Bana akış diyagramlarını ve diğer her şeyi öğreten annemle babama...

Annenle baban doğmadan önceki asıl yüzün nasıl?

- Zen özlü sözü

Önsöz

Ölmeden önce, sırlarımı Meşe Efendi’ye gizledim.

Bu kitap, onları nihayetinde bulan en yakın arkadaşım Vera Dietz hakkındadır.

Charlie Kahn

(Vera’nın Big Mac’indeki turşu)

Arkadaşınızın öldüğünü söylemek bir şeydir. Arkadaşınızın sizi sattıktan beş ay sonra öldüğünü söylemek ise bambaşka bir şey.

Vera Dietz

(Lise son sınıf öğrencisi ve pizza dağıtım teknisyeni)

BİRİNCİ KISIM

CENAZE TÖRENİ

Papaz, Charlie’nin özgür bir ruh olduğundan bahsediyor. Aslında hem öyleydi hem de değildi. Özgürdü, çünkü kendi içinde çıkmazlara düşmüştü. Hayatın tadını çıkarırdı, çünkü aslında içten içe ölmekteydi. İç çatışmalar Charlie’de bir başka duruyordu.

Papaz, Charlie’nin hayat dolu ve etkileyici kişiliğinden bahsediyor. Charlie’yi beyaz tabutun içinde hayal etmeye çalışıyorum. Bir elinde McDonald’s peçetesi, diğerinde keçeli kalemiyle, “Şu adama söyle, benim hayat dolu kıçımı yesin o. Beni tanımıyor bile,” yazıyor. Sonra notu buruşturup çiğneyerek yuttuğunu ve Zippo çakmağını yaktığını hayal ediyorum. Tabutun tahtaları arasından yükselen duman birden, ağlamaklı topluluğun bütün dikkatini dağıtıyor.

Ölü birinden nefret edebilir misiniz? Onu bir zamanlar sevdiyseniz bile? En iyi arkadaşınız bile olsa? Ondan nefret etmek doğru mu, sırf öldüğü için?

***

Babam onun gömülmesini görmemi istemiyor, ama onu benimle mezarlığa yürümeye ikna ediyorum. On iki yaşımdan beri ilk kez elimi tutuyor. Papaz topraktan gelip toprağa gittiğimizden bahsederken sanki ayaklarımın altındaki çimen bileklerimden kavrayıp beni aşağı çekiyormuş gibime geliyor. Charlie’yi tabutunun içinde hayal ediyorum. Büyük Avcı’nın başından beri her şeyin böyle gelişmesini planladığından emin, kafasını sallıyor. Kafamda, vinç onu çukura indirirken güldüğünü canlandırıyorum. “Hey Veer, ne de olsa insan her gün burnu siğilli biri tarafından çukura indirilmiyor, haksız mıyım?” dediğini duyabiliyorum. Vinci kullanan çocuğa bakıyorum. Ardından bileklerimi kavrayan çimenlere. Tabutun üzerine toprak atıldıkça içi boşmuş gibi bir ses çıkıyor ve yüzümü babama gömüp sessizce ağlıyorum. Charlie’nin öldüğüne hâlâ inanamıyorum.

***

Törende dört grup insan var. Öncelikle Charlie’nin ailesi. Bay ve Bayan Kahn ile onların anneleriyle babaları, yani Charlie’nin büyükanneleri ve büyükbabaları. Charlie’nin teyze, hala, amca ve dayılarıyla yedi kuzeni. Eski aile dostları ve yakın oldukları komşular; dolayısıyla babamla ben de burada yer alıyoruz. Babam, annem yokken sosyal etkinlikler konusunda hâlâ biraz beceriksiz olduğundan kilise ile ziyafet salonu arasında tam kırk yedi kez iyi olup olmadığımı soruyor. Aslında o benden de beter, özellikle de Kahn ailesiyle konuşurken. Hemen bitişiklerindeki evde oturduğumuzdan sırlarını bildiğimizi biliyorlar. Bildiklerini bildiğimizi de biliyorlar.

“Çok üzüldüm,” diyor babam.

“Sağ ol, Ken,” diye yanıtlıyor Bayan Kahn. Dışarısı çok sıcak, eylülün ilk günü, ama uzun kollu giyinmiş.

İkisi de bana bakıyor. Bir şey söyleyebilmek için ağzımı açıyorum, ama hiçbir ses çıkmıyor. Hislerim o kadar karışık ki kendimi Bayan Kahn’ın kollarına atıp birkaç saniye hıçkırıyorum. Sonra hemen kendime hâkim olup ıslak yanaklarımı elimin tersiyle siliyorum. Babam bana ceketinin cebinden bir mendil uzatıyor.

“Affedersiniz,” diyorum.

“Önemli değil, Vera. Sen onun en yakın arkadaşıydın. Senin için çok zor olmalı.”

Ne kadar zor olduğu konusunda en ufak bir fikri yok. Nisan ayında Charlie beni satıp sürekli Jenny Flick ve Serseri Tayfası ezikleriyle takılmaya başladığından beri en yakın arkadaş değiliz. Size şunu söyleyeyim, ölen en yakın arkadaşınızın rezilin teki olduğunu düşünüyorsanız sizi sattıktan sonra öldüğünü hayal etmeye çalışın. İşte asıl rezillik bu.

***

Ailenin durduğu yerin yanında çevreden insanlar var. Komşular, öğretmenler, onunla birkaç kez ders çalışmış çocuklar. Beşinci sınıfta onunla Küçükler Ligi’nde beyzbol oynamış birkaç arkadaşı. Charlie’nin içten içe hep hoşlandığı, çocukken bize bakıcılık eden kadın da yeni kocasıyla orada.

Onların ilerisinde resmi kişiler duruyor. Hepsi siyah takım giymiş. Papaz okul müdürüyle, Charlie’nin aile hekimiyle ve daha önce hiç görmediğim iki adamla konuşuyor. İlk törenin ardından papaz yardımcılarından biri Bayan Kahn’a bir ihtiyacı olup olmadığını soruyor. Bay Kahn gelip onun yerine uygun bir dille cevap veriyor ve papaz yardımcısı herkese büfenin açıldığını duyuruyor. Oldukça ağır bir şekilde, insanlar yemek almaya başlıyorlar.

“Bir şey ister misin?” diye soruyor babam. Başımı sallıyorum.

“Emin misin?”

Başımla onaylıyorum. O da bir tabak alarak onu salatayla ve süzme peynirle dolduruyor.

***

Odanın diğer ucunda Serseri Tayfası var: Charlie’nin yeni en yakın arkadaşları. Kapıya yakın durup, ara sıra gruplar halinde sigara içmek için dışarı çıkıyorlar. Şu kum saati şeklindeki duman çıkarmayan kül tablalarından olmasına rağmen veranda izmaritten geçilmiyor. Ziyafet salonunun müdürü onlara çekilmelerini söyleyene kadar bir süreliğine kapıyı işgal ettiler. Şimdi de Jenny Flick’in çevresine toplanmışlar, sanki Charlie’nin ölümünün sebebi değil de zavallı duluymuş gibi.

***

Bir saat sonra babamla eve doğru gidiyoruz ve babam bana, “Pazar akşamı olup bitenlere dair bildiğin bir şey var mı?” diye soruyor.

“Hayır.” Oysaki yalan. Evet, var. “Çünkü eğer varsa, söylemelisin.”

“Evet. Olsa söylerdim, ama yok.” Yalan. Var. Yine de söyleyemem. Söylemedim, söylemeyeceğim de. Henüz bunu yapamam.

***

Eve vardığımızda duşa giriyorum, çünkü aklıma yapacak başka bir şey gelmiyor. Saat daha yedi buçuk olmasına rağmen pijamalarımı giyip gazete okuyan babamla çalışma odasında oturuyorum. Ama olduğum yerde duramayıp mutfağa gidiyorum ve cam kapıyı sürerek açıp arkamdan kapatıyorum. Bahçedeki alaycı kuşlar gün batarken hep böyle miyavlar gibi ciyak ciyak ötüşüyorlar. Koruluğa, Charlie’nin evinin olduğu yere doğru bakıyorum. Sonra tekrar içeri giriyorum.

“Yarın okula gitmek istiyor musun?” diye soruyor babam. “Hayır,” diye yanıtlıyorum. “Yine de yapacak daha iyi bir şey yok sanırım, anlıyorsun ya.”

“Sanırım haklısın,” diyor. Oysa geçen pazartesi günü Jenny ve tüm Serseri Tayfası siyahlar içinde arabanın çevresinde toplanıp sigara içerken park alanında o yoktu. Jenny feryat figan ağlarken de orada değildi. Kız öyle yüksek sesle feryat ediyordu ki ona olan nefretim katlandı. Charlie’nin kendi annesi bile o kadar inleyip ağlamazdı.

“Evet. Daha ilk hafta. Zaten hep tekrar yapıyorlar.”

“Ne diyeceğim, işte biraz daha vakit geçirsene. Aklını başka şeylere verirsin.”

Bence babam hakkında ilk olarak şunu bilmelisiniz: Rahatsızlığınız ne olursa olsun, tedavisinin çalışmak olduğunu söyler.

ÜÇ BUÇUK AY SONRA
ARALIK AYINDA BİR PERŞEMBE GÜNÜ

Ekim ayında on sekiz yaşıma girdim ve pizza yapmaktan pizza dağıtmaya terfi ettim. Çalışma sürem haftada yirmi saatten kırk saate çıktı, okul da cabası. Gerçi bence çalışmaya değer dersler yalnızca Çağdaş Sosyal Düşünce ve Kelime Bilgisi. ÇSD ödevleri kolay oluyor, her hafta bir gazete haberini tartışıyoruz. Kelime’de ise haftada on sözcüğün (günlük okumalarda fazladan kelime bulanlara ek puan verilerek) her birini cümle içinde kullanmamız gerekiyor.

Şimdi pinti sözcüğünü cümle içinde kullanıyorum.

Benim pinti babam, bir lise son sınıf öğrencisinin tam zamanlı çalışamayacağını anlamıyor. Ertesi gün okul varken gece yarısından sabah dörde kadar pizza dağıtma işinin notlarım açısından çok iyi sonuç vermeyeceğini açıklamaya çalıştığımda beni hiç dinlemiyor. Onun yerine, pinti babam, hayatını kazanmanın ne kadar zor olduğu ama günümüzün çocuklarının bunu hiç anlayamadığı, çünkü hiç çalışmadan harçlıklarını aldıkları üzerine on dakikalık bir nutuk çekiyor.

Anlaşılan çalışmak bizim karakterimizi geliştiriyormuş. Görünüşe göre, pek çok çocuk buna minnettar kalırmış. İddiasına göre ben, okulumda “kültürümüz gereği kendisine sunulan haklarla şımartılmamış” tek çocuğum.

Çalışmanın Charlie’nin ölümünü kafamdan uzak tutması gerekirdi, ama şu ana dek işe yaramadı. Aksine her şeyi daha da kötüleştirdi. Ne kadar çok çalışırsam, sanki o kadar peşimde. Peşimden geldikçe adını temize çıkarmam için söylenip duruyor. O böyle dırdırlandıkça beni bu karışıklıkta, bu zor durumda bıraktığı için ondan daha çok nefret ediyorum. Ya da... Beni bıraktığı için. O kadar.

Okulun oradaki trafik ışıklarındayım ve kırmızı Pagoda Pizza tişörtümü kafamdan geçiriyorum. Saçlarımı berbat etmesi umurumda değil. Zira iyi bahşiş almak ve soyguna uğramamak arasındaki dengeyi sağlamak için aynı anda çılgın, dağılmış ve kayıtsız görünmem gerekiyor. Koltuğun altına uzanıp cam şişeyi arıyorum ve bulunca bacaklarımın arasına koyup metal kapağını açıyorum. İki yudum votkanın ardından gözlerim sulanıyor ve boğazım kendiliğinden “Aaahhh” diye bir ses çıkartarak yanma hissinden kurtulmaya çalışıyor. Hemen yargılamayın. Sarhoş olduğum falan yok. Yalnızca üstesinden gelmeye çalışıyorum.

Ağzıma üç parça Winterfresh sakız atıp şişeyi koltuğun altına geri koyarak Pagoda Pizza’nın park alanına giriyorum.

Pagoda’daki patronumun ismi Marie, çarpık çurpuk sarı dişleri olan ve motosiklet süren çok havalı bir kadın. Ondan başka iki müdür daha var. Nathan (Nate), 1980’lerden kalma kare gözlükler takan, boyu iki metreye yakın bir adam. Kırklarının ortalarındaki Steve ise Porsche sürüyor ve annesiyle yaşıyor. Diğer sürücülerden biri bana onun çok zengin olduğunu ve burada keyiften çalıştığını söylemişti, ama ben onların dediklerine pek inanmıyorum. Çoğu zaman kafaları iyi. Dükkânı kapattıktan sonra yerleri silerken ve bulaşıkları yıkarken bana kafayı çektiklerinde Marie’ye bakamadıklarını, çünkü dişlerinin ödlerini patlattığını söylüyorlar.

Bu gece dükkânı Marie idare ediyor. İçeri girdiğimde güneşten sararmış kırık piyano tuşları gibi sıralanan dişleriyle gülümsüyor ve o geceki bozuk para torbamla Pagoda telefonumu veriyor. Nate, paslanmaz çeliğin üstündeki pizza malzemeleri adacığının arkasında yer alan bilgisayarda gündüz vardiyasının fişlerini nakde çeviriyor. “Hey, Vera! Ne var ne yok?”

“Selam, Nate.”

“Kimse sana üniformalarla güzel göründüğünü söyledi mi?” diye soruyor. Bu soruyu haftada en az iki kez yöneltir. Ona göre hoşbeş etmenin tadı böyle çıkıyor.

“Hayır, senden başka kimse,” diyorum.

“Sanki pizza dağıtım görevlisi olmak için doğmuşsun,” diye ekliyor. Ardından yazarkasa çekmecesini çarparak kapatıp kasıla kasıla benimle arka odaya geliyor ve ofisteki eski masaya bir para çantası fırlatarak kapının arkasındaki askıdan sahte MC Hammer deri montunu alıyor.

“Kader zırvalıktan başka bir şey değil,” diye yanıtlıyorum. Ben bilmeyeceğim de kim bilecek? Ben bütün hayatımı benimkinden uzak durmaya çalışarak geçirdim.

ANNEMİN NEREDE OLDUĞUNU MERAK EDİYORSUNUZDUR

Annem ben on iki yaşındayken bizi terk etti. Babam kadar pinti olmayan bir adam buldu ve birlikte dört bin kilometre uzaklıktaki Las Vegas, Nevada’ya taşındılar. Beni görmeye gelmez, hatta arayıp sormaz. Ancak doğum günümde, içine elli dolar koyduğu bir kart yollar. Babam da ben o parayı gidip bankaya yatırana dek kafamı ütüler. Sonuç olarak yanımda olmadığı alta yıl boyunca bir annem var diye gösterebileceğim 337 dolarım oldu.

Babam otuz yedi papel faizin önemli olduğunu söylüyor. Buradaki kinayeyi görmekten aciz: Bir şeyin öneminden bahsederken aklına yalnızca parasal yanı geliyor. Kendisi muhasebeci olduğu için ona göre her şey sayılardan ibaret.

Bana göre ise anneniz yanınızda değilse, ziyaret etmiyorsa, hatta arayıp sormuyorsa otuz yedi dolarlık faiz boktan bir faizdir.

Annem on yedi yaşındayken beni dünyaya getirmiş. Sanırım berbat bir on iki yıl boyunca yanımda kaldığı için şanslı hissetmeliyim. Beni evlatlık vermediği ya da bowling salonunun arkasındaki, varlığını bilmediğimizi sandıkları klinikte kürtaj yaptırmadığı için şanslıyım sanırım.

Annemle babam kapı komşularıymış, birlikte büyümüşler. Tıpkı Charlie ve ben gibi. Babam, “Kalbimi dinledim,” diye iddia eder. Ona faydası olmadı değil. Burada benimle ve üç kitaplık dolusu saçma sapan Zen kişisel gelişim kitabıyla tıkılıp kaldı. Hiç arkadaşı yok, ancak biraz olsun önemli olan her şeyin sorumluluğundan kaçma konusunda inanılmaz bir yeteneği var.

***

On üç yaşıma girdiğimde babam bana annem hakkındaki gerçekleri anlattı.

“Biliyorum, bu konu gündeme gelmeyecektir. Ancak olur da gelirse diye gerçekleri bilmeni istiyorum.”

Bir kenara not düşün. Eğer bir konuşma böyle başlıyorsa arkasından ciddi bir şeyler gelecek demektir.

“Sen daha bebekken annen Joe’nun Yeri’nde bir işe girdi.” Tabii ki bundan hiçbir şey anlamadım. Daha on üç yaşındaydım. Joe’nun Yeri’nin, ortalıkta yarı çıplak dans eden kadınların iç çamaşırlarına dolarlar takılan ve insanların kendi birasını kendi götürdüğü bir striptiz batakhanesi olduğuna dair en ufak fikrim yoktu.

“Joe’nun Yeri de ne?”

Hiç utanmadan, bunun beni ne kadar etkileyebileceğini hiç fark etmeden, “Bir striptiz kulübü,” diye yanıtladı babam.

İşte bunun ne olduğunu biliyordum. “Annem bir... Bir striptizci miydi?” Başıyla onayladı.

“Herkes bunu biliyor mu?”

“Yalnızca o zaman buralarda olup onu tanıyan herkes.” Ne kadar iğrendiğimi görünce biraz bocaladı. “Yalnızca birkaç ay sürdü, Vera. Okuldan ayrıldıktan, evinden kovulduktan ve... Şey, bu kadar genç yaşta anne olduktan sonra özgürlüğünü geri istemişti. Ben o zamanlar hâlâ içiyordum. Hiçbir zaman kavuşamadığı bir şeyi istemişti işte.” Konuşurken geveliyor, sözlerini çarpıtıyordu. “Sanırım... Marty ile kaçana dek asla bulamadığı şeye sahip olmak istemişti.”

Marty, annemin ve babamın ayak sağlığı doktoruydu. Babam ve ben bekleme salonunda otururduk ve annemin nasırları için geldiği, ancak normalden çok daha uzun süren randevularından çıkmasını beklerken yirmi soru oyununu oynardık.

Babam hâlâ ihtiyacı oldukça AA (Adsız Alkolikler) toplantılarına katılıyor. Bunun bir lanet olduğunu söylüyor; alkolikliğin. “İçkiyi deneme bile,” diyor. Ona göre bu lanet ailemizden geliyormuş. “Babam sarhoşun biriydi, hatta onun babası da,” diyor.

Eğer geleceğimi aynı kanı taşıdığım akrabalarıma göre çizmem bu kadar kolaysa, her an okulu bırakıp ayyaş ve hamile bir striptizci olma ihtimalim var.

***

Akşam beşi çeyrek geçe sıralarında akşam yemeği telaşı başlıyor. Halledemeyeceğimiz bir şey değil. Her şey Marie birinci telefondan siparişi alırken, ikinci telefonun çalmasıyla başlıyor. Biraz sonra, Jill ikinci telefondan siparişi alırken üçüncüsü çalıyor. Saat yediye kadar dükkânı nasıl idare ettiğimizi bilmiyoruz.

Çalışan üç sürücü var ve zamanlamayı her seferde yalnızca birimiz dükkânda olacak şekilde ayarlıyoruz. Marie servisi düzenleyerek, içeri girdiğimiz anda sıradaki siparişi hazır ediyor. Üstelik hangi siparişin yanında Cola, hangisinin Sprite olduğunu, kimin lahana salatası istediğini aklında tutabiliyor, iki saat boyunca araba süren, kapı çalan, gülümseyen ve para üstü veren bir makine oluyorum. Bu benim için doğuştan gelen bir şey. Pagoda telefonum asla çalmaz, çünkü hiçbir şey unutmam. Müşteriler beni seviyor ve bana bahşiş veriyor. Ben de bu paraları koltuğumun arkasında, yerde duran buruşuk bir Dunkin’ Donuts torbasında saklıyorum.

Son servisimden sonra eve dönerken, Charlie bana babamın Sam Cooke CD’sini çıkarttırıp radyoyu açtırıyor. Bana Hard Rock 102.4’ü bulduruyor. AC/DC’nin nefret ettiğim bir şarkısı çalıyor, ama yine de onu dinliyorum.

Sola dönüp McDonald’s’a girerek arabaya servis sırasına geçiyorum. Sağlığa yararlı mönülerinden, içinde üzümler olan yeni dürümün müptelasıyım, ama yanına hep çikolatalı milkshake alıyorum, öyle sağlıklı olmaya çalıştığım falan yok yani.

“İlk pencereye geçin.”

Kadın orada, eli dışarıda bekliyor. Para hazırlamak için insanlara bir dakika gerektiğini bilmiyor mu acaba? Ben beş teklik arayarak Dunkin’ Donuts torbamı eşelerken gözlerini deviriyor. Teşekkür de etmiyor.

“ikinci pencereye geçin.”

Yemek için Pagoda Pizza’ya dönmek yerine park alanını turluyorum ve projektörlerin arasında karanlık bir yer buluyorum. Isıtıcı için arabayı çalışır durumda bırakıyorum. Bu gece hava soğuk. Aralık ayının ikinci haftası ve bu hafta buz kazıyıcımı her gün kullandım. Dürümü yerken bir üzüm birkaç peçete serdiğim kucağıma düşüp duruyor. Onu alıp ağzıma atıyorum ama o, sanki kaygan ellerimle arayıp bulmamışım da bir ipe bağlıymış gibi tekrar fırlıyor.

“Kes şunu, Charlie,” diye gülüyorum.

Üzümü kucağımdan kapıp sıkıca tutarak ağzıma atıyorum.

Dürümün yarısına geldiğimde doyuyorum, bu nedenle onu paketine sarıp tekrar torbaya tıkıştırıyorum. Peçeteleri de kucağımdan topluyorum ve onlar da torbaya gidiyor. Yolcu koltuğunda dört artık peçete var. Torpido gözünü açıp oradaki en az yüz peçeteye dört daha ekleyerek gözü kapatıyorum.

Sonra, tekrar açıp birini geri alıyor ve cüzdanımdan ince uçlu bir Sharpie kalem çıkarıyorum. McDonald’s park alanı projektörlerinin loş ışığı altında, peçetenin köşesine Seni özledim, Charlie, yazıyorum ve onu katlayıp cebime koyuyorum. Bir yandan da Charlie’nin beni izlediğini hayal ediyorum. Onu yakmadığım, yemediğim ya da kendi karalamalarına yaptığı diğer şeylerden birini yapmadığım için duyduğu hayal kırıklığını hissediyor gibiyim.

Binanın arkasına, çöp tenekelerinin olduğu tarafa dönüyorum. Hedefini şaşıran torbaları, çöpün önüne dökülüp saçılanları, kim bilir kaç sürücünün, artıklarını tekrar atmayı denemektense rüzgârın sürüklemesi için orada bıraktığını görüyorum. Arabamı oraya doğru sürüp torbamı atarak Pagoda Pizza’ya doğru ana yola çıkıyorum. Bir blok ileride peçeteyi cebimden çıkarıp mesajımı parçalıyorum ve ağzıma atıyorum. Boğazıma yapışıp kalıyor. Koltuğumun altındaki şişeye uzanıyorum ve ondan bir yudum alarak boğazımı rahatlatıyorum. Peşinden de ağız dolusu çikolatalı milkshake içiyorum.

Arabadan inmeden önce o haftaki kelime dersi için olan listeyi çıkarıyorum. Yarın cuma; test günü. Kelime dersini bu nedenle seviyorum; her hafta aynı. Ders müfredatından hiçbir şekilde sapma olmuyor. Pazartesi liste verilir, cümleler çarşambaya biter, cuma günü test olur. Öğrenciler sırada ne olduğunu bilir. Keşke Bayan Buchman dünyayı yönetseydi de hayat hep bu kadar kolay olsaydı.

***

Saat dokuzu geçti. Yalnızca kapanış tayfası kaldık: iki sürücü, pizzaları yapan yardımcı aşçı ve Marie.

“Vera, şehre servise iniyor musun?”

Çevreme bakıyorum, oradaki tek sürücü benim. “Sanırım evet.”

“Bir saniye bekleyip giderken bunu da bırakır mısın?” Fred’in Barı, şehre giden köprüden önceki son köşede. Diğer siparişlerin zamanlarını kontrol edip hesap yapıyorum.

Otuz dakika sandığınız kadar da uzun bir süre değil. Pizzayı yapmak on beş dakika alıyor, bana da kapıya götürmek için yalnızca on beş dakika kalıyor. Fred’in Barı’na uğramak tüm servisimi berbat edecek.

“Cotton Caddesi’ndeki eve geç kalırım.”

Marie, Fred’in Barı’na gidecek olan pizzayı fırından erken çıkarıyor (kenarları bile kahverengileşmemiş), bir kutuya koyup üçgen dilimlere bölüyor. “Cotton Caddesi’ndekilerin bir derdi varsa kıçımı yesinler,” diyor.

Üç siparişi sıcak yemek torbalarına yerleştiriyorum, birer altılı Cola ve Sprite kaparak arabaya yüklüyorum.

Ben yola çıkarken James son servisinden dönüyor. James’e biraz tutulmuş gibiyim, ancak o yirmi üç yaşında. Dolayısıyla aslında öyle olmamalıyım. Charlie öldüğünden beri çok yalnızım ve James’te aynı sigara kokusu var. Üstelik çok tatlı ve benimle aynı tür müzik dinliyor. Bu müziğe derleme diyor, okuldaki serserilerin verdiği isimden çok daha iyi.

Engebeli boş park alanından ana yola çıkarak şehre doğru sola dönüyorum. Fred’in Barı’na vardığımda iki lastik kaldırımın üstünde olacak şekilde kenara çekerek dörtlüleri yakıyorum. İçinde siparişlerin olduğu kırmızı siyah damalı torbayı kapıp dumanlı, izbe batakhanenin kapısını açıyorum. Tammy Wynette Stand by Your Man’i söylüyor. Fred’in yerine muhtemelen haftada üç kez dağıtım yapıyorum ve bunların ikisinde Tammy Wynette çalıyor. Arkasından ne kadar güzel müzik dinlersem dinleyeyim bu şarkı kafamın içinde dönüp duruyor.

Fred’in Barı’na gitmekten nefret etmemin asıl sebepleri ise başka. Müdavimlerin bana dik dik bakmaları tüylerimi ürpertiyor. Yüzde doksan, bahşiş vermeyi unutuyorlar. Arka taraftaki tilt makineleri bana Sanık filminde Jodie Foster’ın oynadığı karakterin barda başına gelen korkunç şeyleri hatırlatıyor.

Şehre doğru köprüyü geçiyorum. Burası dünyadaki en beyaz şehir, daha doğrusu Meksikalılar taşınmadan önce öyleydi. Tepelerde büyük Victoria dönemi evlerinin olduğu kalabalık eski banliyöleri ve kubbe tepeli sıra evleri geçtiğinizde burası aslında çirkin bir şehir. 1940’ların asfalt kiremitlerinden, rengârenk tuğlalardan ve gri betonlardan oluşan bir kargaşa. Çok fazla çöp var ve çoğu insan her daim öfkeli görünüyor. Babamın dediğine göre her zaman böyle değilmiş. Şehrin, parasını daha çok polis yetiştirmek yerine yeni sanat girişimlerine ve alengirli kocaman bir beyzbol stadyumuna harcamasının Meksikalıların suçu olmadığını söylüyor. Şimdi bir yanda şarap, peynir ve aynı gün aynı takımlar arasında iki kez oynanan beyzbol maçları varken diğer yanda yoksulluk kol geziyor. Suç oranı ise hiç azalmıyor. Kapımı kilitliyorum. Üzerinde RASGELE İYİ NİYET GÖSTERİN çıkartması olan orta sınıf arabamın dikkat çekmesi yeterince kötü. Üstündeki vantuzlu Pagoda Pizza bayrağından hiç bahsetmiyorum.

Raylara vardığımda yavaşlıyorum ve gölgelerin arasından kafayı çekmiş bir kadın gelerek pullu büstiyerini indiriyor. Yola bakıp devam ediyorum. Annemi düşünmemeye çalışıyorum ve şehre inerken Jefferson Caddesi’nden geçmemeyi aklıma yazıyorum.

Cotton Caddesi’nin siparişi bir dakika gecikiyor, ancak onlar bunu ne fark ediyorlar ne de umursuyorlar. Çocuk bana bakmıyor bile. Bir yirmilik verip, “Üstü kalsın,” diye mırıldanıyor. İki dolar, dört sentlik bir bahşiş, şehir servisinde nadir görülen bir şey. Dükkâna dönmeden önce iki yere daha uğrayacağım. Bahşişimin bir dolarını cebe indiren hiperaktif çocuklara sahip bir aile ile büyük, sıcak İtalyan sandviçi sipariş eden ve tam para veren yaşlı bir adam. Benim kız olduğumu fark edince başını yana eğerek gülümsüyor ve, “Dikkatli ol,” diyor.

Dağdaki tehlikeli dönemeçlerden geçerek şehrin üzerinde yükselen büyük, ihtişamlı ve süslü, pagodaya¹ doğru giden uzun yolu geri dönüyorum. Pek çok kişi buranın turistleri çeken hoş bir yer olduğunu düşünüyor: başka türlü kimsenin bilmeyeceği küçük ve sıkıcı şehirdeki ilginç bir ayrıntı. Bana göre o bir hilkat garibesi. Ben o yolun hemen aşağısında büyüdüm ve ardında gizlenen hikâyeyi biliyorum. Ben tepeyi çıkmak için vites düşürürken araba zorlanarak homurdanıyor. Sonunda tepeye ulaşıyorum ve gözü rahatsız eden kırmızı neonları geçerek Overlook Yolu’nu yokuş aşağı eve doğru iniyorum.

Oturma odasının ışığı yanıyor ve televizyonda değişip duran karartıları seçebiliyorum. Babam muhtemelen Kanal 17’de artık hangi filmi veriyorlarsa onun sesini kapatmış, hiç umursamadan gazetesini karıştırıyor. Gerekmedikçe asla sesi açmaz. Aslında televizyonu kapatsa olur biter. Bir seferinde ona niye böyle yapmadığını sormuştum.

“Yalnız olmadığımı hissettirecek bir şey olsun istiyorum,” diye cevap vermişti.

Eminim onunla aynı fikri paylaşan milyonlarca insan vardır. Ben onlardan biri değilim. Öyle değilmişçesine rol yapmaktansa bir şeyin gerçek halini yaşamayı tercih ederim. (Hangi Zen ustası demişti, “Eğer boğulmak istiyorsanız, sığ sularla kendinize işkence etmeyin,” diye?)

KEN DIETZ’TEN (VERA’NIN BABASI) BİR İKİ SÖZ

Annem bir başına elinden geleni yaptı. Alkolik olmamı engellemedi. Liseden ayrılıp kapı komşumuz olan on yedi yaşındaki kızı hamile bırakmamı engellemedi. Bir baba ile hayatın nasıl olacağını merak etmemi hiç engellemedi. Bence anneyi ya da babayı kaybetmek, çocuktaki güven duygusunu alıp götürüyor. Ben de Vera’ya özgüvenini kazandıracak farklı yollar bulmaya çalışıyorum. İşe yarıyor mu, emin değilim ama elimden gelen tek şey bu. Babam ben üç yaşımdayken gittiği için, bir babanın nasıl olması gerektiği hakkında en ufak fikrim bile yok. O nedenle ben de doğaçlama yapıyorum.

Bir gün, ben daha çocukken annemin iç çamaşırı çekmecesinin dibinde 1973 yılından kalma The Midnight Special programının videokasetini bulmuştum. O zamanlar annem yerel su tesisatçısının ofisinde sekreter olarak çalışıyordu. Öndeki etiketi okudum, “Büyük Caleb” yazıyordu. En büyük kardeşim “Küçük Caleb” olduğu için annem babamı öyle çağırırdı. Kaseti videoya takıp seyrettim. Billy Preston birkaç parça çaldı; babam ise arkasındaydı: korno çalan uzun saçlı, sıska, beyaz bir hippi. Yıpranmış zarflardaki birkaç resim dışında ona dair sahip olduğum tek şey buydu. Zira giderken ne bir adres bırakmıştı ne de telefon numarası. O kaseti, yıpranana dek izledim. Var olan bütün Billy Preston albümlerini aldım ve saçımı uzattım.

Vera, hayatının en önemli yıllarını annesi ile geçirdiği için ne kadar şanslı olduğunu bilmiyor.

***

Cindy Sindy Vera’ya hamile olduğunu öğrenmeden iki ay önce pagodaya gittik ve şehrin üzerinde yükselen kayalara tırmandık. Lise üçten beri sürekli çıkıp ayrılıyorduk, ama benim berbat Ford Tempo’nun arkasında işi ileri aşamaya götürmeye ancak başlamıştık. Cindy-Sindy benden bir yaş küçüktü. Ben o zaman on sekiz yaşımdaydım, o da on yedi.

“Bu yerin hikâyesini biliyor musun?” diye sordum.

“Galiba umurunda mı demek istedin,” dedi, ev ödevini katlayıp kâğıttan uçak yaparken.

“Bu şehirde yaşıyorsun ve pagodanın hikâyesini bilmiyor musun?”

“Yo.”

“Anlatayım mı?”

“Yo,” dedi sakızını şaklatırken.

Kâğıttan uçağı fırlattı, uçak bir yöne doğru ilerledi ve şehre doğru dönerek alçaldı. İyi bir şeyler olacağının vaadi gibiydi. Gözden kaybolana dek birlikte onu seyrettik. Ben de elimi uzatarak bir ödev kâğıdı istedim. Birini verip diğerini katlamaya başladı. İki saat boyunca bunları kim bulacak, nereye inecekler, acaba bizden başka kimse onları uçarken görüyor mu diye hayaller kurarak ödevlerden uçaklar yapıp fırlattık, özgür. Cüretkâr ve esintiyle fırlayan; tıpkı biz genç âşıkların hissettiği gibi.

Ve Vera geldi.

Başlangıçta zordu, ama bunu atlattık. İçmeyi bırakıp staj yaptığım küçük muhasebe firmasından doğru dürüst para kazanmaya başlayınca Overlook Yolu’ndaki bu evi aldık. Cindy Sindy, pagodaya bu denli yakın olduğu için buranın kutsal olduğunu söylüyordu. Buranın iğrenç (ve hiç de kutsal olmayan) hikâyesini dinlemek umurunda olmamıştı. Ben de burayı sevmiştim, çünkü adeta ikimizin de büyüdüğü o çöplük banliyöden tecrit edilmiş gibi uzaktaydı. Üçümüz ağaçlara tırmanıyor, bahçeler ekiyorduk. Cindy Sindy bir yıl tavukları kuluçkaya yatırdı ve organik yumurtaları yerel çiftçiler pazarında sattı. Vera’ya doğayı ve çevreyi öğrettik. Yürüyüşlere çıkarak sağlığımızı koruduk.

Sonra, Vera on iki yaşına geldiğinde Cindy Sindy beni terk etti. Bir daha ne aradı ne sordu ne de umursadı. Tıpkı babam gibi...

***

Cindy Sindy’nin gitmesinden dört yıl sonra, Vera on altı yaşına geldiğinde onu pagodaya çıkardım ve birlikte birkaç kâğıttan uçak uçurduk. Pagodanın hikâyesini dinlemek isteyip istemediğini sordum ve istediğini söyledi. Ben de anlattım. Sanki hayatımdaki her şey yerli yerine oturmuş gibiydi. Uçakların şehre süzülüşünü seyrederken kendimi kurtulmuş ve zinde hissettim. Kenny Dietz, nihayet adam oldun, evlat, diye düşündüğümü hatırlıyorum.

Cindy Sindy’nin olmamı istediği adam haline gelmek için kişisel gelişim kitaplarına, atölyelere ve videolara tahminen 2300 dolardan fazla para harcadım. Oysa yalnızca Vera’nın bir yetişkin olduğunu görmek yetermiş: Neredeyse annesinin o zamanki yaşındaydı, tam onun durduğu yerde durmuş, aynı şeyi yapıyordu.

Bana büyükbabasını sordu, ben de ona YouTube’da The Midnight Special Billy Preston videosunu gösterdim. Ona benzediğimi söyledi. Bence pek benzemiyorum, çünkü kahverengi saçlarımı annemden almışım, ama o gözlerimi babamınkilere benzetti. Öyle ya da böyle, tıpkı onun gibi ve onun babası gibi alkolik oldum. Annem bunu bana ve erkek kardeşlerime tam beş yıl geç anlattı. Yani çok geç. Bu nedenle ben şimdiden Vera’ya benim ve Cindy Sindy hakkındaki her şeyi anlatıyorum. Ona kaderinden kaçması için bir şans tanıyorum. İşin sırrı değişimin, sizin onu kolaylaştırdığınız kadar kolay olduğunu unutmamak. İşin sırrı, kendinizin patronu olduğunuzu bilmek.

KEN DIETZ’IN KADERDEN KAÇINMA ÜZERİNE AKIŞ DİYAGRAMI

PAGODADAN BİR İKİ SÖZ

Buraya kâğıttan uçak atmak teknik olarak çöp atmak demektir. Bunu kendinizi bulmak için mecazi anlamda kullanıyor olsanız dahi çöp atmanın cezası 300 dolar. Hem sen kime hilkat garibesi diyorsun? Lütfen yani. Bu dağı, 1905’te o ilginç adamın işi bittiğinde görmeliydin. Killi bok yığını gibiydi. Cidden... Göz zevkinin anlamını bilmiyorsun.

PERŞEMBE - DÖRTTEN KAPANIŞA

Dükkâna döndüğümde saat neredeyse on ve Jill, burnu-havada-eski-amigo-kızdan-bozma-servis-görevlisi arka tarafta malzemeleri hazırlıyor. Büyük bir hamur teknesini tartarak hamuru toplara bölüyor ve yarın için dondurucuya konulacak olan tepsinin içine atıyor.

Marie ofiste, yarı zamanlı çalışan sürücülerin fişlerini nakde çevirmekle uğraşırken mentollü uzun bir sigara içiyor ve radyoda hard rock istasyonunu dinliyor. Free Bird şarkısı çıkınca radyonun sesini iyice açıyor. James, arka merdivenlerde pizza kutularını katlıyor. Büyük olanlarla uğraştığını görüyorum. Ben de küçük kutulardan oluşan bir istif çıkarıp maket bıçağını alarak plastik bağlarını kesiyorum ve istifi soluma alıp James’in yanına buradayken ve servise çıkmadığımızda yarışmalar yapıyoruz. Ben bir kutuyu dört saniyede katlayabiliyorum. Rekorum ise dakikada on üç kutu. James beni bir kutu ile geçti.

Şu an hiç acelemiz yok.

Jill, lavaboya gitmek için yanımızdan geçerken çok yakın oturduğumuzu ima edercesine kaşlarını kaldırıyor. James de, sırf iş olsun diye tuvaletten sifon sesini duymayı bekliyor ve sonra kalçama yapışarak güçlü kolunu bana doluyor. Jill çıktığında da yanağıma bir öpücük kondurarak yüksek sesle bir nefes koyuveriyor. Jill gözlerini devirerek yenilgiyi kabulleniyor. James, kulağımdaki nefesinin hayatımda hissettiğim en güzel şey olduğunu bilmiyor. Free Bird’ün sonuna eşlik etmekle meşgul olduğundan kızardığımın farkına bile varmıyor.

Durgun bir perşembe gecesi ve telefonlar sessiz. Televizyonda maç yok. Şu andan gece yarısına, dükkânı resmi olarak kapatana kadar bir pizza bile yapsak şanslıyız. Adam başı elli kutuyu katlamayı bitirip kapanış işlerine geçiyoruz.

“Soğutucuyu mu istersin bulaşıkları mı?” diye soruyor James. Hazır kutulardan yaptığımız kuleye onu desteklemek için bir süpürge sapı dayıyor.

İkisinden de nefret ederim. “Bu gece o bulaşıklarla tekrar muhatap olamam.”

Dükkânın önüne geçip soğutucuyu altılık kutularla doldurmaya başlıyorum. Arada bir ön duvarı kaplayan geniş camlı vitrinde kendi görüntümü yakalıyorum. On dakika kadar böyle devam ediyorum, ta ki kapı açılıp içeri binlerce Charlie doluşana dek.

Üstlerinde en sevdiği, sol kolunun önünde bir deliği olan Sonic Youth tişörtü var. En sevdiği, yağ lekeli, paçaları yıpranmış Levi’s 501 kotunu giyiyorlar. Ağızlarından tek kelime çıkmıyor. İçeri süzülerek beni çevreliyor ve havayı tamamen kaplayana dek şişip ciğerlerimdeki havayı çekiyorlar. Nefes alamıyorum. Boğulacağım.

En yakındakine bakınca yarı saydam teninden arkasını görebiliyorum. “Sen Charlie değilsin,” diyorum.

“Charlie öldü,” diyorum.

Bana gülümsüyor. Charlie maskesinin ardında dört göz görüyorum. Sekiz göz. On altı oluyorlar. Otuz iki. O bir uzaylı. Başka bir dünyadan. Ya da cadılar bayramında dolaşan çocuklardan biri. Bir embriyo. O... bir rüya.

