ismim, Miles Hammond. — dedi.

Barbara Morell, ona kurşunî gözlerini dikerek:

— Hammod mu? — diye tekrarladı. — Demek, kulüp âzası değilsiniz?

— Hayır. Dr. Gedeon Fell'in dâvetlisiyım.

— Yok canım? Ben de öyle... Ben de kulübün âzası değilim. (İki eliyle bir işaret yaparak devam etti.) Garip olan cihet şu ki, kulüp âzasından hiç biri, bu akşam burada yok. Bütün üyeler kaybolmuş... Kaybolmuş gibi...

— Kayıp mı olmuş?

— Evet.

Milles, gözlerini, salonun dört yanında gezdirdi.

— Tamamiyle yalnızız. Siz, ben ve profesör Rigaud... — diye genç kız söyledi. — Frederic ne edeceğini bilemiyor.

Profesöre gelince... Ne o? Ne oldunuz?

Miles, hafifçe gülmekten kendini alamamıştı; özür diledi.

— Affedersiniz!... Kendi kendime düşündüm ki...

— Neymiş düşündüğünüz?

— Ha, diyordum ki, bu kulübün âzası senelerden beri toplanır; gayet feci bir cinayete dair bir katibin mütalâalarını dinler. Bu mevzu etrafında kılı kırk yararlar; Bundan da zevk duyarlar. Şöminenin üzerinde asılı duran ölü başı remzini farkettiniz değil mi?

— E, peki?

Erkek, tekrar gülerek devam etti:

— E, pekisi bu işte. Şayet, efendim, bu gece, bütün kulüp âzası evlerinden esrarengiz şekilde kaybolursa, bu işe diyecek kalmaz... Yahut da hepsini, evlerinde, küreklerinin araşma birer hançer saplı koltuklarında sâkin sâkin oturur bulurlarsa...

Bu soğuk şaka, hakkettiği muvaffakıyetsizlikle karşılaştı. Gülecek yerde, Barbara Morell'in rengi değişti.

— Ne kötü fikir! — dedi.

— Öyle mi buldunuz?... özür dilerim. Sadece şunu söylemek istiyorum ki...

— Siz, kuzum, polis romanları mı yazarsınız?

— Hayır, yazmam, fakat çok okurum.

Genç kız:

— Bu iş çok ciddî maalesef! — dedi. — Profesör Rigaud da, kulüpte konferans vermek için uzak yerlerden geldi. IV. Henry Kulesi cinayetini anlatacaktı... Halbuki böyle istiskal edilir şekilde karşılanmış, daha doğrusu karşılanmamış oldu. Ne aksilik!

Hastaneden çıktığından beri, rüyalar ve garabetler âleminde yaşayan Miles Hammond, en havsalaya sığmaz faraziyeleri kabul edebilecek bir ruhî haletteydi.

— Faaliyete geçelim. — dedi. — İhtimal telefonla sorabiliriz. Neler cereyan ettiğini öğrenebiliriz.

— Ben, telefon ettim bile.

— Kime?

— Bizi dâvet eden Dr. Fell'e... Kulübün fahrî kâtibidir. Fakat telefonuma cevap veren olmadı. Şimdi de profesör Rigaud, kulübün reisi yargıç Coleman'ı bulmağa uğraşıyor, ihtimal, muammanın anahtarını elde ederiz.

Sofanın kapısı hızla açılıp profesör Rigaud girdi.

İki genç, profesöre, aradığını bulup bulmadığı hakkında sual sormanın yalnız beyhude değil, aynı zamanda ihtiyatsız bir hareket olacağını kestirdiler. Oldukça şişman, keskin hareketli, yüzü pençe pençe kırmızı kırmızı kısa boylu bir adamdı profesör. Beşli bir kedi yürüyüşüyle odanın ortasına kadar geldi. Sırtındaki hazır elbisenin zarafetle alâkası yoktu. Ayaklarına da, burunları kare kunduralar giymişti. Şayet, daha keyifli olsaydı, iki genç, onun, tebessümündeki samimiyeti göreceklerdi; ve aynı zamanda, gülerken geniş çene kemiğinde pırıldıyan bir tek altın dişini de göreceklerdi. Fakat tam aksine, profesör, şu dakikada öyle bir hiddetle titriyor ki, pensesinin camı bile sallanıyor.

Antoine Rigaud, Edinburg üniversitesinde, Fransız Edebiyatı profesörüdür. Elini kaldırdı; mükemmel bir ingilizce ile lâkin müthiş bir hiddet ve şiddetle:

— Rica ederim, bana tek söz söylemeyiniz. — diye haykırdı.

Sonra, geniş kenarlı şapkasına ve şapkanın yanma bıraktığı bastonuna yapıştı; serpuşunu, kenarları siyah saçlı dazlak başına geçirdi.

Ancak ondansonra, konferansını dinlemeğe gelen bu iki kişilik cemaate, haileengiz bir tavırla döndü:

— Bana bu oyunu oynamak ha?... Senelerdenberi rica ederler; Cinayet Kulübünde söz söyliyeyim isterler. Her seferinde red cevabı veririm. Çünkü, kendimi reklâm ettirmekten, gazetecilerle karşılaşmaktan hiç hoşlanmam. Tek gazeteci burada bulunmayacak diye taahhüt ettirdim ve Edinburg'dan Londra'ya öyle geldim, üstelik hangi şartlar altında: Trende yatak bulamadım. Bütün yataklar, imtiyazlılar safına girmeğe lâyık değilim. Yere batsın imtiyazı icad edenler! Bizim gibi namusu ile yaşayanlara hayatı zehir ediyorlar.

Tehdit eder gibi yumruğunu havada salladı.

Miles Hammond, tatlı bir sesle tasdik etti:

— Ben de sizinle tamamiyle hemfikirim.

Profesör, karşısında bir muhatap olduğunu ilk defa olarak farketmiş gibiydi. Canlı bakışları gözlüğünün arkasında pırıldadı. Biraz sükûn bularak:

— Kimsiniz siz, delikanlı?— dedi. — Yoksa, siz...

Miles, tamamlanmamış bu suale cevap verdi:

— Hayır, ben, kulüp mensuplarından değilim. Sadece davetliyim. îsmim, Hammond'dur.

Profesör, hem şüpheli, hem alâkadar tekrarladı:

— Hammond mu?... Sir Charles Hammond olmayasınız?

— Onun yeğeniyim... işitmiş olacaksınız... Sir Charles Hammond maalesef...

Profesör Rigaud, parmağını saklanarak:

— Ah, sahi! — dedi. — Sir Charles Hammond vefat etmişti. Evet, bu haberi bir gazetede okuduğumu hatırlıyorum. Onun meşhur kütüphanesine siz ve hemşireniz tevarüs ettiniz, değil mi?

Miles, genç kızın, bu muhavereyi biraz şaşkınlıkla taki bettiğini farkediyordu:

— Amcam tarihçiydi. — diye izahat verdi. — Seneler denberi, New Porest'teki küçük evinde, asla tozunu aldırmadığı hakikî kitap dağları arasında yaşar dururdu. Binlerce kitabı var. Esasen şimdi, benim de Londra'ya gelişimin başlıca sebebi, bu meşhur kütüphaneyi fennî şekilde tanzim edebilecek bir mütehasıs arayıp bulmaktır. Doktor Fell, beni Cinayet Kulübüne davet ettiği için...

Profesör, içini çekip duruyordu:

— Kütüphane... Kütüphane... Hammond'un kütüphanesi... Ne büyük âlimdi! Her şeyi öğrenmek, her şeyi derinleş dı? Bütün kapılan açardı. (Ve Antoine Rigaur, anahtarla kapı açar gibi bir el hareketi yaptı.) Hammond'un kütüphanesine girebilmeyi ötedenberi arzu eder dururdum. Şimdi de, o hazineyi görmek için mühim bir fedakârlıkta bulunabilirim. Lâkin, buraya bu mevzuu konuşmak için gelmediğimi unutuyordum az daha... Haydi Allaha ısmarladık, ben gidiyorum.

Hiddetinden, şapkasını, basma biraz daha geçirdi.

Genç kız, tatlı bir sesle:

— Profesör Rigaud! diye seslendi.

Sinirleri hastalık yüzünden büsbütün hassaslaşmış bulunan Miles Hammond, amcasının kütüphanesini bahis mevzuu ettiği andan itibaren, iki muhatabı üzerinde de ansızın tesir bıraktığını farketmişti. Barbara Morell'in, profesörü yalvararak çağırışı, ondaki bu intibaı kuvvetlendirdi.

Genç kız, hakikaten de yalvarıp duruyor:

— Sayın profesör! Her şeye rağmen siz gene konferansınızı veremez misiniz?

Rigaud, birdenbire döndü:

— Neymiş, neymiş, — diye sordu.

— Sizin gibi muhterem bir şahsiyete karşı saygısızlık ettiler, bunu kabul ediyorum. Fakat, sizi dinleyeceğimi düşünerek öyle bahtiyar olmuştum ki... Anlatacağınız ve tahlil edeceğiniz mevzu, (genç kız, Miles'e, haber vermek ister gibi bir tavırla döndü) fevkalâde enteresandır, efendim, fevkalâde enteresan, tahmin ettiğiniz gibi değil... İkinci umumî harbin başlamasından pek az evvel Fransa'da cereyan etmiştir. Sayın profesör de bu bahse dair malûmat sahibi olan yegâne şahsiyettir, sanıyorum. Mesele şu ki...

Antoine Rigaud, kestirip hülâsa etti:

— Mesele, bir kadının, bir çoklarının hayatını tarumar edişi.

— Bay Hammond'la ben, karşınızda, asla raslamadığmız kadar dikkatli bir dinleyici kütlesi teşkil edeceğiz, efendim. Bir kelimeyi dahi sızdırmıyacağımızdan ve matbuata hiç bir şey çıtlatmıyacağımızdan emin olabilirsiniz. Hem sonra, efendim, siz de bir yerde yemek yeme mecburiyetindeyiz. Şimdi buradan böyle sellemetüsselâm çıkar gidersek başka yerde yemek bulamayız belki de. (Sesini gayet tatlılaştırdı.) Sayın profesör, acaba mümkün olmaz mı ki... Ah, bunu reddetmeyiniz, istirham ederim!

Metrdotel, suratı astı. Sonra görülmeyen bir adama, kapının aralığından bir işarette bulundu. Yemeğin hazır olduğunu haber verdiler.

— II —

Bu ziyafet, gayet hususî mahiyette olmakla beraber, delikanlının dimağında çok derin bir iz bırakmadı. Kahveler içildiği sırada, profesörün anlattığı cinayet hikâyesine gelince, Miles Hammond'a pek inanılmaz şeymiş hissini verdi; profesör, sakın bunu rüyasında görmüş olmasın? diye aklından geçirdi. Birkaç sefer de profesör, kendileriyle alay etmiyor mu diye de şüphelendi. Hatip, ehemmiyetli yerlerde durup durup gözlüklerinin arkasından canlı ve müstehzi bakmıştı.

Sonra da, Miles, bütün bu hikâyenin içinde, yalan yahut şişirme hiç bir nokta olmadığına kanaat getirdi.

Büyük, bakır şamdanlarda, yüksek mumların ışığı salonu aydınlatıyordu; başka ziya yoktu. Hararet öyle fazlaydı ki, perdeleri aralayıp gecenin ılık nefesini içeriye doldurmak ica betmişti. Durup dinlenmeden yağmur yağıyor ve yeknasak ahengi, hatibin sözlerine tempo tutuyordu. Sokağın karşı tarafında, rekabete kalkmış bir lokanta, ortalığı kırmızı ışıklara boğuyor ve bu da hikâyenin dekoruna hususiyet veriyordu.

Antoine Rigaud, bir elinde bıçağı, öbür elinde çatalı sallıyarak sofradayken şöyle anlatmıştı:

— Cürümlerle hafî ilimleri incelemek, zevk sahibi bir adama yakışacak yegâne meşgaledir. Tahmin ederim ki, matmazel, siz koleksiyon meraklısısmızdır. — diye nâfiz nazarlarını Barbara'ya dikti.

— Ne koleksiyonu, efendim?

— Cinayet hâtıraları koleksiyonu...

— Aman Allah... Yok vallahi.

Profesör:

— Pek yazık, — dedi. — Bizim Edinburg'da bir adam, insan derisinden kalem temizleyici yapmış. Meşhur bir kaatilin derisindenmiş. Ay, fenanıza mı gitti?

Tek altın dişini göstererek güldü:

— Sizin kadar sevimli, nazik bir genç kadın tanırım ki, insanları boğarak öldüren Douglas'ın mezar taşını çaldırıp evine götürmüştü. Bahçesinin bir tarafına ihtişamla koymuştu.

Miles, sordu:

— Pardon, Kriminolojiye meraklı bütün insanların böyle korkunç zevkleri mi vardır?

Profesör, cevap vermeden evvel bir an düşündü:

— Hayır, hepsinin yoktur. Ben size birkaç tipik hikâye anlattım.

Sofranın üstü temizlensin, kahveler getirilsin diye bekledi. Sonra, şişman dirseklerini masaya dayayıp keyifli keyifli sigarasını içerken asıl hikâyeye başladı:

— Paris'e, altmış kilometre kadar mesafede, Chartres yakınlarında, 1939 yılında, bir İngiliz ailesi yaşıyordu. İhtimal, Chartres'i bilirsiniz? Burasını, bir Ortaçağ şehri sayarım. — diye cevap beklemeksizin devam etti. — Bir bakıma da bu tarif gayet doğrudur. Buğday tarlalarının ortasında, bir tepeye taç gibi oturmuş, türlü türlü kuleleri olan meşhur kilisesiyle uzaktan görünür. Ziyaretçi arabasıyla, dar sokaklardan geçip Grand Monarque oteline doğru giderken önü sıra bir sürü kazlar, tavuklar kaçışır.

«Eure deresi, tepenin kıyısındaki eski tahkimat bâkiyesi ni yalayarak geçer; söğütlerin altında, balıkçılar oturur, balık tutarlar.

«Pazar kurulduğu günler... ay, efendim, satılmaya getirilen davarlar bir gürültü ederler ki... Tapon eşyalarını sürmek için avaz avaz haykıran esnafın gürültüsünü bastırır... Burası öyle bir yerdir ki, batıl itikadlar, taşlar arasından yabani ot bitercesine kendiliğinden biter. Ve burası, Fransa'nın en iyi şarap içilen, en iyi ekmek yenilen bir köşesidir. Bir muharrir, buraya gelince, «yerleşsem de roman yazsam» diye düşünür.

«Chartres'ın sanayiinden filân bahsedecek değilim. Ancak, bizi Pelletier ve şürekâsı firmasının tabakhanesi ilgilendirir; çünkü bu tabakhane, bu akşam bahsedeceğim İngiliz Howard Brooke'a aiddir. Biricik oğulları Harry, ancak yedi yaşlanndaydı. Şimdi hepsi ölmüş bulunuyorlar. Bu ölümleri izah edene aşkolsun!

Ortada soğuk bir hava esti. Bunun sebebini, Miles, anlı yamadı.

Sigara dumanları arasından, profesör Rigaud'ya merakla bakan Barbara Morell, iskemlesinde şöyle bir kıpırdandı.

— Öldüler mi? — diye tekrarladı — öldülerse, demek ki artık istirapları...

Profesör, sözünün bu şekilde kesildiğinin farkına varmamış gibi devam etti:

— Brooke ailesi, Chartres şehrinden biraz uzakta ve tantanalı şekilde «Şato» ismi verilen, hakikatte ise şatolukla alâkası olmayan bir yerde oturuyordu. Eure deresi, ancak bu malikâne civarında darlaşır ve fazlaca derinleşir. (Kahve fincanını ileriye doğru itti; beyaz örtü üzerinde çizgiler çizerek anlatmakta devam etti.) İşte malikânenin vaziyeti. Şurada evin iki yüz metre kadar şimalinde, kambur bir taş köprü ile derenin bir tarafından bir tarafına geçilir. Bu köprü de, Brooke'un malı olmak gerektir; zira, iki tarafındaki arazi onundu. Biraz daha ileride ve öteki kıyıda, viran bir kule bulunmaktaydı.

«Aklınızda iyi tutunuz, rica ederim! Bu viran kule, ingilizlerin oturduğu villâdan görünmemekteydi. Lâkin, manzaraya hâkim bir kuledir.

«Otların arasından ve söğütlerin altından şimal istikametine doğru yürüdüğünüzü farzedelim. Söğüt dalları, yeşil ve derin suya sarkarlar. Dere bir dirsek teşkil eder. İşte taş köprüye vardı. Ve nihayet, yosunlar içindeki viran kule karşımıza çıktı. Koyu kurşunî taşlardan yapılmış bu yuvarlak kuleye, memleket halkı, IV. Henry kulesi, der; halbuki hakikatte, kulenin, o hükümdarla hiç bir alâkası yoktur. Bir şatonun parçasıymış. XVI. asır sonunda, şato, Huguenot'lıar tarafından yapılmış, kala kala bu kısım kalmış, İç tarafı, oyuk bir kabuk gibidir. Ancak bir merdivenle en üste kadar çıkıla bilir. Yukarıda da, önü korkuluklu bir yuvarlak terasımsı yer vardır.

«Brooke ailesi, yazları bu viran kuleden banyo odası gibi istifade ederdi. Derede yıkandıktan sonra, orada kurulanır, giyinirdi.

«Şimdi de, babadan, anadan ve oğuldan mürekkep bu üç kişilik İngiliz ailesinin, malikânelerinde rahat rahat yerleşmiş bulunduklarım ve o ana kadar sâkin bir hayat sürdüklerini gözünüzün önüne getirin. Fakat o an...

Miles, sordu:

— Hangi andan bahsediyorsunuz?

— Bir kadınınçıkageldiği andan...

Sustu; fosurdayarak nefes aldı. Tekmil mesuliyetlerden yakayı sıyırmak istiyormuşcasına omuz silkti; ve devam etti:

— Ben, bu Chartres'ıa 1930 mayısında gelmiştim. «Cagliostro'nun Hayatı» isimli eserimi tamamlamıştım. Gayri sükûna ihtiyacım vardı. Eski ahbaplarımdan fotoğrafçı Eva riste Legrand, beni bir sabah, belediye binasının merdiveninde Howard Brook'la tanıştırdı. Brooke'la ben, karaterlerimi zin ayrılığına rağmen birbirimizle derhal anlaştık. Hoşuma gidiyordu; zira, kendisini tipik bir İngiliz sayıyordum. Ben de onun hoşuna gitmiş olacağım, zahir; çünkü o da, beni, Fransız milletinin basmakalıp bir numunesi saymaktaydı. Tâbir caizse, bu suretle, birbirimizi itmam ediyorduk.

«Hâlâ gözümün önündedir. Kır saçlı, çekingen fakat mültefit, ellilik bir adam. Giydiği golf pantalon, Chartres'da nasıl bir tesir bırakırdı bilir misiniz? Meselâ, New-Castle'da bir Katolik papazı ciibbesi tesiri. Misafirperverdi, lâtifti; ölçülü şakalardan hoşlanırdı. Hülâsa, Brooke, mükemmel bir insandı. Karısı da kendisine pek benzerdi.

— Peki, oğulları Harry?

— Harry, bambaşka bir âlem. Şahsan babasına benzemekle beraber, karakter itibariyle onun taban tabana zıddıy dı. Yaman sinirli delikanlıydı. Hoppalıklarının, tutturakları nm haddi hesabı yoktu. Ama güzel oğlandı. Kare bir çehresi vardı. Burun düzgün, gözler birbirlerinden uzakça, saçlar sarı... Ana ile baba, onu, o derece şımartıyorlardı ki, zaman zaman gülünç oluyorlardı.

«Genç adam, spor sahasında bir muvaffakiyet elde ettikçe, babası fevkalâde gurur duyardı. Coşkunluğunun derecesini oğlana göstermemeğe gayret ederdi. Lâkin, münasip bir dinleyici ele geçirince, gizlide gizliye, Harry'yi göklere çıkarırdı.

Babasının tabakhanelerine vâris olacağı için, Harry, mesleği iyiden iyiye öğrenmişti ama, gönlü büsbütün başka yerlerdeydi. Paris'e gidip resim tahsil etmek en birinci gayesini teşkil ediyordu. O kadar inatla, o kadar hırsla bu işi istiyordu ki, âdeta muvazenesini kaybediyordu; annesiyle babasını ikna hususundaki acemiliğine ara sıra kulak misafiri oluyordum da şaşıyordum. Babası, ona, tatlı bir katiyetle muhalefet ediyordu; tasavvurunu saçma buluyordu. Baş vaktinde, bir insanın güzel sanatlarla meşgul olması, eh gene neyseymiş. Fakat bunu kendine meslek edinmek, aslâ... Bayan Brooke'a gelince, oğlunu, bir atelyede, elbise yerine yalnız tebessüm ve bir çift küpe taşıyan bir kadının karşısında tasavvur ederek çileden çıkıyordu. Babası ise, delikanlıya bitmez tükenmez nasihatler veriyordu:

«— Evlâdım, elbette sen de kendine göre haklısın. Ben de bu yaşta senin gibiydim. Lâkin, kendimi, aklı selimle doğru yola soktum. Benim gibi hareket et, on sene sonra gençlik fikirlerine güleceksin.

«Anne de söze karışıyordu:

«— Madem resim yapacaksın, burada yap. Buranın manzaraları, hayvanları fena mı?

«Bu müdahaleler üzerine, Harry, cevap bile vermeksizin uzaklaşır giderdi. Bir parti tenis oynar, topu öyle şiddetle atardı ki, dehşete uğrayan öbür oyuncuları sahadan kaçırırdı. Yahut da çimlerin üstüne çöker; dudaklarım kısar, siyah, gözlerine bir kin 'basardı.

«Harry'de hakikaten bir artist istidadı var mıydı? Ressam olmak arzuları böyle bir istidada mı dayanıyordu? Bunu aslâ öğrenemeyişimin sebebini şimdi anlıyacaksmız.

«Aynı sene, mayıs ayının sonuna doğru, bay Brooke'un kâtibesi sivrikoz bayan Mo Shane, harb çıkacak diye etrafa yayılan gürültülerden yılarak birdenbire İngiltere'ye döndü. Bu firarı, her işi altüst etti. Bay Brooke'un aldığı mektuplar pek çoktu. Ellerini arkasında kavuşturup yazıhanesine gide gele, kâtibesine, mektuplar dikte ettiğini gördükçe, işlerinin çokluğu karşısında benim başım dönerdi. Her türlü mektup yazdırırdı: Şuraya buraya yatırdığı paralara dair mektuplar. İngüiz gazetelerine mektuplar, sayısız dostlarına hitaben mektuplar, iş anyanlara cevaplar ve saire...

«Bay Brooke'a yeni bir kâtibe lâzımdı. Hem de iyi kâtibe... Müracaat edip aradı, Fay Seton isminde bir genç kızı yolladılar.

— Fay Seton?

— Evet, bayan Fay Seton!... Geldiği günü hatırlıyorum. 30 mayıs öğleden sonraydı. Evlerinin bahçesinde, Brooke'lar la birlikte çay içiyordum. Arkamızda evin cephesi vardı; ve binanın iki cenahı bizi kucaklar gibiydi. Evin bahçe duvarının ötesinde, tatlı meyilli çayırlar görünüyordu. Buradan bir yol geçiyor; daha ötede de söğüt ağaçlarının çevrelediği dere akıyor. Hâlâ oradaymışım gibi gözümün önündedir.

«Baba Brooke, bir bahçe koltuğuna oturmuş, bağa gözlüklerini burnuna takmış, susta duran köpeğe şeker yediriyordu. Bütün İngilizlerin köpekleri vardır; susta durdurmaktan katiyen bıkmazlar. Köpeği ille daha zekileştirmeğe uğraşırlar. Masanın öbür tarafında, pek de zarif olmıyan bayan

Brooke oturuyordu; yirmi sene evvelki, yani gençliğindeki moda mucibince, saçlarını gayet kısa kesmiş ve ensesini tıraş ettirmişti. Fincanına çay doldurmakla meşguldü. Kendilerinden biraz ötede Harry ayakta duruyor, mevhum bir topla golf oynuyordu. Ancak Fransa'da raslanan lâtif bahar günlerinden biriydi. Yapraklar hafifçe hışırdıyor, güneş pırıldıyor, çiçeklerden hoş kokular yayılıyordu. Gözlerimi kapıyorum, bütün tablo önümde...

«Tam o sırada, demir bahçe kapısının önünde bir taksi durdu. İçinden bir genç kız çıktı. Herhalde fazlaca bahşiş vermiş olacak; şoför, bavullara yapıştı. Sonra, kız, bize doğru ilerledi. Gayet silik, mahçup bir hali vardı. Kendini yeni kâtibe Fay Seton, diye takdim etti. Ne fevkalâdelik! Size nasıl tasvir edeyim, dostlarım?

«Bu kızı, sakın bir sinema yıldızı halinde tasavvur etmeyiniz, yanlış yola saparsınız. Onda öyle sun'ilik filân yoktu. Şatafat da yoktu. Bilâkis, menekşe kadar mütevaziydi. Lâkin, dadıhak bir asalet... Baktıkça kendisini güzel buldum.. Bir mâneviyetten gelme fevkalâde cazibesi vardı. Epey uzun boyluydu; hatları ince, hareketleri çevikti. Saçlarının rengi, bakıra çalıyordu; gözleri maviydi. Bakışları, uzaklara teveccüh etmiş gibiydi. Sanki, kafasının içindeki bir rüyayı seyrediyordu. İhtiyar Brooke, onu bizlere tanıtırken ve bu meyan da köpeğine tanıtırken, karısı, genç kızı tuvaletini tazelesin diye odasına çıkarmak isterken, genç misafir, yolun üstünde öylece duruyordu. Ne fazla sıkılgan, ne fazla rahat bir hali vardı.

«Delikanlı, tek kelime söylememişti amma, golf sopasile, sinirli sinirli bir çiçek tarhını biçtiğini farkediyordum.

«Ben, oturduğum yerde sigaramı içiyor, hiç bir şeye dikkat etmiyor gibi duruyordum. Hakikatte ise, oğlanda hasıl olan tepkileri seyrediyordum. Beş dakika içinde kararımı verdim: Harry, kıza, bir bakışta âşık oluvermişti.

«Brooke ailesi, genç kızı, çok geçmeden benimseyiverdi ler. Esasen kız, pek iyi bir ailenin evlâdıymış. Fakat, ailesi servetini kaybettiğinden o da hayatını kazanmaya olmuş. Bay Brooke, onu, pek koruyor, ona pek hürmet ediyordu. Kız, hayatında hiç kâtibelik yapmamış amma, tahsili yerinde olduğu için, her vazifeyi kolaylıkla başarıyordu. Briç partisinde bir dördüncüye ihtiyaç hasıl olunca, uysal, o işe de geliyordu. Bazan, piyano basma geçmesi, şarkı söylemesi kendisinden rica olunurdu. Sesi pek güzeldi. Düşünceli, dalgın hali hepimizin içine dokunduğundan, hayatımızın merkezini teşkil ediverdi.

«Fay Seton'un sporla alâkası yoktu. Bir müddet sonra, kalbinden de rahatsız olduğunu öğrendim. Buna rağmen, Harry Brooke'la beraber derede yüzdüklerini birkaç kere gördüm. Sudan çıkışı pek güzeldi. Bakır renkli saçlarını bir havlu ile sarardı; bunu ona pek yakıştırırdım. Mesele bundan da ibaret değil. Harry, onu, kayıkla gezmeğe götürüyor, sinemaya davet ediyordu. Tehlikeli şekilde romantik olan yerlerde, uzun gezintiler yapıyorlardı.

«Bir haziran akşamı, Harry, oteldeki odama geldi. Annesi ile babasının önünde daima utangaç ve acemi hareketli olan delikanlı, beni ötedenberi sırdaş sayardı. Acaba niçin? Sebebini bilemiyorum. Belki de sigaramı içerek hiç cevap vermeksizin onu dinlemeği bildiğim içindir. Kısacası, üzerinde müessir olabilmiştim ;ona büyük romantiklerimizi sevdirebilmiştim. Ama gene ihtimal, böylelikle, ona faydam dokunmamıştır. Annesi ile babası, konuşmalarımızın coşkun mahiyetini bilseydi belki de bana kızardı.

«Uzatmıyalım; genç adam, penceremin kenarına oturdu ve hokka ile oynamaya başladı. Olacaklar oldu, mürekkebi devirdi. Heyecanla bana açıldı:

«— Bu kıza deli oluyorum. Evlenme teklifinde bulundum.

«— Peki, netice?

«— Beni istemiyor.

«Bu sözleri âdetâ, bir ümitsizlik feveranı içinde haykırdığını hatırlıyorum. Bir an, kendini pencereden atacak diye korktum.

Oğlanın ye’sinden dolayı değil, fakat genç kızın onu reddettiğinden dolayı hayret içinde donakaldım. Dış manzarasına bakılacak olursa, kızın Harry'ye âşık olduğuna yemin edebilirdim. Kalbindekileri, kitap okurcasına okumakla öğünebilirdim. Lâkin, Fay'da muhakkak ki bir esrarengiz cihet vardı; ve ben, bu esrarengiz ciheti keşfedememiştim.

«— Her halde mukaddemeyi yanlış yapmış olacaksın, oğlum, dedim.

«Masanın üzerine şiddetli bir yumruk indirdi; ve etrafta kıracak bir şey arıyormuş gibi bakındı.

«— Bilmiyorum. Bilemiyorum... Dün akşam dere kenarında geziniyorduk. Kendisini sevdiğimi Fay'a itiraf ettim. Onu, ağzından ve boynundan öptüm. Kendimi kaybedinceye kadar öptüm. Sonra, ona, benim karım olmasını teklif ettim. Fay'ın, fevkalâde meziyetleri olan bir kız olduğunu biliyorum. Ben onun topuklarına yetişemem. Ama ne de olsa, bana karşı biraz muhabbeti olduğunu sanırdım. Halbuki... Halbuki... Ah, görseydiniz... Beti benzi attı... Bir tayf gibi bembeyaz kesildi. Ve haykırmağa başladı. Olamaz! Olamaz! O lamaz!... Sanki ona pek çirkin bir teklifte bulunuyormuşum gibi... Sonra, viran kuleye doğru bütün hızıyla koşmaya başladı... Bir an olduğum yerde şaşırdım, kaldım. Esasen, kendisini öptüğüm sırada, gayet soğuk davranışı benim üzerimde bir duş tesiri yapmıştı. Kollarımın araşma, güzel bir mermeri almış gibiydim. Ama gene de... Kendimi toparladım; yüksek otların arasından sıçrayarak ona doğru koştum. Sordum: «Fay! Belki de hayatınızda başka bir erkek vardır?» İnildedi ve başka erkek olmadığını temin etti. Bunun üzerine, beni antipatik bulduğu hükmüne vardım; fakat bu iddiamın da doğru olmadığını söyledi. Neticede, hâlâ ümidimi kesmediğimi ilâve ettim. İş bu noktada kaldı.

«Bu hikâye beni fevkalâde ilgilendirmişti. Böyle bir sonuca varılacağını asla ummamıştım. Yok hayır, asla ummamıştım. Elimden geldiği kadar âşık delikanlıyı teskine uğraştım. Ustaca hareket etmek şartıyla, sabır ve temkinle bu şahsi kalbi kendisine ergeç raptetmesi mümkün olacağını söyledim. Hoş bu gibi vaziyetlerde bu tarz sözler daima söylenir.

«Meğer hakkım varmış. Aradan üç hafta geçtikten sonra, Harry, bana muzaffer bir eda ile Fay Seton'la nişanlandığını bildirdi.

«Şunu da haber vereyim: Delikanlının annesiyle babası, bu haberden hiç de memnun olmadılar.

«Şüphesiz, Fay Seton, gayet rabıtalı bir kızdı. Ailesi aleyhinde söz söylenemezdi. Mazisine dair keza dedikodu duyulmamıştı. Şerefi, itibarı yerindeydi. Bunlara diyecek yok... Yegâne dokunulacak nokta, delikanlıdan üç, dört yaş büyük olmasıydı. Ama bu da mühim bir nokta sayılmaz. İhtiyar Brooke, kâtibe olarak tuttuğu bir kızın gelini oluvermesine mi kızmıştı, bunu kestiremiyorum. Kısacası, bu nişanlanma, onları irkiltmiş, daha ziyade şaşırtmıştı, öyle zannederim ki, Brooke'lar, oğulları için zengin ve aynı seviyede bir ailenin kızmı münasip görürlerdi. Yahut da bir asil kız, filân. Oğullarını da evlenemiyecek kadar genç sayıyorlardı. Buna rağmen, mukadderata boyun eğmekten başka çare göremediler.

«— İkiniz de bahtiyar olun, çocuklar. — dediler.

«Bayan Brooke, inkisarını mümkün mertebe saklamaya uğraşıyor, göz yaşları arasından gülümsüyordu. Kocasına gelince, delikanlıya arkadaş muamelesi yapmayı en muvafık usul bulmuştu. Lâkin, bu rolü iyi yapamıyordu. İhtiyarlar yalnız kaldıkları zaman birbirlerine hazin hazin bakıyorlar, kırılmış gönüllerini teselli için uğraşıyorlardı. Karşısındakine, cesaret ve metanet vermek istercesine, «aldırma canım, her iş yoluna girer» der gibiydiler. Her halde ailenin üstüne bir felâkettir çökmüştü.

Fakat, yavaş yavaş vaziyetler değişti. İhtiyarlar, bu izdivaç fikrine alışmakla kalmayıp gelinlerile de kaynaştılar. Hem sonra düşündüler ki, ihtimal, bu evlenme sayesinde havaî Harry, durmuş, oturmuş bir hal alacak. Tabakhane işlerini benimseyip aileye iyice bağlanacak. Kısacası, yeni evlenenler, ya bu evde oturacaklar, yahut da civarda kendilerine bir ev yapacaklar.

«İşte, isler tam bu kertedeydi ki. birdenbire bozuldu. Hem ne bozuluş, tasavvur buyurun. Hiç beklenmedik bir anda, en müthiş bir felâketin çöküvermesi gibi...

Profesör, sustu.

Hızlı hızlı ıslık çaldı; ve yere düşen sopasını kaldırdı, ihtiyatla masanın üstüne koydu. Elini iç cebine daldırarak bir kâğıtla bir fotoğraf çıkardı.

— İşte, Fay Seton'un resmi! — dedi. — Fotoğrafın renkli olduğunu göreceksiniz. Dostum Evariste Legrand'ın eseridir. Fena yapmamış sanırım. Bu kâğıtta da hikâyenin hülâsası yazılı. Cinayet Kulübü için hazırlamıştım. Lâkin sizler, fotoğrafa iyice bakın, dostlarım!

Sofranın üzerine dökülmüş ekmek kırıntılarını eliyle süpürüp, fotoğrafı mum ışıklarının altına koydu. Gayet müessir bir tatlı yüzdü bu. Görülmeyen bir muhataba çevrilmiş gibiydi. Birbirlerinden ayrık uzun kirpikli, hassas gözler; düzgün ve doğru bir burun; dolgun dudakların üzerinde hafif bir tebessümün gölgesi var. Eğer, başm mağrur ifadesi bunu tekzip etmeseydi, bu dudaklara bakıp, genç, çok şehvetli olduğu hissi uyanacaktı. Bakır renkte saçlar, bu güzel başı ve bu güzel boynu çerçeveliyordu.

Profesör, iki gence döndü:

— Söyleyin bakayım, çocuklar, bu resimde bir acayiplik görüyor musunuz?

— III —

Barbara Moerll, dehşet içinde:

— Acayiplik mi? — diye sordu.

Profesör, kısa bir gülüşle sarsıldı:

— Evet, acaiplik!... Bu kız size tehlikeli bir insan hissini veriyor mu?

Bayan Morell, profesörün hikâyesini derin bir dikkatle dinlemişti. Maamafih, halinde, bir de inanmazlık vardı. Birkaç defa, Miles'e dönerek bazı noktalara işaret etmek istercesine tavırlar takınmıştı. profesör Antoine Rigaud’un bir hareketini gözden kaçırmıyordu. Hattâ, onun, kalın purosundan dumanlar savurmasına ve külünü tablaya silkmesine bile dikkatle bakıyordu.

— Her halde tâbirlerde mutabık kalmalıyız. — dedi. — Tehlikeli kadın, derken ne kastediyorsunuz? Erkeklerin başını döndüren bir kadın mı?

Profesör, ciddiyetle:

— Hayır. — dedi. — Şayet, sade bu olsaydı, bir drama sebebiyet veremezdi. Orta yerde bambaşka bir mesele var.

Barbara, hafifçe kızmış gibi:

— Peki, nedir öyleyse? — diye sordu. — Resmini gördüğümüz ve hikâyesini dinlediğimiz bu kadın cani ruhlu bir insan mı?

— Yok, efendim. Yok, efendim!

— Belki de bir maceraperestti? Girdikleri yerde ihtilâf çıkartan kadınlardandır. Zehir saçan cinsten miydi? Hasut muydu?. Yoksa dedikoducu muydu?

Profesör:

— Hiç biri değil. — dedi. — Bilâkis!... Beni daha iyi tanırsanız, aldanmamın müşkül olduğunu görürsünüz. Size korkmadan şunu söyliyebilirim ki, Pay Seton, tatlı, iyi ahlâklı ve civanmert bir insandı.

—Peki, öyleyse?

— İşte böyle, bayan Barbara Morell! Mevzuun esası bu noktaya dayanıyor. Chartres şehrinde ve civarında çok fena rivayetler dolaşmaya başlamıştı, öyle vaziyetler hasıl oldu ki, müstakbel kayınpeder, Fay Seton'a kalabalık meydanlarda lânetler yağdırmak mecburiyetinde kaldı.

Barbara Morell'in dudaklarından müstehzi bir nida çıktı.

Profesör:

— İnanmıyorsunuz galiba? — dedi.

— Hayır, efendim, niçin inanmayayım? Ben, hikâyenin hiç bir teferruatını bilmiyorum ki...

— Peki, siz bay Hammond? Bir şey söylemiyecek misiz?

Miles Hammond, dalgın, cevap verdi:

— Ben mi? Ben sadece bakıyorum.

Profesör Rigaud:

— Fotoğrafa bakıyordunuz. — dedi.

— Evet fotoğrafa...

Profesör, aşikâr bir memnuniyetle sordu:

— Üzerinde bir tesir bıraktı, değil mi?

Miles, elini alnında gezdirdi:

— Evet... Zannederim, bu resmin sahibinde büyük bir cazibe var. Ya gözlerinde, yahut başını tutuş şeklinde. Alın şunu bakmıyayım daha iyi...

Miles Hammond, resmi, kendisinden uzağa itti. Vücudunda birdenbire bir yorgunluk ve zaaf duydu. Geçirdiği uzun hastalıktan sonra, en küçük heyecana dayanamaz olmuştu. Rahata, huzura ihtiyacı vardı. İşte bu sebepledir ki, New Foreste'te, amcasının kitapları arasına çekilecekti. Küçük kız kardeşi de evleninceye kadar evin idaresine bakacaktı. Delikanlı da dinlenecek, dünyanın gürültüsünden ve gailesinden uzakta yaşamak zevkini tekrar bulacaktı. Hayır bakmamalı! Bu fotoğrafa bakmamalı! Bu fotoğrafta, onun benliğini çeken, esir eden bir ifade var.

Bununla beraber, genç adam, kendisinden uzaklaştırdığı resimden, nazarlarını kurtaramıyordu. Büyülenmiş gibiydi.

Profesör, tekrar söze başladı:

— Fay Seton'un etrafında dolaşan dedikodular...

Barbara sordu:

— Hangi dedikodular?

Profesör Rigaud, işitmemiş gibi devam etti:

— Fay Seton'un etrafında dolaşan dedikodular, pek gariptir ki bana kadar gelmemişti. Ben, ancak, iki gencin, temmuz ortalarında evleneceklerini biliyordum.

Şimdi dinleyin bakayım 12 ağustos hikâyesini.

«O günün başka günlerden pek farkı yoktu. Ancak boğucu bir sıcak hüküm sürüyordu. Bütün gün Grand Monarque otelindeki odamda oturdum. Bir mecmuaya makale yazdım durdum. Öğle yemeğini yedikten sonra saçlarımı kestirmek için berbere gitmeğe karar verdim. Tam berberden çıktım, bankaya uğrayıp gişeler kapanmadan evvel çekimi bozdurayım dedim.

«Hararet tahammül edilmez dereceyi bulmuştu. Sabah tanberi havada, bir fırtına hazırlığı vardı. Bankaya girdiğim vakit dikkatimi ilk çeken, dostum Howard Brooke oldu. Müdürün yanından çıkıyordu. Bu tesadüf bana biraz gayritabiî geldi. Zira, şu saatte kendi yazıhanesinde bulunması icabe derdi. Garip garip yüzüme baktı. Yağmurdan şüphelenmişti zahir ki empermeablini almıştı. Basma kasket giymişti. Sağ elinde, eski bir meşin çanta vardı. Beti benzi pek uçuktu. Yumuşacık elini sıkarak:

«— Dostum, Brooke! — dedim. — Ne hoş tesadüf oldu da sana rasladım. Evdekiler nasıl? Bayan Brooke, Harry, bayan Fay Seton, hepsi iyilerdir inşallah?

«Haykırdı:

«— Bayan Seton ha? Allah kahretsin o kızı!

«İngilizce küfretmişti. Fakat o kadar yüksek sesle haykırmıştı ki, etraftakiler dönüp baktı. Lisanını anlamıyanlar bile, onun son derece asabi olduğunu farketmiş olacaklar. Derken, beni kolumdan tuttu; bankadan dışarı çekti çıkardı. Çantasını açıp içindekileri gösterdi.

«Yirmişer adet yirmi beş İngiliz liralık evrakı nakdiye den paketler. Ceman iki bin İngiliz lirası.

«Elleri titreyerek ve soluyarak izahat verdi:

«— Bu paraları Paris'ten getirttim. Bir İngiliz kızının İngiliz parasıyla tamahının daha çabuk celbedileceğini düşündüm. Harry'nin kendi rızasiyle ayırmak istemediğine göre, o mel'un kızı benim parayla kandırıp savmam gerekiyor. Bu sözlerimi affet, dostum!

«Doğruldu, paralan gene çantasına sokup fazla bir söz ilâve etmeksizin yoluna devam etti.

«Ben, oracıkta, sanki midesine yumruk yemiş insan gibi kalakaldım. Çekimi filân, her şeyimi unuttum. Yağmaya başlayan yağmur altında otelime döndüm. Lâkin, makalemi bitirmeme imkân yoktu. Yarım saat geçmeden telefonla aradılar. Bayan Brooke, perişan bir sesle beni çağırıyordu:

«— Allahaşkma, bay profesör, hemen geliniz!

«Tasavvur ettiğiniz gibi, zihnim büsbütün allak bullak oldu. Fena halde korktuğumu saklıyamıyacağım. Derhal garaja koşup Forduma atladım; delice yol aldıktan sonra Broke' lara gittim. Yolda kazaya uğramayışım hayrettir. Evlerinde kimse yoktu. Haykırdım, haykırdım, cevap veren olmadı. Salona girdim; bayan Brooke'u, kanapenin üstünde kaskatı kesilmiş buldum. Ağlamamak için havsalaya sığmaz derecede gayret sarfediyordu.

«— Ne var? — diye sordum. — Ne oluyor?... Bayan Se ton'la vaziyette bir bozukluk mu oldu?

«— Bilmiyorum. — diye inildedi.

