TED DEKkER

BEYAZ

ÇEMBER I KİTAP ÜÇ Q BÜYÜK TAKİP

MARTI YAYINLARI: 204 BESTSELLER: 93

BEYAZ TED DEKKER

ORİJİNAL ADI: WHITE YAYIN YÖNETMENİ: ŞAHİN GÜÇ

ÇEVİREN: MÎHRİbAN DOĞAN EDİTÖR: CUMHUR MISIRLIOĞLU DİZGİ: ELİF AYDIN YAVUZ KAPAK: YASİN ÖKSÜZ REDAKSİYON: NİHAN TAŞTEKİN BASKI: EZGİ MATBAA

Yenibosna/İSTANBUL Tel: 0 212 452 23 02

ŞUBAT 2013 ISBN: 978-605-5420-39-0 YAYINEVİ SERTİFİKA NO: 12330 Copyright ©TED DEKKER

Bu kitabın Türkçe yayın hakları Nurcihan Kesim Telif Hakları Ajans¹ aracılığıyla Martı Yayın Dağ. San. Tie. Ltd. Şti.’ne aittir.

Yayınevinden izin alınmadan kısmen ya da tamamen alıntı yapılam hiçbir şekilde kopya edilemez, çoğaltılamaz ve yayımlanamaz.

MARTI

MARTI YAYINCILIK

Maltepe Mh. Davutpaşa Cd.Yılanlı Ayazma Sk. No:8 TOPKAPI/ZEYTİNBURNU/İSTANBUL Tel: 0 212 483 27 37 - 483 43 13 - 483 13 30 Fax: 0 212 483 27 38 www.martiyayinlari.cominfo@martiyayinlari.com

TED DEKKER

m wm

BEYAZ

ÇEMBER I KİTAP ÜÇ Q BÜYÜKTAKİP

MARTI

Kuzey Dakota

Finley, nüfus 543. Tabelada yazan buydu.

Finley, nüfus 0. Mike Orear iki hafta sonra tabelada pekâlâ böyle yazabileceğini düşünüyordu.

Sıcak rüzgâr saçlarının arasından eserken, kasabanın kıyısında durmuş; boş caddelerin kenarlarında dikili kurşun rengi binaların, her an ölülerini bekleyen mezar taşlarına dönüşebileceğine dair içini kemiren korkuyla mücadele ediyordu. Oysaki Mike, North Forks’taki okula gitmek üzere buradan ayrılmadan önce kasaba yaklaşık üç bin sakiniyle cıvıl cıvıl bir yerdi.

İki yıl önce kasabayı son ziyaret ettiğinde nüfusu binin altına düşmüştü. Şimdiyse beş yüzden biraz fazlaydı. Amerika’da ölümü bekleyen sayısız kasabadan biriydi. Ancak burası özeldi.

Burası annesi Nancy Orear’m yaşadığı kasabaydı. Ayrıca babası Carl’la, tek kardeşi Betsy’nin de. Hiçbirinin onun geleceğinden haberi yoktu. Mike, Raison Türü haberini patlattığından bu yana her gün konuşmuşlardı, ama dün artık konuşmanın yetmediği sonucuna varmıştı.

Onları görmek zorundaydı. Onlar ölmeden ve Washing-ton’da işler iyice sarpa sarmadan önce görüşmelilerdi.

Mike arabasından indi, ceketini omzuna atarak Central Bulvarı’nda kaldırımdan yukarı yürümeye başladı. Kimseye görünmeden dolaşmak istiyordu, ki bunu Finley’de en iyi, cafcaflı bir arabayla değil de yürüyerek yapabilirdiniz. Ne var ki görünürde tek bir insan yoktu. Bir tane bile.

Mike onların virüs hakkında ne kadar bilgi sahibi olduklarını merak etti. Onun bildiği kadarını biliyorlar mıydı acaba? Şu anda diğer bütün Amerikalılar gibi koltuklarına yapışmış, büyük buluş haberini bekliyorlardı herhalde.

Mike’nin ayakları uyuşmuştu. Atlanta’da günde yirmi dört saat stüdyoda çalışırken, kendisini bu kargaşanın ön cephelerinde mücadele eden, hakikate giden yolu açan bir savaşçı gibi görüyordu. Milyonlarca izleyicinin yüreklerine dokunan, onlara umut, Amerika’ya yaşam soluğu veren bir kahraman. Gel gör ki, terk edilmiş anayollardan kuzeye doğru yaptığı bu yolculuk onu yeni bir gerçekliğe uyandırmıştı.

Amerika ölüyordu. Hakikat onları öldürüyordu.

Televizyonda görünen zıvanadan çıkmış adamlar ne derlerse desinler, ölmek üzere oldukları, kaçınılmaz bir gerçekti. Orta Amerika her çareye başvurulduğu palavrasına inanmayacak kadar akıllıydı.

Toz bürümüş kaldırımlarda yürürken Mike’nin ayakkabıları gıcırdıyordu. Sağ tarafında karaltı halinde yükselen Citizens Devlet Bankası’ydı.

Tabelada “kapalı” yazıyordu. Tek bir insan bile yoktu.

Bu bankada bir zamanlar hesabı vardı. Eski, mavi Schwinn’i Toby’den almak için ilk kez biriktirdiği kırk beş doları buraya yatırmıştı. Peki, Toby bugün nerelerdeydi? En son onun deprem korkusuna rağmen Los Angeles’te bir işte çalıştığını duymuştu. Deprem bugün artık Toby’nin endişelerinin atasında en önemsiziydi herhalde.

Finley Lounge’nin camındaki tabelada “açık” yazılıydı - büyük ihtimalle krizden dolayı büyüyen tek kurumdu. Bazılarına göre haberler birayla daha iyi karşılanırdı.

Mike bir an içeri girmeyi düşündüyse de tanıdık birile-rini görme endişesi yüzünden yanından geçip gitti. Annesi, babası ve Betsy’yle konuşmak istiyordu, başka kimseyle değil. Hepsinin mahkûm olduğu o kirli küçük sırrın Amerika’nın başına bela olmasının onunla pek ilgisi yoksa da, kendini virüsten nedense bir şekilde sorumlu hissediyordu.

Yutkundu, Roger’s Heating’in yanından geçip gitti. Orası kapalıydı.

Görebildiği kadarıyla Central Bulvarı’nda ve yan yollarda hâlâ hiç kimse yoktu.

Mike durup arkaya baktı. Ortalık çok sessizdi. Rüzgâr bu kasabaya savurduğu virüsten bihaberdi sanki. Postanenin üzerinde bir Amerikan bayrağı aheste aheste dalgalanıyordu, ama Mike bugün herhangi bir postanın ulaştırıldığından şüpheliydi.

Bir yerlerde binlerce bilimci Raison Türü’nün belini bükmek için durmaksızın uğraşıyordu. Bir yerlerde politikacılar ve devlet başkanları bir çözüm bulabilmek için çırpmıyorlar ve ölümün kapılarına dayandığı gibi akıl almaz bir gerçeği makul bir biçimde açıklamaya çabalıyorlardı. Başka bir yerlerdeyse nükleer savaş başlıkları havada uçuşuyordu.

Oysa burada, hiçliğin ortasında, Finley olarak bilinen ve 12 Temmuz 1926’da kurulmuş bu yerde, Mike’nin tek duyabildiği, rüzgârın sesiydi. Tek görebildiği, boş caddeler ile puf puf beyaz bulutların serpiştirildiği mavi gökyüzüydü.

Birden arabasından çıkmakla hata yaptığım düşündü. Koşa koşa geri dönüp arabasına atlamalı ve aslında yarm sabah onu bekledikleri Washington’daki protesto yürüyüşüne katılmak için geri dönmeliydi.

Ancak Mike birden koşmaya başladı. Dave’s Auto’yu geçip, Lincoln Caddesi’ne çıktı; babasının yaklaşık kırk yıl önce aldığı eski beyaz evin halen ayakta durduğu caddenin sonuna doğru koşturdu.

Soluklanmaya çalışarak kapıya yaklaştı. Ne bir ses ne bir yaşam belirtisi. En azından metronun sesini duymalıydı, değil mi?

Mike basamaklardan sıçraya sıçraya çıktı, kapıyı hızla çekip evin içine daldı.

Orada sesi kısılmış bir televizyonun karşısında, anne babası ile Betsy, sağa sola dağılmış tabak çanaklar, yarısı boş bardaklar ve Safeway marka patates cipsi poşetleriyle kuşatılmış halde, kanepenin üzerinde oturuyorlardı. Üzerlerinde pijama vardı, saçları darmadağındı. Kollarını kavuşturmuşlardı ve suratları elmacık kemiklerinden sarkan çuvallar gibi görünüyordu; ama onu görür görmez gözleri fal taşı gibi açıldı. Eğer bu yaşam belirtisini de göstermemiş olsalardı Mike onların çoktan ölmüş olduklarını sanabilirdi.

“Mikey?” Annesi öne doğru atıldı, sonra sanki gözlerine inanamıyormuş gibi bir an duraksadı. “Mike!” Kanepeyi itip, hıçkıra hıçkıra ağlayarak koştu, onu sımsıkı kucakladı.

Mike işte o anda Washington’da düzenleyecekleri yürüyüşün yapılacak en doğru şey olduğunu anladı. Başka bir umutları yoktu. Hepsi de ölecekti.

Başını annesinin omzuna koyup ağlamaya başladı.

1.

mmm

Kara Hunter cep telefonu kulağına yapışmış halde, arabasını Johns Hopkins Üniversitesi kampusundan içeri sürdü. Dünya parçalanmaya başlamıştı ve Kara, içinde, derinlerde bir yerlerde - ki insanların bir şeyi böyle bilmesi beklenmezdi - çok önemli bir şeyin kendisine bağlı olduğunu biliyordu. Thomas ona, dünya da Thomas’a bel bağlamıştı.

Durum ancak kasvetli bir gece yarısı kadar açıktı, ama ufukta parlayan bir yıldız vardı; bu yüzden Kara bu yol gösteren parlak ışıktan gözlerini ayırmıyordu.

Cep telefonunu kulağıyla omzu arasına sıkıştırıp, iki elini birden kullanarak bir dönüş yaptı. “Çaresizlikten deli gibi davrandığım için kusuruma bakmayın Bay Gains, ama bana izin vermezseniz oraya bir silah alıp gideceğim.”

Dışişleri Bakan Yardımcısı, “Senin için izin alamayacağımı söylemedim,” dedi. Kara bizzat başkanla da görüşebileceğini düşünmüştü ama bugünlerde başkanın gezegendeki en ulaşılabilir adam olmadığı da kesindi. Tabii, adınız Thomas değilse. “Sana deneyeceğimi söyledim; ama bu biraz sıra dışı bir şey. Dr. Bancroft belki... bir dakika müsaade eder misin?” Telefondaki ses gitti. Kara yalnızca boğuk bir ses duyabiliyordu.

Gains geri geldi, hızlı hızlı konuşuyordu. “Çıkmam lazım.”

“Ne oldu?”

“Bilmene gerek var mı?”

“Bilmem gerekiyor! ThomasTn sağ olduğunu farz edersek, aranızdaki tek bağ ben olabilirim! Aynı şekilde Monique ile de. Onun da sağ olduğunu farz edersek tabii. Tanrı aşkına, konuş benimle!”

Gains cevap vermedi.

“Bunu bana borçlusunuz, Bay Gains. Thomas’a ilk defasında yanıt vermediğiniz için bunu ülkemize borçlusunuz.”

“Bunu kendine saklayacaksın.” Kara onun ses tonundan, ona bir şeyler söylemek zorunda kaldığı için duyduğu öfkeyi şüpheye yer bırakmayacak biçimde hissetmişti. Fakat başka hiç kimse anlamasa bile, Gains Kara’nm bu deney sayesinde bir şeyler öğrenebileceğini anlamalıydı.

“Elbette.”

Gains, “Az evvel karşılıklı bir nükleer atışma yaşadık,”

dedi.

Nükleer mi?

“Daha doğrusu, İsrail Fransa sahillerinin karşısındaki okyanusa bir füze ateşledi ve Fransa da karşılık verdi. Şu

anda havada yol alan kıtalararası bir füzeleri var. Benim gerçekten gitmem lazım.”

“Lütfen, efendim, Dr. Bancroft’u arayın.”

“Yardımcım aradı zaten.”

“Teşekkür ederim.” Kara telefonunu kapattı.

Kesinlikle böyle son bulamazdı! Ancak Thomas virüsün, Tarih Kitaplarında bahsi geçen toplu tahribatın yalnızca bir parçası olabileceği konusunda önceden uyarmıştı. Aslında havari John’un önceden bildirdiği kıyameti virüsün başlatma olasılığını tartışmışlardı. İsrail John’un kıyamet öngörüsünde belirgin biçimde öne çıkmıyor muydu?

Kara aniden önüne çıkan bir bisikletçiye çarpmamak için direksiyonu kırdı, içinden lanet okuyarak gaza bastı. Dr. Bancroft onun son umut kapısıydı. Thomas yaklaşık üç gün-. dür kayıptı, Monique de dün kaybolmuştu. İçlerinden birinin hayatta olup olmadığını öğrenmek zorundaydı - burada değilse bile diğer gerçeklikte.

Bancroft laboratuarmdaydı; Kara bunu onunla yaptığı telefon görüşmesinden biliyordu. Ayrıca kardeşinin kayıtlarının hükümetin kontrolü altında olduğunu da biliyordu. Kayıtlar çok gizliydi. Thomas’ın Dr. Bancroft’la yaptığı seansa dair herhangi bir sorgu, nazik doktorun iradesi dışında bir yetki gerektiriyordu. Kara’nın şansı varsa Gains en azından bu kadarını ona sağlamış olabilirdi.

Kara arabasını park etti, bir hafta önce CI A başkam Phil Grant’le inmiş olduğu basamaklardan koşa koşa indi. Bodrum kattaki panjurlar çekilmişti. Kara cama vurdu.

“Dr. Bancroft!”

Kapı neredeyse anında içe doğru açıldı. Kıpkırmızı gözlerinin altında torbalar olan gösterişsiz bir adam önünde duruyordu. “Evet, tamam,” dedi.

“Tamam mı? Ne tamam?”

“Sana yardım edeceğim. Acele et!” Psikolog Kara’yı içeri çekti, dışarı eğilip beton merdivenin yukarısına hızla göz attıktan sonra kapıyı kapattı. Masasına doğru hızlı hızlı yürüdü.

“ThomasTa ilgili verileri bir haftadır inceliyorum. Birçok meslektaşımı aradım - dikkatini çekerim, bu insanlar budala değil - biri bile sessiz beyin uykusuyla ilgili bir şey duymamış.”

“Dışişleri Bakan Yardımcıs...”

“Onlarla az önce konuştum, evet. Senin görüşün nedir?”

Kara, “Sessiz beyin uykusuyla kast ettiğiniz nedir?” diye sordu.

“Benim yeni terimim. Uyurken rüya görmeyen beyin, kardeşininki gibi.”

“Başka bir açıklaması olmalı ama, değil mi? Onun rüya gördüğünü biliyoruz. Ya da en azından uyurken başka bir gerçekliğin farkında olduğunu biliyoruz.”

“Tabii burası” - Bancroft odayı gösterdi - “rüya olmadığı müddetçe.” Göz kırptı.

Doktor da Thomas gibi konuşmaya başlamıştı. İkisi de balatayı sıyırmıştı. Üstelik Kara’nm önereceği şey, bu rüya meselesini Bancroft’un söylediğine kıyasla mükemmel derecede mantıklı gösterecekti.

Bancroft tekrar, “Senin görüşün nedir?” diye sordu. Kara, Thomas’m uyumuş olduğu deri yatağa doğru gitti, yüzünü profesöre döndü. Oda loştu. Bir bilgisayar ekranı masanın üzerine sönük bir parıltı saçıyordu. Beyin dalgası monitörü de Kara’mn solunda kapalı halde duruyordu.

Kara, “Thomas’tan almış olduğunuz kandan elinizde kaldı mı?” diye sordu.

“Kan mı?”

“Evet kan... elinizde var mı?”

“Analiz için laboratuarımıza gitmiştir.”

“Ondan sonra?”

“Geri geldiğinden şüpheliyim.”

“Eğer gelmişse...”

“Gelmişse yukarıdaki laboratuardadır. Neden onun kanıyla ilgileniyorsunuz?”

Kara derin bir nefes aldı. “Monique’nin başına gelen şey yüzünden. Monique, Thomas’m rüyalarına girdi. Gerçeklikleri rüyalar dışında birbirine bağlayan tek şey kan, yani bir kişinin yaşam gücü gibi görünüyor. Dinimizde kanın özel bir yeri vardır, değil mi? Hıristiyanlar kan dökülmeden günahların affedilmeyeceğine inanırlar. Bu metafizik gerçeklikte Thomas bir gedik açtı; ayrıca kan da kritik bir rol oynuyor. En azından ben öyle düşünüyorum.”

“Devam et. Bunun Monique’nin rüyalarıyla ne ilgisi var?”

“Monique açık bir yarayla uyuyakalmış. Thomas Ta birlikteymiş, Thomas’m da açık bir yarası varmış. Bunun tuhaf geldiğini biliyorum ama Monique bana diğer gerçekliğe girmesinin, rüya görürken kanının Thomas’m kanıyla temas etmesinden kaynaklanabileceğini söyledi. ThomasTnkanı onun rüya dünyasına bir köprü vazifesi görüyor.”

Bancroft elini kaldırıp yuvarlak camlı gözlüklerini düzeltti. “Sen de şey diye mi düşünüyorsun...” Duraksadı. Sonuç gün gibi ortadaydı.

“Denemek istiyorum.”

Bancroft, “Ama Thomas’m öldüğünü söylüyorlar,” dedi. “Bildiğimiz kadarıyla, Monique de öldü. En azından bu gerçeklikte. Sorun şu ki, dünyanın kaderi hâlâ bu iki kişiye bağlı olabilir. Onların ölmesi bizi çok zora sokabilir. Bunun tam olarak nasıl ve neden olduğunu anladığımı söyleyemem, sadece bir şeyler denememiz gerektiğini söyleyebilirim. Düşünebildiğim tek şey bu.”

Bancroft, “Monique’nin diğer realiteye geçmesini sağlayan ortamı yeniden yaratmak istiyorsun,” dedi.

“Sizin gözetiminiz altında. Lütfen...”

“Yalvarmana gerek yok.” Bancroft’un gözleri olacakların beklentisiyle parladı. “İnan bana, Thomas’m verilerini kendi gözlerimle görmemiş olsaydım bu kadar hevesli olmazdım. Ayrıca Thomas’m önceden rüyalarından öğrenip de bildirmiş olduğu şu virüs bende pozitif çıktı.”

Psikologun hevesli olması aslında Kara’yı şaşırtmamıştı. Adam Kara olmadan da bunu kendi başına deneyecek kadar kaçıktı zaten.

Kara, “Bu durumda onun kanma ihtiyacımız var,” dedi. Dr. Myles Bancroft kapıya doğru yöneldi. “Onun kanma ihtiyacımız var.”

Bancroft’un Kara’yı beyin etkinliklerini ölçecek elektrotlara bağlaması on dakikadan kısa sürdü. Tüm bu test saçmalıkları Kara’nın ümranda değildi - o sadece Thomas’ın kanıyla rüyaya dalmak istiyordu. Doğra, fikir tıpkı yılan gibi, elle tutulamayacak kadar kaygan ve güvenilmezdi. Ne var ki kafasındaki bir sürü noktaya tutturulmuş tellerle orada yatması deneyi şaşırtıcı ölçüde makulmüş gibi hissettiriyordu.

Bancroft tansiyon aletini çıkardı. “Oldukça yüksek. Uyuman gerekiyor, biliyorsun, değil mi? Bunu henüz kalbine söylememişsin.”

“Öyleyse bana daha güçlü bir yatıştırıcı verin.”

“Çok güçlü ilaçlar vermek istemiyorum. Sana verdiğim haplar her an etkisini gösterebilir. Sadece gevşemeye çalış.” Kara gözlerini kapatıp zihnini boşaltmaya çalıştı. Fransa’nın İsrail’e fırlattığı füze ya hedefine varmıştı ya da varmak üzereydi. Kara Ortadoğu’daki bir patlamanın mevcut senaryoyu ne kadar etkileyeceğini hayal bile edemiyordu. Haberlerde daha bu sabah her yerde isyanların patlak verdiği söylenmişti. İsyanlar çoğunlukla Üçüncü Dünya ülkelerinde görülmüştü; ama bir çözüm bulunmadığı müddetçe Batı’da da yakında isyanlar ortaya çıkardı.

Raison Türü tam doygunluğa erişmeden önce on günle-ri vardı. Semptomlar beş gün sonra, Kara’yla Thomas’m da aralarında olduğu, virüsle ilk temas eden kişilerde görülmeye başlayabilirdi. Monique’ye göre, bir karşı virüs elde etmek için beş günleri vardı. Belki en fazla altı yedi gün. Kuşkusuz hepsi de tahmindi ama Monique, ilk semptomlar ortaya çıktıktan bir iki, belki de üç gün sonra karşı virüs verilirse hastalığın iyileştirilebileceğinden emin görünüyordu.

Çok fazla belki vardı.

Beş gün. Şu anda semptomlardan hissettiği var mıydı? Cildine odaklandı. Bir şey yoktu. Eklemleri, parmakları, ayak bilekleri. Hepsini oynattı, yine de bir şey hissetmedi. Tabii, sağ baldırında hissettiği hafif karıncalanma bir kızarıklık değilse.

Şimdi de kafasında kuruyordu.

Aniden başı dönmeye başladı. Semptom muydu acaba? Hayır, ilaç etkisini göstermeye başlamıştı.

Kara, “Sanırım zamanı geldi,” dedi.

“Bir saniye.”

Doktor makinenin ayarıyla oynadıktan sonra yanma geldi. “Kendini yorgun hissediyorsun. Başın dönüyor mu?”

“Biraz.”

“Lokal anestezi istiyor musun?”

Kara bunu hiç düşünmemişti. “Sadece küçük bir kesik açm.” Bir işaret istiyordu, çünkü eğer başka bir gerçeklikte uyanacak olursa kolunda bir kanıtı olacaktı.

Bancroft, “Kanayacak kadar büyük olmalı,” dedi.

“Yapın şu işi artık.”

Bancroft Kara’nm önkolunu bir pamuk parçasıyla ıslattıktan sonra dikkatle neşteri tenine bastırdı. Keskin bir acı koluna saplanınca Kara yüzünü buruşturdu.

Doktor, “Rahatla,” dedi. “Bitti.”

İçinde Thomas’m kanı olan şırıngayı eline aldı. Numune azdı - bu deneyde neredeyse yarısını kullanacaklardı.

Bancroft, “Bunu enjekte etmek daha kolay olurdu,” dedi.

“O şekilde işe yarayıp yaramayacağını bilmiyoruz. Siz Monique’de nasıl olduysa o şekilde yapın. Vaktimiz yok.”

Bancroft şırıngayı indirerek, Kara’nm koluna beş altı damla Thomas’m kanından damlattı. Thomas’ın kanı Kara’nm kanıyla birleşip ufacık bir kabarcık çıkardı. Doktor eldivenli parmağıyla ikisini kaynaştırdı. Uzunca bir süre ikisi de bu kırmızı lekeye bakakaldı.

Bakışları karşılaştı. Hoparlörden yumuşak bir pop müzik parçası hafif hafif duyuluyordu - Abba’nm “Dancing Queen” parçasının enstrümantal bir versiyonu. Bancroft ışıkları biraz daha kıstı.

Kara, “Umarım işe yarar,” dedi.

“Uyu bakalım.”

Kara tekrar kapattı gözlerini.

“Seni uyandırayım mı?”

Thomas daima bir saatlik uykunun rüyada bir yıllık zamana eşdeğer olabileceğini iddia etmişti. Kara’nm burada uyuması Thomas’m dünyasına geçmesini, orada rüya görmesi de buraya geri dönmesini sağlayacaktı.

“Beni bir saat sonra uyandırın,” dedi Kara.

2.

BÖLÜM

İki tören, Çember’i diğer her şeyden daha iyi tanımlıyordu: birleşme ve geçiş. Birleşme evlilik, geçiş de cenaze töreniydi. Ama ikisi de onlar için birer kutlamaydı.

Onları buraya çeken kızıl gölün yanındaki kamptan yüz metre uzakta yaptıkları geçiş töreninde bu gece Thomas, boyuna önderlik ediyordu. Boy; kadın, erkek, çocuk altmış yedi kişiden ibaretti ve hepsi de buraya Elijah’m ölümünün hem yasını tutmaya hem de bunu kutlamaya gelmişlerdi.

Yasını tutacaklardı, çünkü yaşlı adamın geride kendi kanından kimsesi kalmamıştı; kutlayacaklardı, çünkü o hep neşe kaynağı olmuştu. Boyun yarısı onun geceleri kamp ateşinin etrafında anlattığı öykülerin düzenli dinleyicisiydi. Eli-jah küçük çocukları kahkahadan kırıp geçirirken, büyük dinleyicilerini de gizem ve entrikayla cezbederdi. Yalnızca Tanis böyle şahane öyküler anlatabilirdi, bunda hepsi hemfikirdi ve bu da yine uzun zaman öncesiydi, Geçit’ten önce.

Elijah’ın öyküleri haricinde sevilecek başka özellikleri de vardı kuşkusuz; çocuklara olan sevgisi, Elyon’a tapması, Güruh’un baskısı dayanılmaz hale geldiği zamanlarda boyunu sözleriyle rahatlatması.

Yine de Elijah’m geçişini diğer üyelerinin geçişini kutladıkları şekilde kutladılar. Elijah şimdi daha iyi bir yerdeydi. Justin’le birlikteydi. Aralarında Rachelle ve Elijah gibi geçiş yapmış kişilerin Justin’le ne yapıp ettiğini bilen yoktu, ama Thomas’m boyunda kimsenin, ne olursa olsun, sevdiklerinin Yaratıcı ile birlikte olduğundan şüphesi yoktu. Büyük bir mutlulukla Elyon’a tekrar kavuşmayı bekliyorlardı, çünkü zümrüt gölün mest edici sularında Elyon’la birlikte yüzmeleri hatıralarından silinmemişti.

Odun yığınının etrafında çember halinde durmuş, seslerini çıkarmadan Elijah’m bedenine bakıyorlardı. Bazılarının yanakları gözyaşlarmdan ıslanmıştı; bazıları tatlı tatlı gülümsüyordu; ama hepsi de Jeremiah’la ilgili kendi anılarına dalıp gitmişti.

Thomas göz ucuyla boyuna baktı. Boyu artık onun ailesi olmuştu. Bütün kadın, erkek ve çocuklar ellerinde, uygun anda odun yığınını tutuşturmaya hazır vaziyette yanan bir meşale taşıyordu. Birçoğu saçma çöl çiçeği takmış ve tebeşirle su karışımından elde edilen parlak renklerle yüzünü boyamış olsa da çoğu gün içinde giydiği bej rengi tuniği çıkarmamıştı.

Samuel ile Marie, Thomas’m sol tarafında, Mikil ile Ja-mous’un yanında duruyordu. Geçtiğimiz yıl çok büyümüşler, şimdi neredeyse yetişkin olmuşlardı. İkisi de bütün Çember üyelerinin taktığı bozuk para biçimindeki armadan takmıştı. Çember mensupları armayı genellikle ince deri bir ipe geçirerek boyunlarına, ayak bileklerine ya da Samuel’le Ma-rie’nin şimdi yaptığı gibi el bileklerine takarlardı.

Yarınki konsey toplantısı için boya katılan Johan’la William şu anda Thomas’m sağında duruyorlardı.

Çember’in ilerisindeki kızıl gölün karanlık suları meşale alevleriyle parıldıyordu. Vahanın etrafında yüzlerce meyve ve palmiye ağacı yükseliyordu. Gece sona ermeden vahanın gücü altında kendilerine meyve ve dans şöleni çekeceklerdi, ama şu anda kendilerini kedere bırakmışlardı.

Thomas’la küçük grubu, tam Justin’in söylediği yerde, küçük bir ağaç korusunun içinde ilk gölü bulmuştu. Toplamda yirmi yedi göl vardı. On üç ay içinde, Çember yaklaşık bin Serseri’yi kızıl sulara yönlendirmiş, Serseriler kendi istekleriyle orada boğulup yeni bir yaşam bulmuşlardı. Bin Serseri. Şu anda egemen olan ormanda yaşayan iki milyon Serseri’yle kıyaslandığında cüzi bir rakamdı. Öyle bile olsa, Qurong gitgide büyüyen bu hareketin farkına varır varmaz, Çember’i yeryüzünden silmek için bir seferberlik düzenlemişti. Onlar artık şartlar müsait olduğunda kızıl göllerin yanında branda bezinden çadırlarda kamp kuran, olmadığında da kaçan göçebeler haline gelmişlerdi. Çoğunlukla da kaçıyorlardı.

Johan onlara çölde hayatta kalmanın inceliklerini öğretmişti. Çöl buğdayını ekip mahsul almayı, saplardan ip yapıp tunik dokumayı hep ondan öğrenmişlerdi. Yatak, mobilya, hatta çadırları bile bir ölçüde Orman Sakini zevkleriyle renklendirilmiş ve çeşnilendirilmiş olmasına rağmen, tuhaf biçimde Güruh tarzını da anımsatıyordu. Meyveleri ekmeklerine katık ediyorlar, çadırlarını yabani çiçeklerle donatıyorlardı.

Thomas düşüncelerini Elijah’m naaşının yattığı odun yığınına yöneltti. Sonunda herkes ölecekti - bu, yaşayan bütün canlılar için tek hakikatti. Ancak ölümden sonra her biri renkli ormanın bu tarafında hayal bile edemedikleri bir hayatla karşılaşacaktı. Thomas birçok yönden yaşlı adama gıpta ediyordu.

Thomas meşalesini yukarı kaldırdı. Diğerleri de onu izledi.

“Biz su ve ruhtan yaratıldık,” diye bağırdı.

Boy, “Su ve ruhtan,” diye tekrarladı. Serin gece havasında yeni bir enerji yükseliyor gibiydi.

“Bu naaşı ölümü hiçe sayarak yakıyoruz. Ölümün bizim üzerimizde bir gücü yok. Beden ölmesine rağmen ruh yaşar. Biz su ve ruhtan yaratıldık!”

Sözlerinin sakin yankısı Çember boyunca sürüklendi.

“Bu dünyadan, kılıçla, yaşlılıktan veya başka nedenden ötürü diğer dünyaya geçerken bizler hâlâ canlıyız. Bu nedenle bu gece Elijah’m geçişini kutluyoruz. O artık hepimizin olmayı arzuladığı yerde!”

Heyecanları şimdi açıkça görülebiliyordu. Veda edip saygılarını sundular. Şimdi artık ölüme karşı kazandıkları zaferin tadını çıkarma zamanıydı.

Thomas kendisini takip eden Samuel’le Marie’ye yan gözle baktı. Onların annesi olan karısı Rachelle on üç ay önce öldürülmüştü. Onun geçişinin yasını,birçok insanmkinden daha fazla tutmuşlardı, çünkü o zamanlar anlayışları şimdikinden kıttı.

Thomas çocuklarına göz kırptıktan soma meşaleyi kafasının üzerinde bir kez salladı. “Justin’le birlikte yaşanan hayata!”

Odun yığınına doğru seğirtti, meşalesini odunların içine uzattı. Çember hep birlikte odun yığınının oraya toplandı. Yakında olanlar meşalelerini yığının içine uzattı; diğerleri fırlattı.

Alevler ani bir vın sesiyle Elijah’ın bedenini yuttu.

Birdenbire bir davul sesi gecenin içinde yankılandı. İnsanlar coşkuyla bağırıp zafer sarhoşluğu içinde kollarım gökyüzüne doğru uzattılar; belki umutlandıklarından biraz abartmişlardı ama Çember ruhuna sadıktılar. Onİarı neyin beklediğine dair bir fikirleri olmadığından, diğer bütün beklentileri muallaktaydı.

Elijah eve, Büyük Macera’ya dönmüştü. Bu gece o gelindi ve aynı zamanda Elyon olan damat Justin de onu sonsuz suları olan göle geri götürmüştü... ve daha fazlasına.

Böyle bir zamanda boyun insanları arasında en azından biraz çekememezlik olmadığını söylemek yalan olurdu.

Harıl harıl yanan ateşin etrafında büyük bir çember halinde dans ettiler. Kutlama coştukça Thomas da kahkahalarla gülüyordu. Kalbi gururla dolu, Çember’i seyretti. Sonra ateşin dans eden ışığından geriye çekilerek kollarını kavuşturdu. Kayalıkların, yıldızlı gökyüzünün altında hayal meyal görünen karanlık geceye baktı.

“Görüyor musun, Justin? Bize kendi geçişinden sonra verdiğin o şevkle geçişimizi kutluyoruz.”

Gözlerinin önünde bir görüntü belirdi: Justin’in boğulduktan sonraki gün beyaz bir atm üstünde yanlarına gelip gözleri heyecanla parlarken durduğu an. Tek tek yanlarına koşup ellerini sıkı sıkı tutmuştu. O gün onları Çember olarak ilan etmişti.

Rachelle’nin Güruh tarafından öldürüldüğü gün.

Yanı başındaki biri yumuşak bir sesle, “Umarım buraya yerleşmekle doğru bir iş yapmışsmdır,” dedi.

Thomas dönüp Johan’a baktı. Johan onun kayalıklara bakışını takip ediyordu.

Johan, “Güruh yakınlarda bir yerdeyse ateşi çoktan görmüştür,” dedi.

Thomas onun omzunu sıkıca tuttu. “Çok fazla endişeleniyorsun, dostum. Biz ne zaman birkaç Serseri’nin kutsal aşkımızı kutlamamıza mani olmasına göz yumduk ki? Hem muhafızlarımızdan da bir uyarı gelmedi.”

“Fakat duyduğumuza göre Woref aramalarını yoğunlaştırmış. Ben bu adamı çok iyi tanırım; amansız biridir.” “Bizim Justin’e duyduğumuz sevgi de öyle. Kaçmaktan bıktım usandım artık.”

Johan bir tepki vermedi. “Şafak sökerken mi buluşuyoruz?”

“Güruh hepimizi çölden sürüp çıkarmazsa tabii.” Thomas göz kırptı. “Şafak vakti.”

Johan, “Bu durumu hafife alıyorsun ama çok yakında gerçek olacak,” dedi. Başını öne eğip şenliğe geri döndü.

Ertesi sabah erkenden düz kayaların üzerine oturmuş, derin düşüncelere dalmışlardı. En azından Thomas, Suzan ve Jeremiah derin düşüncelere dalmış, çoğunlukla sessiz duruyorlardı. Konseyin diğer üyeleri de - Johan, William ve Ro-nin - derin düşünceler içinde olabilirlerdi, ama zihinsel faaliyetleri çene çalmalarına engel olmuyordu.

“Asla!” dedi Ronin. “Eğer bugün bu kanyonda Justin olsaydı hiç şüphem yok ki seni hizaya sokardı. O her zaman bizden nefret edileceğini söylerdi! Şimdi sen tutmuş, Güruh’-un gönlünü almak için kendi yolumuzdan vazgeçelim mi diyorsun yani? Neden peki?”

Johan, “Eğer bizden nefret ediyorlarsa Güruh’u nasıl etkileyebiliriz ki?” diye sordu. “Evet, bırakalım bizim inançlarımızdan nefret etsinler. Benim buna bir itirazım yok. Lâkin kendi yolumuzdan gitsek de gitmesek de bize karşı olacaklar, çünkü onlar zaten gördükleri her albinoyu aşağılarlar.” Güruh onlara albino diyordu; çünkü onların tenleri Serserilerinki gibi pul pul ve külrengi değildi. Bu ironik bir durumdu, çünkü hepsi de Güruh’takilerden daha koyu tenliydi. Aslına bakılırsa, Suzan da dahil olmak üzere, Çember’in yaklaşık yarısının teni çikolata renginin değişik tonlarmdaydı. Daha açık tenli albinolar onlara gıpta ediyorlardı, çünkü canlı renkleri esmerleri beyaz Güruh’tan çarpıcı biçimde farklı kılıyordu. Hatta Çember’in bazı üyeleri törenler için ciltlerini kahverengiye boyamaktan hoşlanıyordu. Hepsi de albino ismini gururla taşıyordu. Bu onların farklı olduğu anlamına geliyordu ve onların da Güruh’tan farklı olmaktan daha çok istedikleri başka bir şey yoktu.

Ronin serin havaya rağmen yüzü kıpkırmızı, kumda adımlıyordu. “Lafı ağzıma tıkıyorsun. Ben hiçbir zaman Gü-ruh’u kışkırtalım demedim. Ancak Justin asla statükodan yana değildi. Eğer Güruh kültürse Justin de karşı kültürdü. Biz bu anlayışı kaybettikçe kim olduğumuzu da anlayamaz hale geliyoruz.”

“Sen beni dinlemiyorsun, Ronin.” Johan düş kırıklığıyla içini çekti. “İlk altı ay Qurong bize ilişmedi. Yeni şehrine yer açmak için ağaçları kesmekle meşguldü. Ne var ki şimdi artık rüzgârlar değişti. Woref’in önayak olduğu şu yeni seferberlik onlar için geçici bir heves değil. Ben Qurong’u çok iyi tanırım! Ne yazık ki Woref’i de çok iyi tanırım. O yaşlı piton bir zamanlar benim komutam altındaki Güruh’un becerilerine tanık oldu. Şu anda gizlice bize yaklaştığına hiç şüphe yok. Bizden tek bir can bile kalmayana kadar durmayacaktır. Sen Justin’in niyetinin bizi ölüme göndermek olduğunu mu sanıyorsun?”

Ronin, “Biz bu yüzden kızıl göllere girmiyor muyuz?” diye sordu. “Ölmek için?” Boynunda sallanan kolyesini kavrayıp öne uzattı. “Tarihimiz de zaten bu dünyada bizi ölü diye göstermiyor mu?”

Elinde sallanan madalyon Güney Ormam’nm kuzeyindeki kanyonlarda bulunan yeşim taşından oyulmuştu. Zana-atkârlar madalyonu, kötülüğün renkli ormana tecavüzünü temsilen cilalı siyah arduvazm içine yerleştirmişlerdi. Siyah çemberin içinde, Justin’in kızıl göllerdeki fedakârlığını işaret eden, kırmızı boyalı deriden yapılma çapraz bağlı iki şerit vardı. Kırmızı şeritlerin birleştiği yere de mermerden oyulma beyaz bir çember oturtmuşlardı.

Johan, “Göllerde ölüm değil hayat buluyoruz,” dedi. “Ancak orada bile stratejilerimizde bir değişiklik yapmayı düşünebiliriz.”

Thomas merhum eşinin kardeşine baktı. Johan bir zamanlar tepelerde masumca hoplayıp zıplayan bir çocukken, daha sonraları Martyn adında başına buyruk büyük bir Serseri lideri olmuştu. Çok şükür Johan şimdi artık Martyn değildi, fakat hâlâ dik kafalıydı ve güç gösterisinde bulunmayı seviyordu.

Johan, “Justin’in neyi isteyip neyi istemediğine kafa patlat dur sen,” dedi. “Ancak unutma ki ben de onunla birlikteydim.”

Ronin’in gözlerinde bir ışık yanıp sönünce, Thomas bir an Ronin’in Johan’a, onun Justin’in yanında olmakla kalmayıp bir de ihanet ettiğini hatırlatacağını düşündü. Johan, Justin’in boğulmasına nezaret etmiş, onu öldürmüştü.

Lâkin Ronin çenesini sıkıp dilini tuttu.

Johan onun bakışını fark ederek, “Çok hata yaptım,” dedi. “Ama bence o beni affetti. Şu anda önerdiğim şeyin ise hata olduğunu düşünmüyorum. Lütfen, en azından söylediklerimi bir düşünün.”

Thomas, “Peki, sen ne söylüyorsun?” diye sordu. “Çok basit ifade edecek olursan.”

Johan gözlerinin içine baktı. “Elyon’un düşmanlarının Elyon’u bulmasını kolaylaştırmamız lazım diyorum.”

Ronin, “Tamam ama bu dediğin ne anlama geliyor?” diye sordu. “Boğulmanın çok zor olduğunu mu söylüyorsun? Boğulmak Justin’in yöntemiydi!”

“Ben boğulmanın çok zor olduğunu söyledim mi hiç?” Johan Ronin’e ters ters baktıktan sonra gözlerini kapatıp bir elini kaldırdı. “Bağışla beni.” Gözlerini açtı. “Ben sadece Güruh’u buradaki herkesten daha iyi tanıdığımı söylüyorum. Onların nelerden hoşlanıp nelerden hoşlanmadıklarını biliyorum.” Destek beklermiş gibi Jeremiah’a baktı. İhtiyar bakışlarını başka yana çevirdi. “Onları bağrımıza basmak istiyorsak - Justin’in sevdiği gibi onları seveceksek - bize bağlanmalarına izin vermeliyiz. Onların âdetlerine karşı daha hoşgörülü olmalıyız. Onların gözünde daha kabul edilebilir yöntemler kullanmalıyız.”

Thomas, “Ne gibi?” diye sordu.

“Henüz boğulmamış olan Serserilere Çember’i açmak gibi.”

“Onlar boğulmadan asla bizim gibi olamazlar. Hatta meyvelerimizi bile yiyemez, tükürüp atarlar.”

Thomas kızıl göllerin etrafında yetişen meyvelerden söz ediyordu. Kızıl sular içilebilecek kadar tatlı olsa da bilindiği kadarıyla bir iyileştirici özellikleri yoktu. Gelgelelim göllerin etrafındaki ağaçlarda yetişen meyveler iyileştiriyordu ve bazılarının renkli ormandaki meyvelerden bir farkı yoktu. Bazı meyveler şifa veriyordu; bazılarının tek bir lokması bile çok besleyiciydi. Bazıları insana çok kuvvetli bir sevgi ve neşe hissi veriyordu - onlar bu türe woromo ismini vermişlerdi. Bu meyve diğer meyveler arasında çabucak en değerlisi haline gelmişti. Kızıl göllere girmemiş bir Serseri’ye ise bu meyvenin tadı acı geliyordu.

Johan, “Bu doğru; meyvelerimizi sevmiyorlar,” dedi. “Ayrıca onlar bizim gibi olamazlar - benim görüşüm bu. Onlar bizim gibi olamazlarsa o zaman belki de biz onlar gibi oluruz.”

Thomas doğru duyduğundan emin olamamıştı. Johan herhalde Çember’in, Justin’in emrettiği yoldan geri dönmesini önermiyordu. Bu sözlerde anlamlı nüanslar olmalıydı.

Johan, “Önerimin tuhaf göründüğünü biliyorum,” diye devam etti, “fakat olasılıkları bir düşünün. Görünüşümüzle onlara daha çok benzesek, onlar gibi koksak ve giyinsek, farklılıklarımızı övünerek göstermekten imtina etsek, o zaman bize hoşgörülü yaklaşmaya daha istekli olabilirlerdi. Hatta belki bizim aramızda yaşamaya bile heves ederlerdi. Justin’in öğretilerini yavaş yavaş gösterip zamanla onları kendi tarafımıza çekebilirdik.”

Ronin, “Peki ya boğulma?” diye sordu.'

Johan bir an tereddüt ettikten sonra Ronin’e bakmadan cevap verdi. “Esasta Justin’in yolundan giderlerse belki boğulmaları gerekmez.” Ronin’e baktı. “Sonuçta sevgi kalp işidir, cismani bir şey değildir. Neden bir insan kimliğini değiştirmeden Justin’in yolundan gidemesin ki?”

Thomas buz gibi olduğunu hissetti. Johan’m öne sürdüğü fikir çok mantık dışı olduğundan değil de çok korkunç bir anlamı olduğundan donakalmıştı. Aldanıştan sıyrılıp boğulmuş bir eski Güruh üyesi olarak Johan’m, boğulma ilkesi söz konusu olduğunda herkesten daha kararlı olması beklenirdi. Lâkin Johan daha önceden Thomas’a fikrini açıklamıştı - görüşünün altında Gümh’a duyduğu şefkat yatıyordu.

Justin’in yolundan giden binlerce insanın hayatta kalması her an Güruh’tan kaçabilme becerilerine bağlıydı. Ancak küçük göçer topluluklar canlarını kurtarmak için kaçmaktan bıkıp usanmaya başlamışlardı. Johan’m bu öğretisinin bazı insanlar tarafından benimseneceğinden Thomas’m hiç şüphesi yoktu.

Ronin yana tükürdü, deri çantasını eline alıp yürümeye başladı. “Ben bu işte yokum. Benim bildiğim Justin asla böyle bir küfrü hoş görmezdi. O onların bizden nefret edeceklerini söylemişti! Sen sağır mısın? Nefret edecekler, demişti.” Johan, “Öyleyse Justin’e git de ne yapmamız gerektiğini sor bakalım,” dedi. “Lütfen, niyetim seni kırmak değildi, Ronin. Ben sadece kendimce bir şeyleri anlamaya çalışıyorum.”

William ilk kez öne çıkıp konuştu. “Benim başka bir

önerim var.”

Durmuş olan Ronin dahil hepsi dönüp ona baktı. “Johan haklı. Ciddi bir sorunumuz var. Lâkin Güruh’un âdetlerine kucak açmaktansa, Justin’in bize demiş olduğu gibi, kendimizi onlardan ayırarak Justin’in yolundan gidelim. Ben boyumu uzaklara götürmek istiyorum.”

William daha önce de çölün içlerine kaçmayı önermişti; ama bununla ilgili resmi bir talepte bulunmamıştı.

Ronin, “Çölün içinde olursanız Justin’in Güruh’a boğulma konusunda rehberlik etmemizle ilgili emrini nasıl yerine getirebilirsiniz ki?” diye sordu.

“Diğerleri onların boğulmalarına rehberlik edebilir. Hiç olmazsa kadınlarla çocukları düşünün. Onları korumalıyız!” Ronin, “Justin dilerse onları korur,” dedi.

Thomas Johan’a göz ucuyla baktı, sonra bakışlarını tekrar William’a çevirdi. Çember’in ilk derin çatlakları belirmeye başlamıştı. Bir yıldan uzun zamandır, Justin’in emirlerine uygun olarak, öğretiler konusunda Ronin’in sözünü dinlemişlerdi, ama ortaya çıkan bu yeni zorluklar Ronin’in liderliğini smayacağa benzerdi.

Justin o gün kumda onların etrafına bir çember çizdikten sonra başka neler söylemişti?

Asla Çember’i bozmayın, demişti.

Ronin hepsine tek tek öfkeyle baktı. “Burada neler oluyor böyle? Neden bir araya geldiğimizi unutuyor muyuz yoksa? Neden bizim tenimiz farklı? Elyon ile halkı arasındaki Büyük Macera’yı unutuyor muyuz? Onun gelini olduğumuzu?”

“Gelini mi? Bu sadece bir mecaz,” dedi William. “Hem öyle bile olsa, onun gelini biziz, Güruh değil. Bu yüzden ben derim ki gelini çölün içlerine kaçırıp düşmandan saklayalım.”

Ronin, “Biz onun geliniyiz ve Güruh’tan her kim bizim yolumuza gelirse o da onun gelini olur,” dedi. “Bizim ağzımızdan duymadıkça Güruh’un, Elyon’un sevme çağrısından nasıl haberi olacak?”

William, “Elyon’un bizim ağzımıza ihtiyacı yok,” diye karşı çıktı. “Yaratıcının size o kadar bağımlı olduğunu mu sanıyorsunuz?”

Thomas ayağa kalkarak, “Alçak sesle konuş. Kampı ayağa kaldıracaksın,” dedi. Henüz konuşmamış olan Jere-miah’la Suzan’a göz attı. “Burası tehlikeli bir yer.”

Kimse karşı çıkmadı.

“Ronin, bize o paragrafı tekrar oku. Onların bizden nefret etmesiyle ilgili olanı.”

Ronin elini çantasına atıp, Justin’in ayrılmadan önce onlara verdiği Tarih Kitabını çıkardı. Hepsi de kitabı oldukça iyi biliyordu, ama içindeki öğretilerin anlaşılması bazen o kadar kolay olmayabiliyordu.

Ronin kitabı dikkatle bez torbasından çıkardı, kapağını açtı. Onun Habibi Tarafından Kaydedilmiş Tarihler. Uçları kıvrılmış sayfalara hızla göz gezdirip paragrafı buldu. “Buldum. Dinleyin.” Sesini alçalttı, her zamanki ağırbaşlı, saygılı tavrıyla okumaya başladı. “Dünya sizden nefret ettiğinde unutmayın ki onlar önce benden nefret ettiler. Dünyaya ait olsanız sizi severlerdi; ama siz dünyaya ait değilsiniz. Ben sizi dünyanın dışına çıkardım, işte bu yüzden sizden nefret ediyorlar.”

Johan, “Her şey zamanla değişir,” dedi.

Ronin kitabı kapatarak, “Değişen bir şey yok,” dedi. “Justin’in yolundan gitmek kolay olabilir, ama bu kararı vermek hiçbir zaman kolay olmamıştır. Onun yolunu sorguluyor musun?”

Thomas, “Yavaşla biraz,” dedi. “Lütfen! Böyle bir bölünme bizi mahveder. Biz kesin olarak bildiklerimize dört elle sarılmalıyız.”

Tekrar Jeremiah’a baktı. “Bize bunları hatırlatır mısın?” “Kesin olanları mı?”

“Mutlak kesin olanları.”

Yaşlı adam Thomas’a Elijah’ı hatırlatıyordu. Jeremiah uzun beyaz sakalını sıvazlayıp boğazını temizledi.

“Justin Elyon’dur. Tarih Kitabına göre Elyon baba, oğul ve ruhtur. Justin bize, kızıl göllerden renkli ormanlara giden bir yol bıraktı. Elyon gelinine kur yapıyor. Justin yakında gelini için geri gelecek.”

Suzan konuşmaya başladı. “Biz Justin’in gerçekte kim olduğuna dair bildiklerimizin çoğunu Kitaptaki mecazlar sayesinde öğrendik. O ışık, asma ve yaşam veren sudur.” Suzan Ronin’in elindeki Tarih Kitabını işaret etti. “Onun ruhu rüzgârdır; o yaşamın ekmeğidir, bir insanın iyiliği için her şeyi terk edebilecek çobandır.”

Thomas, “Çok doğru,” dedi. “Kitap onun kanını içmemizi emrettiğinde, onun ölümünü kucaklamamız gerektiğini kastediyor. Öyleyse nasıl çölün içlerine kaçarak veya tenlerimize külle kükürt sürerek saklanabiliriz?”

“Bunların yanı sıra Güney Ormam’na kaçmamızı da söyledi,” dedi William. “Söylediklerin doğruysa eğer neden koşa koşa Güruh’a gitmemizi söylemedi? Çünkü belki de gelinin hayatta kalma gibi bir sorumluluğu vardır.”

William haklıydı. Yaşadıkları bu anlaşmazlık Thomas’a, rüyalarından hayal meyal hatırladığı dini anımsatmıştı.

William, “Niyetim bugün yola çıkıp yüzlerce insanı çölün içlerine götürmek,” dedi. “Johan haklı. Woref’in bizi burada bulması yalnızca an meselesi. Ondan merhamet bekliyorsanız çok beklersiniz. Bizi şehre sürükleme derdinden kurtulmak için hepimizi öldürecektir. Bu benim için bir basiret meselesi.”

Thomas kanyonun aşağısına, boyun yavaş yavaş uyanmakta olduğu küçük bölgenin girişine doğru baktı. Girişin yanında küçük bir oğlan çömelmiş, parmağıyla kumlara bir şeyler çiziyordu. Kayalık duvarlarının etrafındaki bir ateşten duman savruluyordu - insanlar sabah yedikleri buğday gözlemelerini pişirmek için hazırlanıyorlardı. Duman yükseldikçe aralıksız esen meltemle kanyonun aşağısına savruluyor, büyük kısmı uzaktan görülebilecek kadar yükselemeden dağılıyordu. Kamptan yüz metre uzakta, kule gibi yükselen kayaların ardında, cenazenin yakıldığı odun yığınından ince bir duman tütüyordu.

Thomas derin bir nefes aldı, sağındaki büyük kaya yığınına baktı ve tam William’a yolculuğuna çıkmasını söylemek üzereydi ki, bir adam en büyük kayanın arkasından ortaya çıktı.

Thomas’m akima gelen ilk düşünce sanrı gördüğü oldu. Tıpkı rüyaları ortadan kaybolmadan önce olduğu gibi. Önünde durmuş, delici yeşil gözleriyle ona bakan bu adam sıradan bir adam değildi.

Bu...

Justin miydi?

Thomas görüşünü netleştirmek için gözlerini kırpıştırdı.

Gördüğü şey bütün vücudunu ele geçirdi. Justin hâlâ oradaydı, üç boyutlu halde; Thomas’m şimdiye dek görmüş olduğu herhangi bir insan kadar gerçekti.

“Merhaba, Thomas.”

Justin’in müşfik gözleri yansıyan ışıktan değil de kendi ışığından aydınlandı. Thomas diz çökmesi gerektiğini düşündü. Diğerlerinin halen diz çökmemiş olmasına şaşmıştı. Onlar da tıpkı onun gibi, Justin’in apansız ortaya çıkmasına çok şaşırdıklarından kımıldayamıyorlardı.

“Seni izliyordum, dostum. Gördüklerim beni çok gururlandırdı.”

Thomas ağzını açtı ama ağzından bir şey çıkmadı.

Justin,’’Aklımı seninle paylaştım,” dedi. “Senin için bedenimi verdim.” Gülümsedi ve her kelimeyi tane tane söyleyerek, “Şimdi de sana yüreğimi göstereceğim,” dedi. “Sana sevgimi göstereceğim.”

Thomas sanki kelimeler havada uçuşan yumuşak nesnelermiş de birer birer ona dokunuyorlarmış gibi, her kelimenin göğsüne vurduğu hissetti. Şimdi sana yüreğimi göstereceğim. Sevgimi.

Thomas kafasını diğerlerine doğru çevirdi. Anlamadan dik dik ona bakıyorlardı. Muhakkak görmüşlerdi! Muhakkak duymuşlardı.

Justin, “Bu senin için, Thomas,” dedi. “Yalnızca senin için.”

Thomas geriye dönüp baktı...

Ama Justin gitmişti!

Sabah havası ağırlaştı.

“Thomas!”

Thomas dönüp kampa baktığında, Mikil’in kayalıkların arkasından koşa koşa geldiğini gördü. Mikil durdu, gözlerini Thomas’a dikti. Yüzü kireç gibiydi.

Thomas dalgın dalgın, “Ne oldu?” diye sordu, aklı hâlâ Justin’deydi.

Mikil, “Galiba... Ben Kara hakkında bir şeyler biliyorum,” dedi.

“Kara mı? Kara da kim?”

Ancak Thomas bu soruyu sorar sormaz hatırladı. Kara onun ablasıydı. Tarihteki ablası.

3.

B0Lûm

Woref bacağını aygırın üzerinden aşırtıp kuma indi. Arkasında en iyi askerlerinden yüz tanesi, bu serin sabah havasında ayaklarını yere sertçe vuran ve ara sıra burundan soluyan atların üzerinde bekleşiyordu. Dün gece ateşin aydınlattığı gökyüzüne yaklaşmış, Güney Ormam’nm kıyısında kamp kurup ortalık daha ağarmadan uyanmışlardı. Bugün albinola-rın sonunun başlangıcını işaret eden gün olabilirdi.

Bu kampın yerini belirleyen teğmen daha önce hiç yanılmamıştı - bu defa da hayal kırıklığına uğratmamıştı. Buna rağmen daha önce birçok benzer durumda, albinolar erişebilecekleri mesafede oldukları halde elleri boş dönmüşlerdi. Albinolar dövüşmüyorlardı, fakat atlatma sanatında iyice ustalaşmışlardı.

Woref ilerideki kanyonlara gözlerini dikip baktı. Yanan at dışkısından çıkan mavi dumanı karıştırması mümkün değildi. Soren kampın güneyinde küçük bir vaha olduğunu bildirmişti - zehirli kızıl göllerden birinin arkasında, yaklaşık yüz ağaç sonra - ancak albinolar ağaç kendiliğinden devril-memişse odun kullanmayacak kadar zekiydiler. Bunun yerine Serserilerin yaptığı gibi geri dönüşümlü yakıt kullanıyorlardı. Martyn’in yardımıyla çöle iyi uyum sağlamışlardı. Yani Johan’m.

Woref kafasından sarkan rastalardan birini yüzünden atmak için boynunu çevirdi. Doğrusu, o Martyn’den hiçbir zaman hoşlanmamıştı. Düşmana sığınması çok münasip olmuştu. Daha da iyisi, bu durum Woref’in yükselmesinin yolunu açmıştı. Şimdi o avcı, Martyn de avdı, Thomas’la birlikte tabii. Woref onların kafalarına karşılık alacağı ödülün hayalini kuruyordu.

“Bana onların kaçış yollarını göster,” dedi.

Soren tek dizinin üstüne çöküp kumun üstüne çizdi. “Kanyon kutu gibi görünüyor ama iki çıkış var, biri burada öteki orada. Biri buradan göle gidiyor; diğeri de açık çöle.” “Kaç kadın ve çocuk var?”

“Yirmi otuz kadar. Yaklaşık yarısı.”

“Thomas’m da orada olduğundan emin misin?”

“Evet, efendim. Hayatım üzerine bahse girerim.” Woref homurdandı. “Pişman olabilirsin. Qurong’un sabrı taşmaya başladı.”

Şiddete başvurmamaya ant içmiş birkaç bin muhalif Güruh’a karşı bir tehdit oluşturmuyordu; ama Güruh’tan firar edip Çember’e geçenlerin sayısı, Qurong’un pul pul olmuş teninde su etkisi yaratıyordu. Qurong kuvvet üssündeki çürük yumurtaları herkesten önce ele geçirmeye kararlıydı. Avcı’nın Thomas T onu savaşlarda defalarca hezimete uğratmıştı; işi şansa bırakamazdı.

“Bizim de öyle.” Soren başını öne eğdi, sonra ekledi. “Efendim.”

Woref yan tarafa tükürdü. Bütün ordu burada tehlikede olan tek kafanın Thomas’m kafası olmadığını biliyordu. Bilmedikleri ise Qurong’un kızı Chelise’nin de tehlikede olduğuydu.

Uzun zaman önce Güruh ormanları ele geçirdiğinde, büyük lider, Woref’e kızıyla evlenebileceğine dair söz vermişti, ama Thomas kaçtığında fikrini değiştirmişti. Avcı’nm Tho-mas’ı ortalıkta serbestçe dolaşıp isyana önderlik ettiği müddetçe Chelise de bekâr kalacaktı. Bu seferberlik başladığında Qurong, Thomas ele geçirilirse kızını Woref’e vereceğine dair gizlice ant içmişti.

Zaman zaman Woref Qurong’un yalnızca kızını korumak için mi böyle davrandığını merak ediyordu; çünkü kızı Woref de dahil olmak üzere hiçbir generalle evlenmeye hevesli olmadığını açıkça belirtmişti. Chelise’nin ilgisizliği Wo-ref’in ateşini daha da körüklüyordu. Qurong bu defa da onu reddederse Qurong’u öldürüp kızını zorla alacaktı.

“Yaklaştığımızdan haberleri yok mu?” diye sordu.

“Öyle bir belirti yok. Daha önce hiç bu kadar iyi bir fırsat yakaladığımızı hatırlamıyorum.”

“Bütün kaçış yollarını kapatmak için yirmi adam yolla. Biz hazır olmadan onları uyaran olursa öldürün. Yirmi dakika sonra saldırıyoruz. Şimdi hemen gidin.”

Soren koşa koşa gidip, sessizce Woref’in emirlerini bildirdi.

Woref ellerini yumruk yapıp açtı. Orman Muhafızları’-nın adam gibi dövüştüğü günleri özlüyordu. Gözüpek liderleri fare gibi olmuştu. Birisi sesini azıcık yükseltse adam kayaların oraya tüyerdi ki orada da Güruh’un onu arayıp bulması çok zor olurdu. Albinolar hâlâ onlardan çok daha hızlıydı.

Woref, Thomas’m bomba dediği o gümbürtülü şeyle üzerlerine ateş yağdırdığı Natalga Geçidi’ndeki muharebede bulunmuştu. O zamandan bu yana bombalar bir daha kullanılmamıştı ama Thomas T zincire vurduklarında bu da değişecekti. Sonunda ezici bir hezimet yaşadıkları o muharebe en iyilerden biriydi. İki taraftan da binlerce adam ölmüştü. Güruh Orman Muhafızları’ndan çok daha fazla kayıp vermişti, ama kayalar Güruh’u un ufak etmeden önce ThomasTn peşine düşebilmişlerdi.

O gün Woref Muhafızlar’dan sekiz adamı öldürmüştü. Etlerini ve kemiklerini doğradığı her vuruşunu hâlâ hatırlıyordu. Kanın kokusunu. Acı çığlıklarını. Dehşetin beyaz gözlerini. Öldürmeyi. Bununla uzaktan yakından kıyaslanabilecek başka bir tecrübe daha yoktu.

Woref Thomas Tn sağ getirilmesini emretmişti; biraz bu düzenbaz adamın verebileceği bilgiler yüzünden, biraz da Qurong onu ibreti alem için cezalandırmak istediğinden; ama bahanesini bulsa Woref adamı öldürürdü. On üç aylık yalnızlığının müsebbibi Thomas’tı - aslında son üç yıldır; Che-lise yetişkin bir kadın haline gelip de muntazam çenesi, uzun dalgalı saçları ve ateş gibi külrengi gözleriyle erkeklerin aklını başından almaya başladığından bu yana. Chelise’nin onun olacağını biliyordu. Gel gör ki bu işin böylesine gecikeceğini de hiç tahmin etmemişti.

Woref Justin’in boğulmasından sonra, Qurong’un Chelise’nin evlenmesini erteleme kararma için için karşı çıkmıştı. Eğer Martyn hâlâ onlarla birlikte olsaydı Woref’in o geceki akılsızlığı hayatına mal olabilirdi. Lâkin Qurong’un, böylesine büyük çaplı bir değişim kargaşasının ortasında barışı korumak için güçlü bir ele ihtiyacı vardı. Woref Martyn’in yerine geçmiş ve görevini hatasız yerine getirmişti. Onun ismini duyduğunda korkmayan tek bir Serseri bile yoktu.

“Efendim?”

Soren ona yaklaştı ama Woref dönüp bakmadı. Büyük bir öfke krizini bastırıyordu. Ben sana gel dedim mi? Hayır, sen yine de geldin ama. Bir gün kimse bana izinsiz yaklaşmaya cesaret edemeyecek.

“Emrettiğiniz gibi gittiler.”

Woref atının yanma gitti, ayağını üzengiye kaldırdı; eklemlerindeki ağrının dinmesi için biraz durduktan sonra atına bindi. Albinolar canlarının hiç yanmadığını iddia ediyorlardı. Bu yalandı.

“Adamlara, kaçan her albinoya karşılık içlerinden birini idam edeceğimizi söyle,” dedi.

“Kaç tane albino öldüreceğiz peki?”

“Thomas’ı ele geçirmek için kaç tane gerekiyorsa. Onlar canlı daha çok işimize yararlar.”

4.

BÖLÜM

Mikil, “Ablan,” dedi. “Kara.”

Mikil dizlerinin bağının çözüldüğünü hissediyordu. Afallamış halde birbirlerine bakakaldılar. Diğerleri de ikisine sanki çıldırmış iki insana bakar gibi bakıyorlardı.

“Ben...” Thomas nihayet kekeledi. “Bu mümkün mü? Ben... on üç yıldır rüya görmedim.”

Mikil çadırında uyandığında tam olarak kendinde olmadığını fark etmişti. Kafası normalde olmayan düşüncelerle doluydu. Aslında Avcı’nın Thomas’mm ablası olduğu gibisinden tuhaf bir olasılık vardı zihninde. Kara yani.

Olasılığı göz önüne aldığı anda ise zihni sanki bunu sahiplendi. Zihni sahiplendikçe Thomas’m rüyalarını ve hatta Rachelle’nin rüyalarını daha çok hatırladı. Monique adında bir kadın olarak Rachelle’nin rüyalarını.

Sonra birden gerçeği kavradı. AvcTnm Kara’sı onunla temas kurmuştu. Ayrıntılar zihnine sızıyordu. Dr. Bancroft’-un laboratuarında az evvel uykuya dalmış olan Thomas’ın ablası şu anda sanki Mikil’miş gibi rüya görüyordu. Mikil’in kocası Jamous yanında uyuyordu. Çocukları yoktu. Mikil zaman zaman dik kafalı olsa da sevilen biriydi. Thomas’m “sağ koluydu.”

Ayrıca tarihteki Kara’nm durumunu da iyi biliyordu. Hem Mikil’in hem de Kara’nm anıları vardı onda. Teknik olarak MikiTdi - bu kadarı gün gibi açıktı - ancak aniden kendini sanki Kara’ymış gibi de hissetmeye başlamıştı.

Demek ki Kara kardeşinin rüyalarına katılmıştı - en azından Mikil öyle düşünüyordu. Kara şu anda kardeşine tıpatıp benzeyen, ama onun yaklaşık on beş yıl sonraki görüntüsüne bakıyordu. Thomas şişkin pazılarını ortaya çıkaran kolsuz bir tunik giymişti. İyice yıpranmış tuniğinin altında, uyluklarının yansına kadar inen kısa bir deri etek vardı. Botları yapılı baldırlarının yukarısında bağcıklarla bağlanmıştı. Önündeki bu adam kardeşinden iki misli kuvvetliydi herhalde.

“Vay,” dedi. “Aygır gibi olmuşsun.”

Aygır mı? Bu sözcüğü kim söylemişti? Kara.

“Ne yani, at gibi mi?” diye sordu William. “Ona hakaret mi ediyorsun?”

Thomas, “Hayır, o başka bir şey kastediyor,” dedi. “Dostlarım, sizi rüya alemindeki ablamla tanıştırayım. Onun oradaki ismi Kara’dır.”

William sol kaşını kaldırdı. “O Mikil’miş gibi görünüyor.”

“Evet ama görünüşe göre Mikil Kara’yı yanında getirmiş.”

William, “Ciddi olamazsın,” diye alay etti.

Mikil gülümsedi. “Sandığından çok daha ciddi. Yoksa ben ona nasıl aygır derdim? Tarihte bu kelime diğer pek çok şeyin yanı sıra ‘güçlü’ anlamına gelir. Kara onu hiç bu durumda görmemişti, bu yüzden bizim Thomas’m, kardeşiyle kıyaslandığında bu kadar güçlü görünmesine çok şaşırdı. Aslında aynı görünüyor, yaklaşık on beş yılı, bir de yirmi kilo adaleyi aradan çıkartırsak.”

Mikil zihnindeki oynaklığa az kaldı katıla katıla gülecekti. Kendini aynı anda iki kadın gibi hissediyordu - bu en azından zevkli bir deneyimdi.

Thomas’a, “Seninle özel olarak konuşabilir miyim? Sadece bir dakika,” dedi.

Yana çekildiklerinde Mikil fısıltıyla konuşmaya başladı. “On üç yıldır rüya görmediğini söyledin. Nedenini biliyor musun?”

Kaşlarının çatıldığma bakılırsa, Thomas Kara’nm Mikil vasıtasıyla rüya gördüğüne dair ilk savını sorguluyor gibiydi. “Biz nerede büyüdük?”

Mikil, “Manila,” dedi.

“Annemiz nerede yaşıyor?”

“New York. Tatmin oldun mu?”

Yavaş yavaş Thomas’ın yüzünde bir gülümseme belirdi. “Öyleyse sen hâlâ hayattasın. Virüs seni öldürmedi mi?” “Henüz öldürmedi. Daha on günümüz var. İki ya da üç

gün önce Carlos Fransa’da seni öldürmüş. Şimdi de Monique kayıplara karıştı.”

Thomas ona bakakaldı, Kara’nm söylediklerinden allak bullak olmuştu.

“Güruh Rachelle’yi on üç ay önce öldürdü,” dedi. “Biliyorum. Ben Mikil’im. Kara da... çok üzüldü buna.”

Thomas, “Yani sen burada on üç ay geçtiği halde, orada yalnızca birkaç gün geçtiğini mi söylüyorsun?” diye sordu.

“Öyle görünüyor. Sen de tüm bu süre boyunca rüyanda Fransa’daki Thomas’ı görmediğini mi söylüyorsun?”

“Thomas olarak son rüyamda, Monique’nin yanında uykuya dalmak üzereydim.”

Mikil, “Carlos seni vurduğunda,” dedi.

Thomas’m gözleri fal taşı gibi açıldı. “Öyleyse ben haklıydım! Burada atımdan düştüm . Öldürüldüm ama Justin beni Rachelle vasıtasıyla iyileştirdi.

Mikil, “Lâkin Fransa’da hayatta değilsin?” dedi. “Daha önce geri getirildiğinde, iki gerçeklikte de hayata dönmüştün.”

“Hayır, ben daha önce hiç ölmedim. Ölmeden hemen önce iyileştirilmiştim. İkisi de göl kenarında olmuştu. Bu defa Rachelle beni bulmadan saatler önce ben ölmüştüm.” İkisinin de bakışları donup kaldı.

Ronin, “Bizi kovalayan Güruh aşkına, bu saçmalık da neyin nesi böyle?” diye sordu. Belli ki konuştuklarını duymuştu.

William sırıttı. “Gözüpek liderimizin rüya alemi. Görünüşe göre Mikil de oyuna katılmış.”

Mikil onları duymazdan geldi. “Öyleyse sen Fransa’da ölüsün, öyle mi?”

“Öyleyim herhalde.”

“Ama sen yalnızca birkaç gün önce öldün. Belki de üç.” “Öyle görünüyor. Monique de kayıp, çünkü Rachelle öldüğünde o da ölmüş olmalı. Senin Mikil’le aranda olan bağa benzer bir bağ onunla Rachelle arasında var. Ben rüya görmüyorum, çünkü rüyasını görebileceğim bir şey kalmadı.” Mikil, “Ben de seni geri götürmeye geldim,” dedi. Thomas çenesini büktü. “Ben geri dönemem. Geri dönmek istemiyorum. Ben orada ölüyüm artık! Tarihin salt rüya olduğunu düşünmek benim için daha iyi.”

“Ben rüya değilim. Filipinler’de geçen çocukluğumuza dair anılarımın rüyayla uzaktan yakından alakası yok.” Kolunu uzatıp Thomas’a kesiği gösterdi. “Bu kesik bir rüya mı? Raison Türü’nün gerçek yüzünü göstermesine yalnızca günler kaldı. Fransa az önce İsrail’e bir nükleer füze fırlattı. Dünya adım adım ölüme yaklaşıyor ve benim anlayabildiğim kadarıyla tüm bunlara engel olabilecek tek kişi sensin. Bana bunun bir rüya olduğunu söyleme sakın.”

Thomas ona şüpheyle baktı.

“On üç ay geçmiş - birtakım üstünlüklerini kaybetmişsin,” dedi Kara. “Fakat senin de dediğin gibi, Thomas Fransa’da öldürüldüğünde sen de burada ölmüşsün. Şimdi ben de Mikil’le bir bağ kurduğuma göre, on gün sonra virüs beni öldürdüğünde o da ölecek mi benimle birlikte?”

Thomas’m kafasındaki ışıklar birer birer yanmaya başlıyordu. Kara biraz daha bastırdı.

“Ben - yani, Mikil - senden şüphelenmekte haksızdım. Dünya sana...”

“Demek ki dünya ölü bir adama bel bağlamış,” dedi Thomas.

William, “Ben hayatımda böyle saçma bir şey duymadım!” dedi. “Sizin bu oyununuzdan daha önemli meseleler var. Mikil, sen de onunla beraber aklını kaçırmışsın. Şimdi, ben boyumu çölün içine götürmek ve Çember’den ayrılarak kendi grubumuzu oluşturmak için bu konseyin onayını istiyorum. Ben bu yüzden buraya geldim, sizin rüyalarınızı dinlemeye değil.”

Mikil’le Thomas grubun yanma geçti.

Thomas, “Ne çabuk unutuyorsun, William?” dedi. “Gü-ruh’u cehenneme uçuran bombaları nasıl yaptım sanıyorsun? Büyü mü yapmıştım? Hayır, ben onu tarihten öğrenmiştim.” “Evet, senin trans veya rüya halindeyken anımsadığın şu Tarih Kitaplarıyla ilgili anıların; ne kadar olanaksız görünürse görünsün, onları kabul edebilirim; ama şu tarihteki insanları kurtarma saçmalığı... lütfen! Buna kargalar bile güler!”

“Sen benden hep şüphe ettin, William. Her zaman. Şimdi görüyorum ki her zaman da şüphe edeceksin. Justin boş Tarih Kitabından bahsettiğinde bile...”

Thomas durdu.

Mikil Justin’in on üç ay önce çölde onlara söylediği sözleri hatırladı. Thomas’ın akimdan geçenleri söyledi. “Justin boş Tarih Kitabının tarihi yarattığını söylemişti; ancak yalnızca tarihte. Bu ne anlama geliyor?”

Thomas, “Bunu bilmiyoruz,” dedi. “Tarih konusunda tasalanmamızı gerektirecek bir şey olmadı...” Mikil’e gözlerini devirerek baktı. “Sadece birkaç gün mü kaldı, dedin?” “İnan bana, tarih gerçek. Fransa’da öldüğün için olan biteni umursamıyorsan bile artık umursaman lazım, çünkü Kara hâlâ hayatta.”

Thomas onu süzdü. Ronin’e döndü. “Kitap sende mi?” “Hangi Kitap?”

“Boş Kitap. Sadece tarihte işe yaradığı söylenen Kitap.” Ronin bir an tereddüt ettikten sonra branda bezine sanlı başka bir Kitap çıkardı. Denklerin içinden çekmişti. Elini kapağın üstünde gezdirdi. Başlık altın varakla kabartma yapılmıştı. Tarihin Hikâyesi.

Mikil Thomas’m yanma gelerek, “Bir tarih kitabı nasıl tarihi oluşturabilir ki?” diye sordu.

Jeremiah, “Sen bu Kitabın ‘tarih’ denen başka bir boyutta bir gücü olduğunu mu söylüyorsun?” diye sordu. “Bu nasıl olabilir?”

Thomas hızlı hızlı Ronin’in yanma gitti. Aniden heves-lenmişti. “Bakabilir miyim?”

Ronin Kitabı ona uzattı.

“Bu mümkün mü?”

Jeremiah, “Saçmalık,” dedi.

Thomas, “Sen kendin dedin,” dedi parmağını başlığın üzerinde gezdirirken. “Benzeşmeler ve mecazlar. Hikâyeler dedi. Onlar gerçek. Kelimeler ete kemiğe bürünüp aramıza yerleşiyor. Onun Habibinin Kitabı da böyle başlamıyor mu zaten?”

Thomas Kitabı açtı. Düz parşömen. Yazı yoktu. Şaşkınlıktan gözleri fal taşı gibi açılmış olan Mikil’le göz göze geldi.

Mikil tekrar Kitaba baktı. “Sence..Ancak aklından geçenleri söyleyemedi. Hem bu nasıl olabilirdi ki?

William, “Bu benim şimdiye kadar duyduğum en acayip şey,” dedi. “Siz bu Kitaba bir şey yazılınca, sadece o sözlere dayanarak bir şeyin gerçekleşeceğine inanmamızı mı bekliyorsunuz yani?”

Thomas, “Neden olmasın?” dedi.

“Çünkü senin de dediğin gibi, ete kemiğe bürünmek kavramı bir mecazdır. Justin bir kitabın içindeki bir karalama değildi. Sen burada çizgiyi aşıyorsun.”

Thomas ona, “Yanılıyorsun,” dedi. Sonra Mikil’e dönerek, “Kara’yla benim geldiğim yerde, Justin’in yolundan gitmesi için kimseden kızıl bir göle dalıp da boğulması istenmez. Sadece mecazen ölmeleri istenir.” Kara’ya baktı. “Tabiri caizse onlar kendi haçlarının peşine düşüyorlar. Söyle onlara, Kara.”

Kara da bağlantıları Thomas kadar hızlı kurabiliyordu. İkisi de zamanında Hıristiyanlığın gereklerini yerine getirmemişti; ama babaları din işleri subayıydı. Hıristiyanlığın

esaslarım oldukça iyi biliyorlardı.

“İsa ‘Haçlarınızı alıp beni takip edin’ dedi. İsa çarmıha gerildi, sonraki birçok takipçisi de aynı akıbete uğradı. Ancak takipçilerinin aynı şekilde ölmesi istenmiyor.”

Thomas, “Kesinlikle,” dedi. “Burada bizim o yoldan gitmemiz ise hiç de mecazen değil. Aynı şey kötülük için de söylenebilir. Orada bu hastalık dıştan belli olmaz, zahiri değildir yani - hastalığın yüreklerde olduğu söylenir. Oysa Serserilere bir bakın. Onların boğularak Justin’i takip etmeyi reddetmeleri vücutlarında fiziksel bir hastalık olarak patlak veriyor.”

William bu açıklamadan nedense afallamış görünüyordu. Diğerlerine göz attıktan sonra bakışlarını Thomas’a çevirdi. “Yani şimdi içindeki mecazların tamı tamına gerçeğe dönüştükleri bu Kitabın senin rüya aleminde de aynısını yapabileceğini mi söylüyorsun?”

Thomas, “Kimin tüy kalemi var?” diye sordu. “Yazmaya yarar herhangi bir şey. Kömür kalem...”

“Bende var.” Ronin siyah uçlu bir yazma çubuğu uzattı. Thomas ilkel aracı eline alıp baktı.

William, “Justin bu Kitabı saklamamız gerektiğini açıkça belirtmişti,” dedi. “Tehlikeli olduğunu söylemişti. Bu konuda bir anlaşmaya varmak zorundayız.”

Thomas bir elinde Kitap, diğerinde kalem, dolanmaya başladı. “Justin bir de Kitabın yalnızca tarihte işe yaradığını söylemişti - Kara’yla benim geldiğim rüya aleminde yani. Her şeyden önce bu, tarihin gerçek olduğunu ve tarihe etki edilebildiğini gösterir. Ayrıca Kitabın burada bir gücü olmadığı anlamına da gelir.”

Thomas’m söyledikleri doğruysa Kitabın gücü inanılmaz boyutlarda olabilirdi. Mikil, “Sen olsan ne yazardın?” diye sordu. “Demek istediğim, sınırlar ne olabilir? Herhalde kalemin birkaç dokunuşuyla virüsü öylece söküp atamayız.” Thomas Kitabı kayanın üstüne koydu. “Haklısın. Ben... bu dediğin fazla basit görünüyor.” Diğerleri etraflarına toplandı, olmayacak düşünceler yüzünden suskunlaşmışlardı.

Thomas tekrar kapağa baktı. “Tarihin Hikâyesi. Bu başlık da bunun bir hikâye olduğu anlamına geliyor, değil mi?” Ronin, “Evvel zaman içinde lafında olduğu gibi mi?” diye sordu. “Yani ‘Evvel zaman içinde bir tavşan vardı’ diye yazarsan rüyalarında bir tavşanın belireceğini mi söylüyorsun?”

Mikil, “Fazla basit,” dedi. “Peki, hangi yazıyı kullanacağız?” Gerçekliklerde kullanılan alfabeler arasında az fark vardı - burada kullanılan alfabe daha basitti.

Thomas, “Tarihteki yazıyı,” dedi.

Ronin, “O diğer gerçeklikte ne yapmak istiyorsun?” diye sordu. “Asıl amacın nedir?”

“İnsanların çoğunu öldürecek bir virüs var... biliyorsunuz, Raison Türü’nden bahsediyorum,” dedi Thomas. “Tarih Kitapları’nda kaydedildiği şekilde, Büyük Felaket’i başlatan virüs. Tanis’in Geçişi’nden sonraki on beş yılda tarihe dair bilgiler bir parça unutuldu; ama bir zamanlar hepimiz tarihi kulaktan biliyorduk.”

“Evet, tabii. Raison Türü. Tarihteki bu olaylar Tanis’in aklını başından almıştı.” Ronin Mikil’e baktı. “Sen tarihteki bu olayların şimdi mi olduğunu söylüyorsun? Şimdi gerçek mi bunlar?”

William, “Sen beni dinlemiyor muydun?” dedi. “Ben deminden beri bunu söylüyorum. Aslında sadece anılarını hatırlıyor ama hayallerinin gerçek olduğunu sanıyor.”

Mikil, “Aslında bu işin nasıl olduğunu bildiğimizi sanmıyorum,” dedi. Tam da şu anda yaşadığı ikili gerçekliği nasıl açıklayabilirdi ki? “Burada uzman olan Thomas; yine de diyebilirim ki ister geçmişte ister şimdi olsun, olup bitenler tek gerçek değil. Ben onları etkileme gücümüzün de olması gerektiğini düşünüyorum.”

William, “Bir tarih maddesi olarak yazılmış bir şeyi değiştirebileceğinizi düşünmüyorsunuz herhalde,” dedi.

Thomas, “Bunu da bilmiyoruz aslında,” dedi. “Asıl Tarih Kitapları elimizde olmadığı sürece nelerin kaydedildiğini bilmemiz mümkün değil. Bildiğimiz kadarıyla bizim bugün bu Kitabı bulup içine yazmamız tarihe kaydedilmiş.”

Bu sözler üzerine bir an hepsi suskunlaştı.

Ronin en sonunda, “Öyleyse bir hikâye yaz bakalım,”

dedi.

William bıkkınlık içinde oflayıp pufladı. “Bunlardan bana ne? Ben buradaki gerçek neyse ona bakarım. Bir gün bile peşimizi bırakmayan Güruh gibi mesela. Adamlarımı toplayıp çölün içine götüreceğim.” Uzun adımlarla oradan uzaklaştı.

Thomas kalemi Mikil’e verdi. “Senin yazı hafızan benimkinden daha tazedir. Sen yaz.”

Mikil Thomas’m bahane uydurduğunu düşündü ama yine de kaleme doğru uzandı. Parmaklarına hafif bir titreme gelmişti.

“Ne yazayım?”

Thomas, “Test edebileceğimiz basit bir şey olsun,” dedi. “Şu anki en acil derdimiz nedir?”

“Sen,” dedi Mikil. “Sen Fransa’da öldün. Monique de öyle.”

“Bizim hayata döndüğümüzü mü yazalım diyorsun?” Mikil, “Neden olmasın?” dedi.

“Bu biraz karmaşık değil mi? Biraz fazla sanki. Belki de abes.”

Ronin, “Abes mi?” dedi. “Diğerlerine kıyasla bu laf bence son derecede mantıklı?”

Thomas, “Yaz öyleyse,” dedi.

Mikil’in eli boş sayfanın üzerinde dolanıyordu. “Evvel zaman içinde Thomas hayata döndü, diye mi yazalım?” “Daha ayrıntılı olsun.”

“Bunu yapabileceğimi sanmıyorum. Ne ayrıntısı? Senin o sırada ne giydiğini bile bilmiyorum.”

Thomas, “Dediğimi yaz şimdi,” dedi. Mikil’in kımıldamayan eline baktı. “Hazır mısın?”

“Tamam.” Mikil elini indirdi.

“Thomas Hunter, Raison Türü tehdidini ilk öğrenen ve daha önce kafasından vurulan bu adam...”

“Dur biraz.” Mikil kömür kalemi sayfaya değdirdi. Yanılmıyorsa parmaklarından yukarı hafif bir sıcaklık yükselmişti. Üstelik sinirleri ateş gibi yanıyordu. Thomas’m sözlerini harfi harfine yazdı.

“Tamam.”

Thomas devam etti. “Bu adam Fransa’da kafasına yediği bir kurşunla ölmüştü. Nokta. Lâkin üçüncü gün dirildi... Hayır, unut bunu. Bunun yerine: Yanında düşmanlarından hiçbiri olmadığı sırada dirildi. Son.”

Mikil kalemi kaldırdı. “Son mu? Ya Monique ne olacak?”

“Yeni paragraf. Aşağı yukarı Thomas Hunter’in hayata döndüğü sıralarda, Monique de Raison da kendine geldi ve Amerika Birleşik Devletleri’ndeki karşı virüs araştırmalarına devam edebilecek sağlığı ve gücü kendinde buldu. Son.”

Johan bir of çekti. “Dürüst olmam gerekirse, bunlar bana hiç de hikâyeymiş gibi gelmiyor.” WilliamTn gitmiş olduğu yöne bakıyordu. “İçinde bulunduğumuz zor durumu göz önüne alırsak bunların hepsi biraz gülünç kaçıyor. Bizim...”

Johan duraksadı. Yüzü bembeyaz olmuştu. Mikil Jo-han’ın tepkisine dikkat kesilmiş olan diğerlerine baktı. Johan kulak kabartmıştı.

Sonra Mikil de duydu. Toynakların cılız gümbürtüsü. Kayalıkların üzerinden gelen.

Güruh!

Thomas, “Kımıldayın!” diye parladı. “Tünele girelim, hadi!”

5.

BöLÜM

Thomas Kitabı kaptığı gibi kemerine sokup çadırlara doğru koşturdu. Justin kendini ona göstermişti. Sonra Mikil vasıtasıyla da Kara. Şimdi de Güruh saldırıya geçmişti.

Şimdi sana yüreğimi göstereceğim.

Dakikalar içinde William’a yetiştiler. “Mikil, Johan, Sa-muelTe Marie’yi diğerleriyle birlikte tünele getirin! William, sen benimle doğu kanyonuna gel. Yanma beş adam al.”

Beş gün önce bu özel alçak bölgeyi seçmelerinin nedeni yalnızca kızıl göle yakın olması değil, doğu kanyonundaki iki kocaman kayanın altında gizli bir geçidinin de olmasıydı. Tam önünde durulmadığı müddetçe yolun görülmesi handiyse imkânsızdı. Şansları yaver giderse, Güruh onların daha görünürde olan iki kaçış yolundan birine gireceklerini düşünürdü.

Serseriler kayalıklardaki nöbetçilere görünmeden geçmeyi nasıl başarmışlardı acaba?

Thomas çadırlara ulaşamadan ilk ok sol taraftaki kayanın yüzüne çarptı. Thomas dönüp omzunun üzerinden baktı. Atlı okçular. En az elli tane.

Mikil, “İleride,” diye bağırdı. “Doğu kanyonunu kapatmışlar.”

Telaş çığlıkları kampı baştan aşağı sardı. Kadınlar çocuklarını almak için koşuşturdular. Erkekler çoktan ağıla doğru koşmaya başlamışlardı. Tabak çanak, yiyecek ve giyeceklerini almak için hiç zamanları yoktu. Yalnızca kaçıp canlarım kurtarabilirlerdi.

“William?”

Teğmen, “Yalnızca beş adam mı istiyorsun?” diye sordu. “Serseriler bizi izlemeyebilir.”

Onlar Güruh’un ilgisini başka tarafa çekecekti. Başka koşullar altında Thomas yanma en az on adam alırdı, diğerleri gizli kaçış yolundan giderlerken takip edenleri kendilerine çekecek kadar toz kaldırırlardı. Ancak Thomas bugün dikkat dağıtmaya çalışanların kaçamayabileceğinin farkındaydı.

“Yalnızca beş,” dedi. “Bende ateş var.”

Thomas açıkça görüldüğünden emin olduğu kampın ortasına koşturdu. Şansı yaver giderse, onun üzerinde kilitleneceklerdi. Onun kafasına konan ödül başkalarının kafasına konan ödülden yüz misli fazlaydı. Kendisi ele geçirildiği takdirde, bir zamanlar çölde karşılaşmış olduğu Qurong’un kızı Chelise’nin Woref’e verileceğine dair söylentileri duymuştu.

Çığlıklar çabucak kesildi. Çember daha önce de çok kaçmıştı. Hepsi de çığlık atmanın dikkat çekeceğini biliyordu. Bütün boyu taşımaya yetecek kadar at vardı. At başına bir yetişkinle bir çocuk düşüyordu, on kadar at da erzaklara ayrılmıştı.

Thomas büyük kamp ateşinin yanında için için yanan meşaleyi kaptı. Boğuk bağrışlar yukarıdan gelen saldırıya işaret ediyordu. Havayı yarıp geçen bir ok Thomas’m sağındaki birine çarpınca Thomas döndü.

Lucy’nin annesi Alisha böğründen çıkan bir oku tutmaya çalışıyordu. Thomas ona doğru yöneldi; ama Lucy’nin elinde şifa veren turuncu renkte etli meyvelerden biriyle annesine koşmakta olduğunu görünce durdu. Lucy annesinin yanma varınca meyveyi elinden attı, oku iki eliyle birden tutup kuvvetle çekti. Alisha inildedi. Ok çıkmıştı.

Soma Lucy açık yaranın üzerine meyvenin suyunu sıkmaya başladı.

Thomas, Suzan’la iki boy üyesinin başlarında giden WilliamT yakalamak için seğirtti. At koşarken eyere sıçradı, atını dörtnala sürerek en başa geçti.

Arkasında genizden gelen bir hırıltı duyunca kafasını çevirdi. Ses ihtiyar Jeremiah’tan geliyordu. Boydakilerin çoğu ahırların yanındaki koruyucu bir çıkıntı altında yerini almıştı ama saldırı başladığında konsey atlardan çok uzaktaydı. İhtiyar geç kalmıştı. Bir Serseri kargısı sırtına isabet etmişti.

Kargaşadan dolayı kimse onun yardımına koşamıyordu. Ölürse eğer meyve onu geri getiremezdi.

“William, meşale!”

Thomas dumanı tüten meşaleyi William’a attı. William tek eliyle meşaleyi yakaladıktan sonra sorunun ne olduğunu görmek için geriye baktı.

“Acele et, Thomas. Burayı kapatıyoruz.”

“Ateşleri yakın. Gidin buradan!”

Thomas atını döndürüp, yüzüstü yatan ihtiyara doğru hızla sürdü. Elinde meyveyle Jeremiah’ın yanma indi. Lâkin daha dizi kumlara değmeden çok geç kaldığını biliyordu.

“Jeremiah!” Kargıyı kavradı, bir ayağını adamın sırtına koyup birden hızla çekti. Jeremiah’m omurgası ikiye ayrılmıştı.

Thomas öfkeyle homurdanarak meyveyi iki eliyle birden ezdi. Meyve suyunu açık delikten içeri boşalttı.

Bir şey olmadı. Eğer adam hâlâ hayatta olsaydı meyve suyu yenilemeyi derhal başlatırdı.

Omzuna bir ok hızla çarptı.

Thomas ayağa kalktı, okun geldiği yöne yüzünü döndü. En yakındaki kayalığın üzerindeki okçular ona bakıyorlardı, bir an için boş yakalanmışlardı.

Thomas, “Bir zamanlar o da sizlerden biriydi!” diye bağırdı. Gözlerini onların üzerinden ayırmadan omzundaki oku çıkarıp yere attı. Meyveyi yaranın üzerine bastırdı.

“Şimdi o da aynen sizin gibi ölü. Beni duyuyor musunuz? Ölü. Elepiniz. Siz ölümde yaşıyorsunuz!”

İçlerinden biri bir ok attı. Thomas okun geniş bir açıyla geldiğini görünce yerinden kımıldamadı. Ok yanından geçip

kuma çarptı.

Derken Thomas birden harekete geçti. Onların beklediğinden daha hızlı davranmıştı. Atma atlayıp doğruca doğu kanyonuna sürdü.

Yakılan ilk ateş gökyüzüne doğru kara, kaim bir duman püskürtüyordu. William ikinci ateşi kanyonun karşı tarafında yakmış, tam da böyle bir olay için önceden hazırladıkları üçüncü çalı kümesine doğru atını dörtnala sürmeye başlamıştı.

Thomas yanından uçup giden oklara aldırmadan atının boynuna kapandı ve kesif dumanın içine dalıverdi.

S ören işareti vermek için elini kaldırdı.

Woref, “Dur,” dedi.

Teğmen, “Diğerleri kanyona doğru gidecekler,” dedi. “Hemen peşlerine düşelim.”

“Dur dedim.”

Soren elini indirdi.

Yaptıkları plana göre onları oraya sıkıştırıp tepeden mümkün olduğunca çok adamı yaraladıktan sonra işlerini bitirmek için saldıracaklardı. Kahrolası meyveleri boyna saplanan bir orak karşısında işe yaramazdı. Bu bir zamanlar Martyn’in beğendiği türden bir stratejiydi.

Şimdi artık Martyn de aşağıdaki albinolarla birlikte kapana kısılmıştı. Ancak Woref bu stratejiden o kadar emin değildi artık; ateşleri beklemiyordu çünkü.

Soren, “Dumanın onları gizleyeceğini mi sanıyorlar?” dedi. “Zavallı ahmaklar. Diğer uçtaki kaçış yolunu kapattığımızı bilmiyorlar.”

Ne var ki karşı karşıya oldukları kişi Thomas’tı. Bir de Martyn. İkisi de birazcık dumanın, saldırmadan önce onların pozisyonunu iyi bilen bir düşmandan kaçmalarına yardımcı olmayacağını bilirdi.

Öyleyse neden ateş yakmışlardı?

“Bu kanyondan başka çıkış yolları olmadığından emin misin?”

“Keşif erlerimiz başka yol bulamadılar.”

Oysaki bir yol olmak zorundaydı. Thomas bu muhalif grubuna önderlik ediyorsa onları hangi yöne götürecekti? Doğal olarak çöle. Güruh’tan uzağa. Takipten kurtulabilecekleri ovalara doğru.

Woref, “Arama ekibinin yarısı güneydeki çöl yolunu kessin,” dedi.

“Güney mi?”

“Bana emirlerimi tekrar ettirme.”

Soren üzengilerinin üstünde ayağa kalkarak, el işaretleriyle emri aktardı. İki keşif eri mesajı alıp atlarım döndürdü ve gözden kayboldu.

Woref, “Boyun hepsi bir anda dumana doğru koşturacak,” dedi. “Bütün okçuların albinolara ok yağdırmasını istiyorum.”

“Emri ilettim bile.”

“Fakat neden?” diye kendi kendine söylendi Woref.

“Hızla çıkmazlarsa duman onları boğar.”

Bir ıslık sesi kanyonda yankılandıktan sonra tam da Wo-ref’in tahmin ettiği gibi oldu. Yaklaşık elli atm başı batı kanyonundaki bir kaya duvarının altından fırladı. Oklar üzerlerine yağdı. Kadınlar çocuklarını sıkıca tutup atlarını dumana doğru, atların dayanabilecekleri kadar hızla sürdüler.

t.

Bir alay vuruş oldu. Kabak gibi ortadaydılar. Oysa dumanın onları yutması için yalnızca elli metre koşmaları gerekiyordu.

İki kişi düştü. Atm biri sendeleyince sürücüsü yayan kaçmaya başladı. Başka biri göğsüne giren bir oku kavradı. Yayan gidenin ayağı takılınca üç ok sırtına saplandı.

Çok geçmeden albinolar geçitten geçip dumana daldılar. Woref’in adamları yalnızca beş kişiyi öldürmüştü. Daha önce kargıyla canından olan adamı da sayarsak altı kişiyi. Çok daha fazlası da vurulmuştu ama büyücülükleri sayesinde yaşayacaklardı. O acı meyveleri sayesinde.

Okçular yere düşmüş albinolarm üzerlerine bir yığın ok boşalttıktan sonra, kanyon ürkütücü bir sessizliğe büründü.

Woref atının dizginlerini çekti; doğuya doğru kayalık boyunca, gözleri kesif duman altında ufacık bir yaşam belirtisi arayarak tırıs gitti. Sessizlik onu öfkelendirmişti. Herhalde ikinci bir ok saldırısına maruz kalmamak için gittikleri yoldan geri dönmeyeceklerdi. Başka bir çıkış olmalıydı!

Arkasından arama ekibi vadiye girmişti, böylece geri çekilmeye engel olabileceklerdi.

Thomas ateşi yakanların yanındaydı. Woref’in Qurong’-

la yaptığı anlaşma Thomas içindi. Eğer gruplar ayrılmışsa...

Doğudan bir çığlık yükseldi. Thomas’m grubu ortaya çıkmıştı.

Woref atını mahmuzlayıp kanyondan yukarı dörtnala sürdü. Onları o zaman gördü; beş at dumanın ilerisinde tozu dumana katmış, tuzağına doğru hızla gidiyorlardı.

Thomas içinden bütün Serserilerin gözlerinin onda olması için dua ederek birliğini dumandan çıkardı. Bu kanyonun her bir santimini araştırmıştı. Güruh kumandanı, o olsa tuzağını nereye kuracağını biliyordu. Bu tuzaktan kurtulma ihtimalleri şu anda çok düşüktü. Bir uyarı almış olsalardı, tuzak kurulmadan önce kanyon ağzının yanından hızla geçip gitme şansları daha fazla olabilirdi.

İki kardeş, Cain ile Stephen, sağ tarafında, Suzan’m yanında hızla gidiyordu. William en arkadaydı.

William, “Dövüşecek miyiz?” diye sordu.

“Hayır.”

“Çok geç kaldık! Bizi bekliyorlardır.”

Evet, bekliyorlardır.

William, “Geri dönebiliriz,” dedi.

“Hayır! Diğerlerini tehlikeye atamayız. Meyveni hazırla!”

Der demez, ileriden gelen çığlığı duydu. Otuz kadar atlı açıklığa çıkıp kanyonun ağzını kapattı.

Onlar hâlâ dörtnala Güruh’a doğru gidiyorlardı.

Thomas, “Justin, bize güç ver,” diye fısıldadı.

Serseriler saldırıya geçmemişlerdi. Ne oklar atılıyor ne de bağrışmalar duyuluyordu. Yalnızca otuz adam orada durmuş, onları almak için bekliyordu. Yanlarından geçip gitmeleri ise mümkün değildi.

Thomas atının dizginlerini çekip bir elini kaldırdı. “Durun.”

Serserilere yüz metre kala durdular.

William, “Onların bizi haklamasına göz mü yumacaksın?” diye sordu. “Bizi öldüreceklerini biliyorsun, değil mi?”

“Peki, başka seçeneğimiz var mı?”

“MikilTe Johan’ın diğerlerini geçitten geçirecek kadar zamanları var. Hâlâ başarabiliriz!”

Suzan, “Şimdiye kadar adamları kanyona girmiştir,” dedi. Suzan Çember’e sonradan katılmıştı. Thomas Suzan’m aralarına katılmasından duyduğu memnuniyeti başka biri için duymamıştı. Suzan Orman Muhafızları gözcülerinin lideri olarak, Güruh’u çoğu insandan daha iyi incelemişti ve onların stratejilerini neredeyse Johaıı kadar iyi biliyordu.

Thomas, “Şansımız yaver giderse tüneli bulamazlar,”

dedi.

“Öyleyse dövüşmek zorundayız! Onların hakkından gelebiliriz —”

“Öldürmek yok!” Thomas, CainTe Stephen’e döndü. “Bunun ne demek olduğunu anlıyor musunuz? Buna hazır mısınız?”

Cain, “Ölmeyi kastediyorsan ben hazırım,” dedi.

Stephen, “Onların zindanlarına kapatılmaktansa ölmeyi yeğlerim,” dedi. “Beni sağ ele geçiremezler.”

“Peki, onları buna nasıl zorlamayı düşünüyorsun? Bizi sağ ele geçirirlerse o zaman uslu uslu onlarla birlikte gideriz. Dövüşmek yok, tamam mı?”

“Onlar zindanlarını yaparken ben yardım ettim. Ben -”

“O halde zindanlarından kaçmamıza da yardım edebilirsin.”

“Oradan kaçış yok ki!”

Bu kardeşler de onlara sonradan katılmışlardı. Boğulmadan keşfettikleri hayat zihinlerinde hâlâ tazeliğini koruyordu. İkisi de koyu tenliydi ve söz verdikleri gibi kafalarını tıraş etmişlerdi. Hastalıktan arınmış tenlerini mümkün olduğunca sergilemeye son derece kararlılardı.

Thomas, “Dövüşmek yok,” diye tekrarladı.

Bir an bakıştılar. Stephen başıyla onayladı. “Dövüşmek yok.”

Beşi yan yana durmuş Güruh’a bakıyordu. Arkalarından toynakların sesi geliyordu. Thomas dönüp baktığında, Suzan’m tahmin ettiği grubun incelen dumanın içinden çıktığını gördü.

William, “Burada başımızı iyicene belaya soktuk,” dedi.

“Hayır, biz Mikil’in özgür kalmasını sağlıyoruz. Bir de Çember’in.”

“Mikil mi? Bunun senin rüyalarınla bir alakası olduğunu söyleme sakın.”

Bu Thomas’m akima gelmişti. Şu anda kemerinde duran boş Kitabın içine yazmakla ne yaptıklarını tam bilemiyordu; ama ya kendisi ya Kara geri dönmek zorundaydı. Altı milyar insanın hayatı tehlikedeydi. Ablasının hayatı zaten tehlikedeydi. Mikil ölürse Kara da ölürdü.

“Derdim sadece tarih olsaydı kendimi kurtarır geçerdim, değil mi? Bizim burada yaptıklarımız Justin burada olsaydı yapacaklarından hiç şüphesiz farklı değil.”

Söylenebilecek başka bir şey yoktu. Thomas Kitabı kemerinden çekip tuniğinin içine soktu.

Woref adamlarının yanından atını sürerek kanyondaki durumu inceledi.

Beş kişi.

Diğer elli kişi kaybolmuştu.

Ancak bu beş kişinin arasında Thomas vardı. Woref’in tahmini doğruysa, diğerleri güneydeki kanyonlardan ortaya çıkacak, adamları da münasip biçimde orada onların icabına bakacaklardı. Onun derdi şimdi bu beş kişiydi.

Özellikle de bu adam.

“Haber salın: diğerlerini bulduklarında, hepsini öldürsünler. Benim elimde Avcı’nm Thomas’ı var.”

Atını mahmuzladı, on üç aydır çektiği çilenin müsebbibi olan adama doğru muhafızlarıyla birlikte at sürdü. Avcı’-nın Thomas’mm adı hâlâ gece geç vakitlerde, binlerce kamp ateşinin etrafında huşuyla fısıldanıyordu. O mantığa kafa tutan bir efsaneydi. Kılıcıyla Güruh’u mağlup edemeyince barış silahını kuşanmıştı. Qurong Çember dedikleri bu kahramanlık dalaveresi yerine kılıca göğüs germeyi tercih ederdi. Doğru, yalnızca bin kişi Thomas’ın bu çılgınlığının ardından gitmişti, ama bu bin kolayca on bin olabilirdi. Sonra da yüz bin.

Bugün Woref onların sayısını bire indirecekti.

Ve bugün o gelinine kavuşacaktı.

Albinolara on metre kala durdu. Adamlar mide bulandıran çıplak tenleriyle semendere benziyorlardı. Esinti kokularını getiriyordu, Woref de kokuyu çok içine çekmemek için elinden geleni yapıyordu. Meyve gibi kokuyorlardı. Büyüleri için kullandıkları acı meyveden - kızıl göllerin etrafında büyüyen türden. Justin’in kanını içtikleri ve çocuklarını da içmeye zorladıkları söyleniyordu. Ne tür bir zihin hastalığı insanları böyle saçmalıklar yapmaya iterdi acaba?

Tutsaklardan ikisi keldi. Belli belirsiz tanıdık geliyorlardı. Üçüncüsü kadındı. Böyle iğrenç bir semenderle bir erkeğin çiftleşmesi düşüncesi bile Woref’in midesini bulandırıyordu.

Atını liderleri Avcı’nm Thomas’mm yanma doğru sürdü. Hepsinin boynundan benzer tarzda madalyonlar sarkıyordu. Woref eğildi, Thomas’m kolyesini tutup hızla çekti. Sonra avucundaki kolyenin üzerine tükürdü.

“Artık siz Güruh’un en biiyük lideri Qurong’un tutsaklarısınız,” dedi. Daha sonra kokularına dayanamayarak atını

çevirdi.

Thomas, “Öyle görünüyor,” dedi.

“Üzerlerine kül serpin!”

Adamlarından ikisi tutsakların etrafında dolanıp üzerlerine kül serpti. Külün içindeki kükürt sayesinde kokularına dayanmak mümkün oluyordu.

Woref, “Diğerleri nerede?” diye sordu.

Thomas ona boş boş baktı.

Woref, “Kadını öldürün,” dedi.

Askerlerden biri kılıcını çekip kara tenli kadına yaklaştı.

Thomas, “İçimizden birini öldürmeniz hata olur,” dedi. “Biz diğerlerinin nerede olduğunu söyleyemeyiz. Sizi nasıl kurnazca alt ettiklerini söyleyebiliriz ancak ki biz de birazdan seve seve öyle yapacağız. Lâkin şimdiye kadar onlar yalnızca kendilerinin bildikleri bir yönde kaçıp gitmişlerdir.”

Woref şimdi bu adama karşı iliklerine kadar işleyen yeni bir nefret hissiyle dolmuştu. İsyankârın dudakları olmasa ne kadar zeki görüneceğini merak etti. Fakat o zaman da Qu-rong ihtiyacı olan bilgileri alamayacaktı.

Woref, “Nasıl kaçtıklarını biliyorum,” dedi. “Keşif erlerim güney tarafında kayalıklardan çöle açılan bir aralığı gözden kaçırmışlar. Şu anda asi grubunuz dosdoğru kucağımıza düşmek üzere.”

“Öyleyse neden soruyorsun?”

Woref, iş bu kadar kolayca ortaya çıktığı için adamın ürkme, duraksama gibi bir şaşkınlık belirtisi göstereceğini ummuştu. Bilakis Thomas cesurca fırça atmıştı.

“Saygısızlığının cezasını çekeceksin. Sana söz veriyorum. Zincire vurun onları.”

Woref atını çevirip kanyondan dışarı sürdü.

Mikil kanyon diyarını kuşatan çöl boyunca uzanan bayırı gözleriyle taradı.

Johan, “Diğerleri mi?” diye sordu.

“Yok. Sadece bir grup.”