“Bir şey mi dedin?” diye soruyor Jill başını kocaman bir kapta sos hazırlamakta olduğu köşeden uzatırken.

Ona şöyle bir bakıyorum ve gözden kayboluyorlar.

BUNUN OLDUĞU İLK GECE

Bunun olduğu ilk gece onları çarşının park alanına dek takip ettim. Hepsi gümüş rengi bir Honda’nın içine doluştular, bini birden. O zaman aylardan kasımdı. Charlie öleli yalnızca iki ay olmuştu.

Köy yolunun kenarında oturmuş, Smirnoff içerken dükkânı kapatmaya gitmeden önce bahşişlerimi sayıyordum. Derken kendimi, jet hızındaki bir Honda Civic ve binlerce, hepsi Charlie’ye benzeyen yarı saydam zombi benzeri varlık ile bir bilimkurgu filminin içinde buldum.

Onları çarşıya doğru takip ettiğimde Zimmerman’ın Evcil Hayvan Dükkânı’nın önünde durdular ve bini birden dışarı çıktı. Kâğıttan kesilmiş iki boyutlu bebekler gibi el ele tutuşuyorlardı. Siyah labrador yavrularının olduğu ön vitrine sıçrayarak kâğıt benzeri dümdüz elleriyle “gel, gel” yaptılar.

Bana orada olup bitenleri kabullendirmeye çalışıyorlar.

Bana Charlie’nin adını temize çıkarttırmaya çalışıyorlar.

Ama ben bunu yapmaya henüz hazır değilim. Değilim işte.

GEÇMİŞ – YAŞ ON BİR

Charlie Kahn bana ilk kez sigara içirtmeye çalıştığında on bir yaşındaydım. Ona sağlık dersinde gördüklerimizle ve babamın sayılarıyla karşı koymaya çalıştım.

“Günde bir paket içen birinin yılda sigaraya bin beş yüz dolar harcadığını biliyor muydun? Düşünebiliyor musun, Charlie, araba fiyatı gibi.”

Dumanı burnundan çekip geri verdi. Hiç öksürmezdi. Muhtemelen sigara içmenin ona faydası dokunuyordu. Beş dakikalığına sabit oturabilmesini sağlayan tek şey buydu.

“Bin beş yüz papel nedir ki? İnsanlar o parayı bir ayda hiç ihtiyaçları olmayan bir sürü saçmalığa harcıyorlar. Bahçe süslerini düşünsene. Bahçe süslerini kim ne yapsın yahu?”

Nehir yoluna giderken Unger’ların evini geçtik. Unger’lar bizim diğer taraftaki komşularımız, ama evleri bizim Overlook Yolu’ndaki evimizden en az yüz metre uzakta. Bu durumda Charlie’lerinkinden de üç yüz metre uzakta oluyor (dönemeçten başlayarak sırasıyla pagoda, Unger’ların evi, bizim ev, Kahn’ların evi, tepenin aşağısında, yolun diğer tarafında Miller’lar ve sonra da göl var). Unger’ların evinin önündeki garaj yolunda her yaz iki kez kullandıkları bir tekneleri ve iki Cadillac’ları duruyordu. Yunan stili üç suni kuş çeşmesi, gösterişli çeşit çeşit gülleri ve mavi renkli çimen topları vardı. Jokey bahçe heykelleri (siyah olanlardan) ve bir maral ile iki karaca olmak üzere betondan üç geyik dikmişlerdi. Bahçe cüceleri vardı.

Charlie’yle ben bahçe cücelerini saklamayı çok severdik, ya da yerlerini değiştirmeyi. Bir seferinde Charlie ikisini alıp birbirlerinin üstüne yatırmış ve, “Bahçe cücesi seksi!” demişti. Bense çok ama çok utanmama rağmen yine de gülmüştüm.

“Sigara içmek sağlığa zararlı,” dedim. “Bunu biliyorsun.”

Charlie sigarasını yola attı ve nehir yoluna doğru devam ettik. Burası şehrin arazisinde, pagoda ile gölün arasında beş kilometre kadar kıvrılarak uzanan bir yürüyüş yoludur. İnsanlar burada köpeklerini gezdirir (ama arkalarını temizlemez) ve hafta sonları ailece gelirler. Tam patikaya vardığımızda, bir araba sessizce Overlook Yolu’na girdi ve yavaşlayarak durdu.

“Hey çocuklar! Ne yapıyorsunuz?”

“Seni ilgilendirmez,” dedi Charlie kaşlarını çatarak. “On dolar ister misin?”

“Ne için?” Charlie içgüdüsel olarak benim önüme geçti. “Ben... Şey, bir gazete için fotoğraf çekiyorum.”

“Ee?”

Adam gerçek olamayacak kadar tuhaftı. Arabası acayip iğrençti: aylardır yıkanmamış, kutu gibi beyaz bir Chrysler.

Charlie ona dik dik baktı.

“Ne güzel sarı örgüler bunlar,” dedi adam beni Charlie’nin arkasından görmek için boynunu uzatarak.

“Siktir git be,” dedi Charlie. “Seni pis sapık.”

“Hadi ama evlat, ben sadece...”

“Vera! Koş!”

Koştum. İlk yol ayrımına dek tüm patikayı geçtim. Sağa devam ettim, burası Overlook Yolu’ndaki küçük park alanına, evlerimizin hemen karşısındaki sokağa geri dönüyordu.

Arkamda hızlı adım sesleri duyana dek arkama bakmadım. Sonra arabanın hareket ettiğini işittim.

Charlie zıplıyordu, adrenalin dolmuştu. “Vay anasını.

Adam cidden sapıktı.”

“Sence öyle mi?” dedim iki ayak tabanımda da köpek pisliği olup olmadığını kontrol ederek.

“Sen gittikten sonra bana yirmilik teklif etti.”

“Iyy,” dedim. “Bence annemlere söylemeliyiz.” Onunkiler inanmazdı ya da umursamazdı, biliyordum. Charlie’nin böyle alev alev yanan parlak bir güneş olmasının bir sebebi vardı. Uçsuz bucaksız, soğuk, kara bir boşluktan geliyordu. “Plakasını aldın mı?”

“Hayır.”

“Nasıl bir arabaydı, biliyor musun?”

“Hayır. Hadi ağaca gidelim,” dedi bir sigara daha almak için cebine uzanırken. “O zaman düşünürüz.”

“Ama ya peşimizden gelirse?”

“Denesin de Meşe Efendi’ye tırmansın bakalım. Büyük Avcı’nın ruhu bizi koruyacaktır.”

GEÇMİŞ – YAŞ YEDİ

Charlie Kahn bana Büyük Avcı’nın ruhundan ilk bahsettiğinde yedi yaşındaydık. Birinci sınıftaydık, öğretmenimiz Bayan Grogan bize yüze kadar saymayı öğretiyordu.

Eğilerek, “Büyük Avcı’nın ruhu yetmiş iki sayısını seviyor,” diye fısıldadı.

“Neden?” diye fısıldadım ben de ona. “Bilmem ki. Belki de öldüğü zamandır.”

“1972 mi yani?”

“Hayır, hayır, yani öldüğü yaş.”

“Ha,” dedim utanarak. Oysa Charlie’yi yanlış anlamak daha o zamandan alışmış olduğum bir şeydi.

Charlie’ye bakılırsa, Büyük Avcı bizim korumuzda yaşayan Hintli bir ruhtu. Suyunu gölden içiyordu. Bayırdan yıldızları seyrediyordu. Yürüyüşe çıkanları, avcıları ve bizim gibi ağaçlara çıkan afacanları koruyordu. İçinde büyüyelim diye ağaçların en kutsalım, Meşe Efendi’yi yaratmıştı.

“Nereden biliyorsun?” diye sordum.

“Babam söyledi.” Charlie sekiz yaşındaki her çocuk gibi babasına tapıyordu. Bay Kahn onu sonbaharın ortasında geyik gözetlemeye götürmeyi, evin arkasındaki hedeflere hava tüfeğiyle ateş ettirmeyi ve Büyük Avcı ile ilgili hikâyeler anlatmayı seviyordu.

O sabah daha sonra kütüphane saatimiz vardı. Kütüphaneci bize boyamamız için bir resim verdi. Aylardan marttı. Resimde bir çeşit cin cüce düğünü vardı. Pervazlardan sarkan bir grup orman hayvanı, mutlu çifte yoncalar atıyordu.

“Sence biz bir gün evlenir miyiz?”

“Birbirimizle mi?” diye sordu Charlie.

“Hayır, salak. Başkalarıyla diyorum.” (Aslında birbirimizi kast etmiştim.)

Charlie bir yandan, projenin amacı bu olmamasına rağmen cin cüceyi kesiyordu.

“Ben evlenmek falan istemiyorum,” diye yanıt verdi gelini damattan ayırarak. “Hep bağırış çağırış.”

Aynı fikirdeymişçesine başımı salladım, ama benim annemle babam birlikte meditasyon ve yoga yapıyorlardı, bağırıp çağırdıkları yoktu.

“Neyse...” Üzerinde damadın olduğu yerdeki boşluk ve gelin olan kâğıdı buruşturarak üç metre uzaklıktaki gri çöp sepetine basketbolcu gibi fırlattı. “Büyük Avcı atını yalnız sürer.”

Gizliden gizliye buna kederlendim.

CUMA - DÖRTTEN KAPANIŞA

Bugün kelime testi vardı ve galeyan sözcüğünü boş bıraktım. Şimdi galeyan sözcüğünü cümle içinde kullanıyorum.

Bin adet Charlie beni öyle bir galeyana getirdi ki kelime testime çalışmayı unuttum. Beni ne kadar oraya çekmeye çalışırlarsa çalışsınlar, onların peşinden Zimmerman’ın Evcil Hayvan Dükkânı’na gitmeyeceğim. Eğer gerekirse hayatım boyunca Pagoda çarşısından uzak duracağım.

***

Okuldan sonra Pagoda Pizza’ya gittiğimde Marie, Greg ile ön tarafta duruyordu. Greg buranın sahibi, BMW süren ve kadınları aşağılayan, üst sınıftan bir tip. O, Marie’nin zaten bildiği saçmalıkları anlatırken Marie kafasını sallıyor.

“Çalışanların, her yarıya indiğinde soğutucuyu doldurması gerekiyor. Böylece her daim soğuk içecek bulunur,” diyor. “Ayrıca altılı kutuları dörde ya da ikiye bölerken tenekesini bıçakla delmemelerine dikkat et.”

Marie, kendisi bir dükkânın nasıl çekip çevrildiğini ondan çok daha iyi biliyor olsa da sanki bütün bunları çok önemsiyormuş gibi davranmak zorunda. İddiaya girerim ki Greg hayatında ilk kez dükkân işletiyordur. Herhangi bir işyeri sahibi çalışanların kendilerini kesmelerinden endişelenir, aptal kutuları değil.

Arka tarafa ilerliyorum, burada James ve yarı zamanlı çalışan iki esrarkeş sürücü kutuları katlayarak yaptıkları istifin üstüne frizbi gibi fırlatıyor, bütün o kutuları üzerimize devirmeden iniş yaptırmak için uğraşıyorlar.

“Greg gelmiş. Saçmalamayı kesseniz iyi olur,” diyorum. “Greg dallamanın teki,” diyor Tommy Otkafa.

“Öyle ya... Greg’in ağzına vereyim,” diyor Dylan Otkafa. “Hey.” James, Dylan’ın alnına hafifçe vuruyor. “Veer’le böyle konuşmasana be adam.”

“Affedersin, Vera,” diyor Dylan alay edercesine. “Greg, benim organımın şişmiş başını BMW süren o hassas ağzına alabilir demek istemiştim.”

James omuz silkiyor.

“Aman, neyse,” deyip James’e dönüyorum. “Neyim ben? Senin kız kardeşin mi?”

James beni tutup kolunun altında kavrıyor ve nazikçe başımı okşuyor. Marlboro ve sabun kokuyor.

Ofisten bozukluk torbamı (bozuk bir onluk, bir beşlik, dörtlükler ve bir dolar) ve Pagoda telefonumu aldıktan sonra arka basamaklara geçip dükkân telefonları çalmaya başlayana dek kutuları katlıyorum. Sonra ön tarafta çalışıyorum, çünkü müşterilerle konuşma ve siparişlerini bilgisayara geçirme kabiliyetim var. Otkafaların ise tabii ki yok. James’i ilk servise gönderiyorum (şehrin hamamböcekli bölgelerinde beş yere uğranacak) ve kendimi pastel banliyöye doğru bir yolculuğa hazırlıyorum. Yılın bu zamanında bu iki kat eğlenceli, çünkü herkes Noel ışıklarını yakıp kim-en-boktan-iğrenç-bayram-saçmalıklarıyla-caka-satabilir yarışmasında boy gösteriyor. Bu, beni babam kadar pinti yapıyor olabilir, ama böyle basmakalıp, ışıklı, şişme Noel Babalara ve dönerek şarkı söyleyen ren geyiklerine kim bu kadar para harcar ki? Kim, İsa Peygamber’in doğum anını simgeleyen ve geceleri ışıklandırılan plastikten süsler yapmanın iyi bir fikir olduğunu düşünmüş? Cidden yani. Afrika’da hâlâ açlıktan ölen çocuklar var. Bu boktan küçük şehirde bile hâlâ açlıktan ölen çocuklar var.

Ben mümkün olduğunca çok banliyö servisine çıkıyorum. Hem daha yüklü bahşişler için hem de güvenlik nedeniyle. James’i ya da Otkafaları bütün şehir servislerine gönderemem, ama benim de bir kız olduğum gerçeğini göz ardı edemem. Dağıtım yaptığım ilk haftada Maple Caddesi’ndeki teslimatıma dek bu konu hiç aklıma gelmemişti. Beş dakika erken gitmiştim, ama kapıdaki adam geç kaldığımı söylemişti. Öyle olmadığını biliyordum. Kutudaki sipariş saatini gösteren çıkartmada 19:32 yazıyordu. Saat ise 19:55’ti. Yedi dakika erken gitmiştim. Adam yine de kapıda benimle tartıştı. Ona müdürümü aramasını söylediğimde ise bir şekilde beni içeri aldı ve berbat durumdaki evin içinden geçirerek arka taraftaki mutfağa götürdü. Pizzayı sıçrayan karafatmaların arasına koyduğumda kutu çatırdayan bir ses çıkardı. Adama patronumu aramasını hatırlattığımda adam telaşlandı, ben de bu sırada kendimi adamın mutfağında bulmakla nasıl bir aptallık ettiğimi fark ettim. Neyse ki manyak tecavüzcünün teki değildi. Neyse ki yalnızca bedava pizza isteyen fakir bir adamdı.

Çoğu insan pizza dağıtıcısına bakmasa, hatta kız olduğumu hiç fark etmese bile -özellikle de çelik uçlu botlarım ve gözlerime inen Pagoda Pizza beyzbol kepimle- ben yine de banliyöyü tercih ediyorum. Herhalde tanıdık geldiğinden olsa gerek. Yolları biliyorum. Yaşayanları tanıyorum.

Dönen ve şarkı söyleyen bir sürü Noel Baba’nın yaşadığı banliyölerden dönerken lisenin önünden geçene dek o gece futbol maçı olduğunu unutmuştum. Ezeli rakibimiz Wilson’a karşı oynuyoruz. En son Wilson-Mount Pitts futbol maçına on dört yaşımdayken babamla gitmiştik. Charlie’yi de götürmüştük. Maçtan sonra onu evine bıraktığımızda Bayan Kahn’ın ağladığını ve çok sarsılmış göründüğünü fark etmiştim.

Charlie’lerin araba yolundan çıkarken, “Baba? Sence Bayan Kahn iyi mi?” diye sormuştum.

“Gayet iyi, Vera.”

“Ama iyi görünmüyordu, sence de öyle değil mi?”

“Görmezden gel,” demişti babam.

Böyle söylediğinde içimde bir şeyin söndüğünü hissetmiştim. Hayatımın büyük kısmını babamın, korunun ötesindeki Charlie’nin evinden gelen yüksek sesli tartışmalar hakkında, “Görmezden gel,” dediğini duyarak geçirmiştim.

Yazları aramıza ağaçlar giriyordu. Charlie’nin evini göremiyordum, Bay Kahn’ın bağırdığını duyamıyordum. Kışları, rüzgârın esme yönüne bağlı olarak her bir kelimeyi duyuyordum. Her tokadı ve itişip kakışmayı duyuyordum. Babasının annesine “aptal kaltak” dediğini, onu sarstığında kadının kemiklerinin çatırdadığını duyuyordum. Gece dışarı bakarsam Charlie’nin sigarasının ucundaki küçük turuncu közün, nefesini içine çektiğinde parladığını görebiliyordum.

“Görmezden gel,” derdi babam, annem en sevdiği iki kişilik kanepede huzursuzca kıpırdanırken.

“Ona yardım edecek birini çağıramaz mıyız?”

“O yardım edilmek istemiyor,” derdi annem.

“Kendi kendine yardım etmesi gerek,” diye düzeltirdi babam. “Bu işler böyledir, Vera.”

***

Geri döndüğümde Dylan Otkafa park alanında ot çekiyor ve çamur gibi sonunu bana uzatıyor.

“Yok, sağ ol.”

“Keyfine bak.”

“Etkisi yavaş mı?”

“Ne bileyim. Bak da sen söyle,” diyor kıkırdayarak.

James’i sevmemin bir nedeni var. Esrar çekmiyor. Kendisini paranoyaklaştırdığını söylüyor.

İçeride cuma gecesinin karmaşası kol geziyor. Üç ayrı sipariş yığını var ve fırın daha bir sürü pizzayla dolu.

“Diğer sürücüler nerede?” diye soruyor Marie alnından akan teri bileğinin tersiyle silerken.

“Dylan dışarıda,” diyorum.

Vitrin camının dışına doğru gözlerini kısarak bakıyor. Cama tıklatarak onu ürkütüyor, Dylan da hâlâ esrarlı sigaranın dumanını vererek içeri giriyor.

“O tembel keş kıçım buraya getir de şunu al.”

Sıcak yemek torbalarını ona fırlatıp pizzaları içlerine sokuyor, duvardaki haritadan nerelere gideceğini ona gösteriyor ve altılı iki kola paketini tam unutmuşken arkasından koşup onları da pizzaların üzerine yerleştirerek ona kapıyı açıyor.

Dylan’ın, park alanından çıkarken lastiği yaktığını görüyoruz.

“Bu çocuk ahmağın teki,” diyor Marie.

Marie, bugünlerde işe alınmanın temel şartının kalbinin atması olduğunu söylüyor, onu da bu nedenle kovmuyormuş zaten. Dylan dükkânı kapatırken yerleri iyi paspaslamasa da benimle aynı parayı alıyor. Oysa ben işimi doğru düzgün yapıyorum. Bulaşık yıkadığında üzerlerinde kurumuş yemek artıkları bırakıyor, ertesi gün birinin onları sofra bıçağıyla kazıması gerekiyor. Bunlara rağmen hâlâ her hafta çizelgede yer alıyor.

Galiba insanların yaşı ilerledikçe daha çok şeyi görmezden geliyorlar. Ya da babam gibi, görmezden geldikleri daha önemli meselelerden ayıran şeylere yoğunlaşıyorlar. Mesela kupon kesip bir yandan da tam zamanlı bir işin bana gerçek hayatı öğreteceğini anlatırken babam, Maple Caddesi’ndeki adamın beni öldürüp doğrayabileceği ve parça parça bütün vücudumu anayolun kenarlarına dağıtabileceği gerçeğini göz ardı ediyor. Haberlerde silah zoruyla soyulan ya da arabası kaçırılan sürücüler hakkındaki hikâyeleri görmezden geliyor.

Görmezden gelmek istemesi önemli değil. Bence sorun yok. Ben de pek çok şeyi görmezden geliyorum; okul ruhunu canlandırma günlerini ya da fark edilmeden koridorlardan sıvışmaya çalışırken Serseri Tayfası’ndan gelen pis bakışları. Ama diğer insanlara neyi görmezden geleceklerini söylemek söz konusu olduğunda bana yanlış gelen bir şeyler var. Özellikle de görmezden gelmememiz gereken konularda.

Okulda size kabadayılık eden çocuk mu? Görmezden gel. Dedikodunuzu eden kız? Görmezden gel. Sekizinci sınıf öğretmeni arkadaşınızın kıçını mı çimdikledi? Görmezden gel. En seksi geometri öğretmeni kızların üniversiteye gitmemesi gerektiğini, çünkü eninde sonunda birer bebek pırtlatıp şişmanlayacaklarını mı söylüyor? Görmezden gel. Sınıfımdaki bir kızın üvey babasının tacizine maruz kaldığını ve kliniğe gitmesi gerektiğini mi duydum? Bunu karşılayabilmek için annesinin haplarını okula getirip sattığını mı duydum? Görmezden gel. Görmezden gel. Görmezden gel. Kendi işine bak. Ortalığı bulandırma. Etliye sütlüye karışma. Bu işler böyledir, Vera.

Üzgünüm ama hiç anlamıyorum. Eğer hayatımızda ters giden her şeyi görmezden geleceksek onları nasıl düzeltebileceğimizi bilmiyorum.

***

Saat on buçuk ve neredeyse yalnızca biz kapanış tayfası kaldık. Dylan bir partiye gitmek için erken çıkmak istiyor, o nedenle de ben lavabonun hemen yanında paslanmaz çelikten soğuk mutfak tezgâhında oturmuş, akşam yemeği molamı verirken Marie’ye fişlerini nakde çevirttiriyor.

“Yılbaşı gecesi çalışıyor musun?” diye soruyor Marie onun komisyonunu sayarken.

“Kafa mı buluyorsun?” diyor başını sallayarak. “Beni saymayın, dostum.”

“Fazladan sürücü çok işimize yarar. İki kat komisyon vereceğim.”

Dylan dinlemiyor bile.

“Ben yaparım,” diyorum. Artık Charlie olmadığına göre yılbaşı gecesinde başka ne yapacağım ki?

GEÇMİŞ - YAŞ ON ÜÇ

Gece yarışma dek dayanabildiğimi hatırladığım ilk yılbaşı gecesinde on bir yaşındaydım. Dışarıda kar yağıyordu ve annem hâlâ bizimleydi. Times Meydanındaki top aşağı indiğinde, çıplak ayak dışarı koşup karların içinde, “MUTLU YILLAR!” diye bağırdım. “MUTLU YILLAR!” diye yanıtladı Charlie. Kar yağışı yüzünden etraf o kadar sessizdi ki yolun yüz metre aşağısında yaşamasına ve bir arazi bizi ayırmasına rağmen sesi hemen yanımdaymış gibi gelmişti.

Sonraki yıl annem yılbaşı gecesini ailecek kutlamamız gerektiğini söyledi. Yumurtalı kokteyl yaptı ve bir tepsiye kalan bayram (artık “Noel” diyemiyorduk, çünkü annem ve babam “Buda’ya meylediyorlardı”) kurabiyelerinden çıkardı. Henüz bunun, onun bizimle son yılbaşı gecesi olacağını bilmiyorduk, öncekilerden hiçbir farkı yoktu. Annem uzun uzun boşluğa baktı, çok bir şey söylemedi ve gece yarısı geldiğinde mesai kartını deliyormuş gibi babamı öptü.

On üç yaşına geldiğimde işler değişti. O yıl Sherry Heller beni ve Charlie’yi bodrumdaki yılbaşı partisine davet etti. Böylece hepimiz onun ülkenin Katolik iç kısımlarından gelen koca burunlu erkek arkadaşıyla yiyişmesini seyredebilecektik. Çocuk futbolcuydu. Bizler, gelen on civarında kişi, parti için depodan getirilen toprak lekeli bahçe mobilyalarından onları izlerken elini Sherry’nin bluzuna bile götürdü.

“Bunu denemek ister misin?” diye sordu Charlie.

“Hayır,” diye yanıtladım dalga geçtiğini bilerek.

“Peki ya sen?” diye sordu Marina Yoder’a göz kırparak. Marina onu şöyle bir tarttı. “Yok. Nezleyim.”

Charlie’yi inceledim. Diğer kızlar ondan hoşlanmıyordu, çünkü üstü başı düzgün değildi. Benim hoşuma gidiyordu. Kıyafetlerini eski alırdı: yıpranmış, delikli, rengi solmuş. Lime lime kol ağızları olan şapkalı, büyük beden eşofman üstleri giyerdi. Ne kadar hırpani, o kadar iyi... Paralanmış pazen gömleğinin dikiş yerinden ip sarkmışsa onu olduğu gibi bırakırdı. Normal insanlar kesip atmak isterdi elbette, ama Charlie onu çorbasına daldırıp sıvının dirseğine süzülmesinden hoşlanıyordu.

Öyle pasaklı falan değildi, ama saçları bazen yağlı olurdu, sırf kendisi öyle istiyor diye. Onu saçları taralı halde bir kez bile gördüğümü sanmıyorum. Saçlarının dağınık bir şekilde kaim kaşlarının üzerine düşmesi ona yakışıyordu. Onu haşarı ve ilginç gösteriyordu.

Bayan Kahn, Charlie’yi “efendi gösterme” çabalarından dördüncü sınıfta vazgeçmişti. O günü çok net hatırlıyorum. Fotoğraf çekilme günüydü. Kasım aynıdaydık. Ben yeşil fitilli pantolon ve yakası nakışlı hoş bir bluz giymiştim. Charlie’nin üzerinde de kollarında yağ lekeleri olan gri bir eşofman üstü vardı. Annesi onunla otobüs durağına kadar tüm yol boyunca tartışmıştı. Elinde gıcır gıcır ütülenmiş, yakası düğmeli bir kilise gömleği ve bir tarak tutuyordu. En sonunda Charlie ona döndü, gömleği kapıp çürüyen yapraklarla ve toprakla kaplı yol kenarına atarak ayağıyla iyice gömdü.

Kadın daha bir tepki veremeden tarağı da kaptığı gibi ağaçlara doğru fırlatarak, “Eve gitsene sen. Salak okul resimlerinden kime ne?” dedi. O da eğitilmiş maymun gibi eve gitti. Bay Kahn’ın ona eğitilmiş maymun gibi davranmasıyla geçen bir ömrün ardından böyle tepki vermesi normaldi aslında.

Sherry Heller’in yılbaşı partisinde, dördüncü sınıftan kalan o fotoğraf hâlâ cüzdanımda duruyordu. Saçlarını eliyle sol gözünün üstüne düşürmüştü, eşofman üstündeki yağ lekesinin ucu sağ alt köşeden birazcık görünüyordu.

Sherry ve erkek arkadaşının yiyişmesiyle geçen bir yirmi dakikanın daha ardından Charlie beni dürterek kapıya baktı. Eve kadar olan mesafeyi birlikte yürüdük ve yeni yılı dolunayın aydınlattığı, kenarları ağaçlıklı yolun ortasında kutladık. Charlie bir Marlboro tüttürüyordu, ben de çok fazla Cola içtiğim için keş bir salon dansçısı gibi etrafta dönüyordum.

“Veer?”

“Evet?”

“Diyorum ki, bir daha asla içine ettiğimin yılbaşı partilerine gitmeyelim.”

“Kabul.”

“Tam bir hayal kırıklığı oluyor.”

“Sherry’nin erkek arkadaşı için olmamıştır, bahse girerim.”

“Evet, bahse girerim şu anda bir şezlongun tepesinde ciyak ciyak yapıyorlardır.”

“Iyy.” On yedi yaşında hamile kalan annemi düşündüm.

O zaman annem gideli bir yıl olmuştu.

Charlie, “Yine de, merak etmiyor musun?” diye sorduğunda hâlâ onu düşünüyordum.

Dönmeyi bıraktım ve yerdeki sarı çift şeride doğru tökezleyerek düştüm. Charlie bir sigara daha yakarak dumanını ciğerlerine çekti.

“Babam, erkekler tek bir şeyin peşindedir, diyor.”

“Doğru.”

“Üniversiteyi bitirene dek erkekleri aklımdan bile geçirmemeliymişim.”

“Ha.”

Başka ne diyebileceğimi bilmiyordum, yavaşça doğruldum ve dengemi sağlamaya çalıştım.

“Peki, sen ne düşünüyorsun?” diye sordu düz durmama yardım etmeye çalışarak.

“Ben...” Cümlemi bitiremeden Charlie dudaklarımı öpmeye başladı ve beni sıkıca kavradı. Gözlerimi açtığımda yaşla ıslanmış kirpiklerinde ay ışıldıyordu. Marlboro’sunu yola atarak botuyla ezdi. Ellerini belime götürdü ve ben de onun ellerini tutarak parmaklarımı onunkilerin arasına kaydırdım. Dilini ağzımın içine götürmesi çok güzel bir histi. Sonra aklıma geldi. O, Charlie’ydi. Benim en iyi arkadaşımdı. Erkek gözüyle bakabileceğim biri değildi. Annemin kızı olduğumu hatırladım, bu kaderle mücadele ettiğimi (mücadele ettiğimi ve kaybettiğimi, çünkü hayatımda hiçbir şey beni daha iyi hissettirmemişti).

Nihayet kendime geldiğimde, “Ahbap! Bu da neydi böyle?” dedim.

Omuz silkti. “Bilmem.” Havaya bir tekme savurdu. “İkimiz de bir deneyim edinelim diye düşündüm.”

ÖLEN ÇOCUKTAN BİR İKİ SÖZ

Vera’yla olan her şeyden pişmanlık duyuyorum. Hatta ilkokulda cin cüce resmini kesmiş olmaktan bile. Açıklaması çok güç. Bana göre seçim şansım yoktu. Babam gibi bir adamla annem gibi bir kadından dünyaya gelmiştim ve Vera’yı kendimden korumak zorundaydım.

Bu, beni birkaç kez kendi arkamdan iş çevirmekten alıkoymadı. Yılbaşı gecesi onu yolda öpmem ya da Sevgililer Günü’nde ona çiçek göndermem birer denemeydi sanırım. Vera Dietz’i sevmek, hayatımda başıma gelen en korkutucu şeydi. İyi bir aileden gelen iyi bir insandı. Zor kelimeleri yazabiliyor ve matematik ödevini yapmayı hiç unutmuyordu. Babası, babam gibi küfredip içmiyordu. Annesinin bir zamanlar striptizci olduğunu biliyordum, ama hiç önemi yoktu. Vera çok havalıydı.

Fikir değiştirmenin ne kadar kolay olduğunu hâlâ dünyadayken göremezsiniz. Henüz her şeyin içindeyken ve duygularla, varsayımlarla, etkilerle, yanlış kanılarla karmakarışık olmuşken bir şeyleri değiştirmek tamamen imkânsız görünür. Buradan, fikir değiştirmenin beyninizde bir ışık yakmak kadar kolay olduğunu görüyorsunuz.

Dünyada Vera kadar havalı olabilmeyi dileyerek epey vakit geçirdim. Eğer öyle olursam birlikte bir geleceğimiz olabilir diye düşünürdüm. Ama asla havalı biri olamayacağımı varsayıyordum ve beni buraya gelmeme sebep olan kıza, Jenny Flick’e sürükleyen bu duyguydu: acizlik ve benimki gibi bir kadere sahip olmaktan gelen bir öfke.

***

Cuma geceleri on bir civarında canlanıyor. Birde kapatıyoruz. Genellikle gece yarısı Fred’in Barı’na bir iki servis, daha ergenliğe girmemiş boş kafalı çocukların pijama partileri veya bira içebilen, üniversite terk sarhoşların eğlenceleri oluyor.

Fırınları kapatmadan önce iki sipariş geliyor. Marie çoktan malzemeleri şeffaf kaplardan çöpe atmaya, fişleri saymaya ve bilgisayardan kontrol etmeye başlamış. Ben son servisten döndüğümde benim paramı hazır etmiş olacak, James de bulaşıkları yıkıyor olacak. Jill yarın için malzemeleri çoktan hazırladı. Yarın benim izin günüm. Şimdi tüm yapmam gereken yerleri paspaslayıp kapıları kapatmadan önce bulaşık makinesini çalıştırmak ve eve dönmek.

Çıkarken siparişlerimi arabama yüklüyorum ve ilk gideceğim yerin altılı Cola’sını almak için geri koşuyorum. Vitrinden James’in arkamdan baktığını görüyorum ve onun da beni, benim onu hayal ettiğim gibi hayal edip etmediğini merak ediyorum. Belki de babam haklıdır, tam zamanlı bir iş insanı olgunlaştırıyordun Belki benim akıl yaşım yirmi üçtür. Tam James’in yaşına uygun. Ya da belki o devlet üniversitesini bırakıp Pagoda Pizza’da çalışmaya başladığından, daha çok on sekiz yaşında gibidir. Ben arabayı geri vitese takarken el sallıyor. Havalı davranarak görmüyormuş gibi yapıyorum.

İlk uğradığım yer yarı sarhoş, bekâr bir adamın evi. Bana bakmıyor bile. Cola’yı daha çok rom için istiyor. Küçük sucuklara ihtiyacı olduğundan şüpheliyim. Bana bir dolar bahşiş veriyor ve arabaya döndüğümde Charlie’yi yine orada hissediyorum.

Bana heavy metal müzik açtırıyor. Zimmerman’ın dükkânı gibi gitmek istemediğim yerlere sürmemi söylüyor. Ayrıca Linden Yolu’na girmemem, yoksa korkunç bir kazada öleceğim konusunda beni uyarıyor. Yani, bunu kesin olarak bilmiyorum, ama öyle gibime geliyor. O nedenle de ne olur ne olmaz diye söylediğini yapıyorum. Öldükten sonra bile Charlie inanılmaz sinir bozucu.

***

Yaşarken bir an bir şey gibi görünür, hemen sonra değişip başka bir şey olurdu. O anki moda ne olursa olsun -müzik, kıyafet, saç stili, hobiler- Charlie bu tanımlanamaz isyan halinde kalırdı. İlk önceliği bir sonraki sigarasını içmekti. Daima. Geçen ilkbaharda bu yüzden o kadar çok alıkoyma cezası aldı. Hatırlayabildiğim günden beri okuldaki Serseri Tayfasına ve Otkafalara karşı yürüttüğüm takipte bana katılmış olsa da alıkoyma cezasında geçirdiği vakit Charlie’yi onlara yakınlaştırdı ve benden uzaklaştırdı. Kendimi bu yüzden Charlie’den nefret ederken buldum.

Son 1 Nisan günü aklıma geliyor. Jenny Flick, Charlie’ye onun arkasından konuştuğumu söylemişti. Her şey böyle ters gitmeye başladı.

“Sağda solda benim hakkımda konuşuyormuşsun,” dedi Charlie. Çok öfkeliydi. Her bir kası gerilmişti.

Pagodadaydık ve kâğıttan uçaklar uçuruyordum. Göğüs cebindeki sigarasına uzandı. “Hadi ya? Ne demişim?” dedim. Kızgın göründüğünün farkında olsam da yalnızca 1 Nisan şakası yaptığını düşünüyordum.

“Konuşmuyor muydun yani?”

Ona bakıp sırıttım. “Sen benim en yakın arkadaşımsın. İstesem bile ne söyleyebileceğimi çıkaramam.”

“Deme ya.” Gerçekten kızmış olduğunu fark ettiğimde biraz korktum. “Bütün okula babamın anneme vurduğunu anlatan sen değildin yani.”

“Ne?”

“Boşuna şaşırmış gibi yapma, bildiğini biliyorum.”

Buna ne diyebilirdim ki? Kahn’ların sırrını hayatım boyunca saklamıştım, doğru olmadığını bile bile, asla tek kelime etmemiştim.

“Tabii ki biliyorum, Charlie. Ben on yedi yıldır senin komşun ve en yakın arkadaşınım. Ama bu konuda kimseye bir şey söylemedim. Asla. ASLA diyorum.”

“O zaman bütün okul nereden biliyor?”

“Bildiklerini kim söylüyor?”

“Jenny.”

Bununla birlikte fırtına başladı.

Benim yüzlerce mantıklı savım vardı. Yüzlerce kanıtım. Yüzlerce gerçek. Hiçbiri işe yaramamış, Charlie, Jenny Flick’e inanmıştı.

“Onun mitoman olduğunu biliyorsun!” dedim.

“Şöyle büyük kelimeler kullanmasana. Kafayı kırmış tipler gibisin.”

“Belki de öyleyimdir.”

“Belki daha bile kötüsündür.”

“Bu ne demek şimdi?”

“Bilmiyorum. Eden bulur, demek galiba.”

Arkadaşlığımızın ölmekte olduğunu hissedebiliyordum. Ona o kadar büyük ve hızlı giden bir kamyon çarpmıştı ki geriye hiçbir şey kalmamıştı. Ne çocukluğumuzdan bir anı ne ağaç evimizden bir kıymık ne de yılbaşı gecesindeki öpücüğümüzden bir parça. Hiçbir şey. Jenny Flick hayatıma girmesine izin verdiğim tek insanı benden alıp götürmüş, yerimi bira, seks ve esrar ile doldurmuştu.

Artık annem de yoktu en yakın arkadaşım da.

Yine de Charlie’nin aklını başına toplayacağından emindim. Bir gün, yavaş yavaş nasıl karanlık tarafa sürüklendiğini fark edecekti. Pagodada aramızda geçen bu konuşmanın olabilecek en kötü şey olduğunu düşünmüştüm.

Daha sonra olacaklar hakkında hiçbir fikrim yoktu. Babamın banyodaki Zen kitabından bir alıntı geliyor aklıma: “Söğüt yeşildir, çiçekler de kırmızı. Ne çiçek kırmızıdır ne de söğüt yeşil.” Charlie de böyleydi.

Charlie benim arkadaşımdı, bana karşı çok iyiydi. Charlie ne arkadaşımdı ne de bana karşı çok iyiydi.

CUMA - DÖRTTEN KAPANIŞA UĞRADIĞIM SON YER

Şimdi mitomani sözcüğünü cümle içinde kullanıyorum.

Jenny Flick’in mitomanisi o kadar ileri aşamada ki kendi yalanlarına dahi inanıyor. Charlie’nin onda ne bulduğunu asla anlayamadım. Onu ortaokuldan beri tanıyorum, lavabodaki aynanın karşısında göz kalemi çekerken ona çarpmıştım.

“Sorunlu musun sen?” demişti. “Üzgünüm.”

“Eminim üzgünsündür,” diye karşılık vermişti.

O zaman bile, on üç yaşında, çok fazla göz kalemi çekiyordu. Şimdi on sekiz yaşında ve gözlerinin altına o kadar siyah sürüyor ki fahişe tipli, koca kıçlı bir rakuna benziyor.

Jenny Flick her konuda yalan söyleyebilir. En sevdiğiniz grubun solistiyle tanıştığını ve onlarla uyuşturucu kullandığını anlatır. Biyoloji öğretmeniyle yattığını ya da üvey babasının müdürle esrar çektiğini söyler. Derisine ince Sharpie keçeli kalemleriyle resimler çizip herkese dövme olduğunu iddia etmişti. Yeni ailesiyle California’da yaşayan babasına kendini öldürmek istediğini, yeme bozukluğu olduğunu, kendini kestiğini ya da onun yanına taşınma umuduyla aklına hangi yalan gelirse söylediğini duymuştum. Eline geçen tek şey bir dizi antidepresan ve haftada bir psikiyatra gönderilmek oldu. Arkadaşlarına da aynı şekilde yalan söylerdi. Lise birdeyken günün üçüncü ders saatinde çalışma salonunda olan herkesi lösemiden öleceğine inandırmıştı. Bazıları ona kart bile almıştı; yalan söyleyip hakkında dedikodu yaptığı insanlar bile.

Ben onun radarından uzak kalmayı başarmıştım. Ben etrafta görünmezdim, o da bana bulaşmazdı. Ama Charlie’den hoşlanmaya başlayıp da beni onun hayatından çıkarmak istediği zaman işler değişti. Ben hedefi haline geldim, Charlie de ödülü.

Artık Charlie olmadığı için beni yine görmezden geliyor. Bence güvende olduğunu düşünüyor, çünkü üç buçuk ay oldu ve Charlie’nin öldüğü gece gerçekte neler olduğuna dair ağzımı açmadım. Halbuki yanlış düşünüyor.

***

Geceki son teslimatım eski banliyöye dörtlü pizza. Burada tuğladan, tek katlı evler sıralanıyor. Birbirlerine o kadar yakınlar ki arada uzanan beton yollardan komşunuzun işediğini duyabilirsiniz. Yine de o parıldayan pejmürde Noel saçmalıklarını atmak için kullandıkları ön ve arka bahçeleri var.

556 Kuzey Gerhardt Yolu. Bastığınızda Jingle Bells çalan kırmızı yeşil bir kapı zili, kırmızı tuğladan bir ekmek kutusu ve üstünde iki ışıklı karacayla EVİMİZE HOŞ GELDİNİZ yazan bir tabela. Sekiz araba farklı yönlere bakar halde garaj yoluna tıkış tıkış park etmiş. İki de binanın önünde var. Arabaların birinin arka camına mavi beyaz bir futbol forması tutturulmuş ve üzerinde HADİ PANTERLER yazıyor. İçeriden gelen seslerden bu geceki maçı kazandığımızı tahmin ediyorum.

Kapı açılıyor ve esrar dumanının kokusuyla müziğin sesi suratıma çarpıyor. Sıcak yemek torbasını açarak, “Otuz dört dolar doksan dokuz sent, lütfen,” diyorum. Sonra başımı kaldırıyorum ve kollarını kavuşturmuş, bana düşmanca bakan Jenny l’lu k’i ve onun arkasında okulun yarı cahil yıldız oyun kurucusu Bill Corso’yu görüyorum. “Kimler gelmiş,” diyor Jenny.