«Hakikaten de pek bir şey bilmediği aşikârdı. Nefesi kesilerek devam etti:

«— Harry, bütün söylenenlerin dedikodudan ibaret olduğunu iddia ediyor, fazla bir şey söylemiyor. Aman Yarabbi, ne facia bu başımıza gelen! Ya, hele iki gün evvelki mesele...

«Anlatmaya başladı: iki gün evvel müessif bir hâdise olmuş. Kendi bunun mânasını anlıyamamış. Jules Fresnac isimli ve on yedi yaşında bir kızıyla, on altısında bir oğlu olan evli bir bahçıvan hâdiseye sebebiyet vermiş. Bu Fresnac, bizimkilerin ailesine sebze ile yumurta getirirmiş, Bayan Seton da ona ve ailesine karşı pek iyi davranmış. Fres nac'lar onu çok severlermiş. Evvelki gün, adam arabayla büyük yoldan geçerken genç kıza raslamış. Hiddetten küplere binerek küfürler yağdırmış. Bayan Brooke'un hizmetçisi, bu sahneye uzaktan şahit olmuş. Hikâyeyi hanımına anlatmışsa da bahçıvanın çok ağır olan küfürlerini tekrarlıyamamış. Bahçıvan, her nedense çileden çıkmışmış, kudurmuşmuş. Hizmetçinin anlattığını göre, adam, yerden taş almış; kaçmakta olan bayan Seton'un arkasından fırlatmış.

Profesör Rigaud, bir an sustu:

— Ne garip hâdise, değil mi? Artık düşün dur niye böyle olmuş diye?

«Fakat, ben, gene bayan Brooke'dan itibaren anlatmaya başlıyayım. Kocasının bankadan geldiğini, çantasının parayla dolu olduğunu ve saat dörtte, Viran Kule'de, o Seton kızla buluşarak hesaplaşacağını söyledi. Babası, bankadan geldikten sonra, Harry, ile görüşmek isteyip odasına çıkmış. O nu, orada bulacağını sanıyormuş. Çok geçmeden inip karısının yanma gelmiş. Karısı, onun, kolu kanadı kırılmış olduğunu, âdeta bir an içinde ihtiyarladığını farketmiş. Brooke, hastalanmış gibi sendeliyerekten yürüyormuş. Derken, Kule'ye doğru gitmiş.

«Meğer, Harry, otomobilinden bir şey almaya gitmişmiş de babasının evden ayrılışından beş dakika sonra o da dön müşmüş. Bayan Brooke, babasının aradığını ona söyleyince, bir şeyler mırıldanmış; o da ihtiyarın ardından çıkmış. Bütün bu müddet içinde Fay Seton'u hiç gören olmamış. İhtiyar kadın, âdeta inildiyordu. Kollarını uzatmış benden imdat istiyordu.

«— Profesör Rigaud! Siz, bizim biricik dostumuzsunuz. Çok rica ederim, bize yardım ediniz. Gidip şunları bulun. Pek feci şeyler olacak diye korkuyorum.

«Bana verilen, hayli nahoş bir vazifeydi doğrusu. Hakkında hiç malûmat sahibi olmadığım bir muğlak meseleye burnumu sokuyordum. Gelgelelim, reddetmeme de imkân yoktu. Dere tarafına doğru yola çıktım; o taraftaki harabeler benim için hiç de cazip değildi. Tam baykuş yuvası yerler. Çayırların araşma serpilmiş taşlara çarparken yürüyüp duruyordum. Kapı filân yok. Garp cihetinden yani dereye makûs cepheden bir duvar yarığı bulup oradan girdim. Yaklaştığım sırada, Fay Seton'un, harabe taşları arasından çıktığını gördüm. Sırtında çiçekli bir ipek elbise vardı. Çıplak ayaklarına beyaz deriden sandal giymişti. Kolunda bir mayo ile bir bornuz taşıyordu ama, herhalde henüz banyosunu yapmamış olacaktı; çünkü bornuz da ıslak değildi, bakır renkli saçlarının uçları da. Çok üzüntülü olduğunu ve güçlükle nefes aldığını farkettim.

Bu tenha ve harap yerde böyle karşılaşmaktan sıkılarak Harry ile babasını aradığımı söyledim.

«Cevap vermeden evvel yüzüme uzun uzun baktı.

«— Oradalar... Kulenin üstündeler. — diye nihayet cevap verdi; ve azap çekiyormuş gibi bir ifade ile ilâve etti. — Kavga ediyorlar zannederim. Ne dediklerini işitmedim. Kendilerini rahatsız etmekten çekindim.

«Sonra, özür dileyip başını çevirdi, gitti.

«Bunun üzerine ben de Kuleye girdim. Kulenin içinde, yalnız duvar kısımları kalmıştı. Bir de tepede düz dam. He lezonvari bir merdivenle oraya çıkılıyordu. Merdiven epeyce sağlamdı; insan, hayatını tehlikeye koymaksızm oradan çıkabilirdi. Kulenin içi, mâzi kokuyor. Şurada, burada birkaç kırık iskemle ve kırık tahta sıra gördüm. Basamakları seçebilmem için kâfi derecede ışık sızıyordu.

«Yukarıdan akseden kavga sesleri kulağıma çarptı.

«Haykırdım. Sesim, bu bostan kuyusuna benziyen derinliğin içinden yaman aksi sadalarla tekrar bana çarptı. Kavga, derhal kesildi. Bunun üzerine ben de yukarı çıktım. Benim gibi 'tık nefes insan için böyle bitmez tükenmez merdivenlerden tırmanmak hayli güç iş. Çıktım, çıktım, bir delikten düz damm üstüne ulaştım. Orada çifte Brooke'u karşı karşıya gördüm. Babasının sırtında empermebli vardı. A damcağız, ıstırapla dudaklarını ısırıyordu. Oğlu, pardesüsüz dü, şapkasızdı. Kıravatı rüzgârda savruluyor, kozunu müdafaa için konuşup duruyordu. îkisi de solgun ve sinirliydiler. Fakat, benim müdahalemden irkilmeyip, sanki yatıştılar.

«— Size diyorum ki...

«Bu konuşan Harry idi.

«Babası sözünü kesti:

«— Bırak, efendim, bırak! Ben bu işi kendi arzuma göre halledeceğim... Siz misiniz, profesör Rigaud?

«— Evet, benim, dostum.

«— Oğlumu buradan götürünüz. Bana bu hizmeti yapınız. Ben de o sırada, vazife bildiğim işi yapacağım.

«— Hay hay! Söylediğiniz gibi olsun amma, nereye gö türeyim?

«Brooke, bana sırtını dönerek:

«— Nereye olursa olsun! — dedi.

«Saatime göz attım, dörde on vardı. Fay Seton'la ihtiyarın bu Kulede saat dörtte buluşacağım biliyordum. Binaenaleyh, Brooke, onu bekliyecek zannettim. Harry'ye gelince, onun kadar süngüsü düşmüş, onun kadar mağlûbiyetini kabullenmiş bir insana hayatımda raslamadım. Ye'sinin derecesi gözlerinden okunuyordu. Kulenin alt kısmında kime rasla dığımı söylemedim. Aksi takdirde yangına körükle gitmiş olacaktım. Herry'yi alıp götürdüm. Fazla itiraz etmeksizin peşim sıra yürüdü.

«Şimdi müsaade buyurunuz da, Kulenin tepesinden ayrılmadan evvel, nasıl bir vaziyet tesbit ettiğimi sizlere anlatayım.

«Brooke, ayakta duruyordu. Sırtı bize dönüktü. Kulenin damı üzerinde göğüs hizasına varan bir taş korkuluk vardı. Bu taş korkuluğa, muhtelif ziyaretçiler isimlerini kazmışlar, her taraf, baş harflerle, tarihlerle, hâtıralarla dolu. Dostum, bastonunu iki yanından duvara dayamıştı. Evrak dolu siyah çantasını keza...

«Tabloyu aklınızda iyi tuttunuz mu? Pekâlâ!

«Harry ile ben, Kulenin garbında ve şimalinde, çayırın ötesinde bulunan atkestanesi koruluğuna girdik. Şimdi artık yağmur fena halde yağmaya başlamıştı. Bizi saklıyan yaprakların altı hayli karanlık olmuştu. Meraktan helâktım. Babası, Fay Seton'a karşı niçin böyle bir tavır takındı diye Harry'nin bana açılmasını bekliyordum. Harry ise, benim türlü suallerime karşı ellerini açmakla ve kapamakla cevap veriyordu. Daha da sıkıştırmam üzerine, bütün bu işlerin saçma olduğunu söylüyordu.

«Artık dayanamayıp:

«— Harry! — dedim. — Sana edebiyattan, cinayet ilminden ve hafi ilimlerden şimdiye kadar çok bahsettim. Her mevzua dokundum. Bu dünyada en müthiş belâları getiren meselelerin saçma ve manasız şeyler olduklarını niçin anlamıyorsun?

«Garip bir nazarla yüzüme baktı:

«— Yok canım, yok canım! — dedi. — Siz de mi yoksa bahçıvan Jules Fresnac'ın sözlerine inanıyorsunuz?

«— Anneniz, Jules Fresnac'dan bana biraz bahsetti ama bu herifi çileden çıkaran şeyin ne olduğunu bir türlü anlıya madım.

«Harry, anlatmağa başladı:

«— Jules Fresnac'ın on altı yaşında bir oğlu vardır...

«Fakat, cümlesini bitiremedi. Civar ormanlardan bir çocuk feryadı duyuldu, öyle bir feryat ki, bütün adalelerimle, bütün sinirlerimle vücudumu sarstı. Ben ki, bu baba oğulu birbirinden uzaklaştırmak suretiyle herhangi bir 'tehlikenin de uzaklaşmış bulunduğunu zannediyordum.

«Koşmaya başladık.

«Harry de, ben de haykırışmalann geldiği tarafa doğru olanca kuvvetimizle seğirtiyorduk. Böylece, Kulenin yakınına, çayıra kadar vardık. Orada bir insan kalabalığı gördük. Ne olup bittiğini çabucak öğrendik.

«Meğer, Lambert ailesi isminde bir aile ki, babadan, anadan, bir yeğenden, bir gelinden ve dört çocuktan mürekkepmiş. Brooke'ların arazisinde piknik yapmaya gelmişler. Bu sıcak havanın sonunda bir bora kopacağını, yağmur yağacağını hesaba katmamışlar. Böyle bir hususî korulukta piknik yaparken yakalanmamak için, mal sahipleri o tarafa yaklaşınca saklanmışlr. Onlar oradan çekilince, gene çayıra yayılacaklarmış. Hele, Fay Seton, Harry Brooke ve ben görünürdeyken, eğlenmeye gelenler iyice sinmişler. Dört çocuğun en küçüğü, Kuleyi göz hapsinde tutmak vazifesini üzerine almış. Fakat, tam baktığı sırada, damın üzerinde, kanlar içinde bir adam görmüş.

«Artık kimseyi fazla dinlemeksizin kendimi merdivenlere attım tık nefesimin müsaade ettiği nisbette büyük bir süratle yukarı çıktım. O esnada zihnimden geçenleri de hâlâ hatırlarım. Howard Brooke, kâtibesinin, kalbinden muztarip olduğunu bile bile, ne demeğe ona bu Kulenin tepesinde randevu verdi?

«Tepedeki düzlükte Brook'un cesedi yatıyordu. Cesedi denemez, zira henüz ölmemişti. Bütün vücut can çekişmelerle sarsılıyordu. Yüzü yere müteveccihti. Sırt kısmında, empermeablinin kumaşı kanla kararmıştı. Sol küreğine yakın bir yerde, kendisini vuran silâhla bir yarık hâsıl olmuştu.

«Acaba, hikâyemin ortasında, eski dostumun elindeki bastonun, içinde meç saklayan bir baston olduğunu söylemiş, miydim? Kaatil, bu meçi bastondan çekmiş, dostuma batırmıştı. Şimdi, kan içinde olan bu meç yerdeydi. Yaralanın, sağ ayağının hizasında bulunuyordu. Tomar tomar paraların saklı durduğu siyah çanta, ortadan kaybolmuştu.

«Bütün bunları, bir nevi sisin arkasından bakıyormuşum gibi, perişan gördüm. O esnada da, aşağıda, Lambert ailesi, feryatları hâlâ koparıyordu. Saat dördü tam altı geçiyordu. Buna dikkat edişimin sebebi, bir polislik insiyakı değildir. Sadece, Fay Seton'un randevuya gelip gelmiyeceğini tesbit etmek istiyordum.

«Dostuma doğru koşarap onu ihtiyatla kaldırdım. Bana gülümsemek kuvvetini kendinde buldu. Konuşmak bile istedi. Fakat söyliyebildiği iki kelime ancak şu oldu: «Hapı yuttum.» Harry de hemen arkam sıra yetişti. Kan gölünün ortasında diz çöktü ve babasına sordu:

«— Kim yaptı bu işi, baba?

«Fakat, zavallı adam, cevap veremedi. Birkaç dakika sonra, oğlunun kucağında öldü. ölürken de ona, tırmanır gibi sarıldı.

Profesör Rigaud, biraz nefes aldı; sonra gittikçe ciddile şerek ilâve etti:

«— Şimdi size söyliyeceklerime iyice dikkat edin.

«Saat dörde on kala, yanından ayrıldığımız sırada, bay Brooke'un tam sıhhatte olduğunu biliyordum. Binaenaleyh, kendisini öldüren adamın, Kulenin üstüne, o saatten sonra çıkmış olması ve ihtiyar sırtını dönünce, bastonunda meçi çekerek onun vücudunu bu meçle delmesi lâzımdı. Polis, sonradan tahkikata girişince, korkuluktan bazı taşların kopup dereye yuvarlandığını farketmiş. Yani, biri, o korkuluğu açmış imiş gibi. Bu hâdise de dörde on kala ile dördü beş geçe arasında cereyan ediyor. Yani, gözcü çocuğun, Brooke'u Kule üzerinde, kanlar içinde gezinirken gördüğü ana kadar.

Profesör, iskemlesini öne doğru eğdi.

«— Buna rağmen, ispat edildi ki, bu on beş dakika zarfında, hiç kimse... Katiyen... Tek bir adam ihtiyar Brooke'a yaklaşmamıştı.

— IV —

Rigaud, dikkati çekmek için parmağını şaklattı:

«— Söylediğimi iyice işittiniz mi?» dedi.

Miles Hammond, bir rüyadan uyanmış gibiydi. Rigaud' nun canlı hikâyesi, onu bambaşka bir âleme sevketmişti. Her Ihalde, Beltring lokantasıyla bir alâkası kalmamıştı. Tıpkı 12 ağustos 1939’da vaktiyle, Viran Kule’ye yağan şiddetli yağmur gibi bir yağmur o esnada Romilly'ye de yağmakta idi.

Anlatılan dramın bu derece şiddetle tesiri altında kaldığından dolayı hayrete düştü. Zavallı Brooke'a karşı, yüreğinde bir dostluk duydu.

— Affedersiniz. — dedi. — Son cümleyi tekrarlar mısınız?

Profesör, hafifçe gülerek:

— Memnuniyetle, dedi. Şunu söyledim, efendim. On beş dakika zarfında, bay Howard Brooke'a kimse yaklaşmadı.

— Kimse mi yaklaşmadı?

— Evet... Ona kimsenin yaklaşmasına imkân yoktu. Brooke baba, Viran Kulenin tepesinde tamamiyle yalnızdı.

Miles doğrularak :

— Durun bakalım, durun bakalım, dedi. Şu işi bir vazıh hale sokalım. Yanılmıyorsam sırtına bir meç sokulduğunu söylemiştiniz.

Profesör, cevap verdi: 

— İyi anladınız. Size hattâ cürmün işlendiği âleti gösterebilirim.

Câli şekilde mütevazi bir hareketle elini, sarı ağaçtan iri bastonuna uzattı. Bastonu aldı.

Barbara Morell:

— A .. diye haykırdı. Demek bu...

— Evet, dedi. Dostum Brooke'un bastonu. Hikâyenin basında size izahat vermiştim, zannederim. Ben, bu gibi eşyanın koleksiyonunu yaparım. Ne dersiniz bakalım.

Aktörvari bir hareketle, Rigaud, kalın bastonun burgusunu bir çekiçte, kılıfın içinden uzun ve sivri meçi çıkardı; sofranın üzerine, merasimperverane koydu. Meç, her halde bir kaç senedenberi parlatılmamış bulunuyor. Çünkü, Miles, çelik üzerinde kahverenkleşmiş kan lekelerini seçmekte güçlük çekmedi.

Profesör, ellerini uğuşturarak:

— Harikulâde bir cinayet hâtırası değil mi? diye sordu. Dikkatle bakacak olursanız, kının içinde de kan lekeleri görürsünüz. Hele bir ışığa yaklaştırın.

Barbara, iskemlesini geriye itti:

— Aman öf! dedi. Ne diye bu sakil şeyleri taşırsınız? Bunları teşhir etmekten hattâ zevk duyduğunuzu iddia edeceğim geliyor.

Profesör, âdeta gücenmiş gibi:

— Nasıl? diye şaştı. Hoşunuza gitmedi mi yoksa?

— Doğrusunu söyleyeyim ki gitmedi. Gözümün önünden şu kılıcı kaldırırsanız memnun olacağım.

— Özür dilerim. Zannetmiştim ki, Cinayet Kulübünün bir davetlisi...

Miles, hayret içinde; genç kızın, iskemlesinin arkalığına kenetlenmiş ellerine bakıyordu.

Profesörün, hikâyeyi anlattığı sırada, Barbara'da asabiyet alametleri görmüştü. Kız, boyuna sigara içmişti. Delikanlı, onun önündeki tablada yarım düzüne kadar izmarit saydı. Profesör, bahçıvan Jules Fresnac ile Fay Seton arasındaki sahneyi hikâye ettiği zaman, Barbara, masanın altına düşen bir şeyi yelden kaldırmak istercesine iğilmişti.

Şimdi, profesör, âdeta teşvik edici bir ifade ile, diyor ki:

— Çok rica ederim, hanım kızım, bu silâha bakmak sizi niçin bu derece irkiltti? Bana izah lûtfunda bulunur musunuz?

Barbara, zoraki güldü:

— Nasıl diyeyim bilmem ki, bütün bu teferruat, anlattığınız hikâyeye lüzumundan fazla bir realite çeşnisi veriyor. Bense, hakikatlerin bu derece çıplak hale sokulmasından pek hoşlanmam. Zabıta romanı müelliflerinin de umumiyetle noknai nazarları bu olsa gerektir.

— Yoksa siz romancı mısınız, bayan Barbara Morell?

Kız, yeniden gülümsiyerek itiraz etti:

— Hayır, tamamiyle öyle değil... Mevzuumuza avdet edelim. Nihayet, bu cinayetin de bir kaatili var değil mi. Kimdir bu kaatil? ihtimal, Fay Seton?

Bu sualin cevabını, Rigaud, derhal vermedi. Mütereddit bir nazarla kıza baktı; sonra içini çekti:

— Size ne söyliyeyim bilmem ki... O genç kızın mücrim olamıyacağmı anlatmamış mıydım?... Hiç değilse malûm mânada mücrim değildir.

Barbara Morell:

— Pekâlâ! dedi.

Miles, itiraz etti:

— Nasıl pekâlâ?... Ben, sizin fikrinizde değilim. Profesörün dediğine bakılırsa, cinayet kurbanına hiç kimse bir an bile yaklaşmamış.

Profesör, teyid etti:

— Yaklaşmadığı muhakkak.

— Bundan nasıl emin olabilirsiniz?

— Başka sebepler de var, fakat bilhassa şahitler yoluyla.

— Ne şahitleri?

Barbara'ya şöyle bir bakıp, profesör, meçi baston kınına soktu. Vidasını da itina ile kıvırdıktan sonra bastonu masanın üzerine tekrar bıraktı.

— Siz benim, pek dikkatli bir müşahit olduğumu inkâr edemezsiniz değil mi, delikanlı?

Miles, gülümsedi:

— Hayır... O hakkınızı münakaşasız teslim ederim.

— Şahitler meselesini anlatayım öyleyse... Evvelâ şunu söyliyeyim ki, ne Kulenin içinde, ne de damda, yani Brooke'u bıraktığımız yerde kimse vardı. Harry ile birlikte onun yanından ayrıldığımız zaman, ihtiyar Brooke, Kulenin tepesinde yapayalnız kalmıştı. Saat dördü beş geçe yanma döndüğüm zaman da vaziyet aynıydı. Yani, Kule yalnızdı. Yemin edebilirim ki, hiç bir mücrim, orada saklanmamıştır, saklanamazdı. Cürmü işledikten sonra kaçıp kurtulamazdı.

«Babasının ölümünü müteakip Harry'yi, polise ve annesine haber vermesi için yolladım. Dokuz kişi, bütün âzasiyle Lambert ailesi ve ben orada kalıp gözcülük ettik ve Kulenin civarını polis gelinceye kadar aradık. Kaatilin daha evvel kaçmış olduğunu mu iddia edeceksiniz Hayır, buna da imkân yok. Çünkü, ben, dörde on kala Harry ile birlikte oradan ayrıldığım vakit, Lambert'ler, çayırın şurasına burasına dağılmış bulunuyorlarmış. O noktada, kendilerini, iyice istintak ettim ve ettik. Birbirlerinden hiç ayrılmamışlar. Çayır, geniş değildi. Diğerleri tarafından görülmeksizin bunlardan birinin Kuleye girmesi kabil değildi. Bütün ailenin sırdaş olarak içlerinden birinin bu cinayeti yapması da varit görü nemiyor.

Miles, bir noktaya dokunmak üzere ağzını açtıysa da profesör, ona imkân vermedi.

— Ne diyeceğinizi anladım, anladım. — dedi. — Kulenin dere tarafındaki cephesinden bahsedeceksiniz. Oranm hiç bir tarassut altında bulunmadığını söyliyeceksiniz.

Delikanlı:

— Tabiî. — dedi. — Kaatil, duvarı o cihetten aşmıştır. Tepedeki korkuluğun bazı taşları düşmüş diye siz söylememiş miydiniz? Demek, biri o duvarı aşmış.

— Maalesef sizi bu noktada inkisara uğratacağım. Çünkü, böyle bir mütalâanın varit olabilmesi için, evvelemirde bir kayığın mayığm yanaşması icabeder. O takdirde de görünürdü. Diğer cihetten, Viran Kulenin dere tarafındaki dış duvarı, kırk kadem irtifamdadır. Islak bir balık sırtı kadar kaygandır. En alçak mazgal, suyun yirmi beş kadem üstünde bulunuyor. Bu vaziyette, bir kaatilin o irtifaa tırmanıp cinayeti işledikten sonra tekrar geri dönmesini nasıl mümkün görürsünüz?

Miles, haykırdı:

— Ne de olsa, bay Brooke, biri tarafından öldürülmüş... Bu cinayeti bir şeyin... bir şeyin yaptığını... Ne diyeyim bir...

— E, cümlenizi tamamlayın! Bir ne?

Profesörün bu noktaya parmak basması Miles'i titretti. Belli idi ki, Rigaud, kendisini bilhassa bu kelimeyi telâffuz ettirmeğe sevkediyor.

— İşte, ben de bunu söylemek istiyordum. — diye tavzih etti. — Bu cürüm, ancak, fezada uçabilen fevkattabiî bir mahlûk tarafından işlenebilir.

— Böyle bir tâbiri kullanışınız hayrete şayandır.

Masa örtüsünün kenarlariyle oynayan Barbara:

— Sözünüzü kesmeme müsaade eder misinz? — dedi. — Bence ehemmiyete şayan nokta şudur: Fay Seton randevuya geldi mi?

— Muhakkak olan cihet, onun görünmemiş olmasıdır...

— Peki geldi mi?

— Evet ama, hayli geç... Her iş bittikten sonra...

— Peki, o müddet zarfında neredeymiş?

Profesör, coşkunlukla:

— Ya, ya, işte mesele bu ya... Esrarın en mühim noktasına ulaşmış bulunuyoruz. Çünkü, böyle bir mevzu içinde ehemmiyetli olan taraf maddî deliller değildir. Hayır, hayır., insan elemanı... insanlardaki tepki... Düşüncelerindeki mi hanikiyet... Meselâ, şu Fay Seton misalini ele alalım... Siz, onun ruhî hâletini bana tasvir edebilir misiniz?

      - Doğrusunu isterseniz, muhitindeki insanların üzerinde neden anî değişiklik yaptığını bana anlatmadığınız müddetçe, onu ruhi haleti hakkında benim mütalâa beyan etmem olamıyacaktır. Siz, kendiniz, Fay Seton'un iç dünyasını biliyor musunuz bakalım?

Profesör:

— Evet. — deyiverdi. — Biliyorum.

Miles, dimağmda bin bir sual, sordu:

— Cinayet sırasında neredeymiş? Bu cinayet mevzuunda,, zabıta, ona ne gibi bir rol atfetti? Genç Harry ile ne safhalar arzetti? Hülâsaten bu hikâyenin sonu nereye vardı?

Profesör, vaadetti:

— Size bunu söyliyeceğim. Fakat daha önce bir şey içelim. Boğazım fena halde kurudu... Hey, garson!

Avaz avaz, tekrar tekrar haykırdı. Mumların ışığı titredi amma garsondan cevap yok.

Bu muvaffakiyetsizlik üzerine yerinden kalktı. Dışarıda, yağmurun bardaktan boşanırcasma yağdığı işitiliyordu.

Profesör, beyhude yere zili aradı.

— Hay, Allah belâsını versin! — diye bir küfür savurdu.

Barbara, düşüncesini, şakayla ortaya koydu:

— Doğrusunu isterseniz, bizi bu saate kadar ne demeğe kapı dışarı atmadılar, diye hayretteyim. Cinayet Kulübünün imtiyazları olduğu görünüyor. Saat on bire yaklaştı.

Profesör, bir sıçrayışta kalkarak:

— Evet, neredeyse on bir olacak. — dedi. — Siz rahatsız olmayın, bayan Morell! Siz de, azizim! Ben gidip şu garsonun hakkından geleyim. Neredeymiş bakalım.

İki kanatlı kapı ardı sıra kapanınca, mumların ışığı tekrar titredi.

Miles, profesörden evvel davranmak istediyse de onun arzusu üzerine geri dönüp Barbara ile karşılaştı. Genç kız, kendisini durdurmak için zaten elini uzatmıştı. Bu hareket, kızın, konuşmak arzusunu delikanlıya anlatmış oldu.

Miles, tekrar yerine oturdu:

— E, fikriniz, bayan Morell?

Kız kekeledi.

— Neresinden başlıyacağımı bilemiyorum.

— Müsaadenizle yardım edeyim. — diye delikanlı, mukavemet edilmez olduğunu bildiği bir tebessümle güldü.

— Ne demek istiyorsunuz?

— İşlerinize karışmak arzusunda değilim ama, bayan Morell, lâf mabeynimizde, siz şu Fay Seton'la çok alâkadarsınız. Hattâ, Cinayet Kulübünden ziyade, sizi o alâkadar ediyor.

— Bu fikir size nereden geldi?

— Tahminimin doğru olduğunu itiraf ediyor musunuz? Hattâ, benim dikkatime çarpan nokta profesörün de çarptı.

Kız, itirafta bulundu:

— Evet, doğru. Size bir izahta bulunmak mecburiyetindeyim ve bulunacağım. Fakat, daha evvel, size, pek lâübali olmasından korktuğum bir suali sormak istiyorum. Acaba cesaret edeyim mi?

— Hiç çekinmeyin, buyurun.

Fay Seton'un fotoğrafını göstererek:

— Bu resim sizi büyülüyor, değil mi? — diye sordu.

— Öhü... Evet... Bir bakıma evet.

— Bu kadım seven bir erkeğin neler yapabileceğini düşünüyorsunuz şüphesiz?

Barbara'nın birinci suali zaten şaşırtıcı idi ;ikincisi rekoru kırdı.

Miles Hamond, afallayarak:

— Siz galiba karşınızdakinin aklından geçeni gözlerinden okuyorsunuz — dedi.

— Affedersiniz, efendim... Yalnız şunu öğrenmek istiyorum: Doğru keşfettim mi?

— Hayır... Fakat siz de... hedefe hemen varmak istiyorsunuz;. — diye delikanlı, genç kıza şakacı şakacı baktı.

— Kuzum, bu suali niye sordunuz?

— Demin bir şey söylemiştiniz de... Yok yok, hatırlamaya uğraşmayınız. Belki de yanılmışımdır... Yorgun olduğum sıralar, hayalâtım bana daima muziplik eder. Müteces sis oluşumu unutunuz.

— Ben de size izahat vereyim, bayan Barbara Morell! Ben, tarihçiyim.

Genç kız takdirle:

— Ya!.. — dedi.

Genç adam, sıkılgan:

— Kendimi bu şekilde takdim etmem belki de müteva ziane sayılmaz, — diye cevap verdi. — Ancak, neylersin ki, içinde yaşadığım mânevi âlem, tanımadığım tarihî şahsiyetlerden terekküp ediyor. Ben, doğmadan evvel vücutları toz haline gelmiş insanlarla ister istemez haşır neşir oluyorum.. Fakat Seton meselesi ise?...

— Fay Seton çok mu cazip?

Miles, keyiflenerek sordu:

— Öyle mi buluyorsunuz?... Her halde resim harika... Renkli fotoğraflarda bu derece muvaffak oldukları nadirdir. Lâkin, işin hakikatini ararsak, bu kadın, bizler için tarihteki şahsiyetlerden ayrı bir hüviyet değildir. Onun yaşayıp yaşamadığını bile bilmiyoruz.

Barbara:

— Doğru. — Dedi. — Bu cihetleri profesör bize anlatmadı.

İçini çekerek ayağa kalktı:

— Çok rica ederim, benim saçma sapan suallerimi affediniz. Ara sıra esintiler olur a, benimki de o kabil. Ne garip bir akşamdı, bizler için bu akşam değil mi Profesörün inşam büyüler gibi bir hali var. Garip şey! — diye devam etti. — Nasıl oldu da bu kadar zamandır garsonu bulamadı? Niçin dönmedi?

Miles Hammond da kalkıp iki kere profesör Rigaud'ya seslendi. Romilly sokağına sağanak haline yağan yağmurun sesinden başka ses işitmediler.

— V —

Miles, kapıya kadar yürüyüp kanadı ardına kadar açtı. Bitişik oda bostu; ve hafifçe aydınlatılmıştı. Büvük masanın örtüsünü kaldırmışlar, meydandaki bardakları, şişeleri de kaldırmışlar.

Miles:

— Evet, garip bir akşam, — dedi. — Garip bulmakta haklısınız. Evvelâ kulübün âzası ortadan kayboldu; sonra da, profesör, havsalaya sığmaz bir hikâye anlattı; derken o da kanatlandı. Şüphesiz, bu kayboluşları pestenkerani sebeplerle de izah mümkündür. Bununla beraber...

Bu sırada, sofaya açılan kapının kanadı aralamp metrdotel Frederic göründü; gözlerinde ağır bir tenkid ifadesi...

— Profesör bay Rigaud aşağıdadır, telefon ediyor. — dedi.

Barbara, çantasını almak için biraz geride kaldı. Tüten bir mumu da söndürdü. Sonra, Miles'a yetişmek için acele etti. Derken, birdenbire duralayıp tekrarladı:

— Telefon mu ediyor?

Metrdotel:

— Evet, bayan. — dedi.

Kız, itirazla:

— Peki, ama, size içecek bir şey getirmenizi söylemek için dışarı çıkmıştı.

— Evet. Lâkin, içecek şeyi tenbih ettiği sırada kendisini biri telefona çağırdı.

— Ya!... Çağıran kimmiş acaba?

— Zannedersem kulübümüzün fahrî kâtibi Dr. Gedeon Fell. Galiba, doktor Fell, profesörün, dâvetten evvel kendisiyle konuşmak istediğini öğrenmiş, bunun üzerine onu şimdi telefona çağırmış. Profesör, çok hiddetlendi...

Barbara, şaşkın:

— Aman yarabbi! — dedi; ve şaşkınlığını gizlemek için lâkayit bir tavır takındı; iskemlelerden biri üzerinde duran şemsiyesi ile mantosunu aldı. — Çok müteessifim ama, gitmem lâzım.

Delikanlı:

— Nasıl olur? — diye haykırdı. — Nasıl gidersiniz böyle birdenbire Profesör geri dönüp de karşısında sizi bulmazsa ne der?

Kız, kararını vermiş gibi başmı salladı:

— Orasını bilmem. Fakat benimle karşılaşırsa pek yaman şeyler söyler. Yediğim yemeklerin parasını vermek istiyorum. Sizinle görüşmekten memnun oldum. Ve... (Biraz kızardı. Çantası elinden düştü. İçindekiler yere yuvarlandı.)

Miles, kahkaha atacaktı, fakat kendini tuttu. Muammanın anahtarını ele geçirmişti. Halının üzerine dağılan öte beriyi topladıktan sonra sordu:

— Demek bu geceki üçüzlü toplantıyı siz hazırladınız? Bu oyun sizin oyununuz.

— Ben mi? Benim oyunum mu?

— Öyle ya... Cinayet kulübüne baltalama hareketini siz yapmışsınız belli. Dr. Fell'i, hâkim Coleman'ı ve kulübün diğer azasını hep atlatmışsınız. Profesör Rigaud'un anlatacağı hikâyeyi kendinize hasretmek istemişsiniz. Cinayet kulübünün misafir çağırmak âdeti olmadığını bildiğiniz için, bana güvenerek...

Barbara, ciddiyetle:

— Çok rica ederim, benimle alay etmeyiniz. — dedi.

Delikanlı, kolunu tutmuştu; hızla silkinip kapıya doğru yürüdü.

Metrdotel, tavana gözünü dikmiş, meşhur müesseselerin meşhur uşaklarına mahsus bir eda ile hiç bir şey dinlemiyor gibi duruyordu.

Kenara çekilip yol açtı.

Miles, kızın arkasından koştu:

— Durun, yahu! O sözleri tenkid maksadiyle söylemedim.

Fakat, Barbara, Greek sokağına açılan kapıya doğru olanca hızıyla koşuyordu.

Miles, etrafına şaşkın bakındı. Empermeapli ile şapkasını kaptı. Dışarı çıkmadan evvel Frederic'in, bu tavrı hareketleri beğenmeyen nazarlariyle karşılaştı.

— Cinayet kulübünün yemekleri kulüp hesabına mıdır? Yoksa herkes kendi parasını mı verir? — diye sordu.

— Umumiyetle her âza kendi parasını verir. — diye metrdotel cevap verdi. — Fakat bu akşamlık...

— Biliyorum, biliyorum. — dedi.

Ve, garsonun avucuna biı miktar para sıkıştırdı.

— Alınız. Bu para masraflarınızı karşılar. Sayın profesöre hürmetlerimi bildiriniz, özür dilemek için yarm kendisine telefon edeceğimi söylersiniz. Hangi otele indiğini bilmiyorum ama izini bulurum... Size kâfi derecede para verdim mi vermedim mi?

— Fazla bile verdiniz, efendim... Diğer cihetten...

Fakat, Miles'in daha fazla dinlemeğe vakti yoktu. Metrdoteli süratle selâmladı; merdivenlerden aşağı o da seğirtti. Evvelâ bariz şekilde koşmaya cesaret edemedi. Çünkü başının dönmesinden korktu. Fakat adımlarını fevkalâde sıklaştırdı; Frith sokağı istikametinde, Barbara'nın beyaz robunu mantosunun eteklerinden farkedince, tahammülü kalmayıp tabanları kaldırdı. Tam kızın yanına varıyordu ki, yanlarından bir taksi geçti. Duracağından hiç de ümidi olmamakla beraber, Miles, seslendi. Şaşılacak şey, araba yavaşladı; genç adam da, Barbara Morell'i sol kolundan yakalayıp otomobilin içine çekti.

Serzenişle:

— Ama da tavırlar bu sizinkisi — dedi. — Olur mu ya, böyle? Müsaade edin de sizi evinize kadar götüreyim. Nerede oturuyorsunuz?

Konuşuşundaki ateşli samimiyet genç kızın mukavemetini yendi; adresi verdi.

— Fakat...

— Fakati makati yok!

Şoför, uzak adresi işitince:

— Benzinim kâfi değil. Ben ancak yerime dönebilirim.— dedi.

— Pekâlâ, öyleyse bizi otomobillerin bulunduğu bir meydana kadar sötür. 

Kapı hızla kapandı; ve araba hareket etti.

Barbara, kabahatli bir çocuk gibi süklüm püklüm mırıldandı:

— Bana o kadar kızmışsmızdır ki, beni pataklamak istersiniz.

— Yok, evlâdım. Benden öyle vahşi hareketler beklemeyin. Bilâkis! Bugünkü dünyanın şartları insanları zaten kâfi derecede bedbaht ediyor. Her vakadan yeni bir dert çıkartırsak halimiz yamandır.

— Anlayamadım.

— İzah edeyim: Hoş benim de zihnim, kulübün 13 âzası yüzünden az çok karıştı ya... Lâkin onları bir yana bırakalım... Zavallı profesörü biz fena atlattık.

— Pena atlattık...

— Evet, profesör Rigaud'ya karşı dürüst hareket etmediğimizi ben de kabul ediyorum. Kendimizi affettirmenin bir çaresini aramalıyız. Bir çare bulup kendimizi affettirelim... Ancak benim size iki sözüm var: İki sitemim.

— Neymiş o sitemler?

— Birincisi: Cinayet Kulübünün mümessili Dr. Fell'e itimat etmediğiniz isabetli olmadı. Bu adam, gayet iyi kalb lidir, gayet centilmendir. Sizi her halde sempatik bulacaktı. Dinlediğimiz bu hikâye de onu fevkalâde alâkadar ederdi. Ancak acaba doğru mu? Böyle hakikî bir hikâye olabilir mi? Çünkü bu anlattıkları, profesörün gördüğü bir rüyayı andırıyor; yahut da fena halde uydurdu, bizimle alay etti. Şunu, Dr. Fell'e siz söyleseniz...

— Ben Dr. Fell'i tanımam bile... O noktada yalan söyledim.

— Bence hiç ehemmiyeti yok.

— Hayır, hayır... Çok ehemmiyeti var... — diye Barbara yüzünü elleriyle saklayarak cevap verdi. — Ben Kulüp âzasından hiç birini tanımıyorum. Lâkin profesör Rigaud'nun buraya gelip Brook ailesi meselesine dair konferans vereceğini öğrendim. Sanki Dr. Fell'in kâtibesiymişim gibi Kulübün bütün azasına telefon ettim, toplantının teşhir edildiğini bildirdim. Bizzat Dr. Fell'e meseleyi halletmek büsbütün güçtü. Ona da reis tarafından telefon ettim. Kulüp âzası ile umumî kâtip ve reis birbirleriyle telefonlaşırlar da mesele anlaşılır diye fevkalâde korktum.

Bir an sustu. Yanında oturan delikanlıya bakmaksızın aheste aheste ilâve etti:

— Rica ederim, sırf alay için bu kötü işe kalkıştığımı zannetmeyiniz.

— Bunu aklımdan bile geçirmedim.

Barbara:

— Sahi mi? — dedi.

Taksi kalabalıkta sarsılıp durakladı. Karşıdan gelen bir arabanın projektörü içerisini aydınlattı. Miles, yol arkadaşının kendine dönük yüzünü bir an görebildi. Bu çehrede türlü türlü karışık hisler vardı. Delikanlı, bu hisler arasında bilhassa korku, şaşkınlık, tereddüt ve bariz bir muhabbet sezdi. Şüphesiz, kızın itiraf edeceği başka bir şey daha vardı; ama, neydi, henüz malûm değil.

— Öbür siteminiz nedir? — diye Barbara sordu. — Siteminizin iki olduğunu söylemiştiniz.

— Evet, Profesörün hikâyesi ile son derece alâkalandığımı gördünüz. Düşünüyorum ki, profesör şimdi ikimize de fena halde kızmıştır. Kızmasının sebebi sizsiniz.

— Hikâyenin sonunu benim yüzümden öğrenemiyecek siniz. Söylemek istediğiniz bu mu?

— Tabiî değil mi ya?

Kız, hafızasının fermtürü ile oynayarak ve gözleri sanki sulanmış gibi pırıldayarak:

— Hakkınız var... — dedi. — Siz Londra'da nerede oturuyorsunuz?

— Berkeley'de. Fakat yarm New Fores'teki malikâneme dönüyorum. Oradaki meşhur kütüphaneme kavuşuyorum. Hemşiremle nişanlısı beni burada bulacaklar, üçümüz birlikte öğleden sonra New Forest'e gideceğiz. Niçin sordunuz?

— İhtimal bana ihtiyacınız olur diye... (Çantasını açıp bir kâğıt uzattı.) İşte size bir şey... Bu şey, ihtimal sizi alâkadar edecektir. Bu, profesörün, Cinayet Kulübü arşivine vermek için hazırladığı rapordur. Siz profesörün peşinden giderken, ben de... Ben de... bu kâğıdı şey ediverdim, alıver dim... Kendim okuduktan sonra profesöre gönderecektim. Lâkin madem ki siz hikâyenin mabadını öğrenmeği o derece arzu ediyorsunuz...

Kız, kâğıdı delikanlıya verdi.

— Siz alın... Ben istemiyorum... Sonra ne isterseniz yapın, isterseniz profesöre yollayın.

Taksi, frenleri fena halde gıcırdayarak, Piccadilly meydanında durdu. Barbara hemen dışarı atladı.

— Beni yerime kadar götürmeğe kalkmayın, çok rica ederim. Kendim Metro ile giderim. Metro istasyonu evimizin yanındadır. Halbuki taksi nasıl olsa sizi Berkelay oteline götürür.

Metronun kapısı, sekiz Amerikan neferinin içeri girmesiyle, hemen kapandı. Delikanlı kızın, kalabalık içinde kendisine gülümsediğini gördü. Fakat onu derhal kaybetti. Ancak o zaman dikkat etti ki, elinde hâlâ mahut cinayetin hülâsası olan rapor var. Bu kâğıttan parmaklarının sanki yandığını zannetti. Tasavvur ediyordu: Profesör, dışarı çıkınca iki genci de, raporunu da bulamıyacak, sonra Kulüp âzası nm atlatıldığını öğrenecek. îki genç tarafından bir muzipliğe kurban edildiğini sanacak... Ne ayıp... Peki ama acaba kız, kendisini de küçük düşüren bu hilelere niçin başvurmuştu? Bunun içinde esaslı bir sebep olsa gerekti.

Kızın sorduğu şu mânadaki garip sual aklına geldi: «Bu kadını seven bir erkeğin ne hislere kapıldığım düşünüyor sunuzdur.»

Genç erkek, omuzlarını kaldırdı:

— Adam, sen de!... Vız gelir bana bu hikâye... Ne üzülüp duruyorum... Aldırmayayım vesselâm.

Yine de sualler dimağında birbirini kovalıyordu. Howard Brook'un ölümündeki muamma henüz aydınlanamamıştı. «Henüz» değil a, aydınlanmağa doğru bir adım atmamıştı. Kaatilin bu cürmü ne şekilde işlediği olsun meydana çıkmış mıydı? Hikâyenin gidiş şekline bakılacak olursa, profesör Rigaud meseleyi bilmiyordu. Buna rağmen Fay Seton'u bazı şeylerden kabahatli sayıyordu. Halbuki bu kadının cani tabiatli olmadığını da, kendi görüşüne göre, tavzih etmişti. (Alelûmum, bu kadının cani karakterli olmadığını) söylemişti. Bu karışık lâflardan ne kastediyordu?

Şimdi elinde profesörün raporu var. Bu raporu okuyup ne keşfedecek? ihtimal, tahkikatın safhalarını... Belki de o bakır saçlı genç kıza dair tamamlayıcı malûmat.