Arkalarında elli çift beyaz göz onları gözlerden uzak tutan karanlık mağaranın içinden dikkatle bakıyordu. Geçitten dolanıp bitişikteki kanyona çıkmışlar, oradan da buraya, güney çölünün kıyısına gelmişlerdi. Ancak Güruh’un gittiğinden emin olana kadar açığa çıkmayacaklardı.

Johan, “Şimdiye kadar mağaraya gitmişlerdir,” dedi. “Birazdan harekete geçmemiz lazım.”

“Thomas’ı kanyon dışına kadar takip etmedilerse tabii.” Johan kaşlarını çattı. “Thomas kanyondan çıkabildiyse tabii.”

Mikil dürbününü indirdi. “Neden çıkamasın ki?”

Johan geriye bir göz attıktan sonra alçak sesle konuşmaya başladı. “Kayalığın üstünde Woref’i gördüğüme yemin edebilirim. Hiç uyarıda bulunmadan üzerimize geldiler ki bu da izimizi sürmüş oldukları anlamına gelir. İki kaçış yolunu da kapatmış olabilirler. Birilerinin, hatta Thomas’m bile dövüşmeden nasıl kaçabileceğini aklım almıyor. Hem ikimiz de

çok iyi biliyoruz ki o dövüşmeyecektir.”

Johan’m bu sözleri karşısında Mikil afallamıştı. Yalnızca başlarında Thomas olmadan Çember’in geleceğinden korkan Mikil olarak değil, aynı zamanda kardeşinin hayatından endişelenen Kara olarak.

“Öyleyse geri dönmeliyiz!”

“Boyumuzu düşünmeliyiz.” Johan derin bir nefes aldı. “Önce boyumuz, sonra Thomas. Tabii, eğer Thomas hâlâ hayattaysa.”

Böyle bir şeyi söylediği için Mikil onu azarlamak üzereydi ki aklına, Mikil olarak bu durumu kabullendiği geldi.

Mikil çöle döndü. “O halde burada kalıyoruz,” dedi.

“İzlerimizi takip edeceklerdir.”

“Tüneli kapatırsak edemezler. Bunu bir düşün. Bu kanyonlarda kalacağımız asla akıllarına gelmez. Burası hariç her yer olabilir, değil mi? Bu mağarayı da asla bulamazlar. Yakınlarda bir kızıl göl, su ve yiyecek var. Eğer kardeşim ellerindeyse buradan gitmek istemiyorum.”

MikiTin içinde kabaran duygular yüzünden içinden bağırmak geliyordu. O MikiTdi ama o aynı zamanda Kara’ydı ve Kara olarak da bir ateş fırtınasının içinde uyanmıştı. Ne gariptir ki çok az korku hissetmişti, hatta Güruh’un okları kafasını sıyırıp geçerken bile. Mikil daha önce binlerce kez GüruhTa karşı karşıya kalmıştı, çoğunlukla da göğüs göğse dövüşte.

Gelgelelim onun sorumluluğu altındaki siviller açısından durum farklıydı. Saldırıda Jeremiah dahil altı kişiyi kaybetmişlerdi. Yüreği yanıyordu.

Ama onu sıkıştıran başka bir duygu daha vardı. Dr. My-les Bancroft’un laboratuarında uyanma arzusu. Thomas Kitabı almıştı - şimdi Kitabı kendisi almış olmayı diliyordu. Daha kaç kez Kitaba yazma fırsatını bulacakları belli değildi. Yazmış olduğu birkaç kelimenin dünyada bilfiil gücü olduğu düşüncesi sırtını ürpertiyordu. İşe yarayıp yaramadıklarını görmek için geri dönmek zorundaydı. Bir düşün...

Johan çenesini kaşıyıp etrafına bakındı. “Tüneli kapatırsak bizim kapattığımızı anlayacaklardır.”

“Bırak anlasınlar. Bizi bulamadıklarında uzaklaştığımızı düşüneceklerdir. ”

“Yine de izimizi ararlar.”

“O zaman biz de batıya, çölün içine giden bir iz bırakırız. Geceleyin esen rüzgârlarla birlikte izlerimiz sabaha kadar kaybolur.”

Johan suskunlaştı, düşüncelere daldı.

“Thomas’ın akıbeti belli olmadığı müddetçe gitmek istemiyorum.”

Johan başını salladı. “Dediğin işe yarayabilir. Fakat tüneli girişten kapatmayalım. Hem bunun için artık çok geç.” Atma doğru koştu, eyerine atladı. “Acele etmeliyiz.”

6.

ıs.

19.

25.

30.

36.

42.

Son Bölüm

6.

BÖLÜM

“Kara. Uyan.”

Kara omzunun sarsıldığını hissetti.

“Bu kadar, canım. Uyan artık. Tam iki saattir uyuyorsun.”

Kara yanında duran demode giyimli adama baktı. Dr. Myles Bancroft bilmiş bilmiş sırıtıyor, kaşına bir mendille hafifçe kompres yapıyordu.

“İki saattir tek bir rüya bile görmedin.”

Işıklar hâlâ kısıktı. Makineler yavaşça uğulduyordu -bilgisayar fanı, havalandırma. İnsan terinin deodorantla karışmasından çıkan hafif koku.

Doktor, “Rüya gördün mü?” diye sordu.

“Evet.” Kara kendini zorlayarak doğruldu. Doktor kolundan kanı silmiş, küçük, beyaz bir bandaj yapmıştı. “Evet, gördüm.”

“Benim aletlerime göre ise görmedin. İşte bu yüzden ca-

(

mm, bu vakanın enteresan olması bir yana, tekrarlanabilir olduğu da ortaya çıkıyor. Önce Thomas, şimdi de sen. İkinize bir şeyler oluyor.”

“Bunların nedeni Thomas’m kanı. Bana bütün bu olayların nasıl başladığını hiç sormayın; ama kardeşim bu iki gerçeklik arasındaki geçidin kapısıdır.”

Doktor, “Ben iki gerçeklik olduğundan çok şüpheliyim,” dedi. “Sizin zihinlerinizde kesinlikle sıradan rüyaların ötesinde bir şeyler olup bitiyor, ama seni temin ederim ki vücudun tüm o süreç boyunca buradaydı. Ne Namia’ya giden bir dolaba girdin ne de başka bir galaksiye doğru yola çıktın.” “Anlambilim, profesör.” Kara yataktan kayarak indi. “Anlambilime ayıracak zamanımız yok. Monique’yi bulmak zorundayız.”

Bancroft o çok merak ettiği şeyi sormak için cesaretini. toplamaya çalışıyormuş gibi mahcup bir gülümsemeyle ona baktı. “Eee, neler oldu?”

“Ben Avcı’mn Thomas’mm teğmeni Mikil olarak uyandım. Mikil’le ben kelimelere hayat verme gücü olan bir kitabın içine yazdık, Güruh’un saldırısından kıl payı kurtulduk. Onlar kaçış yolumuzu kapattıktan sonra bir mağaraya sığındık. En sonunda ben bitkin düşüp uykuya daldım ve burada uyandım.”

Durumu böyle özetledikten sonra Kara’nın boynundan aşağı bir ürperti indi. İki haftadır Thomas Ta birlikte hem şüpheciyi hem de inananı oynamıştı ve hangisinin daha kolay olduğunu bilemiyordu.

“Yaran yok.”

“Ne?”

“Thomas’taki gibi, deneyimlerini kanıtlayacak yaraya benzer bir şeyin yok.”

Doğru.

Kara, “Haberleri izlediniz mi?” diye sordu.

“Yok, pek değil.” Doktor şaşırmıştı, uzaklara baktı. “Dünya kelimenin tam anlamıyla cehenneme doğru gidiyor. Birçoğumuzun eninde sonunda atılacağını bildiği büyük beraberlik golü en sonunda atıldı. Bu olayların bu kadar hızlı cereyan etmesine inanamıyorum.”

“Virüs mü? Virüs insan ayırmıyor ki. Başkan da ara sokaktaki evsiz berduş kadar savunmasız. Peki, siz neden hâlâ rüyalarla bu kadar ilgileniyorsunuz, doktor? Virüsün size de bulaştığını söylediniz, değil mi? Sizin de herkes gibi on gününüz kaldı. Ailenizle birlikte olmanız gerekmiyor mu?” “İşim benim ailemdir, canım. Bu olaylar yaklaşık bir hafta önce ilk başladığında tehlikeli miktarda alkol aldım. Ancak o zamandan sonra son günlerimi ilk aşkımla baş başa geçirmeye karar verdim.”

“Psikoloji.”

“Onun kollarında ölmek istiyorum.”

“Kendi zihninin ötesini görmüş biri olarak ben size şöyle bir tavsiyede bulunabilirim, doktor. Rahibinizle konuşun. Bu işin içinde gözünüzün görebileceğinden ya da cihazlarınızın kaydedebileceğinden başka şeyler var.”

Doktor, “Sen dindar bir insan mısın?” diye sordu.

“Hayır; ama Mikil dindar.”

“Öyleyse belki de senin şu Mikil’le konuşsam iyi olur.” Kara Thomas’m kan örneğini en son görmüş olduğu tezgâha baktı. Numune orada değildi.

“Endişelenme; ömek güvenli bir şekilde saklandı.” “Ben... Benim o kana ihtiyacım var.”

“Mahkeme emri olmadan alamazsın. Kan burada kalacak. Bunun dışında, ne zaman istersen buraya gelebilirsin. Ha, şimdi hatırladım. Dışişleri Bakan Yardımcısı Merton Ga-ins yaklaşık bir saat önce aradı.”

“Gains mi?” Nükleer kriz! “Ne dedi peki?”

“Bir sonuca varıp varamadığımızı sordu.”

“Ona ne söylediniz? Beni neden uyandırmadınız?” “Emin olmak zorundaydım. Bazı deneklerin REM uykusuna girebilmeleri için normalden daha fazla zamana ihtiyacı vardır. Emin olur olmaz seni uyandırdım.”

Kara aniden telaşlanarak kapıya doğru atıldı. Ölü ya da diri, Thomas’ı ya da Monique’yi bulmak zorundaydı. Fakat nasıl? Ye kan da...

Kara geri döndü. “Doktor, lütfen, bana onun kanını vermeniz lazım. Thomas benim kardeşim! Dünya burada bir krizin içinde, ben de -”

Doktor, “Gains bu konuda oldukça netti,” dedi. “Kontrolü kaybetmeyi göze alamayız. Gains sanki içeriden bir tehdit olasılığını ima ediyor gibiydi.”

Bir köstebek mi?

“Beyaz Saray’da mı?”

“Onu söylemedi. Ben psikologum, istihbarat ajanı değil.”

“Güzel. Ona benim hakkımda ne söylediniz?”

“Rüya görmediğini söyledim ki bu da kardeşinin yaşadığı şeyi muhtemelen senin de yaşadığın anlamına gelir. Ga-ins onu hemen aramanı istiyor.”

Kara ona bakakaldı, sonra masanın üzerindeki telefona doğru hızla gitti. “Şimdi siz anlatın bakalım.”

Bancroft omuz silkti. “Evet, şey, aklımda çok şey var. On gün sonra öleceğim, sana söylemiş miydim?”

Parlak ışık gözlerine vuruyordu. Güneş ışığı. Yoksa bu başka bir şey miydi? Belki öbür dünyadan gelen ışıktı bu. Belki de Raison Türü yüzünden ölmüştü ve şimdi de vücudunun yukarısında süzülüyor, gökyüzündeki büyük beyaz ışığa doğru sürükleniyordu.

Gözlerini kırpıştırdı. Göğsünde baskı vardı, bir şey köp-rücükkemiğine batıyordu. Zor nefes alıp veriyordu. Buna rağmen acı hissetmiyordu.

Bütün bunları bir göz açıp kapamada dek algılamıştı.

Sonra birden bir arabanın içinde, riskli bir açıda, emniyet kemerinden sarkmakta olduğunu fark etti. Dengesini bulmak için direksiyonu sıkıca kavradı, çok derin bir nefes çekti.

Ne olmuştu? Neredeydi? Panik yavaş yavaş bastırıyordu. Ağırlığını başka yöne verse araba düşebilirdi!

Cama yeşil bitkiler yapışmıştı. Bir güneş ışığı şuası yaprakların arasındaki küçük, üçgen şeklindeki bir aralıktan içeri süzülüyordu. Ağacın üstünde miydi?

Monique tekrar gözlerini kırpıştırdı, zihnini yavaşlaması için zorladı. Bazı şeyleri hatırlıyordu. Raison Türü’nün karşıtını bulmak için çalışıyordu. Bulduğu çözüm işe yaramamıştı. Svensson’un elindeki dışında bir karşı virüs bulma şansı sıfırdı. Washington’a gitmek üzere yola çıkmıştı - hiç hesapta olmayan bir yolculuktu. Kara onu tek umutlarının hâlâ Thomas olduğuna dair ikna etmişti ve Monique de muazzam başarısızlığının ardından bizzat başkana durumu açıklamaya karar vermişti. Sonra da Kara’nm Thomas’m kanım kullanarak diğer gerçeklikle bağlantı kurmaya çalışacağı Johns Hopkins ’ e gidecekti.

Görüşü aniden bulandığı sırada, gece vakti bir tali yoldan gidiyordu. “Benzin - 2 mil” yazan tabelayı geçmişti. Tüm hatırlayabildiği buydu.

Monique sağ tarafına yaslandı. Araba yerinden oynamadı. Biraz daha yaslanıp yan camdan dikkatle dışarı baktı. Araba yerdeydi, ağaçta değil. Dört bir yandan çalılar fışkırıyordu. Arabanın kaportası küçük dallardan oluşan bir ağm altına sıkışmıştı. Herhalde uyuyakalıp yoldan çıkmıştı. Kan izi yoktu hiç.

Bacaklarını ve boynunu oynattı. Hâlâ acı hissetmiyordu. Hatta baş ağrısı bile.

Araba otuz derecelik bir açıda duruyordu - vinç haricinde hiçbir şey onu yerinden oynatamazdı. Kapıyı yokladı, bir engel olmadığını görünce iterek açtı. Omzundaki emniyet kemerini bıraktı.

Çantası. İçinde Merton Gains’in kartıyla kendi kimliği vardı. Paraya ihtiyacı olacaktı. Siyah deri çanta yerde, yolcu tarafmdaydı. Sol eliyle direksiyonu tutarken aşağı eğilip çantayı aldı, sonra kendini geri çekti.

Monique yavaş yavaş arabadan çıktı ve etrafındaki çalılara tutunarak yamaçtan yukarı emeklemeye başladı. Yol hemen yukarıdaydı; aşağı yukarı yirmi beş metre, ancak birkaç kocaman ağaç havadan net görüşü engelliyordu.

Ne kadar zaman geçmişti?

Kayalık yamaca tırmanışı ona araba kazasından daha çok zarar verdi. Defalarca düşerek siyah pantolonunu yırttı ve ipek bej rengi bluzunun önünü kirletti. Ayakkabıları düzdü ama tabanları kaygandı. Yamacın ortasına geldiğinde ayakkabılarını ayağından fırlatıp attı. Sonra onları almak için uzandı, bir tanesi üç metre kayınca içinden lanet okudu. Ayağında ayakkabılar olmadan daha iyi ilerleyeceğine karar verdi. Hem ayak tabanları ayakkabı yerine toprağı tercih etmişti.

Nihayet tepeye tırmandığında karşısına ortasında düz sarı çizgi olan iki şeritli bir yol çıktı. Güneş tam tepesindeydi - gece boyunca ve öğlene kadar baygın mı kalmıştı acaba?

Hemen sağ tarafında otoyolu gördü. Etrafına bakındı, kafasını hâlâ toparlayamamıştı. Sonra sola döndü ve yolun bir mil aşağısındaki küçük, kırmızı Conoco tabelasına doğru yürümeye başladı. Yoksa iki mil mi aşağısmdaydı? Hayır, tabelada 2 mil yazıyordu ama görebildiği kadarıyla otoyolla istasyon arasındaki yolu yarılamıştı. Bir mil. Otostop çekmek yerine telefon bulmaya karar verdi.

O anda ayakkabılarını attığına pişman oldu. Elli metre ilerledikten sonra, mümkünse istasyona kadar otostop çekmeye karar verdi. Tabii, otostop çekilecek bir araba varsa ortalarda. Yol ıssızdı. Aynı şekilde Conoco istasyonunda da hiç kimse olmayabilirdi. Dün gece otoyoldan ışıkları görmüştü - bu istasyonun açık olduğuna dair iyi bir işaretti. Yolda denk geldiği istasyonların çoğu kapalıydı.

Arkasından gelen büyük bir aracın sesini duydu. Dönüp omzunun üzerinden baktı. Krom deposunun üzerinde sarı bir Shell işareti olan kocaman bir yakıt kamyonu otoyoldan hızla geçti. Monique donakalmıştı. Hükümet Raison Türü’ne bir çare bulamadığı takdirde on gün sonra öleceğini bile bile bir kamyoncu neden yakıt taşırdı ki? Sürücü neler olup bittiğini hakikaten anlıyor muydu acaba? Duyduğuna göre çoğu Amerikalı evden çıkmayıp sürekli haberleri izliyordu. Hükümet bazı kritik şirketlere, açık kalmalarına karşılık muazzam kâr payları ödüyordu. Çoğunlukla kamu hizmetlerine, iletişim, nakliye gibi zaruri işlere bakanlara.

Monique trafiğin, aileleriyle birlikte olmak için eve giden insanlarla sınırlı olacağını düşünmüştü. Peki ya bir kamyoncu? Belki o da evine gidiyordu.

Yoldan indi, otlarla dolu banketten yürümeye başladı. Conoco tabelasının yanma vardığından bu yana geçen yirmi dakikada tek bir araba bile geçmemişti.

İstasyon kapalıydı.

“Kimse var mı?”

Sesi terk edilmiş yakıt pompalarını kaplayan örtü altında yankılandı. Cama doğru gitti. “Kimse var mı?”

Hiç kimse yoktu. Monique onları suçlamıyordu - ölmeye on gün kalmışken onun da yapacağı en son şey bir benzin istasyonunda çalışmak olurdu.

Kapı kilitliydi. Yağma izi yoktu. Yağmacılar da virüsü kapmışlarsa yağmanın bir anlamı yoktu zaten. İsyancılar, mal ele geçirmek yerine korkularını diğerlerine yansıtmaya çalışan, heyecan arayan insanlar tarafından kışkırtılırdı. Yakında isyanlar başlardı.

Aslında şimdi isyanların başlaması için çok uygun bir zamandı.

Monique üstünde Çöp yazan küçük, çelik bir bidonu kaldırdı; geriye doğru çekip olanca gücüyle cama fırlattı. Kırılan camın çıkardığı dehşetli ses ölüyü bile mezarından kaldırırdı. Güzel. Monique’nin ölüleri kaldırmaya ihtiyacı vardı zaten.

Monique tam bir dakika bekledi. Birileri duymuşsa eğer onun yağmayla uğraşmadığını anlamalarını istiyordu. Biraz zaman geçince kırılan camın içinden geçerek, tezgâhın üstündeki siyah telefona yöneldi.

Çevir sesi.

Gains’in ona verdiği kartı arayıp çıkardı, numaraya baktı. Ya Gains köstebekse? Belki de bizzat başkanı aramalıydı. Yok, başkan bugün New York’ta Birleşmiş Milletler’e bir konuşma yapacaktı.

Numarayı çevirdi; köstebek olsun olmasın, Gains’in ce vermesi için içinden dua ederek telefonun çalışını dinle

7.

BÖLÜM

Thomas uyandığında sırtüstü yatıyordu. Yüzünde çarşaf vardı. Tuhaf. Çöl geceleri zaman zaman serin olduğu halde Thomas bazı insanlar gibi kafasını örtülerin altına gömerek nefesini bastırmazdı. Örtüler aynı zamanda duymayı da güçleştiriyordu. Şu anda sağ tarafındaki tutsak arkadaşlarının, ayak bileklerinden kendisine zincirlenmiş halde uyuduklarını biliyordu ama nefes alıp vermelerini duyamıyordu. Hatta kampın yanındaki atların sesini bile duyamıyordu. Ne sabah yakılan kamp ateşlerinin etrafında konuşan Serserilerin seslerini ne kamp ateşlerini.

Çarşafı yüzünden hızla çekti. Hâlâ gece vaktiydi. Karanlıktı. Hâlâ hafifçe atan kendi kalbinden başka bir şeyi du-yamıyordu. Gökyüzünde yıldız, çevrede kamp ateşi ya da kumul yoktu. Yalnızca altındaki ince lastik şilteyle, parmak-larmdaki şu soğuk çarşaf.

Thomas’m kalbi bir an duracak gibi oldu. Çölde değildi! Karanlık bir odada, bir şiltenin üzerinde, yüzünde bir çarşafla uyanmıştı.

Ayaklarını hareket ettirdi. Zincir yoktu. Çölde bir tutsak olarak uykuya dalmış ve tarihte uyanmıştı. Hayattaydı.

Yatağının kenarını hissetti. Eline soğuk çelik tüpler geldi. Bir sedye. Carlos onu vurmuştu, ne zaman? Kara, üç gün önce, demişti. Çölde on üç aydır rüya görmemişti; çünkü burada rüyayı yaşayacak bir Thomas yoktu. Onu buraya getirmişlerdi, neden? İncelemek için mi? Amerikalıları merakta bırakmak için mi? Peki, burası neresiydi?

Fransa.

Thomas çarşafların altındaki bacaklarını yavaşça hareket ettirip soğuk beton zemine doğru savurdu. Kuvvetli bir çarpma sesi odada yankılanınca Thomas yerinden zıpladı. Hiçbir şey olmadı. Yere bir şey düşmüştü.

Gözleri karanlığa alışıyordu. Kapının altındaki aralıktan bir ışık parladı. Thomas ayağının yanındaki kare şekli gördü. Yerden aldı. Bir kitap. Kapağına dokununca donakaldı.

Tarihin Hikâyesi başlıklı boş Tarih Kitabı. Elleri titremeye başladı. Kitap da onunla birlikte buraya gelmişti!

Baştan ayağa ürperdi. Bu Kitap - Kitabın hikâyesi, kelimeleri - onu hayata geri döndürmüştü. Burada Fransa’da, üstünde yırtık tulumu, beton zeminde yalınayak dikilmiş; elinde kalemin birkaç dokunuşuyla tarih yaratabilecek bir

Kitap tutuyordu.

Justin bu işin tehlikeli ve etkili olduğunu söylemişti. Şimdi bunun nedenini biliyordu artık.

Yegane amacı birdenbire netlik kazandı. Tükenmez kalem, kurşunkalem, işte yazabilecek ne varsa bulup, Kitaba yeni bir hikâye yazmak zorundaydı. Raison Türü’nün akıbetini değiştirebilecek bir şey. Buna kendi kurtuluşu da dahil olmalıydı.

Thomas birden Kitabın Yahudi-Hıristiyan tarihindeki eserlerden pek farklı olmadığını fark edince duraksadı. Orduları yenme gücü olan ahit sandığı. Şifa gücü olan çöldeki yılan. Dağa yerinden kalkmasını söyle, dağ yerinden kalkacaktır. İsa Peygamber, MS 30. Ronin sözlerin ete kemiğe büründüğünü söylemişti.

Şu anda gerçeklikler arasında resmen geçişken olan dört şey vardı. Bilgi, beceri, kan ve sözleri gerçeğe dönüşen bu Kitap.

Thomas üç metre ötedeki kapının ana hatlarını çok az seçebiliyordu. Kapıya doğru gitti, tokmağı yokladı ve kilitli olmadığını görünce hafifçe açtı. İlerideki oda da karanlıktı ama bu oda kadar değildi. Bir masayla bir kanepe görüyordu. Yanında ışık olan başka bir kapı vardı. Bir şömine...

Thomas bu odayı biliyordu! Monique’yle birlikte, Ar-mand Fortier’le bu odada görüşmüşlerdi! Onu çiftlik evine geri getirmişlerdi demek.

Thomas sağ elinde sımsıkı tuttuğu Kitap olduğu halde, usulca dışarı çıktı. Odaya çabucak göz gezdirdi, işe yarar bir şey bulamayınca karşı kapıya doğru ilerledi. Orası da kilitli değildi. Tam kapı tokmağını çevirip kapıyı açmıştı ki koridorda yankılanan ayak seslerini duydu.

Thomas öylece kalakaldı. Kitabın onların ellerine geçmesine hiçbir şekilde müsaade edemezdi. Buradan kaçması artık Kitabın güvenliği kadar önemli değildi.

Kapıyı yavaşça kapadıktan sonra ayak parmaklarının ucuna basarak hücreye doğru koşturdu. Karanlığın içine sessizce girdi, kapıyı kapattı; sedyenin yanma vardıktan sonra Kitabı ince şiltenin altına itti. Sonra sırtüstü uzanıp çarşafı kafasına çekti.

Rahatla. Nefes al. Kalbini yavaşlat.

Kapı otuz saniye sonra açıldığında odaya ışık doldu. Ayak sesleri zemin boyunca ilerledi, birkaç saniye durduktan sonra geri döndü. Bir adam öksürdü. Thomas onun Carlos olduğunu anladı. Carlos bir şey için gelmişti. Kuşkusuz ölü bir adamı kontrol etmek için değil.

Oda karardı.

Thomas kalkmadan önce tam bir dakika boyunca bekledi. Kapıya doğru yürüdü, ışığı açtı ve odayı inceledi. Her taraf betondu. Sedye ve bir kitap rafı haricinde oda boştu. Herhalde oda bir zamanlar kilerdi. Onu buraya koymalarının nedeni muhtemelen soğuk olması ve testler için vücudunu muhafaza etmek istemeleriydi.

Thomas Kitapla birlikte yakalanma riskinin çok büyük olduğuna karar verdi. Yazmaya yarayan bir şeyler bulup geri dönecekti.

Bitişikteki odayı kontrol etti, temiz olduğunu görünce dışarı çıktı. Bu defa koridor temizdi. Daha birkaç gece önce Monique’yle birlikte tırmandıkları pencerenin yanından hızla geçti. Pencere boşluğuna güneş ışığı dolmuştu. Tam üst kata giden merdivenlerden çıkmak üzereyken, koridorun karşısındaki bir kapı dikkatini çekti. Güçlendirilmiş çelik kapı bu eski evde abes kaçıyordu.

Thomas koridordan geçip kapıyı açtı.

Ses gelmiyordu.

İçeri dikkatle baktı. Yine uzun bir koridor. Çelik duvarlar. Burada aşağıda gerçek bir kale inşa etmişlerdi. Bu koridor dış duvarın ilerisine uzanıyor, başka bir kapıda son buluyordu.

İşte şimdi iki arada bir derede kalmıştı. Bildiği kadarıyla bir güvenlik birimine giden merdivenlerden yukarı çıkabilir veya bu koridorun sonundaki kapıyı deneyebilirdi. Orada da bir güvenlik görevlisine rastlama ihtimali vardı.

Thomas yavaşça koridora geçip hızla yürümeye başladı. Yarı yola geldiğinde insan sesleri duydu ve durdu. Ancak bunlar aciliyet bildiren telaşlı sesler değildi. Son yirmi adımı koşa koşa kat edip kapıda durdu. Sesler ilerideki odadan geliyordu.

“Bu iki patlama sahillerimizdeki balıkların yarısını öldürdü ama şehirlerimizi hedeflemeyeceklerdir!”

Nükleer patlamalardan mı bahsediyorlardı? Birileri nükleer silahları ateşlemişti!

“Sen İsraillileri tanımıyorsun herhalde. Bizim karşı virüsü vermeye niyetimizin olmadığım gayet iyi biliyorlar ve kaybedecek bir şeyleri de yok.”

“Onlar hâlâ prensiplerine bağlı. Masum insanları da kendileriyle birlikte mahvetmezler. Lütfen, sana yalvarıyorum, Negev Çölü zaten epeyce kötüydü. Tel Aviv’i hedef alamayız. Güçleri tekrar hizaya getirmek için yapılan güç oyunu neyse ama yoğun nüfuslu hedeflere nükleer silah atmak çok farklı bir şey. Blöf yapıyorlar. Sivilleri hedef alırlarsa dünyanın onların aleyhine döneceğini biliyorlar ki biz yaparsak aynısı bizim başımıza da gelir.”

“Dünya kamuoyunun hâlâ bu denklemin bir parçasını olduğuna inanıyor musun? Öyleyse sen benim sandığımdan da safsın, Henri.” Konuşanın karşı çıktığı adam demek ki Fransa Başkanı Paul Henri Gaetan’dı. “İsraillilerin anladığı tek dil kaba kuvvettir.”

Üçüncü bir kişi lafa karıştı. “Onlara karşı virüsü verin.” Armand Fortier.

“Affedersiniz efendim ama ben düşündüm ki -“ Fortier, “Plan esnek olmalı,” dedi. “Şartlarımızı zorla kabul ettirmek için ne gerekiyorsa yapacağımızı dünyaya gösterdik. Onların çölünü patlatıp iki devasa delik açtık, onlar da bizim okyanusumuzda iki delik açtı. Ne olmuş yani? İsrailliler yılandır. Kendi topraklarının savunması hariç, ne yapacaklarını kestirmek kesinlikle mümkün değildir. Tekrar ateş açarsak misilleme yaparlar. Dünyanın birleşik nükleer cephanesinin üçte ikisi şu anda gemilere yüklenmiş durumda, kıyılarımıza doğru geliyor. Şimdi zıtlaşmayı artırmanın za-mam değil.”

“İsrail’e bir şey yapmayacak mısınız?”

Fortier, “Onlara karşı virüsü vereceğiz,” diye tekrarladı. “Silahlarına karşılık.”

Başkan Gaetan tekrar,’’Onlara nasıl bir kanıt sunacaksın?” diye sordu.

“Bugünden itibaren beş gün sonra denizlerde takas yapılacak.”

Birkaç dakika kimseden ses çıkmadı. Sonrasında konuşan kişiyi Thomas daha ağzından çıkan ilk lafında tanıdı.

Carlos Missirian usulca, “Ama İsrail’i yok edeceksiniz,”

dedi.

“Evet.”

“Ya Amerikalılar?”

“İsraillilerdeki yürek Amerikalılarda yok. Ne kadar yaygara koparırlarsa koparsınlar, silahlarını teslim etme dışında bir seçenekleri yok. Onların ağzından çıkan her şeyi dinliyoruz. Şu anda tam bir kargaşa içindeler ama irtibatımız sonunda onların boyun eğmekten başka bir çareleri olmadığını söylüyor.”

Fransa başkanı, “Açık bir takas da talep edebilirler,” dedi.

“O zaman biz de onların blöfünü ortaya çıkarırız. İsrail’i seçim zamanımıza kadar bekletmeyi göze alabilirim. Birleşik Devletler bundan böyle dünya politikasında bir rol oynamayacak.”

Thomas kalbinin küt küt attığını duyabiliyordu. Kulağım kapıdan çekti. Duyacağı kadarını duymuştu.

“Ya İsrail, dediği gibi on dakikada füzeleri ateşlerse?”

Thomas durdu. Uzun bir sessizlik oldu.

Fortier, “O zaman biz de Tel Aviv’i yok ederiz,” dedi.

Thomas koridordan kilere doğru koşturmaya başladı. Plan değişmişti. İsrail tekrar füze ateşleme fırsatını bulamadan Birleşik Devletler’e haber ulaştırmalıydı. Bir telefona ihtiyacı vardı. Telefon ararken hiç olmazsa belki bir kalem bulurdu.

Tehlikeli, demişti Justin. Şimdi her şey tehlikeliydi.

Thomas hücre kapısının yanma koşa koşa geldi, tokmağı çevirdi. Kapı kilitliydi.

Kilitli mi? Kapıyı bu taraftan daha birkaç dakika önce açmıştı. Kola bastırdı. Boynundan aşağı bir ateş yayıldı. Panik halde geri geri gitti. Carlos çıkarken kapıyı kilitlemişti herhalde.

Thomas elini saçlarının arasından geçirip adımlamaya başladı. Bu hiç iyi değildi işte.

Bir telefon bulması gerekiyordu!

Toplantı hâlâ devam ediyordu. Thomas merdivenlere atılıp basamakları ikişer ikişer çıktı ve üst kattaki kapıdan içeri daldı. Orada tek başına duran bir güvenlik görevlisi şaşkınlık içinde ona bakakaldı. Şüphesiz daha önce hiç yürüyen ölü görmemişti.

Thomas adamın şakağına hızla bir tekme savurdu, ayağı korkunç bir küt sesiyle yere indi. Adam katlamalı metal sandalyeye çöktüğünde de bir tangırtı koptu.

Thomas izlerini yok etmekle uğraşmadı. Buna zamanı yoktu. Yine de adamın elindeki dokuz milimetreliği çekip aldı. Hücrenin anahtarını bulamadığı için kapıyı menteşelerinden ayıracaktı. Gürültülü ama etkili bir yöntem.

Ancak önce telefon işini halletmeliydi.

Thomas bir pencerenin yanından geçerken en az on güvenlik görevlisinin araba yolunda sigara içerek dolandıklarını gördü. Adamların çoğu üst düzey Fransız askerleriydi. Yeraltında gizlenen haydutlardan değillerdi. Bu da birkaç dakika sonra sorun olacaktı. Telefon - telefon neredeydi?

Tabii ki duvarda. Fransa kırsalındaki birçok şey gibi telefon siyahtı ve modası geçmişti. Cebini yokladı, Grant’in ona Washington’dayken verdiği kartı bulunca rahatladı. Kartın arkasında Thomas’ın aceleyle çiziktirdiği, Beyaz Saray’ın direkt hat numarası vardı.

Thomas telefonu kaptı, uzun numarayı çevirmeye başladı.

Çıt çıkmıyordu.

Thomas bir an hatların kesik olmasından korktu. Doğal olarak Fransızlar bütün aramaları izliyorlardı herhalde. Ulaşmak mümkün olmayabilirdi.

Hattan birden çıt sesi geldi. Sonra bir an tıslama oldu. Thomas içinden hattın bağlanması için dua ediyordu.

“Burası Beyaz Saray. Menü seçeneklerimiz değiştiği için lütfen dikkatle dinleyin. Operatörle konuşmak isterseniz istediğiniz an sıfıra..

Thomas elleri titreyerek sıfıra bastı.

Dört çalıştan sonra bir santral operatörü cevapladı. “Beyaz Saray.”

“Ben Thomas Hunter. Şu anda Fransa’dayım, derhal başkanla konuşmam gerekiyor.”

8.

BÖLÜM

Woref, “Demek ki yanılmışsın,” dedi. “Gördüğünü sandığın şey aslında yoktu.”

Soren kafasını salladı. “Albinonun uykuya dalmadan önce tuniğinin altına bir şey soktuğunu gördüm, yemin ederim. İlk aramamızda bizden gizlemeyi başarmış.”

“Ama hiçbir şey yok; sen kendin söyledin. Git de zamanın varken biraz uyu. Dört saat sonra orduyu çıkaracağız. Şimdi gidebilirsin.”

Soren başını öne eğdi. “Evet, efendim.” Kumandanını çadırda tek başına bırakıp gitti.

Hızlı yol almışlar, sonra gecenin karanlığında birkaç saat uyumak için durmuşlardı. Yarın şehre girecek ve Av-cı’nmThomas’ını ele geçirdikleri için ödüllerini alacaklardı. Albinoları yolun çoğunu ayaklarında zincirlerle yürümeye zorlamışlardı. Soren’e göre adamlar neredeyse anında uykuya dalmışlardı. Hunter tuniğinin içine bir silah gizlemeyi başardıysa bile ondan artık korkmalarına gerek yoktu. Bir zamanların büyük savaşçısı artık önceki halinin müsveddesi gibiydi. Kızıl göllere dalarak sağlıklı tenini kaybettiği gibi, erkekliğini de yitirmişti. Hunter hastalıklı bir kemirgenden başka bir şey değildi. Onun Güruh açısından oluşturduğu tek tehdit hastalığının yayılması olabilirdi.

Woref sert deri göğüslüğünü çıkarıp, yatağının yanına yere koydu. Tek bir lamba kara bir duman püskürtüyordu. Woref elini kıllı göğsünün üzerinde gezdirdi, kalkanının üstüne düşmüş kurumuş deri parçacıklarını silkeledikten sonra üzerine bir gece elbisesi geçirdi. Chelise’yi en sonunda karısı olarak eve götüreceği gün gelip çatmıştı. Bunu düşününce kamında bir hafiflik hissetti.

Çadır eteğini geri çekip serin gece havasına adım attı. Ormandan hafif bir meyille ayrılan bir çayırda kamp kurmuşlardı. Woref bulunduğu noktadan bütün orduyu görebiliyordu; gecelemek için yerleşmişlerdi, bazıları alelacele dikilmiş çadırlarda, çoğu da için için yanan ateş çukurlarının etrafında dumyordu. Bira ve etle kutlama yapmışlardı, iki yiyecek de her zamanki mayalı su ve nişasta tayınıyla kıyaslandığında çok nefis yiyeceklerdi.

Tutsaklar sağda yirmi metre uzakta; altı savaşçının gözlemi altında, üstleri açık halde uzanmışlardı. Woref oflayıp puflayarak tuvaletini yapmak için ağaç sırasına doğru yöneldi.

İlk baştaki ağaçları geçtikten sonra daha derin bir karanlık çöktü. Çoğunlukla Shataikiler’in, adamları ağaçların oraya çekip diri diri yediklerine dair asılsız hurafeler yüzünden Güruh gündüzü geceye tercih ederdi. Şu ana kadar Woref böyle söylencelere hiç prim vermemişti.

Lâkin şimdi, tenine baskı yapan karanlıkla birlikte, tüm bu hikâyeler kafasına doluşuyordu. Durup ilerideki ağaç kütüklerine gözlerini dikti. Arkaya dönüp baktığında, karargâhın bir dakika önceki kadar huzur içinde uyuduğunu gördü.

Woref yaprakların içine tükürdü; çayırın göreli güvenliğini arkada bırakarak içerilere doğm yürüdü. Ancak karargâhın tümünü gözden kaybedecek kadar uzaklaşmadı.

‘‘Wwrrrrefffffffsssssss.”

Woref kendi ismini duyunca şaşkına dönerek durdu. İsmi fısıldanıyordu. Ağaçlar karanlık ormanın karşısında karakalem resim gibi yükseliyorlardı. Hayal görmüştü...

“Woreffff.”

Woref kısa kılıcının kabzasını tutup arkaya döndü.

Hiçbir şey yoktu. Ağaçlar, evet. Sık bir orman; ama artık karargâhı göremiyordu. Çok içerilere girmişti.

“Yanlış yöne bakıyorsun, canavar adamım.”

Ses arkadan geliyordu. Woref en son ne zaman dehşetin onu avucunun içine aldığını hatırlayamıyordu. Mesele yalnızca karanlık, isminin fısıldanması ya da karargâhın gözden kaybolması değildi. Duyduğu dehşetin nedeni öncelikle bu sesti.

Woref bu sesi tanıyordu!

Su kovasının dibinde çalkalanan çakıl taşları gibiydi.

Aslında daha önce hiç Shataikiler’in sesini duymamıştı ama daha arkasına bakmadan, o sesin söylencelerden çıkmış bir yaratığa ait olduğunu biliyordu.

“Korkmana gerek yok. Dön ve bana bak. Gördüklerin hoşuna gidecek. Sana söz veriyorum.”

Woref’in eli hâlâ kılıcının üstünde duruyordu ama kılıcını çekme düşüncesi de zaten sağduyusuyla birlikte uçup gitmişti. Woref dönmeye başladığını fark etti.

En fazla üç metre uzakta, iki ağacın arasından ona bakan uzun boylu, yarasaya benzer yaratık Güruh’un armasındaki bronz kanatlı iblise çarpıcı derecede benziyordu. Gene de bu yaratık söylencelerdekinden daha büyüktü.

Bu Teeleh’ti.

Yarasa onu kocaman, gözbebeksiz delici gözleriyle süzdü. Pörtlek kirazlar. Kürkü siyahtı ve uzunca burnu sarı kabuklu dişlerinin üzerinde asılı duran gevşek dudaklarına kadar iniyordu.

Shataikiler’in lideri sırıttı. Tele benzer incecik, çevik parmaklarında kırmızı bir meyve tutuyordu. “Evet, doğru. Kanlı canlı karşındayım işte.”

Teeleh dişlerini meyvenin etine geçirdi. Tükürükle karışan meyve suyu orman toprağına damladı. Şapır şupur yerken ismini söyledi.

“Teeleh.”

Woref bir an gözlerini kapadı, uzunca bir süre kapalı tutarsa görüntünün kaybolacağından emindi.

Teeleh, “Aç gözlerini!” diye gürledi.

Sıcak, tatlı nefes yüzünü yalayınca Woref birden gözlerini açtı. Dengesini yitirmemek için sağındaki ağaca uzandı.

Yarasa, “Bütün insanlar böyle zayıf mıdır?” diye sordu.

Soren veya diğerleri Teeleh’in çığlığını duymuşlar mıydı acaba? Onlar gelirlerdi...

“Hayır. Hayır, hiç kimsenin koşa koşa senin yardımına geleceğini sanmıyorum. Ayrıca onların yardımına ihtiyacın olduğunu düşünüyorsan, o zaman senin hakkında yanılmışım demektir. Demek ki yanlış adamı yetiştiriyormuşum.”

Woref’in duyduğu dehşet hissi azalmaya başladı. Yarasa ona saldırmamıştı. Onu ısırmamıştı. Herhangi bir şekilde zarar vermemişti.

“Sen aşkın ne olduğunu biliyor musun, Woref?”

Woref soruyu zar zor duydu.

Woref, “Sen gerçeksin,” dedi.

“Aşk.” Yarasa bir ısırık daha aldı. Bu defa burnunu kaldırdı, ağzını iyice açtı; meyveyi boğazına atarak bir sıvı gölcüğüyle birlikte yuttu. Kafasını indirdiğinde gözleri kapalıydı. Gözleri yavaşça açıldı. “Biraz ister misin?”

Woref yanıt vermedi.

“Siz insanların beni hasta ettiğinizi söylesem alınmazsın, değil mi? Hatta seçtiğim halde, sen bile beni hasta ediyorsun.”

Teeleh’in arkasındaki ağaçların yaprakları hışırdayınca Woref başını kaldırıp baktı. Karanlıkta bir kırmızı göz denizinin parıldadığını gördü. Hışırtılar soluna, sağma, arkasına

yayılıp onu adeta yuttular.

Köpek büyüklüğünde bir yarasa Teeleh’in arkasında yere indi. Gözleri parlıyor, tüylü derisi titriyordu. Sonra yanına biri daha geldi. Derken başka biri daha. Çürümüş meyve gibi düşüyorlardı.

Teeleh, “Hizmetkârlarım,” dedi. “Onların en son kendilerini göstermelerine müsaade ettiğimden bu yana epey zaman geçti. Çok heyecanlandılar. Onlara aldırma.”

Yarasalar mesafelerini korudular ama gözlerini kırpmadan bakmaya devam ediyorlardı.

Teeleh, “Onu seviyor musun?” diye sordu.

“Chelise’yi mi?”

“Çok şükür, konuşuyor. Evet, insanlar arasında ilk doğan, suyumu içen Çurong’un kızını. Onu seviyor musun?” “O benim karım olacak.” Woref’in dili damağı kavrulmuş, dili ağzında sanki morst varmış gibi kurumuştu.

“İstediğin bu, biliyorum. Peki, onu seviyor musun? Benim onu sevdiğim gibi değil - senin onu o kadar zarifçe sevmeni beklemiyorum - bir erkeğin sevdiği gibi diyorum. Ona karşı güçlü duygular hissediyor musun?”

“Evet.” Shataikiler onun evliliğini kutlamak için mi buraya gelmişlerdi acaba? Bu hayırlı bir işaret olabilirdi.

“Senin ona karşı hissettiğini sandığın bu sevgiye, onun aynen karşılık vereceğinden nasıl emin olabiliyorsun peki?” “Verecektir. Neden vermesin?”

“Çünkü o insan. İnsanlar seçimlerini bağlılıklarına göre yaparlar. Bu insanları insan yapan şeydir.”

Woref kendinden emin bir biçimde, “O beni sevecektir,” dedi.

“Peki, ya sevmezse?”

Woref gerçekte meseleyi hiç bu yönden düşünmemişti. “Ben bir gün Güruh’un başına geçecek kudretli bir adamım. Benim gibi erkeklere hizmet etmek bir kadının görevidir. Ben senin kiminle konuştuğunu bildiğinden emin değilim.” “Ben yaşamını bana borçlu olan adamla konuşuyorum.” Teeleh meyvesinden geri kalanları toprağın üstüne tükürdü ve geniş, kâğıt inceliğindeki kanatlarını gövdesine sardı. Shataiki Woref’in yükselmesinden kendine yarar çıkarmaya mı çalışıyordu?

“Evet, senin gücünden ve kuvvetinden başı dönecektir; ama sana kalbini vereceğini düşünme. O da sizler gibi kandırılmış ama çoğunuzdan daha inatçı görünüyor.”

Shataikiler hâlâ Woref’e karşı harekete geçmemişlerdi. Açıkçası kötü şöhretlerine rağmen niyetleri ona zarar vermek değildi. Teeleh onu yok etmek yerine, daha çok Cheli-se’yle evlenmesiyle ilgileniyor gibiydi.

Woref kendine güveni biraz daha arttığından, “Bunun seninle ne alakası olduğunu anlamış değilim,” dedi.

“Benimle alakası var, çünkü ben onu senin hayal edebileceğinden çok daha fazla seviyorum. Tanis’in akima girdim, şimdi de kızının kalbini ele geçireceğim.”

Woref yine iliklerine kadar korktuğunu hissetti. “Söylediklerimi duyuyor musun? Ben ona sahip olacağım. Onu ezdikten sonra yiyip bitireceğim ve o benim olacak.”

“Ben... Nasıl-”

“Senin sayende.”

“Onu öldürmemi mi istiyorsun? Asla yapmam! O benim olsun diye yıllardır bekliyorum.”

Gece tamamen sessizleşti. Uzunca bir süre yarasanın kırmızı gözleri Woref’i deler gibi baktı. Shataikiler’in huzursuzluğu artıyordu; daldan dala hopluyor, tıslıyor ve kıs kıs gülüyorlardı.

“Belli ki sen aşkın ne olduğunu bilmiyorsun. Ben onun yüreğini istiyorum, hayatını değil. Onu öldürmek istesem babasını kullanırdım.” Teeleh başını döndürüp kısa bir an gözlerini kapadı. “Sen de onun kadar acınacak haldesin. Hepiniz yarasalar kadar körsünüz.” Kanatlarını açıp öne doğru adım attı. “Lâkin sen onun sevgisini kazanacaksın. Bu sevgiyi onun içinden döve döve mi alırsın, başka türlü mü bilmem, bu benim umurumda değil.”

Teeleh kanatlarını kurumuş yaprakların arasından sürükleyerek yavaş yavaş yaklaştı. Woref’in dudakları titremeye başlamıştı. Kımıldayamıyordu.

“Dediğim gibi, istersen pataklayarak alırsın sevgisini, beni ilgilendirmez; onun sadakatini ve sevgisini kazanacaksın. Onu albinolara veremem. Sonra da onu bana vereceksin.”

Woref karşı koyacak o ani gücü nereden bulduğunu bilemiyordu; ama gözünü öfke bürümüştü. “Sana onu veremem. O seni asla sevmeyecektir!”

Teeleh, “Seni sevdiğinde beni de sevecektir,” dedi. Şimdi sesini biraz daha yükseltmişti. “O Chelise’nin sevgisini kazanmaya çalışacak, ama Chelise bana gelecek. Bana!”

Sonra Teeleh, ağzıyla Woref’in yüzü arasındaki mesafe ancak birkaç santim kalana kadar eğildi. Ağzı iyice açılmıştı. Woref’in gördüğü tek şey yarasanın kara delik gibi görünen boğazına doğru kıvrılan uzun pembe diliydi. Sıcak, iğrenç bir koku onu boğdu.

Teeleh geri çekildi, kuvvetli bir ses çıkararak çenesini hızla kapadı.

“Sana gücümü göstermiştim; şimdi sana kalbimi göstereceğim,” dedi. “Sana sevgimi göstereceğim.”

Teeleh kanatlarını vücuduna sarıp, şeytani bir biçimde sırıttı. Jilet keskinliğinde son bir bakış atarak havaya sıçradı, ağaçların arasına dalıp gözden kayboldu. Yarasanın yardakçıları karanlığa dağılırken dallar sallanıyordu.

Woref sıcak gözyaşlarının yanaklarından aşağı süzül-düğünü hissetti. Olan biteni anlamak şöyle dursun, yerinden kımıldayamıyordu bile.

Sana kalbimi göstereceğim. Sevgimi.

Çok geçmeden Woref oradan ayrıldı.

9.

BÖLÜM

Merton Gains, “Arkamdan gel,” dedi.

Monique’yle birlikte kısa bir koridordan geçip, Batı Kanadı’ndaki bir konferans odasına girdiler.

“Kara da içeride, onunla birlikte. Başkan Ortadoğu’daki krizle uğraşıyor, odasında bir yığın danışman var ama Ka-ra’yı dinledikten sonra senin gelmen hususunda ısrar etti. Ses çıkarmadan yürü. Epey gerginler çünkü.”

Monique’nin girdiği konferans odası, oval masanın etrafına en az yirmi insanı alacak kadar büyüktü. İçeride bir alay askerle danışman ya oturmuş ya da ayakta dikeliyordu. Birkaç tanesi bir tarafta yavaşça konuşuyordu. Diğerleri Orta Doğu ve Fransa’daki durumu gösteren üç büyük ekrana gözlerini dikmişlerdi.

“Efendim, Benjamin hatta.”

Başkan, “Bağla,” dedi.

Telefon çalınca başkan ahizeyi eline aldı.

“Merhaba, Sayın Başbakan. Umarım bana bildirecek iyi haberleriniz vardır.”

Monique Kara’yı görme umuduyla odayı inceledi. Göz göze geldiklerinde Thomas’m ablası ona doğru yürüdü.

Başkan, “Seninle aynı fikirdeyim Isaac, bu işi zorladığın için seni suçlamıyorum,” dedi. “Fakat en ücra dağlık bölgede bile, mecburen bazı kayıplarınız olacaktır. Biz gerginliği tırmandırmanın sana ne gibi bir yararı olacağını anlamıyoruz.”

Başkan bir daha duraksadı.

“Tabii ki. Prensibi anlıyorum.” Başkan bir of çekti. “Bu imkânsız bir durum, kabul ediyorum. Fakat hâlâ zamanımız var. Lütfen, mecbur kalmadıkça şehirlerimizi yok etmeyelim.”

Kara gözleri fal taşı gibi açık halde, Monique’den bir metre ötede durdu. Usulca, “Sen kaybolmuştun,” dedi.

“Arabam yoldan çıkmıştı.”

“Yaralandın mı?”

“Flayır, sadece kendimden geçmişim.”

“Öyle mi?”

Neden bu durum Kara’yı bu kadar şaşırtmıştı ki?

Başkan görüşmesini bitirmişti.

Kara, “Sen ölmüştün,” dedi.

“Mecazen demek istiyorsun herhalde. Arabam ağaca çarptı, ben de çarpmanın etkisiyle kendimden geçmişim.”

“Bu olayı hatırlıyor musun? Yoksa araba yoldan çıkmadan önce mi kendinden geçmiştin?”

Kara haklıydı. Monique aslında arabasının yoldan uçtuğunu hiç hatırlamıyordu. “Önce bayıldım.”

“Ben oradaydım, Monique. Mikil’le birlikteydim. Mikil olarak rüya gördüm. Güruh Rachelle’yi on üç ay önce öldürmüş. Onunla aranızdaki bağ nedeniyle, galiba o öldüğünde sen de öldün. Sen kendinin Rachelle olduğuna inanıyordun, değil mi?”

“Rachelle ölmüş müT’

“On üç ay önce.”

“Ama ben hayattayım. Onunla akıbetimizin aynı olduğunu sanmıyorum.”

“Sana sonra açıklarım ama senin ölmüş olduğundan çok eminim.”

“Peki, ya Thomas?”

“Thomas hayatta. En azından çölde hayatta. Rachelle Thomas T Güruh karargâhında bulduğunda Thomas ölüymüş, Justin’in gücüyle onu iyileştirmiş. Justin’in gücünü biliyorsun, değil mi?”

“Evet. Thomas burada yaşıyor mu peki?”

Kara onun gözlerinin içine baktı. “Sen yaşıyorsun, öyle değil mi?”

Başkan, “Affedersiniz,” dedi. “Monique’nin dün gece öldüğünü mü söylüyorsunuz?”

“Efendim?”

Başkan personel şefini susturmak için elini kaldırdı. “Monique?”

“Evet, sanırım Kara haklı. Çılgınca geldiğini biliyorum ama Rachelle diğer gerçeklikte öldürülürse ben de burada ölürüm. Bizim... aramızda bir bağ var.”

“Nasıl bir bağ var?”

“İnanç. Bilgi.” Monique Kara’ya baktı. İçinde bir parçası, Rachelle olarak yaşadığı o kısa sürede tanıdığı, Thomas’m teğmeni Mikil’i hâlâ hatırlıyordu.

Ron Kreet, “Efendim, sanırım bu telefona cevap vermelisiniz,” diye üsteledi.

Başkan gözlerini Monique’den ayırmadan sordu. “Kimmiş arayan?”

“Thomas Hunter olduğunu söylüyor.”

Başkan arkaya döndü. “Thomas Hunter mi?”

Kara, “Biliyordum!” diye fısıldadı. “Güruh onu öldürmedi!”

“Elinde, İsrail’le olan durumla alakalı kritik bilgiler olduğunu söylüyor.”

“Sesini hoparlöre ver.”

Personel şefi bir düğmeye bastıktan sonra ahizeyi yerine koydu. “Bay Hunter, sizi başkana bağladım. Sesiniz hoparlöre verildi. Ablanızla Monique de Raison da buradalar.” Hattan ses gelmedi.

Başkan, “Thomas?” dedi.

“Merhaba, Sayın Başkan. Öyleyse Monique yaşıyor?” “Şu anda tam Kara’nm yanında duruyor.”

“Kitap işe yarıyor.”

Başkan, “Ne kitabı?” diye sordu.

“Özür dilerim, Sayın Başkan. Kara daha sonra açıklaya-

bilir. Diğerleri kaçtılar mı?”

Kara, “Güvendeler,” dedi.

Başkan Blair, “Bu da nedir?” diye sordu.

Thomas, “Özür dilerim, efendim,” dedi. “Pek mantıklı gelmediğini biliyorum ama beni dikkatle dinlemeniz lazım. Fransızlar beş gün sonra İsrail’e açık denizde takas karşılığı karşı virüsü teklif etmek istiyorlar. Teklif gerçek. İsrail blöflerine meydan okur ve bir tane daha füze ateşlerse Fortier Tel Aviv’i yok ederek misilleme yapacak.”

Başkan yavaşça yerine oturdu. “Bundan emin misin?” “Evet, efendim, eminim. Ayrıca Birleşik Devletler kökenli bir öte-virüsün varlığına göz yummayacaklarını da size söyleyebilirim. Beni buradan çıkartabilir misiniz?”

Blair göz ucuyla generale bakınca general başıyla onayladı.

“General Peters sana bazı koordinatlar verecek. Başarabileceğinden emin misin?”

“Hayır.”

Blair bir an duraksadıktan sonra, “Telefonu Peters’e veriyorum. Tanrı yardımcın olsun, Thomas. Bize geri dön.” “Teşekkür ederim, efendim.”

General telefonu eline alıp yavaşça Thomas’a, Paris’in güneyinden elli mil uzakta bir noktanın koordinatlarını ve temel talimatları verdi.

Başkan Kreet’e, “İsrail Başbakanıyla hemen konuşalım,” diye talimat verdi. Sonra Monique’yle Kara’ya dönerek, “Sanırım bir açıklamayı hak ediyorum.”

Kara yere bakıyordu. Elini kaldırıp dalgın dalgın saçını çekti. “Geri dönüp Mikil’e, Güruh’un Thomas’ı ele geçirdiğini söylemeliyim.”

Monique, “Nasıl geri döneceğini biliyor musun?” diye sordu.

“Evet.”

Thomas telefonu yerine koydu, merdivenlere doğru iki adım attıktan sonra durdu. Bodrum katından sesler geliyordu.

Merdivenlerden çıkıyorlardı!

Güvenlik görevlisini bulacaklardı. Sonra hücresini kontrol edecek, içeride olmadığını göreceklerdi.

Thomas evin arkasına doğru hızla koştu, eski bir mutfaktan geçti; oturma odasındaki bir kanepenin üzerinden atlayıp büyük bir pencerenin yanma vardı. Görebildiği kadarıyla arka taraftaki çimenlerde güvenlik görevlisi yoktu. Sürgüyü açtı.

Pencere yukarıya doğru kolayca kaydı. Thomas kendini yere attı, ilk alarm sesi geldiğinde pencereyi yarıya kadar kapatmıştı. Bir klakson sesiyle yerinden sıçradı.

“Adam aşağıda!”

Thomas ormana doğru koştu.

Carlos alarmı duyduğunda alt. basamakta donakaldı. Biri içeri mi girmişti? İmkânsız. Evi daha dün, Thomas’m yerini belirlemek için Amerikalılar özel kuvvetlerini içeri soktuklarında boşaltmışlardı. Tabii ki bunu önceden öğrenmişler ve ekibin Monique de Raison’un verdiği bilginin yanlış olduğuna ikna olmasına yetecek kadar uzun süre uzakta durmuşlardı.

Bu noktada içeri girilmesi Amerikalıların işi olamazdı. Haber almamışlardı. İrtibatlarının ortaya çıkma riski her zaman vardı, ama Monique onlara irtibatın kim olduğunu söyleyemezdi, sadece bir irtibatın var olduğunu söyleyebilirdi. Bu da Fortier’in hatasıydı, onun değil.

Telsizinden bir ses geldi. “Efendim?”

Belindeki telsizin klipsini açtı. “Çevreyi kapatın. Çıkışları kapatın. Görür görmez vurun.”

İki adım attıktan sonra durdu. Akima bir şey gelmişti. Boynundaki kesik. Thomas’m başka bir gerçeklikten geldiğini iddia ettiği yara. Küçük kesiğin üstünde şimdi bandaj vardı.

Carlos bodrum kata indi, cesedin tutulduğu arka odaya doğru koştu. Thomas Hunter’in cesedi. İlk kapıdan fırtına gibi geçti, anahtarını kiler kapısına soktu. Kapıyı iterek açtı, ışığı yaktı.

Öfkeyle gürleyip anahtarları duvara fırlattı. Cesedi almışlardı. Ancak nasıl olur da bir tim on dakikada savunmalarına sızar, bu odaya girer ve cesedi alıp götürürdü? Hatta daha da kısa sürede!

Tabii bu adam daha önce hakikaten ölümden kurtulmuşsa. Tabii...

Ne var ki Carlos bu olasılığı göz önüne almak istemiyordu. Bazı şeyler insanı çok zorluyordu ve ölü bir adamın üç gün çarşaf altında yattıktan sonra yürüyüp gitmesi de onlardan biriydi.

Carlos odadan koşarak çıktı, koridor aşağı koşarken telsizini aldı.

“Pencerelerde ayak izi olup olmadığını kontrol edin. Evi arayın. Hunter’in cesedi kayıp. Onu bulmanızı istiyorum!”

Şimdi ciddi bir ikilem içindeydi. İkilemi bazı yönlerden şu ana kadar karşı karşıya kaldıklarından daha ciddiydi. Tho-mas ev ve çevresi çılgınca aranırken ormanın içine sinmiş, gözetliyordu. Sürgüsü açılmış pencereyi bulmuşlar ve araştırmalarını evin o tarafında yoğunlaştırmışlardı. Evin bu tarafında ise kendi açısından her şey yolundaydı. Rahatça kaçmıştı. Onun hangi yöne gittiğine dair hiçbir fikirleri yoktu. Şu anda tek yapması gereken güney Fransa’daki koordinatlara ulaşmaktı.

Ancak hâlâ şu Kitap meselesi vardı. Elinde Kitap olmadan Fransa’dan ayrılması söz konusu olamazdı. Kitap kendi elinde yararlı olacağından değil de yanlış ellerde yıkıcı olabileceği için onu burada bırakamazdı. Tabii Kitabın hâlâ işe yaradığını farz edersek. Flenüz burada Kitabı test etmemişlerdi.

Güvenlik görevlileri Carlos’un direktifi doğrultusunda, yarım saattir evi arıyorlardı. Kitabı bulamama ihtimalleri ne

kadardı? Çok çok azdı.

Evdeki hareket yatışana kadar bekler, Kitabı almak için harekete geçer ve birkaç saat içinde güneye doğru yola çıkarsa, hâlâ o noktadan alınma şansı olabilirdi.

Güvenlik görevlilerinden biri, “Bir şey var mı?” diye bağırdı.

Yüksek rütbeli Fransız askeri üniforması giymiş bir adam, “Bir şey yok,” diye yanıtladı. Eski bir Bentley’in içine girip kapısını kapadı. “İçine bir iki şey yazılmış eski bir günlük dışında bir şey yok. Eski bir hastadan kaldı herhalde. Şiltenin altında buldum.” Kitabı pencereden uzattı. “Ancak güzel bir kapağı var.”

Kitap mı? İşte hemen orada, adamın elindeydi. Boş Tarih Kitabı.

Araba gürüldeyerek çalıştı. Thomas ayağa kalktı, neredeyse bağıracaktı. Farkına varınca tekrar yere çömeldi. Yakalanması dert değildi - dikkatleri Kitaba çekecek bir şey yapması hata olurdu.

Araba hızla giderken Thomas arkasından bakakaldı.

Kitap gitmişti.

Afallamış vaziyette öylece kaldı. Subayın neyi bulduğuna dair hiçbir fikri yoktu - Thomas’m tek tesellisi buydu.

Thomas on dakika boyunca düşündükten sonra, şu anda Kitabın peşine düşmenin makul bir yolu olmadığı sonucuna vardı. Şu an için Kitap tek kelimeyle kayıptı.

Tabii Carlos... Carlos subayı tanırdı.

Carlos. Carlos’a kim ulaşabilirdi peki?

ııo

j    Johan.    Carlos bir keresinde, Thomas Johan’m boynunu

j    amfiteatrda    kestiğinde, Johan’la temas kurmuştu. Belki de

t

Johan’m Carlos olarak rüya görmesini sağlayabilirdi...

Thomas döndü, güneye doğru koşmaya başladı. Uykuya dalıp rüya görmeliydi. Bunu yapabilirdi ama onu Atlantik’teki bir uçak gemisine götürecek helikoptere ulaşması için yalnızca yirmi dört saati vardı. Onu Washington’da bekliyorlardı.

10.

BÖLÜM

Qurong’un kızı Chelise babasının sarayının balkonundan, çamurlu sokaklarda döne döne giden tören alayını seyrediyordu. Muhalif albinolarm ele geçirmişlerdi. Chelise insanların neden bunu kutladıklarım anlayamıyordu ama bu bir infazın başlangıcından çok bir sirkmişçesine caddelere sıralanmışlar; dikkatle bakıyor, sataşıyor ve gülüşüyorlardı. Onların albinolardan etkilenmelerini anlıyordu - albinolar parlak saçları ve pürüzsüz tenleriyle insandan çok hayvana benziyorlardı. Sanki kürkleri tıraş edilmiş çakallar gibiydiler. Hatta artık insan bile olmadıklarına dair bir söylenti vardı.

Bu çakalları canavar Woref yakalamıştı. Avının meyvelerini bütün kadınların görebilmesi için teşhir ediyordu. Chelise bu konuda ne düşüneceğini bilemiyordu. Woref kaba sabaydı ama dayanılmayacak kadar da değil. Woref’in gözlerinin kendisine yöneldiğini anladığından bu yana kendisine

yüzlerce kez böyle demişti.

Elbette, onunla asla evlenmeyecekti. Babası tek kızının böyle bir adamın eline düşmesine asla razı olmazdı.

Yine de insanlığın hakiki onurunun bir örneğini sergileyen böylesine güçlü bir adamla evlenmek çok kötü bir şey olmayabilirdi. Her erkeğin hassas bir tarafı vardı. Kuşkusuz Chelise onunkini de bulabilirdi. Kuşkusuz bu canavarı eği-tebilirdi. Hatta bu iş eğlenceli bile olabilirdi.

Chelise bakışlarını yukarı doğra, şehre çevirdi. Bu kalabalık ormanda şimdi yaklaşık bir milyon insan yaşıyordu. Aslında “orman” sözcüğü Güruh’un on üç ay önce ansızın ele geçirdiği büyük ödülü artık layıkıyla tanımlamıyordu. En azından burada, gölün yanında. Taş ve çamurdan yapılma yirmi bin adet dört köşeli kulübe, göl kıyısından birkaç mil içeri uzanıyordu. Kale beş katlıydı ve Qurong’un arazisindeki en yüksek yapı olması amaçlanmıştı.

İnançlı insanlar acı içinde yıkanırken, rahiplerin Büyük Macera hakkında saçma sapan şeyler söyledikleri tapmaktan sabah sabah feryatlar yükseliyordu.

Elbette Chelise bu düşüncelerini asla yüksek sesle dile getirmeyecekti. Ancak CiphusTa Qurongün dinlerini inançtan çok politik meselelerden güdülenen anlaşmalarla şekillendirdiklerini biliyordu. Büyük Macera ismini ve Orman Muhafızlarının Büyük Macera’sımn birçok uygulamasını koruyorlardı, ama birçok Güruh uygulamasını da içine dahil etmişlerdi. Dinlerinde herkes için bir şeyler vardı.

Bunların bir önemi yoktu. Chelise’nin ilk başta Elyon adında bir varlığın yaşayıp yaşamadığından şüphesi vardı zaten.

Gölün çamurlu suları kutsal kabul ediliyordu. İnançlı insanların haftada en az bir defa gölde yıkanmaları gerekiyordu. Bu durum ilk başta Güruh’un çoğunu dehşete düşürmüştü. Yıkanma onların geleneksel olarak temizlikle değil de cezalandırmayla ilişkilendirdikleri acı verici bir deneyimdi.

Justin boğulduktan bir hafta sonra Ciphus’un kızıl suları çektirip göl yatağına kaynak suyu verdirmesinin de pek yararı olmamıştı - acı sonuçta acıydı ve hiçbir Serseri bu âdetten hazzetmiyordu. Ancak Ciphus’un dediği gibi, inancı hatırlatmak için dinde acı olmalıydı. Ayrıca çamurlu sularda yıkanmada, kızıl sularda yıkanmanın ters etkileri hiç görülmüyordu. Aslında yıkanma ritüeli üst sınıfta şu aralar çok revaçtaydı. Ciphus temizliğin uzak durulacak değil kucak açılacak bir şey olduğunu söylemişti ve bu da Chelise’nin kucak açmaya başladığı bir öğretiydi.

Chelise artık günde bir kez yıkanıyordu.

“Affedersiniz hanımefendi ama Qurong sizi çağırıyor.”

Chelise dönüp, uzun siyah saçları sarı nergislerle düğümlenmiş, ufak tefek hizmetçisi Elison’a baktı. Çiçeklerle süslenmek Chelise’nin belki de Orman Sakini âdetleri içinde en çok hoşlandığı âdetti. Onların çölde hiç böyle lüksleri olmamıştı. Son zamanlarda çiçekleri şehrin yakınlarında bulmak da gitgide zorlaşıyordu.

Chelise, “Neden beni görmek istediğini söyledi mi?” diye sordu.

“Yalnızca sizin için bir hediyesi olduğunu söyledi.” “Nasıl bir hediye olduğunu söyledi mi peki?”

“Hayır, hanımefendi.” Elison sırıttı. “Lâkin meyve veya çiçek olduğunu sanmıyorum.”

Chelise kalp atışlarının hızlandığını hissetti. “Yazlık ev

mi?”

Herkes Qurong’un şehrin üç mil dışında, kraliyet bahçesi denen büyük duvarlı yerleşkede Chelise için bir yazlık ev yaptırdığını biliyordu. Qurong evin yapıldığı bölgeyi kordon altına aldığı için Chelise henüz evi görmemişti. Ancak birçok kez yerleşkeye gitmişti. Genellikle de son on beş yıldır toplanan Kitapları okumak veya yazmak için kütüphaneye giderdi. Gitgide büyüyen bahçelerle meyveliklerin bakımını yirmi hizmetkâr yapıyordu. Uygunsuz tek bir ot sapı bile göremezdiniz. Bizzat Elyon’un burada yaşayacağını söylüyorlardı, öylesine güzeldi.

Chelise de orada, kendini kapatıp geceler boyu yazacağı kütüphanenin yanında yaşayacaktı. Hatta bir gün Tarih Kitaplarını okumanın sırrını bile çözebilirdi.

“Belki.” Hizmetçisi göz kırptı.

Chelise hızla odasına koştu. “Çabuk ol, giyinmeme yardım et. Ne giyeyim?”

“Bence beyaz bir elbise -“

“Kırmızı çiçekli olanı! Beni bekliyor mu?”

“Birkaç dakika içinde sizinle avluda görüşecek.” “Birkaç dakika mı? O zaman acele edelim!”

Saray duvarları düzleştirilmiş sazlarla odundan, zemin de dövülmüş kabuktan yapılmıştı -yalnızca üst sınıfların yararlanabildiği bir lüks. Orman İnsanları da önceleri evlerini aynı tarzda yapıyorlardı. Qurong yakında hepsinin öyle muhteşem evlerde yaşayacağı sözünü vermişti. Basit çamurdan yapılma konutlar geçiciydi, kısa zamanda çok ev inşa etme ihtiyacıyla zorunlu olarak yapılmışlardı.

Chelise basit yatak giysilerini çıkardı ve Elison’un dolabından çıkardığı uzun, ağartılmış tuniği üstüne geçirdi. Elbise Orman İnsanları’mn iyice ustası olduğu iplikten dokunmuştu - yumuşak ve ipeksi; Güruh’un çöl buğdayının dokunmuş saplarından yapılma, kaba saba çuval bezine hiç benzemiyordu. Ormanlara düzenlenen seferberliklerin masrafları sarsıcı olmuştu, ama Qurong ormanların ele geçirilmesinin faydaları hususunda haklı çıkmıştı.

“Çiçekler...”

Elison bir kahkaha attı. “Yazlık evin bir yere gittiği yok. Acele etmeyin. Bazen bir erkeği bekletmek daha iyidir, hatta o kişi liderlerin en büyüğü olsa bile.”

“Erkekleri o kadar iyi mi tanıyorsun?”

Elison yanıt vermeyince Chelise yorumunun onu incittiğini anladı. Kadın hizmetçilerin evlenmesi yasaktı.

Reçine aynanın önüne oturdu, eline bir fırça aldı. “Senin evlenmene izin vereceğim, Elison. Sana söyledim, benim evlendiğim gün sen de özgür kalıp kendi erkeğini bulacaksın.” Elison başını öne eğip çiçekleri getirmek için odadan ayrıldı.

Chelise’nin düz siyah bir taşın üzerine dökülmüş reçineden ibaret aynasına vuran aksi kara bir gölden yansır gibiydi. Fırçasını küçük bir yağ kâsesine daldırıp çıkardıktan sonra siyah saçlarına bulaşan pulları ayıklamaya başladı -çoğu kadının başlık takarak yapmaktan kaçındığı, bitmez tükenmez bir işti.

Peki, Qurong senin evlenmene ne zaman izin verecek, Chelise?

Senin için uygun bir adam bulduğunda. Bu soylu olmanın külfeti. Sen tutup da bu kalenin yanından geçen ilk yakışıklı erkekle evlenemezsin.

Chelise sonunda saçını fırçalamaktan vazgeçip başlığa razı oldu. Parmaklarını büyük bir beyaz morst pudrası kâsesine daldırdı, önceden macun sürmüş olduğu yüzünü ve boynunu pudraladı. Pudramsı macunun normal çeşidi ter gibi kalıcı nemi kurutarak cildi rahatlatıyordu ama tenle birlikte pul pul olabiliyordu. Qurong’un simyacısının geliştirdiği bu yeni çeşit iki ayrı merhemden ibaretti: İnce şeffaf bir merhem ile pul pul olmayı etkili biçimde asgariye indiren, öğütülmüş şifalı bitkiler içeren beyaz morst pudrası. Üzerinde deri parçaları olan tunikle ortalıkta dolaşmak sıradan kadınlar için sorun olmayabilirdi, ama kraliyet ailesinden kadınlar için uygun bir durum değildi.

Elison elinde kırmızı güllerle döndü.

“Güller mi?”

Elison, “Bende tuhan çiçekleri de var,” dedi.

Chelise çiçekleri eline alıp gülümsedi.

On dakika sonra merdivenlerden inip avluya doğra koşturdular. Beş kat yüksekliğinde, ortasında büyük bir meyve ağacı olan bir orta avludan geçtiler. Tatlı meyve - çöl boylarının tercih ettiği o acı şey değil - herkesin midesini tıka basa doldurduğu bir orman ganimetiydi. Chelise avluya çıkan kemerli girişten önce durdu, Elison’a baktı; avuç içleri yukarıda ellerini açtı. “Tamam mı?”

“Harikasınız.”

“Teşekkür ederim.”

Chelise döndü, Elyon’un bronzdan yapılma yüksek heykelinin - direğin üzerinde kanatlı bir iblis - kaidesini öptü. Usulca, “Bugün kendimi dindar hissediyorum,” deyip, avluya yürüdü.

Siyah bir tunik giymiş olan Qurong, baştan aşağı savaş giysileri içindeki Woref’in yanında duruyordu. Arkalarında gözetim altında tutulan albinolar vardı.

Chelise’nin gördüğü manzara yazlık evle ilgili bütün düşüncelerini silip attı. Duraksadı, şaşkına dönmüştü. Qurong ona hediye olarak birkaç albino mu verecekti? Hayır, böyle bir şeyin olması mümkün değildi. Qurong’un hediyesi küçük zaferinin gösterişini yapmaktı.

Qurong onu görünce kollarını açıp gülümsedi. “Kızım gelmiş. Babasının gururu, güzel kızım benim.”

Babası neler diyordu böyle? Qurong nadiren bu kadar gösterişli konuşurdu.

“Günaydın, baba. Bana bir hediye verecekmişsin.” Qurong güldü. “Evet. Ama önce sana bir şey göstermek istiyorum.” Qurong, Chelise’ye gözlerini dikmiş olan Wo-ref’e yan gözle baktı. “Göster ona, Woref.”

General başını öne eğdi, yana çekilip bir tavus kuşu gibi azametli bir tavır takındı. Woref yüreklere korku salan şöhretine karşın, böyle gurur gösterileriyle kendini küçük düşürüyordu. Birkaç albinoyu ele geçirdi diye karşısında Cheli-se’nin saygıyla titreyeceğini mi sanıyordu? Şimdiye kadar çakal sürüsünün hepsini silip süpürmeliydi.

Chelise biçare kurbanlara baktı. Bunlar onun eğlencesi...

Sol taraftaki albinoda fark ettiği bir şey onu durdurdu. Adam hayal meyal tanıdık geliyordu. Bu imkânsızdı, elbette - şimdiye kadar görmüş olduğu albinolar sadece son birkaç aydır tutsak alınmış olanlardı. En fazla yirmi otuz kişi. Bu adam onlardan biri değildi. Öyleyse bu neydi? Adamın yeşil gözleri dosdoğru ona bakıyordu sanki. Sinir bozucuydu. Chelise bakışlarını çevirdi.

Tutsakların elleri arkalarında bağlıydı, ayaklarına da prangalar vurulmuştu. Basit bir peştamal dışında üzerlerinde bir şey yoktu, biri hariç - bir kadın. Her tarafları kül içindeydi ama ter çoğunu silip süpürmüş, besili vücutlarını yer yer geniş şeritler halinde ortaya çıkarmıştı.

“Şu an kime baktığını bilmiyorsun, canım, değil mi?” “Bu da nedir?” Chelise’nin arkasındaki biri bu soruyu sormuştu. Annesi gelmişti. “Ne cüretle bu iğrenç yaratıkları evime getirirsiniz?”

Qurong, “Sözlerine dikkat et, hanımım,” diye onu tersledi. Kaleyi Patricia’nm yönettiği sır değildi ama Qurong

adamlarının önünde böyle bir densizliği hoş göremezdi.

Patricia Chelise’nin yanına geldi, dikkatle kocasına baktı. “Lütfen, bu albinoları evimden çıkarır mısın?”

“Geldiğin için teşekkür ederim, canım. Evin yakında hastalıktan kurtulacak. İlk önce, lütfen ikiniz de yakından bakıp bana ne gördüğünüzü söyleyin.”

Chelise ters ters Qurong’a bakan annesine baktı. Gözleri ay gibi beyazdı ama ay bugün alev alev yanıyordu.

“Elyon aşkına be kadın! Ucunda ölüm yok ya! Bir kere bak onlara!”

Annesi nihayet itaat etti.

Bu törensel gösteride garip bir şeyler oluyordu ama Chelise ne yapacağını bilemez haldeydi. Onlar sadece zincirlere vurulmuş, zindanlara, oradan da boğulmaya götürülecek olan beş albinoydu. Neden babası bu kadar gururlanıyordu ki?

Qurong konuşmaya başlar başlamaz, Chelise ne olduğunu tahmin etti.

“Görüyorsunuz, büyük Avcı’nm Thomas’ı bile zincirlere vurulmuş halde.”

Avcı’nın Thomas’ı!

Patricia, “Elangisi?” diye sordu.

Oysa Chelise hangisi olduğunu zaten biliyordu. Bir zamanlar korku salan Orman Muhafızları’nm büyük kumandam gözlerini ondan ayırmayan adamdı. Chelise şaşırmıştı, bakışlarını tekrar kaçırdı. Adam sanki onu tanıyormuş gibi bakıyordu.

Chelise, “Onları buradan götürün,” dedi.

Annesi, “Demek liderlerini ele geçirdiniz,” dedi. “Bu iyi haber işte ama evimizde olmaları hiç hoş değil. Eminim zaferinize alkış tutacak, halktan bir sürü insan vardır.”

Qurong’un çene kasları kasıldı. Annesi onun iyice damarına basıyordu. Qurong, “Bu halktan insanların zaferi değil,” diye onu tersledi. “Bu senin, bir de kızının zaferi.” Onun mu? Qurong’un yüzünde yeniden bir gülümseme belirdi.

Patricia, “Kızımızın mı?” diye sordu.

Qurong’un gözleri Patricia’nm üstündeydi. “Evet, kızımızın. Bugün tek evladımın evliliğini ilan ediyorum.” Annesinin soluğu kesildi.

Bu sözlerin sindirilmesi biraz zaman aldı. Chelise Eli-son’un elinin dirseğine dokunduğunu hissetti. Ama onun evliliğinin bu albinolarla ne alakası vardı ki?

“Ben evleniyor muyum yani?”

“Evet, aşkım.”

Annesi, “Şey, bu sahiden de iyi haber,” dedi.

Chelise bir an içinden bir panik dalgasının yükseldiğini hissetti. “Kiminle evleniyorum?”

“Onu ele geçiren adamla, tabii.” Qurong sol tarafa bir adım atıp, elini generalinin omzuna koydu. “Woref’le, ordularımın kumandanıyla.”

Woref!

Chelise nefesinin ciğerlerinden boşaldığını hissetti. Generalin elleri -yamrı yumru parmaklı, iri, kalın eller - iki yanında sallanıyordu. Chelise adamın yarısı kadardı. Woref elini kaldırıp başlığım geri çekti. Uzun rastaları omuzlarına döküldü. Hiç şüphe yok ki bu adam yarı yanya hayvandı.

Ancak babasının yanında duran bu adam aynı zamanda Woref’ti; Güruh’taki en güçlü adam. Fakat şimdi bile kül-rengi gözleri Chelise’ye büyük bir arzuyla bakıyordu. İhtirasla. Bu güçlü adam onun karısı olmasını istiyordu.

Chelise’nin kafasını kurcalayan şüpheleri, generalin yanma koşturup tek dizi üstünde eğilen annesinin giderebildi-ğinden fazlaydı. Patricia Woref’in elini tutup öptü.

“Kızım sizindir lordum.”

Hızla ayağa kalktı, kocasını yanağından öptü. “Beni çok mutlu ettin.”

Qurong kıkırdadı.

Annesi Chelise’ye dönerek,’’Pekâlâ,” dedi. “Sen bir şey demeyecek misin?”

Chelise hâlâ konuşamayacak kadar şaşkındı.

Hizmetçisi dirseğini sıktı. Elison, “Mükemmel bir seçim,” diye fısıldadı.

Onun şefkatli sesi Chelise’yi cesaretlendirdi. Başını eğip tek dizi üstünde eğildi. “Bu hediyeden şeref duyarım, Gü-ruh’un büyük Qurong’u. Beni çok mutlu ettiniz.”

Bu sözlerle birlikte Chelise’nin endişesi de uçup gitti. Daha önce hiç tatmadığı bir heyecan damarlarına yayıldı. Bu dünyadaki en güçlü adamla evlenecekti. Hâlâ aşk ateşiyle yanan bütün kadınlar ona gıpta edecekti. Önünde yepyeni bir yaşam açılıyordu.

Woref’in kendine doğru geldiğini duydu. Gözlerini açtı ama kafasını kaldırmaya cesaret edemedi. Woref’in çamurlu savaş botları ondan bir metre uzakta durdu. Sonra tek dizi üstüne çöktü. Woref diz çöküyordu!

Woref’in eli Chelise’nin çenesine dokundu ve yüzünü hafifçe kaldırdı. Chelise onun gri gözlerinin içine baktı. İliklerine kadar titredi. Bu dehşet mi yoksa arzu hissi miydi?

Woref öne eğilip onu alnından öptü. Usulca konuşmaya başladı ama Chelise onun sesindeki o güçlü duyguyu algılıyordu. “Sen benimsin. Sonsuza dek benimsin,” dedi. Sonra ayağa kalktı.

Avlu tamamen sessizleşmişti. Şimdi de annesi burnunu çekiyordu. Daha önce Patricia’nın böyle bir şey yaptığını hiç görmemişti.

Annesi, “Ne zaman evlenecekler?” diye sordu.

Qurong, “Üç gün sonra,” dedi. “Avcı’nm Thomas’mı boğduğumuz gün.”

11.

BÖLÜM

Thomas onu avluya adımını attığı an tanımıştı. O Qu-rong’un kızı Chelise’ydi. Thomas onunla bir keresinde çölde hastalığa yakalandıktan sonra karşılaşmıştı. Chelise’yi suikastçı olduğuna inandırmış, Chelise de ona iyi davranmış ve bir at verip uğurlamıştı. Thomas yıkanabilmek için göle güç-bela geri dönebilmişti. O yıkanmanın verdiği acıyı asla unutamazdı.

Donuk külrengi gözlerle ona bakan bu kadının iyiliğini de asla unutamazdı. Chelise onu tanımamıştı.

Az evvel Chelise’nin şu ana kadar tanımış olduğu en aşağılık Serseriyle evlendirileceğini öğrenmişti. Yani Wo-ref’le. Chelise Woref’i istiyor mu yoksa ondan iğreniyor mu anlayamamıştı Thomas, ama Chelise Woref’e boğazına bir yumru oturmasına neden olacak kadar tutkuyla tepki vermişti.

Hem Chelise hem de annesi yüzlerini iyice kaplayacak ve çatlakları kapatacak miktarda bol bol morst kullanmıştı. Thomas bunu yalnızca rahatlamak için yapmadıklarım düşündü. Ne kadar sürerlerse sürsünler yeterli olmuyordu sanki. Kullandıkları pudra aslında ciltlerini kapatıyordu. Güruh’un üst sınıfı kendince hastalıktan uzak duruyordu böylelikle. En azından soylu kadınlar.

Üzerlerinde bol miktarda cilalı düğme, aksesuar ve bir kanatlı yılan plaketi olan Woref’in zırhıyla Qurong’un pelerini olmasa, bu iki adamı diğer Serserilerden ayırt etmek mümkün olmayacaktı. Uzun saçlarını düğümlü rasta yapmışlardı. Yanaklarından ve burunlarından çatlamış derilerinin kabuklan sarkıyordu. Onların kullandıkları morst düzgünleştirme-ye olmasa da cildi kuru tutmaya yarayan hafif pudralı cinsin-dendi.

Thomas Güruh’un seçkin sınıfını bu kadar yakından görünce, halkının neden Serserilerden hiç hoşlanmadığını hatırladı. Justin’in iyileştirmek amacıyla boğularak can verdiği hastalık en azından rahatsız ediciydi. Bazı boylar arasında hastalığa uzun süre bakmak bile uygun görülmüyordu.

Yine de Thomas gözlerini Chelise’den alamıyordu. İlk başta nedenini anlamamıştı. Sonra anladı - ona acıyordu. Bir keresinde ona çok iyi davranmış olan bu kadının hastalıktan kurtulmak istediğinden emindi. Yoksa Thomas sadece kendi isteğini mi ona yansıtıyordu?

Qurong Chelise’nin evleneceğini ilan ettiğinde, Thomas içinden genç kadın bağırıp çağırarak karşı koysun diye yakardığını fark etmişti. Bir an onun bunu yapabileceğini düşünmüş, sonra Chelise tek dizinin üstüne çöküp memnuniyetini açıklayınca, kalbi bir kaya gibi düşmüştü.

Chelise bu kadar kör müydü? Thomas onun duygularının altında ezildiğini hissedebiliyordu.

Qurong az evvel bir şey söylemişti ama Thomas kaçırmıştı. Ortalık sessizdi. Chelise yine ona bakıyordu. Bakışları birbirine kilitlendi.

Beni tanıdın mı? Thomas onun hatırlamasını diliyordu. Elyon bir keresinde seni benim hayatımı kurtarman için yollamıştı. Ben senin çadırının önündeyken, suikastçı olduğumu söylemiştim.

Qurong ne söylemişti de ortalık böylesine sessizleşmiş-

ti?

Qurong’un karısı, “İyi öyleyse, hazırlanmamız için üç gün var,” dedi. “Düğün hazırlığına yetecek kadar uzun değil ama durumu göz önüne alacak olursak, bence geç olmasm-dansa güç olması yeğdir.” Kızının kolunu tutup, kocasıyla Woref’i başıyla selamladı. “Lordlarım.” Sonra da Chelise’yi avludan götürdü.

Üç gün.

Qurong Woref’e döndü: “Onları zindana götürün. Cip-hus’la benim dışımda kimse onlarla konuşmayacak sen hariç.”

Woref başını öne eğdi. “Efendim.”

Qurong Thomas’a yaklaşıp onu dikkatle süzdü. Elini kaldırıp, Thomas’m yanaklarını sıktı. “Üç gün. Şeytan diyor ki hemen işini bitir ama önce seni konuşturmam lazım.” Tho-mas’m yanaklarım bıraktı, parmaklarını dalgın dalgın tuniğine sildi.

Thomas, “Ben şimdi konuşacağım,” dedi.

Qurong göz ucuyla Woref’e baktıktan sonra sırıtarak döndü. “Bu kadar kolay mı? Ben büyük savaşçının daha ketum olacağını sanmıştım.”

“Ne öğrenmek istiyorsun?”

Açık sözlülüğü Qurong’un canını sıkmış gibiydi.

“Bana boylarınızın nerede olduğunu söyle.” “Taşındılar. Nerede olduklarım bilmiyorum.”

Qurong VVoref’e baktı.

“Korkarım doğru, efendim. Keşfedildiklerinde boylar taşmıyorlar.”

Qurong, “Köpek sürüsü gibi kaçıyorsunuz,” dedi. “Büyük savaşçılar korkak eniklere dönmüş.”

Thomas, “Benim halkım kılıç kullanan adamlardan daha cesurdur,” dedi. “Savaşçılarınızı kolayca öldürebilirdik ama bu yol Justin’in yolu değildir.”

“Justin öldü ahmak!”

“Öyle mi? Asıl Güruh ölmüş bence.”

“Ben sana ölü gibi mi görünüyorum?” Qurong Thomas’m yanağına bir tokat attı. “Sana ölü bir adam mı vurdu şimdi?”

Thomas yanıt vermedi. Bu adam üç gün sonra onu suda boğduracaktı - bu kadar kısa sürede Mikil bir kurtarma operasyonu düzenleyemezdi, hem zaten onun öncelikli görevi boyu korumaktı. Thomas’ın elinde rüyaları vardı. Eğer burada durumu lehine çevirebilecek bir yol varsa onu ancak rüyalarında keşfedebilirdi.

“Ciphus aklınızı kaybettiğinizi söylüyor.” Dedi Qurong. “Gördüğüm kadarıyla haklı. Onları zindana götürün.”

Qurong dönüp gitti. Bir muhafız Thomas’m kolundan sıkıca tutup çevirdi.

Qurong arkaya dönerek, “Bir de Woref,” dedi. “Ona rambutan meyvesinden verin.”

Qurong biliyor muydu?

“Maıtyn’in bahsettiği bu rüyaların planlarımızı bozmasını göze alamayız. Yemeyi reddederse tutsaklardan birini öldürün.”

Woref onları kaleden sokağa götürdü. Thomas tüm bu değişikliklerden şaşkına dönmüştü.

Thomas çölde yaptıkları uzun yolculuk boyunca kükürt kokusuna alışmıştı ama Güruh şehrine iki mil kala duyduğu pis koku onda mecal bırakmamıştı. İnsanların yaşadığı bir yerden ziyade bir çöp yığınına benzeyen bu şehri kurmak için binlerce ağaç kesilmişti. Burası Thomas’a tarihten bazı yerleri, Hindistan’daki fakir semtlerini hatırlatmıştı ki buradaki evlerin tek farkı paslı teneke yerine çamurdan yapılmış olmalarıydı. Kokunun çektiği sinekler şehri istila etmişti.

Binlerce Serseri yola sıralanarak, savaşa katılanlara geniş bir yer açmıştı. Bazıları tiz sesle alay ediyor; bazıları kollarım kavuşturmuş halde dikiliyordu, ama hepsi de boş boş bakıyordu. Bir zamanlar hangilerinin Orman İnsanı olduğunu anlamak mümkün değildi. Thomas içlerinden bir tekini bile tanıyamadı.

Thomas yanılmıyorsa, Qurong kalesini eskiden kendi evinin olduğu yere inşa etmişti. Bir zamanlar Orman İnsan-ları’nm evi olan tahta yapılar hâlâ ayaktaydı ama bakımsız kalmışlardı ve bir sürü yer ziyan olmuştu.

“Kımıldayın biraz!”

Göle doğru ilerliyorlardı. Eskiden Ciphus ile konseyinin oturduğu evlerin yanında şimdi kanatlı iblis Teeleh’in ikiz heykelleri vardı.

“Göl...”

Bir muhafız William’ın kafasına vurup onu susturdu.

Sahile varmışlardı. Kızıl suyun yerinde şimdi çamurlu bir sıvı vardı. Yüzlerce Serseri sahilde süngerle yıkanıyordu. İşte bu Ciphus’un Büyük Macera’sıydı.

Thomas ayağında prangalar şakırdaya şakırdaya ilerlerken gözlerine inanamıyordu. Söylentileri duymuşlardı elbette ama bir zamanlar kutsal olan yuvalarının yıkımını bizzat görmek onları şok etmişti. Gölün etrafındaki çardaklar muhafız kulelerine dönüştürülmüştü. Karşı kıyıda da yeni bir tapmak vardı.

Esaret Binası!

Eskiden renkli ormanın içinde yer alan Esaret Binasına neredeyse tıpatıp benziyordu. Kubbeli tavanı parlamıyordu ve basamakları da yoğun giriş çıkıştan dolayı çamurluydu, ama Tanis karşı kıyıya geçmeden önce köyün ortasında yer alan Esaret’in aynısıydı.

Woref, “Onları en uçtaki bölmeye götürün,” dedi. Yan tarafa tükürdü. “Ben bir de yüksek rahip hariç kimseyle konuşmayacaklar. Eğer kaçarlarsa bütün tapınak muhafızlarının suda boğulmasına bizzat nezaret edeceğim.”

Döndü ve onlara son bir kez bakmadan çekip gitti.

Tutsaklar bir zamanlar Justin’i yargılayıp mahkûm ettikleri amfiteatra doğru götürüldüler. Ne var ki artık ortada amfiteatr filan yoktu. Yer doldurulmuştu. Thomas sonra aslında oranın doldurulmamış olduğunu fark etti. Üstü örtülmüştü. Eskiden amfiteatrın olduğu yerde şimdi zindanlar vardı ve zindanların girişine doğru ilerliyorlardı.

Thomas, Cain ile Stephen’e yan gözle baktı. Kızıl sularda boğulmadan önce ona bu inşaatta yardım etmişlerdi. İkisi de ileriye bakıyordu, gözleri donuklaşmıştı.

Thomas usulca, “Elyon’un kudreti,” dedi.

Muhafızlar ya onu duymadılar ya da olağan laflan diye aldırış etmediler. Onlar artık Teeleh’ten Elyon diye söz ediyorlardı. İkisinin bağdaşmadığını fark etmiyorlardı galiba.

Zindanlar karanlık ve küf kokuluydu. Albinolar taş basamaklardan ibaret uzun bir merdivenden çıkıp ıslak bir koridordan geçtikten sonra bronz parmaklıklı altıya altı bir hücreye ite kaka sokuldular. Kenarları yaklaşık otuz santimlik kare şeklinde bir ışık şuası tavandaki hava deliğinden içeri süzülüyordu.

Kapı gıcırdayarak kapandı. Muhafızlar duvara kaim bir sürgü geçirdikten sonra anahtarla kilitleyip, yanlarından ayrıldılar.

Yakınlarda bir yerlerde bir şey damlıyordu - dört beş saniyede bir damla. Su ister çamurlu olsun ister saf, şimdi çok iyi gelirdi aslında. Dış kapının tangırtısı merdivenin aşağılarında yankılandı.

Thomas bir duvarın dibine çöktü, ardından diğerleri de oturdular. Yolculuklarının son kısmında çölde uyandırıldık-larmdan bu yana ayak üstündeydiler.

Uzunca bir süre kimseden ses çıkmadı. Sessizliği bozan William oldu.

“Pekâlâ, başardık işte. Burası bizim mezarımız.” Sesinde hiç laubalilik yoktu. Kimse ona itiraz etmeye kalkmadı.

Dış kapı yine tangırdadı. Merdivenlerden aşağı pat pat inen çizme sesleri duydular. Her an böyle sesler duyabilirlerdi. Celladın ne zaman zindana gireceğini bilmek bir teselli değildi tabii.

Gelen yeni bir muhafızdı. Parmaklıklardan içeri bir kap uzattı. “Su,” dedi. Thomas’ı işaret etti. “İç bunu.”

Thomas diğerlerine göz ucuyla baktıktan sonra gidip sürahiyi aldı. Suyun kokusundan içine rambutan meyvesi karıştırdıklarını anladı ama içmekten başka çaresi yoktu. Tadı serin ve tatlıydı.

Memnun kalan muhafız diğerlerinin içmesini beklemeden gitti. Dış kapı kapanmadan önce sürahideki suyu bitirdiler.

Yine sessizce oturuyorlardı.

Thomas, “Bir fikri olan var mı?” diye sordu.

William, “Artık rüya görmeyeceğiz,” dedi.

“Doğru.”

“Bu da senin şu diğer aleme gidip işimize yarayabilecek bilgilerle dönemeyeceğin anlamına geliyor. Kara barutu yaptığımızda olduğu gibi.”

“Doğru. Burada kısılıp kaldım. Ben bu zindanda bir ay geçirirken, orada yalnızca dakikalar veya saatler geçmiş olabilir.”

William, “Peki, orada neler oluyor?” diye sordu. Thomas WilliamTn inanmaya başladığını anladı.

“Güçbela Paris’in güneyinden kalkan bir helikoptere yetiştim, şimdi de uçakta uyuyorum.”

William Thomas’m bu açıklamasından sonra ona boş boş baktı.

Suzan, “Qurong’un kızını tanıyorsun,” dedi. “Sana bir defasında bir at vermişti.”

Thomas’m aklı yine Chelise’ye gitti. Chelise farkında olmasa da bir tür idamla karşı karşıyaydı. Suzan bunu neden dert ediyordu ki?

“Sen bir şeyler düşünüyorsun?”

“Hayır. Şey, o sanki senden hoşlanıyor gibi.”

William dalga geçmeye başladı. “Ölüsünden demek istiyordun herhalde. Chelise de bir Serseri!”

Suzan, “Aynı zamanda bir kadın,” dedi.

“Annesi de öyle. Yaşlı cadı Qurong’dan da beter.” Thomas, “Bırak konuşsun,” dedi. Sonra Suzan’a döndü,

“Kadınsa ne olmuş?”

“Babasından farklı düşünüyor olabilir. Bizim hakkımızda değil, kuşkusuz. Ancak Qurong’dan daha makul olabilir.” William, “Ne konuda makul?” diye sordu. “O da yakında babası gibi bizim ölümümüzü seyredecek.”

“Tarih Kitapları konusunda makul olabilir.”

Thomas loş zindanda gözlerini kırpıştırdı. “Tarih Kitapları mı?”

“Kitaplar hâlâ Güruh’un elinde, değil mi?”

“Bildiğimiz kadarıyla öyle.”

“Senin de tarih hakkında epeyce bilgin var.”

“Demek istediğini anlamıyorum -”

“Onunla çöldeki karşılaşmanızda, tarihle yakından ilgilendiğini söylememiş miydin?”

Thomas birden lafın nereye varacağını anladı. Yavaşça ayağa kalktı.

Suzan, “Onunla konuşma fırsatı yakalayabilirsen,” diye devam etti, ve onu tarihi okumayı öğretebileceğine ikna edersen, o da belki idamları erteletebilir. Ya da en azından şeninkini.”

“İyi de ben onunla konuşma fırsatını nasıl yakalayacağım?”

William, “Bu çılgınlık,” dedi. “Güruh Tarih Kitaplarını okuyamıyor bile!”

Thomas, “Onlara okumayı öğretip öğretemeyeceğimizi bilmiyoruz,” dedi. “Suzan önemli bir noktaya parmak basıyor olabilir.”

William, “İdamımız erteleme ne olur ki?” diye karşı çıktı.

Thomas, “Sen her konuda böyle itiraz mı edeceksin?” diye sordu. “Elimizde başka seçenek mi var? Ona bir şans ver bakalım.”

Thomas Suzan’a döndü. “Gelgelelim William haklı. Ben bir Serseriye Tarih Kitaplarını okumayı öğretebileceği-mizden şüpheliyim. Kitapların içindeki hakikatin anlamını kavrayamazlar.”

Suzan, “Boş Kitap işe yaradı mı peki?” diye sordu. Kitap diğer gerçekliğe geçmişti ve onun ortadan kayboluşu konusunda Thomas arkadaşlarına bir açıklamada bulunmamıştı. “Evet. Evet, aslında işe yaradı.”

“Başka boş Kitap var mı?”

Thomas bu olasılığı hiç düşünmemişti. “Bilmiyorum.” Suzan, “Chelise’yle konuşma fırsatı bulamayabilirsin, lâkin Ciphus seninle görüşecektir,” dedi. “Ona boş Kitapların gücüne dair vaatlerde bulun.”

“Kitaplar bu gerçeklikte işe yaramıyor.”

“Vaat, Thomas. Yalnızca vaatte bulun yeter.”

Birden Thomas bütün planı açıkça gördü. Cain’e döndü. “Bir muhafızın dikkatini nasıl çekebilirim?”

12.

BÖLÜM

Baştan aşağı silahlı beş Serseri Thomas’ı arka geçitten Esaret’e götürdü. Yapının tamamı orijinal Esaret esas alınarak yapılmıştı. Artık renkli tahtalar olmadığı için Ciphus balçık kullanmış, sonra balçığı kurutulmuş samanla kaplamıştı - Güruh zanaatı. Kubbeli salondaki geniş dairesel zemin yeşildi. Burada da bir zamanlar günahsız adamların ellerinde şekillenen parlak reçine yerine kurutulmuş saman kullanılmıştı. İbadet eden yüzlerce kişi yalnızca elleri ve kafaları yeşil çemberin içinde olacak şekilde, çemberin etrafında secdeye yatmıştı.

Sanki yeşil göle saygı gösterisinde bulunuyorlardı.

Burasının asıl Esaret’ten farklı olduğunu gösteren ilk belirti kubbenin tepesinde duran, kanatlı iblisin büyük heykeliydi. İçindeki sorguçtan daha küçük bir taklidi sarkıyordu.

Burası Teeleh’in Esaret’iydi.

Thomas oditoryumun yanından bir salona, oradan da yandaki bir odaya ite kaka götürüldü. Odanın içinde sırtı kapıya dönük halde, küçük bir pencereden dışarı bakan başlıklı bir adam duruyordu. Thomas girdikten sonra kapı kapandı.

Thomas masaya benzer büyük, tahta bir tablanın önünde, zincirlere vurulmuş halde dikeliyordu. Tablanın iki yanında kanatlı iblisin bronz heykelleri sıralanmıştı. İki büyük şamdandaki mumlar tavana doğru yağlı bir duman püskürterek alev alev yanıyordu.

Adam yavaş yavaş döndü. Thomas Tn akima gelen ilk şey, Ciphus’un bir hayalete dönüştüğü oldu. Yüzündeki pudra giydiği cübbe kadar beyazdı ve gözleri de yalnızca bir ton koyuydu.

Yüksek rahip hiçbir duygu belirtisi göstermeksizin, gözlerini dikip ona kedi gibi baktı. Kollarını kavuşturmuş, ellerini dökümlü yenler içinde gizlemişti.

“Merhaba, Thomas.”

Thomas başını hafifçe eğdi. “Ciphus. Seni görmek çok güzel, eski dostum.”

Uzunca bir süre yüksek rahip ona öylece baktı, Thomas da tekrar konuşmadı. Thomas bu oyunu oynayıp kazanmaya ahdetmişti.

Ciphus masasının üzerindeki uzun bir şişeye doğru gitti, şişenin dar boynunu uzun beyaz parmaklarıyla kavradı. Thomas Ciphus’un, Chelise’yle annesinin sürmüş olduğu pudradan süründüğünü tahmin etti. Altındaki çatlak deri yine de görülüyordu ama pul pul değildi.

Rahip kadehle yeşil bir sıvı boşalttı. “İçer misin?” “Hayır, teşekkür ederim.”

“Emin misin? Meyve suyu.”

“Bizim meyvemiz var, Ciphus. Hiç tadına baktın mı?” “Sizin o acı çekirdekleriniz mi? Bu tercihiniz sağduyunuzu yitirdiğinizin ilk göstergesi olsa gerek. Ancak kuşlarla hayvanlar o acı çekirdekleri iştahla yer. Siz de öylesiniz.” Meyve suyundan bir yudum aldı.

Thomas, “Hayvanların yedikleri çekirdekler onları iyileştiriyor mu peki?” diye sordu.

“Hayır. Ne var ki hayvanlar büyü yapmazlar ki bu sizin tam hayvan da olmadığınızın açık bir göstergesi. Öyleyse siz nesiniz, Thomas? Siz belli ki artık insan değilsiniz; tenine bakıldığında bu açıkça anlaşılıyor zaten. Herkesin dediği gibi gerçekte hayvan da değilsiniz. Öyleyse siz nesiniz? Hımm? Elyon’un düşmanı olmanız dışında?”

“Biz gerçekte Elyon olan Justin’in yolundan gidiyoruz.” Ciphus gülümseyerek, “Lütfen, burada bu şekilde konuşma,” dedi. “Şu anda onun tapmağmdayız; senin burada böyle küfür etmene izin veremem.” Bardağı dikkatle yerine koydu. “Huzuruma çıkmayı talep ettin. Hayatınızı bağışlamam için yalvaracaksın herhalde. Elinde kılıcın varken bana ve konseyime kafa tutuyorsun, şimdi zincirlere vurulmuş haldeyken de ayaklarımın dibinde yalvarıyorsun, öyle mi?” “Beni zincirlere vuran sen değilsin. Qurong.”

“Peki, şimdi Justin nerede? Onun beyaz bir atın üstünde gelerek, sizin için kumlara koruyucu bir çizgi çekeceğini sanırdım.”

“Onu öldürdüğün halde hiçbir şey olmamış gibi davranmaya devam edemezsin, Ciphus.”

Ciphus, “Onu Martyn öldürdü!” diye parladı. “Sizin kıymetli Johan’ınız öldürdü onu!”

“Sen de öldürmesine göz yumdun. Johan yeni bir yaşam buldu. Siz hâlâ kendi ölümünüzde yaşıyorsunuz.”

“Yanılıyorsun. Justin’in ölümü senin yanıldığını kanıtlıyor. Yalnızca bir ahmak Elyon’un öleceğine inanabilir. Ya da aynı şekilde, ölebileceğine. Justin’in bu maskaralığını takip edecek kadar aptal olduğunuz için bu şekilde yaşıyorsunuz. Bu Teeleh’in size vermiş olduğu bir cezadır.” “Teeleh’in cezası mı?”

Ciphus, “Numaralarını benim üzerimde denemeye kalkma sakın,” diye Thomas’ı tersledi. “Sizi Elyon yargıladı.” “Sen Teeleh’in cezası dedin.”

“Ben bu kutsal yerde onun ismini ağzıma almam bile. Söylemediğim lafları bana yakıştırmaya kalkma.”

Ciphus ne dediğinin farkında değildi. Hakikate karşı yalnızca kör değil, sağırdı da. Nefret edilecek değil, acınacak bir adamdı.

“Justin ölmedi, Ciphus. Bir gün, er ya da geç, bunu anlayacaksın. Justin gelini ona geri dönünceye dek huzur bulmayacak.”

“Sen ne saçmalıyorsun böyle? Ne gelini?”

“O bize öyle diyor. Sana. Ayrıca Büyük Macera’ya yaptığı daveti kabul eden herkese.”

“Boğularak mı? Ne kadar abes!”

“Teninden dökülen ve gözlerini kör eden bu hastalıktan ölüm sayesinde kurtularak. JustinTe birlikte yeni bir yaşam bularak.”

Ciphus kaşları çatık, elleri arkasında masasının yanında gidip geliyordu.