Torbalardan dört pizzayı çıkarıp Bill’e uzatıyorum. Ardından, torbaları o an yaşadığım korku ve öfkenin bileşiminden dolayı zayıf duran kolumun altına sıkıştırıp siyah pantolonumun cebimden bozuk para torbamı çıkarıyorum. Jenny hâlâ kaşlarını çatarak dik dik bakıyor, gözlerine Tim Burton filmlerinden fırlamış bir karakter gibi kalem çekmiş.

“Otuz dört dolar doksan dokuz sent, lütfen.”

Cebini karıştırıp bir tomar para çıkarıyor. Sonra onları birer birer paspasın üstüne doğru bırakıyor, ikisi ayaklarımın üstüne düşüyor.

“Ne kadardı, bebeğim?” diye soruyor avuç avuç parayı saçtığını fark edemeyecek kadar uçmuş olan Bill’e.

“Bilmem ki, Jen. Kafayı çektiğimde hesap yapamadığımı biliyorsun.”

Jenny kıkırdamaya başlıyor ve para tomarının geri kalanım da başımın üzerinden havaya saçarak kapıyı suratıma çarpıyor. Paranın nereye düştüğüne bakıp ayağımla hepsini bir araya topladıktan sonra almak için eğiliyorum.

Kapı açılıyor. Jenny Flick tekrar görünüyor. Arkasında Bill Corso bana yönelttiği profesyonel görünüşlü bir sapan tutuyor. “Bu da lanet olası bahşişin,” diyor Jenny.

Fırlattığı bir peni omzuma çarparak çok fena canımı acıtıyor. On yaşında iki kız gibi kıkırdayıp kapıyı tekrar çarpıyorlar. Arabada kırış kırış olmuş paraları sayıyorum ve Jenny Flick’in istemeden bana otuz üç dolar bahşiş verdiğini fark ediyorum. Muhtemelen çektikleri şeyin bana sağlayabileceği en büyük fayda bu. Yola çıkmadan önce geri dönüp eve bakıyorum. Bir grup futbolcu cumbanın arkasında sıralanmış, eğilerek bana kıçlarını gösteriyorlar. Aralarındaki boşlukları kalkmış orta parmaklar dolduruyor. Yalan söyleyemeyeceğim. Bir yanım hemen şimdi evi havaya uçurmak için yanıp tutuşuyor. Hepsi yanarken kahkahalarla gülmek istiyorum. Bozuk paranın çarptığı omzum zonkluyor ve yanıyor. Koltuğun altına uzanıp cam şişeyi aranıyorum. İçmek isteyen var mı?

GEÇMİŞ - YAŞ ON İKİ

Annem üstü açılabilen bir arabayla ayak sağlığı uzmanı olan kel adam ile kaçtığı yazdan sonra Charlie Kahn’ın babası onun bir ağaç evi yapmasına izin verdi. Charlie’nin bunu kendi başına yapmak istediğini bilmeme rağmen o buna bizim projemiz ve bizim ağaç evimiz diyordu. Sanırım, zor zamanlarımda bana böyle yardımcı olmaya çalışıyordu.

Babası ona okulun bittiği hafta bir torba dolusu malzeme aldı: dörde ikilik tahtalar, palanga ve vidalar, havadan zarar görmüş kontrplak tabakaları... Ama Charlie üç hafta boyunca bir ağaç seçemedi. Evlerimizin arasındaki koruda gezinip durarak kenelerin arasında kaşına kaşına aceleyle öğle yemeğimizi yiyor ve hemen geri dönüyorduk. Charlie’ye neden bu kadar uzun sürdüğünü sordum.

“Büyük Avcı’nın onay vermesi gerek,” dedi ve küçük bir peçeteye bir şeyler karalayarak onu cebine sokuşturdu.

Yarım saat sonra, Charlie ona beş dakikada bir ağacı sormamın kendisinde baskı yarattığını söyleyerek bir hafta onu yalnız bırakmamı istedi. Kulağa kabaca geliyor, ama kötü niyetli değildi. Bence aykırı olabilmek için biraz yalnız kalmaya ihtiyacı vardı ve bütün bu “Büyük Avcı’nın ruhu” saçmalığıyla beni uyutuyordu.

On iki yaşındaydık. Çoktan kendimize bir ağaç seçebilecek yaşa gelmiştik.

O yaz babam şehirde kiraladığı ofisten ayrılarak masasıyla dosya dolaplarını alt kattaki misafir odamıza getirdi. Annem burayı huzur dolu yoga ve bağışlama meditasyonları için kullanırdı. Görünen o ki bunlar pek bir işe yaramamış.

O yaz ayrıca babamın, Pagoda çarşısındaki Zimmerman Evcil Hayvan Dükkânı’nın hayvan edinme servisinde gönüllü çalışmama izin verdiği ilk yazdı. Bu, onun için zor olmuştu, çünkü evcil hayvanları önemsemek doğasına tamamen aykırıydı. Kalpsiz veya zalim bir insan olduğundan değil. Yalnızca hayvansever biri olmadığından. Çocukken onu hamster ya da köpek yavrularına bakmak için Zimmerman’ın dükkânına sürüklememden nefret ederdi. Kucaklamak için tüylü bir şey almak için tutturduğumda bana evcil hayvan bulundurmanın ne kadara patladığını kâğıt üstünde gösterir ve dünyanın dört bir yanında benim yaşımdaki çocukların açlıktan öldüğünü hatırlatırdı. “Bana sorarsan yılda dört bin dolar bir köpekten ziyade onların işine yarar,” derdi.

O yaz, kendisinden farklı olduğumu, bu katı kalpliliğinin beni daha da kötü duruma soktuğunu fark etmiş olmalıydı. Ben hayvanları seviyordum. Bu hem babam onları sevmediği ve beni onlardan mahrum bıraktığı için, hem de zaten öyle olması gerektiği için öyleydi. On iki yaşındaki hangi kız bir köpek ya da kedi yavrusu beslemeyi hayal etmez ki? On iki yaşında, annesi çekip gitmiş hangi kız onu ne olursa olsun sevecek bir can yoldaşı istemez? Böylece babam gönüllülük için başvuru formunu doldurmama yardım etti, gönüllülerin giydiği mor tişört için on papel çıktı ve haftada bir gün beni arabayla dükkâna bıraktı. Yalnızca on iki yaşında olduğum için orada bulunmama izin verilen en uzun süre buydu. Ben ise buna bayılıyordum... Hayvanları kurtararak onları güzel yuvalara kavuşturan insanlara bayılıyordum. Evcil hayvan dükkânını, Bay Zimmerman’ı ve dükkânın, içinde egzotik balıklar olan bir akvaryumdan oluşan duvarını çok seviyordum. Kayıt defterinin yanındaki bir tünekte oturan ve konuşan gri bir papağanı vardı. Telefon sesini o kadar gerçekçi taklit ediyordu ki hiçbirimiz telefonun gerçekten çalıp çalmadığını anlayamıyorduk.

Gönüllü olarak ilk günümde, komşuları gürültü ya da kokudan yakınana dek çok sayıda evcil hayvan besleyen çılgın insanların olduğu evlerin birinden kurtarılmış üç yavru İngiliz Çoban Köpeği’ne baktım. Onları yıkayıp fırçaladım ve ziyaretçi veteriner hemşirenin aşırı tahriş olmuş pire ısırıklarına losyon sürmesine yardım ettim. Kolay kolay tarif edilemeyecek bir duyguydu. Bir amacım veya onun gibi bir şeyim varmış gibi hissetmiştim, büyük bir iş yapıyormuşum gibiydi.

Haftanın geri kalanında, Charlie ağaç evi için mükemmel ağacı aramaya devam ederken ben etrafta takılıp televizyon seyrettim. Bol bol yoğurtlu smoothie içip düşük fiyatlı, az tuzlu tortilla cipsi yedim.

“Ne yapıyorsun?” diye sordu babam. Hafta içi öğleden önce elimde uzaktan kumandayla kanepeye yayılmamdan açıkça rahatsız olmuştu.

“Şimdi The Price is Right çıkacak.”

O, zamanımı nasıl sebze bahçesini ayıklamak ya da milyonlarca satacak bir masa oyunu icat etmek gibi daha üretken şekillerde değerlendirebileceğim üzerine nutuk çekmeye başlamak üzereyken Charlie mutfak kapısından içeri girdi.

“Buldum!” diye bağırdı.

Televizyonu kapattım ve babama dönerek omuz silktim. “Gitmem gerek.”

Başıyla onaylayıp ofisine geri döndü.

Dışarı çıkınca korunun içlerine doğru yürüdük. Charlie, “Büyük Avcı bu ağacı seçti. Sen ne dersin?” diye sordu.

Hiç kuşku yok, harika bir ağaçtı.

“Merdivenle başlarız, sonra zemine geçeriz.” Charlie arka cebine uzanarak yıpranmış ve bantla tutturulmuş çizgili bir defter sayfası çıkardı. “Bak, böyle görünsün istiyorum.”

Kâğıdı inceledim. İki ayrı oda vardı. Birinde bir yatak, diğerinde bir kanepe bulunuyordu. O ana dek evi gözümde Dietz tarzında canlandırmıştım. Bir parça eski kontrplak, bir ip ve harika bir hayal gücü.

“Burada yaşamayı mı planlıyorsun?”

“Aynen.”

Perçemlerimin arasından yukarı baktım. “Kışları da mı?”

Bana kendisiyle dalga geçiyormuşum gibi baktı. Oysaki geçmiyordum.

“Niye her zaman bana kendimi aptal gibi hissettirmeye çalışıyorsun?” diye sordu. Bir yandan da daha önce üzerine bir şeyler karaladığı peçeteyi cebinden çıkartıyordu.

“Öyle bir şey yapmıyorum.”

Beni tartarcasına dik dik baktı. Elimden geldiğince ciddi görünüp gülmemeye çalıştım; Charlie böyle alıngan davrandığında çok komik olurdu. Daha önce yazdıklarına bir şeyler daha ekledi ve yazının olduğu köşeyi yırttı. Kâğıdı ağzına atarak çiğnedi ve yuttu.

“Önce merdivenle uğraşalım, sonra öğle yemeği yemek için ara veririz.”

Bir araba gelip yolun çakıllı yamacında durduğunda on dakikadır çalışıyorduk. Ben ikiye dörtlük tahtaların ucunu tutuyordum, o da testere ile bir çift marangoz sehpası üzerinde hepsi yetmiş beş santimlik eşit parçalar kesiyordu. Korunun o kadar derinlerindeydik ki arabanın beyaz olduğu dışında çok bir şey fark edemedim.

“Bekle. Babam için bu adama vermem gereken bir şey var,” dedi Charlie.

On dakika kadar bekledim ve yaratıcılığımı kullanarak ağaç evini gözümde canlandırmaya çalıştım. Annem gittiğinden beri babamın yeni yöntemi buydu. Akşam yemeğini yapmaktan bakkal alışverişine kadar her şeyde bunu kullanıyordu. Testlerde de aynı şeyi yapmamı söylüyordu. Kabul etmem gerekir ki bu işe yarıyordu. Yine de onun bir köpek yavrusu edinmemize ikna olmasını sağlamamıştı.

Charlie nefes nefese, yüzü kıpkırmızı halde geri döndü. “Koşmana gerek yoktu,” dedim.

“Bu şeyi bir an önce bitirmek için sabırsızlanıyorum?” Ağaca yaslanıp buruşuk kâğıt peçeteyi diziyle dengeleyerek üzerine bir şeyler daha karaladı. Bunu çocukluğumuzdan beri yapardı ve beni inanılmaz sinir ederdi. Kasten gizemli olmak tamam, ama birinin hemen önünde bir şeyler karalamak çok kabacaydı. Kulaktan kulağa fısıldamak gibi bir şey. Ben de uzanıp peçeteyi dizinden kaptım.

“Geri ver şunu!” diye bağırdı bir anda tüm kontrolünü yitirerek. “Benim o!”

“Ahbap, ben...”

Kolumu sertçe kavrayıp arkaya bükünce aptal peçeteyi yere düşürdüm. Charlie onu almak için eğilirken kolumu sıkıca tutmaya devam etti.

“Kahretsin, Charlie.” Başka ne diyeceğimi bilememiştim. “Bunu sakın ama sakın bir daha yapma,” dedi. “Bazı şeyler özeldir.”

“Tabii,” dedim. “Kesinlikle. Bence de.”

“insanların sırları olmasına izin yok mu?”

“Var tabii.” Hayatımda hiç sırlarını onun gibi peçeteye karalayıp sonra ağzına atan, ceplerinde biriktiren veya pagodanın civarındaki kayalarda adeta merasimle yakan kimseyi tanımamış olsam da ona hak verdim.

“Bir daha yapma,” dedi ve tekrar testereyi kapıp üç basamak daha keserek artıkları ayağıyla ağaç gövdesinin dibinde bir yığın haline getirdi. Kızgın bir makine gibiydi ve annemin zayıf kalmak için kullandığı şu kafein haplarından almış gibi titriyordu.

GEÇMİŞ – YAŞ ON İKİ – AĞUSTOS ORTASI

Bitirdiğimiz ağaç evinden hem evlerimizi hem de yolu görebiliyorduk. Charlie yatağının hemen yanına, batı yönündeki pencerenin oraya bir dürbün koymuştu. Orada uyumaya başladı ve camları örtüp yağmurun yağdığı zamanlar için de kepenkler yaptı.

Babam ancak çıkıp ağaç evini kontrol ettiği zaman bir gece orada uyumama izin vermeyi düşünmeyi kabul etti. Bu konuyu iyice tartması gerektiğini biliyordum, çünkü Charlie bir erkekti, ben de bir kız. Bense ona bunun hiçbir zaman böyle olmadığını anlatmaya çalıştım. O zamanlar benim kendi kaderimle, Charlie’nin de kendisininkiyle savaştığını anlayamamıştım. Yalnızca ağaç evinde uyumak istiyordum.

“Charlie kızlardan hoşlanmıyor,” demeye yeltendim, ama ne söylediğimi fark edince hemen düzelttim. “Yani, Charlie ve ben yalnızca arkadaşız... Iyy yani, biliyorsun, değil mi?”

“Biliyorum.”

“O zaman kalabilir miyim?”

Babam, “Veer, bence bu konuda konuşmamızın zamanı geldi,” dedi. Gözle görülür şekilde rahatsız olmuştu. “Charlie’nin yaşındaki çocuklar bazen beklemediğin şeyler düşünüp yapabilirler. Dikkatli olman gerek.”

“Charlie on iki yaşında baba, tıpkı benim gibi.”

“Biliyorum, ama on iki yaş şey olabilir... Şey... Kafa karıştırıcı bir...” diye kekeledi.

Hayal gücümü kullanarak çenesini kapadığını gözümde canlandırmayı denedim. İşe yaramadı.

“Seks hakkında bilgin olduğunu biliyorum. Akıllı olduğunu da. Ancak hayatta işlerin eskisi kadar basit olmadığı yepyeni bir döneme girmek üzeresin.”

Sessizce birbirimize baktık. Ben kaşlarımı çatarken o üst dudağını ısırıyordu. Bir dakika geçti.

“Yani ağaç evinde kalabilir miyim kalamaz mıyım?”

İçini çekti. Bu konuda gerçekten kararsız olduğunu görebiliyordum. “Cidden baba. Söz konusu Charlie Kahn ise endişelenecek bir şey yok. Ben onun için olsa olsa saçlarını taramak kadar ilgi çekiciyim.”

Gözleri benimkilerle buluştu. “Onun evinin yakınlarında olmanı neden istemediğimi biliyorsun, değil mi?”

Başımı salladım. “Evin içinde olmayacağız. Ağaç evinde olacağız.”

“Biliyorum, ama ya gece tuvalete gitmen gerekirse? Ya susarsan?”

Bir an düşündüm. “Tamam, buldum,” dedim. “Ağaç evi onlarınkiyle bizimkinin tam arasında. Tuvalete gitmem gerekirse hemen buraya geleceğim.”

Gülümsedi.

“Yani gidebilir miyim? Bu gece?”

“Bakalım uyku tulumunu çıkarabilecek miyiz,” dedi ve ben mutluluktan uçtum.

Charlie’yle patlamış mısır yiyip gazoz içtik ve okuldaki çocuklar ya da büyüyünce ne olmak istediğimiz (ben= veteriner, o = orman korucusu) gibi saçma sapan şeyler hakkında konuştuk. Biraz radyo dinledik. Sonra uyku tulumlarımıza çekilip birbirimize iyi geceler diledik. Duyduğumuz yalnızca cırcır böcekleriyle ağustos böceklerinin cırlamalarıydı. Harika bir şeydi. Ta ki gece yarısına, bir araba hızla tepeyi geçerek nehir yolunun park alanındaki çakıllarda durana dek... Charlie ağaç evinden sıvıştı ve şafak sökene dek dönmedi.

GEÇMİŞ – YAŞ ON ÜÇ – YAZ

Yedinci sınıfı bitirip sekize başlayacağımız yaz, babam beni daha fazla müşteri edinmek için yaptığı bir reklam kampanyası için zarflar hazırlamakla görevlendirdi. Bahçe işlerinin çoğunu da bana verdi. Hâlâ Charlie’yle zaman geçirmeme izin veriyordu (Uno oyununun ustası olmuştuk ve süregelen on bin puanlık bir turnuvamız vardı), ama bir daha ağaç evinde kalamadım.

Babam, “Umarım asla Charlie ile çıkamayacağını biliyorsundur,” dedi ve bunu, beni kendisiyle anneminki gibi bir kaderden korumak için söylediğini iddia etti. “Charlie bizim gibi değil, biliyorsun, değil mi?” dedi. Ne kastettiğini anlıyordum, ama nasıl oluyorsa Charlie’yi daha çok sevmemi sağlayan şey tam da bu “bizim-gibi-değil” olayıydı.

Bundan önce kafamda sindirilmeyi bekleyen çok şey vardı. Hâlâ annen-bir-daha-gelmeyecek olayını sindirmeye çalışıyordum. O yaz babama karşı derin bir küskünlük duyuyordum. Galiba bir yanım annemin gidişinden onu sorumlu tutuyordu, bir yanım da onu terk etmek istiyordu. Zimmerman’ın dükkânındaki hayvan edinme merkezinde haftada iki yarım gün geçirerek ondan uzak durmaya çalışıyordum.

Evcil hayvan dükkânı, temizlenmesi kolay parke zeminlerle yenilenmişti ve her türden hayvanın kendine ait camlı bir bölmesi vardı. Böylelikle satılık kedi köpekler ve evlat edinilecek kurtarılmış hayvanlar kendi alanlarına kavuşmuşlardı.

Kurtarılmış sürüngenler odamız bile vardı. Artık, önceki yaz buradaki karmakarışık metal kafeslere ve dükkânla hayvan edinme merkezini ayırt etmeyi sağlaması gereken kafa karıştırıcı tabelalara tezat oluşturacak şekilde yalnızca camlı bir duvar uzanıyordu. Müşteriler para vermeden kolaylıkla bir hayvan edinebilir ya da ileri devam ederek satın almak üzere cins bir köpek yavrusu seçebilirdi. O yaz Zimmerman’ın dükkânına dair anılarım hep kesik kesik, tıpkı eski bir film gibi. Kendimi arka odadaki paslanmaz çelikten lavabonun üzerine eğilmiş, büyük bir labradoru pire şampuanıyla ovalayarak yıkarken ve şişko keneleri derisinden ayıklarken görüyorum, köpek sarsılarak inliyor. Kazayla canını yaktığım için kendimi kötü hissettiğimi hatırlıyorum, çünkü annem de aynı şekilde benim canımı yakardı. Kene ayıklamaktan nefret ederdi ve babamın bunu hiç beceremediğini söylerdi. Babam kenelerin kafalarını derinin altında bırakıp iltihaplanmasına sebep olurmuş. O nedenle, rahat durmazsam annem önümde diz çöküp ben ödüm patlayarak çığlık çığlığa bağırırken kollarımı sıkıştırır ve zor kullanarak bütün keneleri ayıklardı. Sabır göstermezdi. Öpücük vermezdi. Kucaklamazdı. Yalnızca cımbız, ovalamak için biraz alkol ve asla geçmeyen bir batma hissi olurdu.

CUMARTESİ SABAHINDAN KESİTLER İZİN GÜNÜ

İşten eve dönüyorum. Saat gece bir buçuk ve odama giden koridorda yürürken garip bir koku alıyorum. Ancak odamın kapısını açtığımda bunun ne olduğunu anlayabiliyorum. Duvarın içinde bir fare ölmüş ve koku inanılmaz ağır. Eski bir avcı kulübesi olan evimizde bu çok oluyor, çünkü farelerin nerede öleceğini kontrol etmenin, öldüklerinde ise dışarı atmanın bir yolu yok. Yapabileceğimiz tek şey bir şekilde kokunun üstünü örtmek ve o şey tamamen çürüyene dek oradan uzak durmak. Yazın, kıştan çok daha çabuk oluyor.

Babam öyle yüksek sesle horluyor ki ev zangırdıyor ve kokulu mumları bulmak için mutfak kilerinin altını üstüne getirdiğimi duymuyor bile. O mumları annem almıştı, yani o kadar eskiler. Noel’den önce bir akşamüzeri Poconos’a gitmiş ve iki kutu kokulu mumla eve dönmüştü.

“Orası dünyanın mum başkenti!” demişti.

Onlardan bir şeyler almanızı istiyorlarsa her şey için böyle derler. İnsanlar da buna inanır, çünkü insanlar aptal. Görünüşe göre, bu yeterli oluyor. Sınıfımda, haritada Florida’nın yerini gösteremeyen çocuklar var ve benimle aynı diplomayı alacaklar. Üniversiteye kabul edilecek ve fizik terapisti, anaokulu öğretmeni ya da finansal analiz uzmanı olacaklar. Yine de haritada Florida’nın yerini gösteremeyecekler. Noel ıvır zıvırlarına kucak dolusu para saçarlar ve semt dükkânlarında da bir o kadar güzel mumlar satılıyorken sırf birisi “Dünyanın Mum Başkenti” yazan bir tabela astı diye yüz kilometre yol giderler.

Sonunda kilerin arka tarafında kokulu mumların durduğu kutuya ulaşıyorum ve vanilya kokulu üç mum çıkarıp raftan çakmağı alıyorum. Odama geri çıkıp içeri koşuyorum. Mumları yaktıktan sonra tekrar dışarı koşup kapıyı kapatıyorum. Ardından bir şeyler atıştırmak için mutfağa gidiyorum. Omzum beni öldürüyor. Aynada bakmak için alt kattaki banyoda duruyorum: omzumda kırmızı, büyük bir iz kalmış. Onu görünce gecikmiş bir utanç duygusu her yanımı sarıyor. Altından iyi kalktım mı diye merak ediyorum. Salak durumuna mı düştüm? Jenny Flick’e defolup gitmesini mi söyleseydim ya da pizzalarını yere mi fırlatsaydım? Babam öyle yüksek sesle horluyor ki mısır gevreğimin çıtırtıları arasından bile onu duyabiliyorum. Yarının Noel’den bir önceki cumartesi olduğunu ve ağacı kuracağımızı hatırlıyorum. Odama geri döndüğümde etraf ölü bir vanilyalı fare gibi kokuyor. Eh, bu da yalnızca ölü bir fare kokusundan daha iyidir. Uyumak için gözlerimi kapadığımda göz kapaklarımın arkasında hayvanın çürümekte olduğunu hayal ediyorum. Bacakları kasılmış, göz yuvarları kurumuş... Birden Charlie’nin şimdi neye benzediğine dair görüntülerle boğuluyorum. O, neredeyse dört aydır ölü ve toprağın altında çürüyor. Belki bu beni çılgın ya da tuhaf gösteriyor olabilir, ama kendimi bunu düşünmekten alamıyorum (tıpkı pizza dağıttığım hayvanları gördüğüm rüyaları önleyemediğim gibi).

***

Sabah babama kötü kokudan bahsediyorum, ama o koku almadığını söylüyor. “Zaten bir şey de yapamayız, Vera. O kadar kötüyse kanepede uyu,” diyor. Neredeyse öğlen olmuş. Babam çoktan gidip şu an gözümün önünde duran Noel ağacını almış.

“Vay canına, baba. Bu ağaç çok çirkin.”

“Bana da yirmi dolara patladı,” diyor babam. Bu kadar pahalı olmasına hâlâ kızgın.

“Bu yıl da mı oturma odasına koyacağız?”

Mutfaktan karanlık ve kullanılmayan oturma odasına doğru bakıyor. Bence böyle zamanlarda ikimiz de bu evin yalnızca iki kişi için fazla büyük olduğunu fark ediyoruz. Böyle zamanlarda babamın annemi ne kadar sevdiğini ve ikimizin de onu ne kadar özlediğini görebiliyorum. Sanki oturma odasını orada terk etmişiz gibi oda karanlık ve bomboş. Tıpkı bir anneyle bir babanın, çocukları ölünce onun odasını dokunmadan bıraktıkları gibi...

“Diyorum ki bu kez geleneği bozup onu küçük odaya koyabiliriz. Ne dersin?”

“Olur.”

“Güzel.”

“Ben bir duş alacağım,” diyorum. “İşim bitince o sevdiğin, modası geçmiş Noel müziklerinden açarım.”

***

Duştayken vücudumun değiştiğini fark ediyorum. Yine. Şimdiye dek bitmiş olması gerektiğini düşünmüştüm. Babama bunu sorabileceğimi sanmıyorum. Bahse girerim anlatsam bana meditasyon yapmamı önerir ya da etkisini gidermek için o Zen deyişlerinden birini söyler. (“Göğüsler büyür. Göğüsler küçülür. Çiftçi yine de dizi dizi mısır eker.”) Ona, doğru marka tampon aldırmak bile yeterince zor. Konuşacak hiç kız arkadaşım yok, o yüzden de diğer insanların böyle şeylerle nasıl başa çıktığını bilmiyorum. Ama bence babama kendi tamponlarımı kendim alacağımı söylemenin vakti geldi. Yeterince para kazanıyorum. Ayda birkaç dolar, üniversite birikimlerimden fazla bir şey götürmez. Yine de bir yanım onu kendimden uzaklaştırdığım için kötü hissediyor. İlk regl olduğum gün bana nasıl gururlu gözlerle baktığını ve bana sarılıp Pagoda çarşısındaki eczaneye götürdüğünü hâlâ hatırlıyorum. Bu bana Charlie’yi ve Big Blue’daki nehir yolunun on kilometrelik uzantısında yürüyüş yaparken tamponumu değiştirmek zorunda kaldığım günü hatırlatıyor. Yalnızca iki yıl önceydi. On altı yaşındaydım.

Bir saniye durmasını söyleyip bir ağacın arkasında eğildiğimde Big Blue’nun yarısını çıkmıştık.

“Berbat bir şey olmalı” demişti. “Ne?”

“Bilirsin işte... Kanaması.”

Tanrım... Tam da söylenecek şey. “Alışıyorsun. Yok edemem ya, değil mi?”

“Sanırım öyle.”

Kullanılmış olanı alıp fundalığın derinliklerine doğru fırlatıp yenisinin paketini açmıştım.

“Acıtıyor mu? Şey işte, içeri sokmak?”

“Hayır,” diye yanıtlamıştım. Tam da o an bütün bu olup bitenden dolayı biraz sıkıntı hissetmiştim. O da tuhaf hissetmiş olmalı ki sessizleşmişti. Sonra içini çekmişti.

“Babam annemin bunlardan kullanmasına izin vermiyor,” diye itiraf etmişti. Muhtemelen bu hayatımda duyduğum en garip itiraftı.

“Çok garip.”

“Bunun başka biriyle seks yapmak gibi bir şey olduğunu söylüyor.”

“Bu çok iğrenç. Baban kafayı yemiş, Charlie,” demiştim. Ayağa kalkıp pantolonumu çekerken az önce söylediği şeyi unutmaya çalışıyordum.

“Evet, galiba.”

“Yani, bundan zevk falan aldığımı düşünmüyorsun, değil mi?”

“Hiç sanmıyorum.”

“Kıçını tuvalet kâğıdıyla silmek de seks yapmak gibi mi sence?”

“Iyy. Yok be.”

“işte, aynı şey. Zavallı annen... Tanrım. Baban, annene regl olduğunda ne yapacağını söyleyecek hakkı nereden buluyor?”

“O öyle biri işte,” demişti. İkimizin de bunu zaten bildiğini biliyordum. Düğmemi ilikleyip ağacın arkasından çıkıp Charlie’nin babasının, benim sandığımdan on kat kötü olduğunu fark ederek patikayı tırmanmaya devam etmiştim.

***

Banyodan çıktığımı duyunca babam, “Geçen yıl çiçek başını nereye koymuştuk?” diye merdivenlerin aşağısından soruyor.

Çiçek başı, melek ya da yıldız yerine ağacın tepesine koyduğumuz, 1960’ların modası olan yeşil bir şey. Annem ondan nefret ederdi, o yüzden babam her süsleme yaptığımızda bunu abartır.

“Galiba ışıkların yanına.”

“Bulamıyorum.”

Jenny Flick’in bozuk parasının izini banyo aynasında incelerken, “Bir dakika sonra aşağıdayım,” diyorum. Bugün şişliği inmiş, ama yara maviye kaçan koyu kırmızımsı bir renk almış.

Saçımı kurutup eşofmanlarımı giyiyorum. Cumartesiler artık her zamankinden iyi. Tam zamanlı çalışmak bana izin günlerinin değerini bilmeyi öğretti: eşofmanlar, terlikler ve es geçilen kahvaltı.

Aşağı indiğimde babamı birbirine dolanmış ışıkları çözerek odanın zemininde prizden üç düz hat çıkartırken buluyorum.

Kişisel gelişim kitaplarına çarpıp onları düşürmüş. Kitaplar radyatörle kanepe arasında küçük basamaklar gibi uzanıyorlar. Onu mutfaktan gizlice izliyorum. Bana küçük bir tabakta yaban mersinli kek bırakmış. Annemin onda ne bulduğunu görebiliyorum. Yakışıkla akıllı ve formda bir adam. Dünyanın, herkesin pantolonlarından taştığı bu kısmında bu bir mucize sayılır. Tek kusuru ucuzcu olmak, bu da o kadar kötü sayılmaz. Marketten, ezilmiş domatesleri koydukları indirimli kasaları alıyorsa ne olmuş? Çoraplarını üzerlerinde delikler oluşana dek giyiyorsa bunda ne var? Annem poker oynamayı seven emekli, kodaman bir doktor ile cafcaflı bir şehre çekip gitmişken beni babam büyütüyor. Kişisel gelişim kitapları okuyarak kendisi ve dünya hakkında yeni şeyler öğreniyor. Daha geçen hafta nasıl vejetaryen lazanya yapıldığını öğrendi ve Çin restoranındaki bir yemeği denedi. Ekim ayında ona pizzasına ananas koydurdum ve Walt Whitman’a takıntılı hale getirdim. Bunda sevmeyecek ne var? Bana kalırsa annem aptalın teki. Ben olsam, bir dakika bile düşünmeden onunla evlenirdim. Bunu öyle iğrenç bir anlamda söylemiyorum.

“Biliyor musun, bence harikasın, Vera,” diyor babam damdan düşercesine.

Yaban mersinli kek kırıntıları ağzımdan saçılarak, “Neden?” diye soruyorum.

“Artık gerçekten büyüdüğünü anlıyorum. Beni dinleyip bir işe girdin...”

Az önce söylediğim her şeyi unutun. Cidden, bu adam aptalın teki.

NOEL TATİLİ

Noel çoğunlukla kıyafetten ibaretti. Arasında yüz dolar olan bir kart. Eskiden kalma üç Funkadelic albümü (orijinal kaplarında). Babam şarkıların sözleri için yeterince büyüdüğümü belirtiyor, sanki çoktan internetten bakmamışım gibi. Pagoda’daki bayram vardiyalarını ve yeni meditasyon programı arasında bana birkaç kez daha harika olduğumu düşündüğünü söylüyor. “Biliyor musun, bugünlerde çoğu genç sarhoş olup erkeklerle düşüp kalkıyor. Seni doğru yetiştirdiğim için çok memnunum,” diyor. Bu bende bir yandan bir daha asla içmeyip onu mutlu etme isteği uyandırırken, diğer yandan da paranoyaya kapılıp sürücü koltuğumun altına bakmama sebep oluyor.

İKİNCİ KISIM

YILBAŞI GECESİ

Marie, gündüz vardiyasından iki sürücü, yarı zamanlı çalışanlardan bulabildiklerimizi ve eski-amigo-kızdan-bozma-servis-görevlisi Jill de dâhil olmak üzere pizza yapacak fazladan üç kişi daha getirmiş. Jill, benimle James hakkında sürekli imalı yorumlarda bulunuyor.

“Siz ikiniz çok tatlı bir çift olurdunuz,” diyor kucağında hamur dolu bir tepsiyle yanımızdan geçerken. Niye böyle söylüyor bilmiyorum. Diğer sürücülerle birlikte kutuları katlamaktan ve müstehcen şakalar yapmaktan öte bir şey yaptığımız yok.

Ama olurduk.

Çok tatlı bir çift olurduk.

Gecenin ilk servisi şehrin zengin kısmı olan Potter Farms’a. Burada evler kocaman ve onların muntazam dizilişleri göze hoş görünüyor. Oysa bahşişler hiç de öyle değil. Üç ev, altı dolar... Dükkâna döndüğümde ise gece pizzalar, sarımsaklı ekmekler, altılık Cola’lar, kapı zilleri, pijamalı çocuklar, normalden fazla bahşiş veren yetişkinler, Noel’den kalan parıltılı zevksiz saçmalıklar, parti şapkaları takmış sarhoşlar, konfetiler ve dükkâna her dönüşümde Marie’nin dağıtmam için verdiği yeni bir sipariş yığınından oluşan bir sise gömülüyor. Manyak görünüşlü dişleri olabilir ama cidden, bu kadın dükkânı çekip çevirmeyi iyi biliyor. Vay canına. Bütün gece tek bir kişinin bile yardım ettiğini sanmıyorum. Yılbaşı gecesinde bunun için mucize gerek.

23:45’te, 362 Lancaster Yolu’ndaki bir müşteri işimin ne zaman biteceğini soruyor.

“Burada küçük bir parti veriyoruz, görüyorsun,” diyor. Tabii ya. Altınız birden. Monopoly oynayarak. Muhteşem. Geri çeviriyorum.

Gece yarısında McMann Bulvarı’ndaki tezahüratlar, parti düdükleri ve “Auld Lang Syne” şarkısı ile adeta patlayan bir evin ziline basıyorum. Bir dakika sonra zili tekrar çalıyorum ve eskiden tanıdığım uzun boylu bir çocuk kapıyı açıyor. İki yana sallanıyor ve gözleri kan çanağı gibi olmuş.

“Seni tanıyorum sanki,” diyor bana parayı uzatırken. “Sanmıyorum,” diyerek yalan söylüyorum. Ben ikinci, o son sınıftayken birlikte film dersi almıştık.

“Yine de bana tanıdık geldin.”

“İyi geceler,” diyorum arabama doğru dönerek. “Daha sonra geri gel! İşin bitince!”

“Düşünürüm,” diyorum. Düşünüyorum da. Üç saniye kadar... Sonra diğer eve doğru sürüyorum. Yolda, “Mutlu yıllar,” diye fısıldıyorum Charlie’ye.

00:10’da 34. Cadde, 21 numara adresindeki büyük yeşil kapıyı çalıyorum. Okulumdan iki çocuk açıyor. Kafayı matematikle bozmuş tipler. Bana tam para veriyorlar ve teşekkür etmiyorlar.

Son ev. 00:17. Jill’in oturduğu apartman binasında verilen gürültülü bir parti. Hazırlıksız yakalanıyorlar. Onlara altı pizza veriyorum. Sarhoş kafayla para topluyorlar, ama bir türlü saymayı beceremiyorlar. Onlara yardım ediyorum. Bir dolarları eksik.

“Hadi be! Pete! Pete! Nerede bu adi şerefsiz?” Herkes etrafta Pete’e bakınıyor.

“Ben çoktan paramı verdim, seni göt.”

“Kimin fazladan bir doları var? Eksik kaldı!”

Hepsinin kotlarının ceplerini karıştırmasını ve birbirlerine omuz silkmesini izliyorum.

“Hay sıçayım ya. Bozuk para kavanozunu dökeceğim o zaman,” diyor çocuk. İki kız, aralarında dumanlı bir nargile taşıyarak arkasından geçiyorlar. Biri, “Mutlu yıllar!” diye bağırıyor.

Elimi kaldırıyorum. “Tamam, sorun değil. Takma kafana.” Üçüncü kez ceplerini aramayı kesiyor ve bana gülümsüyor. “Dur, bekle. Sana bahşiş vereceğim,” diyor ve mutfağa gidip elinde dörtlü meyveli votka ile geri dönüyor.

“Gece işin bittiğinde içersin,” diyor.

“Teşekkürler, ben...” Geri vermem gerekir, biliyorum ama vermiyorum. Onun yerine bagajı açıp votkaları jimnastik çantamla market alışverişlerimiz için tuttuğumuz karton kutunun (Ken Dietz’in yüzlerce pratik fikrinden biri: Mayonez kavanozları bir daha asla bagajda yuvarlanmayacak!) arasına sokuşturuyorum ve acil durumlara karşı orada bulundurduğum uyku tulumuyla üstünü örtüyorum. Annemi düşünüyorum. Acaba onun da böyle mi başlamıştı? Katıksız zavallılığa giden ilk adım diye bir şey var mıdır acaba, eğer varsa, atacak kaç adım kaldı?

Saat 00:25. Ayı Tepesi’ndeki trafik ışığında yeşil yanmasını beklerken kendimi koltuğumun altındaki şişeye uzanmaktan alıkoyamıyorum. Bütün gece tek yudum almadım, ama mesele bağımlı olmak değil. Mesele, bütün hayatımı ne yaparak geçireceğimin bana söylenmesi ve bunları yapmama rağmen yine de her şeyi kaybetmem. Durun açıklayayım.

Charlie’nin cenaze töreninin olduğu gece, birilerinin masada bıraktığı soğuk votkalarla iki tek attım. Bana hükmeden neydi bilmiyorum, ama bir şey vardı (muhtemelen de Charlie’ydi). Bardaklar orada duruyordu. Lavaboya giderken masanın önünden geçtiğimde kimse bakmıyordu. İkisini iki elime alıp birbiri ardına yuvarladım. Boğazımı ne kadar yakacağına dair en ufak fikrim yoktu, ama bir dakika sonra tuvalette oturmuş parke zemini incelerken bana verdiği his hoşuma gitmişti. Sıcak. Mutlu. Güvende. Şu an Ayı Tepesi’nde, şişede kalan son yudumu alıyorum ve bir yandan babamın alkolikliğe karşı kendimi bildim bileli yaptığı uyarıları düşünerek, “Düşmanlarımı kendime dost etmekle onları zaten yok etmiş olmuyor muyum?” diye soruyorum (bunu Abraham Lincoln söylemiş).

***

01:02. Potter Farms’a bir sefer daha: katalogdan alınmış sade giysiler giyinmiş, boş boş duran yaşlıların refakat ettiği ergenlerin düzenlediği bir parti. Kapalı bir yapay göletin üzerinde uzanan bir köprüyü geçmek zorunda kalıyorum. Evin babası yabancı ve çok kibar biri, bana köprüde eşlik ediyor. Anne de çocukları mutfağa toplamak için ellerini çırpıyor. Bana kasten on dolar bahşiş veriyorlar: gecenin kasten verilen en yüksek bahşişi. Kapıya doğru giderken köprüyü yarı yarıya geçtiğimizde evin babası, “Bozuk para atmak ister misin?” diye sorarak elime bir peni sıkıştırıyor. Gölete dönüp ön kolum uzunluğunda parlak pembe bir balığın gölgelerin arasından titrekçe ışıldayarak geçişini izliyorum ve parayı atıp bir dilek tutuyorum. Dünya barışı diliyorum, çünkü bu ancak dileyebileceğim başka herhangi bir şey kadar mümkün.

***

Saat ikide telefonlar çalmayı kesiyor ve Marie yarı zamanlı sürücülere paralarını veriyor. Dükkâna yardım eden herkes gitmiş, yalnızca malzemeleri hazırlayan Jill ve okuldan tanıdığım, Helen adında bir kız var. Birinin kızı evine bırakması gerekiyor. Üç dört servis kaldı, James birkaç dakika daha beklersem hem büyük bir siparişi götürüp hem Helen’i bırakabileceğimi söylüyor, ben de bekliyorum.

Evine giden yolun yarısında, “Nasıl gidiyor? Yani şey” - içini çekiyor- “işte, Charlie öldüğünden beri?”

“Fena değil.”

“Zor olsa gerek. Yani, ben de çok üzüldüm, onu pek tanımamama rağmen.”

“Evet, çok üzücü.”

“Hayvanları biliyor muydun?”

Çok garip. Kimse hayvanlar hakkında konuşmaz. Onlardan bahsettiği an kalbim küt küt atmaya ve görüntüler gözümün önünden geçmeye başlıyor. Lanet olası beynim.