Hayır, yok, hayır... Miles, birdenbire, bu işlere .karşı kalbinde bir tiksinti duydu. O, sükûn, huzur istiyor... Daya namıyarak, bindiği taksinin şoförüne seslendi:

— Şayet kâfi derecede benzininiz varsa beni lütfen Belt ring lokantasına götürünüz. Oradan Berkelay'e döneriz! iki misli para veririm.

Adam, Miles'in teklifi üzerine biraz tereddüt ettiyse de tamaı gıcıklandı. Yürüyüşünü ağırlaştırdı; bir tur yaptı.

Bu son kararı, delikanlıyı canlandırmıştı. Profesör lokantadan her halde çıkmamış olacaktı. Kulüp merdivenlerini koşaraktan çıktı. Sofada garsona rastladı: Kapılan kapamakta idi.

Miles:

— Profesör Rigaud çıkmadı ya... — diye sordu. — Bir Fransızdır.. Tıknazca bir zat, Hitlervari bıyıklan vardır. Elinde sarı bir baston vardı.

Garson, Miles'e merakla baktıktan sonra:

— Sorduğunuz bay, aşağıda, barda, — dedi.

Delikanlı, mahut raporu ikiye katlayıp garsona uzatarak:

— Lütfen bunu kendisine veriniz! Yanlışlıkla alıp götürdüğümüzü söyleyiniz. Mersi... dedi.

Sonra aceleyle çıkıp piposunu yaktı. Taksiye bindi ve Berkeley oteline döndü.

Miles, hafiflemiş gibi ferahlık duydu.

«— Londra'ya gelmeme sebep olan işleri nihayete erdirdikten sonra inşaallah buradan ayrılacağım. Marion ve Steve ile garda buluşacağız. Ben daha evvel gider, onları beklerim.»

Yakında New Forest'teki küçük evinde bulunmak ihtimali onu pek memnun ediyor, maneviyatını kuvvetlendiriyordu. Bu fikir, yaz gecelerinde yapılan duş kadar hoş geliyordu.

Viran Kule cinayeti artık dimağını işgal etmez olmuştu. Fay Seton'un esrarengiz hüviyeti de aklından süinmiş gibiydi.

Yarm bu saatte evinde olacak. Bahçesindeki derenin kıyısına inecek, suya ekmek kırıntılarını atarak balıklan cel bedecek. Ve, yarın...

Taksi, Berkeley otelinin önünde durdu. Miles, şoförün parasını verdi. Otelin holü pek kalabalık göründüğü için, bir daire çizdi; Berkeley sokağına açılan kapıdan girdi ;böylece, yalnızlığa daha çabuk kavuşmuş oldu.

Kapıcıdan anahtarını aldı. Yatmadan evvel bir viski içip içmemeyi düşünüyordu ki, yazıhaneden küçük bir memur çıktı; elinde bir kâğıt var.

— Bay Hammond! — diye seslendi.

— Ne istiyorsunuz?

Memur, elindeki puslaya dikkatle bakarak karalanmış satırları okudu.

— Sizin için bir haber bırakmışlar, efendim. îş bulma acentasmdan, kütüphanenizin kataloglarını tanzim için birini göndermelerini istemişsiniz.

Miles:

— Evet, öyle, — dedi. — Hattâ bu akşam birini göndermeği vaadetmişlerdi. Çıkmadan evvel bekledim, gelmedi. Gecikmeme de sebep oldu. Sokakta işim vardı.

— Beklediğiniz kadın geldi, efendim. Geç kaldığından dolayı özür diledi. Yarın sabah gelmesi mümkün olup olmı yacağmı sordurdu. Fransadan buraya naklettiği için evrakında müşkülât çıkmış. O sebepten dolayı gecikmiş.

— Fransadan mı?

— Evet, efendim.

Kapının üzerindeki saatin akreple yelkovanı, on biri yir 

Miles Hammond, elinde tuttuğu anahtarla artık oynamaz oldu.

— Gelen kadın ismini söyledi mi?

— Evet, efendim. Bayan Fay Seton.

— VI —

Ertesi gün, 2 haziran cumartesiydi, öğleden sonra dörtte Miles, Waterloo garına gitti. Kalabalığın yükü azalmıştı. Çünkü, Londralıları hafta sonu tatiline götüren trenlerden bir çoğu, hareket etmiş bulunuyordu. Buna rağmen, gişelerin önünde hâlâ kuyruklar devam ediyor. Mikrofondan cebbar bir kadın sesi haykırıyor, nerelerden hangi trenlere binileceğim, biletlerin hangi gişelerden alınacağını haykırıyor. Maalesef, her seferinde bir düdük sesi, kadının konuşmasını sekteye uğratıyor, ne dediği pek anlaşılamıyor. Bütün tedbirlere rağmen gene bir çok hatalar oluyor. Yanlışlıklar yapanlar acı acı haykınşıyor.

Bu sahnelerle Miles oyalandı. Delikanlı, bavulunu yere bırakmış, sabırsızca nöbetini bekliyor, gözü dalgın...

Niçin böyle saçma sapan işler yaptı? Kız kardeşi Mari onla müstakbel eniştesi Steve bu işe ne diyecekler?

Şu dünyada Marion'la Steve kadar müvazene temin etmiş az çift vardır.

Bir müddet sonra, Miles'in, onların ikisini yanyana, gelirlerken görünce endişesi dağıldı.

Marion Hammond, ağabeysinden altı, yedi yaş küçüktü. Esmer, kuvvetli ve sıhhatli bir kızdı. Allah, ağabeysinden esirgediği pratik kabiliyetleri ona vermişti. Marion, biricik kardeşine bayılırdı. Sabır ve sükûnla ona fevkalâde hizmet ederdi; öyle ki, en yumuşak anneler, şımarık çocuklarına bu derece itina göstermezler. Kızcağızın fikrine göre, Miles, çocukluktan aslâ kurtulamamıştı. Böyle bir genç âlimin kardeşi olduğu için iftihar duyduğunu mektuplarında belirtmiyordu ama hakikaten iftihar dıwwnrH.ı

Halbuki yüzüne karşı, Marion, ağabeysine, bütün bu ilmî çalışmaların pratik hayatta hiç bir faydası olmadığını söylerdi. Ağabeysi de, kız kardeşini haklı bulmaktan geri kalmazdı.

Kız, sesini işittirebilecek bir noktaya geldiği vakit:

— Olur şey değilsin, Miles! —dedi. — Bizi bu saatte buraya çağırmanın ne mânası var? Saat daha dörde beş var.

— Bilmiyorum.

— Halbuki bizim tren beş buçukta kalkıyor... İyi yer bulmak isteyince biraz erken gelmek lâzımdır, bunu biliyorum ama seninkisi de ifrat. Hareketten bir buçuk saat evvel gelinir mi? (Ağabeysinin yüzüne dikkatle baktı.) Miles, neyin var, hasta mısın?

— Yok, efendim, niçin?

— Peki öyleyse ne var?

— Seninle ve Steve'le bir şey konuşmak istiyorum. Benimle beraber gelin.

Steve Curtis, piposunu ağzından çekti ve şaşırmış göründü.

Otuz yaşlarında kadar bir adamdı. Saçlarının dökülmüş olmasma çok ehemmiyet veriyordu. Bu kusuru bir tarafa bırakılırsa, epey yakışıklı bir gençti. Ağır başlı bir hali vardı. San bıyıklarile Kıraliyet hava kuvvetlerinin bir pilotuna benziyordu. Hakikatte ise, İstihbarat Nezaretinde çalışıyordu. İki sene evvel Marion'la orada tanışmıştı.

Miles, kardeşiyle nişanlısını, binecekleri trenin karşısındaki lokantaya götürdü. Bir pencerenin yanma yerleştiler. Miles, itinalı bir çay ısmarladı.

— Bir Fay Seton meselesi var. — dedi. — Bundan altr sene evvel Fransa'da, bir cinayet işinde rol oynamış. Fakat vaziyeti iyice tesbit edilememiş. O sıralarda, bu hikâye, civarda büyük bir gürültü hasıl etmiş. Bu kadını angaje ettim,, kütüphaneyi tertipleyecek.

Uzun bir sükût sürdü. Marion'la Steve, hiç bir şey söylemeden ona bakıyorlardı. Nihayet, Steve, piposunu ağzından çıkarıp sordu:

— Niçin?

Miles, omuz silkerek:

— Bilmiyorum. — diye cevap verdi. — Bu işe karışmamaya karar vermiştim. Yerin tutulduğunu kendisine söyli yecektim. Fakat, bütün gece, cazibesinin tesirinde kaldım.

— Bütün gece mi?... Kendisini ne zaman gördün?

— Bu sabah.

Steve, piposunu, büyük bir ihtiyatkârlıkla masanın üzerine bıraktı:

— Aman, birader. — dedi — biraz zihnini toparla!

Marion da haykırdı:

— Kuzum Miles, bize neler anlatıyorsun?

Miles, devam etti:

— Bırakın da anlatayım... Fay Seton, kütüphanecidir, işte bu sebepten dolayı Barbara Morel'le bizim Moruk, Londra'ya, kütüphaneci aramağa geldiğimi söylemem üzerine o derece hayrete düştüler. Fakat, Barbara'nın zihni profesörünkünden daha uyanık. Memleketi mütehassıs azlığı yüzünden, iş bulma acentasınm bana Fay Seton'u göndermesi mümkün olduğunu hatırladı. Çünkü Fay Seton da işsizmiş. Ve Barbara yanılmamış.

Steve, müstakbel kaynına, uzun uzun baktı:

— Kuzum, şu işi başından anlatsana! — dedi. — Demek dünkü cuma günü, Londra'ya bir kütüphaneci aramağa geldin?

Marion, tasrih etti:

— Cinayet Kulübüne de davetliydi.

Miles:

— Evet. — dedi. — Fay Seton'dan bahsedildiğini ilk defa orada işittim. Hayır, yahu, çocuklar, ben çıldırmadım!... Bu hikâyenin içinde esrarengiz taraf yok. Fay Seton'la bu sabah tanıştık.

— Demek tanışır tanışmaz da caniyane hançerini kalbine vurdu?

— Bu noktada aldanıyorsun, kızım! Esasen, bu kız, hikâyesini bildiğimin hiç farkında değil. Berkeley'in holünde oturup kısaca dereden tepeden bahsettik.

Steve:

— Ya, ya! — dedi. — Genç mi bu Seton?

— Genç denebilir.

— Güzel mi?

— Fena değil... Fakat, alâkamı celbeden noktalar başka..

— Yok canım?

Miles, müphem bir işaret yapıp izahata girişti:

— Yüzünde anlatılmaz bir hususiyet var. Şu sırada, size, bütün teferruatı anlatmam kabil olmıyacak. Ancak size söylemek istediğim şuydu: Bu kızı tuttum o da bizimle aynı trende gelecek, işte, meseleyi öğrenmenizi bu noktadan istemiştim.

Steve'le Marion, birbirlerine baktılar. Kız, gülmeğe başladı. Hiç de şaşalamış bir hali yoktu.

— İhtimal çok garip vaziyetler olacak.

Steve, sordu:

— Garip mi?

— Miles, kendisine söyleseydin de bari iaşe kartlarını dayanma alsaydı.

— İşte bunu unuttum. — dedi. — Bu gibi teferruat hep aklımdan çıkar.

Marion, ağabey sini üzmemek istedi:

— Zarar yok, güzelim, çaresine bakarız... Peki ama... Miles! Yabu kadının huyu insanları zehirlemekse?

Zihnine, birdenbire böyle fikir doğuvermişti. Kardeşine çevirdiği fındık renkli gözleri testekerlek açıldı.

Steve:

— Canım Marion'cuğum! — dedi. — insan öldürmüş olduktan sonra ha zehirlemiş, ha kurşun atmış, ha topuzla kafasına vurmuş... Ehemmiyetli olan nokta şu ki...

Miles, asabiyetine güçlükle hükmederek:

— Bir dakika müsaade! — dedi. — Ben, bu kızın adam öldürdüğünü sarahatle söylemedim. Bilâkis, simalardan azıcık mâna çıkarabiliyorsam, Fay Seton, adam öldürebilecek insanların en sonuncusudur, derim.

Marion, müsamahakâr:

— Tabiî, tabiî, şekerim. — dedi. — Ona itimat ettiğin gözüküyor.

— Kuzum, Marion, bana dair şüpheli ve kinayeli konuşmaktan vaz geçmiyecek misin?

Marion, yalvarmaya başladı:

— Bağırma, Miles, kalabalık ortasmdayız.

Steve de nişanlısından yana çıktı:

— Daha yavaş konuşsan daha iyi edersin, Miles.

— Peki, peki... Fakat...

Genç kız, onun tabağına öteberi koyarak:

— Haydi bakalım, iç çayını... Pastalardan da bir tane ye. — dedi. — Yatıştın değil mi? Güzel bayan mevzuuna dönelim. Kaç yaşındaymış acaba?

— Otuzdan biraz fazla olacak.

— Demek iş arıyormuş?... Nasıl oluyor da resmî acen talar onu hemen almamışlar?

— Çünkü Fransa'dan geliyor.

— Fransa'dan mı?... Ya Fransa'dan demek? Acaba Fransız lâvantaları da getirmiş midir?

Miles, dalgın:

— Getirmiş olacak. — dedi. — Hattâ, bu sabah da lâvan ta kokuyordu galiba.

— Mâzisine dair bazı şeyler öğrenmek isterdim, Miles. Vaktimiz müsait, işte ona da bir fincan saklıyorum. Bâri son dakikada gelmese de bizimle çay içebilse... Ama şu zehir meselesi... Emin misin bizi zehirlemeyeceğine?... Steve, sevgilim! Hiç bir şey yiyip içmiyecek misin?

Steve:

— Beni dinle, Miles! — dedi. — Bize bu hikâyeyi tafsi lâtiyle anlatmalısın. Heyecanlı bir şeye benziyor. O senin kulüpteki adam kim ise, buna dair hayli malûmat sahibiymiş? Bu cani bayanın, senin kitaplarına nizam vermesi ne kadar sürer. Bir hafta kâfi mi?

Miles, gülerekten ona baktı:

— Muazzam kütüphanemin nizama girmesi ve listelerin, katalogların yapılması, iki, üç ay ister, azizim Steve.

Marion, korkmuş gibi gözlerini açtı:

— Demek, uzun vadeli bir anlaşma yaptın? — diye Steve, başmı salladı. — Uzun vadeli bir anlaşma? Madem ki gönlünden böyle emir aldın... Ha, şunu söyliyecektim, bu akşam ben sizlerle beraber gelemiyeceğim.

Marion, haykırdı:

— Neden? Nasıl?

Gen adam, izahat verdi:

— Hayır, güzelim, gelemiyeceğim. Taksideyken sana bunu birkaç defa anlatmak istedim; lâkin, görünüşe nazaran, Cenabıhak, seni, benim anlattıklarımı dinlemek için yaratmamış. Yazıhanemde işler birikti. Bu gece çalışmam lâzım. Yarın sabah gelirim. (Şakacı devam etti.) Bu tehlikeli şahsiyetle sizi yalnız başınıza seyahat ettirmek doğru mudur, diye düşünüyorum.

Marion, güldü:

— Haydi, haydi, ne tehlikesi!... Budalaca sözler söyleme.

— Ben mi budala? Eh, düşündüğün gibi olsun, sevgilim!

— Kaatil bile olsa, Fay Seton'un bize niçin kastı olsun?

— Kendisile tanışmak şerefine nail olamadığım için bilemiyorum. İhtimal sizlere hiçbir fenalık yapamıyacaktır. (Bıyığını okşadı.) Fakat...

— Steve, çayım iç ve devrinin adamı ol!... Evin yerleştirildiği şu sıralarda yanımda bir kadının bulunması, aslını ararsan hiç de fena değil. Miles, bana, kütüphaneyi yerleştirmek için birinin geleceğinden bahsediyordu da ben hep beyaz sakallı bir erkek tasavvur ediyordum. Şimdi şöyle düşünüyorum: Kendisine odamı veririm, ben de zemin katındaki o mükemmel odaya yerleşirim. Azıcık yağlı boya kokuyor ama katlanırız, ne yapalım. Senin İstihbarat Nezareti bizi çok tıraş ediyor, Steve! Ama korkma, bu meşum kadın, bizim bu gece hakkımızdan gelemez. Yarm hangi trenle teşrif buyuracaksınız?

— Dokuz otuzda... Ben yokum diye kendini mutfaklarda helak etme. Ağır işlere burnunu sokmaktan seni menederim anlıyor musun Marion?

— Evet, Steve! Ben, nişanlıların en itaatlisiyim.

Steve, deminki geçici endişesini unutmuş gibi:

— Ah, şuna biraz inanabilseydim! — dedi. Sonra, kaynına döndü. — Miles beni de bu kulübe götürebilir misin? Ne iş yapıyorlar orada?

— Meselâ, yemek yiyorlar. Yemekleri de iyi.

— Tuzluklarda tuz yerine arsenik mi var? Yanında oturanın tabağma biraz ekiveren mükâfat mı alıyor? Seni dehşetle titretmek istemiyorum, Miles, şaka ettim. Eh, şimdi sizden ayrılıyorum.

Marion, ağabeysinin, mânasını pek iyi kestirdiği bir ifade ile:

— Steve! — diye nişanlısının koluna sarıldı. — Sana bir şey söyliyeceğim. Az daha unutuyordum... Bize bir an müsaade edersin değil mi, Miles?

Miles Hammond, konuşulacak sözlerin kendisiyle hiç alâkası olmadığını farkederek lâkayıt bir tavır takındı; iki nişanlının kolkola uzaklaşmasını ve birbirleriyle bir şeyler münakaşa etmesini seyretti. Daha doğrusu, Steve, ancak omuzlarını kaldırarak Marion'a cevap veriyordu. Ayrıldıkları sırada, Steve, gülümseyerek kızı yatıştırdı.

Marion yanına döndüğü vakit:

— Böyle ihtiyatsızca bir şey yaptığım için özür dilerim kardeşim. — dedi.

Kız, şefkatle:

— Sen ne istersen onu yaparsın. — diye gülümsedi. — îşte şimdi kardeşinle başbaşasm. Şu Fay Seton'un hikâyesini anlat bakalım.

— Anlatacak hiç bir şey yok. Bu genç kadını gördüm. Rabıtalı olduğuna ve iftiraya uğradığına kanaat getirdim.

— Hikâyeyi bildiğine dair kulağını bükmedin mi?

— Buna ne lüzum vardı. O da hiç bahsetmedi zaten.

— Tavsiye mektupları, bonservisler filân orvctprHi mi o

— Kendisinden evrak istemedim esasen. Mevzu seni niçin bu kadar alâkadar ediyor?

Marion, başmı sallıyarak:

— Ah ,Miles, Miles! — dedi — Bir çok kadınların nazarında ne kadar cazip olduğunu bir türlü anlıyamıyorsun. İşte en yaralanacak noktan da bu bilmeyişindir. Bu ifade ile yüzüme bakma! Senin iyiliğin için söylüyorum. Bana ne kızıyorsun?

— Nasihat dinlemekten hiç hoşlanmam.

— Canım, benimkisi nasihat değil. Bu kadının sana dikkatini çevirdiğini farkediyorum. Niçin mis, onu anlamak istiyorum. Bu karıştığın macera nedir, onu anlat!

Miles, gözlerine pencereye çevirdi.

— Bundan altı sene evvel, Chartres'da bir tabakhane sahibi İngiliz Brooke ailesine kâtibe olmuş. Oğullarıyla nişanlanmış. Nörastenik bir şeymiş bu oğlan. Sonradan meseleler çıkmış.

— Ne gibi meseleler?

— Esasını hiç kimse bilmiyor. Bilen varsa bile ben bilmiyorum. Şurası muhakkak ki, bir ikindi üzeri, ihtiyar Brooke, viran bir kulenin üstüne çıkmış; ve... Hişt, buraya bak! Sakın bunlardan Fay Seton'a bahsedeyim deme. Bu faciayı bizim bildiğimizi öğrenmesini istemiyorum.

Marion, sitemli sitemli, kendini müdafaa etti:

— Sen, beni o kadar patavatsız mı sanıyorsun?

— Arkasını dinle öyleyse (Peri masallarında olduğu gibi, bu hikâye de fırtınalı bir günde cereyan etmiş. İhtiyar Brooke, kendi meçiyle vücudu delinmiş olarak Viran Kule dammda, can çekişirken bulunmuş. Bu meç, daima bastonunun içinde saklıymış. En garibi şu ki, Morion, hiç kimse kendisine yaklaşmamış. Kaatilin, ancak hava yoluyla gelmesi icabediyor.

Sustu; ve, Marion'un kendisine, gözlerini açmış, baktığını gördü. Genç kızda yarı endişe yarı istihza:

— Azizim bay Miles Hammond! — diye haykırdı. — Bu fikirleri senin kafana kim soktu, kuzum?

Miles, dişlerini sıktı:

— Ben, sana yalnız vaziyetin hülâsasını anlattım.

— Evet, anlıyorum. Fakat bunları sana kim anlattı?

— Edinburg üniversitesi profesörlerinden meşhur âlim Rigaud. Herhalde onun, «Cagliostro'nun hayatı» isimli eserini okumuşsundur.

— Yoo, kimmiş o Cagliostro?

Miles, kendi kendine düşündü:

«— İnsan, aile meclisinde, bu gibi vaziyetleri bir müsamahakâr tebessümle atlatacak yerde ne diye münakaşalara kapılır ve işi uzatır?

Ve sabrı sükûn içinde izahat verdi:

— Kont Cagliostro, XVIII inci asrın meşhur bir şarlatanı idi. Profesör Rigaud ispat ediyor ki, bu Cagliostro, büyük bir sahtekârlık kabiliyetine mâlik olmakla beraber, aynı zamanda bir ruhî kudret sahibiymiş. Ve...

Marion'un kahkahası ile sözü kesildi.

Delikanlı:

— Evet. — dedi. — Cidden komik intibaını veriyor.

— Sen ne dersen de ben, gözümle görmeden böyle şeylere inanmam. Ama beni ilgilendiren Kont Cagliostro değil, o kız. Kimmiş o? Nasıl oluyor da etrafındakiler üzerinde tesir bırakıyor?

Pencereden bakan Miles:

— Sen hükmünü kendin verirsin. — dedi, ve aheste bir sesle ilâve etti. — işte geliyor!

— VII —

Batmakta olan gün, Greywood parkını gölgelere boğuyordu. Esasen en güneşli günlerde bile, yolcu, New Forest'e giderken geçtiği büyük koruluklardan dolayı, kendini alaca karanlıkta sanmaz mı?

Malikânenin içinde, bir dere, yılankavi hat çizer. Şairane bir köprü geçildikten sonra, yemyeşil bir çayırın ortasın nen, yalnız cephedir. Ancak tarasanın basamakları çıkıldıktan sonra, bina heyeti umumiyesile seyredilir. Alayişsiz ve ahenkli hatları olan müstatil bir yapıdır bu. Heyeti umumi yesinde bir sükûn ve huzur hissedilir.

Miles Hammond, elinde lâmba, geniş kütüphanede dolaşıp duruyordu. Abajurlu lâmba, büyük odanm ancak bir kısmını aydınlatabiliyordu.

«— Vay, efendim vay! — diye kendi kendine söylendi. — İyi ettim de o kızı buraya getirdim.

Etrafında ne kargaşalık! Kütüphane mi derlermiş buna? Burası daha ziyade bir kitap ambarı. Rahmetli amcası ömrü boyunca, iki, üç ıbin cildi, yığmış, yığmış. Ekserisi eski eserler. Yaprakları sararmış. Bir çoğu da yeni eserler. Yaprakları henüz kesilmemiş. Kiminin ciltleri kopmuş. Kimi kirlenmiş, yahut yırtılmış. Her ebadda eserler. Kimi cebe girecek gibi. Kimi gazete koleksiyonu biçiminde. Kimi, orta çapta, kimi battal. Ve muhtelif renklerde... İzahı müşkül bir koku havayı sarmış. Toza ve küfe çalıyor.

Miles, yığınların üst kısmına bakmak için lâmbayı biraz kaldırdı; ve odanm ortasında, cesareti kırılmış gibi durdu. Kendi kendinin kuvvetini arttırmak istiyomıuşcasına yüksek sesle:

— Her iş yoluna girer, her iş yoluna girer. — diye söylendi.

Kapı birdenbire açılıp Fay Seton girdi:

— Beni mi çağırdınız, bay Hammond? — diye sordu.

— Hayır, bayan Seton.

— Öyleyse affınızı dilerim. Sesinizi işittim gibi geldi de...

— Sormayın! Kendi kendime konuşuyordum. İhtimal siz de bu kargaşalığa bir nazar atmak istersiniz?

Fay Seton, eşikte durmuş, başını öne eğmişti. Gelirken o da bir petrol lâmbası getirmiş, yüzü hizasında tutuyordu; yüzü iyiden iyiye aydınlanıyordu.

Miles, vücudunda bir titreme hissetti.

Sabahleyin, Berkeley otelinde konuştukları sırada; sonra, trende karşı karşıya iken; bu kız, ona, az cazip görünmemişti. Lâkin, hayalinde hasıl ettiği şekilden bambaşka bir mahiyetteydi o zamanlar. Şimdi ise, bu lâmbanın tatlı ışığı altında, dün geceki renkli fotoğraf, birdenbire canlanmıştı denilebilir. Bir saniye müddetle, bu terbiyeli tebessümün altındaki ruh, delikanlıyı, garip şekilde tesiri altına aldı.

Mânevi hercümercini gizlemek ister gibi, kitapları göstererek:

— Ne kargaşalık! — dedi.

Kız, başını kaldırmadan, halâvetli sesiyle:

— Ben, beterini bekliyordum. — cevabını verdi.

Delikanlı, özür diledi:

— Siz gelmeden evvel, keşke, tozun kabasını alsaydım.

— Zarar yok, bay Hammond!

— Eğer yanılmıyorsam, amcam bir klâsör edinmişti; sayısız fişleri de vardı. Fakat kataloğ yapmaya başlamamıştı. O fişlerle klâsör de kim bilir nerededir? Bir yerden çıkar elbet.

— Ben bulurum, efendim.

— Şunu da öğrenmek isterdim: Acaba, hemşirem, sizin rahat yerleşmeniz için icabedenleri yapabildi mi?

Kız, gülümseyerek:

— Hiç merak etmeyiniz, bayan Hammond, bana odasını verip, kendi zemin katmda yatacaktı. Tabiıatiyle böyle bir teklifi kabul edemezdim. Bazı sebeplerden dolayı aşağısını tercih ediyorum. Siz acaba itiraz etmez misiniz?

— Hayır, katiyen! Girsenize, buyursanıza...

— Mersi!

Kitap yığınlarının arasından maharetle yürüdü; hareketlerinin ahengi, her halde şuurundan değil, insiyakından geliyordu. Elindeki lâmbayı, gazete koleksiyonuna benziyen ciltlerin üzerine koydu; etrafında hafif bir toz bulutu kabardı.

— Çok enteresan! — dedi. — Amcanız ne tetkik ediyormuş?

— Orta çağ tarihinde ihtisas sahibi olmakla beraber biraz her şey... Fakat aynı zamanda, çok ince bir arkeologdu. Spordan, bahçıvanlıktan da hoşlanırdı. Satranç oynardı. Hatırımda kaldığını göre, cinai muammalar da kendisini ilgilendirirdi. Ve...

Miles, birdenbire sustu ve muhaverenin mecrasını değiştirdi:

— Umarım ki, burası sizin hoşunuza gitmiş olsun, bayan Seton? — dedi.

— Tabiî, efendim. Bayan Hammond bana karşı pek nazik davranıyor. Kendisini küçük ismiyle Marion diye çağırmamı istedi.

Miles, kızkardeşinin nezaketinden hiç şüphe etmiyordu. Seyahat esnasında da, derme çatma hazırlanan yemekler sırasında da, Marion, son derece gevezelik etmişti. Misafire ikramda bulunmuştu. Fakat kız kardeşinin ahlâkını bilen Miles, endişe etmekten de geri kalmıyordu.

— Hizmetçimiz olmamasından çok müteessirim! — dedi. — Siz de biliyorsunuz ki bilfiil hizmetçi yok. Yeni yerleştiğimize göre, bizim için müşkülât iki katlı, isterdim ki, siz...

Fay, itiraz etti:

— Bilâkis, ben çok memnunum. Böylesi daha samimî, üçümüz evde yalnız... New Forest'in tam ortasmdayız, değil mi?

— Evet.

Fay Seton, bütün hareketlerinin üslûbu olan ahenkli bir kımıldanışla, kitapların etrafından dolaşıp pencerelerden birine yaklaştı. Elini pervaza dayayarak dışarı sarktı.

Ortalık tamamile kararmıştı. Terasın çimleri, demir parmaklığın ötesindeki çayırla birleşiyor gibiydi. Daha ötede, gayet koyu renkli bir orman vardı; güya, malikâneyi her tarafından sımsıkı kuşatmıştı.

Fay, sordu:

— Çok büyük bir orman mıdır?

— Takriben iki yüz bin ar.

— Ay, o kadar var mı? Hiç tahmin etmemiştim.

— Ekseriya böyledir, insan dolaşsa, saatlerce yolunu kaybedebilir. Kaybolan adamlar yollarını bulsunlar diye, gonk çaldırıldığı sık sık vâki olur. İngiltere gibi küçük bir memlekette, buna insanın pek inanacağı gelmiyor! Lâkin, amcama nazaran bir çokları burada kaybolmuş. Hattâ, ben bile, muhiti iyi bilmediğimden, bu ormana pek dalmam.

— Evet, hak veririm. Büyük koruluklarda, nasıl diyeyim... Haşyet verici bir hal vardır. Bunda da keza...

— Perili gibi bir şey değil mi?

Kız:

— Öyle bir şey. — dedi.

— Gösterdiğim şu istikamete bakınız. Gördüğünüz noktadan biraz ötede, Kızıl Guillaume, av esnasında bir okla öldürülmüş. Hâtıra kabilinden kötü bir anıt dikmişler. Bir akşam, mehtap varken gezer bakarız... Tabii Marion'la birlikte...

— Çok iyi olur.

Pencereye dayanmış, Fay Seton, delikanlıya bakmaksızın cevap veriyordu. Dalgın bir hali vardı. Kendisine söylenenleri dinlemiyor gibiydi. Miles, onun yanında ayakta, kızın beyaz ensesi üzerinde lüle lüle kıvrılan bakır renkli saçlarını görüyordu; bukleler, lâmbanın aydınlığında ışıldıyordu. Bu genç kadın vücudundan intişar eden hafif fakat baş döndürücü rayiha, onu allak bullak ediyordu.

Fay da, belki bunun farkına varıp delikanlıdan uzaklaştı. Lâmbayı koyduğu yere doğru yürüdü.

Miles, ormanın temaşasına dalmış gibi kaldı. Fakat, hakikatte cama vuran aksinden Fay Seton'un hareketlerini ta kibediyordu. Kız, bir gazete aldı; açıp silkti; bir kitap yığınının üzerine koyup oturdu.

Erkek, dönmeksizin:

— Dikkat! — dedi. — Toz içinde kalacaksınız.

Fay:

— Zararı yok. — diye cevap verdi. — Burası pek iyi. New Forest'in havası iyiye benzer.

— Cidden öyledir. Nasıl rahat uyuyacaksınız bakın.

— Uykusuzluktan muztarip misiniz? 

— Evet, bazan.

— Hemşireniz, büyük hastalık geçirdiğinizi söyledi.

— Çok şükür şimdi atlattım. Tamamiyle iyileştim.

Fay, kısaca:

— Şu harb! — dedi.

— Öyle: Harb... En nahoş şekliyle... Ve bana hiç şeref vermiyerek...

Fay Seton, sesinin perdesinde, hiç bir değişiklik hâsıl olmıyarak:

— Harry Brooke, 1940 Dunkerque ricatı sırasında öldürüldü. Fransız ordusunda irtibat subayıydı. — dedi.

Bir sükûn hüküm sürdü. Miles'in kulaklarında, yıldırımın düşmesini hatırlatır şekilde kan uğuldadı. Hâlâ, pencerenin camından Fay Seton'a bakıyordu.

Kız, aynı sâkin sesle:

— Maceramı biliyor musunuz? — diye sordu..

Miles'in eli o kadar şiddetle titredi ki, geriye dönebilmesi için bir kaç saniye beklemek ihtiyacını duydu.

— Size kim söyledi?

— Hemşireniz anlatmış oldu. Mizacınızın mütahavvil olduğunu ve hayalâtmızm pek faal bulunduğunu bana öğretti.

(Şu Marion!...)

— Sual sormaksızın beni işe aldığınızdan dolayı size teşekkür etmek isterim, bay Hammond!... Buna çok ihtiyacım vardı. Az daha beni giyotine göndereceklerdi. Haberiniz var mı?... Mâhut macera hakkında benim de noktayı nazarımı öğrenmiş olsanız fena etmezsiniz.

Tekrar sükût!!

Çiçek kokusuyla dolu hafif rüzgâr, bu toz kokan odaya girip havayı hafifçe tazeledi.

Miles, gri bir kumaş gibi üzerine sarkan bir örümcek ağına, gözlerini daldırarak şaşkınlığını gidermek için öksürdü:

— Mahut mesele dediğiniz, beni alâkadar etmez. Her ne bahasına olursa olsun, ben, sizi, heyecanlandırmak niyetinde değilim.

— Mevzu, sizin için müellim olsa gerek!

— Yok yok, artık değil... Hikâyeyi size kim anlattı? Bunu öğrenmeğe kalksam, tecessüsümü bağışlarsınız belki.

— Profesör Rigaud anlattı.

— Yaa? Georges Rigaud!... Alman istilâsı sırasında Fransa'dan kaçabildiğim öğrenmiştim, ingiliz üniversitelerinden birinde de, bir kürsü sahibi olmuş. Şimdi daha etraflı anlıyorum. Hemşireniz, bütün bu malûmatı Cagliostro'dan elde ettiğinizi söylediydi de...

İkisi birden gülmeğe başladılar.

Miles, bu alaycı hava içinde kaldıklarından memnun oldu. Lâkin, kitap yığınlarile dolu bu odada, akustik bozulduğundan sesleri akissiz, kahkahaları sahte intibaını veriyordu.

Fay, tekrar söze başladı:

—    İhtiyar Brooke'u ben öldürmedim. Sözüme inanıyorsunuz, değil mi?

Miles:

— Evet. — dedi.

— Teşekkür ederim, bay Hammond!... Brooke ailesinin kâtibeliğini, o işte pek ehil olmamakla beraber kabul etmiştim. Çok hoş bir evleri vardı. Brooke'lar da bana karşı nazik davranıyorlardı. Ve ben... Harry'ye âşık olmuştum. Şüphesiz bunu biliyorsunuzdur? Kendisini çok sevmiştim, ilk günden itibaren sevmiştim.

Miles, elinde olmıyarak itiraz etti:

— Halbuki, evlenmeği ilk teklif ettiği zaman reddetmişsiniz?

— Ben mi?... Kim söyledi?

— Profesör Rigaud.

— A, tabiî!... Fakat biliyorsunuz ki, bay Hammond, neticede nişanlanmıştık. Çok da mesuddum... Çünkü aüe hayatım ötedenberi severdim... Harry ile birlikte, pek hoş projeler yapmaya başlamıştık ki, birdenbire ortada rivayetler dönmeğe başladı.

Miles'in boğazı tıkanır gibi oldu: 

— Ne cins rivayetler?

_ Rezalet fasilesinden... Beni, büyük ahlâksızlıklarla itham ediyorlardı. Başka bir şey daha oldu... Fakat o kadar gülünç ki, bahse bile değmez. Ben, zavallının bir şeyden haberi yok. Halbuki, müstakbel kayın pederim, haftalardanberi imzasız mektuplar alırmış. Ve nihayet harekete geçmeğe karar vermiş.

— Ay, profesör bana bu imzasız mektuplardan bahsetmemişti.

— Öyle mi, efendim?... Esasen yanılmış olmam da muhtemel. Bu hususta delil sahibi olamadım. Durumum birdenbire dayanılmaz bir hal aldı. Iş zamanında, yemekte, akşamleyin aile toplantılarında, büyük bir gerginlik baş gösterdi. Bayan Brooke, bile bazı şeylerden şüphe eder oldu. Nihayet, meşum 12 ağustos gününe ulaştık. Bay Brooke'un öldürüldüğü güne...

«Tahammülfersa derecede hava sıcaktı. — diye, Fay, hülya içinde devam etti. — Rutubetli, fırtınalı ve boğucu bir hava idi. Kahvaltıdan sonra, bay Brooke, beni, bir tarafa çekti, saat dörtte Viran Kuleye gidip kendisiyle konuşmamı söyledi. Bankaya uğrayıp mevzuubahis iki bin İngiliz lirasını alacağından tabiî haberim yoktu, üçten biraz evvel evden çıktım. Bay Brooke, birkaç dakika sonra, eve dönmüş. Bu saat farklarının hafızamda doğru olarak iyice yer ettiğine inanınız. Çünkü sonradan mütemadiyen istintak edildim, bunları tekrarladım durdum. Derede yıkanmayı istiyordum. Ona göre, mayomu filân almıştım. Sonra, vaz geçip su kenarında dolaştım. Evden ayrıldığım sırada, bu ev, dünyanın en sâkin evlerinden birine benziyordu, bay Hammond! Harry'nin annesi, kilerde ahçı kadınla konuşuyordu. Harry, odasında, çok eski arkadaşlarından Jim Morell'e mektup yazıyordu.

— Bir dakika! Affedersiniz, bayan Seton! — diye Miles doğruldu. — Acaba, bahsettiğiniz Jim Morell, Barbara Morell isminde bir genç kızm akrabası mıdır?

— Barbara Morell?... Barbara Morell!... — diye genç kız, tekrarladı. — Hayır, bu isimden bahsedildiğini hiç duymadım. Bu suali niçin sordunuz?

— Mesele şu ki... Fakat ehemmiyeti yok... Devam ediniz...

Fay Seton, ısrar etmedi. Elbisesinin katlarım düzeltti. Kullanacağı kelimeleri hesaplamakla meşguldü. Nihayet dedi ki:

— Cürmün hakikatine dair bir şey bilmiyorum. Polis makamlarında mütemadiyen bu iddialarda bulundum. Söyli yebildiğim yalnız şu oldu: Saat üç buçuğa kadar, kulenin tam civarında değildim.

«Bu müddet zarfında neler olduğunu şüphesiz size anlatmışlardır. Bay Brooke, bankadan gelip Harry'yi aramış. Fakat, Harry, odasından ayrılıp garajda bir iş yapmağa gittiği için, babası, onu orada bulamamış. Kuleye doğru yavaş yavaş yola düzülmüş. Çünkü, saat dörtte, söylediğim gibi benimle randevusu vardı. Pek erken yola çıkmıştı, doğru. Harry, babasının, Kuleye gittiğini öğrenir öğrenmez, emper meablini almış, babasının peşine düşmüş. Bayan Brooke da, hemen gelmesi için profesör Rigaud'ya telefon etmiş.

«Saat üç buçukta. — Saati biliyordum, çünkü saatime bakmıştım. — geri dönmem lâzım geldiğini, çünkü randevu zamanı olduğunu düşündüm. Kuleye varınca, sesler duydum. Harry ile babasının konuştuklarını seslerinden tanıdım.

Miles'a öyle geldi ki, Fay Seton, daha evvel birçok seferler tekrarladığı bu sözleri, ezberlemiş gibi söyleyip duruyor; fakat hakikat bu merkezdedir; yalan söylemiyor.

Kız, muhatabının sormadığı bir suale cevap vererek devam etti:

— Hayır, ne konuştuklarını işitmedim. Lâkin, kavgadan hoşlanmadığım için, oradan uzaklaşmayı münasip buldum. Kuleden çıktığım sırada profesör Rigaud ile karşılaştım. Yıkanmak için dereye doğru gittim.

Miles, hayretle sordu: — Nasıl? Yıkanmak için dereye mi gittiniz? 

— Çok hararet basmıştı. Kendimi çok bitkin hissediyordum. Soğuk suya dalıp çıkarsam serinleyeceğimi düşündüm. Çoğu insanın yaptığı gibi ormanda soyundum. Suda, uzun zaman kaldım, yüzdüm, hayalâta daldım. Beşe çeyrek kala tekrar yola çıkmıştım ki, Kulenin etrafında, bağnşmalar duydum. Jandarmalar gördüm, kalabalık gördüm. Sonra, Harry, bana doğru ellerini uzatarak geldi: «Aman Yarabbi! Fay! Babamı öldürdüler» diye haykırdı.

Dedi, döndü.

Yüzünü avuçlariyle kapadı. Sonra, derhal başım salladı:

— Affedersiniz, o anı tekrar yaşamış gibi oldum. Hayatları yalnız geçen insanların, gözlerinin önünde böyle hayaller canlandığı oluyor.

— Evet, bilirim.

— işte size, hemen hemen her şeyi anlattım, isterseniz başkaca sualler de sorun.

— Aman, bayan Seton, siz, beni istintak hâkimi yerine mi koyuyorsunuz?

— Hayır, hayır! Şayet şüpheniz varsa, derhal söylemenizi istiyorum.

Miles, tereddüt etti.

Fay, söze tekrar başladı:

— Benim aleyhimdeki yegâne delil, mahut banyo oldu. Yani, üç çeyrek saat derede yüzmekliğim. Kuleye yaklaşmadığımı söyliyecek, bir tek şahit zuhur etmedi. Yaklaşmış dahi olsam, kırk kadem irtifamdaki kaygan Kule duvanna nasıl tırmanabilirdim? üstelik de mayo ile. Nihayet, polis, benim masumiyetime inanmak zorunda kaldı. Fakat o zamana kadar da...

Mevzuun bu noktası ehemmiyetli değilmiş gibi gülümsedi. Sonra, hafifçe titredi.

Miles, pencerenin yanından ayrılıp genç kıza yaklaştı; ve onun, kendisine doğru çevrilen tatlı ve mutî yüzüne baktı.

Kız:

— Bana inanıyor musunuz? Çok rica ederim, inandığınızı söyleyin. — dedi.

— VIII —

Miles:

— Evet, inanıyorum. — dedi.

Fay'a gülümsüyordu.

— Çok teşekkür ederim, bay Hammond! Bazı şüpheleriniz var, zannetmiştim.

— Hayır, şüphe değil. Lâkin, profesör Rigaud, hikâyeyi sonuna kadar getirmemişti de... Bazı noktalar müphem kalmıştı. Mahkemenin verdiği hüküm ne oldu?

— ihtiyarın intihar ettiğine hükmedildi.

— intihar mı?

— Evet.

— Peki, niçin?

Fay, daha iyi izah edebilmek içinmiş gibi ince kaşlarını kaldırdı:

— Tahmin ediyorum ki, polis ve adliye, mağlûbiyetini itiraf edemediğinden dolayı bu hükmü verdi. Diğer cihetten, meçin kabzasında, yalnız ihtiyar Brooke'un parmak izleri vardı. Size, bastonun içindeki o meçten bahsettiler miydi?

— Evet. O iblisane silâhı hattâ gözlerimle gördüm.

— Ufak tefek bir adam olan adliye hekimi, mahkemenin verdiği hükmü duyunca, çıldırma raddelerine geldi. Pek iyi anlıyamadığım bir takım teknik izahatta bulundu. Hülâsası şu ki, yaranın istikameti, intihar olmasına imkân bırakmıyormuş. Brooke'un, kılıcı keskin yerinden tutup kendine saplaması gerekiyormuş ki, bu da mümkün değilmiş.