Thomas, “Gölü nasıl kahverengiye çevirdiniz?” diye sordu.

“Kirlenmiş suyu boşaltıp, gölü pınardan doldurduk. Büyük Macera’yı geri almak zorundaydık; bunu anladığından eminim. İnsanlar iki hafta boyunca yıkanmadılar ve yalnızca Elyon’un inayeti sayesinde akılsızlığımız yüzünden cezalandırılmadık. Senin akılsızlığın yüzünden üstelik eğer hatırlarsan.”

“Demek hepiniz burada normale döndünüz. Elinizde kalan tek şey yıkanmak.”

“Hastalık tende değil, zihinde, ahmak. Bu sizin dininizde açıkça görülüyor zaten. Ne diyordunuz ona? Çember mi?” “Çember evlilik çemberini temsil ediyor.”

“Yani siz ElyonTa evlisiniz, öyle mi?”

“Mecazen evet.”

“Bu nasıl bir mecazmış?”

“Onun aslan, kuzu, çocuk ya da Justin olması gibi bir mecaz.”

Ciphus gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. “Elyon, bana güç ver. Senin ölmek hususunda fikrini değiştirmeyeceğini görüyorum. Aklın yolunu görebilmene yardımcı olabileceğimi umut etmiştim, Thomas. Gerçekten. Büyük lider beni dinliyor, biliyorsun. Onu kararından caydırabilirdim.”

“Hâlâ da caydırabilirsin.”

“Sende bu inat varken yapamam.”

Thomas, “Benim iyiliğim için onu caydır demiyorum,” dedi. “Kendi iyiliğin için yap bunu.”

“Hımm? Doğru mu duydum acaba? Muhtemelen yaşayan en güçlü adam olan ben, senin yardımına mı ihtiyaç duyuyorum? Ne kadar da hamiyetlisin böyle.”

“Evet. Yeni gölünüzün içindeki balçıktan ibaret bu yeni binanızda, bir noktayı gözden kaçırmış olabilirsin.”

Ciphus ona dik dik baktı. “Devam et.”

“Bu dünyadaki en güçlü adam sen değilsin, lafta olman gerekse de. Sen maalesef Qurong’un bir maşasısın yalnızca.” “Saçmalıyorsun!”

“O şahsi menfaatleri yüzünden sana katlanıyor. Onun güdüleri tamamen politik.”

“Bu konuşma sana olsa olsa bir idam cezası kazandırır!”

“Ben zaten bir idamlığım. Eminim, dediklerimi anlıyorsun, Ciphus. Az evvel Qurong’un kalesinden geldim. O Büyük Macera’yla zerre kadar ilgilenmiyor. Halkını daha yüksek bir güce tabi tutarak, onların üzerindeki nüfuzunu güçlendireceğini biliyor. Halkını hizada tutmak için seni kullanıyor.”

Ciphus, “Politikayla din arasında her zaman bir gerginlik olmuştur zaten, değil mi?” dedi. “Senin akim başındayken insanlar senin sözünü mü yoksa benim sözümü mü dinliyorlardı?”

“Biz Elyon’un sözünü dinliyorduk. Büyük Macera her daim başta geliyordu! Sen kendini kaledeki canavarın altına koyarak, seni maskaraya çevirmesine göz yummuşsun.” Ciphus hem dinlenildiğinden korktuğu hem de bam teline basıldığı için, Thomas konuşurken donakaldı. Thomas ince bir çizgide yürümek zorundaydı.

Thomas, “Öyle değil mi?” diye üsteledi. “Öyleyse şunu bir düşün: Justin’in infazına müsaade etmeye karar verdiğinde, sana engel olmaya gücüm yetmiyordu. Senin sözün benimkinin üstündeydi. Ama şimdi Qurong’a gidip, konseyin onun kalesini yıkmaya karar verdiğini söylesen buna boyun eğer mi? Bence bunun yerine senin Esaret’ini yerle bir eder.” “Bunlar ahmak insanların lafları. Benim için halka hizmet etmek büyük bir ayrıcalıktır

“Qurong’a demek istiyorsun herhalde. Sen Qurong’un kölesisin, Ciphus. Senin kör gözlerin bile bunu görebilir.” Rahip yumruğunu masaya vurdu. “Sen bunun değişebileceğini mi sanıyorsun?” diye bağırdı.

Thomas, “Güzel,” diye fısıldadı. “Öyleyse sen de görüyorsun. Elyon hiç kimsenin oyuncağı olmayacaktır, hatta Qu-rong’un bile. Onun Büyük Macera’yı piyonu haline getirmesine nasıl göz yumabilirsin? O senin büyük dinini halkının iradesine gem vuracak prangalara indirgedi. Bu Elyon’la alay etmektir. Seninle de.”

“Bu kadar yeter!” Ciphus kontrolünü tekrar kazanmıştı.

Çenesini büzdü, kollarını kavuşturdu. “Bu konuşmanın bir yararı yok. Sanırım konuşmamız bitti.”

“Evet,” dedi Thomas.

Ciphus Thomas’m durumu çabucak kabullenmesinden bir an şaşkına döndü. Başını öne eğdi. “Öyleyse sen

“Evet, seninle Qurong arasındaki güç dengesizliğini belki ben değiştirebilirim.”

Rahibin gözleri kapıya doğru gitti. Gözlerini hızla kırpıştırdı. “Benim boğulmama da sebep olmadan gitsen iyi olur.”

“Kesinlikle. Qurong yüksek rahibini kendisi aleyhinde söylediği birkaç basit laf yüzünden boğdurabilir. Oysa asıl senin onu Büyük Macera aleyhindeki sözleri yüzünden boğ-durabilme gücünün olması lazım.”

Ciphus daha teslim olmaya hazır değildi. Bu konuşmanın ne kadar tehlikeli olduğunun farkındaydı, çünkü Thomas’m hakikati söylediğini biliyordu. Ciphus Qurong’a hizmet ediyordu. Bir anlaşma önermeden önce çıkış yolunu görmesi gerekiyordu.

Thomas yumuşak bir sesle, “Tarih Kitaplarının Qu-rong’u aşan bir gücü var,” dedi. “Bu kutsal Kitaplar Büyük Macera’nm gücünü onarabilir. Politik olarak konuşursak. Onunla birlikte, senin gücünü de.”

Ciphus’un dudaklarında acı bir gülümseme belirdi. “Öyleyse bilmiyorsun, değil mi? Bulmayı bu kadar arzuladığın bu Tarih Kitapları okunamıyor bile. Senin dalaveren buraya kadar işte.”

“Yanılıyorsun. O Kitaplar okunabilir, ben okuyabilirim.”

“Öyle mi? Sen bu Kitaplardan birini bile gördün mü?” “Evet. Sanki içlerine kendim yazmışım gibi okuyabilirim onları.”

Cîphus’un gülümsemesi bir anda kayboldu.

“Ayrıca boş Kitaplar olduğunu da biliyorum. Onların içinde her şeyi değiştirebilecek bir güç var. Onları nasıl kullanacağımı da biliyorum.”

“Boş Kitaplardan nasıl haberin oldu?”

Thomas daha fazlasının olduğunu tahmin etmişti; şimdi bunun doğru olduğunu da öğrenmişti. “Senin tahmin edebileceğinden fazlasını biliyorum. Benim Tarih Kitapları’na olan ilgim senin sandığın gibi boş bir ilgi değil. Şimdi onlar ikimizin de hayatını kurtarabilir.”

Ciphus kadehini eline alıp biraz içti. “Bu lafların ne kadar cüretkâr olduğunun farkında değilsin.”

“Benim kaybedecek bir şeyim yok. Önereceklerimle, senin de kaybedecek bir şeyin olmayacak.”

Ciphus kadehini dibine kadar içip yere koydu. Göz göze gelmekten kaçmıyordu. “Yani?”

“Sen beni Tarih Kitaplarının yanma götür, ben de sana onların güçlerini ispat edeyim.”

“Qurong buna asla izin vermez. Hem verse bile bu gücü bana karşı kullanmayacağını nereden bileyim?”

“Kitaplar doğruluktur. Doğruluğu doğruluğa karşı kullanamam. Sen doğruluğu temsil ediyorsun, değil mi? Jus-tin’in ölümünden bu yana ben bir tek insana bile zarar verdim mi? Ben deli olayım olmayayım, güvenilir bir adamım, Ciphus.”

Rahip ona dikkatle baktı. “Qurong buna izin vermeyecektir.”

“Bu talep uygun bir şekilde dile getirilirse bence izin verir. Bu bir Büyük Macera meselesi. Hem senin onun iznine ihtiyacın var mı ki?”

Rahibin gözlerinde bir ışık yanıp söndü. Çenesini sıvazlayarak adımlamaya başladı.

“Bu Kitapları okuyabildiğinden eminsin yani.”

“Eminim. Ayrıca senin beni sınamakla kaybedecek bir şeyinin olmadığından da eminim. Yanılıyorsam beni tutar zindana geri gönderirsin. O gücü sergileyemezsem de yine aynı şeyi yaparsın; ama haklıysam o zaman birlikte tarihi değiştiririz.”

“Peki, neden tarihi benimle birlikte değiştirmek istiyorsun?”

“İlle de seninle değil. Ben yaşamak istiyorum. Bu benim bedelim. Haklıysam ben ve arkadaşlarımın hayatta kalmasını sağlayacağım.”

Thomas Ciphus’un böyle bir şeyi büyük ihtimalle sağlayamayacağını ya da sağlamayacağını biliyordu. Ayrıca muhtemelen ortada Ciphus’a gösterilecek bir güç yoktu. Boş Kitaplardan birini kullanmak diğer gerçeklikteki işleri değiştirebilirdi - bu plan için esasında iyi bir nedendi - ancak Kitapların burada bir gücü olmadığı ortaya çıkacaktı.

Bunun bir önemi yoktu. Bunlar Thomas’ın öncelikli amaçlan değildi. O başka bir ipi izliyordu. Çok ince bir ip şüphesiz; ama bir ip sonuçta.

“Güç konusunda yanılıyor olsam bile, Tarih Kitaplarını okuyabilme becerisi başlı başına sana yeni bir güç verecektir.”

“Yani sen bana onları okumayı öğretebilirsin?”

Thomas gülümsedi. “Sen beni dinlemiyormuşsun. Avucunun içinde ne olduğuna dair hiçbir fikrin yok, değil mi? Ben aslında senin olması gereken güce giden yolum.”

Ciphus kadehini eline aldı, meyve suyunun son damlasını da içti, yere sertçe koydu ve kapıya doğru yürüdü. “Gidelim o zaman.”

“Hemen mi?”

“Daha iyi bir zaman var mı? Haklısın; benim Qurong’un iznine ihtiyacım yok. Kütüphaneye istediğim zaman girebilirim. Oraya senden yazılı bir itiraf almaya ve seni Çember’-inde ele geçirdiğimiz çeşitli yazılarla ilgili sorguya çekmeye götürdüğümü söylerim.”

“Bildiklerimi sana tek bir şartla gösteririm.”

“Evet, biliyorum. Hayatın karşılığında. Önce Kitapları görelim.”

“Hayır, başka bir şartla. Üçüncü bir şahsın da orada olmasını istiyorum.”

“Ne demeye?”

“Korunmam için. Anlaşmamıza tanıklık edecek bir kişi istiyorum. Senin otoritenle ilişkisi olmayan ama teyit edecek

kadar da yetki sahibi birisi.”

“Mümkün değil! Bunun Qurong’a onun aleyhinde iş gördüğümü söylemekten bir farkı yok!”

“O zaman Tarih Kitaplarını görmeye senin kadar hevesli başka birini seç. Eminim Qurong’un sen benim aleyhime döndüğün takdirde kendisini dinleyecek kadar saygı duyduğu ve sana da tehdit teşkil etmeyen birisi vardır.”

“Anlamıyorum. Eğer sen bu gücü başka birine gösterecek olursan bana ne faydası olacak bunun?”

“Onlara gücü göstermeyeceğim. Ben sadece Kitapları okuyabildiğimi göstereceğim. Bu onlar için yeterli olacaktır. Qurong’un karısına ne dersin?”

“Patricia. Elinden gelse ben gölde yıkanırken kamıma bir bıçak saplar.”

“Şu halde kim tarihten hoşlanıyor?”

“Kütüphaneci Christoph; ama o daha da beter. Bu abes talebini anlamıyorum. Ben sana güvenmek zorundaysam sen de bana güvenmek zorundasın.”

“Senin bana güvenmek için gerekçen var. Benim eylemlerim hiçbir zaman sana zarar vermedi. Diğer yandan benim seni sorgulamak için yeterli gerekçem var.”

Ciphus masasına doğru uzun adımlarla yürümeye başladı. “O halde anlaşma yapmıyoruz.”

“Eminim kraliyet ailesi içinde kuralları birazcık zorlayacak kadar tarihe ilgi duyan birileri vardır.”

“Kraliyet ailesi çok küçük bir topluluk. Karısı, kızı ve...” Ciphus ona döndü. “Kızı tarihle yakından ilgileniyor.”

“Woref’le evlenecek olan kızı mı? Chelise. Güzel, tarafsız olduğu ve Kitaplara ilgi duyduğu müddetçe kim olduğu benim için önemli değil. Senin için bir riski yok. Ona senin niyetinin babasını alaşağı etmek olduğunu söylemeyeceğiz, sadece Kitaplardaki bilgileri gerçekten açığa çıkarabildiğim takdirde durumumu Qurong’a açıklamaya razı olduğunu söyleriz. Qurong’a saygından dolayı da sunabileceğim bir şeyler olduğunu doğrulayana kadar bu meseleyle Qurong’un canını sıkmak istemiyorsun.”

Ciphus sertçe, “Artık alaşağı etmekten bir daha bahsetmek yok!” diye fısıldadı. “Ben öyle bir şey demedim! Tam senin dediğin gibi - niyetim tamamen, eğer bir yararı varsa bu meseleyi Qurong’un dikkatine sunmaktır.”

“Elbette. Benim Kitapların gücünü gösterme zamanım geldiğinde de Chelise’yi odadan gönderebilirsin.”

Ciphus kaşlarını çattı. “Muhafızlar!” diye bağırdı. Thomas, “Anlaştık mı?” diye sordu.

“Onunla konuşacağım.”

Kapı birkaç dakika sonra açıldığında iki muhafız içeri girdi.

“Mahkûmu zindana geri götürün.”

ıs.

BÖLÜHT

Anlaşma Thomas’a biraz şüpheli görünmesine rağmen oldukça basitti. Chelise kütüphaneci gittikten sonra hava kararırken onları iç kütüphanede beklemeyi kabul etmişti. Tho-mas Chelise’nin neden bu kadar geç vakitte bekleyeceğini sorduğunda Ciphus; Chelise’nin kütüphanede çoğu kez Cri-stoph’tan daha uzun kaldığını söylemişti.

Ciphus Thomas’ı zincirlere vurulmuş halde götürmek için kendi atlı muhafızını kullanmıştı. Ormanın birkaç mil içinde, etrafı duvarlarla çevrili, büyük, son derece güzel bir yapının yanma geldiler. Aslında müthişti. Ana kapıyı geçtikleri anda Thomas şu anda rüyalarında, güney Fransa’da bir botanik bahçesinde uyanıp uyanmadığını merak etti.

Yok, aslında şu anda Atlantik’in yukarısında bir uçakta uyuyordu. Bu kraliyet bahçesi çok gerçekti.

Yerleşkenin tümü Thomas’m iyi hatırladığı büyük bir çayırın içine inşa edilmişti. Etrafı biçim verilmiş çalılarla çevrili botanik bahçesi yeniydi, ama meyve bahçesi eskiden beri buradaydı. Taş patikalar altı büyük çimenliğin etrafını kusursuz çemberler halinde sarmıştı. Her birinin ortasında farklı bir meyve ağacı vardı. Meyve bahçesi de botanik bahçesi gibi değirmiydi.

Thomas’m akimdan, bu da Qurong’un çemberi, diye geçti. Ortada ince tahtadan yapılma iki katlı bir yapı vardı. Diğer üç bina - görünüşe bakılırsa bunlar evdi - yapının köşelerine inşa edilmişti. Dördüncü bina bahçenin arkasında kordon altına alınmıştı.

Ciphus, “Qurong’un kızıyla Woref’e düğün hediyesi olarak vereceği yazlık ev,” dedi. “Chelise’nin haberi yok daha.”

Thomas yaklaşmakta oldukları büyük binayı başıyla işaret ederek, “Bu da kütüphane mi?” diye sordu.

“Evet.”

Kütüphane sadece Güruh’un Kitapları için değil, kütüphane olarak da bile fazlasıyla büyüktü. İçinde ne varsa, belli ki Qurong için Büyük Macera’dan daha değerliydi. Ciphus da şimdi kuşkusuz bunu görebiliyordu. Belki de ilk kez.

Çift kanatlı büyük bir kapıdan bir avluya girdiler. Avlu çok süslü oyulmuş siyah bir masayla, Teeleh’in bronz bir heykeli dışında boştu.

Ciphus muhafızına, “Burada bekle,” dedi.

“Ya bunlar ne olacak?” Thomas prangalı kollarını uzattı.

Ciphus bir an tereddüt etti. “Kollarım çöz. Bacaklann-daki zincirler kalsın.”

Thomas bileklerini ovaladı. “Teşekkür ederim.”

“Henüz teşekkür etme. Önden buyur bakalım.”

Thomas önde, o arkada, nispeten yeni yapısına rağmen eski görünen iki katlı bir odaya girdiler. Yerde üzerlerinde lambalık olan on büyük masa, duvarlarda ise sıra sıra, her biri tomarlar ve ciltli kitaplarla kaplı raflar vardı. İki merdiven ikinci kata çıkıyordu. İkinci katta Thomas’m görebildiği kadarıyla tahta bir tırabzan arkasında, aşağıdakilere benzer kitaplıklar vardı.

Thomas etrafına bakındı, ahşap doğramalara hayran kalmıştı. Bunlar Orman İnsanları’nın marifetiydi. Hatta kitaplar bile...

Thomas bir kitaplığa doğru yaklaşarak, “Bakabilir miyim?” diye sordu.

Ciphus yanıt vermedi.

Thomas rafın birinden ciltli bir kitap çekti. Tarihten, hatırladıklarına dayanarak Çember’in yazmanlarına öğrettiği türde bir yazısı olsa gerek, diye düşündü. Kabaca şekillendirilmiş kâğıt topu dövülmüş ağaç kabuğuyla bağlanmıştı. Thomas kitabı açtı. Yazı bitişik el yazısı şeklindeydi.

Ciphus, “Bunlar bizim yazmanlarımızın yazdığı tarih kayıtlarımız,” dedi. “Qurong tarihe epey ilgi duyuyor. Her şey dikkatle kaydediliyor, en alelade ayrıntılar bile. Gün içinde her masada tarihçiler vardır. İkinci Çağ’dan bu yana El-yon’un tarihini kaydeden kendi tapmak yazmanlarımız var.

“İkinci Çağ mı?”

“Bir olduğumuz zamandan bu yana Büyük Macera.” “Öyleyse onun değiştiğini kabul ediyorsun.”

Ciphus, “Her şey değişir,” dedi.

Thomas odanın etrafına bakındı. “Bina bu odadan daha büyük. Diğer taraflarda neler var?”

Ciphus karşı tarafta bir kapı gösterdi. “Chelise bizi bekliyor.”

Thomas masaların etrafından yürüdü; elini büyük pirinç tokmağın üzerine koydu, kapıyı iterek açtı. Yerden tavana kitaplıkların sıralandığı büyük odayı birkaç meşale aydınlatıyordu. İçeride binlerce kitap vardı.

Thomas kapıyı bırakıp içeri girdi. Altı metre yüksekliğindeki kitaplıklara bir taşınır merdivenle çıkılıyordu. Burada şatafatlı masalarla şamdanlar değil sadece kitaplar vardı; Thomas’m hayal ettiğinden çok daha fazla.

Deri ciltli kitaplar.

Tarih Kitapları mı?

“Bunlar... bunlar nedir?”

“Tarih Kitapları, elbette.”

“Bu kadar çok mu? Ben... ben bu kadar çok olduğunu hiç bilmiyordum! Bunların hepsi de Tarih Kitabı mı?”

Sağ tarafında birisi usulca, “Kitaplar hakkında her şeyi bildiğini iddia eden bir adamdan gelen umut kırıcı bir itiraf,” dedi.

Thomas döndü. Chelise büyük bir masanın arkasında ayakta duruyordu. Masanın üzerinde Kitaplardan birini açmıştı. Masanın etrafından dolanıp onlara doğru yürüdü. Siyah cüppesi ayak bileklerinin etrafına dolanıyordu. Kapüşonunu kafasına geçilmemişti; uzun, siyah, parlak saçları açıktaydı. Beyaz yüzüyle böylesine bir siyahlık arasındaki tezat hayli ürkütücüydü.

“Babamın gittiği her yere bu Kitapların hepsini de taşıdığını mı sanıyordunuz?”

Gözlerini Thomas’m gözlerine diktiğinde, Thomas bir an için onun kendisini çölden hatırlamış olabileceğini düşündü.

Chelise Ciphus’a döndü. “Bütün gece burada kalamam. Bu albinonun bir şeyler bilip bilmediğini birkaç dakika içinde belirleyebiliriz.”

Ciphus, “Tarih meseleleri asla gelişigüzel belirlene-mez,” dedi. “Ben size bir saat demiştim.”

“Bana tumturaklı laflar söylemeyin, rahip. Kitapları okuyabiliyor mu, okuyamıyor mu?” Thomas’a döndü. “Göster bize.”

Thomas hâlâ doğru dürüst düşünemeyecek kadar afallamış vaziyetteydi. Bunun Kitaplarla zaman geçirebileceği tek fırsat olabileceğinin farkındaydı. Büyük Aldatmaca ve Rai-son Türü hakkındaki Kitapları bulma şansı neydi?

“Kaç kitap var?”

Chelise, “Çok var,” dedi. “Binlerce.”

Thomas odanın içine doğru yürüdü. Meşale ışığı deri kitap sırtlarının üzerinde sarı bir parıltı halinde dalgalanıyordu. “Sınıflandırıldılar mı?”

Ciphus, “Okuyamadığımız bir şeyi nasıl smıflandırabi-liriz ki?” diye sordu.

“Başlıkları da mı okuyamıyorsunuz?”

“Nasıl okuyacağız? Bizim dilimizde yazılmamış.” Ancak kitaplar ortak dilde yazılmıştı. Thomas en yakm raftaki bir Kitaba baktı. Tarih Kayıtları, Beş Kitaptan İkincisi, Thomas bunun ne anlama geldiğini bilmiyordu, ama yazıyı kolayca okuyabiliyordu. Hepsi de Güruh’un Tarih Kitaplarını okuyamadığını duymuştu ama bu biraz komik geliyordu. Gözleri bu kadar kör müydü? Artık Ciphus da onlardan biri haline gelmişti.

Chelise, “Şimdiye kadar vuku bulmuş her şeyin kaydının iki üç Kitaba sığabileceğini mi sanmıştınız?” diye sordu.

“Hayır. Ben sadece bu kadar çok Kitap olacağını ummuyordum.” Raison Türü hakkında yazılmış Kitabı bulmak zorundaydı. “Herhangi bir sıra takip edip etmediklerini biliyor musunuz? Ben Büyük Aldatmaca’yla ilgili olana bakmak istiyordum.”

Ciphus, “Hayır, bir sıra yok,” dedi. “Kitapları onları okuyamayan adamlar yerleştirdi. Bunu açıklığa kavuşturduğumuzu sanıyordum.”

“Qurong onları nerede bulmuş?”

İkisi de yanıtlamadı.

Thomas Chelise’ye baktı. “Bilmiyor musunuz? Nerede bulduğunun bir kaydı olmaksızın bunca Kitaba nasıl sahip olabildi?”

“Kitapları ona Elyon’un gösterdiğini söylüyor.”

“Elyon mu? Yoksa Teeleh mi?”

“Ben küçükken Teeleh diyordu. Şimdi Elyon diyor. Hangisi olduğunu bilmiyorum ve açıkçası, umurumda da değil. Ben kitapların içindekilerle ilgileniyorum, nereden geldikleriyle değil.”

“Kitapların içinde yazanlar ancak nereden geldikleri biliniyorsa anlaşılabilir. Bir de içlerine kimin yazdığı biliniyorsa.”

Ciphus, “Senin büyük sırrın bu mu yoksa?” diye sordu. “Yoksa bu Kitapları okuyabilmenin ancak senin Elyon anlayışın sayesinde mümkün olduğunu mu söyleyeceksin? Öyleyse vaktimizi boşa harcama.”

“Ben onları Elyon yazdı mı dedim?”

Chelise, “Onları kimin yazdığmı biliyor musun?” diye sordu.

Thomas’ın içinde Chelise’ye karşı biraz ilgi uyanmıştı. Dikkatli konuş, Thomas. Ciphus ’un senin aleyhine dönmesini göze alamazsın.

“Boş Kitaplar nerede?”

“Boş Kitaplar mı?” Chelise göz ucuyla Ciphus’a baktı. “Boş Kitaplar benim umurumda değil. Boş sayfaları ben de senin kadar okuyabilirim.”

Ciphus bakışlarını kaçırdı.

Thomas, “Öyleyse açık bıraktığın şu Kitabı göster bana,” dedi.

Gözleri bir süre Thomas’ ın üzerinde oyalandıktan sonra Chelise zarifçe masaya doğru yürüdü. Thomas da yanında Ciphus’la ardından gitti.

Thomas’m tek bildiği kaderinin bu kadının ellerinde olduğuydu. Onun güvenini kazanmanın bir yolunu bulmak zorundaydı. Onun ahşap zemin üzerinde hafifçe yürüyüşünü izlerken, içinde bir umut kırıntısı hissetti. Suzaıı Chelise’nin gözlerinde bir şey görmüştü ve Thomas da aynı şeyi gördüğünden emindi. Belki de gördükleri hakikati öğrenmeye duyulan bir arzuydu.

Chelise masanın etrafından dolandı, elini açık sayfanın üzerine indirdi. Gözleri kısa bir süre sayfanın üzerinde gezindi, sonra kafasını kaldırdığında Thomas’la göz göze geldi. Kim bilir kaç kez bu Kitaplara içlerinde barındırdıkları gizleri merak ederek özlemle bakmıştı?

Chelise, “Ben bunu açık bırakıyorum,” dedi.

“Neden özellikle bu Kitap?”

“Bu ben çocukken baktığım ilk Kitaptı.”

Thomas açık sayfaya göz gezdirdi. İngilizce yazılmıştı. Yazılanları çok iyi okuyabiliyordu. Onlar Onun Habibi Tarafından Kaydedilmiş Tarihler ile Qurong’un çadırında açmış olduğu Kitap hariç, bunun okuduğu ilk Tarih Kitabı olduğunu bilemezlerdi.

“Peki, ben bu Kitabı okuyabilirsem - içinde neler yazdığını size söyleyebilirsem - siz bana ne vereceksiniz?” “Hiçbir şey.”

“Ölümüm Woref’ten size bir düğün hediyesi olacak. Bu Kitapları size okuyabilen adamın hayatı, sizce ölümünden daha değerli bir hediye değil midir?”

Chelise şaşırmıştı.

Ciphus, “Ben bu işte yokum!” dedi. “Sen bana dedin ki hiçbir şey —“

Chelise, “Tamam, Ciphus,” dedi. “Sanırım ben kendi adıma konuşabilirim. Senin hayatının benim için bir önemi yok. Bu Kitabı okuyabilsen bile ki bana bunu daha göstermedin, benim işime yaramazsın. Seninle aynı odada okumanı dinleyecek ya da okumayı öğrenecek kadar uzun süre kalamam. Yıllardır merak ettiğim için bu gece buraya geldim; ama bu sadece bir kez olacak.”

Odanın havası çekilmiş gibiydi sanki. Thomas neden onun sözlerinin kendisini bu kadar darmadağın ettiğini bilmiyordu ama etmişti işte. Thomas daha önceden ölümle karşı karşıya kalmıştı. Chelise’nin laflan kendisinin şu aptalca planının ölüm fermanı olsa bile, hissettiği acı kendi ölümüyle alakalı değildi. Chelise’nin kendisini reddetmesiyle alakalıydı.

Thomas, “Ciphus bana hayatımın bağışlanacağı sözünü vermişti,” dedi.

“Senin durumunu bildireceğim, dedim. Senin kaderini belirleyecek olan Qurong’dur, Chelise değil. Başka bir şey sandıysan aptalsın demektir.”

En azından içinde bir umut kırıntısı vardı, ama bu sözlerle o da güme gitmişti.

Thomas başını sallayıp masanın arkasına geçti.

Chelise sözlerinin onu yaraladığını fark etmiş ama buna epeyce de şaşırmıştı. Bu adam ne bekliyordu ki? Bir albino olduğunu biliyordu. Babasına karşı gelmesinin ölüm fermanı demek olduğunu biliyordu, ama o yine de karşı gelmeye devam etmişti.

Ciphus orada olmasaydı, aynı şeyleri biraz daha az acıtacak şekilde söyleyebilirdi. Bir albinoyla uzun süre aynı odada kalma düşüncesi onu huzursuz ediyor, hatta midesini bulandırıyordu.

Thomas yılgın bir halde masanın arkasına geçerken Chelise onu izliyordu. Bir zamanlar büyük Martyn’e, hatta Woref’e kafa tutan bu adam, şu anda bir savaşçıdan başka her şeye benziyordu. Kolları güçlü, göğsü de kaslıydı ama gözleri yeşildi ve teni de...

Bu kadar pürüzsüz bir tene dokunmak nasıl bir şeydir acaba?

Chelise bu düşünceyi kafasından attı ve Thomas’a yer açmak için yana kaydı. Masanın diğer tarafından da Kitabı rahatça alabilirdi aslında. Bunun yerine ona yaklaşmıştı.

Chelise aşırı hassas davranıyordu. Hiç şüphesiz Thomas ondan, onun Thomas’tan nefret ettiğinden daha çok nefret ediyordu. Etmiyor idiyse de Chelise’nin onun hastalığından duyduğu tiksintiyi yanlış anlıyor demekti.

Thomas elini sayfaya uzatarak en üste yazılanları takip etti. Yazı Chelise’ye yabancı geliyordu, ama Thomas bu dili sanki ömrü boyunca okumuş gibi rahatça yüksek sesle okudu.

Thomas, “Kevin caddenin karşısındaki büyük meşe ağa-emin çekimine kapılarak yolun aşağısından yavaş yavaş yürümeye başladı,” diye okudu. “Kalbi kırılmıştı ve annesinin bir daha hiç çalışmak zorunda kalmayacağını bilmesi de yarasını iyileştirmeye yardımcı olmuyordu.”

Thomas elini kaldırdı ama gözleri okumaya devam ediyordu.

Chelise, “Bu ne anlama geliyor?” diye sordu.

“Bu Kevin adında bir çocuğun hikâyesi,” dedi.

“Tarih değil mi yani?”

“Hayır. Kevin’in hayatının tarihi, hikâye formunda yazılmış.”

Ciphus, “Hikâye formunda mı?” dedi. “Biz tarih kayıtlarını hikâye formunda yazmayız. Bu çocukça bir şey.”

Thomas, “Öyleyse belki de anlaman için bir çocuk gibi düşünmen gerekiyordur,” dedi. “Çocuk babasını daha yeni kaybetmiş ve hayat sigortası da ona bir şey ifade etmiyor.”

Chelise onun hayat sigortasıyla neyi kastettiğini bilmiyordu, ama hikâye ona hitap ediyordu. Belki öykünün basitliği veya duygusu, hatta belki de albinonun okuma şekli onu heyecanlandırmıştı.

“Geri kalanı nasıl?”

“Geri kalanı mı?” Thomas sayfaları çevirmeye başladı. “Geri kalanını okumam saatler sürer.”

Ciphus, “Senin bu hikâyeyi ayaküstü uydurmadığını nereden bilelim?” diye sordu.

“Bu Kitapları okumayı öğrenmen lazım. Ya da senin, Chelise. Peki, ya ben size öğretirsem?”

“Nasıl T

“Hizmetkârınız olarak bu Kitapları okumayı size öğretebilirim. Hepsini. Qurong en büyük düşmanı olan beni masaya zincirleyip Kitapları tercüme etmeye zorlamaktan daha iyi nasıl aşağılayabilir ki? Beni öldürmek çok kolay olurdu.” Ciphus, “Bu kadar yeter!” diye onu tersledi. “Sen meramını anlattın, bunun bir yararı yok. Lütfen sakıncası yoksa sizin gitmenizde ısrar ediyorum. Onun yalanlarına daha fazla izin vermeyeceğim. Qurong asla razı gelmeyecektir.”

Chelise ellerindeki titremeyi durdurdu, başını öne eğdi. “Öyleyse ben gidiyorum.”

Ciphus sakin bir sesle devam etti. “Fakat gitmeden önce bana boş Kitapların nereye yerleştirildiğini gösterebilir misiniz? Onları son gördüğüm rafta değiller.”

“Elbette.” Chelise ciltli kitapların tutulduğu kitaplığa doğru gitti. Onları daha üç gün önce görmüştü.

“Buradan. Bu Kitaplarla ne yapmak istediğinizi bil emi -yorum doğrusu...”

Odanın ortasına geldiğinde durdu. Kitaplık boştu. Eskiden zeminden tavana yüzlerce Kitabın toz toplayarak durduğu yerde şimdi yalnızca boş raflar vardı.

“Kitaplar...” Chelise etrafına hızla bakındı. “Gitmiş.” “Gitmiş demekle ne kastediyorsun? Öylece kaybola-mazlar ya.”

“Öyleyse onları başka bir yere götürmüşlerdir. Oysa ben onları birkaç gün önce görmüştüm. O zamandan bu yana kimsenin buraya geldiğini sanmıyorum.”

Thomas üzgün görünüyordu. “Kaç adet vardı?” “Yüzlerce. Hatta belki de binlerce.”

“Yani onlar öylece... yok mu olmuş?”

Ciphus, “Birisi bu kadar Kitabı nereye saklayabilir ki?” diye sordu.

İkisi de çok tuhaf davranıyordu. Boş Kitapların nesi vardı ki?

Ciphus Thomas’a, “Bu ne anlama geliyor?” diye sordu. Albino, “Kitaplar olmazsa hiçbir anlamı yok,” dedi. Ciphus ona ters ters baktı. “Öyleyse üç gün sonra öleceksin.”

14.

BÖLÜM

“Dört saatimiz kalmış olsa da gerçekten hiç umurumda değil, Bayan Sumner. Bu noktada artık yavaşlayamayız.” Theresa’yla hoparlörden konuşuyordu.

“Anlıyorum, Sayın Başkan.”

Başkan Kara’mn Beyaz Saray’da kalmasına izin vermişti. Kara burada çoğunlukla salonlarda ve çevrede yaşanan kargaşayı cesaret edebildiği kadar yakından gözlüyordu. Thomas’ın uçağı birkaç saat sonra ininceye kadar, o burada liginin dışındaydı.

Monique ile birlikte bir saat önce belki yüzüncü defa Raison meselesi üzerinde kafa patlatırlarken, başkan Kara’yı arayarak Monique’yle birlikte gelmelerini istemişti. Başkan on dakikadır Theresa Sumner Te telefonda konuşuyordu. Theresa’nın verdiği haberler iyi değildi zaten. Thomas aradığından bu yana, Kara’nm son yirmi dört saatte duyduğu ha-herlerin hiçbiri iyi değildi. Savunma, istihbarat, sağlık, içişleri, iç güvenlik, adını siz koyun - hepsi de çuvallamıştı.

Daha da kötüsü, Senato Çoğunluk Lideri Dwight 01-sen’in Beyaz Saray’ın dışındaki bir protestonun arkasında olduğu rapor edilmişti. Son istihbarata göre elli binden fazla insan Beyaz Saray’ın dışında sessizce ve nöbetleşe beklemeye yemin etmişti. Olabilecek en garip ruhani topluluğa dönüşmüşlerdi. Hüzünlü yüzler, tıraşlı kafalar ve cüppeler denizi ve onlar; tıraşlı kafalarla cüppeleri isteyenler.

Dün gece mum yakıp, yumuşak şarkılar söylemişlerdi. Gitgide artan kalabalığın yanında ise bu sessiz bekleyiş karşısında her zamanki feryatlarını bir yana koymayı başarmış birkaç yüz muhabir vardı. Bize bir haber ver, Sayın Başkan. Bize doğruyu söyle.

En önde törenlerin büyük ustası, hikâyeyi ilk patlatmış olan CNN sunucusu vardı. Mike Orear. On günden daha az zamanın kaldığı şu sıralarda, ülkenin yarısının gözünde bir peygamber haline gelmişti. Tatlı sesi ve sert yüzüyle dini imanı haber olanlar ve böyle bir şeyi asla kabul etmeyecek olan çok daha fazla insan için umudun yüzü olmuştu.

Muhabirler buna hangi ırktan ve dinden olurlarsa olsunlar bütün insanların tanrılarına yakarmak ve Birleşik Devletler başkanma çağrıda bulunmak amacıyla tuttukları nöbet ismini takmışlardı; ama bir saatten uzun süre bu insanları izleyen herkes bunun tek kelimeyle bir protesto olduğunu anlardı. Kalabalığın gece olana kadar iki yüz bini aşacağı tahmin ediliyordu. Yarma kadar bir milyon. Bu gösteri umutsuz bir son hacca dönüşüyordu sanki. İnsanların dertlerinin ve umutlarının kaynağına yapılan bir hacca.

Şu anda Başkanın ve hükümetinin, umarsızca felakete engel olmak ve bir çözüm bulmak için binlerce ateşi söndürmeye çalışmaktan ve binlerce taşın altına bakmaktan mecalinin tükendiği Beyaz Saray’a yapılan bir hac.

En azından Kara olayları böyle görüyordu.

Kara etrafındaki hırpani adamlara baktı. Dünya bu adamlara itimat etmek zorunda kalmıştı. Savunma Bakanı Grant Meyers, İsrail’le Fransa’nın birbirlerine karşılıklı nükleer füze fırlatmalarından bu yana yorgun gözlerle bakıyordu. İsrail’i füze fırlatmaması ve açık denizde yapılacak bir takas karşılığı Fransa’nın teklifini kabul etmesi hususunda ikna etmişlerdi; ama İsrail başbakanı kendi kabinesinde bu karar yüzünden tepki görüyordu. Kara’nm aklından hiçbirinin Tho-mas’ı tanımadığı geçti. Thomas Hunter’in verdiği bilgi sayesinde Fransa’yla işbirliği tavsiye kararı alınmıştı.

CIA’in başkanı Phil Grant dikkatle dinlerken alnındaki gevşek deriyi yavaşça ovuşturuyordu. Bir baş ağrısı daha belki de. On dakika sonra kalkıp bir aspirin daha alacaktı. Kara Phil Grant’i hâlâ çözememişti.

Personel şefi başkanla olan iletişimin çoğunu idare ediyordu. Görünüşe göre işini sürekli kesintiye uğratan bu iletişimi Blair zihnini bölerek yürütüyordu. Orada toplanmış olan diğer insanlar ise kilit konumdaki yardımcılardı.

Kara bu büyüklükte bir krizle başa çıkabilecek, Robert Blair’den daha uygun bir adam düşünemiyordu. Kaç insan hem bu kadar çok meseleyle uğraşır hem genel dengesini korur hem de tümüyle insancıl kalırdı ki? Pek fazla değil. Kara bir başkanın kendisine o makamı kazandıran politik deriyi içtenlikle sıyırıp atacağına ihtimal vermezdi; ama Blair görünüşe göre bunu başarmıştı. Davranışlarında tamamen samimiydi.

Başkan Blair ayağa kalkıp Kara’ya hitaben konuşmaya başladı. “Monique’nin Thomas’m yanında olmasını istiyorum, en azından biz bu şeyi iyice anlayana kadar. Monique özgür kaldığı andan itibaren tamamen sana bağlı kalsın. Senin de bildiğin gibi, Jacques de Raison şu anda yanında birkaç yüz numuneyle birlikte Bangkok’tan buraya geliyor. Bu numunelerin doğru ellerde olmasını istiyorum. Sonuçta bu işi koordine edebilecek senden daha nitelikli birini düşünemiyorum. Sen de aynı fikirde misin?”

“Elbette, Saym Başkan; ama ben çok yoruldum.” Sesi sanki bir davulun içinden geliyormuş gibiydi. “Hem dürüst olmam gerekirse, ben sizin kadar iyimser değilim. Numuneler hakkında Bay de Raison’la konuştum. Analiz için bir aya ihtiyaçları -“

“Analiz için bir yıla bile ihtiyacınız olsa umurumda değil! Bu işin beş gün içinde yapılmasını istiyorum!”

Başkanın bu feveranı alışılmadık bir şeydi ama şaşırtıcı değildi. Ürkütücü bile değildi.

Başkan gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. “Özür dilerim. Eğer başka birinin daha uygun olduğunu düşünüyorsan bana söyleyebilirsin.”

“Hayır, efendim. Beni bağışlayın. Monique’nin burada olması işe yarayabilir.”

Başkan Blair yan gözle Monique’ye baktı. “Anlıyorum.”

Monique bir gün önce Baltimore’deki Genetrix Labo-ratuarları’na gitmiş, bu sabah da uçakla geri gelmişti. Burada Theresa’yla özel bir iletişim hattı vasıtasıyla çalışıyorlardı. Hastalık Kontrol Merkezi’nin ve Dünya Sağlık Örgütü’nün tesislerinin yetersiz kaldığı ortaya çıktıktan sonra, genetikçileri olan veya ilaca ilişkin araştırma tesisi olan hemen hemen bütün laboratuarlar Genetrix Laboratuarlarına bağlanmıştı. İlgili alanlarda doktorası olan yirmi beş kişilik bir filtreleyici ekip gelen binlerce veriyi tarıyor ve Raison îlaç-ları’nm karşı virüs için tespit etmiş olduğu asıl modele uyanları aktarıyordu.

Gizlice geliştirdiği karşı virüsün yetersiz olduğu ortaya çıkmış olmasına rağmen Monique yanında kritik bir bilgi getirmişti: Raison Aşısı’m yaparken tasarlamış olduğu gen ma-nipülasyonları en azından karşı virüsün bir parçasıydı. Monique senaryonun bütününü az evvel başkana açıklamıştı. Eğer Valborg Svensson Monique’nin kendisine verdiği bilgi - yani kendi karşı virüsünü tamamlayan genetik manipülasyonlar-olmadan bu işin üstesinden gelebilseydi, onu asla sağ bırakmamdı.

Blair boynunu döndürdü, adımlamaya başladı. “Bana daha önce söylediklerinizden anladığım kadarıyla, sonuçta önümüzdeki beş gün içinde bir karşı virüs bulsak bile, yete-rince imal edip dağıtımını yapmamız sorun olabilir?”

Theresa, “Monique?” diyerek, sözü Monique’ye bıraktı.

“Bu karşı virüsün doğasına bağlı, ama insanlar ölecek. Bunu siz de anlıyorsunuz. Bugün cevabı bulsak bile bazı insanlar ölecektir. Örneğin tek başına olan bireyler, huzur bulmak için alıp başını ıssız yerlere gitmiş olanlar.”

“Anlıyorum. Ancak daha büyük bir senaryo ele alalım. En iyi ihtimale göre, Raison Türü’nün ilk yıkıcı semptomları en az beş gün gibi bir süre içinde ortaya çıkabilir, değil mi?” “Evet, efendim.”

“Fakat on günümüz kalmış da olabilir. Hastalığın ortaya çıkması ise birkaç günü bulur - ilk günlerde herkese bulaşmaz.”

“Tam olarak ortaya çıkması bir hafta sürer - doğru söylüyorsunuz.”

“Demek ki bazı insanlarda semptomlar meydana çıkmadan önce iki haftadan fazla zamanımız olabilir.”

“Olabilir. Fakat kuluçka devresi muhtemelen daha kısadır. Üç gün içinde Bangkok’ta ve giriş kapısı olan diğer şehirlerde semptomları görmeye başlayabiliriz.”

“Peki, insanlar ölmeye başlamadan önce ne kadar süremiz var?”

“En iyi tahminle, semptomların başlamasından itibaren kırk sekiz saat. Ancak yalnızca eğitimli bir -“

Başkan elini kaldırdı. “Elbette. Bunların hepsi de öyle.” Direkt Monique’ye baktı. “Beş gün içinde Armand Fortier’-den karşı virüsü alacak olursak, bu süreyi ilk semptomların başlangıç zamanı olarak farz ettiğimizde, karşı virüsü halkımızın çoğunu kurtarabilecek kadar hızlı imal edip dağıtabilir miyiz?”

“Şeye bağlı

“Hayır, Monique. ‘Bağlı’ kelimesini duymak istemiyorum. Ben senin en iyi tahminini bilmek istiyorum.”

Monique dirseklerini masanın üzerine koyup parmaklarını kenetledi. “Altı milyar iğne

“Yedi ülkede gece gündüz iğne imal eden yirmi sekiz tesisimiz var. Sen bu işin üstesinden geldiğin takdirde, Dünya Sağlık Örgütü gerektiği kadar iğne temin edecek.”

“Üçüncü Dünya ülkelerinde yaşayan milyonlarca insan bu iğnelere hemen erişemeyecektir.”

“Onlar aynı zamanda hastalığı en son kapanlardır. Bir saat içinde ulaşılabilir yerlere karşı virüsle uçabilecek bütün uçakları alacağız. Bir hafta içinde dünyanın çoğuna karşı virüsü bir iğne içinde ulaştırabilmemizi sağlayacak ayrıntılı bir dağıtım planı hazırladık. Bu bir yarış olacak - bunu biliyorum - ama bu yarışı kimin kazanacağını bilmek istiyorum.” Monique derin bir nefes aldı. “Hızlı etki eden bir karşı virüs ilk semptomların görüldüğü kırk sekiz saat içinde verilirse virüsü etkisiz hale getirebilir.”

“Yani şu andan itibaren New York ve Bangkok gibi giriş kapısı olan şehirlerden başlar ve pazara beş günde karşı virüs yağdırırsak, birçok insanı kurtarma şansımız olabilir.”

“Karşı virüsün beş gün beklediğini farz edersek, evet.

Birçoğunu.”

“Yüzde doksanım mı?”

“Bu oran çoğu olur, evet.”

“Bayan Sumner?”

Theresa hoparlörden, “Ben de aynı fikirdeyim,” dedi. Başkan ellerini arkasında kenetleyerek odanın ucuna kadar yürüdü. Başını kaldırdı, Jakarta’da devam eden isyanı gösteren televizyona baktı. Bu isyan sözüm ona Java’da sınırlı salgının aslında sınırlı olmadığı haberiyle tetiklenmişti.

Başkan Blair, “Dünyayı pamuk ipliğiyle bir arada tutuyoruz,” dedi. “Yaptığımız programa göre, gemilerimiz üç gün içinde nükleer cephanemizin çoğunu aktaracak. Yeni Bi-af tan karşı virüsü almak için tek umudumuz silahsızlanmak ve kendimizi nükleer faciaya açmaktır. Bunları yapsak bile, Fransa’nın bizimle iş yapmaya niyetinin olduğunu zannetmiyorum; aynı şekilde İsrail’le de. Ellerindekini Rusya’ya, Çin’e verirler ama bize vermezler.”

Başkan onlara döndü. “Fortier’le iş yapmayı göze alamayız. Bizim tek umudumuz sizsiniz.”

Başkanın savı Kara’ya uç noktada gibi geldi ama artık o da kendi uç nokta yargısına güvenemiyordu zaten. Tek bildiği, umutlarının Monique, Theresa ya da bilim camiasından birine değil de Thomas’a dayandığıydı. Bütün bunların bir nedeni olmalıydı.

Başkan, “Thomas geldiğinde tekrar görüşelim,” dedi. “Siz gidebilirsiniz.”

Tek söz etmeden oradan ayrıldılar. O sırada Ron Kreet

başkana Rusya başbakanından iki dakika içinde bir telefon alacağını söylüyordu.

Koridorda yürürlerken Kara Monique’ye, “Durum pek iç açıcı görünmüyor,” dedi.

“Hiçbir zaman da iç açıcı olmadı zaten. Bu düğümün bu uçtan çözüleceğini benim aklım almıyor.”

Bu uçtan mı? “Thomas mı?”

Monique başını salladı. “Bana mantıklı gelmiyor; ama evet. Sen de oradaydın Kara. Orası gerçek, öyle değil mi? Demek istediğim, rüya gördüğümde o bana çok gerçekmiş gibi geldi.”

“Burası kadar gerçek. Thomas sanki diğer boyuta açılan bir pencere gibi. O ikisinde de yaşıyor. Bizim gözlerimiz onun kanı sayesinde açıldı.”

“Fakat ben oradayken kendimi daha çok Rachelle gibi hissetmiştim. Monique benim için yalnızca bir rüyaydı.” Kara etrafına bakınarak, “Bu bir rüya olamaz,” dedi. “Olabilir mi?”

Monique yanıt vermedi. Yanıt vermesine gerek yoktu -ikisi de bu meseleyi şu anda çözemeyeceklerini biliyorlardı. Kara, “Onu düşünüyor musun?” diye sordu.

Monique, “Her zaman,” dedi.

Kara saatine göz attı. “Büyük ihtimalle hâlâ uyuyordur. Bu da demektir ki şu anda Güruh’un elinde. Eğer rüyasında Güruh’un elinde değilse, o zaman uyanana kadar kaç gün geçeceğini söylemek mümkün değil.”

“Yani o gerçeklikte.”

ı

“Evet.”

“Nasıl olur da rüya görmez?”

“Güruh’un rambutan meyvesinden haberi olabilir.” Monique şaşırmıştı. “Öyleyse onu şimdi uyandıralım! Ya Güruh onu idam ederse?”

“Onu uyandırıp uyandırmamamız fark etmez. Orada geçen zaman onun orada rüya görmesine bağlı, burada uyanmasına değil. İnan bana, benim bunu kavramam iki haftamı aldı. O uçakta birkaç dakika rüya gördüğü sırada, orada Güruh’la bir hafta geçirmiş olabilir.”

Küçük bir kafeteryaya girdiler.

Kara, “Birazdan gelir,” dedi. “Geldiğinde de inşallah elinde bazı cevaplar olur.”

15.

BÖLÜM

Woref konsey odasında Qurong’un önünde durmuş, ihtiyarın kayıp Tarih Kitaplarıyla ilgili yakınmasını dinliyordu. Kütüphaneci Christoph Kitapların kaybolduğunu bu sabah bildirmişti. Yazmanlar kütüphanenin altını üstüne getirmişler ama hiçbir şey bulamamışlardı.

“Nasıl olur da binlerce ciltli kitap kayıplara karışır?” Qurong hırsla veryansın ediyordu. “O Kitapların bulunmalarını istiyorum. Şehirdeki bütün evleri tek tek arasanız bile umurumda değil.”

Qurong “Kitapları bulacağım, ekselansları. Fakat elimde şimdi uğraşmam gereken başka işler var.”

“Ne işi? Senin işlerin benimkilerden daha mı acil?” Yaşlı ahmak bir şeyi kafasında birkaç dakikadan fazla tutamıyordu. Bu Kitaplara olan takıntısı çok daha önemli meselelere engel oluyordu. Şüphesiz kendisi de bunun farkındaydı.

Woref zihninde bir an Teeleh’in görüntüsü belirince çenesini kastı. O canavarı yadsımaya karar vermişti. Chelise’ye sahip olacak ve kendi bildiğince onu sevecekti. Chelise onun olacaktı. Chelise ona karşı koyarsa o da o anda hangi ikna şeklini uygun görüyorsa onu kullanacaktı. Gel gör ki Teeleh sevgiden yıkıcı bir güçmüş gibi söz etmişti. Bu düşünce Wo-ref’i hasta ediyordu.

“Yarın evleniyorum.”

“Senin düğünün benim kitaplarımdan daha mı önemli? Kızımın düğününe bu durumda katılmamı mı bekliyorsun?” “Hayır, efendim. Asla.” Qurong’un bu kadar önemsiz bir meseleden ötürü düğünü erteleyebileceğim fark etmesi Woref’i aniden öfkelendirmişti.

Qurong homurdana homurdana adımlıyordu. “Bu mesele öncelikli. Biz Kitapları bulana kadar düğün müğün olmayacak.”

“Efendim, eşiniz bu ertelemeye pek sıcak “Eşim ben ne dersem onu yapar. Mesele sensin, Woref. Kralına karşı sadakat sözleri verdin. Yıllardır kızımın peşindeydin. Nihayet onu sana verdiğimde de sen hemen otoritemi sorgulamaya başladın! Her şeyi iptal etsem daha iyi olacak herhalde.”

Woref öfkesini bastırıyordu. Senin kızını alacağım. Sonra da krallığını alacağım.

Anılarında Teeleh’in sözleri canlandı. O benim olacak.

“Size olan sadakatim sonsuzdur, kralım. Diğer albinolan araştırmamıza ara verip Kitaplarınızla şahsen ilgileneceğim.”

Qurong Woref’in araştırmaya ara verme önerisinden kaygılanacağına, öneriyi hemen kabul etti.

“Güzel. Her taşın altına bakın. Tamam mı?” Kadehini eline aldı, Woref’i hafif sarsılmış halde bırakıp uzaklaştı.

Aniden aklına bir şey gelmiş gibi kapının yanında durdu. “Kızımla evlenmek mi istiyorsun? O zaman işe onunla başla. Kimse kütüphaneyi onun kadar iyi bilemez.” Kafasını çevirip Woref’i dikkatle süzdü. “Bir hatunu yola getirebilecek becerilerin var mı, bir bakalım. Chelise şu anda yatak odasında.”

Woref öfkeden tir tir titriyordu. Nasıl olur da bir baba onun kadını olacak kızı hakkında böyle konuşabilirdi? Babası ona burada hakaret ederken, öylesine kıymetli, el değmemiş o genç kız şu anda yatak odasında istirahat ediyordu.

Teeleh, neyse. Fakat bu adam onun babasıydı!

Woref sakinleşebilmek için elini masanın üstüne koydu. Qurong’un kamına hançer saplayacağı gün kimsenin tahmin edemeyeceği kadar yakındı.

Kızgınsın çünkü Qurong Teeleh ’in hizmetkârı ve şimdi sen de onun hizmetkârısın.

Woref dişlerini gıcırdatıp homurdandı. Evet, bu doğruydu, bu yüzden kendinden nefret ediyordu.

Woref odanın karşı tarafına geçerek avluya girdi. Kattan kata çıkan merdivenlere gözlerini dikip Chelise’nin odasının bulunduğu beşinci kata baktı. Etrafına bakındı, yalnız olduğunu görünce merdivenlere doğru seğirtti.

Kamı arzuyla kabardı. Doğal olarak Chelise’ye dokunmayacaktı. Bu yönden o hiç de Qurong’a benzemiyordu. Sonra ona asla zarar vermezdi. Qurong karısını dövse bile. Bir keresinde bunun kraliyete yakışmadığını söylemişti. Woref narin gelinini asla incitemezdi.

Üstelik...

Hayır. O yalnızca Chelise’yi görmek istiyordu. Yarın kendisinin olacağını bilerek yüzüne uzun uzun bakmak istiyordu. Yatak odası bir yana, Woref hiçbir zaman beşinci kata bile çıkmamıştı. Lâkin şimdi Qurong ona izin vermişti. Kitaplar. Kitaplar hakkında som sormayı unutmamalıydı.

Her an Qurong’un karısının karşısına çıkıp gitmesini isteyeceğinden korka korka merdivenlerden hızla çıktı. Patri-cia’nm da bir gün susturulması gerekecekti. Belki onu da ikinci karısı olarak alırdı. Dövmekten zevk aldığı bir hatun olurdu.

Ancak Chelise asla değil.

Chelise’nin kapısının önünde durup hafifçe kapıya vurdu.

“Girin.”

Kapıyı iterek açtı. Chelise hizmetçisiyle birlikte yatağının üstünde oturuyordu. İkisinin de gözleri hayretle parladı.

“Affedersiniz.” Başını öne eğdi. “Qurong sizinle hemen konuşmamı istedi.”

Chelise, “Öyleyse beni alması için bir hizmetkâr gönderseydiniz,” dedi.

“Benim gelmem hususunda ısrar etti. Son derece önemli bir konu.” Hizmetkâra baktı. “Bizi yalnız bırak.”

Kadın Chelise’ye baktı. Chelise sesini çıkarmayınca oradan ayrıldı.

Woref kapıyı kapattı, şu anda yatağının yanında ayakta duran gelinine baktı. Teni beyazdı, güzeldi. Teni üzerine morst sürdüğü zamanki kadar beyaz değildi, ama Woref böy-lesini tercih ediyordu. Çıplak tenin kokusu onu heyecanlandırıyordu. Bunu yalnızca gerçek bir savaşçı anlayabilirdi. Chelise’nin gözleri ikiz aylar gibi bembeyazdı. Ağzı yuvarlaktı ve vücudu uzun, dökümlü elbisesinin içinde ceylan gibiydi.

Woref hiç onun kadar güzel bir şey görmemişti. Chelise, “Ne oldu?” diye sordu.

Woref fazla hevesli görünmemeye gayret ederek ona yaklaştı. “Kütüphaneden kaybolan bazı kitaplar yüzünden Qurong’un canı sıkkın,” dedi. “Sizin onları bulmamızda yardımcı olabileceğinizi düşünüyor.”

“Hangi kitaplar?”

“Boş Tarih Kitapları.”

“Kayıplar mıymış?”

“Hepsi de.”

“Bu nasıl olur? Çok fazla Kitap vardı!”

Woref biraz daha yaklaştı. Şimdi Chelise’nin nefesinin kokusunu duyabiliyordu, aşkın mis kokusunu.

Chelise, “Lütfen, daha fazla yaklaşmayın,” dedi.

Woref şaşırarak durdu. “Niyetim saygısızlık etmek değildi.”

“Ben de öyle düşünmedim zaten. Ancak biz henüz evlenmedik.”

“Sen benim nişanlımsın. Yakında evleneceğiz.”

“Yarın.” Sesinin tonu Woref’in canını sıkmıştı. Sanki Chelise bugün değil de ille de yarın olsun diye ısrar ediyormuş, ondan ayrı geçireceği son günün zevkini çıkarmayı dört gözle bekliyormuş gibiydi. Onun arzusu Woref’inkine denk değil miydi?

Woref biraz uzaklaştı. “Evet, elbette.”

Chelise, “Benim bu meseleyle ne alakam var?” diye sordu.

Woref’in bu sözler üzerine canı iyice sıkıldı. Duyduğu rahatsızlığı gizlemek için hızlı hızlı konuşmaya başladı. "Babanız sizin Kitaplar hakkında bir şeyler bilebileceğinizi düşünüyor. Siz kütüphanede ondan bile fazla zaman geçiriyor-muşsunuz.”

“Kitapların başına ne gelmiş olabileceğine dair hiçbir fikrim yok. Hem neden kendi işini soruşturmak için seni gönderdiğini anlamıyorum. Erkeklerin bu kata girmelerine izin verilmez. Annem bu durumu hoş görmez.”

“Bu meselenin büyük liderimiz için ne denli önemli olduğunu anladığınızı sanmıyorum. Ayrıca karşı çıkmanızın, buraya gelişime annenizin ne diyeceğiyle ne alakası olduğunu anlamadım. Siz bana verildiniz, ona değil.”

“Babama gidip Kitaplar hakkında bir şey bilmediğimi söyleyin, ben de anneme onun kurallarını onaylamadığınızı

söylerim.”

“Annenizin kurallarının yarın hiçbir önemi kalmayacak. Bundan böyle benim kurallarıma göre yaşayacağız. Bizim kurallarımıza göre.”

Chelise gülümsedi. “Beni kazanmış olabilirsin, Woref. Buna bir itirazım yok. Ancak benim kalbimi de kazanman gerekiyor. İlk başta benim annemin kızı olduğumu bilmen lazım. Şimdi gidebilirsin.”

Woref doğru duyduğundan emin olamadı. Chelise onunla alay mı ediyordu? Onu kışkırtmaya mı çalışıyordu? Boyunduruk altına alınmak için yalvarıyor muydu yoksa?

“Durum sizin anladığınızdan daha ciddi.” Woref biraz daha yaklaşarak onu sınayacaktı. “Kitaplar bulunana kadar Qurong düğünümüzü yapmayacak.”

Chelise yine gülümsedi. Bu defa baştan çıkarıcı biçimde gülümsediğinden Woref emindi. Woref’in arzudan başı dönüyordu. Bir adım daha atıp ona dokunacak kadar yaklaştı.

“Düğünümüzün ertelenmesi iyi bir şey olabilir. Bu sana bir kadının arzularına saygı duymayı öğrenmen için zaman verecektir.”

Woref’in birden gözü karardı. Nasıl olur da Chelise kendisinin olanı ondan esirgemek için Qurong’la birlikte plan yapmaya cüret ederdi! Orada durmuş, gülümseyerek onunla alay ediyor, onu geri çevirmekten hiç ama hiç gocunmuyordu.

Woref hiç düşünmeden elini salladı. Tokadı kuvvetli bir şaklamayla Chelise’nin yanağında patladı. Chelise’nin soluğu kesildi, arkaya doğru yatağın üstüne düştü.

Woref, “Asla!” diye gürledi.

Tokadın sarsıntısı verdiği acıdan daha büyüktü. Chelise Woref’in duygularıyla oynadığının farkındaydı; ama başka erkeklere de daha önce yüzlerce defa böyle davranmıştı. Aslında Woref’in onun odasına gelmesini eğlenceli bulmuştu. Şüphesiz bu onun elinde oyuncak olacağı anlamına gelmezdi - O bundan nasıl bir anlam çıkarmıştı ki? Woref onun, tamamen bıkana kadar oynayıp hevesini aldıktan sonra fırlatıp atabileceği bir oyuncak bebek olduğunu düşünüyordu belki. Annesi de daha dün gece ona aynı şeyi söylemişti.

Chelise dehşet içinde ona döndü. Woref baştan ayağa titriyordu.

Woref, “Asla!” diye gürledi.

Chelise doğru dürüst düşünemeyecek kadar afallamıştı. Woref ona vurmuştu!

Birden az evvel yaptığı şey Woref’in kafasına dank etti. Göz ucuyla geriye kapıya baktı. Tekrar Chelise’ye döndüğünde, Woref’in gözleri korkudan alev alev yanıyordu.

“Ben ne yaptım?” Chelise’ye doğru uzandı. “Benim kıymetli

Chelise Woref’in elini ittirerek, “Benden uzak dur!” diye bağırdı. Yatağın üzerinden sürünerek ilerleyip, diğer tarafta ayağa kalktı. “Bana yaklaşma!”

Woref paniklemiş halde, yatağın etrafından hızla dolandı. “Hayır, hayır, niyetim seni incitmek değildi.”

“Yaklaşma dedim!”

Woref tek dizinin üstüne çöktü. “Yalvarırım, beni bağışla!”

“Kes yalvarmayı! Ayağa kalk!”

Woref ayağa kalktı.

“Sen bana vurmaya nasıl cüret edersin! Benim bir hayvanla evleneceğimi mi sanıyorsun? Ben seninle oynuyordum sadece!”

Woref’in korkunç hatası en sonunda, feci bir biçimde içine oturmaya başlamıştı. Kafasını ellerinin arasına alıp yatağın ucunda adımlamaya başladı. Woref’in üzerindeki ani nüfuzu Chelise’nin dikkatinden kaçmamıştı. Chelise’nin çenesi ağrıyordu. Aralarındaki bazı şeyleri düzeltmeden bu adamla asla evlenemezdi; ama Woref ona az evvel en büyük hediyesini vermiş, zayıflığını sergilemişti.

Chelise, “Senin gibi bir adamla nasıl evlenebilirim?” diye sordu.

Woref dönerek, “Ne istersen,” dedi, “yemin ederim, ne istersen yaparım.”

“Bugün ne istersem yaparsın, yarm bir öfke krizinde canıma kıyarsın. Ben aptala mı benziyorum sence?”

“Hayır, canım. Yemin ederim, bir daha asla olmayacak. Bu diyarın en büyük generali olarak şerefim sana bağlı.” “Anneme tek bir söz edersem, her şeyini kaybedersin.” “Ben de seni kaybetmekten korktuğum için yaptığım bir anlık hata yüzünden sonsuza dek acı çekerim. Düğünümüzü

erteleme düşüncesine dayanamıyorum, bir gün bile olsa.” Chelise onun ayaklarına kapanmasından hissettiği tatminden şaşkına dönmüştü, sırtını dönüp pencereden dışarı baktı. Rütbesinden sıyrıldığında geriye salt tutku ve korkuyla güdülenen bir adam kalmıştı. Belki çoğu insandan daha kötüydü. Ancak yine de bir kadına duyduğu arzuyla çözülüyordu.

Chelise bunu kendi yararına kullanacaktı. Aslında bugün akimda yarınki düğününden başka şeyler vardı. Tarih Kitapları hakkındaki fikirler rüyalarına dolunca erkenden uyanmıştı. Chelise’nin bu Kitapların sayfalarında saklı gizemleri anlama arzusu bildiği bütün arzulardan daha büyüktü.

Chelise Woref’e döndü. Woref yalvarmayı kesmiş, şimdi pişmanlıktan çok aşağılamaya benzer bir tavırla dikkatle ona bakıyordu.

“Hımm. Ben ne istersem yapacak mısın?”

“Gücümün yettiği her şeyi yaparım. Aşkına sahip olmalıyım. Ne istersen yaparım.”

“Öyleyse babama boş Kitaplar bulunana dek düğünün ertelenmesi gerektiğini söyleyeceksin - bu hususta ikimiz de ısrar ediyoruz.”

Woref’in yüzü karardı.

“Bu senin kontrolsüzlüğünün bedeli. Aşkımı kazanmak istiyorsan yalnız ceza veren değil, ceza alan bir adam olduğunu da bana göstermelisin.”

Woref başını öne eğdi. “Nasıl isterseniz.”

“Ayrıca senden bir hediye istiyorum.”

“Evet, elbette. Ne isterseniz.”

“Yeni bir hizmetkâr istiyorum.”

“Size on tane veririm.”

“Herhangi birini değil, albinoyu istiyorum. Avcı’mn Thomas’mı.”

Chelise Woref’in yüzüne su fırlatsa ancak bu kadar olurdu. “Bu imkânsız.”

“Öyle mi? Sıra dışı, evet. Kabul edilemez, şüphesiz. Lâkin ben bu adamın Tarih Kitaplarını okuyabildiğini duydum. Kitapların şifresini çözerek benim rüyamı gerçekleştirebilecek bir adamı sen idam mı etmek istiyorsun? Onun ölümü bana hakaret olacağı gibi, onun için de fazlasıyla şerefli olacak. Onu bir köle gibi masaya zincirlemek daha iyi olur. İnsanlar bu yüzden seni tebrik edecektir.”

Chelise kararını birden vermişti, hemen o anda. Bu kararında Thomas’m ona verebilecekleri kadar nispet yapmak istemesinin de payı vardı. Bildiği bir şey varsa o da Tho-mas’m ölümünü ertelemek için Kitapları okuyabiliyormuş gibi numara yaptığıydı.

Woref gerekenden daha az inandırıcı bir tavırla, “Qu-rong asla bir albinonun kendi kalesinde yaşamasına izin vermeyecektir,” dedi.

“Bu kalede değil, kraliyet bahçesinde yaşayacak. Benim gözetimim altında, kütüphanenin bodrumunda. Eğer albino Kitapları okuyabiliyorsa babam razı gelecektir.”

Bu fikir Woref’ in hoşuna gitmemişti, ama Chelise onun

elini kolunu bağlamıştı. Fikir tümüyle mantıklıydı.

“Ciphus razı gelmeyecektir.”

“Ciphus aptal değildir. Benim mantığımı anlayacaktır.” Ya sen, Woref? Sen aptal mısın, peki?

Woref onun kinayesini anlayana kadar Chelise devam etti. “Bunu önceden verilmiş bir düğün hediyesi olarak kabul et. Zincirlere vurulmuş Avcı’nm Thomas’ını istiyorum. Benim için bu, tepside gelecek kafasından çok daha uygun bir hediye.”

Woref bakakalmıştı.

“Ne istersen’ demiştin. Avcı’nın Thomas’ı seni korkuttu mu?”

Woref’in yüzünde son derece aşağılayıcı bir ifade belirdi. Chelise çok ileri gitmişti. Woref döndü, odadan çıkıp gitti.

16.

BÖLÜM

Zindan bütün şehrin pekâlâ en temiz yeri olabilirdi. Enine boyuna tartışmışlar ve yaşayan bütün Serserilerden sızan koku yüzünden, yerin altındaki bu deliğin onlar için en iyi yerlerden biri olduğuna karar vermişlerdi. Çamuru ve kayaların küflü toprak kokusunu tercih ediyorlardı. Aslında kesinlikle cennet gibi, demişti Cain.

Suzan bir duvarın yanında adımlarken, “Biliyordum,”

dedi.

William, “Asıl sorun bizi idam edip etmeyecekleri,” dedi.

Thomas arkadaşlarına baktı, onların kaderinin henüz belli olmamasından dolayı kendini huzursuz hissediyordu. “Bizi buradan çıkarmak için gücüm dahilinde ne varsa yapacağım.”

William, “Peki, bu ne gücüymüş?” diye sordu.

Bir tapmak muhafızı en fazla beş dakika önce onlarla konuşmuştu. Muhafız pişmiş kelle gibi sırıtarak, “Ölmek senin için fazla şerefli olacakmış,” demişti. “Büyük savaşçı şimdi bir köle, öyle mi? Her şeye bir kılıçla son vermektense fatihinin ayak parmaklarını yalamak daha iyi.” Kıkır kıkır gülmüştü. “Seni on dakika sonra alacaklar. Arkadaşlarına hoşça kal de bakalım.”

Thomas, “Beni nereye götüreceksiniz?” diye sormuştu. “Qurong nereye isterse. Bugün kraliyet kütüphanesine. Bir tercümana ihtiyacı var galiba.”

William, “Ya biz?” diye sormuştu.

“Siz düğün hediyesisiniz.” Gülümseyip arkasını dönmüştü. “Maalesef, düğün ertelendi,” diye mırıldandıktan sonra çekip gitmişti.

Şimdi artık bekliyorlardı.

Suzan William’a, “Thomas’m Chelise’nin güvenini kazanmak için kullandığı güç,” dedi.

“O kadar emin olma bence. Biz onun gözünde ne kadar semendersek o da o kadar yalancı bir yılan!” William yan tarafa tükürdü. “Qurong’un masasında hizmet etmektense ölürüm daha iyi.”

Suzan, “Onun masası olduğunu sanmıyorum,” dedi. “Kızının masası. Thomas’m oyunu işe yaradı. Bu iş halledilinceye kadar Tarih Kitapları canımızı kurtarabilir.”

“Kızının masası daha da beterdir! Bir Serseri kadın kadar iğrenç bir şey yoktur.”

Cain, “William’a katılmak zorundayım,” dedi. “Karısı-mn ya da kızının masasında hizmet etmektense Qurong’un masasında hizmet etmeyi tercih ederim. Bu kadınların yalancı dillerindense bir savaşçının kılıcına maruz kalmak yeğdir.” “Çürümüş dilleri demek istiyorsun herhalde, değil mi? Onlar yaklaşırken kokularını

Thomas, “Kesin şunu!” dedi. “Midemi bulandırıyorsunuz. Kokmaları onların suçu değil.”

“Boğulmayı seçselerdi kokmayacaklardı; bunun onların hatası olmadığını nasıl söyleyebiliyorsun?”

“Tamam, onların hatası; ama daha iyisini bilmiyorlar. Bunlar Justin’in davet ettiği insanlar.”

William, “Onun gelini biziz,” dedi. “Bu kancıklar değil.” Thomas onun bu kelimeyi kullanmasına şaşırmıştı. Bir zamanlar bu laf ağzından düşmezdi ama boğulduklarından bu yana hiç kullanmamıştı.

“Bu kancığı” - Suzan bunu söylerken William’a yan gözle baktı - “hayatlarımızı bağışlamaya ikna edebilirsen çok minnettar kalacağız. Bir planın var mı?”

Thomas hücrenin köşesine kadar gidip geri döndü. “Bence tahmin edebilirsiniz. Rambutan meyvesinin suyunu içme-meyi başarırsam rüya görebilirim. Rüya görürsem tarihte uyanır, ablama bizi nasıl kurtaracağını anlatırım.”

William kaşını kaldırarak, “Yani konsey toplantısında aynı zamanda Mikil olan ablan Kara,” dedi. “Hayatımızı rüyalarında yaşayan bir kişinin ellerine mi teslim ediyorsun?” Thomas, “Hayır, Mikil’in,” dedi. “Daha iyi bir planınız yoksa tabii.”

Ses çıkarmadan ona baktılar. Bu kadardı işte; başka plan filan yoktu.

Cain en sonunda, “Pekâlâ, Avcı’nm Thomas’ı,” dedi, “benim onayımı aldın.” Öne doğru yürüdü; Thomas’ın ön kollarını, aralarında bir çember oluşturacak şekilde kavradı. Bu normal selamlaşma şekilleriydi. “Bana mantıklı gelmiyor ama sen bizi hep doğru yoldan götürürsün. Elyon’un kudreti.” “Elyon’un kudreti.”

Thomas aynı hareketi diğerleriyle de tekrarladı. William, “Dikkatli ol, dostum,” dedi. “Hastalığın aklını başından almasına izin verme. Ben Teeleh olsam, büyük Av-cı’nın Thomas’ım kandırıp Tanis’in yoluna sokmaktan daha büyük bir zafer tanımazdım.”

Thomas kollarını kenetledi. Boğulmadan sonra Çember’den hiç kimsenin yeniden hastalığa yakalandığını görmemişlerdi - böyle bir şeyin mümkün olup olmadığını dahi bilmiyorlardı. Ancak Onun Habibi Tarafından Kaydedilmiş Tarihlerden alınma bazı sözler bunun mümkün olduğunu öne sürüyordu. Kitapta, Siz benim içimde kalırsanız ben de sizin içinizde kalırım, yazılıydı. Bu sözlerin tam olarak ne anlama geldiğini hâlâ bilmiyorlardı ama tam tersinin de doğru olduğuna inanıyorlardı. William’m uyarısı iyi bir şeydi aslında.

“Elyon’un kudreti.”

“Elyon’un kudreti.”

Woref, “Şu anda nerede?” diye sordu.

Ciphus, “Bodruma kilitlendi,” dedi. “Anlaştığımız gibi.” Qurong kraliyet banyosuna çıkan merdivenlerin tepesinde duruyordu. Hamamı halktan insanların meraklı bakışlarından uzakta, Esaret’in zemininde inşa etmişlerdi. Taş evde yalnızca kraliyet ailesi, generaller, eşleri ve rahipler yıkanabiliyordu.

“Ya Chelise?”

Qurong generaline dönerek, “Bu senin tavsiyendi,” dedi. “Şimdi de bir kadın gibi endişeleniyor musun?”

Woref başını öne eğdi. “Ben yalnızca benim olanı korumaya çalışıyorum.”

“Kızım senin mi? Düğün yaptığımızı hatırlamıyorum. Benim hatırladığım, Kitaplar bulunana kadar düğün filan olmayacağı.”

“Tabii; lâkin bu adam sıradan bir adam değil. Ona güvenmiyorum.”

“Ben de. Bu yüzden onun ölmesini istiyorum. Yine de kabul etmeliyim ki senin bu fikrine ısınmaya başladım.” Küçümseyici bir tarzda gülümsedi.

Qurong giysisini açıp yere bıraktı. Hizmetkârların havuzun içine yerleştirmiş olduğu sıcak taşlardan buhar yükseliyordu. Qurong yalnızca acı verdiği için değil, aynı zamanda ona ölüm cezasını hatırlattığı için de yıkanmaktan nefret ediyordu. Yani boğulmayı. Büyük Macera insanları hizada tutmada dahiyane bir yöntemdi, ama kraliyet ailesi için bir istisnası olmalıydı.

“Ben yalnızca kızınızın güvenliği için endişeleniyorum, lordum.”

“Onun muhafızı var. Albino kilit altında. Hani bilmesem, kıskanıyorsun diyeceğim, Woref.”

“Lütfen, bana hakaret etmeyin, lordum.”

Qurong merdivenlerden inip yıkanma platformuna doğru yürüdü. Ayağını suya sokup çekti. Bu korkunç âdet onun ölümüne sebep olacaktı.

“Ya sen, Ciphus? Sen ne dersin?”

“Daha önce ne diyorsam onu derim. Tutsağınıza tasma bağlamak, onu öldürmekten daha çok güçlendirir elinizi.” “O halde onun daha güçlü bir el gerektirdiğini kabul ediyorsun.”

Yüksek rahip boğazını temizledi. “Albinolar kılıca inanmazlar, kastettiğiniz buysa eğer. Hatta Avcı’nın Thomas’ı bile kızınıza zarar vermez. Ancak kaçmaya çalışabilir.” “Kütüphaneden kaçmanın bir yolu var mı?”

“Bu soruyu Woref’e sormanız lazım.”

“Woref?”

“Her zaman bir kaçış yolu vardır.”

“Şiddete başvurmadan mı?”

Woref bir an tereddüt etti.

“Evet?”

“Hayır, benim düşünebildiğim kadarıyla yok.” “Öyleyse ne diye endişeleniyorsun? Kitapları bulmadın daha. Ben olsam bu yüzden endişelenirdim.”

Woref, “O halde kızınızla evlenir evlenmez, Avcı’mn

Thomas’ını öldürmeme izin vermenizi talep ediyorum,” dedi.

“Bu konuda anlaştığımızı sanıyordum.”

Woref sözü alan Ciphus’a baktı. “Aslına bakarsanız, Thomas’m Tarih Kitaplarının tercümesinde yararlı olduğu müddetçe süresiz olarak hizmet etmesi gerektiğine inanıyorum. Bu Büyük Macera’ya çok faydası dokunabilecek bir iş.” “Düşmanımın yaptığı tercümeyle ilgilenmiyorum. Tercüme güvenilir olmaz zaten. Chelise’ye Kitapları okumayı öğretebilirse işini bitirdikten sonra onu öldüreceğim. Başaramazsa ölür.”

Rahip kaşlarını çattı. “Chelise şey zannediyor “Kızımın ne düşündüğü umrumda değil! Bu benim vereceğim bir karar. Woref haklı. Bu albinoya güvenilmez! Chelise’ye vurduğunda nasıl bir anlaşma yaptıkları beni hiç ilgilendirmiyor.”

Evet, senin sandığından daha çok şey biliyorum, Woref. Qurong, “Avcı’nm Thomas’ı artık işe yaramayana kadar benim kölem olacak,” diye devam etti. “Sonra onu bizzat öldüreceğim. Şimdi, ikiniz de giderseniz memnun olurum. Bu kokmuş delikte yıkanmak gibi berbat bir iş yapmak zorundayım”

Başlarını öne eğip, geri geri gittiler; oradan ayrılmak için döndüler.

“Ciphus.”

“Evet, lordum.”

“Kölemin halka gösterilmesi işini ayarlamanı istiyorum.

Halkımın onu ayağımın altında göreceği bir geçit töreni veya seremoni.”

Woref, “Mükemmel bir fikir,” dedi.

Qurong, “Ne kadar zamana ihtiyacın var?” diye sordu. Ciphus yavaşça cevapladı. “İki gün sürebilir.”

“Yarın olmaz mı?”

“Evet, yarın olur, eğer hemen yapmak istiyorsanız.” Qurong havuza döndü. “İki gün olsun öyleyse.”

Thomas’mı öldürmeme izin vermenizi talep ediyorum,” dedi.

“Bu konuda anlaştığımızı sanıyordum.”

Woref sözü alan Ciphus’a baktı. “Aslına bakarsanız, Thomas’m Tarih Kitaplarının tercümesinde yararlı olduğu müddetçe süresiz olarak hizmet etmesi gerektiğine inanıyorum. Bu Büyük Macera’ya çok faydası dokunabilecek bir iş.” “Düşmanımın yaptığı tercümeyle ilgilenmiyorum. Tercüme güvenilir olmaz zaten. Chelise’ye Kitapları okumayı öğretebilirse işini bitirdikten sonra onu öldüreceğim. Başaramazsa ölür.”

Rahip kaşlarını çattı. “Chelise şey zannediyor -” “Kızımın ne düşündüğü umrumda değil! Bu benim vereceğim bir karar. Woref haklı. Bu albinoya güvenilmez! Chelise’ye vurduğunda nasıl bir anlaşma yaptıkları beni hiç ilgilendirmiyor.”

Evet, senin sandığından daha çok şey biliyorum, Woref. Qurong, “Avcı’nm Thomas’ı artık işe yaramayana kadar benim kölem olacak,” diye devam etti. “Sonra onu bizzat öldüreceğim. Şimdi, ikiniz de giderseniz memnun olurum. Bu kokmuş delikte yıkanmak gibi berbat bir iş yapmak zorundayım.”

Başlarını öne eğip, geri geri gittiler; oradan ayrılmak için döndüler.

“Ciphus.”

“Evet, lordum.”

“Kölemin halka gösterilmesi işini ayarlamanı istiyorum.

başlatmamıştır. Eskiden olsa Orman Muhafızları kılıçlarını çekip fırtına gibi içeri dalarlar; birkaç yüz Serseriyi öldürerek onları kurtarır ya da bu yolda ölürlerdi. Ancak silahlar olmadan bu iş çok tehlikeliydi. Hepsi de bunu biliyordu.

Thomas başını taş duvara dayayıp elini yüzüne doğru kaldırdı. Hayal gücünü kullanırsa görebilirdi. Gerçekten görebilir miydi? Rüyaları gibi, orada fakat normal görüşün ötesindeydi. Ağaçlarda yaşayan Shataiki yarasaları gibi. Justin gibi. Uygun aydınlatma olmadan hepsi de görüş dışındaydı. Aslında bu orada olmadıkları anlamına gelmiyordu.

Kapı birden açıldı. Thomas güçlükle ayağa kalktı. Başlıklı siyah pelerin giymiş iki tapmak muhafızı enli kılıçlarını çekmiş, kapı eşiğinde duruyorlardı. “Dışarı gel. Dikkatli yürü.”

Thomas loş bodruma doğru yürüdü. Onu merdivenden yukarı çıkardılar, yazmanların çalıştığı ana kütüphaneye paralel olan bir koridordan aşağı yürüttüler. Thomas bir pencere sırasının içinden kraliyet bahçesini gördü. Dışarıda cıvıldayan kuşlar dışında duyulan tek ses onların ahşap zemine vuran ayak sesleriydi.

Muhafızlardan biri bir kapıyı büyük bir anahtarla açtı. “İçeride bekle.”

Thomas Tarih Kitaplarının tutulduğu büyük depoya girdi. Kapı kapandı. Kilitlendi.

Dört uzun meşalenin ışığı iki tavan penceresinden süzülen aydınlığa katılıyordu. Thomas T Kitaplarla baş başa bırakmışlardı. Thomas burada ne kadar zamanı olduğunu bilmiyordu ama elinde bir fırsat vardı. Ah, Büyük Aldatmaca sırasında olanların kaydedildiği bir Kitap bulabilseydi. Rai-son Türü’nden söz eden herhangi bir Kitap.

Thomas en yakın rafa hızla gidip, ilk Kitabı çekip aldı. Hezekiel’in Kaydettiği Tarihler.

Hezekiel mi? Peygamber Hezekiel mi?

Thomas kalbi küt küt atarken Kitabı açtı. Yanılmıyorsa bu Hezekiel Peygamber’di. Cümleler Kitabı Mukaddes’teki cümleleri andırıyordu, en azından Thomas rüyalarından öyle anımsıyordu.

Kitabı yerine koyup başka bir tane aldı. Bu Artimus adında biri hakkındaydı - bu isim ona bir şey ifade etmiyordu. Eğer haklıysa bu Kitap yanındaki Hezekiel’in Kitabıyla hiçbir şekilde alakalı değildi. Kitaplarda bir sıra yoktu.

Binlerce Kitap vardı! Taşınır merdivene doğru koşturdu, merdiveni karşı uca doğru ittirdi ve en üstteki rafa tırmandı. Bunu yapabilmesinin tek bir yolu vardı - sistemli bir araştırma, yukarıdan aşağıya, teker teker. Bir de başlıklarına bakarak ilerlemek zorunda kalacaktı. Dikkatle incelenmesi gereken çok fazla Kitap vardı.

Sağ taraftaki en uzak Kitabı çekti. Cyrus. Değil.

Diğeri.

İskender. Değil.

Diğeri. Değil.

Adımlarını hızlandırdı; Kitapları çekip kapaklarına göz gezdiriyor, ilgisini çekmeyince hızla yerine koyuyordu. Kitapların arka duvara vurması hafif bir küt sesiyle yankılanıyordu. Değil. Değil. Değil.

“Epeyce çılgınız, öyle mi?”

Thomas taşınır merdivende büküldü. Elinde tuttuğu Kitap kaydı; havada süzülüp iki kat indikten sonra ahşap zemine düştü. Chelise’nin ayağının dibine inerken kuvvetli bir ses çıkarmıştı.

Chelise hareket etmedi. İri külrengi gözleri, Thomas’m eğlenceli mi yoksa çılgın mı olduğuna karar veremiyormuş gibi onu inceliyordu. Dudaklarında hafif bir gülümseme belirdi.

“Niyetim büyük savaşçının işine engel olmak değildi.” Thomas aşağı inmeye başladı. “Özür dilerim. Ben sadece bir Kitap arıyordum.”

“Öyle mi? Hangi Kitap?”

“Bilmiyorum. Çağrışım yapacağını umduğum bir Kitap.”

“Hiç çağrışım yapan bir Kitap duymadım.”

Thomas merdivenden inip ona döndü. “Bu bizim tarihte kullandığımız bir ifade.”

“Tarih Kitaplarında demek istiyorsun herhalde. Sen tarihte dedin.”

“Evet.”

Chelise yerdeki Kitabı aldı. “Buldun mu?”

“Neyi?”

“Kitabı.”

“Hayır.” Thomas raflara baktı. “Bulabileceğimden de emin değilim.”

“Şey, korkarım sana yardımcı olamam. Kitapları birbirinden pek ayıramıyorum zaten.”

İşte Chelise oradaydı, efendisi. Thomas, Ciphus veya Qurong’un değil de onun orada olmasından memnundu. Bu narin kadının güçlü bir dili vardı - bunu epeyce göstermişti. Ayrıca Kitapların ona verebileceği güce değil de onlardan öğrenebileceklerine samimi olarak ilgi duyuyordu. Güdüleri saf gibi görünüyordu. Ya da en azından diğerlerininkinden daha saftı. Chelise bazı yönlerden Thomas’a Rachelle’yi anımsatıyordu.

Chelise başlıklı yeşil bir elbise giymişti. İpekten. Ormanları ele geçirmeden önce Güruh çöl buğdayı saplarından yuvarlanan iplikten yapılma kaba saba kumaşlara mahkûmdu.

“Hoşuna gitti mi?

“Pardon?”

“Elbisem. Elbiseme bakıyordun.”

“Çok güzel.”

Chelise yavaş yavaş Thomas’m etrafında dolanıyordu. “Ya ben?”

Thomas’m kalbi bir an durmuştu sanki. Gerçekte ne düşündüğünü ona söylemeye cesaret edemezdi; nefesinin berbat, teninin iğrenç koktuğunu ve gözlerinin ölü gözü gibi olduğunu. Planının işe yaraması için bu kadının gönlünü kazanmak zorundaydı. Rüya görmek zorundaydı. Görebildiği tek çıkış yolu buydu.

“Ben yalnızca bir albinoyum,” dedi. “Ne düşündüğümün ne önemi yar ki?”

“Doğru; ama bir albinonun bile kalbi vardır. Garip inançlarınız var ve dininize düşkünsünüz, ama eminim ki bir zamanlar ismi bile bütün Güruh’a dehşet saçan büyük savaşçı hâlâ bir kadından etkilenebilir.”

Thomas hani bilmese Chelise’nin sesinde cilve olduğunu söylerdi.

E iyon onu nasıl görüyordu acaba?

Thomas elinden geldiğince inandırıcı bir biçimde cevapladı. “Güzelsiniz.”

“Sahiden mi? Beni itici bulacağını düşünmüştüm. Balık kuşu çekici bulabilir mi? Bence sen yalan söylüyorsun.” “Güzel güzeldir, ister balık ister kuş olsun.”

Chelise ondan üç metre uzakta durdu. “Ben sana güzel miyim diye sormuyorum. Senin beni güzel bulup bulmadığını soruyorum.”

Thomas bu kandırmacaya daha fazla devam edemeyecekti. “Tamam öyleyse, dürüst olmam gerekirse, sizin içinizde hem güzelliği hem de o kadar güzel olmayan bazı şeyleri görüyorum.”

“Ne gibi?”

“Teniniz gibi. Gözleriniz. Kokunuz.”

Chelise birkaç dakika ona ifadesiz bir yüzle baktı. Onu incitmiş olmalıydı. ThomasTn kalbi merhametle doldu. “Özür dilerim, ben sadece

Chelise, “Bu soruyu sormamın nedeni beni çekici bulmadığından emin olmaktı,” dedi. “Beni birazcık bile güzel

bulmuş olsaydın senden uzak duracaktım.”

Dönüp masaya doğru yürüdü. “Sen zaten benden uzak durmalısın. Senin beni itici bulduğun kadar ben de seni itici buluyorum.”

“Beni iğrendirdiğinizi söylemedim. Beni sadece hastalık iğrendiriyor.”

Bu iyi bir başlangıç değildi. Thomas, “Burada ne kadar birlikte olacağız?” diye sordu.

“Sana ne kadar katlanabileceğime bağlı.”

“Öyleyse lütfen, affmızı dilerim. Niyetim sizi gücendirmek değildi.”

“Bir albinonun beni o kadar kolay gücendirebileceğini mi sanıyorsun?”

“Anlamıyorsunuz.'Eminim o hastalığın altında siz enfes bir kadınsınız. Nefes kesici. Ben Elyon’un sizi görebildiği gibi görebilseydim...”

Chelise ona döndü. “Ben Elyon’un gölünde hemen hemen her gün yıkanıyorum. Bunun onunla bir alakası yok. Bence konuyu değiştirsek iyi olur. Sen bana bu Kitapları okumayı öğretmek için buradasın. Sen benim kölemsin; bunu unutma.”

Thomas başını öne eğerek, “Ben sizin en naçiz hizmetkârınızın!,” dedi.

Chelise kitap rafına doğru zarifçe yürüdü ve parmaklarını birkaç Kitabın sırtında gezdirdi. Birini çekti, baktıktan sonra yerine koyup sıranın aşağısına gitti. Okuyamıyorsa zaten hangi Kitap olduğunun ne önemi vardı ki?

Chelise usulca, “Çocukken saatlerce bu Kitaplara bakardım,” dedi. “Eninde sonunda içlerinden birini okuyabileceğim umudunu taşıyordum hep. Birkaç kelime bile olsa. Büyüdüğümde, bir adam bir keresinde bana bazılarının İngilizce olduğunu söylemişti. Onları bir bulabilsem çok mutlu olurdum.”

Thomas, “Roland,” dedi.

Chelise döndü. “Sen nereden biliyorsun?”

“Roland’ı tanırdım. Sizinle çölde karşılaşmış, siz de ona bir at vermişsiniz. Onun hayatını kurtardığınızı söylüyordu.” “Suikastçı Roland. Şimdi o da mı albirio oldu?”

“Evet. Evet, öyle.”

Thomas parmaklarını Kitapların üstünde gezdirerek Chelise’nin peşi sıra gitti. “Dahası var. Bütün Kitaplar İngilizce yazılmış.”

Chelise güldü. “Öyleyse sandığından daha az şey biliyorsun. Sen gerçekte bu Kitaplardan kaçını okudun?” “Sanırım ders zamanımız geldi. Bir kitap alm.”

Chelise bir ona baktı, bir de Kitaplara.

“Hangisi olursa. Fark etmez.”

Chelise raftan kalın siyah bir Kitap çekti, avucunu dikkatle kapağının üzerinde gezdirdi.

Thomas elini uzatarak, “Bakabilir miyim?” diye sordu. Chelise Thomas’m yanına geldi, Kitabı verdi. Thomas masaya da gidebilirdi; bu kadar büyük bir Kitabı masada okumak daha uygun olurdu aslında, ancak Thomas’m niyeti başkaydı.

Kitabı kollarının arasında açıp sayfayı inceledi. Kitap Afrika’daki bazı tarihi olaylar hakkındaydı. Chelise masaya yöneldi.

Thomas, “Size bir şey göstereyim,” dedi.

Chelise Kitaba baktı.

“Buraya gelin. Size göstereyim.” Thomas kitabın yarısını bıraktı, tuttuğu diğer yarısındaki kelimelerin üzerinde parmağını gezdirdi. Chelise ona yaklaştı, aralarında birkaç santim kalmıştı.

“Bu kelimeyi görüyor musunuz?”

Chelise, “Evet,” dedi.

Thomas tutuşunu ayarladı. “Bana yardımcı olabilir misiniz?”

Chelise uzanıp Kitabın düşmüş olan ucunu kaldırdı. Şimdi ikisi yan yana durmuş; biri Kitabın bir kapağını, diğeri de öbür kapağını tutuyordu. Chelise’nin omzu hafifçe onunkine dokunuyordu. Chelise’nin parfümünün güçlü kokusu - gül kokusu - burun deliklerine doldu. Chelise’nin teninin kokusunu tamamen silmiyordu ama ne gariptir ki dayanılır kılıyordu.

“Benim yaptığım gibi, parmağınızı bu kelimenin üstüne koyun.”

Chelise bir an tereddüt etti.

“Lütfen. Bu Kitaplar bu şekilde okunuyor.”

Chelise kendi tarafındaki ilk kelimenin aşağısına parmağını koydu.

Oda ansızın karardı. Thomas başını kaldırıp baktığında, bir bulutun güneş ışığını zayıflattığını gördü. Gözlerini indirdi. Meşalelerin dalgalı turuncu alevleri sayfayı aydınlatıyordu. Chelise elini Kitabın üzerine koymuş, onu bekliyordu.

Bu ışığın altında Chelise’nin eli neredeyse pürüzsüz görünüyordu. Morst hastalığı büyük ölçüde gizliyordu. Tho-mas’ın meşale ışığı altında gördükleri de onu tamamen hazırlıksız yakalamıştı.

Bu bir kadının eliydi. Narin ve ince. Bir parmağı Tho-mas’ın istediği şekilde sayfanın üstündeydi. Tırnakları kırmızıya boyanmış, güzelce manikür yapılmıştı.

Bu görüntü karşısında Thomas donakaldı. Zaman durmuştu. Boğazından yukarı müthiş bir empati duygusu yükseldi. Justin işte onu böyle, hastalıksız görüyordu.

Chelise elini çekti. “Ne yapıyorsun?”

“Hiçbir şey. Ben...” Thomas onun gözlerinin içine baktı. Daha önce bir Serseriye hiç bu kadar yaklaşmamıştı. Yüzleri arasında otuz santimden az bir mesafe vardı. Chelise oldukça güzeldi. Ela gözlüydü, yanaklarında da tatlı bir pembelik vardı. Işıktan öyle görünüyordu - Thomas bunu biliyordu - ancak bir an için Chelise’nin hastalığı onun gözünde yok olmuştu.

Thomas, “İyi bir öğrenci olacağınızı fark ettim,” dedi.

“Nasıl?”

“Zanaat araçlarınız. Kibar parmaklar. Berrak gözler. Şimdi iş sadece zihniniz üzerinde çalışmaya kalıyor; sonra bu Kitabı okuyabilirsiniz.”

Bulutlar geçip gitti, oda tekrar aydınlandı. Thomas göz-

lerini sayfaya çevirdi. “Bu kelimeyi görüyor musunuz?” “Evet.”

“Biliyorsunuz...” Göz ucuyla masaya baktı. “Belki masaya koymamız daha iyi olur.”

Chelise Thomas’m arkasından masaya gitti, bu defa oturduğunda kendi tarafına doğru eğildi.

“Bu kelime ‘bu’. Görüyor musunuz?”

“Hayır. O kelime bana hiç de ‘bu’ gibi görünmüyor.” “Size nasıl görünüyor?”

“Kıvrımlı çizgiler gibi görünüyor.”

“Ama bu benim için ‘bu’ kelimesi. Sizi temin ederim ki bu bir b, bu da bir n. Benim gözümde bugün gibi açık.” “İmkânsız.” Chelise gözlerini fal taşı gibi açarak ona baktı. “Sen şimdi bu çizgi karmaşasının İngilizce olduğunu mu söylüyorsun? Öyleyse ben neden onu göremiyorum?” Thomas doğruldu. İşin aslı hastalık Chelise’nin saf hakikati anlama yetisini köreltmişti ve Tarih Kitapları da salt hakikati içeriyordu. Hastalık gözlerini olduğu kadar, aklını da köreltmişti; ancak şimdi ona bunu söylemeye kalksa Chelise bir daha asla onu görmek istemeyebilirdi.

“Bu ders için henüz hazır olduğunuzdan emin değilim. Buradan başlamalıyız, basit bir anlayış ve güvenle.”

“O halde bu büyücülük mü? Sen büyüyle mi okuyabiliyorsun?”

“Hayır. Bu ikimizi de aşan bir güç.”

Thomas ayağa kalkıp masanın etrafından yürüdü. “Bence bugün bir okumayla başlayalım. Zihniniz bu kelimelere

aşinalık kazanır, ben onları açığa çıkarmaya hazır olduğumda da size tanıdık gelirler.”

“Bana okuyacak mısın?”

“Eğer isterseniz.”

“Evet.” Chelise hevesle ayağa kalktı. “Bana bunları sen okuyacaksan o zaman benim okumayı öğrenmeme ne gerek var ki?”

“Çünkü ben sonsuza dek yanınızda olmayacağım. Yarın derse ciddi ciddi başlarız. Şimdi bana aradığım şu Kitabı bulmamda yardım ederseniz çok iyi olur.”

“Hayır, lütfen, bunu okuyalım.” Chelise okumakta oldukları siyah Kitabı kaldırdı.

“Ben başka birini düşünüyordum.’’

“Hangisini?”

“Nerede olduğunu bilmiyorum.”

“Öyleyse bunu oku. Lütfen.”

Thomas gönülsüzce Kitabı eline alıp masanın arkasına oturdu.

Thomas masada okurken Chelise geziniyordu. Doğrusu Thomas mükemmel bir okuyucuydu. Sesi yumuşak ve tonlaması yerindeydi, hikâye gerektirdiğinde sesi güçleniyordu.

Chelise kule gibi yükselen kitap raflarına baktı. Thomas’m okuduğu öyküye kendini iyice kaptırmıştı. Ardından bir tane, bir tane daha.

“Durayım mı artık?”

“Hayır, lütfen. Biraz daha okuyabilir misin?”

“Evet.”

Thomas okumaya devam etti.

Sesi adeta büyülü gibiydi. Chelise onun güvenebileceği biri olduğuna karar verdi. Ne yazık ki o albino olan iyi bir adamdı.

Chelise kim bilir kaç kez şu anda dinlediklerini okumayı arzu etmişti? Bugün özel bir gündü. Bir kitaplığa yaslanıp kafasını arkaya attı. Güneş tam tepedeydi. Öğlen vakti. Bu kelimeler basamaksa eğer Chelise cennete kadar çıkabileceğinden emindi.

Chelise kıkır kıkır gülüp yere oturdu. Okuma bir an durduktan sonra devam etti. Okumaya devam, hizmetkârım. Okumaya devam.

Thomas okumaya devam etti.

Nasıl oluyor da bu basit kelimelerin böylesine bir ağırlığı olabiliyordu? Sanki kelimeler şu anda sihirlerini konuşturuyor gibiydiler. Zihnine ulaşıyor, onu ancak çok az kişinin çıkmış olduğu bir yolculuğa gönderiyorlardı. Uzaklardaki gizem dolu diyarlara. Göllere ve bulutlara; yüzdürüyor, daldırıyor ve uçuruyorlardı.

Chelise pencere önündeki bir kanepeye uzanıp yan tarafa döndü; başka dünyaların içinde yitip gitmişti. Thomas’m hangi hikâyeyi okuduğunun bir önemi yoktu; hepsi de çok etkileyiciydi.

Şu anda okuduğu öykü bir ihanet hakkındaydı. Cheli-se’nin gözlerine yaşlar hücum etti ve kalbi küt küt attı; ama her şeyin yoluna gireceğinden emindi biliyordu, çünkü bu Kitaplardaki gücün sonunda onu asla hayal kırıklığına uğratmayacağını biliyordu.

Buna rağmen Thomas’m okuduğu öykü dehşet doluydu. Bir prens tek aşkını kaybetmiş ve bütün krallığı aradıktan sonra kızın zalim bir adamla evlenmeye zorlandığını öğrenmişti.

Chelise tavana bakıp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Okuyucu duraksadı ve tekrar okumaya başladığında Chelise onun da ağlamakta olduğunu fark etti. Yeni hizmetkârı okurken bir yandan da ağlıyordu.

Yoksa bunu sadece zihninde mi duyuyordu?

Öykü değişti. Gelin prensinin yardımıyla zalim yaratıktan kaçmanın çaresini buldu.

Chelise gülmeye başladı. Ayaklarını yukarı çekip, kollarını açtı ve tavana bakıp güldü.

Chelise ancak bir süre geçtikten sonra odadaki tek sesin kendi sesi olduğunu fark etti. Durdu, doğruldu; kafası karışmıştı. Neler oluyordu böyle? Thomas oturduğu yerden gözlerini ona dikmiş bakıyordu. Gözyaşları yanaklarını ıslatmış-tı.

Chelise de yerdeydi.

Güçlükle ayağa kalktı, üzerindeki tozu silkeledi. “Neler oluyor?” diye sordu. “Ben... ne oldu?”

Thomas, “Sayfayı göremiyorum,” dedi.

İkisi de ağlamıştı. Chelise böyle olacağını tahmin etmemişti. Yan gözle kapıya baktı - hâlâ kapalıydı. Ya o bu korkunç durumdayken içeri biri girmişse? Neler olduğunu asla açıklayamazdı. Kendi bile ne olduğundan tam emin değildi. Chelise ona döndü. “Öykü yüzünden mi böyle oldu?” “Galiba hakikatin gücü zihninde şok etkisi yaptı.” Tho-mas da onun kadar şaşırmış görünüyordu.

“Benim zihnimde. Seninkinde yapmadı mı?”

“Ben birçok kez şoke oldum. Boğulmayı bir dene, o zaman şoke olmanın ne demek olduğunu anlarsın.”

Chelise yenlerini düzeltti, birden utanmıştı. Fakat ya o güç! Neşe, gizem. Elinde olmadan gülümsüyordu. Birine bunu anlatabilir miydi? Hayır. Çok tehlikeli olabilirdi.

Chelise boğazını temizleyip derin bir nefes aldı. “Şimdilik bu kadar yeter.”

Thomas ayağa kalktı. “Yarın görüşecek miyiz?”

Chelise açıkçası ne yapacağını bilmiyordu. Bu onun için ürkütücü bir deneyimdi. Mest edici. “Bakalım. Zaman bulursam olabilir.”

Thomas masanın etrafından dolanarak, “Belki bu gece tekrar okuyabiliriz,” dedi.

“Hayır, bu mümkün değil. Sen benim hizmetkârımsm, kütüphanecim değil.”

“Öyleyse bana hücrem için bir meşale verebilir misiniz? Orada hiç ışık yok.”

“Işık yok mu? Ben sana ışık vermelerini söylemiştim.” Woref.

“Bir de beni arkadaşlarımı öldürmekle tehdit ederek, rambutan meyvesinin suyunu içmeye zorluyorlar. Meyvenin

suyunu içersem rüya göremem ama ben rüya görmeliyim.” “Şimdi çok ileri gittin işte. Sana ışık ve iyi yemek vermelerini sağlarım ama bu rüya meselesi beni ilgilendirmez.” Kapıya doğru yürüdü, aklı hâlâ gök kubbedeydi.

“Peki ya arkadaşlarım, onlar yaşayacak mı?”

Chelise kapının yanında dönüp baktı. “Bunun ayarlanabileceğinden eminim. Evet, tabii. Başka bir şey var mı? Belki de hücre anahtarını istersin?”

Thomas gülümsedi.

18.

BÖLÜM

Thomas ilk gün kütüphanede Chelise’yle birlikteyken kendisine ne olduğunu bilemiyordu ama ne kadar uğraşırsa uğraşsın onu akimdan çıkaramadığını fark etti.

Chelise’nin kalbi hakikatin bir kısmına açılmıştı; Thomas bu kadarını biliyordu. Cbelise tarihten gelen öyküyü -katıksız hakikati - dinlemiş, bundan büyülenmişti. Başka biri aynı şeyi az bir ilgiyle dinleyebilirdi. Thomas bunu anlıyordu. Anlayamadığı şey ise Chelise’ye verdiği tepkiydi.

Tuhaf bir biçimde kendi gözleri de Chelise’ye açılmıştı. Chelise hakikate kulak vermişti, belki de ömründe ilk kez; ama Thomas daha önce hiç görmediği bir hakikat görmüştü. Bu hakikat Chelise’ydi. Elyon’un onu gördüğü şekilde.

Thomas ertesi sabah onunla yalnızca bir saat geçirdi. Chelise ihtiyatlı görünüyordu. Hatta korkmuş. Thomas okurken o yine yürümeye devam etti ama bu defa birkaç dakikada bir durup ona öykünün ne hakkında olduğunu sordu. Hangi dönemde yazılmış olduğunu. Kimin yazdığını.

En sonunda Thomas Kitabı kapatıp, odanın karşı tarafına geçti. Chelise burada eline başka bir cilt almıştı.

Chelise, “Ne oldu?” diye sordu.

“Dalgın görünüyorsun.”

Chelise Kitabı kapattı. “Woref küplere binmiş, çılgın gibi atıp tutuyor. Boş Kitapları bulmak için şehrin altını üstüne getiriyor, insanları sorguya çekiyor.”