“Hayır.” Yalan söylüyorum.

“Kulaklarıma inanamadım, biliyor musun? Bu kadar hoş bir çocuğun masum hayvanlara böyle bir şey yapabilmesi...”

Charlie’nin gördüklerini düşünüyorum. Babasının annesine nasıl vurduğunu, bazen saçlarını nasıl çektiğini. Engellemek istediğiniz bir şeyi engelleyememenin nasıl bir şey olduğunu düşünüyorum.

“Bütün olayın suçunu ölen çocuğa atmak çok kolay, değil mi?”

“Şey... Eh... Galiba öyle.”

Evine varıyoruz. “Sana bir şey diyeyim mi, duyduğun her şeye inanma.”

Başını eğip bir saniye kadar bunu aklında evirip çeviriyor. “Mutlu yıllar, Vera.”

Kapıya gidişini izlerken bu kızın muhtemelen Florida’yı haritada gösteremeyen tiplerden biri daha olduğunu fark ediyorum. Son servisimi yapıp beş dolar bahşişimi alıyorum ve onu koltuğumun arkasındaki torbaya tıkıştırıyorum. Sonra dükkâna geri dönüp yerleri paspaslamaya başlıyorum. Saat 03:15 olmuş bile, dört olduğunda bagajımdaki şişeleri içiyor olmak istiyorum. James soğutucuyu doldurmuş, Jill bulaşıkları yıkamış ve Marie de paramı hazırlamış. Para çantamı ona uzatıyorum, o da bana nakit olarak çift komisyonumla birlikte fazladan yirmi dolar veriyor.

“Tam zamanlı çalışanlarıma bir ikramiye,” diyerek göz kırpıyor.

James paspas kovasında yaptığı karışıma çok fazla çamaşır suyu koymuş. Koku burnumdan bir türlü gitmiyor. Arka taraftaki mutfağa doğru giderken Marie’nin sigara dumanı ağırlaşarak kokuyla karışınca adeta çakırkeyif oluyorum.

İşimi bitirip kovayı boşaltarak çalkalıyorum ve paspasın sapını temizliyorum. Üstümü değiştirmek için banyoya gidiyorum, tişörtümü çamaşır makinesine atıp makineyi çalıştırıyorum.

James hâlâ burada, park alanındaki arabasının içinde bekliyor. İşaret edip beni yanındaki koltuğa çağırarak bir sigara yakıyor.

“Özel bir yere gidiyor musun?” diye soruyor. “Eve işte,” diyerek yalan söylüyorum.

“Parti yok mu? Öpüşecek bir erkek arkadaş?”

Hiç şüphe yok ki şu an James benimle flört ediyor.

“Yok. Ne parti ne erkek arkadaş. Ama Lancaster Yolu’ndaki birkaç kafası kırık tip beni tüm gece sürecek Monopoly partilerine çağırdı. Benimle gelmek ister misin?”

Düşünür gibi yapıyor. “Olmaz. Bana öyle geliyor ki orada öpücük falan alamam.”

“Öpücük ha?”

“Hı hı.”

James bana doğru eğilince midem adeta taklalar atıyor. “Tüm istediğin bu mu yani?”

“Hı hı.”

Ben de onu öpüyorum ve harika hissediyorum. James’in yirmi üç yaşında olması, üniversiteyi bırakmış olması, sigara içiyor olması hiç umurumda değil. Acaba bu, görünüşe göre bu gece çıktığım zavallılığa-adım-adım yolculuğunda attığım ikinci adım mı? Ama o an umurumda değil. On sekiz yaşındayım ve hiç doğru dürüst bir erkek arkadaşım olmadı. Asla ilk aşamayı geçmedim, yılsonu balosuna gitmedim ya da ortalık yerde yiyişmekten alıkonma cezası almadım. Tüm bu süre boyunca, annemin muhtemelen yediği haltlardan uzak durursam iyi bir insan olacağımı düşündüm. Güvende olacağımı. Ondan üstün olacağımı. Ama James beni öpüp saçlarıma dolanmış güçlü parmaklarıyla ensemi kavrarken annemi ve onun nasıl olup da kocasıyla çocuğunu terk edebilecek kadar basit bir zavallıya dönüştüğünü pek de umursamadığımı fark ediyorum. Bunun harika bir his olduğunu ve devam etmek istediğimi fark ediyorum. Orada öpüşerek on dakika kadar kalıyoruz. Derken ben, “Gitmem gerek,” diyorum. James’in eli bluzumun içinde, belime dolanmış ve bir yanım onu durdurduğum için kendimden nefret ediyor. Sigarası kül tablasının filtresinde yanıp bitmiş, o da başka bir sigara yakıyor.

“Mutlu yıllar, Vera.”

“Mutlu yıllar, James,” diyorum. “Yarın çalışıyor musun?”

“Evet. Sen?”

“Evet.”

Birkaç saniye boyunca birbirimize gülümsüyoruz ve kendimi arabadan dışarı atıyorum. Dışarısı soğuk, ama hiç hissetmiyorum.

İki saat sonra, sabah 06.00’da Jenkins Tepesi’nin en yukarısındaki kahverengi cansız mısır tarlasına giden toprak bir yolda park etmiş halde duruyorum. Hava halen karanlık. Delilleri yok etmem gerek. Kapıyı açıp boş şişelerin dördünü birden teker teker tarlaya fırlatıyorum. Kartondan tutacağı ezerek düzleştirdikten sonra frizbi gibi fırlatıyorum.

Araba kullanmamam gerektiğini biliyorum, ama eve başka nasıl gidebilirim ki?

Neyse ki eve yalnızca beş kilometre uzaklıktayım ve eğer eve şimdi gidersem babam uyuduğu için sarhoş olduğumu bilmeyecek. Bunları aklımdan geçiriyorum ama vücudum oracıkta, araba koltuğunda uyuyup kalmak üzere. Hey, Vera! Hadi! Kendine gel ve sarhoş kıçını kaldırıp eve git! diye düşünüyorum ama vücudum iptal olmuş durumda. Şimdiden ağzımdan salyalar akıyor. Babamın ne düşündüğü kimin umurunda? İyi notlar alıyorum, istediği o salak tam zamanlı işte çalışıyorum ve üniversite için birikim yapıyorum.

James’i düşünüyorum; beni nasıl öptüğünü ve yarın onu görmek zorunda olduğumu. Sonra Charlie’yi ve ayrı geçirdiğimiz ilk yılbaşı gecesini, onu ne kadar özlediğimi düşünüyorum. Onu öyle çok özlüyorum ki. Ama bu aklımı karıştırıyor, çünkü onu ölmeden çok önce özlemeye başlamıştım, işleri asıl bok eden bu. Onu ölmeden çok önce özlemeye başlamıştım.

***

Anlaşılan vücudum istifra edeceğimi biliyormuş ki bana söylemeden beni uyandırarak arabanın dışına çıkardı. Arka tampona tutunup sıkıştırılmış mısır saplarının arasına kusuyorum. Arka arkaya. Birkaç kez öğürüp burnumla ağzımı siliyorum ve ufuğa bakıyorum. Günışığı yeni yeni beliriyor. Annemin, görmek için erkenden kalktığı mavimsi mor bir renk...

Birden, yürüyüş düzenine geçmiş bir ordu gibi ortaya çıkıyorlar. Charlie’ler... Bacak boyundaki iskeletler gibi mısır saplarının arasından bana doğru yürüyorlar.

İğneleri mi var? Onlar iğne mi? Tehdit edici görünmüyorlar. Bu kez dost canlısına benziyorlar, ama makine gibi hareket ediyorlar. Bin adet robot Charlie’yi andırıyorlar. Dişçi iğnesine benzeyen şeylerle beni yakalamaya geliyorlar. Beni geçmişle saracak ve beni buraya getiren her şeyi gösterecekler. Bana uzay boşluğundaki gerçeklik sıvısını enjekte edecekler.

Bunu fark ettiğimde kaçamıyorum, ağzımı kapatmaya çalışıyorum. Onlara bir şey söylemeyi reddediyorum. Beynimi para üstü veren, bahşiş sayan dilsiz bir makineden başka bir şey olmadığıma ikna etmeye çalışıyorum. Pizza dağıtan bir robot. Duygularım yok. Bir gerçeğim yok. Ama bin Charlie işin aslını biliyor. Kollarını uzatıp, ben feryat figan bağırarak onlara duymak istediklerini anlatana dek beni sıkıca kucaklıyorlar.

Eğer bu tarlanın sahibi olan Bay Jenkins şu an bu mavimsi mor sabahı görmek için arka verandasına çıkacak olsa, beni arabamın yanında kendime sımsıkı dolanmış halde durup, “Sana daha fazla tahammül edemedim!” diye hıçkırdığımı görürdü.

Edemedim. Ondan nefret ediyordum. “Keşke ölsen dedim.”

Bin Charlie bunu biliyor.

Ama onlar bunu kabullenmek zorunda değil. Ben zorundayım.

YILBAŞI GÜNÜ

Geleneksel Yılbaşı Günü yemeğimiz için Caleb amcanın evindeyiz. Toparlak kuzenim Jessie’nin ve televizyondaki sesi kapalı futbol maçını seyrettiği için masada olup bitenlere dikkatini veremeyen küçük kardeşi Frank’in yanında oturuyorum.

“Anlamıyorum,” diyor kuzenim Jessie. “Muhtemelen iyi bir okula girebilirsin, Veer.”

“Evet, ama bu ne anlama geliyor, biliyor musun?” diye soruyorum, ama aslında sormuyorum. Bütün bunları daha önce de yaşadık.

“Daha iyi bir iş bulacaksın anlamına geliyor,” diyor Kate yenge, bir çatal dolusu lahana turşusuna sarılmış patates püresini ağzına götürürken.

“Kâğıt üzerinde daha iyi görüneceksin anlamına geliyor,” diyor Caleb amca. Kendisi Kate’in kocası ve babamın en büyük kardeşi oluyor.

“Kâğıt üzerinde nasıl görüneceğim umurumda değil.” O kadar akşamdan kalmayım ki ölmek istiyorum. Başım zonkluyor. Gözlerim hâlâ kan çanağı gibi. Babam ya fark etti ama hiçbir şey söylemiyor ya da annemin de dediği gibi dünyanın en dikkatsiz adamı.

“Ama umurunda olmalı,” diyor Kate yenge.

Başımı, içinde domuz eti ve lahana turşusu olan tabağıma doğru eğiyorum. Pennsylvania’daki bu küçük Hollanda vilayetinde hayatın tamamen gerçeküstü olduğunun bir kanıtı bu. Kim yılın en büyük geleneksel içki âleminden sonraki gün verilen geleneksel şans yemeğinde domuz eti ve lahana turşusu yapar ki?

“iyi bir eğitim aldığı sürece bence arada hiçbir fark yok,” diyor babam.

Masa sessizleşiyor ve o yılın şans getirmesi için yediğimiz yemeğe dönüyoruz. Altı yıl önce geleneği değiştirmeye çalışıp geyik yahnisi yaptığımız günden beri bu konuda biraz takıntılıyız. O yıl annem çekip gitti, Jessie apandisit oldu ve Maw-Maw öldü. Geçen yıl nezle olduğum için yemeğe gelmedim ve ne oldu? Charlie’yi kaybettim. İki kez.

Her neyse, bence babam haklı. Hangi üniversiteye gittiğim ne fark eder ki? Babalarının Yale’e girmesini sağladığı bir sürü geri zekâlı var. Bütün devlet okulları okuma yazma bilmeyen futbolcularla dolu. Kâr hanesi. Beni ilgilendiren tek şey bu: eğitimimin ne kadar tutacağı. Zira babam, bunu benim karşılayacağımı açık açık söyledi.

Zalimce gibi görünüyor olabilir, ama değil.

Okuldaki, henüz üniversite harcının ne demek olduğunu bilmeyen çocuklardan biri olmaktan iyidir. Onları bilirsiniz herhalde. Paranın havadan geldiğini sanırlar. Anneleriyle babalarının halledeceğini düşünürler. Ya da hiçbir şey düşünmezler. Sonra yirmi iki yaşına geldiklerinde birden ödeme kitapçığı ellerine geçer ve yüz bin dolar borçlu olduklarını görürler. Seçtikleri okul yüzünden market alışverişi yapamaz ve sağlık sigortalarını ödeyemez hale gelirler, sırf kâğıt üzerinde iyi görünmek uğruna (ve hâlâ haritada Florida’yı gösteremezler).

Üzgünüm. Ben böyle olamam. Babamın evinde ucuzdan yaşamaya devam eder, geceleri pizza dağıtıp meslek yüksekokuluna giderek ders başına ücret ödemeyi tercih ederim.

Jessie, Penn State’e gönül vermiş. “Biz... Penn State’iz,” diye tezahürat yapan şu üniversite futbolu hayranlarından biri. Bira âlemleri ve oral seks dışında ne yapmak istediği hakkında en ufak bir fikri yok. Kulağa acımasızca geldiğini biliyorum, ama Jessie... Jessie işte.

Çoğumuz çabucak yiyip televizyondaki futbol maçını izlemeye dönüyor. Saatime bakıp kendimi henüz yöneltilmemiş eleştirilerden kurtarmak istiyorum.

“Yiyip içip kaçmış gibi olmayayım, ama dörtte işe gitmem lazım ve ondan önce evde yapmam gereken işler var.”

Daha kimse bir şey diyemeden montumu giyip kapıdan çıkıyorum.

***

Evimizin garaj yoluna girdiğimde bir saniyeliğine arabanın içinde oturuyorum. Koru halen ince bir kar tabakasıyla kaplı. Her şey cansız ve kahverengi olmasına rağmen kuşlarla sincaplar cıvıl cıvıl seslerle etrafı canlandırıyorlar. Kuşlar bana daima baharın geleceğini, kahverengilerin yeşile dönüşeceğini ve topraktan, içinde kenelerin, ağustos böceklerinin, cırcır böceklerinin ve örümceklerin yaşayacağı milyonlarca çimen ve fundalık biteceğini hatırlatıyor. Charlie’nin evi ile bizim evin arasındaki dere, karın erimesiyle dolacak ve sonra yavaş yavaş kuruyacak. Yazın neredeyse yok olacak ve kerevitler bir dahaki yağmura dek kayaların altındaki ıslak çamurda gizlenecek. Semenderler kuruyup, zamanında göle ulaşamayan balıkların yanında ölecek.

Galiba ölüme dair bir şey bana doğumu hatırlatıyor. Şimdi Charlie öldüğü için kendime ait bir öbür dünya görüşü geliştirmiş durumdayım. Bakın, şöyle: Oradaki insanlar sizi görebiliyor ve çevrenizdeki şeylerde yaşıyor. Ağaçlarda. Kuşlarda. Arkanızdaki biri size baktığında duyduğunuz his gibi... Bu her olduğunda fark ediyorum, ama bakan Charlie oluyor. Yukarıdan, öteden ya da her nereye gittiyse oradan bakıyor.

Bu fikri geliştirdiğimden beri bir şeyler yerken onunla şakalaşıyorum. “Charlie, eğer bu Big Mac’in bir parçasıysan cidden çok üzgünüm.” Sonra da Big Mac’i yiyorum. Bence bu mümkün, sizce değil mi? Her şey mümkün değil midir zaten? Turşu Charlie? Ağaçkakan Charlie? Yağmur damlası Charlie?

Kate yengelerin evindeyken üç Tylenol aldım ve kendimi daha iyi hissediyorum, ama ağzınım içi saman gibi ve onu normal tadına döndüremiyorum. İşe gitmek için çıkmama daha bir saat var, ben de aptal aptal, ölü kemirgen kokan odama gidiyorum ve alarmımı 15:45’e kurup uyuyorum.

Alarmı üç kez erteledikten sonra kendimi daha da kötü hissediyorum.

Mutfağa koşup tahıl gevreği tıkmıyor, saçlarımı, bir tarafının tükürükten yapıştığını gizlemek için Pagoda Pizza şapkama tıkıştırıyor ve kapıdan fırlıyorum.

Soğuk hava yüzüme çarptığı ve kapı arkamdan kapandığı anda sesleri duyuyorum.

“Farkında mısın, sen geri zekâlının tekisin?”

“Seni şu an gebertmediğim için çok şanslısın!”

Nerede olduklarını bilmiyorum. Geceleri sinek kovucu mumların ışığında Uno oynadığımız arka verandada mı? Rakunların paspasa pislediği, Charlie’nin de bunu, paspasın içinde rakunlara “buraya sıçın” mesajı veren garip bir kimyasal bulunduğu şeklinde açıkladığı ön girişte mi? Yoksa Bayan Kahn’ın yatak odalarındaki, Charlie’yle çocukken saklambaç oynadığımızda altına saklandığımız koyun postundan kilimleri silkmek için her cumartesi çıktığı üst balkonda mı?

Ağaçların arkasındaki hareketleri fark ediyorum ama üzerine kafa yormak yerine görmezden geliyorum, yapmam gerektiği gibi. İşe giderken önünden geçtiğim her evi merak ediyorum, çünkü istatistikleri biliyorsunuz, değil mi? Bu evlerin hangilerinde karılarını dövenler var? Çocuk tacizcileri? Tecavüzcüler? Sarhoşlar ve kumarbazlar? Bu evlerin hangilerinde kendi çocuklarına zarar veren annelerle babalar yaşıyor? Hani, uyarı tabelaları nerede? Bizi bu insanlara karşı uyarmak için ışıklı büyük tabelalar koysalar iyi olmaz mıydı?

Ana yola çıktığımda James’i ve dün geceki öpücüğümüzü hatırlıyorum. James, getirip babamla tanıştırarak erkek arkadaşım olduğunu söyleyebileceğim bir tip değil. Onunla yılsonu balosuna da gidemem.

Kate yengelerde neredeyse hiçbir şey yemediğim için McDonald’s’ın arabaya servis kısmına giderek bir Big Mac alıyorum. Charlie bir turşu olabileceği için ısırmadan önce, “Üzgünüm ahbap,” diyorum.

GEÇMİŞ - YAŞ ON DÖRT

Charlie’yle Meşe Efendi’de her zamanki yerlerimizde oturuyorduk. Yapraklar neredeyse tamamen dökülmüştü ve orman, sonbaharın güneş ışınlarının her yere vurmasına izin veriyordu. Charlie iki dal yukarı tırmanarak bir sincabın yuva olarak kullandığı bir boğuma ulaştı. Bir paket Kırmızı Marlboro çıkararak genelde oturduğu çıkıntıya doğru sallandı. Sigara paketinin jelatinini açıp pakete biraz vurarak ön sıranın ortasından bir sigara düşürdü ve onu ağzına yerleştirdi. Daha on dört yaşındaydık, ama sanırım Charlie şimdiden günde bir paket içiyordu.

“Bunları nereden buluyorsun?”

“Ne?”

“Paketin hep yeni oluyor.”

“Benim de kendi bağlantılarım var.”

Babasını kast ettiğini düşündüm. Ne de olsa okulda bir haftada eline bu kadar çok paket geçecek kimse yoktu.

“Kartonla falan mı alıyorsun, ne yapıyorsun?”

“Hadi gidip pagodaya bir bakalım,” dedi. “Acayip sıkıldım.” Sonra yepyeni ve parıl parıl Zippo çakmağını çıkardı. Üzerine baş harfleri kazınmıştı: CDK. Her nedense bunu alanın babası olmadığını düşündüm.

“Güzel çakmak,” dedim Charlie onunla sigarasını yakarken. “Hadi,” dedi aşağı inerken.

“Gelemem. Yapılacak aptal bir ödevim var.”

Ağaçtan inmeye devam etti, ben de peşinden gittim. Nehir yoluna çıktığımızda o tek başına pagodaya doğru devam etti, ben de eve gittim. Ödev, William Shakespeare’in zihnine yaptığımız ilk yolculuk olan Romeo ve Juliet hakkındaydı. Konu şuydu: Pek çok yazar ve film yapımcısı, Romeo ve Juliet’in klasik hikâyesini kendi eserleri için tema olarak kullanmıştır. Siz, günümüzde geçen bir Romeo ve Juliet yazacak olsaydınız, sizinkini bunlardan ayıran ne olurdu?

Sekizinci sınıflara sorulacak uçuk bir soru bana sorarsanız, ama bende heyecan da uyandırmıştı. Öğretmenlerin zor sorular sorması hoşuma gidiyordu. Yine de sınıftaki herkes benim seveceğim bir ödeve “Öfffff!” dediği zaman bunu söylememek daha güvenliydi. Fakat bu sefer bir sorun vardı. Charlie ile kendimi kafamda canlandırmadan Romeo ve Juliet’i de canlandıramıyordum. Düşününce bir yanım bunu itici buluyordu. Babam daha bir yıl önce bana annemin Joe’nun Yeri’ndeki eski işinden bahsetmiş ve Charlie’nin benim için erkek arkadaş olarak yasak bölge olduğunu açık açık söylemişti. Yine de ona hakkını vermem gerek, bunu gayet kibar bir şekilde yapmıştı. Lort Capulet’e hiç benzemiyordu. Konuşması biterken, “Umarım bunları seni sevdiğim için söylediğimi anlıyorsundur,” demişti galiba. Diğer yanım ise heyecanlıydı. Charlie’nin çekiciliği öyle garipti ki açıklaması çok güçtü. Bende aynı anda onu hem öldürmek hem de öpmek isteği uyandırıyordu. Gerçek aşkın nasıl bir şey olduğunu düşündüğümde benim yaşımdaki çoğu kızın kapıldığı aptalca sekizinci sınıf sevdaları gibi değil de böyle bir bileşim olması gerektiği sonucuna vardım. Gerçek aşkta iyi de vardır kötü de, ama gerçek aşk olduğu yerde kalır, bir ayak sağlığı uzmanıyla Vegas’a kaçmaz. Her neyse... Nedense benim tuhaf, karışık zihnimde Charlie Romeo’ydu, ben de Juliet’tim. Benim versiyonumda Romeo’nun tam bir pasaklı, Juliet’in de erkek fatma olduğuna ve sahte intiharlarının kulağa haddinden fazla dramatik geldiğini düşünerek Verona’nın ötesindeki ormanlarda yaşamak için kaçmaya karar verdiklerini yazdım. Ertesi sabah Charlie nehir yolundan bulaşan bir köpek pisliğini ayakkabısının tabanından alırken ödevimin ne hakkında olduğunu sorduğunda ona Shakespeare hakkında olduğunu söyledim. Gerisini anlatamadan Charlie’nin yüzüne bir iğrenme ifadesi oturdu.

O kış Charlie’yle pek yerimizde duramadık, çünkü ağaç evinde kart oynamak gibi eskiden yaptığımız şeyleri yapmak için artık çok büyümüştük. Pagoda çarşısında takılmak gibi ilginç bir şeyler yapmak içinse çok küçüktük. Charlie, hafta sonları babasıyla avlanmaya gidiyordu. Birlikte yaptıkları tek şey de buydu ve onun için seviniyordum. Babamla benim ise o zamanlar tek aile geleneğimiz cuma geceleri Santos’tan pizza almaktı.

Evlerimizin arasındaki orman yeşermeye, böğürtlen çalılarında yemyeşil yapraklar çıkmaya başladığında ağaç evinde bahar temizliği yaptık ve Charlie Muhteşem Veranda’yı inşa etmekten bahsetmeye başladı. Kütüphanede ağaç evleri -gerçek olanlar, hani şu dünyanın dört bir yanında ağaçların çevresine inşa edilen gerçek evler- hakkında bir kitap bulmuştu. Yapmış olduğu evi yıkmak istediğini söyledi, ama babası izin vermeyince Muhteşem Veranda’yı var olan eve eklemeye karar verdi. Atölye hocasıyla birlikte bu şeyi nasıl ayakta tutacaklarını bulmaya çalıştılar ve birlikte bir plan çizdiler.

Havarin yeterince sıcak olduğu ilk cumartesi sabahı Charlie, elinde bir hesap makinesi ve geometri denklemleri için kullandığı kopya kâğıdıyla ağacın çevresinde gezindi. Ara sıra durup telli, küçük bir not defterine bir şeyler karalayarak tekrar ölçüm yapıyor, “Sonradan üzülmektense güvende olmak daha iyi,” gibi bir şeyler diyordu.

Bunun ardından harıl harıl kesim listelerini yazdı. Hepsi şev kesilecekti, çünkü Muhteşem Veranda’nın şekli sekizgen olacaktı. Söz konusu Charlie olduğunda hiçbir şey kolay olmazdı. Her şey rüzgârda dağılmıştı, sekizgendi ve elle taranmıştı. Her şey zor ve garipti, bütün tema şarkıları minör akorda çalınıyordu.

Her gün okuldan sonra ona verandayı inşa etmekte yardım ettim, ama bahar gelince hafta sonu programım değişmişti. Artık on dört yaşında olduğumdan, babam çalışma kâğıtlarımı doldurarak beni Mika’nın lokantasında garson çırağı olarak ilk işime soktu.

İğrençti.

Maaşı berbatta ve garsonlar bahşişleri bölmekten nefret ediyorlardı. Bu nedenle de benim yüzde onluk payım, eğer şanslıysam, iki dolara denk geliyordu. Ayrıca gezegendeki en aptal üniformayı giymek zorundaydım: %100 polyesterden, önlük gibi sarılan kahverengi bir etek zımbırtısının üstüne beyaz bluz. Asıl mesele, sarılan kısmının çok kısa olmasıydı, arkadan ancak yirmi santim kadar kapanıyordu. Bu da eğilmeyi büyük bir sorun haline getiriyordu. Oysa garson yardımcılarının çok fazla eğilmesi gerekiyordu. Zaten Mika’nın bize bunları giydirmesinin sebebinin de bu olduğundan şüpheleniyorum. Bu aptal üniformayı giyme utancından kurtulmak için sürekli Zimmerman’ın dükkânında çalışmayı hayal ediyordum, ama Zimmerman’ın on yedi yaşın altındakileri işe almadığını biliyordum. Yine hayvan edinme merkezinde gönüllü çalışmak için ismimi yazdırdım, ama babam benim yaşımda birinin yaz tatilinde para kazanmak için çalışması gerektiğini ve gönüllü işçiliğin olasılıklar dâhilinde olmadığını söylüyordu.

Mayısın sonlarında bir pazar akşamüstü işten eve geldiğimde koruluğun içine bakıp Charlie’nin, elinde dürbünüyle yeni bitmiş Muhteşem Sekizgen Veranda’da oturduğunu gördüm.

Ona el salladım, o da bana salladı. Üzerimi değiştirip yanına gitmek için evden çıktığımdaysa orada değildi. Kahn’ların evinden gelen bağrışmaları duyabiliyordum. Her zamankinden fazlaydı. Bay Kahn’ın sarhoş kafayla Bayan Kahn’ı karanlık bir köşedeki bir örümcek ağını gözden kaçırdığı ya da kilimleri doğru düzgün silkelemediği için dövmesinden fazla... Bayan Kahn’ın da bağırdığını duyuyordum -ilk kez- bu da demek oluyordu ki bağırdıkları kişi Charlie’ydi.

YILBAŞI GÜNÜ - DÖRTTEN KAPANIŞA

Vaktinde gelen tek sürücü benim. Marie beni seviyor. Big Mac ve çikolatalı milkshaketen sonra bile ağzımın için hâlâ saman gibi. Evden çıkmadan iki Tylenol daha almama rağmen başımın ağrısı da geçmedi.

Dağıtılacak bir sürü sipariş var, dolayısıyla arka odaya gitme fırsatım olmuyor. Marie bozuk para torbamla Pagoda telefonumu ve sıcak yemek torbalarındaki sekiz pizzayı elime tutuşturup bir çırpıda dört adres sayıyor.

Servis bir saatimi alıyor. Geri döndüğümde dükkânı tımarhaneye dönmüş vaziyette buluyorum. Dylan Otkafa arayıp hasta olduğunu haber vermiş, oysaki herkes onun yalnızca akşamdan kalma -ya da- hâlâ bir partide -ya da- halüsinasyon görmekten araba süremeyecek halde olduğunu biliyor. Tommy Otkafa iş başında ama anlaşılan öyle çok nargile çekmiş ki haritayı idrak edemiyor. James sonunda geldiğinde beni görüp göz kırpıyor ve dün gece muhteşem olmasına rağmen bu hareketi beni garip bir şekilde darmadağınık hissettiriyor. Öyle meşgulüz ki Marie dükkânı eski-amigo-kızdan-bozma- servis-görevlisi Jill’in idaresine bırakıp bize yardım etmek için kendi eski Ford’uyla servise çıkmayı düşünüyor.

“Bahse girerim Mick yapar,” diyor Jill. Mick onun erkek arkadaşı. Kendisi dazlak bir Nazi. Ama Marie Mick’i çağırmamaya karar veriyor, isabet oldu, çünkü hiçbir şey dazlak Nazilerden daha fazla ödümü patlatamaz.

Bir servise daha çıkıyorum. Dükkâna dönüp boş sıcak yemek torbalarımı paslanmaz çelik tezgâhın altına yerleştirmeye başladığımda ortalık nispeten sakinleşmiş durumda. İnsanlar Yılbaşı Günü törenlerine gömülmüşler. Futbol maçını izleyip gün içinde domuz eti ve akşam yemeğinde de pizza yiyorlar. Daha sonraki servislerim her zamankinden farksız, saat sekiz olduğunda ise telefonlar çalmayı kesiyor. Saat onda Marie ciddi ciddi telefon hatlarını kontrol ediyor ve çok şaşırıyor. Arka merdivenlerde kendi eline bakıp bakıp kıkırdayan Tommy’yi eve gönderiyor ve Jill’e de gitmek isteyip istemediğini soruyor.

“Beni onun eve bırakmasına müsaade etmiyorum” diyor Jill. “Yapma be,” diyor Tommy. “Bırakacağımı kim söyledi ki zaten?”

“Ben seni bırakırım,” diyorum salak gibi. Galiba James’le yalnız kalmam gerekmesin diye öyle söyledim. James Tommy’yle bir sigara içmek için dışarı çıkmış. Bu akşam birbirimize en fazla “Selam,” dedik ve dün geceki o baştan çıkartıcı şeyin ardından ne söylemem gerektiğinden pek emin değilim.

Beş dakika sonra Jill’in apartmanına doğru arabamı sürüyorum. Konuşmak zorunda kalmayalım diye müziği açıyorum. Sly&the Family Stone çalıyor. Şarkının adı If You Want Me to Stay. Mick beton girişte kollarını kavuşturmuş duruyor. İğrenç trilyonlarca dövmesini sergilemek için üzerine bir şey giymemiş. Kafası tamamen tıraşlı ve kotu o kadar düşük ki, eğer öyle dizini kırmış durmasa aşağı ineceğine bahse girerim. A Binası’nın önüne geldiğimizde Jill inmek için kapıyı açmadan önce ses düğmesini tamamen çeviriyor.

Buna sinir olduğum yüzümden anlaşılıyor olmalı, çünkü yüzünde, “Ne yapayım yani?” der gibi bir ifade var. “Bıraktığın için sağ ol,” diyor.

Geri döndüğümde James’i beni park alanında beklerken buluyorum. Onu orada, sokak lambasının altında soğuk geceye duman ve sıcak nefes üflerken görmek bana Jill’i ve pislik erkek arkadaşını unutturuyor. Yirmi üç yaşındaki bir çocukla öpüşmemem gerektiğini unutturuyor. Bütün oğlanlardan ve adamlardan uzak durmam gerektiğini, yoksa kendimi annem gibi hayatı kaymış hamile bir kız olarak bulacağımı unutturuyor.

Yakışıklılığı, erkeksiliği ve çekiciliği o kadar harika ki... Saçları biraz uzamış, pasaklı değil ama bakımsız görünüyor. Hep tıraş olur ama bazen, bugün yaptığı gibi hafif bir top sakal bırakıyor. Giydiği Pagoda gömleği biraz küçük gelmiş, o nedenle de pazıları ve omuz kasları iyice belirginleşmiş. İçimde uyanan onları sıkma isteğine engel olamıyorum. Ama yalnızca fizikten ibaret değil. James zekice konuşuyor. Komik, iğneleyici ve alaycı biri. Bu aptal, küçük şehrin ötesindeki şeyleri görebiliyor, çünkü daha önce bu aptal, küçük şehrin ötesinde bulunmuş. Okuldaki çocukların hiçbirinde bu özellikler bir arada yok. Kasları olabilir, ama beyinleri yok. Veya kasları ve birazcık beyinleri olabilir, ama dünya kendi çevrelerinde dönüyor sanıyorlar. Gerçek şu ki, yirmi üç yaşında olması James’i gözümde daha da çekici hale getiriyor. Şöyle bir düşünürseniz aramızda yalnızca beş yaş var. Ben otuz beşken o kırk olacak. Ben seksen olduğumda o seksen beş olacak. Meseleye bu şekilde baktığımızda öyle kötü bir şey gibi gelmiyor, değil mi?

Sanırım bundan sonraki tartışma konusu James’in hayatta ne yapmak istediğini bilmiyor olması. Bu doğru. Ama en azından bunu kabulleniyor. Boktan durumundan kaçan bir erkekle çıkacağıma, o durumla yüzleşen bir erkekle çıkmayı yeğlerim. Üniversiteyi bitirip yaptığınız işten nefret etmekten iyidir. Yalnızca annenizle babanızı memnun etmek için üniversiteye gitmekten de iyidir. Okuldaki çocukların yarısı muhtemelen böyle yapmak üzere.

“Selam” diyorum.

Ağzından ciğer dolusu duman veriyor. “Benden kaçıyorsun sanmıştım.”

“Jill’i eve götürmem gerekiyordu.”

“Tabii öyledir. Ne de olsa kankan, değil mi?”

Koluna vuruyorum. “O sersem erkek arkadaşı girişte gardiyan gibi bekliyordu.”

“Evet. Onu tanıyorum.”

Elini belime koyuyor ve kalbim yine hopluyor. “Yani, öylesine mi tanıyorsun? Yoksa cidden tanıyor musun?”

“Bazen Fred’in Barı’na gittiğinde onu görüyorum. Onun arkadaşlarından bazılarıyla aynı okuldaydım galiba.”

“Çok cici çocuklar,” diyorum dazlak Nazi Mick’i daha önce Fred’in Barı’nda görüp görmediğimi hatırlamaya çalışarak.

“Öyle. Biz çocukken bu kadar rezil değillerdi.”

Marie vitrine vurup bizi eliyle içeri çağırıyor. James sigarasını söndürüp ben kapıyı itmeden önce elimi tutuyor.

“Aramızda sorun yok ya?” diye soruyor. “Yani... Dün gece işte?” diye kekeliyor.

“Yok tabii.”

Bana bakıp gülümsüyor. “İş çıkışı bir yerlere gitmek ister misin?”

Beni evde nelerin beklediğini düşünüyorum. Kokan, ölü fareli odam. Horlayan ihmalkâr babam. Karısını pataklayıp duran kafayı sıyırmış komşum. Ve bir yerlerde, beni o hayvanları Charlie’nin öldürmediğine dair kanıt buldurmaya çalışan bin ölü Charlie.

“Nereye?”

“Pagodaya gidip biraz öpüşüp koklaşmaya ne dersin?”

Bu beni o kadar mutlu ediyor ki bulaşık yıkarken ıslık çalıyorum. Marie bunu görünce bana göz kırpıyor. Bu beni daha da mutlu ediyor, çünkü onaylıyor ve ben de babamın ne düşüneceği konusunda endişelenmeyi bırakıyorum.

GEÇMİŞ - YAŞ ON DÖRT

Charlie, verandayı bitirdiğinin (ve bütün o bağrışmayı duyduğumun) ertesi günü otobüs durağına öfkeden köpürerek geldi. Ne olduğunu sorduğumda bir sigara yaktı.

“Annem beni doktora gönderiyor,” dedi. “Hasta mısın?”

“Hayır.”

“Neden o zaman?”

“Bağırsaklarım yüzünden mi neymiş...”

“Bağırsakların mı?”

“Çok fazla sıçıyormuşum.”

“Yaa.”

Ne kadar sıçınca çok fazla olduğunu merak ettim. “Niye böyle diyor?”

“Çünkü iç çamaşırımı çöpe atıp duruyorum.”

Ben bunu düşünür, Charlie de hızla sigarasını içerken tepeden otobüsün homurtusu geldi.

Dönerken otobüste değildi, ben de kendisini muayenehaneye bırakacak birini bulduğunu düşündüm. Bizim koltuğumuza -on dört numara- oturdum ve kulaklığımı takıp babamın eski plaklarından hazırladığım karışık Motown şarkı listesini dinlemeye başladım. Marvin Gaye ile Tammi Terrel’ı babamın annesinden kalan o eski plakların arasında keşfetmiştim. Ain’t No Mountain High Enough şarkısı üçüncü turundayken, gölün kenarında yaşayan son sınıf öğrencisi Tim Miller yanımdaki koltuğa atlayıp kulaklığımı çekti.

“Ne dinliyorsun?”

Bir an irkildim. İki yıldır bu otobüse biniyordum, ama liseden kimse Charlie’yle ya da benimle konuşmamıştı. Biz sekizinci sınıftık: en küçükler... Dahası, Tim Miller’ın Marvin Gaye ve Tammi Terrell hakkında ne düşüneceğini tahmin edebiliyordum. İnsanlara gayet kaba bir şekilde “zenci” kelimesini nokta ve virgül gibi sıralardı.

Müziği durdurup her şeyi cebime sokuşturdum. “Hiçbir şey. Öyle, eski şarkılar.”

Gözlerime baktı ve kolunu boynuma dolayarak beni kendine çekti. “Sana bir sır vereyim mi?”

“Hayır.” Kendimi otobüsün lüle taşı yeşili duvarının soğuk metaline öyle bir yasladım ki perçinlerin koluma battığını hissedebiliyordum.

“Erkek arkadaşın hakkında bilmen gereken bir şey biliyorum.”

“Benim erkek arkadaşım yok ki.” Elini uzattı. “Bir dolara söylerim.”

“Bir dolarım da yok.”

“Senin gibi zengin bir şırfıntının bir doları yok mu?”

“Ben zengin değilim.”

“Tabii ki öylesin.”

Otobüs sürücüsü sarı dörtlüleri yaktı. Tim’in durağına 15 metre kalmıştı.

“Bunu bilmen lazım. Lafıma güven,” dedi. Eli bana doğruydu.

Kulaklıklarımı cebimden çıkarıp tekrar kulağıma taktım. “İbneyse zaten erkek arkadaşın olamaz, değil mi?”

O, kendisinden küçük birkaç çocuğun kafasının arkasına vurarak otobüsten inerken “oynat” düğmesine bastım. Lise sonda olup da hâlâ evine otobüsle giden birinin ancak acınası bir zavallı olduğunu düşünerek kendimi rahatlattım.

O gün ilk kez, Charlie dışarı çıkıp oyun oynayamadı, kendimi bildim bileli ilk kez. Ezelden beri. Ön kapılarına gidip zili çaldım ve annesi gelene kadar girişteki basamakta bekledim.

“Üzgünüm, Vera. Charlie dışarı çıkamaz, ishal olmuş.”

“Hasta mı?”

“Ciddi bir şeyi yok hayatım,” dedi sesi biraz titreyerek. “Muhtemelen çarşamba gününe kadar okula dönmüş olur.”

Ama dönmedi. Çarşamba da, perşembe de okulda değildi. Cuma günü de gelmeyince Tim Miller’ın eve dönerken yanıma yaklaşamaması için otobüsün ön koltuğuna geçtim. Charlie’yi aramaya karar verdim.

Telefonu Bayan Kahn açtı ve biraz dil dökünce onunla konuşmama izin verdi.

“Veer?”

“Vay canına Charlie. Bayağı hastasın herhalde.”

“Veer, bana birkaç sigara bulman lazım, kızım. Geberiyorum.”

“On dört yaşındayım. Sigara satın alamam.”

“APlus’a git. Kevin’a benim için aldığını söyle.”

APlus üç kilometrelik bir mesafedeydi. O kadar uzağa gitmeye iznim yoktu. Dahası, Overlook Yolu’nda tek başıma yürüme fikri tüylerimi diken diken ediyordu.

“Gidemem. Üzgünüm.”

Bir an sessizlikten sonra Charlie içini çekti. “Gidebilsen giderdin, biliyorum. Si gamsızlıktan geberiyorum. Dört gün falan oldu.”

“Gerçekten hasta mısın?”

“Yoo.”

“Ne oluyor o zaman?”

“Annem evham yapıyor işte.”

Birden ne oluyor olabileceğini anladım. Daha önce anlamadığım için kendimi aptal gibi hissettim. Kalbim paramparça oldu.

“Şey yapabilir misin... Bu hafta sonu ağaç evine gelebilir misin?” diye sordum.

“Bilmiyorum. Bakalım annem ne diyecek.”

“Çabuk iyileş, olur mu?”

Telefonu kapattıktan sonra babamın ofisine gittim ve telefonda yaptığı iş konuşmasını bitirene dek turuncu koltukta oturdum, tikin hiçbir şey söyleyemedim, çünkü babasının Charlie’yi dövdüğünü düşündükçe içimden ağlamak geliyordu.

“Vera? İyi misin sen?”

“Pek değil,” anlamına gelen bir surat ifadesiyle ona baktım. “Hayırdır?”

“Bitişiğimizdeki evde olup bitenleri hep görmezden geliyoruz, değil mi?”