Omuz silkti.

Miles:

— Bir dakika daha! — dedi. öğrendiğime nazaran, içinde paraların bulunduğu çanta kaybolmuş.

— Doğru!

— Peki, şayet hiç kimse Kulenin üstüne çıkmadıysa, çanta nasıl kaybolur?

Fay, gözlerini başka tarafa çevirdi:

— Adliyeciler şöyle muhakeme ettiler: Bay Brooke, can çekişirken, ihtimal, çantasını Kuleden aşağı düşürmüştür.

— Araştırma yapıldı mı?

— Evet, derhal.

— Hiç bir şey bulunmadı mı?

— Hayır. Ne o sırada, ne bilâhare... Ne derece aradıklarını da Allah bilir. — diyerek parmaklarını tozlu kitaplar üzerinde gezdirdi.

— Harbin ilk kışında, bu hâdise, büyük bir alâka uyandırdı. Zavallı bayan Brooke, bir kaç ay sonra öldü. Kederinden gitmiş, dediler. Harry de, size haber verdiğim gibi...

«Almanlar gelince, halkı oyalamak için ve dikkati harb fecayiinden çevirmek için muhakemeye devam ettiler.

— İstilâdan evvel İngiltere'ye dönemez miydiniz?

— Dönebilirdim ama, utanıyordum.

Miles, birdenbire sırtını çevirdi; pencerenin kenarına bir yumruk indirdi:

— Aman, öf! Bu yere batası hikâyeden çok bahsettik. Şimdi artık söz veriyorum, bundan böyle bu mevzua hiç temas etmiyeceğim. Bitti, anlıyor musunuz, bitti! Hiç bir sual sorma... Ha, şey!... Brooke'la evlendiniz mi?

Cama aksinden gördü ki, kızm dudakları kımıldamıştı. Gülmeğe hazırlanmıştı. Başı arkaya doğru devrilmişti. Fakat, takallüs eden hançeresinden hiç ses çıkmadı. Fay, neden sonra, asabi bir kahkaha ile kıvrandı. Sonra, büyük bir irade sarfiyle kendini tuttu; anlaşılmaz istiraplar çektiği belliydi.

Delikanlı ise, ona, öyle bir sempati duyuyor ki, kızı himayesi altına almak istiyor. Bunu da pek beceremiyor. Ona karşı, aşka benziyen bazı hisler yüreğinde beliriyor. Nihayet döndü; ellerini uzatarak Fay'a doğru yürüdü; bir kitap yığınına çarptı, devirdi. Havaya, bulut halinde toz kalktı. Lâmbadan süzülen ısık bövlece maskelendi.

Tam o sırada, kapı açıldı; ve Marion Hammond içeri girdi:

— Çocuklar, haberiniz var mı, saatin kaç olduğundan? — dedi.

Miles, nefes nefese durdu. Halbuki Fay, sükûnetini muhafaza ederek ve çehresi deminki mâna sızdırmayıcı...

Marion, tekrar söze başladı:

— Saat on bir buçuğa geliyor. Eğer Miles, her zamanki gibi uykusuzluk serseriliği yapmak niyetinde ise, ben, onun, âlemi tâciz etmesine müsaade etmiyeteğim.

— Marion, rica ederim!

Marion, sokulup cıvıldadı:

— Miles, Miles! Kuzum, mesele çıkartma, ne olursun. (Fay'a döndü.) Ah, siz onu bilmezsiniz. Başkalarına karşı hassasiyeti son derecedir, bütün nazmı bana yapar. Ne hain ağabeydir o!

— Hemen hemen bütün erkek kardeşler böyledir.

— İhtimal haklısınız.

Marion, iş önlüğünü giymişti. Kıvrak ve enerjikti; siyah saçlarını iyice fırçalamıştı. Kitap yığınlarına şöyle bir göz atıp burun kırdı. Katiyet ifade eden bir hareketle, Fay'ın lâmbasını durduğu yerden alıp genç kıza uzattı:

— Bana verdiğiniz kıymetli hediyeye çok teşekkür ederim. Buna karşılık ben de size bir şey vereceğim. Odama, sizin için bir kutu bıraktım. Gidin de ne olduğuna bakın. Birazdan ben de yanınıza gelirim. Yolu biliyorsunuz, değil mi?

Fay, genç arkadaşına gülümsedi:

— Evet. Bu evin içinde yolumu kaybedecek değilim. Bana karşı çok lütûfkâr davranıyorsunuz.

— Aman, büyütme, azizim! Haydi çabuk git bak!

— Allah rahatlık versin bay Hammond!

Miles'a son bir defa baktıktan sonra, Fay, çıkıp kapıyı kapadı. Odanm içinde bir tek lâmba kaldığından ve Marion loşlukta bulunduğundan yüzündeki ifadeyi kestirmek güçtü. Fakat, şurada yabancı biri bulunsaydı bile, havanın elektrikle dolu olduğunu kestirmekte güçlük cekmedi.

Marion, tatlılıkla söze başladı:

— Miles, güzelim...

— Ne varmış?

— Pek büyütmüşler, canım!

— Neymiş o büyüttükleri?

— Ne demek istediğim pekâlâ anlıyorsun.

— Bilâkis, Marion! Ne demek istediğini katiyen anlıyamıyorum. — diyerek delikanlı hiddetini belli etti. — Lâkin, kapı arkalarından bizi dinledinse o başka...

— Miles, bu derece çocuklaşma!

— Bu saygısız sözünün ne mânaya geldiğini bana anlatabilir misin?... Hoş, meseleyi de anlamıyor değilim. Sen, Fay Seton'dan hoşlanmadın, bu hareketlerinle fikrini ifade ediyorsun.

— Yok, efendim, aldanıyorsun. Pek hoşlandım. Fakat...

— E, devam et, bakalım.

— Gene kızacaksın, biliyorum. — diye, Marion, aczini göstermek istiyen bir hareketle avuçlarını açtı. — Bende, se ninkinden kat kat fazla pratik kabiliyet vardır. Böyleysem, kabahat benim değil.

— Benim de seni tenkidettiğim yok...

— Senin iyiliğin için, Miles!... Hattâ Steve de... Steve'i sevip sevmediğimi...

— Bana öyle geliyor ki, Steve, senin aklına geldiğinden bile fazla pratik kabiliyetler sahibidir. Allahtan daha ne istiyorsun?

— Yok, öyle söyleme, Miles! Steve, bıyıklarına ve ciddî tavırlarına rağmen romantik bir insan... O hususta senden farkı yok. Belki de bütün erkekler sizin gibidir. Orasını bilmiyorum. Ama, Steve, senden daha fazla yumuşak başlı.

— Allahtan... E, şimdi benden ne istiyorsun? Sana itaat etmemi mi?

— İtaat etmeni değil ama, nasihatlerimi dinlemini... Beni dinlememek için elinden gelen gayreti sarfediyorsun. Ne yapalım, bunun için de kavga edecek değiliz, ama... Böyle bir mevzua başladığım için bile müteessifim. 

Miles, hiddetine hükmetmeğe çabaladı. Sözlerinin daha tesirli olması için tane tane konuştu:

— Beni mazur gör, Marion!... Ben, Fay Seton'la alâkadar oluyorum. Ama bu alâkam, onun kadınlığına karşı değildir. Mâhut macerada oynadığı rolü merak ediyorum. Bu iş fevkalâde fikrimi kurcalıyor. Birini bir kulenin tepesinde öldürmüşler. Halbuki o adama hiç kimse yaklaşmamış.

— Evet, Miles! Fakat, yatmadan evvel kapıları, pencereleri kapatmayı unutma! Haydi Allah rahatlık versin.

Marion, sessiz sedasız, kapıya doğru yürüdü.

Miles, arkadan seslendi:

— Marion!

— Ne var?

— Darılmadın değil mi, güzelim?

Kız, neşeli neşeli:

— Yok canım, sana niçin darılacağım, koca sersem! — dedi. — Hattâ üstelik itiraf ederim ki, Fay Seton, bir bakıma benim bile hoşuma gidiyor. Ama derlerse ki, bazı kaatiller varmış, havada yüzerlermiş, cinayeti işledikten sonra da gene balıklama havanın içine dalarlarmış... İşte bende böyle şeylere inanacak göz yok. Öyle kaatil kimse çıksın bakayım karşıma...

— Hayatında böyle bir acayiplikle karşılaşırsan ne yaparsın?

— Vallahi bilmem, öyle bir caniyi karşımda görsem, vücuduna tabanca ile bir delik delmek arzusuna kapılırım. Fakat, gene de sen, Miles, kapıları kapatmayı unutma!... Bahçe kapısını açık bırakıp ormanda gezinmeğe kalkma! Çünkü, bilirim huyundur. Allah rahatlık versin!

Miles, yalnız kalınca, âsi fikirler dimağında uğuldadı durdu. Sonra, devirdiği kitapları mihaniki şekilde topladı, yerlerine koydu.

Acaba kadınlar Fay Seton'dan niçin nefret ediyor? Dün gece, Barbara Morel, onu, Fay'a karşı tedbirli olmaya sevketmemiş miydi? Barbara tarafından oynanan rolün mahiyetini iyi kavrıyamıyordu. Fay, onda Barbara'yı tanımıyor gibi görünüyor. Halbuki aynı soyadını taşıyan bir erkekten bahsediyor. Neydi adı o erkeğin? A, evet, Jim... Jim Morell.

Miles, dönüp pencerenin kenarına oturdu. Evin yirmi metre kadar ötesinden, derin ve karanlık orman, ona doğru soluyor. Delikanlı, bir sıçrayışta dışarı çıktı. Terası geçti. Çayıra vardı. Şimdi bulunduğu mevkiden, zemin katındaki kütüphane odası, yemek odası, salon ve hol görünüyordu. Yukarı kattaki Marion'un odası da görünüyor; bu oda, kütüphanenin üzerinde. Perdeleri çekilmişti; karanlık; lâkin, diğer bir cephesindeki üçüncü pencere açık olacak. Miles, bu pencereyi göremiyorsa da, ağaçlara vuran sarımsı ışığını iyiden iyiye farkediyor. Bundan, hemşiresinin henüz uyumadığını anladı. Elinde lâmba ile, odada bir kaç sefer dolaştığını kestirdi. Odada gidip gelen Marion mu; yoksa, sözleşmişlerdi, Fay Seton yukarı mı çıktı?

Böceklerin vızıltısı, yaprakları hışırtısı gecenin sükûnu içinde duyuluyor. Aym belireceği kısımda gök, yavaş yavaş ağarıyor. Miles, kendine, bir sinirlilik ve halecan geldiğini hissetti. Köprünün tahta ve şairane parmaklığına dayanıp alt yanından geçen suyun şırıltısını dinledi. İhtimal aradan yirmi dakika kadar bir zaman geçmişti ki, kulağına bir motör sesi çalındı. Ana yoldan doğru geliyor. Akabinde, bir otomobil, kendi yollarında görünüp freni gıcırdayaraktan durdu. İki adam yere atladı. Birinci, elektrik lâmbasıyla etrafa baktı. İri yarı, dev vücutlu biriydi. Heybetinden bir vahşi hükümdarına benzetilebilirdi, öksürünce, sesinin perdesi, bir harp nidası gibi aksetti.

İkinci adam, ufak ve toparlak. Devin peşi sıra yürüyüp ona yetişmek istiyor, çarpık bacakları hafif tertip lâdes kemiğini hatırlatıyor.

Miles Hammond, bu gelenleri tanıyarak yüksek sesle:

— Doktor Gedeon Fell ve profesör Rigaud! — dedi.

Gelenler, isimlerini işitince hayretle durdular. Gölgedeki delikanlıyı farkedememişlerdi. Doktor Fell, lâmbasını yukarı kaldırdı. Işık, kendi yüzüne aksetti; Miles, doktorun, katmer katmer üç çeneli bu suratta, aşağı doğru gözlüğün siyah şeridi sarkıyor... Kır saçlar kırpık.

Miles:

— Bu tarafa, doktor Fell! — diye bağırdı. — Köprüye doğru gelin.

Adam, lâmbasile etrafı tarıyor, fakat Miles'i bulamıyor.

— Kimdir oradaki, kimdir oradaki? — diye söylenerek ten ilerledi; tahta köprüye vardı; tahtalar, ağırlığı altında esnediler.

— Bonsuvar, delikanlı, bonsuvar! Sakın korkma ha! Bizim gibi yaşı ilerlemiş profesörler, maceraya kalkıştılar işte. çıkageldik.

Köprünün tahtaları yeniden gıcırdadı. Rigaud da Fell'in yanına sokulmuş, Miles'i görmeğe uğraşıyordu.

Miles:

— Ah, profesör! — dedi. — Size karşı cidden pek mahçu bum. Yarm sabah telefon etmek istiyordum, hattâ dün sabah etmeliydim ama, Londra'daki adresinizi bilmiyordum. Ve...

Profesör:

— Mahçup olmanız için hiç bir sebep yok. — diye cevap verdi. — Bilâkis ben sizden özür dilemeliyim.

— Nedenmiş?

Rigaud, canlı canlı başına sallayarak:

— Dün akşam sizinle ve bayan Morell'le şaka ettim. — dedi. — Fazlaya vardım, değil mi?

— Galiba?

— Bir kütüphaneci aradığınızı söylemeniz üzerine, o kadının İngiltere'de bulunabileceğini aklıma bile getirmemiştim vallahi.

— Fay Seton'dan mı bahsediyorsunuz?

— öyle ya, Fay Seton'dan... Kimden bahsetseydim? Bu sabah, bayan Morell, bana telefon etti; Fay Seton'un İngiltere'de olduğunu ve acentanın onu size göndermesi muhtemel bulunduğunu söyledi. Ben de derhal harekete geçtim. Korktuğumuz başımıza gelmiş. (Otomobili gösterdi.) Bu arabayı görüyor musunuz? Bunu bir dostumdan rica ile aldım.

Kullanmak salâhiyetini haiz değilim ama nizama riayet etmiyerek buraya kadar geldim. İmdi, böyle damdan düşer gibi gece yarısı ziyaretimizin sebebi: Siz azizim, imkân derecesinde bir süratle, bu kadını evinizden uzaklaştırmanın çaresine bakın.

Profesör, bu sözleri, gayet ciddi bir ifade ile söylemişti. Elinde olmaksızın, Miles, tesir altında kaldı.

Bir adım gerileyerek:

— Siz de mi? — dedi.

Rigaud, cinayet âleti olan mahut bastonunu, şiddetle yere vurdu:

— Ne demek istediğinizi anlıyamıyorum.

— Doğrusunu isterseniz, bay profesör, her önüme çıkanın Fay Seton'a karşı bana ihtiyat tavsiye etmesinin sebebini bir türlü kavnyamıyorum.

— Ay, demek ki doğru? Onu sahiden angaje etmişsiniz?

— Elbette doğru... Niçin etmiyecektim ki?

Rigaud, bu suale derhal cevap vermedi. Başını sessizliğe gömülen eve doğru kaldırdı; sonra, gözlerini çayırın öte tarafında gezdirdi.

— Bu malikânede sizden ve bayan Seton'dan başka kim var?

— Hemşirem Marion.

— Hizmetçi, uşak filân yok mu? Dâvetliler yok mu?

— Hayır. Bu akşam üçümüzden başka kimse yok... Fakat bu suallerin mânası ne?... Ben, Bayan Seton'u istediğim kadar angaje etmek ve evimde istediğim kadar alıkoymak hakkım haiz değil miyim?

— Hayır, evlâdım!

Profesör, bir saniye tereddüt etti; sonra, her kelimenin mânasını belirterek şu sözleri ağır ağır söyledi:

— Çünkü, gerek hemşirenizi, gerek kendinizi bir ölüm tehlikesine mâruz bırakıyorsunuz.

— IX —

Ay, yükselmişti. Esrarlı ışığı profesörün yüzünü aydınlatıyordu.

Miles:

— Benimle beraber gelir misiniz? — diye kısaca teklif etti.

Üç erkek eve vardılar. Müteveffa amca Sir Charles Ham mond'un silâh koleksiyonunun bulunduğu holden geçtiler.

Miles, misafirleri salona aldı. Burası, mobilyaları gayet rahat ve güzel olan bir odaydı. Küçük bir lâmba, gece kandili gibi duruyordu. Alevinin kımıltısından duvarlara, müteharrik gölgeler aksediyordu.

Miles, profesöre, kafa tutmak kararını verdiği için sesini dikleştirdi:

— Size şunu söylemek mecburiyetini hissediyorum. Ben, bayan Seton'la uzun uzadıya görüştüm.

Rigaud, kaskatı kesildi:

— Size, meseleyi anlattı mı? — diye sordu.

— Viran Kule mevzuuna dair ne biliyorsa hepsini anlattı: Tahkikatı yapanlar, intihar diye kestirip atmışlar. Çünkü, cürüm âletinin kabzasında, ancak ölünün parmak izleri varmış. Bu nokta doğru mu?

— Doğru.

— Şu da anlaşılıyor: ihtiyar Brooke öldürüldüğü sırada, genç kız, Viran Kule'nin biraz ötesinde, derede yıkanıyormuş. Bu noktanın da böyle olduğu kabul edildi mi?

Profesör, başını eğerek:

— Evet. — diye tasdik etti. — Fakat, öyle tahmin ederim ki, size bahçıvan Jules Fresnac'ın oğlu genç Pierre Fresnac' dan pek bahsetmemiştir.

Miles, âdeta bağırmaya başladı:

— Kuzum, efendim, kuzum! Tamamiyle hususî mahiyetteki meselelerden dolayı, bilhassa yaşadığımız bu serbest terbiye günlerinde bir kadını niçin itham etmeğe kalkmalı velev farzetsek ki, bu Fay Seton ile genç Fresnac arasında bir macera geçmiş imiş, ne çıkar?

Profesör, içini çekti:

— Ah, şu İngilizler! Aman Yarabbi! Ah, şu İngilizler!

Sonra, şapkasını çıkardı; ağır ağır konuşmaya başladı:

— Howard Brooke da tıpkı sizin gibiydi. — dedi. (Ve bu sözü o kadar garip bir ifade ile söyledi ki, Miles'i titretti) — Howard Brooke da benim sözlerimi, tıpkı sizin gibi, çekilmemesi icabeden taraflara çekerdi.

Bir an sustuktan sonra parlamış gibi devam etti:

— Ah, oğlum! Ah, evlâdım! Bir Fransız köylüsü, kendi oğlunun civardaki bir matmazelle flört etmesine fena nazarla bakar mı, dersin? Bilâkis, efendim! Oğlanın bu marifetinden dolayı memnun bile olur. Civarda, Fay Seton'a karşı bir dehşet dalgası uyandıran, o kızın flörtçülüğü filân değildi. Oğlu ile kırıştı diye, bahçıvan Jules Fresnac, bir kadının üzerine, yol üstünde taş atmış. Olur şey mi bu?

— Peki, neymiş? Ne olmuş?

— Bu meseleyi anlamak için ihtiyar Broke'un öldürüldüğü günlerden daha evvele dönmeli. Bahçıvanın oğlu, ailesiyle birlikte, yol üzerindeki bir çiftlikte yaşıyordu. Şu noktada ısrar ediyorum, üçüncü katta bulunan bir tavan arasında oturuyordu.

— Ne çıkar bundan?

— Birkaç gün müddetle, Fresnac ailesi, oğullarının süzgün, perişan bir hale geldiğini farketmişler. Bu bahse dokunmaktan çekinmişler. Zavallının ne olduğunu anlıyamıyorlar, bir buhrana kurban gittiğini tahmin ediyorlarmış. Hiç mesul olmadığı kabahatten dolayı, oğlan, bir ceza görmekten kor kuyormuş. Bu sebeple de boynuna bir beyaz atkı bağlamış, susmuş oturmuş. Merak etmişler, üstüne varmışlar. Babası, zorla o beyaz atkıyı, çocuğun boynundan çekmiş, çıkartmış. O zaman, oğlanın boynunda, diş izleri görmüşler.

Miles:

— Çıldırdınız mı? — dedi. Fakat sesi o kadar değişmişti ki, kendi bile tanıyamadı.

Profesör:

— Hayır. — dedi. — çıldırmadım. Bizim ihtiyar Howard, bu işten tabiî hiç bir şey anlıyamadı. Sikleti ve vücudu olmayan garip ve muallakta yüzen garip bir çehreden kendisine bahsedildiği vakit, o metelik verecek adamlardan değildir. Bu gibi hâdiseleri, bir köylü oğlanla ahlâksız bir kadın arasında ki basit bir macera sayardı. Ancak, bu işte dolayısiyle ve bir İngiliz olmak sıfatiyle fevkalâde öfkelendi. Keza, bir İngiliz olmak sıfatiyle şu karara vardı ki, her hangi bir ahlâksız kadın, parayla satın alınabilir.

Profesör, dazlak kafasını salladı:

— Dünkü konuşmamızda, ben bu meseleyi size bir muamma gibi anlatmıştım. Hakikatten de bir bakıma muammadır. Fay Seton'un mücrim karakterde bir insan olmadığım söylemiştim. Yani, onu, alelâde mücrim olarak kabul etmiyordum. Hâlâ da bu kanaatteyim. Fay Seton, tatlı, hoş bir insandır. Lâkin, onun benliğinde ikinci bir şahsiyet var. Fay Seton, bu ikinci şahsiyeti üzerinde müessir olamıyor, öyle zamanlar oluyor ki, ikinci şeytanî hüviyet, onu sürükleyip götürüyor. Daha doğrusu, onun içinden çıkıp gidiyor. Bu hüviyet, müstakil bir mahiyet alıveriyor. Şayet, Howard Brooke, kendi işittiklerini vaktinde bana haber vermiş olsaydı, onu icabettiği şekilde tenvir edebilirdim. Halbuki o, bu meseleyi gayet başka türlü, maddî olarak düşünmüş. Bastırılması gereken bir rezalet telâkki etmiş. Hoş, ben de gafil avlandım a, hakikati keşfetmeliydim. Çünkü, Fay Seton'un tipi, bu işler için gayet elverişlidir. Saçlar kızıl, vücut oynak, nazarlar dalgın... Halk hikâyelerindeki vampir de işte tam mânasiyle böyledir. Maalesef, ben bu işin künhüne, ancak hakikat burnuma çarptığı zaman vardım. Howard Brooke, öldükten sonra, işi anladım. Köylüler, âdeta küçük bir isyan tertip etmişler, vampiri linç etmeğe kalkışmışlardı.

— Demek sizce, ihtiyar Broke'u öldüren Fay Seton?

— Hayır, tamamiyle o değil. Onun benliği içinde yerleşmiş bulunan ikinci hüviyet. 

— Saçma!... İhtiyarın vücudundaki yarayı ne yapacaksınız?

— Peki, siz de Viran Kuleye kimsenin yaklaşmadığı ve bay Brooke'un yanına sokulmadığı hakikatini ne eyliyeceksiniz?

Miles:

— Aman profesör Rigaud! — diye haykırdı. — Sizin gibi durmuş oturmuş, bilhassa yüksek ilim mertebesine vâsıl olmuş bir zat, nasıl olur da böyle vampir hikâyelerine inanır? Rezalet!

Dr. Fell, pelerini altında kollarını çaprazlamış duruyordu. Gözlerini lâmbanın titreyen ışığına daldırmıştı.

Geniş bir harekette bulunup:

— Baylar! — diye söze başladı.

İki muhatabı, onun, ihtilâfı halledivermesini beklerken, Fell, fikrini değiştirmiş gibi sustu. Düşünceli düşünceli burnunu kaşımakla iktifa etti.

Rigaud, sordu:

— E, neymiş?

Dr. Fell, bastonunu öyle bir savuruş savurdu ki, masanın üstündeki bir heykeli az daha ortasından bölecekti.

— Ben, tabiatin fevkindeki kuvvetlerin mevcudiyetini inkâr edenlerden değilim. Hattâ, onların mevcut bulunduklarına îman dahi ederim.

Miles, haykırdı:

— Nasıl?... Siz de mi vampirlere inanıyorsunuz, yoksa?

Dr. Fell, delikanlıyı şaşırtan bir ciddiyetle:

— Evet. — dedi. — Tabiatın fevkindeki kuvvetlere inanmak prensipim olduktan sonra, vampirlere inanmamam için de ortada bir sebep kalmamıştır.

Dev cüsseli adam, bu vâdide daha fazla bir şey söylemek niyetinde değildi her halde. Profesör Rigaud'nun oracığa, yanı başma bıraktığı mahut bastonu eline aldı. İçinden meçi çıkarıp yakından muayene etti. Derken dikkati, kılıfa, kılıfın içine takıldı. Gözünü uydurup bastonun içine dikkatle baktı.

— Acaba bir pertavsızınız var mı? — diye sordu:

Miles, cevap verdi:

— Evin içinde vardır ama, bu kargaşalıkta nerededir bilmem. Arayıp bulayım mı?

Dr. Fell:

— Bulsanız da büyük bir faydası olacağını sanmam. — dedi. — Ancak insanlar, bazı mevcutları pertavsızla muayene ettikleri takdirde, daha ehemmiyetli, daha ciddi bir iş yaptıkları hissini verirler, o kadar. Hâh hâ... İşittiğime nazaran, kınm içinde kan lekeleri varmış.

Profesör:

— Evet. — dedi. — Dün, o lekeleri, bayan Morell ile bay Hammond'a göstermiştim. Size de bu sabah söyledim. Bundan ne netice çıkartacaksınız?

Kabarık, kır saçlarını sallıyarak Dr. Fell:

— Hiç. — dedi. — Bu, sadece, işaret edilmesi icabeden bir noktadır.

Ceplerini araştırıp bir kâğıt çıkardı. Miles, bu kâğıdı derhal tanıdı.

— Rigaud, bu sabah, bana, bu raporu getirdi. Büyük bir alâka ile okudum. «Hah Allahım! — dedim. — îşte tam bizim kulübü coşturacak bir cinayet!»... Peki ama, bu Barbara Morell kim? — diye gözlerini Miles'e çevirdi. — Ve, acaba bu Barbara Morell, bizim cinayet kulübünün toplantısını niçin sekteye uğrattı?

Rigaud, ellerini uğuşturarak:

— A, evet, bu mevzu beni de ilgilendirir. — dedi. — Barbara Morel kimdir?

Miles, itiraz etti:

— Bana böyle bakmayınız! Ben de sizden fazla bir şey bilmiyorum.

— Peki, onu evine siz götürmediniz mi?

— Evine götürmedim, metroya kadar götürdüm.

— Bu mevzuu kendisiyle münakaşa etmediniz mi?

— Hayır... Yani...

Profesör, delikanlıya şüpheli bir nazarla baktı.

Bir müddet sonra:

— Bu küçük bayan Morell'i hikâyeme karşı çok alâkadar gördüm. Kendisini göz hapsinden aslâ ayırmadım. Pay Se ton'u tanıyormuş gibi geliyor bana... Ona karşı büyük bir tecessüsü var.

Miles:

— Aldanıyorsunuz. — dedi. — Bayan Seton, Barbara Morell'le hiç karşılaşmadığını iddia etti. Hattâ onun ismini bile işitmemiş.

— Size öyle mi söyledi?

— Evet.

— Ne zaman?

— Bu akşam, kütüphanede... Suali bizzat ben sordum.

Profesör, merakla delikanlıya bakarak:

— Demek ki, siz, Pay Seton'un kurbanları arasında, onu istintaka cüret eden yegâne şahıssınız?

— Evvelâ, niçin kurbanları arasında bulunayım? Sonra da: Kendisini istintaka kalkan ben değilim, hâdiseyi bana o anlatmaya başladı.

Dr. Fell:

— Kuzum Hammond! — dedi. — Şayet, bana, bu kızın, sana neler anlattığını tekrarlıyacak olursan pek memnun olacağım. Bu iyiliğinizi de unutmıyacağım. Lâkin, anlattıklarını mümkün olduğu kadar onun ifadeleri ile, onun tabirleriyle tekrarlamaksın.

Miles, vaktin hayli gecikmiş olması icabettiğini düşündü. Marion, şüphesiz, kütüphanenin üstündeki odasında uyuyordu. Fay da, zemin katındaki odada uyuyordu.

Boğazı kurumuştu. Canı da konuşmak istemiyordu. Buna rağmen, delikanlı, doktorun ricasını reddedemedi.

Ancak bir seferinde, Dr. Fell, onun sözünü kesti:

— Jim Morell mi? — diye hay kırıp profesörü yerinden sıçrattı. — Harry Brooke, Jim Morell'in pek yakm dostuydu, bilirim. Her hafta mektuplaşırlardı. Siz de Jim Morell'i tanıyor musunuz, profesör?

Rigaud, başını salladı:

— Hayır, bu ismi hiç işitmemiştim.

— Demek, Harry Brooke, arkadaşından, sizin yanınızda hiç bahsetmemişti?

— Hiç bahsetmemişti.

— Evet, raporunuzda Jim Morell'in ismi geçmiyor. — diye Fell, elindeki kâğıdı salladı. — Halbuki, Harry Brooke, şey günü... Şey günü Jim Morell'e mektup yazmış... Her ne halse, bu noktayı bırakalım. (Miles'a hitabetti.) Devam edin.

Miles, Dr. Fell'in gözlerinden, şimşek gibi, bir intikalin parladığmı farketmişti. Korkunç hakikat, ona, sanki şu anda ayan olmuştu. Fay Seton'dan duyduklarını anlattığı sırada, bir kaç sefer daha, doktorun ablak yüzünde aynı ifadenin yanıp söndüğünü gördü.

Yorulmuş beyinle düşündü:

«— Nasıl oluyor da, nasıl oluyor da realist zihniyetini bu kadar iyi bildiğim Dr. Fell gibi bir insan, Brooke cinayetini tabiat üstü bir sebeple izah edebiliyor?»

İşte bu nokta, delikanlıya inanılmaz gibi geliyor. Herhalde, Fell, kır renkli yelesini sallıyaraktan neredeyse ak törvari bir kahkaha fırlatacak, etrafı bürüyen bu şeametli havayı dağıtıverecek, her şeyi realist olarak izah edecek.

Halbuki böyle olmadı.

Miles, sözünü bitirdiği zaman, Dr. Fell:

— Hikâye bu kadar mı? — diye sordu.

— Evet, bu kadar.

— Pekâlâ... Şimdi de, azizim Rigaud, size de son derece ehemmiyetli olan bir sual soracağım. Bu raporu yazdığınız zaman, muhakkak ki, bütün tâbirlerinizi düşüne tarta kullandınız?

— Bunu sormanız bile abes?

Profesör, biraz gocunarak başını kaldırmıştı.

— Başka şekilde izah etmek istediğiniz hiç bir teferruat yok mu?

— Sizi temin ederim ki yok. Niçin olsundu ki?

— Anlatayım: (Fell iknâ edici bir sesle devam etti.) El yazısının iki, üç satırını okuyayım.

Baş parmağım tükürükledi. Gözlüğünü düzeltti. Sahifeleri usul usul karıştırdı.

— İşte! — dedi.

«Bay Brooke, Kulenin üstünde, sırtı, bize dönük olarak; ayakta duruyordu...»

Miles, Fell'in okuyuşunu kesti:

— Affedersiniz ama, profesör, dün akşam da, vakayı bize anlatırken gözümüzün önünde öyle bir tablo çizdi. Raporuna baka baka izahat vermediğine göre, demek ki...

Rigaud:

— Tabiî. — dedi. — Nasıl olur da başka türlü bir tablo çizebilirdim. Dün akşam size bütün anlattıklarım, raporumda mevcuttur. Rica ederim, devam edin, Dr. Fell!

«... Kulenin üstü, bir korkulukla çevrilmişti. Korkuluk., göğüs hizasmdaydı. Buranın taşları üzerine, bir takım ziyaretçiler, türlü türlü yazılar yazmışlardı. Brooke, bastonunu, arkasına dayamıştı. Sarı bastonun ucu iki yanından gözüküyordu. Siyah çantası da kâğıtlarla doluydu.»

Dr. Fell, raporu katladıktan sonra sordu:

— Bütün bunlar doğru mu?

— Aynen hakikat.

— Bir noktayı tavzih etmenizi istiyebilir miyim? Siz, diyorsunuz ki, polisler, cürümden sonra, bastonun meç ve kire kısmım bir mütehassısa muayene ettirmek için alıp götürdüler. Meçi, kına soktular mı?

— Hayır, efendim.

Miles, sabırsızlıkla titriyordu:

— Çok rica ederim. — dedi. — Bu teferruata nihayet veriniz. öbür hikâyeye inanıyor musunuz, inanmıyor musunuz,, asıl onu söyleyiniz.

Dr. Fell, kurnaz kumaz sordu:

— Hangi hikâyeye?

—Vampir hikâyesine.

Fell, tatlı bir eda ile:

— Hayır, inanmıyorum. — dedi. — İnanmadığımı buradan gitmeden evvel söylemem doğru olur. Buraya böyle yel yeperek yelken kürek gelişimin başlıca sebebi, emin olun ki, dostum Rigaud'nun, kütüphanenize karşı gösterdiği alâkadan dolayıdır. Sizinle irtibat peyda etmek istemiş olacak. Lâkin, ayrılmadan evvel...

Miles, hararetle İsrar etti:

— Yok, hayır hayır! Bu gece sizi katiyen bırakmam.

— Gitmemiz lâzım.

Delikanlı, ısrar etti:

— Niçin, efendim, niçin burada yatmıyorsunuz? Size, geceyi geçirebileceğiniz iki oda temin edebiliriz. Yarın sabah, iyice dinlendikten ve zihnim açıldıktan sonra, sizinle behemehal konuşmak istiyorum. Hemşirem Marion'un, fikirlerinizi öğrenir öğrenmez ne düşüneceğini merak ediyorum.

— Ay, hemşireniz de hikâyeyi biliyor mu?

— Evet, aşağı yukarı... Bu akşam kendisine ne sordum biliyor musunuz? Eğer tabiat üstü bir mahlûkla burun buruna gelirse, ne yapacağını sordum. Halbuki, o zaman, sizin vampirden bahsinizi duymamıştım.

Dr. Fell, gülümsedi:

— Eh, hemşireniz ne dedi, bakalım?

Miles, gülmeğe başladı:

— Bizim Marion dedi ki, vampirle karşılaşırsa bir kurşunda deliverirmiş vampiri... Hemşirem, hortlaklara, vampirlere filân hiç inanmaz. Başka kadınların ona anlattığı hikâyelere güler, omuz silker, geçer. Bence, hayatta yegâne mantıklı olduğu taraf budur.

Miles, sonra Rigaud'ya dönüp onun önünde iğildi:

— Mâruz kaldığımız tehlikeden dolayı bizi ikâz etmek için bu kadar uzun bir yolu göze aldınız. Bunun bir saiki kütüphanemi görmek dahi olsa, zahmetiniz için gene size teşekkür ederim. Ama, ben eski noktayı nazarımdan ayrılmıyaca ğım. Bence, bayan Seton, hayatta kâfi derecede zaten eziyet görmüş.

Üç erkek bir şey söylemeksizin birbirlerine baktılar. Dona kaldılar, hiç bir hareket yapamadılar. Profesörün vücudu, katılıverdi. Doktor Fell'in elinden meç düştü. Burnundan gözlüğü kaydı.

Evin içinde bir silâh atılmıştı, gecenin sükûnu bozulmuştu.

Soğukkanlılığına ilk kavuşan profesör oldu.

— Şu enteresan nazariyeye devam ediniz, delikanlı! — dedi. — Diyordunuz ki...

Fakat sesi, gayriihtiyari titremeğe başladı.

Doktor Fell'e döndü:

— Aziz dostum, — dedi — zannederim bu sefer kanaat: getirmişsinizdir.

Dr. Fell:

— Yok, niçin? — dedi.

— Bir hâdise vukua geldiği zaman, o hâdise vukua gelmedi diye iddia etmek kadar mânâsız bir şey yoktur. (Mi les'a döndü.) Hemşirenizin tabancası var mı?

Delikanlı, ayağa kalktı; odadan dışarı fırlamak arzusuna rağmen kendine güçlükle hükmediyordu. Sâkinmiş intibaını veren adımlarla dışarı çıktı; lâkin karanlık sofayı bulur bulmaz koşmaya başladı. Yukarı kata çıkan merdivenin ilk basamaklarından itibaren heyecanlı bir sesle haykırdı:

— Marion! Marion!... Ne var?... Ne oluyor?

Fakat cevap alamadı.

Marion, koridorun sonundaki odayı işgal ediyordu. Miles, radyatörün üzerindeki küçük gaz lâmbasını almak üzere bir an durdu. Fitili açtığı sırada ellerinin titrediğini farket ti; elleri o derece titriyordu ki, fitili açamadı. Yatak odasının kapısını hızla itip içeri girdi.

Marion, sırtında solgun mavi bir ipek pijama, yatağında oturuyordu. Gövdesi, ileriye doğru iğilmiş, başı da şimale bakan pencerelerden birine çevrilmişti. Perde çekilmediğinden ay ışığı içeriye doluyordu. Odada başka hiç kimse yoktu.

— İhtiyatla ilerledi. Gözlerinin önünde gayet garip bir manzara belirdi. Yatak karmakarışık; çarşaflar buruşmuş; hemşiresinin çehresi ise büsbütün perişan... Bet beniz kül gibi... Bakışlar camlaşmış ve sabit... Alnı terle nemli... Takallüs etmiş dudaklarile ağız, yan açık; güya bir dehşet feryadı, hançerede donakalmış... Sağ elinde bir tabanca tutuyor.

Miles, pencereye bakınca, camlardan birinin delinmiş olduğunu gördü.

Dehşetle olduğu yerde dona kaldı.

Arkasında bir ses:

— Müsaade edin bakalım!

Bu, profesör Antoin Rigaud idi. O da sapsarı, fakat vaziyete hâkim... Onun da elinde bir lâmba.

Müsaade edin bakalım. — diye tekrarladı. — Benim azıcık hekimliğim vardır.

Kedi yürüyüşü gibi sâkin adımlarla karyolanın etrafını döndü; kızın, kaskatı elini avuçları içine aldı. Sonra, nabzını tuttu. Ve, kulağını, göğsünün soluna, kalıb nahiyesine dayadı.

Doğrulduğu vakit, çehresinde fevkalâde ve pek samimî bir yeis ifadesi okunuyordu.

— Havsalam almıyor! — diye haykırdı. — Acaba şok neticesi mi?

— Yoksa kardeşim... Kız kardeşim... — diye kekeliyen Miles, bacaklarının kesildiğini, bayılma raddelerine geldiğini hissetti.

Profesör:

— Tıbbî noktai nazardan, büyük bir heyecanın insanı ölüme sürüklemesi mümkündür. — dedi. — Bayan Ham mond'un nasıl sapsarı kesildiğine, vücudunu nasıl ter kapladığına, adalelerinin nasıl kendini koyuverdiğine dikkat edin de görün.

Fakat, Miles, dinlemiyordu bile. Kardeşini ne kadar derin bir muhabbetle sevdiğini ve onu dünyada kendine en yakın insan saydığını şimdi ilk defa olarak anlıyordu.

Rigaud, devamla:

— Kardeşiniz öldü, demiyorum. — diye genç adamı teselliye koyuldu. — Ancak nabzının attığı farkedilmiyor. Belki hâlâ dirilmek ümidi vardır. Civarda, en yakm hekim nerededir?

— Altı fersah ötede...

— Haber verebilir miyiz?... Telefon var mı?

— Telefon var. Fakat şimdilik ne yapalım?

Profesör, elini alnında gezdirdi.

— Şimdilik kalbi kuvvetlendirmen ve daha da yapacak şeyler var... Buralarda Strychnine bulunur mu?

— Ne münasebet? Bulunmaz.

— Fakat tuz vardır elbet, âdi mutfak tuzu... Bir de enjeksiyon âleti...

— Galiba. Marion'da vardı.

Miles, kornoda yaklaştı, üst çekmeyi açtı. Aramağa başladı. Bitmek tükenmek bilmiyen dakikalar geçmiş gibiydi. Halbuki bu dakikalar ne kadar kıymetli. Nasıl yerine konulamaz dakikalar. Hakikatte ise, aradığınız bulmak için ancak otuz saniye sarfetmişti.

Profesör:

— Aşağı inin de şırıngayı kaynatın. — dedi. — Sonra, bana sıcak su ile tuz getirin. Ama rica ederim çabuk.

Miles, kapıya doğru koşarken Dr. Fell'e çarptı. Ah, bu adam ne demeğe tıp doktoru değil de doktor ismini taşır? İki misafirini, hemşiresinin baş ucunda bırakarak merdivenden aşağı inerken, profesörün, Fell'e şöyle konuştuğunu işitti:

«— Gördünüz ya?»

«Gördüm.»

«— Bayan Hammond'un, pencerede neyle karşılaştığım tahmin ediyorsunuz?»

Sesler karşılaşıyordu. Miles, cevabı duyamadı. Zemin katındaki odaları yalnız mehtap aydınlatıyor.

Miles, hekime telefon edebilmek için cep lâmbasını kullandı. Buralarda, doktor Gravice isimli birinin bulunduğunu biliyordu ama, ona, amcasının zamanında hiç rastlamamıştı. Telin öte vanmda. doktor, kendisine süratle sualler sordu: delikanlı da heyecanına rağmen mümkün olan cevapları vermeğe çabaladı.

Derken, telefon başından ayrılıp, mutfaktaki lâmbayı yaktı, iki küçük tencereye su doldurup gaz ocaklarının üzerine koydu. Bunlardan birinin içine şırıngayı attı. Suların kaynamasını bekledi.

Saat ikiye yirmi var.

Aradan iki dakika geçmişti. Su, bir türlü kaynıyamıyordu.

Miles, zihninden, rahatsız edici fikirleri uzaklaştırmaya uğraştı. Fay Seton'un kendine yakın bir noktada bulunduğunu biliyor; ancak, büsbütün heyecana kapılmamak için, onun hayalini dimağında canlandırmamaya uğraşıyor. Mamafih, tuz aradığı sırada, genç kızı, mutlağın orta yerinde gördü; balmumu gibi sapsarı ve incecik parmaklarını, bir masanın üzerine hafifçe dayamıştı.

Kapı açık duruyor. Miles, onun geldiğini işitmemişti. Lâkin, Fay'ın mutfağa girdiğini farketmese bile, ona bakmasa, onu görmese bile, onun mevcudiyetini hissedebilirdi.

Şaşkın hareketler yapıp yeniyle tencerelerden birine çarptı; tencereyi gaz ocağından az daha devirecekti.

Fay, mavi gözleriyle nasıl da derinden derine bakıyor. Buna rağmen, konuştuğu zaman, sesinde bir fevkalâdelik hissedilmedi.

— Ne oldu? — diye tatlı tatlı sordu.

Miles, cevabım hemen vermedi. Suyun sathında hâsıl olmaya başlayan habbeciklere dalmış görünüyordu.

— Hemşirem ölmek üzere — diye nihayet mırıldandı. — ihtimal şu anda ölmüştür bile.

— Biliyordum.

— Nasıl?.. Biliyor muydunuz?

— Evet. Tabanca sesini işittiğim zaman uyku ile uyanık arasındaydım. Derhal giyindim ve koştum.

Uzun bir yoldan acele ile gelmiş gibi nefes nefese idi. Söze müşkülâtla devam ettim:

— Affedersiniz... Evvelce farketmediğim bir şeyi, yeni keşfettim.

— Nedir o?.

— Size şimdi söyliyemem... Siz anlatın, rica ederim; Bayan Hammond'un odasında ne oldu?

— Galiba, Marion, pencereden bir şeyin yahut da birinin belirdiğini görmüş. Dehşete kapılarak ateş etmiş.