Thomas Kitapları bulamayacaklarından oldukça emindi ama bir şey demedi.

“Benim kastettiğim o değil. Dün ben ne okudum?” diye sordu.

“Bir öykü.”

“Hangi öykü? Sen ağlarken okuduğum öyküyü söyle.”

Chelise’nin gözleri uzaklara daldı.

“Sana çok mu fazla geldi?”

“Kötü adamın esir aldığı prensesle ilgili bir öykü okuyordun.”

Thomas’m okumuş olduğu öykü tarihin basit muhase-besiydi, Chelise’nin hatırladığı gibi bir dramla pek alakası yoktu. Yine de Chelise o öykünün içinde bunu duymuştu?

Chelise’nin gözleri buğulandı, altdudağım ısırdı. Thomas onu rahatlatmak istediğini fark etti. Chelise tepelerindeki pencereden inen günışığı altında duruyordu; yüzü morst pudrasıyla bembeyaz, gözleri külrengi ve ölü. Yine iğrenç bir görüntü. Ama şimdi...

Thomas, “Okuduğum sözlerin ardındaki hakikat oydu,” dedi. “Okuduklarımdaki değil. Sen aklını hakikate açmış-sm.”

“Öyleyse Kitapları bana bir daha okumasan iyi olur.” “Neden? Bu senin her zaman istediğin şey, değil mi?” “Senin hakikatin değil! Ben asla bir albinonun inançlarını istemedim! Sen benim kim olduğumu biliyor musun?” “Sen Chelise’sin, Qurong’un kızı. Peki, ben kimim?” “Sen benim hizmetkârımsm. Bir köle. Bir albinosun!” “Peki, sen bu albinoda bir hakikat kırıntısı olduğunu düşünüyor musun?”

Chelise ona bakmadı. Huzursuz bir sessizlik içinde durdular. En sonunda Chelise Kitabı Thomas’m eline verip kapıya doğru yürüdü. “Bu öğleden sonra bir şehir turu yapılacak. Qurong insanlara tutsaklarını göstermek istiyor. Sen bizim arkamızdan, zincirlere vurulmuş halde geleceksin. Seninle alay edecekler. İşte benim hakikatim bu.”

Chelise geriye dönüp bakmadan Thomas’m yanından ayrıldı.

Qurong o öğleden sonra tutsaklarını şehirde sürükledi. Kraliyet ailesi kara küheylanlar üstünde yan yana giderken, onların ardından Woref’le Ciphus geliyordu. Sonra Thomas, ayakta ve iki yandan iki Serseri savaşçıya zincirli halde. William, Suzan, Cain ve Stephen arkalarından, yanlarında kendi muhafızlarıyla geliyorlardı. Baştan aşağı savaş giysileri içinde, orak kuşanmış binlerce savaşçıdan ibaret bir ordu da onları takip ediyordu.

Borazanlar onların gelişini bildirdi. Sokaklara yüz binlerce hastalıklı Serseri sıralanmıştı.

Thomas Güruh’un gerçek sefaletini dört bir yanda görebiliyordu. Annesinin ayakları arasında çamurda emekleyen bir bebek tekdüze bir gürleme halini almış hakaret şamatası arasında sesini duyurmak için çığlık atıyordu. Thomas çocukların diğer sıkıntıların yanı sıra hastalığın verdiği acıdan dolayı da ağladığından emindi.

Muhafızlar ara sıra gençlerin tutsakların üzerine çürük meyve atmalarına imkân vermek için ayrılıyorlardı. Geçit yolu boyunca görülen küçük çimler çabucak çamurla ezildi. Birkaç kulübe seyircilerin ağırlığı altında çöktü.

Pek çok sayıda insanda değişik bir iltihap yayılıyor gibiydi. Boyunlarındaki kırmızı yaralar açıktı ve kanıyordu. Thomas onlarla ilgilenmek bir yana, bakmaya bile korkarak ilerliyordu.

Geçit töreni yaklaşık bir saat sürdü. Chelise ne bir kere dönüp ona ne nazikçe baktı ne de bir kaygı belirtisi gösterdi. Atını duygusuzca dimdik sürüyordu. Chelise haklıydı; bu onun hakikatiydi.

Thomas geceyi hücresinde geçirdi. Midesi çok bulandığı için yemek yiyemedi. Yine de Chelise’nin hayali gözlerinin önünden gitmiyordu. Elyon’a Chelise’nin anlayışı, yüreği, aklı ve ruhu için dua etti. En sonunda ağlaya ağlaya uyu-yakaldı.

Rüya görmedi.

Chelise ertesi sabah saray halkının meraklı bakışlarm-dan kurtulabileceğini sezer sezmez atını kraliyet bahçesine sürdü. Tehlikeli bir oyun oynuyordu. Thomas’a yapacağı en ufak bir iyilik bile Qurong’la arasını açabilirdi. Babası onu seviyordu; bundan emindi. Lâkin Qurong’un sevgisi halkının inançlarıyla şekillenmişti. Avcı’mn Thomas’ım mağlup etmeye çalışırken yüz binlerce adamı savaşlarda ölmüştü. Ona herhangi bir şekilde yardım etmek ihanet sayılırdı. Qurong ihanet asla hoş görmezdi, özellikle de kendi kraliyet ailesinde.

Woref’e gelince... Chelise Avcı’nm Thomas’ma karşı en ufak bir ilgi duyduğundan şüphelenen Woref’in neler yapacağını düşünmek bile istemiyordu.

Dün gece hizmetçisi Elison’la başka bir meseleyi halletmişti.

Elison, “Bu yüzden neden bu kadar üzülüyorsun, Chelise?” diye sormuştu. “Bence yeni kölenizi zincirler içinde halka sergilemek size yakışır. Üstelik bu adam, Avcı’nm Tho-mas’ı! Qurong onun kölesi olduğunu söylüyor ama sokaklarda söylenenlere bakılırsa bu sizin fikrinizmiş.”

“Bu nasıl duyuldu? Burada duvarların kulakları mı var?” “Galiba Ciphus bir şeyler demiş. Mesele şu ki insanlar sizi bu yüzden seviyorlar. Büyük savaşçıyı zincirler içinde sürükleyen prenses.”

“Hiç kimse bu şekilde aşağılanmamak. Özellikle de büyük bir savaşçı. İnsanlar aç köpek gibiler! Gözlerindeki bakışı gördün mü?”

Elison, “Evet, hanımım,” dedi. “Buradaki durumu yanlış anlamayın. Avcı’nm Thomas’ı bu şehirdeki on kadından birinin dul kalmasının müsebbibidir.”

“O büyük biri ama o kadar da değil.”

“Orman Muhafızları diyelim öyleyse; onun komutası altındaki.”

“Orman Muhafızları artık yok. Hatta kılıç bile taşımıyorlar - bu nasıl bir düşmansa?”

Elison ona baktı, şaşkınlıktan dili tutulmuş gibiydi. “Bana bilmiyormuş gibi numara yapma, Elison. Sana güvenemezsem kime güveneceğim?”

“Elbette.”

Chelise hizmetçisine döndü, elini tutarak pencere oturağının önüne götürdü. “Bana ihanet etmektense ölmeyi tercih edeceğini söyle. Bana yemin et.”

“Fakat hanımım, siz benim sadakatimi biliyorsunuz.” “Öyleyse yemin et!”

“Yemin ederim! Bu ihanet konuşması da nereden çıktı böyle?”

“Ona acıyorum, Elison. Bazı insanlar buna ihanet gözüyle bakabilir.”

“Anlamıyorum. Eğer dediğiniz daha utanılacak bir şey, ondan köleniz olarak beklediğiniz bazı hizmetler filan; anlardım. Ama acımak mı? O bir albino.”

Chelise, “Buna rağmen, Qurong’la Ciphus’u bilgi yönünden cebinden çıkarır!” dedi. Elison gözlerini devirdi. “Şimdi yemin etmende neden ısrar ettiğimi anlıyor musun? Avcı’nın Thomas’ını öldürmek en büyük dimağlardan birini öldürmek olacaktır. O Tarih Kitaplarını okuyabilen tek kişi belki de.”

Hizmetçisi durumu idrak ederek ona baktı. “Siz... siz ondan hoşlanıyorsunuz.”

“Belki hoşlanıyorumdur; ama o albino, ben de albinoları iğrenç buluyorum.” Pencereden dışarı, yükselen aya baktı. “Daha beyaz olduğumuz halde onlara albino dememiz çok garip. Cildimizi bile onlarınki gibi pürüzsüz görünmesi için pudralıyoruz.”

Elison şoke olmuştu.

“Otur.”

Elison oturdu.

“Sen kendi durumunu unutuyorsun. Senin Thomas’m halinden anlayacağını sanırdım. İkiniz de kulluk altındasınız. O çok iyi bir adam, Elison. Şimdiye kadar tanıdığım en iyi adam diyebilirim. Tıpkı kurbanlık bir kuzuya acıdığım gibi Thomas’a acıyorum. Eminim sen de bunu anlayabilirsin.”

Elison gözleri hâlâ fal taşı gibi açık halde, “Evet. Evet, sanırım anlayabilirim,” dedi. “Siz... onun tenine dokundunuz mu?”

Chelise bir kahkaha attı. “Şimdi kim rezil bakalım? Sen beni hasta etmeye mi çalışıyorsun? Ona bir erkek olarak hiç ilgi duymuyorum, Elyon’a şükürler olsun, aksi takdirde başım belaya girerdi. Woref’in tepkisini hayal edebiliyor musun?”

“Bir albinoyu sevmek, cezası da ölüm olurdu,” dedi hizmetçisi.

“Evet, öyle.”

Chelise ayağa kalktı. Durumu basitçe çözümleyebildiği için memnun olmuştu. Morst pudrası kullanmasının albino-laşmanm bir yolu olduğunu ilk kez düşünmüştü. Bu bir rastlantıydı, tabii. Moda sürekli değişen bir şeydi, şu anda pul pul tenlerini kapatmaya yarayan bu yeni pudra asil kadınları sıradan kadınlardan ayırıyordu. Sonraki yıllarda bu mavi bir boya olabilirdi.

Chelise kraliyet bahçesinin ana kapısından geçti, babası aşçı olan kıdemli muhafız Claudus’a döndü. “Günaydın, Cla-udus.”

“Günaydın, hanımım. Bu sabah çok güzel.”

“Bugün birileri buradan geçti mi?”

“Sadece yazmanlar. Başka biri geçmedi.”

“Kölem emrettiğim gibi yıkandı mı?”

“Evet,.nasıl da pisti! Ona temiz bir giysi de verdik. Yanında Kitaplarla içeride bekliyor.”

“Güzel. Onu pudralamanızı da istesem iyi olacakmış aslında.” Atını mahmuzladıktan sonra söylediklerini biraz da açıklama gereği duydu. “Yanında durmaya güçbela katlanabiliyorum.”

“Onu pudralayalım mı?”

“Hayır. Hayır, o kadar da zayıf değilim. Teşekkür ederim, Claudus.”

“Rica ederim, hanımım.”

Chelise yine Kitaplann yanma bir an evvel gitmeye can atarak kütüphaneye yöneldi. Bir de Thomas’m yanma. Tho-mas’ı pudralama düşüncesi Chelise’ye açıkçası saygısızlık gibi geliyordu. Chelise onun kendisi gibi olmasını istemiyordu. İşte bu bir skandaldi.

Chelise atını arka girişte bağladı, kütüphaneye bir öğrenci gibi gizlice girdiği için bir yandan kendini azarlayarak içeri girdi. Hepsi de Chelise’nin orada olduğunu biliyor, o ne isterse yapıyorlardı. Qurong ilk dersten sonra Kitapların kendisine okunmasında ısrar etmişti; ama Chelise karşı koymuş, Kitapları ona kendisi okuyarak onu şaşırtmak istediğini söylemişti. Thomas onun kölesiydi - hediyesini elinden almadan önce okumayı öğrenmesi için onunla en azından birkaç gün geçirmesine müsaade edebilirlerdi.

Chelise ayrıca Qurong’u, diğer tutsakların da Kitapları okuyor olabileceği hususunda ikna etmişti. Şu an için onlara dokunulmamalıydı.

Chelise kapının kilidini açtı, elini tokmağın üstüne koydu; derin bir nefes aldıktan sonra büyük depo odasına girdi.

İlk başta Thomas’m henüz oraya getirilmediğini sandı. Sonra onu gördü; taşınabilir merdivenin üstünde, yine deli divane Kitapları arıyordu. Thomas kavanozdan buğday keki çalarken yakalanmış bir çocuk gibi görünüyordu.

Chelise, “Hâlâ gizli Kitabını mı arıyorsun?” diye sordu.

Thomas çabucak merdivenden indi; ondan beş metre uzakta, elleri iki yanında durdu. Uzun siyah giysisi onu asil gösteriyordu. Başlığını çekse, bir de yüzüne biraz morst sürse tıpkı onlardan biri gibi görünürdü.

ı

“Günaydın, hanımım.”

“Günaydın.”

Thomas, “Bir itirafla bulunacağım,” dedi.

Chelise elleri arkasında kenetli, Thomas’m sağma doğru yürüdü. “Oh?”

“Dünkü geçit töreni berbattı bence.”

Chelise onun ağzını aradığının farkındaydı ama umursamadı. “Bunun için üzgünüm. Ben de berbat bulduğumu itiraf ediyorum.”

Chelise bu sözleri karşısında Thomas’m dilinin tutulduğunu düşündü.

Chelise, “Hiçbir dürüst adam böyle bir acı yaşamamalı,”

dedi.

“Aynı fikirdeyim.”

“Güzel. Öyleyse anlaştık. Bugün okumayı öğrenmek istiyorum.”

Thomas, “Başka bir itirafta daha bulunacağım,” dedi. “İki itiraf. Sana yetişebilir miyim, bilmiyorum doğrusu.” Thomas, “Seni aklımdan çıkarıp atamıyorum,” dedi. Şimdi de Chelise ’nin dili tutulmuştu. Ense kökünden aşağı bir sıcaklık yayıldı. Thomas’m söyledikleri çok fazlaydı. Şüphesiz Thomas Chelise’nin onun için çok fazla şey yapabileceğinin farkındaydı. Işık, yemek, banyo, giysi. Ancak Chelise’nin de sınırları vardı.

“Ben hiçbir zaman senin kurtarıcın olmayacağım, Thomas. Bunun farkmdasm, değil mi?”

“Ben seni kurtarıcım olarak görmüyorum zaten; bir

kadın olarak görüyorum, Elyon’un sevdiği ve değer verdiği.” “Çok ileri gidiyorsun. Şimdi derse başlasak iyi olacak.” Thomas uzaklara baktı, utanmıştı. “Elbette. Sana karşı bazı hislerim olduğunu kastetmemiştim. Böyle bir kadın olarak değil. Ben sadece...”

“Ben sadece ne? Albino bir karın var mı?”

“Biz kızıl gölden ilk kez kaçarken senin insanların onu öldürdü. Çocuklarım şimdi boyumun yanında. Samuel ile Marie.”

Chelise bundan ne anlam çıkaracağını kestiremiyordu. Avcı’nın Thomas’mın karısını kaybettiğini hiç duymamıştı. Ya da aynı şekilde çocukları olduğunu.

“Kaç yaşındalar?”

“Samuel kendini yirmi sanıyor, daha on üç yaşında olmasına rağmen. Marie de neredeyse on beş oldu,”

Thomas rafa doğru yürüyüp bir Kitap çekti. “Öğretmeninizin size saygı duyduğunu bilmenizin önemli olduğunu düşünüyorum. Bir öğrenci olarak. Dinleyen bir kadın olarak da. Başka bir şey kastetmedim. Başlayalım mı?”

Thomas’m İngilizce olduğu hususunda ısrar ettiği harfleri dikkatle inceleyerek, bir saat geçirdiler. İngilizce değillerdi elbette, ama Chelise bazı şekilleri belirli harflerle ilişki-lendirmeye başlamıştı. Chelise’ye sanki yeni bir alfabe öğ-reniyormuş gibi geliyordu.

Thomas ilk başta onunla ölçülü bir sağduyuyla çalıştı; her harfi nazikçe açıklıyor ve ezberden okuyordu. Ancak bir saat geçtikten sonra işe duyduğu tutku büyüdü ve bulaşıcı hale geldi. Gitgide artan bir şevkle açıklıyor, kollarının hareketi de daha abartılı bir hal alıyordu.

Birbirlerine yakın çalışıyorlardı; Chelise masanın arkasında bir sandalyeye oturmuştu, Thomas da Chelise’nin önünde adımlamadığı zamanlarda onun omzunun üzerinden bakıyordu. Thomas’m yürürken parmak uçlarını birbirine bastırma gibi bir alışkanlığı vardı ve Chelise de yıllar boyunca bu parmakların kaç kılıç kavradığını merak etmekten kendini alamamıştı. Savaşlarda kaç boğaz kesmişlerdi? Kaç kadın sevmişlerdi?

Chelise sadece bir kadın olduğunu tahmin ediyordu. Merhum eşi.

Gülüştüler, ince noktalar üzerinde tartıştılar ve Chelise ona olan yakınlığında gitgide daha rahat hale geldi. Ona yakın durduğunda, Chelise’nin gözden kaçırdığı bir harfi göstermek için acele edip omzuna çarptığında; parmağı eliyle kazara onunkine dokunduğunda; Chelise doğru yaptığında eliyle nazikçe sırtına vurduğunda.

Thomas yüksek sesle konuştuğunu fark etmeyecek kadar kendini bir konuya kaptırıp nefesi Chelise’nin yanağına vuracak kadar yaklaştığında.

Chelise aptal değildi elbette. Thomas da soytarı değildi. Kendi ölçülü tavrıyla onun aklını çelmeye çalışıyordu. Onu yumuşatıyordu. Güvenini kazanıyordu. Hatta belki hayranlığını.

Chelise de Thomas’m bunu yapmasına göz yumuyordu. Bir albinonun omzuna çarpması çok mu yanlıştı? Muhafızlar onu prangalarken tenine dokunmuyorlar mıydı?

Üç saat geçtikten sonra Thomas bir sınav yapma zamanının geldiğine karar verdi.

Ellerini çırparak, “Tamam,” dedi. “Bütün paragrafı oku, baştan sona.”

“Hepsini mi?” Chelise kendini olumlu anlamda delifîşek gibi hissediyordu.

“Elbette! Yazdıklarını oku.”

Chelise kelimelere odaklanıp okumaya başladı.

“Kadın vermek kılıcı adama koşuyorsa...” Chelise durdu. Cümle ona mantıklı gelmiyordu.

Thomas, “Yazdığın bu değil,” dedi. “Lütfen, sırayla, aynen yazdığın gibi oku.”

“Aynen yazdığım gibi okuyorum zaten!”

Thomas kaşlarını çattı. “Öyleyse baştan al.”

“Yanlış olan ne? Neden bu kadar karışık bu cümle?” “Lütfen, baştan al. En üstten. Sana gösterdiğim gibi parmağınla izle.”

Chelise tekrar başladı, okurken kelimeleri tek tek işaret ediyordu. “Kadın koşmak eğer at...”

Chelise başını kaldırıp Thomas’a baktı, dehşete kapılmıştı. “Ağzımdan çıkan bu saçmalık da neyin nesi? Okuyamıyorum!”

ThomasTn yüzü bembeyaz oldu. Öne geldi, Chelise’nin üzerine yazdığı kâğıdı aldı. Gözleri sayfayı taradı. “Sayfanın üzerinde yazanları okumuyorsun,” dedi. “Kelimeleri karıştırıyorsun.”

Chelise kırık bir kavanozdan kilin boşalması gibi umudun kendinden çekildiğini hissetti. “Demek ki ben okuyamayacağım. Alfabeyi yazıp kelimeleri oluştursam bile, eğer bir anlamı yoksa neye yarayacak ki?”

Thomas kâğıdı masaya koyup adımlamaya başladı. Chelise allak bullak olduğunu hissediyordu. Bu gizemleri okumayı asla başaramayacaktı. Bu kadar aptal mıydı? Aniden boğazı sıkıştı.

Thomas ona döndü. “Özür dilerim, Chelise. Sorun senin okuman yazman değil. Sorun kalbin, hastalık. Sende hastalık olduğu müddetçe Tarih Kitaplarını asla okuyamayacaksın.” Chelise aniden çok öfkelendi. “Bunu biliyor muydun? Benimle oynamaya nasıl cüret edersin!”

“Hayır! Evet, hastalığın senin öğrenmeni engelleyebileceğinden şüphelenmiştim; ama geçen gün öykünün altındaki hakikati gördün. Ben de öğrenebileceğini düşündüm.” “Bende hastalık filan yok! Albino olan sensin, ben değilim!” Chelise’nin gözlerine yaş hücum etti.

Thomas üzgün görünüyordu. Masanın etrafından koşturup Chelise’nin yanma diz çöktü. “Çok özür dilerim. Lütfen, bunu halledebiliriz!”

Chelise alnını elinin üstüne dayadı. Derin bir nefes alıp sakinleşti. Thomas’m büyücülüğüne aklı ermiyordu ama öğ-renememesinin Thomas’m hatası olduğundan şüpheliydi.

Thomas elini onun omzuna koydu. “Sana yardım edebilirim. Tarih kitaplarını okumayı öğretebilirim, yemin ederim. Öğreteceğim. Beni duyuyor musun? Öğreteceğim.”

“Bu ne demek oluyor?”

Woref’in sesi odada kamçı şaklaması gibi yankılandı. Aniden soluğu kesilen Chelise doğruldu. Woref kapı eşiğinden onlara öfkeyle bakıyordu. Chelise kapıyı kilitlememiş miydi?

General odanın içine girdi. Thomas elini çekip doğruldu. Woref, “Ona dokunmaya nasıl cüret edersin?” diye köpürdü.

Chelise ayağa kalktı. “Lordum, o yalnızca bana bu paragrafı gösteriyordu. Sadece benim emrettiğim şeyi yaptı. Nasıl olur da başka bir şey ima edebilirsiniz?”

“Ona ne emrettiğin önemli değil. Hiçbir erkeğin, özellikle de bir albinonun benim olana dokunma hakkı yoktur! Ondan uzaklaş hemen.”

Thomas rahat bir tavırla konuşmaya başladı. “Bu kutsal Kitapların kuralları insanların kurallarını hükümsüz kılar,” dedi. “Senin yetkenin Büyük Macera’dan daha büyük olduğunu mu söylüyorsun?”

“Senin dilini kesip Elyon’a vermem lazım.”

Chelise Woref’in aklını kaçırdığını düşündü. Chelise, “Öyleyse kimin yetkesine göre yaşayacağımıza bırakalım da Qurong karar versin,” dedi. “Seninkine mi yoksa Elyon’un-kine mi?”

Woref ters ters Chelise’ye, sonra Thomas’a baktı. “Seni teselli etmesi için niye emir verilir, anlamıyorum.”

“Teselli mi?” Chelise alaycı alaycı gülümsedi. “Bu içler acısı albinonun beni teselli etmesine izin vereceğimi mi sanıyorsun? O bir oyundu. Şimdi açıkça senin idrakinin ötesinde olduğunu anladığım şifrenin kırılması için gerekli bir oyun.” Sakin ol, Chelıse.

Chelise ona yaklaşıp göz kırptı. “Ama ben bir erkeğin zekâsından etkilenmem. Ben senin gücünü ve cesaretini etkileyici buluyorum. Eğer önemsiz bir yazman olsaydın seninle evlenmeye asla razı olmazdım.”

Chelise Woref’in yanma gitti, parmağını omzunda gezdirerek arkasına geçti. “Azarlayacağını biliyordum zaten, senden daha azını beklemezdim. Gururumu okşuyorsun. Ancak yanlış anladın, lordum. Şimdi"bana neden geldiğini söyle.” Woref onun oyununa pek kanmamıştı ama Chelise en azından onun daha ileri gitmesine engel olmuştu.

Woref yine de sertliğini koruyarak, “Boş Kitaplar hak-kındaki fikrimi değiştirdim,” dedi. “Kitaplar ortadan kayboldu. Adamlarım böyle büyük bir koleksiyonun gizlenebileceği her köşeyi didik didik aradı, gene de bulamadılar. Bence bu albino büyü yaptı. Kitaplar aşağı yukarı o geldiği sıralarda kayboldu.”

Thomas, “Ben büyü yapmam,” dedi.

Woref onun lafını duymazdan geldi. “Babanı, evlenebilmemiz için önce Kitapları bulmam gerektiği şartım geri çekmeye ikna etmeni istiyorum.”

“Bu konu hakkında konuştunuz mu?”

“Konuştum. Kafasını bu boş Kitaplara iyice takmış vaziyette.”

Chelise, “Ben bunun nedenini anlıyorum,” dedi. “Boş

Kitaplar koleksiyonun bir parçası. Bence onları bulabilirsin.” “Dediğim gibi, Kitaplar artık yok. Bu saçmalık yüzünden evliliğimizi ertelemeyeceğim!”

“O zaman babama durumu anlat.”

Woref, “O yalnızca albinolar meselesinde ikna oldu,” dedi. “Kitaplarla ilgili gerçeği görmesinde yardımcı olmanı istiyorum. Seni temin ederim, bunun altında kalmayacağım.” Chelise, “Qurong albinolar meselesinde nasıl ikna oldu?” diye sordu.

“Diğer dördünü yarın öldürmeyi kabul etti. Sen öldü-rülmemelerini istemiştin ama ben onu aksi yönde ikna ettim. Bir albinonun yaşaması yeterince kötü zaten.”

Chelise Thomas’a yan gözle baktığında, Thomas’m yüzünde bir korku belirdiğini gördü. Ancak Chelise taraf seçmek zorundaydı.

“Güzel. Bu esnada ben Boş Kitapları unutması hususunda Qurong’u nasıl ikna edeceğimi düşüneyim. Şimdi bize müsaade edersen, dersimize devam edeceğiz.”

Woref birkaç saniye Thomas’a dik dik baktı, yere tükürdü ve kapıyı kapatmadan odadan çıkıp gitti.

Thomas, “Sana yalvarıyorum, Chelise, onların ölmesine izin verme!” diye fısıldadı.

Chelise kapının yanma hızla gidip kapıyı kapattı. “Bu benim elimde değil. Onların hayatının bağışlanması için yalvarmam nasıl bir izlenim bırakır sence?”

Thomas çılgın gibi bir ileri bir geri gidiyordu.

“Biz burada tehlikeli bir zemin üstündeyiz. Sadece sen

değil, şimdi ben de aynı durumdayım. Woref’in şu an iyi davrandığını biliyorum ama bir gün, seni temin ederim, az evvel gördüklerini bana ödetecektir. Daha dikkatli olman lazım. Lütfen, mesafeni koru.”

Thomas aniden durup ona döndü. “Artık rüya görebilirim!”

“Sen neden bahsediyorsun?”

“Woref beni arkadaşlarımı öldürmekle tehdit ettiği için, rambutan meyvesinin suyunu içiyordum. Az evvel bu tehdidi ortadan kaldırdı! Meyveyi yemeyi reddedip bu gece rüya göreceğim. Ne var ki beni zorlamaya kalkabilirler. Onlara engel olabilir misin?”

Chelise yanıt vermedi. Bu rüya meselesinin neden onun için bu derece önemli olduğunu bilmiyordu, ama Thomas haklıydı; Woref kendi tehdidini baltalamıştı.

Thomas Chelise’ye doğru koşturup elini tuttu. “Lütfen, sana yalvarıyorum. Bunun hakkında konuşma!” Thomas onun elini öptü. “Lütfen, tek kelime bile!”

“Ben...” Thomas hâlâ elini tutuyordu. “Bu davranışın mesafeyi korumak değil ama.”

Thomas onu bıraktı, geri adım attı. “Bağışla beni. Niyetim bu değildi. Aklım başımda değil.”

“Açıkça görülüyor.”

“Ama bana yardım edeceksin?”

“Sana yardım edemem. Yine de birkaç rüyadan bir zarar geleceğini sanmıyorum.” Sonra kendisini bile şaşırtan bir şey söyledi. “Rüyanda beni göreceğine söz verirsen tabii.”

19.

BÖLÜM

Helikopter Beyaz Saray’ın çimenliğine küt diye konduğunda Kara’nın başı zonkladı. Thomas o helikopterin içindeydi. Üç hafta içinde cehenneme gidip geri gelmiş olan kardeşi. Yoksa şimdi dört hafta mı olmuştu?

Helikopter pervaneleri gitgide yavaşladı. Kapı açıldığında, Thomas öğlen güneşine çıktı. Çimenlerin üzerine adım attı, başım eğerek onlara doğra seğirtti.

“Hey, Thomas.” Kara da Thomas’a doğru koşturarak, gizli servis ajanlardan oluşan sıranın yanında onu karşıladı. Kriz haberleri çıktığından bu yana ajanların sayısı iki katma çıkmıştı.

Thomas ablasını kollannm arasına alıp kucakladı. “Hey, ablacığım.”

Kara, “Yaşıyorsun,” dedi.

“Bomba gibiyim.”

Thomas süklüm püklüm gülümseyen Monique’ye döndü. “Monique.”

Monique onun elini sıkıp yanağından öptü. “Merhaba, Thomas.”

Thomas, “Nasıl bir his?” diye sordu.

Kara onun Monique’nin dirilmesini sorduğunu düşündü. Monique, “Sen söyle,” dedi.

“Bir rüyadan uyanmak gibi.”

“Son zamanlarda bunu çok yapıyorsun, anladığım kadarıyla.”

“İstediğimden daha fazla. Yine de şu anda başka şeylerle haşır neşir olduğumu söylemek zorundayım.”

Merton Gains elini uzatarak öne adım attı. “Geri dönmene sevindim. Başkan seni bekliyor.”

Thomas arkasında Kara ve Monique’yle içeri girdiğinde, durum odası uğulduyordu. Başkan Blair onu görünce Dışişleri Bakanı’ndan izin isteyip yanından ayrıldı. Yüzünde yorgun bir gülümsemeyle yaklaştı, elini uzattı.

“Velhasıl bu kedinin dokuz canı var.”

“İki aslında.” Thomas odanın etrafına bakındıktan sonra sesini alçaltarak devam etti. “Özel olarak konuşmamız lazım, efendim. Kimlere güvenebileceğimizi bilemiyorum.”

Başkan, “Ben bir vakumun içinde çalışamam,” dedi. “Bu oyunda bu kadar ilerlemişken bunu yapamam.”

“Lütfen, efendim, sadece beni bir kez dinleyin. Ondan sonra kimlerin bilmesi gerektiğine karar verirsiniz. Size onların içeride bir adamları olduğunu söylediler mi?”

“Evet. Lütfen, beni ofisimde bekle. Bana bir dakika ver. Merton, lütfen onları Oval Ofise götürüp gelir misin?” “Hemen, efendim.”

Blair Personel şefini yana çekti, usulca konuştu.

Gains, “Bu taraftan,” dedi. Gairıs’i sessizce takip ederek, insanlarla kaynayan birkaç koridordan geçtiler. Oval Ofis’e girdiler.

Görkemli ofiste sessizlikle kuşatılmış halde ayakta dikiliyorlardı.

“Kitap da benimle birlikte buraya geçti, Kara.”

“Boş Kitap mı? ‘Geçti’ derken ne demek istiyorsun?” “Fortier’in yerleşkesinin bodrumunda sedye üzerinde uyandığımda Kitap yanımdaydı. Gerçeklikler arasında şu ana kadar geçiş yapan tek nesne o oldu. Kan, bilgi ve beceriler -şimdi de bu Kitap. Ayrıca haklıysam eğer Kitapların geri kalanı da bir şekilde geçmiş olabilir.”

Kara, “Kitaplar bilgi demektir,” dedi. “Bilgi geçebilir. İnanılmaz bir şey bu!”

“Hayır, inanılmaz değil. Kitabı kaybettim. Onun neler yapabileceği hususunda hiçbir fikri olmayan güvenlik görevlilerinden biri onu aldı. Ne kadar zamanımız kaldı?” “Beş gün. Daha az da daha çok da olabilir. Her şey sona ermeden önce on günümüz var.”

“O halde galiba Kitabın beklemesi gerekecek.”

Kapı aniden açıldı, başkan tek başına içeri girdi.

“Özür dilerim, takılıp kaldım.” Masasının yanma gitti, ılımış bir kutu Pepsi aldıktan sonra onları kanepelere doğru götürdü.

“Tamam, Thomas. Seni dinliyorum.”

“Ofis temiz mi?”

“Gizli dinleme aletlerine karşı bu sabah tarandı.”

“Kim tarafından? Özür dilerim, boş verin. Hangi dünyada olduğuma karar veremiyorum.”

Blair başını salladı. “Anlat bakalım.”

“Tamam.” Thomas derin bir nefes alıp kanepenin kenarına oturdu. “Beni dikkatle dinleyin. İsrail ile Fransa arasındaki krizin yatıştırıldığını biliyorum.”

“Şu an için. Ancak işler her an kötüye gidebilir. Üç gün sonra nükleer cephanemizi kaybedeceğiz.”

“İsrail’e ihtiyacımız olacak.”

Başkan, “Nasıl?” diye sordu.

Thomas kendini tutmaya karar verdi. “Size onların beyin takımına bir adam koyabileceğimi söylesem ne derdiniz?” “Fortier’in yanma mı demek istiyorsun?”

“Nefesini koklayacak kadar yakın.”

“Bunu iki hafta önce yapmış olmalıydık derim. Kim peki?”

“Carlos Missirian.”

“O onlarla birlikte. Anlamıyorum.”

“Galiba Carlos’un kafasının içine girebiliriz. Bu iş için Johan’a ihtiyacım olacak. Daha önce bir kez bir bağ kurmuşlardı; sanırım Johan bunu yine yapabilir. Fakat benim kanımla temas halindeyken rüya görmesi gerekecek.”

“Johan dediğin bu adamı tanıdığımı sanmıyorum.” Kara, “Johan’la... Carlos arasında bir bağ mı var?” diye sordu.

Monique, “Demek istediğin Johan seni bir giriş kapısı olarak kullanıp rüya görürse Carlos olarak uyanacak!” dedi. “Evet.”

“İşe yarayabilir!”

Başkan elini kaldırdı. “Kusuruma bakmayın. Bana biraz daha net bir açıklama yapabilirseniz memnun olurum.” Thomas, “Rüyalarımız bu şekilde etkili oluyor,” dedi.

“Üçümüz de rüya gördük. Diğer dünyada Carlos’a ulaşabi-

\

lecek birini tanıyoruz.”

“Hepsi bu mu? Bunu düşünemediğime şaşırdım doğrusu.”

“Lütfen, zamanımız tükeniyor, Sayın Başkan.”

Blair iki elini birden kaldırdı. “Güzel. Bu noktada ne olsa denerim. Biz bu Johan’a nasıl ulaşacağız peki?”

“Şey, aslında orada bir problemimiz var işte. Şu anda esir tutuluyorum. Johan’m bana ulaşması gerekiyor ki bu noktada da Kara devreye giriyor.” Thomas ablasına baktı. “Benimle gel. Mikil olarak. Johan Ta birlikte bizi şehirden çıkarmanız gerekiyor - diğerlerini yarın idam etmeyi planlıyorlar.”

Kara bu öneriden şaşkına dönerek bakakaldı. “Savaşmadan mı sizi oradan çıkaracağız?”

“Bir fikrim var. Biraz alengirli ama Johan’m yardımıyla şansınız olabilir.”

Monique, “Savaşamaz mısınız?” diye sordu. “İçeri girip ne gerekiyorsa yapın. Öldürmeniz gerekiyorsa öldürün!” “Hayır,” dedi Thomas. “Artık Çember böyle şeyler yapmıyor.”

Başkan arkaya yaslanıp bacak bacak üstüne attı. “Yok olma tehlikesiyle karşı karşıya olmasak bu noktada güvenliği çağırabilirdim.”

Üçü de ona baktı. Thomas tekrar Kara’ya döndü. “Beni oradan çıkarmak zorundasınız. Eğer Mikil hâlâ Güney Ormanı yakınlarında, güneyden bir günlük mesafedeyse çok geç olabilir. Ama aklıma başka bir çare de gelmiyor.”

Thomas’ın sağ tarafında, kaim deri ciltli, siyah bir kitap masanın ucunda duruyordu. Bir Incil. Çember rüyası Thomas’m başını döndürmeye başladı.

Kara, “Ama seni idam etmeyi planlamıyorlar, değil mi?” diye sordu.

Thomas, “Hayır,” dedi. “’Hayat ekmeği’ size bir şey ifade ediyor mu?”

Kimseden ses çıkmadı, bu tuhaf soruyu beklemiyorlardı. Thomas Kara’ya baktı. “Hayat ekmeği. Dünya ışığı. Çember’de Justin’den bahsederken kullandığımız mecazlardan ikisi.”

Kara, “Hayat ekmeği,” dedi. “Babamız din işleri subayıyken kullandığı deyişlerden birine benziyor?’

Başkan, “Hz. İsa’nın öğretilerinden,” dedi.

Thomas İncil’e uzanıp yavaşça kaldırdı. Hz. İsa’nın öğretileri. Bu mümkün müydü? Hava ağırlaşmıştı. Babasının yıllar önce söylediği sözler Thomas’m zihninde dalgalanıyordu. Hiçbir zaman o sözlere fazla aldırış etmemişti ama hafızasının gerisinden, ölülerin fısıltıları gibi usulca konuşuyorlardı.

Yoksa yaşayanların fısıltıları mı?

Thomas kitabı aceleyle açtı ve ikinci yarısını hızla gözden geçirdi. Hz. İsa’nın öğretilerini buldu. Yahya’nın İnciT-ini.

Thomas ilk satırı okuduğunda kollarından canın gittiğini hissetti. Şu anda elinde Justin’in onlara bırakmış olduğu kitaplardan birinin kopyasını tutuyordu.

Onun Habibi Tarafından Kaydedilmiş Tarihler.

Kara yanma gelmiş, kitaba bakıyordu. “Tarih Kitapları mı?”

Thomas Incil’i kapattı, masanın üzerine koydu. “Onlardan biri.”

Monique, “O bu Kitaplardan biri mi?” diye sordu. “Bu nasıl olabilir ki?”

Thomas, “Burada olan her şey Tarih Kitaplarına kaydedilmiş,” dedi. “Her şey.”

Ama dahası vardı, değil mi? Bu Justin’in onlara bırakmış olduğu tek kitaptı. Çember’in doktrini büyük ölçüde bu kitaba dayalıydı.

Başkan Blair boğazını temizledi. “Carlos’a ulaşacak olursan planın nedir?”

Evet, plan.

20.

BÖLÜM

Kalabalık katlanarak artıyordu ama Phil Grant için yeterince hızlı değildi. Plan oldukça basitti ve senato çoğunluk lideri kendinden bekleneni yapmıştı ama zaman tükeniyordu. Thomas Hunter de gene şu rüya hünerini ortaya çıkarmıştı.

Phil telsizi elinde çimenlikten yürürken bir yandan terli alnını mendille siliyordu. Beyaz Saray arazisinin etrafında büyük bir sınır oluşturacak şekilde, her elli metrede bir taba rengi bir silahlı personel taşıyıcı hattı yerleştirilmişti. Normal ordu. Bir tümenin hepsi Washington’a tahsis edilmişti. Birkaç tank araba yolunda duruyordu, kaportaları açıktı ve operatörler kulelerinde oturuyordu. Onların buradaki varlıklarının hoş görülmesinin tek nedeni ülkenin başında daha beter dertlerin olmasıydı. Ulusal Muhafızlar New York’tan Los Angeles’e elli büyük şehrin caddelerini tutmuşlardı. Ölümcül çatışmalar yoktu. Henüz.

Phil yürürken binlerce göz onu izliyordu. Protestocular çitin arkasında duruyordu, en az yüz metre ötedeydiler ama öfkeli bakışları bu mesafeden bile hedefini buluyordu. İnsanlar; “ben-sana-söylemiştim dünyalılarm-sonuncular”, hükümet karşıtı aktivistler ve Mike Orear’la bir bağ kurarak evde oturup ölümü beklemektense bir davaya sahip çıkmanın - ne kadar uygulanabilir olduğu önemli değil - daha iyi olduğuna karar veren, sayısı şaşırtıcı derecede çok sıradan vatandaşın bir birleşimiydi.

Dwight Olsen Phil sakin sakin yürürken ona yetişti. Phil muhalefet liderine baktı. Adam buradaki gerçek oyundan bihaberdi ama başkana duyduğu nefret onu kolay bir piyon haline getiriyordu.

Phil, “Son dakikaya geldik,” dedi. “En geç yarın. Eğer bunun üstesinden gelemezsen başkan aptalca bir şey deneyecek. Bunu anlıyorsun, değil mi?”

“Bunu daha önce de söyledin ama biliyorsun ki ben bu işi zorlayamam. Başkanın savaş başlattığını hayal bile edemiyorum. Onunla aynı fikirde olmayabiliriz ama o aptal değildir.”

“Mesele de bu işte; onun savaş başlatmasına izin veremeyiz. Bunun için çok geç. Bizim buradaki bütün amacımız savaşın önüne geçmek.”

Gösterinin ön saflarına yaklaştılar. Bitkin görünen Mike Orear onlara doğru yürüdü. Bir sürü tanınmış politikacı protestonun yayılmasına karışmıştı, ama dünyanın gözleri bu tek adam üstündeydi.

Phil Bangkok’tan gelirlerken uçakta Theresa’ya önerisini gizlice açıklamış, Theresa da onu can kulağıyla dinlemişti. İnsanları bilgilendirmeleri gerekiyordu ve bunu başkanın güvenini sarsmadan yapmanın tek yolu da tek başına halka açıklama kararını verebilecek birini görevlendirmekti. Theresa’nm erkek arkadaşı gibi geniş ölçüde medya erişimi olan biri. Theresa yemi bu kadar çabuk kapmasaydı, Phil çalıştığı diğer birkaç adamdan birini kullanacaktı. Yaptıkları plana göre, Fortier’in Fransa üzerindeki baskısını sağlama almaya yetecek kadar uzun süre haberler yayınlanmayacaktı. Nihayet haber patladığında ise büyük patlamasını istiyorlardı.

Orear sırıttı, karmakarışık saçlarının arasından elini geçirdi. “Etkilendiniz mi?”

Dwight Olsen, “Mike, seni CIA başkanı Phil Grant’le tanıştırayım,” dedi.

El sıkıştılar. “Burada epeyce etkili bir şov ortaya koyuyorsun, Mike.”

“Bunu ben değil, halk yapıyor. Sizin gibi politikacılar için bunun uygunsuz olduğundan eminim; ama dünya besbelli uygun durum düşüncelerinin çok ötesine geçti, değil mi?”

Phil göz ucuyla Olsen’e baktı. Senatör, “Şey, mesele de bu, Mike,” dedi. “Senin gece nöbetinin o kadar da uygunsuz bir şey olduğunu düşünmüyoruz.”

Mike ona boş boş baktı.

“Aslına bakarsan, dikkatle analiz ettikten sonra, bu gösterinin bu oyundaki dengeyi değiştirme şansı olan tek şey olabileceği sonucuna vardık.”

“Başkanı gerçeği bütün açıklığıyla söylemesi için zorlamayı kastediyorsunuz herhalde.”

Phil sırıttı. Mike’nin kolunu tutarak güvenlik sıralarından uzaklaştırdı. “Tam olarak değil. Sana tam anlamıyla güvenebilir miyim?”

Olsen yanlarında yürüyordu.

“Duruma göre değişir.”

Phil, “Bu beklediğim cevap değil,” dedi. “Bu mesele artık tek bir adamı aşıyor; eminim bunu anlıyorsundur. Önümüzdeki birkaç gün içinde verilecek kararlar yüz milyonlarca insanın kaderini tayin edecek.”

“Öyleyse başkanın fikrini değiştirmekten söz ediyorsun.”

Bingo.

“Zamanımız tükeniyor.”

Mike, “Halkın gerçekte ne olup bittiğine dair en ufak bir fileri yok,” dedi. “Burada beklememizin ana nedeni de bu, değil mi? Halkın bilme hakkı. Peki, bilmediğimiz şeyi değiştirebileceğimizi nereden çıkarıyorsunuz?”

Phil, “Başkanın ne planladığını sana söyleyeceğim,” dedi. “Ancak sana tam olarak güvenebilmeliyim; eminim bunu anlıyorsundur.”

“Güzel. Benimle dürüst konuştuğunuzu düşünürsem güvenimi kazanırsınız. Ancak insanlara bilmeyi hak ettikleri şeyleri söylemeden edemem. Onların güvenine ihanet etmeyeceğim.”

“Ben insanlara ihanet etmekten söz etmiyorum. Onlara hizmet etmekten söz ediyorum. Senin şu anda bu ülkedeki başka herhangi birinden daha fazla gücün olabilir. Bu gücü kullanmam istiyoruz.”

Mike durdu. “Politik saçmalıklara beni bulaştırmayın.” “O halde sana güvenmek zorunda olduğumu kabul edeceğim, Mike. Umarım bir hata yapmıyorumdur.”

CNN sunucusu ona öylece bakakaldı. Phil onun mükemmel biri olduğunu akimdan geçirdi. Bu saçmalığa sahiden inanıyordu.

“Başkan bir nükleer savaş başlatmayı planlıyor. Fransa’nın söz verdiği gibi karşı virüsü teslim etmeyeceğine ikna olmuş durumda ve prensip meselesi olarak alevlerin içine dalmaya karar verdi. Eğer bize bildirilen talepleri yerine getirmezse bu ülke yok olacak.”

“Ama siz onun haklı olduğunu düşünmüyorsunuz.” “Hayır, düşünmüyoruz. Beyin takımının çoğu ona karşı çıkıyor. Fransa’nın karşı virüsü zamanında elde edeceğine inanmamıza yol açan bir duyum aldık. Hiçbir şart altında başkanın tetiği çekmesine izin veremeyiz.”

Mike Orear Beyaz Saray’a baktı. “Demek başkan Fran-sızlara güvenmiyor. Siz güveniyorsunuz.”

“Esasen, evet.”

“Ya yanılıyorsanız?”

Dwight Olsen araya girdi. “Başkan bir savaş başlatacak olursa, bir karşı virüs bulma şansımız olmaz, işte bu kadar.

Başlatmazsa şansımız var.”

“Anladığım kadarıyla bilimcilerimiz, bize söylendiği gibi bir karşı virüs bulmaya yaklaşmamışlar.”

“Hayır.”

“Siz hasta...” Mike’nin çenesindeki kaslar kasıldı. “Yani bizim bu gösteri kendi cenaze törenimizden başka bir şey değil.”

Phil şakağında boncuklanmış teri silerek, “Öyle olmak zorunda değil,” dedi. “Yarma kadar bir milyondan fazla insan bu gösteriye katılmış olacak. Bir ordu. Doğru teşvikle bu ordu başkanın fikrini değiştirebilir.”

Olsen, “Gösteri iyi, Mike,” dedi. “Ancak zamanımız tükeniyor. Nükleer savaşın eli kulağında olduğu haberini sızdır. Başkanın halkın savaş istemediğini anlamasını, Fransa’nın da bizim iyi niyetimizi görmesini sağlamalıyız. Son bir çaba; ama elimizden gelen tek şey bu.”

“Benim bir isyan başlatmamı istiyorsunuz.”

“Şart değil. İsyan karışık kaos sinyalleri gönderir.”

“Bu insanların ne yapmasını bekliyorsunuz? Beyaz Saray’a mı yürüsünler?”

Phil, Olsen’le göz göze geldi. “Ben önerilere açığım. Ne yazık ki burada öleceğiz.” Tamamen samimi bir hayal kırıklığı sesinden belli oluyordu. “Bu senin insanlar için sahneye koyduğun oyundan ibaret bir gösteri değil! Bunu yaparsın ya da yapmazsın. Fakat hangisi olacağını bilmem lazım. Hemen şimdi.”

Mike kaşlarını çattı. Arkadaki güvenlik saflarına ve ilerideki “ordu”nun mum ışığındaki barışçıl gösterisine göz attı. Beyaz cüppe giymiş bir adam çirkin bir dans sergiliyordu. Phil bu dansın dini inançtan mı yoksa ilaçlardan mı güdülendiğini kestiremiyordu. Üstü çıplak bir çocuk korkuluğa yaslanmış, çimenliğin ötesinden gözlerini onlara dikmiş bakıyordu. Mike bu kargaşadan iki gün sonra ayrılacaktı; anlaşma böyleydi. Fransa’ya zamanında ulaşıp çok geç olmadan karşı virüsü alacaktı.

“Tamam,” dedi Mike. “Ben varım.”

Bancroft’un loş laboratuarında uyumaya ve rüya görmeye hazır halde, yan yana uzanmışlardı. Yukarıda başkanın özel kuvvetlerden istediği otuz silahlı güvenlik görevlisi Johns Hopkins’in diğer zamanlarda boş olan kampusunda, taş binanın etrafında bir sınır oluşturmuştu. Muteber doktor kendisine ulaştıklarında evdeydi, ama gönüllü denekleri üzerinde bir kere daha inanılmaz bir deney yapmak için labora-tuvarma döndü. Gerçekte tek görevi onları birlikte uyutmaktı, ama doktor kafalarına elektrot bağlamak ve bu kendisine ait keşif zindanında iki Frankenstein gibi yere yatmaları hususunda ısrar etti.

Thomas helikopterde başkanla güvenli bir hattan on beş dakika konuşmuş, İsrail’le ilgili planını anlatmıştı. Thomas’-m özetlediği cesur adımları başkan hemen onaylamıştı. En büyük zorluk Fransızlar kokusunu almadan operasyonu planlamak ve yürütmekti. Sorun şu ki Fransızların kiminle çalıştığım bilmiyorlardı. Hiçbir zaman da öğrenemeyebilirlerdi. Başkan özellikle belli başlı şeflerin, FBI’ın, CIA’in, düzenli askeri mekanizmanın işe karıştırılmaması hususunda pek rahat değildi.

İsrail’le iletişim doğrudan Merton Gains tarafından yürütülecekti. Thomas onun güvenebilecekleri tek insan olduğundan emindi.

Dr. Bancroft elinde bir iğneyle yaklaşarak, “Öyleyse,” dedi. “Rüya görmeye hazir mıyız?”

Thomas göz ucuyla Kara’ya baktı. Ablasının eli kendi eline sargı bezi ve bantla bağlıydı. Doktor başparmaklarının dibine küçük kesikler açmıştı.

Thomas, “Tamı tamına sana gösterdiğim gibi, üç mil doğuya,” dedi. “Mümkünse bu gece oraya gitmelisiniz.”

Kara biraz hava üfledi. “Deneyeceğim, Thomas. İnan bana, deneyeceğim.”

21.

BÖLÜM

Mikil sıçrayarak uyandı, karanlık boşluğa gözlerini dikti. Kara diğer tarafa yalnızca ikinci kez geçiyordu, ama daha önce Thomas’m rüyalarıyla haşır neşir olduğu için neler olup bittiğini hemen anladı.

O Mikil’di. Hangi açıdan bakılırsa bakılsın, aynı zamanda Kara’ydı. Hangisi olursa olsun, Johan ile Jamous yanında uyuyorlardı.

Mikil zıplayarak ayağa kalktı. “Uyanın!”

Onlar da fırladılar. Kalçalarını tutup yuvarlandılar, süründüler ve çömelir halde doğruldular; Johan bir bıçak kapmıştı, Jamous da elinde bir taş tutuyordu. On üç aydır dövüşmemeleri savunma güdülerini zayıflatmamıştı.

Johan uyku mahmurluğunu üzerinden atarak, “Neler oluyor?” diye sordu.

Mikil, “Rüya görüyorum,” dedi. “Kampı bozalım. Gitmemiz lazım.”

Jamous etraflarındaki ormanı inceledi. “Serseriler mi?” diye fısıldadı.

Johan, “Sen rüya görmüyorsun,” dedi. “Uyanıksın. Yat şimdi, biraz daha rüya gör. Bana az kaldı kalp krizi geçirtiyordun!”

“Hayır, Kara rüya görüyor!” Mikil yatağını kaldırıp çabucak bağladı.

Boy için yeni bir kamp ayarlamışlardı. Mikil’in, Thomas’m durumunun aciliyeti göz önüne alındığında daha kısa olacağını düşündüğü bir tartışmadan sonra konsey en yetkin üç savaşçısını gözcü olarak göndermeye karar vermişti. Durum müsait olursa görev bir kurtarma girişimine de dönüşebilirdi.

Güruh yoldaşlarını ele geçirdiğinden bu yana beş gece geçmişti. Beş gece! Geçen her geceyle birlikte Mikil Thomas’m öldüğüne biraz daha ikna olmuştu. Bu gibi zamanlarda şeytan ona William’m ilkesini benimseyerek, kılıcını kap ya da çölün içlerine kaç, diyordu. Bir zamanlar Justin bile kılıcını sallayıp Güruh Ta dövüşmüştü. O zamanlar da El-yon’du, değil mi? Yani sonuçta Elyon da bir zamanlar kılıç kullanmıştı. Neden şimdi onun Çember’ine liderlik eden adamı kurtarmak için tekrar kılıç kullanılmasmdı ki?

Mikil sırt yatağını atının üstüne attı, yerine kancaladı ve dilleri tutulmuş halde onu izleyen iki adama dönüp baktı. “Hemen. Hemen gitmemiz lazım! Beni duyuyor musunuz? Thomas hayatta ve az evvel Kara’ya ona nasıl ulaşacağımızı söyledi. Güruh şehrinin üç mil doğusunda, kütüphanenin bodrumunda. Diğerleri yarın idam edilecek.”

Jamous, “Sana bütün bunları Thomas mı anlattı?” diye sordu.

“Zamanımız yok!” Mildi atma atladı. “Yolda açıklarım.” Atını mahmuzladı, Jamous’un durması için bağırmasını duymazdan gelerek kuzeye önündeki büyük kırlık alana yöneldi.

Birazdan Mikil’e yetişirlerdi. Güneş üç saate kalmadan doğacaktı ve Mildi’in şehre güpegündüz varmaya niyeti yoktu.

Mikil’e önce büyük kara küheylanıyla Johan yetişti. “Aklını başına topla, Mikil! Yavaşla! En azından biz bu işi anlayana kadar biraz yavaşla.”

Orman kenarına geldiklerinde, Johan Mikil’in yanında tırısa geçti. Johan, “Thomas’ın tutulduğu şu kütüphane,” dedi. “Onu oradan nasıl çıkaracağımızı da söyledi mi?”

Mikil alçaktaki bir dala çarpmamak için eğildi. Ağaçlar burada seyrekti ama doğuya doğru orman onları yavaşlatırdı. Mikil atını ileri doğru mahmuzladı.

“Thomas bana bazı fikirler verdi ve senin o fikirlerle ne yapacağını bildiğini söyledi. Sen Güruh’u çoğumuzdan daha iyi tanıyacak kadar uzun süre onlarla birlikte yaşadın.” Johan yanıt vermedi.

“Seninle ilgili başka şeyler de söyledi, Johan.” Mikil ona zayıf ışık altında göz ucuyla baktı. “Senin de rüya görmeni istiyoruz. Seninle, hidayete ermesi gereken Carlos adında bir adam arasında besbelli bir bağ var.”

Johan, “Şimdilik Thomas’ı bir rüyayı esas alarak kurtarmayı konuşmamız yeterli,” dedi. “Şifa veren meyveden elimizde ne kadar kaldı?”

Jamous, “Adam başına ikişer meyve düşüyor,” dedi. “Bir dövüş olacağını mı düşünüyorsun?”

“Sence onları alaşağı ettikten sonra birkaçına şifa versek Thomas bizi affeder mi?

Mikil Johan’a baktı. “Bir Serseriyi yaraladıktan sonra iyileştirmek mi? Bilemiyorum.” Öldürmedikleri müddetçe... “Neden olmasın? Senin önerin bu mu?”

“Senin şu rüyalarda Thomas’m ne dediğini bilmeden nasıl bir şey önerebilirim ki?”

“Bana tam olarak nerede tutulduğunu söyledi. Arazinin yapısını verdi ve onunla serbestçe görüşebilen bir kadından bahsetti. Bu kadını taklit etmemi istedi.”

“Bu kadın kimmiş peki?”

“Chelise, Qurong’un kızı.”

İkisi de ona aklını kaçırmış gibi baktı.

Mikil, “Ne kadar zamanımız kaldı?” diye sordu.

Johan, “Şöyle bir dön de; seni ay ışığında göreyim,” diye emretti.

Mikil itaat etti. “Ne kadar?”

Jamous, “Bir saatten az,” dedi.

“O zaman bu yaptığımız işe yaramak zorunda!” Mikil sağ tarafta, hemen elli metre uzaktaki ağılın duvarlarına baktı.

Jamous yana tükürdü. “Asla işe yaramayacak.”

Mikil, “Daha iyi bir fikrin varsa söyle,” dedi. “Nasıl görünüyorum?”

Serserilerin geleneksel giysilerini giymeleri alışılmadık bir şey değildi - ormanın derinlerine girmeye cesaret ettiklerinde genellikle pelerin giyerlerdi. Ama Mikil bu beyaz kili yüzüne ve ellerine daha önce hiç sürmemişti. Thomas onun bu gece bir Serseri prensesi olmasını önermişti ve Johan da morst yerine bulabildiği en yakın benzerinden kaim bir tabaka sürmesinde ısrar etmişti. Yani beyaz kilden.

Johan, “Tıpkı prenses gibi,” dedi.

“Gözleri ve sesi hariç.”

“Her kılık değiştirmenin sınırları vardır. Kesinlikle benim dediğim gibi davran.”

Jamous haklıydı; plan deliceydi. Bundan daha beter olabilecek tek şey ise bu işi gün ışığında denemek olurdu.

“Unutma,” dedi Mikil. “Kütüphane bahçenin ortasında. Dört muhafız var demişti, ikisi dışarıda, ikisi de bodrumda.” Johan, “Anladık,” diye onu teskin etti. “Onları dışarı çıkarmadan önce bize beş dakika süre ver. Sesinin tonunu da hafifçe yükseltmen lazım. Chelise senin kadar... direkt bir insandır. Çok yumuşak görünmeye çalışma. Dik yürü ve -” “Başımı dik tutayım, biliyorum. Kendini beğenmiş bir prensesin nasıl görüneceğini bilmediğimi sanıyorsunuz.” “Ben olsam kendini beğenmiş demezdim. Gözüpek. Kibar.”

“Lütfen. ‘Serseri’ ve ‘kibar’ kelimeleri pek yan yana gelemezler.”

Jamous, “Sadece panik yapma,” dedi. “Kibar olmayabilirler ama kılıçlarını iyi sallarlar.”

Thomas, Mikil ölürse Dr. Bancroft’un laboratuarındaki Kara da ölür, demişti. Tuhaftı. Ama Mikil tehlikeye alışkındı.

“Git hadi.”

Jamous bir an tereddüt ettikten sonra Mildi’in kollarını geleneksel çemberi oluşturmak için kavradı. “Elyon’un kudreti.”

“Elyon’un kudreti.”

Erkekler gecenin içinde kayboldular. Mikil uzun sırıklardan yapılma çite koştu, seçmiş oldukları ağacı ölçtü. Thomas buraya kraliyet bahçesi demişti. Ay yarımay şeklindeydi - Mikil meyve ağaçlarının etrafına dikkatle yerleştirilmiş fundaları ve çalılıkları siluet halinde zar zor görebiliyordu. Yerleşkeye yüz metre kala yükselen büyük sivri bina daha net görünüyordu. Yani kütüphane.

Binanın bu tarafında muhafızlardan bir iz yoktu. Mikil iki bitişik direğin üzerindeki keskin konileri kavradı, iki bacağını da çitin üzerinden attı ve üç metre aşağıdaki toprak zemine düştü. Giysisi siyahtı - beyaz yüzünü indirip yürürse fark edilmezdi. Bahçenin içinden koşarken Güruh’un çalıların ve çalı çitlerin bakımına bu kadar özen göstermesine hayret etti. Dört bir yandan çiçekler fışkırıyordu. Meyve ağaçları bile düzgünce budanmıştı.

Mikil kütüphanenin ön kapısından otuz metre ötede büyük bir nanka ağacının arkasına geçti. İki muhafız duvara yaslanmış duruyordu. Mikil boğulmasından bu yana onlara hiç öfke duymamasını tuhaf buldu. Bazıları gibi onlara karşı bir şefkat hissi beslemiyordu, ama taşkın bir merhamet duymadığının da farkındaydı. Aslında Justin’in mahkûm edilmesindeki payı yüzünden öfkesi onları körleştiren aldatmacaya yönelmişti.

Öfkesinin Güruh’a değil de hastalığa yöneldiğini fark ettiğinde şaşırmamıştı. Hastalık nedeniyle bir şefkat hissi duymuyordu. Onunla ötekiler arasındaki fark - örneğin William - iki hastalıklı muhafız gördüğünde bilhassa hastalığı fark etmesiydi; William olsa yalnızca muhafızları görürdü.

Mikil bu düşünceleri kafasından uzaklaştırdı. Şimdi kendi küçük aldatmacasını uygulama zamanıydı. Johan’la Jamous’un yerlerini aldıklarını farz etmek zorundaydı.

Başını öne eğerek dosdoğru kütüphaneye giden geniş yola doğru yürüdü. Yirmi beş metre. Ayaklarının altında çakıl taşları belirmişti - onu şimdiye kadar muhakkak görmüşlerdi. Derin bir nefes aldı, yapabildiğince zarafetle doğruldu; bir prenses gibi çenesini kaldırdı ve iki muhafıza doğru uzun adımlarla dümdüz yürüdü.

Soldaki muhafız aniden doğrulup öksürdü. Diğeri onu duydu, Mikil’i gördü ve hızla doğruldu. Konuşmuyorlardı. Gecenin bu vaktinde pek fazla ziyaretçi olmuyor, öyle mi kabuk çuvalları?

Mikil basamakların dibine yakın bir yerde durdu. Usulca, “Kapıyı açm,” diye emretti.

Sağ taraftaki, “Sen de kimsin?” diye sordu.

“Aptallık etme. Geceleyin Qurong’un kızını tanıyamı-yor musun?”

Muhafız tereddüt ediyordu, arkadaşına göz ucuyla baktı. “Neden şey giyiyorsunuz -”

“Gelin buraya!” Mikil parmağıyla yeri işaret etti. “İnin şuraya, ikiniz de! Siz ne cüretle benim giyimimi sorgularsınız? Yüzümü yakından görmenizi istiyorum, böylece ikiniz de size emir vereni bir daha sorgulamazsınız! Kımıldayın!”

Mikil bir prenses gibi davranıp davranmadığından pek emin değildi ama muhafızlar merdivenden ihtiyatla indiler.

“Bu münasebetsizliği görmezden gelme niyetindeyim; ama çamur gibi hareket ederseniz fikrimi değiştirebilirim.”

Muhafızlar seğirttiler.

Binanın köşelerinden iki gölge fırlayınca, Mikil onlardan çıkacak sesi örtbas etmek için sesini yükseltti.

“Şimdi işin aslı şu ki ben Qurong’un kızı değilim ama onun adına buraya geldim. Bana albinonun nerede olduğunu söyledi, böylece ben de onu kurtarabileceğim. Sizin anlayacağınız, o bizim biricik Thomas’ımıza aşık.”

Tam muhafızlar en alttaki basamakta durduklarında, Jo-han’la Jamous arkadan basamaklara doğru atlayıp ikisinin ense köküne sopayla vurdular. Muhafızlar inleyip birlikte yere düştüler.

Muhafızları merdivenden sürükleyerek çimenlerin üzerine yatırdılar. Mikil, “Bir zarar geldi mi onlara?” diye sordu.

“Yaşayacaklar.”

Thomas bu duruma itiraz etse de eninde sonunda anlardı. Gerçi bu ikisi kurtuluşu tehlikeye atabilirdi, ama bir şekilde yaşayacaklardı. Bu kendi içinde bir tür şiddete başvurmamaydı. Prensesin Thomas’a duyduğu aşk kısmı abesti - sonradan güleceklerdi buna. Mikil şanslıysa bu sevgili prensesin başını biraz belaya bile sokabilirdi.

“Gidelim.”

Johan, Jamous, hemen arkalarında Mikil sessizce kütüphaneye girdiler. Merdivenlere açılan kapı tam olarak Thomas’m Mikil’e söylediği yerdeydi.

“Burası. Onları çağıracağım.” Mikil, Jamous Ta Johan’-m kapının iki yanında gölgeler içinde belirmelerini bekledikten sonra kapıyı gıcırdatarak açtı. Aşağıdan meşale ışığı geliyordu.

Mikil Jamous’a başıyla işaret etti, kapıyı iterek açtı ve bir basamak indi. “Orada kimler var? Derhal iki muhafızın yardımına ihtiyacım var!”

Sesi arkasında yankılandı. Bir ses gelmiş olabilirdi ama Mikil emin olamıyordu.

“Uyuyor musunuz? Burada bütün gece bekleyemem! Kitaplar bulundu, Woref’in derhal yardımınıza ihtiyacı var!”

Şimdi aşağıdaki düz taşların oradan ayak sesleri geliyordu. Mikil, ellerinde meşale taşıyan iki muhafız görüş alanına girer girmez arkaya döndü.

“Acele edin, çabuk olun!” Onlar merdivenden ağır ağır çıkarken Mikil girişe doğru yürüdü.

Jamous ve Johan bu iki muhafızı dışarıdaki muhafızlardan bile daha rahat etkisiz hale getirdiler. Çok kolay olmuştu. Zaten genellikle doğru istihbarat savaşta zafere götürürdü.

Mikil muhafızın kemerini el yordamıyla yoklayıp anahtarları buldu, Jamous’tan bir meşale aldıktan sonra uzun giysisinin elverdiği ölçüde hızla merdiveni indi. Taştan yontulma bir koridor sol tarafta bir kapıya doğru gidiyordu.

“Thomas?”

“Buradayım! Mikil? Kapı, çabuk olun!”

Mikil anahtarı kilide sokup kapıyı açtı. Kapı içeri doğru açıldığında, meşalesi onun pelerininin hemen hemen aynısından uzun siyah bir pelerin giymiş Thomas’ı aydınlattı. Thomas Mikil’in yüzünü görünce donakaldı. Mikil onun fırlayıp derhal sorumluluğu ele alacağını zannetmişti. Thomas ise tam tersi, karşısında tuhaf biçimde afallamış görünüyordu.

“Rahatla. Her ne kadar hayalet gibi görünsem de hayalet değilim.”

“Mikil?”

“Beklediğin ben değil miydim yoksa? Sakın güzelliğimin seni çarptığını söyleme?” Mikil gülümsedi.

Thomas kendine gelmiş gibi görünüyordu. Mikil’e doğru koşturup kollarını tuttu. “Elyon’a şükürler olsun. Ya diğerleri?”

“Yanımda Jamous ile Johan var. Diğerlerinin yanma henüz gitmedik.”

Thomas merdivenlere doğru atıldı. “Öyleyse acele edelim!”

Mikil onu uyarmak zorundaydı. “Biraz güç kullanmak zorunda kaldık, Thomas.”

Thomas girişe paldır küldür dalıp durdu. İki adam üst üste yatıyordu. Thomas bakışlarını Johan’a, sonra da arkasından gelen Mikil’e çevirdi.

“Ufak bir şişlik, Thomas. Eğer istersen onlara biraz meyve verebiliriz,” dedi Mikil.

Thomas kapıya doğru koştu, gökyüzüne baktı. Cılız bir ışıltı doğu ufkunu didikliyordu.

“Zamanımız yok.”

22.

BÖLÜM

Çok geç kalmış olabilirlerdi. Thomas bu korkunç ihtimalin farkında olarak arkalarından koşuyordu. Şehir uyanmaya başladıktan sonra, dört albinonun fark edilmeden çıkıp gitmesi mümkün değildi.

Thomas Mikil’i geçerek, “Hızlanalım, dikkat çeksek de olur artık,” dedi. “Gizlice girmek için zamanımız yok. Hızlı gidip onları yakalayalım.”

Johan, “Onlar da bugün dört kişi yerine sekiz kişiyi mi assınlar yani?” dedi. “Bunu enine boyuna düşünmek zorundayız.”

Thomas, “Ben de enine boyuna düşünmekten başka bir şey yapmadım,” dedi. “Zamanımız az olduğu için başka çaremiz yok.”

“Peki, bunu güç kullanmadan mı yapmayı düşünüyorsun?”

“Ne gerekiyorsa yapacağız.”

Çitten atlayıp atlara bindiler. Thomas Johan’m yanında gidiyordu ama Güruh’u geride bırakmak istiyorlarsa beş at daha bulmaları gerekecekti.

Thomas onları atların topluca bulunduğu ahırlara götürdü.

Mikil, “Ya eyerler?” diye fısıldadı.

“Yalnızca başlıklar. Ata eyersiz binebiliriz.”

Atları almak on beş dakikalarını almış, bu arada gökyüzü ağarmıştı. Çok geç kalmışlardı! Şehrin içine girmek artık intihar olurdu.

Çekip gitmek de diğerlerini ölüme mahkûm etmek demekti.

Thomas öfkeyle homurdanarak atlardan birinin üstüne atladı. Çok yakındı. Saray sol taraftaydı. Orada Chelise uyuyordu. Bu kaçış Thomas’a sanki bir infazmış gibi geliyordu. Hiçbir şey doğru görünmüyordu. Ya yakalanıp Johan’m dediği gibi idam edilecekler ya da kaçıp başka bir korkunç kadere mahkûm olacaklardı.

Johan, “Ne oldu?” diye sordu.

“Yok bir şey.”

“Yüzün öyle demiyor ama! Sen bizim bilmediğimiz ne biliyorsun?”

“Ne bilebilirim ki? Yakalanma konusunda senin haklı olabileceğini biliyorum. Yanımda sadece bir kişiye ihtiyacım var. Mikil, Jamous, yarım saat sonra şelalede buluşalım.”

Mikil, “Ben buraya kaçmaya gelmedim,” dedi. “Hem

kılık değiştirdim.”

“Sen evlisin.” Thomas atını mahmuzladı.

“Şelale,” dedi Johan. “Acele edin.”

“Öyleyse bunu al. Benim ihtiyacım yok.”

Mikil pelerinini çıkarıp Johan’a fırlattı.

Thomas’la Johan şimdi yanlarında fazladan ikişer atla, yalnızca yarım mil ilerideki göle doğm hızlı tırısta gidiyorlardı. Johan atını sürerken pelerini sırtına geçirdi.

Johan, “Mikil bir konuda haklı,” dedi. “Suratımızı gören biri bizim albino olduğumuzu hemen anlar.”

“Öyleyse tek umudumuz, daha albinoların şehirlerine girecek kadar delirdiğini düşünemeden onları haklamakta. Bıçağın var mı?”

“Kullanmayı mı planlıyorsun?”

Planlıyor muydu? “Planlamak mı, hayır. Benim planım yok.”

“Sen böyle yapmazdın.”

Şimdi dosdoğru zindanlara gidiyorlardı. Yumuşak, çamurlu toprak toynak seslerini hafifletiyordu. Sol taraftaki kulübelerden birinde yanan odunun dumanı sabah havasına karışıyordu. Bir horoz öttü. Şimdi arkalarında kalan kale hâlâ sessizdi.

Johan usulca, “Mikil seninle birlikte rüya görmem gerektiğini söyledi,” dedi. “Carlos denen bir adamla ilgiliymiş.” Thomas bunu neredeyse unutmuştu.

“Bu yaşamak için bir neden mi peki?”

“Belki.”

Tabii öyleydi. Ancak Thomas’ın bu rüya meselesini şimdi enine boyuna düşünecek kadar sabrı yoktu. Burada, Güruh şehri tarafından çepeçevre sarılmış haldeyken, bir şey içini kemiriyor, onu huzursuz ediyordu ve bunun ne olduğunu bir türlü anlayamıyordu.

Özgür kalmak istemiyorsun, Thomas.

Yok, bu değildi. Bu hayvanlardan kurtulmak için elinden geleni yapardı. Hatta bu birkaçının canını yakmak anlamına gelse bile.

Bir nefret dalgası içini sarınca ürperdi. Ne çeşit bir canavardı bu ki Elyon’un kurtarmak için öldüğü insanları ölümle tehdit ediyordu?

Onlara duyduğun sevgi nerede, Thomas?

“Başına neler geldiğini bilmiyorum Thomas, ama sen artık benim tanıdığım adam değilsin.”

“Öyle mi? Belki de burada, eski dostlarının yanında yaşamak beni delirtmiştir.”

Bu kırıcı sözleri hoş değildi.

“Bağışla beni,” dedi Thomas. “Ben seni kardeşim gibi severim.”

Johan, “Silahımı kullanabilir miyim?” diye sordu.

“Kafanı kullan.”

Johan hemen önlerinde kışla gibi görünen bir yerin yanında sıralanmış bir grup savaşçıyı başıyla işaret etti. “Kafamın onlara karşı işe yarayacağından şüpheliyim.”

Thomas onları görmemişti. Birkaçı onları merakla seyrediyordu. Başlıkları kafalarında olsa bile Serseriler birazdan gerçeği öğreneceklerdi. Yüzleri, gözleri, kokuları. Onlar albinoydu ve bunu saklamaları mümkün değildi.

“Sende meyve var mı?”

“İki adet.”

“Ben hızlandığımda sen de hızlan.”

“Planının bu mu?”

“Planım bu.” Serserilerden biri yollarını kesmek ister gibi aniden yola doğru yürümeye başladı. “Sür, kardeşim. Sür atını.”

Thomas atını sertçe mahmuzladı. “Haya!”

Küheylan fırladı. Yanlarındaki iki at da gemlerinin aniden çekilmesiyle burunlarından soludular. Ürkmüş Serseriye doğru atlarını dörtnala sürdüler. Adam hızla yoldan kaçtı.

Thomas’la Johan kışlayı geçti, ilk çığlık duyulduğunda tam hızla gidiyorlardı. “Hırsızlar! At hırsızlan!”

Hırsız olduğunu sanmaları daha iyiydi. Thomas atını yoldan çıkarıp doğruca göl kıyısına, zindanlara yöneltti.

Girişte iki nöbetçi muhafız vardı. Thomas yüzlerindeki ifadeden ikisinin de şimdiye kadar binayı hapishane kaçkınlarına karşı savunmadıklarını tahmin etti. Thomas atından indiği sırada soldaki muhafız kılıcını kınından yalnızca yarı yarıya çıkarmıştı. Thomas onun kılıcını geri ittirdi.

Dirseğini adamın şakağına kuvvetle sallayınca adam yere düştü.

İkinci muhafız kılıcını çekip geriye savurmuştu ki Thomas çenesine topuğunu sallayıp, adamı yere serdi. Tıpkı eski zamanlardaki gibi, hızlı ve sert.

Anahtarları ilk baştaki muhafızın kemerinden aldı. “Otuz saniyeye ihtiyacım var!”

Johan, “Otuz saniyemiz olduğunu sanmıyorum,” dedi.

At binmemiş bir grup savaşçı yoldan yukarı doğru ağır ağır yürüyordu. Ayakta yakalanmışlardı ama artık yanlarından uçarak geçen iki atlının niyetinin atları çalmak olmadığının da farkına varmışlardı.

Thomas, “Ne yapman gerekiyorsa yap,” dedi. Sonra üçer üçer basamaklardan inmeye başladı. Hâlâ içini kemiren bir şey vardı ama şimdi kendini biraz daha rahat hissediyordu. Şehre bir meşale götürmeleri gerekiyordu.

Thomas dar koridordan aşağıya hızla seğirtti. “William!” Meşalelerden birini duvardan almayı unuttuğundan telaşının bedelini şimdi ödüyordu. Güruh’tan bazı kişilerin daha önce ele geçirdikleri tutsaklardan bazılarını bu zindanda bir yerde tuttuklarını duymuştu, ama şu anda onları arayacak vakti yoktu.

Karanlığın içine seslendi. “William? Hangisi?”

“Thomas?”

Ses daha aşağıdan geliyordu. Thomas bir sıra hücrenin önünden koşup altıncı hücrenin parmaklıklarına çarptı. Wil-liam’la Suzan ayakta, şaşkın şaşkın bakıyorlardı. CainTe Stephen ise iki yandan ayağa kalktılar.

Thomas soluk soluğa, “Yirmi kadar Serseri etrafımızı sardı,” dedi. Anahtarı kilide geçirip kuvvetle çevirdi. Sürgü kuvvetli bir şıngırtı sesiyle serbest kaldı.

“Başkaları var mı?”

“Büyük ihtimalle.”

“Koşun! Atlar bekliyor.”

Thomas arkasına bakmadan koşturdu. Birbirlerine yardım edeceklerdi. Thomas Johan’ı sıkıştıran Serserilerle çatışmak için şaşırtıcı bir dürtü hissediyordu. Bir yıl önce olsa ikisi yirmi Serseriyle vuruşabilir ve en azından onları sindirebilirdi. Onlara saldırma arzusunu dilinin üstünde bakır tadı gibi hissedebiliyordu. Kan arzusunu.

Thomas merdivenleri uzun adımlarla çıktı. Ciğerleri aşırı hareketlilikten yanıyordu. Daha yarıya gelmişti ki bağrışan Serserilerin çığlıklarını duydu.

“Tutun onları!”

Birisi acıyla bağırdı. Johan mıydı acaba?

Thomas zindandan ışığa doğru fırladı ve kayarak durdu.

Gördüğü manzara karşısında kalbi duracak gibi oldu. Kılıçlı yirmi Serseri girişin etrafında bir yarı çember oluşturmuştu. Johan başlığı geriye çekilmiş halde duruyordu, sağ kolundaki derin bir yaradan çok kötü kan geliyordu. Güruh onlara yukarıdan bakan eski generalleri Martyn’i görünce bir an için afallamıştı.

Bu sahne on üç ay önceki bir günü hatırlatıyordu. O zaman Justin’in etrafında toplanmışlardı ama Thomas’m gözünde bu sahnede pek farklı değildi. Öldürmeyi akla koymuşlardı bir kere.

Thomas’m görüş alanına pat diye bir şey girdi. Kızıl. Biraz önce yere serdiği ikinci muhafızın kılıcını kaptığı gibi başının üzerinde döndürdü. “Geri çekilin!” Başlığını geri attı.

“Avcı’nm Thomas’mı tanımadınız mı? Geri çekilin!”

Sesindeki gaddarlık kendisini bile ürkütmüştü. Titreyen elleriyle kılıca yapıştı, Serserilere saldırmayı çok istiyordu. Johan gözlerini dikmiş, ona bakıyordu. Güruh ona bakıyordu. Elinin altında aşina olduğu bir güç vardı ve aniden bu gücü kullanacağının bilincine vardı.

Hemen oracıkta, on üç aydır ilk kez öfkeyle kılıç sallayacaktı. Hem ne önemi vardı ki? Onlar zaten ölü sayılırdı.

Serseriler kılıçlarını ihtiyatla uzattılar. Ne var ki Tho-masTn emrettiği gibi geri çekilmediler.

William’la diğerleri arkasındaki zindandan birden boşandılar.

Thomas, “Sağır mısınız?” diye bağırdı. “Diğer kılıcı al, Johan.”

Johan yerinden kımıldamadı. “Thomas -”

“Kılıcı al dedim sana!”

Kendini kaybediyorsun, Thomas-.

Thomas haykırarak Serserilere doğru atıldı. Kılıç parladı. Serserilerden birine çarptı ve biçti onu.

Kılıç serbest kaldığında Thomas ikinci hamlesini yapmak üzere tekrar eğildi. Kılıcı Serserilerden birinin kolunu kesince koldan kan fışkırdı.

Saldın öylesine çabuk ve şiddetli olmuştu ki içlerinden hiçbirinin tepki verecek zamanı olmamıştı. Onlar savaşçı değil muhafızdı. Thomas T yalnızca, sınırsız gücünün ve cesaretinin anlatıldığı öykülerden biliyorlardı.

Thomas, hareket edecek ilk kafayı kılıcıyla koparmaya hazır halde, soluk soluğa duruyordu. Hastalık içinde debelenen bu hayvanlar ölümden başka şeyi hak etmiyorlardı. Bu hastalıklı Shataikiler Justin’in sevgisini inkâr etmişlerdi.

Chelise’nin kandırılmasının suçlusu bunlardı.

Thomas göğsünün korkunç bir kederle sıkıştığını hissetti. Gözlerini sımsıkı yumup avazı çıktığı kadar gökyüzüne doğru haykırdı. Bir feryat ona katıldı - kılıçladığı ikinci adam dizlerinin üstüne çökmüş, kolunu sıkıca kavramıştı.

Thomas Johan’a döndü. “Meyve.”

Johan elini cebine soktu ve şeftaliye benzer bir meyve çıkardı. Meyveyi Serseriye atarak, “Bunu kullan,” dedi.

Serseriler yaralı adamı bırakarak, derhal korkuyla geri çekildiler. Meyve adamın sağ dizinin yanında duruyordu.

Thomas kılıcını yere attı, öne doğru çıktı. “Elyon aşkına, bu büyü değil be adam!” Meyveyi kavrayıp sıkınca, meyvenin suyu parmaklarının arasından döküldü. “Bu onun armağanı!”

Thomas adamın yenini tutup hızla çekti. Dikiş omuzdan ayrıldı, giysinin kolu yırtıldı. Dirseğin altından ikiye ayrılmış, pullarla kaplı kol meydana çıktı. Kemik ve kaslar kesilmişti.

Serseri korku içinde hafifçe inlemeye başladı.

Thomas adamın koluna uzandı ama adam ona vurdu.

Thomas’m az önceki öfkesi yine kabardı. Adamın yanağına bir tokat attı. “Aptallık etme!” Thomas çok yanlış yaptığının, bu kaçışla ilgili her şeyin çok yanlış gittiğinin farkındaydı; ama kendini iyice kaptırmıştı.

Tek eliyle adamın kolunu sıkıca tutarak meyveyi yarasının üzerinde sıktı. Meyve suyu yaranın içine fışkırarak aktı.

Cızırdadı.

Kesik etten ince bir duman yükseldi. İyileşme başlamıştı.

Thomas ayağa kalktı, meyveyi ilk kılıçlamış olduğu adama attı. “Kullan bunu!”

Sırtını Güruh’a döndü. Diğerleri ona afallamış halde ya da hayret içinde bakakalmışlardı; Thomas hangisi olduğunu bilemiyordu. Atma doğru yürüdü, üzerine atladı. “Haydi, gidelim.”

Thomas Güruh’un onlara hücum edeceğinden emindi ama etmediler. Meyveyi verdiği adama dehşet içinde bakıyorlardı. Adamın kolu şimdi yan yarıya iyileşmişti ve hâlâ cı-zırdıyordu. William bir ata doğru atıldı. Suzan, Cain ve Step-hen da diğer üç atm üzerine atladı.

Thomas, “Qurong’un gücünün korkulacak ya da sevilecek bir şey olduğunu düşündükçe bugün burada gördüklerinizi hatırlayın,” dedi. “Bu defa size yaralarınızı iyileştirmek için meyve verdim. Peşimize düşerseniz o kadar şanslı olmayabilirsiniz.”

Bunları söyledikten sonra atını çevirip ormana doğru dörtnala sürdü; afallamış, perişan ve bıkkındı.

Neler yapmıştı böyle?

23.

BÖLÜM

“Hiçbir şey,” dedi Qurong.

Woref, “Kaçmaları dövüşmelerinden daha iyi,” dedi. Büyük liderle birlikte kalenin düz çatısında durmuş, ağaçların üzerinden güneye bakıyorlardı. Oysa Woref ağaçları görmüyordu. Hatta güneye bile bakmıyordu. Gözleri içe dönmüştü ve son birkaç gündür karnını durmadan kemiren o kara hayvana bakıyordu.

Bu hayvanın adının nefret olduğunu biliyordu ama onu hiç bu kadar yakından hissetmemişti. Bu durumun Teeleh’le karşılaşmasıyla bir ilgisi olduğundan şüphelense de bu karşılaşmayı anlamaya çalışmaktan vazgeçmişti. Aslında bu olayın rüyalarında meydana geldiğine inanıyordu yarı yarıya. Kamında emekleyen canavar gerçek değildi ama bağrındaki düğümlenme ve damarlarına yayılan ısı gerçekti. Şimdi ken

dine özgü bazı nedenlerden ötürü Chelise’yi deli gibi istiyordu ve bu nedenlerin Teeleh’in kâbuslarıyla uzaktan yakından bir alakası yoktu.

Ne pahasına olursa olsun, bu paha ister kendine ister Chelise’ye patlasın, ona sahip olacaktı. Qurong’un kızının aşkına sahip olamazsa krallığa nasıl sahip olacaktı ki?

Qurong, “Bu benim sorumun cevabı değil,” dedi. “Biz onları görebiliyor muyuz, göremiyor muyuz?” “Göremiyoruz.”

Büyük lider çatıyı çevreleyen korkuluğa ellerini dayadı. Üstünde siyah cüppesi, kapüşonunu çekmiş; kaim rastaları meydanda, hiç kımıldamadan dikiliyordu. “Emrettiğim gibi muhafızları idam ettin mi?”

“Evet.”

“Büyüyle iyileştirilen de dahil mi?”

“O çabucak öldü. Başka bir muhafız meyveyi kullanmaya çalıştı ama işe yaramadı.”

Qurong, “Peki, bunun ne önemi var?” diye sordu. Döndü, Woref’in gözlerinin içine baktı. “Ben albinolarla ilgileniyorum, senin uygun bir şekilde görevlendiremediğin birkaç muhafızla değil.”

Woref’in bu felaketteki sorumluluğunu çoktan örtbas etmişlerdi. Qurong’un daha iki saat geçmeden bunu tekrar gündem getirmesi ise onun zayıflığını gösteriyordu.

“Ben bütün sorumluluğu üzerime aldım. Siz öfkeden köpürürken onlar kaçıyorlar.”

Qurong belki de Woref’in cüretine şaşırarak, homurdana homurdana ormana dönüp baktı. Woref gözlerini güneyden ayırmıyordu. Büyük lider olma zamanı geldiğinde bu ormanı yakıp yıkacak, her şeye baştan başlayacaktı. Buradaki hiçbir şey artık onun ilgisini çekmiyordu.

Garazını yuttu. Chelise hariç, tabii. Bazı yönlerden Che-lise kadar annesini de arzuluyordu. Patricia’yı öldürmezse bir gün onunla da evlenirdi; ama kamım düğümleyen şey onlara sahip olma ihtimaliydi, yoksa güzel yüzleri değil. Woref ürperdi.

Qurong, “Burada neler olup bittiğini anladığından şüpheliyim,” dedi. “İki gün önce Thomas’m isyanına karşı elde ettiğim zaferi kutlamak amacıyla adamı sokaklarda teşhir ettim. Bugün ise o kaçarak beni maskara ediyor. Thomas olayından sağ salim çıkacağını düşünüyorsan yanılıyorsun.” Woref, “Ona çok fazla ayrıcalık verdiniz,” dedi.

“Senin onu esir alman on üç ay sürdü, şimdi yine elinden kaçırdın!”

“Öyle mi? Düşmanını tanı, deriz biz. Sanırım ben artık bu düşmanı anlıyorum.”

“Evet. Benim anladığıma göre ise o seni her fırsatta kurnazca atlatıyor.”

“Peki, ya ben size onun zayıf noktasını bildiğimi söylesem?”

Qurong kollarını kavuşturdu, başını orman manzarasından çevirdi. “O bir albino! Onun zayıflığını biliyoruz zaten! Bunun bize bir yararı dokunmadı.”

Woref, “Onu geri getirmek için hangi bedeli ödemeye niyetlisiniz?” diye sordu.

“Senin yaşamana izin vermeye niyetliyim!” “Albinonun kaçmasına yardım eden kişiye ne olacak peki?”

Qurong, “Ne olursa ama boğulması beni eğlendirirdi,”

dedi.

“Merhamet etmez miydiniz?”

“Asla.”

“Peki, kızınıza karşı çok merhametli mi olacaksınız?” Qurong, “Bunun onunla ne alakası var?” diye sordu. Woref, “Çok alakası var!” diye bağırdı. Yüzü alev alev yanıyordu. “O benim için her şey demek, sen de tuttun onu o kurda verdin!”

Qurong’un gözleri öfkeyle parlıyordu. “Kendini de unutma! Senin bir general olarak bana karşı vazifelerin kızıma duyduğun arzudan önce gelir. Böyle bir zamanda ne cüretle ondan bu şekilde bahsedersin!”

Woref, “Thomas onun yardımı sayesinde kaçtı,” dedi. Büyük lidere tokat atsa ancak bu kadar olurdu.

“Aptallık etme.”

“Emirlerime karşı gelerek, muhafızlara Thomas’ı ram-butan meyvesini yemeye zorlamamaları talimatını vermiş.” “Bu mu ona yardım etmiş? Zincirlere vurulmuş bir savaşçıya duyduğun kıskançlık senin gözünü kör etmiş.”

“O şimdi zincirli değil yalnız. Mesele de bu, değil mi? O şimdi serbest, çünkü rüya gördü ve Martyn’in içeri girmesini sağlamak için büyücülüğünü kullanmanın bir yolunu

buldu, tıpkı Martyn’in bir zamanlar Avcı’nm Thomas’mm yapabileceğini söylediği gibi. Rüya gördü çünkü meyveyi yemedi. Chelise de onun suç ortağı, size söylüyorum!” “Şimdi beni iyi dinle Woref, eğer bir tek muhafız bile bunun doğru olmadığını söylerse seni kendi ellerimle suda boğarım!”

“Muhafızları bir saat önce idam ettik.”

Qurong aşağıya açılan kapıya doğru uzun adımlarla gitti ve kapıyı hızla açtı. “Bana hemen Chelise’yi getirin!” Kapıyı çarptı. “Şu halde senin Chelise’yi bizzat suçlamana müsaade edeceğim. Sen benim kanımdan birini bir albinoyu kayırmakla suçlamaya nasıl cüret edersin?”

“Siz benim kahrolmadığımı mı sanıyorsunuz? Onları gördüğümden beri gözüme uyku girmedi “Bir kelime daha edeyim deme!”

“Size kanıtlayabilirim.”

Qurong, Woref’in belki de o güne dek hiç görmediği biçimde tepki veriyordu. Kraliyet ailesinden biri şöyle dursun, herhangi birinin düşmanlarıyla işbirliği yaptığı düşüncesi bile Qurong için dayanılır şey değildi.

Kapı itilerek açıldı ve Chelise çatıya çıktı. Dosdoğru Wo-ref’e bakarak, “Az evvel öğretmenimin kaçmasına göz yumduğunuzu öğrendim!” diye parladı. “Bu doğru mu?”

Woref, “Ben mi?” dedi. Kontrolünün zayıfladığını hissediyordu. Chelise ona komutası altında neler olduğunu bilmediğini varsayarak hakaret ediyordu. “Yoksa sen mi?” Chelise Qurong’a baktı. “Bu adamın albinolann kaçmasına yardım ettiğimi ima etmesine göz mü yumacaksınız?” “Benim göz yumup yummamamın bir önemi yok. O zaten bunu yaptı.”

“Siz de ona inanıyor musunuz? Albino Kitapları daha iyi okuyabilmek için rüya görmek istedi, çünkü okuyabilmesi kısmen rüya görmesine bağlıydı. Doğal olarak ben de rüya görmesine izin verdim. Bu suç mu?”

)

Biliyordu! Bu kadar çabuk itiraf etmesinin tek nedeni buydu! Masum görünmeye çabalıyordu ama içindeki fahişe açıkça görülüyordu.

Qurong, “Muhafızlara meyveyi yedirmemelerini mi emrettin?” diye sordu.

“Evet. O benim hizmetkârım. Bunun görevlerini yerine getirmesinde yararlı olacağını düşündüm.”

Woref, “Peki, bu görevlerin arasında senin elini tutup kulağına nazikçe fısıldamak da var mıydı?” diye sordu.

Morst pudrasının altında bile Chelise’nin yüzünün sarardığı görülebiliyordu. “Ne cüretle benimle böyle konuşursun?” Qurong, “İnkâr mı ediyorsun?” diye sordu.

Woref, “Tabii ki inkâr ediyor! Ama ben ikisini baş başa kütüphanede bulduğumda ne gördüğümü çok iyi biliyorum. Eğer orada benim kadınım değil de başka biri olsaydı ikisini de öldürürdüm.”

Qurong kendini kaybetti. “Bu doğru mu, Chelise?” “Bir albinoya aşık olduğum mu? Ben ömrümde bundan daha saçma bir şey duymadım! Thomas Tarih Kitaplarını okuyabilen akıllı bir öğretmen, ama bu bana fahişe demen

için bir neden değil!” Chelise büyük lidere baktı. “Baba, senden derhal bu adamla evlenmem için verdiğin izni geri almanı istiyorum. İftirasından vazgeçip benden özür dileyene kadar bu adamla benim bir işim olmaz.”

Woref’in hiddetinden başı dönüyordu. Daha önce hiç böylesine bir aşağılamaya maruz kalmamıştı. Belki de her şeye rağmen bu kadını yanlış değerlendirmişti. Chelise’nin icabına bakmak ilk başta düşündüğünden daha zor olabilirdi. İşte bu yüzden onu böylesine delice arzuluyorsun. Qurong, “Öyleyse Avcı’nın Thomas’ına herhangi bir iyilik yaptığını kabul etmiyorsun,” dedi.

“Aslında böyle bir soru sormak zorunda kaldığınız için, ister istemez kimi ciddiye aldığınızı merak ediyorum doğrusu.” “Evet ya da hayır demeni istiyorum, çocuğum!”

“Tabii ki albinoya iyilik etmiyorum.”

Uzunca bir süre çatıda çıt çıkmadı.

Qurong, “Gidebilirsin,” dedi.

Chelise Woref’e ters ters bakıp gitti.

Qurong, “Aralarındaki ilişkiyi kanıtlayabileceğini mi söylemiştin?” diye sordu.

“Evet, efendim. Kanıtlayabilirim.”

“Kendini tehlikeli bir duruma soktuğunun farkmdasm, değil mi?”

“Yanılıyorsam tehlikeli. Ben yanılmıyorum.”

Qurong içini çekti. “Öyleyse bana nasıl kanıtlayacağını anlat.”

“Haklıysam eğer, hiçbir kısıtlama olmaksızın Chelise’-nin benim olacağına dair söz vermenizi istiyorum.”

Qurong kaşını kaldırdı. “Evlendiğinizde Chelise senin olacak. Başka ne isteyebilirsin ki?”

Woref’in içinden, ona efendisinin kim olduğunu öğretmek istiyorum, demek geçiyordu. Bir iki kemiğini kırmak istiyorum ki böylece benim kim olduğumu asla unutmasın.

Ancak bunları söylemek yerine başını eğdi. “Başka bir kısıtlama olmaksızın benimle evlenmesini istiyorum.”

Qurong yüzünü korkuluğa çevirip tekrar güneye baktı. “Kabul ediyorum. Planın nedir?”

“İki ay önce yakaladığımız albino hâlâ elimizde. Onu serbest bırakın. Gitsin ve albinolara desin ki, Avcı’nm Tho-mas’ı üç gün içinde teslim olmazsa Qurong, Güruh’un büyük lideri, kızı Chelise’yi hükümdara ihanetten suda boğacak.” Qurong göz ucuyla ona baktı ama yalnızca bir an için. “Avcı’nm Thomas’ı asla böyle bir aptallık yapmaz. O böyle bir şey yapsa bile ben asla öz kızımı boğmam.”

“Boğmanız gerekmeyecek. Haklıysam Thomas dönecektir. Bu da benim kanıtım olacak.”

“Doğru dürüst düşünemiyorsun. Çok az tanıdığı bir kadın için hayatını asla riske atmayacaktır.”

“Tabii Chelise onu baştan çıkarmadıysa.”

Büyük lider ona öfkeyle baktı.

Woref, “O halde beni sınayın,” dedi.

“Peki, ya gelmezse?”

“O zaman Chelise’yi öldürme işini bana devredersiniz. Ben de onu karım olarak alır, kendi tarzımda affederim. Sözümü tutmazsam siz beni bizzat öldürürsünüz.”

Woref bu öneride bulunduğundan beri Qurong ilk kez düşünceli görünüyordu. “Yani yanılmışsan bile sonuçta kızımı mı alacaksın? Senin kazancın ne bundan?”

“Şerefim! Eğer yanılıyorsam Chelise’yle evlendiğimde şerefim iade edilecektir. Haklıysam da şerefim Thomas’m ölümüyle iade edilecektir.”

“Ya Thomas mesajı alamazsa?”

“Thomas’m cevabını bize iletmesi için albinoyla birlikte bir savaşçı göndeririz. Aynı anda Güney Ormam’nda elimizden kaçan boyu bulmak için büyük avı başlatırız. Thomas, Martyn ve diğer liderler olmazsa boy savunmasız kalır.” “Thomas onlara dönmediği müddetçe.” “Dönmeyecektir. Haklıysam dönmez.”

Qurong planı kafasında evirip çevirmeye devam ediyordu ama gözlerinde ışıklar yanıp sönmeye başlamıştı bile.

“Onları kütüphanede gördüğünde birbirlerine mi dokunuyorlardı?”

Woref korkuluğun üzerinden tükürdü. “Onları gördüm.” Qurong homurdandı. “Chelise her zaman dik başlıydı zaten. Bu mesele aramızda kalacak. Seninle bir anlaşma yaptık. Haklı çıkman için mi yoksa haksız çıkman için mi dua edeceğimizi bilemiyorum artık. Öyle ya da böyle sen kazanıyor gibisin.”

Woref, “Ben çoktan kaybettim,” dedi. “Bir erkeğin hiç görmemesi gereken bir şeyi gördüm.”

İzlemek zorunda kaldıkları rota gün boyunca onları ya-vaşlatmıştı. Daha kısa süre öncesine kadar çölün görüntüsü Thomas’a hep huzursuzluk verirdi. Burası savaşların yapıldığı, insanların öldürüldüğü yerdi. Burası düşmanın yaşadığı yerdi. Justin’in boğulması rolleri tersine çevirmiş ve çöl onların yuvası haline gelmişti.

Yine de sekiz kişilik grubunu, bir keresinde Güruh’un kırk bin askerini tuzağa düşürüp katlettikleri kanyon ağzından geçirip ormandan çıkarırken, bir zamanlar ağaçları terk ederken hissettiği dehşeti hissediyordu.

Güruh’un kundakladığı bir mancınığın yanında atını durdurdu. Natalga Geçidi’ndeki büyük muharebeden bu yana ilk kez buraya geliyordu. Kara barutun patlayıp, kanyonun aşağısındaki Serserileri karıncalar gibi ezen kocaman kayaları savurduğu çıkıntının üzerinde şimdi öbek öbek otlar büyüyordu.

Johan atını kanyon ağzına doğru mahmuzladı, gözünü dikip baktı. O gün Güruh ordusunun başında o yoktu, ama saldırıyı o planlamıştı.

Thomas yavaşça onun yanma geldi. Enkaz hâlâ üst üste yığılıydı. Kuşlarla hayvanlar, uzun zaman önce, savaş zırhlarını yerinden oynatabildikleri bölümlerde ölüleri temizlemişlerdi. Bu noktadan Güruh ordusunun kalıntıları cephaneliğin boşaltım bölgesi gibi görünüyordu; şiddetli rüzgârlar cephaneyi dağıtmış, güneş soldurmuştu.

Johan, “Tanrı’ya şükürler olsun ki Güruh kara barut yapmayı keşfedemedi,” dedi.

“Denemeler yapıyorlar. İçeriğini biliyorlar ama benim dışımda yalnızca William’la Mikil oranları biliyor. Birkaç ay geçsin eninde sonunda tesadüfen bulacaklardır.”

Diğerleri de ağza yaklaşmış, tepeden aşağı dikkatle bakıyordu. Thomas şimdi artık bir mil gerilerinde kalmış olan ormana dönüp baktı. Orman batan güneşin altında karanlık görünüyor, kızıl kanyon arazilerine karşı güzel bir kontrast oluşturuyordu. Çember Güruh’un kızıl gölünde serbestçe dolanırken, kara Güruh kendi hapishanesinde tıkılıp kalmıştı.

Lâkin kara ormanın derinlerinde bir şey Thomas’a sesleniyordu. Chelise’nin hayali gözlerinin önünden gitmiyordu. Beyaz yüzü ve Tarih Kitaplarına hevesle bakan külrengi gözleri. Güruh şehrinden kaçarlarken uzunca devam eden sessizliği yüzünden diğerleri onu sorguladığında omuz silkmekle yetinmişti - kendini neden bu kadar perişan hissettiğini bilmiyordu. Onlar Thomas’ın güç kullandığı için ciddi durduğunu düşünüyorlardı ve Thomas da haklı olduklarına kendini yarı yarıya ikna etmişti.

Yine de bundan daha fazlası olduğunu biliyordu. Bunun nedeninin Chelise olduğunu biliyordu.

Thomas atını kanyondan çevirdi, taşlık yayladan yavaşça yürüttü. Diğerleri usulca konuşuyorlar, eskilerden söz ediyorlardı, ama bir at onu takip ediyordu - büyük ihtimalle Mi-kil’in atı. Kara. Yapacak işleri vardı.

Thomas, “Demek artık hiç şüphen yok, Kara,” dedi. “Hangisi senin için daha gerçek? Burası mı, orası mı?”

“Onu bilemem.” Thomas döndü. Gelen Suzan’dı. Suzan göz ucuyla ormana baktı.

“Seni Mikil sandım.”

“Çok dalgınsın. Kaçmaktan başka kafanı kurcalayan şeyler var, değil mi?”

“Neden böyle söylüyorsun?”

“Çünkü bu ilk başta benim fıkrimdi. Sanırım işe yaradı.” “İyi bir plandı. Belki de sana bölüklerimizden birinin komutasını vermeliyim.” Thomas gülümsedi. Ancak Su-zan’m plandan söz etmediğini biliyordu.

“Kurtulmamızdan bahsetmiyorum. Chelise’nin güvenini kazanmaktan bahsediyorum.”

“Evet, şey, bu da iyiydi tabii.”

“Sanırım o da senin güvenini kazanmış.”

Thomas zayıflayan ışık altında Suzan’a baktı. Suzan’m koyu renk cildi pürüzsüz ve canlıydı. Thomas ona kur yapıp karşılık bulamayan birkaç adam tanıyordu. Suzan hem temkinli hem de akıllıydı. Onu kandırmak mümkün değildi. Herhangi bir erkeğe rahatlıkla boyun eğdirebilirdi.

Thomas, “Belki,” dedi.

“Bunun kötü bir şey olduğunu düşünmediğimi bilmeni isterim.”

Thomas usulca, “Güvenmek neyse, Suzan,” dedi; ama bunu ona neden söylediğinden kendi de pek emin değildi. “Fazlası küfre girerdi. Ben olsam oralara hiç girmezdim. Bunu anlıyorsun, değil mi?”

Suzan bir an duraksadı. “Elbette.”

“Justin Güruh’u çağırıyor, tabii biz de öyle. Sen buna sevgi diyebilirsin; ama benim gibi bir albinoyla bir Güruh kadını...”

“İmkânsız.”

“İğrenç.”

Suzan, “Üç gün boyunca kütüphanede kokuya nasıl katlandın, bilmiyorum doğrusu,” dedi.

“Korkunçtu.”

“Korkunç.”

Arkalarından tırıs gelen Mikil, “Nereye kamp kuruyoruz?” diye sordu.

Thomas, “Kanyona,” dedi. “Korunaklı oyuklardan birine, cesetlerden uzağa. Güruh ölülerinden uzak durur.”

“O zaman gidelim. Johan’ı harekete geçirip geri gelmeliyiz.”

Ne kamp ateşi vardı ne ılık giysiler. Mikil, Johan ve Jo-han’m getirdiği üç sırt yatağı dışında yatak da yoktu. Sadece ve sadece kumlar.

Thomas ürperdi ve bir sonraki görevine odaklanmaya çalıştı. Johan’a.

Sekiz kişiden ibaret bir çember halinde oturuyorlardı, ama konuşma rüyalardan bahseden üç kişi arasında geçiyordu. Diğerleri büyülenmeyle karışık bir inanmazlıkla -Thomas öyle olduğundan şüpheleniyordu - dinliyorlardı. Mi-kil’in Thomas’m nerede tutulduğunu kesinlikle bilmiş olması

onları azalan kuşkularını dile getirmekten alıkoyuyordu.

Bu daha çok boğulmaya benziyordu - yalnızca deneyimin kendisi bir insanı inanan birine çevirebilirdi.

Johan ayağa kalkıp bir ileri bir geri yürümeye başladı. “Konuyu senin için özetleyeyim, Mikil, sen de böylece bunun ne kadar eşi benzeri olmayan bir şey olduğunu... anlayabilirsin. Sen diyorsun ki ben kendi kanımı, Thomas da kendi kanını akıtır ve kanlarımız karışmış halde uykuya dalarsak, ben onun rüyalarını paylaşırım.”

“Rüyalarını değil,” dedi Mikil. “Onun rüya alemini.” “Her neyse işte. Rüya alemi diyelim. Ben inşallah Car-los adında bir adam olarak uyanacağım, çünkü o daha önceden benimle bir bağ kurdu ve o kendisinin ben olabileceğini düşünüyor.”

Thomas, “Bunun gibi bir şey,” dedi. “Bunun tam olarak nasıl olduğunu bildiğimizi iddia edemeyiz. Ancak Kara ve Mikil’in aynı deneyimi yaşadıklarını biliyorsun. Bildiğimiz kadanyla, hepimiz aynı deneyimi yaşayabiliriz. Bir nedenden ötürü, diğer gerçeklikle bağlantıyı ben sağlıyorum. Başka bir boyutla. Bildiğimiz tek giriş kapısı benim. Ben rüya görmezsem kimse rüya görmez. Yalnızca yaşam, bilgi ve beceriler aktarılabiliyor. Boş Kitap da böyle geçti zaten.”

Johan, “Kitap senin rüya alemine geçti, çünkü Mikil onun içine yazmıştı,” dedi.

“Evet. Yanılmıyorsam boş Kitapların geri kalanı da o Kitapla birlikte gitti.”

“Onları orada mı gördün?”