Okuma gözlüklerinin üzerinden bana baktı.

“Charlie zarar görmeye başlasaydı yine de görmezden gelir miydik?” Bunun ardından bir gözyaşı dalgası ve hıçkırık geldi. Babam ne yapacağını bilemeyerek bana bir mendil kutusu uzattı ve masasının üstündeki evrakları düzeltti.

“Bu tip şeylerden emin olman gerek, Vera. İnsanları kanıtın olmadan öylece suçlayamazsın.”

“Bütün hafta okula gelmedi,” dedim.

“Yılın bu zamanında havalar ısındığından pek çok çocuk nezleye yakalanıyor.”

“Nezle değil.”

“Bunu gidip bildirmekle iş bitmiyor. Yapabileceğimiz çok bir şey yok. Adam aşağılık herifin teki, eğer biz burnumuzu sokarsak daha da kötü olur.”

Belki de çevremdeki yetişkinler Bayan Kahn’a ya da Charlie’ye ya da okulda “pis zenci” dedikleri siyahi çocuklara ya da Tim Miller’ın otobüste ellediği kızlar gibi masum insanlara yardım eli uzatmak için bir şeyler yapmayacak kadar yaşlı ve iyilikten uzaktı. Belki de tembellikleri yüzünden değiştirmedikleri şeylerin suçunu sisteme atacak kadar duygusuzlardı. Ama ben öyle değildim. Orada oturmuş, babamın belgelerini düzenleyip kalemtıraşını boşaltmasını ve cam kâğıt ağırlıklarının üzerindeki tozu üflemesini izlerken asla onun gibi kalpsiz, gözü kör ve ikiyüzlü bir insan olmayacağıma yemin ettim.

GEÇMİŞ - YAŞ ON DÖRT

Pazartesi günü otobüs durağında Charlie yepyeni bir Kırmızı Marlboro paketi açıp iki sigarayı ardı ardına içti. Cumartesi ağaç evine gelmemişti. Benim de pazar günü çalışmam gerekmişti; kiliseden sonra Mika’nın lokantasında bulaşık yıkamıştım. Yani onu görmeyeli tam bir hafta olmuştu. Gözümle yara bereleri aradım. Dikkat çeken hiçbir şey yoktu. Charlie hep böyle dağınık ve saçı başı karmakarışıktı. Dudağının kenarında küçük bir kesik gördüm, ama tıraş bıçağından olmuşa benziyordu. Yanağındaki ve dudağındaki tüylerin eksik olduğunu, kaşlarının ise, daha önce aralarında olan karmakarışık saçlar yerine teninin beyazlığıyla birbirlerinden ayrıldığını fark ettim.

“Neye bakıyorsun?”

“Hiç.”

Ortalıkta şöyle bir volta attı.

“Geri döndüğüne sevindim, hepsi bu.” Sigarasından derin bir nefes çekti. “Neden?”

“Tim Miller geçen hafta otobüsle eve dönerken beni rahatsız edip durdu.” Aklıma en çabuk gelen ve ortalığı bulandırmayacak sebep buydu.

“Son sınıftaki mi?”

“Evet. Sünepenin teki.”

“Ha,” diyerek sigarasının sonunu iyice içine çekti.

Otobüs geldi ve Tim Miller’ın arka bahçesindeki bir direkte Güneyli bayrağı sallanan evine doğru tepeyi indik, ama Tim otobüse binmedi.

Otobüs okulun önünde durmadan bir dakika kadar önce, lafı dolandırmadan Charlie’ye sağlığını sormaya karar verdim. Eğer ikiyüzlü biri olmayacaksam zor sorular sormayı öğrenmem gerektiğini fark ettim, o an da herhangi bir zaman kadar uygundu.

“E, şey nasıl gitti peki... Doktor randevun?”

“Şimdi ilaç alıyorum işte.”

“Benim en son bildiğim, annen fazla sıçtığını söylüyordu,” dedim. “O düzeldi mi?”

Charlie gözle görünür şekilde telaşlandı. Derisinin altında kasları birden çekildi. “Bak, bu seni hiç ilgilendirmez. Ben ne yaptığımın farkındayım. Yasadışı bir şey değil.”

“Ne yasa dışı değil?”

Bana dönüp yeşil vinil koltuğa gömüldü. “Charlie? Her şey yolunda mı?”

“Sana bir sır versem tutabilir misin?”

“Tabii ki.” Gözlerimi devirdim. “Emin misin?”

“Yürümeye başladığımızdan beri birbirimizin en yakın arkadaşıyız.”

“Haftada elli dolar falan kazanabileceğin bir yol biliyorum.” Gözlerimi kıstım. “Nasıl yani?”

Otobüs okulun önündeki kaldırıma yanaştı ve Charlie bana nasıl olduğunu anlattı. Giyilmiş iç çamaşırlarını Mount Pitts’te yaşayan zengin bir adama sattığını söyledi. “Her çift için beş dolar alıyorum. Çoraplarımı da eklersem bu fiyat ikiye katlanıyor.”

Daha ben çenemi kucağımdan toplayamadan Charlie otobüsün koridoruna atladı ve katıla katıla gülerek yürüyüp gitti.

PAGODADAN BİR İKİ SÖZ

Bu adamı tanıyorum. Kirli beyaz New Yorker’ıyla sürekli buraya gelir ve insanların içinde öpüşüp koklaştıkları, camları buğulu arabaları gözetler. Burası her zaman böyle adi bir sevişme mekânı değildi tabii. Her şeyin henüz medeni olduğu zamanlarda şehirden zengin insanlar gelip hafta sonlarını büyük otellerde geçirir, tepeye kurulmuş demiryollarını kullanırlardı. Ellerinde güneş şemsiyesi taşıyan uzun etekli hanımlar ve çizgili üç parça takımlar giyip altın cep saati kullanan güçlü adamlar... Ben inşa edildiğimde, birinci sınıf bir tesis olmam düşünülmüştü, ama sahiplerim hiçbir zaman içki ruhsatı almadıkları için ani bir hüsran oldum. Bir utanç kaynağı. İnsanlar arabalarıyla geçerken başlarını iki yana sallardı. Hiçbir zaman bir tapmak, tesis ya da otel olamadım. Balo salonum, bilardo masalarını, paranızı kumarda saçıp savurabileceğiniz bir arka odam yoktu. Burada durup güzel görünmekten başka bir işe yaramıyordum. İkinci Dünya Savaşı sırasında Japonya’yı anımsatan görünüşüm yüzünden neredeyse yıkılıp yok edilecektim. Bir süre restoran olarak kullanıldım, ama sahiplerim iflas etti. 1969 yılında neredeyse yanıp kül oluyordum. Ama bir şeyi temsil ettiğimi bildikleri için beni sürekli kurtarıyorlar. Yalnızca henüz temsil ettiğim şeyin ne olduğundan emin değiller.

YILBAŞI GÜNÜ - İŞ ÇIKIŞI

“Bir şey ister misin?”

Fred’in Barı’nın önündeyiz ve bana bunu James soruyor. İkiye bölündüğümü hissedebiliyorum. Benim için neyin iyi olduğunu bilen yanım zencefilli gazoz istememi söylüyor. Bu sabah kalktığımdan beri bir şeyler daha içmeyi düşünüp duran diğer yanım ise yanıt veriyor.

“Biraz meyveli votka. Siyah olanlardan.”

James kaşlarını kaldırıyor, sonra elmas şeklinde üç penceresi olan yeşil kapının arkasında kayboluyor. Orada oturmuş beklerken tüyler ürpertici bir his Fred’in tilt odasından dışarı sızarak beni sarıyor. İlk kez bir oğlanın... Şey... Erkeğin arabasında bulunduğumu ve durumun kontrolünün benim elimde olmadığını fark ediyorum. Sanırım bir yandan da teknik olarak bu, hayatımın ilk gerçek buluşması. Tabii eğer bu bir buluşmaysa.

Bana neler olabileceğini merak ediyorum ve bir randevuya gidip tecavüze uğranabileceğini düşünerek kendi kendime üç buçuk attırıyorum. Derken James’in iyi bir çocuk olduğunu hatırlıyorum. Onu, önceki yaz Pagoda Pizza’da işe başladığım ilk günden beri tanıyorum.

O zaman henüz on yedi yaşındaydım ve dağıtıma çıkmama izin yoktu. Dolayısıyla ben de genelde telefonlara bakıyor ve pizza yapıyordum. James gündüz vardiyasında tam zamanlı çalışıyordu. Onda gelip dörtte çıkıyor, haftada yedi gün çalışıyordu. Hafta içi onu yalnızca çıkarken görüyordum. O zaman bile bana öylesine bir çocuk gibi değil de dengiymişim gibi davranıyordu.

Şimdi ise arabasındayım ve pagodada öpüşüp koklaşacağız (votka da bir o kadar heyecan verici doğrusu).

James, elinde kahverengi bir kesekâğıdı ile sırıtarak kapıyı açıyor. İçkileri bagaja, içkiye katacağımız şeyleri de sürücü koltuğuna koyuyor. Gölü geçerek dağa çıkan virajlardan dönerken Charlie’ye dair düşünceleri aklımdan çıkarmaya çalışıyorum. Tabii ki bu imkânsız. Bu yolun, gölün, ormanların her metrekaresinde Charlie var. Overlook Yolu’ndan geçmemek için James’ten uzun yoldan gitmesini rica ediyorum. Buradan eski kuleyi geçerek şehrin manzarasını görüyoruz.

“Işıklarda ne yazdığını daha önce hiç gördün mü?” diye soruyor James.

“Ben burada büyüdüm, unuttun mu?”

“Doğru ya.”

Eğer geceleyin kulenin gözetleme ışığında durursanız, şehrin ışıklarının tesadüfen sıfır rakamını oluşturduğunu görürsünüz.

Bu gece oradan geçerken elektrik şirketine ait küçük kulübenin arkasına park etmiş bir polis arabası görüyoruz. O nedenle ışıkları görmek için durmak yerine James sürmeye devam ediyor ve öpüşüp koklaşmaya giden masum çocuklar gibi davranıyoruz... Ki bu da çok kolay, çünkü zaten öyleyiz.

Bir saat sonra, saat bir civarında, birkaç içkinin ardından James’le öpüşüyoruz ve ben Vera Cenneti’ndeyim. James’i sevdiğimi düşünmeye başlıyorum. Şimdiden. Biliyorum bu çok aptalca, ama umurumda değil. Teybe koyduğu her şarkı mükemmel. Söylediği her şey zekice. Dokunduğu her yerimde harika bir his uyanıyor. Korkutucu değil. Israrcı değil. Uyarıcı noktalara dokunmaya çalışmıyor, ama hepimiz isyankâr olarak doğmuşuz gibi, dokunmaması bende tam aksi bir istek uyandırıyor. Bu bana hiç mantıklı gelmiyor. Daha önce hiç kimseyle bu kadar ileri gitmediğim için beynimin neden bana daha ileri gitmesini istememi söylediğini bilmiyorum. Ama söylüyor.

Üçüncü meyveli votkadan sonra bacaklarımı iki yana açıp kucağına oturuyorum ve kollarımı güçlü boynuna dolayarak kulağına fısıldamamam gereken şeyler fısıldıyorum. Söylememem gereken sözler söylüyorum. Koltuğunu geri yatırıyor ve biraz daha öpüşüp koklaşıyoruz. Camlar buğulu, teypte Led Zeppelin çalıyor ve saçlarımı yüzümden çekmek için başımı kaldırıp bir gözümü açtığımda nefesim kesiliyor.

Arabadalar; bini birden. Kâğıt istifi gibi... Arka cama dayanmış, arka koltukta kıvrılmışlar. Sırtıma, yan taraflarıma yaslanmış, bana dik dik bakıyorlar. Bugün Charlie’nin en sevdiği, mavi beyaz kareli, kol ağızları lime lime olan pazen gömleğini giymişler. Birlikte geçirdiğimiz son yaz boyunca başından çıkarmadığı kırmızı bandanasını takmışlar. Altlarında yürüyüşlerde giydiği avcı şortu var.

James neler olduğunu bilmiyor ve hâlâ gözleri kapalı. Beni belimden kavrıyor. Nefes almak için mücadele ediyorum, ama içime hiç hava çekemediğimden kapı koluna uzanıyorum.

Paniklediğimi hissettiğinde James gözlerini açıyor. “Veer?

İyi misin?”

Onu her yerden sıkıştırıyorlar, ama o göremiyor. Onun ciğerlerindeki havayı çekmiyorlar.

Kapıyı açarak kendimi çakıllara atıyorum. Önümde kırmızı neon ışıklı pagoda duruyor: düşünmeden hareket ettiğimizde neler olacağının bir hatırlatıcısı. Derin derin nefes alıyorum ve James hemen arkamda bitip kollarını omuzlarıma doluyor.

“Veer?”

“İyiyim,” diyorum. Dönüp arabaya bakıyorum. Bin Charlie arabanın buğulu camına bir şey karalıyor. Resimler çiziyorlar. Bir şey yazıyorlar.

Çocukça bir çöpten çizimle ölmüş, bacakları havada bir köpek figürü. Suyun yüzeyinde salman ölü bir balık. Sivri burunlu ve uzun kuyruklu ölü bir kemirgen.

S-Ö-Y-L-E harfleri.

Ölü kemirgen bana yarın okul olduğunu ve çoktan eve gitmiş, vanilyalı çürümüş bir ceset bulunan odamda uyuyor olmam gerektiğini hatırlatıyor.

“Şunu görüyor musun?” diye soruyorum araba camındaki resimleri işaret ederek.

James göremiyor. Endişeli bir şekilde bana bakıyor.

Harika. Her şeyi abartan, toy bir kız gibi görünüyorum. Birkaç içki içtim ve saçmalıyorum. Şu an muhtemelen kafasında benim için bir uzaklaştırma emri yazıyordun “Bu gecelik bu kadar olsun mu?” diye soruyor.

“Tabii. Yarın sabah kelime testim var ve tatilde kelimelerin hiçbirini öğrenmedim,” diyorum. Artık kâğıt mendilden Charlie’lerin olmadığı arabaya binmeme yardım ediyor ve dükkâna geri gidiyoruz. Bizim evi geçerken alt katın ışıklarının hâlâ yandığını görüyorum. Sanırım başım dertte. Evi geçtikten hemen sonra arkamızdaki polis farlarını yakıyor ve her şey kırk kat daha kötüleşiyor.

ÖLEN ÇOCUKTAN BİR İKİ SÖZ

Ben geri zekâlının tekiydim. Vera ve Jenny Flick konusunda geri zekâlılık ettim. Ne yaptığımı bilmiyordum. Kimi etkilemeye çalıştığımı bilmiyordum. Şimdi birkaç aydır kendime sorup duruyorum ve size ancak ne yapmadığımı söyleyebilirim.

Vera’yı incitmeye çalışmıyordum.

Serseri Tayfası’nı etkilemeye çalışmıyordum. Hatta onlardan hoşlanmıyordum bile.

Yanlış anlaşılmaları da hemen düzelteyim: O hayvanları ben öldürmedim. Bunu yapan Jenny’ydi.

Ama polisleri ben gönderdim.

Şaşırdınız demek? Öbür dünya hakkında daha farklı fikirleriniz mi vardı? Bu dininize ters mi düşüyor? Peki, zaten neyi gerçekten biliyordunuz ki? Yaşayan kimse ölenleri anlamıyor, cennetteki arplardan tutun da Big Mac’lerdeki turşulara dek ne hayal ederlerse etsinler, bu tarafta olmadıkları sürece hiçbir şey kanıtlayamazlar. Mümkünse, gerçekten ölme vaktiniz gelene dek bundan kaçınmaya çalışın. Âşık olmak ve aile kurmak için biraz zamanınız kalsın. Sağlığınızı koruyun ki bir gün torunlarınızı görebilin. Size şunun garantisini verebilirim: Kendi kusmuğunuzda boğulup ölerek bir arabadan kendi ön bahçenize fırlatılmak istemezsiniz.

Zamanımın çoğunu annemle babamı izleyerek geçiriyorum. Artık özgür olduğuma göre onlardan mümkün olduğunca uzaklaşacağımı düşünmüş olabilirsiniz ama görünüşe göre ben, bir şeyleri öğrenmek için buradayım. Bunun ne olduğundan emin değilim. İkisini de hiçbir zaman sevmedim. Babam kabadayının, annem de ezik kadının teki.

Zamanımın geri kalanını Vera ile iletişim kurmaya çalışarak geçiriyorum. Üzgün olduğumu bilmesini istiyorum. O kutuyu bulup adımı temize çıkarmasını istiyorum. Âşık olmasını ve güzel bir hayat sürmesini istiyorum. Bir bakıma onu engellediğimi hissediyordum, o nedenle öldüğüme memnunum. Ben asla onun için yeterince iyi bir adam olamayacaktım. Yine de pizza dağıtan üniversite terk bir tipten de daha iyisini hak ediyor.

Ben de polisleri gönderdim.

Hayır, her şeye kadir değilim. Olur mu öyle şey? Ama görmek isteyen kişilere bir şeylerin görünmesini sağlayabilirim, küçük şehirlerdeki polisler de hep bela arar, öyle değil mi?

YILBAŞI GÜNÜ (GECE)

“Arabadan inin, lütfen.”

Hay sıçayım. Bizim evdeki veranda ışığının yandığını görebiliyorum, Kahn’ların evinde de oturma odasının perdesi çekiliyor. Madem bizi durdurdular artık şu yanıp sönen ışıkları kapatamazlar mı?

James’le ikimiz arabadan iniyoruz. James çıktığında belgelerini uzatıyor. Ben de orada öylece durup nefesimdeki votka kokusundan kurtulmak için yeşil naneli sakızımı deli gibi çiğneyerek gözden kaybolmayı deniyorum.

“Sizin de ehliyetinizi görmem gerek,” diyor şişman polis bana. Cüzdanını almak için arabaya uzanıyorum ve yerlerdeki şişe kapaklarını görüyorum. Tanrım. Başımız büyük dertte.

Ona ehliyetimi ve hâlâ okula gittiğim için bana acıyabilir umuduyla okul kimliğimi uzatıyorum.

Ona bakıp, “4511 Overlook Yolu,” diye mırıldanarak sokağın aşağısındaki evime bakıyor. “Evin burası mı?”

“Evet.”

“O zaman sana evine dek eşlik edelim.”

“Ben... Şey, gidip arabamı almam gerek.”

Gülüyor. “Bu gecelik hiçbir şey almıyorsunuz, Bayan Dietz. Belki o arka koltuktaki montunuzu, o kadar.”

James’e bakıyorum ve güvenle gülümsüyor. Neden bu denli kendine güvendiğini anlamıyorum. Ehliyetine el koyabilirler.

İşini kaybedebilir. Yaşı tutmayan bir lise son sınıf öğrencisine meyveli votka aldığı için hapse takılabilir, haksız mıyım?

Bunu öğrenemeden polisle evime yürüyorum. Bin Charlie de havada, bizimle birlikte yürüyor ve polise bildiğim her şeyi anlatabileceğimi hatırlatıyor. Anlatmam gerektiğini. Verandanın iç kısmı görüş alanımıza girdiğinde babamı görüyorum. Kollarını kavuşturmuş, okuma gözlüğünü alnına itmiş, yüzünden endişe okunuyor.

“Lütfen, ona içki içtiğimi söylemeyin.”

“Tatlım, söylememe gerek yok zaten.”

“Lütfen ehliyetimi almayın. İşime devam etmem gerek.” Beni yolun sonunda durdurup kendine çeviriyor. “Bak.

Sakın hayatım mahvetme. Kafayı çekip oğlanlarla takılmak için çok zamanın var. Bu çocuğun yaşı senden çok büyük.”

“İşime ihtiyacım var. Tam zamanlı bir iş bu. İşimi kaybedemem.”

Beni inceliyor. “Bu gece Mount Pitts emniyet müdürlüğünden ilk ve tek ihtarım alıyorsun. Bundan sonra hiç şansın yok.”

Yolun ucundan babama elini sallıyor ve arabaya doğru dönüyor. Babamın kafası karışmış gibi, ama dikkatini bana veriyor. Berbat koku alma duyusuna dua ediyorum. Düzgün yürümek için dua ediyorum.

“Bu da neydi böyle? Araba nerede?”

“Dükkânda. Yarın alabiliriz.” Ertesi gün okul varken saat sabahın ikisi olmamış gibi yanından geçiyorum.

Kolumu yakalıyor. “Vera? Ne oluyor?”

“Sabah konuşsak olur mu?”

“Hayır,” diyerek askıdan montunu alıyor. Gidip polislere soracakmış gibi bir havası var.

Yalnızca blöf yaptığını biliyorum. Yine de ona bir şey anlatmam lazım, herhangi bir şey.

“Bu gece işten bir çocukla çıktım. Hepsi bu. Eve dönerken biraz hızlı sürdü.”

“Peki, araba nerede?”

“Dedim ya, dükkânda. Yarın dörtten kapanışa çalışıyorum zaten.”

“Kim bu çocuk?”

“James.”

“Soyadı ne?”

Elbette bu sorunun yanıtının ne olduğuna dair en ufak fikrim yok.

“Vera?”

“Evet. James şey... Telaffuz edemiyorum. K ile başlıyor.”

“Adı James K-ile-başlıyor mu?”

“Artık yatabilir miyim?”

Derin bir nefes alıyor. Ayvayı yedim.

“Pekâlâ. Yat bakalım. Seninle sabah görüşeceğiz.” Montunu askıya geri asıyor ve ön camdan dışarı bakıyor. Yanıp sönen polis arabası gitmiş, James’in arabası da öyle. Banyoya gidip basılma hissini yüzümden yıkayıp atmaya çalışıyorum. Her geçen gün anneme daha çok benzediğimi hissediyorum.

KEN DIETZ’TEN (VERA’NIN ÖFKELİ BABASI) BİR İKİ SÖZ

Vera içki içtiğini bilmediğimi sanıyor. Sanki geçmişim yalnızca kâğıt üzerinde bir kelimeymiş de

(alkolik [isim] 1. Aşırı miktarda alkol tüketme alışkanlığına sahip olan kimse)

geçmişte kalacakmış gibi. Bunun benim için ne demek olduğuna dair en ufak bir fikri yok. Eve içki kokarak geldiğine, bir yanımın bu on yedi yaşındaki sığırın üstüne atlayıp bütün içkiyi damarlarından çekip almak istediğimi bilmiyor. Bir taraftan bunu asla anlamayacağını umuyorum, ama diğer taraftan keşke ara sıra da olsa kendinden öteye baksa diye düşünüyorum. Gerçi alkolün yan etkisi de budur zaten, değil mi? Durup diğer insanları düşünmek bardaki menüde yer almaz.

İlk biramı on yaşındayken içmiştim. Ergenlik çağındaki ağabeyim Caleb ve arkadaşları arka bahçemizde çadır kurmuş, orada geceliyorlardı ve oğlanlardan biri altılı Michelob getirmişti. Bir şişe çalıp evin tuğladan yüksek girişinin gölgesinde onu içtim. Beni sarhoş etmedi. Biraz midemi bulandırdı, o kadar. Yarım saat sonra, görünüşe göre Caleb’e ve bana babamızın biz çocukken çekip gidişinden kalan düşük özsaygıdan nasibini almayan kardeşim Jack’in üst katında uyuduğu ranzada yatarken oğlanların son birayı kimin içtiğine dair kavgaya tutuştuğunu duydum. Kimse ben olduğumu anlamadı, çünkü on yaşındaydım ve hâlâ oyuncak tabancalar ve kurbağalarla oyalanıyordum.

O geceden sonra, tüm istediğim bir içki daha içmek oldu. İçki bulmak kolaydı, çünkü buzdolabında kardeşlerimin ve annemin çalabileceğim bir şeyleri daima olurdu.

Ortaokuldayken, civardaki okul kaçaklarını takip eden görevliyle iyi arkadaş olmuştum. Ayda birkaç sabah, akşamdan kaldığım için uyanamadığımda beni evden alır, polis arabasının arkasında okula götürürdü.

“Biliyor musun, evlat, neden uyuyakaldığını biliyorum sanırım.”

“Yani?”

“Yani bu yaşta içki içerken yakalanırsan ehliyet almanın yasaklanacağını bilmen gerek.”

“Yani?”

“Yani bir araba alıp kızları gezdirmek istemez misin? Büyüyüp, bir iş bulup para kazanmak istemez misin?”

“Hayır.”

İçini çekti. “Peki, o halde ekip arabalarının arkasında oturmaya alışsan iyi edersin,” dedi. “Çünkü gözüm üzerinde.”

Çoğunlukla annemden ya da onun hafta sonları çimlerini biçmeye gittiğim arkadaşlarından içki çalıyordum. Sonra da 99 sentlik öğle matinesine gidip o an hangi film varsa izlerken içiyordum. Onuncu sınıfa geldiğimde tam bir ayyaş olmuştum. Yolun sonundaki Burger King’de yarı zamanlı bir işe girmiştim ve bana içki dükkânından bir büyük Jack Daniel’s alacak bir müdür bulduğumda kasadan para çalmaya başladım. Üç ay o işe devam ettim. Sonra yolun karşısındaki Snappy Mart’ta işe başladım. Kasadan çalmaktansa, içki paramı karşılamak için müşterilere eksik para üstü vermeye başladım, işe de yaradı. Para üstünü sayıp saymayacaklarını insanların gözünden anlamak konusunda kendimi epey geliştirdim. En iyisi yanında çocukları olan ya da çocuğunu arabada bıraktığı için gözü sürekli camda olan dikkati dağınık annelerdi. Hiçbir zaman para üstünü kontrol etmezlerdi, etseler bile beş dolarlarının eksik olduğunu fark ettiklerinde geri dönmekle uğraşamazlardı.

En kötüsü tabii ki yaşlı adamlardı. Yaşlı adamlar daima para üstünü sayar.

Bu işime bir süre devam ettim. Neredeyse iki yıl. Bira dağıtıcısına ya da içki dükkânına gitmesi için Caleb’e her gece para verecek kadar çok insandan para üstü arakladım. Patronum işe sarhoş gelmemi takmıyordu, çocukluktan beri kız arkadaşım olan Cindy Sindy de ona hiçbir şey almamamı takmıyordu. “Seni paran için sevmiyorum,” derdi bana.

Lise sonda, Noel’den sonra okuldan ayrıldım. Müdür yardımcısı bana takmıştı ve her gün bana, bir önceki gün alıkonma cezasına gelmediğim için alıkonma cezası veriyordu. Ben de ona bir işim olduğunu ve gitmezlik edemeyeceğimi söylüyordum.

“Okul konusunda da aynı şekilde davransaydım daha en baştan bu durumda olmazdın.”

“Gece yarısına dek çalışıyorum ve çok yoruluyorum,” derdim. Ama gerçekte gece yarılarına dek çalışıyor, dörde kadar içiyor ve öğlene dek ölü gibi yatıyordum. Sonunda devam edemeyecek kadar çok ders kaçırdığıma karar verdim. Annem, müdür yardımcısından çok önce benden umudunu kesmişti. Okul hakkındaki son konuşmamızda, müdür yardımcısının verdiği okuldan ayrılma formlarını imzalarken aramızda şuna benzer bir konuşma geçti:

“Neden Jack gibi olamıyorsun sanki?”

“Bilmiyorum. Keşke olabilsem.” Jack okulu severdi. Kurbağa kesip incelemeyi, dört işlem problemlerini çözmeyi, futbol maçlarına gidip amigo kızlarla takılmayı severdi. Üniversiteye girip paradan nasıl para kazanılacağını öğrenmeye başlamıştı bile.

“Caleb hiç değilse bir zanaat edindi. En azından bir şeyler başardı.”

“Evet. Şanslıydı doğrusu.” Caleb marangozdu ve evlerin mutfaklarını yapan bir dükkânda çalışıyordu.

Başım imzaladığı kâğıtlardan kaldırıp kalemi masaya fırlattı. “Kahretsin, Kenny! Ne zaman kendi yediğin haltlar için başkalarını suçlamayı keseceksin? Caleb şanslı falan değil! Sorumluluk sahibi!”

Aslında, Caleb’in gizli bir sarhoşken bir işe konup onu sürdürecek kadar şanslı olduğunu kast etmiştim. Ne de olsa o da babamın genlerini almıştı.

En sonunda, Vera yedi aylıkken ona bakıcılık ettiğim bir gecenin sonunda ilk kez AA’ya gittim. Vera ağlamayı kesmiyordu ve beni çıldırtmaya başlamıştı. Bir anlığına -hayatımı değiştirecek kısacık bir anlığına- onu sarsmayı ya da kafasını yastığa gömmeyi, onu susturacak herhangi bir şey yapmayı düşündüm. Ağlamasının tek sebebi onu beslemeyi aklıma getiremeyecek kadar sarhoş olmamdı. İkimizin de şansına, Cindy Sindy kulüpten eve dönüp beni yarı delirmiş halde, bebek kucağımda, Vera gibi ağlayarak evi arşınlarken buldu. “Ken, şu haline bak! Ondan daha betersin!” dediğini hatırlıyorum.

Ertesi gün ilk toplantıma gittim. Sekiz yıl sonra, iş başındayken içtiği için üç parmağını bir testere tezgâhına kaptırıp kaybetmenin ardından Caleb de beni izledi.

Vera’yı genlerden gelen içki düşkünlüğüne karşı uyardım, ama o sanki bu komik bir şeymiş gibi davranıyor. Striptizci genlerine dair şakalar da yapıyor. Oysa o doğduğunda ve ben ayyaşın tekiyken Cindy Sindy’nin içinde bulunduğu durumu anlayamayacak kadar genç. Dahası, gençler hep yargılar. Zamanla, kafasındaki şeytanlardan kurtulacak kadar çok boktan durum yaşamış olacak. Yine de keşke bunu hızlandırmak için yapabileceğim bir şeyler olsaydı.

KEN DIETZ’İN YIKICI DAVRANIŞLAR ÜZERİNE AKIS DİYAGRAMI

PAZARTESİ, 2 OCAK

Şimdi aylak sözcüğünü cümle içinde kullanamıyorum.

Kelime öğretmenim, Bayan Buchman endişeli görünüyor. Çaktım. Tahmin etmeye bile çalışmadım. Başım çatlıyor ve kaç sakız çiğnersem çiğneyeyim, ağzımın içi aşağı New Mexico’daki bir anayol gibi.

“Vera, endişeleniyorum,” diyor.

“Unuttum, hepsi o. Bana ne oldu bilmiyorum,” diye karşılık veriyorum, ama asıl kast ettiğim şey şu: Noel tatilinde Kelime dersi sözcüklerini kim takar?

“Bu, notunu düşürebilir,” diyor. Umurumda bile değil, çünkü düşünebildiğim tek şey James ve onu bir daha görüp göremeyeceğim. Mount Pitts’teki karakolda sabıka fotoğrafının çekildiğini hayal ediyorum. Pagoda Pizza’dan ayrılmak zorunda kaldığını hayal ediyorum. Arkasında bir not, bir numara bırakmadan, bir şey söylemeden beni bıraktığını hayal ediyorum. Hani, belki de ben kendimi kurtarmaktan umudu kestiğim için evren beni kaderimden kurtarmaya çalışıyordun.

Yine de bütün gün ortalıkta burnu havada bir şekilde geziniyorum. Gizli bir yaşantım var benim. Bu geri zekâlıların hepsi aptal sporlarına ya da üniversite tercihlerine saplanıp kalmışlar. Neyin moda olduğuna, kimin kiminle yattığına, kimin esrar çektiğine, kimin ne müzik dinlediğine ve kimin kiminle yılsonu balosuna gideceğine takmışlar. Benimse tam zamanlı bir işim, yirmi üç yaşında bir erkek arkadaşım ve gizli tuttuğum bir aşırı alkol düşkünlüğü sorunum var.

Kelime dersindeki eşim olan Matt Lewis’ten beni işe bırakmasını rica ediyorum. Eski model bir VW Beetle sürüyor. Arabanın içini, Sharpie marka keçeli kalemle yaptığı manga türü çizimlerle kendisi dekore etmiş. Gördüğüm en havalı şey.

Çıkış zili çalmadan hemen önce hoparlörden sekreterin sesi geliyor ve her zamanki duyuruları yapıyor. Bugün alıkonma cezası alacak aptal aptal işler yapmış olanların hepsi (Bill Corso, Jenny Flick ile dalkavukları) müdür muavininin odasına çağırılıyor. Sonra da, “Vera Dietz, lütfen ofise gelin. Vera Dietz, lütfen ofise,” diyor.

Camla kaplanmış ofise yaklaşırken içeride babamın beklediğini görüyorum. Girişteki bankonun üzerinden eğilmiş, sekreterle konuşuyor. İçeri girdiğimde bana dönerek, “Gitmeye hazır mısın?” diye soruyor.

“Nereye gitmeye?”

“İşe.”

“Baba, beni oraya götürecek birini buldum ben. Cidden...

Sen gidebilirsin.”

“Gidip eşyalarını topla. Ben buradayım.” Soğuk ve tuhaf bir robot gibi davranıyor.

“Ama önce Matt’e beni beklememesini söylemem lazım.”

“Pekâlâ. Ben burada olacağım.”

Matt’in dolabının oraya uğrayıp beni bırakmasına gerek olmadığını söylüyorum. Sonra kendi dolabıma gidiyorum ve lazım olan kitapları alarak ofise geri dönüyorum. Cam duvarın arkasından babamı görüyorum, hâlâ sekreterle konuşuyor. Ben de onun işi bitene kadar kapının önündeki keçe kaplı bankta oturup bekliyorum.

Arabaya binip emniyet kemerimi taktığımda, “Senin için bu gecelik izin aldım,” diyor.

Beni korkutmaya başlıyor. Fazlasıyla neşeli. Adeta mutlu bir ruh hastası gibi.

“İşten mi?”

“Marie, ‘Vera’yla yarın görüşürüz’ dedi.”

Marie’yle konuştuğunu duyunca tüm vücudum uyuşmaya başlıyor. Ona James hakkında bir şeyler sorup sormadığını merak ediyorum. James’in nerede olduğunu, iyi olup olmadığını biliyor mu diye sormak istiyorum. Ama hiçbir şey sormuyorum, çünkü yüzünde o tuhaf, sahte mutluluk ifadesi var, sanki beni küçük parçalara ayırıp yemesi için bir kaplanın önüne atacakmış gibi.

Eve vardığımızda bana bir kâse kuru meyve ve tahıl karışımıyla bir bardak süt veriyor. Tuhaf mı diyorduk? Küçük bir çocukken bu, okuldan sonra atıştırmayı en sevdiğim şeydi. Ben onun ne kadar tuhaf davrandığına dair bir yorum yapamadan, babam elime telefonu ve gök mavisi bir not kâğıdına karalanmış bir telefon numarası tutuşturuyor. Cindy Sindy - 702-555- 0055. Annem. Bizi terk ettiğinde C’yi S olarak değiştirmişti.

“Onu aramayacağım.”

“Evet, arayacaksın.”

“Bunun iyi bir fikir olduğunu nereden çıkardın?”

Söyleyeceğim hiçbir şey fikrini değiştiremezmiş gibi elini kaldırıyor, çünkü söyleyeceğim hiçbir şey fikrini değiştirmeyecek. “Ben dışarı çıkıp biraz dal toplayacağım. Sen onunla konuş. Düşündüğünden daha akıllı biri.”

Düşündüğümden daha mı akıllı? Onun kalın kafalı olduğunu mu düşünüyorum ki? Doğru ya, evet. Sanırım öyle. Vay canına. Pekâlâ, o halde ne kadar akıllı olduğunu görelim bakalım. 1-702-555-0055. Bir kez çalıyor. İki kez çalı...

“Vera?”

“Selam, anne.”

“Bana, ‘Selam, anne’ deme sakın. Sen ne yaptığını sanıyorsun? Babanı öldürmeye mi çalışıyorsun?”

“Oha ya. Bir dur. Sana da mutlu yıllar.”

“Edepsizleşme.”

Şu işe bak, edepsiz sözcüğünü cümle içinde kullandı. Harika. Şimdi ne diyeceğimi bilemiyorum. Annemle altı yıldır -gittiği günden beri- konuşmadım ve şimdi kalkmış, sanki çok umurundaymış gibi bana bağırıyor! Bu durum o kadar samimiyetsiz ki devam ettiremeyeceğim.

“Beni duydun mu?” diye soruyor. “Evet.”

“O halde? Söyle bakalım. Bütün gün seni bekleyemem.”

Ona duyduğum nefreti dizginleyebileceğimi sanmıyorum. Belli ki aynı sorunu o da yaşıyor. Bir anda, hiçbir zaman bana sahip olmayı istemediği için bizi terk ettiğini anlıyorum. Bir anda, geri dönmesini istemediğimi de anlıyorum.

“Babam sana ne dedi?” diye soruyorum.

“Dün gece dışarıda yirmi üç yaşında bir adamla içki içiyormuşsun ve bu yüzden o lanet olası ehliyetini kaybetmediğin için şanslıymışsın.”

“Ah.” Demek içki içtiğimi de, James’in kaç yaşında olduğunu da biliyor.

“Eve arabayla kendin gelmeyi planladığını da söyledi. Bu doğru mu?”

“Sanırım,” diye yanıtlıyorum. Hâlâ babamın, bana çaktırmadan daha neleri bildiğini aklımda hesaplamaya çalışıyorum.

“Bu kadar aptal mısın?”

“Çok cana yakınsın, anne.”

“Cidden, Vera. Aptallığın dibine mi vurdun?” Hiçbir şey söylemiyorum.

“Orada mısın?”

Hiçbir şey söylemiyorum. Kalbimin parçalanmaya başladığını hissediyorum.

“Bak, erkek arkadaşının ölümü senin için çok zor oldu, biliyorum. Ama..

“Charlie benim erkek arkadaşım değildi.”

“Her neyinse işte. Çok üzüldün, biliyorum.”

Hiçbir şey söylemiyorum. Ondan nefret ediyorum. Beni tanımıyor bile. Neler olup bittiğini bilmiyor. Zimmerman’ın dükkânından haberi yok. Jenny Flick’ten de. Bağrışan muhabbet kuşlarından da. Hiçbirinden.

“Bu konuda hiçbir şey bilmiyorsun, anne.”

“Charlie’yi tanıyordum, Vera. Ben de orada on iki yıl yaşadım.”

“Artık bunun bir önemi olmasa da,” diyorum.

Şaşırtıcı bir şekilde buna yanıt vermiyor. Telefonda bir sessizlik oluşuyor ve babamın verdiği kuru meyveleri gürültüyle çiğniyorum. On yaşına uygun bir şeyler atıştırdığım ve aynı anda da annemle konuştuğum için on yaşındaymış gibi hissetmem yalnızca bir tesadüf mü?

“Bunu söylediğim için benden nefret edebilirsin, Vera, ama bir kaltak olup çıkman için daha çok erken.”

Evet, ediyorum. Bunu söylediği için ondan nefret ediyorum. “Vegas, bir zamanlar dağıtmanın harika bir fikir olduğunu düşünen, ama şimdi yağlı direklerin çevresinde kayan hapı yutmuş, çıtır kızlarla dolu.”

Beni Las Vegas striptizcileriyle kıyaslıyor. Bir kaltak olup çıktığımı ona kim söyledi? Rasgele votka içmenin dışında bir şeyler yaptığımı ona kim söyledi?

“Bazıları bunun harika bir yaşam tarzı olduğunu düşünüyor, bilirsin. Erkeklerin boyunduruğundan kurtulmak! Cinselliğin canlı bir örneği olmak! Mankafalar, Vera. Mankafalar. Geçen gün Whitman okuyan biriyle tanıştım. Bunun onu akıllı yaptığını söyledi, oysa geceleri para için soyunuyor. Kendisini komik duruma düşürüyor. Hepimizi komik duruma düşürüyor. Sakın kendini komik duruma düşürme.”

“Tamam, anne, ne demek istediğini anlıyorum. Striptiz yapmak ya da entelektüel olsun olmasın bir fahişeye dönüşmek yok. Anlaşıldı.”

“Ben ciddiyim. Bu kızlar üniversite terk bir çocukla pagodada birkaç içki yuvarlamanın büyütülecek bir mesele olmadığını da düşünürlerdi.”

Çok hiddetleniyorum. Bunu tasvir etmenin başka yolu yok. Eğer şu an bu odada olsa elime sert bir şeyler geçirip suratına fırlatırdım.

“Pekâlâ, bu kadarı yeter,” diyorum. “Ne düşündüğün umurumda bile değil. Her yıl doğum günümde gönderdiğin elli papel için de teşekkürler. Üniversite harcıma çok katkısı olacağından eminim. Sen dünyadaki en iyi annesin.” Telefonu sertçe kapatıyorum.

Geri arayıp bana bağırmaya başlamadan önce (gerçi yapacağından da kuşkuluyum, çünkü o da benim gibi bu konuşmayı babamın zoruyla yapmıştı) ahizeyi kaldırıp çevir sesini duyduktan sonra telefonu açık bırakıp gidiyorum.