— Neymiş? Kimmiş o gördüğü? Hırsız mı?

— Bizim Marion'u böyle ölesine korkutmak için hırsız kâfi değildir. Kardeşim, son derece sinirsiz bir insandır. Üstelik de...

— Rica ederim, devam ediniz.

— Odasının pencereleri zeminden hiç değilse on beş kadem yüksek. Bir insanın, evin dışından o pencereye kadar yükselmesine imkân yoktur. O duvara bir hırsız kat'iyen tırmanamaz.

Su, kaynıyordu. Miles, tuzu buldu. Diğer kabın içine miktarı kâfi attı. Ocağı söndürüyordu ki, Pay Seton haykırdı:

— Teklif etmekte geciktiğim için beni affediniz. Size yardım edebilir miyim?

— Hayır. Sadece yolumdan çekiliniz.

Miles, şu anda, ancak, titreyen ellerinden tencereleri kay dırmaksızm yukarıya götürüp götüremiyeceğini düşünüyordu.

Genç kız hafif bir sesle sordu:

— Profesör Rigaud burada mı?

— Evet... Kuzum bırakın da geçeyim.

— Dün gece size söylediklerime inandınız mı? — diye, kız, büyük bir endişe içinde sordu. — Kuzum inandınız mı?

Delikanlı:

— Evet, evet, evet! — diye haykırdı. — Bana yol vermi yecek misiniz?... Kardeşim...

Kaynar su, eğilen tencerenin kenarından sızıyordu. Fay Seton, mücadeleci bir tavırla başmı kaldırdı. Bu halinde hiç bir tezellül yoktu.

— Bu vaziyet devam edemez. — dedi.

Miles, ona bakmadı. Böyle bir anda bulunmasına rağmen, bu kızı, kollarının arasında sıkmak arzusuna mukavemet edemiyeceğinden korkuyordu. Şimdi bir askerî mezarlıkta kemikleri çürüyen genç Harry Brooke da, vaktiyle, şüphesiz, onun bu haline düşmüştü.

Geriye doğru bakmaksızın mutfaktan çıktı, iki tencereyi ihtiyatla merdivenden çıkardı. Marion'un oda kapısı aralıktı. O anda dışarı çıkmak üzere bulunan profesöre çarpmamak için ihtiyatlı davrandı.

Profesör:

— Ben de aşağıda ne yaptığınızı anlamak için bakmaya geliyordum. — dedi.

Rigaud'nun yüzündeki ifade Miles'i korkuttu.

— Sakın kardeşim?... — tekrar hemşiresine dair endişesini izhar etti.

— Hayır, yüreğiniz rahatlasın. Bir reaksiyon elde etmeğe uğraştım. Nefes alıyor ve nabız düzeldi. Ancak bu iyiliğin devam edip etmiyeceğinden emin değilim... Doktora telefon ettiniz mi?

— Evet, yolda...

— Pekâlâ! Şu tencereleri bana veriniz. Hayır, hayır, siz girmeyiniz içeriye. Göreceğiniz manzaradan heyecana düşersiniz. Sizin heyecana düşmenizin de faydası yok, zararı var.

Getirdiklerini elinden aldıktan sonra kapıyı Miles'in yüzüne kapattı.

Sofada, pencerenin önünde bir gölge dolaşıyor. Bu, piposunu içip duran Dr. Fell.

Mukaddemesiz:

— Bu adam hoşuma gidiyor. — dedi.

— Profesör Rigaud'dan mı bahsediyorsunuz?

— Evet. Cesareti olan bir insan.

— Ben de sizinle ayni fikirdeyim. Bize ettiği yardımdan dolayı kendisine çok minnettarım.

— Pratik adamdır. Fevkalâde pratik adamdır. Maalesef, pratiklik sizde de, bende de yok. Ama onunki ikimize de yetişir.

Miles, dedi ki:

— Lâkin, profesör, vampirlere inanıyor.

— Öyle bir çarpıklığı var. Ama bu kadarını kendisine bağışlamalı.

— Kuzum, bu cereyan eden son hâdise hakkında sizin fikriniz nedir?

Dr. Fell, başmı iki yana sallıyarak kararsızlıkla:

— Azizim Hammond, şu anda sizi tenvir edebilecek vaziyette değilim. — dedi. — Hemşirenizin başına gelen hâdise, benim bütün nazariyelerimi altüst etti. Halbuki, Howard Brooke cinayetini kendi kendime izah edebiliyordum.

— Yok canım... Ben de bunu tahmin etmiştim zaten. Demek ki doğru tahmin etmiştim. Fay Seton'un anlattıklarını ben, size naklederken, bir hakikati keşfettiğinizi gözlerinizde okumuştum. Çehrenizin ifadesi değişmişti. Bir dehşete kapıldığınızı anladım.

Dr. Fell, tasdik etti:

— Hakikaten öyle... Lâkin tabiat üstü bir hâdisenin olabileceğini bir an bile aklıma getirmemiştim. Ancak sebebi bulur gibi oldum.

— Cürüm sebebini mi?

— Onu kasdetmiyorum... Birine, hâdiselerin şevkiyle cürüm işletecek sebebi... Bu sebep, havsalaya sığmayacak kadar şeytanidir. (Piposunu çekti ve dumanı savurdu. Sonra devam etti.) Acaba, Fay Seton'la azıcık konuşmamız mümkün mü?

— XI —

Miles:

— Tabiî. — diye cevap verdi. — Zannederim aşağıdadır.

— Aşağıda mı?

— Evet. Yatak odası alt katta. Evin en iyi odalarından biridir. Tamir gördü, yağlı boyası henüz kurudu. Bayan Seton kalktı, biliyorum. Tabanca sesini de işitmiş.

— Ya. övle mi?

— Hattâ, Marion'un odasına gitmiş. Onu, öyle perişan görmüş ki, kendisi...

Dr. Fell, cümleyi tamamladı:

— ... Kendisi pek perişan değil.

Miles, cevap verdi:

— Şeytan Seton hakkında, profesör Rigaud, herhalde bu fikri yürütürdü. Fakat, biz, o saçma hikâyelere avdet et miyelim. Hattâ, Marion'un penceresine dışarıdan tırmanmak imkânsızlığı karşısında dahi...

Fell, muhatabının sözünü kesti:

— Azizim, hiç kimsenin böyle bir tırmanışa teşebbüs dahi etmediği meydanda. — dedi. — Baksanıza...

Miles'i sofa penceresinden dışarı bakmağa davet etti. Evin dışı, mehtap altında görünüyordu. Sofanın penceresi de, Marion'un pencereleri ile ayni cephe üzerinde...

Dr. Fell, bu kısımda, bellenmiş uzun bir tarhı gösterdi. Buranın toprağı bellendikten sonra da öyle bir itina ile ta raklanmıştı ki, bir kedi bile burada yürümüş olsaydı, ayaklarının izi gene kalırdı. Halbuki, bütün bu toprak satıh üzerinde hiç iz yoktu.

Miles:

— Hakkınız var. — dedi. — Profesör, tezini kuvvetlendirmek için bu delillerden istifade edecek. Lâkin Marion'un ateş ettiğini kabul edersek, niçin odanm dışındaki bir hedefe ateş ettiğini kabul edelim de içindeki bir hedefe ateş ettiğini kabul etmiyelim? Bir de mevzuu, o cihetinden mütalâa etmeli.

— Ben de sizin fikrinizdeyim, Hammond! Ayni noktalara saplandığımızdan dolayı pek memnunum. Ancak, muammayı halledecek nokta bu değil. Hemşirenizi bir şeyin, yahut bir şahsın korkuttuğu, fevkalâde korkuttuğu anlaşılıyor. Korkusu o dereceyi bulmuş ki, profesör müdahale etmesey miş, şu saatte ölmüş bulunacakmış. Halbuki, bayan Hammon dun sinirlerinin çok kuvvetli olduğunu söytliyen kendinizdi niz, değil mi?

— Evet. Ben, kardeşimin, tabiat fevkinde bir mevzua inandığına hiç rastlamadım. Ve bundan dolayı da heyecana düşebileceğine hiç ihtimal vermem.

— Demek, bu noktada eminsiniz?

— Aklıma gelen bir hâtırayı, bu münasebetle size tek rarlıyayım: Ben, hastahanede iken, Marion'la nişanlısı Steve, beni mümkün mertebe sık ziyaret ederler, oyalanmam için bana türlü hikâyeler anlatırlardı. Steve'in bir arkadaşı tarafından keşfedilen bir perili ev hikâyesini de anlattılar. Bir dost kafilesiyle birlikte, bizim iki nişanlı da oraya gidip peri dedikodusunun mahiyetini keşfetmeğe çabalamışlar.

— Peki, netice ne olmuş?

— Her halde pek inkisara, müşevveş ve izahı güç hâdiseler cereyan etmiş. Bu gibi itikatlarla alâkası olmıyan Steve o gece sarsılmış. Halbuki bizim Marion, tekmil »olup bitenleri eğlence mevzuu yapmış. Kahkahalar arasında, gözlerinden yaşlar akarak nasıl kaçmaya mecbur olduklarını anlatıyordu. Kaçacak kadar tâciz edilmişler, fakat gene inanmamış.

Dr. Fell:

— Kuvvetli bir karakter. — dedi. — Lâkin işte son hâdisede, hemşireniz, sırf bir asabi darbe neticesinde kendini kaybetti, ölüm derecesine geldi. Maddî şekilde zora geldiğine dair üzerinde hiç bir alâmet yok.

— Her halde siz de bana, vampirlere inandığınızı iddia edecek değilsiniz, Dr. Felıl?

— Cevap veremiyeceğim. Şu dakikada fikrimi söylemek abes olur. İhtimal, hemşirenizi bu hale sokan hâdise, kafiyen fevkattabiî değildir. İhtimal, müessif bir şakaya kurban gitmiştir. Artık oralarını bilmiyorum. Acaba, bayan Ham mond'un hayatta çok korktuğu bir mevzu var mıydı?

— Kendisini bombardımanlar çok korkuturdu. Fakat, galiba herkesi de korkutuyordu.

— Canım, o mevzu başka... Meselâ bir hırsız görmesiyle böyle bir âkıbete uğraması mümkün mü?

— İşte o imkânsız.

— Buna rağmen yatağında doğrulup oturmuş. Güya ki... Ha, şey... Tabanca onun muydu? 

— Evet, tabiî...

— Yatağının baş ucundaki çekmede mi saklardı tabancayı?

— Öyle olacak. Nerede sakladığını iyi bilemem.

Dr. Fell, düşünceli düşünceli başını salladı; sonra, arkadaşına, kendisini, Fay Seton'un yanma götürmesini rica etti. Fakat, iki erkek merdivene adımlarını atmışlardı ki, dudakları aralanmış, solgun bir yüz, karanlıklar içinden beliriver di. Bu, genç kızdı. Düz, gri elbisesi içinde vücudunun şeklini bile iyice tâyin etmek mümkün değildi.

Miles:

— Bayan Seton! — dedi. — Size eski dostum Dr. Gedeon Fell'i tanıtayım.

Fay Seton, solgun elini Fell'e uzattı.

— Sizden bahsedildiğini evvelce de işitmiştim. — dedi. Cinayetlerin sırrını keşfetmek hususunda üstad olduğunuzu biliyorum.

Dr. Fell, mahcup, cevap verdi:

— Ya, öyle mi? Şöhretimin size kadar gelmesi beni memnun etti.

Fay, Miles'a dönerek mırıldandı:

— Size karşı demin o derece yürekler acısı bir vaziyette göründüğüm için pek müteessirim. Ancak, perişandım. Zavallı hemşireniz Marion'dan dolayı azabımı dahi bildireme dim. Acaba bir hizmette bulunabilir miyim? Bir faydam dokunabilir mi?

Hastanın odasına doğru bir adım atmıştı; Miiles onu durdurdu:

— Girmeseniz daha iyi edersiniz. Profesör Rigaud, hastanın başı ucunda oturuyor, hekimin gelmesini bekliyor. Kimsenin içeri girmemesini istiyor.

— Hemşireniz nasıl?

Dr. Fell, cevap verdi:

— Henüz kendine gelmedi. Onun için size bazı sualler soracağım bayan Seton. Evvelâ, yüreğinizi ferahlatmak için şunu haber vereyim, bayan Hammond, bu isin içinden ve salim kurtulacak olursa, hâdiseyi polise dahi haber vermiyeceğiz.

Fay, memnun bir tebessümle:

— Öyle mi? — diye şaştı.

Onun bu cevabı, iki erkeğin dikkatine çarptı.

— Hayret mi ettiniz? Acaba, resmî tahkikat mı açtır saydım.

— Ben böyle bir fikir izhar ettim mi? Resmî tahkikat hakikaten lüzumsuz. Siz, bana ne sahada sualler soracaksınız?

— O cihetten de yüreğiniz ferah olsun. Biz, bir kaç noktayı aydınlatmak istiyoruz. Alelâde formalite meselesi. Kabul edersiniz ki, siz, burada, bayan Hammond'u bayılmadan evvel son gören şahıssınız.

— Öyle, efendim.

— Dostum Hammond, bu akşam kendisiyle bütün konuştuklarınızı bana anlattı. Neler konuştuğunuzu kendiniz de hatırlarsınız diye tahmin ederim.

— Tabu.

— Yanılmıyorsam, saat on bir buçuğa doğru, bayan Hammond, kütüphaneye giderek sizin başbaşa muhaverenizi inkıtaa uğrattı. Siz ona bir hediye vermişsiniz, o da size ayni şekilde mukabele etmek istemiş. Kendi odasında beklemenizi söylemiş. Yanınıza gelecekmiş. Fakat daha evvel kardeşiyle konuşmuş. Bu noktalar doğru mu?

— Doğru, efendim.

— Siz de onun odasına gittiniz mi?

— Evet, efendim.

— Hemen mi?

— Doğrusunu isterseniz hayır, hemen değil. Marion'la ağabeysinin konuşmaları bir müddet sürer diye düşündüğüm, için, evvelâ kendi odama gidip elbiselerimi çıkardım. Robdöşambrımı ve terliklerimi giydim. Ondan sonra, yukarı kata çıktım.

— Ne kadar zaman sonra?

— On dakika yahut bir çeyrek sonra. Marion'u odasında buldum.

— Bunun üzerine?

Ayın solgun ışığı, genç kızın boyalı dudaklarım âdeta siyah renkte gösteriyordu. Birkaç saniye tereddüt etti. Fell'in sorduğu suallere, en muvafık cevapları vermek için düşündüğü belliydi.

— Marion'a, bir küçük şişe Fransız lâvantası hediye ettim. — dedi. — Molyneuz Numero 5...

— Ya?... Yatağınızın baş ucundaki küçük, yaldızlı şişe olacak, öyle değil mi?

Fay Seton, gene endişe uyandırıcı bir şekilde güldü:

— İhtimal... Evet, Marion'un bu şişeyi komodun üzerine lâmbanın yanma koyduğunu hatırlar gibiyim. Kendi de karyolanın yanında, bir iskemlenin üzerinde oturuyordu.

— Peki, sonra ne oldu?

— Bu lâvanta pek ehemmiyetsiz bir şeydi. Lâkin Marion'un pek hoşuna gitti. O da, bana buna karşılık muhteşem bir çikolata kutusu hediye etti. Kutu şimdi aşağıda, benim odamdadır.

— Devam edin, rica ederim.

— Doğrusunu isterseniz... Size ne söylenmesi icabettiğini bile bilmiyorum. Biraz çene çaldık. Kendimde asabiyet hissediyordum. İçim rahat değildi. Odada gidip gelmeğe başladım.

Bunun üzerine, Miles bahçeden gördüğü gölgeyi hatırladı. Hemşiresinin odasında perdelere akseden gölge, demek ki, Fay Seton'un gölgesiymiş.

— ... Marion, benim heyecanımın sebebini öğrenmek istedi. Fakat ben, ona, bunu söyleyemedim. O ise, bana, kardeşinden, nişanlısından, tasavvurlarından bahsetti. Ben fazla bir şey anlatamadım. Yatağının başı ucundaki muhtelif şeylere baktığımı hatırlıyorum. Lâmbaya, lâvanta şişesine ve nihayet her neyse... Gece yansına doğru, Marion, yatma zamanı geldiğini söyledi. Ben de odama indim. Yatağıma girdim... İşte bildireceğim şeyler bundan ibaret.

— Bayan Hammond, düşünceli ve endişeli miydi?

— Kat'iyen.

Dr. Fell, sönen piposunu cebine sokup kollarını göğsüne çaprazladı. Kodirorun alaca karanlığı içinde, mehtap genç kızın yüzüne aksediyordu. Dr. Bu soluk yüze baktı, baktı. Nihayet, şu suali de sordu:

— Bayan Hammond'un korku neticesinde ölme raddelerine geldiğini biliyor musunuz?

— Evet, müthiş bir şey. Ona nasıl bir hâdisenin böyle bir darbe teşkil edeceğini tahmin edebilir misiniz?

— Hayır, maalesef bilemem.

— Bay Howard Brooke'un, bundan altı sene evvel Viran Kule'de nasıl öldürüldüğünü bilmediğiniz gibi?

Dr. Fell, kızın bu darbeden kendine gelmesine fırsat vermeksizin devam etti:

— Bazı insanlarda çok garip fikirler vardır, bayan Seton! Bunlar, meselâ, yakınlarında bulunan birine, şifahen itiraf edemiyecekleri his ve mütalâalarını, uzaktaki birine yazarlar. Sanırım, siz de böyle bir misalle karşılaşmış olacaksınız?

Miles, havada bir değişiklik olduğunu hissetti.

Dr. Fell, yeni bir sual sordu:

— Siz, iyi yüzücü müsünüz, bayan Seton?

Bir sükût!

Sonra, Fay, cevap verdi:

— Epeyce iyi yüzücüyüm. Fakat yorulmama kalbim müsaade etmez.

Miles, genç kızın, dudaklarının titrediğini ve beyaz dişleri üzerine kısıldığını gördü. Kız, geriye doğru bir adım atarak, sanki bu istintaktan kaçınmak istedi.

Ayni lâhzada, Marion'un yatak odasının kapısı açılıp profesör caketsiz olarak eşikte belirdi.

— Ne oluyor, kuzum? — diye söylendi. — Hekim niye gelmiyor? Gelmesine kim mâni oluyor? Daha fazla gecikirse mesuliyet kabul etmem. Kalbin atış seklini beğenmiyorum.

Birdenbire sustu.

Fay Seton'u tanımıştı.

Miles, aralık kapıdan, kardeşinin yatakta, perişan yattığına, saçlarının darmadağın olduğuna, pijamasının kolunun sıyrılmış olup yediği iğnelerden cildinin kızarmış bulunduğuna dikkat etti. Fakat ayni zamanda da, şu müthiş tabloyu, gözden kaçırmadı: Felsefe doktoru, tanınmış hümanist ve insan zaaflarına karşı fevkalâde müsamahakârlığıyla meşhur profesör Rigaud, tıpkı mahut Fransız bahçıvanı gibi, kolunu havaya kaldırdı ve kem nazara karşı kendini korumak istedi.

— XII —

Miles Hammond, malikânesinin bir odasında oturmuş, önüne açtığı koskocaman bir kitaptaki şu satırlara dalmıştı:

«Slâv memleketlerinde, ahalinin itikadına nazaran vampir, canlanan bir cesetmiş. Gündüzleri tabutun içinde kalır, geceleyin şikâr peşinde mezardan çıkar. Garbi Avrupada, bilhassa Fransada ise vampir, halk arasında normal bir hayat yaşayan, bir nevi habis ruhlara verilmektedir. Bu insan suretindeki iblisler, uyudukları sırada, bedenleri içinde bulunan devasa bir yarasayı ortaya salarlarmış.»

Miles, bu satırların altını çizip devam etti. Lâtince kitaplardan da bu sahadaki malûmatını genişletti.

Sonra, yorgunluktan daldı. Rüyası arasında, bir Lâtince lügat bulmaya çabaladı. Acaba bulabilecek mi? Kütüphane odasına geçti. Orada, zarif elbisesi içinde, güzel birine rastladı. Bu, Regense devrinin meşhur zehirleyici kadınlarından biriydi. Karşısında, masanın öte tarafında, Fay Seton, müte vazi surette oturuyordu.

Miles, bitişik odada çalışan amcasına, bir lâtince lügat olup olmadığım sormak istedi. Lâkin, yerinden kımıldayamı yordu. Bacakları kötürümleşmiş gibiydi. İki kadının müthiş nazarlarını üzerinde hissediyordu.

Uzakta, gök gürledi. Miles, uyandı. Güneş vüzüne aksetmiş. Bahçeden, bahar ışıkları oluk oluk salona doluyor. Niçin hu salonda? Aman Yarabbi! Etrafına da. kitaplar yığılmış. Telefonun çıngırağı mütemadiyen çalıp duruyor. Derken bütün hâtıralarım topladı. Çok şükür, Marion, tehlikeyi atlatmış bulunuyor. Belediye hekimi Garvice, bunun böyle olduğunu söylemişti. Profesör Rigaud, Steve Curtis'in odasında, şu anda uyumaktadır. Dr. Fell de kendi odasında. Kendisi, misafir odalarından birine nizam veremiyecek kadar dün gece yorulmuştu. Salonda bir kitap okurken dalmış kalmış.

Sıçrayıp telefonu açtı. Tanıdığı bir ses duyup memnun oldu.

Kendisino tanıtan Barbara Morel, soruyor:

— Bay Hamrnond'la görüşebilir miyim?

Miles, uykusundan büsbütün silkinerek:

— Ay, bayan Morell, ne iyi oldu? Acaba telepati hâdisesi mi? — dedi.

— Ne demek istiyorsunuz?

— Ben, size, bu sabah telefon etmek niyetindeydim. Halbuki siz daha evvel davrandınız. Doktor Fell'in burada bulunduğunu biliyor musunuz? Hayır, emin olunuz ki size dargın değil. Geceki ziyafetten, uzun uzun bahsetmek vaktini bile bulamadık. Fay Seton da burada, Greywood da amma, doktor Fell, ondan hiç ipucu elde edemedi. Her halde son ipuçları sizde galiba, Eğer bize yardım etmezseniz, yandık.

— Ne söylemek istiyorsanız açıkça söyleyiniz, rica ederim, bay Hammond! Bu karmakarışık cümlelerinizin mânasını kavrıyamadım.

— İzahı güç... Onun için ,görüşsek daha iyi ederiz. Bugün öğleden sonra sizinle Londra'da buluşabilir miyim?

Genç kız, birkaç saniye düşündü:

— İmkânsız değil. — dedi. — Siz, şehre ne zaman geleceksiniz?

— Bugün pazar. Galiba tam bir buçukta tren var. Evet, bir buçukta olacak, aklıma geldi. Yol takriben iki saat sürer. Nerede buluşacağız?

— Ben gelir, sizi garda beklerim. Bir yerde içeriz. Lâkin.

— Teklifiniz mükemmel... Şimdilik size daha fazla bir şey söyliyemiyeceğim amma, şu kadarını haber vereyim: Dün gece, kız kardeşimin odasında, inanılmıyacak bir vaka cereyan etti. Bu hâdiseyi, siz izah edersiniz.

Miles, birdenbire hissetti ki, odada yalnız değildir. Başını çevirdi; müstakbel eniştesi Steve Curtis oracıkta duruyor. Sırtına gri bir kostüm giymiş. Kılıflı şemsiyesini kolunun altında tutuyor. Sofadan doğru gelmişti ve Miles'in son sözlerini işitmişti.

Miles, telefonda konuşmakta devam ederek:

— Maalesef, daha fazla bir şey söyliyemiyeceğim, Barbara. Haydi Allahaısmarladık.

Telefonu kapattı. Şimdi olup bitenleri Steve'e anlatmak lâzım. Çok şükür ki, Marion'un öldüğünü haber verecek değil. Böyle bir felâket olmadı.

Steve, Miles'a hayretle bakıyor. Delikanlının da hali hayret uyandırmıyacak gibi değil. Saçlar karmakarışık, tıraşı uzamış, yerde oturuyor.

— E? Azizim? — diye söze başladı.

Miles, ayağa kalkarak:

— Üzülme, dostum. — dedi. — Marion'un başından pek kötü bir hâdise geçti, fakat tehlikeyi atlatmış bulunuyor. Doktor Garvice'in dediğine nazaran...

Steve, boğuk bir sesle:

— Marion! — diye haykırdı ve sapsarı kesildi. — Kuzum, ne söylüyorsun? Ne oldu kıza?

— Doğrusu ne olduğunu biz de iyice bilemiyoruz. Biri odasına girmiş olacak. Yahut da... Hülâsa, dün gece fevkalâde bir hal oldu. Marion da fena halde zedelendi, ölmesine ramak kaldı.

Steve, birkaç saniye tek kelime söyliyemedi. Sonra, şemsiyesini asabiyetle sıktı; odanın ortasına doğru yürüdü. Şemsiyeyi masanın üstüne öyle bir çalış çaldı ki, sapım ortadan kırdı.

— Tabiî tabiî! — dedi. — Senin mel'un kütüphaneci kızla bu işin sıkı bir alâkası olacak.

— Niçin böyle düşündün?

— Bilmiyorum. Dün, garda bir hissi kablelvukua uğradım. Bazı kimseler, gittikleri her yere felâket götürürler. Bir tehlike olduğunu ben de sizlere haber vermek istemiştim. Lakin, Marion'la sen, benimle alay ettiniz. Ümitsizlikle haykırdı. Ah, Marion! Buna imkân yok.

Miles, müstakbel kayın biraderinin şakağında, bir damarın çatlama derecesinde şiştiğini' farketti.

— Marion, profesör Rigaud'nun sayesinde kurtuldu. — diye devam etti. — Profesör, bütün geceyi, kardeşimin yatağının baş ucunda geçirdi. Profesörden sana daha evvelce de bahsetmiştim. Birazdan kendisiyle görüşürsün. Henüz uyuyor, uyandırmamak.

Steve, uzaklaştı. Bir şey söylemeksizin pencereye gitti, dışanya baktı, baktı. Miles, şimdi, onun, biraz kamburlaşan sırtını görüyordu. Lâkin, Steve, biraz sonra dönünce, Miles, onun gözlerinden yaşlar aktığını farketti. Bu halden son derece müteessir oldu.

Odanm ağır ve elektrikli havasını dağıtmak maksadiyle:

— Hemen şimdi mi geldin? — diye sordu.

— Evet, dokuz buçuk trenine binmiştim.

— Kalabalık mıydı?

— Pek değil. (Sonra, birdenbire sordu:) Nerede Marion?

— Yukarıda, odasında uyuyor.

— Gidip görebilir miyim?

— Tabiî... Söyledim ya, tehlikeyi tamamiyle atlattı. Bir kaç gün daha istirahat etmesi lâzım. Çok gürültü etme, çünkü şu sırada, evde herkes uyuyor.

Bu söz, pek de doğru değildi. Steve, salon kapısından dışarı çıktığı vakit elindeki tepsi ile ihtiyatlı ihtiyatlı yürüyen iri yarı bir adamla karşılaştı. Delikanlı, zihnen pek meşgul olduğu için, bu yabancı adama pek ehemmiyet vermedi.

Fakat, insiyaki bir şekilde şapkasını çıkardı. Böylece, saçları dökülmüş başı meydana çıktı. Derken, hızlı hızlı merdivene yürüdü. Miles'a da şöyle seslendi:

— O Allahm belâsı Cinayet Kulübü işine burnunu sok masaydın, böyle şeyler olmıyacaktı.

Dr. Fell, elinde tepsi, geri döndü.

— Kim bu, kuzum Hammond? — diye sordu.

— Steve Curtis, Müstakbel eniştem.

— Ya, öyle mi? Size, çayınızı hazırladım. Haşlamak hususunda fevkalâde itina etmeme rağmen, nasıl oldu bilmiyorum. Çünkü, zihnim de bir meseleye takılmıştır. Düşündüm, düşündüm durdum. Belki de çayı soğutmuşumdur.

Miles da keza dalgın.

— Çok teşekkür ederim, zararı yok. — dedi.

Dr. Fell'in elinde tepsiyi alıp çaydanlıktaki çayı, fincanlara boşalttı. Sonra; hatasını, namuskârane kabul etti:

— Bütün bu olup bitenlerden ben mesulüm. — dedi. — Kabahatimi itiraf ediyorum.

Fell:

— O kadar çabuk hüküm verme! — tavsiyesinde bulundu.

— Evet, evet. Biricik kabahatli benim. Fay Seton'u buraya getirmekle çok fena ettim. Kim bilir nasıl karanlık hislerin peşine takılmış bulunuyordum. îşte olan oldu. Şimdi de... Steve'in ne dediğini işittiniz mi?

— Neye dair?

— Gittikleri yere felâket götüren insanlara dair.

— Evet. Kulağıma böyle bir cümle çalındı.

Miles devam etti:

— Dün akşam, çok yorgun, çok sinirliydim. Rigaud'nun kem gözden kendini esirgemek için malûm jesti yaptığını gördüğüm zaman hiç hayrete düşmedim. Çünkü artık böyle şeyler beni şaşırtmaz oldu. Bugünse, bambaşka bir itikat sahibiyim. İtiraf ederim ki, sizin vampir hikâyelerinize inanmaya başlıyorum. Etrafımızı saran havanın, hayli zehirli olduğunu hissediyor gibiyim. Kendi üzerimize bir uğursuzluk çektiğimin farkındayım. Acaba ne dediğimi anlatabiliyor muyum?

— Mükemmelen... Fakat göğsünüzü yumruklamadan ve nefsinize kabahatler yüklemeden evvel, halletmeniz gereken bir mesele var: Bakalım, bu işte Fay Seton'un hakikaten suçu var mı?

Miles, elektriğe yakalanmışçasma sarsıldı. Onu, gözlüğünün üstünden dikkatli dikkatli seyreden Fell ,cebinden bir tütün kesesi çıkarttı. Piposunu doldurup bir koltuğa yan geldi.

— Azizim Hammond! — diye söze başladı. — Müsaade ederseniz, noktai nazarımı size açıklıyayım. Ama bu noktai nazar, henüz tamamlanmış değildir. Bir neticeye varamıyorum. İki gün evvel, vampirlerin mevcudiyetine inanacak insanlardan değildim. Profesör Rigaud'nun raporunu okumakla fikrim çelinmedi. Dün akşam dahi, az çok şüphe eder vaziyetteydim. Bir insan vücudu içinde bir vampir saklanmış olabilsin? Bu vampir de zaman zaman çıkarak marifetler kıvırsın? Eh, belki olabilir. Fakat kıvırdığı marifetler ne dereceye kadar ileri varır? Bir insan üzerine saldırıp kılıcı saplamak. Eh, diyelim ki, vampirlerin yapacağı işlerdendir. Dünyada ne garip hâdiseler var. Bu da olsun varsın. Lâkin, bu vampirin, para dolu bir cüzdanı kapıp kaçması? Yok, efendim, işte o kadarı havsalaya sığmaz!!! Dünya bir araya gelse ben böyle martavala pabuç bırakmam. Dün akşam siz, Rigaud'nun raporunda unuttuğu bir noktayı, siz, Fay Seton'dan naklen bana anlattınız. Anlattığınız da doğruydu. O zaman kanaat getirdim ki, cin gibi bir ıcani, bu işleri parmağının ucunda döndürüyor. Bu cani de sizin, benim gibi bir beniâdem dir. Öyle cin, peri filân değil.

«Tam o sırada, mahut hâdise oldu. Az daha hemşirenizin hayatı elden gidecekti. İşte gene başlangıç noktasına varmış bulunuyoruz. Bu suretle Rigaud da bize tefevvük ediyor. Dün geceki hâdiseyi, henüz aydınlatabilmiş değiliz. Bayan Hammond, hâlâ kendine gelemedi. Hekim de, ona karşı ihtiyatlı davranmamaızı tembih etti. Şurası muhakkak ki, Viran Kule cinayeti ile, hemşirenizin uğradığı suikast arasında sıkı bir irtibat var. Kızıl saçlı genç kızın, iki hâdisede de bulunmuş olduğunu görüyoruz. O kız ki, sizin kalbinize heyecan veriyor.

Miles, itiraf etti:

— Heyecan veriyor, demek azdır. Nasıl tarif edeyim?

— Sizi, hâkimiyeti altına aldı demek?

— Evet, zannederim, kullanabileceğiniz en makul tâbir budur.

— Müsaade edin de size bir sual sorayım: Fay Seton'un mücrim olduğunu sizin önünüzde ispat etsek, mücrimliği ne çeşit olursa olsun, velev vampirlik cinsinden olsun, sizin, ona karşı hissiyatınız değişmez mi?

— Allahaşkına, siz de mi beni o kıza karşı koruyorsunuz?

Dr. Fell, yüzünü müthiş şekilde buruşturdu. Ve öyle şiddetli bir yumruk indirdi ki, Miles, heyecandan, koltuğuna sımsıkı sarıldı.

— Hayır!... Tamamiyle aksi! Eğer düşüncemde yanılmıyorsam, pek yakında herkes, bayan Seton'dan özür dileyecektir. Yanılıp kendisine iftira ettiğinden dolayı herkes utanacaktır. Hayır, aziz dostum! Demin profesör Rigaud gibi konuşurken, mevzuu, tamamiyle akademik noktadan ele almıştım. Cevap vermek mecburiyetindeyim.

— Ben de bu meselelere inanmamak istiyorum. — diye Hammond mırıldandı. — Bir kadına bu kadar tebelleş olunmaz.

— Gerçe basma kalıp sözler söylüyoruz ama, bunların basma kalıplığı doğru olmadıklarına delil değildir. Hâlâ esrarengizliğini muhafaza eden mevzuumuza dönelim: Dün gece, türlü kinayeli sözlerle bayan Seton'u istintak ettim. Bir neticeye doğru yürüyorum. Her halde, Barbara Morell ile de temas etmemiz lâzım. O bize yardım edebilir.

Miles, ayağa kalkarak:

— O cihet halledildi. ,— dedi. — Barbara, bana telefon etti. 

Dr. Fell; büyük bir alâka ile:

— Ya, öyle mi? — diye sordu. — Ne istiyormuş?

— Vallahi bilmem .anlıyamadım. Ne istediğini sormadım.

Dr. sevimli sevimli gülümsedi:

— Oğlum! — dedi. — Seni tanıdıkça aramızda fikir akrabalığı olduğuna dair bende bir kanaat uyanıyor. Fazla bir şey söylemiyeyim, çünkü her gün ayni tarz işlerle uğraşırım. Kuzum, siz, ona ne dediniz. Jim Morell'den bahsettiniz mi?

— Hayır. Steve, genç kıza randevu verdiğim sırada odaya girdi. Fazla bir şey sormak imkânını bulamadım. Lâkin, kızın, bize malûmat vermek hususunda faydalı olacağını söylemeniz aklıma geldi. Elimden geleni yapacağım.

Miles, hem bezgin, hem de sinirliydi. Birdenbire, ruhunda bir feveran duydu.

— Hayır, Fay Seton, kaatil olamaz. — diye haykırdı.

Bu bahse dair ihtimal daha çok konuşacaktı ki, belediye hekimi doktor Garvice, öksürerek kapının aralığında belirdi. Orta yaşlı, sevimli yüzlü, kır saçlı bir adamcağızdı. Hal ve tavrı katiyet ifade ediyordu.

— Bay Hammond! — dedi. — Hastanın yanına çıkmadan evvel sizinle bir şey konuşmak istiyorum.

— Buyurunuz, söyliyeceklerinizi Dr. Fell'in yanında da söyliyebilirsiniz.

Garvice, kapıyı kapadıktan sonra içeri girdi.

— Maruzatım şu, efendim. — dedi. — Bunca zamandır doktorluk ederim, bir hâdisenin bayan Hammond'u sinirlendirdiği derecede, hiç bir hâdisenin, hiç kimseyi sinirlendirdiğine şahit olmadım. Sırf âsabı bozularaktan bu hale sokulmuş. Çünkü, üzerinde bir yara bere izi yok; hiç bir darbe yememiş. Acaba, bayan Hammond...

Bir kelime telâffuz etmek istiyordu, söyleyemedi, çekindi.

— Yani şey... Pek sinirli filân bir insan olmasın?

Delikanlı, boğazı tıkanarak:

— Hayır. — diye cevap verdi. — öyle bir şey yok.

Doktor Garvice: 

— Bana da öyle geldi. — dedi. — Aslında sinirli değilmiş. Ruhu ve vücudu aslından pek kuvvetlıiymiş. Ona rağmen bu hale gelmesi, böyle çileden çıkması için, havsalaya sığmayacak kadar fevkalâde bir hâdise ile karşılaşmış olması iktiza eder.. Bayanı, pencerenin dışından birinin tehdit ettiğini söylemiştiniz, öyle mi?

— Bizimkisi ancak tahmin. Buna dair elimizde hiç bir delil mevcut değil.

— Bir hırsızlık teşebbüsü filân olmadığına emin misiniz?

— Evet, eminim. Zira böyle bir teşebbüs olduğuna dair hiç bir delil yok.

— Polise haber verildi mi?

Miles, coşkunlukla:

— Hayır, efendim, ne hacet? — dedikten sonra sükûnuna tekrar kavuştu. — Polisin bu işe burnunu sokmasını istemiyoruz. Buna siz de hak verirsiniz.

— Evet, şüphesiz... öhö... Acaba, bayan Hammond, ha yalât filân görmez miydi?

— Bu nereden aklınıza geldi?

Doktor Garvice, o ana kadar halının bir noktasına dalarak konuşmuşken ansızın başını kaldırdı:

— Çünkü... — dedi. — Hemşireniz baygınlığı sırasında müteaddit seferler sayıkladı. Bir mırıltı işittiğinden bahsetti.

— Mırıltı mı?

— Evet, çok garip! Her halde bir mırıltı işitmiş. Belki de üzerine bu derece bir dehşet ilka etmek için bunu yapmışlardır.

— Ben de sizinle ayni fikirdeyim.

Garvice:

— Pekâlâ. — dedi. — Bu işlerin iç yüzünü yakında inşallah öğreniriz. Şimdi bayan Hammond ayıldı; gene mırıltı duyduğundan bahsediyor. Ama sualler sorup kendisini azap içinde bırakmaya hakkımız yok. Bir hasta bakıcı buldum, haberiniz var mı?... O da benimle beraber geldi. Ben biraz hastanın yanına çıkayım, gelirim, öbür bayana da bir baksam.

Neydi ismi onun? Bayan Seton'du galiba. Bayılacak gibi, pek kansız görünüyor.

— XIII —

Doktor Garvice, kapıyı kapattıktan sonra, Miles, yemek odasına doğru yürüdü.

— Öğle yemeğiyle meşgul olmak icabeder. — dedi.

Sonra, doktor Fell'e döndü:

— Bir mırıltı! — diye tekrarladı. — Garip şey, bir mırıltı! Bu «mırıltı» kelimesi içinde sizi hedefe ulaştırabilecek bir ipucu var mı? Doktor Fell?

— Maalesef, hayır. Umumiyetle vampirler...

— Allah rızası için bu bahsi tekrar açmayınız. Sinirime dokunuyor vesselam!

Dr. Fell, Miles'in ihtarına pek ehemmiyet vermeyip ısrarla devam etti:

— Halkın itikadına göre, vampirler, şikârlarının kulağına bir şeyler mırıldanmakla işe başlarlarmış. O mırıltıyı duyup şikâr vaziyetindeki şahıs, bir celbeye kapılırmış. Farze delim ki, geceki hâdiseye sebebiyet veren her kimse, velev vampir değil bir sahtekârmış, bayan Hammond'un kulağına bir şeyler fısıldamak imkânını bulsaydı, onu bu derece dehşete düşürebilir miydi?

— Hakkınız var, düşürmezdi. Kardeşim, bu nevi tesirlerin altında kalmayacak kadar karakter sahibidir.

— Acaba kendisinde hayal kuvveti mi az?

— O kadarını söylemek de mübalâğalı olur. Fakat, Marion, ötedenberi, hortlak hikâyelerine ehemmiyet vermemiştir. Ben ne zaman batıl denen itikatlardan bahsetsem, benim kadrimi kendi gözümde düşürürdü. Cagliostro'dan kendisine bahsettiğim vakit...

— Affedersiniz, ne münasebetle? Ha, şüphesiz profesör Rigaud'nun kitabından kendisine bahsetmiş olacaksınız.

— Evet. Bizim hemşire, Cagliostro'yu dostlardan biri sandı.

Fell:

— Bu Cagliostro, son derece kötü huyları olan bir herif miş ama cazip bir kerataymış. Hayatını öğrenmek fena olmaz. İngiltere, ona pek çok şeyler borçlu.

Birdenbire sustu. Piposu ağzından düştü; elini alnma götürdü. Âdeta nefes almayarak o vaziyette uzun uzun durdu. Neden sonra başım kaldırıp:

— Affedersiniz. — dedi. — Ara sıra dalmanın da ihtimal faydası vardır. Gene bir ipucu yakaladım.

Miles, haykırdı:

— Nasıl bir ipucu?

— Kız kardeşinizi korkutanın ne olduğunu biliyorum şimdi? Kardeşiniz bir kazaya kurban gitmemiş. Bu oyunu, ona, tasmim ve taammütle oynamışlar. Bunun da mânası var. Allah bize yardımcı olsun! Aman Allah!

Miles, Fell'in yüzüne bakıyor ve muhatabının zihnen pek meşgul olduğunu anlıyor.

Fell, nihayet:

— Yukarı çıkalım. — dedi. — Haklı mıyız, değil miyiz, o zaman anlarız.

Miles, başıyla, «olur» işareti yaptı. Doktorlar birlikte Marion'un odasına kadar çıktılar. Hemşire üniforması giymiş bir hastabakıcı kapıyı açtı.

Hastanın odası alaca karanlıktı. Kalın; mavi ipek perdeler, dışarının şa'şaalı ışığını içeri girmekten menediyordu.

Marion, yatağında sâkin sâkin yatıyordu. Evvelki buruşuk çarşaflan değiştirmişler, yatak gayet muntazam; üzerine yorgan çekilmiş. Odanm içinde mükemmel bir nizam, ilk bakışta dikkatle çarpıyor Profesyonel bir hastabakıcının, etrafa kendi şahsiyetinin damgasını bastığı belli.

Steve Curtis, komodun yanında, bir iskemleye oturuyor. Sırtı kamburlaşmış, zihni gayet meşgul.

Doktor Garvice, çıkmaya hazırlanıyordu. Fell, ona doğru yürüdü. Odada bulunanlann dikkatini çekecek derecede katiyet ifade eden bir sesle:

Doktor Garvice! – dedi. - İsmime yabancı olmadığınızı söylemekle bana büyük bir iltifatta bulunmuştunuz.

Doktor, istihfafkâr eğildi.

Fell, devam etti:

— Ben, hekim değilim. Tıbba ait malûmatım da sokaktaki her hangi bir adamın malûmatından fazla değildir. Bunun içindir ki, teklifimi reddedebilirsiniz. Hakkınızdır, size öfkelenmiyeceğim. Buna rağmen, rica ederim; hastayı muayene etmek iznini bana verin. Boynunun ve dişlerinin vaziyetine bakacağım.

Garvice:

— Peki ama efendim. — dedi. — Bayan Hammondün hiç bir yarası, beresi yok. Vücudunda bir sıyrık bile yok.

— Biliyorum.

— İhtimal uyku ilâcı yahut ona benzer bir şey aldığını zannediyorsunuz ?

— Hayır, hayır. Bayan Hammondün hiç bir maddî tazyik altında kalmadığı, ilâç filân da almadığı muhakkaktır. Yalnız korku buhranları yüzünden bu hallere uğradığını biliyorum. Buna rağmen talebimde ısrar ediyorum.