“Hayır, emin olduğum yalnızca bir kitap var. Bu bir önsezi sadece.”

Johan bir of çekti.

“Lütfen, Johan,” dedi Mikil. “Geleceğimiz sana bağlı olabilir. Bunu yapmak zorundasın.”

“Yapmayacağım demiyorum. İsterseniz kanımdan bir parça kullanmanıza izin veririm; ama bu benim inandığım anlamına gelmez.”

Thomas, “İnanacaksın, güven bana,” dedi. “Şimdi otur bakalım. Başka şeyler de var.”

Johan etrafındakilere göz ucuyla baktıktan sonra oturdu. Washington’daki durumu Johan’a anlatırlarken dikkatli olmaları gerekiyordu. Thomas bilgiyi kazara Carlos’un zihnine işleyebilirdi. Carlos’un onlarla anlaşmayı kabul etmeme olasılığına karşı ellerini belli etme riskini göze alamazlardı.

Thomas öne doğru eğildi. “Carlos olarak uyandığında kafan karışacak. Allak bullak olacaksın. Başına gelen olaylar dikkatini dağıtacak; ancak dikkatini vermek ve virüs, Svensson, Fortier - planlarma dair herhangi bir şey ve her şey - hakkında mümkün olduğunca çok bilgi edinip gelmek zorundasın. Hepsinden önemlisi de karşı virüs hakkmdaki bilgiler. Bunu unutma.”

“O saydığın insanlar da kim?”

Thomas elini salladı. “Bunu kafana takma. Sen Carlos olduğun anda onların kim olduklarını da bileceksin zaten. Ancak burada uyandığında, Carlos’ken bildiğin ayrıntıları unutabilirsin. O yüzden sen karşı virüse odaklan. Tamam mı?”

“Karşı virüs.”

“Oradayken boş Tarih Kitabının kimde olduğunu Car-los’un bilip bilmediğini de kontrol et. Muhafızlarından biri onu aldı. Tamam mı?”

“Boş Tarih Kitabı.”

“Güzel. Ayrıca Carlos’un zihnine işlemen gereken iki önemli bilgi var. Asıl amacımız onu bu işten döndürmek, ama öncelikle iki şeye inanmasını istiyoruz.”

“Tamam. Sanırım iki şeyi halledebilirim.”

24.

BÖLÜM

Uzunca bir süredir Carlos tavan arasında uzanmaktaydı. Epey aşağıda Thomas ile Monique’nin günler önce, kaçtığı bodrum vardı. Carlos’a bu dünyanın ötesinde bir adamla -boynu kanayan biriyle - bağlantısı olduğunu söyledikten sonra kaçmışlardı. O adam Johan’dı.

Carlos boynuna dokunduğunda ıslaklık hissetti. Elini çekip baktı. Terdi, kan değil.

Johan, tabii ki kan değil, diye düşündü. Bu on üç ay önceydi; ama bu dünyada yalnızca bir hafta önce. Thomas ’ın bana bahsettiği rüyadayım! Carlos burada olduğumun farkında mı acaba? Johan doğruldu.

Carlos bir şeylerin değişmiş olduğunu hemen anladı ama bu değişikliği tanımlayamıyordu. Sinirleri bozulmuştu.

Terliyordu. Uzaklardan gelen bir ses onu tehlikeye karşı uyarıyordu ama sesi duyamıyordu. Sezgiydi bu.

Yoksa fazlası mıydı? Birkaç haftadır annesinin gizemciliğe dair fısıltıları bir bir gerçek oluyordu. Thomas Hunter görünmeyene dokunmanın bir yolunu bulmuştu. Ölüp iki gün boyunca portatif karyolada yattıktan sonra görünen o ki çarşafı üzerinden atmış, merdivenlerden çıkarak ana kata varmıştı. Fortier’in işaret ettiği üzere, ölümü bir doktor tarafından teyit edilmemişti. Ölümle ilgili daha tuhaf örnekler vardı. Ancak Carlos Fransız’ın agnostik analizini kabul etmiyordu. Hunter ölmüştü.

Odaya göz gezdirdi. Şimdi de buradaydı.

Johan, hayır, diye düşündü. Bu Carlos değil, benim. Her ne kadar ben onun düşüncelerini bilsem de onun benim düşüncelerimi bilmesi gerekmiyor, en azından şimdilik. Rüya gören Carlos değil. Benim. Aynen Thomas ’ın dediği gibi oluyor.

Neden Carlos? Çünkü Carlos aralarında eşsiz bir bağ olduğuna inanıyordu; ama bu inanç, Mikil’le Kara’nm durumunda olduğu gibi, Carlos’u Johan’m var olduğu gerçeğine uyandıracak kadar güçlü değildi.

Bir de adamın boynunda bunu kanıtlayacak, bir hafta önce açılmış bir kesik vardı. On üç ay önce Justin amfiteatrda foyasını meydana çıkardığında Thomas’m onda açtığı kesiğin aynısı. Akıllara durgunluk veren bir şeydi, ama gerçekti. Thomas’la Mikil’in dediği kadar gerçekti.

Tam şu anda tarihin içindeydi. Nasıl olduğunu hayal edemiyordu - zaman sıçraması veya uzaysal çarpıtma, Mikil bunlarla ne kastediyorsa artık. En önemlisi, Thomas’a göre, Carlos’un zihnine düşünceler bırakarak ve niyetini öğrenerek tarihi etkileyebilirdi. Thomas iki şey diye üstelemişti. Onu bu iki şeye inandır, öğrenebildiğin kadar öğren, sonra da çık.

Carlos bir dejavu hissi yaşıyordu. Zihninde tanıdık bir şey duruyordu, ama o şeyi iyice incelemek için sallayıp serbest bırakamıyordu. Ayağa kalkıp şifonyere doğru gitti. Yüzünü bir mendille sildi. Nefes alıp vermesi düzensizdi, yüzü yanıyordu.

işte Fortier seni bir hayvan gibi kullandıktan sonra içkine zehir attığında - düşündüğünden de yakın zamanda -aynen böyle hissedeceksin.

Bu düşünce onu hazırlıksız yakalamıştı. Doğal olarak, Fortier’e güvenmemesi için bazı nedenleri vardı. O kadarını Hunter de ileri sürmüştü. Carlos karşı virüsü ele geçirdiği anda, kendisini korumak için gerekli adımları atacaktı. Zaten Fortier’e, Hunter’in virüsün hemen ardından bir hükümet darbesi olacağını iddia ettiğini söylemişti. Darbeyi bizzat Carlos’un düzenleyeceğini ise bilmeleri mümkün değildi. Ancak karşı virüsü ele geçirene kadar elinden bir şey gelmezdi.

Şimdi ise bu kadar uzun süre beklemenin artık sorun

olabileceğini düşünüyordu.

Neden Fortier hükümet darbesi yapabilecek güçte birinin buna önayak olacak kadar yaşamasına izin versin ki? Bir iki günün var; sonra senin işini bitirecek.

Bu düşünce zihnine girdiği anda sırtından aşağı bir ürperti indi. Bu basit fikir yeni, hatta şaşırtıcı olduğundan değil, ama bir anda bunun doğru olduğunu anlamıştı. Hatta Fortier Svensson’u bile öldürebilirdi. Bu yeni elde ettiği güce olan ilgisi, geri vurma fırsatı birçok yeni düşmanından kurtulmasını sağladığı müddetçe sürerdi. Fortier korunmak için kendini yalıtacaktı. Arkasındaki köprüleri yakacaktı.

Bunların hepsi salt teoriydi elbette, ama Carlos aniden artık daha fazla görmezden gelemeyeceği bir şeye rastladığından emin olmuştu.

Dünden bu yana kesmediği sakalı çenesini karartmıştı. Ellerine kolonya döküp yanaklarına hafifçe vurdu. Duş normal sabah alışkanlıklarının bir parçası olmalıydı. Burası Suriye’de bir çöl kampı değildi.

Akima başka bir şey geldi: Fortier’le görüşmeliydi. Şimdi. Hemen.

Neden görüşmek istediğinden pek emin değildi.

Yok, emindi. Adamı sınamak zorundaydı. Belli etmeden onu yoklamalıydı. Fortier bu sabah şehre gidecekti.

Carlos dolabın yanma gitti, askıdan bej rengi ipek bir gömlek çekip giydi. Şifonyerin üzerinden telsizi aldı.

“Çevre kontrol.”

Hafif bir duraksama. Parazit sesi.

Daha sonra yerleşkenin etrafındaki güvenlik görevlileri durumlarım bildirmeye başladılar. “Bir açık.” ‘İki açık.” “Üç açık.” “Dört açık.”... Kontrol on birde son buldu.

Carlos durumdan memnundu aynadaki yansımasına son bir kez baktıktan sonra tavan arasından çıktı. Bodruma ininceye kadar üç kat vardı. Uzun koridordan aşağı indi. Güvenlik kodunu girdi, sürgülerin serbest kaldığını duyduktan sonra emniyet altına alınmış büyük odaya adım attı.

Koyu yeşil bir halının üzerinde etrafında on beyaz sandalye olan bir konferans masası vardı. Güney duvarı boyunca sıralanmış monitörler çok sayıda antenden güç alıyordu. Antenlerden yalnızca biri bu binaya takılmıştı. Çoğu millerce uzaktaydı. Fortier yerleşkenin hedef frekans şeklini gizlemek için hiçbir masraftan kaçınmamıştı, ama artık bunun bir önemi kalmamıştı - Monique ve Thomas bu tesisi zaten tehlikeye atmışlardı. Bu Fortier’in son ziyaretiydi.

Fransız görünürlerde yoktu.

Carlos’un arkasındaki dahili telefondan ses geldi. “Carlos, harita odasına gelir misin?”

Adam biliyordu. Her zaman biliyordu.

Hatta şimdi bile senin icabına bakabilir.

Carlos bu düşünceyi kafasından silkip attı ve sol taraftaki üçüncü kapıya doğru yürüdü. Neden bu Fransız sinirlerini bu kadar kolayca bozuyordu? O sadece adamın biriydi işte ve Carlos’un öldürme becerilerinin ancak yarısı onda vardı.

Hangi güvenlik görevlisi Kitabı aldı?

Bu da neydi böyle? Ne kitabı? Görevlilerden biri kayıt defterini mi almıştı? -öyleyse bile kendisine bunun söylendiğini hatırlamıyordu.

Kafasını salladı, kapıyı arkasından kapatarak odaya girdi. Fortier dışında odada üç kişi daha vardı. Askeri strateji uzmanlan. Carlos’un anladığı kadanyla, bugün hepsinin işini bitireceklerdi.

Fortier üzerinde haritalar olan bir duvardan yüzünü çevirip baktı. Haritalar Fransa’ya yönelmiş nükleer güç cephaneliklerinin tam yerini gösteriyordu. Birkaçı çoktan yükünü boşaltmıştı - Çinlilerle Ruslar artık neredeyse Fransız topraklarına ulaşmışlardı. İngilizlerle İsrailliler Birleşik Devletler’in yolundan giderek karşı virüs karşılığında cephanelerini teklif etmişlerdi. Fransa sahillerinin ilerisinde, Atlantik üzerinde muazzam bir restleşme vardı herhalde. Ancak takas koşulları yalnızca Fortier’in istediklerini almasını garantiliyordu.

Silahları.

Fortier diğerlerine, “Lütfen, bizi yalnız bırakın,” dedi.

Adamlar Carlos’a göz ucuyla baktıktan sonra, yorum yapmadan odadan çıktılar.

Fortier hafifçe sırıtarak, “Carlos,” dedi. Ellerini arkasında kenetleyip yüzünü haritalara döndü. “Öylesine yakın, yine de öylesine uzak.”

Carlos, “Bence onları köşeye kıstırdınız, efendim,” dedi.

“Belki. Sen hiç İsrail’in köşeye kıstırılmaya göz yumduğuna tanık oldun mu?”

Başından beri İsrail’in yok edilmesi Carlos’un öncelikli meselesi olmuştu. Fortier arkaya baktı.

“Ben onların hiçbir şeye göz yumduklarını sanmıyorum, efendim. Buna mecbur kalıyorlar. Bir hafta sonra bunun bir önemi kalmayacak.”

Fortier, “Çünkü bir hafta sonra, bu takasta ne olursa olsun, onları silip süpüreceğiz,” dedi. “Bunu mu kastediyorsun?”

“Silahlarını alacağımızı farz edersek, evet.”

“Peki, ya silahlarını alamazsak? Ya blöf yapıyorlarsa?” “O zaman her halükârda blöflerine meydan okur, onları yok ederiz. Bunu yapabilecek silahlarımız var.”

“Evet, öyle. Aslında şu an itibariyle dünyadaki en büyük kara esaslı cephane bizde. Birleşik Devletler’in cephanesinin çoğu okyanusta. Ancak tümüyle askeri açıdan bakarsak konumumuz hâlâ zayıf.”

“Karşı virüsü unutuyorsunuz.”

“Karşı virüsü bir yana koyuyorum ve diyorum ki o olmadan da güçlü konumdayız, ama yeterince güçlü değil. Birleşik Devletler’in denizaltı filosu tek başına şu anda bile önemli hasar verebilir. Biz hâlâ Çin’den gelen taktik füzelerini kuruyoruz. Rusya’nın benim komutam altında, Kuzey Amerika ve müttefiklerine yöneltilmiş 160 adet kıtalar arası füzesi var. Dengede, tam hedeflediğimiz şekilde maçı bitirecek kadar mükemmel konumdayız.”

Carlos, “Ancak kuşkularınız var,” dedi.

Fortier adımlarken derin bir nefes aldı. “Dün Rusya,

Çin, Hindistan ve Pakistan’dan gelen üst düzey delegelerle dokuz saat görüştüm. Hepsi de planlarımızı beğendi, değişen bir dünyada kendi rollerini oynamaya hevesliler. Doğal olarak bazı zorluklar var, ama sonuçta tepkileri benim umduğumdan daha iyi.”

Adamın tavırlarındaki bir şey Carlos’un canını sıkıyordu. Alm terden parlıyordu; normalden daha ihtiyatlı görünüyordu. Hatta belki de sinirli.

Fortier, “Ama Amerikalılara güvenmiyorum,” dedi. “İsraillilere güvenmiyorum. Ruslara güvenmiyorum ve Çinlilere güvenmiyorum. Aslında hiçbirine güvenmiyorum. Ya sen?”

Carlos, “Ben onlara güvenmeniz gerektiğini sanmıyorum,” dedi.

“Güven her zaman gereklidir. Gizli bir silah Paris’in yarısını ortadan kaldırabilir.”

“Öyleyse hayır, onlara güvenmiyorum.”

“Güzel.” Fortier dosya dolabının üstünden büyük siyah bir kitap alarak, Carlos’un önündeki masanın üstüne koydu. Carlos kitabı daha önce hiç görmemişti.

“Bu nedir?”

Fortier kaşlarını çattı. “Bu yeni plan,” dedi.

Bu iyi de olabilirdi, kötü de - Carlos henüz hangisi olduğundan emin değildi. Kitaba uzandı.

“Yalnızca birinci sayfa,” dedi Fortier.

Carlos kitabı masanın üstüne bıraktı, kapağını açtı ve ilk sayfayı çevirdi. Sayfada baştan aşağı bir isim listesi uzanıyordu. Onun ismi alttan dördüncü sıradaydı. Missirian, Carlos. Sayfanın geri kalanında, kendisininki gibi önce soyadı yazılı olarak listelenmiş en az yüz isim vardı.

Carlos kafasını kaldırarak, “Pek anlamadım,” dedi. “Hayatta kalacakların listesi. Toplamda yüz milyon kişi, ailelere göre. Aile bağlarını ve geçmişlerini göz önüne aldığımızda sadakatlerinden şüphemiz yok ve karşı virüsü onlara dağıtmamızı sağlayacak kapsamlı planlar yaptık. Listenin derlenmesi beş yıl sürdü. Bazı çürük elmalar çıkacaktır kuşkusuz, ama diğerleri ortadan kalktığında onlarla kolayca başa çıkabiliriz.”

Carlos kanın yüzünden çekildiğini hissetti. Fortier’in karşı virüsü herhangi bir ülkeye verme gibi bir niyeti yoktu. Yalnızca bu insanlar hayatta kalacaktı.

“İsminin bu listede kalıp kalmaması tamamen sana bağlı, elbette,” dedi Fransız. “Ama benim kararım nihaidir.” Carlos ne diyeceğini bilemiyordu. Neden Fortier bunu ona anlatıyordu? Sonuçta ona güvenmeye karar vermese anlatmazdı. Yoksa onun sadakatini kazanmaktan mı bahsediyordu, böylece onu kolayca etkisizleştirecekti?

“Bu şey değil...” Carlos durdu. Zaten meydanda olanı işaret etmenin ona bir faydası dokunmayacaktı. Fortier Müslümanların çoğunu ortadan kaldıracaktı - bunun Allah’ın takdiri olması pek mümkün değildi.

Fortier, “Sen Müslümanlar yüzünden endişeleniyorsun,” dedi. “Seni temin ederim, kitapta sizin en çok saygı gören imamlarınızın isimleri var.”

“Onlar bu planınızı onaylıyor mu peki?”

“Onlara bu fırsat verilecek.”

Evet, elbette. “Bu, sağduyuya hitap eden, cesurca bir plan. Her şeyi çözüyor bence.”

Fortier onu iyice süzdükten sonra gülümsedi. “Senin de bu şekilde düşünmeni bekliyordum zaten.”

Carlos, “Peki, ya takas?” diye sordu.

“Hâlâ kritik. Henüz düze çıkamadık. Zamanında bir karşı virüs bulma olasılıkları her zaman için söz konusu. Biz silahlarını alır almaz yok edilmelerini garantiye aldık.”

Carlos masanın sonuna kadar yürüdü. “Bu listenin ne kadar tehlikeli olduğunun farkındasınız, değil mi? Bunu kaç kişi biliyor?”

“Sen dahil on kişi. Henüz hiçbiriniz karşı virüsü almadınız.”

Birden Carlos’un zihninde başıboş bir düşünce belirdi. Karşı virüsün anahtarı Svensson’du - şüphesiz karşı virüsü yalnızca kendi bildiği bir şekilde manipüle ederek hayatta kalmayı garantilemişti. Svensson böyle bir şeyi iki hafta önce iddia ettiğinde Carlos ondan şüphelenmemişti. Svensson öldürülürse karşı virüs de onunla birlikte ölürdü. İlaçtan yığınlarla stoklamalarma rağmen, şüphesiz Svensson bu durum için de bir plan yapmıştı.

Svensson ’un icabına bak.

Düşünce buydu.

Karşı virüs geniş çapta dağıtılana dek, Svensson’un bu ikilinin içindeki güçlü kişi olma ihtimali vardı. Onu kontrol etmek Carlos’un hayal edebileceğinden daha fazlasını kontrol etmek demekti.

Fortier, “Takas bitene kadar burada kalacaksın,” diye devam etti. “Bu isyancılar vasıtasıyla Amerikan başkanını topa tutmak için tam baskıya ihtiyacımız var. Takastan sonra bu tesisin yıkılmasını istiyorum.”

“Peki, ya suikastlar?”

“Planladığımız gibi, ne kadar iyi davrandıklarına bağlı.”

Armand Fortier kapının Kıbrıslı adamın arkasından kapanmasını izlerken, listeyi ona göstermekle bir hata yapıp yapmadığını merak ediyordu. Ancak bu son birkaç günde adamın tam desteğine ihtiyacı vardı ve bunun için onun tam güvenini kazanmaktan başka bir çare de göremiyordu. Onu şimdi, nükleer cephanelerin kontrolünü ele geçirmeden öldürmek çok riskliydi. Şu anda bile Carlos’un kendini korumak için ne gibi önlemler aldığını kim bilebilirdi ki?

Cep telefonu cebinde titreşti. Çıkardı, numaraya baktı. Çağrı kodu.

Fortier duvardaki kırmızı bir telefona doğru yürüdü ve meşakkatli bir iş olan, güvenli kanallar aracılığıyla denizaşırı arama işine başladı. Adamla daha önce yalnızca bir kez konuşmuş, konuşmaları da on saniyeden kısa sürmüştü. CIA başkanı çok değerli biri olduğunu kanıtlamış ve yaşamaya hak kazanmıştı. O kadar az şey biliyordu ki...

Numara sonunda bağlandı.

“Grant.”

“Çabuk konuş.”

Duraksadı.

“İrtibatımın tehlikeye girdiğini düşünüyorum.”

İrtibat mı? Carlos.

“Kıbrıslı adam.”

“Evet,” dedi Amerikalı.

“Emin misin?”

“Hayır, ama ona ulaşmaya çalışıyorlar.”

“Nasıl?”

“Hunter’in rüyalarını kullanarak.”

Rüyalar. Bu kadar şeyin içinde beklenmedik tek olay. Fortier bu saçmalığa inanıp inanmadığından hâlâ emin değildi. Bu mistik saçmalıktan daha anlamlı başka açıklamalar vardı, her ne kadar pek olası gözükmeseler de.

“Operasyonlar her zamanki gibi devam edecek,” dedi Fortier.

“Evet, efendim.”

“Ondan şüphelendiğini öğrenmemeli.”

“Anlaşıldı.”

“Saat kaç?”

Dr. Bancroft, “Neredeyse altı oldu,” dedi. “Akşam altı.” Yaklaşık üç saat uyumuşlardı.

Kara doğruldu, birbirlerine hâlâ bantlı olan kollarına göz ucuyla baktıktan sonra gözlerini Thomas’a çevirdi. “Başar-dik.”

“Şimdiye kadar iyi gitti. Hayatta ve özgürüz.”

“Johan da rüya görüyor.”

“Öyle umut edelim.”

Bancroft Thomas’m yanına vardı, bandı kollarından dikkatle söktü. “Johan rüya görüyor,” dedi. “Bunun bizim açımızdan iyi bir haber olduğunu söyleyin bana. Yani burada.” “Şu an için olabileceği kadar iyi. Carlos’un şimdi ne yapacağı ise kendisine kalmış.” Thomas ayaklarını yere salladı, doktordan ıslak antiseptik mendil aldı.

“İnanılmaz,” dedi Kara. “Demek istediğim bu tamamen inanılmaz!”

“Her seferinde daha da gerçek görünüyor. Üç dört defa sonra hangisinin gerçekten gerçek olduğunu bilmiyorsun.” Kara, “Dürüst olmam gerekirse, bilmesem burasının rüya olduğunu söylerdim,” dedi.

Thomas, “Olabilir,” diye yanıtladı.

Dr. Bancroft sığ bir gülümsemeyle, “Bir rüyada yaşamanın nasıl bir şey olduğunu hep merak etmişimdir,” dedi.

“Ta ki bu gerçekliğin ötesinde başka gerçeklikler olduğunu anlayıp onlardan birini bilfiil tecrübe edene kadar, burası olabileceğince gerçek, doktor. Babam derdi ki biz yalnızca bu dünyadaki şeylere karşı mücadele vermiyoruz, aynı zamanda... O sözü tam anımsayamıyorum ama ruhani bir şeydi. İnan bana, doktor, sen bir rüyada yaşamıyorsun.” Thomas kolunun altındaki kızarıklığı kaşıdı. Bancroft onun parmaklarını takip ettikten sonra gözlerinin içine baktı.

Thomas, “Sadece bir kızarıklık,” dedi. “Muhtemelen Endonezya’da kaptığım bir şey.”

Ayağa kalktı, masadaki telefona doğru yürüdü. “Bir dakikalığına dışarı çıkabilir misiniz acaba, doktor? Bir telefon görüşmesi yapmam gerekiyor da.”

Dr. Myles Bancroft gönülsüzce odadan çıktı. Thomas Beyaz Saray’ı çevirdi, bağlamalarını bekledi. Başkan uyuyordu ama Thomas aradığında onu uyandırmaları talimatını vermişti.

“Thomas. Rüya gördün mü?” Sesi bitap geliyordu. “Rüya gördüm, efendim.”

“Ya Johan?”

“Sakıncası yoksa yüz yüzeyken söylemek isterim. Hat temizdir belki, yine de

“Elbette. Helikopter beklemede.”

Thomas başını salladı. “Şeyler ilerliyor mu?” Bu şifre Gains İsrail’e doğru yola çıktı mı demekti.

“Evet. Lâkin iki günümüz kaldı “Affedersiniz efendim ama telefonda olmaz.”

“Başka bir sorunumuz olabilir. Gösteriler çirkinleşmeye başlıyor.”

“Orduyu getirin.”

“Getirdim bile. Beni endişelendiren kendi güvenliğim değil. Halkın duyarlılığı. Bu durum kötüleşirse zor duruma düşebilirim.”

“Biraz daha zamana ihtiyacım var.”

“Benim de neler olup bittiğini çözmem gerekiyor

Thomas, “Ben tekrar rüya görür görmez, biliyorum,”

dedi.

Başkan sessizdi. Thomas için kendini zorluyordu. Thomas’m önerisini dinleyerek oynadığı bu kumar başarısız olursa birkaç milyar insan hayatım kaybedebilirdi.

Yine aynı soru; başka ne seçeneği vardı ki?

Başkan, “Buraya mümkün olduğunca çabuk gel,” deyip telefonu kapadı.

25.

BÖLÜM

Thomas Johan’m etrafında yavaşça daireler çizerek yürürken, Carlos hakkında bilgi vermesi için onu sorguluyordu. Ancak Johan’m bu ilk deneyimi o kadar sarsıcı olmuştu ki başka bir zihin vasıtasıyla vekâleten yaşamanın ham tecrübesi bilgilerinin çoğunun bir yana atılmasına neden olmuştu.

Yarım saattir uğraşıyorlardı. Johan’ın, Carlos’un boş Kitap hakkında bir şey bilmediği hususunda diretmesinden ve rüyanın ne kadar inanılmaz olduğunu durmadan haykırmasından başka bir sonuca varamamışlardı. Geçen her dakikayla birlikte Johan’m hafızası da zayıflıyordu.

“Evet, evet, biliyorum,” dedi Thomas. “Tarifi imkânsız. Ancak öğrenmek istediğim şey, daha önce mutabık kalındığı gibi, Fortier’in silahlara karşılık karşı virüs takasının sonuna kadar gidip gitmeyeceği.”

“Hayır.”

“Hayır mı? Sen dedin ki

Johan, “Evet demek istedim,” dedi. “Takas tamam, ama alacağınız karşı virüs etkili olmayacak. Sanırım. Bu bir şey ifade ediyor mu?”

“Evet. Emin misin?”

“Oldukça.” Johan şaşırmıştı. “Yani tam şu anda sen, şu diğer Thomas, Beyaz Saray denen sarayda mı uyuyorsun? Sen rüyanda kendini görüyorsun, ama Carlos rüyasında beni görmüyor. Ben gerçeğim.”

“Ben de öyle.” Thomas elini ona doğru salladı. “Bunu anlamaya çalışma. Bana Carlos’un planlarından bahset biraz. Sence onu yolundan döndürmek mümkün mü?”

“Olabilir. Benim önerilerime tepki veriyordu. Hatta anında. Özellikle senin önerdiğin gibi, buraya ben olarak gelirse iyi olur. Zaten mistik görüşlere meraklı. Bir de içinde isimler olan bir kitapla ilgili bir şey vardı. Fransız kimsenin beklemediği bir şeyler yapmayı planlıyor.”

“Öyle mi? Sen de bunu bana söylemek için bu kadar bekledin, öyle mi? Ne yapacakmış?”

“Az önce aklıma geldi. Ne olduğundan da emin değilim. Karşı virüsü vermeyi planladığı insanlarla ilgili bir şey. Herkesin düşündüğü gibi değil. Daha az.”

“Biliyordum!” Thomas tükürdü. “Blöf yapıyor! Öyle değil mi?”

“Sanırım, evet. Svensson anahtar. Neden bilmiyorum ama Carlos onu düşünüyordu.”

Thomas, “Rachelle gördüğü rüyayı senin gibi unutmamıştı,” dedi.

“Benim uzmanlık alanım rüya değil savaş.”

“Senin de Rachelle kadar kafan çalışıyor. Sadece duyduğun coşku yüzünden dikkatin dağılmış. Gezip geldikten sonra deliye dönen bir çocuk gibisin.”

Johan gülümsedi. “Çılgın bir geziydi! Kendim tecrübe etmesem asla inanmazdım. Tekrar gitmek istiyorum.”

“Şunu akimdan çıkarma; artık CarlosTa arandaki bağ hakkında kuşkun olmadığı için onun kaderi pekâlâ senin kaderin olabilir. Çok dikkatli olmak zorundayız. Eğer Carlos’un dili sürçer de elini gösterirse onlar da ...”

Toynak sesleri Thomas’m dikkatini kayalara çevirmesine neden oldu. Dört at tırıs halinde köşeyi döndü. Cain’le Stephen. Thomas’m tanımadığı bir albino. Bir de bir Serseri. Bir Serseri mi?

Cain atını durdurarak, “Onları kayalıkların tepesinde bulduk,” dedi. “Qurong onlarla bir mesaj göndermiş.”

Thomas Johan ve CarlosTa ilgili tüm düşünceleri derhal kafasından attı. Serseri savaşçıların giydiği derilerden giymişti ama silah taşımıyordu.

Cain albinoyu göstererek, “Bu Simion,” dedi. Atından indi. “Birkaç ay önce tutsak alınmıştı. Onu aşağıdaki zindanlara hapsetmişler.”

Thomas zayıf adama doğru seğirtti, atından inmesine yardım etti. Selamlayarak adamın kollarına sarıldı. “Elyon’a şükürler olsun. Senin nerede tutulduğunu bilemedik. Başkaları da var mı?” Johan’a döndü. “Biraz meyveyle su ver, çabuk ol.”

Simion’un yüzü parlıyordu. Bir dişi eksikti. Thomas o dişin büyük olasılıkla bir tekme ya da yumrukla yerinden çıktığım biliyordu. “Otur, otur.” Adamın oturmasına yardım etti. “Başkaları da var mı?”

Simion usulca, “Yalnızca ben,” dedi.

Thomas etrafına sinsice bakman Serseriye baktı. “Konuğumuzun atından inmesine yardım edin, biraz meyve verin.”

William, “Atından in,” diye emretti.

Serseri atından çekinerek indi. “Silahsızım,” dedi. “Burada bulunma nedenim cevabınızı kumandanım Woref’e iletmektir.”

Thomas, “Peki, Woref’in sorusu nedir?” diye sordu.

Serseri ayakta zor duran Simion’a baktı.

“Qurong bir ferman çıkardı,” dedi.

Mikil araya girip elini adama uzattı. Adam elini sallayarak MikiTin elini ittirdi.

“Qurong, Avcı’nm Thomas T üç gün içinde teslim olmazsa kızı Chelise’yi ihanetten suda boğacağını buyurdu.”

Kimseden ses çıkmadı. Thomas’m başı dönüyordu. Chelise ihanet etmemişti ki... Yalnızca rüya görmesine izin vermişti.

Thomas yüzünü Johan’a döndü. “Öz kızını boğar mı?”

Serseri, “Sizi temin ederim yapacaktır,” dedi.

Johan kaşlarını çattı. “Bu nasıl bir ihanetmiş?”

Simion, “Söylemedi,” dedi. “Sadece Avcı’nm Thomas’-ınm bildiğini söyledi.”

Hepsi Thomas’a baktı. Thomas dalgın dalgın, “Benim rüya görmeme izin verdi,” dedi. “Elbette hiç kimse, hatta Qu-rong bile bir tutsağın rüya görmesine izin verdiği için kızını boğmaz.”

“Evet,” dedi Johan. “Katılıyorum; işin içinde iş var. Bu Woref’in başının altından çıkmıştır.”

William, “Peki, neden bu kadar abes bir talebin bizi ilgilendireceğini düşünüyorlar?” diye sordu.

Thomas ne olduğunu hemen anladı.

“Cain. Stephen. Konuklarımıza eşlik edin,” diye emretti. Suzan’la göz göze geldi. “Konsey toplantısı yapalım.”

William, “Ne için?” diye sordu. “Bu basit bir mesele.”

“Öyleyse toplantımız da kısa sürer. Bir kadının hayatı tehlikede. İyice düşünüp taşınmadan meseleyi göz ardı edemeyiz.”

Sırtını dönüp kanyondan aşağı yürümeye başladı; köşeyi döndü, kule gibi uzanan kayalıkların gölgelediği boş bir kumluk alana yöneldi. Bağrında çelişkili duygular çarpışıyordu.

Elini saçlarının arasından geçirdi, bir ileri bir geri volta atmaya başladı. Bu kadın yüzünden bu kadar endişelenmesine gerek yoktu. Chelise yüzünden. Çok az tanıdığı bir kadın. Boylarına burun kıvıran ve onların avlanmasında suç ortağı olan bir kadın. Qurong’un öz kızı! Diğerleri bunu asla anlayamazdı.

William arkasından, “Hani bilmesem,” dedi, “Bu kadına karşı bir şeyler hissediyorsun derdim.”

Thomas yüzünü onlara döndü. Johan, William, Mikil, Jamous ve Suzan etrafında bir çember oluşturmuştu.

Thomas, “Benim ona karşı hislerim Justin’in size karşı olan hislerinden farklı değil, William,” dedi. “O da sizin gibi onun bir yarattığı bir insan.”

William şaşırmış görünüyordu. “Gerçekten de Qurong’-un talebini mi düşünüyorsun?”

Thomas, “Eğer görüşlerimizi tartışmayacaksak konseyin ne faydası var o zaman?” diye bağırdı. “Siz bir karar vermişsiniz zaten - bu bizim yolumuz değil.”

Thomas Tn sesinin yankısı onlara çarpıyordu.

Suzan, “Thomas haklı,” dedi. “Bir kadının hayatı tehlikede.”

“Bir Serserinin hayatı.”

Mikil, “Suzan haklı,” dedi. “Her ne kadar bir Serserinin hayatı konusunda William’a hak vermek gönlümden geçse de Thomas’a kulak vermeliyiz. Eskiden hepimiz Serseriydik.”

Mikil oturdu. Diğerleri de onu takip etti. Uzun zaman önce eğer bir tartışma patlak vermek üzereyse oturmanın daha iyi olduğuna karar vermişlerdi.

Mikil geleneksel tarzda, “Elyon, bize yardım etmeni istiyoruz,” dedi. “Bırak, biz de senin gördüğün gibi görelim.” Diğerleri hep birlikte, “Öyle olsun,” dedi.

William sakinleşmek için nefes aldı. “Fevri sözlerim için beni bağışlayın. Boyumuza dönmek için sabırsızlanıyorum. Yanlarında biz olmadığımızda savunmasız kalıyorlar.”

Derin bir nefes aldı. “Haklısın, Mikil. Eskiden biz de Serseriydik. Ancak Elyon’u inkâr ederek yaşayan Qurong’un kızı yüzünden Thomas’m hayatını tehlikeye atmak yalnızca akılsızca değil, aynı zamanda ahlak dışı da olabilir.”

Suzan, “Belki de önce Thomas açıklamada bulunsa daha iyi olur,” dedi.

Beklenti içinde Thomas’a baktılar. Peki, ne söylemesi gerekiyordu? Bir Serseri prensesine aşık olmuş olabilirim mi? Bu düşüncenin böyle tepeden inme gelmesi onu sarsmıştı. Hayır. Aşk hakkında hiçbir şey söylememeliydi.

“Şunu netleştirmek istiyorum bir kere, ben bir Serseri prensesine aşık filan olmadım.” Boğazını temizledi. “Ancak kabul etmeliyim ki onunla kütüphanede çalışırken güvenimi kazandı.”

“Güven mi?” dedi Johan. “Ben olsam Qurong’un kızma güvenmezdim.”

Thomas, “O zaman buna empati de,” diye onu tersledi. “Ne hissettiğimi açıklayamıyorum, sadece hissettiğimi söyleyebilirim. Chelise bu aldanışı hak etmiyor.”

Mikil, “Yine de bu onun aldanışı,” dedi. “Hepimiz seçim yapmakta özgürüz, o da kendi seçimini yaptı.”

“Bu onun farklı bir seçim yapamayacağı anlamına gelmez. Hepimiz gibi o da bir insan!”

Thomas’m sözleri küçük kanyonda kuvvetle çınlıyordu. William, “Hayır, Thomas, o bizler gibi değil,” dedi. “O bir Serseri. Kırk yıl düşünsem senin ağzından bu lafların çıkacağı aklıma gelmezdi. Duyguların yargılarını gölgeliyor.

Kendini toparla be adam!”

Suzan, “Peki, ya Justin’in duyguları?” diye sordu. “Boğulmasına yol açan sevgisi değil miydi?”

Birkaçı bir ağızdan konuşuyordu ve onların lafları Thomas’a tam bir kargaşa gibi geliyordu. Kendi duyguları gibi. Hislerinden emin değildi. Hisler güvenilir değildi; hepsi de bunu biliyordu. Öte yandan Suzan iyi bir soru sormuştu. Justin olsa bu olayı nasıl görürdü?

Thomas susmaları için elini kaldırdı. Herkes sustu. “Ro-nin burada olsaydı onun yargısına başvururduk. Kabul ediyorum, bu kadının ölme ihtimali beni üzüyor ama ben bu konseyin yargısına boyun eğeceğim. Dile getirmiş olduğum duygularım dışında bir savım yok. William, sen görüşünü açıkla.”

William başını öne eğdi. “Teşekkür ederim. Bize yol gösterecek üç noktadan söz edeceğim. Bir, Suzan’m Justin’in duyguları hakkındaki sorusuyla alakalı olarak, Elyon’un gelinine sevdalı olduğu söylenir. Bunu hepimiz biliyoruz. Ayrıca bizim, yani Çember’in, onun gelini olduğumuzu da biliyoruz. Bize bunu çölde söylemişti. Güruh onun gelini değil.” William etrafına bakındı, itiraz gelmeyince devam etti. “İki, ancak boğularak kurtulabileceğiniz hastalık El-yon’a karşı bir suçtur. Bazıları bir Serseriye dokunan kişinin artık temiz olmadığını söylerler ki ben o kadar ileri gitmem. Ancak bir Serseri hiç kuşkusuz temiz değildir. Pisliğe kucak açmış menfur bir yaratığa kucak açmak pisliğe kucak açmaktır.”

Johan, “Ben bir Serseriyken Justin bana kucak açtı,” dedi.

“Bu dediğin boğulmadan önceydi. Aslına bakarsan, bu nedenle o boğulmayı getirdi, böylece hastalığı tedavi edebilecektik. Temiz olup olmamamız bir fark yaratmaz mı diyorsun? Eğer bir fark yaratmamış olsaydı o asla o kadar ileri gitmezdi.”

William’in savında biraz mantık vardı ama bu Thomas’-m hoşuna gitmiyordu. Kendine konuşacak kadar güvenmiyordu.

Suzan, “O hastalıktan nefret eder,” dedi, “Ama altındaki kadın ya da erkekten nefret etmez.”

William, “O yüzden mi Kitap’ta Justin’in içinde kalmayan ve onun meyvesini taşımayan bir ağacı yakacağı yazıyor?” diye sordu. “Ben asmayım, siz dalsınız ama şu meyvesiz dallara ne olduğuna bir bakın.”

Bu söz üstüne sustular.

“Son olarak, bu da yeterli değilse Elyon’un onu inkâr edenlere yönelttiği gazabını düşünün. Teeleh’e karşılık kendini verir miydin, Thomas? Ya da bir Shataiki’ye karşılık? Bir serseri onlardan daha mı az aldanıyordur? Ben derim ki bir Serseri kadınına ya da onun için kendini vermek Shatai-kiler’e kucak açmak kadar çirkindir ve Elyon’un gazabını davet eder.”

Sav o derece ağırdı ki hiçbirisi uygun biçimde karşı çıkamayacak gibiydi. Thomas şu anda yapılması gerektiğini bildiği şeyi yapmak için teşvik bulmak yerine, umutsuzluğunun derinleştiğini hissediyordu. Nabzını kulaklarında hissedebiliyordu.

Johan, “Hepiniz William’la aynı fikirde olmadığımı biliyorsunuz,” dedi. “Son konsey toplantısmda ben daha çok Güruh’a benzeyerek onlara kucak açmamız gerektiğini öne sürmüştüm; ama bu farklı. Çember’in sana ihtiyacı var, Thomas. Boyunun sana ihtiyacı var. Tek bir kadından çok daha fazlası, Güruh’tan Çember’e senin liderliğin sayesinde gelecektir.” Thomas diğerlerine baktı. Mikil de Jamous gibi sessiz kalmıştı. Suzan bile JohanTn sözlerine itiraz etmemişti. “Konseyin kararı bu mu?”

Kimseden ses çıkmadı.

Thomas ayağa kalktı. “Öyle olsun.”

Onlardan uzaklaştı, köşeyi döndü ve bekleyen Serseriye doğru yürüdü.

“Thomas!” Mikil ona yetişmek için koşuyordu. “Thomas, lütfen, o bir Serseri, Tanrı aşkına,” diye fısıldadı. “Bırak gitsin.”

Thomas, “Bırakıyorum zaten!” diye parladı.

Serserinin önünde durdu. “Git generaline söyle; Avcı’-nın Thomas T kendi kanını içmeye nasıl boyun eğmeyecekse onun gülünç şartlarına da öyle boyun eğmeyecek.” Qurong’a kızından nefret ettiğini bildiren açık bir mesaj gönderebilirdi. Chelise için en azından bunu yapabilirdi. “Qurong’a da kızına ne yapacağının kendi meselesi olduğunu söyle. Şimdi git artık buradan.”

Serseri bir an tereddüt ettikten sonra çabucak atma bindi, atını çevirerek kanyondan yukarı tırıs gitti.

26.

B0Lüm

Vadiden tek sıra halinde ayrılarak, Güney ormanına gitmek üzere çöle doğru yöneldiler. Thomas’m surat asması grubun üstüne karabulut gibi çökmüştü. MikilTe Johan rüyalardan bahsederek onu neşelendirmeye çalıştılar ama Thomas onlara çabucak rüyalarda bir haftadan fazla sağ kalma ihtimalinin çok az olduğunu hatırlattı. Ömrünün geri kalanında her gece rambutan meyvesini yemesi ve hatta tarihin var olduğunu unutması daha bile iyi olabilirdi. En sonunda onu kendi başına somurtması için yalnız bıraktılar.

William en baştaydı, sonra Suzan, en arkadan da Thomas geliyordu. Suzan tatlı gülümsemesiyle onu avutmaya çalışıyordu. Atlar kumullardan yukarıya, ara sıra burun deliklerinden tozu temizlemek için soluyarak ağır ağır ilerliyorlardı.

Thomas her adımda kalbinin derinlere gömüldüğünü hissediyordu. Ne kadar çabalarsa çabalasın moralini düzel-temiyordu. Mücadele ettiği şu duyguları hissetmesi için bir neden yoktu. Hem de hiç. Bunu kendine yüzlerce kez söylemişti.

O baştan aşağı hastalıklı bir Serseri, Thomas. Nefesi kükürt gibi kokuyor, aklı da başında değil. Kızıl gölde bo-ğulmaktansa senin öldürülmeni emredecektir.

Öyleyse neden ona karşı bu kadar amansızca bir çekim duyuyordu? Kuşkusuz onu bir erkeğin bir kadını sevdiği gibi sevmiyordu. Daha on üç ay önce Rachelle’yi kaybetmişken bir kadını nasıl sevebilirdi? Bırak bu hastalıklı fahişeyi, Rac-helle’nin yerine herhangi bir kadını nasıl koyabilirdi?

Önündekiler ondan hızlı gidiyordu ama onlara yetişmek için atını mahmuzlamak yerine daha da yavaşladı. Chelise’yi ölüme mahkûm etmeye karar vermeleri onları kendisinden ayırmıştı.

Böyle geri durmanın nedeni utancın. Yoksa onları protesto mu ediyorsun?

Öyle ya da böyle, arkalarında kalmak uygun görünüyordu. Arkadaşları göz ucuyla geriye baktılar ama seslerini çıkarmadılar. Kısa bir süre sonra aralarına bir kumul girdi.

İşte o zaman, onların görüş alanından tam olarak çıkınca Thomas kendini rahat hissetmeye başladı. Pişmanlık duymaksızın Chelise’ye ait görüntülerin zihnine dolmasına izin verdi.

O taşınır merdivenin üstünde çılgın gibi Tarih Kitaplarını ararken, kollarını kavuşturup ona bakan Chelise.

Gözleri heyecandan fal taşı gibi açılmış halde, yazmış

olduğu kelimeleri tekrar eden Chelise.

Bir cümleyi toparlayamadığı için ezilip büzülen Chelise.

Teni sağlıklı olsa, aklı da çelinmiş olmasa nasıl bir kadın olurdu ki? Bu prensese hangi prens layık olurdu?

“Merhaba, Thomas.”

Thomas atının üstünde sıçradı. Fakat görünürde kimse yoktu. Thomas iki kumul arasındaki bir kaya oluşumunun yanında tek başına duruyordu. Diğerleri görünürde yoktu. Başına güneş geçiyordu galiba.

“Buradayım, eski dostum.”

Thomas sesin sahibini görmek için arkaya döndü. Arkasındaki küçük bir kayanın üzerinde bir yarasa duruyordu.

Beyaz bir yarasa. Bir Roush.

“Michal?”

Hayvanın tüylü ağzında geniş bir gülümseme belirdi. “Ta kendisi.”

“Ger... gerçekten sen misin? Ben uzun zamandır..Sesi kısıldı.

“Uzun zamandır bir Roush görmedin, evet, biliyorum. Bu demek değildir ki biz buralarda değiliz. Seni izliyordum. Söylemeden geçemeyeceğim, iyi gidiyorsun. Diğerlerinden önce açıkça tahminimi söylemiştim, ama sen tahminimden çok daha iyi işler başardın, her ne kadar itiraf etmekten hiç hoşlanmasam da.”

Thomas atından atladı, yarasaya doğru koştu. İçinden kollarını yaratığın boynuna dolamak ve onu görmenin ne kadar güzel olduğunu söylemek geliyordu. Ancak bunun yerine Michal’den üç adım uzakta kayarak durdu ve bir çocuk gibi aval aval baktı.

“Sen... Sen gerçekten buradasın...” Thomas en sonunda kekeleyebilmişti.

“Kanlı canlı. Yine de bu karşılaşmamızı kendine saklamanı tercih ederim.”

Thomas biraz güçsüz hissettiğinden, biraz da kısa yaratığın boyuyla bir olmak için diz çöktü. “Özür dilerim. Bana neler olduğunu anlamıyorum.”

“Ama ben biliyorum.”

Thomas derin bir nefes aldı. “Öyleyse anlat bana.” Michal, “O akimı başından aldı,” dedi.

Thomas ayağa kalktı. Michal ne kadarını biliyordu? “Kim?”

“Chelise. Prenses.”

“Onun duygularını anlıyorum, kastettiğin buysa eğer. Ölmeyi hak etmiyor. Kütüphanede beraber zaman geçirdik. Tamam, o bir Serseri olabilir ama benim düşündüğüm gibi bir Serseri değil. Elbette Elyon merhamet edebilir hatta -” Michal, “Sen buna duygudaşlık mı diyorsun?” diye sordu. “Ben buna aşk derim.”

“Hayır. Hayır, bu öyle bir şey değil.”

Michal, “Öyleyse belki de olmalı,” dedi.

Thomas Roush’a öylece bakakaldı. “Ne demek istiyorsun? O bir Serseri.”

“Sen de öyleydin. Ancak o seni öyle görmüyor.”

“Justin mi?”

“Evet, Justin.”

Thomas başım kaldırıp diğerlerinin kumulda bıraktığı ize baktı. “Ama ilkemize göre...”

“Öyleyse ilkeniz yanlış olmalı. Bana William’m ne dediğini söyle.”

Michal neden ortaya çıkmak için bu anı seçmişti acaba? Thomas’m içinde umut kabarmaya başladı.

“Çember onun gelini. O Çember’e sevdalı.”

“Doğru ama o şimdi bile gelinine kur yapıyor,” dedi Michal. “İnan bana, Justin’i şimdi görecek olsan, o kayaların yanında, elleri saçlarında adımlıyor; Güruh’un sevgisini kazanmak için canla başla çareler düşünüyor olurdu. Onlar da senin gibi onun gelini olacak.”

Thomas kayalara bakıp Justin’in adımlamasını hayalinde canlandırdı. Kalbi küt küt atmaya başladı.

Roush, “William başka ne dedi?” diye sordu. “Elyon’un onu inkâr edenlere duyduğu öfkenin ancak inkârcılarm boğulmasıyla yok olacağını ve bizim ancak ondan sonra onlara kucak açmamız gerektiğini söyledi.”

Michal kaşlarını çattı. “Ben sizin Justin’in ölümünden sonra onu daha iyi anlayacağınızı düşünmüştüm. Elyon’un gazabı sevgisine engel olan şeylere yönelmiştir. Aldatıp bu sevgiyi çalacak olan Teeleh ile Shataikiler’e karşı. Gelininin sevgisine engel olan şeylerden hoşlanmaz.”

“Serserilerden değil yani.”

“Bunu anladığımı söyleyemem - Elyon’u benim aklım almıyor; ama sevgisi sınırsızdır. Siz boğulduğunuzda sizin hastalığınızı unutmak için bir anlaşma yaptığını biliyor muydunuz? O salt sizin sevginizi hatırlıyor. William’m şu anda yaptığı gibi hata yaptığınızda bile Justin unutmaya yemin eder ve yalnızca William’ın sevgisini hatırlar, ne kadar kusurlu olsa da. Bunun böyle olmasına siz insanların yol açtığını söylemek yetersiz kalır. Ben olsam William’i muhakkak yola getirirdim. Elyon çoğu kez heyecanlıdır. Evet, ödenmesi gereken bir bedel var. Evet, boğulmak gerekiyor ama o gelininden çok heyecan duyuyor ve diğerlerini Çember’ine katabilmek amacıyla kur yapmak için yanıp tutuşuyor.”

Thomas bunların hepsini biliyordu; tabii ki biliyordu! Ama bu kadar bariz terimlerle değil.

Michal hafifçe sırıtarak, “Justin’in Chelise’ye olan sevgisini bir an için görebilseydin nerede durduğunu anlardın,” dedi. “Bu Büyük Macera’dır.”

Thomas adımlamaya başladı. Bunun anlamı neydi? Serseri olsun olmasın, Chelise’nin de bir kadın olduğu hususunda kendisinin haklı olduğu mu? Onu kurtarmak istemekte haklı olduğu mu? Chelise’ye karşı hissedebileceği sevginin Rachelle’ye olan sevgisinden farklı olmadığı mı?

Ancak nasıl olur da bir Serseriyi Rachelle’yi sevmiş olduğu gibi sevebilirdi? Hayır, Michal herhalde bunu demek istemiyordu.

“Yüreğinin sesini dinle, Thomas. Justin sana kendi yüreğini gösteriyor.”

Thomas Justin’in ona söylediği sözleri hatırladı. Kafa-sim kaldırıp çöle baktı, kendini hakikate açtı. Bu onu aşıyordu. Chelise’yi seviyordu. Chelise onu sevmeyebilirdi ama o onu sevdiği gerçeğini inkâr edemezdi. Onu Rachelle hariç, şimdiye kadar tanıdığı herkesten daha çok seviyordu.

“Thomas!”

Thomas kumula döndü. Suzan tepede durmuş, ona bakıyordu. Daha önce Justin’i görmemişti; şimdi Michal’i görüyor muydu acaba?

Döndü. Roush gitmişti!

Suzan, “Thomas, diğerleri bekliyor,” diye seslendi.

Thomas uzunca bir süre kımıldamadan, kararsız bir halde durdu. Sonra ne yapacağım idrak etti. Ne yapması gerektiğini.

Atma doğru koştu, üstüne atladı. Suzan’a son bir bakış atarak, atını çevirdi ve ormana doğru dörtnala sürdü.

“Thomas! Dur!”

Thomas ilk kumulu aşarak inişe geçti.

“Thomas, bekle! Ben de seninle geliyorum!”

Suzan ardından geliyordu. Thomas atını gemlediğinde, at ayaklarını yere sertçe vurarak durdu. Suzan arkasından dörtnala geliyordu.

“Onun için geri dönüyorum.”

Suzan, “O halde ikimiz de onun için geri dönüyoruz,”

dedi.

“Senden bunu yapmanı isteyemem.”

“Sen bana tehlike için yaşamayı öğrettin. Her ne kadar kimse bilmese de ben romantik bir budalayım.”

Suzan’m arkasındaki kumullar boştu. Diğerleri onların izlerini gördüğünde neler olup bittiğini anlarlardı. Büyük ihtimalle yanlış bir şey yapmaz, onlara ihtiyaç duyan boylarına doğru yola devam ederlerdi.

“Öyleyse acele edelim.” Thomas atını mahmuzladı. “Ulak ona ulaşmadan biz ona ulaşmak zorundayız.”

“Teslim olmayacaksın ya?”

“Chelise’yi oradan kurtaracağım.”

Kumulun üzerinden hızla aştılar. “Ya gelmeyi reddederse?”

Thomas ağzı kulaklarında, “O zaman onu ikna etmek zorunda kalacağım, değil mi?” dedi.

İzler öyküyü oldukça açık bir biçimde ifşa ediyordu.

William, “Ahmak geri gitmiş,” dedi.

Mikil, “Suzan da onunla beraber,” dedi.

Johan kumula doğru döndü. “Teslim olmayı düşünmüyor, yoksa Suzan’m da gitmesine müsaade etmezdi. Chelise’-nin peşinden gitmiş.” Thomas’ın Qurong’un kızma olan bu saplantısını aklı almıyordu. Chelise’yi diğer Serseri kadınlarına kıyasla güzel, hayat dolu ama yine de bir Serseri ve çoğu gibi hastalıklı bir kadın olarak tanıyordu.

Johan Güruh’un onların yoluna girmesini kolaylaştırmak için Çember’in standartlarını yumuşatmak gerektiğini öne sürmüştü, ama bunu söylediğinde sevgiyi değil boğulmayı kastetmişti. Bu sözlerini geri alabilirse alırdı. Belki de

Çember’e girmek için gerekli şartlardan taviz vermemeliler ama Güruh’u ne olursa olsun sevmelilerdi. Thomas’m şu anda yaptığı şey birçok yönden kendi savlarını sulayacaktı. Ya Thomas Serseri olacaktı ya da Chelise albino.

Yoksa onların şartlarının bağdaşması mümkün değil miydi?

Mikil, “Onlara engel olmalıyız!” dedi.

William, “Peki, bunu nasıl yapacaksın?” diye sordu. “Onları zindanlara kadar takip mi edeceksin?”

“Onları bekleriz,” dedi Johan. “Burada.”

“Boyu o kadar uzun süre yalnız bırakamayız.”

“O halde ben onları beklerim.”

Mikil kocasına baktı. “Jamous?”

“Johan’la birlikte ben de beklerim.” William’a döndü. “Cain’le Stephen’i de yanma al.”

William bir of çekti. “Bu iş hoşuma gitmedi. Çember zor zamanlardan geçerken

Çember’in liderleri bir fahişe için canlarını tehlikeye atıyorlar.”

Johan, “Senin biraz aydınlanmaya ihtiyacın var, William,” diye onu tersledi. “Burada söz konusu olan Thomas, senin canını defalarca kurtarmış olan adam.”

William kaşlarını çattı ve atını döndürdü. “O zaman seninle boyumuzda görüşürüz. Elyon’un kudreti.”

Johan başını salladı. “Elyon’un kudreti.”

27.

BöLSm

“Daha çok sür!” Thomas üsteliyordu. “Denetimi beş adımda geçmek istiyorum.”

Suzan, “Öyleyse pul pul olman lazım,” dedi. Karanlık çöktükten sonra, şehrin dışındaki bir evden biraz giysiyle birlikte morst macunu ve pudra çalmışlardı. Thomas gömleğini çıkarmış, pudrayı üzerine buluyor, Suzan da pudrayı sırtına sürüyordu. “Zaten karanlık olacak, başında da başlık olacak. Gerçekten bu zımbırtıya neden bu kadar hevesli olduğunu anlamıyorum.”

“Koku yüzünden!” Thomas ona döndü, gözlerini çocuk gibi iyice açmıştı. Bu işe duyduğu tutku bulaşıcıydı. Diğerleri onun gün boyunca yaptığı şamatayı görseler çıldırdığını düşünürlerdi.

Çıldırmamıştı. Sevdalanıyordu. İstediği kadar itiraf etmesin, Suzan bu işaretleri gözü kapalı tanırdı. Avcı’mn Tho-mas’ı Rachelle’nin ölümünden bu yana kendi isteğiyle uzak durduğu bir yola giriyor, deli divane aşık olmanın ilk safhalarını yaşıyordu. Onu izlerken Suzan da aynı şeyin özlemini duydu.

Thomas hislerini gizlemek için hâlâ elinden geleni yapıyordu veya belki de aslında duygularına ne anlam vereceğini kestiremediği için böyle davranıyordu, ama sonuçta kendini tutamıyordu. Kütüphanede Chelise ile aralarında geçenleri anlatırken Suzan’a o güne dek tanıdığı erkeklere nazaran çok daha ayrıntılı bilgi vermişti. Gösterişli el kol hareketleriyle, en basit söyleşilerinden bile mantık dışı sonuçlar çıkararak heyecanlı heyecanlı konuşuyordu.

“Kollarını kavuşturmuştu, Suzan,” diyordu. “Bir düşünsene!”

“Düşünüyorum. Anlamını pek kavrayamadım ama.” “Kavuşturmuştu diyorum! Böyle durduğunda baştan çıkarıcı bir poz takındığının pekâlâ farkındaydı.”

“Kollarını kavuşturarak mı? Ben pek emin değilim -” “Mesele kolları değil. Unut kollarını. Mesele'ona dair her şey. Sen de göreceksin.”

Thomas yüzüne morst sürerken, kokudan bahsediyordu. “Güruh’u koklamak istiyorum. Bunu daha önce yaptım, Qu-rong ejderha gibi horlarken doğruca yatak odasına girdim.” Thomas bir avuç daha alıp yanağına pat pat vurdu. Beyaz tortu kafasından tozuyordu.

“Bu defa Chelise’nin odasına gireceğim, içimde onun babasından daha duyarlı olacağına dair bir his var. Morst sadece yüzümde olursa o zaman benim albino kokumu bastır

maz, değil mi?”

“Hani seni tanımasam, kaleye gizlice girmekten çok Serseri olmaya can attığım söylerdim. Sen Chelise gibi olmak istiyorsun!”

“Öyle mi? Şey, belki de Johan’ın görüşlerinde bir doğruluk payı vardır. Bir Serseriyi Serserilikten kurtarmak için Serseri oluyorum.”

Suzan bir kahkaha attı. “Chelise sana bakar bakmaz senin Serseri olmadığını anlayacaktır. Kendini gizlemen mümkün değil - Johan’ın yanıldığı nokta burası.”

Thomas ayağa kalktı, ay ışığının altına geçti. “Aynı fikirdeyim. Nasıl görünüyorum?”

“Bir Serseri gibi.” Thomas’m bu yönünü şimdiye kadar çok az kişi görmüştü. Çoğu insan için o artık iç gözlem yapan bir filozofa dönüşmüş büyük bir savaşçıydı. Ne var ki burada çölde yavaş yavaş aşık Thomas haline geliyordu. Suzan gülümsedi. Onun bu gizli yönü daha çok hoşuna gidiyordu. Thomas cübbeye doğru atıldı, kafasına çekti.

“İyi mi?” diye sordu.

“İyi. Kesinlikle Serseri oldun artık.”

“Tamam öyleyse. Sanırım hazırım. Kaleye varmam bir saat sürer, bir saat de geliş. Bana tan vaktine kadar müsaade et. Geri dönmezsem, ne yapacağına sen karar ver.” Sonra atına bindi.

Thomas her ne kadar öyle düşünmese de gerçekte onu sevmeyen bir kadını alıp getirmek için cehenneme doğru gidiyordu. Suzan da ona bir şey demiyordu, çünkü Avcı’nm

Thomas’ınm bir kere bir şeyi kafasına koyduğunda, zorluklara rağmen her zaman sonuna kadar gideceğini biliyordu. Thomas’ı neşelendiren bu azmiyle Suzan’m romantizmiydi.

Hepsi iyi hoştu da, ya geri dönmezse ne olacaktı? Bu tutkusunu Suzan’a da bulaştırmıştı ama ya her şey kötü giderse? Thomas sabaha kadar ölürse bunda Suzan’m payı olurdu.

“Dikkatli ol, Thomas. Yakalanacak olursan sonun kütüphane değil göl olacak.”

“Biliyorum.” Thomas kuzeye, şehre doğru baktı. “Doğru şeyi mi yapıyorum?”

“Onu seviyor musun?”

“Evet.”

“O halde ona git, Avcı’nm Thomas’ı. Söylenebilecek her şeyi söyledik zaten.”

Thomas gülümseyip başını salladı. “Elyon’un kudreti.” “Elyon’un kudreti.”

Thomas şehre doğudan, kraliyet bahçelerinin etrafından, doğrudan kaleye giden daha az kullanılan yoldan yaklaştı. Ay tepede parlıyordu. Birisi onunla konuşacak olursa başını eğerek cevap verecekti. Şansı yaver giderse Serseri kılığına bürünmesi işe yarardı.

Kale sağında, ay ışığının altında upuzun yükseliyordu. Atını kendi haline bırakmıştı - burası hayvanın tanıdığı topraklardı. Thomas cübbesinin altında terin biriktiğini, morstla

karıştığım hissedebiliyordu.

Ya Chelise seninle gelmezse, Thomas?

Bu soruyu Suzan sorduğunda, Thomas o hevesle Cheli-se’nin geleceğine onu ikna etmişti. Oysa şimdi bundan o kadar emin değildi. Aslında şimdi yapacağı işi enine boyuna düşününce, en kolay kısmın Chelise’nin odasına girmek olacağının farkına varmıştı. Chelise’yi gelmeye razı etmek çok daha zor olabilirdi.

Yol hâlâ boştu. Şimdiye kadar her şey yolunda gitmişti. Sahip olduğu en büyük avantajın Çember’in şiddete başvurmama politikası olduğunu fark etti. Güruh’un güvenliğini tehdit edecek gerçek bir düşmanı yoktu aslında. Savunmaları saldırıya karşı yapılanmamıştı ve hırsızlık gibi basit suçlara uygulanan cezalar o kadar ağırdı ki çok az Serseri buna teşebbüs edebiliyordu. Thomas kraliyet ailesine karşı işlenen herhangi bir suçun, failin bütün ailesini öldürerek cezalandırıldığını duymuştu.

Kalenin etrafındaki muhafızların sayısı kaçışından bu yana kuşkusuz artırılmıştı, ama onlar Çember’in ustası olduğu gizliliğe alışkın değillerdi. En azından Thomas öyle olduğunu umut ediyordu. Muhafızların dünkü zayıf çabaları kıstas alınacak olursa Thomas’m umudu pek de boş değildi.

Yolda bir muhafıza rastlamadan ormana girdi. Bacağını uygun bir sürüş pozisyonuna getirerek atı ağaçların arasına, kalenin arkasındaki ahırlara doğru yöneltti. Kısrak, ağılının tanıdık kokusunu alınca burnundan soludu.

“Sakin ol, kızım.”

Thomas kayarak yere indi ve hayvanı bir dala bağladı. Gece yansı olmasına rağmen kalenin arka odalarından gelen ışık ağaçlann arasından süzülüyordu. Neyse ki bunlar bütün gece yanan meşalelerdi.

Ayağının altında ince dallar çıtırdadı, ama gürültüyü fark eden bir muhafız çıkmadı. Thomas ağılların etrafından seğirtti. Chelise yatak odasının en üst katta, şehre bakan tarafta olduğunu söylemişti. Thomas son kaçışı esnasında çatıya çıkan merdivenleri görmüştü. Toprağı çevreleyen çite doğru koşturdu, direklerin arasından dikkatle baktı.

Etrafta muhafız görünmüyordu.

Bu kadardı. Bir kez daha kendini kaptırmıştı. Direğin tepesini kavradı, derin bir nefes alarak sıçradı.

“Kim oradaki?”

Ses gecenin sessizliğini böldüğünde, Thomas hâlâ havadan yere paraşüt gibi düşmekteydi. Ses yakından gelmişti.

Thomas iki ayağının üstüne yere indi, sağ tarafından üç metre uzaktaki muhafıza baktı. Savaşçı çitin yanında duruyordu.

Thomas başını öne eğdi ve sanki bir Serserinin gökten düşmesi çok normal bir şeymiş gibi kaleye doğru yürüdü.

“Dur bakalım! Bu da ne demek oluyor?”

Thomas duraksayıp tekrar savaşçıya baktığında seçenekleri düşünmekten başı dönüyordu. Daha doğrusu seçeneği. Tek seçeneği vardı.

Muhafızı halletmek zorundaydı. Chelise’nin hayatı buna bağlıydı.

Başı aşağıda, muhafıza doğru yürüdü. Beş adım, diye düşündü.

“Dur orada!”

Thomas tiz sesle yanıtladı. “General Woref onunla burada buluşmamı istedi.”

“General mi?”

“Ben onun cariyesiyim.”

“Onun nesi...”

Thomas adam daha onun şaşırtıcı iddiasını idrak edemeden harekete geçti. Sağ tarafa daldı, bir kez yuvarlandıktan sonra muhafıza bir metre kala ayağa kalktı. Adam döndüğünde geniş kılıcı elinde parlıyordu.

Thomas önceki hareketinin hızından yararlanarak sert bir tekme savurdu. Ayağı kuvvetle adamın şakağına çarptı.

Adam bir inilti koyuverdikten sonra taş çuvalı gibi yere yığıldı.

Thomas, “Bağışla beni,” diye fısıldadı. Tek dizinin üstüne çöktü, muhafızın yenini omzundan yırttı ve elini ayağını arkasından bağladı. Adamın giysisinin diğer kolunu yırtıp sıkıca ağzına tıktı.

Thomas binaya doğru koşturdu, merdivenlerden uçarcasına çıktı. Çatıya daldıktan sonra korkuluğun arkasında emeklemeye başladı. Giysisini mi yırtmıştı acaba? Soluğunu tutarak baktı. Görebildiği kadarıyla bir şey olmamıştı.

Şimdi mesele hızlı hareket etmesiydi. Muhafız yakında uyanır; bağlı bile olsa, dikkat çekecek kadar yaygara koparabilirdi.

Thomas görebildiği tek merdivene doğru koştu. Kapıdaki sürgüyü itti. Kilitliydi. Sürgüyü inceledi. Bu orman tekniğiydi. Kendi tasarımı.

Kilidi; kapıyı hırsızlara karşı değil, güçlü rüzgârlara karşı emniyete almak için tasarlamıştı. Tüm sistemi basit bronz bir kilit dili yerinde tutuyordu. Mandalı çekip çıkardı. Sürgü eline düştü. Sürgüyü yere bırakıp yavaşça kapıyı açtı.

Cılız bir ışık dar bir merdiven boşluğunu aydınlatıyordu. İçeri girdi, arkasından kapıyı kapattı; hiç hareket etmeden durdu.

Çıt çıkmıyordu. Kale uyuyordu.

Thomas her gıcırtıda durarak, yavaşça merdivenlerden aşağı inmeye başladı. Orman tekniğini kullanmış olabilirlerdi ama işçilik aceleye getirilmişti.

En altta bir balkon üst katı çepeçevre kuşatıyordu. Önünde tek bir meşale iki kapı arasında yanıyordu. Yanılmıyorsa bu kapılardan biri Chelise’nin yatak odasına açılıyordu. Hangisi olduğunu bulmanın ise tek bir yolu vardı.

Başını korkuluğun üzerinden uzattı, aşağıdaki avlunun boş olduğunu görünce ilk kapıya doğru koştu.

Bu da kilitliydi.

Bu da kendi tasarımıydı.

Bunda da yine kilit dilini yerinden çıkardı.

Odaya girdi, kapıyı çekerek kapattı. Bir yağ lambası büyük bir yatağın üzerine hafif bir ışık saçıyordu. Chelise yatmış uyuyordu! Thomas odaya şöyle bir göz attı. Başka bir balkona açılan kapılar. Üzerinde lamba olan büyük bir gardırop. Aynalı bir çalışma masası. Dökümlü uzun perdeler. Güruh kraliyet hanedanı.

Hakikat anı gelmişti. Bu yatan Chelise değilse eğer bir Serserinin daha elini ayağını bağlamak zorunda kalabilirdi.

Sessizce yatağa doğru yaklaştı, battaniyenin altında yatan bedene doğru eğildi. Chelise kafasına çarşaf çekerek mi uyuyordu? Thomas emin olmak için yüzünü görmek zorundaydı ama o uyurken onun örtüsünü açma düşüncesi de...

Arkasında zemin gıcırdadı. Başına bir şey vurdu. Uyuyan kişinin üzerine doğru düşünce doğrulmak için çabaladı.

O şey yine ona vurdu, tam arkasından. Bu defa Thomas inledi.

İşte o anda, inlemesinin arasında altındaki şeyin aslında bir beden olmadığını anladı. Altında yastıklar vardı.

Üçüncü defa kafasına vurulduğunda bir an için bayılacağını düşündü. Sesini çıkarmayı başarabildi. “Benim! Ben Thomas!”

Suikastçısı Thomas’m dönebileceği kadar bir süre duraksadı. Orada, turuncu lamba ışığının altında, tamamen giyinik bir kadın duruyordu.

“Thomas?”

“Chelise!” Doğruldu, başı zonkluyordu. “Ne yapıyorsun?”

“Nasıl ne yapıyorum?” diye fısıldadı. “Kendimi savunuyorum.”

“Ben buraya sana yardım etmeye geldim, saldırmaya değil.”

ı

Chelise iki eliyle birden yanmayan bir meşaleyi kavramıştı. Göz ucuyla kapıya baktı. “Buraya nasıl girdin? Teslim olmaya mı geldin?”

“Hayır. Hayır, bunu yapamam.”

“Neden peki? Senin kaçman yüzünden ben çok feci bir duruma düştüm. Bütün gece o canavarın buraya dalmasını bekledim. Bana senin Qurong’un talebini reddettiğini söylemişlerdi.”

Demek hepsi doğruydu. Chelise hayatının tehlikede olduğunu anlamıştı.

“Teslim olursam beni öldürürler. Bunu ister miydin?” Chelise meşaleyi indirdi.

Thomas ayağa kalkıp ona döndü. Chelise kütüphanede yanından ayrıldığından bu yana ilk kez birbirlerine bakıyorlardı. Yüzü lamba alevinin altında güzel görünüyordu.

Thomas ona doğru yaklaştı, elini yüzüne doğru kaldırmaya başladı, sonra birden fikrini değiştirdi. “Buraya seni kurtarmaya geldim.”

“Benim kurtarılmaya ihtiyacım yok. Qurong’a teslim olman gerekiyor, böylece biz de bu çılgınlığı arkamızda bırakalım. Hemen şimdi muhafızı çağırmam lazım.”

Chelise’nin teklifini reddetmesiyle Thomas’m göğsüne bir acı saplandı. Yüzü yanıyordu. “İyi öyleyse muhafızı çağır.”

“Alçak sesle konuş. Yüzündeki o morstla gülünç görünüyorsun.”

“Beni morstsuz mu tercih ederdin?”

Chelise çalışma masasına doğru yürüdü, meşaleyi masanın üzerine bıraktı; bu zayıf ışık altında hiçbir şey göstermeyen aynaya baktı.

Muhafızları çağırmamıştı.

“Beni dinle, Chelise. Sen de benim kadar iyi biliyorsun ki bu kalede sahip olduğunu düşündüğün o hayat bitti. Woref seni öldürecek. Beni ele vererek hayatta kalırsan, senin deyişinle o canavar sana ölüm gibi bir hayat yaşatır. Onun yumruğu altında suspus olmayı reddedecek olursan da seni öldürür.”

Chelise, “Sen olmasan bunların hiçbiri olmayacaktı,” diye parladı. “Sen olmasan Woref böyle bir domuz haline gelmeyecekti, sen olmasan ben böyle korkunç bir duruma düşüp seçim yapmak zorunda kalmayacaktım.”

“O halde en azından bir seçim yapabileceğini görüyorsun.”

“Ne seçimi? Bir hayvanla bir albino arasında mı seçim yapacağım? Bu nasıl bir seçim böyle?”

Thomas onun keskin laflarını anlamazdan geldi. “Öyleyse ikimizi de seçme. Buradan gider, babanla güçlü bir konumdan pazarlık edersin.”

Thomas’m öne sürdüğü bu fikir Chelise’yi şaşırtmıştı. Tekrar konuşmaya başladığında sesindeki şiddet yumuşamıştı. “Seninle gelirsem eğer Woref beni asla affetmez.” “Benimle gelmeyeceksin. Ben seni zorla götüreceğim.” Chelise güldü. “Zorla mı? Tutsağın olarak. Senin tutsağın olarak Qurong’la nasıl pazarlık edebilirim ki?”

“Bir şeyler düşünürüz. Qurong’a sana karşılık Woref’i istediğimi söyleyeceğim. Bunun gibi bir şeyler ayarlarız. Wo-ref sana sahip olabilmek için neler yapar peki?”

“Ne olursa.”

“Aynen. Ne olursa. Görüyorsun, buradan gitmekle onları zorlayabilirsin. Kalırsan beni teslim etsen bile hayatın bir karmaşa haline gelir.”

Chelise’nin yüzünde hafif bir gülümseme belirdi. “Ama anlamak zorundasın ki ben...”

Bunu nasıl söylemeliydi? Thomas birden ağzını hiç açmamış olmayı diledi.

Chelise, “Ne?” diye sordu.

Thomas, “Sana karşı bir şeyler hissediyorum galiba,” dedi. “Senin farklı hissettiğini görebiliyorum ama niyetim hakkında tümüyle dürüst olmadan seni buradan alıp götürürsem kendimi rahat hissetmezdim.”

Bu defa Chelise gülmedi. “Ne gibi? Aşkımı kazanmak mı? O halde sana karşı dürüst olayım. Siz albinolarm bize nasıl baktığını biliyorum. Bizi iğrenç buluyorsunuz. Nefesimiz kokuyor, tenimiz de sizi tiksindiriyor. Yeniyetmelere özgü bu düşünce nasıl kafana girdi bilmiyorum ama şenle ben asla aşık olamayız.”

“Boğulursan olabiliriz.”

“Asla.”

Thomas o anda korkunç bir hata yapıp yapmadığını merak etti. Lâkin Michal ona kalbinin sesini dinlemesini söylemişti ve kalbi de bu kadın için atıyordu. Öyle değil mi? Che-lise’yi bırakıp gitme düşüncesi onu dehşete düşürüyordu, öyleyse evet. Kalbi kesinkes bu kadına aitti.

Chelise, “Seni kırmak istemiyorum,” dedi. Onun çektiği acıyı görmüştü. “Özür dilerim; ama bizim hayatlarımız birbirinden çok farklı. Ben benim gibi erkekleri çekici buluyorum. Benim kanımdan olan erkekleri.”

“Tamam.”

“Öyleyse anlıyorsun?”

“Anlıyorum. Kabul etmiyorum. Senin gözlerinde daha fazlasını gördüğümü düşünüyorum.”

“Bu doğruysa bile, buna dayanarak hareket edemem.” Chelise konuşmadan ona baktı, sonra gardırobuna doğru yürüdü.

Thomas, “Ne yapıyorsun?” diye sordu.

“Çöle yapacağımız yolculukta ihtiyacım olanları alacağım.”

“Öyleyse geliyorsun?”

“Beni benim belirleyeceğim bir koşula karşılık geri getirmeyi kabul edersen.”

“Evet. Kabul ediyorum.” Thomas yine aniden heyecanlandığını hissetti. “Hiçbir şeye ihtiyacın yok. Acele etmeliyiz.”

Chelise deri bir çantaya çabucak birkaç şey atarak, “Bir kadının, kadınların ihtiyacı olan şeylere ihtiyacı vardır,” dedi. “Şifonyerin üstünde bir morst leğeniyle biraz macun var.”

“Sen gerçekten - ”

“Kütüphanedeyken kokulu çeşidini kullanıyordum. İnan

bana, yanıma aldığıma memnun kalacaksın.”

Thomas küçük leğeni eline aldı. Chelise onun yanma yürüyüp çantasını açtı. Uzun uzun bakıştılar, Thomas haklı olduğuna yemin edebilirdi. Bu gözlerin ardında Chelise’nin itiraf ettiğinden fazlası vardı.

Ya da belki yoktu.

Chelise, “Önden git,” dedi.

Gece yarısı kaleye çağrılmıştı. Böyle bir şey barış zamanlarında bile endişe vericiydi. Son birkaç gündür meydana gelen olaylar göz önüne alındığında ise Woref en kötüsünden korkuyordu.

Bu Chelise’yle ilgiliydi; bunu sezebiliyordu. Atını yoldan aynı hızda sürüyordu ama tepesi çoktan atmıştı. Dünyada kadınlardan büyük bir dert kaynağı daha yoktu. Seviyor, öldürüyor ve severken bile öldürüyorlardı. Erkekler baştan çıkarmayı dünya yüzünden kaldırabilse ne iyi olurdu. Bu kadar feci bir bedel ödenecekse aşkın ne anlamı vardı ki?

Atından indi, girişe doğru yürüdü ve başlığını çekti.

“Woref.” Qurong avlunun hemen içinde bekliyordu. “Güvenilir generalimin gelebilmesine çok sevindim.”

Woref başını saygıyla eğdi.

Qurong, “Az evvel beni uyandırıp korkunç bir haber verdiler,” dedi. Korkunç bir habere kıyasla davranışları fazla utangaç görünüyordu. “Muhafızlarımızdan birini arka çitin yanında bağlı bulmuşlar.”

Hırsızlık mı?

“Muhafız kadın gibi konuşan bir erkeğin çitten atladığını, senin cariyen olduğunu iddia ettiğini ve onu yere serdiğini söyledi. Kısa bir süre sonra, yanında bir kadınla geri dönüp onu tekrar yere sermiş.”

“Sizi temin ederim, efendim, yalan söylüyor. Benim ca-riyem filan yok.”

“Senin yalanların benim umurumda değil, general! Yanındaki kadın benim kızımdı. Chelise gitmiş!” Bu sözleri yavaşça, titreyen bir sesle söylemişti.

“Nasıl -”

“İlk ‘kadın’ Thomas’tı, sersem!”

“Avcı’nm Thomas’ı,” dedi Woref. “Onu götürdü.” Yoksa Chelise gönüllü mü gitmişti?

“Muhafız Chelise’nin zorla götürüldüğünü söyledi. Tho-mas ondan talebini bildireceğini bana iletmesini istemiş. Kabul ettiğimizde Chelise’yi serbest bırakacakmış.”

Gönüllü gitti, diye akimdan geçirdi Woref. Yüzü kızardı ama öfkesini belli etmedi.

Büyük lider, “Şimdi senin hayatın tehlikede,” dedi. “Eğer kızımın saçının bir teline bile zarar gelirse bundan seni sorumlu tutarım. Onu asla boğmayacağımı çok iyi bildiğin halde, ona boğdurulacağım söyledin. Sen Chelise ders alacak dedin ve yine sen Thomas’m blöfüne meydan okumak için haber sızdırdın. Şimdi de Chelise gitti işte.”

“Çaresiz değiliz, lordum. Adamlarımın Thomas’m boyunu kuşattığına dair haber aldım. Elinde pazarlık kozu olan

bir tek o değil.”

Qurong ona şüpheyle baktı.

“Başlarında liderleri yok,” dedi Woref. “Takviye gönderdim. Koskocaman bir bölükten kaçamazlar.”

“Benim istediğim Chelise, bir alay albino değil!” “Chelise’yi alacaksınız. Ancak ben ona sahip olacaksam tabii!”

Qurong sert sert baktı. “Bul onu!”

28.

BÖLÜM

Uyumaya çalışıyordu ama uyuyamıyordu. Hem onun aşkım kazanana kadar rüya da görmeyecekti, öyle karar vermişti. Diğer gerçeklikteki virüs birkaç gün içinde muhtemelen onu öldürecekti ama bunun burada ortaya çıkmakta olan drama engel olmasına müsaade edemezdi. Her gece rambu-tan meyvesini yemeye devam edecekti. Bir hafta, bir ay, ne kadar sürerse. Nihayet rüya gördüğünde ise şu anda uyumakta olduğu Beyaz Saray’da yalnızca saatler geçmiş olacaktı.

Thomas Suzan’m yanındaki kayaya yaslandı, onlardan on metre uzakta uyuyan Chelise’ye gözlerini dikti.

Suzan, “Tanrı aşkına, Thomas, uyu biraz,” diye fısıldadı. “Yakında ortalık ağaracak.”

“Yorgun değilim.”

“Yorulacaksın. Hem böyle oturarak canımı sıkıyorsun.” “Kıskandın mı?”

“Onu mu? Sen başka birisi olsan belki - saygısızlık etmek istemem ama benim kalbim başkasına ait.”

Thomas şaşırarak tüm dikkatini Suzan’a yöneltti. “Oh, öyle mi? Hiç bahsetmemiştin.”

“Bazı şeyleri gizlemek daha iyidir.”

“Kim bu?”

“Söylemem; ama onu tanıyorsun.” Dirseğine dayandı. “Yine de itiraf etmeliyim ki bu yeni halin oldukça etkileyici.” “Yeni bir şey yok bende.”

“Seni sevmeyen bir kadına bakarak uykusuz kalacağın aklıma gelmezdi. Veya kimi sevdiğimle bu kadar ilgileneceğin. Ben her zaman senin bir kadına kur yapmaktansa kılıç sallamaya daha meraklı olduğunu düşünmüşümdür.”

“Belli ki beni hiç tanımamışsın. Ben Rachelle’ye renkli ormandayken kur yapmıştım, öyle değil mi?” Thomas yıldızlara baktı. “O günler romantizmin havada yoğunlaştığı günlerdi.”

Suzan usulca, “Ben pek hatırlamıyorum, çok küçüktüm,” dedi.

“Artık yok.”

Suzan, “Öyleyse bu dürtüye teslim oluyorsun, öyle mi?” dedi. “Tüm kalbinle.”

Thomas dolaysızca cevap vermekten kaçmıyordu. “Biz Büyük Macera için doğduk.”

“Elbette.”

“Ben yalnızca kalbimin sesini dinliyorum.”

Suzan, “Belki ben sana birkaç şey gösterebilirim, Bay

Şair,” dedi.

“O halde erkeğini bize de söyle de birbirinize nasıl kur yaptığınızı görelim.”

“Haline bir bak hele. Bir şair gibi konuşuyorsun.” Thomas sırıttı. “Saçmalık. Ben her daim belagatliydim zaten. Bir zamanlar sözlerim kılıcımdı ama artık bu sözler beride yatan şu zarif kız için bir aşk şarkısı oldu. Doğrusu beride değil de ileri de mi olacaktı?”

“Sana şiirin inceliklerini öğretsem iyi olacak galiba.” Thomas’m gözleri uyuyan kadına kaydı, sesini alçalttı. “Gerçek şiir mi istiyorsun? O halde şunu dinle: Sevdalandım. Kalbimin sahibi Chelise’dir, huzur içinde uyuyan şu göz alıcı kız. O ne zaman kaşlarını çatsa ben bir gülümseme görürüm; o ne zaman dudak bükse ben bir kahkaha işitirim. İki saat boyunca yan yana at sürdük, tek kelime etmeden karanlık ormanda ilerledik, ama atının toynağı yere her vuruşunda ben kalbinin aşk sözleri fısıldadığım duydum. Şimdi uyuyamıyorum çünkü aşk benim uykumdur ve ben bana bir hafta yetecek kadar aşkımdan aldım. O beni sevmiyormuş gibi davranıyor çünkü hastalık onu utançla doldurmuş; ama ben onun gözlerinin içinden kalbini görebiliyorum. Orada o gerçek arzularını açığa vuruyor.”

Suzan kıkırdadı. “Bunun yarısı bile doğruysa, o zaman sen abayı yakmışsın, Avcı’nm Thomas’ı.”

Thomas’m gülümsemesi zayıfladı, gözlerini çevirdi. “Öyle.”

Chelise aniden hareket etti. Kafasını onlara doğru çevirdi. “Siz ikiniz bütün gece konuşacak mısınız öyle? Uyumaya çalışıyorum burada.”

Thomas şaşırdı. “Sen uyumamışsın.”

“Sen ise çok konuşuyorsun. Albinolar kadınlarına nasıl kur yaparlar bilmiyorum ama sen biraz incelik öğrensen iyi olur.”

Kampa sessizlik çöktü.

Suzan en sonunda, “Haklı,” dedi.

“Ben... Ben senin dinlediğini bilmiyordum.” Chelise’-nin gülümsediğini Thomas karanlıkta bile görebiliyordu. “Tamam, o halde. Artık uyku zamanı.” Thomas yere uzandı, Chelise onu duyduğu için utanması mı yoksa heyecanlanması mı gerektiğini kestiremiyordu.

Uzunca bir süre sessizce yattılar.

Sonra Chelise usulca konuştu. “Teşekkür ederim, Thomas. Çok güzel şeyler söyledin.”

Thomas yutkundu. “Bir şey değil.”

Chelise öbür yana döndü. “Anlaşmamızı unutma.” Evet, tabii ya. Anlaşmaları. Thomas az kalsın unutuyordu.

Güneş doğarken Chelise ve Suzan Thomas T uyandırmadılar. İkisi de bir saat önce kalkmış ve çöle doğru yola çıkmadan önce bir saat daha bekleyebileceklerine karar vermişlerdi. Kamp yaptıkları küçük kanyonda bir Serserinin onlara rastlama ihtimali çok zayıftı.

Suzan yakınlardaki küçük bir derede yıkandıktan sonra Chelise de yıkanmaya karar verdi. Suzan işini bitirinceye kadar bekledi, sonra ihtiyatla suya girdi. Gölde yıkanmaya alışkın olmasına rağmen, soğuk su tenine batmıştı.

Thomas söz konusu olmasa asla bir akarsuda yıkanmaz-dı ama albinolara kendini rahatsız edici olmayan bir tarzda sunmaya mecbur hissediyordu. Acıya dayanarak vücudunu güzelce yıkadı. Sonra küçük bir gölcüğü ayna gibi kullanarak kokulu morstu dikkatle süründü. Birkaç tane küçük tuhan çiçeği topladı, hoş kokulu bu çiçekleri saçma taktı. Bunların hepsini onun hatırına yapıyordu.

Peki, neden Chelise? Neden Thomas ’ı memnun etmeye bu kadar heveslisin? Bu soruyu yanıtlayamazdı. Belki Thomas ona karşı çok iyi davrandığı için böyle yapıyordu.

Albino olsun olmasın, o bir erkekti ve Chelise Thomas’-ın onu kurtararak sergilediği düşkünlüğü görmezden gele-miyordu.

Chelise Suzan’ın koyu renk cildine gözlerini dikmeme-ye çalışarak yüzünü ona döndü. Kendi bembeyaz cildinden çok farklıydı. Albinoların taktığı kolye Suzan’m boynundan sarkıyordu.

Chelise Suzan’a, “Neden o kolyeyi takıyorsun?” diye sordu.

Albino madalyonu eline alıp baktı. “Bunlar Çember’in renkleri. Renkli orman için yeşil, hepimizi yok eden kötülük için siyah. Sonra da kırmızı, görüyor musun?” Çaprazlama birbirine geçmiş iki kırmızı deriyi gösterdi. “Justiıı’in kanı.

Nihayet beyaz bir çember.”

“Peki, neden beyaz?”

Suzan onun gözlerinin içine baktı. “Beyaz. Biz Justin’in geliniyiz.”

Ne kadar tuhaf bir bakış açıları vardı. Hatta aptalca. Kim şimdiye kadar ölmüş bir savaşçının gelini olduğunu duymuştu ki? Elbette, onun hâlâ hayatta olduğuna inanıyorlardı. Çok saçma.

Chelise Thomas’a baktı. “Onu uyandıralım mı?”

“Hâlâ uyuduğuna inanamıyorum.” Suzan gülümsedi. “Dün gece onu çok yordun herhalde.”

“Ha! Bence asıl o coşkusuyla beni yoruyor.”

Suzan Thomas’m şehirden getirdiği fazladan eyeri taktı. “Ona karşı bir şeyler hissediyor musun?”

Chelise bu kadar dümdüz bir soru beklemiyordu. Ne diyeceğini bilemedi.

“Orada yatan, Orman Muhafızları’nm efsane savaşçısı Avcı’nın Thomas’ı, can düşmanı Qurong’un kızına aşık oluyor. Şu anda bir peri masalı yazılıyor.”

Chelise, “O bir albino,” dedi.

Suzan elini eyere koyup yüzünü ona çevirdi. “Bu onun senin için fazla iyi olduğu anlamına gelmez.”

“Ben öyle demek istemedim.”

“Hayır, ama öyle hissediyorsun. Bu yüzden yıkandın ve onun için tenine pudra sürdün. Ben de Thomas’la aynı fikirdeyim. Bence sen oldukça güzelsin ve bu adam seni sevdiği için ne kadar şanslı olduğunu bilmiyorsun.”

Chelise aniden tıkandığını hissetti. Thomas’a baktı. İşte orada albinolarm kralı yatıyordu. Yoksa Justin mi onların kralıydı? Thomas her ne kadar yüzünden silmeye çalıştıysa da dün gece sürmüş olduğu morst yüzünde parça parça kabuk bağlamıştı.

Suzan, “Yine de güzel bir his, değil mi?” diye sordu.

“Ne?”

“Sevilmek.”

Chelise bir an tereddüt etti. “Evet.” Kendini hiç bu kadar tuhaf hissettiğini hatırlamıyordu. Thomas ona utancını gizlediğini söylediğinde haklı mıydı acaba? Şimdi Suzan da aynı şeyi söylemişti. Chelise daha önce hiç bu şekilde düşünmemişti.

Suzan, “Bence hak ediyorsun,” dedi.

Chelise’nin boğazındaki düğümlenme büyüdü, haykırmamak için yutkunmak zorunda kaldı. Bu ani duygu nereden çıkmıştı, bilmiyordu ama albinolar onu daha önce de kolayca etkilemişlerdi. Kütüphanede Thomas’tan aldığı dersler de aynı şekilde onu sarsmıştı.

Chelise ormana bakmaya karar verdi; böylece Suzan onun gözyaşlarıyla mücadele ettiğini, albinolardan hoşlandığını görmeyecekti.

“Neden onu uyandırmıyorsun?” dedi Suzan. “Gitmemiz lazım artık.”

Chelise konunun değişmesinden memnun kalarak, Tho-rnas’m yanma gitti. “Uyan bakalım.”

Thomas oflayıp pufladı, kafasını döndürdü; hâlâ kendine gelememişti. Chelise göz ucuyla Suzan’a baktı ama Suzan başka bir atı eyerlemekle meşguldü.

Chelise eğilip onu dürtükledi. “Uyan, Thomas.”

Thomas birden doğruldu, etrafına bakındı; sonra Cheli-se’yi görüp kendine geldi. Ayağa kalktı, pelerinini silkeledi. “Saat kaç? Beni neden uyandırmadınız?”

“Yorgun görünüyordun.”

Thomas yan gözle Suzan’a baktıktan sonra Chelise’yi süzdü. “Hemen döneceğim,” dedi ve dere yönünde koşturmaya başladı. Albinolarm temizlik takıntıları enteresandı.

Thomas on dakika sonra geri geldiğinde morsttan arınmış yüzü parlıyordu. “Kendimi yenilenmiş hissediyorum. Alınma ama o şey beni kaşındırıyor.”

“Sahiden mi? Ben onu oldukça ferahlatıcı buluyorum.”

“Sana yakışıyor. Beyaz çiçekler de çok güzel bütünle-miş.”

Chelise gülümsedi. “Teşekkür ederim.” Thomas sahiden onu güzel mi buluyordu yoksa ona büyüklük mü taslıyordu?

Atlarına binip şehirden uzağa, güneye, çöle doğru yöneldiler. Thomas onları çok kullanılan yollardan uzakta bir av patikasından götürdü.

Bir saat boyunca konuşmadan gittiler, Suzan arkada kalmıştı. Chelise en sonunda sessizliği bozdu.

“İyi rüya gördün mü, Thomas?”

“Hiç rüya görmedim. Rambutan yemiştim.”

“Rüya görmek istediğini sanıyordum. Senin rüyaların yüzünden neredeyse canımdan oluyordum.”

“Ant içtim; seninle birlikteyken rüya görmeyeceğim.” Chelise Thomas’m akimdan neler geçtiğini bilmiyordu ama açıklaması için baskı yapmadı.

Thomas atını onunkinin yanma yaklaştırdı. “Dönmen için ne şart koşacağımıza karar verdin mi?”

Chelise, “Senin önerdiğin gibi, Woref’e karşılık beni sunabiliriz,” dedi. “Onu bir albinoya dönüştürebilirsin. Bunun o canavara faydası dokunur.”

Thomas kıkırdadı. “Maalesef boğulma yalnızca gönüllü olursa işe yarar. Aksi takdirde Serserileri bir araya toplayıp suyun altına iterdik, değil mi, Suzan?”

Suzan, “Bu önerilmişti bir ara,” dedi.

Chelise ürperdi. “Ne kadar korkunç bir ölüm bu böyle.” Thomas, “Ben ölü gibi mi görünüyorum?” diye sordu. “Senin hiç bilmediğin kadar canlıyım.” Kolunu uzattı. “Kolumu hareket ettirdiğimde eklem yerlerim ağrımıyor. Bunun nedeni benim buna alışmış olmam değil.”

Boğulma düşüncesi Chelise’yi dehşete düşürmüştü. Eklem yerlerindeki ağrılara öylesine alışmıştı ki çoğu kez ağrıyı umursamıyordu bile.

Chelise, “Senin Çember için sığınak talep edebiliriz,”

dedi.

“Bunu yapar mıydm?”

Chelise omuz silkti. “Neden olmasın?”

“Suzan, Chelise bize ısınıyor galiba.”

Dün olsa Chelise Thomas’ı hizaya getirmek için acı bir sözle yanıt verirdi. Bu tarz bir yorum şimdi çok aptalca geliyordu. Sesini çıkarmadı.

Chelise, “Bırakalım babam bir iki gün endişelensin,” dedi. “Ona sık sık şantaj yapacak fırsatım olmuyor.” “Mükemmel. O zaman bir hafta bekleriz.”

“Bir hafta mı? Burada tek başıma bir hafta ne yaparım, bilmiyorum.”

“Bizimle gelirsin.”

“Peki, biz tam olarak nereye gidiyoruz?”

Thomas, “Henüz karar vermedim,” dedi. “Güruh’tan, tehlikeden uzağa. Bizim Çember’i ziyaret etmek ister misin?”

“Hayır, hayır. Bunu yapamam. Beni görünce dehşete kapılırlar! Ben de aynı şekilde. Boy haricinde herhangi bir yer olabilir.”

Thomas gülümsedi. “O halde öylece güneye gideceğiz. Seni güvende tutacak şekilde yanında olduğum ve sen rahat olduğun müddetçe, at biner gideriz.”

Chelise kendini rahatsız hissetmeden ona bakamıyordu. “Uygun gibi.”

Güneş tepelerinden geçip batı ufkuna doğru inmeye başladı. Suzan yolu keşfetmek için birkaç kez öne geçti. Chelise öyle zamanlarda Thomas Ta teğmeninin, Thomas’m onunla baş başa kalması için bunu planlayıp planlamadıklarından şüphelendi. Pek umurunda da değildi aslında.

Thomas ona Orman Muhafızları kumandanı olduğu günlere dair hikâyeler anlatıyordu. Chelise de çöldeki hayatına ait anılarından bahsediyordu: Çöl buğdayından nasıl yararlandıklarından, sularını nerede bulduklarından, asil kandan olmayan diğer çocuklarla oynayarak büyümenin nasıl bir şey olduğundan.

Thomas onun özellikle çocukluğuna dair hikâyelerden etkilenmişe benziyordu; hastalık dediği şeyle başa çıkmayı nasıl öğrendiklerine dair bir sürü soru sordu. Ciltlerinin durumunu hakikaten bir anormallik olarak görüyordu. Şüphesiz, Chelise’ye onun bu hali nasıl hastalık gibi görünüyorsa Chelise’ninki de ona öyle görünüyordu. Ancak Chelise’nin de işaret ettiği gibi, dünya bir bütün olarak alınırsa ve milyonlarca Serseri yalnızca bin kadar albinoyla karşılaştırılırsa, o zaman kim anormaldi? Peki, kim hastalıklıydı?

Thomas konuyu kibarca kapadı. Hastalıklarını bağdaştırmak mümkün değildi.

Thomas sırıtarak, “Seninle bir kere çölde karşılaşmıştım,” dedi.

“Daha önceden mi? Ne zaman?”

“Roland olduğumu söylemiştim.”

“Roland mı? Ama Roland Güruh’tandı.”

“O zamanlar Orman Muhafızlarının kumandanı Tho-mas’tım; yolumu kaybetmiş, hastalanmıştım. Tabii, sana yalan söylemek zorunda kaldım.”

“Roland sen miydin? Avcı’nm Thomas’mm hayatı benim elimde miydi yani? Senin boğazını kesmeliymişim!”

“O zaman bugün benimle at sürme zevkinden mahrum olurdun.”

“Dürüst olmam gerekirse, Roland’dan epeyce etkilenmiştim. Bunu hatırlıyorum.”

Thomas, “Tekrar aynı şeyi yaşamak zorunda kalsaydm, bu kez boğazımı keser miydin?” diye sordu.

Chelise altındaki atm dönen omuzlarına baktı. “Bugün bildiklerimi göz önüne alırsam; babama şantaj yapacak durumda olduğumu bile bile yapmazdım.”

“Hatta o günden sonra savaşlarda sizin savaşçılardan çoğunu öldürmeye devam edeceğimi bildiğin halde mi?”

Önemli bir noktaya parmak basmıştı. “Öyleyse evet, üzülerek söylüyorum ki boğazını keserdim.”

“Güzel. Dürüst bir kadını seviyorum demek ki.” Birbirlerine gülümsediler.

Thomas işte bu kadar açıktı. Chelise’nin yanında at süren bu namlı savaşçı, Avcı’nın Thomas’ı onun aşkını kazanmayı arzuluyordu.

Çöle vardıklarında, Chelise ona karşı bazı hisler beslemediğinden artık emin değildi. Thomas bir keresinde Suzan’ı bulmak için yanından ayrıldığında, Chelise kendisini terk edilmiş hissederek şaşırdı. Yalnızlık. Hayır, yalnızlıktan daha fazla, onun yanında olmasını arzuluyordu. Thomas beş dakika sonra yüzünde aptal bir sırıtmayla tekrar ortaya çıktığında, Chelise rahatladığını hissetti.

Thomas, “Beni özledin mi?” diye sordu.

“Oh, özür dilerim. Gitmiş miydin?” Chelise lafını o an

geri çekmeyi diledi. Bu defa yaptı da. “Yalnızdım.”

Bunların hepsi ne zaman olmuştu? Kütüphanede mi? Suzan kolunu sallayarak dörtnala onlara doğru geldi. Thomas kendini atının üstüne çekti. “Bir şey bulmuş.” “Güruh mu?”

“Sanmıyorum. Gel, hadi!” Atlarını ileri doğru sürdüler. Suzan atına gem vurdu, gözleri parlıyordu. “Johan, Ja-mous ve Mikil bizi bekliyor. Galiba William’ı diğerleriyle birlikte ileri göndermişler.”

“Nereye?”

“Bir kanyonda kamp kurmuşlar.” Suzan işaret etti. “İki mil ilerde.”

Thomas Chelise’ye baktı. “Mükemmel! Bu Martyn.” “O burada mı?”

“Evet.” Thomas atını mahmuzladı. “İleri!”

Chelise bu ani gelişmeden dehşete kapılmıştı - Thomas Ta Suzan neyse ama Çember’den daha fazla insanla karşılaşma düşüncesi pek hoşuna gitmiyordu. Bir de MartynTe! Geçmişte Thomas’m yanı sıra, Martyn’den daha fazla nefret ettiği başka bir insan daha yoktu.

Chelise atını sürdü.

29.

BÖLÜM

Thomas Başkan Blair’in ısrarı üzerine Beyaz Saray’da uyurken, Kara kafasına takılan bir şeyin peşine düşmüştü. Uyumak için istek duymuyordu, rüya görmesi için de bir nedeni yoktu. Yalnızca bir şey istiyordu - kolunun altında beliren kızarıklığın nedenini öğrenmek.

Genetrix Laboratuarları Monique’nin evi haline gelmişti. Ofisinde bir portatif yatakta uyuyor ve üç gündür yenisi gelmemiş olmasına rağmen, kafeteryada kalan yemekleri yiyordu - yemek şirketi faaliyetlerini askıya almıştı. Hem bunun bir önemi yoktu. Ellerinde, beş yüz teknisyenle bilimciyi en az iki gün besleyemeye yetecek kadar bozulmayan yiyecekten vardı. Sonrasında ise eve giderek veda etme zamanının mı yoksa son bir çaba sarf etme zamanının mı geldiğini anlayacaklardı.

Monique konuşmadan Kara’nm kolunu muayene etti.

Kara onun gözlerini izliyordu - ne yazık ki Thomas Mikil’in dünyasındaki şu diğer kadına çok kapılmıştı. Chelise’ye. Kara Monique’yle daha çok zaman geçirdikçe, bu dik kafalı Fransız kadının ilk başta düşündüğünden daha yumuşak olduğuna hükmediyordu. O ve Thomas iyi bir çift olabilirlerdi. İkisinin de hayatta kalacağını farz edersek tabii.

Monique’nin gözleri artık kesiğin üzerinde değildi. Ka-ra’nın kolunun diğer bölgelerini tarıyordu.

Kara, “Ne oldu?” diye sordu.

“Başka yerlerinde de kızarıklık fark ettin mi? Kamın veya sırtın gibi?”

Kara geri geri gitti. “Şimdiden başladı mı?” “Bazılarında, evet. Başka kızarıklık var mı?”

“Hayır. Benim fark ettiğim başka kızarıklık yok.” Diğer yandan bir düşününce, cildi birkaç noktada kaşınıyor gibiydi.

“Ne zamandır biliyorsun?”

“Birkaç saattir,” dedi Monique.

Kara ona döndü. “Sende var mı?”

“Hayır.”

“Bir haftamız daha var sanıyordum! Başka kimlerde var?”

“Bangkok’ta birkaç vaka bildirilmiş. Theresa Sumner. Birkaç hafta önce Thomas Ta toplantı yapmak için gelen bütün ekip. Uzakdoğu’da bazı insanlarda on gündür kızarıklık görüldüğü rapor edildi. Bizim tahminimiz bunun sistemleri virüsle aktif olarak mücadele eden insanlarda görüldüğü yönünde. Kızarıklık vücut direncinin kanıtı, bu çok fazla bir şey ifade etmese de.”

Bu açıklama Kara’nm düşündüğü kadar sarsıcı olmamıştı. Aslında bu kadar gizemden sonra birazcık rahatlamıştı. En sonunda kanserinizin her şeye rağmen ölümcül olduğunu öğrenmek gibiydi. Tam olarak otuz gün içinde ölecektiniz. Yaşa ve ölmeye hazırlan.

“Kaç kişi?”

Monique omuz silkti. “Birkaç bin. Virüsün kuluçka dönemine ait ilk tahminlerimiz yalnızca buydu, tahminler. Yakında ortaya çıkacağını hep biliyorduk. Öyle görülüyor ki artık ortaya çıkmış.”

Uzun uzun bakıştılar. Söylenecek başka ne vardı ki? Kara, “Öyleyse Fransa’yla bu takası yapıp, karşı virüsü almazsak öldük demektir,” dedi.

“Öyle görünüyor.”

“Başkan bunu biliyor mu?”

“Henüz değil. Testler yapıyoruz. Bir saat içinde öğrenecek.”

Kara bir of çekti, çantasına baktı ve içinde çok az kan numunesi olan cam bir ampul çıkardı. Thomas’m kam. Kardeşi John s Hopkins’den ayrılmadan önce bir konuda ısrar etmişti. Mantığı basitti: Fransa’ya geri gidecekti ama nedenini açıklamayı reddetmişti. Ona bir şey olduğu takdirde, Kara ile Monique’nin bazı seçenekleri olmasını istiyordu.

Kara ampulü masaya bıraktı.

Monique, “Thomas’m kanı mı?” diye sordu.

“Onun fikri. Şenle ben bu kanla rüya görürsek ne olacağını biliyor musun?”

Monique ona dik dik baktı. “Rachelle öldü. Sen Mikil olarak uyanacaksın. Ben kim olarak uyanacağım, onu bilmiyorum işte.”

“Evet. Ama uyanacaksın. Peki, oradayken rambutan meyvesinden yersen ne olur?”

“Rüya görmezsin.”

“Ya ömrünün geri kalanında her gün rambutan meyvesinden yersen ne olur?”

“Bunun bir önemi var mı? Burada ölürsem orada da ölürüm. Böyle olmuyor mu?”

“Burada bir gecelik rüya orada kırk yıl sürerse öyle olmuyor. Burada ölümün gelip bizi bulmasını beklerken diğer gerçeklikte bir ömür yaşayabiliriz.”

Monique’nin yüzünde hafif bir gülümseme belirdi. Sonra inanmadığını belli eden bir kahkaha patlattı. “Thomas bunu yapmamızı mı önerdi?”

“Hayır. Bununla ne yapacağımızı anlayacağımızı söyledi. Senin daha iyi bir fikrin var mı?”

“Hayır. Ama bu senin fikrinin çılgınca olmadığını göstermez.”

“Yani yapmayacak mısın? Senden söz etti, başka birinden değil.”

Monique küçük ampulü alarak, “Tabii ki yapacağım,” dedi. “Neden olmasın?”

Yüzündeki gülümseme zayıfladı. Kan numunesine gözlerini dikti. “Thomas’ta kızarıklık var mı?”

Kara Thomas’m Endonezya’da kaptığı kızarıklık hakkında söylediklerini hatırladı. “Şimdi sen bahsedince, galiba, evet. Bu da onun ilkler arasında olabileceği anlamına geliyor.” Yanıt gelmedi.