GEÇMİŞ - YAŞ ON DÖRT

O sabah sınıfta oturup Charlie’nin otobüste söylediklerini düşündüm. Onunla Meşe Efendi’ye çıktığım, beraber nehir yolunda yürüyüş yaptığımız tüm o zamanları düşündüm. Derken popo çatalını gördüğüm her an, izlemek istemediğim bir slayt gösterisi halinde hızla gözümün önünden geçti. Ben Charlie’nin düşük donlar giydiğini düşünürdüm. Çok zayıftı ve pantolonlarıyla şortları genelde kalça kemiklerine düşerdi. Ona dair her şey gibi bunun da Charlie’nin dağınıklığından kaynaklanan bir şey olabileceğini düşünmüştüm. Oysa şu an farklı geliyordu. Yağlı saçlarla ya da parçalanmış pazen gömleklerle aynı şey değildi. Zihnimde şöyle bir liste oluştu: •

• Kafeteryada her gün öğle yemeği yerken öne eğildiğinde.

• Otobüste her öne eğildiğinde.

• Ağaç evi ve verandayı inşa ettiğimizde (en az iki yüz kez o merdivenleri inip çıkmıştı). Özellikle de şakasına, ‘Yoksa tesisatçı mı olacaksın?’ diye sorduğumda. Çok kızmıştı!

• Sherry Heller’ın Yılbaşı Gecesi partisinde şezlongun üzerinden avuç avuç cips almak için eğildiğinde.

• Gölde kanoya binmeye gittiğimizde.

• Babamın sinemaya gitmemiz için bizi Santo’s Pizza’ya bıraktığı gün Charlie, cüzdanımdaki dördüncü sınıftan kalma o budala resmini almak için masanın üzerinden çantamı kapmaya uzandığında.

• Ayakkabılarımızdaki köpek pisliğini temizlemek için nehir yolunun sonundaki büyük kayalara her oturduğumuzda.

• Evimizin arkasında bir antilop yakalayıp, orada ölmüş halde yatışını göstermek için beni yataktan kaldırıp sürüklediğinde. Dışarıda hava yirmi dereceyken kim iç çamaşırı giymeyi unutur ki? diye düşündüğümü hatırlıyorum.

Bunu kafamda evirip çevirdikçe Charlie’nin son birkaç yılda sık sık iç çamaşırı giymediğinin daha çok farkına vardım. Çorapsız olduğu zamanları da hatırlamaya çalıştım, ama birden beyaz Chrysler’daki sapık aklıma geldi. Elbette ki bunu on bir yaşından beri yapmıyordu. Yoksa yapıyor muydu? Her şey tekrar aklıma doluşmaya başladı. Ağaç evinde ortadan kaybolduğu gece. Geceleri çakıllarda bir arabanın dönüp gittiğini duyduğum zamanlar. Charlie’nin yeni şeyler aldığı zamanlar... Yalnızca sigaralardan bahsetmiyorum. Zippo çakmak. Sahte Rayban güneş gözlükleri. Taktığı turkuaz ve gümüş yüzük. Daha geçen hafta yeni bir MP3 çalar. İPod değildi belki, ama ona yakın bir şeydi. Kirli iç çamaşırları gerçekten yeni bir MP3 çalar alabilir miydi?

O gün onu öğle yemeğinde gördüğümde soracak bir sürü sorum vardı.

“Demek ona yalnızca iç çamaşırını veriyorsun?” diye sordum.

Charlie gülmeye başladı. “Evet.”

“Peki, onunla ne yapıyor?”

“Ne bileyim. Ben sadece ona veriyorum, o kadar. Sonra ne yaptığı pek de umurumda değil.”

Biraz utanmıştı ve gözlerini kaçırıyordu, ama aynı anda da gülüyordu. Gerçekten de bunun komik bir şey olduğunu düşünüyordu.

“Peki ya beni ağaç evinde bırakıp gittiğin gece?”

“Ne olmuş o geceye?”

“Saatlerce ortadan kayboldun,” dedim.

Güldü. “John’la ikimiz oturup sigara içtik ve dünyadan konuştuk,” dedi.

John. John’la ikimiz.

“Biz on bir yaşındayken gelen adam mı o? Beyaz arabadaki, hani şu örgülerimin güzel olduğunu söyleyen?”

Hâlâ gülümseyerek başını salladı. “Evet.”

“Emin misin, şey... Tehlikeli olmadığına?”

Bana doğru eğilip, “Adam zararsız, Vera. Çok zengin -anne babasından ona milyonlar kalmış- ve iç çamaşırına karşı bir saplantısı var işte. Evine gittim. Hepsini Ziploc torbalarında tutuyor, tarihe göre sıralamış ve bilgisayar odasında biriktirmiş. Bence eBay’de falan satabilir.”

“eBay’de mi?”

Yine güldü. “İşte, sapık eBay’inde falan.”

“Zararsız olduğunu nereden biliyorsun?”

“Nasıl açıklayayım bilmiyorum, ama... Şey işte, ona güveniyorum.”

Ona duyduğu bu güvenden öyle kendinden emindi ki, Charlie’nin düşünme biçimindeki boşluğu açıkça gördüm. Charlie’nin şahit olduklarına tanıklık etmiş bir çocuk güvene dair ne bilir ki? Böyle bir çocuk doğruyu yanlıştan nasıl ayırt eder?

Haziran ayında okul biter bitmez Charlie ağaç evine taşındı. Artık verandası ve örtülü pencereleri olduğuna göre evi geliştirecek başka şeyler bulmalıydı. Sekizinci sınıf atölye dersi olan Elektriğe Giriş’i tamamladığı ve iç çamaşırından kazandığı bir tomar parası olduğu için oraya bir şekilde elektrik çekmeye karar verdi. Böylece sıcak gecelerde vantilatör çalıştırabilecek ve o kadar pil harcamak zorunda kalmadan radyosunu dinleyebilecekti.

O yaz hava katlanılmaz şekilde nemliydi. Ormanın yakınlarındaki bir yere yürüdüğümde sivrisinekler toplaşıyor, gözlerime, ağzıma, kulaklarıma doğru uçuşuyorlardı ve bu beni çıldırtıyordu. Babam sonunda artık evde çalıştığı için paraya kıyıp merkezi havalandırma sistemi kurdurdu. Gidip Charlie’ye elektrik kablolarını döşemeye yardım etmektense evde kalmak çok daha rahat ve kolaydı. Üstelik elektrik beni korkutuyordu. Eggo marka buğdaylı gofretini çıkarmak için bir yemek çatalının ucunu tost makinesine sokup hafifçe çarpıldığımdan beri hep korkutmuştu.

Mika’nın lokantası, ben işe başladıktan üç ay sonra kapandı, inişli çıkışlı ekonomi yüzünden düzenli çalışanlar da önceden öğrencilerin tekelinde olan yaz dönemi işlerine girmeye başladı. O yaz, üniversite öğrencileri bile doğru düzgün bir iş bulmakta zorluk çekiyordu. Birkaç hafta bakındıktan sonra babam, çarşamba ve cuma günleri hayvan edinme merkezinde gönüllü olarak çalışmamı kabul etti. Bay Zimmerman’ı daha çok görmeyi umuyordum, böylece bir gün beni dükkânda çalışmak için işe alabilirdi, ama dükkân ve evde kanserden yatan karısına bakmak arasında öyle bir mekik dokuyordu ki onu neredeyse hiç göremiyorduk. Gelmek için zaman ayırdığında, hayvan edinme merkezindeki kızlar ona yaltaklanıp duruyordu.

Temmuz ayında sıcak bir çarşamba günü hep birlikte buzlu dondurma yerken, “Beş yaşımdan beri sizin dükkânınızda çalışmayı hayal ediyorum, biliyor musunuz?” diye sordum.

Güldü. “Beş yaşından beri mi?”

“Evet.”

“O zamanlar tek birimimiz vardı ve para üstünü metal bir kutudan veriyorduk. Hatırlıyor musun, Elle?” Gönüllülerin müdürü Bayan Parker başını salladı. “Şimdi kaç yaşındasın?” diye sordu Bay Zimmerman.

“On dört.”

“On yedi yaşına girdiğinde tekrar gel, o zaman hayallerini gerçekleştirebilirim,” dedi göz kırparak.

Bayan Parker onun daima lise son öğrencilerini okullarındaki son yıllarından önceki yaz işe aldığını söyledi. Eğer gönüllü olarak çalışmaya devam edersem şansımın daha yüksek olacağını, Bay Zimmerman’ın “yüzümü hatırlayacağım” çıtlattı. Tabii babam muhtemelen maaşlı işler varsa gönüllü çalışmama izin vermeyecekti, ama yine de hayal kurmak güzeldi.

Onun çatısı altında yaşarken yazın ne yaparsam yapayım, imkânım olduğunda hayvanlarla ilgili bir işte çalışmak istediğimi biliyordum, babamın hoşuna gitsin ya da gitmesin. İnsanlar hayvanlar gibi kayıtsız şartsız sevemiyordu. İnsanlar fazlasıyla karmaşıktı. Bayan Parker’ın çirkin steyşın Subaru’sunun arkasında mükemmel bir tampon çıkartması vardı. “İnsanları tanıdıkça köpeğimi daha çok seviyorum.” Ne kadar beğendiğimi söylediğimde bana da bir tane verdi. Onu Charlie’ye gösterdiğimde ben daha itiraz edemeden çıkartmayı ağaç evinin kapısına yapıştırdı. İkimizin de köpeği yokken bunun kapıda durması aptalca değil mi? Dahası, ağaç evi daima benden çok ona ait oldu ve o yaz, Charlie’yi hâlâ dünyadaki en yakın arkadaşım olarak görüyor olsam dahi ayrı bir birey olmak ya da öyle bir şey istiyordum.

ikimiz de o yaz on beş olacaktık. Charlie’nin göğsünde tüyler çıkmaya başlamıştı. Ondan eskisine oranla daha çok etkilenmeye başladım, ama bunu çok aptalca buluyordum. Artık liseye gideceğimiz için Charlie’ye güçlü duygular beslememin imkânı yoktu. Özellikle de liseden kimse eski bir striptizcinin kızı olduğumu fark etmeden sessizce geçip gitmek istiyorsam...

Derken ağustos ayında bir gün, Charlie orada değilken ağaç evine gittiğimde yatağının yanındaki süt kasasının altından ucu görünen birkaç porno dergisi gördüm. O zamandan itibaren Charlie’yi orada oturmuş, Büyük Avcı’nın ruhu üzerine düşünüp taşınırken hayal edemedim. Bir diğer sekizgen eklentinin planını çizerken ya da kendi güneş panellerini yapmak gibi çılgınca fikirler üretirken düşünemedim. O zamandan itibaren onu bir süper kahramandan çok, gerçek bir oğlan çocuğu gibi görmeye başladım.

Üniversiteyi bitirene kadar hayatıma hiçbir erkeği sokmayarak annemin kaderinden uzak durmaya kendi kendime söz vermiştim. Bir erkeğe ihtiyaç duyduğuma karar verdiğimde bu kişi babam gibi biri olacaktı: güvenilir ve kadınlara saygılı biri, pornoya ve genç oğlanların iç çamaşırlarını satın alan zengin ve tuhaf yaşlı adamlara düşkün biri değil. Yine de verilen sözler bir yana dursun, Charlie Kahn hayatımda tanıştığım en heyecan verici oğlandı ve bir yanım (biyoloji dersinde öğrendiğimiz yanım) hiçbir şeyi, mümkün olduğu an onunla kaçıp Mount Pitts’i arkamızda, ait olduğu yerde bırakmak kadar çok istemiyordu.

ÜÇÜNCÜ KISIM

PAZARTESİ, 2 OCAK - İZİN GECESİ

Sürmeli kapının yanında durmuş babamın, kışın geride bıraktıklarını toplamasını izlerken uzun süre açık kalınca telefondan gelmeye başlayan bipleme sesini duyabiliyorum, içimde kaçmak için dayanılmaz bir dürtü var, ancak arabamın hâlâ Pagoda Pizza’da olduğunu hatırlıyorum. Hem zaten şu an anneme duyduğum nefretten kaçmanın gerçekçi bir yolu var mı ki (“İnsanın hayattaki başlıca görevi, kendi kendini doğurmaktır” hangi Zen’in sözüydü)?

Babam beni görüyor ve bunu belli etmek istercesine çenesini kaldırıyor. Kaçma isteğim katlanarak artıyor ve telefondaki bipleme gittikçe sinir bozucu olmaya başlıyor. Gidip ahizeyi yerine koyuyorum. Dün gece James’e ne olduğunu bilmek istediğim için onu tekrar kaldırarak Pagoda Pizza’yı arıyorum. Telefona Marie çıkıyor.

“Selam Marie. Benim, Vera.”

Marie hafifçe gülüyor. “Selam, Vera. İyi misin? Baban hasta olduğunu söyledi.”

“iyiyim,” diyorum. “James orada mı?”

“Evet. Bir dakika bekle. Arka tarafta.”

Ona seslendiğini duyuyorum ve içim rahatlıyor. Hapse atılmamış, işini kaybetmemiş. Her şey yolunda.

“Selam,” diyor James.

“Selam. Dün gece sana ne yaptılar?”

“Bir ihtar verip bıraktılar. Yalnızca iki bira içmiştim. Yarın çalışıyor musun?”

“Galiba. Babamı arabayı almak için beni oraya getirmeye ikna etmem gerek.”

Kısa, garip bir sessizlik oluyor ve bunun ilk telefon konuşmamız olduğunu fark ediyorum. Her nedense bu, aramızdaki yaş farkının tekrar ayrımına varmama sebep oluyor. Annemin söylediklerini hatırlıyorum. Acaba James benim kendimi komik duruma düşürdüğümü mü düşünüyor? diye merak ediyorum.

“Dün gece harika vakit geçirdim,” diyor. “Ben de.”

“Umarım, bunu yakında tekrarlayabiliriz.”

“Ben de,” diyorum.

Babam hâlâ dışarıda. Bahçeyi temizlemeyi bitirmek üzere olduğu için yukarı çıkıyorum.

Yarım saat sonra, sıcak bir duşun ve haftanın kelime dersi sözcüklerinin (akkor, itaatsiz, yaranmak, hödük, pratik) üzerinden hızlıca geçmenin ardından babamı küçük odadaki beyaz kanepede The New Yorker gazetesini okurken buluyorum.

“Baba?”

“Bir saniye.”

Mutfağa gidip kendime peynirden ve meyveden oluşan bir tabak hazırlıyorum. Bu, hayatımda bir yenilik: fazladan bir şeyler atıştırmak, ders için zaman ayırmak, ikinci kez duş almak. Sanki normal bir çocukmuşum gibi... Kahvaltı barımız cansız ormana bakıyor. Bu bana Charlie’yi hatırlattığı için genelde başımı camdan çevirerek yerim, ama bugün Charlie’yi düşünmek istiyorum. Bana ilk vurduğu antilobu gösterdiği yere bakıyorum ve gülümsemesini, dağınık perçemlerinin arasından bakmasını, bana yönelttiği çapkın bakışları ve benim bunu görmezden gelişimi hatırlıyorum. Ağzıma bir üzüm atarak belki de bütün bunların benim hatam olduğunu düşünüyorum. Eğer annemle babama benzememek konusunda bu kadar azimli olmasaydım Charlie’yi kurtarabilirdim. Belki kız arkadaşı olabilirdim. Belki evlenip annelerimizle babalarımızın kim olduğuna ve birbirlerine ne yaptıklarına bakmaksızın mutlu olabilirdik.

Orada bir kuşyemliğimiz var ve ormandaki bütün sincapların gizlice içine girmeye çalışması babamı çıldırtıyor. Şu anda yemliği iki yana sallandırıp duran kırmızı başlı bir ağaçkakan orada, kardinal kuşları da ormandaki çalılıkları kırmızı beneklerle bezemiş, daha büyük kuşların karnını doyurmasını bekliyorlar.

Babam karşıma oturarak kollarını kavuşturuyor. “Konuşmamız gerek,” diyor.

Ağzım peynir dolu halde başımı sallıyorum.

“Bugün müdürünle konuştum ve James’le ikinizin aylardır birlikte çalıştığını söyledi.”

“Yani?”

“Bu kadar zamandır sürüyor mu bu?”

Aman Tanrım. Ne ahmakça. “Hayır. Dün gece ilk ‘buluşma’ınızdı, eğer kast ettiğin buysa.” Parmaklarımı kaldırarak buluşma sözcüğünü tırnak içine aldım.

“O yirmi üç yaşında.”

“Ben de on sekizim. James çok iyi biri, kaç yaşında olduğu kimin umurunda?”

“Benim umurumda,” diyor. “Bana karşı ‘ben on sekiz yaşındayım, canımın istediğini yaparım,’ havalarına girmeden önce seçeneklerini gözden geçirmek isteyebilirsin.” O kadar sakin ki bu beni korkutmaya başlıyor.

“Seçeneklerim mi?”

“Benim çatım altında yaşıyorsun, bu da benim söylediklerimi yapmak zorunda olduğun anlamına geliyor.”

“Tanrı aşkına. Şimdi de harçlığıma el koyup bana bir ay ev hapsi mi vereceksin? Bir çocuktan hoşlandığım için mi?”

Tabağımı kenara iterek ona dik dik bakıyorum. Babam gerçekten ciddi.

“Beni şu an ilgilendiren şey çalışma programın. Bu adamla birlikte çalışıp aynı zamanda da ona yakınlık göstermeyi kesebilir misin?”

“Aman Tanrım... Lütfen sen bu kadar tuhaf davranmayı kesebilir misin?”

İçini çekiyor. “Tuhaf davranmıyorum. Ben senin babanım ve senin... Senin...” -söyleyeceği şeyi bulmaya çalışırcasına etrafına bakmıyor- “senin bir hata yapmana engel olmak benim görevim.”

Gülüyorum. “Hadi ama! Kim hata yapmıyor ki?”

“Bunu kast etmedim. Herkesin hata yapabileceğini biliyorum,” diyor. “Biliyorsun işte. Bizim -annenle benim- yaptığımız hatalar.”

Şu an bunu söylediğine gerçekten inanamıyorum. “Şu an bunu söylediğine inanamıyorum.”

Omuz silkiyor. Kafamın içinde milyonlarca kızgın maymun var.

“Hayır. Cidden, baba, bir düşün. Annem on sekiz yaşındayken tam zamanlı bir işte çalışıp üniversite için birikim yapıyor muydu? İyi notlar alıyor muydu? Yoksa tangasından dolarları çıkarmakla fazlasıyla meşgul olduğu için ders çalışamıyor muydu?”

“Sakın...”

Sözünü kesiyorum. “Ben SEN değilim. Tamam mı? Ben ANNEM değilim. Ben, BENİM.”

Burnundan derin bir nefes alıyor. Diyaframının hareketini görüyorum. İçeri. Dışarı. İçeri. Dışarı.

“Soruma yanıt vermedin,” diyor.

Söylediğini tekrarlayana dek ona dik dik bakıyorum. “Bu adamla çalışmaya devam edip kendine hâkim olabilir misin?”

İçimdeki maymunlar Kubrick maymunlarına dönüşüyor. İçimden, Kendime hâkim olmak mı? KENDİME HÂKİM OLMAK MI? diye bağırıyorum. Ama ağzımı açtığımda, “Tamam, oldu. Artık James’le takılmayacağım. Sorun değil. Tanrı aşkına, baba. Seks manyağı sürtüğün teki falan değilim ben. James yalnızca bir arkadaşım ve birbirimizden hoşlanmaya başladık, hepsi bu,” cümleleri dökülüyor.

“Bunu masumca bir şey gibi göstermeye çalışmayı kes.”

“Ama bu masumca bir şey.”

“Hayır, o yirmi üç yaşındaysa öyle değil.”

Portmantoya doğru yürüyüp montunun cebinden bir şeyler çekip alıyor -bir avuç dolusu el ilanı- ve onları masaya getiriyor. Arkasında iki kardinal kuşu, yemliğin üzerinde denge kurmuşlar.

Gençlerde İçki Alışkanlığı. Çocuğunuzla Alkol İstismarı Üzerine Konuşmak. İçkili Araç Kullanma. İçmek ve Araba Sürmek. Sorumluluk Sahibi Kararlar Almak. Akran Baskısı. Gençler ve Madde Kullanımı.

“Bunları okur musun?” Gerçekten ciddi mi?

“Vera, ne kadar zamandır içtiğini bilmiyorum. Bunun bedenin için ne kadar kötü olduğunu ya da genlerinin seni alkolizme ne denli açık hale getirdiğini anlıyor musun, bilmiyorum. Ama benim için daha önemli olan şey, dün gece eve arabayla gelmeyi tasarlamış olman. Bunu kesinlikle yapamazsın. Asla. Beni anlıyor musun?”

“Evet, baba.”

“Bundan daha akıllısın sen.”

“Evet, baba.”

“Özellikle de geçen yıl Brown’ların çocuğunun başına gelenlerden sonra.” Kyle Brown. On beş yaşında. Komşusundan çıkıp evine yürürken sarhoş bir üniversite öğrencisi ölümüne sebep oldu.

“Evet, baba.”

“Ben bu duygusuz, sorumsuz geri zekâlılardan birini yetiştirmiyorum! “

“Biliyorum. Ne düşünüyordum, bilmiyorum.”

“Düşünmüyordun. Sorun da bu zaten,” diyor. “Bir daha böyle bir şeyin olmasına izin vermemelisin.”

“Vermem.”

“Ayrıca artık içki içmeyeceksin. Yani, bu yaptığın yasal bir şey bile değil, Veer.”

“Biliyorum. Aptalcaydı.”

Hayal kırıklığına uğramışçasına derin bir nefes alıyor ve konuşma bitiyor. Tanrı’ya şükür. Küçük odanın çevresinde dolanıp ortalığı toparlıyor, ben de broşürleri okuyorum. İlkokulda, Madde Suistimaline Karşı Eğitim polisleri sınıfa gelip bize uyuşturucu maddelere karşı savaş denilen şeyleri öğrettikleri zamanlarda öğrendiğim şeyler. Alkol beyin hücrelerini öldürür. Alkol insanı bunalıma sürükler. Alkol hafıza kaybına sebebiyet verir. Hiçbir yerde, “Alkol ölen arkadaşınızın iki boyutlu şişme uzaylılar şeklinde ortaya çıkmasına sebep olur,” demiyor.

Hiçbir yerde, “Alkol acıyı uyuşturur,” demiyor. Bense öyle olduğunu biliyorum.

İki saat sonra, akşam yemeğinin ardından kelime dersi sözcüklerimin kalanını (fani, tüy dikmek, avarya, afaki, aklıselim) ezberledikten ve üst katı süpürüp iki banyoyu da temizledikten sonra babam beni arabamı almam için Pagoda Pizza’ya götürüyor.

“Marie’ye yarın işe döneceğimi söyleyebilir miyim?” diye soruyorum, çünkü hiçbir şeyden emin olamıyorum. Babam başka biri gibi görünüyor. Robot-baba. Bunu soruyorum, çünkü James’in arabası park alanında değil ve her an geri dönebilir, ben de onu görmek istiyorum.

“Elbette.”

“Sen gidebilirsin,” diyorum kapıyı kapatmadan. “Olmaz,” diyor. “Ben senin arkandan geleceğim.”

Babamın gözleri üzerimde, Marie’ye yarın geleceğimi söylüyorum ve arabaya binerek tepeden aşağı, ana caddeye sürüyorum. Babam eve gidene dek tüm yol boyu arkamdan geliyor. Charlie’ye, “Eğer ona şimdi söylersem beni rahat bırakır mısın?” diye soruyorum. Yanıtının ne olmasını istediğimi ise bilmiyorum.

DÖRT HAFTA SONRA - SÜPER BOWL GECESİ DÖRTTEN KAPANIŞA

Dükkânda çalışan tüm sürücüler burada, varlığından dahi haberdar olmadığım sürücüler bile. Bu, pizza dağıtım işinin en çılgın günü.

Tüm hafta fazladan kutular katlamamıza rağmen yarı zamanlı çalışanların hepsi hâlâ merdivenlerde kutu katlamaya devam ediyor. Marie terliyor, ama bunun tek sebebi BMW süren Greg’in yardıma gelmesi. Eyvah. Son geldiğinde servislerin yarısını karıştırmıştı, çünkü Butter Yolu ile Lisa Bulvarı’nı bağlayan bir yol olduğundan haberi yoktu. Bej rengindeki bol kesimli, fitilli, boktan, ciks kadife pantolonuna sos sıçrattığı için çok bozulmuştu.

Park alanında, asla çalınma tehlikesi olmayan BMW’sinin anahtarlığındaki kilit düğmesine bastığını görünce aklıma son zamanlarda öğrendiğim birtakım kelime dersi sözcükleri geliyor. Şimdi tüy dikmek söz öbeğini cümle içinde kullanıyorum. Greg, yoğun gecelerde fayda sağladığını sanıyor, ama gerçekte tek yaptığı sorunlara tüy dikmek.

Şimdi denyo sözcüğünü cümle içinde kullanıyorum. Greg öyle bir denyo ki Pagoda Pizza park alanında arabasını kilitliyor (hayır, bu gerçekten de kelime dersinden bir sözcük değil).

Gecenin geri kalanı kutular, sıcak yemek torbaları, para üstü, altılık içecekler ve yirmi dolarlık banknotlardan oluşan bir sis tabakası gibi. Kazananları ve kaybedenleri görüyorum.

Mutlu taraftarlar, üzgün taraftarlar ve çıldırmış taraftarlar. Süper Bowl gecesine dair istatistikleri hiç duydunuz mu? Dayak yiyen eş sayısında ani bir artış olduğunu? Çıldırmış taraftarları gördüğümde bu istatistik aklıma geliyor.

Gece yarısı olduğunda, biraz sakinleşmiş durumdayız. Greg, bir çeşit kahramanmış gibi dükkânda çalımla geziniyor, hem de o kargaşada iki pizzayı (çok ciddiyim) yere yüzüstü düşürmeyi başarmasına rağmen. Daha önce kimsenin böyle bir şey yaptığını görmemiştim. Cidden kafayı çekmiş olanların bile...

Telefonlar çalmayı kesti. Marie yardıma gelen yarı zamanlı çalışanlara paralarını veriyor. Arabama gidip arka koltuktan Dunkin’ Donuts torbamı çekiyorum ve bahşişlerimi sayıyorum. 109 dolar. James dışarı gelip yanımdaki koltuğa kayıyor.

“Seni sinsi köpek! Benden daha fazla bahşiş toplamışsın!”

“Evet... Banliyö servisi hep bendeydi. Kötü şans, koca çocuk.”

Eğilip beni öpüyor, ben de ona karşılık veriyorum, ama yalnızca bir saniye boyunca. Marie bizi görsün istemiyorum. Kimse bizi görsün istemiyorum. Son dört haftadır yalnızca gizli kapaklı yerlerde öpüşüp koklaşıyoruz. Dükkânın arka tarafındaki lavaboda veya çöp bidonunun arkasında. Bir sefer yine arabayla pagodaya gittik, ama diğer tüm aptalların park ettiği yerde durmaktansa yolun aşağısındaki eski park alanına indik ve yanımızda içki götürmedik.

Paramı almak için para çantamı hazırlıyorum. Unutmamak için tutarını bir peçeteye karalıyorum. İçeri girdiğimizde Marie parayı saymaya başlayarak, “Noel partisine geliyor musunuz?” diye soruyor ikimize de.

Kafam karışmış halde ona bakıyorum. Noel geçeli bir ay oluyor. O ise, yıllık Pagoda Pizza Noel partisinin daima şubat ayının ikinci cuma gününde kutlandığını, çünkü Süper Bowl gecesinin en yoğun dönemimizin sonu olduğunu açıklıyor.

“Mutlaka gelmelisin,” diyor James. “Tabii ki,” diye yanıtlıyorum. “Nerede?”

“Greg bize Jackson İtfaiye Şirketi’ni ayarladı,” diyor Marie. “Harika bir barları var,” diye ekliyor James gülümseyerek.

Marie bize bakmak için bir an duruyor ve sonra başını iki yana sallayıp saymaya devam ediyor. Elindeki sayıları bilgisayardakilerle karşılaştırıyor ve komisyonumuz için paraları onluk demetler halinde ayırıyor. Bize bununla birlikte ikramiye de verince Süper Bowl kazancım toplamda 185 dolar ediyor, üstüne de bir dahaki maaş çekimde alacağım saat başı sekiz dolarlık ödeme var. Bir gecelik çalışma için hiç de kötü para değil. James, sigara içmek için dışarı çıkıyor ve ben de kapanış işlerine geçmeden önce hızlı bir tuvalet molası veriyorum. Yüzümü aynaya iyice yaklaştırıp beynimin içini görmeye çalışıyorum. Charlie’leri oraya getirtip kendimi boğdurtmaya çalışıyorum. Aynaya nefesimi vererek bir şeyler yazması için yalvarıyorum. Yazmıyor. Niye yazmadığını merak ediyorum. Ters psikoloji mi kullanıyor? Eğer peşimden gelmeyi bırakırsa anlatacağımı mı düşünüyor? Bundan çok daha karışık bir durum olduğunu bilmiyor mu? Bunun yalnızca kendisine dair bir şey olmadığını?

Tuvaletten çıktığımda James’in büyük lavaboda kovayı doldurduğunu görüyorum. “Jill bulaşıkları çoktan yıkadı, benim yapacağım bir tek paspas var. Erken çıkmak ister misin? Yarın sabah okulun var ya.”

Keşke babam burada olup bunu duysaydı. Eğer ona bir şans tamsa James’i severdi. Tanrım. Yani, okuldaki bazı iğrenç tiplerle kıyaslandığında -Jenny Elick’e sırf kendini dağıttığı için bir rock yıldızı gibi yapışanlarla- James adeta bir melek.

ŞUBAT AYI’NIN İKİNCİ PAZARTESİ GÜNÜ – PARTİ GECESİNE BEŞ GÜN KALA

Bazen Jenny Flick’i aklımdan geçirmek bile onu hayatımın içine çekiyor, biliyor musunuz? Babamın her zaman bahsettiği şu çekim yasası zımbırtısı gibi. Sabah okulun park alanına girdiğimde o da orada, arabasının yanında ruj sürerek o küçük, aptal çetesindeki diğerlerini bekliyor.

Ben arabayla geçerken bana dik dik bakıyor. Bu şekilde bana gözdağı verdiğini zannediyor.

Bana böyle düşmanca baktığında, Charlie’nin dinleyemeyecek olmasına rağmen benim hakkımda yeni yalanlar kurup kurmadığını merak ediyorum. Arkadaşlarının sempatisini kazanmak için yeni yollar mı arıyor acaba, onların sadakatini artıracak yeni hastalık rolleri gibi? Belki de beni korkutup ortadan kaybolmamı sağlamaya çalışıyordun Belki de hayvanlarla ilgili gerçeği anlatacağımdan korkuyordun Belki öteden beri, ölmüş dahi olsa Charlie’nin beni daha çok seveceğini biliyordun.

Çağdaş Sosyal Düşünce dersimden önce dolabıma gittiğimde bir kıkırdama duyuyorum. Bill Corso. Serseri Tayfasındaki diğerlerine bir şeyler fısıldayarak bana bakıyor. Onu muhtemelen Jenny Flick göndermiştin Bill onun uçan kötü maymun sürüsü gibi.

Hiç kafama takmıyorum. Bugün Sineklerin Tanrısı’nı okuma sırası ikinci masada ve Bill Corso’nun her bir kelimeyle boğuşmasını seyretmeyi dört gözle bekliyorum. Şimdi ağırkanlı sözcüğünü cümle içinde kullanıyorum. ÇSD dersindeki sınıf arkadaşlarım o kadar ağırkanlı ki ödev olarak verilen kitabı bile okumazlar. Bu nedenle öğretmen bizi utandırmak için yüksek sesle okutuyor.

Sınıfa vardığımızda zil çalıyor ve herkes ciltsiz kitaplarını çıkarıyor. Bay Shunk, “Sayfa yirmi beş,” diyor ve defterine bakıyor. “Siz, siyahlı, okuyun.”

Bay Shunk’ın eğitim çavuşu gibi davranması yalnızca buna mecbur kaldığından. Babam onu tanıyor ve dışarıda böyle olmadığını söylüyor.

Jenny Flick’in en yakın arkadaşlarından biri olan Gretchen kitaptan okumaya başlıyor. Daha kitabın ikinci bölümündeyiz, çocukların kendi başlarının çaresine bakmak zorunda olduklarını henüz anladığı kısımda. Adada domuzların olduğunu, onları avlayıp öldürmeye mecbur olduklarını tartışıyorlar.

“Sıradaki,” diyor Bay Shunk ve Gretchen’in yanındaki sessiz çocuk okumaya başlıyor.

Küçük çocuğun daha büyük çocuklara ormandaki korkunç canavarı sorduğu kısım okunurken hayaller kuruyorum. Sineklerin Tanrısı’nı iki kez okudum ben. Neler olacağını biliyorum (**SPOILER UYARISI** Piggy ölüyor). Ama küçük çocukla ormandaki yılanı unutmuşum. Onu uydurmakla suçladıklarını, kendisine yalancı denmesinin onu nasıl dehşete düşürdüğünü, çünkü söylediğinin yalan olmadığım... Bu duyguyu çok iyi biliyorum.

“Sıradaki.” Çocuk okumayı kesiyor ve Heather Wells başlıyor. Okurken çok geriliyor ve kelimeleri ağzında geveleyerek çok sessizce okuyor.

Bill Corso hemen onun yanında oturuyor ve endişeli görünüyor. Huzursuzca kıpırdanıyor. Heather bir paragraf kadar okuduğunda Bill kalkıp Bay Shunk’ın masasından tuvalet izni kâğıdı alıyor. Benim onu izlediğimi görünce bana dik dik bakıyor. Tam Bay Shunk’ın arkasındayken parmaklarını V şeklinde açarak zafer işareti yapıyor ve arasından dilini oynatıyor.

Yirmi dakika geçmesine rağmen Bill dönmüyor. Zil çalıyor ve günün altıncı saati için eşyalarımızı topluyoruz. Ağırdan alıyorum, çünkü bu benim öğle yemeği aram ve hiç acele edesim yok. Sınıfta yalnızca dört kişi kaldığımızda Bill geri dönerek Bay Shunk’a bir not uzatıyor.

“Özür dilerim. Koç ile karşılaştık ve jimnastik salonunda kendisine yardım etmemi istedi,” diyor.

Bay Shunk, “İzni masama geri koyun,” diyor başını defterinden kaldırmadan.

“Tamam, hocam.”

“Yarın bize üçüncü bölümü okuyacaksınız, Bay Corso.”

Bili, sanki bu onu hiç korkutmamış gibi başını sallıyor, ama korkuttuğunu biliyorum.

ŞUBAT AYININ İKİNCİ CUMA GÜNÜ – PARTİ GECESİ

Bill Corso haftanın geri kalanında okulu ekti. Gretchen ya da diğer Flick’çilerden biri bunu ona söylüyor mu bilmiyorum ama Bay Shunk her gün, “Galiba Bay Corso’nun Golding okumasının ahenkli tınısını duymak için bir gün daha beklemem gerekecek,” diyor.

Bunu benden başka kimse anlamıyor ve Bay Shunk bilmese bile ben, ikimizin aynı tarafta olduğunu hissediyorum.

Bu gece Jackson İtfaiye Şirketi’nde Noel partisi var. Babam eskiden buranın göğüslerinden püsküller sallanan kızların dans edişinin izlendiği türden bir yer olduğunu söylüyor. Dediğine göre annem gülmekten ölürmüş, çünkü daima yeni bir kız olurmuş ve ritmi kaçırırmış. Tıpkı içinde topaklı bir havlu olan çamaşır makinesi gibi... Bu betimlemede yanlış olan o kadar şey var ki devam edemeyeceğim. Babama ‘çok fazla bilgi verme’nin ne demek olduğunu öğretmem gerek.

Bana, “Peki, gitmene izin vereceğimi nereden çıkardın?” diye soruyor.

“Bana güvendiğin ve hayatımda biraz olsun eğlence olsun istediğin için?” diye karşılık veriyorum.

“Oraya girmene izin var mı ki? Yaşın tutmuyor.”

“Bu özel bir parti. Barry’nin çocuğu bile gelecek. Çocuk on beş yaşında mı ne.”

Bir şey söylemiyor.

“Galiba akşam yemeğinde hindi de olacakmış, yani gitmeden önce beni doyurmana bile gerek yok.”

Başını sallıyor ve gazetesini okumaya başlıyor.

Çıkmama daha üç saat var, o nedenle biraz ödev yapıp odamı temizliyorum. Verandaya çıkmış kilimimi silkelerken ağaçların arasında bir hareketlilik görüyorum. Durup uzun uzun bakıyorum. Tıpkı güneşin aynaya vurması gibi kör edici bir yansıma bana doğru parlıyor. Bin Charlie’nin orada olduğunu, beni ağaç evine çağırdıklarını biliyorum. Baygın fısıltılarını duyabiliyorum.

Kilimimi verandadaki korkuluğa asıyorum ve koruya doğru birkaç adım atıyorum. Çok sessiz bir gün. O haftanın son okul otobüsü de geçmiş ve iş çıkış saatine daha var. Güneş aşağıda. Uzaylı yok. Beni ağaçların arasına çekmeye çalışan kâğıttan bebekler yok.

Ellerimi ağzıma yaslayıp, “Eden buluyor, ha, Charlie?” diye bağırıyorum. Sonra süpürgeyi alıp kilimi döverek tozlarını kaldırmaya başlıyorum. Babam akşam için bir şeyler yedikten sonra küçük odaya geçiyor ve sorumluluk sahibi olmak üzerine beklediğim söylevi çekmiyor. “Akıllı davran, Vera. İyi vakit geçir,” diyor, o kadar.

Arabamı Jackson’a doğru sürüyorum ve James’i itfaiye şirketinin barının başında buluyorum. Çoktan gelmiş. Bana bir votka-limon söylüyor. Hemen yanında ilk başta tanımadığım iki kişi var. Derken kahverengi saçlı kadının eski-amigo-kızdan-bozma-servis-görevlisi Jill olduğunu fark ediyorum (onu üniformasız görmeye hiç alışkın değilim). Bu durumda yanındaki siyah deri montlu uzun adam da Mick oluyor: Jill’in dazlak Nazi erkek arkadaşı.

GEÇMİŞ - YAŞ ON BEŞ

Dokuzuncu sınıf tam bir keşmekeşti. Charlie ile ikimiz daha önceden hiç tanımadığımız, başka ortaokuldan gelen yeni insanların kalabalığı yüzünden ayrı düşmüştük. Ben ileri seviye sınıfına konuldum ve derslerimden bazılarını son sınıfların kanadında almaya başladım. Bu da başlıca hedefime ulaşmama epey fayda sağladı: fazla dikkat çekmeyecek kadar, ama bir parça çıkıntı yapacak kadar başarılı olarak liseyi atlatmak. Kimseyle samimi olmak istemiyordum, çünkü eninde sonunda bana annemle babamı soracaklardı ve annemin geçmişini gizlemek zorunda kalacak ya da sonuçlarına katlanacaktım. Annem yokmuş ve beni babama leylekler getirmiş gibi davranmak hoşuma gidiyordu.

Charlie’yle otobüste hâlâ aynı koltuğu paylaşıyorduk. Kulaklıklarımızı takıp kitap okuyor ya da hayal kuruyorduk. Charlie yine zaman zaman mendillere ya da peçetelere bir şeyler karalayıp sonra ağzına atıyordu. Bazı hafta sonları görüşüyorduk, ama Charlie daha çok babasıyla ava çıkmakla ve buluşmalarla meşguldü. Kızlar o yıl Charlie’nin rüzgâr çarpmış halinden, gözlerine düşen saçlarından ve Goodwill tarzı kıyafet anlayışından etkilenerek ona akın etmişti. Yaz geldiğinde, sanırım dört farklı kız arkadaşı olmuştu ama hepsini gizli tutuyordu. Sorduğumda isi* sanki kız arkadaşının olması kötü bir şeymiş gibi bunu inkâr ederdi.

Okul bitince ağaç evine taşındı, motosiklet dergilerinin sayfalarını karıştırarak epey vakit geçiriyordu. Ara sıra nehir yoluna yürüyor ve okuldaki dedikodulardan ve kariyer planlarımızdan bahsediyorduk (ben: hâlâ veteriner ya da veteriner hemşiresi, o: hâlâ orman korucusu, ama aklı bir metal grubuna turnede eşlik etmek ya da motosiklet yarışçısı olmak gibi daha egzotik şeylere kaymaya başlamıştı). Sonunda babamı trafik kuralları çalışma kitabını almak için beni ehliyet merkezine götürmeye ikna ettiğimde Charlie’den benimle gelmesini istemeyi düşündüm, ama o kendini geri çekmişti ve hâlâ en yakın arkadaş olmamıza rağmen ikimiz de birbirimize biraz özgürlük tanıyacak kadar olgunduk. Bana iç çamaşırı alıcısı sapık arkadaşı John’dan bahsettiğinden beri onun yanındayken biraz daha ihtiyatlı olmadığımı söylesem yalan olur. O yıl, arabanın Overlook Yolu’nda gidip gelerek çakıllara doğru döndüğünü o kadar çok duydum ki tepenin aşağısında öksüren motorunun sesinin Miller’ların ahşap evinde yankılanışım tanımaya başladım. O kadar barizdi ki Bay ve Bayan Kahn’ın henüz fark etmemesine inanamıyordum. Birkaç kez bu adamın Charlie’nin iç çamaşırıyla ne yapıyor olabileceğinin düşüncesi aklıma düştü ve babama anlatmak istedim, ama anlatmadım.