Garvice, eliyle ne yapalım mânasına gelen bir işaret yaptı.

— Eğer lâzımsa buyurun. (Hastabakıcıya hitabetti.) Bayan Peters! Lütfen perdeleri açın. özür dilerim, baylar, ben bayan Seton'a bakmaya gidiyorum.

Fakat derhal odadan ayrılmadı. Dr. Fell, karyolaya doğru yürürken o da eşikte durdu.

Fell’in geniş omuzları hastayı kapattığı için, Miles, onun ne yaptığını iyice göremiyordu.

Hekim, sabırsızlıkla sordu:

— E, neymiş? Bir şey bulabildiniz mi?

Fell, yeisle:

— Hayır. — dedi.

Doğrulmuştu. Şimdi de karyolanın önündeki halıyı dikkatle gözden geçiriyordu.

— Her halde ispat edecek bir çare olsa gerek. — dedi.

— Nevi isnat edecek?

Dr. Fell:

— Kötü bir ruhun mevcudiyetini. — dedi. — Bir ruhu habisin mevcudiyetini...

Hekim, sert sert cevap verdi:

— Muhakkak ki lâtife ediyorsunuz!... Çok rica ederim, bırakınız da bayan Hammond istirahat etsin artık. Siz de bay Steve Curtis, odadan çıksanız fena etmezsiniz. Hastamızın büyük bir sükûna ihtiyacı var.

Kenara çekilip koyunlarının geçmesini seyreden bir çoban gibi durdu.

Dr. Fell, Miles ve Steve, itaat edip çıktılar.

Kapı tekrar kapandığı vakit, Fell, koridorda, hekime yaklaştı.

— Maalesef şaka etmiyorum. Maksadımın ne olduğunu biraz sonra öğreneceksiniz... Bayan Seton'u görmeği niçin arzu ediyorsunuz, sebebini öğrenebilir miyim? Acaba kendisi hasta mı?

— Hayır... Sadece zavallı kız, üzerimde pek hastaymış tesiri yaptı. Kendisine bir müsökkin vereceğim.

— Lütfen söyleseniz de holde bizim yanımıza gelse. Kendisiyle orada, dün gece pek enteresan bir konuşma yaptık.

Garvice, bir tereddütten sonra:

— Bu evin içinde benim kavrıyamadığım bir takım hâdiseler oluyor... Lâkin söyliyeceğinizi gene yaparım, Allahaısmarladık, baylar!

Miles, onun, sakin adımlarla uzaklaştığını gördü. Sonra, müstakbel eniştesinin kolunu tutup sarstı.

— Haydi, yahut, Steve! Kendine gel. — dedi. — Doktor söyledi .işitmedin mi? Marion'un sıhhatinde endişe edilecek bir şey yokmuş, öyleyse senin de bu kadar perişan olmana sebep yok. Şayet durum vahim olsaydı, ben de endişe etmez miydim? Marion, nihayet kardeşimdir.

Steve:

— Doğru, hakkın var, kardeşinizdir. Fakat benim nazarımda Marion'un ne demek olduğunu biliyor musun? — diye cevap verdi.

— Evet, evet, biliyorum.

— İşte bütün fark bundadır, Miles! Sen kardeşini aslâ kâfi derecede sevmemişsin. Üstelik de şimdi o cadı karı gözünü kararttı.

— Kuzum, sen ne söylüyorsun?

— Öyle ya, dün garda, çay içtiğimiz sırada, bize anlatmamış mıydın ki, Fay... Bıçaklamış mı, zehirlemiş mi, ne yapmış?

Steve, birdenbire sesinin perdesini değiştirdi:

— İtiraf et ki, şu anda hemşirenle hiç meşgul değilsin. Aklın fikrin o çirkefte bulduğun orospuda.

— Steve, ne oluyorsun, kuzum?

Steve Curtis, birdenbire sâkinleşti. Bu kadar coşkunluk gösterdiğinden dolayı mahcup oldu. Başını iki yana salladı, boyun bağının düğümünü düzelterek derhal özür diledi:

— Beni affet, affet, azizim Miles! Bilmiyorum hangi şeytan beni dürttü? Seni aslâ rencide etmek istemem. Lâkin, insan bazan sözlerinin kontrolünü kaybediyor, harekâtına da sahip olamıyor. Gidip yatsam, azıcık dinlensem daha isabet ederim.

— Aman dur, Steve, o odaya girme!

— Niçin?... Bu oda bana ayrılmamış mıydı?

— Evet ama, orada profesör Rigaud'yu yatırmak mecburiyetinde kaldım. Şu anda istirahat ediyor.

Steve, geri döndü, sanki bütün şeytanlar kendisini kova lıyormuş gibi merdivenden aşağı inerken:

— Ah, Allah belâsını versin o Rigaud'nun! — dedi. Miles, şaşıp duruyor. Bu eve bir şeamet ânz oldu. Bu

şeametten zavallı Steve de kendisini kurtaramadı.

Dr. Fell, biraz ötede duruyordu. Delikanlıya yaklaştı. Ciddî bir sesle:

— Hammond! — dedi. — Şayet benim tarafımdan ağır bir darbe yiyecek olursanız çok rica ederim hayrette kalmayınız. Şimdi artık bu işi aydınlatmak kararım verdim. Bayan Seton, dün gece benimle oynadığı gibi gene oynamamalıdır. Kendisini ciddî şekilde istintak edeceğim. Siz de benim yanımda bulunabilirsiniz. Elimi ateşe sokar gibi üzerine yapacağım. Howard Brooke'un öldürülmesine ait hakikatlerle dün gecenin esrarını çözeceğim.

İki erkek, merdivene doğru yürüdüler. Fakat pek ileri gidemediler. Hekim, onlara doğru hızlı hızlı geliyordu.

— Size şunu haber vermek istedim. — dedi. — Bayan Seton gitmiş.

Fell, yüzü hiddetle kıpkırmızı kesilerek:

— Gitmiş mi? — dedi. — Ne demek istiyorsunuz?

— Ne demek istiyeceğim? Bu evde yok. Masanın üstüne de, bay Hammond'a hitaben bir mektup bırakmış.

Miles, mektubu kaparcasma aldı. Zarf m üzeri, ince ve alt kısımları sivri sivri yazılmıştı. Dişleri sıkılmış; mektubu açmadan evvel bir kaç defa elinde çevirdi. Yüreği burkuluyordu. Nihayet cesaret edip açtı ve şu satırları okudu:

«Muhterem bay Hammond,

Bugün Londra'ya pek mühim bir iş için gitmeğe mecbur bulunduğumu size esefle bildiririm. Şehirdeki küçük odamı terketmediğimden ne kadar isabetli hareket etmiş olduğumu şimdi anlıyorum. Diğer taraftan, tahmin edemezsiniz, alelade bir çanta bazan insanın ne kadar işine yarar. Sakın endişeye kapılmayınız, gece basmadan evvel gelirim.

Size samimiyetle bağlı olan Fay Seton

Miles, okuduğu mektubu muhteviyatını arkadaşlarına da bildirdi. Fay Seton'un çantadan bahsettiği satırlara gelince sesi hafifçe titredi. Bu cümledeki mânanın pek ehemmiyetli olduğunu insiyakla anlıyordu.

Dr. Fell, bir küfür savurdu:

— Tüh be! Bunu önceden kestirmeliydim. Tahmini de güç değildi. Halbuki... Nasıl oldu, nasıl oldu da...

Miles:

— Anlayamıyorum. — dedi. — Bu işte ne fenalık görüyorsunuz? Mademki, Fay akşama dönecek.

Fell, alay etti:

— Tabiî bu akşam dönecek!... Sizin için de ehemmiyetli olan nokta budur. Peki ya gelmiyecek olursa ne dersiniz? Ya gelmiyecek olursa? Kuzum, bu kız Greenood'dan saat kaçta hareket etti, bunu öğrenmeği pek isterim?

Doktor Garvice:

— O noktayı bilmem. — dedi. — Bu suali bana sormamaksınız.

Dr. Fell, müthiş bir sesle kükredi:

— Canım efendim, şu kızı giderken gören yok mu? Kırmızı saçlı bir kız daima dikkati çeker. Geçtiği yollarda fark edilir.

O kadar haykırmıştı ki, hastabakıcı bayan Peters, kapıyı açarak gürültü edilmemesini tavsiye etmek mecburiyetinde kaldı. Hekimin de henüz evden çıkmadığını görünce hayret etmiş gibi bir an duraladı:

— Sizin hâlâ burada olduğunuzu bilmiyorum, efendim, dedi.

Kadınlık tecessüsü derhal hâkim oluverdi.

— Kırmızı saçlı bir kızı merak ediyorsunuz galiba? — dedi. — Takriben üç çeyrek evvel yolda öyle bir kıza rastlamıştım. Ben bisikletle geliyordum, o otobüse biniyordu.

Dr. Fell, olduğu yerde topaç gibi döndü.

— İstasyona giden otobüsten mi bahsediyorsunuz?

— Tabiî.

— Bu saatte Londra'ya tren var mı?

Hekim, söze karıştı:

— Evet... Biri otuz geçe treni var. Otobüs, istasyona bir az daha evvel varır.

Miles, olduğu yerde sıçradı:

— Aman Allahım! Biri otuz treni. Ben de ona binecektim. Tamamiyle unuttum.

Hekim, acı bir tebessümle:

— O trene yetişemezsiniz. — dedi. — Saat şimdi biri on geçiyor.

Dr. Fell, elini delikanlının omuzuna koyup:

— Beni dinle, evlâd! — dedi. — O trene behemehal yetişmen icabeder.

— İmkânı yok. Vakit kâfi değil.

— Yetişirsiniz, yetişirsiniz. Dostumuz Rigaud'nun el koyduğu arabaya atladınız mı, yallah! Her ne pahasına olursa olsun, bayan Seton'a yetişmeli. Anlıyor musunuz? Bu, hayat memat meselesidir. Hayat memat meselesi! Talihimizi bir kere tecrübe etmeliyiz.

— Pekâlâ saatte yüz yirmi kilometre yapar, belki de daha hızlı gider, trene yetişirim, Lâkin, ya kaçırırsam?

Fell sanki kendisine işkence ediliyormuş gibi inildedi:

— E, artık siz de fazla sormaya başladınız. Vakit kaybediyorsunuz. Bu takdirde, Pay Seton'u şehirdeki küçük odasında bulursunuz. Hani mektubunda bahsediyor ya? Londra daki gara çıkınca doğru oraya gideceğini zannederim. Adresi sizde vardır elbette?

— Hayır yok... Londra'da odası olduğunu bile ben bilmiyordum.

Fell:

— Gayri ötesine karışmam. — dedi. — Elinizden geleni yapm, şu treni kaçırmayın. Çabuk olun. Tekrarlıyorum, tehlike büyüktür, ölüm mevzuu bahistir. Behemehal muvaffak olmalısınız.

— XI —

Havayı bir düdük sesi yırttı. Trenin son kapıları da kapandı. Hattâ, katar, hareket bile etti.

Steve Curtis, nefes nefese:

— Yetişemiyeceksin: — dedi.

Miles, dişlerini sıktı; bütün vücudunu gererek ileri atıldı:

— Benimle bahse girer misin? Yetişeceğim. — dedi.

— Atlamaktan seni menederim.

Lâkin, Miles, dinlemeksizin ileri doğru seğirtti; bir birinci mevki vagonun hizasında koşuyordu. Az daha bir ba ğaj arabasına çarpıp plâtforma yuvarlanacaktı. Şansı yardım etti. Sıyırtıp geçti. Vagonlardan birine yapışmağa muvaffak oldu. O anda lokomotif hızını arttırdı. Kapının önündeki delikanlı, fena halde sarsıldı, az daha tuttuğu yeri ko yuverecekti. Fakat kuvveti kâfi geldi; vücudunu iyice kıvırıp zarif bir hareketle vagona daldı.

Miles, kalabalık içinde kendine yol açmağa çalıştı:

— Affedersiniz... Müsaadenizle... — diyerek evvelâ kendi bindiği vagonu dolaştı.

Behemehal Fay Seton'un bulması lâzım!... Tren de amma uzun... Diğer vagonlar nisbeten daha dolu... Her yere girip çıkmak, bakmak, bulmak istiyor... Onu itiyor, bunu kakıyor... Şişman kadınlardan azar işitiyor. Fakat hiç bir şeye ehemmiyet vermeksizin aramakta devam ediyor.

Böylece, bütün treni araştırdı. Bakmadığı hemen bir yer kalmadı. Treni baştan aşağı dolaştıktan sonra şu kat'î kanaate vardı: Fay Seton'u bulamayacak!

Meyus, perişan, bir koridorda durup alnını cama dayadı. Aklına bir şey gelmiyor. Ancak doktor Fell'in perişan hayalini görüyor. Kulağına da sesi geliyor:

«— Her ne pahasına olursa olsun Fay'ı bul... Zira büyük tehlike var!»

Bu seyahat, ona bitmez tükenmez uzunlukta göründü. Gök birdenbire kararmıştı. Bardaktan boşamrcasma yağmur başladı. Sicim yibi yağmur camları da kamçılıyordu.

Nihayet, saat dörde yirmi kala, katar Waterloo garında durdu. Miles kalabalığa göz atınca, Barbara Morell'in solgun yüzünü farketti. Yüreği ferahladı, her nedense deminki endişeleri dağıldı.

— Helo! — diye haykırdı. — Vah vah, sizi böyle bir havada yollara düşürdüm.

Genç kız, siyah kirpikleri arasındaki gri gözlerini delikanlıya çevirdi:

— O nasıl söz? — dedi. — Zaten sokağa çıkmağa mecburdum. Bu akşam idareye gitmem lâzımdı.

— İdareye mi?... Pazar akşamı?

Ezilip büzülerek itiraf etti:

— Şey... Ben gazeteciyim de... Tahmin ettiğiniz gibi romancı değilim... Kuzum, ne oldunuz?... Pek perişan bir haliniz var.

Genç adam:

— Sebebi var. — dedi. — Doktor Fell, bana Fay Seton'u bulmamı tembih etmişti. Behemehal bulmalı imişim. Halbuki, bu trende bulunduğuna emindim; kendisini o kadar ara dımsa da bir türlü ele geçiremedim.

— Halbuki trendeymiş.

— Nereden anladınız?

— On beş, yirmi saniye evvel gözüme ilişti.

Miles:

— İmkânı yok... Yanılmış olacaksınız! — dedi. — Vagon vagon, bütün treni kontrol ettim. Esasen onu nasıl tanımış olabilirsiniz? Hayatınızda hiç görmediniz ki...

— Affedersiniz. Profesör Rigaud'nun gösterdiği renkli fotoğrafı görmüştüm ya... Trenden indiğini gördüğüm kızın Fay Seton olduğuna kat'iyen eminim.

Miles, esefle düşündü: Sarhoş değil, kör değildi. Buna rağmen nasıl olmuştu da trende aradığım bulamamıştı. Fay Seton gözden ne şekilde silinebilir? Bu solgun yüz, bu çok kırmızı dudaklar, bu kızıl saçlar!... Nasıl silinebilir?

Ah, şu taptaze, şu basit Barbara ile bir yere gidip çay içse, ruhu nasıl da ferahlayacaktı! Halbuki böyle delice bir takibe girişmek mecburiyetinde... Bu Fay Seton mevzuuyla karşılaştığından beri bütün mevcudiyeti altüst oldu.

Bir kere daha sordu:

— Demek kalabalık arasında Fay Seton'u seçtiğinizden eminsiniz?

— Tamamiyle.

— Peki, hangi istikamete doğru yürüdü?

— Sarih olarak söyliyemem. Kalabalık arasında kayboldu.

— Durun bakavım. Doktor Fell sizin adresinizi farklı zannediyor. Bayan Seton şehirdeki odasını muhafaza etmiş. Bu odanın nerede bulunduğunu biliyor musunuz?

Genç kız, el çantasını araştırarak:

— Evet... — dedi. ;— Bir dakika müsaade., işte adres defterim. „ Seton, 5 Bolsover Place. N. W. I Pek hoş bir mahalle sayılmaz.

— Oraya gitmenin en kolay usulü nedir?

— Metroya binmek. Doğru hat vardır. Aktarma lâzım gelmez.

— Kendisi de bu yolu tercih etmiştir, eminim. Bizden ancak iki dakika evvel hareket ettiği için kendisini ihtimal yolda yakalarız. Benimle beraber geliniz. içinden dua ediyordu:

«— Aman Yarabbi! Bana biraz şans ihsan et... Oyunu kazanmam için icabeden asolan bana ver!»

Biletlerini alırlarken, birdenbire Miles, aradığı Fay Seton'u bekleşen halk ortasında gördü. Peronun öbür tarafm daydı. Tren geldi, kapı açıldı. Kız, içeri giriyordu. Kalabalık içinde yetişemediği için Miles:

— Fay! Fay! — diye haykırdı. — Sesi, halkın gürültüsü ortasında boğuldu, kaldı.

Barbara:

— Kalabalığın ortasında bulmamıza imkân yok. — dedi. — Onun vagonuna girmeğe teşebbüs etmiyelim. Şu önümüzdeki vagona binelim. Ayni trenle hareket etmiş oluruz.

Miles, itaat etti. Fakat son derece hiddetlenmişti. Fay'ın bu derece yakınında bulunup ona ulaşamamak, kendisini üzüyordu.

Tıklım tıklım dolu kompartimana bakıp:

— Ah, trenin öbür yanına kadar yürüyebilsem! — diye söylendi.

Barbara, yolcuları bir vagondan öbürüne geçmesini me neden bir levhayı göstererek:

— Sakın ha... — dedi. — Hem ceza verirsiniz, ceza vermek yüzünden alakonursunuz, hem de zaten bu kalabalıktan sıkıldım artık.

Delikanlı:

— Hakkınız var! — diyerek boynunu büktü.

— Bayan Fay Seton birazdan Comden Town'a inecek. Kendisine her halde yetişiriz. Merak etmeyin.

Miles, Barbara’nın yanına ilişti. Kız ona:

— Münasebetsiz sualler sorarak canınızı sıkmak istemiyorum. — dedi. Lâkin son derece merakta olduğumu da sizden gizliyemiyeceğim. Bu müthiş sürate ne lüzum görüyorsunuz.

Kondüktör:

Charing Cross!... diye bir istasyonu haber verdi.

Miles sıçradı, fakat kız onu yerine oturtu.

— Sinirli olmayın! ineceğimiz istasyona daha vakit var. Konuşalım, oyalanırsınız, daha iyi. Şimdi artık Fay Seton bizden kurtulamaz. Mutlaka yakalıyacağız.

Miles tekrar ilişti. Yol arkadaşının elini tutup avuçları, içinde sıktı.

— Sizi ancak kısa zamandan beri tanıyorum. Fakat şu arada sizinle konuşmağı herkesle konuşmağa tercih ederim, buna emin olunuz.

Barbara, gözlerini erkeğe çevirmeksizin:

— Çok memnun oldum! — diye mırıldandı.

Erkek devamla:

— Geçirdiğimiz hafta tatilindeki heyecanı size tarif edemem... Tam mânasiyle melodram: Vampir, gece suikasti, facia unsurlarından bir şey eksik değil.

Kız, birdenbire elini çekip:

— Nasıl?

— Mübalâğam yok. Doktor Fell'e nazaran siz bize çok faydalı malûmat verebilirmişsiniz. Jim Morell kimdir?

Parmaklan çantasının fermuarı üzerinde kenetlenen Barbara:

— Jim Morell'in bu işle hiç alâkası yok! —dedi. — O bir şey bilmiyor. Brooke'un ölümü hakkında, o, malûmat sahibi değildir.

— Peki, kimdir bu adam?

Genç kız, dilini pembe dudakları üzerinde gezdirerek:

— Jim, ağabeyimdir. — dedi. — Size ondan kim bahsetti?

— Fay Seton... Size birazdan izah ederim... Lâkin sadede daha evvel varalım. Onun için ağabeyinizin nerede olduğunu bana söyleyin.

— Kanada’da. Almanların elinde üç sene esirdi, öldü sanılıyordu. Sonra sıhhati düzelsin diye Kanadaya gönderildi. Ağabeyim benden epey yaşlıdır. Epey tanınmış bir ressamdır. Harpten evvel meşhurdu.

— Galiba, ayni zamanda Harry Brooke'un dostuydu.

— Evet. — diye itiraf ederken, Barbaranm sesi titredi.— O ahlâksız Harry Brooke'un arkadaşıydı.

Niçin «ahlâksız?»

Miles kulak kabartıyordu. Fevkalâde sabırsızlanıyor, Kondüktör, istasyon isimlerini haber verip duruyor.

Delikanlı birdenbire:

— Size bir hissimi itiraf edeyim, — dedi. — Ben, Fay Seton'un masum bir insan olduğuna kaniim. Hemen herkesle bu yüzden kavga ettim. Kardeşim Marion'la, nişanlısı Steve Curtis'ten profesör Rigaud ile, hattâ doktor Fel'ı'e, siz de beni Fay'a karşı ihtiyatlı davranmağa teşvik etmiştiniz.

— Ben mi?

— Öyle ya... Yoksa yanıldım mı?

Barbara:

— A... — diye şaştı.

Bu hayret nidası öyle yürekten geliyordu ki — Miles büsbütün merak etti. Sonra genç kızın gözlerinde kendi maksadını anladığını belirten bir ışıltı gördü.

— Demek siz zannettiniz...?

— Evet... Yoksa ters bir şey mi anlamışım?

Kız, elini erkek arkadaşının koluna koyarak:

— Dinleyin beni, azizim. — dedi. — Galiba aramızda korkunç bir anlaşmazlık oldu.

Fay'ın aleyhinde sizi tahrik etmek şöyle dursun, bilâkis, ar.aha kendisinin imdadına kosamaz mısınız dive düsıinrniis tüm. Dünyada bu Fay kadar zülme, gadre uğramış, iblisane bir şekilde işkenceye maruz kalmış bir kadın nadirdir. Benim öğrenmek istediğim: Acaba bu kızın cürmü işlemek hususunda maddî bir imkânı var mıydı, yok muydu? öğrenmek istediğim buydu. Şunu unutmayın:

Eğer katil olduysa hakkıdır. Yerden göğe kadar hakkıdır. Ama, profesörden dinlediklerimize nazaran, kaatil değilmiş. Bunun öyle olduğunu biliyordum, ihtimal hatırlarsınız ki Beltring lokantasında, hikâye ile .bir andan itibaren ilgilenmiştim. Ondan evvelki kısmı beni alâkadar etmemişti. Fay Seton'u mahvetmek üzere hazırlanan o müthiş hainliği biliyorum. Ben bunu ispat dahi edecek mevkideyim. Elimde tomarla mektup var. Bunları ortaya çıkarmam üzerine her şey belli olacaktı. Fakat korkaklık ediyorum. Kendi kendimden utanıyorum... Benim yaptığıma alçaklık derler...

— XV —

Kondüktör:

— Leicester Square! — diye haykırdı, iki üç yolcu çıktı, bazı yolcular da bindi. Avusturyalı bir asker horluyordu. Kapılar kapandı. Henüz Camden Town'a vakit vardı.

Miles, etrafında hiç bir şey görmüyordu. Beltring lokantasındaki garip ziyafeti hatırlıyordu. Şimdi Barbaranm söyledikleriyle o ziyafeti birbirine bağlıyarak yeni yeni mânalar çıkarmağa savaşıyordu. Genç kız devamla:

— Profesör Rigaud, haricî ve zahirî delilleri mütalâa ederken gayet usta... — dedi. — Lâkin zevahirin altında saklı bulunan iç dünyanın farkında değil... Bütün bir yaz zarfında Harry Brook'le arkadaşlık etmiş. Onun sırlarım dinlemiş. Halbuki hakikati bir köşeciğinden olsun görememiş. Çok iyi tahsil ve terbiye görmüş olmasına rağmen Har ry'nin canavar ruhlu bir insan olduğunu farkedememiş. Bu delikanlı, gayesine ulaşmak için her hangi bir manii cisne mekten vazgeçmiyecek tabiatte bir insanmış halbuki... Ressam olmak arzusunu hatırlıyor musunuz?

— Evet, profesör Rigaud o ciheti bize anlatmıştı.

— Bu mevzu etrafında anasiyle, babasiyle münakaşaya tutuşmuştu. Tenis topunu nasıl öfkeyle atıyordu hani... Bütün arzularının tahakkuk etmesini istiyordu.

— Bu noktaları hatırlıyorum.

— Harry, annesiyle babasının bu işe kat'iyen razı olmıyacaklarından emindi. Annesi ile babası, onu, çok şımartıyorlar, göklere çıkarıyorlardı. Fakat bilhassa bunun için seçtiği ressamlık mesleğini baltalamak, onu Paris'e göndermemek istiyorlardı. Diğer cihetten, Harry, korkaktı. Anasının babasının aslâ razı olmıyacağı bir işe ,girişerek mirasını kaybetmek istemiyordu. Fay'a rastlamadan evvel mel'unane plânını hazırladı. Fay'la karşılaşınca, o plânı tatbik mevkiine koymanın tam zamanı geldiğini kestirdi. (Barbara düşünceli bir tavırla şöyle devam etti.) Ben, bu Fay Seton'u hiç görmedim. Lâkin mektupları okuyarak hüküm vermek iktiza ederse, tatlı ve âlicenap bir şahsiyettir diyebilirim. Gayet pasif, gayet müdafaasız ve realiteleri kavramak kuvvetinden mahrum bir insan. Az çok romantik bir kız. Harry'nin plâm, Fay Seton'a karşı güya fevkalâde âşıkmış rolünü oynamaktı.

— Ne dediniz?

— Evet, aşk taklidi yapmaktı.

Delikanlı:

— Pardon —dedi. — Hâlâ anlıyamadım.

Barbara, kızararak devam etti:

— Elbette her kadın hafifmeşrep değildir. Kendisini arzu eden her erkekle namını kirletmek istemez. Onun için, Fay Seton, ihtimal aslında pek hafif bir kadın olmamakla beraber, gayet çekingen durdu. Pek berbat bir herif olan Harry de, onun bu halini istismara kalkıştı. Babasına imzasız mektuplar gönderdi.

— İmzasız mektuplar mı?... Niçinmiş o?

— Sunu demek istedi ki, Fay, onun oğluna karsı lâkavıt ihtiyar Brook'u zaten memnun etmiyordu, Harry'nin, kendisini sevmeyen bakışlarına yüz veren bir kızla ters izdivaç yaptığı fikrini onda uyandırdı. Bunun üzerine, Harry, plânında bir adım daha ileri attı; çok sever göründüğü Pay'a, kendisini fikren ve hissen bağlamış olan bu muhitten uzaklaşıp bir teselli seyahati için izin koparmak imkânın: bulacaktı. Bu mizanseni kavradınız, değil mi? Evlâdlarma düşkün baba ile ana, onu bir iki seneliğine Paris'e gönderebilecekler, oyalanmasını mümkün kılacaklardı. Plânı buydu.

«Harry hesabına pek acınacak bir vaziyet ama, her iş onun tasavvur ettiği gibıi cereyan etmedi. Brook baba, imzasız mektuplara karşı lâkayit kalmamakla beraber, bunlardan karışma ne olur ne olmaz diye bahsetmedi. Diğer cihetten, Harry, umumî efkârı bulandırmak üzere, nişanlısı aleyhine çok çirkin hikâyeleri ortaya yaymıştı. Lâkin umumî efkâr, bunları ehemmiyetli saymadı, galeyana gelmedi.

«Bu ziraat bölgesi halkını bilirsiniz: Hasat bahsi, bütün öbür bahislerden ziyade fikirleri işgal eder. Fay'ın ahlâk mevzuu konuşulunca, halk, omuz silkiyor: «— Adam sen de... diyordu.

«Harry, gitgide kameti yükseltiyor; dedikoduları arttı rıyordu; yine halk:

«— Bize ne yahu?... — diyordu.

Barbara, asabi asabî güldü; fakat bu tebessümünü tuttu; kaşlarını çattı, devam etti:

— Profesör Rigaud, tabiat ötesi hâdiselere, yani batıl itikatlara meyyal bir insandır, biliyorsunuz. Harry ile boş zamanlarında sohbet ede ede; kendi fikirlerinden ona bir ilham aşılamış. Ohartres halkı Fay .Seton'un ahlâkî durumiyle her ne kadar alâkadar olmadı, omuz silkti ise de, onun aleyhinde ileri sürülen ve batıl itikatları gıcıklayan dedikodulara birdenbire ehemmiyet verdi. Bu dedikodular, barut fıçısına ateş yaklaştırmağa benzedi. Biz şehirlilere pek saçma gelir ama, Harry son teşebbüsünde umduğundan daha fazla bile muvaffak oldu. On altı yaşında bir oğlanı para ile kandırdı. O oğlan, köyde, kasabada, çiftlikte, hülasa dolaştığı her yerde vampir hikâyeleri anlatmağa koyuldu. Güya bayıldığını, boynundan kan emildiğini anlattı. Bu ifadeler, Harry'nin iddialarına bir hakikat manzarası verdi.

«Harry, babasının bu dedikodulara ehemmiyet vereceğini sanmıyordu. Lâkin Howard Brooke, müstakbel gelininin geceleri bahçivanm oğlunu kulübesinde ziyaret ettiğini öğrenince küplere bindi, öte tarafını sormadı.

Miles Hammond titredi:

— Bütün bu söylediklerinizin doğru olduğuna maalmemnuniye inanacağım ama bunca tafsilâtı nereden edindiniz?

— Harry bunları ağabeyime yazmış. Evvelce de haber verdiğim gibi, Jim meşhur bir ressamdı. Harry de ona karşı sonsuz bir hayranlık duyuyordu. Diğer cihetten, hürriyetine kavuşmak için başvurduğu bütün metodları ağabeyimin mü bah göreceğinden emindi. Halbuki bu noktada aldanıyordu.

— Bu anlattıklarınızın hepsini, başlangıcından beri biliyor muydunuz?

— Bilmiyordum. Ağabeyim Fransadan bu mektupları aldığı sırada ben yirmisinde yoktum bile. Lâkin mektupları aldıkça vicdan azabı çekiyormuş gibi kıvrandığını, ne yapacağım bilemediğini, alnının kırıştığını farkediyordum... Ve...

— Devam ediniz.

— Aynı sene zarfında, ağustos ortasına doğru, Jim, sıç rarcasına yerinden kalktı. (Öğle yemeğini yiyordu.) Birdenbire haykırdı: «Evet! Harry'nin babasını öldürmüşler!» dedi. Sonra İngiliz gazetelerini takibetmeğe, buralardan parçalar kesmeğe başladı. Derken birdenbire harb patlak verdi. 1942 de Jim kayboldu; öldüğüne kanaat getirmiştik; hattâ resmen bunu bize haber vermişlerdi. Ben de, evrakını karıştırırken, bu anlattığım hikâyenin teferruatını öğrendim, öyle bir dünyanın ortasında bulunuyorduk ki, daha fazl'a bir şey öğrenemezdim. Derken, geçen haftanın fırsatları zuhur etti. Tesadüflerin birbirini nasıl takibettiğini biliyorsunuz.

— Lütfen anlatınız.

— Gazetemize üç fotoğraf geldi. Bunlar, Fransa’nın badiresi içinden memlekete dönen üç İngiliz kızının fotoğraflarıydı. Bunlardan biri «sulh zamanında kütüphanecilik eden bayan Fay Seton» du. Aynı gün zarfında bir gazeteci meslektaşım, bana, profesör Rigaud'nun Cinayet Kulübünde bir cinayeti anlatacağını bildirdi.

Barbara'nın gözleri yaşla doldu.

— Profesör Rigaud'nun gazetecilerden korktuğunu, kaçtığını gayet iyi biliyordum. Kulüpte hikâyesini anlatması için, «gazeteciler gelmiyecek» diye onu ikna ettiklerini biliyordum. Elimdeki mektupları kendisine göstermedikçe kendisinden bir mülâkat alamıyacağımı biliyordum. Halbuki ağabeyim Jim'in bu işlere karıştırılmasını da istemiyordum... İşte bunun için...

— ... İşte bunun için profesör Rigaud'yu kendinize hasretmek çaresini aradınız ve buldunuz?

Genç kız:

— Evet... — diye cevap verdıi.

Miles:

— Şimdi meseleyi anladım! — dedi.

— Sizin mahut fotoğraf karşısında sihirlenmiş gibi durduğunuzu gördüğüm vakit, kendi kendime düşündüm: «Acaba bay Miles'a bütün bildiklerimi söyliyeyim mi?» Madem ki bir kütüphaneci arıyordunuz, Fay Seton'la anlaşmanızı niçin tavsiye etmiştim? Çünkü o kız, benim nazarımda büyük bir felâket kurbanıydı. Eğer kendisine muavenet ederseniz iyi olur dedim. Lâkin vesika gösterdiğim takdirde bana inanmayacaktınız.

— Niçin bana daha evvel hiç birşey söylemediniz?

Barbara, başım sallayarak:

— Bilmiyorum. — dedi. — Fikrimi saçma bulursunuz diye çekinmiş olacağım. Fay'la çok alâkadar olduğunuzun farkına varmıştım. Herkes tarafından mücrim olarak damgalandığı için bu damgayı üzerinden silemiyecek diye korkuyordum.

— Bahsettiğiniz mektuplarda Brooke cinayetine dair telmihler var mı?

— Hayır, yalnız sonuncusunda var. 

Genç kız, heyecanı halinde belli olarak, elini çantasına soktu, ince hatla yazılmış dört sahifelik bir mektup çıkardı.

— Aim, bakın. — dedi. — Başında Harry, oyununda muvaffak olduğu için öğünüyor. Sonra ifadesini değiştiriyor. Çünkü babasının ölüsü bulunmuş. Son kısmı okuyun.

Harfler, Miles'in gözleri önünde dansediyordu.

«Jim! Pek feci bir hâdise oldu. Babamı öldürdüler. Rigaud ile ben kendisini kulenin (tepesinde bırakmıştık. Oraya tekrar gittiğimiz zaman, babamı bir meçle gövdesi delinmiş bulduk. Bu mektubun hemen postaya verilmesi lâzım. Kuzum kardeşim, sana son zamanda yazdıklarımı sakın gevezelik edip şuna buna anlatmaı. Eğer Fay, babam kendisine para verdi diye kızıp bu cinayeti lişledi ise, aleyhindeki dedikoduları çıkarmağa benim vesile olduğumu öğrenmesinler. Aksi takdirde pek çok kimse aleyhime döner. Senin sükûtüna güveniyorum. Aman kardeşim, ağzını sıkı tut.

«Acele yazdım, kusura bakma. Gözlerinden öperim.

Harry»

Bu mektubun satırları arasında namussuzluk akıyordu. O kadar ki Miles, vicdanının derinliklerinde bu Harry keratasına karşı müthiş bir kin duydu. Demek Harry Brooke hakikî bir canavarmış!

Korkudan ve utançtan helâk olmuş bir kızcağıza nişanlısının utanmazca ettiği eza ve cefalar zavallıyı öyle üzdü ki, evvelce bir iki kere Fay Seton'dan şüphe eder gibi olduğu için kendi kendinden utandı.

Coşkunlukla âdeta haykırdı:

— Fay Seton mücrim değil... Onun hiç bir kabahati yok. Biçarenin şimdi kendi nefsine karşı duyduğu hislerin ne şekilde olduğunu tahmin ediyorum... Kendi kendinin lânetle damgalanmış olduğunu düşünüyordur.

— Bunun böyle olduğunu tahmin etmenizin sebebi nedir?

— Talimin Heoil kat'î bir kanaat. Fay Seton feleğin çemberine tersinden yakalandığına, ondan asla kurtulamıyacağına, talihinin gülmiyeceğine emin. Greywood'da dün gece cereyan eden hâdisenin mahiyetini anlıyamıyorum. Ancak Fay Seton'un bu işte parmağı olmadığını gözüm kapalı biliyorum. Bu trenden çıkar çıkmaz... Miles durdu.

Küçük yolculukları sırasında ilk defa olarak hangi istasyona geldiklerine dikkat etmemişti. Barbara:

— Miles! — diye haykırdı.

Lâkin kapılan kapatmışlardı bile... Zil çalmağa başlamıştı. İstasyonda iri harflerle Camden Town kelimelerini okudular. Mavi zemin üzerinde beyaz yazı ile bu kelimeler, sollarından aktı, geçti.

Miles, yerinden sıçradı. Kapıyı açmak üzere çabaladı. Yolculardan biri:

— Geciktiniz efendim, bu istasyonda inemezsiniz artık! — diye, nezaketle haber verdi.

Avustralyalı asker uyandı. Polis, yerinden kalktı. Miles, hâlâ kapıyı açmağa çabalıyordu. Ama, nafile...

Uzaktan, Fay Seton'u, plâtformda gördü. Mantosunun önü açık, kızıl saçları üzerinde siyah bir bere, dalgın ve perişan, hızlı hızlı yürüyor...

— XVI —

Bolser meydanının kaldırımlarını yağmur ıslatıyordu. Şehir, Sanki ahalisi tarafından terkedilmiş gibi bomboştu. Ortalıkta bir kedi bile görünmüyor. Miles, Barbara’nın koluna girmiş, kısmen onun şemsiyesi altında sığınmış; yolda hızlı hızlı yürüyordu.

Kız, arkadaşını teselli için.

— On dakikadan fazla zıaman kaybetmiş değiliz! — dedi.

— Öyle ama, on dakika içinde pek çok hâdiseler cereyan edebilir.

5 numaralı ev, sokağın öbür tarafında Miles tokmağı vurmak için elini uzattığı sırada, zemin katının bir pençere sinden bir kadın başı uzandı. Yeni gelenleri süzdükten sonra, itimatsızlık değil de hayret ifadesiyle baktı.

Miles.

— Bayan Fay Seton'u arıyoruz. — dedi.

Kadın, geri döndü. Arkasında bulunan bir şeye tekme atar gibi bir hareket yaptıktan sonra cevap verdi:

— Birinci kattadır, ön cepheye bakan soldaki odadadır.

— Doğrudan doğruya girebilir miyiz?

— Tabiî değil mi ya?

Miles:

— Mersi! — dedi.

Kadın, ciddî ciddî başiyle selâm verdi. Pencerede sessizce kayboldu.

Merdivenlerden çıkarken, Miles'in hançeresine bir küf kokusu doldu. Ortalık öyle karanlıktı ki merdivenleri güçlükle seçiyorlardı. Merdivenin ta üst tarafındaki tavan penceresinden yağmur şıpır şıpır damlıyordu.

Barbara:

— Burasını hiç de beğenmedim... — diye söylendi. — İnsan böyle bir inde ne demeğe oturur.

Miles, basmakalıp cevap verdi:

— Bugünkü günde, Londra'da ev bulup yerleşmek kolay değildir...

Merdiven bitince, dar bir koridora vardılar. Işık veren hiç bir pencere yok. Bir yazı ile karşılaştılar: Birinci kat.

Miles:

— Demek ki şimdi sola sapacağız. — dedi. — Aman,, yanlış bir yere basmayın. Ayağınıza dikkat edin.

Şimdi kapının önündeydiler.

Miles, vurdu.

Bir an sonra, sakin bir kadın sesi cevap verili:

— Giriniz.

Çok şükür, Fay Seton'un sesi.

Miles, tokmağı çevirdi, kanat açıldı.

Fav'ın sırtında hâlâ mantosu, basında sapkası. Lâkayıt nazarlarını gelenlere çevirdi. Gelenlerin kim olduklarını görünce bir feryat kopardı.

Miles, bir bakışta odanm dekorunu kavradı. Komodun üzerinde kötü bir ampul. Fay, bu komodun önünde, yırtık pırtık bir halının üzerinde ayakta duruyor. Duvarların kâğıtları soluk ve bozuk. Umumiyetle yatağın altında bulunduğu tahmin edilen madenî bir sandık çekilmiş, kapağı aralıktı. Halkanın üstünde kilidi sallanıyordu.

Fay, titrek bir sesle haykırdı:

— Buraya niçin geldiniz?

Miles:

— Sizi takibettim, Fay! Çünkü takibetmek için emir almıştım. Sizi bir tehlike tehdit ediyor. Benim de vazifem...

Genç kız:

— Sizi böyle nahoş bir şekilde karşılayışımı affedeniz. Fakat çok korktum da... — dedi.

Elini kalbine götürdü; kısa kısa güldü. Devamla:

— Geleceğinizi beklemiyordum da... Fakat... Fakat bu yanınızdaki bayan kimdir?

— Bayan Morell... Yani Jim'in hemşiresi... Sizi görmek istedi. Kendisinden çekinmeyiniz... O... O, sizin...

Miles, hayretinden dona kaldığı için sustu.

Komodun üzerinde, siyah meşinden, gayet eski püskü, lekeli mekeli, avukat çantasına benzer bir çanta görmüştü, içi ağız ağıza dolu ve şişkindi. Aralık kaldığı için muhteviyatı da görülüyordu. Bunlar, küflenmiş yirmi liralık ingiliz evrakı nakdiyesiydi.

Miles'in baktığını görünce, Fay Seton, bayılacak gibi sapsarı oldu.

— Paraların üstündeki kahverengi lekelere bakıyorsunuz, değil mi? — diye sordu. — EVet, bunlar kan lekeleridir... Şey olduğu zaman... ihtiyar Brooke'un kanı... Bu paralar üstüne aktı.

Delikanlı:

— Fay, Allah aşkına! — diye haykırdı.

Barbara, boğulur gibi bir sesle:

— Benim, burada bulunuşum şu esnada lüzumsuz gibi görünüyor. — dedi. — Esasen gelmek istemiyordum. Miles, beni sürükledi.

Lâkin, Fay, bir el işareti yaptı; onun kalmasında bir mahzur olmadığını bu suretle belirtti.

Dalgın ve dumanlı mavi gözlerini odanm sefil eşyası üzerinde, teferruattan hiç birini farketmiyormuş gibi dolaştırdı. Girdikleri kapıyı kapamalarını misafirlerine rica etti.

Bu zehirli sükûnu altında, öyle perişanlığı ve öyle derin bir yeisi vardı ki, Miles, başının döndüğünü hissetti; ve kaçmak arzusunu gösteren Barbara'yı omuzlarından tutup kızın bu hareketine mâni oldu.

Şu sözleri söylemek kuvvetini kendinde buldu:

— Hayır, Fay, böyle bir şey yapmış olmanıza imkân yok. katiyen, katiyen buna eminim, iyisi mi, beni dinleyin.

Kız:

— Ne faydası var? — diye içini çekti.

Yüzü lime lime olmuş koltuğa kendini bıraktı. Çehresinin ifadesi her ne kadar sakinse de, gözlerinden yaşlar akıyordu. Ağladığının, ihtimal kendi de farkında değildi.

Miles, şimdiye kadar onu gözleri yaşlı hiç görmemişti. Bu manzara karşısında ruhu allak bullak oldu.

Tatlı ve teskin edici bir sesle:

— Fay! — dedi. — Şimdi bizler masum olduğunuzu katiyetle biliyoruz. Harry Brooke, mahvınıza yürümüş. Siz, onun elinde zavallı bir oyuncak olmuşsunuz.

Fay, başına kaldırarak hayretle baktı:

— Ay, bunu siz de mi öğrendiniz?

Miles'in şaşkınlığı da gittikçe artıyordu:

— Vaziyetinizi biliyordunuz da hiç bir şey söylemediniz demek? Çıldırdınız mı siz, kuzum Fay! însan böyle bir şey yapar mı? Susar mı?

— Sustum, çünkü... Aman Allahım! Susmasaydım da vaziyette ne gibi değişiklik olurdu?