Mike Orear artan kalabalığı süzdü, insanlar artık sayamayacağı kadar çoktu - tahminlere göre yaklaşık bir milyondu. Onların kendi derin düşüncelerini taarruza yönlendirmek zor olmayacaktı. Gözlerindeki hüsranı inkâr etmek mümkün değildi. Yayında söyleyeceği sözler dünyanın en tanınan sembolüne yönelen gazabın bent kapaklarını açacaktı: Beyaz Saray’a.

Erken saatlerde Theresa’yı aramış ve karşı virüsün bulunma ihtimali var mı diye ağzını yoklamıştı; ama Mike halkın sesi olma görevini üstlendiğinden bu yana Theresa soğuk davranıyordu. Mike’nin ona ulaşmış olması bile mucizeydi. Mike Theresa’ya devletin aslında bir umut olmadığı halde insanları umutlandırarak yanlış yönlendirdiği suçlamasında bulunduğunda, Theresa da sadece içini çekip ona yirmi dört saat çalışmasının nedeninin devleti memnun etmek olmadığını söylemişti.

Sonra da telefonu yüzüne kapamıştı.

Theresa’nın sözde umudu kâğıt inceliğindeydi herhalde. Tek umutları elinde kimseye yararı dokunmayacak bir karşı virüs bulunduran bir adama dayanıyordu: Svensson’a. Başkan Fransa’nın suyuna gitmezse hiç umut yoktu.

Orear kol altını kaşıdı. Bir hafta önce beliren kızarıklık hafiflemişti ama şimdi görünüşe göre tekrar ortaya çıkıyordu. Kızarıklığın çok az insanda görülmesi tuhaftı. Virüsle bağlantılı olduğu farz edilse, kızarıklığın daha yaygın olarak görüleceğini düşünmüştü. Annesinde de vardı. Belki irsi bir şeydi. Belki de birkaç kişide tıp camiasının tahminlerinden daha önce semptomlar beliriyordu.

Düşüncelerini bir yana itti ve CNN kameralarının saat başı yapılan canlı yayın için beklediği çadıra doğru yürüdü. Çadır yerden yaklaşık bir buçuk metre yüksekte bir sahneye kurulmuştu, Mike’ye kalabalığın net bir görüntüsünü verecek kadar yüksekteydi. Marcy Rawlins kameramanlardan biriyle cihazlarla yol açtıkları karmaşa yüzünden ateşli bir tartışmaya girmişti ve temizliğin artık imandan gelmediği hakkında nutuk çekiyordu.

Palabıyıklı, uzun boylu, kel bir adam Mike’ye ters ters bakarak tahta bariyer boyunca adımlıyordu. Kol bileklerinde çan gibi genişleyen bej bir tunik giymişti. Bu adam ele alınsa mesela; yalnızca biraz teşvikle bariyeri yiyecek gibi duruyordu. Silahlı askerler biber gazını kullanmak zorunda kalacaklardı. Arkalarında görkemli bir şekilde yükselen Beyaz Saray’dan yaklaşık yarım mil uzaktaydılar, ama muhafızların kızgın protestocu ordusunu durdurmasının tek yolu içlerinden birkaçını öldürmeleriydi.

Bu ölümler Mike’nin yüzünden olacaktı. Bunu Marcy’-nin bir Valium’a ihtiyacı olduğunu bildiği kadar iyi biliyordu. Ancak birkaç kişinin ölümü umut ve muhtemelen milyonlar için yaşam getirebilirdi. Annesinin bu kargaşayı durdurması için mümkün olan ne varsa yapmasını beklediği Kuzey Da-kota, Finley’deki 543 candan ise söz etmeye bile gerek yok.

Nancy Rodriguez Mike’nin yanında yerini alarak, “İki dakika, Mike,” dedi.

“Anladım.”

Mike kravattan uzun zaman önce vazgeçmişti - o halktan biriydi, halka hizmet ediyordu. Ve bu gece halkı dürtük-leyecekti.

Sally Mike’nin yanaklarındaki parlamayı gidermek için fırçayla çabucak pudra sürdü, saçlarını çekiştirdi, sonra da tek kelime etmeden çekip gitti. Bugünlerde bir makyaj sanatçısının söyleyebileceği fazla bir şey yoktu.

Yardımcı sunucu ona doğru eğildi. Nancy, “Sen de bili-yorsundur belki,” dedi. “Biraz evvel Marcy’yle konuştum. Bu benim son yayınım.”

“Ne?”

“Montana’da bir ailem var, Mike.”

“Benim de Kuzey Dakota’da bir ailem var. Aileler için burada yaptığımız şey ne olacak?”

“Burada ne yaptığımızdan emin değilim. Diğer insanlarla birlikte ölmek dışında.”

Mike anlamıştı. O da zaman zaman aynı şeyi hissediyordu; ama onun bir seçeneği yoktu. Halk onun ailesi haline gelmişti ve şimdi de onlara karşı yükümlülükleri söz konusuydu.

“Burada birkaç dakika takıl, sana söz veriyorum, ne yaptığımızı anlayacaksın.”

Marcy, “Haydi, millet,” diye bağırdı. “Hazır mısın, Mike?”

Mike yayma, dünyadan çoğunlukla isyan ve buna benzer son haberleri vererek başladı. Normalde yaptığı gibi karşı virüsle ilgili bir haber vermedi. Sadece sorunlardan söz etti.

Kalabalığın bir milyonun üzerinde olduğunu söyledi. Washington D.C.’ye akan trafik durmaya zorlanmıştı, polis insanları döndürüyordu.

Görebildiği kadarıyla elli metrede bir ve Constitution Bulvarı boyunca her köşeye bir hoparlör yerleştirmişlerdi. Sesi insanlara doğru çınlıyordu. Koruyucuları Mike Orear yayındaydı. Şu anda tüm dünyadaki seyircilerinin sayısının yaklaşık bir milyar olduğunu tahmin ediyorlardı. Güncelleme sponsorluğunu Microsoft’a her biri yüz milyona olmak üzere satmışlardı. Eğer bu işten sağ çıkarlarsa Microsoft köşeyi dönecekti. Çıkmazlarsa bile onlar da herkesle birlikte ölecekti. Çok akıllıca.

Mike derin bir nefes aldı. “İşte haberler, dostlarım. Bunlar bilmenizi istedikleri şeyler. Bunlar şu anda bütün dünyanın bildiği şeyler; ama ben başka bir şey öğrendim. Söyleyeceğim her kelimeyi dikkatle dinlemenizi istiyorum çünkü hayatınız pekâlâ benim söyleyeceklerime bağlı olabilir.”

Göz ucuyla Marcy’ye baktı. Marcy onun ağzından çıkan herhangi bir şeye şaşırma zamanlarım geçmişti. Gözleri bekler gibi onu izliyordu - o şimdi yapımcıdan ziyade seyirciydi.

“Bir karşı virüs bulma umudu, son birkaç haftadır Beyaz Saray’ın hepimize söylediğinin aksine, artık neredeyse yok.” Sözler Mike’nin ağzından çıkarken bir sessizlik örtüsü Washington’un üstüne çöktü. Bütün televizyonlar, radyolar, hoparlörler onun söylediklerini iletiyordu. Mike Amerika’nın oturma odalarında kalp atışları dışında ses olmadığını gözünde canlandırabiliyordu. Bu onların beklediği haberdi. Tam tersini umut ettikleri haber.

“Birkaç gün içinde bu gezegende yaşayan herkeste Rai-son Türü’nün semptomları görülmeye başlayacak. Günler içinde, belki de saatler, bizim bildiğimiz dünya ...”

Kalabalıktan korkunç bir ses yükseldi. Mike ilk başta hoparlörlerden birinin geri beslemeyle aşırı yüklendiğini düşündü, ama gürültüyü çıkaran hoparlörler değildi. İnsanlardı.

Muhtemelen dünyanm-sonu gruplarından birinden kopan korkunç bir feryat şimdi ateş gibi yayılıyordu.

“Sessiz olun! Lütfen, başka şeyler de var.”

Durmadılar.

Mike birden onlara Beyaz Saray’a kızdığı kadar kızarak, “Lütfen!” diye bağırdı. “Susun! Lütfen!”

Feryat zayıfladı. Marcy ona dik dik bakıyordu. “Üzgünüm ama burada oyun oynamıyoruz. Bana kulak vermeniz lazım!”

Birisi, “Sen söyle onlara, Mikie!” diye bağırdı. Genel bir onaylama uğultusu duyuldu.

Mike elini kaldırdı. “Beni dinleyin. Gerçek şu ki, hepimiz öleceğiz.” Duraksadı. Gürültünün yatışmasını bekledi. “Ancak...”

Şimdi onları bu tek kelimede bekletiyordu. Bu gibi anlarda gücünün keskin bir biçimde farkına varıyordu. CIA başkanmm dediği gibi, hoşuna gitsin gitmesin, şu anda ülkedeki en güçlü adamlardan biriydi. Bu gerçeği keyifli bul-masa da görmezden gelemiyordu.

“Ancak halihazırda mevcut olan karşı virüsü elimize geçirmenin bir yolunu bulursak ölmeyiz. Size katilin kim olduğunu söylüyorum: Halihazırda mevcut olan bir karşı virüs tüm bunlara iki gün içinde son verebilir. Aramızdan bir kişi bile ölmek zorunda değil, ama bu olmayacak. Bu olmayacak, çünkü Robert Blair karşı virüse karşılık nükleer cephanemizi değiş tokuş etmeyi öneren bir anlaşmayı kabul etmedi.”

Sözlerinin etkisini göstermesi için tekrar duraksadı, insanlar teröristlerin ültimatomundan zaten haberdardı ama bu onlara hiç bu kadar doğrudan ve dünya sağlık camiasının başarısızlığıyla birlikte söylenmemişti.

“Dostlarım, ben onlara silahları verelim diyorum. Onlar da bize karşı virüsü versinler. Bize yaşamak için bir şans verilsin. Çocuklarımıza bir gün, bir hafta, bir ay, bir yıl verelim, onlar da mücadele edebilmek için yaşasınlar!” Yumruğunu havaya doğru salladı.

Kalabalıktan anında bir gürleme koptu.

Mike kalabalığın çığlıklarından güç alarak, “Kurallar değişti!” diye bağırdı. “Kendi canımız için savaşıyoruz! Bir adamın kibirle şekillenmiş ilkeleri yüzünden canımızı feda edemeyiz!”

Mike’nin damarlarından adrenalin akıyor, güçlükle soluyordu.

Parmağını geriye, Beyaz Saray’a doğrulttu. “Bu parodi son bulmalı! Onlar fikirlerini değiştirmezlerse birkaç gün içinde hepimiz öleceğiz! Ben diyorum ki hayatlarınız için mücadele edin! Ben diyorum ki Beyaz Saray’a hücum edin! Ben diyorum ki öleceksek yaşama hakkımız için mücadele ederek ölelim!”

Eli titriyordu. Söyleyecek sözü kalmamıştı.

Uğursuz bir sessizlik kalabalığı boğmuştu. Haykırmak neyse ama bir isyanı kışkırtmak başka şeydi. Bu ölüm konuşması kalabalığa nüfuz etmeye başlamıştı.

Arkalarda bir yerde, Mike’nin tahminine göre on blok kadar geride bir çığlık koptu.

Kalabalık onları tutan kayışlar kopmuş gibi hareketlendi. Kanlı cinayet çığlıkları atarak öne doğru atıldılar. Palabıyıklı kel adam barikatları ilk geçenler arasındaydı.

Çok geçmeden koşmaya başladılar.

Kameraman döndü, izdihamı süzdü. Geri geri gitti, neredeyse bir kabloya takılıp düşüyordu ama çabucak toparlandı ve çekmeye devam etti.

Mike ne yapacağını kestiremiyordu. Görebildiği kadarıyla, kalabalık harekete geçmişti. İleriye. Ona doğru.

Bir makineli tüfek takırdadı - izli mermiler kalabalığın üzerinden hızla geçti.

Ordu birlikleri çoktan ayaklanmıştı. Megafonlarından yağdırdıkları uyarılar kalabalığın uğultusu içinde kayboldu.

İlk sıra sahnenin önüne hücum etti.

Marcy bir şeyler haykırıyordu ama Mike onu anlayamı-yordu. Savunmayı yarıp Beyaz Saray’ı ele geçireceklerdi. Hiç kimse buna engel olamazdı. Hiçbir fikri...

Bom!

Dehşet çığlıkları.

Bom,bom!

“Geri çekilin yoksa ateş etmek zorunda kalacağız!”

Bom!

Sahneden beş metre uzağa düşen bir teneke kutudan duman yükseldi.

Birisi, “Biber gazı!” diye bağırdı. Bunu söyler söylemez, Mike’nin gözleri yandı.

Bom, bom,bom, bom!

Helikopter pervaneleri yakınlarda hızla dönüyordu, hangi hasarı vermeleri emredilmişse ona epeyce yaklaşmışlardı.

Kalabalık gaz bulutları arasından akın akm gidiyordu. Bir makineli tüfek daha gürledi. Ardından bir anlık sessizlik oldu.

Çığlıklar tekrar başladığında artık çok farklı geliyordu kulağa. Mike o anda birilerinin vurulduğunu anladı.

Dönerek, “Oradakiler kalkın!” diye bağırdı.

Ancak kameraman çoktan kalabalığın arasından koşmaya başlamıştı.

Savaş başlamıştı. Mike’nin kollarındaki tüyler diken

diken oldu.

Mike’nin Savaşı başlamıştı.

Başkan Blair, “Cevabım hayır,” diye tersledi. “Sonuna kadar burada kalıyorum. Mike Orear’la ekibini bulup buraya getirin. En kısa zamanda yayma çıkmak istiyorum.”

Phil Grant kaşlarını çattı. “Efendim, size bunun sonuçlarını göz önüne almanızı tavsiye ederim

“Sonuç, önümüzdeki iki gün içinde çok dikkatli adım atmadığımız takdirde, hiçbirimizin bir şansı olmadığıdır bence. Ben bunu iki haftadır biliyordum; şimdi halk da biliyor. Barikatları yıkmalarının bu kadar uzun sürmesine hayret ettim zaten.”

Başkanın ikircikli davranışı yüzünden CIA başkam onun isyanlara tarafsız tepki vereceğinden emin olamıyordu. Nihayet, “Bu konuda yanıldıklarından emin değilim, efendim,” dedi.

Blair’in aklına ilk kez Phil Grant’in Armand Fortier’le çalışıyor olabileceği geldi. Grant’ten daha iyi bir olasılık var mıydı ki? Blair adamın çabalarındaki tutarsızlıkları bulabilmek için son birkaç yılı düşündü. Blair’in hatırladığı kadarıyla bir şey olmamıştı. Bu günlerde ofisine giren herkesin ardında hayaletler görüyordu.

Grant bastırıyordu, “İsyanlar başlayalı daha bir saat oldu, çimenlikte şimdiden altı ölü var, Tanrı aşkına. Beyaz Saray’ın etrafındaki sınır tekrar oluşturulabilir ama şehrin altını üstüne getiriyorlar. Bu ülkenin insanlan tek bir şey istiyorlar, efendim, o da hayatta kalmak. Fortier’e silahlarını verin. Karşı virüsü alın. Bir gün daha mücadele edebilmek için hayatta kalın.”

Blair başını kasten başka tarafa çevirdi. Bu Dwight Olsen’in on beş dakika önce söylediği argümanın neredeyse kelimesi kelimesine aynısıydı. Dwight’in güdülenmesi belliydi ama Phil Grant farklı bir hayvandı. Farklı davranıyordu. Fortier’in karşı virüsü verme olasılığının sıfıra yakın olduğunu biliyordu. Fransıza askeri dişlerini gösterip, sonra karşı virüs için yalvarmanın tek kelimeyle kabul edilemez olduğunu biliyordu. Birleşik Devletler’in bir kozu olduğu müddetçe oyundaydılar. Bu kozdan vazgeçtikleri anda oyun biterdi.

Grant bunların hepsini biliyordu. Blair ona hatırlatmamaya karar verdi.

“Fransız’a güvenmiyorum.”

Grant, “Artık bir seçeneğiniz olduğunu sanmıyorum,” dedi. “Yarma kadar elinizde topyekûn bir sivil savaş patlayabilir. Siz halkı temsil ediyorsunuz. Halk bu takası istiyor.”

Blair döndü. “Halk benim bildiğim şeyi bilmiyor.”

Grant şaşırdı. “O nedir?”

Yavaş ol.

Thomas’in kimseye, tek bir kişiye bile güvenmemesi gerektiği hususundaki ısrarı akima geldi. Thomas Gains, demişti. Belki Gains, o kadar.

“Senin de bildiğin şey. Gemilerimiz Fortier’in gemileriyle buluştuğunda karşı virüsü vermek için Fortier’in akla yakm bir nedeni yok” - saatine göz attı - “otuz altı saat kaldı.”

Grant onu süzdükten sonra elindeki klasörü kahve sehpasının üzerine bıraktı. “İsteksiz olmanızı anlıyorum. Doğal olarak, kabul ediyorum. Mecbur kaldığımda Fransıza güven-mezdim.” Ayağa kalkıp ellerini cebine soktu. “Bu defa başka bir seçeneğimiz olduğunu sanmıyorum. İsyanlar böyle yayılırken bir seçeneğimiz yok. New York ile Los Angeles şimdiden hareketleniyor. Ülke yarın öğlene kadar alev alev yanıyor olacak.”

“Dört gün sonra ölmekten iyidir.”

Dahili telefon çaldı. “Efendim, özel bir telefon görüşmesi isteniyor.”

Gains. Çok özel talimatlar bırakmıştı. Operatör bile hat-takinin Gains olduğunu bilmiyordu.

“Teşekkür ederim, Miriam. Onu hemen arayacağımı söyle. Birkaç dakikalığına bana gelen bütün telefonları beklet.”

“Evet, efendim.”

Blair içini çekti. “Ana gibi yar olmaz.” Başıyla kapıyı gösterdi. “Endişelenme Phil, bu ülkenin öğlene kadar yanmasına müsaade etmeyeceğim. Biraz uyu - yorgun görünüyorsun.”

“Teşekkür ederim. Biraz ihtiyacım olabilir.”

CIA başkanı oradan ayrıldı.

Hayaletler, Robert. Hayaletler görüyorsun.

Masa çekmecesinden küçük uydu telefonunu aldı, ofısi-ııin kapısını kilitleyerek dikkatle gizli odaya girdi. Topyekûn isyanlar şehri kasıp kavuruyordu, Raison virüsünün ilk işaretleri bu kızarıklıkla birlikte erkenden onları ziyaret etmişti, dünyanın nükleer cephanesinin tümü bunları kullanma ihtimali olan bir adamın eline geçmek üzereydi ve dünyanın en güçlü ülkesinin başkanı olan cesur Robert Blair gizli odasında güvenli uydu telefonundan bir numara çeviriyordu. Telefonun bağlanması neredeyse bir dakika sürdü. “Efendim?”

“Çabuk konuş.”

“Bir teşebbüs oldu. İsrail Fransa’nın talebine göre donanmalarını yönlendirdi.”

Blair uzun, yavaş bir soluk koyuverdi. Bu planı ilk öneren Thomas dışında, okyanusun bu tarafında detayla ayrıntıları bilen sadece dört kişi vardı.

“Kaç kişinin haberi var?”

“General Ben-Gurion. Başbakan. Bu kadar.”

“Gemileri şimdi nerede?”

“Cebelitarık Boğazı’na yaklaşıyor. Portekiz’in etrafından dolaşıp, Fransızların istediği gibi otuz saat içinde koordinatlarına ulaşacaklar.”

“Güzel. Senin mümkün olan en kısa sürede ABD Ni-mitz’inde olmanı istiyorum.”

“Üç saat sonra Ispanya’ya varacağım, yarın beni helikopterle götürecekler.” Alıcıya cızırtı doldu. “Ya Thomas?” Blair, “Uyuyor,” dedi. “Rüyalarında olanlara dayanarak. ..” Kendi ağzından çıkan sözlere bir an şaşakaldı. Rüya-lara mı bel bağlıyorlardı?

Evet, aynı zamanda Raison Türü’nü de açığa çıkaran adamın rüyalarına.

“Her şey yolunda giderse o da sana katılır.”

Kara ve Monique de Raison dışında kimse Thomas’ı Merton Gains kadar iyi anlayamazdı. Merton Blair’in sıkıntısını sezdi.

“Doğrusu da bu, efendim. Thomas bize daha başka şeyler veremediyse bile bu noktaya kadar verdikleri çok değerliydi.”

Blair, “Kabul mü edeyim, karşı mı çıkayım, bilemiyorum,” dedi. “Bunu başımıza saran o, değil mi?”

“Bunu yapan Svensson.”

“Adamlarım Orear denen şu adamı getirir getirmez yayma çıkıp Amerikan halkına Fransızlarla birlikte çalışacağımı söyleyeceğim.”

“Anlıyorum.”

“Tanrı yardımcımız olsun, Merton.”

“Evet, efendim. Tanrı yardımcımız olsun.”

30.

BÖLÜM

Johan kanyonun içine, onlara doğra dörtnala gelen üç atı seyrediyordu. Suzan onları yukarıdaki kayalıktan görüp el sallamıştı. Şu anda siyah saçları rüzgârda uçuşurken en başta geliyordu. At binmek için doğmuştu. Johan Suzan’m keşif erlerinin kumandanıyken, nasıl nam saldığını hatırladı. Herhangi bir kanyonda tek bir çöl buğdayı tanesini bile bulabildiği anlatılırdı. Johan Martyn’ken Suzan’dan neredeyse Tho-mas’tan korktuğu kadar korkardı. İstihbarat birçok savaşın anahtarıydı ve Suzan da o zamanlar her seferinde onunla boy ölçüşürdü.

Johan hiç Suzan’la at binmekten zevk alacağını düşünmemişti. Suzan böylesine bir zarafet ve güzellikle yaklaşırken Johan’m kalp atışları hızlanıyordu. Belki de ona duygularını açıklama zamanı gelmişti.

Thomas onun arkasından geliyordu. Onun burada uyanıkken diğer gerçeklikte uyuduğunu düşünmek çok tuhaftı. Thomas’m yanında o kadın vardı. Qurong’un kızı. Yanında duran Mikil, “Thomas sahiden başardı,” dedi. “Chelise’nin at binişine bir bakın hele.”

“Thomas onu zorla getirmiştir. Benim bildiğim Chelise asla kendi isteğiyle gelmezdi.”

Jamous Mikil’e göz kırparak, “Aşk en güçlü kadınlan bile zorlar,” dedi.

Johan kıkırdadı. “Aşk mı? Ben aşkın Qurong’un kızını zorlayacağından şüpheliyim.”

Mikil, “Öyle ya da böyle, tartışmada savunduğun şeyi elde ediyorsun,” dedi. “Albinolarla Serserilerin birlikte ne kadar geçinebildiklerini göreceğiz.”

“Ben bundan söz etmiyordum. Boğulmadan bahsediyordum ve onun hakkında düşündükçe yanıldığımı da daha çok düşünüyorum.”

“Ne umut ettiğine dikkat et.”

Suzan atından kayarak indi, onlara doğru iki hızlı adım attıktan sonra adımlarını yavaşlattı. Yoksa Johan’a doğru mu iki hızlı adım atmıştı? Suzan’ın gözleri kesinlikle onun üzerindeydi. Johan diğerlerinin de bunu fark edip etmediklerini merak etti.

Thomas’la Chelise tınsa geçmişlerdi. Suzan Mikil’e doğru yön değiştirdi, onu kollarından sıkı sıkı tuttu. “Elyon’un kudreti. Seni görmek ne güzel. William nerede?”

“Cain ve Stephen’le birlikte boyumuza gitti.”

Thomas ağzı kulaklannda geliyordu. Onun yanındaki

Chelise durdu; başlığının altından belli belirsiz bakıyordu, yüzü morst pudrasından bembeyazdı. Saçına tuhan çiçekleri takmıştı. Bu, morstun pürüzsüz dokusuyla birlikte Güruh için yeni bir şeydi.

Thomas kolunu Chelise’ye doğru kaldırdı. “Sizi prensesle tanıştırayım. Dostlarım, Qurong’un kızı, benim sevincim Chelise’yi takdim ediyorum.”

Bu sözler Mikil’i çok eğlendirdiğinden gözleri iri iri açıldı. Sevinç mi? O bir Serseriydi. Chelise de Thomas’m bu fikrine katılıyor muydu acaba?

Suzan elini Johan’m omzuna koydu. “Bu da Johan, Prenses Chelise,” dedi. Onun hakkında konuşmuşlar mıydı?

Johan öne çıktı, başını öne eğdi. “Sizi tekrar görmek çok güzel.”

Chelise’nin dili tutuldu. Johan’ı albinoyken görmemişti. Zavallı çocuk korkmuştu.

Thomas kumlara indi, Chelise’ye elini uzattı. Chelise onun elini tutup zarafetle atından indi. Thomas elini tuttuğunda Chelise onun cesaretini kıracak bir şey yapmamıştı. İçlerinden biri daha önce hiç böyle bir manzara görmüş müydü? Bir albino erkeği - Muhafızların komutanı Thomas - şefkatle hastalıklı bir kadının elini tutuyordu.

Chelise nihayet Thomas’m elini bırakıp öne doğru yürüdü. Başını eğdi. “Johan. Büyük generali yeniden görmek büyük bir zevk benim için.”

Johan, “Aslında büyük general arkanda,” dedi. “Adı Thomas, ben de onun alçakgönüllü hizmetkârıyım.” Diğerlerini gösterdi. “Bu Mikil - onu Thomas’m ikinci komutanı olarak hatırlarsın herhalde - bu da onun eşi Jamous.”

Jamous başını salladı. Mikil öne çıktı. “Gördüğüm kadarıyla Thomas’la ikiniz arkadaş olmuşsunuz.” Bir an durdu. “Thomas’m arkadaşı benim de arkadaşımdır.” Gülümsedi ve elini uzattı.

Chelise süklüm püklüm gülümseyip Mikil’in elini sıktı. Mikil’in yaptığı tarzda bir Serseriye hoş geldin demek alışılmadık bir manzara değildi - Çember birçok Serseriyi boğulması için kızıl göllere götürmüştü.

Mikil arkaya dönüp içini çekti. Jamous’un yanma gitti, yüzünü ellerinin arasına alarak tutkuyla dudaklarından öptü. “Özür dilerim, havadan neredeyse romantizm damlıyor. Kendimi tutamadım.”

Thomas kızardı, afallayan prensese durumu açıklamaya çalıştı. “Kusurumuza bakma; romantizm konusunda Çem-ber’de pek utangaç sayılmayız. Aramızdaki aşkın Elyon’la gelini arasındaki aşktan çok farklı olmadığına inanırız. Buna Büyük Macera diyoruz. Belki bunu hatırlıyorsundur? Renkli ormandan?”

Chelise, “Bazı söylentiler duymuştum,” dedi ama yüzündeki meraklı ifade böyle söylentilerden haberi olmadığını açığa vuruyordu.

Seslerini çıkarmadan öylece durdular.

“Pekâlâ, öyleyse!” Thomas ellerini çırptı. “Güneş batmak üzere. Bizim canımız et çekiyor. Bütün gün meyve dışında bir şey yemedik. Lütfen bana biraz avlandığını söyle, Jo-han. Senin gibi büyük bir general bir prenses için en azından bunu yapabilir.” Gözlerini kırpıştırdı. “Et istiyorsun, değil mi Chelise? Bana şarabın yanında iyi bir bifteği ne kadar çok sevdiğini söylemiştin. Şarabımız var, değil mi Johan?” “Aslında basit bir buğday keki de olur “Saçma! Bu gece kutlama yapıyoruz. Etle şarap!” Chelise, “Neyi kutluyoruz?” diye sordu. Johan onun biraz daha rahatladığını düşündü.

“Senin kurtuluşunu, tabii ki. Johan?”

Chelise’nin yüzünde utangaç bir gülümseme belirdi. “Üç tavşanımız var, suyumuz da şarap kadar tatlı. Biraz risk alıp bir ateş yakalım mı?”

“Ateş olmadan doğru dürüst kutlama yapamayız. Ateş yakalım tabii!”

Gece ılıktı ve dolunay vardı ama Thomas bunların pek farkında değildi. Dondurucu soğuk olsa bile umurunda olmazdı zaten. Göğsünde bir ateş yanıyordu ve geçen her saatle birlikte ateşin sıcaklığını benimsiyordu.

Thomas kendine böyle söylüyordu.

Oysa aynı zamanda gitgide büyüyen endişesinin de netlikle farkındaydı. Soğuk gecenin pek farkında değildi çünkü kafası çok karışmıştı. Chelise’ye karşı beslediği tuhaf hisler onları nereye götürebilirdi? Arkadaşlarını kampta görmesi bu garip romantizmin alışılmamışlığını biraz daha vurgulamıştı sadece. Chelise’yi cesurca sevinci olarak nitelemişti, elbette; ama kendini düğün gününde son dakika heyecanlan yaşayan bir erkek gibi hissediyordu. Bu kadar erkenden ve böyle ters koşullar altında böylesine cesurca ifadeler kullanmaya ne hakkı vardı ki?

Johan’m önceden avladığı tavşanlar kampı ağız sulandıran kokularla dolduruyordu. Grup hoşbeş ediyor, şişe geçirilmiş tavşanları seyrediyordu. Ateşli tartışmalara girebilecekleri birçok konu vardı ama Mikil haklıydı: Havada başka bir şey vardı ve bu şey ilke ve strateji meselelerinin nispeten önemsiz görünmesine yol açıyordu. Havada romantik bir gerilim vardı. Yasak aşkın olmasa bile olanak dışının havası.

Thomas, kumların üstüne zarifçe oturmuş olan Chelise’-nin yanında bağdaş kurmuştu. Mikil, Thomas’ın sağında, Ja-mous’un kollarına yaslanmıştı. Bu da garip bir çift olan Jo-han’la Suzan’ı dışarıda bırakmıştı; ama sonuçta o kadar da garip olmadıkları ortaya çıktı. Önceden gizledikleri hisleri neyse bu gece pek iyi gizleyemiyorlardı. Thomas yanılmıyorsa SuzanTn dün gece sözünü ettiği adam Johan’dan başkası değildi.

Johan şişe doğru uzanarak, “Bir bacak kaldı,” dedi. “İsteyen var mı?”

Mikil ateşin içine bir kemik attıktan sonra ağzını elinin tersiyle sildi. “Şimdiye kadar yediğim en iyi tavşan, birkaç tane yedim zaten.”

Johan bacağı çekip aldı. “Suzan?”

SuzanTn gözlerinde ateşin ışıkları dans ediyordu. Gülümsedi. “Hayır, teşekkür ederim.”

Bu kadar nazikçe söylemesi - Thomas Suzan’m normalde böyle davranmadığım akimdan geçirdi. Neden aşk insanları bu kadar değiştiriyordu? Johan bir an onun sesinden etkilenmiş gibiydi.

Johan Suzan’m yanında arkasına yaslanarak, “Öyleyse ben yerim,” dedi. Bir ısırık aldı ama Thomas onun akimın tavşanda olmadığından emindi .

Chelise o mest eden şeyi hiç kuşkusuz hissederek onları seyrediyordu. Bembeyaz gözlerini ateşe dikti. “Çember insanlarının bu kadar iyi olduklarını bilmiyordum,” dedi. “Sizinle birlikte olmaktan şeref duydum.”

Bir odun parçası ateşte çıtırdadı.

Mikil, “Ben de Qurong’un kızının hiç bu kadar... kibar ve akıllı olacağını tahmin etmezdim,” dedi. “O şeref bize ait.”

Thomas onların kabulünü onayladığını dile getirmek istiyordu ama kendini tuttu.

Chelise başını kaldırdı. “Sizi avlamaya çalışanları nasıl sevebiliyorsunuz?”

Mikil, “Her zaman sevmiyoruz,” dedi. “Belki sevsek her şey daha farklı olurdu.”

Alevler havayı yalıyordu.

Chelise yavaşça başlığını kafasından çekti, kendini onlara açıkça gösterdi.

Suzan, “Bence gözlerin güzel,” dedi.

Chelise bakışlarını ondan kaçırdı. “Teşekkür ederim.” Thomas onun yutkunduğunu fark etti. Gözleri güzeldi ama içlerinden hiçbiri onun hastalığını Thomas’m gördüğü gibi göremezdi. Onu gönül gözüyle görüyorlardı çünkü havada aşk vardı ama aynı zamanda ona acıyorlardı. Teni baştan aşağı pul puldu ve Güruh insanlarının aldanışlarından dolayı düşünceleri çarpıktı.

Ah, Thomas her şeyi düzeltebilseydi. Boğazına bir yumruk gelip oturdu. Güzelsin, aşkım. Bana müsaade etsen seni binlerce öpücüğe boğarım.

Thomas kafasını kaldırınca MikiTin ona dik dik baktığını gördü. Mikil anlamıştı. Anlaması gerekiyordu zaten!

Mikil bakışlarını Chelise’ye çevirdi. “Bu kadar güzel bir prenses olmak çok harika olmalı.”

Chelise başını öne eğerek parmağıyla kuma bir şeyler çiziktirdi. Thomas uzaklara baktı. Ateşin sesi zayıflıyordu. Aşkım, biricik aşkım, çok üzgünüm. Bu senin aklından geçen şey değil.

Mikil, “Jamous’la ben yürüyüşe çıkacağız,” dedi. “Bu kadar aşk muhabbeti cevapsız kalamaz.”

Thomas onların ayağa kalkıp gittiklerini duydu ama başını kaldırıp bakamıyordu.

Suzan, “JohanTa ben de yürüyüş yapacağız,” dedi.

Gecenin içine doğru yürüdüler.

Chelise dizleriyle kumda iz yapmaya devam ediyordu, parmağı utancını örtbas etmek için morstan bembeyaz olmuştu. Hafif esinti hastalığının parfümle karışık kokusunu taşıyordu.

“Tamam -”

Chelise, “Hayır,” dedi. “Tamam değil. Ben bunu yapamam.” Kara gecenin içine baktı. “Beni sabahleyin geri götürmeni istiyorum.”

Thomas bu sözleri hiç beklemiyordu. Sanki Chelise Thomas’ın umutlarına güç veren bir düğmeye fiske atmış gibiydi. Chelise haklıydı. Onun aşkını kazanmak için gösterdiği çocuksu heyecanla ilgili hiçbir şey doğru değildi.

Ne düşünüyordu? Birden panikledi. Onu seviyordu elbette. Karasevda yüzünden aklı başından gitmiş bir delikanlı değildi o. Sevgisi gerçek olmalıydı - Michal esasen kendisine öyle demişti!

Ama Chelise’nin değişmeye niyeti olmayan bir Serseri olduğu da gerçekti. Bu iki gerçeklik arasındaki farklılık Thomas Tn ansızın korkuya kapılmasına yetmişti.

Thomas zayıf bir sesle, “Bunun iyi bir fikir olduğunu sanmıyorum,” dedi.

“Ben buraya ait değilim.”

Thomas ayağa kalktı. Huzursuzlanmıştı. Kafasının karışıklığından dehşete kapıldı. Chelise haklıydı. Bu onda her şeyden daha fazla şaşkınlık uyandırdı. Aşık olduğundan emin olduğu bu kadın ona ait değildi - olamazdı. Sonuçta o bir ergenin fantezilerini kovalıyordu.

Thomas, “Affedersin,” dedi. “Birazdan dönerim.”

Gecenin içine yöneldi, nereye gittiğinin farkında değildi. Düşünmek zomndaydı. Saklanmak istiyordu; onu bırakıp gittiği için utanıyordu; ama Chelise’nin istediği de tam olarak buydu.

Thomas iri bir kayanın etrafından dönerek beyaz kumlar boyunca kanyonun içlerine doğru yöneldi. Sabahleyin om geri götürürüm. Görüşü nemle bulanmıştı. Başka seçeneğim yok. Chelise öyle istiyor. Eğer bir ihsan gördüğünde tanıya-mıyorsa o zaman onu pek hak etmiyor demektir, öyle değil mi? Kızıl göllere koşması gerekirken geri dönmekten söz ediyor.

Yanağından aşağı bir damla gözyaşı indi.

“Nereye gidiyorsun?”

Thomas sol tarafından gelen sese doğru döndü.

Justin!

Bu mümkün müydü? Gözlerini kırpıştırarak geri geri

gitti.

Evet, Justin’di. Bu defa gülümsemiyordu, çenesini kasılmıştı.

“Justin?”

Justin arkaya, kampı gizleyen iri kayalara doğru göz ucuyla baktı. “Onu orada bırakıp geldin.”

“Ben...” Thomas ne diyeceğini bilemiyordu. Neden Justin’i bir haftanın içinde ikinci kezdir görüyordu? Hem neden Justin Chelise’yle bu kadar ilgileniyordu ki?

Justin yüzünü ona çevirdi, yeşil gözleri öfkeden parlıyordu. “Onu ne cüretle yalnız bırakırsın? Sen onun kim olduğunu biliyor musun? Ben onu sana emanet ettim.”

“O Chelise, Qurong’un kızı. Onu bana emanet ettiğinden haberim yoktu.”

“Onu babam benim için hazırladı! Gelinimi kumların üzerinde hıçkıra hıçkıra ağlarken bırakıp geldin!” Justin kampa doğru birkaç adım attıktan sonra geri döndü, başını ellerini arasına almıştı.

Thomas bu gösteriden ne anlam çıkarması gerektiğini kestiremiyordu.

Justin ellerini indirdi. “Sana bizzat söyledim, sana yüreğimi gösterecektim. Şüphe etmeye başladığında sana Mic-hal’i gönderdim, sense şimdiden unutmaya başlamışsın. Sana kendimi her gün göstermem mi gerekiyor?”

Justin kampa doğru işaret etti. “Sen ondan değil kaçmak, ayaklarını öpmelisin.”

“Anlamıyorum. O sadece tek kadın —”

“Hayır! O benim onlara olan sevgimi Çember’e göstermek için seçtiğim kişi. Senin vasıtanla.”

Thomas duyduklarından dehşete kapılarak diz çöktü. “Yemin ederim, bilmiyordum. Yemin ederim, onu seveceğim. Bağışla beni. Lütfen bağışla beni. Ben...”

Justin, “Lütfen, acele et,” dedi. Ay ışığı gözlerindeki yaşlan gösteriyordu. “Kalbi kınldı. Anlamasına yardım etmelisin. Onu isteyen bir tek ben değilim. Düşmanım rahat etmeyecektir.”

Düşmanı. Woref mi? Yoksa Teeleh mi? Thomas beceriksizce ayağa kalktı, ayakları kamp ateşine bir an evvel geri dönme hevesiyle karıncalanıyordu. “Seveceğim! Yemin ederim seveceğim.”

Justin ona öylece baktı. Nihayet, “Seni bekliyor,” dedi. Adrenalin kadar Justin’in gözlerindeki bakış da Thomas T hızla koşmaya zorladı. Beş adım attıktan sonra durup

geriye döndü. “Ne...”

Ama Justin gitmişti.

Thomas’ın yanaklarından aşağı yaşlar süzülüyordu. Bu çok fazlaydı. Elini kolunu bağlayan bu korkunç acıya engel olamıyordu. Döndü, kanyondan aşağı koştu; iri kayanın etrafından dönüp doğruca kamp ateşine yöneldi.

Chelise ürkekçe başını kaldırdı, ama Thomas aralarında olan bitene mantıklı bir açıklama getirmeye çalışma faslını geçmişti.

Chelise’nin yanma diz çöktü. “Özür dilerim. Lütfen, bağışla beni. Seni bırakıp gitmeye hakkım yoktu!”

Chelise ona anlamadan, bir yumuşama belirtisi göstermeden baktı. Lâkin Thomas onun beyaz gözlerinin içine bakarken yeni bir şey gördü.

Justin’in gelinini gördü. Elyon’un Justin için seçtiği gelini.

Keder Thomas’ı tümden yutunca vücudu hıçkırıklarla sarsılmaya başladı. Gözlerini kapattı, çenesini kaldırarak ağlamaya başladı.

Elini Chelise’nin dizine koydu. Chelise kımıldamadı.

Thomas düşüncelerini bir mantık süzgecinden geçire-miyordu ama Chelise için ağladığını biliyordu. Başına gelen trajedi yüzünden. Onları ayıran bu hastalık yüzünden.

Gece de hıçkırıkları yankılanıyordu sanki. Elini Chelise’nin dizinden çekti. Her çığlığına bir başkası karşılık geliyordu, sanki Roush onun bu büyük matemine katılmış gibiydi.

Thomas nefesini tutup dinledi. Bu Roush değil Cheli-se’ydi. Chelise ağlıyordu. Dizlerini göğsüne çekmiş, usul usul hıçkırıyordu.

Thomas’ın kendi kederine ait bütün düşünceleri silinip gitti. Chelise’nin tüm vücudu sarsılıyordu. Bir kolu yüzün-deydi ama Thomas onun ağzının açık olduğunu, hıçkırıklarıyla gerildiğini görebiliyordu. Thomas donakalmıştı. Yavaşça ağlamaya başladı - bu görüntünün acısı Thomas’m kederinden de beterdi.

“Ben ne yaptım böyle? Anlamıyorsun. Ben seni seviyorum!”

Chelise yüksek sesle, “Hayır!” diye inledi.

Thomas dizlerinin üstünde güçlükle doğrulup ona doğru uzandı, ama ona dokunmaya korkuyordu.

“Seni seviyorum! Ben şey...”

Chelise doğruldu, ona ters ters baktı. “Beni sevemezsin!” diye bağırdı. “Bana bak!” Yüzüne vurdu. “Yüzüme bir bak! Sen beni asla sevemezsin!”

Thomas onun elini kavradı. “Yanılıyorsun.” Thomas Chelise’nin elini kaldırıp şefkatle öptü.

Chelise Thomas’ın onun elini sıkıca tuttuğunun farkındaydı. Thomas belli belirsiz aşkını ilan ederken nefesi Cheli-se’ye baştan aşağı akıyordu.

Chelise’nin beyaz teninden duyduğu utanç, batan güneşten yavaşça ayrılan bir gölge gibi üzerine düşmüştü. Kütüphanedeyken de bunun farkındaydı ama yalnızca uzak bir düşünce gibiydi. Thomas dün gece Suzan’a bunu ifade ettikten sonra bu konuyu daha dikkatli düşünmüştü.

Chelise hastaydı; ama o kendisine boğularak ölmektense hasta yaşamayı tercih ettiğini söylemişti.

Sonra albinolarla karşılaşmış, onların küçük şölenlerini hazırlamalarını izlemişti. Kamp ateşi etrafındaki konuşmalarını dinlerken bu insanlara benzeme arzusunu silkip atamamıştı. Kaledeki yaşam bu kadar kolayca paylaştıkları aşkın yanında hapishane gibiydi.

Chelise onlar ne söylerse söylesin, teninin onlara itici geldiğini biliyordu. Suzan ona güzel gözleri olduğunu söylediğinde, aslında gözlerinin hasta olduğuna inandıklarını çok iyi biliyordu. Bunun için kendine duyduğu güvenin son kırıntısı da yok olmuştu. İşte o zaman asla bu insanlar gibi olamayacağını anladı. Asla Thomas gibi olamazdı.

Daha da kötüsü, Thomas ona kendisi tarafından sevilmek istediğini söylediğinde haklı olduğunu anlamıştı. Chelise onu sevmek istiyordu.

Yine de kendini boğulmaya asla ikna edemiyordu. Boğulmadan ise Thomas onu asla içtenlikle sevemezdi. Şu halde umut yoktu.

Elimi tutuyorsun, Thomas ama beni öper miydin? Bir kadının sevilmeyi arzuladığı gibi beni sever miydin? Seni iğrendiren bir kadını nasıl sevebilirsin?

Thomas sessizleşmişti. Kolunu Chelise’nin omzuna dolayıp kendine doğru çekti. Chelise artık ağlamıyordu.

Thomas usulca, “Sen benim gözümde çok güzelsin,” dedi.

Chelise bu sözlere dayanamıyordu; ama karşı koyma arzusu da duymuyordu, o yüzden sessizliğinin konuşmasına izin verdi.

“Lütfen... Ben ölmek üzereyim.”

Kollarının arasındaki kadının teni pürüzsüz olmadığı için üzülüyor musun? Seni iğrendirdiği için?

Chelise düşüncelerini ifade etmek için başını kaldırdı. Thomas’m yüzü oradaydı; kendi yüzünden sadece birkaç santim uzakta, gözyaşlarıyla ıslanmıştı. Yeşil gözleri alev alev yanıyordu. Chelise’nin nefesi ona ulaşıyor ama Thomas geri çekilmek için bir teşebbüste bulunmuyordu.

Chelise’nin farkına vardığı bu basit gerçek öylesine derin ve şaşırtıcıydı ki Chelise düşüncelerinin sırasını kaybetti. Thomas’ın gözleri ona arzuyla bakıyor, içine çekiyordu. Öylesine derin, büyüleyici gözler. Bu Muhafızlar’m kumandanı Thomas’tı, ona delice aşık olmuş ve onu mahvedecek bir canavardan kurtarmak için hayatını riske atmış olan adamdı.

Bu adam onu nasıl sevebilirdi?

Chelise gözlerini kapadı. Bu kadar güzel bir adamı asla tatmin edemezdi. Thomas’m aşkı merhametten doğmuştu, gerçek bir çekimden değil. O asla...

Thomas’m parmağı yanağında dolaşıyor, sanki kalbini ara ara durduruyordu.

Thomas, “Seninle kütüphanede ilk karşılaşmamızdan bu yana seni seviyorum,” dedi. Chelise’nin dudaklarına parmaklarıyla dokundu. “Seni sevmeme bir izin versen.”

Thomas’m sözleri ona taze, ılık bir meltem gibi geliyordu. Chelise gözlerini açar açmaz, Thomas’m doğruyu söylediğini anladı.

Yavaşça elini kaldırdı. Thomas’m teninin en pürüzsüz olduğu yer olan şakağına dokundu. Chelise bu gerilime artık daha fazla dayanamıyordu. Elini Thomas’m boynuna dolayıp yüzünü aşağı çekti. Thomas’m yumuşak dudakları onun dudaklarını yumuşak, tutkulu bir öpücükle bastırdı.

Chelise ani bir korku hissetti ama Thomas onu sıkıca kendine çekti. Sonra Chelise kendini bıraktı ve Thomas’m onu bu defa daha uzun süre öpmesine izin verdi. Thomas’m ağzı tatlıydı ve gözyaşları Chelise’nin yanaklarına ılık bir his veriyordu.

Thomas elleriyle Chelise’nin saçlarını geriye doğru taradı. Onun burnunu, alnını öptü. “Beni sevdiğini söyle,” dedi. “Lütfen.”

Chelise, “Seni seviyorum,” dedi.

“Ben de seni seviyorum.”

Thomas onu dudaklarından tekrar öptüğünde Chelise bu adamı sevdiğini anladı.

Muhafızlar’m komutanı Avcı’nın Thomas’ma, onu ilk başta sevmiş olan Çember’in liderine aşıktı.

31.

BÖLÜM

Thomas erkenden kalktı, aylardır hissetmediği bir enerjiyle dolmuştu. Güneş ufukta gülümsüyor; uçurumdan kanyon çayırkuşları ötüyor; bir sabah esintisi Thomas’m saçlarının arasından hışırdıyordu.

Büyük Macera zihnine nüfuz etmişti. Şimdi artık anlıyordu. Chelise’ye duyduğu aşk, Justin’in, hasta olsun olmasın, sevgisini kazanmak için çalışacağı herkese duyduğu aşka eşdeğerdi. Bunun farkına varması başını döndürüyordu.

Chelise yanındaki sırt yatağında hâlâ uyuyordu. Thomas yolunu onun hastalığının ötesinde bulmuş ve hastalığın altındaki kadını öpmüştü. Bu dünyanın kabuğunun yanından geçip gitmiş; rüya görürken yaptığından pek farklı olmayan bir biçimde başka bir dünyaya adım atmıştı.

Evet, Chelise her zamanki kadar hastaydı. Evet, Tho-mas onun nefesindeki acıyı tadabiliyordu. Evet, onu kızıl göle götürüp sonsuza dek değiştiğini görmek içiıı her şeyini verirdi; ama her şeye rağmen onu seviyordu. Hem de deli gibi. Thomas eğilip onu yanağından öptü. “Uyan, aşkım.” Chelise gözlerini kırpıştırarak açtı. Thomas onu tekrar öptü. “Rüyanda beni gördün mü?”

Chelise gülümsedi. “Aslına bakarsan gördüm. Sen?” “Rüya yok, hatırladın mı?”

Chelise doğrulup diğerlerine gözlerini dikti. Johan uyanıyordu. Dün gece diğerleri yürüyüşten dönmeden önce uyuyakalmışlardı. Chelise güvensiz görünüyordu. Thomas yakında bunu halledecekti.

Thomas ayağa kalktı, ellerini çırptı. “Gidelim, millet. Bugün önümüzde uzun bir yol var.”

Diğerleri rüyalarından uyanıp doğruldular.

Chelise, “Nereye gidiyoruz?” diye sordu.

“Boyumuza. Senin açından bir sakıncası yoksa tabii. Yoksa babana bir mesaj göndermeyi mi tercih ederdin?” Chelise ayağa kalktı, pelerinindeki kumları silkeledi. “Başımın etini yemezler mi?”

“Günü yaşamayı bekliyorlarsa yemezler.”

“O zaman sanının idare edebilirim.”

Sadece Thomas Ta Chelise Güruh giysileri içindeydi -diğerleri Güruh giysilerini çıkanp Çember’in giydiği somon rengi tunikleri üstlerine geçirmişlerdi.

Kampı çabucak temizleyip aynlmaya hazırlandılar. Thomas atım eyerledikten sonra, atıyla uğraşan Chelise’ye doğru

yürürken hepsinin duyabileceği kadar yüksek sesle konuştu.

“Bu tavşanları nereden buldun bilmiyorum Johan, ama bu geceki kutlamamız için onlardan biraz daha bulmanı isterim. Et çok lezzetliydi.”

Mikil ona baktı. “Bu defa neyi kutluyoruz?”

Thomas elini Chelise’nin boynuna koydu, onu kendine çekti. “Aşk,” dedi ve Chelise’yi şefkatle dudaklarından öptü.

Diğerleri de Chelise kadar şaşırmışlardı.

Johan yan gözle Suzan’a bakarak, “Aşk böyledir,” dedi.

Thomas süklüm püklüm gülümseyen Chelise’ye göz kırptı. Chelise’nin onların yanında kendini rahat hissetmesi biraz zaman alacaktı ama Thomas engelleri ortadan kaldıracaktı.

Çölün içine, güneye doğru atlarını sürdüler. Normalde sıcak kumulların arasında yapılan yolculuk sessiz ve zahmetli olurdu ama bu yolculuk öyle değildi. Johan Ta Suzan başta olmak üzere, üç çift oldular. Thomas Ta Chelise, Mikil’-le Jamous’un arkasından geliyordu. Saatler deneyimlerinin ve teorilerinin derinine inebilecekleri kadar yavaş geçmiyordu. Ama kat ettikleri her mille birlikte Thomas yanında at süren bu kadına duyduğu aşkın büyüdüğünü hissedebiliyordu.

Gözlerini bir türlü ondan alamıyordu. Bereket versin ki etrafta uçurum yoktu, yoksa her an düşebilirdi. Chelise atım bir savaşçı gibi sürüyordu, eyere bacaklarını açarak oturmuştu ve her defasında bir bacağını atının omzuna atarak dinlendirme gibi bir alışkanlığı vardı. Thomas onun akıllıca biniş tarzına dikkat çektiğinde, diğerleri boş boş Thomas’a baktılar. Thomas’a göre bu dahiceydi, her ne kadar kendisi denediğinde pek başarılı olamadıysa da.

Thomas ayrıca onun atını sürerken yalnızca bir prensesin yapabileceği gibi, başını dik düşündü.

Gün ortasında, Güruh’un verdiği isimle Erik Yahası’na geldiler. Chelise onlardan müsaade isteyip banyo yaptı. Erik ağaçlarının arkasından ortaya çıktığında, Thomas onun olduğundan emin olmak için iki kez baktı. Siyah saçlarını yıkamış, saçlarına parlaklık veren bir yağ sürmüştü. Yine çiçekler takmış, kokulu morstan sürmüştü ama kaşlarının altına ve dudaklarına mavi bir pudra da sürünmüştü. Altın küpeler ve boynuna da küpelere uygun bir bant takmıştı. Tarihteki kadim Mısır’dan çıkmış gibi görünüyordu.

Thomas hemen onun yanma koşturdu, ellerini tuttu ve nefes kesici olduğunu söyledi. Diğerleri de ona katıldı. Bu defa, diye düşündü Thomas, samimiydiler.

O öğleden sonra altısı yan yana at sürüp renkli ormanı yad ettiler. Roush’lar, meyveler, göl, uzun renkli ağaçlar. Chelise dünyanın yuvarlak olduğunu ilk kez öğrenmiş bir çocuk gibi yüzlerce soru sordu.

Epeyce uğraştıkları halde o geceki şölen için tavşan bulamadılar ama Mikil iki büyük yılan buldu. Yılanları dilimleyip kömürün üzerinde kızarttılar. Et tatlı ve doyurucuydu. Chelise ile Johan onlara Güruh tarzı dansı gösterdi, sonra da Suzan onları bir Çember dansına soktu. Her iki dansın yararlan hakkında çene çaldıktan sonra böğürleri ağrıyana kadar güldüler.

Johan’la Mikil, Thomas’ı rüya görmeye teşvik ettiler ama Thomas Carlos’a neler olduğunu bilmeden bir gece daha geçirmenin kimseye zararı dokunmayacağını iddia etti. Bildiği kadarıyla, diğer realitede yalnızca birkaç dakikadır uyuyordu ve Chelise’yle yaşadığı romantik anları bozmak istemiyordu. Bu yüzden bundan böyle rambutan meyvesini sonsuza dek yemeyi ve bir daha asla rüyasında virüsü görmemeyi düşün-bilirdi.

Ertesi sabah kampı bozup güneye doğru yolculuklarına devam ettiler. Boy dört saatlik mesafedeydi - öğleden önce varırlardı.

Chelise, “Anlayacaklarından emin misin?” diye sordu. “Tabii ki anlayacaklar. Sen ilk değilsin.”

“Bu tamamen farklı. Ben boğulmaya gitmiyorum.” Thomas göz ucuyla diğerlerine baktı. “Bu fikre alışacaklardır. Bir gün boğulma fikrine daha sıcak bakabilirsin.” “Hayır, ben Qurong’un kızıyım, Güruh prensesiyim. Benim sınırlarım var. Bir albinoya aşık olup Çember’den arkadaşlar edinmek neyse, ama bir albino olmak bambaşka bir şey.” Sözlerinin ne kadar acı verdiğini tahmin edemezdi. Aşklarına ne olacağını konuşmamışlardı ve ikisi de bazı şeylerin bağdaştınlamayacağım biliyordu. Qurong liderleri, Woref de komutanları olduğu müddetçe, Güruh asla Çember Te barış yapmayı kabul etmezdi. Chelise’nin de ÇemberTe birlikte yaşarken, Güruh’un prensesi olması mümkün değildi.

Chelise Thomas’a şöyle bir baktı. “Özür dilerim. Öyle demek istemedim. Seni sevdiğimi biliyorsun.”

“Sen de benim seni sevdiğimi biliyorsun.” Ona göz kırptı. “Önemli olan tek şey bu.

“Atlı geliyor!” Suzan durdu.

Thomas onun güneye doğru bakışlarını takip etti. Onlara doğru hızla gelen bir atlıdan toz bulutu yükseliyordu. Mikil, “Bizim boyumuzdan biri mi?” diye sordu.

“Öyle olmalı. Bizimkinden sonraki en yakın boy buradan yüz mil ileride.”

Thomas atının sağrısına vurdu. “Haydi, gidelim!” Atlıyı karşılamak için atlarını dörtnala sürdüler.

Suzan atının üzerine eğilerek, “Bu Cain!” diye bağırdı. “Bir sorun var.”

Cain dizginleri güçlükle çekti. Gözleri kan çanağına dönmüştü. “Thomas...” Göz ucuyla Chelise’ye bakıp, gözlerini çevirdi. Atı burnundan soluyarak yana sıçradı. “Köy saldırıya uğradı. Kardeşimle birlikte dokuz kişi öldü. Biz kaçamadan yarımızı aldılar.”

“Yavaş ol be adam! Kim saldırdı?” Lâkin Thomas kimin saldırdığını biliyordu. “Ne zaman?”

“Güruh... en azından bir bölük, dün gece. William Jo-han’ı alıp gelmem için beni gönderdi.”

“Komuta William’da mı? Kimler ele geçirildi?”

“Evet, William’da. Güruh kanyonlardan birinde yirmi dört kişiyi tuzağa düşürdü. Kadın, erkek, çoluk çocuk. Bizi gece yansı atsız yakaladılar.”

Thomas’m damarlarından dehşet akıyordu sanki. “Ya oğlumla kızım?”

“Güvendeler.”

Thomas’m içi rahatladı.

“William halen kampta mı?”

“Bir mil doğuda.”

Thomas atını mahmuzladı. “Cain, becerebildiğin kadar hızlı bizi takip et.” Atları yorgun değildi, Cain’i geçerlerdi. “Haydi, gidelim!”

“Thomas!”

Thomas dönüp baktığında, Chelise’nin korkudan kaskatı kesilmiş halde atının üzerinde durduğunu gördü. Thomas Mikil’e, “Sana yetişiriz,” diye seslendi. Diğerleri ileriye doğru dörtnala sürdüler.

Thomas geriye dönüp Chelise’nin yanma geldi. “Bu hiçbir şeyi değiştirmez.”

Cain, “Dahası var, Thomas,” dedi.

Thomas uzanıp elini Chelise’nin yanağına koydu. “Benim yanımdasın, aşkım. Yemin ederim, sana hiçbir şey olmayacak.”

Chelise bir an tereddüt etti. Güruh intikam almak isteyecekti. Chelise tüm görmüş olduklarına rağmen, boyun da aynı şeyi yapacağını düşünüyordu.

“Bana güven, Chelise.”

“Tamam.”

Thomas göz ucuyla Cain’e baktı. “Başka ne var?”

Cain gözleri fal taşı gibi açılmış halde onlara bakıyordu.

Thomas atım çevirerek, “Pekâlâ, ne var?” diye sordu. “William sana anlatacak.”

Thomas adama öfkeyle baktı. Buna zamanları yoktu. “Haydi, gidelim!”

32.

BÖLÜM

İlk önce boyun kampını buldular. Ondan geriye kalanları. Branda bezinden yapılma çadırlar kılıçlarla dilim dilim doğranmıştı. Çanak çömlek ortalığa saçılmış, taşınır karyolalar ezilmiş, tavuk ve keçiler boğazlanıp çürümeye terk edilmişti.

On kişinin katledildiği yerde birkaç büyük kan lekesi vardı. Cesetler büyük ihtimalle William’m yanında, âdetlerine uygun olarak, yakılmak üzere bekliyorlardı.

Thomas diğerlerini kampın içinden geçirirken midesi bulandı. Bu gibi zamanlarda şiddete başvurmama politikalarının bir değeri olup olmadığını merak ediyordu. Justin de bir zamanlar bizzat savaşlara katılmamış mıydı?

Thomas öfkesini kontrol altında tutmaya çalışarak çenesini sıktı ve yavaşça atını sürdü. Tek bir kılıçla yirmi Serseriyi halledebilirdi ama artık öyle biri olmak istemiyordu.

“Bul onları, Suzan,” diye emretti. Cain hâlâ onlara yeti-şememişti.

Suzan kanyonun yukarısına, kayalıklara çıkan bir iz bulup doğuya doğru hızlandı. Diğerleri Suzan’dan işaret bekleyerek aşağıda kanyonun içinden tırıs gidiyorlardı.

Kimse konuşmuyordu. Hepsi de boy mensuplarını tek tek ailelerinden biriymiş gibi tanıyordu. Aralarından on kişi öldürülmüş, yirmi dördü de esir alınmıştı.

Thomas Chelise’ye baktı. Chelise başlığını yüzüne çekmiş, onu ihtiyatla izliyordu. Thomas ona bir sorun ol m adı -ğmı, önlerindeki köşeyi döndükten sonra her şeyin bir hata olduğunu göreceklerini söylemek istiyordu.

Bir ıslık sesi havayı yardı. Mikil, “Suzan onları buldu,”

dedi.

Boydan geriye kalanlar, Cain’in söylemiş olduğu gibi, bir mil doğuda bir çukurda çömelmişti. Thomas onları iki yüz metre uzaktan gördü. Atını yavaşlatıp arazinin yapısını inceledi.

Bu noktada ihtimal dışı olsa da ikinci bir saldırı olması durumunda dört kaçış yolu vardı. Bulundukları yerden etraftaki bütün kayalıklar çok net görünüyordu. William iyi bir yer bulmuştu.

“Thomas.” Chelise’nin sesi zayıf çıkıyordu. “Şimdi ne olacak?”

Thomas uzandı, diğerleriyle birlikte giderlerken elini tuttu. “Hiçbir şey olmayacak. Kaybımızın yasını tutacak, yeni bir kamp yeri bulacağız. Onlar şimdi Elyon’un yanında.”

“Ya ben ne olacağım?”

“Sen benimle birliktesin. Seni kabullenirler. Senin düşmanın Çember değil, Woref.”

William onları, yanında Suzan ve birkaç adamla birlikte bekliyordu. Hayatta kalan yaklaşık yirmi kişi arkalarında toplanmıştı; bazıları yüzükoyun yas tutuyor, bazıları sesini çıkarmadan oturuyor, birkaç kişi de bir sorun çıkması ihtimaline karşılık etraftaki kayalıkları inceliyordu.

Samuel’le Marie koşarak öne çıktılar. Thomas onları kucaklamak için attan indi. Çocuklar Gümh’tan kaçmaya alışkınlardı ama iri iri açılmış gözleri yeni bir korkuyu ifşa ediyordu.

“Elyon’a şükürler olsun.”

Marie, “Korkuyorum, baba,” dedi.

Thomas onu sıkı sıkı sardı. “Korkma. Justin’in ellerin-deyiz.” Oğlunun omzunu kavradı. “Kız kardeşine göz kulak olduğun için teşekkürler. Sen güçlü bir çocuksun, Samuel.”

“Evet, baba.”

Thomas tekrar atma binip mahmuzladı. Boyları onları gördüğü için rahatlamışa benziyordu. William hariç hepsi. William sanki serkeş oğlunu karşılayan bir baba gibi duruyordu. Johan’la Mikil atlarından inip, William’m yanından hızla geçerek yas tutanları teselli etmeye gittiler.

William, “Bu kadarı yeter artık, Thomas, “ diye parladı.

Bela işte buradayım, diyordu. Thomas Chelise’nin elini sıkarak usulca, “Sorun yok, Chelise,” dedi.

William, “İşte o konuda yanılıyorsun,” dedi. “Bakıyorum, yanında Serserini de alıp gelmişsin. Bu belayı başımıza sarman senin ne kadar düşünceli biri olduğunu gösteriyor zaten.”

Thomas atını William’dan üç metre uzakta durdurdu. Diğer üçü kollarını kavuşturmuş halde arkasında duruyorlardı. Thomas William’ı süzdükten sonra sessiz kalmayı tercih etti.

William, “Güruh bize bir mesaj bıraktı,” diye devam etti. Chelise’ye bakıp kaşlarını çattı. Thomas atını dosdoğru adamın üstüne sürmemek için kendini zor tuttu.

“Ona öyle bakıp durma! Bu Chelise, Qurong’un kızı, benim karım olacak.” Thomas son söylediğinden emin değildi ama kendini bunu söylemek zorunda hissetmişti. Gerekirse bağırarak.

William, “Onun kim olduğunu biliyoruz!” diye bağırdı. “Bu büyük trajedinin nedeni o.”

“Çember’i bulmak için Güruh’u terk eden bir Serseriyi mi suçluyorsun? Amacımızın ihtiyacı olanları kurtarmak olduğunu sanıyordum.”

“Bu kadının teni pul pul ve görünüşe göre Worefbu pul pul olmuş fahişesini geri istiyor. Bu kadın üç gün içinde şehre geri dönmezse Woref esir aldığı yirmi dört albinoyu idam edecekmiş.”

Chelise birden elini çekmeye çalıştı ama Thomas onun elini sıkıca kavradı.

“Katiyen olmaz! Woref’in ona elini sürmesine müsaade etmeyeceğim. Asla!”

“Öyleyse ailemizden yirmi dört kişiyi ölüme göndereceksin.”

Chelise elini çekerek usulca, “Ben giderim,” dedi. “Eğer Suzan benimle birlikte şehir sınırına kadar gelirse şimdi giderim.”

Thomas paniklemişti. Başını elleri arasına aldı. “Hayır!” Aniden Chelise’yi atından indirmek zorundaymış gibi hissetti. Bugün artık daha fazla yolculuk yapılmasına izin vermeyecekti.

Thomas kayarak yere indi, Chelise’nin elini tutarak atından inmesine yardım etti. Chelise bir anlık tereddütten sonra indi.

Thomas kolunu Chelise’nin beline doladı. “Bu konuda bundan böyle tek bir laf bile edilmeyecek!” diye William’i azarladı. “Sende hiç sağduyu kalmadı mı be adam?”

Chelise ona döndü. “O haklı, Thomas. Woref onları öldürür. Veya yarısını öldürür, yeni bir talepte bulunur. Bu masum insanlarm kanının ellerime bulaşmasını istemiyorum.” Chelise bir prenses gibi konuşuyordu ki bu da Thomas’-m umarsızlığını daha da artırıyordu. Chelise’nin gözlerinde bir parça korku vardı ama dimdik duruyordu.

Thomas William’a döndü. Bütün boy şimdi ona bakıyordu. “Görüyorsun, değil mi? Hiç Serseriye benziyor mu? O senden daha onurlu bir insan!”

William, “O yalnızca kendi kusmuğuna geri dönmeyi kabul ediyor,” dedi. “Hayatını veya soylu olarak tasavvur ettiğin bir şeyi vermiyor.”

Thomas küplere binmişti. “Konsey! Konseyi toplayalım.” Ona öylece baktılar.

“Hemen! Suzan...”

Suzan William’m etrafından dolanarak, “Ben Chelise’-yle kalacağım,” dedi. “Bence bu korkunç bir şey.” Chelise’nin kolunu tuttu. “O ne derse desin, Ben Thomas’ın yanındayım.” Ama Chelise bir şeyler demeden gitmeyecekti. “Thomas, ben .

“Hayır!” Thomas sesini alçalttı. “Hayır, aşkım, hayır, hayır. Gitmene izin veremem. Asla. Böyle olmaz.”

Daha sonra döndü ve Chelise’ye karşı çıkma fırsatı tanımadan yürüyüp gitti.

Bir hafta dolmadan ikinci konseyi toplamışlardı ve şartlar tuhaf biçimde benzerdi. Oturarak tartışmayı bırakmışlar, el kol sallayarak adımlamaya başlamışlardı. Bunun gerçek bir konsey toplantısı olduğunun tek göstergesi Elyon’u geleneksel şekilde çağırmış olmalarıydı.

William, “Beni dinlemiş olsaydınız bunların hiçbiri olmayacaktı,” dedi. “Suzan seninle aynı fikirde olabilir, ama onun dışında tek bir boy mensubunun bile seninle aynı fikirde olmadığına eminim.”

Thomas, “Öyleyse hiçbiri Elyon’un sevgisinin gerçek anlamını idrak edemiyor,” diye onu tersledi.

“Onun sevgisini kim bilebilir ki?”

“Kuşkusuz sen hatırlıyorsun, William. Hepiniz hatırlıyorsunuz! Justin’in bizler için boğulmasını izlediğimizden bu yana çok mu zaman geçti?”

William, “O halde Chelise de Justin gibi kendini feda etsin!” diye bağırdı. “Woref teninden biraz et alabilir ama onu öldürmez. Aksi takdirde dostlarımızı öldürür.”

Johan, “Thomas’m yanıldığını düşünmüyorum,” dedi. Mikil, “Ben de öyle,” diye onayladı.

“O zaman siz de onun kadar aptalsınız.” William parmağını kampa doğru doğrulttu. “Ne öneriyorsunuz yani; hepimiz öylece yatıp bu kadın uğruna ölelim mi?”

Thomas adımlarken ellerini saçlarının arasından geçiriyordu. “Hayır. Onun yerine ben giderim.”

“O seni istemiyor.”

“Evet, ama üç günümüz var.” Thomas’m kafasında kabataslak bir plan belirmişti, hızlı hızlı konuştu. “Hızlı gidersem şehre bir günde varabilirim. Yirmi dört kişiye karşılık kendimi sunarım.”

William şaşırmış görünüyordu. “Woref seni istese seni talep ederdi.”

“Bırak karşı çıksın. Zamanımız var! Qurong teklifimi reddederse o zaman biz de onun taleplerini kabul ederiz. Ama kabul edecektir çünkü o bir Serseri lideri gibi düşünüyor. Onun gözünde ben o yirmi dört kişiden çok daha değerliyim.” Mikil, “Bu durumda seni öldürür,” dedi.

“Chelise sizin elinizde olduğu sürece öldürmez. Qurong hakkında ne düşünürseniz düşünün, onun gözünde kızı benim ele geçirilmem kadar önemlidir. Anlamıyor musunuz?” William kaşlarını çattı. “Bu durumun GüruhTa yapılan basit bir pazarlığın ötesine geçebileceğini hiç düşündün mü?”

“Ne demek istiyorsun?”

“Demek istiyorum ki bu dert senin bir Shataiki fahişe-sine sevdalanmanla başladı. Sen de tıpkı Tanis’in geçitte davrandığı gibi davranıyorsun. Belki de bu Elyon’un Çember’i safsatadan arındırma yöntemidir.”

Thomas’m ellerine bir titreme girdi. Ellerini iki yanında tutmak için kendini zorluyordu.

Johan, “Yine Chelise’nin aleyhinde konuşuyorsun. Yirmi dört kişiye karşılık ben seni vereceğim Woref’e,” dedi. “Thomas haklı. Sen Elyon’un sevgisinin anlamını unutmuşsun. Belki tekrar boğulsan iyi olur.”

William sert sert baktı.

Mikil, “Ben seninle gelirim,” dedi.

“Bu çok-”

“Ne kadar tehlikeli olduğu umrumda değil. Bu konuda yardıma ihtiyacın olacak.”

Johan, “Ben de gelirim,” dedi. “Bir de şu rüyalar meselesi var.”

“Rüyaları unut gitsin! Chelise’yi William’a emanet edebileceğimi sanmıyorum. Onu Chelise’den uzak tutmak için sizin burada kalmanızı istiyorum.”

Thomas William’a son bir bakış atarak çekip gitti, konsey toplantısını bitirmişti. Resmi bir karara ne gerek ne de zaman vardı. Konseyin tam onayı olsun olmasın, Thomas kararını vermişti.

Thomas görünür görünmez, Chelise ona doğru koşturdu. “Lütfen, Thomas. Gitmeme izin ver.”

Thomas onu susturmak için elini kaldırdı; sonra kolundan tutup, gözlerden uzak olan kayaların arkasına götürdü. “Bir karar verdik.”

“Peki, ya benim kararım?”

Thomas Chelise’nin omuzlarından tutup gözlerinin içine baktı. Chelise’nin ona olan aşkından vazgeçmesinden korkuyordu. Chelise’nin ayak direyerek soylu davrandığı doğruydu, ama Woref için onu terk etmeye razı olduğu da doğruydu. Thomas bu fikre dayanamıyordu.

“Dinle beni.” Thomas derin bir nefes aldı. “Geri dönersen başına ne geleceğini biliyorsun. Woref seni zorla götürdüğüme asla inanmayacaktır. Adamın içinde zerre kadar inanç yok. Bu adamın dini imanı hilekârlık, herkesten de aynı şeyi bekliyor. Sonunda seni öldürmezse bile daha kötüsünü yapacaktır. Bunu biliyorsun!”

Chelise onun gözlerinin içine baktı, ama konuşmadı, bu iyiye işaretti.

“Bir planım var. Şimdi beni dikkatle dinle - işe yarayabilir; işe yarayabileceğini biliyorum. Baban yirmi dört kişiye karşılık beni alacak ve

“Hayır! Hayır, bunu yapamazsın! Bu benim meselem.” “Hayır, bu benim meselem! Seni kaybedemem!” “Babam seni öldürür!”

“Sen burada kalırsan öldürmez.”

“O zaman sana gaddarca davranır!”

“Ben onun gözünde çok kıymetliyim. Bu bize zaman kazandırır. Geri dönersen her şey biter. Lütfen, sana yalvarıyorum. Tek çaremiz bu.”

Chelise’nin gözünden süzülen bir damla yaşı Thomas başparmağıyla sildi. “Benim hatırım için kalacağına söz ver. Bir yolunu bulacağız, söz veriyorum.”

Chelise sessiz kaldı, ağlamamak için kendini zor tutuyordu. Thomas öne eğilip alnından öptü. “Ben sensiz yaşayamam, aşkım. Yaşayamam.”

“Kendimi çok kötü hissediyorum, Thomas.”

Thomas ona sarıldı, Chelise de omzunda ağladı. “Seni buldum.”

“Ben senin gibi değilim. Burada ben bir yabancıyım.” Chelise haklıydı ama Thomas ortada olan gerçeği, yani Chelise’nin boğulmadığı sürece hep kendini çok kötü hissedeceği gerçeğini bir türlü söyleyemiyordu. Daha sonra buna zamanları olacaktı.

Thomas, “O halde ben de seninle birlikte yabancı olurum,” dedi.

Chelise alnını Thomas’m göğsüne dayadı. Sonra boynunu öptü, ağlaya ağlaya ona sıkıca sarıldı.

Thomas, yine utanç duyuyor, diye akimdan geçirdi. Chelise hâlâ onun aşkını anlayamıyor veya kabullenemiyor-du. Thomas’m içi sızlıyordu ama yapabileceği tek şey onu kucaklamak ve onun da kendisi kadar sevmesini ümit etmekti.

“Kalacak mısın?”

“Benim için geri geleceğine söz ver.”

“Söz veriyorum. Hayatım üzerine yemin ediyorum.”

33.

BÖLÜM

Mikil’le Thomas Güruh şehrinin birkaç mil kadar yakınma gelmişlerdi ki yorgunluktan çöküp kaldılar. Thomas uykuya dalar dalmaz uyandı.

Washington, D.C.’de.

Gece Beyaz Saray’da uyumuştu ama... Thomas günleri içinden saydı, bir, iki, üç, dört... dört günü çölde Chelise’yi kurtarmaya çalışarak geçirmişti. Sonuçta ne olmuştu? Şehre tek başına geri dönüyordu.

Sonuçta buraya, bu dünyanın karmaşasına geri dönmüştü. İçinden kendini bayıltıp o daha önemli meseleye geri dönmek geçti. Chelise’ye.

Zihnini bu dünyaya odaklanmaya zorladı. Carlos ve Fransız hakkında bazı şeyler öğrenmişti, değil mi? Evet, Johan’dan.

Virüsün gerçekliği içinde gitgide büyüyordu. Birkaç

günleri kalmıştı. Anahtar Carlos’tu.

Yataktan çıktı, kapıya doğru yürürken birden kot pantolonunu giymediğini fark ederek durdu. Beyaz Saray’ın koridorlarında üzerinde mavi çizgili şortla dolaşamazdı.

Giyindi, banyoda bulduğu tek kullanımlık diş fırçasıyla dişlerini fırçaladıktan sonra odadan çıktı.

Başkanla özel görüşebilmek için yedi dakika bekledi. Personel şefi Ron Kreet Thomas’ı Oval Ofis’in yanındaki küçük bir oturma odasına götürdü. Kreet, “Nelere muktedir olduğunu düşündüğünü bilmiyorum ama rüyalara pek inandığımı söyleyemeyeceğim,” dedi, “Yine de bu noktada her şeyi kabullenebilirim.” Kaşını kaldırdı. “İsyanlardan haberin var mı?”

“Ne isyanı?”

“CNN’den Mike Orear dün gece kalabalığı alevlendiren bir şeyler söyledi. Kıyameti kopardılar. Ordu durumu kontrol altına alıncaya kadar on kişi öldürüldü. Başka şehirlerde on yedi kişi daha öldürüldü.”

“Şaka yapıyorsun.”

“Pek şaka yapılacak zaman değil. İsyanlar başladığından bu yana başkan ulusa hitaben iki konuşma yaptı, iki seferinde de Orear yanındaydı. Şu anda ortalık duruldu. Lâkin Güney Kaliforniya’da kontrolsüz ateşler yanıyor.”

“Başkan onlara ne dedi?”

Kreet kapıya doğru yürüdü, kapıyı açtı. “Birleşik Dev-letler’in Fransa’nın taleplerini tümüyle yerine getireceğini söyledi.”

Robert Blair göründüğünde personel şefi kapıyı henüz kapamamıştı. “Teşekkür ederim, Ron. Bundan sonrasını ben hallederim.”

Başkan içeri girdi, kapıyı arkasından kapadı. Blair sarı zemin üstüne mavi şal desenli bir kravat takmıştı. Kravat açık yakasında sallanıyordu. Saçları darmadağındı ve göz altlarında koyu renk halkalar belirmişti.

Uzunca bir süre bakıştılar. “Ron sana isyanlardan bahsetti herhalde?”

Thomas, “Bu sadece başlangıç,” dedi. “Burada güvende miyiz?”

“Odayı yarım saat önce tarattım.”

“Ve?”

“Abajurda mikrofon bulundu.”

Thomas başını salladı. En azından başkan bütün bunları ciddiye alıyordu. “Diğer ülkeler neler yapıyor?”

Robert Blair içini çekti ve lacivert renkli, arkalıklı bir koltuğa doğru yürüdü. “Oturmam lazım. Nereden başlayayım? Bu karmaşadan çıkmanın bir çaresini bulursak eğer dünya ekonomisine, şehirlerine, altyapılarına, ordularına -gerisini sen anla - verilen zararı telafi etmek en iyi ihtimalle on yıl sürecektir demem yeterli herhalde. Bu iş yarma kadar devam eder de topyekûn isyanlar patlak verirse yüz binlerce insan hayatını kaybedebilir. Virüs güç gösterisinde bulunmaya başladı - sen de bunun farkmdasın.”

Thomas başkanın verdiği bilgilerden afallayarak oturdu. “Semptomları mı kastediyorsunuz? Ben beş günümüz... bir

haftamız daha olduğunu sanıyordum.”

“Şey, yanılmışız. Görünüşe göre ilk semptom kızarıklık. Şansımız yaver giderse birkaç gün daha olur, ama Bang-kok’a giden ekip çoktan etkilendi.” Göz ucuyla Thomas’m gömleğine baktı. “Ya sen?”

Thomas böğründe bir şey hissediyordu. “Dün gece...” Bancroft’un laboratuarında uyandıktan sonra hafif bir kızarıklık fark etmişti ama kızarıklığı Kara’nınkine benzemiyordu. “Ablamda virüsün kesin semptomları var.”

“Monique’de de öyle. Gains’te... Bangkok’a giden bütün ekipte. Tayland’da binlerce vaka olduğu bildirildi, şimdi de birkaç gümrükte görülmüş. Burada bizde de ortaya çıkması yalnızca an meselesi.”

Thomas aniden bu işin sonundan kaçış olmadığını fark etti. Raison virüsü şimdiye kadar bilgisayar ekranındaki bir nokta gibi görünmüştü. Şimdi ise kızarıklığın kırmızı noktası haline gelmişti. Virüs birkaç gün içinde iç organları sı-vılaştıracaktı.

Thomas ayağa kalktı. “Zamanımız yok -”

Blair yorgun ama kararlı bir sesle, “Lütfen, otur,” dedi. Thomas oturdu.

“İşe yaradı mı?”

“Mecazen evet. Johan, Carlos olarak rüya gördü. Maalesef benim umduğum kadar çok şey hatırlamıyor.”

“Ama o... onun akima girdi...”

“Evet.”

Başkan, “Ve?” diye üsteledi.

“Fortier’in size işe yarayacak bir karşı virüs vermeye niyeti olmadığından neredeyse eminim.”

“Demek ki haklıydık.”

“Ayrıca görünüşe göre Johan virüsten kurtulacak insan sayısının tahmin edilenden çok daha az olacağını düşünüyor. Benim tahminime göre, Fortier bu noktada teslim olmuş birçok ülkenin yanı sıra hem Rusya’ya hem de Çin’e sırtını dönmeyi planlıyor.”

“Bilmem ne...” Başkan gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. “Tabii ya. Başka ne bekliyorduk ki?”

Thomas tekrar ayağa kalktı. “Bu da mümkün olan en kısa zamanda Fransa’ya geri dönmem gerektiğini gösteriyor. Bugün. Hemen.”

“Bu konuda sahiden bir şansın olduğuna inanıyor musun?”

“Carlos’a ulaşmak zorundayım. Onun dün gece nerede olduğunu biliyorum; ben de daha önce oraya gitmiştim. Ortalık karanlıkken uçakla alçak seviyede gidersek içeri girebilirim. Carlos’un benimle birlikte rüya görmesini sağlayabilirsek karşı virüs konusunda çok iyi bir şans elde edebiliriz. Carlos Johan’m zihninde uyanırsa onu kendi tarafımıza çekebiliriz.”

Başkan elini yavaşça yüzünde gezdirdikten sonra ayağa kalktı. “Tamam. Haklısın, ama bu sonuncusu olabilir. Zamanımız kalmadı.”

Thomas sesini alçalttı. “Onlara nükleer silahları vermezsiniz herhalde.”

“Hayatta olmaz.”

“İsrail

“Kabul etti.”

Thomas kapıya doğru yürüdü. “O halde beni Fransa’ya gönderin.”

Genetrix Laboratuarları’ndaki hava son yirmi dört saatte gözle görülür biçimde değişmişti. Her an savaş patlayabilirdi, hepsi de bunun farkındaydı.

Araştırmacılar aniden ortaya çıkan kırmızı noktaları -Raison Türü’nü - gizleyemiyorlardı.

Uzun kollu gömlek, bluz ve pantolon giyiyorlardı, ama boyunlarındaki kızarıklık yakalarının üzerinden kendisini göstermeye başlamıştı. Kızarıklık yayıldıkça bir karşı, virüs bulma umudu da gitgide buharlaşıyordu. Monique’de hâlâ kızarıklık yoktu ama teninin karıncalandığını ve kızarıklığın her an ortaya çıkabileceğini hissediyordu.

Thomas Kara’yı çağırmış, yalnızca birkaç dakika görüşmüşler; sonra Thomas ortadan kaybolmuştu. Bir helikopter müsait olur olmaz Kara dönecekti. Annesinin yaşadığı New York dışında gidecek bir yeri yoktu ama iki nedenden dolayı oradan ayrılmak istemiyordu. Birincisi Thomas ona ihtiyaç duyarsa diyeydi - ne için ihtiyaç duyacağını Monique tahayyül edemiyordu ama ne olursa olsun, Kara’nm arkadaşlığından memnundu.

İkinci neden daha barizdi.

Monique masasından kalktı, dondurucuya doğru gitti. İçinde Thomas’m kanı olan küçük ampul en üst rafta duruyordu. Ampulü oradan aldı, kapıyı kapattı.

Kara’yla birlikte bu kanla hayat bulabilirlerdi. Bu iş saçma görünüyordu, ama bu tarz bir saçmalığı daha önce bir kez tecrübe etmişti ve memnuniyetle yeniden yapardı. Kuşkusuz son ana kadar bekleyeceklerdi. Kara, Thomas yaptığı işi bitirdikten sonra, demişti. Sonrasında bu kanı kendi kanlarına sürecekler, biraz Valium alacaklar ve yıllar boyu sürecek bir rüyaya dalacaklardı.

Masasına oturdu, cam ampulü parmak uçlarında çevirdi. Bu kanda bu kadar özel olan ne vardı? Dr. Bancroft Johns Hopkins’teki laboratuarda test etmiş, içinde sıra dışı bir özellik bulamamıştı. Ne yüksek akyuvar sayısı ne alışılmadık seviyelerde iz elementleri... hiçbir şey.

Sadece al kan. Yeni yaşam getiren al kan.

Monique dalgın dalgın tüpe fiske vurdu. Aklına bir şey gelmişti.

Kapı açıldı, Mark Longly kafasını içeri uzattı. “Az evvel Bangkok laboratuarından raporlar geldi.”

“Evet?”

“Hiç. Babanız siz raporlara baktıktan sonra onu aramanızı istiyor ama ben bir şey göremedim.”

“Ya Antwerp?”

“Az önce onlarla telefonda görüştüm. Yeni bir şey yok. UÇLA geliştirdikleri dizimdeki yedinci çifti izole etti - diğerleriyle tutarlı bir şekilde tepkimeye giriyor, ama ellerindeki-nin ne olduğunu anlamaları için en az bir hafta geçmesi gerekiyor.”

Monique başını salladı. “Onların verilerini Antwerp’ten gelen diziyle melezle, bakalım

“Yaptım bile.” Mark ona boş boş bakıyordu. Bir haftadır buna benzer yüzlerce konuşma yapmışlardı. Sonuç daima sıfırdı. Ya da bir şey çıksa bile, önlerindeki zaman düşünüldüğünde bir şey ifade etmiyordu.

Monique, “Şu anda pes etmenin bir anlamı yok,” dedi.

Mark gülümsemeye çalıştı ama yarım yamalak gülümseyebildi. Kapıyı kapattı.

Monique düşüncelerini ampule yoğunlaştırdı. Sen benim kurtuluşumsun. Ayağa kalktı, dondurucuya doğru yürüdü. Kendini bu kanın verebileceği güçlere teslim etmeden önce bir bakması gerekiyordu.

Ama şu anda hakkından gelinmesi gereken bir virüs vardı.

Veya hakkından gelinemeyecek.

34.

BÖLÜM

Mikil kılıcım Serserinin boynuna dayadı. “Sesini çıkarmazsan yaşarsın.”

Adamı arkadan yakalamıştı. Thomas Mikil’in adamı kesmeye niyetinin olmadığını biliyordu ama yapabilirmiş gibi görünüyordu.

“Kafanı salla!”

Adam kafasını hararetle salladı.

Thomas adamın etrafında dolanıp gözlerinin içine baktı. Gün sona ermeden çölü geçmişler, şehre beş mil kala dinlendikten sonra batıdan gelen anayolda tek başına görevli nöbetçiyi, habercilerini bulmuşlardı. Adamın beyaz yüzü sabahın erken vakitlerinde, ay ışığı altında parlıyordu.

Thomas, “Sana zarar vermeyeceğiz, ahbap,” dedi. Ellerini kaldırdı. “Gördün mü, kılıcım yok. Mikil’in bir kılıcı var ama aslında çoğunlukla gösteri amaçlı kullanıyor. Senden istediğimiz yalnızca bir iyilik. Ne dersin?”

Muhafız hareket etmedi.

“Adın nedir?”

Adam, “Albertus,” diye fısıldadı.

“Güzel. Eğer istediğimizi yapmazsan Qurong’a ne söyleyeceğimi biliyorum. Benim adım Avcı’nm Thomas’ı. Beni hiç duydun mu?”

“Evet.”

“Güzel. Şu halde doğruca kaleye gidip Qurong’u uyandıracak ve ona bir mesaj ileteceksin. Ona tutsak aldığı yirmi dört albinonun salıverilmesine karşılık teslim olacağımı söyle. Onları Tuhan Vadisi’nin iki mil batısındaki meyve bahçesine getirsinler, teslim olacağım. Albinoları Mikil götürecek, Qurong da onların yerine beni alabilir. Anlıyor musun?” Muhafız rahatlamıştı. “Diğer tutsaklara karşılık sen.” “Evet. Ne zaman geldiler?”

“Dün gece.”

“Zindandalar mı?”

“Evet. Muhafız sayısı artırıldı.”

Thomas yan gözle Mikil’e baktı. Bunu bekliyorlardı zaten. Bu defa yapılacak bir kurtarma teşebbüsü epey bir mesele olacaktı.

“Yolunu gözleyeceğiz. Qurong’a söyle, bizi kurnazlıkla alt edebileceğini filan sanmasın. Adil bir takas olursa olur. Onların ata bindirilmelerini istiyorum.” Başıyla Mikil’e işaret verdi. “Serbest bırak onu.”

Mikil adamı salıverdi. Adam boynunu ovalayıp uzaklaştı.

“Atını sür, ahbap.”

“Görev yerimi terk edersem

“Qurong bu yüzden sana ödül verecektir, ahmak! Onun düşmanının haberini iletiyorsun. Şimdi git bakalım!”

Muhafız atına doğru koşa koşa gitti, çabucak bindi ve gecenin içine doğru atını sürdü.

Mikil, “Şimdi ne olacak?” diye sordu.

“Artık meyve bahçesinde bekleyeceğiz.”

Boy Woref’in hilesine o kadar kolayca kanmıştı ki Wo-ref saldırısını birkaç saat ertelemişti. Oysa kamptakiler yakın zamanda başka bir saldırı olabileceğinden hiç şüphelenmeden tam bir huzur içinde uyuyordu.

Önceki emirleri çok netti: Sadece birkaç kişiyi öldürün, mümkün olduğunca çok kişiyi tutsak alm, geri kalanına dokunmayın ve mesajı bırakın. Onların peşine düşmeyin. Tutsakları şehre götürün ama bölükle birlikte beni bekleyin.

Woref’in umduğu gibi, albinolar Güruh’un almaya geldiği şeyi aldığını düşünmüştü.

Yanılmışlardı. Hem de çok.

Woref öğle vakti gelmişti. Boyun Avcı’nm Thomas’mı derhal çağıracağını biliyordu. Chelise’nin de Thomas’m yanında olacağını biliyordu. Thomas’m şehirdeki yirmi dört al-binoyu kurtarmak için gitmesinin artık bir önemi yoktu. Wo-ref yakında arzuladığı tek ödülü elde edecekti.

Gözlerini kapatıp boynunu çevirdi. Şu anda Chelise’nin teninin tadını neredeyse dilinde hissedebiliyordu. Bakirimsi bir tat. Kan gibi. Kan arzusu. Teeleh’in bu gece Chelise’yi görmek isteyeceğini düşündü. Woref onun bunu bildiğinden emin değildi, ama yaratığın onu şeytanca bir hazla seyredeceğini düşündü. Umutla ürperdi.

Onun tutkularıyla kanatlı iblisin tutkularının her nasılsa örtüşmesi tuhaftı. Teeleh’in suç ortağıydı; bunu artık kabul ediyordu, ama o kendi çıkarlarına hizmet ediyordu. Açıkçası kimin kime hizmet ettiğinden pek emin değildi. O Güruh’un büyük lideri olduğunda, Teeleh’in verebileceği türden bir güce ihtiyacı olacaktı.

Ama ilkönce...

Gözlerini açıp gecenin içine baktı. İlkönce, ilk doğanın kızma sahip olacaktı. Ona sahip olacak ve onu mahvedecekti. Chelise onu sevecekti. Chelise’den sevgisini döve döve alması gerekse bile Chelise onu sevecekti. Doğal olarak ilk başta kurnaz olması gerekecekti. Teeleh’in özünde kaba kuvvet kadar kurnazlık da vardı. Aynı zaman da sabır; ama eninde sonunda Chelise yalnız ve yalnız onun olacaktı.

Woref yüzbaşıya döndü. “Eğer bu albinolarm biri bile öldürülürse bunu yapan adamı kendi ellerimle boğarım. Bunu biliyorlar mı? Bizim burada bulunma amacımız Qu-rong’un kızını kurtarmak. Onun yolunu şaşırmış bir okla öldürülmesi riskini göze alamayız.”

“Ya sonra?”

“Karar vereceğim.”

Tekrar aşağı kampa baktı. Chelise soldan üçüncü çadırdaydı. Tabii, geceleyin başka bir yere geçmediyse. Bu pek mümkün değildi ama gene de olasıydı. Woref pek kabul etmeye yanaşmasa da adamları avı ellerinden kaçırmalarıyla tanınırdı.

“Pozisyon aldılar mı?”

“Kampı kordon altına aldık. Kaçmaları mümkün değil.”

“Bu lafları daha önce de duydum.”

“Bu defa eminim.”

Woref homurdandı. “Beni takip edin.”

Çıkıntının üzerine indi, kanyonda bir sıra halinde yatmış bekleyen adamlara yaklaştı. Yüzlerini siyaha boyamışlardı, koyu renk savaş giysileri içinde gecenin yaratıkları gibi görünüyorlardı. Güruh Shataikiler’den korktuğu için nadiren gece saldırırdı. Yarasaları düşündüğünüzde bu tuhaf bir durumdu. Ancak kara yarasaların bu kanyonlarda dolaşacak vakitleri yoktu, onlar şehiıdekileri canlarından bezdirmekle meşguldüler.

Woref sıranın önünde tek dizi üstüne çöktü, çadırları inceledi. Bir kıpırtı yoktu. Tek yapmaları gereken kamptakile-rin kaçmalarını önlemek için ilmeği sıkıca çekmekti.

“Yavaş olun.”

Ayağa kalktı, kampa doğru yürümeye başladı. Sağ üst yanında duran yüzbaşı adamlara sinyali verdi. Altı yüz savaşçı çizmeleri kumlarda çok az ses çıkaracak biçimde ihtiyatla boyun etrafını kuşattı.

Woref ilk çadırdan yirmi metre uzakta durup elini kaldırdı.

Çıt çıkmıyordu. Kalbi güm güm atıyordu. Kampın uzak ucundaki savaşçılar işareti alınca onunla birlikte durdular. Albinolar onları şimdi gördülerse bile artık kaderleri mühürlenmişti.

Üçüncü çadır. Solgun fahişesi orada bir albinonun çadırında uyuyordu. Bu gece Chelise saygının ne demek olduğunu öğrenecekti. Bu gece Chelise’nin önünde yepyeni bir dünya açılacaktı. Woref’in dünyası.

Woref arkasındaki savaşçıdan uzun bir orak aldı. Alçak sesle, “Burada kal,” diye emretti.

Adamlannı geride bırakarak kampa doğru yürüdü. Üçüncü çadıra ulaştığında bacaklarım açtı, orağını kaldırarak branda bezinin kenarına salladı. Kumaş ve orta direk sanki kâğıttan yapılmışçasına kesildi. Woref çöken duvarı kavrayıp yana doğru yırttı.

Orada gözleri hâlâ kapalı bir kadın yatıyordu. Bir Serseri. Onun fahişesi.

Woref eğildi, Chelise’yi saçından kavrayıp yere fırlattı. Chelise çığlık atarak uyandı, gözleri dehşetle açılmıştı.

“Bu kadar, sevgili karıcığım. Dünya senin aldığın hazzı öğrensin bakalım.”

Chelise boş yere onun ellerini tutmaya çalıştı. Feryatları durgun geceyi paramparça ediyordu. Çadır etekleri hızla açıldı ve albinolar inlerinden çıkan sıçanlar gibi döküldüler.

Güruh ordusu harekete geçmedi.

Woref Chelise’yi kampın kenarına sürükledi, ayakta durabileceği şekilde yukarı çekti ve arkaya döndü. Albinolar iyice hareketlenmişler, hızla kaçışıyorlardı. Onların kaçmasına göz yumdu. Birkaç adım sonra savaşçılarının kucağına düşeceklerdi.

“Benim olanı kimse benden alamaz!” diye bağırdı. “Hiç kimse!”

Birisi, “Johan, doğu yolu kapatılmış,” diye bağırdı.

Martyn miydi?

Savaşçıları hâlâ onun işaretini bekliyordu - öldürmek veya öldürmemek için.

Woref Chelise’yi döndürüp sol eliyle şakağına bir yumruk attı. Clıelise’nin feryatları dindi ve çöküp kaldı. Woref onun saçını bıraktığında yere külçe gibi düştü.

“Martyn!” Sesi kanyonda çınlıyordu. “Martyn öne çıksın, yoksa önüme çıkan herkesi öldürürüm.”

Martyn Woref’in solundan ortaya çıkarak, “Harekete geçmek için senin tehditlerine ihtiyacımız yok,” dedi. “Sen bizi bir yıldır tehdit ediyorsun zaten.”

Martyn’in gözleri ve teni artık beyaz olmadığı için tuhaf görünüyordu. Çelimsiz. Marazlı.

“Büyük general ne hallere düşmüş böyle? Gülünç görünüyorsun, eski dostum.”

“Sen de iyi bir banyoya ihtiyacın varmış gibi görünüyorsun.”

Woref bu adamı ne yapacağını bilemiyordu. Daha önce esir almış oldukları koyu renk tenli kadın Martyn’in yanma geldi. Woref’in talihi umduğundan da büyüktü. Bir gecede gelinini alacak, Johan’ı katledecek ve Thomas’ı gözyaşla-rıyla baş başa bırakacaktı.

“Benim olanı tekrar ele geçirdim. Şimdi de senin ölümünü zevkle izleyeceğim.”

Elini kaldırdı.

“Lordum, sizinle görüşmek istiyorum.” Uzun boylu bir albino öne çıktı. Bu adam da birkaç gün önce tutsak aldıkları beş kişinin arasındaydı. Gözlerinde korku dans ediyordu.

“Sen bir şey isteyebilecek durumda değilsin.”

“Öyleyse yalvarıyorum. Sonra bana teşekkür edeceksiniz.”

Woref elini indirdi. “Peki, sen...?”

“William. Ben konsey üyesiyim, Çember’de yetki sahibiyim.”

Martyn albinoya, “Sen neyin peşindesin?” diye sordu.

William adlı adam Martyn’i susturmak için elini kaldırdı. İlginç. Martyn acaba hangi özellikte bir adama hem karşı çıkar hem de sessiz kalıp saygı gösterirdi?

“Konuş öyleyse.”

“Baş başa görüşelim. Bizler şiddete başvurmayız; benden size bir zarar gelmez.”

Woref Chelise’yi kolundan kavrayıp savaşçıların sırasına doğru sürükledi. “Ona göz kulak olun.” Uzun boylu albino onu diğer tarafta karşıladı.

“Konuş bakalım.”

William alçak sesle konuşmaya başladı. “Sizi temin ederim, general, bu çılgınlığa elimden geldiğince karşı koydum.

Thomas Çember’in hepsini tehlikeye attı, şimdi biz de bunu hayatımızla ödeyeceğiz. Çember’deki herkes Thomas kadar muhalif değildir, inanın bana.”

“Canını bağışlamam için mi yalvarıyorsun? Buna zamanım yok.”

“Ben Avcı’nm Thomas’ını neden size teslim edeceğimi anlatıyorum.”

“Onu bana nasıl teslim edebilirsin ki?”

“Şu anda nerede olduğunu, yarın da nerede olacağını biliyorum. Hayatımızı bağışlayın, ben de sizinle beraber geleyim.”

“Martyn’in hayatına karşılık senin sözün. Ben ahmak mıyım?”

“Siz de benim kadar biliyorsunuz sözümüzün eri olduğumuzu. Benim gerekçemi bir düşünün. Karısının ölümünden bu yana Thomas hepimizin başına dert oldu.”

“O halde kendi liderine ihanet ediyorsun?”

“Asıl o bize ihanet etti! Yanıldığım ortaya çıkarsa beni öldürebilirsiniz. Hakir gördüğüm bir adam uğruna hayatımı verir miyim?”

Woref adamın söylediklerini düşündü. Çaresizliğe kapılmış, bir ihtimalle de dalavereye meraklı bir adam gibi görünüyordu; ama kime ihanet ediyordu ki?

Boy sessizlik içinde onlara bakıyordu. Çaresizdiler. Woref, “Martyn’i öldürüp seni götüreceğim,” dedi. “Hayır. O zaman hepimizi öldür. Johan bir zamanlar tanıdığın büyük generalin bir gölgesi artık. Bırak da o zavallı

hayatını yaşamaya devam etsin. Beni yanma al, ben de Çem-ber’deki tek tehdit olan Thomas’ı sana vereyim.”

“O nerede?”

“Şehrin yakınlarında, bir kurtarma operasyonu daha planlıyor.”

Woref yüzbaşıya doğru döndü. “Bu adamı zincire vur. Diğerlerini öldürmeyin. Orduyu yarın sabaha kadar burada tutun. Bir kişinin bile kanyondan ayrılmasına izin vermeyin; kimsenin peşine düşmek istemiyorum.”

O buraya aslında Chelise için gelmişti. Thomas’ı da ele geçirebilirse Qurong generali hakkındaki şüphelerinin sonuncusundan da vazgeçerdi.

Aklı yerde yatan baygın kadına takıldı. Başına bu kadar dert açmış olan kadın. Sevdiği kadın.

Tek pişmanlığı şu an için kendini zaptetmek zorunda olmasıydı. Hırpalanmış bir kız evladını eve götürmek uygun kaçmazdı, ama her zaman başka yollar bulunurdu.

Geriye doğru göz attığında albinonun Johan’a dik dik baktığını gördü. Bu bir ihanet mi yoksa pişmanlık bakışı mıydı, kestiremiyordu. Yakında öğreneceklerdi.

Mikil ağaçtaki tüneğinden aşağı bakarak, “Çok çabuk,” dedi. Alanın kenarında, yanlarında uzun bir sıra halinde al-binolar belirdiğinde güneş daha yeni doğmuştu. Her bir albinonun yanında muhafız vardı. Başka bir muhafız kıtası her iki yandan alana giriyordu.

Thomas, “Ben sana ne dedim?” dedi. “Qurong aptal değildir. Benim tutsaklığım yüzünden Chelise’nin de Çember gibi bunu yapmak zorunda kaldığından şüphelenir. Woref’i görüyor musun?”

“Hayır. Bir general var ama onun Woref olduğunu sanmıyorum.”

“Onun bizzat kumanda edeceğini sanırdım.” Thomas arkadaki ağaçlara baktı. “Yol açık mı?”

“Bu kadar kısa sürede tuzak kurmaları mümkün değil. Bana on dakika zaman ver, sonra serbest kalalım.” Mikil onun omzunu kavradı. “Bundan emin misin, Thomas? Bu iş benim canımı sıkıyor.”

“Peki, onların ölme ihtimali canını sıkmıyor mu?” Atlarının üzerine oturmuş, bir sonraki hamleyi bekleyen, uzun bir sıra halindeki albinoları başıyla işaret etti. “Sadece Che-lise’ye bir şey olmamasına dikkat et. Hayatımın onsuz bir anlamı yok.”

“Johan Chelise’nin kaçacağına ihtimal verse elini kolunu bağlardı.”

“Öyle değil. Chelise Woref için beni terk ederse ölmeyi tercih ederim. Hem onda hâlâ hastalık var, Mikil. Onun yargılarına güvenmiyorum.”

“Ama kalbine güveniyorsun.”

“Hayatımı kalbi yüzünden tehlikeye atıyorum.” Thomas T kurtarmak için bir plan yapmışlardı - çölde Thomas’ın karşılığında Chelise’nin verileceği riskli bir iş -ama Chelise’nin işbirliği de gerekiyordu.

“Elyon’un kudreti, dostum.” Mikil’in kolunu sıkıca tuttu.

“Dikkatli ol, Thomas.”

“Olurum.”

“Bu işten alnımızm akıyla çıkarsak seninle birlikte rüya görmek, Kara olarak uyanmak isterim.”

“Kara yaşarsa bence bu hoşuna gider.”

Thomas atlardan birine doğru indi, derin bir nefes alarak elma ağaçlarının yanındaki açık alana doğru atını sürdü. “Ortada buluşalım,” diye bağırdı.

Onu gördükten sonra kendi aralarında kısa bir konuşma yaptılar. General Mikil ona seslenildiğini gördü. “Yavaş ol. Numara yok. İki yanda da adamlarımız var.”

Thomas atını mahmuzlayıp çizgiye doğru yürüdü. Al-binolar öne doğru hareketlenmeye başladılar.

Thomas sağ taraftan yanlarından geçti, yayları gerili üç okçuyla arasında yirmi metreden az bir mesafe vardı. Şimdi fırlayıp kaçmaya kalksa onu kolayca ele geçirirlerdi. En yakınındaki albinoya başıyla selam verdi, bu adı Martha olan yaşlıca bir kadındı. Martha ona gözlerinde korkuyla bakıyordu.

“Yakında görüşeceğiz, Martha. Güçlü ol.”

Martha usulca, “Elyon’un kudreti,” dedi.

Çok geçmeden Thomas onların yanından geçerek, Gü-ruh’un ellerine düştü. Boy mensupları alandan tırıs geçip ağaçların arasında gözden kayboldu.

General, “Atından in,” diye emretti.

Thomas attan indi. Branda bezinden yapılma uzun bir şeritle ellerini arkadan bağladılar. “Bütün yolu yürüyecek miyim?”

General yanıt vermedi . Thomas’m atını iki ata bağladıktan sonra Thomas’ı eyere oturtup götürdüler.

Thomas iki haftada ikinci kez Güruh şehrine gidiyordu. Bir kez daha hastalığın sebep olduğu sefalete tanık oluyordu. Bir kez daha ona hakaretler yağdıran Serserilerin pisliğini ve kokusunu umursamamaya çalışıyor ama başaramıyordu. Bir kez daha bir zamanlar ifade özgürlüğü için inşa edilmiş büyük bir amfiteatr olan karanlık zindana doğru yaklaşıyordu. Bu defa kalenin yanından geçip gittiler, onu Qurong’un yanma götürmediler. Bu görüşme de yakında gerçekleşecekti.

Hepsi de okla orak kuşanmış en az yüz muhafız zindanı kuşatmıştı. Bunlar normal ordu askerleri değildi. Savaşlarda yaralanmış, keskin bir nefretle sert sert bakan adamlardı.

Zindan muhafızı onu ıslak merdivenlerden indirdi, daha önce yürüdüğü koridordan geçirdi, ama eski hücresini geçtiler, onu yalnızca meşalelerle aydınlatılan bir alt kata indirdiler. Küçük bir hücreye itekledikten sonra kapıyı çarparak kapatıp kopkoyu bir karanlığın içinde yalnız başına bıraktılar.