O yaz pazartesi, çarşamba ve cuma günleri hayvan edinme merkezinde gönüllü olarak çalıştım. Babamı, eğer bir gün veteriner olacaksam bu gönüllü çalışmamın işe yarayacağına ikna etmek iki tartışma gerektirdi. Hâlâ asgari ücretle bir fast food restoranında çalışmam için can atıyordu. Okul harcını biriktirmek ona göre daha önemliydi. Sonunda beni yine kötü giden ekonomi kurtardı. Çoğu fast food işine üniversite öğrencileri -daha doğrusu, üniversite mezunları- girmeye başladı.

Merkeze gitmediğim her gün geç saatlere dek uyuyordum. Başlarda babam öğlene kadar beni yataktan kaldırmış oluyordu, ama sonra benimle tartışmayı kesip beni rahat bıraktı. Ben de bire kadar uyumaya başladım. İkiye kadar. Bazen dörde kadar bile uyuyordum. Penceremin altındaki merkezi havalandırmadan gelen vızıltı dünyadaki her sesi dışarıda tutuyordu.

“Her şey yolunda mı, Vera?” diye sordu babam temmuzun sonlarına doğru.

“Evet.”

“Çok geç kalkıyorsun.”

“Epey uzuyorum, ondandır.” Doğruydu. Yalnızca birkaç ayda beş santim boy atmıştım.

“Yani moralin bozuk değil, değil mi?”

“Hayır.”

“Charlie’yle sık sık görüşüyor musunuz?”

“Tabii,” dedim bir bardak portakal suyunu yudumlayarak gözlerimden uykuyu silerken. “Galiba bir kız arkadaşı var. Kalabalık etmek istemiyorum.”

“Kız arkadaşı mı?”

“Sanırım,” dedim. “Yani, normal çocuklar böyle şeyler yaptığında genelde öyle olmaz mı?”

Bana doğru endişeyle gözlerini kıstı. “Peki ya sen?” Güldüm. “Benim yok. Seninle annemin başına gelenlerden sonra... Şey işte anlarsın. Erkek arkadaş istemiyorum.”

Çenesini eline yasladı. Kırışmış alnından suçlu düşüncelerin yuvarlandığını görebiliyordum. “Emin misin?”

“Eminim. Erkeklerin istediği tek şey var. O da çok sıkıcı.”

“Şimdilik.”

“Ne?”

“Şimdilik sıkıcı,” dedi. “Bir gün harika olduğunu düşüneceksin, sana söz veriyorum.”

Kanalı kim değiştirdi? Bu saçmalığın altında yatan neydi? Tüm hayatım boyunca kaderimden uzak durmamı söyleyen bu adam değil miydi?

“Şey, işte, liseye devam ederken böyle bir şey olacağını sanmıyorum. Tüm o oğlanlar piç.”

“Vera.”

“Pardon, pislik demek istedim. Tüm o oğlanlar pislik.”

***

Pazartesileri hayvan edinme merkezine veterinerin hafta sonu kısırlaştırdığı ya da cinsiyetsizleştirdiği hayvanlar geliyordu ve onların iyi durumda olmasını, belgelerinin eksiksiz tutulmasını sağlamak benim görevimdi. Cumaları, yeni hayvanları prosedürün uygulanması için hazırlamalı ve saat beşte alınmaları için düzene sokmalıydık. Temmuz ayında, babamla tüm-oğlanlar-piç konuşmamızın ertesi günü kuru çamur, pislik ve kim bilir daha nelere bulanmış halde parkta bulunmuş uzun tüylü bir Afgan köpeği geldi. Ameliyatı pazar gününe ayarlandı. Benden küçük gönüllülerden biri onu yıkadı (iki kez) ve fırçalamam için bana verdi. Dolaşan tüyleri canını yakmadan birer birer açmak iki saatten fazla sürdü. Çoğunlukla hareketsizce ve sessizce oturdu, ama metal dişlerle kazayla derisini kapınca hafifçe inledi. Bir anda annemi hatırladım: Her sabah boşluğa bakarak saçlarımı tarar, çok sert çekip de beni ağlattığında asla durup özür dilemezdi. Pek çok şeyi yüzünde o boş ifadeyle yapıyordu. Sanki başka bir yerde yaşadığını hayal edermiş gibiydi.

Çoğu gün annemi düşünmüyordum. Gideli üç yıl olmuştu ve baskın bir yanım bu konuda mutluydu. Büyüdükçe, onun en başından beri zaten gerçekten yanımızda olmadığının daha çok farkına varıyordum. Büyüdükçe, mutlu anne anılarımın onun sonu gelmez mutsuzluğuna karşı beni daha iyi hissettirmek için uydurulmuş şeyler olduğunun daha çok farkına varıyordum.

Yazın ortası geldiğinde annem hakkındaki bu farkına varması üzücü şeyler garip bir şekilde bir tür yeteneğe dönüştü. Bu, günün birinde bir çift, av köpeği evlat edindiğinde bir iddia ile başladı. Bir şekilde onu geri getireceklerini biliyordum. Av köpekleri enerjiktir, bu insanlar ise sakinlik sevecek tiplere benziyorlardı.

Gittiklerinde Bayan Parker’a dönüp, “En fazla iki gün veriyorum,” dedim. Ertesi gün, dükkânı kapatmadan hemen önce köpeği geri getirdiler ve daha yaşlı veya daha uysal bir şeyimiz olup olmadığını sordular.

O zamandan sonra, insanlar hayvan evlat edinmeye geldiklerinde Bayan Parker onların belgelerini inceler, sonra bana yönlendirirdi. Numara mı yapıyorlar (genellikle çocuklarını memnun etmeye çalışan anne babalarda ya da bir şeyler toplama bağımlılığı -bu olayda bu hayvanlar oluyor- gibi psikolojik sorunları olan insanlarda görülür) veya kendi mutsuzlukları yüzünden, ne kadar harika olursa olsun hiçbir köpeğin dolduramayacağı bir boşluğu doldurması için mi hayvan ediniyorlar anlayabiliyordum.

İnsanlarla kurduğum bu yeni etkileşim hoşuma gidiyordu. Mobilyalarını ya da duvardan duvara halılarını ne kadar sevdiklerine dair görünüşte masum olan sorular sorarak onları geçirdiğim gizli psikolojik sınavları seviyordum. Bayan Parker’ın benim değerlendirmelerime güvenmesi de hoşuma gidiyordu (bana gizli silahım diyordu) ve bir hayvanın bize geri getirilmesini görmek üzücü de olsa, önsezilerim doğru çıktığında daima göğsüm kabarıyordu.

Ağustos’un sonunda, bir kutu dolusu kurtarılmış Shih Tzu cinsi köpek yavrusu geldi. Pire içinde yuvarlanıyorlardı ve küçük bir fare kafesinde tutulmaktan dolayı yaralarla, kesiklerle ve çiziklerle kaplıydılar. Kardeşlerden biri, üzerine yığılan diğerleri yüzünden nefessizlikten ölmüştü. Ölüm koksalar ve keçe gibi dolaşmış, yer yer kanlı tüylerle kaplı olsalar da onlara tam anlamıyla âşık olmuştum.

Bayan Parker, gece merkezde yalnız kalamayacak kadar küçük oldukları için onlara koruyucu aileler bulunması gerektiğini söyledi. Yapmamam gerektiğini bile bile, ben birini almaya gönüllü oldum. Bana her zamanki belgeleri doldurtmadı bile, onlara bir saat içinde yuva bulma konusunda azimliydi... İki ev daha buldu ve beni işten sonra, yanımda bir torba Ziploc köpek maması ve hayvan edinen ailelere verdiğimiz, ne yapmaları gerektiğini anlatan her zamanki kâğıtlarla eve bıraktı.

Babam çileden çıktı. Cidden. Son derece aklı başında olan adam sinirden kuduran Hulk’a dönüştü.

“Bu şeylere karşı nasıl olduğumu biliyorsun,” dedi. Şeyler. Sanki öylesine bir eşyaymış gibi. Sanki bir hiçmiş gibi.

“Yalnızca birkaç haftalığına,” diye ısrar ettim. Yıkanmış, pofuduk ve güzel kokulu dişi köpeği kollarımda tutarak.

“Kesinlikle olmaz, Vera. Kesinlikle.”

“Ona garajda bakabilirim,” dedim. Başını iki yana salladı.

“Barakada?” Barakada çapalardan, küreklerden ve tırmıklardan başka neyimiz duruyordu ki?

“Olmaz.”

“Ama niye?” diye sordum sonunda. “Niye olduğunu biliyorsun.”

“Çok masraflı oldukları için mi? Tüy döktükleri için mi?”

“Aslına bakarsan Vera, çok basit. Köpeği burada tutamazsın, çünkü ben öyle söylüyorum.”

“Vay canına. Harika.” Gözlerimi devirdim.

“Burası benim...”

“Tamam, tamam,” dedim koridora ve oradan da ön kapıya yönelerek. “Biliyorum. Burası senin evin. Anladım. Her neyse.” Dışarı çıktım ve kucağımda köpek yavrusuyla bir saat ön verandada oturdum. O gece onu evde tutmanın tek yolunun eski çadırımızı kurup dışarıda uyumak olduğunu fark edince öyle yaptım. Hayatımdaki en güzel gecelerden biriydi: o küçük şeye iyice sokulup sarılarak yatmak ve horultusunu dinlemek... Et kokan nefesi ve uyku tulumuma azıcık işemesi bile harikaydı.

Pek uyuyamadım. Babamı ve soğuk, kalpsiz biri olmanın nasıl bir şey olduğunu düşünerek uyanık halde uzandım. Annem gitmeden önce de böyle miydi, yoksa onun gidişi yüzünden mi böyle olmuştu? Eğer onun gidişi yüzünden böyle olduysa kim bilir bu beni ne hale getirmişti? Ben sıcak bir insan olurken onun soğuk bir insan olması mümkün müydü? Bu düşüncelerin ötesinde en büyük sorum saklıydı. Babam, bu masum köpek yavrusuna aynı annemin bana bütün hayatım boyunca davrandığı şekilde davrandığının farkında mıydı? İstenmeyen, fazladan bir sorumluluk gibi? Kıçındaki ağrı gibi? Bir hata gibi?

Gece yarısına doğru o tanıdık arabanın tekleyerek Overlook Yolu’nu çıktığını ve çakıllara çektiğini duydum. On beş dakika sonra çadırın dışındaki ayak sesleri kulağıma geldi.

“Veer?” diye fısıldadı Charlie. Fermuarı açıp onu içeri aldım.

“Dışarıda ne yapıyorsun sen?” diye sordu. Ona köpek yavrusunu gösterdim.

Onun dışarıda ne yaptığını sormadım, çünkü ikimiz de dışarıda ne yaptığını biliyorduk.

“Sende mi kalacak?”

“Öyle istiyorum, ama bu imkânsız,” dedim. “Çok kötü.”

“Aynen.”

Çok karanlıktı ve Charlie’nin eli yanlışlıkla kalçama sürtündü. Adeta kelebekler uçuştu. Alçak sesle kıkırdadım.

“Yaptığım şeye geri dönsem iyi olacak galiba,” dedi. Başımı salladım. “Yarın görüşürüz.”

Ertesi sabah babam beni, köpek yavrusunu ve Ziploc mamayı hayvan edinme merkezine götürdü ve köpeği geri verdik. Bayan Parker bana anlayışlı bir bakış atınca olaydaki kinaye suratıma çarptı: Nasıl bir gizli silahtım ben böyle? Kendimi bile doğru düzgün değerlendirememiştim. Eve vardığımızda Charlie çıkageldi ve beni öğle yemeği için ağaç evine davet etti.

“Yeni bir paket erişte aldım,” dedi gülümseyerek. “Baharatlısından.”

Gittiğimi söylemek için babamın ofisine uğradım. Hâlâ köpek yavrularından nefret eden Hulk meselesinden kalan o asık suratlı ruh halindeydi.

O yaz ağaç evine pek uğramamıştım ve merdivenden çıktığımda Charlie’nin buranın üzerinde çalışarak epey vakit geçirdiğini anladım. Verandadaki iki galonluk depodan su çekmek için bir palanga düzeneği kurmuştu. Pek çok yeni ayrıntı vardı. Kirişlere desenler oymaya başlamıştı ve tavana elde yapılmış bir pencere eklemişti. Harika görünüyordu.

“Aman Tanrım!” dedim. “Bu inanılmaz!” Omzunu silkti. “Su sızdırıyor.”

“Eminim düzeltebilirsin, Charlie. Sen her şeyi düzeltirsin.”

“Eh işte,” diye yanıtladı. “Geri kalanı nasıl olmuş sence?”

“Acayip güzel, oğlum. Şu boyamalar. Posterler. Hepsi harika.”

“Peki ya mutfağım?” diye sordu. Başıyla elektrikli su ısıtıcısını ve hemen yanındaki, içinde sütlü kakao, baharatlı erişte paketi ve iki paket çeşitli tatlarda hazır yulaf ezmesi bulunan süt kasasım işaret etti.

“Hı hı. Harika,” dedim.

Su ısıtıcısını doldurup kaynamaya ayarladıktan sonra sekizgen verandada oturduk. Azalan yaprakları fark edince karnımda bir yumru hissettim. Kendi kendime bahar geldiğinde tekrar ormanın canlanacağını ne kadar hatırlatsam da bu cansız halinde bana üzücü gelen bir şeyler vardı. Ayrıca sonbahar, tabii ki okul demekti. Okulda ikinci yılımızın başlamasına bir haftadan az zaman kalmıştı. Annemin sırrını saklayacağım 180 gün daha. Kimsenin gözüne dahi çarpmamak için çevreye “lütfen Vera Dietz’i görmezden gelin” uyarısı yapacağım 180 gün daha...

Charlie’nin fidanlardan yaptığı korkuluktan bacaklarımızı sarkıttık. Ağaçların arasında bu kadar yüksekteyken baharatlı eriştenin tadının çok daha güzel olduğunu kabul etmek zorundaydım. Charlie bana yarım gün meslek okuluna gitme planından bahsetti, ya babası gibi havalandırma işleri ya da marangozluk yapmak istiyordu. Tahtalarla çalışmayı seviyordu.

“Üstelik bütün gün okulda olmak kadar sıkıcı değil. Babam benim işçi sınıfına ait olduğumu söylüyor, tıpkı kendisi gibi.” Benden çok kendisini buna inandırmaya çalışır gibiydi.

“Gerçekten mi?”

“Günün birinde bir Harley’im, kamyonum ve güzel bir evim olması fikri hoşuma gidiyor. Çalışıp hayatını kazanmak, anlıyor musun? Öyle, muhasebeciler gibi de... Ah. Üzgünüm.”

“Önemli değil,” dedim. “Ailedeki muhasebeci ben değilim.”

“Ne demek istediğimi anlıyorsun, değil mi?”

“Evet.” Kaderden bahsediyordu ve bu yüzden ondan nefret ettim. Eğer hepimiz ailelerimizin kopyası olmak zorunda olsak ben bir ayak doktoruyla kaçan beyinsiz bir zavallı ya da mazlum bir Zen hesapçısı olup çıkardım. Ben kaderimden uzakta, yoluma gayet iyi devam ediyordum, çok teşekkürler.

“Neyse, babam meslek okuluna gidersem bana motosiklet alacağını söyledi.”

“Motosiklet mi?”

“Gözümü The Corner’daki Japon motosikletine diktim.” The Corner, araba ve silah satılan berbat bir yerdi. Her ay İncil’den farklı bir alıntı yapan, tekerlekler üzerinde yanıp sönen bir tabelası vardı. Bu kendi seçimi mi yoksa babasının mı diye sormak istedim. Kimsenin ona üniversiteden ya da önündeki diğer seçeneklerden bahsetmemesi bana hiç adil gelmiyordu. Kendi kararını kendisi vermektense ona söylenenleri yaptığı için havadan bir motosiklet kapması da hiç adil gelmiyordu. On beş yaşında, eğitilmiş bir maymuna dönüştüğü için ödüllendirilecek olması ise hiç ama hiç doğru değildi.

PAGODA PİZZA NOEL PARTİSİ - BİRİNCİ BÖLÜM

“Bu gece bira kokteylinin tadına bakacaksınız” diyor Mick ve hepimize birer bardak ısmarlıyor. İçki, ağızda tatlandırılmış misket limonu suyu gibi bir tat bırakıyor ve içimi çok kolay. Tabii, dazlak bir Nazi’nin ısmarlamış olmasını bir kenara bırakıyorum.

Yine de bunu kabullenmeye çalışıyorum. Sonuçta böyle bir yerde yaşıyorum. Tanrı Amerika’yı korusun. Burada insanları öldürmediğiniz sürece herkesi sevebilir ya da herkesten nefret edebilirsiniz. Ben de Mick’i bir insan olarak görmeye çalışıyorum, anlarsınız ya? Annesi ve babası olan bir insan. Bir zamanlar, alt dudağının içine ‘dazlak’ sözcüğünü dövdürtmeden çok önce o da bir bebekti.

İki tek kadar sonra müzik başlıyor. Mick ile Jill bilardo salonuna gidiyorlar ve James’le ben de barda oturup Marie ile tıpkı ona benzeyen kocasının, halk ve batı müzikleriyle step dansı yapmasını izliyoruz. Şehrin öteki tarafındaki dükkânın gündüz müdürü olan Şişman Barry de onlara katılıyor ve daha şarkı bitmeden kıpkırmızı bir suratla ter içinde kalıyor.

James birkaç sigara içiyor ve bana bir bira söylüyor. “Ben bira sevmem.”

“Bira kokteylinden sonra meyveli votka içemezsin, Vera.

Kusarsın.”

“Ama...”

“Sen bir dene. Kötü bira değil buradaki. İçine misket limonu koydururuz, böylece tadı deminkilerden sonra iyi gelir.”

Barmen bana misket limonuyla birlikte bir Corona getiriyor, ben de James’in yaptığını taklit ediyorum. Limonu şişenin ağzından biranın içine doğru itiyorum. “Mick’i nasıl buluyorsun?” diye soruyorum.

“Biliyorsun.”

“Evet. Benim tüylerimi ürpertiyor,” diyorum.

“Evet. Ama buraya Jill ile gelmiş. Arkadaşmışız gibi davranıyor, adamı niye bozalım ki?”

“Hem bedava içkiler de var, ha?” Gülüyor. “Öyle.”

***

Bir saat sonra, üzerinde masa örtüsü olan uzun masalarda oturmuş, hindi rostomuzu yiyoruz. Tanrı’ya şükür. Mick, son yarım saatte herkese iki kez daha içki ısmarladı. Ben de dört bira kokteyli, iki bira ve bir de meyveli votka içmiş oldum. Hindiyi yiyene dek biraz sendelemeye başlamıştım. James bana yavaş yememi söyleyip duruyor.

Tabaklar bittiğinde müzik tekrar başlıyor ve “Black Dog” çalınca kendimi dans pistine atıp kafamı sallıyorum. James buna çok gülüyor. Marie kamerasını çıkararak benim birkaç resmimi çekiyor. Kafam epey iyi, başım dönüyor ve çılgınca dans ederken saçlarım yüzüme çarpıyor, ama dengem hâlâ kaybolmadı. Hindi midemde çalkalanmaya başlayınca şarkı bitmeden dans pistinden inip bara dönüyorum. James adeta kül tablasını izmaritlerle doldurmak için çabalıyor.

“Arkadaşlarıma birer içki daha!” diye geveliyor Mick.

Elimi kaldırıp gülümsüyorum. “Yok, yok, sağ ol. Bu kez ben almayayım.”

Hızla ve yüksek sesle yüzüme yaklaşıyor. “Hey! Ne diyorsun sen? Bedava içki istemiyor musun?” Nefesini hissediyorum. Gördüğüm en kızgın, en göz korkutucu yüz ifadesiyle yalnızca üç santim uzağımda. Bay Kahn’dan bile on kat kötü.

İnanılmaz şekilde korkuyorum. Sonra gülüp geri çekiliyor ve, “Dalga geçiyordum,” ya da “Takılıyordum,” veya “Bak dalgana,” tarzında bir şey söylüyor. Bense duymuyorum bile, adrenalin seviyem üç katma fırlamış durumda ve duyabildiğim tek şey kulaklarıma pompalanan kan.

James, kolunu bana doluyor. “Takma kafana. Eğer Vera istemiyorsa, ben bu seferlik onunkini alırım.”

“Harbiden, dostum. Sadece takılıyordum öyle.”

“Biliyorum,” diyorum. Ama hepsi yalan söylediğimin farkında.

“Şu ödü patlamış hatuna iki tek, Keith,” diye sesleniyor Mick, barmen de ona göz kırpıyor, iyice tırsmaya başlıyorum. Birden, içkime ne koyduklarını bilmediğini fark ediyorum. Büyük bir dazlak Nazi planları falan mı var, bilmiyorum. Hiçbir şey bilmiyorum. Ben aslında bu barda bile olmaması gereken on sekiz yaşında saf bir kızım.

Çevreme bakınıp Marie’nin ve kocasının masada sarıldığını görüyorum. Sigara içip nikotinden çarpık çurpuk olmuş dişlerini zaman zaman birbirlerine kenetliyorlar. Şişman Barry oğlunu getirmiş. Çocuk, orada benden daha küçük olan tek kişi. Aptalın tekine benziyor, kafasında bir beyzbol şapkasıyla, annesiyle babasının arasında öylece oturuyor. Tatlı büfesi açıldığı zaman hariç, bütün gece yerinden kıpırdamadı sanırım. Ben ilkokuldayken annesi bizim okul bahçesindeki bakıcımızdı ve iflah olmaz bir dedikoducu olduğunu biliyorum. Birden, gecenin kalanını güvenli bir şekilde geçirmek istediğimi fark ediyorum.

Aslında, buradan çıkıp gitmek istiyorum.

***

Bir saat sonra James beni romantik bir dansa ikna ediyor ve Stairway to Heaven’ın çalmasını istiyor. Bir çift gibi davranıyoruz ve konuşmak için yanımıza gelen herkes bunda hiçbir mesele yokmuş gibi davranıyor. Hatta şişman Barry çok tatlı bir çift olduğumuzu söylüyor. Babam da James’e bir şans tanımış olsaydı benzer şeyler söylerdi. Ama tabii ki öyle bir şey yapmayacak, çünkü James benden beş koca yaş büyük ve üniversiteyi bırakmış.

Hayatımdaki ilk romantik dansın ardından, tuvaletteyim -iğrenç bir yer- ve aynada kendime bakarak elimi, sürdüğüm azıcık kahverengi göz kalemine götürüyorum. Bir saat önce olduğumdan çok daha rahatı m, çünkü insanlar beni olduğum şekilde kabul ediyor. James’e olan hislerimi kabul edebiliyor.

Dazlak Nazi Mick’ten bile hoşlanmaya başlıyorum. Komik şakalar yapıyor ve çok esprili bir yanı var. Daha da iyisi, Fitilli Pantolonlu Greg hakkında birkaç bomba patlatıyor. Eskiden onun yanında çalışıyormuş ve adamdan nefret ediyor. Barın çevresinde gittikçe artan dinleyicileri görünce sesini yükseltiyor.

“Jinekolog ve pizza dağıtıcısı arasındaki benzerlik nedir?”

“Bilmem,” diye geveliyorum. Mick’in son bira kokteyli teklifini kabul ettim, çünkü beni korkuttuğu için kırk defa özür diledi. Samimiye benziyordu üstelik.

“İkisi de elindekinin kokusunu alır, ama onu yiyemez.”

Bu, o kadar da komik olmamasına rağmen kendimi tutamayarak gülmeye başlıyorum. Öyle çok sendeliyorum ki James uzanıp beni durduruyor.

“Veer? İyi misin?” diye fısıldıyor kulağıma.

“Birazdan buradan gitmek istiyorum” diye yanıtlıyorum ve sevişmek istediğimi kast ettiğimi sanıyor. Bunu, bana göz kırpmasından anlıyorum. Bardan sigaralarıyla çakmağını toparlaması ve montunu giymesi otuz saniyesini alıyor.

Mick bunu görünce yüzünde o sert ifadeyle çabucak yanımızda bitiyor. “Siz nereye gittiğinizi sanıyorsunuz?”

“Vera’nın eve gitmesi gerekiyor, dostum.”

“Ama parti daha yeni başlıyor!”

“Evet, ama biz gidiyoruz,” diyor James. “Ama size tüm o içkileri ısmarladım!”

“Ne olmuş yani?”

“Yani senin de bir sonrakileri ısmarlaman gerekiyordu, aşağılık herif.”

James, cüzdanına uzanıyor ve bara otuz papel fırlatıp barmene başını sallıyor. “Bu, gecenin devamında onunla kız arkadaşına yeter, tamam mı?”

Mick, sanki sarılacakmış gibi kollarını açıp bana doğru yürüyor ve ben James’in yanına sokuluyorum. Kötü biri olmasa bile dazlak bir Nazi’ye sarılmak istemiyorum. Komik şakalar yapsa bile... Yalnızca insanların belli başlı ırklarından nefret eden, yanlış anlaşılmış, iyi biri olsa bile.

“A, hadi ama! Küçük, yaşlı Mick’ten korkmuyorsun, değil mi?”

Kıkırdıyorum, çünkü o da kıkırdıyor. Yüzünde kocaman bir gülümseme var. Alt dudağı hafifçe dışarı kıvrıldığından, “dazlak” dövmesinin üst kısmını görebiliyorum.

1950’lerin dizilerindeki bir baba karakteri gibi geri çekiliyor ve başını eğip kollarını açarak evrensel yoldan “Hadi, gel de sarıl bana!” demek isliyor.

James’ten utangaçça ayrılıp ona yaklaşıyorum.

Yüzünde heyecanlı bir ifade oluşuyor ve ben ona sarılamadan ayaklarımı yerden kesiyor. Kollarını iki yanıma bastırarak beni kalçalarımdan kaldırıp göğüslerimi alnının hizasına getiriyor ve sallanmaya başlıyor.

“Uh... uh... uh..diyor. Bir yandan öbür yana sallanıp duruyorum ve ellerimi kurtarmaya çalışıyorum, ama çok sıkı tutuyor. Bacaklarımı sallamaya başlıyorum. Dengesini kaybettiğini hissediyorum ve kendimi koruyabilmek için kollarımı çekmeye uğraşıyorum.

Ama başaramıyorum.

Mick geriye doğru düştüğünde sert, ahşap yer suratıma o kadar hızla yaklaşıyor ki küfür bile edemiyorum. Sonrası, karanlık.

GEÇMİŞ - YAŞ ON ALTI

Charlie’nin lisede aldığı ilk alıkonma cezası sigara yüzündendi. İkinci sınıftaydık. Ben görünmez bir ikinci sınıf öğrencisiydim, o ise ikinci sınıfta bir meslek öğrencisiydi. Ama henüz deri ceketi yoktu. Ona sigara içmek için otobüsten inene dek beklemesini yüz kez söyledim, ama elinde değildi. Öğle yemeğinden sonra tuvalette birkaç sigara tüttürmesi gerekiyordu.

“Burası bağımlılıktan anlamıyor,” dedi. “Bana acımaları gerek, cezalandırmaları değil.”

Dediğine göre alıkonma cezası bir eziyetti. Oranın müdavimlerine dair anlatacak hikâyelerle çıkagelmişti. Serseri Tayfası dediği bir grupla epey dalga geçiyordu. Bill Corso vardı. Bizim gibi ikinci sınıf öğrencisiydi ve geleceği son derece parlak yıldız oyun kurucuydu. Sonra, Frank Hellerman vardı. Son sınıf meslek öğrencisiydi. Hafta sonları araba güçlendirmeyle uğraşıyordu ve denilenlere bakılırsa, 422. Otoban’da araba yarışı yapıyorlardı. Son olarak Justin Miller vardı. Üçüncü sınıf öğrencisiydi. TinTin kardeşiydi ve Charlie’nin dediğine göre, ondan çok daha kötüydü. “Bir grup ezik,” diyordu onlar için. “Kızlar ise çok daha kötü, çünkü orada olmalarının tek sebebi eziklerin peşinden gitmeleri.” Onları tek tek sıraladı: Jenny Flick, Gretchen Falanca (“O kadar aptal ki, Corso ona insanların maymunlarla çiftleştiğini ve ortaya yarı maymun yarı insan bir canlı çıktığını anlatmış ve o da inanmış, Vera”) ve Michelle adında daima Deep Purple tişörtleri giyen bir son sınıf öğrencisi. Charlie hepsinin kendisini görmezden geldiğini söyledi. O ay iki kez daha alıkonma cezası alınca, sigara içmek yerine bir paket nikotin sakızı alıp onu çiğnemeye başladı. Babası, bir kez daha ceza alırsa motosikleti unutmasını söylemişti.

Bu arada, ben de babama annemin o zaman için dört yıldır garajda duran ve yalnızca ara sıra dışarı çıkarılan arabası için dırdır etmekle meşguldüm. Para biriktirmeye kafasını bu denli takmış bir adamın böyle bir arabayı boşa harcaması akıl alır gibi değildi. Dahası, on altı yaşına girmiştim ve arabanın benim olma zamanı gelmişti. Babam ketum davranıyordu. Ben de bunun, gerçek anlamda kimseye muhtaç olmamak konusunda atılmış bir adım olacağını ona hatırlattım ve, “Bir gün gelecek ve gitmeme izin vermen gerekecek, öyle değil mi?” diye ekledim.

Okuma lambasının ışığında oturmuş, hâlâ okuyormuş gibi davranıyordu. Sonra bana döndü. “Benzin parasını kim verecek?”

“Ben.”

“Neyle?”

“Bir iş bulurum.” Birbirimize baktık.

“Hayvan merkezinde gönüllü olmak bir iş değildir,” diyordu bakışları.

“Hadi canım... Bunu bilmeyen mi var?” diyordu benimkiler de.

“Düşüneceğim,” dedi babam.

“Bu hafta sonu ehliyet sınavına girebilir miyim?” diye sordum. Bütün yaz trafik kurallarını çalışmıştım ve on altıncı doğum günümün üzerinden iki hafta geçmişti (babamın açtığı bir tasarruf hesabımla yine onun verdiği bir hediye kartım ve annemin bana hep yolladığı o işe yaramaz elli papel vardı).

Charlie motosikletine Noel’den birkaç hafta önce kavuştu. Ben de ehliyetimi aldım ve bir fast food işine girdim, ama babam bana arabayı hâlâ vermiyordu. Arby’s’te açılış vardiyası bende olduğunda ve pazar sabahı saat 5.50’de orada olmam gerektiğinde bile kalkıp beni bırakıyordu. Rezaletti, hem de çok anlamsızdı. Üstelik hâlâ otobüse binmek zorundaydım. Hem de artık tek başıma, çünkü Charlie yağmur çamur demeden okula motosikletle geliyordu. Overlook Yolu’ndan nasıl indiğini hiç bilmiyorum, yol çakıl doluydu. Babam bile inerken arabayı yavaşlatıyordu, ama o yine de iniyordu, bu da otobüsle gidip gelen diğerleriyle birlikte oturmak zorundayım demek oluyordu. Çoğunun cep telefonu vardı ve suratlarında zombi gibi bir ifadeyle oturup yan koltuktaki arkadaşlarına mesaj atıyorlardı.

Noel tatilinde, Charlie garaj yolumuza mavi-kırmızı, deri tam takım bir yarış kıyafetine bürünmüş halde geldi. O ana dek onunla çıkma fikri, buna izin olmadığını bilsem bile benim için eğlenceliydi. Ama onu o deriler içinde gördüğümde, ilk kez gerçekten eridim. Vera birikintisine dönüştüm. Kaskını çıkarıp perçemlerini gözlerinin üzerine ittiğinde, dengemi bulmak için mutfak tezgâhına yaslanmak zorunda kaldım. Eve doğru yürüyüp kapıyı çaldı.

“Selam,” demeyi başardım. O yakınlaştıkça daha da çok eriyordum.

“Selam.”

“içeri gelmek ister misin? Babam sıcak çikolata bırakmış.”

İçeri girip pencereye, kuşyemliğine bakan kahvaltı tezgâhına oturduk ve lafladık.

“Artık pek görüşemiyoruz, t )kul iyi gidiyor mu?” diye sordu.

“Evet. Hâlâ görünmezim,” dedim. “Bundan da gayet memnunum.”

“Ben de,” diye yalan söyledi. Motosikleti olduğundan beri eskisinden de popüler olduğunu biliyordum. Okuldan sonra çocuklar öğrenci park alanında motosikletin çevresinde toplanıp Charlie kadar havalı görünmeye çalışıyorlardı. Her gün Mount Pitts’e ve nihayetinde Overlook Yolu’na giderken onları okul otobüsünden görüyordum.

“Öyle demene gerek yok. Bir sürü yeni arkadaşın olduğunu biliyorum. Sorun değil.”

“Ama sen hâlâ benim en yakın arkadaşımsın, Veer. Hep öyle olacaksın.”

“Bu bir tür Hallmark filmine benzemeye başladı,” diye güldüm. “Sıcak çikolata falan...”

“Ama gerçek. Sen en yakın arkadaşım olmasaydın nasıl biri olup çıkardım bilmiyorum.”

“Ben de.”

Sessizleştik, yalnızca sıcak çikolatadan höpürdetme seslerimiz duyuluyordu. Ona iç çamaşırını satın alan sapık adamı sormaya karar verdim. Satmayı bıraktığından emindim, çünkü o zamana dek aklının başına geldiğinden şüphem yoktu.

“Sana bir şey sorabilir miyim?”

“Sor?”

“Hâlâ, şey... O şeyle, adamla görüşüyor musun?”

O haylaz sırıtışını takındı. Sınıfta kalacakken öğretmenler onu bu sayede geçiriyorlardı, beden öğretmenleri de beden eğitimi dersine ne isterse giymesine izin veriyordu.

“Sen de mi istiyorsun?” diye sordu. “Iyy, hayır!” dedim gülerek.

“Sonuçta kolay para, kızım. Yapman gereken tek şey geceleri çıkartıp bir torbaya koymak,” dedi. “Biliyorum, ilk duyduğunda kulağa iğrenç geliyor ama hiç değilse küçük çocukları taciz falan etmiyor.”

“Etmediğinden emin misin?”

“Hayır.” Durakladı. “Sanmıyorum.”

O sırada babam içeri girdi, Noel ağacımızı almıştı. “Selam!

İşte en sevdiğim iki çocuk.”

“Çok uyuzsun,” dedim. “Selam, Bay Dietz.”

“Görüyorum ki hâlâ aklını başına almamışsınız, Bay Kahn, bu havada motosiklet sürdüğünüze göre.”

“Şanımı korumak zorundayım, anlarsınız ya?” Charlie bana döndü. “Sıcak çikolata için teşekkürler, Veer. Kitabı istiyor musun?”

“Kitap?”

Beni gözleriyle uyardı. “Ha, evet. Şu kitap.”

“Görüşürüz, Bay Dietz. Mutlu Noeller.”

“Sana da Charlie. Annene selamlarımı ilet,” dedi babam. Bu, onun sıkıcı muhasebeci yaşantısında söylediği en bariz şey olmalı.

Motosikletine vardığımızda Charlie bana sıkıca sarıldı (yine Vera birikintisi) ve beni kol mesafesinde tuttu. “Aramızda sorun yok, değil mi?”

“Tabii ki yok,” dedim.

“Gerçekten mi? Yani, tek kelime bile etmeyeceksin, değil mi?”

“Şeyi mi diyorsun... Yok, yok. Kesinlikle etmem.”

“Bu zararsız bir eğlence,” dedi Charlie kaskını takıp kayışını bağlayarak.

“Mutlu Noeller,” dedim. “Sana da.”

Yoldan inişini seyrederken onun pervasız bir çocuk olduğunu asla tahmin edemezdiniz. Ellerini sinyallerde tutan ve yol boşken bile onları kullanan bir çocuğun, hiç tanımadığı bir yabancıya kirli iç çamaşırını satacak biri olabileceği aklınızın ucundan bile geçmezdi. Ama işte, Charlie böyleydi. Hepimizin âşık olduğu yanı buydu. O, dünyadaki en heyecan verici çocuktu.

“Umarım gözetlediğimi düşünmezsin,” dedi babam ben eve girerken. “Ama ikiniz kesinlikle çok tatlı bir çift oluyorsunuz.”

İçimde ani bir öfke kaynayarak ağzımdan dışarı taştı. “Hayret bir şeysin, baba. Neden bir gün beni döveceğini bildiğin bir çocukla birlikte olmamı isteyesin ki? Nasıl bir ruh hastasısın sen?”

Ben sıcak çikolata kupalarını durulayıp bulaşık makinesine yerleştirirken orada öylece, küçük dilini yutmuş gibi durdu. Ben de tüm bu sürede Charlie’yi ve birbirimize ne kadar yakıştığımızı düşündüm.

***

İlkbahar o yıl geç geldi. Nisan ayında kar yağıyordu. Charlie, APlus’ta bir işe girmişti. Babam bunu “çok tuhaf” buldu, çünkü lisedeyken o da bir markette çalışmıştı. Ben Arby’s’teki işime devam ettim, yazın çok çalışıp kendime cep telefonu almak için para biriktirmeyi umuyordum: Babam karanlık çağlardan kaldığı için bana bir cep telefonu almaya hararetle karşı çıkıyordu (Bu tartışmadan en akılda kalıcı replik: “Güvenliğini artıracağını kimin söylediği umurumda değil. Bana kalırsa bu, aklı yetmeyen çocuklara yönelik bir pazarlama oyunu.” Çok hoş). Ayrıca hâlâ annemin arabasını kullanmama izin vermiyordu ve bu her geçen gün canımı daha çok sıkıyordu.

O yaz, Charlie’yle ikimiz birkaç kez pagodaya yürüdük ve iş olsun diye Meşe Efendi’ye tırmandık. Hâlâ onunla, kafasında kırmızı bandanası ve üzerinde bir metre öteden kokusunu alabileceğim avcı şortu varken nehir yolunda yürüyüş yapmayı seviyordum ama bunu pek sık yapamamıştık. İkimiz de çok çalışıyorduk ve Charlie birkaç kızla daha çıkmıştı. Bunu bana söylemedi, ama ben duydum.

Ben de Mitch’le tanışmıştım. Hafta sonları Arby’s’te benimle kahvaltı vardiyasında çalışan bir özel okul öğrencisiydi. Bana iki kez birlikte sinemaya gitmeyi teklif etti. Yanında kız kardeşini de getirmişti, o nedenle bunu gerçek bir buluşma olarak saymadım. Daha çok bakıcılık yapmak gibiydi. Yine de normal davranıp, normal bir çocukla vakit geçirmeye çalıştım. El ele tutuştuk. Soğan gibi kokuyordu. En sonunda onun cüretkâr ya da havalı biri olmadığını ve tüm bu zaman boyunca giyim tarzından nefret ettiğimin farkına vardım. Böylece, iki kez sinemaya gittikten sonra müdürün odasına sıvışıp müdüre hafta sonları akşam vardiyasına geçmek istediğimi söyledim.

Bayan Parker’ı, Bay Zimmerman’ı ve hayvanlara bakmayı özlüyordum, ama eve bir maaş çeki getirmek de çok güzeldi. Birkaç kez hayvan edinme merkezine uğradım ve eşinin öldüğünü duyduğumda Bay Zimmerman’a bir kart yolladım. Bunu, acısını paylaşmak niyetiyle yapmış olsam da bir yandan da gelecek yaz dükkânında bir işe girmeyi gerçekten çok istiyordum.

Okul tekrar başladı. Üçüncü sınıfa geçmiştik. Ben görünmez bir üçüncü sınıf öğrencisi, Charlie de motosiklet süren çok havalı bir üçüncü sınıf meslek öğrencisiydi. Zaman zaman okul dışında görüşüyorduk, ama Charlie, APlus’tan ayrılarak babasının çalıştığı havalandırma şirketinde çalışıp okumaya başlamıştı ve genellikle eve geç geliyordu. Kendime kapaklı bir telefon ve kontörlü bir hat aldım, böylece birbirimize çevremizdeki insanlar hakkında alaycı mesajlar atmaya başladık. Bana meslek okulundaki çocukların bazılarının ne kadar işe yaramaz olduğunu anlatıyordu, ben de ona trigonometri dersindeki kafayı kırmış tiplerin ne kadar ahmak olduğunu ve internette Red Dwarfı izlediklerini anlatıyordum.

Babamın sonbaharı yoğun geçiyordu, çünkü kurumlar vergisi beyannamesindeki bazı tuhaf değişiklikler konusunda geride kalmamak için iki kursa gidiyordu. Bu nedenle çalışma programımı biraz hafifletmemi, zira beni işe bırakamayacağını söyledi. Garajda duran son derece iyi durumda bir arabayı sürmeme engel olmakta bu denli ileri gidebildiğine inanamadım.

Ben yanıt veremeden elini kaldırarak, “Sakın söyleme,” dedi. “Ama...”

“Söyleme.”

İçimi çektim ve bir dakika bekledim. Yine de kendime hâkim olamadım.

“Bu çok aptalca!” İlk başta konuşmama izin verseydi böyle bir şey söylemeyecektim. Sonra odama koştum. Telefonumun kapağını açıp Charlie’ye hayatımdan ne kadar nefret ettiğime dair bir mesaj attım. Bir dakika sonra yolda motosikletinin sesini duydum. Pencereden baktığımda, garaja park ederken bana bakıyordu. Hava kararmasına rağmen nehir yolunda yürüyüp Meşe Efendi’ye vardık ve cılız ormandan parlayan kırmızı neonları görecek kadar yukarı tırmandık.