Miles, güçlükle yutkundu; büyük bir gayret sarfederek kornoda doğru ilerledi; çantadaki para desteleri arasından, tiksinerek birini aldı:

— Bu menhus paralar "yüzünden mi? — diye sordu. — Galiba çantanın içinde epeyce var?

Fay:

— Evet, — dedi — üç paketi duruyor. Çaldım bu paralar ti... Lâkin elimi sürmedim.

— Bu çantanın içinde dlaha başka ne var?

Ah, bakmayınız, bakmayınız, çok rica ederim.

— Pekâlâ!... Esasen sizi bu derece sıkıştırmak hakkım haiz değilim. Şimdiye kadar sıkıştırdımsa, bunun sebebi size yardım edebilmek ümidiydi. Altı senedenberi polisin hep çalıştığını, şu Brooke'un çantası ile içindekileri ele geçirmek istediğini biliyor muydunuz?

Koridorda ayak sesleri duyuldu. Biri kapıya vurdu.

Miles, sordu:

— Kim o?

Davudi ve otoriter sesli bir adam cevap verdi:

— Ben polisim, girebilir miyim?

Miles, fevkalâde şaşırdı. Kan lekeli paraları acele ile cebine soktu; sonra kapıyı açmaya gitti.

Lâkin, polis kanadın açılmasını beklemedi. Kapının çerçevesi içinde geniş omuzlan ile görünüvermişti. Sırtında em permeabli, başında mölon şapka, eli kapının tokmağında, bekliyor... Odadakilerin yüzlerine bakıyor.

— Bayan Fay Seton burada mı? — diye sordu.

Fay, sâkin sâkin kalktı; tek kelime söylemeksizin polise doğru yürüdü. Garip bir tezat halinde, heyecansız yüzünde yaş izleri var.

Miles, ona, hayran hayran bir kere daha bakıyordu. Hareketleri pek zarif; bütün mevcudiyetinden bir cazibe intişar ediyor. Ruhunda büyük galeyanlar olmakla beraber, hali ve tavn ile bunu belli etmiyor.

Londra polisi:

— İsmim Hadley. — diye kendini tanıttı.

Miles, bu adamla evvelce temas etmişti, onu tanıyordu.

Barbara, sahte bir şekilde neşelenerek:

— A, siz Hadley'siniz, öyle mi? — dedi. — Detektif Had ley! Sizinle, gazetem için bir mülakatta bulunmuştum. Bana pek enteresan hikâyeler anlatmış, bunları neşretmek hakkını maalesef bana vermemiştiniz.

Hadley, tanıdı:

— Aklıma geldi, — dedi. — Siz, bayan Morell'siniz değil mi? Siz de bay Hammond olacaksınız... Vay, bay Hammond, yaman bir sağnağa yakalanmışsınız.

— Evden çıktığım zaman, yağmur yağmıyordu.

Hadley, mânalı mânalı başım salladı:

— İnsan ihtiyatlı davranmalı, yağmur yağmasa bile yanma empereablini almalı. Hâlâ, yağmur boşanıyor. Uzağa gideceksiniz, ben size kendi empermeablimi verebilirim.

Bu sâkin ve malâyani gözler arkasında müthiş bir fırtınanın gizli olduğunu Miles hissediyordu. Bu sebepledir ki daha atik davrandı.

— Buraya teşrifinizin sebebi her halde başka bir şey olacak. — dedi. — Havadan sudan bahsetmeğe gelmemişsinizdir. Doktor Fell'le arkadaşsınız galiba, öyle mi?

Dedektif, şapkasını çıkardı, kapıyı itina ile kapattı.

Delikanlı, devamla:

— Halbuki doktor Fell, bu işin içine polisi karıştırmıya cağına dair bana kati teminat vermişti.

Hadley, fıldır fıldır gözleriyle odayı araştırmakta devam ediyordu. Nihayet, bakışları, komodun üzerinde duran mahut siyah çantada tevakkuf etti.

— Hangi işe dair telmihte bulunuyorsunuz? — diye sordu. — Doktor Fell, bir bahse dair size teminat vermiş olabilir ama hangisine?

Miles'in parmaklan, cebindeki kanlı paralar üzerinde ta kallüs ediyordu. Ehlileştirilmiş bir kaplan gibi polise hain hain bakıyordu.

Hadley, lâkayıt:

— Bugün üstadla telefonda uzun uzun konuştuk. — dedi.

— Doktor Fell'den mi bahsediyorsunuz?

— Evet, birçok noktalar, nazarımda hâlâ müphemdir, üstelik, dün gece hemşirenizin büyük bir asabî buhrana yakalandığım öğrendim bay Hammond!

Miles, bu aralık, Fay'ın, yatağın üzerine bıraktığı çantasını tekrar aldığını, komodun üzerine iğilerek aynaya baka baka, yüzünü pudraladığım farketti.

— Demek, doktor Fell, size dün geceki hâdise hakkında malûmat verdi? —diye acı acı söylendi. Bize bu aile sırrını saklıyacağını vadetmişti, halbuki işte polise haber vermiş...

— Hayır, iddianız pek de doğru değil. Filhakika, doktor Fell bana bazı malûmat verdi ama yan resmî şekilde... öyle anlaştık ki, ikinci bir talep olmaksızın polis bu işe müdahale etmiyecek. Dalâvereli bazı vaziyetler var ama şunu bir anlasak. Sonra, üstad Fell bana dedi ki, bayan Seton'un adresini bulup derhal gitmeliymişim, belki siz zamanında yanına varamazmışsmız. Ben de, kendisine, bu adresi kolaylıkla bulacağımızı söyledim. Çünkü, bayan Seton'un polisten alınmış hüviyet varakası var. Hüviyet varakanız var değil mi, bayan Seton?

Fay:

— Evet. — diye cevap verdi.

Polis, ciddî ciddî:

— Usule riayet etmiş olmak için, şu hüviyet varasmr bana gösterir misiniz? — diye Fay'a döndü.

Genç kız, çantasından kartmı çıkarıp uzattı.

Hadley, kaşlarını çattı:

— Sonuncu adres buraya kaydedilmemiş ya?

— Kaydedilmemiş... Çünkü, son altı senemi Fransa'da geçirdim.

— O takdirde, bir Fransız ikamet tezkeresi olacak.

— Vardı, efendim, fakat epey zaman evvel kaybettim.

— Ya, ya!... Peki şimdi ne yapacaksınız gıda vesikalarr için?

Genç kız, cevap vermedi.

— Fransa'da son seneler zarfında ne işle meşguldünüz, bayan Seton?

— Hiç bir sabit işim yoktu.

— Ya? Benim elde ettiğim malûmata göre, 1939 senesinde kâtibe ve kütüphaneci mesleği ile hayatınızı kazanıyor muşsunuz.

— Evet, doğru.

— Demek ki, ölümünden biraz evvel, bay Howard Brooke'un kâtibesi olduğunuz da doğru... İşte efendim, bu mevzua dair Fransız polisine bazı malûmat vermemiz icabe diyor.

Hadley, birdenbire sesinin perdesini değiştirdi:

— Ziyaretimin asıl sebebine geleyim, efendim: Buyurun, alın hüviyet varakanızı.

Fay, döndü, komodun önünde o şekilde durdu ki, vücudu ile, mahut siyah çantayı gizlemiş oldu.

— Mersi! — dedi.

Gene polis:

— Doktor Fell, sizi göz altında .bulundurmamı bana tembih etti, bayan Seton! Lâkin yüreğiniz ferahlasın. Tamamiyle gayri resmî bir takayyüt... Siz, ondan kaçtınız demek?

— Ondan mı kaçtım?... Ben mi?

— Tekrar geri dönmek maksadıyla tabiî?... Halbuki, doktor Fell size gayet ehemmiyetli sualler sormak istiyormuş. Vakit kaybetmeksizin bu sualleri sorması icabedermiş. Sor madıysa, sebebi araya başka hâdiselerin karışmış bulunma sıymış. Müsaade buyurun da onun namına sizi ben isticvap edeyim.

— XVII —

İhtimal yüzü heyecanlamıştı ama, kızıl saçlarının gölgesinde kaldığı için pek farkedilmiyordu.

— Beni neye dair istintak edeceksiniz? — diye sordu.

— Greywood’daki hadiselere dair istintak edeceğim. Bazı noktalann tavazzuh etmesi icabeder. Yüzüme bakıp dehşete kapılmayınız, bayan Seton. Ben, haddizatında fena bir insan değilim. Defterimi çıkarıp not hazırladığım için de korkmayınız. Size sorulacak sualleri bu deftere kaydetmiştim. Baka baka soracağım, inşallah, cevap vermemezlik etmezsiniz.

— Niçin cevap vermiyeyim? Veririm.

— Teşekkür ederim... Bayan Hammond'un başından geçen mesele bana anlatın bakalım.

— O korkunç hâdiseden dolayı ben mes'ul değilim.

— Bayan Seton! ihtimal siz, mesul olmadığınız bazı işler yapıyorsunuzdur. (Polis bu sözleri söylerken keskin nazarlarını ona dikmişti.) Maamafih, merak etmeyiniz şu anda, üzerinde durmak istediğim nokta bu değildir. Başına mahut felâket gelmeden evvel, bayan Hammond'la en son görüşen sizdiniz değil mi?

Polis, o kadar kat'î konuşuyordu ki, zavallı Pay, ister istemez başını eğdi.

— Evet. — dedi.

— Kendisini gayet keyifli, gayet sıhhatli bıraktığınız zaman aşağı yukarı saat kaçtı?

— Gece yarısıydı... Bunu, daha evvel Dr. Fell'e de söyledim.

— Öyleymiş. Soyunmuş muydu?

— Soyunmuştu. Mavi ipek pijama giymişti. Yatağının baş ucundaki masanın önünde bir iskemlede oturuyordu.

— Şunu da söyleyin, bayan Fay Seton, silâh kaçta atıldı,, hatırlıyor musunuz?

— Maalesef bu bahse dair bir şey söyliyemiyeceğim.

Polis, Miles'e dönerek:

— Siz?... Siz hatırlıyor musunz? Bu mevzudaki şahadetler pek müphem ve az.

Miles, cevap verdi:

— Söyliyebileceğim şundan ibarettir: Silâh sesini duyar duymaz hemşiremin odasına koştum. Çok geçmeden profesör Rieaud da geldi. Arkasından Doktor Fell geldi. Derken profesör, âletleri kaynatmak üzere, "beni mutfağa yolladı. İşte o sırada ikiye yirmi olduğunu hatırlıyorum.

— Demek ki silâh takriben bir buçuk raddelerinde atılmış?

— Evet... O fikirdeyim.

— Siz de öyle mi dersiniz, bayan Seton?

— Hatırlamıyorum. Zaten saatleri iyi hatırlamam.

— Fakat silâh sesini duymuşsunuz?

— Evet... Uyku ile uyanıklık arasındaydım.

— Anlaşılıyor ki sonra bayan Hammond’un odasına çıkmış, içeriye bir göz atmışsınız?... Pardon, bayan Seton, ne dediniz? Hafif söylediniz, verdiğiniz cevabı işitemedim.

Bu sefer, Fay, vazih işitilir bir sesle:

— Evet. — dedi.

— Zemin katında mı yatıyordunuz?.

— Evet.

— Endahtm üst kattan olduğunu nasıl farkettiniz? Bilhassa o yattığınız odadan bu farkedilebilir mi?

— Üst katın koridorunda koşuştuklarını duydum. Geceleyin seslerin nasıl aksettiğini bilirsiniz. Acaba neler olup bitiyor, diye aklıma geldi. Hemen sırtıma sabahlığımı aldım, ayağıma terliklerimi geçirdim, lâmbamı alıp çıktım. Bayan Hammond'un oda kapısı ardına kadar açıktı, içeriden ışık aksediyordu. O sebeple içeriye girdim.

—Ne gördünüz?

— Bayan Hammond'un, elinde tabanca, yatağına eğilmiş gördüm. Tanıdığım profesör Rigaud da odadaydı... Ve... Bay Hammond vardı. Profesör, bay Hammond'u hemşiresinin büyük ve vahim bir asabî buhran neticesi bu hale geldiğini, fakat ölmediğini söylüyordu.

— Niçin kendinizi göstermediniz?

— Çünkü merdivenden doğru doktor Fell'in ağır adımlarla geldiğini işittim. Bu erkekler arasında bulunmamın fuzuliliği aklıma geldi. Lâmbamı söndürüp servis merdiveninden aşağı indim. Doktor Fell’e kendimi gösterdim.

— Şimdi de sizi nenin o derece sarstığım bana söyleyiniz, bayan Seton.

— Anlıyamadım, efendim.

— Bayan Seton! — diye, polis, defterini cebine koyarak tan sözüne devam etti. — Bütün bu istintakın sebebi bir tek suali sorabilmek içindi. Siz, sizi heyecana düşüren bir şey gördünüz. Bir dakika sonra, bay Hammond'a kendisine yardım edemediğiniz için özür dilediniz.

Bu sefer Milles araya girdi:

— Bayan Seton şayet heyecana düştüyse bundan daha tabiî bir şey tasavvur edilemez. Çünkü başımızdan geçen hâdise elbette hepimizi heyecana düşürecek nevidendi. Maamafih aklıma gelmişken sorayım: Beni görmeden önce bir şeyin dikkatinizi çektiğini söylemiştiniz.

— Bize bütün bunları açıktan açığa söylerseniz daha iyi edersiniz, bayan Seton. —diye polis gene ısrarda bulundu. — Siz zaten itirafatta bulunmağa başlamamış mıydınız? En iyisi şu siyah çantayı, iki bin lirayı ve sair vesikaları bize teslim edin. Bu iş temiz olsun!

Hadley, parmağım uzatmış, komodun üstünü gösteriyordu.

İşte tam o sırada lâmba söndü. Halbuki odadakilerden hiç kimse elektrik düğmesine el değdirmemişti. Hadley ve bayan Seton esasen düğmeden hayli uzakta, odanm ortasm daydılar. Miles'le Barbara'ya gedince, istintakın buhranlı noktasında, dikkatlerini sözler üzerine fevkalâde teksif etmişlerdi. Onlar da en ufak bir harekette bulunmak kabiliyetini haiz değillerdi. Oda, tepede denebilecek küçük bir pencere ile aydınlanıyordu. O pencere kimbilir ne kötü bir manzaraya bakıyordu ki, perde ile örtülüydü. Bu sebeple her yer kapkaranlık kesildi. Zihinler fena halde karışıktı. Umumî bir her cümerç oldu.

O anda kapının açıldığını; dışarıdan hafif bir ışık girdiğini; bir cismin, grup halindeki odadakiler üzerine atıldığını gördüler.

Fay Seton, yaman bir çığlık kopardı.

— Olmaz! Olmaz! Olmaz!

Madenî sandığın çıkardığı gürültü ile ses kesildi. Yere bir şeyler düştü.

Miles, ileri doğru atılmıştı. Bir vücuft, onun omuzunu sıyırtarak geçti. Kapı kapandı. Birinin, koşaraktan merdivenleri indiği işitildi. Derken birdenbire oda gene aydınlandı. Barbara perdeyi çekmişti. Işık oradan girmişti. Dışarda hava kapalı, yağmur yağıyor.

Hadley, pencereyi açıp ıslık çaldı.

Fay Seton, karyolanın önünde diz çökmüştü. Mütekal lis parmaklan yorganlara yapışmıştı.

Miles:

— Yaralanmadınız ya, Fay? — diye sordu.

Genç kadın, gözlerini komodinin üzerine çevirdi:

— Vah... Vah... gitmiş, gitmiş... — diye inildedi.

Hakikaten de, mahut siyah çantanın yerinde yeller esiyordu.

Miles'la polis, Fay'ın ne yapacağını henüz kavrayamamışlardı ki, genç kız, ok gibi, odanın dışına sıçradı. Deli gibi koşmağa başladı. Böyle kaçıp gittiği sırada mahut çantanın üstüne bastığının bile farkında olamadı.

Miles, netameli çantayı yerden aldı. Hem genç kızı kovalıyor, hem de çantayı başının üzerinde sallayıp duruyordu; o aralık on paket ingiliz parası fırladı, yere düştü. Başka bir şey düşmedi, yalnız çantadan azıcık toz döküldü.

Miles, merdivenin üst başından:

— Fay! — diye haykırdı. — Çantayı buldum... işte... işte... Çanta bende!

Fay durdu, başını kaldırdı.

Miles, trabzandan sarkmış, aşağıya bakıyordu. Çantayı elinde sallamakta devam ederek yine bağırdı:

— Ne dediğimi işitmiyor musunuz? Fay! Niçin geri dönmüyorsunuz? Nereye gidiyorsunuz?

Lâkin, genç kız onu işitmiyordu. Elini kenara dayadı. Başı, kızıl saçlarının ağırlığına dayanamamış gibi arkaya doğru sarktı; öylece, mütehayyır, baktı, baktı. Pembe yanakları birdenbire bir ölüm sanlığı ile sarardı. Yüzündeki ifadede bir donukluk hâsıl olmuştu. Yavaşça, — askısından çı kanlımş bir elbise gibi — olduğu yerde söndü. Güya vücudu kemiksizdi. Gürültü etmeksizin yuvarlandı. Merdivenin alt yanına kadar öylece gitti.

Miles, korkudan dona kalmış, duruyordu. Mihaniki hareketler yapıyor; cebindeki meşum paralan avuçluyordu. Çantayı da gürültü ile yere düşürmüştü.

Barbara, delikanlının yanına koştu. O da trabzandan aşağı dörder beşer atlıyarak gürültü ile indi. Yerde upuzun yatan ve yanağı toza bulanmış olan genç kızın vücudu üzerine eğild'i. Sonra doğruldu, başını kaldırdı. Sesi, merdivenin boşluğu içinde çin çin öttü.

— Bu kızın kalbi mi zayıftı? .— diye sordu.

Miles, perişan, cevap verdi:

— Evet.

— Öyleyse, bir sıhhî imdat otomobili getirtmek için telefon edelim... Yahu, mademki kalbi zayıfmış, ne demeğe o kadar hızlı koştu? Kendini mahvetti.

Miles, aheste adımlarla merdivenlerden indi. Fay'ın düşmeden önce durduğu noktada bir an durup elini onun dokunduğu noktaya değdirdi. Polisin yanma vardığı vakit, — yu kandan aldığı — çantayı yere bırakıp Fay'ın yanında diz çöktü.

— XVIII —

Takriben bir saat sonra Miles ve Barbara, deminki odada polisin geri dönmesini beklemeyteydiler. Elektrik lâmbası odayı aydınlatıyordu. Barbara, lime lime koltukta oturuyor. Miles da karyolanın kenanna, Fay'ın siyah beresinin yanına oturmuştu. Madenî sandığa bakıp duruyordu. Uzun sükûtu bozan Barbara oldu.

— Pazarlan açık bir lokanta arasak... — diye teklif etti. — Belki bir fincan kahve, bir iki sandviç bulur, yerdik.

— Hayır. Hadley burada beklememizi tembih etmişti.

— Ne zamandan beri ağzınıza bir şey koymadınız.

Miles, hafifçe gülümsedi:

— Cenabıhakkın kadınlara verdiği bir büyük haslet de, en münasebetsiz zamanda yemekten bahsetmektir.

Barbara:

— Pardon! — dedi ve bir müddet sustuktan sonra devam etti: — ihtimal, Fay kurtarılabilir. Bütün ümitler mah volmamıştır.

Miles:

— Evet. — diye cevap verdi.

Barbara, oturduğu koltuğun lif lif olmuş kumaşıyla oynuyordu.

— Siz, Fay'a karşı büyük bir bağlılık mı hissediyorsunuz?

Miles, cevap verdi:

— Mesele o değil, Kızcağız, bütün ömrünce, inanılmıya cak kadar talihsizliğe uğramış. Biz, onun, hayatım kurması için elimizden geleni yapmalıyız. Bu vazifemizdir.

Fay'ın beresiyle dalgın dalgın oynuyordu. Bereyi, birdenbire yatağın üzerine koydu:

— Hem sonra ne kıymeti var? — diye devam etti. — Kuzum, siz lâtince bilir misiniz?

Baıfoara, hayret içinde, cevap verdi:

— Hayır. Mektepte biraz okumuştum ama... Niçin sordunuz?

— Bu gece garip bir rüya gördüm. Lâtince lügatlerle, XVIII inci asrın şahsiyetlerile uğraştım durdum. Amcamın odasına lügat kitabını aramak için girmiştim. Odada, Fay Seton, meşhur, tarihî bir mücrimle yanvana duruyordu. Rüyamda o iki kadın, yüzüme gözlerini diktiler. Ve ben, fenalaştığımı hissettim. Bu rüyayı nasıl tâbir edeceğimi bilmiyorum.

Barbara, ayaea kalkarak:

— Pek o kadar güc değil. — dedi.

Ve sonra içini çekerek ilâve etti: 

— Romantik mi?... Fay mı?

— Evet. Fay, o mektupların mevcudiyetini biliyordu. Bütün fenalıkların Harry Brooke'dan ve onun iftiralarından ileri geldiğini de biliyordu. Ama, ağız açmıyordu. Zannederim ki, hâlâ onu seviyor.

— Her şeyi bilmesine rağmen mi seviyor?

— Tabiî.

— İşte buna inanmam.

— Hattâ belki de biraz bunun için seviyor. Biz kadınlar gayet garip mahlûklarız. Hem ihtimal Fay'ın susması için başka bir sebep daha vardır. Düşünüyorum ki, Harry'nin öldüğünü işittiği vakit...

Miles, sabırsızlandı:

— Ben de düşünüyorum ki, şu Hadley niçin bizi burada küflendiriyor? Ne işler kıvırıyor acaba? Gittikleri hastane hangi cehennemin dibinde?

— Hastane buraya uzaktır. Oraya mı gidelim dersiniz?

— Herhalde Hadley bizi, burada kıyamet gününe kadar unutacak değü. Olanı biteni bir öğrenebilsek.

Olam biteni öğrenmeleri pek de uzun sürmedi. Profesör Antoine Rigaud'nun, nevi şahsına mahsus ayak sesleri işitildi. Havadisleri de getiriyordu.

Profesör, kısa bir zaman içinde epey ihtiyarlamış gibiydi. Batıl itikatlar içindeki cinler, periler onu çarpmışa benziyordu. îçi kılıçlı bastonuna dayana dayana yürüyordu.

— Bayan Morell! — diye seslendi. — Ve siz bay Hammond, sizleri söyliyeceklerim var. Sizler, üç Silâhşorlar'da ki d'Artagnan'ı bilirsiniz elbette? Bu kahraman, İngilizce olarak ancak iki kelime bilirmiş: Come God damn... Ah, ben de lûgatçam bu iki kelimeden ibaret olmadığı için pek mütees sifim!

— Siz de d'Artagnan gibi burasını keşfedip geliverdiniz. Nasıl buldunuz burasını, kuzum? — diye Miles sordu ve yerinden sıçradı.

Rigaud. izahat verdi:

— Sizin malikaneden otomobile bindi, doktor Fell ile buraya geldik. Hadley'ye telefon etmiştik. Sonra gene ondan vaziyeti öğrendik. Doktor Fell, hemen hastaneye seğirtti; işte ben de buradayım.

Miles:

— Âlâ! — dedi. — Marion nasıl bakalım?

— Sıhhati mükemmel! Yatağına oturmuş, yemek yiyor, konuşuyor. Hele konuşması cihetini hiç sormayın, ağzım kapadığı yok.

Barbara, haykırdı:

— Kendisini o derece korkutan müthiş hâdisenin ne olduğunu anlattı öyleyse?

Profesör, cevap verdi:

— Evet, meselenin ne olduğunu biliyoruz artık. (Miles'in bir sürü sualler sormak için heyecan duyduğunu hissederek) Dostum! — dedi. — Artık farkına vardım ki, ben, büyük haıtalara düşmüşüm. Ama buraya gelişimin sebebini itiraf için sanmayın. Alın!... (Miles'a, meşhur meçli bastonu uzattı.) Size bu kıymetli hâtırayı hediye etmeme müsaade buyurun. Heyhat, artık bu baston, beni, eskisi gibi alâkadar etmiyor. Ondan zevk duymuyorum, bilâkis nefret duyuyorum. Armağanım olsun.

— Gayrı, o meşum bastonu istemem. Siz de istemiyorsanız nehre atm... Yahut nereye isterseniz oraya atın. Müsaade edin de size bazı şeyler sormak istiyorum.

Rigaud, bastonunu yatağın üzerine fırlattı:

— Sorun bakalım.

— Demek Marion iyileşti? Dün geceki buhrandan üzerinde bir iz kalmıyacak mıymış?

— Hayır.

— Peki, o gördüğü şey neymiş? — diye Miles merakla Sordu. — Ne görmüş de korkmuş?

Rigaud, sâkin sâkin cevap verdi:

— Hiç bir şey görmemiş.

— Nasıl? Bir şev görmemiş mi?

— Söylüyorum ya, hiç bir şey görmemiş.

Profesör, homurdanırcasına:

— Hemşireniz hiç bir şey görmemiş, fakat bir şeyler işitip dehşete kapılmış. — dedi. — işittiği de mırıltıymış.

Sustu ve gözlerini açtı:

— Herhangi bir insan bunu yapabilirdi. Bu hâdise beni şaşırtacak kadar basit. Buna rağmen...

Sokakta bir otomobilin frenleri gıcırdadı ve motör durdu.

Profesör, pencereye koştu; kollarını heyecanla sallamağa başladı:

Doktor Fell geldi. — dedi. — Umduğumdan daha evvel geldi. Affediniz gitmem lâzım.

Miles:

— Nereye gideceksiniz? — diye sordu.

Fakat, profesör Rigaud, eşikte, Fell'in iri yan vücuduyla karşılaştı. Fell, dar koridorun iki duvarını, iki omuzuyla kaplamış gibiydi. Başı açıktı, geniş kapma bürünmüştü. Onu görünce, profesör, geri döndü.

Fell, nefes nefese gelmişken biraz durup soluğunu ta buleştirdi:

— Haberler getirdim. — Dedi.

— Fay Seton'dan ne haber?

— Hayatta... ihtimal bir kaç ay daha yaşar, yahut bir kaç hafta daha... Sıhhatine ne şekilde itina edeceklerine bağlı. Maalesef, hastalığının vahim olduğunu, ölüme mahkûm bulunduğunu söyliyeceğim. Esasen daima da hastaymış ve mahkûmmuş.

Hiç kimse cevap vermedi.

Miles, Barbara'nın hem dehşet, hem merhamet ifade eder bir şekilde, elini dudaklarına götürdüğünü farketti.

Delikanlı:

— Gidip kendisini ziyaret edemez miyiz? — diye sordu.

Dr. Fell, peşi sıra gelip heybetli vücudu arkasına gizlenen polise, bir işarette bulunup kapıvı kanattı.

— Hayır. — diye cevap verdi — Zavallı kızla görüştüm. Ve Onun yüreklendirmeye mecburdum. Zaten bütün macerayı dimağımda bir tertibe sokmuştum. Ancak bazı boş noktalar vardı. O boş noktaları da Fay Seton doldurdu. Şimdi neredeyse Hadley gelecektir. Çok feci bir vazifesi var. Feci, yani aranızdan biri noktasından feci... İşte bunun içindir ki sizleri hazırlamak, gözlerinizi bir nokta üzerine açmak bu hâdiseyi şüphelenemiyeceğiniz bir katiyet vermek istedim.

— Hangi hâdiseden bahsetmek istiyorsun?

— Bildiğiniz iki cinayetten bahsediyorum.

Barbara'yı görerek:

— A, siz bayan Morell? — Diye söylendi.

— Evet, affınızı rica ederim.

— Niçinmiş o?... Cinayet Kulübünden bizi atlattığınız için mi?

— Evet.

— O kaaarcığma aldırma. — diye Dr. Fell, bir babayani hareket yaptı. Sonra kendini koltuğa bıraktı. Ağırlığı altında koltuğun yayları inlediler. Başını arkaya dayayıp gözlerini kapattı. — Heyecanını gizlemek istedi.

Derken, cebinden, profesör Rigaud'un el yazısıyla Fay Seton'un fotoğraflarını çıkardı.

Miles, müdahale etti:

— Pardon, öyle sanırım ki, burada bir kaç saat evvel cereyan eden vak'alan biliyorsunuz?

— Evet, Hadley, bana hepsini anlattı.

— Acaba, Fay'a, pek sıkıcı, üzücü sualler sorduğunu da size anlattı mı?

Âdeta bir mücrime hitabeder gibi Fay'a hitabetti. Tam bu istintakın ortasında lâmba söndü, biri yahut bir şey odaya girdi... Bunları da söyledi mi?

Dr. Fell:

— «Biri, yahut bir şey» diyorsunuz. İyice tasrih edin.

— Artık nasıl tefsir ederseniz. Şurası muhakkak ki, birinci cinayete ait çantayı aşırdılar. Onu aşırmaktan da maksat para hırsızlığı değildi. Çünkü, üç tomar banknotu yerlere saçmışlar. Dördüncüsü benim cebimdedir. Hadley görmesin diye cebime tıkmıştım. Birinci cinayete dair malûmat vardır, diye şüphelenmiştim. Hoş sonra o paraları da teslim ettim ama, hepsini aldı götürdü.

«Bütün bunları size anlatmıştım, Fay'ı pek mânâsız yere itham ettiklerini anlatmak içindir. Fay, tamamiyle mâsum dur. Bayan Morell'le görüşmemi tavsiye ettiğiniz için çok iyi etmişsiniz. Meğer, kendisinde bana bildirilecek pek mühim malûmat varmış. Harry Brooke isimli o namussuz keratanın, Fay'ı çamura sürüklemek istediğini biliyor muydunuz? Türlü düzenbazlıklar yapıp kızcağızı töhmet altında bırakan oymuş.

Fell, cevap verdi:

— Evet, biliyorum. Maalesef bütün bu anlattıklarınız aynı hakikat.

Miles:

— Bu iddialara dair burada vesikalar var. — dedi; Bar bara'ya döndü. Genç kız, çantasını açtı, cinayet günü Harry Brooke'un yazdığı mektubu çıkarttı.

Miles, izahat verdi:

— Bu mektup, Barbara'nın ağabeysine yazılmış. Fakat, ağabeysinin cinayetle hiç alâkası yok. Eğer şüphe ederseniz. ..

Fell, alâkası gittikçe artarak:

— Şu mektubu bana gösterin. — dedi.

Barbara:

— Memnuniyetle. — diye razı oldu.

Dr. Fell, mektuba göz gezdirdikten sonra, Miles, ona sordu:

— Yaman vesika, değil mi? Fakat Fay'ın masumiyetini hepimiz birden tasdik ettikten sonra, Harry Brooke'un yüzünden maskeyi düşürmekle ne çıkacak?... Bununla beraber bütün fenalığın bu heriften geldiğine eminiz.

Fel, öyle bir haykırdı ki güya tabanca atılmıştı.

— Hayır, doğru değil!

Miles, hayretle başını çevirdi.

— Nasıl? Yoksa gene bir vampir hikayesine mi başlayacaksınız?

— Bu mevzuu bir tarafa bırakalım. Dokunmak istediğim nokta bu değildir. Maalesef, işin içinde başka bir şey var.

— Her ne varsa ben anlıyamıyorum.

Dr. Fell, gözlerini yere dikmişti. Başını kaldırabilmek için epey bir gayret sarfetti.

Nihayet cesaret edip Miles'le göz göze geldi.

— Harry Brooke, babasına gönderdiği mektuplarda sırf hayal mahsulü olan bir takım ithamlarla Fay Seton'a hücum etmiş, işte mukadderatın istihzası bu noktadadır. Hattâ, bu mukadderatı biraz da trajedi tarzında görüyorum. Gene Brooke, ithamlarının bir bakıma doğru olduğunu sonradan öğrendi.

Soğuk duş, sıcak duş! Bu sefer de yeni bir soğuk duş! Doktorun bu sözlerini dinleyen iki genç, hayretten donakaldı.

Barbara, elini, Miles'in omuzuna hafifçe yasladı.

Doktor, devamla:

— Bunun böyle olması, işin içindeki esrarengiz tarafı da aşağı yukarı izah eder. Şimdi, size, bu maceranın kalbime dokunan bir ince tarafını anlatacağım. Dört kulak kesilin de lep demeden leblebiyi anlayın, bana fazla tafsilât verdirmeyin. Fay Seton, hasta bir kadındır. Hareketleri doğrudan doğruya tıbbı ilgilendirir. Kendi de, bu asabî hastalığından dolayı çok eziyet çekmiştir. Hani bu kızm kalbinde bir hastalık var ya ve Fay Seton bundan şahsan mesul değil ya? Cinsiyetine taallûk eden hastalığı da o kabildir. Ve Fay Seton gene bundan dolayı mesul değil dir, ahlâksız sayılmaz. O tip kadınlar hayatta pek nadirdir, ömürleri, umumiyetle bir haile ile nihayet bulur. Sefil herifin biri, Fay Seton'un bütün mukadderatıyla ittifak etmiş, onu büsbütün harabive sürüklemiştir. Yaradılışı itibariyle pek rakik, pek ince bir kız oran Fay Seton'un böyle bir cinsî dalâlete düşmesi acınacak haldir. Onun tavir ve hareketlerindeki inceliği, yapmacık saymayın. Hayır, katiyen bunlar yapmaı değil. Bu kadının ruhunun zemini, cidden temizdir ve Mukadderatın ona verdiği cinsi hastalıkla müthiş bir tezad teşkil eder. Binaenaleyh, profesör Rigaud, bayan Seton'da bir çifte şahsiyet tevehhüm ederken hataya düşmedi. Fay Seton'un cidden ikinci bir hüviyeti var. Bu hüviyet, arada sırada ayaklanıyor, onun vücudundan sanki dışarı çıkıyor ve yarı aygın, yarı baygın olan Fay Seton'u, bazı saatlerde, hiç istemediği, ummadığı yerlere sürüklüyor, ona feci işler yaptırıyor.

«1939 yılında Fransa'ya gidip de Howard Brooke'a angaje olduğu zaman, dişini sıkmak ve tabiatı mağlûp etmek için kendi kendine ahdetmişti. Chartres'deki tavrı hareketine hiç bir diyecek yoktu. Fakat maalesef...

Doktor Fell, bir lâhza durup Fay Seton'un resmine baktı.

— Acaba ne demek istediğimi iyi anlatabiliyor muyum? Bu kadının muhiti öyleydi ki... Evet, bunun ne olduğunu siz de anlıyorsunuzdur. Nereye gitse, felek, ona yar olmuyordu. Ve esasen, onun, vücudundan erkekleri, kendine fevkalâde cezfoedici bir elektrik seyyalesi çıkmaktaydı. Bu seyyale, erkekleri ona cezbediyor ve neticede o da cezibolunuyordu. Bay Hammond! Onun cazibesinin ne demek olduğunu, siz de bir erkek olarak nefsinizde tecrübe ettiniz. Fakat aynı seyyale, bu kadını, diğer kadınlara karşı bir antipatik şahsiyet yapıyordu. Bayan Brooke, bayan Hammond ve (Barbara'ya göz kırparak baktı) ve siz... Aynı antipatiyi siz de ona karşı ruhunuzda duymuş olacaksınız, değil mıi?

— Evet. Kendisini ancak bir kaç dakika gördüm. Ona dair vazıh fikrim olamazsa da...

Doktor:

— Bir an daha kendinizi tartınız, evlâdım! — dedi.

Genç kız, nefsini zorlıyarak silkindi:

— Ben, ona karşı sempati duydum.

Fell, Seton'un fotoğrafını tekrar eline aldı; düşünceli bir 

— Sempatinizin sebebi âlicenaplık olacak. — diye cevap verdi. — Çünkü, bu kadının nahak yere iki cinayetle itham edildiğini biliyorsunuz. O iki cinayet de aynı şahıs tarafından işlenmiştir.

Barbara haykırdı:

— İki cinayet de aynı şahıs tarafından mı işlenmiş?

Dr. Fell, «evet» mânasında başını salladı. Sonra ilâve etti:

— Birinci cinayet, aşağı yukarı, hâdiselerin seyriyle kendi kendine oluvermiş gibiydi. İkinci cinayette ise tam bir tasmim ve taammüt var. Sözlerime devam edeyim mi?

— XIX —

— Müsaadenizle, sizi, buradan alıp hayalen Chatres şehrine, Howard Brooke'un öldürüldüğü güne götüreyim. Ha tırlıyacağmız gibi, 12 ağustostu. Ben, dostum profesör Rigaud gibi, hatip değilim. Onun gibi süslü cümleler kullanıp evi, dereyi, Viran Kuleyi, yağmurlu havayı uzun uzun tasvir edemiyeceğim. Fakat Beauregard denen o mevkideki şahıslar üzerindeki dikkatinizi tekrar teksif edeceğim. Hakikaten de daha berbat bir insan grupu tasavvur edilemez.

«Fay Seton, Harry Brooke'la nişanlanmıştı. Bu delikanlıyı seviyordu yahut sevdiğini zannediyordu. Onun gençliği ve zarif şekli şemaili ile büyülenmişti.

«Hakikatte, Fay Seton, biliyordu ki, bütün iyi niyetlerine rağmen, giriştiği bu izdivaç teşebbüsü, nihayet bir felâketle neticelenecektir. Bununla beraber havalâtı pek genişti, ümitlere kapıldı ve talihini denemek istedi. Hem nihayet, eski muhitinden sıyrılmış çıkmıştı. Vaktiyle sürdüğü dalâlet li hayatı, bu yeni muhitte hiç bilen yoktu.

«Öte taraftan, Harry Brooke, bir sabit fikirle, iz'anı, insafı kör olmuş; şeytanî plânını tatbik etmek azmindeydi. Hedefinin tam yanma ulaştığı kanaatine varmıştı. Çok geçmeden, annesi, babası onu Parise resim tahsili için gönderecekler. Böyle umuyordu. Bu kâh buz gibi soğuk, kâh alev yanan saçma sapan kızın aşkı ve alâkası ona vız gelirdi. Kızdan hiç bir zevk almıyordu. Zahiri soğukluğun altında ne müthiş bir bünye sakladığının bile farkında değildi. Uzun zaman devam eden durgunluğundan sonra Fay Seton, çılgınlık devresine geçiverirdi.

«İşte bu sıralarda haile zuhur etti. 12 ağustosta bay Brooke, öldürüldü. Bu cinayetin nasıl vukua gelmiş olduğunu size şimdi izah edeceğim.

Miles, ayağa kalktı; profesör Rigaud'un yanında, yatağın üzerine oturdu. O da öbürü de muhtelif sebeplerden dolayı tek kelime konuşmuyorlardı. Fevkalâde dalgındılar.

Dr. Fell, dedi ki:

— Bana lütfen cinayet âletini verir misiniz?

Profesör Rigaud, âdeta hiddetli bir tavırla sarı bastonu uzattı. Dr. Fell, bunu, çevik bir hareketle eline alırken, Barbara, bir nevi tiksinti ile kapıya doğru çekildi.

Profesör, homurdanıyor.

— Bazan, göze öyle bariz şekilde batan deliller vardır ki, insan bunları ıska geçer.

Dr. Fell, gülümsedi:

— Ya, demek, maddi delillerin pek bariz olduğunu şimdi siz de farkediyorsunuz, azizim?... Evet, bunlar pek yaman, pek göze batıcı delillerdi. Acaba niçin dikkatinizden kaçtılar?

Artık Barbara dayanamıyordu:

— Kuzum, Allah aşkınıza, ihtiyar Brooke'u kim öldürdü, şunu söylesenize?

Fell, ağırdan alıyordu:

— Müsaade edin de bütün bunları kendi usulümce anlatayım. Evvelce profesörden dinlediklerinizin ve Fay Seton dan öğrendiklerinizin üzerine benim anlatacaklarımı ilâve edersiniz hikâyenin heyeti umumiyesi böylece, gözlerinizir. önünde tecessüm eder.

«Hareket noktası olan bay Howard Brooke'un, bankadan avdet ettiği anı ele alalım. Çantasında paralar vardı. Bundan biraz önce, Fay Seton evden çıkmıştı. Koltuğunun altına mayosunu ve bornozunu almış dere kenarına doğru ilerlemişti. Bayan Brooke, mutfakta meşguldü. Harry, odasında bir mektup yazmıştı ki muhteviyatını biliyoruz.

Fell, yüzünü tiksinir gibi buruşturarak mektubu parmaklarının arasında salladı.

Bay Brooke, oğlunun nerede olduğunu sormuş, Karısı, odasında olduğunu söylemiş. Şu noktayı da unutmayınız ki, Harry babasını yazıhanesinde zannettiği için, bitirmediği mektubunu masanın üzerinde bırakmış, ihtiyar Brooke, oğlunun odasına çıkıp; az sonra aşağı iniyor. O anda, karısının üstünde bıraktığı tesiri hatırlayın. Kadın, onu perişan ve âdeta ihtiyarlamış buluyor. Adamcağız, sanki hastaymış gibi mütereddit adımlarla yürüyor.

«Bunun sebebi, oğlunun itiraflarım mektupta okumuş olmasıdır. Bir an içinde neler öğrenmiş, neler... Her şeyin, her şeyin farkına varmış: imzasız mektupların sırrını, rezi lâne dedikoduların menşeini, vampir hikâyesini! Howard Brooke, oğlunun ruhunu artık iyiden iyiye görmüş, anlamış.

«Hasta gibi, perişan, mütereddit adımlarla yürüyüşünün sebebine hâlâ şaşıyor musunuz? Randevu verdiği kuleye, yavaş yavaş gidiyor. Fay'la buluşmak istiyor. Lâkin, ona lânet yağdırmak ve kızı evinden koğmak için değil. Niyeti, buluşur buluşmaz, ondan af dileyecek.

Doktor, bir an sustu.

Barbara, titredi ve Miles'in nazarlariyle karşılaşmak istedi. Halbuki, genç adam, dalgın, Fellin hikâyesini can kula ğiyle dinliyor.

Fell:

— Vakaları sırasiyle anlatmaya devam edelim. — diye tekrar söze başladı. — Profesör Rigaud, bankada, ihtiyar Brooke'un üzerinde bir empermeabli ve başında bir kasket görmüştü ya Brooke baba hâlâ bunlarla idi. Viran Kule'nin tanesine ancak çıkmıştı ki, kimin geldiğini görse beğenirsiniz?

Oğlunun... Dostlarım, oğlu, onun eve döndüğünü ve kendisini aradığını işitmişti.

«Şurada bir noktaya işaret edeceğim ki, ne profesör Rigaud, ne de resmî rapor buna temas eder. Bu bahse tek dokunan Fay Seton'dur. Gerçi sahneye o da iştirak etmemiş. Bununla beraber, o noktaya ehemmiyet vermesi için kendisince sebep var.

«Dün akşam, Hammond'a hikâyeyi tekrarlarken, Harry nin evden çıktığı sırada empermeablini giymiş olduğunu söylememiş miydi? (Miles'e döndü.) öyle demişti değil mi, dostum?

Delikanlı:

— Evet. — diye cevap verdi. — Peki ama Harry empermeablini almışsa ne çıkar? Havanın gayet bulutlu olduğunu ve fırtınanın kopmak üzere bulunduğunu bilmiyor muyuz?

Dr. Fell, susması için bir işaret yaptıktan sonra devam etti:

— Profesör Rigaud, yola düzülmüş ve baba ile oğlun geçtiği yerlerden geçerek epeyce zaman sonra, kulenin dibine varmış. Oradan çıkan Fay Seton'la karşılaşmış. Genç kız, profesöre, iki erkeğin yukarıda kavga ettiklerini söylemiş; fakat ne mevzu etrafında kavga ettiklerini duymadığım ilâve etmiş. Kız, onları rahatsız etmek istemiyormuş. Fakat, profesör Rigaud, genç kızın perişan bir halde bulunduğunu ve yüzünü çevirerek oradan gittiğini kaydetmişti.