Thomas yorgunluktan tükenmiş halde köşeye çöktü. Elinden beklemekten başka bir şey gelmezdi.

Bir de rüya görmekten.

35.

BÖLÜM

Thomas’ın şimdiye kadar yapmış olduğu tek atlayış bir-iki-üç zıplayışından çok bilardo atışı gibiydi ve bu atlayışı iki hafta önce bir füzenin ikiye ayırdığı bir askeri nakliye uçağının arkasından gerçekleştimıişti. Bu defa komando Binbaşı Scott MacTieman’la birlikte atlayacaktı.

Fransız savunması, toprakları üzerinde düşman uçaklarıyla çarpışmaya alışkın değildi - güç el değiştirdiğinden bu yana daha iki hafta geçmişti ve ordu baskı altında tutuluyordu. Tüm bunlar Amerikalıların eline koz veriyordu. C-2A Grey-hound kargo uçağı Portekiz sahillerinin beş yüz mil açığında ABD Nimitz 'inden havalandı, İspanya üzerinden güneye uçtuktan sonra radarın altında araziye çok yaklaşarak batı Fransa’nın yukarısına çıktı. Düşme noktasma yaklaşır yaklaşmaz, pilot uçağın burnunu yukarı kaldırdı. Uçak karanlık gökyüzünü tırmaladı.

Hava savunması onları iki bin fitte belirledi.

Kaptan, “On saniyeniz var,” dedi. Fransız radarının ekranlarda aniden beliren noktayı teyit edip yanıt vereceği zaman aralığını önceden tahmin etmişlerdi. Paraşüt çok az belli olan bir kumaştan yapılmıştı ve anlaşılsa bile alarma yol açacak kadar uzun süre havada kalmayacaklardı.

MacTieman Thomas’m omzunun üzerinden gelen rüzgâra yüzünü çevirerek, “Rahatlamayı unutma,” dedi. Tho-mas’ın göğsündeki şeritleri kontrol etti. “Üç dediğimde.”

Thomas karanlığın içine atladığında gözleri koruyucu gözlüklerin arkasında fal taşı gibi açıldı. Uçağın uğultusunun yerini birden kulaklarına vuran rüzgârın sesi aldı. Gezintiye çıkmıştı - binbaşı çok kısa bir gezinti olacak, diye uyarmıştı.

MacTieman ipi çekince paraşüt onları gökyüzüne doğm şiddetle çekti. MacTieman yönlendirmeyi gece görüşüyle yapıyordu. Yer siyah şeritlerin bir karışımı gibi görünüyordu. Thomas bunların orman, biraz daha açık renkli olanların da tarla olduğunu tahmin etti. Çok geçmeden tepelerden bir tarlaya doğm sürüklenmeye başladılar.

“Bacaklarına dikkat et! Beş dediğimde ineceğiz. Benimle birlikte koş, bebeğim! Yere iner inmez koşmaya başla!”

Yere hızla vurup öne doğm sendelediler. Çıt çıkmıyordu.

Paraşüt kendi üstüne kapanıp yere çökerken bir kez dalgalandı. Thomas kolan takımını çıkardı, üstünü başını kontrol etti. Üstünde siyah pantolon vardı; bir uyluğuna bıçak, diğer uyluğuna da dokuz milimetrelik bir yarı otomatik silah bağlamıştı. Matara, pusula, Cheyenne Dağı’ndan bile algılanabilecek alıcısı olan bir telsiz. Siyah tişört, siyah kayak başlığı, beline sardığı siyah kazak. Gece görüşü gözlüğü.

Silah kullanma olasılığı Thomas’ta karmaşık duygular uyandırıyordu, ama bu gerçeklikte bir barışsever olması gerektiğinden pek emin değildi. Burada birçok mesele hakkında ne düşündüğünden emin değildi zaten, özellikle de dini konular hakkında. Tanrı aşkına o bir din adamı değildi ki. O başka bir gerçekliğe ait rüyalarından derinden etkilenen bir adamdı; ama birkaç haftadır alemler arasında yaptığı yolculuklar sırasında burada, orada yaptığı gibi teolojiyi çözecek zamanı olmamıştı. Hiçbir zaman da olmayabilirdi.

“Tek parça halinde misin?” MacTieman diz çökmüştü; bir elinde pusula, diğer elinde küçük bir haritanın üzerine tuttuğu cep feneri.

Thomas, “Öyle görünüyor,” dedi. “Sence neredeyiz?” Binbaşı sağ tarafı işaret etti. “Bu yoldan bir mil. Seni GPS’te görüyorum; sola kayarsan sana bir klik sesi veririm. Sağa gittiğinde, iki klik. Anladın mı?”

“Sol bir, sağ iki klik.”

“Kesinlikle gerekmediği sürece başka iletişim kurmayacağız. Unutma iki saat. Beş saat içinde bu bölgeyi temizleyip randevumuzu gerçekleştirmemiz gerekiyor. Bu zaman aralığını kaçırırsak helikopteri de kaçırırız. Helikopter yola çıkmış bile. Onu kaçırırsak bu bize on saate mal olur - helikopter sabit kanatlı bir uçak gibi değildir.”

Gece inebilmek için çok daha hızlı bir nakliye aracı olan uçakla gelmişlerdi, ama dönüş yolculuğunda aynı lükse sahip olmayacaklardı. Şansları yaver giderse buna ihtiyaçları da olmayacaktı.

“İki saat.” Thomas saatini kontrol etti.

“Sen dara düşersen ben peşinden geleceğim. Planımız

bu.”

Thomas cevap verme zahmetine girmedi. Bu iş bir yana, realiteye, düşmana, güne bağlı olarak bundan çok daha fazlasını yapabilirdi.

Yarım saat boyunca dikkatle ilerledikten sonra yerleş-kenin kenarına geldi. MacTiernan onun yönünü yalnızca iki kez düzeltti. Dönüş yolculuğu - olacağını farz edersek tabii - sadece on dakika sürecekti. Görevi yerine getirmek için bir saat yimıi dakikası vardı.

Çiftlik evi tarlanın ortasında, yüz metre uzaktaydı. İlk kapının pencerelerinden yansıyan sönük bir pırıltı dışında ortalık karanlıktı.

Thomas gece görüş gözlüklerini taktı, yeşil ışıkla biraz şaşı baktıktan sonra yavaşça çevreyi taradı. Kuzey tarafında bir güvenlik görevlisi. Karşı tarafta onnana kıvrıla kıvrıla giren yolun yanında iki daha. Tahmin ettiğinden daha azdı. Tesisi çoktan boşaltmışlar mıydı acaba? Buradaki gizlilikleri uçmuştu; bunun farkındaydılar. Koruma için yüksek teknolojili güvenliğe değil gizliliğe güveniyorlardı, ama ellerindeki cesetlerden birinin dirilip oradan kaçacağını ve dünyaya yerlerini söyleyeceğini asla düşünmemişlerdi. Tek seçenekleri tesisi terk etmekti.

Thomas çömeldi, daha önce Monique’yle birlikte kaçtıkları bodrum penceresine doğru koştu. Görevinin başarısı şimdi hız ve şaşırtmacaya bağlıydı.

Sırtını taş duvara yaslayarak çömeldi, nefesini tuttu. Pencerenin yanındaki koridordan ışık gelmiyordu. Üst katta da gene aynı şekilde. Thomas’m giriş noktası burası olacaktı.

Üç hafta önce böyle bir tırmanışı yapabileceği aklının ucundan geçmezdi. Beş metrelik taş duvarı tırmanmak imkânsız olmasa da zordu. En az bir metrelik bir çıkıntısı olan çatıya geçmek epey bir sorundu.

Gece gözlükleri hâlâ gözünde etrafı kolaçan ettikten sonra ellerini ve ayaklarını kullanarak duvara tırmanmaya başladı. Alt yüzey, başının hemen yukarısında çıkıntı yapıyordu. Geriye yaslandı, yarım metre yukarısında ve bir metre gerisinde olan çatı oluğuna gözünü dikti. Yoksa bir buçuk metre mi gerideydi? Bu atlayışı beceremezse görevi başına yiyeceği bir kurşunla sona ererdi.

Ayağını koydu, bu hareketin kolaylığına Rachelle’nin nasıl güleceği akima geldi. Baş aşağı giden bir kurbağa gibi geriye doğru zıpladı.

Atlayış tahmin ettiğinden daha zor olmuştu. Ancak sırtını geriye doğru bir yay gibi kıvırıp düzeltti. Hâlâ baş aşağı ve iyi bir hızla gidiyordu; çatı oluğunu kavradı, belini balıklama atlama pozisyonuna getirdi, sonra bacaklarını doğal yay konumunu koruyacak şekilde çevirdi. Çatı oluğunu yüksek atlama çıtası olarak düşündü. Hızı onu dünya çapında bir jimnastikçi gibi yukarıya taşıyıp aşırdı.

Çatı oluğu çatırdayıp çökmeye başladı, ama vücut ağırlığı çoktan yön değiştirmişti. Kendini bıraktı, çatının kenarından uçtu ve kedi gibi dörtayak üstüne düştü.

Bir çatı padavrası gevşedi, kenardan kayarak aşağıdaki çimenliğe düştü. Başka bir ses çıkmadı. Thomas evin bu ucundaki tek çatı penceresine doğru sürünerek ilerledi, pencerenin yanında içeri kulak kabarttı. Hâlâ bir ses yoktu.

İçerideki oda karanlıktı, Thomas gözlükleriyle boş olduğunu da görebiliyordu; tabii kutuların arkasında birisi çömel-miyorsa. Burası depo odasıydı.

Thomas yanında getirmiş olduğu yapışkan bandı el yordamıyla arayıp buldu, cama üç uzun şerit halinde yapıştırdı. Sonra belindeki kazağı çözdü, sesi boğması için pencereye örttü ve camı dirseğiyle kırdı. Bir çatırtı oldu ama cam dağılmadı. Hiç fena değildi.

Bant rulosuyla kazağı beline takıp kırık camı dikkatle itti. İki dakika sonra karanlık depo odasında dikilmiş, kutu istiflerine bakıyordu.

Silahını çekti, kapıyı açtı. Küçük koridor. Bir kapı daha. Temiz.

Dikkatle dışarı çıktı. Bunu öğrenebilmesinin tek bir yolu vardı.

İlk kapı gizli bir odaya açılıyormuş gibi görünüyordu. Evet, öyleydi.

İkincisi daha büyük bir odaya açılıyormuş gibiydi. Gerçekten öyleydi. Bir yatak odası. Thomas silahını uzattı, kapıyı iterek açtı.

İşte tam o anda, bir ayağı içeride diğeri dışarıdayken ve kapı hâlâ sallanırken, kör edici ışık gözlerine vurdu.

Gözlük! Elini yüzüne savurup aleti gözlerinden attı. “Merhaba, Thomas.”

Ses sağ taraftan geliyordu. Bu Carlos’tu.

“Bakıyorum, seni temelli öldürünceye kadar bana gelmekten vazgeçmeyeceksin.”

Sakin ol, Thomas. Bunu bekliyordun zaten. Oyunu oyna. Thomas silahını bırakıp ellerini kaldırdı. “Konuşmamız gerekiyor. Düşündüğün gibi değil.”

Carlos beş adım uzağından ona bir silah tutuyordu. Boynundaki kesiğin üzerinde hâlâ bir sargı vardı. Dudağının kenarında hafif bir sırıtma belirdi. Yüzünü küçük kırmızı benekler kaplamıştı. Demek ki adam karşı virüsü almamıştı. Ya da karşı virüs işe yaramıyordu.

Carlos, “Silahlı bir adamın çatıma tırmandığını, gece görüşü gözlüklerini takmış halde pencereden gizlice girdiğini görüyorum, sen de tutmuş, niyeti hakkındaki yargımın yanlış olduğunu mu söylüyorsun yani?” diye sordu. “Sakın söyleme: Beni kurtarmaya geldin.”

Thomas, “Buraya geldim çünkü dün Arman FortierTe görüştüğünü biliyorum,” dedi. “Sana virüsten sağ kurtulacak insanların bir listesini gösterdi. Şimdi kendine bir sor bakalım, ben nasıl oldu da bu bilgiyi ele geçirebildim.”

Carlos’un sırıtması silindi. Şaşırmıştı. “Beni daha önce

çok kandırdın. Bu defa başaramayacaksın.”

“Başaramazsam ölürsün. İkimiz de isminin yalnızca gözünü boyamak amacıyla ve yalnızca şu an için o listede olduğunu biliyoruz. Benim bu kadar çok şeyi nasıl bildiğimi açıklayabilir misin? İki gün boyunca nabzım atmadığı halde, çatı oluğundan atlayarak buraya nasıl geldiğimi açıklayabilir misin? Kendi gözlerinle tanık olduğun şeyleri nasıl yapabildiğimi açıklayabilir misin?”

Carlos ona öylece bakıyordu; ama aklının çelindiğini Thomas gözlerinden okuyabiliyordu.

“Buraya gelmemin iki nedeni var. Bir, elimde kanıtla geldim. İzin verirsen, hiç şüpheye yer vermeyecek şekilde rüyalarımın gerçek olduğunu ve senin bu rüyalarda önemli bir rol oynadığını gösterebilirim. Gelmemin ikinci nedeni ise hayatını kurtarmak. İşin aslı sana ihtiyacımız, var ama ölürsen bize bir yararın dokunmaz. Amerikalılardan, İsraillilerden ve alayından nefret edebilirsin, ama burada gerçekte neler olup bittiğini bilmediğin müddetçe bilinçli kararlar veremezsin.”

Thomas hepsini alelacele söylemişti çünkü Carlos tetiği çekmeden önce bu tohumları zihnine ekmesi gerektiğini biliyordu. Sözleri etkili olmuş gibiydi, ama adam tedirgin olsa da cesareti kırılmamıştı.

“Senin nasıl bir büyü yaptığını bilmiyorum -”

“Buna zamanımız yok, Carlos. Seninle irtibata geçmek için beş bin mil yol kat ettim, sana göstereceğim şeyler Arap dünyasını yok olmaktan kurtarabilir. Senin dikkatini çekmesi için başka ne olması gerekiyor acaba? Geçen defa sana dokunmadan açtığım yaran hâlâ duruyor, Tanrı aşkına! Söylediklerimi kanıtlamama izin ver lütfen.”

Carlos’un bütün bunları sadece bir zekâ oyunu olarak nitelendirmesi mümkün değildi. Boynu, Thomas’m kaçışları, FortierTe olan konuşmasını bilmesi - bunları açıklamak mümkün değildi.

“Nasıl?”

“Sen de benimle birlikte rüya görürsen anlarsın.” Adamın yüzü kızardı. “Sen beni aptal filan mı sanıyorsun?” Yumruğunu sıktı. “Bunu kabul edemem! Bu...”

Carlos’un dikkati öfkeden bir an dağılınca Thomas harekete geçti. Sol tarafına omuz attı, bir dönüş yaptıktan sonra silah tutan eline topuğuyla vurdu. Carlos silahını ateşlemişse bile kurşun başka yere gitmişti.

Bereket versin ki silahım bile ateşleyememişti.

Carlos elini uzatarak geniş bir yay çizdi. Thomas adamın karın boşluğuna avuç içiyle vurdu. Carlos geri geri gitti, sarsılmıştı. Nefes alamıyordu.

“Tatlı rüyalar.” Thomas Carlos’un kafasının yanma vurur vurmaz Carlos yere yığıldı.

Thomas hızla bıçağını çıkarıp parmağını kesti. Sonra Carlos’un önkoluna ince bir kesik attı. Kendi kanını bu kesiğe sürdü.

“Ona anlat, Johan. Lütfen, ona anlat.”

Thomas adamı on dakika sonra uyandırdı. Büyük ihtimalle bir dakika yeterdi ama işini şansa bırakmak istememişti. Adamı kuvvetle sarstı, yanağına bir tokat attıktan sonra silahını doğrultarak yatağa doğru geriledi.

Carlos inledi, sesi kesildi, sonra birden soluk soluğa doğruldu.

Thomas anında Carlos’un JohanTa birlikte rüya gördüğünü anladı. Böyle yönelim bozukluğu yaşayarak uyanmaya fazlasıyla alışkındı.

“Neredeydin?” diye sordu.

Carlos ona baktı, bakışlarını silaha kaydırdı, silahı görmezden gelerek Thomas’m gözlerinin içine baktı.

“JohanTa birlikteyken yani. Neredeydin?”

“Or... Ormanda.”

“Orman mı?”

“Güruh şehrine gidiyorduk.”

Nasıl yani? Johan onun peşinden mi geliyordu? Adam Thomas T kurtarmak için görev yerini mi terk etmişti? Che-lise’nin hayatını tehlikeye atacak bir şey yaptıysa eğer Thomas onun kellesini uçururdu.

Carlos tekrar silahına gözlerini dikti. Asıl soru şimdi geliyordu. “Artık bana inanıyor musun? Buranın ötesinde başka bir gerçeklik var ve o gerçeklikte şenle ben aynı taraftayız. Dahası var.”

Carlos, “Ben burada ölürsem Johan da orada ölür,” dedi. Az evvel hakikati öğrenmiş bir çocuk gibi görünüyordu.

Thomas, “Ben de Johan’a bel bağlamış durumdayım,” dedi. “Onun ölmesine asla izin vermem. Yani gördüğün gibi, ben buraya senin hayatım kurtarmaya geldim.”

Carlos gördüğü rüyanın basit bir rüyadan öte olduğuna inandığı sürece, Thomas başaracağından emindi.

Bir dakika boyunca birbirlerine baktılar. Başka bir gerçekliğin varlığına inanmak neyse, ama bu gerçeklik yüzünden planları değiştirmek tamamen başka şeydi.

“Fortier’e engel olmazsak ikimiz de ölürüz,” dedi Thomas. “Dünyadaki birçok insanla birlikte. Düşündüğün şey bu muydu?”

Cevap gelmedi. Fakat Carlos’un gözlerinde karşı koyma okunmuyordu. Carlos hâlâ olan bitenin şaşkınlığından kendini kurtaramamıştı.

“Fortier’e engel olmanın tek yolu onun dişlerini sökmek.”

Carlos, “Karşı virüs,” dedi.

“Evet. Birleşik Devletler karşı virüsü ele geçirmeli. Ancak bu şekilde Fortier’le başa çıkabiliriz.” Thomas duraksadı. “Karşı virüsü ele geçirebilir misin?”

“Hayır.”

Thomas silahını indirdi. “Sana zarar vermeyeceğime inanıyor musun?”

“Evet.”

Carlos yavaşça ayağa kalktı. “Nasıl anlamıyorum...” Durdu, ellerine baktı.

“Hiçbir zaman da anlamayabilirsin. Önemli değil. Önemli olan onlara engel olmamız. Tek şansımız sen olabilirsin. Karşı virüse ulaşamayacağından emin misin? Karşı virüs var. Lütfen, bana onun var olduğunu söyle.”

“Var ama Svensson nasıl yaptıysa onu iki parça halinde koruyor. O tek parça onun denetiminde ve yalnızca son dakikada kullanılacak.”

“O zaman Svensson’u ele geçirmek zorundayız. Eğer karşı virüsün bir parçasını bile biz denetlersek elimizde pazarlık kozu olur. Şu anda elimizde silahlar dışında bir şey yok. Şansımız yaver giderse Svensson’u zorlayabiliriz.”

“Takasta silahları onlara verecek misiniz?”

Şimdi hakikat anıydı. Carlos’a planlarını anlatırsa elini düşmana açık ediyor olabilirdi. Gelgelelim böyle yapması ona ihtiyacı olan güveni kazandırabilirdi. Karşı virüs olmadan her şey anlamsızdı.

Thomas, “Hayır,” dedi.

Sessizlik dolu bir andan sonra Carlos Thomas’ın az önce ne yaptığını anladı.

Thomas, “Fortier bize işe yarayan bir karşı virüs vermeyi düşünüyor mu?” diye sordu.

“Hayır.” Mesele çözülmüştü. Artık bu işte beraberlerdi. Carlos çok derin bir soluk aldıktan sonra kafasını tavana doğru çevirdi. “Ne yapmamı istiyorsun?”

“Svensson’u ele geçir. Onu öldürme - karşı virüsü korumak zorundayız. Karşı virüs kimin elinde?”

Carlos, “Yalnızca Fortier’le Svensson’da,” dedi. “Güzel. Biz battığımızda herkes batacak, bu ikisi hariç. Bunun Svensson’un cennet fikri olduğundan şüpheliyim. Anlaşma yapmak zorunda kalacak.”

Carlos başıyla onayladı. “Belki, ama bu işin ne kadar tehlikeli olduğu konusunda hiçbir fikrin yok.”

“Tehlikeli mi? Biz tehlikelinin çok çok ötesindeyiz, dostum. Bu tarih halihazırda bir kez yazıldı zaten ve o tarihte çoğumuz ölüyoruz. Bana göre bu daha çok imkânsız bir durum; ama onu denemeyeceğiz demek değil. Derler ki azıcık inançla dağları bile yerinden oynatabilirsin. Benim senden tek istediğim bu. Bir dağı oynatmak. Yapar mısın?”

Kıbrıslı adam kaşlarını iyice çattı. “Belli ki başka seçeneğim yok.”

“Dünyanın kaderi pekâlâ senin elinde olabilir.”

“Senin elinde değil mi?”

“Hayır, benim varlığım seni tehlikeye atmaktan başka bir işe yaramayacaktır. Bunu anlıyor musun?”

“Akimdan ne geçiyor?”

“Carlos’un ona ne söylediğini duydun mu?” Fortier telefonda soruyordu.

“Hayır.”

“Ne zamandır birlikteler? Buna nasıl müsaade edebildin?”

“Bağışlayın beni, efendim. Güvenlik görevlilerimizin yanından gizlice geçmiş. Ne zamandır birlikte olduklarını bilmiyoruz. Biz neler olduğunu anlayana kadar o gitmişti.” “Onun Amerikalı olduğundan kesinlikle emin misin?”

“Hayır, ama bizim tanıdığımız biri olmadığı açıktı.” Fortier sessiz kaldı.

Adam, “Harekete geçelim mi?” diye sordu.

“Hayır. Carlos orada kalsın. Ne olursa olsun oradan ayrılmasına izin vermeyin. Yerleşke onun hapishanesi olsun, ama Carlos bunu bilmemeli. İşler her zamanki gibi yürüsün. Gitmeye kalkarsa onu öldürün.”

36.

BölüM

Thomas kafasının üzerinde dönen pervane kanatlarının altında eğildi, helikopterden koşa koşa uzaklaştı. ABD Ni-mitz' inin muazzam şasisi ta yukarılara uzanıyordu. Thomas koca filoyu havadan görmüştü. Yalnızca Birleşik Devletler’-den iki yüzün üstünde gemi gelmişti. Okyanusta nokta nokta, her biri ardında beyaz köpükten uzun bir kuyruk bırakarak ilerliyordu.

İngiliz filosu kuzeyden beş mil uzaktaydı. İsrailliler çoğunlukla yük gemileri kullanıyordu - gemilerinin sayısı otuzdan fazlaydı, hepsi de gerçekte sahip olduklarını inkâr ettikleri silahlarla tıka basa doluydu. Bu uçak gemisinin beş mil yarıçapında, dünyayı elli kez patlatacak kadar nükleer ateş gücü vardı.

Güvertede her şeyin normal olmadığına dair ilk işaret uçuş mürettebatının yokluğuydu. Gerçek şu ki Nimitz çok az bir kaynak ile hareket ediyordu, onu Atlantik’ten geçirecek birliklerin sayısı elliden azdı.

Thomas Merton Gains’i güç bela tanıyabildi. Gains balıkçı yaka beyaz kazak giymiş, güneş gözlüğü takmıştı, ama bunların yüzündeki kızarıklığı gizlediğini düşünüyorsa yalnızca kendini kandırıyordu. Thomas ona doğru koşturdu. Müsteşar yardımcısı elini uzattı. Rüzgâr saçlarını savuruyordu. “Tanrı’ya şükürler olsun, başarmışsın. Tam zamanında.” Thomas onun elini sıktı. “Başladılar mı?”

“İki saat önce. İstersen gözlem masasında ön sıradan izleyebilirsin.”

“Kesinlikle isterim.”

Senatör duraksadı. “Düşündüğüm kadar kötü durumda değilsin.”

Kızarıklıktan bahsediyordu.

“Hayır. Kollarımın altında var.” Ne diyeceğini bilemiyordu. “Siz iyi misiniz?”

Gains yan tarafa tükürdü, kapıya doğru döndü.

Rüzgâr püfür püfür esiyordu. Thomas Gains’in peşinde, büyük bir odaya girdiler. İçerisi Thomas’m ne olduklarını yalnızca tahmin edebileceği elektronik araçlarla doluydu. Radar - görebildiği kadarıyla. Yüzlerce bip sesi veren büyük ekranlar. Bu bipler arasında Amerika’nın askeri kılıcının en keskin kenarı yüzüyordu - savaşçılarla ağzına kadar dolu altı savaş gemisi, en incelikli saldırı uçaklarından nükleer silahlara kadar her şeyi taşıyan yüzlerce gemi. Fazladan büyük bir gemi filosu daha yoldaydı ama bu Fortier’in öncelikli ödülüydü.

Gains onu ilk görevliye tanıttı. “Bu Ben Graver. Kendisi bize operasyonu anlatacak.”

Ben ifadesiz bir yüzle onun elini sıktı. “Bunun memnuniyet verici bir şey olduğunu söyleyemem.”

Thomas, “Ben de,” dedi.

“Başka bir zaman yapılmalı.”

Plan basitti. Fransa’nın taleplerine göre her gemi belirli koordinatlarda demirlemeli ve mürettebatları da her ülkenin bir gemisine geçmeliydi. Fransız mürettebatı araçları yükleyecek, kargoyu doğrulayacak ve ancak ondan sonra karşı virüs teslim edilecekti.

Takasla ilgili öncelikli sorun Fortier’in silahları aldığını doğruladıktan sonra karşı virüsü gerçekten teslim edeceğine dair bir garantinin olmamasıydı. Fortier’in en iyi teklifi - ki Thomas bunu kabul etmelerinde ısrar etmişti - her donanmaya karşı virüs yüklü bir gemi bağlamaktı. Gemiyi inceleyebilirler ama Fortier’in adamları silahları teslim alıncaya kadar kontrolünü almazlardı.

Thomas, “Amiral gemide mi?” diye sordu.

“Gemide.”

“Onunla konuşmam gerekiyor. Hemen.”

Ben onu dikkatle süzdükten sonra telefonu aldı. Usulca konuştu, almacı yerine koydu. “Bu taraftan.”

Amiral Kaufman. Başkanın yakın arkadaşı Brent Kauf-man. Bu uzun boylu, geniş omuzlu, ak saçlı ve mavi gözlü adam onları kabul ettikten hemen sonra ikinci kaptanı oradan

gönderdi.

Amiral, “Cehenneme hoş geldiniz,” dedi.

Thomas, “Hayır, cehennem iki gün sonra geliyor,” dedi. “Bu daha çok Araf gibi.”

Amiral kaşlarını çattı. İngiltere ve İsrail üniformaları giymiş iki üst rütbeli adama döndü. “Bu bey IDF’den General Ben-Gurion ve bu bey de İngiliz filosundan Amiral Ro-land Bright.”

Thomas onların elini sıktı. “İkinci kaptan neler olacağını biliyor mu?”

Kaufman, “Biliyor,” dedi.

“Ben şey diye anlamıştım, şey haricinde Amiral, “Şimdiye kadar kaç gemide bulundun bilmiyorum, evlat,” dedi, “ama başkanın yapmamı emrettiği şeyi en azından birkaç görevli olmadan yapmak mümkün değildir. Birinin tetiği çekmesi gerekiyor.”

Haklıydı. Thomas adama karşı çıktığı için pişman oldu. “Fransızlar bize karşı virüsü vermeyecekler,” dedi. Gains, “Ne?” dedi. “Bu... Öyleyse biz ne yapıyoruz?” Thomas, “Oyun oynuyoruz,” dedi. “İşe yarayacak bir çözüm bulmak için bir şans daha ele geçirmeyi umuyoruz.” İngiliz amiralin yüzü bembeyaz olmuştu. “Şartlar ne olursa olsun, adil bir takas olacağına dair en ufak bir teminat olmadan bu filoyu ve yükünü tehlikeye atmam. Bu

“Affedersiniz, efendim, ama bu zaten tamı tamına bizim yapacağımız şey. Kesinlikle anlaştığımız gibi silahları teslim etmezsek elimizi açık etmiş oluruz. Şu anda içeride karşı

t

virüse yaklaşan bir adamımız var.”

Ben-Gurion, “Açıkçası ben bütün ülkeyi Taş Devri’ne uçurmaya eyvallah derim,” dedi.

Thomas, “Karşı virüs de yanında olacak mı?” diye sordu. “Seçeneklerimiz buradaki insanları sevinçten zıplatacak türden değil. Pamuk ipliğine bağlıyız, bu gün gibi açık, ama en azından bu da bir şeydir.”

Ben-Gurion, “Yarın bunun bana pahalıya patlayacağını söyleyebilirim,” dedi.

“Yarın dünyanın gözleri, kaçan birkaç nükleer silahta değil, artan ölü sayısında olacak. Açıkçası oyunumuz karşı virüsü teslim edecekleri umuduna dayanıyordu. Şimdi artık buna hiç niyetleri olmadığını bildiğimize göre planımız hâlâ işe yarayabilir. Eğer şimdi tüyersek İsrail’i bir saat içinde füzelerle vururlar.”

“Öyleyse biz de onları siler süpürürüz.”

Thomas, “Aklınızın askeri güçte olmasını anlıyorum, general,” dedi. “Ama inanın bana, virüsün yanında sizin ordunuz plastik oyuncak gibi kalır. Lütfen şunu anlamanızı istiyorum: Şartlar ne olursa olsun, Paris’e veya Paris yakınlarında bir yerlere ateş açamazsınız. Kazara karşı virüsü yok edecek olursanız şu andan itibaren on gün sonra bu dünyanın nüfusu iki kişiden ibaret olacak.”

Gains, “İki kişi derken kimleri kast ediyorsun?” diye sordu.

“Karşı virüsü halihazırda almış olan İkiliden bahsediyorum. Fortier ile Svensson. Hayatta kalmak için tek şans adamıma bir şans vermemiz. Bu da planı bir değişiklik yaparak izleyeceğiz demektir.”

İngiliz amiral sol kaşım kaldırdı. “Değişiklik mi?” “Patlayıcıları erteleyebilir miyiz?”

Kaufman, “Onları buradan kontrol ediyoruz,” dedi. “Öyleyse altı saat erteleyelim.”

“Neden?”

“Adamımın zamana ihtiyacı var.”

Ben-Gurion, “Misilleme yapacaklardır,” dedi. “Sen kendin dedin.”

“Kartlarımızı doğru oynarsak yapmazlar. Adamım başarırsa yapmazlar. Paris’i yakıp yıkmakla tehdit edersek yapmazlar.”

“Karşı virüsü tehlikeye atamayacağımızı söylemiştin.” “Atamayız. Ama blöflerine meydan okuyabiliriz. İş o noktaya kadar giderse kaybedecek bir şeyimizin olmadığını anlarlar. Bizim tarafımızdan yapılacak son bir füze saldırısını göze alamazlar. Uzun erimli on füzeyi durdurdunuz mu?” “Evet,” dedi Ben-Gurion.

“İşte böyle. Bizim kararlılığımızdan şüphe edebilirler ama sizin kararlılığınızdan şüphe etmeyeceklerdir.” Sonra cama döndü, liman tarafındaki savaş gemilerine gözünü dikti. Su yüzeyine çıkmış tehdit edici silahlar, imalatçılarının en çılgın fantezilerinden daha büyük bir oyunda işe yaramaz oyuncaklardı artık.

İngiliz general arkasından, “Stratejini nerede öğrendiğini bilmiyorum, delikanlı,” dedi, “ama hoşuma gitti. Görebildiğim kadarıyla da bu bizim tek seçeneğimiz.”

Thomas dönmeden, “Amiral Kaufman?” dedi.

“İşe yarayabilir.” Küfretti. “Başka bir seçenek göremiyorum.”

Ben-Gurion, “O zaman onlara düşünecekleri bir şey verelim,” dedi. “Biz sizin yanınızdayız.”

Thomas onlara döndü. “Teşekkür ederim.”

Açıkçası diğer gerçeklikte geçen bu on üç aylık aradan sonra adamlara komuta etmek Thomas’a kendini iyi hissettirmişti. Komuta ettikleri Mikil, Johan ve William olabilirdi. Thomas, Başkan Blair’in bu adamların yirmi beş yaşında bir gençten tavsiye almasını sağlamak için ne söylediğini kesti-remiyordu, ama işe yaramıştı.

Takas, beklediklerinden bir saat uzun sürdü ama Birleşik Devletler, İngiltere ve İsrail’in nükleer cephaneleri Fransız donanmasına geçti. Üç yüzden fazla gemiden ibaret donanma sahile doğru mütemadiyen duman tüttürerek yola koyuldu.

ABD Nimitz ’i ödeme olarak teneke kutularla dolu on büyük sandık almıştı. Dünya Sağlık Örgütü’nden bir virolog ekibi bunların bir karşı virüs içerdiğini çabucak teyit etmişti; ama en azından on saat boyunca bunun doğruluğunu anlamaları mümkün değildi. O zaman bile gerçekten etkili olup olmadığını bilemeyeceklerdi. Tam bir test yapmak bir gün sürerdi.

Uçak gemisi sandıklara ilaveten şimdi de Amerikan filosundan gelen üç bin kişilik mürettebatı taşıyordu.

Thomas planladıkları gibi telsizini Carlos’a vermişti. Ayarlama bundan daha açık olamazdı. On iki saati vardı. Başarmışsa haberleşme cihazını çalıştıracaktı. Henüz yapama-dıysa çalıştırmayacaktı.

Cihazdan sinyal gönderilmemişti.

Altı saatlik erteleme dolmuş, daha da uzamıştı. Thomas gözlem masasının üstündeki saati izliyordu ve yelkovanın her hareketiyle birlikte umudu da biraz daha azalıyordu.

Haydi, Carlos.

Belki de her ne olursa olsun tarihi değiştirmek mümkün değildi.

Kaufman odaya girdi, şapkasını çıkardı. Saate göz attı. “Beş dakika boyunca belirli bir erimdeyiz, sonra sabit sinyali kaybetmeye başlayacağız.”

Thomas ayağa kalktı. “Şu halde neyi bekliyorsunuz, amiral? Mesajı gönderin, füzeleri ateşleyip gemileri bırakın.”

KaufmanTn yüzünde bir sırıtma belirdi. “En azından bu işten zaferle çıkarız.”

“Belki.”

Thomas radar istasyonunda, ikinci kaptanın omzunun üzerinden planın yavaş yavaş açılmasını izliyordu. Fortier’e iletilen mesaj çok açıktı: Bir kez bile misilleme ateşi açarsan sonraki on füzenin hedefi Paris olacak. İfade bu kadar basit biçimde kelimelere dökülmemişti ama anlamı aynıydı.

Sıra füzelerdeydi. Toplamda yirmi altı; İngiltere’deki

Lankershim Kraliyet Hava Üssü’nün dışındaki bataryalardan on sekiz kruz füzesi ve sekiz taktik nükleer silah - IDF’nin medar-ı iftiharları. Hedefler açıktı ve hata yapılması mümkün değildi: Kuzey Fransa’daki Hindistan nükleer depolarıyla Rusya, Çin ve Pakistan üslerinin içinde ve etrafındaki bütün ana komutanlık ve kontrol tesisleri. Sivil nüfusu yok edecek muazzam patlamaları göze almadan silahları imha edemezlerdi ama Fransa’nın yeni ele geçirdiği cephaneliği kullanmasını en azından geçici olarak ertelemek istiyorlardı.

Amiral Kaufman, emri dahili telefondan soğukkanlılıkla verdi. Karısına yakında eve döneceğini söylüyor gibi rahat konuşmuştu.

“Gemileri batırın.”

Gözlem masası sessizleşti. Hava ağırlaşmıştı. Thomas gözlerini radar ekranındaki parlak nokta denizinden ayırmıyordu. Savaşçılarla dolu altı uçak gemisi de dahil olmak üzere, her bir nokta yüklü bir gemiyi temsil ediyordu. Radarın her taramasında yanan işaretlerin tersine bilgisayar onları sabit sinyaller olarak gösteriyordu.

“İşe yarıyor mu?”

Ben, “Biraz zaman ver,” dedi. “Bunlar taş gibi düşmezler, sizin nasıl yaptığınız umrumda değil.”

Bir süre için hiçbir şey olmadı.

İletişimden biri, “Patlamalar teyit edildi,” dedi.

Beş dakika daha geçti, hâlâ bir şey yoktu.

Sonra ilk ışık yanıp söndü.

“Gemi batıyor. İsrail şilebi Majestic.”

Milyar dolarlık nükleer silahlar dibe gidiyordu.

Sonra bir gemi, bir gemi daha. Biten mumlar gibi yanıp sönmeye başlamışlardı.

Ben usulca, “Taş Devri’ne geri döndük,” dedi.

Thomas, “Bunların geldiği yerde çok daha fazlası olacaktır,” dedi. “Tabii bunları yapacak birinin kaldığını farz edersek.”

Burada, uçak gemisinin gözlem masasının sessizliği içinde, dünyanın nükleer cephanesinin yok edilmesi video oyunu gibi görünüyordu; ama yüz mil ileride okyanus yavaşça batan üç yüz gemiyle alev alev yanıyordu. Silahların patlaması için normal patlamalardan çıkan ısı ve gelişigüzel sarsıntılardan çok daha fazlası gerekiyordu. Okyanus tabanına bütün halde batacak, mümkün olan en yakın fırsatta kurtarılmayı bekleyeceklerdi.

Etrafta onları kurtaracak birilerinin olduğunu farz edersek tabii.

Thomas ufacık yeşil ışıkların sessizce yok olmasından hipnotize olmuş halde, ekranı yaklaşık bir saat seyretti.

Sonra ekran karardı.

Bir an kimseden ses çıkmadı.

Gains kapıdan başını gösterdi. “Az önce başkanla konuştum, Thomas. Seni alması için bir uçak gönderiyorlar.”

Thomas döndü. “Beni mi? Neden?”

“Söylemediler; ama uçarken yakıt ikmali yapılabilen bir F-16 gönderiyorlarmış. Başkan acele geri dönmeni istiyor.”

“İpucu yok mu?”

“Hayır, ama haber duyulmuş.”

“Medya şimdi burada ne yaptığımızı biliyor mu?” “Hayır. Virüs hakkmdaki haber. Semptomlar bütün giriş şehirlerinde yaygın bir şekilde görülüyormuş.” Güneş gözlüğünü burnunun yukarısına itti. “Başladı.”

“Ne kadar zamanım var?”

“Bir saat içinde burada olurlar.”

Thomas ona doğru yürüdü. “Öyleyse fazla vaktim yok, değil mi?”

“Ne yapacaksın?”

“Uyuyacağım, Bay Gains. Rüya göreceğim.”

37.

BÖLÜM

Yukarı katta çarpan bir kapı Thomas’ı uyandırdı. Hafif bir çığlık sesiyle.

Thomas gözlerini açtı, zifiri karanlığa baktı. Bir an gemide olduğunu, bir yaylım ateşi daha duyduğunu düşündü. Ancak altındaki soğuk, nemli zemin onu bu gerçekliğe geri çekti.

Zindandaydı.

Ne kadar uyumuştu?

Yine çığlık atıldı, bu defa daha yüksek perdeden. Doğruldu, nefesini tuttu. Chelise miydi?

Hayır, bu imkânsızdı. Chelise boyunun ellerinde, güvendeydi.

Yoksa o muydu sahiden? Şimdi artık tamamen uyanmıştı. Carlos Johan’m Güruh şehrine doğru yola çıktığını söylemişti. Neden?

Tepeden ayak sesleri geliyordu. Cılız bir ışık koridorun aşağısında dalgalanıyordu. Çizme sesleri merdivenlere ulaştı.

Thomas ayağa kalkmaya çabalarken dengesini kaybedip duvara doğru düştü ve kendini zorlayarak ayağa kalktı. Kapıya seğirtip parmaklıkları kavradı. Meşale ışığı ıslak taş duvarlarda parıldıyordu. Onu almaya geliyorlardı.

Thomas Woref’in yüzünü gördü, sol elinde tuttuğu meşalenin ışığında parlıyordu. Sağ eliyle bir ipin ucunu kavramıştı. Demek zamanı gelmişti. Derin bir nefes alıp parmaklıklardan uzaklaştı.

Woref parmaklıkların arasından içeri baktı. Arkasında başka biri daha vardı - başka bir tutsak veya muhafız.

Woref, “Büyük Avcı’nm Thomas T,” dedi. “Öylesine zeki, gözüpek. Bu kadar yolu boşu boşuna geldin. William öldü.”

“William mı?”

“Onu hatırlarsın. Uzun boylu. Yeşil gözlü. Çok konuşan zayıf bir ahmak. Beni, sana karşılık boyunuzdakilerin canını bağışlamaya ikna etti. Sanırım onunla gurur duymalısın.”

Boydakilerin canını bağışlamak. Adam neden bahsediyordu? Thomas kanın damarlarından çekildiğini hissetti.

Woref, “Şaşırdın mı?” dedi. “Bir de diğer albinolarm verilmesine karşılık senin zaten teslim olduğunu öğrendiğimde duyduğum şaşkınlığı bir düşünsene. Fahişen boyunun yanında olduğu sürece güvende olacağından emindin.”

Thomas’m kafası sanki daireler halinde dönüyordu.

“Görünüşe göre, Orman Muhafızları’nın korkusuz kumandam en sonunda alt edildi.” Woref ipi çekti. Chelise yanından sendeleyerek geçti; dudakları titriyordu, elleri bağlıydı. Tırnak veya pençe gibi keskin bir şey sağ yanağına üç çizik atmıştı. Gözleri dehşetle açılmıştı ve yüzündeki morstun üzerinde gözyaşlarmdan izler oluşmuştu.

Thomas sallandığını hissetti. Doğru dürüst düşünemi-yordu.

Woref, “Onu temizleyip babasına teslim etmeden önce görmek isteyeceğini düşündüm,” dedi.

Thomas parmaklıklara çarptı. “Chelise... Oh, canım...” Woref’e hitaben, “Qurong’un kızma zarar vermeye nasıl cüret edersin?” diye sordu.

Woref’in gülümsemesi zayıfladı. “Demek hâlâ ona değer veriyorsun. Hakikaten Qurong’un kızının senin acınası aşkına karşılık vereceğini mi sandın? Sana kimse albino olduğunu söylemedi mi? O bana ait, pis et parçası! Hem seni temin ederim, bana karşı duyduğu bütün şüpheler giderildi.”

İçinde bulundukları durumun korkunçluğu Thomas’m üstüne iyice çöktü. Chelise gözlerini güçlükle açık tutabiliyordu. Bitkin yüzüne şöyle bir bakınca Thomas iliklerine kadar titredi. Woref, tahmin edemeyeceği şekillerde Chelise’yi istismar etmişti.

Chelise’ye bakarken Woref’e duyduğu büyük öfke azaldı. Bağrına korkunç bir keder saplandı. “Chelise. Çok özür dilerim.” Gözyaşları görüşünü bulandırıyordu. Dizlerinin üstüne çöktü.

Chelise, “Affet beni, aşkım, affet,” diye ağlıyordu.

Chelise onun için ağlıyordu! Thomas elini parmaklıkların arasından uzattı.

Thomas’ın koluna bir yumruk indi, kolu omzuna kadar uyuştu. Woref döndü, bir de Chelise’nin çenesine bir yumruk indirdi. Chelise duvarın dibine düşüp inledi.

“Lütfen, ona zarar verme!” Thomas’m gözlerine yaşlar hücum etmişti. Woref bunu beklemiyordu. Thomas’m Che-lise’ye aşkı tamam ama Chelise’nin Thomas’a aşkı doğru olamazdı. General baştan aşağı titriyordu.

Thomas parmaklıkların arasından adama doğru hamle yaptı. Yüzü soğuk bronza çarptı ama generalin deri göğüslüğüne eliyle vurmayı başardı.

Woref bir yumruk daha savurdu - Thomas’a değil. Che-lise’ye. Yumruk böğrüne gelince Chelise’nin soluğu kesildi.

Thomas dehşet içinde geri düştü.

General, “Karıma duyduğun aşk yüzünden korkunç, acı dolu bir ölüm yaşayacaksın,” dedi. Chelise’yi saçından yakalayıp onu önüne doğru, koridorun aşağısına itekledi.

Chelise onun karısı değildi. Chelise onu sevmiyordu. Kendisini kölesi haline getirecek bu canavardan nefret ediyordu. Thomas bunların hepsini biliyordu. Ancak elinden taş zemine çöküp de ağlamaktan başka bir şey gelmezdi.

Johan yirmi dört boy mensubunun uçurum geçidinden aşağı tek sıra halinde gitmelerini izliyordu. Suzan onun sağ tarafında, terli bir atın üstünde oturuyordu; Mikil de kendi atı üstünde yüzü Johan’a dönük halde duruyordu. Güruh ordusu gittiğinden bu yana yaklaşık iki gün geçmişti. Ardından tartışmışlar ama Thomas’m yapmaya niyetlendiği şey neyse çoktan yaptığını anlamışlardı. İşte şimdi kanıt vardı. Thomas Chelise’nin götürüldüğünü bilmeden, yirmi dört kişinin serbest bırakılmasına karşılık teslim olmuştu.

Mikil az evvel Chelise’nin başına gelenleri öğrenmiş, deliye dönmüştü.

“Thomas onu size emanet etmişti! Thomas’m ölüm fermanını imzalamışsınız siz!”

Johan, “Kılıç kullanma hakkımız olsaydı kaçabilirdik,” dedi. “Woref bizi alt etti.” Kaşlarını çatıp yan tarafa tükürdü. “Bilmem gerekirdi.”

Suzan, “Benim hatam,” dedi. “Orduyu bulmam gerekirdi, ama tutsaklarını almışlardı. Açıkçası biz onların gittiğini düşünmüştük.”

Johan, “Olan oldu,” dedi. “Şimdi asıl sorun Thomas’a nasıl yardım edeceğimiz.”

Mikil homurdanıp atını çevirdi. Boy mensupları ailelerini karşılamak için dışarı koşmaya başladılar. Çok az şey biliyorlardı.

Johan, “Gördüğüm kadarıyla, tek çaremiz var,” dedi. Mikil, “Kurtarma operasyonunun pek kolay olmayacağını söyleyebilirim,” dedi. “Şehre bizim yüzümüzden takviye kuvvet getirmişler. Thomas şimdiye kadar ölmediyse bile yalnızca Woref’in bildiği bir yere kapatılmıştır.”

Johan, “O zaman başaramasak da bu yolda ölürüz,” dedi. “Bunun olmasına göz yumduğumu bile bile yaşayamam.”

Suzan, “Katılıyorum,” dedi. “Büyük ihtimalle William da zindanlardadır veya ölmüştür.”

Mikil, “William mı?” diye sordu. “William’a ne oldu?”

Johan ona olan biteni anlattı. Onun gerçekte Thomas’a ihanet etmediği halde, Woref’e hainlik teklif ettiğini tahmin ediyorlardı. Boyu kurtarmıştı. William aksi bir baş belasıydı, ama Çember kanı ağır basıyordu.

Mikil çenesini sıktı. “Ben Jamous’u alayım. Yıkanıp dinlenmiş bir at almam lazım. Sonra gideriz.”

Qurong yatağın başında durmuş, huzur içinde uyuyan kızma bakıyordu. Doktor bedeninde berelenmeler ve kafa derisiyle yanağında kanama olduğunu, bunun dışında sağlıklı olduğunu söylemişti. Woref kollarının arasında kaleye getirdikten sonra onunla banyo yaparken ve morsta bulanırken alakadar olmuştu.

Karısı örtüleri Chelise’nin omzuna çekti. “Bırakalım da uyusun.”

Qurong onun ardından salona girdi. Patricia sertçe, “Ona eziyet edilmiş,” diye fısıldadı. “Hangi ahmak olsa fark eder bunu!”

“Albinolarm elinde tutsaktı. Elbette ona eziyet etmişlerdir, ama iyileşecek. Göreceksin. Bugün öğleden sonra ayağa kalkar, kütüphaneye veya başka bir yere koşar. O annesi gibi güçlü bir kadındır.”

“Bunun albinolann işi olduğunu pek sanmıyorum. Onlar ne zamandan beri tutsaklarına böyle eziyet ediyorlar?”

“Belki de bir uçurumdan düşmüştür. Çölde böyle şeyler olabilir. Woref onun attan düştüğünü tahmin ediyor.” Merdivenlere gelip durdu. “O güvende. Kızımı geri kazandım. Şimdi gidip onu güvende tutmak için neler yapabileceğime bir bakayım.”

Patricia, “Sana duymak istediklerini bir keçi bile söylese inanırsın,” dedi. “Kızım asla kendini lekelemez. Ben de seninle birlikte gidip onlarla konuşacağım.”

Qurong itiraz etmeye başlamıştı, ama sonra Patricia’nm işine yarayabileceğine karar verdi. Woref’le Ciphus’un neyi kanıtlamak istediklerini bilmiyordu, ama ikiye karşı iki olmalarında yarar vardı.

Başrahiple orduların kumandanı emredildiği gibi yemek odasında onları bekliyordu. Qurong kapıyı iterek açtığında uzun masadan kalktılar, ikisi de saygıyla başlarını eğdiler.

Woref’in yüzü çizilmişti. Yanağındaki morstun üstünden üç ince çizgi halinde kan sızıyordu. Qurong yanılmıyorsa gözün de morarmıştı. Chelise’yi getirdiğinden bu yana bu yaraları vardı. Kumandanı dayak mı yemişti?

Qurong, “Bakıyorum, meyvelerimden rahat rahat yemişsiniz,” dedi.

“Bize dendi ki...”

Ciphus’a doğru elini salladı. “Güzel. Benim evim sizin evinizdir. En azından davet edildiğinizde.”

Patricia içeri girince tekrar başlarını eğdiler, ama Patri-cia’ya değil de Qurong’a olan saygılarından. Patricia tek başına gelmiş olsaydı ona herhangi bir eşe davrandıkları gibi davranırlardı. Patricia bu geleneği hiçbir zaman onaylamamıştı, ama karşı gelmesi de değiştirmeye yetmemişti. Erkeklere kadınlardan daha çok değer veriliyordu; bu her zaman böyle olmuştu.

Patricia, “Neler oluyor?” diye sordu.

Woref göz ucuyla Ciphus’a baktığında, Ciphus başını salladı. Qurong, yılan her zaman ağırdan alır, diye düşündü. Poposu onun tek kutsal kalmtısıydı ve iyi gizlerdi.

Woref, “Bilmeniz gereken bazı şeyler var, lordum,” dedi. “Size gelmeden önce Ciphus’a danışma cüretinde bulundum.”

“Evet, elbette. Dökül bakalım.”

“Mesele sizin kızınızın durumu. Onun güvenliğini sağladıktan sonra kendinde olmadığını gördüm. Korkarım, Çember ona büyü yapmış. Nasıl bir işkence veya gaddarlık gördü bilmiyorum; ama bir keresinde korkunç yalanlar haykırarak uyandı. Beyni yıkanmış.”

Patricia sertçe, “Ne gibi yalanlar?” diye sordu.

“Ne isterseniz. Onu esir alan albinolar olduğu halde, beni onu esir almakla suçladı. Ona vurduğumu ve saçından sürüklediğimi söyledi ki böyle bir şeyi gelinime yapmayı aklımdan bile geçirmem. Albinolarm onun dostu, bizim de düşmanı olduğumuza inanıyor.”

Qurong’un karısı, “Gülünç olma,” dedi. “Senin ona tokat attığını söylerse inanırım! Daha önce kaç kadına vurdun

ha, Woref?”

Woref suçlamadan afallayarak Qurong’a baktı. “Mesele zaten bu değil, sizi temin ederim. Ona büyü yapılmış!” Wo-ref’in yüzü kızardı. “Siz ne cüretle beni uğruna seve seve öleceğim kadına kötü davranmakla suçlarsınız!”

Birbirlerine dik dik baktılar.

Qurong araya girdi. “Ciphus, senin bu büyücülük hak-kındaki düşüncelerin nedir? Bu mümkün mü?”

“Akıl hassas bir şeydir, aldanmaya yatkındır. Evet, bence mümkün. Buna hiç de şaşırmam. Chelise’ye zaman verirseniz kendine gelecektir. Kalbi ise başka bir şey, elbette. Aklın günahları bağışlanabilir. Kalbin günahları bağışlanmaz.” Patricia Woref’e öfkeyle bakarak, “Sana hâlâ güvenmiyorum,” dedi. “Eğer benim damadım olarak birazcık huzur bulmak istiyorsan bunu nasıl düzelteceğini bulsan iyi olur. Sonra eğer kızıma diğer kadınlara davrandığın gibi davranacak olursan boğulmana bizzat ben nezaret ederim.”

Qurong bir an Woref’in kontrolünü kaybedip kaybetmeyeceğini merak etti. Karısının istediği de buydu, elbette. Patricia adamın minnettarlığını kazanmak için ne gerekiyorsa yapardı; sonra nasıl uygun görüyorsa o şekilde bunu kullanırdı.

Qurong gülümsedi. “Aileye hoş geldin ve bilgin olsun, karımla aynı fikirdeyim. Kızımın saçının bir teline bile zarar verecek olursan boğulursun, Woref.” Duraksadı. “Ancak eminim ki sen sadece Chelise için endişelendiğinden dolayı buraya gelmedin. Gerçekte neden buradayız? İkinizin de benim kadar memnun olacağınızı sanıyordum. Thomas elimizde, artık albinoların düşünce şeklini de bildiğimize göre Çember’i tümüyle dize getirmesi için ona baskı yapacağız. Chelise güvende. Her şey yolunda.”

Woref’in konuşmaya gücü yok gibiydi. Onun yerine Ciphus yanıtladı. “Efendim, göz önüne almanız gereken bir mesele var. Dediğim gibi kızınızın aklı neyse ama o ihanet etmişse

Patricia yanlarından geçip mutfağa doğru giderken, “Bunu duymak istemiyorum!” dedi. Döndü. “Eğer kızımın o menfur hayvana karşı herhangi bir his beslediğini söylemeye cüret edersen senin dilini keserim. O asla bir albinoyu sevemez. Asla!”

“Elbette. Çünkü severse yasanın gerektirdiği bedeli ödemek zorunda kalacaktır.”

Qurong, “Karımı duydunuz!” dedi. “Chelise’nin bir albinoyu sevmesi mümkün değildir! Severse onu ben kendi ellerimle boğarım. Bu saçmalığa devam edecek misiniz?” Ciphus başını eğdi. “Ben sadece sizin sadık rahibiniz olarak görevimi yapıyorum, lordum ve siz de hiçbir yasanın Elyon’un yasasından daha üstün olmadığını unutmayasınız, bütün Güruh’un bildiği gibi.”

“Güzel. Bitti mi?”

Woref çok öfkeliydi, Qurong bunun tuhaf olduğunu düşündü. İkisi de cevap vermedi.

“O halde çıkın! İkiniz de. Bir daha bundan bahsedildiğini duymak istemiyorum.”

Gerilediler, başlarım öne eğip odadan ayrıldılar.

Karısı, “Buna nasıl cüret ederler?” diye patladı. Qurong, “Cüret ederler, çünkü senin idrak edebileceğinden çok daha güçlüler,” dedi. “Onun şu diniyle Elyon’u saçmalık olabilir; ama insanları baskılamak için bunları kendi yararımıza kullandık. Bu ölüm acısıyla, şu ölüm acısıyla... bütün sistem göremediğimiz bir tanrının uygulattığı ödüller ve tehditlerle işliyor. Ciphus insanların gördüğü tek kişi. Onun sözü neredeyse benimki kadar güçlü.”

“Öyleyse onu başından atmanın zamanı gelmiş demektir!”

“İnsanlar da beni mi başlarından atsın yani?”

“Senin ordun var! İnsanları ezersin.”

“Ordu insanlardan ibarettir! Elyon’u kendi üstüme yerleştirdim, onlar da böyle olmasını tercih ediyorlar. Kendilerini daha az tutsak hissediyorlar. Bir adama değil, bir tanrıya hizmet ediyorlar.”

Qurong eline yeşil bir armut alıp bir ısırık aldı. “Güç her zaman dengededir, karıcığım. Artık bu dengeyi bozacak gücüm yok. Bana karşı çalışmadığı sürece tabii.”

38.

BÖLÜM

Woref on metre uzaktayken muhafız zindanlara giden kapıyı açtı. Gece yarısında ışıyan elli meşale yerleşkenin çevresini ve tek giriş yolunu aydınlatıyordu. Albinolar şimdi Thomas için geldilerse Woref’in en iyi savaşçılarından üç yüzünü yarıp geçmeleri gerekecekti. Onları geçseler bile Thomas’m hücresine girmenin bir yolu yoktu. Hücrenin tek anahtarı Woref’teydi ve Orman Muhafızları’nın bir keresinde kullanmış olduğu kara barut dışında hiçbir şey o parmaklıkları koparamazdı.

Woref kapının kaim üst eşiğinin altında eğildi ve muhafız hemen arkasında olduğu halde, uzun merdiven basamaklarından indi.

Meşaleyi alarak, “Burada bekle,” dedi. Dar koridordan aşağı yürürken çizmeleri taş zeminde gıcırdıyordu.

Planında korkunç bir risk vardı ama Chelise o sözleri söylediği anda - Bağışla beni, aşkım, bağışla beni - Woref Chelise’yi değiştirmeye yemin etmişti; veya öldürmeye.

Derdi artık Thomas değildi. Onu kullanacaklar, mahvedecekler, boğacaklardı. Bunların hiçbiri hiçbir şeyi değiştirmeyecekti. Şu anda mühim olan tek şey onun gelininin aşkıydı. Yaşamak için tüm amacının bu güne odaklandığının farkındaydı. Hayatı sonuçta aşkı kazanmaya ve kaybetmeye gelip dayanmıştı.

Zamanla Chelise’yi kendisine boyun eğmeye ikna edebilirdi. Ancak Thomas’ı sevdiği müddetçe Chelise’nin sevgisi arada kalacaktı. Thomas’ı şimdi öldürürse de Thomas Chelise’nin zihninde yaşayacaktı Woref bunu daima bilecekti.

Thomas T öldüremezdi. Şimdi olmazdı.

Ancak Chelise’nin aşkını sağlama almak için Thomas T kullanabilirdi.

Woref ikinci merdivenden hızla, hevesle indi. Ciphus planı kendine, göre bazı nedenlerden ötürü onaylamıştı, sözüm ona Chelise’nin hayatını kurtarmak için. Eğer Chelise alenen Thomas T reddeder ve açıkça Woref’e kucak açarsa Chelise’nin kalbi meselesi hallolacaktı.

Woref tutsağın ayağını sürüyerek yürüdüğünü duydu. Belki de biricik aşkım bir kez daha görmeyi umuyordu? Sen ve senin türün yaşamın sunabileceği en berbat şeysiniz. Seni ayaklarımın altında ufaladıktan sonra hayatımı diğerlerinin işini bitirmeye adayacağım.

Woref parmaklıkların önünde durduğunda, Thomas hücrenin ortasında dikiliyor, araştıran gözlerle dışarı bakıyordu. Gözleri Woref’in sağına kaydı, koridorun boş olduğunu görünce de gözlerini çevirdi.

Woref adımlamaya başladı, öncelikle fırtına gibi içeri dalıp adamı dikeldiği yerde öldürme dürtüsünü yatıştırmak için bunu yapıyordu. Gözlerine ter sızınca gözlerini kırpıştırdı.

“Sen ve senin şu kıymetli Çember’inin işi bitti, Thomas. Eminim, şimdiye kadar bunu anlamışsmdır.”

Albino ona öylece baktı.

“Senin sorunun sadece kendinden hoşnutluktan kaynaklanan duyguları yanlış anlaman. Şefkat, sevgi, sadakat. Onurlu arkadaşların yardımına gelecekler ama tek buldukları şey kendi ölümleri olacak. Onların yanlış yönlendirilmiş görev duygusu bizim yararımıza olacak.”

Thomas hâlâ bir tepki vermiyordu.

“Arkadaşlarını kurtaramazsın, ama Chelise’yi kurtarabilirsin.”

Thomas’m gözleri hareketlendi.

“Onu seviyorsun, bunu görebiliyorum.” Woref’in kendi sözlerinden midesi bulanmıştı, zorla devam etti. “Onu seviyorsan hayatını kurtarmak istersin herhalde.”

Albino, “Onu seviyorum,” dedi. “Kendi hayatımdan bile fazla.”

Woref, “Ben senin hayatınla ilgilenmiyorum!” diye bağırdı. Sonra sakinleşti. “Onun içinden sürükleyip çıkardığın kâfirce duygu yüzünden Chelise’nin ödeyeceği bedeli biliyor musun? Sen onu ölüme mahkûm ettin. Bizim yasamız böyle.”

“Qurong öz kızını öldürmez. Chelise bana olan aşkını asla açıkça itiraf etmeyecektir. Babası da senin yerine kızma inanır.”

Woref, “Öyleyse onu ben öldürürüm!” dedi. Tir tir titriyordu ama umurunda değildi. Çakal hakikati bilsin bakalım. “Yalnızca Elyon benim bu kadına nasıl deli gibi ihtiyacım olduğunu biliyor,” dedi. “Beni sevmeyecekse o zaman hiçbir erkeği sevmesin. Dilini keser, kendini de köpeklere atarım.”

Korku yavaşça albinonun yüzünü kapladı. “Yapamazsın,” dedi. “Kendi hayatını riske atamazsın.”

“Yaparım. İzi sürülemeyecek şekilde öldürmenin yolları vardır. Seni temin ederim, Chelise’nin ölümü vahşice olacak.”

Thomas’m ağzı aşağı kıvrıldı, seğirmeye başladı. Nefesi sıklaşmıştı.

Woref gülümsedi. “Bunu yapabileceğimi biliyorsun. Aslında bundan zevk alacağımı da biliyorsun.” Şimdi hem kendisinin hem de Thomas’m nefes alıp verdiğini duyabiliyordu. Dar geçitte kulağı tırmalayan bir ses çıkıyordu. Woref’in ima ettikleri albinonun zihnini mengeneye sokmuştu. Woref bu kadar zevk alacağını tahmin etmemişti.

“Chelise üç gün içinde sana olan sevgisinden vazgeçmezse ölür. Yalnızca sen onun hayatını kurtarabilirsin. Sabahleyin görüşmeniz için bir ayarlama yaptım. Kimsenin haberi olmayacak. Bu tek fırsatı sana onun fikrini değiştirmen

için vereceğim.”

Sözleri ikisinin arasında havada asılı duruyordu. Anlamları da amaçlanan etkiyi göstermişti. Albinonun gözlerine yaşlar hücum edip yanaklarından aşağı süzüldü. Yüzü boğum boğum oldu. Yavaşça iki elini birden kaldırdı, saçlarını kavradı ve usul usul ağlamaya başladı.

Woref gülümsedi.

Söylenecek başka bir şey yoktu ama bu feci keder görüntüsünden afallamıştı. Albino Chelise’yi neredeyse kendisinin sevdiği kadar seviyordu. Albino ne söyleyebilirdi peki? Hiçbir şey. Alt edilmiş, tuzağa düşürülmüştü.

Chelise’yi onu artık sevmediğine ikıîa etmenin bir yolunu bulmak zorundaydı.

“Sizi dinleyecek ve izleyeceğim. Beni kandırabileceğini sanma.”

Woref döndü, hücreden çıkıp gitti.

İkinci koridorun ortasına geldiğinde albinonun hıçkırıkları başladı.

39.

BÖLÜM

Gerçeğin en karanlık, en soğuk köşesine çekilmiş, orada çürümeye terk edilmişti. Boş yere dindirmeye çalıştığı kendi hıçkırıkları ve uzun feryatları dışında bir ses duyulmuyordu. Göremiyordu - duvarları, soğuk taş zemini ve gözlerinden birkaç santim uzağa tuttuğu parmaklarını. Vücudu ürperiyor, zihni uyumayı reddediyordu.

Ancak tüm bunlar Thomas’m yüreğini yutan cehennemle kıyaslandığında cennet gibiydi.

Zaman kavramını yitirmişti. Yalnızca karanlık, soğuk ve acı vardı. Woref’in istediğini nasıl yapabilirdi? Chelise’nin aşkını parçalamadan, kendi aşkını parçalamadan onu kurtarmanın yüz yoluna kafa patlattı. Kendi aşkını. Teki bile ona inanılır gelmedi.

Woref veya komplocuları dinler, izlerken Thomas’m yapacağı en ufak bir ima bile Chelise’nin ölümüyle sonuçlanabilirdi. Chelise’ye bunu söylemeyeceklerdi, elbette. Chelise onu gördüğünde kucaklamak için ona koşacak, Thomas da onu itmek zorunda kalacaktı. Woref Chelise’nin kendi sevgisini kabul etmesi için, Thomas’m Chelise’nin yüreğini darmadağın etmesini istiyordu.

Thomas’ı Chelise’nin ondan nefret etmesini sağlamaya zorluyorlardı. Chelise’nin hayatını kurtarmanın tek yolu buydu.

Ancak Thomas Chelise’nin ondan nefret etmesini sağlamak için ne yapabilirdi ki? Bu sorunun cevabı gözyaşlarını kurutmuştu.

Thomas şimdi artık uyumak dışında bir şey yapmak istemiyordu. Rüya görmek dışında. Onu bu ıstıraptan çekip alabilecek herhangi bir şey dışında. Woref tüm bu hiddetinin arasında ona meyveyi yedirmeyi unutmuştu. Keşke virüs yüzünden ölebilse, bir daha da asla uyanmasaydı. Keşke diğer gerçeklikte de bir rambutan meyvesi olsa ve o da Chelise’nin kalbini kırmak için buraya geri gelmek zorunda kalmasaydı.

Ama zihnini ne kadar çok kapatmaya çalıştıysa zihni de titrek bir ışık bulmak için o kadar umarsızca başkaldırdı. Bir umut kırıntısı bulmak için.

Hiç yoktu.

En sonunda sırtüstü yatıp karanlığa gözlerini dikti. Çok çok uzun bir süre boyunca hiçbir şey olmadı.

Sonra bir ses duydu. Ayak sesleri.

Chelise, “Neden arka kapı?” diye sordu.

Ciphus kütüphanenin kapısını açarken, “Anladığım kadarıyla babanız kimsenin sizi rahatsız etmesini istemiyor,” dedi. “Sanırım, bazı insanların karşı çıkacağını biliyor.” Chelise salona girdi. “Anlamıyorum. Tarih Kitapları’yla tek başıma zaman geçirmem kafamı toparlamama yardım edebilir, doğru, ama binlerinin neden karşı çıkacağını anlamıyorum.”

“Ben yalnız başına dedim mi, canım?”

Thomas mı? Ciphus bilmiş bir sırıtma takındı. Babası onun Thomas T görmesi için ayarlama mı yapmıştı? Hayır, bunun bir anlamı yoktu!

Chelise durdu. “Neler oluyor, Ciphus? Bilmek istiyorum!”

“Kesin olarak bilmiyorum. Sadece seni buraya getirmemi ve Kitaplar’m yanında bekletmemi istediler. Babanız günü kütüphanede dinlenerek geçirme isteğinizi anlıyor. Kendinizi bunu yapacak kadar iyi hissetmiyor musunuz?”

“Ben iyiyim; ama tüm bu gizliliği anlamıyorum.” “Lütfen, Chelise, bu benim ayarladığım bir şey değil.” Ciphus büyük depo odasının kapısını açıp içeri girdi. Chelise onu takip etti. Buraya son gelişinde Thomas’la birlikteydi. Anılar onu ılık bir merhem gibi rahatlattı.

Ciphus gitmek üzere döndü.

“Woref burada olduğumu biliyor mu?”

“Woref mi? Sanırım o babanızın yanında. Düğün gününü planlıyorlar.”

“Babam daha bu sabah onaylamadığım biriyle evlenmek zorunda olmadığımı söyledi. Ben de Woref’i onaylamıyorum.”

“O zaman belki de o yüzden babanız buraya gelmenize razı olmuştur. Belki burası sizin için en güvenli yerdir. Woref reddedilmeyi pek kolay kabullenecek biri değildir. Bu odadaki huzur sizi rahatlatacaktır. Burada kalede olduğunuz kadar güvendesiniz.”

Ciphus oradan ayrıldı. Chelise buraya gelmeyi kabul etmişti, çünkü annesi onu çıldırtıyordu ve hizmetkârlar da ona sanki dirilmiş gibi aval aval bakıyorlardı. Aklı Thomas’taydı ve onu düşünerek kalenin etrafında yürümeye dayanamıyordu.

Şimdi ise bir hata yapıp yapmadığını merak ediyordu. Burada ona dikkatle bakan işgüzarlar yoktu, ama bu Kitaplarla dolu oda ona kendini boş hissettiriyordu. Yalnız.

Chelise çalışma masasına gitti, Thomas’m ona öğretmeye çalıştığı Kitaba gözlerini dikti. Kitabı okuyamıyordu, çünkü Kitap gözleri açılmış olanların okuyabileceği şekilde tasarlanmıştı. Bu gerçeği şimdi bu kadar kolayca kabul etmesine şaşırdı.

Dikkatli olmalıydı. Thomas zindandaydı - bu düşünce onu altüst etti. Yine de onu kurtarmaya çalışarak hayatını tehlikeye atamazdı. Woref bunu biliyordu. Boynundan aşağı bir ürperti indi, gözlerini kapattı. Umutsuz bir durumdaydılar. Onu gerçekten seven tek adam bir mezara kapatılmıştı ve Chelise onsuz yaşamak istemiyordu. Thomas hapsedilmemiş olsa Chelise kaçardı. Çember’i bulur, onların kızıl gölüne dalar, yeni bir yaşam bulurdu.

Ancak şimdi kaçacak olsa Thomas’ı öldürürlerdi. Ona karşı hissettiklerini bilseler ikisini de öldürürlerdi.

Başı ağrıyordu. Bereleri morstla gizlemişti, ama darbelerin verdiği ağrılar ancak birkaç gün sonra geçerdi. Annesi albinolarm ona kötü davrandığına ikna olmuş gibiydi. Tho-mas zindandayken Chelise annesine ne söyleyeceğini bilemiyordu.

Sandalyeyi çekti, tam oturacaktı ki birden kapı açıldı.

Thomas içeri girdi.

Kapı arkasından kapandı. Kilitlendi.

Chelise’nin kanı yüzünden çekildi. Buraya Thomas’ı mı getirmişlerdi? Yüzü çok solgundu, gözleri de kırmızıydı ama yarası beresi yoktu.

Chelise etrafına bakındı. Oda boştu, elbette. Kapı da kilitliydi.

Gözleri yaşlarla doldu, Thomas’a doğm koşturdu. “Thomas!”

Thomas ona bakmıyordu. Yolunda olmayan bir şeyler vardı.

“Sana ne yaptılar? Çok özür dilerim

Thomas elini kaldırarak, “Benden uzak dur,” dedi.

Chelise durdu. “Ne... Ne demek istiyorsun?” Kapıya göz attı. Birisi dinliyordu? “Dinliyorlar mı?”

“Ben nereden bileyim? Hem önemi de yok. Beni suçüstü yakaladılar.”

Chelise ona yaklaştı, kolunu tuttu, hızlı hızlı fısıldadı. “Dinliyorlar, değil mi? Woref bir şeylerin peşinde!” Thomas çok üzgün ve iyice bitip tükenmiş görünüyordu. Chelise’nin yüreği parçalandı. “Woref beni kamptan alıp buraya getirdi. Benim bununla bir alakam yok. Tanrı aşkına, beni suçüstü yakaladılar demekle ne kastediyorsun?”

Thomas’m gözleri sulandı. Sol gözünden bir damla yaş akıp yanaklarından aşağı süzüldü. Chelise onun gözyaşını silmek için titreyen elini uzattı.

Thomas kafasını çevirdi. “Lütfen, sakıncası yoksa fazla yaklaşma. Nefesin.”

Sözleri bir bıçak gibi Chelise’ye saplandı. Böyle demek istememişti herhalde! Onu zorluyorlardı!

Thomas ondan uzaklaşıp raflardan birine doğru yürüdü. Adımları eşit değildi ve düşecekmiş gibi görünüyordu. “Üzgünüm, Chelise. Benim buraya gelip, Kitapların kopyasını çıkarmamı istediler. Senin burada olacağını bilmiyordum, ama hakikati artık senden daha fazla gizleyemem.”

Chelise, “Ne hakikati?” diye sordu. “Ciphus beni buraya senin burada olacağını bile bile getirdi! Bizi zorluyorlar-” Thomas, “Kes artık!” diye tersledi. “Tabii ki senin burada olacağını biliyorlardı. Seni buraya getirdiler, çünkü sana hakikati bizzat benim söylememin hakkaniyete uygun olacağını düşünüyorlardı. Onları suçlamıyorum.” Yüzünü Chelise’ye çevirdi, yüzünde soğuk bir ifade vardı. Sesi titriyordu.

“Serseri kadınlarının kokusunun bize ne kadar iğrenç geldiğini biliyor musun sen? Sana o kadar uzun süre kampta nasıl dayanabildiğimizi hiç merak etmedin mi? Diğerlerinin nasıl sık sık temiz hava almak için ortadan kaybolduklarını fark etmedin mi? Biz seni kullandık!” Duraksadı. “Koza ihtiyacımız vardı.”

“Yalan söylüyorsun! Orada durmuş yaprak gibi titreyerek beni sevmediğine beni inandırmaya çalışıyorsun; ama ben senin gözlerini gördüm, senin yüreğini hissettim, bu söylediklerinin hiçbiri doğru değil!”

Uzunca bir süre öylece birbirlerine baktılar. Chelise onun kendini bırakıp dosdoğru kendine koşturacağından emindi.

“Neye istersen inan. Sadece benden uzak dur. Seni incitmek istemiyorum ama incitmek zorunda kalabilirim. Bir Serseri kadını bile biraz saygıyı hak eder.” Rafa dönüp Kitaplardan birini çekti.

Chelise’nin akima daha bir hafta önce tam da bu kütüphanedeyken birlikte oldukları zaman geldi. Thomas’m onun uyuduğunu sandığı sırada okuduğu şiir. At sırtında birlikte gittikleri uzun günler. Thomas’m onu ilk öptüğü gün.

Chelise onun yalan söylediğini biliyordu. Peki, neden?

Tamam... Thomas’m söyledikleri biraz anlam ifade ediyordu, ama ona inanmıyordu! Hiçbir erkek onun gösterdiği gibi bir alakayı mahsustan gösteremezdi. Thomas onun yüzünden ağlamıştı.

Chelise onun oyununu veya neden bunu yapmaya zorlandığını anlamamıştı, ama onunla birlikte oynamaya karar verdi.

“Güzel. Beni sevmiyorsun; bunu kabul edebilirim. Kokum göklere ulaşıyor, sen de beni iğrenç buluyorsun. Düşüncelerini dile getiriyor ve dürüst davranıyorsun. Bu benim seni sevdiğim gerçeğini değiştirmez, Avcı’nm Thomas’ı.”

Chelise sırtını ona döndü, masanın yanına gelip oturdu. Chelise buradan bile onun yanağındaki gözyaşlarını görebiliyordu. “Belki de baştan başlamalıyız. Sen benim aşkımı kazandın. Peki, senin aşkını kazanmak için ben ne yapmalıyım?”

Thomas ona döndü, yüzü kıpkırmızıydı. “Hiçbir şey! Bana ne senin aşkından! Git yanımdan. Bir Serseri bul da onu sev.”

“Hayır, gitmeyeceğim. Sana inanmıyorum.” Chelise kollarını kavuşturdu.

“Öyleyse sen bir ahmaksın. Seni sevdiğini sandığın bir albinoyu seviyorsun, ama o seni sevmiyor. Seni asla sevemeyecek bir adama duyduğun yanlış ve yeniyetmelere özgü karasevda yüzünden seni boğacaklar.”

Sözleri öyle keskin, öyle korkunçtu ki Chelise her şeye karşın onun doğruyu söyleyip söylemediğini merak etti. Önceden sevmişse bile şimdi sevmiyor olabilirdi. Aşkları artık bitmişti.

Chelise, “Sana hâlâ inanmıyorum,” dedi, ama bunları söylerken bile gözyaşları yanaklarından aşağı sel gibi akmaya başladı. Thomas’a gözlerini dikip baktı, aniden sözleri onu allak bullak etmişti.

Ya söyledikleri doğruysa, Chelise? Ya senin şimdiye kadar bildiğin tek aşk yalansa ve ileride tanıyacağın aşk da seni un ufak edecek zalim bir aşksa? Öyleyse gerçek aşk diye bir şey yok.

Thomas elindeki Kitabı okumaya devam etti. Ya kendi sözlerinden çok etkilendiğinden zırvalamaya devam edemiyordu ya da sahiden onu umursamıyordu ve şimdi de lakayt davranıyordu.

Chelise’nin gözyaşları yavaş yavaş duruldu. Gerçeği tam olarak öğrenmeden bu odadan çıkmayacaktı. Thomas öylece Kitabı okuyor, ona bakmaktan kaçmıyordu.

Chelise’nin akima bir şey geldi. “Kızıl göllerinizden birinde boğulup senin gibi bir albino olsam o zaman beni sever miydin?”

Thomas sırtını dönüp kitap rafına yaslandı.

“Eğer kokmasam ve o kadar solgun görünmesem o zaman tenime dokunmaya dayanabilir miydin?”

Thomas’tan yine tepki gelmedi.

Chelise elini masaya vurdu. “Konuş benimle! Kitabı okuyormuş gibi davranmayı bırak da konuş benimle! Gölün kuzey tarafında kızıl bir gölcük var, biliyorsun. Hemen şimdi oraya koşa koşa gidip göle dalabilirim. O zaman fikrini değiştirir miydin?”

Thomas yüzünü ona çevirdi. Şaşırmıştı. “Gölcük mü var orada?”

“Evet, var. Asıl gölden arta kalan bir gölcük. Kayalarla çevirdikleri için göremiyorsun ama toprak altından aktığını duydum. Kayaları kaldırmamız gerekecek. Bu seni mutlu eder miydi?”

Thomas tamamen hazırlıksız yakalanmış gibi görünüyordu. Sonra çenesini sıktı. Ancak gözyaşları yine boşalmaya başlamıştı.

Chelise ayağa kalktı, ona doğru yürüdü. “Lütfen, Thomas. Lütfen, sana yalvarıyorum. İnanamıyorum

Thomas, “Kes şunu!” diye parladı. “Büyü artık! Ben seni sevmiyorum!” Düşmanca bakışları öylesine hiddetliydi ki Chelise onu artık neredeyse tanıyamıyordu. “Seni kullandım ben, seni asla sevemem. Sen bir paçavrasın.”

Chelise’nin bacaklarında derman kalmamıştı. Thomas onu okla deşmiş olsa ancak bu kadar olurdu. Chelise kımıl-dayamıyordu.

Thomas Kitabı rafa çarptı, kapıya doğru yürüyüp kapı kolunu çevirdi. Kilitliydi. Kapıya avuç içiyle vurdu. “Kapıyı açın! Dışarı çıkmak istiyorum!”

Hiçbir şey olmadı. Tekrar kapıya vurduktan sonra döndü. Chelise uyuşmuştu. Hâlâ ona inanamıyordu ama inanmaktan başka çaresi de kalmamıştı.

Thomas köşeye doğru yürüdü, yere oturdu ve başını ellerinin arasına aldı. Omuzları hafifçe sarsılıyordu.

Chelise masasına döndü, oturdu. Kendi kendine, şimdi gitmelisin, dedi.

Peki nereye? Woref’e mi? Qurong’un onun düğününü yapacağı kaleye mi? Çöle ölmeye mi? Chelise başını masaya koydu, gözlerini kapatıp ağlamaya başladı.

Uzun bir süre o vaziyette kaldılar. Thomas’m akimın, düzenlediği bu entrikadaki başarısızlığında mı yoksa Cheli-se’de mi olduğunu kestirmek imkânsızdı. Artık bir önemi yoktu. Öyle ya da böyle Chelise artık ölüydü.

Duvardan gelen bir küt sesi Chelise’yi bunalımının derinlerinden çekip aldı. Chelise gözlerini açtı.

Başka bir küt sesi daha. Sonra yine, küt, küt.

Başını kaldırdı. Thomas köşede durmuş, alnını duvara vuruyordu.

Küt, küt, küt.

Sonra daha sert. Birden daha da sertleşti.

Duvar Thomas’ın kafasını vurmasıyla boydan boya sarsılıyor, çatırdıyordu. Chelise telaşlanarak sandalyesini geri çekti. Thomas’ın dişleri kenetlenmiş, yüzü gözyaşlarıyla ıslanmıştı.

Kendini mi öldürüyordu acaba?

Thomas aniden ağzını iyice açıp gürledi, kafasını geriye çekerek olanca gücüyle duvara vurdu.

Duvar titredi. Thomas yere çöktü, kendinden geçmişti.

İşte o zaman Chelise onun rüyalarını hatırladı.

40.

BÖLÜM

Carlos karanlık hücreye girdi, kapıyı arkasından kilitledi. Bir fiskeyle ışığı açtı. Daha önce Thomas’m yattığı sedye boştu. Bu duruma hâlâ akıl erdiremiyordu ama Thomas’m haklı olduğu sonucuna varmıştı: Fortier’in Müslüman dünyasının tek bir parçasını bile sağlam bırakmaya niyeti yoktu.

Camlı dolaba doğru gitti, kilidini açtı. Fortier’in ondan neden çiftlikteki ekrandan takası gözlemesini istediğini bilemiyordu ama geçen her saatle birlikte huzursuzluğu da gitgide artıyordu. Fransız Carlos’un oradan ayrılmaması gerektiğini önemle belirtmişti. Bu emir sayılırdı zaten. Takas şu anda yapılıyordu. Carlos en sonunda daha fazla bekleyeme-yeceğine karar verdi. Fortier’e karşı harekete geçecekse bunu şimdi yapmak zorundaydı.

Uzi’yi, bir de üç dergiyi çekip aldı. İki el bombası.

Gömleğinin düğmelerini çözdü, şarjörlerin ikisini kemerinin içine soktu. Kamındaki kızarıklık boynuna ve kollarına yayılmıştı. Virüs semptomları şimdi giriş şehirlerinden başka yerlerde de ortaya çıkmaya başlamıştı. Dört gün içinde vücudunda kızıl nokta çıkmayan tek insan bile kalmayacaktı. Bir hafta içinde dünyanın yarısı ölebilirdi.

Gömleğinin düğmelerini ilikledi, fünyeli bir şarjör alıp cebine soktu ve dolabı kapattı.

Fortier ona kalmasını emretmemiş olsaydı, Thomas’m dediği gibi Svensson’u ele geçirebilirdi. Ancak emirlere karşı gelip oradan ayrılarak elini açık ederse, işe yararlığı sona ererdi. Svensson’u sağlama alma şansı hiç olmazdı. Adam küplere binerdi.

Carlos kapıya gidip güvenliği açtı.

Buradan ayrılmaya kalkar kalkmaz Fransız karşı virüsü kommak için gerekli adımları atardı; ama Carlos’un deneyebileceği bir şey vardı. Kendi halkının başına açmış olduğu derdin birazını düzeltmek için yapabileceği son bir hareket.

Silahı omzuna astı, tabancasını çekti. Alışkanlıkla susturucuyu namluya yerleştirdikten sonra dışarıyı kontrol etti.

Koridor boştu.

Şimdi en iyi yaptığı işi yapma hevesiyle hızlı hızlı yürüdü. Beni işe almanın bir nedeni vardı, Bay Fortier. Şimdi ben sana bu nedeni göstereceğim.

Carlos merdivenlerden yukarı yöneldi. İlk gördüğü güvenlik görevlisi kısa boylu, gülümsemeyi öğrenememiş, ahmak bir Fransız yerlisiydi. Adam onu görür görmez telsizini ağzına doğru kaldırdı. Carlos telsize doğru bir kurşun sıktı -

İkinciyi adamın açık ağzından içeri.

Adamın üzerinden geçip arka kapıya doğru yürüdü.

İkinci güvenlik görevlisi kapının yanında, yüzü araba yoluna dönük halde duruyordu. Adam döner dönmez mermi şakağına girdi. İki yana doğru yalpaladı. Silahın tanıdık sesiyle, kurşunun kemiğe vurduğunu gösteren donuk küt sesi dışında bir ses çıkmadı.

Ancak bu sesler cipin yanında duran üç eğitimli adama siren gibi gelmiş olabilirdi. Tüfekleri hazır durumda birlikte döndüler.

Carlos onlara kendisinin gittiğini söyleme şansı vermeden yerleşkeden ayrılmaya karar verdi. Çiftlik on beş dakika sonraki raporunu vermediğinde Paris bir şeylerin yolunda gitmediğini anlayacaktı; ama bu gibi durumlarda on beş dakika bir ömür sayılırdı. Hem de kelimenin tam anlamıyla.

Tabancasını aynı seviyede tutup gözleriyle her yeri taradı. Bir hareketlenme oldu. Kapıdan koşarak geçerken güvenlik görevlilerinden ikisini vurdu. Kendini yere atıp yuvarlandı.

Üçüncü güvenlik görevlisi bir çığlık koyuverdi ve Carlos silahını doğrultamadan otomatik silahının tetiğini çekmeyi başardı.

Carlos’un yukarısındaki duvara bir kurşun yağmuru boşaldı. Daha da kötüsü, silahın çatırtısı yerleşkede Paris’i uyandıracak kadar yüksek sesle yankılandı.

Carlos güvenlik görevlisinin göğsüne iki kurşun sıktı. Adam geriye doğru düşerken silahı gökyüzüne doğru kurşun

saçmaya devam etti. Sonra silahın sesi kesildi.

Bodrum katındaki iletişim operatörünün duymamış olma ihtimali vardı ama çevredeki güvenlik görevlileri kesin duymuştu.

Carlos cipe girdi, motoru çalıştırdı ve telsizini eline aldı. “Güney tarafında bir durum var. Tekrar ediyorum, güney tarafı. Amerikalılar küçük bir vuruş kuvveti getiriyorlar.”

Telsizi oturağın üstüne koydu, gaz pedalını kökledi.

Birisi, “Ben güney tarafından Horst,” diye bağırdı. “Onları görmüyorum. Güney tarafı mı dedin?”

Carlos soruyu duymazdan geldi. Sadece kapıdaki iki güvenlik görevlisini yavaşlatacak kadar karmaşaya ihtiyacı vardı. Arabası gürleyerek köşeyi döndü, doğruca onlara yöneldi. Biri dürbününü güneye doğrultmuştu.

Carlos yirmi metre uzakta durdu, kapısını hızla açtı ve bir ayağını yere koyup dışarı sarktı. “Bir şey gördünüz mü?”

“Silah sesleri

Carlos önce elinde dürbün olmayanı vurdu. Diğeri susturucu takılmış silahı duymuştu, ama hayatını kurtarabilecek kadar hızlı tepki verememişti.

Bunlar benim yapabileceklerim, Bay Fortier. Bunlar yapabileceklerimin yalnızca birazı.

Bir koşu kapıya gitti, kapıyı açan büyük kırmızı düğmeye vurduktan sonra cipe geri döndü.

Saatine göz attığında, silahını ilk ateşlediği andan anayola giren uzun araba yolundan çıktığı ana kadar tam iki dakika geçtiğini gördü.

Anayollardan Paris’e gitmek iki saat sürerdi. Arka yollardan beş saat. Ya Marsilya?

En zoru gideceği yere sağ salim ulaşmasıydı. Eğer başarabilirse görevini tamamlamak için mükemmel bir fırsatı olacaktı.

Armand Fortier konferans masasının etrafında oturan on üç adama baktı. Bu adamlara dünyayı vaat etmişti. Rusya, Fransa, Çin ve daha yedi ülkeden kodamanlar. Bir hafta sonra teki bile hayatta olmayacaktı.

“Sizi temin ederim ki bunun hiçbir önemi yok. En azından Amerika’yla İsrail’in silahlarını asla teslim etmeyeceklerini biliyoruz. Baştan beri amacımız onların cephanelerini almak değil, dişlerini sökmekti. Biz onları sadece kendilerini rahat hissedecekleri bir pozisyona soktuk.”

“Şimdi de onların ortadan kaldırmalarını beklediğinizi

mi

Fortier iyice çileden çıkmıştı, Rus’un sözünü keserek, “Lütfen,” dedi. “Flayır, tam bu tepkiyi beklemiyorduk. Açıkçası ben daha fazlasını bekliyordum. Bunların hiçbirinin bir önemi yok. Kapana kısıldılar. Şu anda önemli olan tek silah virüs ve onu da biz kontrol ediyoruz. Eldeki tüm verilere göre oyun mükemmel oynanıyor.” Ayağa kalktı. “ Eminim, karşı virüsle ilgili anlaşmamızı tamamına ersin diye can atıyorsu-nuzdur. Çok yakında bitireceğiz, ama şu anda bana başka bir yerde ihtiyaç var. Birkaç saat içinde bir şeye ihtiyacınız olursa çekinmeden isteyebilirsiniz.”

Geriye dönüp bakmadan yanlarından ayrıldı. Bunun onlarla son görüşmesi olmasını diliyordu.

Fortier salondan aşağı rap rap yürüdü. Yıllardır bu günün provasını yapmıştı. Bıkıp usanmadan kendi çizelgelerini incelemiş, olasılıkları tartışmıştı. Sonuç her zaman kesindi. Her zaman eğer doğru virüsü ele geçirirse dünyanın eline geçeceğinin bilincindeydi.

Ancak risklerin bu kadar yüksek olduğu bir şeyi hiç yaşamamıştı. İlk kez, televizyon ekranlarından ha bire dökülen raporlara baktığında yaptığı şeye hayret etti.

Ayarlamış olduğu şeyi yapmıştı, tabii ki.

Lâkin gerçekte ne yapmıştı? Altı milyarın üzerinde insana, karşı virüsü kırk sekiz saat içinde dağıtılmazsa bir hafta içinde öldürecek bir virüs bulaştırmıştı.

Heyecanını güçlükle kontrol edebiliyordu.

Bir keresinde, Hitler’in gücünü kullanırken sık sık derin fiziksel reaksiyonlar tecrübe ettiğini okumuştu. Adam altı milyon Yahudi’yi yok etmişti. Şu anda Armand’m elinde tuttuğu gücü kim hayal edebilirdi ki?

Tanrı.

Ama tanrı yoktu. Hangi açıdan bakılırsa bakılsın, Tanrı kendisiydi.

Fortier salonun sonundaki küçük odaya girdi, eline siyah bir telefon aldı.

Bir tanrının coşkusunu yaşıyordu. Ancak güçle beraber sınırsız sorumluluk da geliyordu ve işte bu yüzden merak ediyordu. Tıpkı TanrTnın, insanları silip süpürecek bir sel göndermeden önce insanları neden yarattığını merak etmesi gibi.

Bu güç güzel bir şeydi.

Daha ilk çalışta Svensson telefonu açtı. “Evet?”

“Emri ver, sonra Marsilya’da buluşalım.”

Karşı virüsün dağıtımı tüm planın en karmaşık unsurlarından biriydi. Çoğu durumda insanlar karşı virüsü bilmeden alacaklardı. Halihazırda birkaç önemli şahsın içkisine veya ekmeğine karşı virüs konmuştu. Çoğu durumda seçilmiş kişiler uzak bir dağıtım noktasına, olağan bir mazeretle çağrılacak; orasıyla sınırlandırılmış, havayla taşınır bir türü bilmeden teneffüs edeceklerdi. Oradan kaderleri değişmiş olarak ayrılacaklardı. Karşı virüsün yanlış ellere geçme riski yirmi dört saatten daha kısa süre içinde ortadan kalkacaktı. O zamana kadar birisi karşı virüsü eline geçirse bile imal edecek ya da dağıtacak zamanı olmayacaktı.

Svensson, “Sorun yok ya?” dedi.

“Carlos dönmüş. Buraya doğru yola çıkmış.”

Telefondan ses gelmiyordu. Bu nihai aşama için iki üs hazırlamışlardı; biri Paris’te, diğeri Fransa’nın güney sahilinde, Marsilya’da. İkisi dışında kimsenin Marsilya’dan haberi yoktu. Beklemek dışında yapacakları bir şey kalmamıştı.

Svensson, “Carlos aptal değil,” dedi.

Fortier, “Ben de öyle,” dedi. “Unutma, kanıt yok. Karşı virüs kasada dursun.”

41.

BÖLÜM

İsyanlar ikiye ayrılmıştı. Birleşik Devletler’in karşı virüse karşılık nükleer cephanesini takas ettiği ve sonuç olarak da cephaneyi okyanusun dibine gönderdiği haberi bütün ülkeyi baştan aşağı sarsmıştı. Haberciler ve politika uzmanları çıkarımları dikkatle saatlerce incelemiş olabilirlerdi ama başka ve daha büyük bir acil durum bu şaşırtıcı haberi bile gölgede bıraktı.

Virüs vurmuştu.

Hem de büyük bir şiddetle.

Amerikan şehirlerindeki milyonlarca insan kırmızı noktaların vücutlarında yayılmasını çaresizlik içinde izliyorlardı. Ne öfke ne de savaş tehdidi bu semptomların kaybolmasını sağlayabilirdi. Bunu yalnızca karşı virüs yapabilirdi.

Ancak Mike Orear ısrarla karşı virüsün yolda olduğunu söylüyordu. Başkan Capitol’un basamaklarında durup dünyaya zaferlerini ilan etmişti. Umutlar tümden yok olmamıştı. Karşı virüs tam şu anda giriş şehirlerine dağıtılmaya hazır vaziyette yükleniyordu, orada kan bankalarına verilecekti. Birkaç gün içinde Kuzey Amerika’nın bütün sakinleri anti virüsü alacaktı.

Thomas Atlantik’in üzerinde yirmi bin fitte, güvenli bir mikrodalga alıcısının üzerinden haberleri takip ediyordu. Amerika işe yaramayacak bir karşı virüs için nefesini tutmuştu.

Thomas’ı Nimitz’den almışlar, sorularını cevapsız bırakarak gökyüzüne hızla yükselmişlerdi. Daha da kötüsü, başkanla konuşma talebini geri çevirmişlerdi. Bunun bir önemi yoktu aslında - sonuçta umutsuz bir ölümün son sancılarını çekiyorlardı. Elleri dizlerinin arasında oturdu; ta ki kalbinin kalıcı olarak kamına düştüğünden emin olana dek spekülasyonları, hesaplamaları, dallanıp budaklanmaları, olasılıkları ve tutarsızlıkları dinledi.

Oyun bitmişti. İki gerçeklikte de.

Avcı uçağı BWI’ya inmek üzere hazırlandı. Baltimore’ye.

Maryland. Johns Hopkins’e mi?

Thomas’ı bir helikoptere geçirdiler. Aniden ülkeye geri çağrılması hakkında yine bilgi verilmedi. Ondan bir şey sakladıkları yoktu - sadece bilmiyorlardı.

Ama Johns Hopkins’e götürüldüğü tahmini doğru çıkmadı. Yirmi dakika sonra helikopter Genetrix Laboratuarla-rı’nın yanındaki çimenliğe indi.

Helikopteri üç laboratuar teknisyeni karşıladı. İkisi tanesi onu kollarından tutup girişe doğru acele acele sürüklediler. “Sizi içeride bekliyorlar, efendim.”

Thomas sorma zahmetine girmedi.

Binaya adım atar atmaz bütün gözler ona çevrildi; giriş salonundan, bir sürü iş istasyonuyla dolu büyük bir odadan asansöre kadar. Sonra asansöre girip aşağı indiler. Thomas T tanıyorlardı. O virüsü başlarına sarmış olan adamdı.

Thomas onların bakışlarını görmezden gelerek asansöre binip üç kat aşağı indi, asansörden çıktıktan sonra büyük bir kontrol odasına girdi.

“Thomas.”

Sol tarafa döndü. Orada Birleşik Devletler başkanı Robert Blair duruyordu. Onun yanında Monique de Raison, HKM’den Theresa Sumner ve Sağlık Bakanı Barbara Kings-ley.

“Merhaba, Thomas.” Arkasına dönüp baktı. Kara yanma gelmişti. Yüzü terden parlarken cesurca gülümsüyordu. “Seni görmek çok güzel,” dedi.

“Kara...” Thomas göz ucuyla Monique ve Theresa’ya baktı. Kızarıklık Theresa’nm yüzünü kaplamıştı. Monique’-nin yüzü temizdi. Sağlık bakanıyla başkan onlardan on iki saat sonra enfekte oldukları için yüzleri hâlâ temizdi, ama boyunlarında kırmızı noktalar belirmeye başlamıştı.

Thomas işte o an onu neden çağırdıklarını anladı. Rüyalarını istiyorlardı. Nedeni buydu herhalde. Bu dördü Ka-ra’yla Monique’ye önermiş olduğu teklifi kabul etmek istiyorlardı - kendi kanını kullanarak çok uzun süre rüya görmeleri teklifini.

Robert Blair, “Gizlilik yüzünden özür dilerim,” dedi, “ama bu haberin yayılması riskini göze alamazdık.”

Thomas Kara’nın yüzüne bakmaya güçbela dayanabiliyordu. “Kendini nasıl hissediyorsun?”

“Ben iyiyim.”

“Güzel,” dedi. Diğerlerine döndü. “Kızarıklık yayılıyor. Gains oldukça kötü durumda ama ben... Acele etmelisiniz.” Monique, “Haklısın,” dedi. “Zaman sandığından çok daha kritik öneme sahip.”

“Ama bana burada ihtiyacınız yok. Rüya görebilmeniz için kanımdan biraz verdim.”

Hiçbiri kımıldamadı. Ona öylece bakakaldılar.

“Neler oluyor?”

Monique öne çıktı, gözleri parlıyordu. “Bir şey bulduk, Thomas. Çok iyi bir şey olabilir.” Gözleri Kara’ya gidip geldi. “Aynı zamanda çok kötü bir şey de olabilir.”

“Sen... Sen bir karşı virüs mü buldun?”

“Tam olarak değil, hayır.”

Kara, “Ne Monique’de ne de bende hiç kızarıklık olmadığını fark ettin mi, Thomas?” diye sordu.

“Bu iyi bir şey, değil mi?”

Monique, “Kolunun altındaki kızarıklık ne durumda?” diye sordu.

Thomas içgüdüsel olarak böğrüne dokundu. “Bende...” Şimdi düşününce bir süredir kaşıntıyı hissetmediğini fark etti. Gömleğini yukarı çekip elini teninde gezdirdi. Kızarıklıktan eser kalmamıştı.

“Bir yanma kızarıklığı olmadığından emin misin? Bence vardı.”

Bu ne anlama geliyordu? Onda, Monique ve Kara’da belirtiler ortaya çıkmamıştı.

“Sende virüs yok, Thomas.”

Monique arkaya döndü, sağ elindeki uzaktan kumandanın düğmesine bastı. Duvar açıldı, büyük bir düz ekranla etrafındaki bir sıra monitör ortaya çıktı. Küçük monitörlerde Thomas’a bir şey ifade etmeyen bir dolu tablo ve veri vardı. Ancak ortadaki kocaman ekran dünya haritasını gösteriyordu. Virüsün ilk olarak salıverildiği yirmi dört giriş şehri kırmızı noktayla işaretlenmişti. Yeşil noktalar ise bütün dünyada karşı virüs araştırmasıyla uğraşan, yüzlerce laboratuarla tıbbi tesisi gösteriyordu. Beyaz çarpılar da virüs haberi ortaya çıktığından bu yana yürütülmekte olan muazzam kan toplama işini işaret ediyordu. Daha küçük toplama merkezlerini gösteren küçük çarpılar giriş şehirlerinden yayılıyordu. Thomas ellerinde yeterli kan olduğunu biliyordu.

Ama kan vasıtasıyla dağıtılacak bir karşı virüs olmadan kanın bir yararı olmazdı. “Son yirmi dört saatte senin kanını, adını veremeyeceğim kadar çok teste soktum. Testlerde sıra dışı bir şey çıkmadı.” Tekrar Thomas’a döndü. “Açıkçası neden senin kanını virüse karşı test etmeye karar verdiğimi bilmiyorum ama yaptım.” Duraksadı.

“Sonuç?”

“Sonuç, virüsü öldürdü. Dakikalar içinde.”

Thomas şaşırmıştı. Dalgın dalgın, “Benim bağışıklığım var,” dedi.

Kara’nm kolunun kendi kolunda kaydığını hissetti. “Sadece senin değil. Monique’yle ben de senin kanınla temas etmiştik. Kanın ikimizde de virüsü öldürdü.”

Thomas diğerlerine baktı. Neden yüzleri asıktı peki? Bu iyi haber değil miydi?

Başkan zoraki gülümsedi. “Dahası var.”

Thomas’m akima zayıf bir öneri geldi ama dile getirmekten vazgeçti. Yine de bunun düşüncesi yüzünü kızartmaya yetiyordu.

“Bu kadar melodram yeter. Haydi, söyleyin bakalım. Benim neden bağışıklığım var?”

Kara, “Sanırım gölden dolayı,” dedi. “Sen Elyon’un suyunda şifa bulmuştun. O su senin kanını değiştirmiş.”

“Sen de onun gölündeydin.”

“Mikil olarak. Kara olarak değil. Kendim olarak kurumadan önceki zümrüt gölde bulunmadım. Sen kendin olarak, şahsen oradaydın. Eğer nedeni göl değilse o zaman sen virüsü kaptıktan soma Justin tarafından iyileştirildiğinde olmuş olabilir. Mantıklı gelen tek şey bu.”

Evet, öyle olmalıydı.

Monique, “Ne şekilde olursa olsun, senin kanının virüsü öldüren gerekli elementleri içerdiğine hiç şüphe yok,” dedi. “Peki, ya sizin kanlarınız?”

Monique duraksadı. “Yok, seninki gibi değil.”

Thomas bu işin gidişatından pek hoşlanmamıştı. “Kanımda neyin virüsü öldürdüğünü biliyor musun?” “Tam değil ama kopyasını çıkaracak kadar biliyorum.” Monique küçük ekranlardan birine doğru yürüdü. “Kanının çeşitli bileşenlerini yalıttım; akyuvarlar, plazma, trombosit-ler, alyuvarlar - virüs alyuvarlara tepki veriyor. Sonra ben de-”

Thomas, “Bilimsel açıklamaları boş ver,” dedi. Akimda yine aynı fikir belirmeye başlamıştı ve aniden bu sunuma daha fazla dayanamadığını fark etti. “Sadede gel. Yani benim kanıma ihtiyacınız var.”

Monique arkaya döndü. “Evet. Senin alyuvarlarına.” “Alyuvarlarımdaki bir şey karşı virüs gibi davranıyor.” “Daha çok virüs gibi ama doğru. Normal kanla temas ettiğinde şaşırtıcı bir hızda yayılarak Raison Türü’nü öldürüyor. Ona Thomas Türü adını verdim.”

Thomas sadece bir an tereddüt etti.

“O halde benim kanımı alın. Planlandığınız gibi, yeniden üretimini yapıp dağıtmaya yetecek kadar zamanınız var mı?”

Monique, “Duruma göre değişir,” dedi.

“Hangi duruma?”

Monique göz ucuyla Barbara Kingsley’e bakınca Barbara öne çıktı. “Dünya Sağlık Örgütü’yle yaptığımız plana göre, giriş şehirlerinin yakınındaki milyonlarca donörden kan toplayıp sınıflandıracak ve mevcut bütün dondurma şekillerini kullanarak kanı depolayacaktık. Sonra da karşı virüs sağlama alındığında damardan verilmesi için hazırlayacaktık. Elimizde kan var, her giriş şehrinin içinde ve etrafında yaklaşık yirmi bin galon.”

“Bunların hepsini biliyorum. Lütfen, neye bağlı, onu söyle bana?”

Barbara, “Bağışla beni,” dedi. “Ben sadece... toplanan bütün kanlara etkin biçimde geçecek şekilde kanını kullanmak için yeterince zamanımızın olup olmaması kanından ne kadar kullanacağımıza bağlı.”

Thomas imaları görmezden gelmeye çalışarak, “Geçmekten kastın,” dedi, “toplanan kanı karşı virüse dönüştürmek mi?”

Barbara, “Evet,” dedi. “Çalışanlarımızdan biri bu simü-lasyonu birleştirdi.” Uzaktan kumandayı duvara çevirip başka bir düğmeye bastı. “Görebilmemiz için kanındaki karşı virüsün etkileri beyaza boyandı. Simülasyon çok hızlı çalışıyor.”

Thomas ekran boyunca ırmak gibi akan bir kırmızı kanın, aniden arkadan gelen kirli beyaz bir akyuvar ordusu tarafından alt edildiğini gördü. Kırmızı kanı “enfekte” eden kendi kanıydı.

Thomas manzaraya şaşakaldı. Rüyalarından bir görüntü zihnine doldu. Natalga Geçidi’nin altındaki kanyonlara boşalan yüz binlerce Güruh. Ondan sonra hasta olmuşlardı. Şimdi ise onun kanı çare olacaktı.

Thomas, “Kanımdan ne kadara ihtiyacınız var?” diye sordu.

“Topladığımız kanın ne kadarının zerk edileceğine bağlı olarak

Thomas, “Bağış yapanları kurtarmak için topladığınız kanın ne kadarına ihtiyacınız var?” diye sordu.

Barbara, “Hepsine,” dedi.

“Öyleyse lafı dolandırmayı bırak da hepsini dönüştürmek için kanımın ne kadarına ihtiyacın olduğunu söyle!”

Monique duraksadı.

En sonunda, “On iki litre,” dedi. “Hepsi.”

“O zaman ne bekliyoruz? Beni bağlayın. On iki litreyi alın! Kan nakli gibi bir şeyler yapabilirsin, değil mi?”

Monique tereddüt edince Thomas işte o anda öleceğini anladı.

“Zaman sorunumuz var.”