«Kulenin üstünde, Rigaud, baba ile oğlu fevkalâde heyecanlı bir vaziyette buluyor. İkisi de soluk, ikisi de sinirli Profesöre öyle geliyor ki, Harry, kozunu müdafaa ediyor; baba da, «kendi dilediği gibi bu işi halletmek» arzusunu ileri sürüyor. Howard Brooke, oğlunu yanından götürmesini arkadaşına rica ediyor.

«O sırada, Harry'nin ne şapkası vardır, ne de emperme abli... Evet, bu noktaya dikkat etmenizi isterim. Meçli baston, korkuluğa dayanmıştır, çantanın içi de tıklım tıklım doludur.

«İşte bu nokta, benim kuşkulanmama vesile oldıı

«Tıklım tıklım dolu portföy!

«İhtiyar Brooke, profesör Rigaud'ya bankada rastladığı zaman bu çantanın içinde para vardı ama, çanta tıklım tıklım dolu değildi. İçinde ancak dört ince paket para vardı. Şimdi portföyün içinde ne olabilirdi ki, ağız ağıza dolu olsun?

«Hem sonra mesele bundan ibaret değil, dinleyiniz...

Dr. Fell, sarı bastonu aldı; büyük bir itina ile meçi bastonun içinden çekti çıkardı.

— Bu silâh, cinayetten .sonra kınından çıkarılmış bulunuyordu. Kılıç, Brooke babanın yanında, yerdeydi. Km, duvara kadar tekerlenmişti. Polis, bu iki parçayı itina ile aldı götürdü; maksadı, mütehassısların muayenesini temin etmekti.

«Başka bir tâbirle, bu kılıç; cinayetten sonra uzun müddet kınının içine konmamıştır. Ancak kan, iyice kuruduktan sonra kına sokulmuştur. Peki öyleyse kınm içindeki kan lekelerine ne buyurulur? Bu lekeler size hiç bir şey düşündürmüyor mu?

Barbara:

— Evet. — dedi. — Galiba anlar gibi oluyorum. Demek ki, ihtiyar Brooke, öğrendiği şeylerden perişan bir hale gelerek kuleye gidiyor ve ne yapacağını araştırmaya uğraşıyor.

Dr. Fell:

— Evet. — dedi. — Şimdi, onun ne yaptığını takip ediniz. Genç Brooke, pek sıkışmış bir durumdaydı. Masanın üzerine bıraktığı mektuba aklı takılmıştı. Babası odasına çıkmış. Sakın mektubu okumuş olmasın? İşte bu meseleyi iyice anlamalı. Bunun içindir ki Harry, empermeablini alır almaz, babasının peşine düşmüş.

«Babasını kulenin tepesinde bulmuş. İhtiyarın yüzüne şöyle bir bakar bakmaz, mektubu okuduğuna derhal kanaat getirmiş. Demek ki, bütün plânları hapı yuttu. Baba ile oğul, fırtınalı bir şekilde konuşuyorlar, sırlar ayan oluyordu. Ba ğırışıyorlar, çağınşıyorlar ve tam o aralık Fay çıkageliyor. Kavga sesini işitiyor, endişeye düşüyor. Merdivenden usulla yukarı çıkıyor. Konuştuklarını dinliyor. Hem dinliyor, hem de görüyor. Bu noktalar iki erkeğin aklına gelmiyor.

«Baba ile oğuldan ikisinin de sırtlarında empermeabli olduğunu genç kız görüyor. Sonra, bastonla siyah çantanın oracığa bırakılmış olduklarım görüyor.

«Acaba, Howard Brooke, oğluna acı sözler mi söyledi? Onu mirasından mahrum bırakmakla mı tehdit etti? Yoksa, kendi hayatta bulunduğu müddetçe, Harry'nin Paris'e ayak basmıyacağını mı söyledi? Fay Seton'un itibarını düşürmek için baş vurduğu o çirkin iftiraları oğlunun yüzüne mi haykırdı?

«Fay Seton, bütün bunları işitti.

«Umumiyetle böyle başlayan sahneler, bunları anlatanların arzu etmedikleri istikametlerde inkişaf eder. Meğer o gün zarfında da öyle bir vaziyet olacakmış. Baba, bir an arkasını dönmüştü. Harry, sonsuz bir hırs içinde kıvranıyordu. Birdenbire sarı bastonu kaptı, meçi kınından çekip babasının sırtına sapladı.

Dr. Fell, bu sözleri söyledikten sonra kılıcı kınma soktu. Ve bastonu, ayaklarının yanma yere koydu.

— Brooke, işte o anda vurulmuştu. — dedi.

Miles, hayretle haykırdı:

— O anda mı?

— Evet, o anda, dostum. Saat dörde on kalaydı takriben. Profesör Rigaud neredeyse gelecekti. Bir an sonra, Profesör, Fay Seton'un dehşet içinde koştuğunu farketti.

«Adlî tabip bize, der ki, incecik silâhlarla vurulan darbeler, yaralıya evvelce pek ağır yaralı değilmiş hissini verir. İşte bu vaziyette de ayni şey olmuştu. İhtiyar Brooke yarasının ehemmiyetli olmadığını sanmıştı.

«Bu kıratta insanların ruhan nasıl kuvvetli olduklarını biliriz. Babamn üzerindeki aksülâmel pek müthiş oldu. Howard Brooke, tam o sırada gelen profesör Rigaud'nun sesini işitmiş. Bir tek fikir bütün benliğine hükmetmiştir: Oğlunu ele vermemek.

«Bunda hiç şüphe yok. Ve ihtiyar Brooke, oğluna şöyle bir kumandada bulunmuş:

«— Bana empermeablini ver.

«Çünkü kendi empermeabli kılıçla delinmiş. Akan kam ile de lekelenmiş. Herhalde ilk yapılacak iş, bu yaradan akan kanı derhal gizlemek.

«Tasavvur ediyorum: Kanlı empermeabli dürülüyor, bükülüyor, siyah çantanın içine konuluyor. Meç, sarı kılıfının içine sokuluyor. Baba oğlunun empermeablini sırtına alıyor. Profesör, kulenin tepesine vardığı zaman şöyle bir sahne cereyan ediyor:

«Harry, bekliyor, «Size diyorum ki...» diyor.

«Babası asabiyetle haykırıyor:

«— Bütün bu işleri kendi arzu ettiğim şekilde halletmek istiyorum.

«Evet, bu mealde sözleri konuşuluyor. Fakat profesör Rigaud'nun anladığı mânada değil.

«Sonra, ihtiyar Brooke, oğlunun ,orada herhangi bir yere götürülmesini profesöre rica ediyor ve sırtını dönüyor. Profesör Rigaud, genç Brooke'la birlikte çekilip gidiyor. Harry, bu esnada mağlûbiyetini kabullenmiş somurtmaktadır. Kulenin üzerinde bıraktıkları ihtiyar baba ne yapacak acaba? Evine dönmeğe niyet etmiştir. Oğlunun mücrimiye tini meydana çıkaracak her türlü vesikaları imhaya çalışacak. Evine dönmesi... Maalesef...

Profesör Rigaud, bu hikâyeyi teşvik etmek için parmaklarını şaklatıp duruyordu.

— Devam ediniz, devam ediniz. — dedi. — İhtiyar evine dönecekti, sonra?

Dr. Fell, cevap verdi:

«— Yürümeğe takati olmadığım hissetti. Bacakları kesiliyordu, Hemen oracıkta ölmesi aklına geldi. Çantayı yanında keşfedecekler. Çantanın içinde de cinayetin kanlı delili vardır.

Howard Brooke, oğlunu delice seviyordu. Evlâdına karşı elbette hayli ciddi davranmış, ahlakını, tavır ve hareketini değiştirmek istemişti. Fakat onun mahvına sebep olmak? Hayır, ne pahasına olursa olsun, buna razı olamazdı. Her şeyi, göze almıştı. Elinden gelen fedakârlığı yapacaktı. Düşündü ve plânını kurdu: Çantanın içindeki kanlı empermeabli çıkarıp sırtına tekrar giydi. Bu suretle oğlunu kurtardı. Lâkin iş henüz bitmemişti. Çantayı yok etmek icap ediyordu. Çünkü, Harry'nin empermeabli de kanlanmıştı. Dikkatli polis hafiyeleri bu işi keşfedebilirlerdi. Bu çantayı, korkuluktan aşağı dereye fırlatamazdı. Çanta suyun sathında yüzebilirdi. Son gayretini sarf ederek korkuluktan bir taş koparıp; bunu çantanın içine koydu; böylece, çantanın batmasını temin etti. Son bir vazifesi kalıyordu: Meçin kabzası üzerinden Harry nin parmak izlerini silmek. Derken, meçi kılıfından çıkardı; ve kulenin üzerinde onu, kendinden birkaç adım öteye, yere koydu. Takati ancak bu mizanseni yapmaya kâfi gelmişti. Daha fazla mukavemet edemiyerek devrildi.

«Hâlâ yaşıyordu. Rigaud ile Harry, geri döndükleri vakit, henüz ruhunu teslim etmemişti. Oğlunun kolları arasında öldü. Kendisini el vermediğini göstermek için ona muhabbetle sarıldı.

Dr. Fell, ellerini kaldırarak:

— Allah ondan rahmetini esirgemesin! — dedi.

Bir müddet göğsünün ıslık çalar gibi soluduğu işitildi.

— Howard Brooke'un ölümü etrafındaki esrarı izah edebilecek faraziyeler yalnız bu olabilir. Bunu size anlatmış oldum.

«Bu garip hikâyenin esrar anahtarı, iki erkek emnerme ablinin karıştırılacak kadar birbirine benzemesidir.. Her empermeabl az çok birbirine benzer a, ingiliz centil menlerinki daha fazla birbirine benzer. Zira, mümkün olduğu kadar kirlidirler. Lokantaya gittiğiniz vakit, vestiyere bir göz atm. En kirli empermeablileri kestirin, Ingilizlerindir. Bir centilmen için, bu bir gurur, bir temayüz, hattâ bir asalet nişanesidir.

«Dostum Rigaud'nun aklına, Brooke'u ayrı ayrı iki empermeabline bürünmüş ölürken görenler de hiç bir şeyden şüphelenmemiştir.

«Bir tek istisna ile: Bayan Seton!

Profesör:

— Ay, onun bir şeyler bildiğini mi zannediyorsunu? — diye sordu.

— Hiç şüphe yok.

— Kulenin dibinde benden ayrıldıktan sonra ne yaptığını tahmin ediyorsunuz?

Barbara, soğukkanlı söze karıştı:

— Orasını size ben söyliyeyim. Çünkü, Fay'ın yerinde ben de olsaydım ayni şeyi yapardım. Soyunup dereye girmiştir. Müsaade edin de gözümün önünde canlanan levhaları anlatayım. Fay, Harry'ye dair olan hakikatleri öğrenmiş olacak. Babasını vurduğunu görmüş. Fakat, ihtiyarın ağır yaralanmadığına hükmetmiştir. Dereye girişinin sebebi biraz vakit kazanmak, düşünmek imkânını bulmaktır. Gerilen âsa bım yatıştırmak, etrafı kolaçan etmektir. Yaralanma hâdisesinden sonra ne gibi vaziyetlerin olacağını öğrenmek istemiştir. Derenin akıntısına doğru yüzmüş; kulenin dibine gelmiştir. Çantanın suya düştüğünü görmüştür. Tahminimizce böyle mi?

Dr. Fell, başını salladı:

— Ben de tamamiyle böyle düşünüyorum.

— Dalmıştır; çantayı sudan çıkarmıştır. Götürüp ormanda saklamıştır. Howard Brooke'un bu çantayı niçin aşağı attığını birdenbire kestirememiştir.

Miles de söze karıştı:

— Evet... Sonradan. Harry, onun önüne çıkıp da, «Aman Allahım; babam öldürüldü» dediği vakit, Fay'ın nazarında levhalar daha vazih şekilde canlanmıştır. Hikâyenin bu noktasında, Fay'ın nasıl bariz bir hususiyetle konuştuğunu hatırlıyorum.

Profesör; elini alnına götürdü:

— Pardon! — dedi. — Demek ki, bu kadın, nişanlısını, giyotine götürecek vesikalara daha ilk günden sahipmiş?

Dr. Fell:

— Siz de iyi kestirdiniz, profesör! — dedi.

— Öyleyse bu vesikaları neden kullanmamış?

Barbara, haykırırcasma cevap verdi:

— Bir kadın ruhunu anlıyamıyor musunuz, kuzum? Mâ nen öyle yorulmuştu, hayattan öyle bizar olmuştu ki, artık nazarında her şey müsaviydi. Hiç bir şeye kıymet vermez olmuştu. Harry'yi ihbar etmek mi? Ne hakla?. Evet, gerçi bu sefil; bu iki yüzlü delikanlının ne mal olduğunu öğrenmişti. Bu oğlan cürmünü itiraf etmek kuvvetini bile gösteremiyordu. Fakat Fay'ın bizzat kendi kendine verdiği not neydi? Bir ruh hastası, cemiyetin dışına atılmış bir bedbaht. Siz de kendinizi onun yerine koyunuz. İhtimal yanılıyorumdur. Lâkin, bence insan; cemiyetin fena not verdiği bir insan olduğunu bizzat kabul ederse yeise düşer. İhtimal, Harry Brooke'a, bizzat kendini (Fay'ı) tevkif ederse, o zaman Harry'yi ele vereceğini söylemişti. O zamana kadar, çantayı hiç kimsenin elde edemiyeceği bir yerde saklıyacaktı. Söylediğini de yaptı, sakladı. Bu çantayı İngiltere'ye bile getirdi. Fakat kullanmak imkânını dahi bulamadı; o ana kadar ki...

Barbara'nın sesi kısıldı.

Fell:

— Hangi ana kadar? — diye haykırarak sordu; ve sesile havayı titretti. Gözlerini genç kıza dikmişti. — Siz hedefe varıyoruz. Böyle güzel bir yol takip ederken susmayınız. Hangi ana kadar? Söyleyin bakalım!

Miles, artık hiç bir şey işitmiyor, gözleri kinle parlıyordu.

— Demek, Haary Brooke, her türlü şenaati göze almış? Babasını öldürdükten sonra bir de Fay'ı öldürecekmiş? Fakat, Allah yardım etmiş de, işler bu mecrayı takip etmiş. Hiç kimseye fenalığı dokunmıyan bir kızı, bu derece feci ithamlarla çürütmeğe kalkışmak görülmemiş bir caniliktir. Ah, şu herife altı sene evvel rastlasaydım! Kendimi feda eder, onunla hesaplaşırdım.

Dr. Fell:

— Eğer arzunuz buysa gayet kolay. — dedi. — Derhal yerine getirebilirsiniz.

Tam o sırada gök gürüldedi. Rüzgâr, yağmur serpintilerini odanm içine attı.

Fell, hafifçe sarararak sesini yükseltti:

— Orada mısm, Hadley?

Barbara kapının yanından hızla çekildi jkaryolanm ayak ucuna gitti.

Profesör Rigaud, yüksek sosyetede söylemesi âdet olmayan ağır küfürlerden birini savurdu. Derken, odanm kapı tokmağına sanki birkaç el birden yapıştı. Koridorda bir boğuşma duyuldu, üç adam birden odaya daldı. Aralarında biri, kurtulmak için şiddetle mücadele ediyordu.

Bu üç adam, Hadley, üniformalı bir polis ve...

üçüncüyü, Miles, birdenbire tanıyamadı.

Dr. Fell, gayet vazih Ibir sesle:

— Profesör Rigaud! — dedi. — Bu şahsın kim olduğunu teşhis etmek lütfunda bulunur musunuz? Ortadakini soruyorum, evet!

Miles, polislerin yakaladığı adama hayretle bakıyordu. Bir çığlık kopardı.

— Yahu, ne yapıyorsunuz? Bir yanlışlık var. Bu adam Steve Curtis'tir. Kardeşimin nişanlısı... Ona öyle fena muamele etmeyin! Herhalde o...

Dr. Fell:

— Bir hüviyet tesbiti icap ediyor. — dedi. — Zannederim, tesbit de edildi. Kendisine Steve Curtis, diye takma bir isim takan adam, hakikatte Harry Brooke'tur.

-XX-

Pazar günleri dahi müşterilerine iyi yemek veren Beltring lokantasının metrdoteli, doktor Fell'i hususî bir odada, nefîs yemeklerle tatmin edebilmek için emek sarfederdi. Hattâ, Dr. Fell, geleceğini en son dakikada bildirse bile... Gene de öyle yaptı, fevkalede ihtimam gösterdi.      

Aııcak metrdotel Frederic, Dr. Fell'in misafirlerinin kim olduğunu öğrenince buz gibi soğuk bir tavır takındı. Çünkü, davetliler, profesör Rigaud, Miles Hammond ve Barbara Morell'di.

Bunlar .da Cinayet Kulübüne girince yerlerini hayli yadırgadılar. Yemekleri reddetmediler yediler ama iştahtan ziyade nezaket icabı olarak.

Miles Hammondün hayretini mucip olan yemekten sonra durgunluğun artmasıydı.

— Haydi bakalım, lâfları gevelemeyin, mesele neden ibaretse bütün teferrüatını öğrenelim.

Miles da, gömleğinin önüne dökülen külleri, elinin tersiyle silkti:

— Evet, bir an evvel öğrensek!

Fell, piposuyla oynaya oynaya kohuştu:

— Profesör ile ben, iki cesur şövalye gibi, mukadderatımızı vampirin eline bırakmak üzere evinize geldiğimiz zaman, siz, o gece ne yapmıştınız? Asıl onu öğrenmek isteriz.

Miles'in yerine profesör cevap verdi:

— Benim malikâneye o gece gelmekteki asıl maksadım, müteveffa Hammond'un kütüphanesini görmekti. Halbuki kütüphane ile meşgul olamadım bile, araya o kadar hâdiseler karıştı.

Dr. Fell, Miles'a hitap etti:

— Siz, bize, o akşam bayan Seton'la konuştuklarınızı anlattınız. Bu hikâyeyi dinlediğim sırada, Harry Brooke'un mücrimiyetine kanaat getirdim. Ancak bu cürmü niçin işlediğinin sebebini bulamadım. Gayet müphem bir şekilde bende bir şüphe vardı. Bu delikanlının, babasına, imzasız mektuplar yolladığı kanaatine vardım. Bununla beraber, Fay Seton aleyhine savurduğu ithamların sebebini bir türlü kavrı yamıyordum. Sevdiği bir kadına karşı, bir erkek neden böyle iftiralarda bulunsundu? Zavallı Fay Seton, hastanede, bana, hayatını anlattığı zaman müphem kalan noktalarda aydınlanmış oldu. Mamafih, biz gene mahut gayeye gelelim. Ben, size vampir hikayelerinin inanılmayacak şeyler olduğunu ispata çalışırken, yukarıda, hemşirenizin odasında silâh atıldı. Sizden aldığım ve hemşirenizden öğrendiğim bazı tafsilât sayesinde, bu ikinci vakayı da artık izah edebilecek hale geldim.

«Cumartesi günü öğleden sonra, hemşirenize ve hemşirenizin nişanlısı Steve Curtis'e garda rastlamışsınız. Bilmiye rek orta yere bir bomba savurmuşsunuz: Fay Seton'u angaje ettiğinizi söylemişsiniz. Steve Curtis'in bu haberi nasıl telâkki ettiğini hatırlıyor musunuz?

— Evet, hikâye bu kadar tevazzuh ettikten sonra, onun o anda şaşkına döndüğünü şimdi görür gibi oluyorum.. Hakikat şu ki Steve, o akşam Greywood'a bizimle beraber gelmi yeceğini hemen o anda haber verdi.

— Bundan evvelce bahsetmiş miydi?

— Bahsetmemişti. Çünkü, hemşirem Marion'un hayretini hatırlıyorum. Steve, Londra'daki vekâlet binasında kalmak ve o gece çalışmak zaruretini ileri sürdü.

— Acaba tesadüfen profesör Rigaud'nun isminden de bahsetmiş miydiniz?

Miles, elini alnmda gezdirdi; hafızasında sahneleri araştırdı:

— Hayır, zannetmiyorum. — dedi. — Profesörden bahsettim ama ismini söylemedim.

Dr. Fell:

— Fay Steon'un elinde Harry Brooke'un mücrimiyetini ispat edecek vesikalar vardı. — dedi. — Şayet bu kadın ortadan kalkacak olursa, Steve Curtis'le Harry Brooke arasında bir münasebet olduğunu yani ikisinin de ayni şahıs olduğunu hiç kimse kestiremiyecekti.

Miles, iskemlesini iterek:

— Sahi! — dedi.

Dr. Fell, cevap verdi:

— Durun azizim. Asıl bu noktada sizin hafızanıza müracaat edeceğim. Steve Curtis'in yanmda yatak odaları meselesinden bahsetmiş miydiniz? 

— Yatak odları meselesinden mi?.. Evet. Marion noktaya dokunmuştu. Yatak odasını Fay Seton'a bırakıp kendisi, yeni tamir edilen zemin katındaki yatak odasında yatacağını söylemişti.

Dr. Fell:

— Ya, ya! — dedi. — Demek, kardeşiniz Fay Seton'a kendi odasını vermek istiyordu? Bunu niçin "böyle yapmadı da sonra fikrinden caydı?

— Çünkü Fay Seton bu teklifi reddetti. Kalbi rahatsız olduğu için zemin katında yatmağı tercih ediyordu. Merdiven çıkmaya sık sık mecbur olmıyacaktı.

— Pekâlâ! Şimdi farzedelim ki biri, gece yarısından bir az evvel bahçeye birmiş, pencerenin altına sokulmuş, Fay Seton olduğunu tasavvur ettiği birini görüyor. Ne görmüş olabilir? üst kattaki yatak odasında, sırtında robdöşambr ile Fay Seton'un dolaştığını... Çünkü, kardeşiniz, yatağın başucundaki iskemlede oturuyordu. Pencereden pek uzaktaydı.

«Birisini öldüreceğinizi ve bu maksatla onun odasına girdiğinizi tasavvur edin. Uyanan insana yaklaşıyorsunuz onun daima sürdüğü şahsma mahsus koku genzinize geliyor.

«Kaatil, bu lâvantanm Fay tarafından Mario'na hediye edildiğini nasıl düşünebilirdi? Evet, takma ismi Steve Curtis olan Harry Brooke, işlediği cinayeti pek ustaca tertiplemişti. Lâkin, hedefte yanıldı. Suikastını yanlış kadına yaptı.

«Bu noktayı hal için çok büyük gayret sarfettim. Bayan Hammond'un şahsına niçin kasdettiklerini bir türlü kavrı yamamıştım. Halbuki ertesi sabah pek manidar bir hâdise oldu, gözlerim açıldı. Steve Curtis'i ilk defa olarak görüyordum. Terü taze Londra'dan gelmişti. Miles Hammond, bayan Morell'e telefon ettiği sırada salona girdi. Ben, elimdeki tepside bir fincan çay, arkası sıra içeri yürüdüm. Sizin telefonda şöyle dediğinizi işittim, bay Hammond! (Bu gece hemşiremin odasında, havsalaya sığmaz bir hâdise vukua geldi.) Sonra, diğer bir cümleye başladınız. Lâkin o cümleyi bitire mediniz. Çünkü Steve Curtis'in odaya girdiğini farketmişti niz. Her şeyden evvel, onu teselli etmeği birinci vazife biliyordunuz. Bütün bu teferruat aklınızda mı?

Evet, Miles, o sahneyi hatırlıyordu. Kolunun altında şemsiyesiyle Steve, odadan içeri girmişti. Haberi öğrenir öğrenmez nasıl şaşaladığını şimdi görür gibi oluyor.

Fell, devam etti:

— (Marion mu?) diye haykırdığı zaman sesinin perdesinde nasıl ansızın iki kademe yükseliş olduğunu farkettim.

«— Elbette heyecanı makul görünebilir. O anda şaşması icabederdi. Lâkin o anda daha dikkatli olsaydık, delikanlının halinde bir hiddet bir yeis de farkedemez miydik? Şemsiyesini masanın üzerine çalıp sapmı kırışını hatırlayınız. Sevgilisinin bir ölüm tehlikesine maruz kaldığını öğrenen bir nişanlı böyle mi hareket eder? Elbette hayır! Onun bu hareketi, Harry Brooke'un yaptığı hareketlere benziyordu. Yani, arzulan yerine getirilmediği vakit, tenis topunu mermi gibi uçurtmak için hiddetle sallayan Harry Brooke'un hareketlerine. Mahiyetini bilen Fay'ı yolunun üzerinden yok etmek istemişti. Teşebbüsünde muvaffak olamamıştı, üstelik Marion'un hayatını tehlikeye koymuştu. Halbuki Marion sayesinde servet vaziyetini tekrar düzeltmek niyetindeydi. Siz onun, teheyyüçleri üzerine yeni bir teheyyüç kattınız. Profesör Rigaud'nun evde bulunduğunu haber verdiniz. Mazisinde karıştırdığı haltlann şahidi olan profesör, bitişik odalardan birinde uyuyordu; bunu haber verdiniz.

«Bunun üzerine, o, pencereye gitti; yüzünü cama dayadı; sırtım döndürerek öylece durdu. Niçin böyle yaptığım, izah şimdi mümkündür. Gerçi, gözleri de yaşarmıştı. Bütün ricat yollan kesilmişti. Fevkalâde müşkül bir duruma düşmüş bulunuyordu.

Barbara:

— Sözünüzü kestiğim için beni affedin! — dedi. — ihtimal müdahalem füzulidir, fakat zavallı Miles'in çok sinirli olduğunu dikkate alınız. Hemşiresinin ne sebeple o kadar korktuğunu bize izah ediniz. Harry Brooke ne gibi iblisane bir plân hazırlamış da tatbik etmiş? Bunu bize anlatır mısınız?

Profesör Rigaud, göğsünü Napoleonvari şişirip yumrukladı:

— Ah bayan Morell! Ona bu fikri meğer ben vermişim. Bana da bu fikir Cagliostro'dan geldi.

Barbara:

— Yok canım? — dedi.

Profesör, izzeti nefsi yaralanarak:

— Niçin şaştınız? — diye sordu.

Barbara:

— Affedersiniz. — dedi. — Sizin vaktiyle Harry Brook' la ahbaplık ettiğinizi, ona boş zamanlarınızda, eserlerinizden ve nazariyelerinizden bahsettiğinizi unutmuştum. Bilhassa gizli ilimlere ait nazariyelerden.

Miles sabırsızlandı:

— Niçin hâlâ bu gizli ilimlere dayanıyorsunuz? Marion, Pay zannedilmiş; bunun için korkutulmuş. Mesele bundan ibaret.

Dr. Fell itiraz etti:

— Bu mevzu zannettiğiniz kadar basit değildir.

— Silâh neye atıldı öyleyse?

— O silâhı atan hemşireniz değil.

— Demek ki onu vurmak için tabancayı attılar?

— O da değil.

Barbara, elini Miles'in koluna koydu; gayet tatlı bir sesle şu fikri telkin etti:

— Bırakalım da Dr. Fell, hikâyesini kendi bildiği gibi anlatsın.

Dr. Fell:

— Evet. — dedi. — Ben bütün bu hikâyeyi, bu tertip üzere anlatıyorsam .sebebi sizi şaşırtmak, heyecana düşürtmek değildir. Mantık silsilemi takip etmenizi istiyorum da onun için.

«Hemşirenizin o silâhı atmadığını derhal anlamam icap ederdi. Büyük bir asabiyet buhranı geçirerek bayılan insanlarda kaide olduğu gibi, bütün âsabı koyuverilmiş vaziyetteydi. Halbuki parmağım tetiğin üzerinde kısmış.

«Mantıkan böyle olamaz. Eğer silâhı endaht eden o ol saydı bayıldığı sırada, gevşeyen parmaklarından tabancayı düşürmüş olacaktı. Tabancayı elinde tuttuğuna ve parmağı mn kısılmış olduğuna dikkat edip şu hükmü vermeliydim: Silâh atıldıktan sonra genç kızın eline verilmiş ve parmak tetikte kısılmıştır. Silâhı onun attığına dair bir fikir uyandırılmak istenmiştir.

«Harry Brooke'un ilhamım aldığı Cagliostro hikâyesine gelince: Onu, size birkaç kelime ile hülâsa edeyim.

«Tarihin meşhur şarlatam olan bu adama diz çöktür müşler, gözlerini bağlamışlar, eline bir tabanca vermişler, tabancanın dolu olduğunu söylemişler. Silâhı şakağına daya masını ve tetiği çekmesini emretmişler.

«Cagliostro bunun bir şakadan ibaret olduğuna emin olarak söyleneni yapmış. Lâkin, silâhın hafifçe bir madenî ses çıkarması icabederken, tetiği çeker çekmez müthiş bir silâh sesi işitilmiş, Cagliostro da mıüvazeneyi kaybederek yere yuvarlanmış.

«Hikâyenin inceliği şurada ki, Cagliostro'nun elindeki tabanca hakikaten de dolu değilmiş. O tetiği çektiği sırada, Cagliostro'nun yanında bulunan biri, diğer bir tabanca ile boşluğa ateş etmiş. Şarlatanın yanındaki diğer biri de Cagli ostronun başına bir darbe indirmiş.

Ödünü koparıp bir adamı öldürmek için ne mükemmel fikir! Bilhassa seçilen şahsiyet kalb hastası ise... Ağzı mendille tıkanır, dolu olmıyan bir tabancanın namlusu, şakağına dayanır. Dakikalarca kulağına mırıldanılır. (Şimdi tetiği çekeceğim) denir. Nasıl çekeceği, niçin çekeceği sinir bozucu bir şekilde tekrarlanır. Derken ikinci silâhı endaht, güm basının üstüne...

Dr. Fell, avucunu masaya vurdu. Etrafmdakilerin sıçradığını görerek:

— Pardon! — dedi. — Sizleri bu hikâyenin ne derece ib lisane olduğunu iyice inandırmak istemiştim de elimi onun için masaya vurdum.

«Cagliostro hikâyesine, Harry Brooke'un ilâvesi şu oldu. Kurbanının eline tabancayı da sokuşturarak onun endaht ettiği fikrini muhitte uyandırdı, öyle bir oyun oynamıştı ki, kalbi zayıf olan Fay, elbette heyecanın ıbu derecesine daya namıyacak, ölecekti. Bundan zerrece şüphesi yoktu. Halbuki hemşirenizin sinirleri, son derece mukavemetli imiş. Fısıltılar, tehditler, kafaya inen darbe ve kulak dibinde patlayan silâh kendisini öldürmeğe kâfi gelmemiş. Esasen hemşirenizin .gayet cesur olduğunu, gürültüye pabuç bırakmadığını söyleyen siz değil miydiniz?

«Darbeye mukavemet ettiğinden dolayı cümlemiz cidden bahtiyarız. Basma gelecek bir kaza varmış, az daha Harry Brooke'la evlenecekmiş, kazayı bu kadarcık bir sarsıntı ile atlattı. Tebrike şayandır.

«Hemşirenizin odasını gözden geçirdiği sırada, bir maddî delil arıyorum. Harry Brooke'la, Steve Curtis'in ihtimal aynı şahıs oldukları fikrine o zaman kapıldım. Profesör Rigaud'nun Fransa'da, boş zamanlarında çene çalıp Cagliostro'nun ölüm şartlarını genç Brooke'a anlattığı aklıma geldi. Lâkin genç Brooke, aslâ tanımadığı bayan Hammondün hayatına niçin kasdetsin? Sonra, genç Brooke hani ölmüştü? İşte zihnimde bunoa istifhamlar doğuyor, beni üzüp duruyordu. Derken aklıma birdenbire, suikast gecesi Fay Seton'un takındığı tavır geldi. Bu genç kadın, Marion'un odasında sebebini bize anlatmak istememişti.

Miles, tasdik etti:

— Evet. Mutfakta yanıma geldiği vakit, (Bu vaziyet devam edemez) demişti.

Dr. Fell devam etti:

— Bu cümle, doğru bir iz bulmaklığıma vesile oldu. Ayni gece zarfında, üst kat sofada Fay Seton'a, gece yansından biraz evvel bayan Hammond'un odasında ne yaptığını sorduğum vakit, lâf arasında şöyle cevap verdi: (Yatağın baş ucundaki masanın üstünde bulunan eşyaya bakıyordum. Orada lâmba, lâvanta şişesi ve daha başka eşya vardı).

Acaba niçin bu teferruat üzerinde zihni takıldı, kaldı? Lamba ne gibi bir rol oynamış olabilirdi? Lâmba, masanın üzerindeki hangi eşyayı aydınlatıyordu? Ay Hammond. Belki siz söyliyebilirsiniz: Hemşirenizin baş ucunda neler vardı?

— Bilmiyorum... — dedi. — Bir münebbihü saat vardı. Zannederim bir sigara kutusu vardı... Ah, sahi: Bir de resim çerçevesi olacak, içinde Steve'le Marion'un fotoğrafları vardı.

— İşte bir muammayı daha çözdün. Bu resim, Steve'in yani Harry'nin resmiydi. Bayan Fay Seton onu tanıdı. Kapıldığı dehşetin derecesini düşününüz. O ki, Harry'nin elinden artık ebediyen kurtulduğunu sanıyordu. Kendisine karşı bu adamm işlediği bütün cürümleri de affetmişti. işte yine Harry karşısına çıkıveriyordu. Demek eski nişanlısı, sahte bir hüviyetle, Marion'u alacak. Halbuki Marion, Fay Seton'a göre, çok daha iyi kısmeti hak eden bir kızıdı.

İlk önce aklına bu evden kaçıp gitmek geldi. Bir an sonra daha başka şeyler düşündü. Düşünüp durduğu sırada mahut suikast vukua geldi. Genç kadın da bu cinayeti eski nişanlısının işlediğini kestirdi. Kendini hedef tutarak, yani kendini öldürmek istiyerek bunu yaptığını anlaidı. Hayatı tehlikedeydi. Bu sefer artık bıçak kemiğe dayanmıştı. Mücrimi ele verecekti, işte 'bu sebeple Greywood'dan ayrıldı. Fransa'daki cürmü ispatına yarayacak olan çantayı ortaya çıkaracaktı. (Bir çantadan neler anlaşıldığını görürsünüz) dedi.

«Fakat, Harry Brook'eun işe karışacağını hesaplamaksızın bunları söylemişti.

«— Sizi Londra'ya gönderişimin sebebi buydu. Lâkin bütün işler tersine döndü.

— Beni çok heyecana düşürdünüz diye profesör Rigaud söze karıştı ve dikkati kendine çekmek için masaya bir yumruk indirdi. Dostum Dr. Fell düzenbazı o sabah uyuduğum odaya birdenbire girerek beni uyandırdı. (Bak, iki kişi gidiyor, Bay Hammond’un yanındakinin kim olduğunu tanıyabildin mi? dive sordu. Ben de cevap verdim: (Aman ya Rabbi, rüya mı görüyorum? Bu adam Harry Brooke, yahut). Dostum Fell, bunun üzerine hemen telefona koştu, polise haber verdi.

Dr. Fell, izahat verdi:

— Ben, Fay'ın bıraktığı pusulayı, (bay Hammond'un merdivenin üst yanında yüksek sesle okuduğunu aklıma getirmemiştim. Kuşkulu olduğu, konuşulanları gizliden gizliye dinliyen Harry, aleyhinde hazırlanan vaziyeti bozmak üzere derhal istasyona koşmuş meğer... öyle değil mi? Hammond?

Miles:

— Peki amma, trene binemedi ki... dedi.

— Hayır, siz farkında değilmişsiniz... Binmiş... Evet, sizin arkanızdan trene atlamış. Şayet ona rasladınızsa bile yüzünü gazete ile kapadığı için görememişsiniz. Esasen siz erkeklere bakmıyordunuz, bir kadın arıyordunuz.

«Fay da trendeydi. Bulamadmızsa sebebi aşikâr. Son zamanlarda trenler tıklım tıklım olduğu için, kondüktörler bazı güzel kadınlara iltimas ediyor, onları furgona alıp oturacak yer gösteriyorlar. Fay da bu güzellik imtiyazından istifade etmiş.

Fay, Londra'ya, hiddet içinde gitti. Artık son kararını vermişti. Behemehal tatbik etmek istiyordu. Harry'yi ele verecek, ona dair bütün bildiklerini söyliyecekti. Lâkin polis arkadışımız Hadley onu konuşturmak istediği vakit, dilinin varmadığını farketti.

Barbara sordu:

— Acaba hâlâ Harry Brooke'u seviyor mu?

— Hayır zannetmem! O gibi hisleri bitti. Lânet etmek lâzım gelirse talihe lânet etmeğe, Harry'ye etmemeğe karar vermişti... Yahut da buna yakın bir tahassüsse kapılmıştı.

Profesör sordu:

— Öğrenmek istediğim bir nokta var; Harry acaba Steve Curtis hüviyetini ne zaman aldı?

Dr. Fell onu da izah etti:

— Zannımca Harry kendini mütemadi bir tehlikede sayıyordu. Böyle, Demokles’in kılıcı altında yaşamak istemiyordu. Günün birinde Fay Seton'un aklına eser de kendisini ele verirse diye korkuyordu. Bir gün ensesine Giyotin satırının düşmemesi için tedbir almak istiyordu.

Bunun için de, hakikî bir Steve Curtis'in dünyada mevcut olduğunu ve Dunkerque ricatı sırasında öldüğünü tahmin ederim. Harry onun evrakını ele geçirerek hüviyetine bürünmüş olacak.

İngiltere'ye dönünce, yepyeni bir insan halinde yaşamağa başladı. Onu kimse tanımıyordu. Harb sonrası şartları içinde ayarlanması mümkündü. Kendine çabucak müsait vaziyet yarattı; büyük servete varis olan bir genç kızla nişanlandı.

Fay sahnede tekrar belirinceye kadar her iş mükemmeldi. Fay'a dair nasıl bir sual sorduğunu hatırlıyorum; siz söylemiştiniz, Miles.

Miles:

— Evet! — dedi. — Kütüphanenin ne kadar zamanda tasnif edilebileceğini sormuştu, iki haftada bu işin biteceğini ummuştu.

— Halbuki siz aylarca sürecek deyince, istikbalini tehdit eden bir vaziyet gördü, iki hafta ortadan kaybolabilirdi amma, aylarca olamazdı. Binaenaleyh, manii kaldırmağa karar verdi. Derhal Cagliostro hikâyesini hatırlayıp canilikte dehâ halini bulan kabiliyeti ile o hikâyeye kendince bir ilâve de yaptı.

— Acaba Fay'ı Londra'ya kadar ne maksatla takiibetti? Öldürmek mi istiyordu.

— Her ne pahasına olursa olsun... Eğer bay Hammond' la bayan Barbara vaktinde yetişmeselerdi. Nasıl bir facia cereyan edeceğini bir türlü havsalama sığdıramıyorum. Harry de trende Fay'ın izini kaybetmişti. Adresini bilmiyordu. Sizleri takibederek onun bulunduğu yere vardı.

Koridorda saklanıp konuşulanları dinledi. Polis âmiri Hadley'in oraya gelişi idam hükmünün verilişi gibi bir şeydi. Artık tehlikeyi göze alıp elektrikleri söndürdü. Odaya daldı. Çantanın içinden empermeablini alarak, paralara ve çantaya ehemmiyet vermedi. Kaçarken kollarına atıldı:

Miles:

— Kimmiş? — diye sordu.

— Orada polis âmiri Hadley'in nöbetçi diktiği polislerin... Kendisini hemen merkeze götürdüler. Orada, profesör Rigaud tarafından teşhis edildi. Böyle bir adamın pençesinden hemşireniz bu kadarla kurtuldu. Gene talihi varmış.

Şimdi artık bütün hikâyeyi öğrenmiş oldunuz. Yalnız, fay Seton'un son senelerini ne şekilde geçirdiği muamması kalıyor. Bu kızcağızın elinde vesikaları bile mevcut olmadığından yaşayabilmek için fahişelik etti. Fakat karakteri melek gibiydi; hattâ kendisinde ruhî bir esalet vardı. Onun için sevdiği erkeği, bu haline rağmen ele vermedi. Zavallı kadın şimdi hastadır. En iyi şartlarla bakılsa bile ancak birkaç ay yaşayabilirmiş... Bu tecelliye ne dersiniz?

Miles, yerinden kalktı:

— Ben, hastaneye gidiyorum.

Barbara da, birdenbire iskemlesini iterek sıçradı:

— Miles! — diye haykırdı. — Delilik yapmayın... Siz onu sevmiyorsunuz. O, sizin nazarınızda bir kıymet ifade etmez. Siz idealist bir insansınız. Tarihî şahsiyetlerle bu şahsiyeti zihninizde biribirine karıştırıyorsunuz. Siz âlicenap bir insansınız. Fakat delilik yapmamalısınız. Çok rica ederim.

Miles, iskemlenin üstüne attığı şapkasını eline aldı.

Barbara, yalvarırcasına ellerini kavuşturdu:

— Miles! Miles! Ben sizin iyiliğiniz için söylüyorum. Neticesi fena olan böyle bir maceraya niçin atılıyorsunuz? Miles! Miles! O kadının nasıl bir insan olduğunu iyice düşününüz.

— Nasıl insan olursa olsun, bana vız gelir! — diye Miles haykırdı. — Ben ona gidiyorum.

Ve ikinci defa olarak Beltring lokantasının yemek odasından hızla çıktı, merdivenleri koşa koşa indi, yağmurlu gecenin karanlığına daldı.

— SON —

AK KITABEVINİN POLİSİYE ROMANLAR SERİSİ

1   — ESRARENGİZ ÇORAP    Nihal Karamağaralı

2   — GİZLİ KUVVETLER        Edgar Wallace

3   — MEZOPOTAMYA CİNAYETİ    Agatha Christie

4   — SUÇLU KİM?       Jean Laborde

5   — UĞURSUZ FOTOĞRAF              Nihal Karamağaralı

6   — MEŞ'UM İLÂN     Agatha Christie

7   — GOLF SAHASINDAKİ CİNAYET ... Agatha Christie

8   — KANLI ANLAŞMA          Nicholas Blake

9   — VİRAN KULE       John D. Carr

10 — YERİN KULAĞI VAR     Agatha Christie

11 — KIZLARA SUİKAST        Agatha Christie

12 — BAĞDATTA BULUŞALIM         Agatha Christie

13 — UÇURUMDAN AŞAĞI  Agatha Christie

14 — ÖLÜDEN GELEN MEKTUP       Agatha Christie

15 — YÜRÜYEN CESET           Nihal Karamağaralı

16 — TUZAKTAKİ KAPLAN                                       VâNÛ.

Her Kitap 5,— Liradır. 

SALTANAT RÜZGARLARI

SEVDA SEZER

Esrar ve ihtişam ülkesi Hind'in en şa'şaalı devrini anlatan bu eserde, nefesleri kesecek kadar heyecanlı ve girift vakaların içinde tarihî ve edebî kıymeti büyük olan bu eseri zevkle okuyacaksınız.

Kuşe ciltli, fiyatı: 7,50 Liradır.

---------------« o »--------------------

EYLÜL

MEHMED RAUF

Türk romancılığının temel taşlarından birini teşkil eden bu eser, her zaman okunacak ve sevilecek niteliktedir. Dünün ve bugünün edebî kuşaklarının da aynı merak ve zevkle okuyabilecekleri şaheser bir kitap.

Kuşe ciltli, fiyatı: 7,50 Liradır.