Kara onun imdadına yetişti. “Onun dediği şu Thomas; erteledikleri her saat yaşamlara mal olacak. Bunu hesap ettiler. Modele göre ertelenen her saat kabaca on bin kişi demek, geçen her saatle birlikte de katlanarak artacak. Kısa sürede alabilecekleri kadar çok kan almaları gerekiyor.”

“Bana kan verilirken...”

Tereddüt etme sırası şimdi Kara’daydı. “Kan nakliyle ilgili sorun şu ki yeni kan senin kanınla birleşip etkisini azaltıyor.”

Onların ne söylediklerini anlamamak için ahmak olmak lazımdı ve Thomas’in bir parçası da her şeyi hemen ortaya dökmedikleri için onlara içerliyordu. Başı alev alev yanıyordu. Başını çevirdi; hastane yatağı ve kan alma ünitesiyle donatılmış odaya baktı. Bu baktığı kendi ölüm yatağıydı. Thomas, “Bundan nasıl sağ çıkabilirim?” diye sordu. “Süreci yavaşlatıp kanının yalnızca bir kısmını alırsak bir şansımız olur

Thomas, “Zamanın bir etken olduğunu söylediniz,” dedi. “Binlerce, on binlerce yaşama mal olacak.”

“Evet. Ama belki senin hayatını kurtarabiliriz.” “Thomas.”

Thomas başkana baktı.

“Şunu bilmeni istiyorum ki hiçbir şekilde senden bütün kanını vermeni beklemiyorum. Beş milyardan fazla insanı kurtarabileceklerini söylüyorlar ve eğer süreci yavaşlatıp dört buçuk litre alırlarsa senin hayatını kurtarma ihtimalleri olabilir. Alyuvarlarını hızlandırılmış bir oranda tekrar üretebilirler. Kurtarılan insanların sayısı altı milyarı geçebilir.” “Yani benim hayatımı kurtarmak için birkaç saat, bir gün erteliyoruz ve sonuçta yalnızca bir milyar insan kaybediyoruz. En iyi durumda. Öyle mi?”

Ona baktılar. Kesinlikle öyleydi.

Başkan, “Şunu bilmeni istiyorum ki bu seçim tamamen sana ait,” dedi. “Kuzey Amerika’nın kurtulmasını güvenceye alabiliriz ve

Thomas, “Elayır,” dedi. “O bana bunun için yaşam verdi.” Şimdi her şey mantıklı geliyordu. Thomas Kara’ya baktı. Kara’nm gözleri buğulanmıştı. “Tarih bu fedakârlığın üzerinde dönüyor. Anlıyor musunuz? Bana gölde hayat verilmesinin nedeni bu hayatı size geçirebilmem içindi. Bunun benim canımı alacak olması gerçekten önemsiz.”

O Justin’in ayak izlerini takip ediyordu. Elbette. Öyleydi. Bu iki gerçeklikteki işlerin nasıl çözümlenebileceğini bilmiyordu ama şu anda hayatının önemi işaret edilmişti. Bu seçim.

Thomas, “Haydi, yapalım,” dedi. “Hepsini alın.” İçinde hastane yatağı olan odaya doğru yöneldi ama ardından gelmediklerini görünce dönüp baktı. “Ben uyuyacağım, tamam mı? Rüya görmem gerekiyor. Sizden tek ricam bu. Bırakın, rüya göreyim. Bir de Kara. Kara’nın da rüya görmesi gerekiyor.”

Kara’nm gözleri fal taşı gibi açılmıştı. “Thomas...” Devamını getiremedi.

Thomas son rüyasını hatırlamak için kendini zorladı. Şu kan işiyle kafası karıştığından bu yana rüyası ona uzak görünüyordu.

Thomas, “Bu benim tek şartım,” dedi.

Sessizce ona baktılar.

Thomas Kara’yı bir yana çekip sesini alçalttı. “Rüya görmek zorundasın, Kara. Ben -”

“Thomas, ben -”

“Hayır, beni dinle.” Thomas hızlı hızlı konuşuyordu. “Chelise ile birlikte kütüphanedeyim. Woref beni ona olan aşkımı inkâr etmeye zorladı. Yapmazsam Chelise’yi öldürmekle tehdit etti.” Thomas elini saçlarının arasından geçirdi. Şimdi her şeyi hatırlıyordu. “Mikil olarak uyanıp Qurong’u bulmanı istiyorum. Benden önce rüya görmen gerekiyor -

Güruh şehrine girerek, Qurong’u bulup kütüphanedeki kızını Woref’ten kurtarmaya ikna etmek için yeterli zamana ihtiyacın olacak. Tehlikeli olacak, bu konuda sana yalan söylemeyeceğim. Ayrıca, Mikil orada öldürülürse sen de burada ölebilirsin; ama bu tek...”

Ondan bunu yapmasını nasıl isteyebilirdi?

Thomas, “Lütfen,” dedi.

Kara çenesini sıktı, sonra öne çıktı. “Elbette, yaparım,” dedi. Thomas T alnından öptü. “Kardeşim için en azından bu kadarını yapabilirim. Orman Muhafızları’nm kumandanı için.”

Thomas’m içinden aniden ağlamak geldi. Kara bunu gözlerinde görünce nazikçe fısıldadı. “Seni seviyorum, Thomas. Bu son değil. Justin’de fazlası var. Fazlası olduğunu biliyorum.”

Thomas cevaplamaya çalıştı ama sesi çıkmıyordu.

Boğazını temizledi. “Haydi, bunu yapalım.”

“Thomas...” Monique’nin yanağından aşağı bir damla gözyaşı süzüldü. Thomas Monique’nin onu sevdiğinin farkındaydı. Belki bir kadının bir erkeği sevdiği gibi değil ama Thomas için yürekten endişelenecek kadar Rachelle’nin aşkını paylaşmıştı.

“Sorun yok, Monique. Göreceksin. Her şey yoluna girecek.”

Robert Blair, “Bunu yapmak zorunda değilsin,” dedi. “Gerçekten değilsin.”

“Lütfen mantıksız davranmayın. Farklı düşünseydiniz beni buraya çağırmazdmız zaten. Benim farklı düşündüğüme nasıl hükmedebilirsiniz?”

Donakalmış gibiydiler.

Thomas döndü, bekleme odasına doğru uzun adımlarla yürüdü.

Beyazlar giyinmiş üç operatör doktor Thomas’ı hazırladı. Kara onunla aynı odada rüya görmek için ısrar etmişti. Kara’ya yatıştırıcı verdikten sonra, Dr. Bancroft’un Kara’nın kolunda daha önce açtığı kabuk bağlamış küçük kesiğin üzerine Thomas’m kanından biraz sürülmüş bir plaster bağladılar. Kara kafasını çevirip gözlerini Thomas’a dikti. Thomas sırtüstü yatmış, az evvel damardan enjekte ettikleri heparini hissedip hissetmeyeceğini merak ediyordu. Baypas makinesine girdiğinde, trombolitik ajan kanının pıhtılaşmasına engel olacaktı.

Kara, “Seninle öbür tarafta görüşürüz, Thomas,” dedi.

Thomas ona döndü. Monique kollarını kavuşturmuş halde yatağın yanında ayakta durmuş, Thomas’m ne olduklarını ancak tahmin edebileceği duygularla mücadele ediyordu. Başkan odanın dışında cep telefonuyla görüşüyordu. Görünüşe göre Phil Grant kayıptı. Enteresan. Ablası, “Elyon’un kudreti,” dedi.

Thomas hafifçe gülümsedi. İlacın ilk etkilerini hissedebiliyordu.

“Bu bir geçiş, Kara. Yalnızca geçiş.” Thomas başıyla pencereyi işaret etti. “Onlar neler olup bittiğini anlamayabilirler ama sen anlıyorsun. Mikil olarak biliyorsun. Bu Jus-tin’in yolu.”

Kara, “Buradayken öyle bir his vermiyor,” dedi. “Çünkü burada Çember her zaman gerçek hissi vermez, ama bu onun gerçekliğini zayıflatır mı? Elimizde Onun Ha-bibi Tarafından Kaydedilmiş Tarihler var, Kara. Bağlantı açık. Orada nasılsa burada da aynı; bunu göremiyor musun?” Kara tavana baktı. “Evet. Görebiliyorum; ama Çember’-de bile geçişte bir hüzün var, kalanlar için.”

Kara haklıydı. “Başaramazsam onlara söyle, Kara. İkimizin de gördüğü şeyi anlat onlara.”

“Anlatacağım.”

Thomas, “Sana gölün arkasında gizledikleri kızıl gölcükten bahsetmiş miydim?” diye sordu.

Kara ona döndü. “Hayır. Bu doğru mu?”

“Doğru. Chelise gölü kuruttuklarını söylüyor ama suyu tamamen kurutamamışlar, o yüzden kuzey tarafında gizlemişler.”

Kara, “Kızıl gölcükler,” dedi. “Kan gibi.” Gözlerim kısa bir süre kapattıktan sonra açtı. İlaçlar etkisini gösteriyordu. “Seni seviyorum, Thomas.”

Sonra gözleri kapandı.

“Ben de seni seviyorum, Kara.”

Thomas tepesindeki parlak ışığa baktı. Zaman yavaşlamış gibiydi.

Doktorlardan biri, “Uyuşukluk hissetmeye başlayacaksın,” dedi. “Kan ünitene anestezi verdik.”

Kanını sağ tarafındaki mavi makinenin içine pompalayacak basit bir baypas işlemi uyguladıklarını açıklamışlardı. Thomas rüya görmek istiyordu, bu yüzden bunu çabuk yapacaklardı. Hiç acı hissetmeyecekti, ufacık bir sızı bile. Bütün işlem on dakika bile sürmeyecekti.

Doktorlar yana çekildi ve Robert Blair yatağa yaklaştı. Elini Thomas’m omzuna koydu. “Bilmeni istiyorum ki tek bir insanın bile kurtarıcının kim olduğundan en ufak bir şüphesi olmayacak,” dedi. “Tarihi değiştiriyorsun.”

“Öyle mi düşünüyorsunuz?” Thomas odaklanmakta zorlanıyordu. “Belki değiştiriyorumdur. Bazı hayatları kurtarıyorum. Justin, öldüğünde çok daha fazlasını yaptı. Birine teşekkür edecekseniz ona teşekkür edin.”

Başkan, “Justin,” dedi. “Peki, Justin kim?”

“Elyon. Tanrı.”

Blair başını kaldırıp camdan dışarı baktı. “İnan bana, bir daha Tanrı’yı asla aynı kavramlarla düşünmeyeceğim.” “Thomas.” Bir el diğer omzuna dokundu. Thomas Mo-nique’ye döndü. Monique ağlamamaya çalışıyor ama bece-remiyordu.

Thomas, “Bunların hiçbiri senin hatan değildi,” dedi. “Bunlara yol açan senin aşm değildi. Bir adamın senin aşma yaptıkları bunlara neden oldu. Bunu unutma.”

Monique usulca, “Unutmayacağım,” dedi. Thomas onu şimdi güçlükle duyabiliyor, dünyası kayıp gidiyordu.

Thomas, “Gerçek virüs kötücül,” dediğini duydu. “Güruh’un... hastalığı.”

Sonra uykuya daldı.

Rüyalara.

Monique işlemin tamamını izlemeye dayanamadı. Beyaz önlüklerin, gümüş rengi aletlerin ve ileri teknolojik makinelerin hepsi iyi hoştu da sonuçta onlar Thomas ölene dek kanını çekeceklerdi.

İnekleri de böyle katlediyorlardı.

Üstelik bu Thomas’m seçimiydi. Defalarca imdadına koşan ve iki kez hayatını kurtaran bu adam şimdi en büyük fedakârlığı yapıyordu. Monique ondan daha cesur birini tanımıyordu.

Tek tesellisi Thomas’m rüya görmesiydi. Eğer rüya görmeye ve yaşadığı müddetçe rambutan meyvesinden her gece yemeye devam ederse, burada birkaç dakika içinde ölmeden önce diğer gerçeklikte uzun bir hayat yaşayabilirdi. Bu mümkündü.

Öte yandan iki gerçeklikte de ölebilirdi. Bu artık Justin’in elindeydi.

Monique işlem bitince onu çağırmalarını söyleyip ofisine çekildi. Kapıyı kilitledi, masasının arkasına oturdu ve yüzünü ellerinin arasına gömdü.

Sonra ağlamaya başlayıp kendini kaybetti.

Telefon yirmi dakika sonra çaldı.

Monique telefonu açtı. “Evet?”

“İşimiz bitti.”

Monique bir an durdu. “Öldü mü?”

“Evet, üzgünüm.”

“Ne kadar rüya gördü?”

“Aşağı yukarı yirmi dakika.”

Monique derin bir nefes aldı. “Yapmanız gereken şeyi biliyorsunuz.” Thomas’ın kanı uygun zaman dilimleri içinde giriş şehirlerine teslim edilmezse fedakârlığının bir anlamı kalmayacaktı.

“Helikopter yüklendi bile, uçakların beklediği hava alanına doğru yola çıktı.”

Monique telefonu kapattı. Göz ucuyla soğutucuya baktı. Thomas’m kanından kalan ve son bir kez rüya görmesine yetecek kadar bir miktar hâlâ orada duruyordu. Oysa Thomas artık ölmüştü. îçerimlerini tam anlamadan Monique’nin bu kadar tehlikeli bir şeyi denemeye hakkı yoktu.

Yoksa var mıydı?

42.

BÖLÜM

Mikil sırt yatağından fırladı, gözleri parlak sabah güneşinde kocaman açılmıştı.

Kara!

Uzunca bir süre zihni Thomas’ın ona verdiği bilgiyle cebelleşti. Thomas’ı, Chelise’yi öldürme tehdidiyle kütüphanede tutuyorlardı. Az evvel kendinden geçmişti. Orada ne kadar zaman geçmişti acaba?

Kara güçlükle ayağa kalktı, Johan’a bağıra bağıra atlara doğru koşturdu. Johan tek dirseği üzerinde doğrulmuştu. Bütün gece seyahat ettikten sonra şehrin hemen dışındaki bu mağarada yorgunluktan çöküp kalmışlardı.

“Bir yere ayrılmayın! Burada durun. Birazdan geleceğim.”

Suzan, “Nereye gidiyorsun?” diye sordu.

“Şehre.”

Suzan fırlayarak ayağa kalktı. “O zaman biz de seninle geliyoruz!” dedi.

“Hayır!” Mikil dizginleri kavrayıp eyerine atladı. Atını çekip döndürdü. “Bu işi tek başıma yapmam gerekiyor. Bir kişiyi daha kaybedemeyiz.”

“Mikil, lütfen!” Jamous ona doğra koşturdu. “Tek başına gidemezsin. Ben de seninle geleyim.”

Mikil eğildi; onu önce başından, sonra yüzünden öptü. “Geri geleceğim. Söz veriyorum, aşkım. Buradan ayrılma, sana yalvarıyorum. Beni bekle.”

Mikil atını mahmuzlayıp ağaçların arasına hızla daldı.

“Mikil!”

“Beni bekle!” diye bağırdı.

Thomas gözlerini açtı. Kütüphanenin zeminindeydi. Başı zonkluyordu. Omzunda bir el vardı. Chelise yere, yanma oturmuş; için için ağlıyordu. Ne kadardır baygın yatıyordu acaba? Kestirmesi mümkün değildi.

Uzun zaman geçmiş olmalıydı.

Ya da Mikil’e bağlı olarak, çok uzun zaman geçmemiş olabilirdi.

Gözlerini kapatıp kafasını toparlamaya çalıştı. Bir iki saattir birliktelerdi, zindanda her şey en kötünün olmasından korka korka hayal ettiklerinden bile kötüydü. Göz bağını çıkarıp onu kütüphaneye itmişlerdi. Chelise’yi gördüğü anda dizlerinin bağı çözülmüştü.

Chelise. Aşkı. Uğruna hayatını seve seve verebileceği tek kadın. Bu nefes kesici kadının hasta olmasının tek nedeni henüz hakikatin farkında olmamasıydı. Ne var ki Thomas onun hastalığını görmüyordu. Onun için Chelise’nin soluk benziyle külrengi gözleri güneşle yıldızlar demekti.

Bir saattir elinden geleni yapmıştı. Ağzından dökülen laflar asit gibi gelmişti ona. Fakat başaramazsa Woref’in Chelise’nin canına kıyacağını biliyordu. Chelise şimdi ölürse sonsuza dek ölü kalırdı ve Thomas buna dayanamazdı. Tek umudu ona hayat armağanını vermek olmuştu, böylece belki bir gün başka biri Chelise’yi Yaratıcı’sim bulacağı boğulmaya yönlendirebilirdi.

Şimdi başka bir umut daha vardı. Ufak bir umut ışığı. Mikil. Thomas ona zaman kazandırmak zorundaydı.

Lâkin şimdi başka bir şey daha vardı. Ölecekti. Dünyayı virüsten kurtarmak için kanının son damlasını da aldıklarında orada ve burada ölecekti. Her ne kadar rüya sırasında, oradaki bir saat buradaki bir aya karşılık gelse de bu birkaç dakika da olabilirdi.

Son bir kez gerçek duygularını dile getirmeden ölemez-

di.

Thomas hareket etmeden uzanıp Chelise’nin usul usul ağlamasını dinlemeye devam etti; tekrar gözlerini açmaya korkuyordu. Her şey kafasını vurmasıyla başlamıştı. Gerçekliğin birinde bir ay içinde bilmeden salgın bir hastalığa yol açmış, sonra muhtemelen aynı hastalığın tedavisinin bulunmasını sağlamıştı. Başka bir hastalığın ortaya çıkıp sonra

iyileştirildiği bu gerçeklikte de on altı yıl yaşamıştı.

İki gerçeklik de onun ölümüyle birlikte sona erecekti.

Artık bunların hiçbirinin önemi kalmamıştı. Önemli olan sadece Chelise’ydi. En başından beri önemli olan sadece Chelise’ydi. Bu özel kadına kızıl gölcüğe dalıp beyaz tenini beyaz gelinlikle değiştirme şansı verilmeliydi. Justin’in gelini olması için.

Mikil’e biraz daha zaman kazandırmak zorundaydı.

Bir gün daha fazla yetki sahibi olacağına dair yaptığı anlaşma nedeniyle Christoph, ana kütüphaneden yazmanları göndermişti. Baş kütüphaneci aptal değildi. Zamanla Wo-ref’in daha da güçlü olacağının farkındaydı. Ciphus ise başka bir alemdi. Başrahip Thomas’ı getirmeye razı olmuş ama hiçbir şekilde bu işe dahil olmayı kabul etmemişti. İki taraflı oynuyordu, bir yılan varsa o da kesin Ciphus’tu.

Woref’in en güvendiği teğmeni Soren, Tarih Kitaplarının bulunduğu depo odasının duvarın yakınında oturuyordu. Kitaplığı dördüncü rafının yukarısında duvarda açtıkları ve oldukları, arka odanın tümünü görmesini sağlayan küçük yarıktan ara sıra gözetliyordu.

Woref karşı pencerenin yanında durmuş, kraliyet bahçesinin ortasındaki değirmi meyve bahçesine bakıyordu. Al-binoyu gözetlemekle ilgilenmiyordu - bazı şeylerin görülmemesi daha iyiydi. O sadece bu meselenin sonucuyla ilgileniyordu.

Zindanlarda Chelise’nin Thomas’a davranışını gördükten sonra kabaran öfkesi kendisini bile şaşırtmıştı. Rüyasında Teeleh’in boğazını ve dişlerini gösterecek şekilde ağzını iyice açıp kendisine bağırdığını görmüştü. Canavar pençesiyle ona vurmuştu.

Woref bu kâbustan ağlayarak uyanmıştı. Yanağı kanıyordu.

Olayı şimdi tekrar hatırladığında boynunda yanma hissetti ve parmakları titredi. Gözlerini kapatıp sakinleşti. Akima karanlık doldu. Onu öldüreceksin, Woref. Bunu biliyorsun. Sonunda o seni sevse bile ona kuvvetle vuracaksın veya boğazını uzun süre sıkacaksın ve o senin kollarında ölecek. Neden bu işi bugün yapıp bitirmiyorsun?

Çünkü biz onun aşkını istiyoruz.

“Kendine geliyor, efendim.”

Woref gözlerini açtı. Albinoya itimat etmek zorundaydı. Soren’in dediğine göre bu işin üstesinden iyi gelmiş, daha sonra acısını dindirmek için kendini bayıltmıştı. Bu hareketi Soren’e çılgınca gelmişti ama Woref anlıyordu. Thomas’ın kalbini biliyordu ve bu yüzden ondan nefret ediyordu.

Kadın ise başka alemdi. Thomas’a olan aşkı Woref’in tahmin ettiğinden daha derindi. Dik kafalı bir fahişeydi; ama onun Thomas için değil de kendi için ağladığını biliyordu.

Artık bu yalnızca bir zaman meselesiydi. Teeleh fahişe-sinin aşkını elde edecekti.

Chelise ağlarken Thomas orada öylece yatmaya dayanamıyordu. Derin bir nefes alıp Chelise’den uzağa yuvarlandı. Chelise ayağa fırlayıp geriledi. “Thomas?”

Woref veya sadık hizmetkârlarından biri hâlâ onları izliyor ve dinliyordu. Şimdiye kadar bu duruma yalnızca Tho-mas’m ikna edici gösterisi nedeniyle göz yummuşlardı.

Thomas sersemlemiş gibi etrafına bakındı. “Ne kadar zaman geçti?” diye fısıldadı.

“Ne?”

Thomas Chelise’ye baktı. Yüzünde gözyaşlarmdan izler oluşmuş, gözleri iyice açılmıştı. Sorusu, açık ağzından uzayarak çıkıyordu sanki. Thomas konuşmaya cesaret edemeyeceğini fark etti. Chelise’nin ayak bileklerine yapışıp gözyaşlarına boğularak, zehir zemberek diliyle onu parça parça ettiğinden dolayı kendisini affetmesi için yalvarabilirdi.

Thomas yutkunup gözlerini çevirdi. “Ne kadardır baygın yatıyorum?”

Chelise hemen yanıt vermedi ki bu onun da bilmediğini gösteriyordu. Thomas bunu yapamayacaktı! Bu duruma daha fazla dayanamazdı!

“Bilmiyorum, yarım saat olabilir veya on dakika.” “Yalnızca on dakika mı?” Mikil’in çok daha fazla zamana ihtiyacı vardı! Üstelik Kara kendisinden sadece beş dakika önce uykuya dalıp rüya gördüyse, burada çoktan bütün günü geçirmiş olabilirdi. Her halükârda, henüz hiç kimse onlar için gelmemişti. Bu da olsa olsa Mikil’in başaramadığı anlamına gelirdi. Thomas’m anladığı kadarıyla Mikil ölmüştü.

Chelise, “Bir saat de geçmiş olabilir,” dedi. Ses tonu şimdi daha sertti. Thomas yan gözle ona baktığında kaşlarının çatık olduğunu fark etti. Hâlâ dik dik ona bakıyordu ama şimdi daha kararlı görünüyordu. Thomas’m yalanlarına inanmaya başlamadan önce elinden gelen bu kadardı.

Chelise, “Lütfen,” diye fısıldadı.

Thomas ellerini arkasında kenetleyip Kitap sırasının önünde dolanmaya başladı. Lütfen! Chelise lütfen demişti ve onu dudaklarından öpse ancak bu kadar olurdu!

Thomas kayıp boş Kitaplarla, Kitapların diğer gerçeklikte görünmesinin ardından gelebilecek çok ciddi sonuçları düşünmeye çalıştı. Ancak şu anda kalbinde keşkelere yer yoktu. O sanki Chelise’yle ilgilenmiyormuş gibi yürürken, onun yürümesini izleyen bu kadını akimdan çıkarıp atamıyordu.

Seninle ilgileniyorum, aşkım. Yüzüme, ellerime, yürüyüşüme, nefes alışıma bir bak. Bu saçmalığın ötesini göremiyor musun? Seni her zaman seveceğimi bilmiyor musun?

Bunları söylese bu oyunun amacına aykırı bir şey yapmış olurdu, değil mi?

Ya sahiden başarırsa? Ya Chelise öfkeyle ona sırtını döner, bir daha asla sevmezse?

Thomas’m kalbi sıkışmaya başladı. Köşeye gelip durdu. Yine gözlerine yaşlar hücum ediyordu, gözlerini kırpıştırıp gözyaşlarmdan kurtulmaya çalıştı. Gözlerini kapatıp Chelise’nin onu bağışlaması için yalvardı. Bu ölümden bile beterdi.

Mik.il, neredesin? Woref’i, şeytani oyununu oynadığına ikna etmek zorundaydı. Chelise’nin iyiliği için güçlü olmalıydı. Kütüphanenin üstüne sessizlik çökmüştü. Ölümün derin boşluğu. Kapalı bir mezar...

Thomas gözlerini açtı. Arkasından bir ses geliyordu. Çok hafif bir feryat. Bu Chelise’nin diğer hıçkırıklarına benzemiyordu. İnlediği kesindi.

Thomas dehşete kapılarak arkaya baktı.

Chelise yerde yatıyordu; yüzükoyun, elleri başının üzerinde ağlıyordu.

Thomas az kaldı ona doğru gidiyordu ki ayaklarına engel oldu. Buna artık katlanmayacaktı! Ne yapmıştı böyle?

Dizüstü çöktü, kollarını Chelise’nin başına dolayıp yüzünü saçlarına gömdü. Konuşmaya çalıştı ama boğazından ses çıkmıyordu.

Ona nazik davranmak istiyordu - geri çekilip canı gönülden söylemeyi istediği şeyleri söylemeyi, yüzünü okşayıp gözyaşlarını silmeyi; ama tek yapabildiği ona yapışıp yüzünü saçlarına gömerek ağlamaktı. Woref birazdan gelirdi. Her an fırtına gibi içeri dalıp onu Chelise’nin üzerinden çekebilirlerdi. Chelise’ye söylemek zorundaydı!

Ama tek yapabildiği onun üzerinde yaprak gibi titremekti.

Kes şunu, Thomas! Onu korkutuyorsun!

Sonra Thomas başını kaldırdı, bacaklarının üstüne oturup tavana bakarak ağladı. “Seni... seviyorum.” Fısıltıdan azıcık daha kuvvetli çıkmıştı sesi.

Thomas ciğerlerine hava çekti, gözyaşlarının arasından Chelise’nin kafasının arkasına gözlerini dikti. Parmak uçlarıyla saçlarını okşadı. “Seni seviyorum, Chelise, gelinim, bu dünyadaki her şeyden daha fazla.” Chelise’nin ağlaması kesilmişti. “Çok özür dilerim... Yalandı, bunların hepsi yalandı, bu sayede sen beni unutacaktın.”

Rahatlamasıyla birlikte sözleri acele acele ağzından çıkıyordu. “Seni kendimden uzaklaştırmak zorundaydım, böy-lece seni öldürmeyeceklerdi ama bunu yapamam. Bunu yapamıyorum; senin acı çekmeni görmeye gücüm yetmiyor. Bağışla beni, bağışla beni, aşkım.”

Chelise’nin sırtı doğrulup derin bir nefesle birlikte düştü. Ona inanmış mıydı? Affetmeyebileceği düşüncesi zihnine hücum etti. Thomas tekrar onun üzerine kapandı; omuzlarına sarıldı, sırtına gözyaşlarını döktü.

“Yalvarıyorum, beni affet! O lafların bir tekini bile isteyerek söylemedim, yemin ederim.”

Yine onu boğuyordu!

Thomas geri çekildi.

Chelise dizlerinin üstünde doğruldu, yüzünü çevirmişti. Thomas Chelise’nin ona inanmayabileceği ihtimalinden dehşete kapılarak titredi.

Chelise yavaş yavaş döndüğünde, Thomas onun ağzının sessiz bir çığlıkla kilitlendiğini gördü. Chelise ona gözyaşları içinde bakıyordu. Üzülüyor muydu? O...

Chelise kollarını Thomas Tn omzuna dolayarak yüzünü boynuna gömdü. “Beni sevdiğini biliyordum!” diye hıçkırdı.

Thomas’ı kulağının altından öptü, parmaklarını boyun kökünden yukarı gezdirdi ve sanki hayata tutunuyormuş gibi ona sıkı sıkı sarıldı. “Seni seviyorum, sevgilim! Seni daima seveceğim.”

Thomas kendinden geçmişti. Chelise’ye yalnızca nefes alabileceği kadar bir alan bırakarak kollarıyla onu sıkıca sardı. Thomas, “Evlen benimle!” diye bağırdı. Söylediği saçmaydı ama umurunda değildi. Chelise’nin bu sözleri duymasını istiyordu. “Evlen benimle!”

Chelise yalnızca bir an tereddüt etti. “Evleneceğim.” Thomas’m omzunun üstünde ağlıyordu. “Seninle evleneceğim.”

Thomas’m arkasındaki kapı küt diye açılıp çarptı. Zeminin üstünde çizme sesleri güm güm ilerliyordu. Birisi Thomas T saçından yakalayıp öylesine bir güçle geriye savurdu ki Thomas boynunun kırılmış olabileceğini düşündü.

Geriye doğru düştüğünde Chelise de onunla birlikte geldi.

Woref Chelise’yi saçından tutup Thomas’tan uzağa fırlattı. Chelise çığlık attı.

“Bırak onu!” Thomas ayağa kalkmaya çalıştı. “Bırak onu Woref’in çizmesi şakağına bastırıp onu yere yapıştırdı.

Thomas ayağa kalkmak, Woref’e engel olmak zorundaydı. Adamı öldürmek zorundaydı. Sonuçta ikisi de ölüydü zaten. Thomas kendini zorlayarak ayağa kalktı. Oda dönüyordu. Şaşırdı, kendini toparladı. Odada WorefTe ikisinden başka kimsenin olmadığını fark etti. Woref ne planladıysa artık, Thomas’ı suçlayacaktı.

“Qurong...” Thomas soluk soluğa kalmıştı. “Qurong sana müsaade etmeyecektir...”

Woref Chelise’yi duvara doğru itti; boynundan tuttu, elini ona vurmak üzere kaldırdı. “Seni şu anda öldüreceğim,” dedi. Sesini yükseltti. “Beni duyuyor musun, pis fahişe? Seni öldürene kadar döveceğim,” diye öfkeyle bağırdı. “Kimse bana karşı gelemez! Ne Qurong ne de Qurong’un kızı!”

Woref elini savurdu.

“Dur!”

Kapı içeriye doğru hızla açıldı.

Woref kendini iyice kaptırmıştı - eli Chelise’nin yanağına kuvvetle vurdu. Chelise’nin kafası yana çarptı. Ancak Woref son anda gücünü biraz geri çekmişti. Chelise gözleri iyice açılmış halde kapı boşluğuna bakıyordu.

Thomas onun bakışlarını takip etti. Orada Qurong duruyordu. Ciphus. Arkalarında da Mikil, elleri bağlı halde.

Büyük lider ellerini kenetlemiş duruyordu, kafasında bir şey yoktu. Uzun, kalın rastalarının altındaki şakak damarı kabarmıştı.

“Bırak onu.”

Woref elini Chelise’nin boynundan çekti. Yüzüne düşen bir tutam saçı savurdu. “Bu kadın bir albinoyu severek ihanet etti,” dedi. “Bu yüzden ölmeli.”

Qurong odaya girdi. Thomas ayağa kalktı, gözlerini ona dikmiş olan Mikil’e baktı.

Qurong, “Chelise burada ne yapıyor?” diye sordu. Woref, “Hayatını kurtarması için onu ben getirdim,” dedi. “Ciphus’un haberi var.”

Başrahip, “Benim tek bildiğim onun buraya getirilmesini emrettiğin,” dedi. “Başka da bir şey bilmiyorum.” “Yalan söylüyorsun!”

Qurong, “Kimin yalan söylediğine ben karar vereceğim,” dedi. Dudakları ince bir çizgi halinde, kızma baktı. “Nasıl olur da hayatını kurtarması için onu buraya getirebilirsin? O hiç hüküm giymedi ki!”

“Albinoyu severek o hükmü kendiliğinden giydi.” Wo-ref yere tükürdü. “Bunu biliyordum, o yüzden albinonun Che-lise’ye olan sevgisini inkâr etmesini istedim, böylece Che-lise’nin de aklı başına gelecekti. Onun için en azından bunu yapabilirdim.”

Qurong acı acı, “Öyleyse sen bir ahmaksın,” dedi. “Olmayan şeyleri görüyorsun. Sen kimsin ki benim kızımın sevgisini yargılıyorsun? Karım haklı; sen onun ölmesini istiyorsun.”

“Sizi temin ederim -“

“Kes sesini!” Büyük lider öfkeyle adımlıyordu. “Söylediklerin umurumda değil, senin sözün artık benim gözümde güvenilir değil.”

Ciphus, “Kızın kendi adına konuşsa belki daha iyi olur,”

dedi.

Hepsi de dönüp Chelise’ye baktı. Chelise sağa sola bakınıyordu. Thomas’a gözlerini dikti. Sonra bakışlarını babasına çevirdi.

Qurong, “Konuş o halde,” dedi. “Ama seni uyarıyorum, bizi bağlayan bir yasa var.”

Thomas yüreğinin ezildiğini hissetti. Chelise aşkını inkâr etmek zorundaydı! Sadece ve sadece inkâr ederse eğer Qurong onu suçsuz kabul eder ve hayatını bağışlardı. Wo-ref’in entrikası ortaya çıkmıştı; Chelise güvende olacaktı.

Chelise uzunca bir süre gözlerini dikip babasına baktı. Sonra dönüp Thomas’a baktığında, Thomas onun dışında kimsenin göremeyeceği şekilde kafasını belli belirsiz salladı. Lütfen, aşkım. Ben hakikati biliyorum. Sen kendini kurtar.

Chelise Thomas’m gözlerine kilitlenip duvardan uzaklaştı. “Hakikati mi bilmek istiyorsun, baba? Ordularının başına getirdiğin bu canavarın neden bu kadar öfkeli olduğunu mu bilmek istiyorsun?”

Thomas’a doğru yürüdü, önünde durdu. “Neden bu al-binonun beni bağlayıp kaleden kaçırdığını mı bilmek istiyorsun? Gerektiğinde neden benim için çölü yayan geçeceğini mi? Benim hayatımı kurtarmak için neden kendi canını vereceğini mi?” Duraksadı. “Çünkü o beni kendi canından bile fazla seviyor.”

Thomas Chelise için duyduğu korkudan dolayı kaşlarının çatıldığım hissetti.

Chelise Thomas’in kolunu tuttu, yanına geldi ve babasına döndü. “Ben de tıpkı onun gibi seviyorum.”

Odadaki altı kişi donup heykel haline gelmişlerdi. “Özür dilerim, baba. Bu konuda yalan söyleyemem.” Thomas Chelise’nin hayatı için duyduğu korkuyu Qu-rong’un gözlerinde de gördü. “Seni zorluyorlar...”

Chelise, “Kimsenin beni zorladığı filan yok,” dedi. “Böyle konuşamazsın! Sen bunun ne anlama geldiğini biliyor musun?”

“Bu basitçe benim onu sevdiğim anlamına geliyor. Bu sevgi uğruna da her bedeli öderim.”

Büyük liderin yüzü öfkeden kızarmıştı. Ters ters Cip-hus’a baktı.

Rahip başını önüne eğdi. “Öyleyse kaderi mühürlüdür, lordum.”

Yavaş yavaş, solan bir güneş gibi Qurong’un yüzü değişti. Yüzlerce savaşta ona çok faydası dokunmuş azmi tekrar belirdi. Bir kez Chelise’ye göz ucuyla baktıktan sonra Tho-mas’a baktı.

Thomas, “Affet beni,” dedi. “Ne istersen yaparım “Kapa çeneni! Duvarın yanma gidin! İkiniz de.” Thomas Ta Chelise duvarın yanma gidip sırtlarım kitaplığa dayadılar.

Qurong Chelise’ye, “Bırak onu,” diye parladı. “Uzaklaş ondan.”

Chelise itaat etti.

“Demek ki en büyük düşmanımın kafasının bedeli öz kızımın ölümüymüş. Öyle olsun.”

Sırtını onlara döndü, arka duvara gözlerini dikti.

“Woref, lütfen onlara katılır mısın?”

General duymamış gibi görünüyordu. “Özür dilerim, lordum, ne

“Onlara katıl dedim.”

“Anlamıyorum “Hemen dedim!”

Woref Thomas’m yanma geldi.

“Ciphus.”

Ciphus ileri çıktı ve Woref daha neler olup bittiğini anlayamadan Woref’in kılıcını çekti.

Qurong ona döndü. “Kraliyet ailesine ihanetten seni ölüme mahkûm ediyorum. Sen de onlarla birlikte öleceksin.” Woref çok korkmuş görünüyordu. “Anladığınızı sanmıyorum, lordum. Ben ihanet etmedim!”

“Benim arkamdan iş çevirdin. Ayrıca kızımı öldürmek istedin. Eğer ona zarar verirsen seni boğacağımı söylemiştim, işte şimdi bunu yapacağım.”

“Bu bir rezalet!”

Ciphus, “Adil,” dedi. “Hakkaniyetli.”

Qurong, “Gel buraya!” diye emretti.

Bir muhafız içeri girdi, arkasından hızla hareket eden bir muhafız daha girdi. Yirmi kişi sıralanarak onları kuşattı.

Büyük lider Woref’e yaklaştı, rütbesini gösteren göğsündeki kuşağı kavrayıp söktü. “Bağlayın onları!” diye emretti. “Bu gece boğulacaklar.” Kuşağı yere fırlattıktan sonra kapıya doğru yürüdü.

Ciphus, “Ya diğer albino?” diye sordu. “Kendi gönüllü geldi. Sizin adınıza.”

Qurong’un gözlerinden üzüntü okunuyordu ve mücadele etme arzusu yok olmuştu. Mikil’e baktı. “Onu serbest bırakın.”

43.

BÖLÜM

Thomas ayaklarına ağır zincirler vurulmuş halde, çamurlu gölün üzerindeki tahta platformda duruyordu. Hepsi de kılıç ve orak kuşanmış, kafalarına başlıklarını geçirerek yarı çember şeklinde dizilmiş yaklaşık elli savaşçı iskelenin arkasında dikiliyordu. Üç savaşçıdan biri karanlığı titreşen turuncu ışıkla delen bir meşale taşıyordu. Ciphus Thomas’la göz temasından kaçınarak, birkaç konsey üyesiyle birlikte bir kenarda bekliyordu. Qurong belli ki yola koyulmuştu.

Bunların hiçbirinin Thomas için bir önemi yoktu. Onun için yalnız ve yalnızca Chelise önemliydi. Onu bir anlığına da olsa görebilmek için muhafızların arkasındaki karanlığa baktı. O da Woref de daha getirilmemişlerdi.

Thomas karanlık hücresinde yatarken çelişkili duygular içinde kalmıştı. Ölmek istemişti; yaşamak istemişti.

Şu anda kanını çektikleri yatakta her an ölebilirdi. Bir

parçası, Chelise’nin boğulduğunu görme ıstırabım yaşamaktansa, şimdi ölmesine izin vermesi için Elyon’a yalvarıyordu.

Öteki parçası bir saat daha yaşamasına izin vermesi için Elyon’a yalvarıyordu, aşkını son bir kez görebilmek için. Öleceklerdi, ama birlikte. Chelise’nin gözlerine bir kez daha bakamama düşüncesine dayanamıyordu.

Kütüphanede onları ayırdıktan sonra Chelise’ye ne yaptıklarını bilmiyordu ama durmadan kafasında kurmuştu. Annesi avluda onun için ağlarken o da kalesindeki yatağında mı ağlıyordu? Kullanılmış bir oyuncak bebek gibi zindana mı atılmıştı? Babasından ölüm cezasını tekrar düşünmesini mi istiyordu; yoksa dini uğruna sırt çeviren babası için ona bağırıyor muydu?

Thomas yüzünü göle dönüp uzaktan güçlükle görülen sahili süzdü. Ağaçlardan kimler gözetliyordu acaba? Mikil’le Johan, belki de; ama kılıçları olmadan ellerinden bir şey gelmezdi. Thomas boğulmaktan hiç korkmadığını fark ettiğinde şaşırdı. Justin çok daha kötüsünü yaşamıştı.

Fakat Chelise... sevgili Chelise, aşkını itiraf etme çılgınlığını göstererek kendini nasıl ölüme mahkum edebilmişti? Bunun kendisine verdiği onur Thomas’m umrunda değildi. Chelise’nin ilkeli davranması veya doğru olanı yapması da umrunda değildi. Sadece Chelise’ye ne olduğunu umur-suyordu.

Chelise ölecekti. Yalnızca bu hayatta değil ama Justin’in sözlerinden anladığı kadarıyla ölümden sonraki hayatta da.

Thomas başını kaldırıp yıldızlara baktı. Neden? Bu kadar naıfbir cana bunu nasıl yapabilirsin? O sana güzel gelmiyor mu? Teni sana itici mi geliyor? Öyleyse neden kalbime bu ağrıyı koydun ki? Gelinini böyle terk mi edeceksin?

Arkasında bir gürültü patırtı koptu. Thomas dönüp baktığında...

Thomas nefesini tuttu. Chelise oradaydı. Chelise ona muhafızlık eden dört atın arasından kıyıdan aşağıya yürüyordu. Beyaz bir elbise giymişti. Bu boğulmanın kurbanı olduğuna dair herhangi bir belirti göstermeden başını dik tutuyordu.

Thomas onun kendisini görüp göremediğini anlamak için yüzüne baktı ama kafasında başlığı vardı ve gözleri göl-gelenmişti. Muhafızlar onu almak için ayrıldılar.

Thomas işte o anda Qurong’u gördü. Büyük bir muhafız birliğiyle birlikte, atını soylu bir edayla sürüyordu. Thomas’m sağ tarafından, sahilin aşağısından geldiler. Görünürde Patricia yoktu.

Qurong sahilin yirmi metre yukarısında durdu. Hiçbir zayıflık sergilemeden kendi verdiği ölüm fermanını izleyecekti; ama Thomas bulunduğu yerden bile büyük liderin suratının bir karış asık olduğunu görebiliyordu. Thomas onun boynundaki izlerin Patricia’nm tırnak izleri olduğunu öğrense hiç şaşırmazdı.

Chelise’nin ardından şimdi de Woref ortaya çıkmıştı. Ancak Woref ThomasTn ümranda değildi.

Chelise savaşçıların yanından geçip giderken alevler yüzünü aydınlattı.

Chelise ona bakıyordu.

Thomas kalan birazcık gücünün de çekildiğini hissetti. Yüzü kederle çarpıldı. Chelise platformun üzerine ayak basıp Thomas’tan üç metre uzakta durdu. Thomas düşünmeden ona doğru hareketlendi.

“Geri çekil!” Kafasına bir yumruk indi. Gece gözünde silikleşti, ama o Chelise’nin görüntüsünü kaybetmedi.

Chelise herkesin duyabileceği şekilde, “Aşkımız uğruna ölüyoruz!” dedi. “Bunu bile inkâr mı edeceksiniz? Eğer bizi boğacaksanız, o zaman uğruna öldüğümüz aşkı en azından bir an yaşamamıza izin verin!”

Muhafız yan gözle üstüne baktı.

Qurong, “Bırakın, gitsin,” dedi.

Chelise Thomas’a doğru, yavaş yavaş bir melek gibi yürüdü. Dökümlü beyaz elbisesinin gizlediği zincirleri tahtaların üzerinde şakırdıyordu. Thomas’a doğru giderken gözlerinden yaşlar boşandı. Thomas ona doğru sendeledi ve birbirlerinin kollarına düştüler.

Konuşmalarına gerek yoktu. Gözyaşları, dokunuşlar, boyunlarına vuran sıcak nefes kelimelerden daha fazla konuşuyordu.

Diğerlerine yazıklar olsun! Orada dikilmiş, Büyük Macera diye isimlendirmeye cüret ettikleri dinin mahkûm ettiği gerçek bir aşkı izliyorlardı.

İşte romans buydu!

Woref platforma adım attı.

Qurong, “Bu kadarı yeter,” dedi. “Diğer insanlarınızı da

aranıza katılmaya zorlamadan buna bir son verin!”

Ciphus, “Yan yana dursunlar!” diye emretti.

Chelise Thomas’m kulağına, “Sen bana hayatım verdin,” diye fısıldadı. “Şimdi ben de senin için öleceğim.” Burnunu çekti.

Thomas, “Ölmek zorunda değilsin!” dedi. “Çok geç değil... İnkâr edersen baban kabul edecektir. Lütfen, ben senin sevgini biliyorum ama sen kızıl bir göl bulmalısın...”

Uzanan eller Chelise’yi ondan çekti. Chelise Thomas’m gözlerinin içine baktı.

Chelise, “Benim kızıl gölüm sensin,” dedi.

Mikil, “Başaramayacağız!” dedi. “Platforma çıkmışlar bile. Acele edelim!”

Mikil Thomas’ı kurtarmak için bir şansları varsa eğer diğerlerinin yardımına ihtiyaç olduğunu bildiği için, koşa koşa yanlarına gitmişti; ama zaman tükeniyordu.

Suzan, “Hâlâ bunun işe yarayıp yaramayacağını bilmiyoruz,” dedi. “Hâlâ infazı durdurmak için zamanımız var. Dördümüz kılıçlarımızla onları dağıtabiliriz!”

Johan, “Sandığın kadar kolay değil,” dedi. “Suikastçı kuşağı kuşanmışlarsa geçen gün yanlarından yürüyüp gittiğimiz askerler gibi kaçmazlar.”

Mikil, “Serserileri öldürerek Thomas’ı kurtaramayız,” diye parladı. “Biz de onlar gibi Serseri olabiliriz. Siz kazmaya devam edin!”

Jamous bütün gücünü elindeki kargıya verdi. Geçit şimdi bir metre derinliğe ulaşmıştı, iki yandan da elleriyle kazıyorlardı. Çok yaklaşmışlardı. Kalan çamurdan duvarı her an aşılabilirdi. Yüzlerce orta boy kaya temizlemişlerdi ve şu anda da suyun iki kolunu ayıran toprak üzerinde yara bere içindeki elleriyle canla başla çalışıyorlardı.

Mikil kargılardan biri çarpmasın diye gayret ederek, atabildiği kadar hızla çamuru bir yana atıyordu. Kocası soluk soluğa duraksadı. “Suzan haklı. Bunun

“Sen kazmaya devam et! Bize bir damla bile yeter! Kan denizi bir kova kandan iyi midir? Thomas’ın kanından bir damlayla onun rüya dünyasına girebilirim. Size söylüyorum bundan bir damla da aynı işi görecektir. Şimdi

Johan, “Kazıyorum!” diye bağırdı.

Donakaldılar. Sesi gölün yukarısında duyulmuş muydu acaba? Artık önemli değildi. Fazla zamanları kalmamıştı.

“Akıyor!” Johan dizlerinin üstüne çöktü, çamur parçalarını bir yana çekti. Parmaklarının arasından kızıl su süzülüp hendeğin dibine döküldü.

Mikil, “Diğer taraf!” diye bağırdı. “Çökertin!”

Woref, “Ellerimi çözün!” diye öfkeyle haykırdı.

Muhafızlar onları sıraya soktular, geniş platformda üçü artık yan yanaydı. Justin’i boğmak için kullandıkları kuleye benzer yüksek kuleler iskelenin solunda yer alıyordu. Belli ki Qurong, kızı ayaklarından asılıp yarı beline kadar suya batı-rıldığmda, çırpınmasını seyretmemek için bir yöntem bulunmasını emretmişti. Ayaklarındaki ağır bronz prangalar onları dibe çekip gözlerden uzakta boğulmalarını sağlayacaktı.

Şu anda platformun ucundan on metre uzakta duruyorlardı. Chelise dosdoğru ileri bakıyordu, çenesi kenetlenmişti; ama dayanıklılık gösterisi apak yanaklarından aşağı sürekli akan gözyaşlarına engel olamıyordu.

Thomas ona bakmamak için kafasını çevirdi. Lütfen, Elyon, sana yalvarıyorum. Gelinini kurtar. Merhamet et.

Ciphus, “Öne çıkın,” diye emretti. “Platformun kenarında durun.”

Eller Thomas’ı itti. Daha fazla iteklenmeden Thomas öne çıktı. “Lütfen, Chelise. Bu suyun benim için önemi yok; ama senin ölecek olman beni mahvediyor.”

Chelise usulca, “Bu şekilde artık yaşayamazdım,” dedi. “Ayrıca yanılıyorsun. Babam asla emrini geri almaz. Geri almasını istemiyorum.”

Thomas kenara gelip durdu. “Kendini kurtarabilirsin. Beni kurtarabilirsin. Kalbimin kırılmasına engel olabilirsin.”

Woref ormanın ilerisine baktı, -gözleri şimdi hızlı hızlı dönüyordu. “Sana yalvarıyorum, sana yalvarıyorum,” diye fısıldadı. Acılara dayanıklı kabadayılığı gitmiş, yerini ormana doğru yaptığı bu tuhaf yakarış almıştı.

Thomas onun bakışlarını takip etti. Bu ormanda Justin’-in ölümünden sonra Shataikiler’i görmüştü. Woref ne görüyordu acaba?

General, “Sana yalvarıyorum, efendim,” diye mırıldandı. Thomas onun Teeleh’i çağırdığını düşündü. Çağırsın bakalım.

Thomas Chelise’nin üç metre aşağıdaki karanlık suya bakışını takip etti. Uzun direkler kara bir derinliğin içinde kaybolmuştu. Aşağıda kemikleri çapalara zincirlenmiş kaç kişi gömülüydü acaba?

Muhafızlar ellerini arkalarından bağlamaya başladılar. “Lütfen, aşkım...”

“Sen de boğulmuştun.”

“Ama bu suda değil.”

“Suya daldığında biliyor muydun, yoksa umutsuzluğa mı kapılmıştın?”

İkisi de doğruydu. Korku ve bir parça inanç. Oysa burada umut yoktu. Thomas göle göz gezdirdi. Meşale ışığının erişemediği yerlerde su simsiyahtı. Gece yarısından bile daha siyah. Thomas’m hatırladığından daha siyah.

Ciphus arkalarından, “Şimdi Elyon’un öfkesini görün bakalım,” dedi. Yürürken ayağının altındaki kalaslar gıcırdıyordu. Sesini yükseltti. “Bizzat Elyon’un bu diyara sunduklarının aleyhinde bulunarak Büyük Macera’ya karşı gelen herkese bu ders olsun.”

Chelise ona baktı. Buğulu gözlerinde alevler dans ediyordu. Dudakları titredi. “Sen benim kocamsm.”

Thomas, “Sen de benim karımsın,” diye fısıldadı. Ciphus, “Onları hazırlayın!” dedi.

Arkalarındaki muhafızlar kürekkemiklerinin arasına bir yumruk indirip, saçlarını kavradılar.

“Çekin!”

Muhafızlar saçlarından çekip kafalarını geriye yatırarak onları yukarıdaki gökyüzüne bakmaya zorladılar. Üçü yan yanaydı; elleri branda bezinden iplerle bağlı, ayakları ağır zincirlerle yüklü, biçare ve ölmeye hazırlanmış.

/

Mikil hendeğin sağ tarafında tek dizi üstüne çöküp karanlık sulara baktı. Jamous bir yanma; Johan’la Suzan da diğer yanına çöktüler.

Mikil, “Lütfen, Elyon,” diye fısıldadı. “Merhamet et. Onu kurtar.”

Aşağıya sol tarafa baktı. Hendek aşağı yukarı elli santim genişliğinde ve bir metre boyundaydı, şimdi artık kızıl gölcükten gelen gür bir akıntıyla kaynıyordu. Thomas kendinden geçerken Kara’ya bahsetmişti bundan ve Qurong Tho-mas’la Chelise’yi kütüphanede ölüme mahkûm ettiği anda, Mikil bunun onların tek umudu olduğunu anlamıştı. Elyon’-un gölünü bulacaklar ve gölle Güruh gölü arasındaki engeli kazacaklardı.

Ancak bu yeterli olacak mıydı?

Kırmızı su kahverengi çamurlu sulara yayılırken kara bir pervane gibi görünüyordu. Hızla ilerliyordu. Mikil’in tahmin ettiğinden daha hızlı.

“Lütfen, Justin. Gelinini kurtar.”

“Thomas!” Chelise’nin sesi zayıf ve gergindi. Boğazı donmuş gibi geliyordu. Daha önce iki çeşit boğulmayı da

görmüştü - platformdan ve kuleden - ve kendi infazında birazcık rahatlatıcı bir unsur varsa o da Qurong’un merhamet gösterip platformu seçmesiydi. Velhasıl annesi bir öfke krizi sırasında en azından bu kadarını yapmasını talep etmiş, babası da hemen kabul etmişti.

Thomas, “Elyon’un kudreti,” diye fısıldadı.

Ciphus, “Şimdi Elyon’un emrettiği gibi öleceksiniz,” diye bağırdı. “Öleceksiniz!”

Bir el Chelise’yi sırtından itince aniden havalandı.

Düşerken hiçbiri ses çıkarmadı. Suya ilk önce Woref çarptı. Chelise soğuk su bacaklarıyla göğsünü yutmadan hemen önce, göz ucuyla Woref’in su sıçrattığını gördü. Thomas onun sol tarafından suya daldı.

Çok geçmeden Chelise suya girmişti.

Ayak bileklerine bağlı zincirler tarafından çekilerek dosdoğru aşağı düştü. İçgüdüsel olarak el bileklerindeki baskıya karşı koydu - ellerindeki bu bağcıklar, âdet olduğu üzere, son dakikada platformda-yaşanacak bir olaya engel olmak için, alelacele bağlanmıştı. El bilekleri serbest hale gelince içinde cılız da olsa bir umut doğdu. Gözlerini açtı.

Kara. Kapkaraydı ortalık.

Gözlerini kapadı ve böyle yaparak son umudunun da kapısını kapadı.

Elyorı! Al beni. Thomas ’ı aldığın gibi beni de gelinin olarak al. Düşüncelerinin kaynağı mantık değil panikti. Ayakları her an bir kemik yığınına değebilirdi.

E iyon! Justin, sana yalvarıyorum!

Ayaklarının, sonra da bacaklarının etrafındaki su soğukken ılıklaştı. Gözlerini açıp şaşkınlık içinde aşağı baktı. Altında bulanık bir göl olacağını sanıyordu - ölüme duydukları açlıkla Chelise için feryat eden kara şeytanlar olacağını.

Chelise’nin gördüğü ise kırmızı bir ışık gölcüğüydü, loş ve puslu ama kesinlikle ışıktan yapılmaydı! Chelise önce soluna, sonra sağma bakındı; ama görünürde ne Thomas’tan ne de Woref’ten bir iz vardı.

Sonra Chelise ılık kızıl suyun içine daldı. Kendini bıraktı. Dingin. Sessiz. Doğaüstü ve ürpertici. Nabzının hafif hafif atışını duyabiliyordu. Yukarıda Qurong’la Ciphus onun ölümünün izlerini - kabarcıkları - görmek için suyu gözetlerken o burada suyun içinde şu an için güvendeydi.

Sonra o an geçince, içinde bulunduğu zor durumun gerçekliği Chelise’nin kafasına dank etti. Su beklediğinden daha ılık, çok daha derin ve kırmızıydı, ama her halükarda boğulacaktı.

Gözleri yanmaya başlayınca ılık suyun içinde gözlerini kırpıştırdı ama rahatlayamadı. Göğsü sıkışmıştı ve tek bir nefes daha çekebilmek için yüzeye doğru ayaklarını çırpmayı düşündü.

Ağzını açtı, dilinin üzerinde ılık suyu hissetti. Ağzını kapattı.

Bu Justin ’in suyu muydu?

Ancak kim isteyerek içine su çekerdi ki? O suya ölme niyetiyle girmişti. Thomas’ın haklı olduğunu biliyordu — hastalık onun muhakemesini mahvetmişti! Ama isteyerek ölmek

küfîir gibi geliyordu.

Yanmaya başlayan ciğerlerini umursamamaya çalışarak suyun içinde sallanıyordu. Hepsi bu kadardı işte - kararını daha fazla düşünüp taşınacak lüksü yoktu.

Bir panik dalgası vücuduna yayılıp onu daha önce hiç hissetmediği bir umarsızlıkla, korkunç bir yumruk yemiş gibi.

Chelise ağzını açtı, sonra gözlerini kapadı. Hıçkırmaya başladı. Son bir çığlık zihnine dolup sudan içine çekmesine engel oldu. Thomas bir zamanlar boğulmuştu ama o Tho-mas’tı.

Çok geçmeden ciğerlerindeki hava tükendi. Chelise çenesini iyice açarak oksijen yutan bir balık gibi suyu iyice emdi.

Acı ciğerlerine şahmerdan gibi vurdu.

Nefes vermeye çalıştı. İçeri, dışarı. Ciğerleri taşa dönmüştü. Ölecekti. Suyla dolmuş vücudu batmaya başladı.

Mücadele etmedi. Thomas onun kendisini ölürken de takip etmesini istemişti. Hem suyun üzerinde hayat yoktu ki.

Oksijen yokluğu saniyelerce vücudunu kasıp kavurdu. Chelise ölümünü durdurmaya çalışmadı.

Daha sonra birden tüm benliğiyle bu korkunç akışı geri çevirmeye çalıştı.

Elyon, sana yalvarıyorum. Al beni. Beni sen yarattın; şimdi de al beni.

Varanlık zihnine yayılıyordu. Chelise çığlık atmaya başladı.

Sonra ortalık karardı.

Hiçlik.

Ölmüştü. Bunu biliyordu. Ancak burada hayatın ötesinde bir şey vardı. Karanlığın içinden bir inilti kulaklarına dolmaya, çığlıklarını bastırmaya başladı. İnilti güç kazanıp feryada, sonra da çığlığa dönüştü.

Bu sesi tanıyordu! Nasıl tanıdığını bilmiyordu ama bu Elyon’du. Justin miydi? Justin’di, acı içinde haykırıyordu.

Chelise bunun ölümden de beter olduğunu düşünerek, ellerini kulaklarına bastırdı ve o da haykırmaya başladı. Bütün hücreleri bu sese başkaldırıyormuş gibi vücudu ateşler içinde yanıyordu. Yanmalılar da zaten, diye fısıldadı kafasının içindeki bir ses. Yaratıcıları acı içinde çığlık atıyordu!

Aniden yumuşak, davetkâr bir ses çığlığın yerini aldı. “Beni unutma, Chelise,” dedi. Elyon dedi. Justin dedi.

Zihninin kıyılarını bir ışık aydınlattı. Kırmızı bir ışık. Chelise gözlerini açtı, bu ani değişiklikten afallamıştı. Göğsündeki yanma geçmişti. Su daha ılıktı ve aşağıdaki ışık da daha parlak görünüyordu.

Yaşıyor muydu?

Kızıl suyu içine çekti, sonra dışarı verdi. Nefes alıyordu! Yaşıyordu!

Chelise şaşkınlık içinde haykırdı. Kollarına ve bacaklarına baktı. Prangalar yok olmuştu! Bacaklarını hareket ettirdi. Serbestti. Bu gerçekti. Başka bir gerçeklikte değil de burada, gölde yüzüyordu.

Ve teni de... Başparmağıyla tenini ovaladı. Hastalığı geçmişti! Thomas haklıydı demek! Chelise artık bir albinoydu. Bu kızıl gölün içinde o artık farklı biri haline gelmişti ve bu düşünce de onu güçlükle idrak edebildiği bir ürpertiyle dolduruyordu.

Arkaya döndü, Thomas’ı arıyordu ama o burada değildi.

Chelise suda bir kez büküldü, yumruğunu başının yukarısına doğru itti (yoksa aşağısına mı?). Derinlere daldı, sonra geriye bükülüp yüzeye doğru kulaç attı. Ne söyleyeceklerdi?

Thomas’ı bulmak zorundaydı! Justin suyu değiştirmişti.

Eli ılık suyun üzerindeki soğuk suya değdiği anda ciğerleri yanmaya başladı. Nefes almaya çalıştığında alamadığını fark etti. Çok geçmeden su yüzeyine çıktı.

Yüzünden sular dökülürken üç düşünce birden zihnine üşüştü. îlki, solundaki Thomas Ta aynı anda yüzeye çıktığıydı. Kafaları geriye kıvrılmış, sular saçlarından süzülür, gökyüzü kadar geniş gülümserlerken, uyumlu sıçrayışlarla yüzeye çıkmış iki yunus gibiydiler.

İkincisi, gölün zeminini ayaklarının altında hissedebildiğiydi. Sahilin yanında ayakta duruyordu.

Üçüncüsü de hâlâ nefes alamadığıydı.

Beline kadar sudan çıktı, eğildi ve ciğerlerinden epeyce bir su boşalttı. Acı suyla birlikte gitti. Bir kez soluk aldı, kolayca nefes alabildiğini görünce yavaş yavaş döndü.

Thomas’m sırıtan ağzından su ve tükürük akıyordu. Chelise ona ne olduğunu bilmiyordu ama Thomas hayattaydı.

Chelise kolunu kaldırıp baktı. Teni değişmişti. Koyu renk olmuştu. Koyu bir ten rengi. Bir bebeğin teni gibi pürüzsüz. Ayrıca gözlerinin Thomas’mkiler gibi zümrüt rengi olduğundan en ufak şüphesi yoktu.

Şimdiye kadar gördüğü albinolardan farksızdı o da.

/

Ancak o zaman Qurong’un, bulunduğu yerden en fazla otuz metre uzakta, atının üzerinde durduğu akima geldi. Qu-rong’un yüzü çarpılmıştı. Chelise’nin sol tarafındaki muhafızlar şaşkınlık içinde seslerini çıkarmadan bakıyorlardı. Görünürde Woref’ten bir iz yoktu. Kuşkusuz o boğulmuştu.

“Yakalayın onları!” Ciphus platformdan bağırdı.

Qurong ise, “Bırakın onları!” diye emretti.

Chelise bacaklarıyla suları yara yara gölden çıktı. Tho-mas yanında yürüyordu - konuşmalarına gerek yoktu.

Chelise bazı yönlerden yepyeni bir dünyaya bakıyormuş gibi hissediyordu. Sadece büyüyle boğulmuş yeni bir insan olduğundan değil, karşısındaki Serseriler de şimdi ona yabancı geliyordu. Hastalık üzerlerinden kurumuş bir gübre gibi sarkıyordu. Lâkin Elyon’un bu gölde onlar için yaptıklarını anladıklarında hep birlikte kızıl sulara koşacaklardı. Chelise onu ezip geçeceklerini düşündü.

Sonra akima boğulmaya olan kendi direnci geldi. Babasına gözlerini dikip baktı. Babası hâlâ kâbuslarındaki bir şey canlanmış gibi ona bakıyordu.

Ciphus parmağını uzatıp platformun kenarına doğru yürüyerek, “Yasaya göre boğulmaları gerekiyor!” dedi.

Qurong, “Boğuldular zaten,” dedi.

“Ölmemişler!”

Qurong, “Kızım sana Serseri gibi mi görünüyor?” diye bağırdı. “Eğer kızım artık ölü bir Serseri değilse ben de ne olduğunu bilmiyorum. O boğulup cezasını çekti! Sakın ona elini süreyim deme.”

Chelise’nin içinden koşa koşa babasının yanma gidip, kollarını boynuna dolamak geliyordu. “Baba, bu gerçek. Su kızıl! Bu göl artık kızıl göl.”

Qurong’un gözleri hızla Chelise’nin arkasındaki suya çevrildi. Chelise onun bakışlarını takip etti. Göl kara görünüyordu ama içinde bir parça kızıllık vardı.

Ciphus da bakıyordu, o da şimdi görmüştü. Muhafızlara dönerek, “Gölü kapatın!” diye bağırdı. “Kimse girmesin.” “Hayır!” Bağıran Chelise’ydi. “İnsanların boğulmalarına izin vermeniz lazım! Baba, söyle ona.”

Qurong tekrar suya baktı. Yüzeyini inceledi. “Ya Wo-ref?”

Thomas, “Woref inanmıyordu,” dedi.

Qurong dikkatle Thomas’a baktı. “Peki, bu su nasıl kırmızılaştı?”

“Emin değilim, ama sanırım Mikil’le Johan sizin gizlemiş olduğunuz kızıl gölcüğü buldular.”

Qurong kaşlarını çattı. “Gölü kapatın,” dedi.

Ciphus, “Sahilin üstünde bir sınır oluşturun,” dedi. “Biz bu hasarı onarana dek bir kişi bile sahile adımını atmayacak.”

Chelise Qurong’a doğru bir adım attı. “Baba, buna izin

verme!”

Qurong elini kaldırdı. “Dur orada.”

Chelise, “Sen de boğul,” diye bağırdı. “Annemle beraber boğulun! Hepiniz!”

Babası atını çevirip karşısına geldi. “Gitmekte özgürler,” dedi. “Arkadaşlarıyla beraber ormanımızdan serbestçe geçsinler. Biz burada neler olduğunu öğrenene kadar hiçbir albinoya zarar verilmeyecek.”

“Baba... lütfen, sana yalvarıyorum... sen hakikati biliyorsun.”

Qurong, “Sen benim kızımsın, bu yüzden senin huzur içinde yaşamana müsaade edeceğim,” dedi. “Lâkin benim de sınırlarım var. Fikrimi değiştirmeden git buradan.”

Atını çevirip sahilden yukarı sürdü.

Chelise arkasından bakakaldı; babasını göle sürükleme arzusuyla, kendisinin de daha bir gün önce ondan farklı olmadığının bilinci arasında bocalıyordu. Fakat umut vardı, değil mi? Qurong bu meseleyi değerlendirecekti.

Thomas elini Chelise’nin omzuna koyarak, “Üzgünüm,”

dedi.

Chelise yüzünü ona çevirince üzüntüsü dağılıp gitti. Thomas’m teni daha bu sabah Chelise için ilginç bir muammaydı, şimdi ise tatlı bir kahverengiydi ve pürüzsüzdü. Yeşil gözleri yıldız gibi parlıyordu. Thomas gerçekten çok güzeldi.

“Gözlerim...”

Thomas, “Yeşil,” diye tamamladı. Başparmağıyla yanağını okşadı. “Tenin de koyulaşmış, şimdiye kadar gördüğüm

en güzel renk bu.”

Chelise, “Peki, ben şimdi onun gelini miyim?” diye sordu.

“Öylesin. Benim de gelinim misin peki?”

“Evet.”

Chelise patlayacakmış gibi hissediyordu.

Thomas göz kırptı, sonra Chelise’nin elini tuttu. “Babanın sözüne göre buradan bir an evvel gitmemiz lazım. Çember bizi bekliyor.”

Çember. Chelise geriye göz ucuyla baktı. Ciphus onlara ters ters bakıyordu. Yirmi kadar muhafız onların Qurong’u takip etmelerini engellemek için platformun yanında bir sıra oluşturmuştu. Qurong şu anda, alelacele oluşturulmuş sınır muhafızlarının yanından geçiyordu.

Çember bekliyordu. Chelise gülümsedi, artık buradan bir an evvel gidip yeni ailesinin arasına katılmaya can atıyordu. Kocasıyla birlikte olmaya.

Avcı’nm Thomas’ıy la.

Chelise, “O halde onları bekletmeyelim,” dedi ve ormana doğru adım attı.

44.

BÖLÜM

Marsilya, Fransa.

Carlos üç gün beklemiş fakat yeraltmdaki tesisten tek bir araç bile çıkmamıştı. Ancak oradaydılar; Carlos yaşamı üzerine bahse girebilirdi.

Bayırda kuşlar, üç gün önce yiyecek zincirini bir üst sınıfa taşımaya ne kadar yaklaştıklarından bihaber cıvıldıyorlardı. Burada, limanın dışındaki kırsalda sabah huzurlu ve serindi. Şehir merkezinde, şu anda Paris’in dışına akan, çok rağbet gören iğnelerden birini ele geçirmek için bir hercü-merç yaşanıyordu. Haberlerde virüsten başka bir şey yoktu. Daha doğrusu, karşı virüsten başka. Ona Thomas Türü diyorlardı. Dediklerine göre adam hayatını feda etmişti. Carlos henüz buna inanmaya hazır değildi.

Herkese yetecek kadar aşı olduğu söyleniyordu ama yine de panik engellenemiyordu. Dağıtım planı esasen kan toplama işinin tam tersiydi. Thomas Türü doldurulmuş iğneler giriş şehirlerine çoktan akmaya başlamıştı. Fransa’daki her donduruculu araç şimdi ülkede bir uçtan bir uca, yüz binlerce insanın uzun kuyruklar halinde beklediği dağıtım noktalarına karşı virüs taşıyordu.

Bu esnada Carlos elinde silah, yere uzanmış bekliyordu.

Önkoluna bir göz attı. Kırmızı noktalar kaybolmuştu. Buna hâlâ akıl sır erdiremiyordu, ama mantıklı gelen tek bir açıklama vardı: Hunter’in kanıyla temas etmişti.

Hunter’in cenazesi yirmi dört saat içinde kaldırılacaktı. Carlos cenazeye katılabilmek için elinden geleni yapacaktı. Onu görmek zorundaydı. Nihayet Hunter öldüyse...

Bu düşünce kamının düğümlenmesine yol açınca, Carlos rahatlamaya çalıştı.

Fortier yakında ortaya çıkmazsa Carlos yetkililere gidecekti - Fransız ordusunun, buraya birkaç bomba atıp dünyayı itibarlarını zedeleyen adamlardan kurtarmaktan daha çok hoşlanacağı bir şey olamazdı. Fortier’in taleplerini çok çabuk yerine getiren Fransız başkanı, insanların gözündeki itibarını kommak için muhtemelen bunu kendisi yapardı. Dünya şu anda virüsle uğraşıyordu ama bir gün Carlos her şeyi yoluna koyabilirdi.

Yetkililere gidecek olursa, buradan ayrıldığında onlara kaçabilecekleri kadar bir süre kazandırmış olacaktı. Bu durum pek olası görünmüyordu ama Fortier’in eline bir koz vermek de istemiyordu.

Carlos bu yüzden tepedeki bu delikte beklemeye devam

ediyordu.

Paris’e giderken yolda, yeraltı sığınağının gereksiz olduğuna karar vermişti. Fortier ile Svensson Marsilya’da saklanır, sonraki birkaç gün ne olursa olsun, güvende olurlardı. Silahlarını teslim etmiş insanlara ihanet etmeyi planladıkları için Paris’te çok fazla düşmanları vardı.

Carlos aşağıdaki gizli yeraltı sığınağına giden yumuşak topraktan yakın zamanda iki araç geçtiğini anlamıştı. Fortier ve Svensson dışında başka birilerinin oradan geçmiş olması mümkün değildi - orayı başka bilen yoktu. Carlos’un bilmesinin tek nedeni de her zaman bilmesini istediklerinden fazlasını bilmesiydi.

Her şeyin vahiylere özgü bir anlamı vardı aslında. Silahlarını doğrultmuşlardı; yeni bir dünyanın alametleri belirin-ceye kadar yan geçip yatarlardı.

Ne var ki Thomas’ı hesaba katmamışlardı. Veya onun rüyalarını.

Carlos elini cebine soktu, bir hap daha çıkardı. Nöbet yerini ayarladığından beri bir kez uyumuştu; ama bu daha erken vakitlerde, Thomas Türü haberi patlamadan önceydi. Hapı ağzına atıp yuttu.

Şu anda o delikte Fortier’le Svensson’un neyin yanlış gittiğini hararetli bir şekilde tartıştıklarım hayal edebiliyordu. Onlar...

Tepedeki toprak aniden hareketlendi. Carlos donakaldı. Bu kadar erken mi çıkıyorlardı?

Yavaş yavaş, ağzını açan dev bir balina gibi tepe açıldı.

Carlos tanksavar füzesini kapıp doğruldu. Demek ki dünya krizle meşgulken onlar Fransa’dan ayrılmaya karar vermişlerdi. Daha önce de birkaç muazzam insan avı yapılmıştı, ama hiçbiri bu bozgunun ardından yapılan gibi değildi.

Carlos füzeyi omzuna kaldırarak girişe nişan aldı. Elleri hem yorgunluktan hem de sinir bozukluğundan titriyordu.

Garaj kapısı durdu. Açılmıştı. Sonra hiçbir şey olmadı.

Carlos’un bir araba çıksın diye bekliyordu. Zırhlı beyaz Mercedes çıkardı herhalde. Sonradan ayrılırlardı; ama arabalardan yalnızca biri zırhlıysa ki Carlos öyle olduğunu biliyordu, bu noktada iki arabayı riske atmazlardı.

Haydi, haydi. Çık dışarı.

Carlos patlamayı beklediğinden barut tadım sahiden dilinde hissedebiliyordu. Füze arabayı binlerce parçaya ayıracaktı.

Beyaz Mercedes’in burnu aniden garajdan çıktı.

Sabit hızda...

Sonra tamamı.

Carlos garaj kapısı kapanmaya başlayana dek bekledi. Bir araba. Camlar renkliydi, o yüzden ikisinin de içeride olup olmadığını kestiremiyordu.

Birdenbire artık bir an bile bekleyemeyeceğini anladı. Füzenin tetiğini çekti. Yüksek bir vın sesi. Omzunda basınç. Sonra yüzüne vuran bir duman iziyle sıcak hava esintisi.

Carlos füze giderken Mercedes’in içine girmesini arzu-luyordu. Füze sağ öndeki yolcu koltuğuna vurdu. Carlos bir an yolcu koltuğundaki bacakları gördü.

Bu iki kişi demekti.

Patlama sabah havasında yankılandı. Bir ateş topu arabayı paramparça etti, tavanını uçurdu. Duman fokurduyordu.

Sonrasında ise sadece gürleyen ateş kaldı.

Carlos dürbününü eline aldı, odağını ayarlayıp alevleri inceledi. Az evvel iki adamı öldürdüğü sonucuna varacak kadar çok şey görmüştü.

Biri Armand Fortier, diğeri de Valborg Svensson’du.

Dürbünü indirdi. Thomas’ın aksine bu ikisinin dirilmesi mümkün değildi.

Kara, tabutun Arlington Ulusal Mezarlığı’ndaki yeşil çimenliğin altına girmesini izliyordu. Thomas’ı bütün şeref nişanlarıyla birlikte tam bir askeri törenle gömerlerken, Kara’-mn hiç tanışmamış olduğu yüzlerce insan gözyaşlarına boğuluyordu, ama Kara için cenaze töreninin tümü tuhaf derecede önemsizdi.

Kardeşi yaşıyordu.

Burada değil ve buradaki insanların anladığı şekilde değil. Lâkin burada ağlayan insanların hepsinden daha canlıydı.

Başkan sağ tarafında duruyordu. Monique solundaydı. Thomas öldüğünden bu yana beş gün geçmişti. Dünya töreni izlerken tabutunu Constitution Bulvarı’ndan geçirmek istemişlerdi ancak Kara Thomas’m böyle bir duruma kesinlikle karşı koyacağına başkanı ikna etmişti. Ulusal ve mütevazı tarzda bir yayıncılık konusunda da anlaşmışlardı.

Yedi silah atıldı ve üç avcı uçağı yukarılardan gürleyerek geçti. Kara her şeyi mutedil bir ilgiyle seyrediyordu. Aklı hâlâ Thomas’ın kanmdaydı. Monique’nin depoda tuttuğu kanda.

Bu kanı kafasından çıkarıp atamıyordu.

Bu dünyanın kabuğunun ötesinde, gerçek olan, hatta belki daha da gerçek olan başka bir dünya bekliyordu. Orada Thomas hayattaydı ve şimdiye kadar muhakkak Chelise’yle evlenmişti. Gölün içindeyken ölmüş, göl nasıl olduysa ona hayat vermişti. Kara’nm, her şeyi Justin’in ayarladığından hiç şüphesi yoktu.

Justin Thomas’m Chelise’ye aşık olmasına izin vermişti, böylece Çember Justin’in onlar için ne hissettiğini öğrenecekti. Kara Justin’in şimdi beyaz bir aygırın üstünde, yaratımının güzelliğinden heyecan duyarak gelininin etrafında daireler çizdiğinden emindi. Karmaşık da olsa ona duydukları sevgiden heyecan duyarak.

Bu onun geliniydi!

Justin’in gözünde onun elbisesi lekesizdi. Beyazdı.

Birisi Kara’ya bir kürek verince, Kara düşüncelerinden sıyrıldı. Başı çekmesini mi istiyorlardı? Kara öne çıktı, biraz toprak alıp mezara attı.

Çok geçmeden tören bitti. Kara define sırtını döndü. Kalabalık dağılmaya başlamıştı.

Başkan, “Beyaz Saray çimenliği için bir heykel sipariş ettim,” dedi. “Thomas olsa karşı çıkardı diye düşünebilirsin ama mesele artık Thomas değil. Mesele insanlar. Minnettarlıklarım gösterebilmek için bir şeye ihtiyaç duyuyorlar. Başka türlü sonu gelmez.”

Kara kafasını salladı. Thomas Türü kimsenin ümit etmediği bir şekilde virüsü öldürmüştü. Ölüm olmuştu; ama az sayıda. Son sayımda ölü sayısı iki yüz binin altındaydı ve bunların çoğu da insanların sistemi atlatmaya çalışmalarından kaynaklanmıştı. Bazı isyanlar patlak vermiş, bir soğutma tın pusuya düşürülmüş ve buna benzer şeyler olmuştu. Thomas Türü şimdi dünyada uzak bölgelere ulaşıyordu - çoğunlukla Üçüncü Dünya, Güney Amerika’nın bir kısmı, Çin ve Raison Türü’nün en yavaş bulaştığı Afrika’ya. Dünya bir daha asla aynı olmayacaktı ama kurtulmuştu.

Eğer Thomas uçak gemisinde sadece üç saat gecikseydi, ölü sayısı çok daha fazla olurdu.

Başkan kolunu Kara’nm omzuna koydu. “İyi misin?” “Evet.” Kara gülümsedi. “Teşekkür ederim, efendim.” “Yapabileceğim bir şey varsa söylemen yeter.” “Söylerim.”

Başkan dönüp gitti, bu defa Monique Kara’nm yanma yaklaştı.

“Şimdi,” dedi, içini çekerek, “ne olacak?” “Bilmiyorum.”

“Sence kanı hâlâ işe yarıyor mudur?”

“Bilmiyorum. Altı milyar insanda şimdi onun kanından var biraz, değil mi? Onlar rüya görmüyorlar.”

Monique, “Rüya görmeleri için bir neden yok,” dedi. “İnancın yoksa rüya görmezsin.”

Kara Monique’yle birlikte yürüdü. “Ya da belki o öldüğü için rüyalar artık işe yaramıyordur,” dedi. “Gerçi, o öldüğünde ben bir kez rüya görmüştüm.”

“Belki bunu keşfetmemiz gerekiyordun”

Kara onun gözlerinin içine baktı. “Şeytan dürtüyor, değil mi?”

“Ben bunu çok düşündüm.”

“Bilmiyorum. Bir şey bana bunun artık değiştiğini söylüyor. Bence bu işten şimdilik vazgeçmeliyiz. Kan güvende, değil mi?”

“İnan bana, kimse ona dokunamaz.”

Kara, “Beni endişelendiren başka bir şey var,” dedi. Monique tereddüt etmeden, “Kitap,” dedi.

Kara durdu. “Doğru. Boş Tarih Kitabı. Ya da Kitaplar mı demeliyim? Thomas hepsinin bu tarafa geçtiğini düşünüyordu galiba. Şimdilik en son Fransa’da görülmüş, en azından bir Kitap var. Thomas’ın denizin dibine batırdığı nükleer silahlardan daha fazla gücü varmış.”

“Muhakkak ortaya çıkacaktır.”

“Ben de bundan korkuyorum.”

45.

Bölüm

Günbatımı, beyaz çölün üzerindeki alacakaranlık gökyüzünü turuncuya boyamıştı. Thomas aşağı yukarı yüz metre ileride, mükemmel bir kratere benzeyen küçük bir vadinin ağzında, atının üzerinde duruyordu. Çukurda bir vaha vardı ve kızıl bir gölcük bu vahanın ortasında, büyük kayaların yanında yer alıyordu. Bu özel gölcüğü tutan kireçtaşının yanındaki zengin topraktan meyve ağaçları yeşerip gölcüğün çevresini halka biçiminde sarmıştı. Gölcüğün etrafında yirmi dört meşale kusursuz bir çember içinde parlıyordu. Suyun etrafındaki kaya çıkıntısı yaklaşık elli metre çapındaydı ve gölcüğü öyle temiz tutuyordu ki Thomas gölcüğün en az elli metre derinliğinde olduğunu bilmesine rağmen, tepedeki yerinden neredeyse dibini görebildiğini düşündü.

Avcı’nm Thomas’ı bu gece tekrar evlenecekti.

Şu anda yaşlı kadınlar tarafından hazırlanan Chelise kısa süre sonra meşale çemberinin içine doğru yürüyecek, renkli ormandan bu yana uyguladıkları geleneğe uygun olarak, Thomas’la evlenmek için kendini tanıtacaktı. Dört yüz kişilik boya, yürüyüş mesafesinde olan diğer boylardan iki bin kişi katılmıştı. İnsanlar uzaktaki bayırda, meşale halkasının ilerisinde toplanmışlardı.

Thomas’ın aklı Rachelle’ye gitti. Onu özlüyordu, her zaman da özleyecekti. Ancak Chelise’ye duyduğu aşk onun kaybından duyduğu acıyı gidennişti. Thomas Rachelle’nin bu durumu onaylamakla kalmayıp evlenmesi için ısrar bile edebileceğini düşündü.

Chelise’nin boğulmasından bu yana on gün geçmişti. Bu esnada Güruh’tan yaklaşık beş bin kişi Chelise’nin tutkulu sesinden cesaret bulup, Çember’e katılmıştı. Eğer Çem-ber’de bir peygamber varsa o da Chelise’ydi. Qurong’un öz kızı da artık albinolar arasında olduğu için Güruh tehdidi hemen hemen yok olmuştu. En azından şu an için. Teeleh beyhude kovalamacasma yalcında yeniden başlardı; ama o zamana dek Qurong’un fermanı onları başıbozuk saldırılardan korurdu. Söylentilere göre Ciphus hoşnutsuzluğunu kendine saklaması yönünde baskı görüyordu. Ciphus gölü kurutturmuş, şimdi tekrar doldurtmaya başlamıştı. Onun dini çok yakında eski gücüne kavuşurdu.

Suzan’la Johan kara atlarının üstünde, Thomas’in yanında duruyorlardı. İki gün sonra benzer bir törenle onlar da evleneceklerdi. Mikil’le Jamous diğer tarafta duruyorlardı. Büyük Macera onları içine çekmiş, aşktan hepsinin de gözü kör olmuştu. Çiftler arasındaki bu aşk armağanı da bunu sürekli hatırlatıyordu.

Thomas, “Daha ne kadar bekleyeceğim?” diye sordu.

Mikil, “Sabret,” dedi. “Güzelleşme zevk alınması gereken bir süreçtir.”

“Evlilik öyle değil mi peki? Onun güzelliğine başka ne katabileceklerini anlamıyorum.”

Suzan kıkır kıkır güldü.

Thomas başını kaldırıp günbatımına baktı. Burasının bir cennet olduğunu düşündü. Renkli orman gibi değildi ama ona epeyce yakındı. Yanında Chelise ve zihninin ufkunda da Elyon varken, cennetten fazlasıydı.

Mikil, “Hâlâ rüya görmüyor musun?” diye sordu.

Rüyalar.

Thomas, “Her gece rüya görüyorum,” dedi. “Ama tarihi görmüyorum artık. On altı yıl boyunca rüyalardan kaçabilmemin tek yolu rambutan meyvesinden yememdi. Şimdi istesem de rüyamda tarihi göremiyorum.”

Johan, “Ama tarih vardı,” dedi. “Ben kendim orada bulundum.”

“Var mı? Şey, evet, tarih vardı. Lâkin Qurong’un kütüphanesindeki Kitaplara nihayet ulaştığımızda -”

Suzan, “O kabul etti mi?” diye sordu.

“Eninde sonunda onlara ulaşacağız. Kitapları okuyabil memiz yararımıza olacaktır. Ne var ki Kitaplara ulaştığımızda, ne bulacağımızı bilmiyorum. Tarih vuku buldu; vuku bulduğundan eminim. Ancak hepsi de kaydedilecek mi? Bilmiyorum. Her halükârda, ben tarihte yaşamıyorum. Ben burada

yaşıyorum.”

Suzan’m dudaklarında emin olmadığını gösteren bir gülümseme belirdi. Thomas birazdan Chelise’nin arkasından çıkacağı kayaya baktı. Onları ne tutuyordu?

Thomas, “Bunun vuku bulduğuna inanmıyor musun, Suzan?” diye sordu. “Söyle ona, Johan. Bütün bunlar gerçek mi, yoksa yalnızca bir rüya mıydı?”

“Eğer rüyaysa şimdiye kadar gördüğüm en inanılmaz derecede gerçek rüyaydı.”

Suzan, “Ben inanmıyorum, dedim mi?” dedi. “Ama dürüst olalım, Thomas. Sen bile bu rüyalar hakkında tam olarak neye inanacağını bilmiyorsun. Mikil’in zamanda değişimlerle ilgili birtakım düşünceleri var; sen boyutlardaki değişimlerden bahşediyorsun. Rüyaların vuku bulmadığım söylemiyorum. Elyon korusun. Ancak kızıl gölcükler Güruh’a ne kadar anlam ifade ediyorsa onlar da bana o kadar anlam ifade ediyor.”

Thomas etkilenmişti, “Kesinlikle!” dedi. “Bir Serseriye göre boğularak yeni bir hayat bulma düşüncesi abestir. Hepimiz için de rüyalar vasıtasıyla farklı bir boyuta girmek düşüncesi abes. Gel gör ki anlamamak diğer deneyimin gerçekliğini yok etmez.”

Mikil, “Anılarım gitgide zayıflıyor,” dedi. “Artık çok azı gerçekmiş gibi geliyor. Kara için çok önemli olan her şey çok uzak görünüyor. O dünyayı yiyip bitiren şeyler burada o kadar da önemli değil.”

Thomas, “Hayır, orada olanlar benim için çok yararlı oldu,” dedi. Yine de kabul etmek zorundaydı ki insan ırkı yok olma tehdidiyle karşı karşıya kaldığında, buradaki dram oradaki dramı gölgede bırakmıştı.

Thomas, “Ama demek istediğini anlıyorum, sanırım öyle olması gerekiyordu,” diye devam etti. “Ulusların yükselip çökmesi Büyük Macera’yla nasıl kıyaslanabilir? Bunu bir düşünün. Orada uygarlığın tümü tehlikedeydi, ilk başta bu durum beni ölesiye korkuttu. Ancak sonuna doğru, bu gerçeklikteki mücadeleler bana çok daha önemliymiş gibi geldi. Kesinlikle çok daha ilginç. İnsanlık için yapılan savaş yürek için yapılan savaşla kıyaslanamaz.”

Thomas derin bir nefes aldı. “Gelgelelim, boş Kitaplar yok oldu. Bu enteresan. Hem ilk başta Kitaplar nasıl ortaya çıkmıştı. Aynı şekilde, ben nasıl bu iki gerçeklik arasında köprü oldum.”

Johan gözleri parlayarak ona döndü. “Benim bir teorim var. Senin ilk başta neden ve nasıl kara ormana girdiğini hiç bilemeyeceğiz, çünkü hafızanı kaybettin ama ya tam da aynı anda, diğer gerçeklikte düşüp başını bir yere çarparak kanat-tıysan? Bu da görülebilen ve görülemeyen arasında bir köprü oluşturmuş olabilir.”

Suzan, “Öyleyse Dünya, yani diğer Dünya hâlâ var mı?” diye sordu.

Johan, “Olmalı,” dedi. “Büyük olasılıkla boş Kitaplar da hâlâ oradalar.”

Suzan, “Tabii Mikil’in, Elyon’un Thomas’ı başka bir zamana göndermek için rüyalarını kullandığı teorisini es geçersen,” dedi. “Demek istediğimi anlıyor musunuz? İkisi de eğer bol bol hayal gücü kullanırsanız ancak bir anlam ifade ediyor.”

Thomas dalgın dalgın, “İlkeler ve güçler,” dedi. “Biz insanlığa karşı değil, ilkelere ve güçlere karşı savaşıyoruz.”

“Ne?”

“Diğer gerçeklikten şimdi hatırladığım bir şey. Bu işlerin nasıl yürüdüğü orada çok açık değildi. Bunlara doğal boyutla ruhani boyut diyorlardı.”

Suzan, “Ruhani. Ruh gibi mi?” diye sordu.

“Buradaki Shataikiler’de olduğu gibi. Onları göremiyoruz, ama gerçekte Güruh’la değil onlarla savaşıyoruz.”

Johan, “Pekâlâ, Shataikiler’in gerçek olduğunu biliyoruz,” dedi. “Öyleyse neden rüyalar da gerçek olmasın?”

Dünyanın bir ucundan sürükleniyormuş gibi uzaklardan bir gürleme sesi geldi. Thomas başını kaldırdı. “Duydunuz mu?”

Şimdi hepsi birden kulak vermişti. Gürleme gitgide arttı. Thomas’m atı sinirli sinirli kişneyip eşelendi.

Suzan, “Yer sarsılıyor!” dedi. “Deprem mi oluyor?”

“Olamaz, çok uzun sürdü.”

Atlarının hepsi şimdi huzursuzdu. Savaşlarda hareketsiz durmak için eğitilmiş bu hayvanlar için sıra dışı bir davranıştı bu.

Mikil çöle işaret ederek, “Toz!” diye bağırdı.

Önden koşan hayvanlar yakındaki çölün uzun kumullarını aşarak gelirken hep beraber dönüp baktılar. Sonra daha

fazlası geldi; binlercesi, sağlı sollu uzayıp geliyordu.

Thomas’m akima gelen ilk şey Güruh’un büyük bir saldırı düzenlemiş olduğuydu. Ancak bu düşünceyi hemen kafasından attı. Johan Thomas’m kafasmdakini dile getirdi.

“RoshuimTer!” diye bağırdı.

Binlerce, on binlerce - bu kadar çok Roshuim’i saymak hiçbir şekilde mümkün değildi. Thomas’m en son, çocukla ilk karşılaştığı tepede gölün etrafında gördüğü kocaman beyaz aslanlar, yuvarlanan bir sis gibi kumullardan boşalıyordu.

Ortada ayrılmışlardı. Orada, aslanların biraz ilerisinde, beyaz bir atın üstünde bir savaşçı geliyordu.

Justin.

Johan, Mikil, sonra da Jamous ile Suzan eyerlerinden kayıp tek dizlerinin üstüne çöktüler. Justin’i ölümünden sonra Güruh’tan kaçtıklarından bu yana ilk kez görüyorlardı. Karşılarındaki kalabalıktan yükselen sesler yatışmıştı. Hep birlikte doğrulup batıya gözlerini diktiler.

Chelise aşağılarındaki kayaların arkasından çıkıp yürümeye başladığında, Thomas şaşkınlıktan çıkmış, atından iniyordu. Chelise sanki yürümüyor, havada süzülüyor gibiydi. Gelini kumları süpüren uzun, beyaz bir tunik giymişti. Beyaz tuhan çiçeklerinden yapılma bir taç başının üzerine incelikle yerleştirilmişti.

Thomas donakaldı. Chelise yaklaşan gümbürtüyü kuşkusuz duymuştu ama bulunduğu yerden Thomas’m gördüklerini göremiyordu. Davulların çalındığını veya törenle ilişkili başka bir şeyler olduğunu farz etmiş olmalıydı; çünkü

gözleri çöle değil de Thomas’a çevrilmişti.

Delici bakışlarını Thomas’a çevirip gülümsedi. Ah, nasıl da gülümsüyordu.

Chelise çemberin yanma geldi, yüzünü Thomas’a çevirdi ve çenesini hafifçe kaldırdı. Deri bir ipe asılmış siyah, kırmızı ve beyaz renklerdeki madalyon boynundan sarkıyordu.

Thomas’m solunda, başlarında Justin olmak üzere, Ros-huim aslanları koşmaya devam ediyordu. Thomas hâlâ tek üzenginin üstünde durduğunu fark etti. Yere indi, öne doğru adım atıp tek dizinin üstüne çöktü. Chelise onun bakışlarını takip etti.

Aslanlar ayrılıp geniş bir çember çizerek dağıldılar, bu küçük çöl görünmeyen bir güç tarafından korunuyormuşça-sma etraflarını kuşattılar.

Öte yandan Justin atını küçük vadiyi çevreleyen toprağa, Chelise’ye doğru sürdü.

Chelise şimdi artık görüyordu.

Justin, şaşkınlıktan donakalan Chelise’ye on metre kala atını dizginledi. Aygır kişneyip şaha kalktı. Justin’in gözleri yalnızca onun gözlerine has bir şekilde parlıyordu. Dördünün karşısında atını durdurdu; sonra kuma indi, Chelise’ye doğru üç adım attı. Beyaz bir tunik giymişti, altın kol bantları ve yüksek deri çizmeleri vardı. Göğsüne kırmızı bir kuşak bağlamıştı.

Aslanlar hâlâ vadinin etrafına boşalıyor; etraflarında geniş bir alan bırakacak şekilde, Thomas’m yirmi metre gerisinde diziliyorlardı.

Justin başını kaldırıp Thomas’a baktı. Sonra tekrar gururlu bir baba gibi Chelise’ye baktı. Yoksa gururlu bir koca gibi mi?

Uzun adımlar atarak çembere girdi, Chelise’nin yanma gelip elini tuttu ve tek dizinin üstüne çöktü. Sonra elini öptü, gözlerinin içine baktı. Chelise diğer elini ağzına götürüp çığlığını bastırdı. Chelise güçlü bir kadın belki ama Justin’in gözlerinde gördüğü şey en güçlü kadını bile güçten düşürebilirdi.

Justin ayağa kalktı, Chelise’nin elini bırakıp geri geri gitti. Ellerini beline koydu, sonra hemen ellerini gökyüzüne kaldırarak yıldızlara baktı.

“O mükemmel!”

Çoğu diz çökmüş kalabalığa doğru döndü. “Hepiniz öylesiniz! Mükemmelsiniz!”

Justin atma doğru sıçradı, eyerine atladı; dizginleri kavrayıp yokuş yukarı, Thomas’a doğru atını dörtnala sürdü.

Roshuim’ler çemberi tamamlamışlar, şimdi vadiye bakıyorlardı. Justin ağzı aşar aşmaz, yumuşak bir küt sesiyle karınlarının üstüne çöküp burunlarını kuma indirdiler. Bu görüntü karşısında Thomas’m boğazı düğümlendi, kendini kuma atıp aslanların yaptığı gibi ona tapınmak istiyordu; ama gözlerini, atını kendisine doğru hızla süren Justin’den alamıyordu.

“Elyon...” diye Johan fısıldadı.

Justin sağ tarafa saptı. Sonra metalin metal üzerinde kaymasından doğan ses durgun havayı yardı. Justin kılıcını çekmişti, atının üzerine eğilerek kılıcının ucunu kuma sapladı.

Atını döndürüp Thomas’tan uzaklaştı, uzun saçları rüzgârda uçuşurken eğilip kılıcını kumlarda sürükledi. Yumuşak neşe çığlıkları atının toynak seslerine eşlik ediyordu. Hepsi de Justin’in ne yaptığını biliyordu. Hepsi de öyküleri duymuştu.

Justin çemberini çiziyordu.

Çemberini hepsinin etrafına çiziyor, hepsinin de onun gelini olduğunu ilan ediyordu. Çember sembolikti.

Öte yandan Justin sembolik değildi.

Thomas’m arkasında çemberi tamamladı, atını onlara doğru çevirdi. Thomas başını eğmek zorunda olduğunu hissetti. Justin’in atı toynakları gümleyerek, hızlı hızlı burnundan soluyarak geçip gitti. Deri gıcırtısı duyuldu.

Bayırın tepesinde durdu. Thomas’ın diz çöktüğü yerden en fazla on metre uzaktaydı.

Uzunca bir süre sessizlik oldu. Karşı bayırda çığlık atanlar bile sessizleşti.

Sonra bir kahkaha sesi duyuldu. Gitgide artan bir kıkırdama.

Thomas şaşırarak, başını kaldırıp Justin’e baktı. Aynı zamanda Elyon olan savaşçı/aşık kafasını geri atmış, sevinçle gülmeye başlamıştı. Yumruklarını havaya kaldırarak güldü; yüzü gökyüzüne çevrilmiş, gözleri sımsıkı kapalı.

Thomas bu görüntü karşısında aval aval sırıttı.

Sonra kahkaha değişmeye başladı. Açıkçası Thomas bunun artık kahkaha mı yoksa hıçkırık mı olduğunu kestire-miyordu.

Justin’in yüzündeki gülümseme kayboldu. Artık gözyaşı döküyordu.

Justin aniden kollarını indirdi, üzengilerinin üzerinde ayağa kalktı ve herkesin duyabileceği şekilde haykırdı. “Büyük Macera!” Göz ucuyla soluna bakınca, Thomas yanağındaki gözyaşlarını gördü. “Baştan beri önemli olan hep Büyük Macera’ydı.”

Justin oturdu, aygırım böğrü vadiye bakacak şekilde çevirdi.

“Mesele hep bu andı. Hatta Tanis köprüyü geçmeden önce bile, sizin anlayamayacağınız şekillerde önemli olan hep bu andı.”

Justin kalabalığı süzdü.

“Canlarım, siz beni seçtiniz. Hasmım sizin gözünüze girmeye çalıştı, siz beni seçtiniz. Çember’e yaptığım çağrıya karşılık verdiniz, bugün ben de size gelinim diyorum.”

Uzunca bir süre Justin iç çekme ve ağlama sesleriyle vadiyi dolduran insanların üzerinden baktı. Chelise de şimdi diz çökmüş, gözyaşı döküyordu.

Justin Thomas’a doğru döndü. Atını ileri doğru mah-muzladı.

“Ayağa kalk, Thomas.”

Thomas ayağa kalktı, bacakları titriyordu. Başını kaldırıp Justin’e baktı ama bu zümrüt gözlere birkaç saniyeden fazla bakamazdı.

BEYAZ

“Hayır, gözlerimin   içine bak.”

Şu yaratım membaları- Derin anlam ve saf duygudan ibaret. Thomas ağlamak  istiyordu. Gülmek istiyordu. Yine göldeydi, bu gözlerden gelen   mest edici gücü bir nefes gibi

içine çekiyordu.

“Güzel şeyler yaptın, Thomas. Benim sevgimi, sevgileri için ödediğim bedeli unutmalarına izin verme.”

Thomas, izin vermeyeceğim , demeye çalıştı; ama ağzından bir şey

çıkmadı.

Justin diğerlerine baktı, her birini başıyla selamladı.

“Suzan, Johan. Jamous, Mikil.” Gözerinden aşağı yaşlar boşanıyordu. “Burada ne güzel bir şey yapmışız.”

Çenesini büktü, burun delikleri gururla açıldı. “Ne kadar da güzel bir şey.”

Sonra aygırını çevirdi. “Haya!”

At sıçradı. Ardından, RoshuimTerin muazzam halkası ayağa kalkıp kükredi. Yer sarsıldı.

Chelise kızıl gölcükten, bayır yukarı Thomas' a doğru

«t

koşuyordu. Thomas’m yanında durdu, gözlerini, dikip Jus tin’e baktı. Thomas onu yanına çekti ve geri geri giden mai yeti huşu içinde seyrettiler.

Justin ardında iki yanda beyaz aslanlar olduğu halde, atını çölün içine doğru dörtnala sürdü. Çöl sessizliğe gömüldü.

Uzun bir süre kimse konuşmadı.

Sonra Thomas, Justin’in sevgisiyle kendinden geçen coşkun ve neşeli Çember’in içinde Chelise’yle evlendi.

Son Bölüm

Gabil kütüphanenin üst rafındaki kitap başlıklarını in celerken, “Sonuçta haklı mıydm, haksız mıydım” diye sordu. Bu gerçekten  basit bir soru, basit bir de..Kısa bir an duraksadı“Ah! Buldum!”

Eskimiş deri ciltli bir kitap çekerek Michal’e doğru attı. Michal masanın kenarında sallanarak, dakikalar önce çekmiş olduğu başka bir Tarih Kitabına dikkatle bakıyordu. Eskimiş sayfaları tek bir mum aydınlatıyordu. Bu geç saatlerde ıssız olan Güruh kütüphanesi gölgeler içinde kalmıştı.

Michal “Bununla ilgili hiçbir şey basit değil,” dedi.

“ Sabret biraz ”

Gabil Michal’in yanma inmek için kanat çırparken,

“Bulduğunu söylemiştin galiba,” dedi. Almış olduğu Kitabı

masanın üzerine koydu.

“Ben Büy'ük Aldatmaca’yla ilgili bölümü bulduğumu

söyledim, asıl tarihi bildiren asıl cümleyi değil.”

“Yirmi birinci yüzyılın başlarında Avcı’nın Thomas'ı dedin. Bu kadarını hatırlıyorum.”

Michael  sayfayı incelerken, “Demişsem sen de kabul et-

mişsindir,” dedi.

“Kabul ettim mi? Öyle mi?”

“Karşı çıktın mı? Bu önemsiz noktayla çok fazla ilgileniyorsun, Gabil. Hangi tarihte olduğunun sonuçta ne önemi var? Bu saçma bir şey.”

“İlgileniyorum çünkü bu tarih yirmi birinci yüzyılın başı olarak kayda geçmiş olamaz. Thomas tarihi değiştirdi. Virüs dünyayı kasıp kavurmadı. Öyleyse soru şu: Büyük Aldatmaca ne zaman meydana geliyor? Hatta böyle bir şey oluyor mu?”

Gabil Kitabının kapağını inceledi, sonra kapağı açtı. Bu tarih renkli ormandan alınmıştı. Sayfaları çevirerek Kitabın sonuna doğru gitti.

Michal, “Elbette, Büyük Aldatmaca oluyor,” dedi. “Biz konuşurken bir yandan da ayrıntıları okuyorum. Tam burada. ..” Roush durdu.

“Ne oldu?” Gabil parmaklarının arasındaki sayfayı bıraktı, bir kez hopladı ve görmek için eğildi.

Michal, “Beni bu kadar sıkıştırma,” diye karşı çıktı. “Bu... Ben hiçbir şey hatırlamıyorum...”

“Biliyordum!” Gabil cırlıyordu. “Evet, biliyordum. Biliyordum. Değişmiş, değil mi?”

“Şey, artık yirmi birinci yüzyılın başları değil; ama bu konuda yanılmış olabiliriz. Fakat şu diğer şeyler...”

“Thomas tarihi değiştirmiş!”

Michal parmağını sayfanın üzerinde gezdirdi. “John’un kaydettiği felakette değişiklik yok ama vuku bulduğu tarih... ve Büyük Aldatmaca...” Geri dönüp, okumaya başladı. “Benim demek istediğim, John’un kehanetine yol açan olaylar değişmiş.”

“Tarihi değiştirdi. Değiştirdi, değiştirdi!” Gabil tekrar

hopladı, sonra ayağı kayınca yere devrildi. Sıçrayarak ayağa kalktı, biraz dans etti. “Ha! Büyüleyici! Muhtemeşen!” “Lütfen, sakinleş biraz. Öyle bir kelime yok.”

Gabil, “Neden peki?” dedi. “Thomas tarihi değiştirebi-liyorsa benim de birkaç kelime değiştirebilme hakkım var.” Tekrar masanın üstüne atladı ve kaldığı yerden, renkli ormanın yok olmasından bahseden Kitabı okumaya devam etti.

Michal ona baktı, hâlâ aynı sayfayı okuyordu. “Yani Thomas’m kara ormana nasıl girdiğini bilmemizin gerçekten şeye ışık tutacağını mı düşünüyorsun “İşte!”

Michal sıçradı. “O ne?”

“Galiba onu buldum! Bu kitapta öyküsü var.” Endişeyle inceleyerek, sayfalan sonuna kadar çevirdi. “Burada, burada, bu kitapta olmalı.”

Michal sayfalara ilgiyle baktı.

Gabil, “Beni fazla sıkıştırma,” dedi.

“Ham.” Michal onun sağma doğru çok az açıldı.

Gabil son sayfaya geldiğinde donakaldı. “Bu nedir?” “Ne?”

“Bu...” Öne eğildi. “Değiştirilmiş. Silinip üzerine yazılmış.”

Michal Gabil’i yine sıkıştırdı. “Ne diyor?”

Daha küçük olan Roush son paragraftaki kelimeleri işa-retparmağıyla izledi. Bu kelimeler açıkça öncekilerden farklı bir el yazısıyla yazılmıştı.

Yüksek sesle okudu.

“Sonra adı Thomas olan adam kendini kara ormanda buldu; burada düşerek kafasını vurmuş ve hafızasını kaybetmişti. Ha. ”

Gabil başını kaldırıp Michal’e baktı, şaşırmıştı.

“Ha?” Michal inanmadığım belli eden bir ses tonuyla sordu. “’Ha’ mı yazıyor? Bu kadar mı?”

“Bu kadar. Sonra imzalamış.”

Gabil sayfaya baktı. “Öykücü Billy,” diye okudu. “Öykücü olan Billy adında biri bunu yazmış.”

Birkaç saniye sessizlik içinde bakıştılar.

Michal içini çekip Kitabına geri döndü. “Kabul etmeliyim ki, bu... büyüleyici.”

Gabil, “Görünüşe göre tarihi değiştiren yalnızca Tho-mas değilmiş,” dedi. “Ben sana dememiş miydim? Ha!” “Ha?”

“Ha!” Kitabını kapattı, üzerine hopladı. “Öyleyse oku. Sen kuşku duysan da bulacağımızı söylediğim bu yeni tarihi oku bakalım.” Çenesini kaldırıp sırıttı.

Michal tüylü arkadaşına dikkatle baktı. “Evet, sanırım söylemiştin.”

Sonra Roush derin bir soluk alıp Tarih Kitaplarını okumaya başladı.

YOLCULUK YEŞİL İLE DEVAM EDİYOR...