Charlie pek bir şey söylemedi ve bir sürü sigara içti. Ben de pek bir şey söylemedim. Telefonumun kapağını açıp, Beni öp, yazmak istedim. Ama daha buna yeltenemeden Charlie ağaçtan inmeye başladı.

Sonraki hafta on yedi yaşıma girdim.

YERSİZ, ZAMANSIZ

Karanlık ormandayım ve kıpırdayamıyorum. Yerde dümdüz yatıyorum. Böcekler var. Islağım. Benzin kokusu alıyorum. Meşe Efendi yükseliyor. Üzerime dolu gibi palamut yağdırıyor. Ağaç alevlere gömülüyor. Hâlâ kıpırdayamıyorum. Palamutlar alevli palamutlara dönüşüyor ve her tarafım benzinle sırılsıklam, ölmek üzereyim. Yanıma striptizciler geliyor.

Yeşil pullar, tangalar, file çoraplar ve jartiyerler çevremde dans ediyor. Göğüslerindeki püsküller dönüp duruyor ve alevleri üzerime üflüyor. İçlerinden bir kız yeni gibi. Onun püskülleri dansa ayak uyduramıyor. Dikkatimi baştaki striptizci çekiyor. Annem, dudakları kıvrılmış bir halde tüylü bir fular çıkararak onu etrafına doluyor. Gözlerini izleyicilerden birine dikmiş, ama kim olduğunu görmek için başımı çeviremiyorum.

***

Bir salıncaktayım, bir nehrin çok yukarısında sallanıyorum. Yine küçük bir kız olmuşum. Öyle sıkı tutunuyorum ki ellerim acıyor ve salıncağın soğuk zinciri parmak boğumlarıma batıyor. Bacaklarımı oynatıyorum. “Dur!” diye haykırıyorum, ama salıncak durmuyor.

“Ama bu çok eğlenceli!” diyor babam.

Ağlamaya ve biri beni bıçaklıyormuş gibi çığlık atmaya başlıyorum. Durumu anlayacağını umuyorum. Bunun yerine gülüyor ve salıncak yavaşlamıyor.

“Dur!” diye bağırıyorum. “Dur! Dur! Dur!”

Kâğıttan bir uçak rüzgârda sürükleniyor. Uçağı ben kullanıyorum; katlama yerine sıkışmış, kollarımı kanat gibi açmışım. Şehrin üzerinden uçarak pagodaya çıkıyorum. Pitt Caddesi’nin ardından Harley-Davidson marka motosikletlerle ve Amerikan yapımı kamyonlarla dolu olan Cotton Caddesi’nin üzerinden geçiyorum. Uçak slalom yaparak yoluna devam ederken sıkıca tutunuyorum ve ellerim kâğıt kesiklerinden acıyor. Pagodaya vardığımızda parmaklarım kanıyor olsa da ağzım kulaklarımda. Burası çok güzel. Uçmak çok güzel. Ta ki uçak beni üstünden atıp kayaların üzerinden sekerek ölüme gönderene dek...

***

Striptizciler Nazilere dönüşmüş durumda. Yani seksi Nazi kıyafetleri içindeler, Mel Brooks filmlerinden fırlamış gibi. File çoraplar ve gamalı haçlar. Dansçıların püskülleri kırmızı siyah ve arkalarında gamalı haçlar yanıyor. Çevreme bakınıyorum, ama kimseyi göremiyorum. Aşağı bakınca tekrar kâğıttan uçağın üzerinde olduğumu görüyorum. Uçak park halinde. Birileri kanayan ellerimi bandajlamış. Annemin yerini şimdi Charlie almış durumda, başının üstünde iki külot çeviriyor. Onları var olmayan seyircilere fırlatıyor ve ben nereye indiklerine bakarken Overlook Yolu’ndaki sapık, yüzümden üç santim uzakta beliriyor. “Ne güzel örgüler bunlar.”

***

Charlie beni karanlık ormana yönlendiriyor. Gerçek zamandayız... Bunu bir şekilde biliyorum. Charlie elimi sıkıca tutup çekiştiriyor. O kadar sert çekiyor ki elim tekrar kanamaya başlıyor. Bir açıklığa varıyoruz ve durup havaya bakıyor.

“Şuna bak, Vera.”

Başımı yukarı kaldırınca gökyüzünün yıldızlarla dolu olduğunu görüyorum.

“Hangisinin ben olduğumu biliyor musun?” diye soruyor. En parlak olanını işaret ediyorum.

Tekrar elimi yakalıyor ve ağaç evindeki merdiveninin ayağına varıyoruz. Sonrasında ağaç evindeyiz ve Charlie bana somyanın altındaki gizli döşeme tahtasını gösteriyor.

“Bunu yapmak zorundasın” diyor. “Biliyorum,” diyorum. “Üzgünüm,” diyor.

“Biliyorum,” diyorum.

“Beni bağışlıyor musun?” diye soruyor. “Henüz değil,” diyorum.

“Çok zaman kalmadı,” diyor. “Kimin için?” diye soruyorum.

“İnsanlar zarar görecek,” diye karşılık veriyor. Kendimi çok rahatsız hissediyorum.

“Sorun ne?” diye soruyor. “Korkuyorum,” diyorum. “Yap gitsin,” diyor.

Bana eski bir puro kutusu uzatıyor. “Neden ben, Charlie?” diye soruyorum. “En cesur sensin,” diyor.

GEÇMİŞ - YAŞ ON YEDİ

Hayatımda ilk kez motosiklete bindiğimde babam, onda daha önce görmediğim türden bir korku belirtisi sergilemişti. “Charlie Kahn, o makineye bindirdiğin şey benim tek kızım.”

“Rahat olun, Bay D. Kızınız emin ellerde.”

Pagodaya gittik. Oraya vardığımızda kendimi yeni bir insan gibi hissediyordum, on yedi yaşında bir yetişkin gibi. Kaskı kafamdan çıkardığımda hayatımda ilk kez kendimi neredeyse Charlie kadar havalı hissettim. Arkasına dönüp beni hafifçe dudaklarımdan öptüğünde ise kızarıp durmasını söyledim.

Ama durmasını istemiyordum.

Kasklarımızı geri takıp tepeden aşağı indik ve kollarımı Charlie’nin beline sardım, tıpkı kız arkadaşıymış gibi. Neredeyse Cadılar Bayramı gelmişti. On yedi yaşıma henüz girmiştim.

O kış her cuma film gecemizdi. Babam patlamış mısır yapar ve bizi karanlık oturma odasında yalnız bırakırdı. Çoğu insanın aksine, bizim arkadaşlığımız henüz lisenin yarattığı uçurumlardan etkilenmemişti. Kendi hayatlarımızı yaşasak da Charlie’yle ikimiz her şeyin başladığı yere dönmeyi hep başarmıştık: yalnızca ikimizin olduğu zamana.

Bazen, Charlie uzanıp elimi tutardı. O zaman aklım başımdan öyle giderdi ki dikkatimi bir türlü filme veremezdim. Kıyamet filmi hakkında şu an bildiğim tek şey Vietnam’da geçtiği. Başrolde kimin oynadığını bile hatırlamıyorum. Hatırladığım şey ise Charlie’nin eli ve ne kadar güçlü olduğu, başparmağını avucumda nasıl gezdirdiği ve nasıl tereyağlı patlamış mısır koktuğu.

Ocak ayında Arby’s’teki işimi kaybettim, çünkü iyice yarı zamanlı çalışır olmuştum ve onlara bir faydam dokunmuyordu. Bundan babamın bana bir türlü annemin arabasını vermemesini sorumlu tuttum, o ise hiç de kendini suçlu hissediyormuş gibi görünmüyordu.

Sonra Sevgililer Günü geldi çattı. Her yerde, sanki gençler beş yaşındakilerle aynı şeylere kanacakmış gibi danslar, balonlar, çiçekler ve ucuza yapılmış yüzükler, türlü türlü aptal ayıcıklar ve pelüş hayvancıklar vardı. Bu, Dietz’ler için yılın en nefret edilen özel günüydü, çünkü kutsal bir şeyi pazarlamaya çeviriyordu. Annemle babam birbirlerine o gün asla bir şey almamaya karar vermişlerdi. Bu sahte bir Hallmark günüydü. Bir düzmece. Gerçek aşkı bulamamış, güvensiz çiftler için düzenlenen ve başkalarına para kazandıran küçük bir gösteri. Bunun büyük kısmına ben de katılıyordum (ne var ki doğal olarak, annemle babamın gerçek aşkın timsali olduklarına katılmıyordum).

Okuldan eve dönüp mutfak masasında bana gelen bir düzine kırmızı gülü görünce küçümsememek için elimden geleni yaptım. Babam onları eski kristal vazomuza koymuştu. Kapalı zarfı da, 5’te dönerim. Notere gitmem gerekti, yazan bir notla birlikte vazonun dibine bırakmıştı. Kartı açtım, Charlie’nin karmakarışık el yazısıyla, Bu gece dışarı çıkalım. Seni 8’de alırım. Sevgiler, Charlie, yazıyordu.

Sevgiler? Sevgiler, Charlie? Dışarı? Dışarı nereye? O zamana dek çoktan Charlie’ye ve bir anda gelişen tuhaf saçmalıklarına alışmış olacağımı sanırdınız, ama hiç de öyle değildi. Yüz papellik güller ve üç saat içinde bir buluşma söz konusu olduğunda, imkânı yoktu. Niyeti bana hoş davranmak olsa da benim tüm görebildiğim kontrol etme ve güdümlemeydi.

Akşam yemeğinden sonra babam, “Güzel çiçekler. Kimden gelmiş?” diye sordu.

Kızardım. İçimi çektim. “Charlie’den,” dedim. “Ama niye göndermiş bilmiyorum,” diye de ekledim.

Bana gözlüklerinin üzerinden baktı. “Occam’ın usturası, Veer.”

Baba, Occam’ın usturasına kafayı takmıştı. Bu kısaca, en basit çözümün en iyi çözüm olduğu anlamına geliyordu (yani, Charlie bana gülleri beni sevdiği için göndermişti).

“Bu gece dışarı çıkıyormuşuz galiba.”

Gözlerinin ardında binlerce endişeli maymun görebiliyordum, kaşlarını kararsız bir şekilde çatmıştı. Uzun zaman önce bana Charlie’yle buluşmama izin olmadığını söylemişti, ama onu takip eden yıllarda çok yakıştığımızı birden fazla kez söylemişti. Artık gerçekte ne istediğini bilmiyordu sanırım. Ben de ne istediğimden pek emin değildim.

***

Sekizi beş geçe aşağı indim ve mutfaktaki bir tabureye oturarak sekizi çeyrek geçene kadar veranda kapısında kendi yansımamı seyrettim. En sevdiğim kotumu ve daha önce hiç giymediğim Doc Marten çizmelerimi giymiştim.

Charlie’nin geç kalacağını tahmin etmeliydim. Saat sekiz buçukta evini aradım, kendimi o kadar aptal hissediyordum ki anlatamam. Bayan Kahn her zamanki şen şakrak, yaraları saklayan ses tonuyla telefonu açtı ve Charlie’yle görüşmek istediğimi söylediğimde onun dışarıda olduğunu söyledi.

Sesi, onu aramama veya dışarıda onunla olmamama şaşırmış gibi gelmiyordu.

“Nihayet sosyal bir şeyler yapıyor olması güzel, değil mi Vera? Farklı olmaya çalışarak geçirdiği onca yıldan sonra...”

Ona farklı olmanın kötü bir şey olmadığını, Charlie’yi Charlie yapanın bu farklılık olduğunu söylemek istedim. Ama o, bunu asla anlayamazdı. Tuhaf olan her şey onun için ya korkutucuydu ya da aptalcaydı. Gözlerini devireceği bir şey. Eğer Charlie ikinci Einstein olsaydı ona tuhaf olmamasını, saçlarını taramasını söyler ve babası onu meslek okuluna gönderip havalandırma sistemlerini öğrenmeye zorlarken fiziği kafasından çıkarttırırdı.

“Aradığımı söyler misiniz?”

“Tabii ki. Ama eğlencesini bozmayalım, tamam mı?” Telefonu kapattı. Onu öldürmek istiyordum. Charlie’yi de. “Her şey yolunda mı?” diye sordu babam.

“Evet,” dedim. Bunu der demez yoldan Charlie’nin motosikletinin sesini duydum. Kafası karışmış ve bir şeye cam sıkılmış gibi bir hali vardı. Heyecandan böyle olduğunu düşündüm.

Charlie’ye dolanmış, Overlook Yolu’nu çıkarken ne hissedeceğimi bilemiyordum. Motosikletinin arkasında zıplayıp dururken önce nereye gittiğimizi sormadığım için aptal gibi hissettim. Beni yönlendirmesine izin verdiğim için, sanki diğer herkesten farksız olarak havasından büyülenmiş geri zekâlı bir mürit gibiydim. Kaskın içinden konuştuğumda ses yankı yaptı.

“Nereye gidiyoruz?” diye sordum sessizce. Yankı da, “Nereye gidiyoruz?” diye sordu.

Pagodaya giden sol taraftaki yola girdi ve dönemeçlerde dikkatle manevra yaparak yolun düz kısmına çıktı. Park alanından yüz metre kadar uzaktaydık. Elini gidondan çekip sağ dizimi okşadı. Yavaşlamasından ilk durağımızın pagoda olacağını çıkardım. Bu oldukça romantikti. Çiçeklerin yanında gönderdiği notu düşündüm. “Sevgiler. Sevgiler, Charlie,” dedim. Kaskım da, “Sevgiler. Sevgiler, Charlie,” dedi. Gittiğimiz yerde iki arabadan başka hiçbir şey yoktu, civarda da kimseyi göremedim.

Charlie yavaşlayarak pagodanın hemen önündeki ilk park yerine çekti ve ayaklarını yere bastı. Ben indim, motosikleti destek çubuğunda dengeleyerek o da indi. Kasklarımızı çıkardık ve biraz daha iyi durmaları için uzanıp saçlarımı karıştırdım. Charlie gülümseyip bir şey söylemek için ağzını açtı, ama daha bir şey diyemeden birisi, “Hey, Charlie! Buradayız!” diye seslendi.

Meslek okulundaki arkadaşlarından biriydi bu. Aşağıdaki kayalardan bize el sallıyordu. Charlie ona karşılık verdi ve bana dönüp, “Hadi,” dedi. Bariz bir şekilde somurttum, ama o fark etmedi. Yürürken elini geri uzatıp elimi tutmak istediğini gördüm, ama ben aksine yavaşlayıp kollarımı iki yanımda tuttum.

Altı kişi vardı. Birbirine dolanmış iki çift ve kayalarda aylakça gezinen iki çocuk daha. Yanlarında bira vardı.

“Hepiniz Vera’yı tanıyor musunuz?”

Farklı yanıt veren homurtular yükseldi. Evet. Hayır. Selam, Vera. Hoş geldin. Tanıştığımıza sevindim. Geçen sene aynı beden dersinde değil miydik? Sen de meslek okulunda mısın? Bu o kız değil mi, hani...

“Selam,” demeyi başardım. Aslında, beni eve götür, demek istiyordum.

“Bira ister misin?”

Charlie fırlattıkları bira kutusunu yakaladı. Sonra diğerini de. Ben geri çevirince benim kutumu deri ceketinin cebine soktu. Üşümeye başlıyordum. Rüzgâr çok sertti. Hiç de buluşma gibi değildi bu.

“İyi misin?” diye sordu Charlie.

Söylemek istediklerimi nasıl söyleyeceğimi bilmiyordum, o nedenle, “Evet,” dedim.

Uzaktaki kayaların en ucunda iki çift oturuyordu. Kıkırdıyor ve boş bira kutularını havaya atıp onların kayalardan sekerek tepenin aşağılarına inmesini dinliyorlardı. Charlie ilk birasını bir dikişte hızla içti, sonra benimkini çıkarıp kapağını açtı.

“Oturmak ister misin?” diye sordu.

“Donuyorum,” dedim. Aslında, senden nefret ediyorum, demek istiyordum.

On dakika sonra kayalardaki iki çift kalkıp bize doğru yürüdüler. Jenny Flick ile Bill Corso ve Gretchen ile üniversiteye gittiğini duyduğum sarhoş erkek arkadaşıydı bunlar.

“O içmiyor mu?” diye sordu Jenny Charlie’ye. Ben hemen orada duruyordum, ama Charlie’ye sormuştu.

“Ben içki içmem,” dedim.

Bu, zincirleme halde kıs kıs gülüşmelerine yol açtı. Birisi birkaç bira daha dağıttı. İki çocuk işemek için kayaların ucuna doğru gittiler.

“İyi misin?” diye sordu Charlie.

“Evet,” dedim. Aslında, hayır, demek istiyordum.

Bill Corso arka cebine uzanarak esrar çıkardı. Diğerleri rüzgârın önünü kapatmak için çevresinde bir daire oluşturdular. Beynimden trilyonlarca düşünce geçiyordu. Bunların hepsi çok anlamsızdı. Esrarı çabucak aralarında dolaştırarak, iyice çektiler ve sıra bana geldiğinde Charlie onu uzatan kişiden alarak beni atladı. Jenny nefes vermeyi kestiğinde, “Bu kız dumanlanmıyor da,” dedi.

Charlie rahatsız olmuş gibiydi. “Ne olmuş?”

Jenny omuzlarını silkip gözlerini benden Charlie’ye çevirdi, sonra tekrar bana ve tekrar Charlie’ye. Beyninin işlediğini görebiliyordum. Diğerleri esrarı tekrar dolaştırırken izlediğimi bilerek Charlie’yi gözleriyle soydu. O kadar barizdi ki midemi kaldırdı.

Charlie titrediğimi fark etmiş olmalıydı, çünkü kolunu bana dolamış ve deri ceketini üstüme sarmıştı. Bu, Jenny’nin alayla gülümsemesine ve kolunu sıkıca Corso’ya dolamasına sebep olurken benim de tuvaletimin geldiğini fark edecek kadar ısınmama yol açmıştı. Bu da bir sorun oluşturuyordu, çünkü pagoda hizmete kapalıydı ve civarda tuvalet yoktu.

Otçu halka dağıldığında Charlie bir Marlboro yaktı ve çiftler kayalarda öpüşüp koklaşmaya döndüler. Charlie’nin kulağına tuvalete gitmem gerektiğini fısıldadım.

“Duvarın orada Jenny’nin bazen kullandığı harika bir yer var. Ben durup beklerim.”

“Sağ ol,” dedim. Aslında, buraya Jenny’yle daha önce geldin demek, öyle mi? demek istiyordum.

Kırmızı ışıkların arasından aşağı yürüdüm, sağ elimi taş duvara yasladım ki bastığım yere dikkat edebileyim. Charlie patikanın tepesinde durdu. Ağaçların arasına doğru birkaç adımlık mesafedeki yeterince karanlık bir yere vardığımda kotumu indirdim ve vücudum dondurucu soğuğa alışır alışmaz işemeye başladım. Buz tutmuş yere inen su sesinin arasından Jenny’nin, “Onu niye getirdin?” dediğini duydum.

“Vera çok iyidir,” dedi Charlie.

“Öyle mi dersin?” dedi çocuklardan biri. Cebime uzanıp silmek için bir mendil aldım.

“Kapa çeneni. Sağır falan değil, biliyorsun herhalde.”

“Kafası kırık bir tip değil mi o?”

“Hayır,” dedi Charlie rahatsız olarak. “Öyleymiş diye duydum.”

“Ben annesinin striptizci olduğunu duydum.”

“Aslında çok seksi bir şey,” dedi çocuklardan biri. “İğrenç bir şey,” dedi Jenny.

Fermuarımı çekip kırmızı ışıklı alana varana dek duvarı takip ederken kalbim göğsümden fırlayacak gibi atıyordu. Charlie elini uzattı, ama yine tutmadım. Bir şeyleri benim gördüğüm yönden görebildiğini sanıp veda ederek buradan sonra nereye gideceksek gideceğimizi düşündüm. Oysa kayalara vardığımızda Charlie meslek okulundan iki çocuğa doğru yürüdü ve deri ceketinin iç cebinden küçük bir içki şişesi çıkararak bir yudum alıp şişeyi diğerlerine uzattı.

İkisi de içip şişeyi Charlie’ye geri uzattıklarında Charlie içmek için başını geri attı. İçlerinden biri, “Hey! Kahn iyi mal getirmiş!” dedi.

Charlie bana döndü. “Biraz ister misin?”

“Yok,” dedim. Aslında, kimsin sen? demek istiyordum.

Bir sigara almak için paketine uzandı, ama içi boştu. Deri kıyafetlerinde şöyle bir arandı ve bana döndü. “Veer? Motosiklet koltuğunun altındaki sigara paketini getirebilir misin?”

“Tabii,” dedim.

“Giderken bir yerde durup kendine bir kişilik bulsan olur mu?” dedi Jenny Flick.

“Jenny,” dedi Charlie.

“Ne var? Şaka yapıyordum.”

“Komik değildi,” dedi ve bana bir şey söylemek için döndü, ama ben çoktan park alanına doğru yürümeye başlamıştım. Koltuğun altından Charlie’nin Marlboro’larını alarak cebime tıkıştırdım. Durup duvarın üstüne, pagodanın tam karşısına oturup onun yersiz ve garip güzelliğine hayran kaldım. Orada bir iki dakika durursam Charlie’nin gelip beni arayacağını düşünmüştüm, ama onun yerini* tekrar esrar dumanının kokusunu aldım ve kimsenin beni takmadığını fark ettim.

Kendime Ken Dietz’in moral konuşmalarından birini yaptım. “Vera, lisedeki çocuklar böyle şeyler yapar. Burada böyle durup somurtmamalısın. Oraya dönüp kendin olmalısın. Alaycı, eğlenceli, dosdoğru Vera Dietz.”

İşe yaramadı. İşe yaramıyordu, çünkü insanların en kötülerine en iyi yanımı göstermemem gerektiğini biliyordum. Ben de Charlie’den beni eve götürmesini istemeye karar verdim. Pagodanın köşesini dönüp onun, Jenny Flick ve Bill Corso ile diğer yeni arkadaşlarına kâğıttan uçakların (bu kâğıtlar Corso’nun, onu bekleyen başarısızlık konusunda uyanlarla dolu üç ara dönem karnesiydi) buz gibi hızlı rüzgârda nasıl süzüldüğünü gösterdiğini gördüğümde geri dönüp eve yöneldim.

Charlie’yi düşünüp köpürerek karanlıkta Overlook Yolu’nu hızla indim. Sıçayım Charlie’ye. Aptal, aşağılık herif. Aptal güller. Aptal pagoda. Aptal ezikler. Ayaklarımda aptal su kabarcıkları oluşturan aptal çizmeler. Aptal Vera Dietz.

Kapıdan girip merdivenleri çıkarak hiç ses etmeden odama girince babam bir şey olduğunu anladı. Merdivenlerden yukarı, “Aşağı insene, pizza söyleyip bir güzel tıkınalım?” diye seslendi.

Öyle de yaptık. Babam Charlie hakkında tek bir şey bile söylemedi. Ben pazen pijamalarımı giyerken o da gülleri lavabonun yanındaki pencere eşiğine götürdü. İyi de etti aslında, çünkü çöp öğütücümüz korkunç kokmaya başlamışta ve güller çöp suyu ve çürümüş sebzelerin kokusunu bastırıyordu.

Pizzacı, kutunun tepesine küçük bir kupon yapıştırmıştı. İki pizza ve bir Cola sipariş edene iki dolar indirim. Babam onu kesip dolapta kuponları koyduğumuz yere kaldıracakken sürücü ilanını gördü.

“On sekiz yaşında olmalı,” diye okudu. “Ne dersin? Eğlenceli bir iş olabilir.”

“Ekim ayına dek on sekiz yaşında olmayacağım. Neyse, ben zaten bu yaz Zimmerman’ın dükkânında çalışmak istiyorum, yeterince büyüdüm.”

Tabii ki babam bu fikirden hiç hoşlanmadı, ama artık orada maaşlı bir pozisyonum olacağının farkındaydı, çünkü hayvan edinme merkezinde gönüllü çalıştığım ilk yazdan beri bundan bahsedip durmuştum.

Bir saniye düşündükten sonra, “Dur bir dakika... Eğer bu işi yaparsam bana annemin arabasını vereceğini mi söylüyorsun? Çünkü bu yarı zamanlı işe girip bir yandan da Zimmerman’ın yanında çalışabilirim, tabii eğer bu arabayı alıyorum demekse,” dedim.

“Pizza dağıtan bir çocuğun vergilerini hallediyorum,” dedi babam. “Maaşı hiç kötü değil, üstelik dediğine bakılırsa bahşişler çok iyiymiş. Evcil hayvan dükkânında bahşiş alamazsın.”

“Doğru. Ama bir pizzaya sarılıp sevgi duyamam da.”

Bu konuşma aklımı Charlie’den uzaklaştırmıştı. İyi de olmuştu. Babam, “sürücü aranıyor” yazan kısmı kesip mıknatıslı buzdolabı süslerinden birinin altına tutturdu. “Belli mi olur, belki de ben yaparım. Eğlenceli bir ek iş olabilir. Hem, buluşmalara falan başladığında -ya da işte yaptığın şey her neyse- burada yalnız kalmamdan iyidir.”

Ona her şeyi anlattım. Pagodayı, Charlie’nin arkadaşlarını, içtiklerini, esrarı. Yalnızca kâğıttan uçakları anlatmadım, çünkü bir grup serseri herifin Dietz’lere ait kutsal bir şeyi çalmasının onu üzeceğini biliyordum.

İçini çekip dilini şaklattı. “Eh, tam bir hayal kırıklığı olmuş.”

“Hayal kırıklığı hafif kalır,” dedim.

Çiçeklere doğru baktı, sonra tekrar bana döndü. “Veer, bir açıklaması olmalı. Bunlara bir servet harcamıştır. Bu hiç de mantıklı değil.”

“Eğer erkek arkadaşım olsaydı katlanmak zorunda kalacağım türden şeylerden biri işte,” dedim. “Neyse, biz zaten arkadaşız. Bunu berbat etmek istemiyorum. Böylesi daha iyi.”

Başını sallayıp elime uzandı. “Sen çok akıllı küçük bir kızsın, biliyor musun?”

Tabii ki ikimize de yalan söylüyordum. Eğer istese, yarın sabah Charlie’yle kaçıp giderdim.

ÖLEN ÇOCUKTAN BİR İKİ SÖZ

Jenny Flick’le üçüncü sınıftayken ocak ayında, alıkonma cezası sırasında resmen tanıştım. Ahşap atölyesinin yükleme kapısının dışında sigara içerken yakalanmıştım. Bay Smith beni sevmesine rağmen hakkımda rapor yazmak zorunda kalmıştı, çünkü metal atölyesi hocası yanındaydı ve o adam aşağılığın önde gidenidir.

Odaya ilk girdiğimde, Serseri Tayfası ertesi gün okul çıkışı olacak olan bir kavgadan bahsediyordu. Yeni çocukların çoğunu tanımıyordum, çünkü yarım günü meslek okulunda geçiriyordum, ama Bill Corso’yu ve ikiz dağ adamları gibi görünen iki futbolcu kankasını tanıyordum. Jenny Flick oturuyordu. Ayaklarını masaya uzatmış, sandalyesinde iyice geri yaslanmıştı. Yumuşak deriden botlar, dar bir kot pantolon ve kalıp gibi siyah bir Led Zeppelin tişörtü giymişti, sakız çiğniyor ve onu şişirip patlatıyordu. Arka taraftaki sağ köşeye oturdum ve her alıkonma cezası aldığımda yaptığım gibi herkesi görmezden geldim. Özel eğitim öğretmeni Bay Oberman o günkü gözcü öğretmendi. İçeri girdiğinde tahtaya bir söz yazdı ve yazarken de, “Bir saat boyunca buradayız, bayanlar baylar. Bu saati akıllıca kullanmayı tercih edip ödevlerinizi ya da sınıfta verilen okumalarınızı yaparsanız bu çok yerinde bir karar olur. Ne var ki...” -durup Bill Corso’ya baktı- “...sıkılmış bir orman gorili gibi burada öylece oturmayı tercih ediyorsanız, önümüzdeki bir saat boyunca bu sözü yazabildiğiniz kadar çok yazmanız gerekecek. Eli boş gelenler için masamda kâğıt ve kalem var.”

Bay Oberman’ın eşcinsel olduğuna şüphe yoktu. Saklamıyordu da. İddiaya girerim ki alıkonma cezası sırasında aşırı derecede eşcinselleşiyordu, çünkü Serseri Tayfası’nı canından bezdiriyordu.

Bill Corso ne yapacağım homonun tekinden öğrenecek değildi. Dolayısıyla Oberman, Corso gibilerini kıvrandırmak için fazladan homoluğunu takınırdı.

Sözde şöyle diyordu: HAYATTA BİR ŞEY OLMAKTANSA BİR KİMSE OLMAYA KARAR VERDİĞİNDE, İNSANIN BAŞINDAN KAÇ DERT EKSİLİR.

“Bu da ne demek yahu?” diye sordu Corso. “Sizce ne demek, Bay Corso?”

“Bilmiyorum.”

Corso bacaklarını açmış, masada oturuyordu. Bacakları o kadar açıktı ki sanki pantolonunun ağı dev bir balinanın ağzıymış gibiydi. Kollarını da göğsünde kavuşturmuştu. Kitabı yoktu, kalemi de, kâğıdı da.

“Pekâlâ, bu sözü kâğıda birkaç kez yazarsanız belki ne demek istediğini anlarsın,” dedi Oberman Bill’in masasına çizgili bir sayfa ve kurşun kalem bırakarak.

Bill hepsini masasından yere itti. “Bu boktan şeyi yazacak değilim. Heller’la Frisk bize yazı yazdırmıyor.”

Bay Oberman sakin kalıp gülümsedi. “Ama ben Bay Heller ya da Bay Frisk değilim. Ben, Bay Oberman’ım ve bunları yerden alıp kullandığınız dile dikkat etmezseniz, size bir ay daha ceza veririm.”

Birbirlerine dik dik baktılar. Diğerlerimiz sessizce seyrediyorduk. Çoktan matematik ödevimi çıkarmıştım ve izlemiyormuş gibi yapmaya çalışıyordum. Zira bu çocukların hepsi ezikti ve nereden geliyor olursam olayım Serseri Tayfası’ndaki eziklerden biri olmayacaktım.

“Bunları yerden almanız için size bir dakika veriyorum, Bay Corso. Bir dakikayı geçerse buradan çıkıp muhtemel uzaklaştırma cezasıyla yüzleşeceksiniz.”

Bill yerinden kıpırdamadı.

Elli saniye dolduğunda sağ omzunun üzerinden arkasına doğru Jenny Flick’e bakıp kaşlarını kaldırdı. Jenny omuzlarını silkti.

Bir dakika geçtiğinde Oberman kâğıt yığınının üstünden bakıp kapıyı işaret etti. “Güle güle, Bay Corso. Yarın sabah ofiste bir görüşme yapacaksınız.”

Bill koridorda üç dört metre kadar uzaklaştığında, “IBNE!” diye bağırdı ve Jenny Flick gülmeye başladı. Bu, Serseri Tayfası’ndaki diğerlerinin de gülmesine yol açtı. Oberman kâğıtlarla işine devam etti ve ben de matematik ödevime döndüm. Bir dakika sonrasında, Corso hiç orada olmamış gibiydi.

Bir saat çok yavaş geçti. Ana kapıdan çıktığım an uzanıp bir sigara yaktım.

“İsyankârları severim,” dedi Jenny. Arkamda olduğunu hiç fark etmemiştim, beni tamamen hazırlıksız yakalamıştı. Hem zaten buna ne karşılık verirdiniz ki?

“Öyle mi?”

“Evet. Çakmağın var mı?”

Kızların içtiği türden ince sigarasını yakıp çakmağımı cebime attım ve hiçbir şey söylemedim.

“Evime gelmek ister misin?”

“Hayır.”

“Annem geceleri çalışıyor, üvey babam da sekize kadar eve gelmiyor.”

Başımı salladım. “Yok. Sağ ol.”

“Esrarım da var.”

“Eve gitmem lazım,” dedim. Jenny yanıt vermeyince öylesine sordum. “Ne iş yapıyor ki eve o kadar geç geliyor?”

“Kendisi müdür. Bütün gün insanlara ne yapacaklarını söylüyor. Sonra da eve gelip bana ne yapacağımı söylüyor.”

“Ah,” dedim. “Ne gibi?”

“Ne?”

“Yani sana ne yapmanı söylüyor?”

“Her zamanki saçmalıklar. Temizlik yap. Yemeği pişir. Çamaşır yıka. Köpeği gezdir. Gömlekleri ütüle. Ayakkabıları parlat. Yani tembelliği yüzünden kendisinin yapmadığı her şey.”

Bunu söylediği an onun için üzüldüm. Yani benim babam şerefsizin teki sanıyordum, ama anneme ayakkabılarını parlattırdığını hiç hatırlamıyorum. “Korkunç bir şey,” dedim.

“Öyle. Her gün aynı bok işte.” Bir esintiyle saçları yüzüne doğru uçuşunca onları eliyle düzeltti. “Gelmek istemediğine emin misin?”

“Gelemem”

“Ağzıma alabilirim.”

Teklifini, Cidden mi? diyen bir yüz ifadesiyle onayladım. “Evet, yaparım,” dedi sigarasını ciğerlerine çekip dumanı dışarı vererek. O an hissettiklerimi nasıl ifade edebileceğimden emin değilim. On yedi yaşındaydım ve bu, fazlaca uçuk bir rüyadan fırlamış gibi bir şeydi. Yine de, kullandığı dilin çevirisini yapabilirim. Jenny’nin dünyasında “Ağzıma alabilirim”in anlamı, “Senden çok hoşlanıyorum”du. O nedenle bunu bir iltifat olarak aldım. Kim pohpohlanmayı sevmez ki?

Aynı zamanda buram buram umutsuzluk kokuyordu ve bundan hiç hoşlanmamıştım.

“Bunu istediğimi nereden çıkardın?” dedim. Gülüşü haddinden fazla yüksekti. “Her erkek ister!”

“Yani bunu her isteyen erkeğe yapıyor musun?”

Bunun o şartlar altında söylenecek en iyi şey olmadığını kabul ediyorum, ama asıl kastettiği şeyi söylemesini istiyordum. “Senden hoşlanıyorum, Charlie,” demesini istiyordum ya da en azından normal bir şeyler. Hoş bir şeyler.

Bana düşmanca baktı. “Arkanı kolla, Charlie Kahn. Tanıdığım bazı önemli insanlar var.”

“Olur. Kollarım,” diye yanıtladım ama beni duymadı bile, çünkü çoktan arkasını dönmüş, okula doğru yürümeye başlamıştı. O ana dek fark etmemiştim ama Serseri Tayfası tüm konuşma boyunca bir blok arkamızdaydı, Corso (erkek arkadaşı) da dâhil.

Bunun ardından Jenny her yerde karşıma çıkmaya ve bana inanılmaz nazik davranmaya başladı. Meslek okulundan arkadaşlarımla öğrenci park alanında otobüslerin dağılmasını beklerken motosikletlerden, arabalardan, bunun gibi şeylerden konuşurduk ve o birden kalabalığa karışıp bana gülümsemeye başlardı. Alıkonma cezasından sonraki konuşmamızın ardından sert kızı oynamanın bende işe yaramayacağını anlamış olmalıydı. Artık kaltak numarası yapmak yerine şirin kız rolüne bürünüyor ve utangaçça gülümsüyordu. Öğleden sonraki ders aralarında koridorlarda bana çarpıp özür diliyor veya belli bir mesafeden hafifçe el sallayarak ağzını “Selam” der gibi oynatıyordu. Alıkonma cezası aldığım sonraki seferde arka tarafa oturup onu görmezden geldim, ama ben onu ne kadar görmezden gelirsem Jenny beni o kadar zorladı. O ne kadar zorlarsa ben ona o kadar çok hayran oldum. O bana çekici göründükçe ben o kadar çok “kazara” alıkonma cezası alır oldum. Bunu açıklayamıyorum. Size yalnızca bir kabadayı ve bir paspasla yaşadığımı hatırlatabilirim. Ayrıca on yedi yaşındaydım ve hormonlarıma göre Jenny:

• Kolaydı.

• Güzel sayılırdı.

• Benden gerçekten hoşlanıyordu.

Şimdi buradan Jenny Flick’in Darth Vader gibi olduğunu, karanlık tarafın da çok baştan çıkarıcı geldiğini görebiliyorum. Peki, niye Vera’ya düşman kesilmiştim? Bilmiyorum. Çünkü onun, kendisini yapmaması gereken şeyleri yapmaktan alıkoyamayan, içten pazarlıklı bir insana dönüşmekte olduğumu görmesini istemiyordum. Belki de Vera’nın bana, benim de ona kapıldığımın farkında olduğum içindi. Belki de onun iyi durumda olduğunu, Jenny ve benim gibi kurtarılmaya ihtiyacı olan biri olmadığını bildiğim içindi. Hem zaten insanlar neden her şeyin belli bir açıklaması olduğunu düşünürler ki? Aslında yoktur. Neden babam annemi dövüyor? Neden John’un, erkek çocukların kirli iç çamaşırlarına karşı bir ilgisi var? Anlıyor musunuz?

PAGODADAN BİR İKİ SÖZ

Burada ne zamandır kayalarda oturup uyuşturucu kullanan, içki içen geri zekâlı çocukları izlediğime dair en ufak fikriniz var mı? İşin komik yanı, hepsi anneleriyle babalarından daha havalı olduklarını sanıyor. Oysa anneleri ve babaları da bir zamanlar aynı zırvalığı yaptılar. Üstelik... Bira kutularını fırlatmak mı? Bunun cezası 300 dolar. Cansız bir varlık olduğum için çok şanslısınız.

PAGODA PİZZA NOEL PARTİSİ - İKİNCİ BÖLÜM

Gördüğüm ilk insan Şişman Barry’nin oğlu. Gözlerini dikmiş, şaşkın şaşkın alnıma bakıyor. “Kafanı gördün mü?” diyor.

Hâlâ yerde yatıyorum. Daha yeni ayıldım. Tabii ki kafamı görmedim.

James de burada. “Vera? Vera? İyi misin?”

Alnımdaki zonklayan sıcaklık dışında her şey bulanık. James’e ve çocuğa bakıyorum. Mick’i görmüyorum. Marie’yle kocasını ya da Şişman Barry’yi de görmüyorum.

“Gidip kafana bakman lazım,” diyor çocuk yine.

Yavaşça kalkıp lavaboya yürüyorum. James desteklemek için elini dirseğimin altına yaslamış, endişeyle karmakarışık bir şeyler geveliyor. “Seni eve götüreceğim. Aman Tanrım. O herifi öldürmem gerek. Vay anasını. İyi olduğuna emin misin? Aman Tanrım. Yürüyebiliyor musun? İyi görebiliyor musun?” Banyo kapısından iki adım geride elimi uzatıp alnıma dokunuyorum. Saçlarımın çıktığı yerde bir pinpon topu büyütmüşüm gibi. Kan da hissediyorum, ama çok değil. O bilindik ıslak his.

Kendimi eski, dökülen aynada gördüğümde anında ayılıyorum. Tuvaletten fırladığımda James kapıda değil. Hayalet gibi park alanına doğru ilerliyorum.

***

Sarhoş kafayla araba kullandığımın farkındayım, ama sarhoş hissetmiyorum. Araba kullanmamam gerektiğini gayet iyi biliyorum, ama bunu adeta hiçbir çaba ya da düşünce sarf etmeden yapıyorum. Anayola nasıl çıktığıma dair en ufak bir fikrim bile yok. İtfaiye şirketinin park alanından nasıl çıktığımı hiç hatırlamıyorum. James’e ya da bir başkasına veda ettiğimi hatırlamıyorum.

Arabayı sürmüyorum. Başka biri benim yerime vites değiştiriyor. Biri sağa dönüş sinyali verip Overlook Yolu’na dönüyor. Jenkins’in tarlasının oradaki tepeye sürüp arabayı eski kafa dinleme köşeme çekiyorum.

Birisi arabanın içindeki ışığı yakıyor ve dikiz aynasından şişkinliğe bakıyorum. Kocaman ve beni öldürüyor. Kötü ışıktan olabilir, ama şu an gözlerimin altında morluklar oluşuyormuş gibi görünüyor. Bu düşünceyle gözyaşlarını akmaya başlıyor. Bunu babama anlatmak zorunda kalacağımı fark ediyorum, o da olan biteni anlattığımda mutlaka çılgınca bir şeyler yapacak.

Işığı kapatıyorum.

O an ortaya çıkıyorlar. Bini birden. Belki milyonlarca.

Tarla duvardan duvara Charlie kaplı. Mavi beyaz parıldıyorlar ve nefes alışlarını duyabiliyorum. Ağızlarından tek kelime çıkıyor. Dinlen.

Burada uyuyamam. Uyuyabilir miyim, onu bile bilmiyorum ki. Belki de beyin sarsıntısı geçiriyorum. Uyursam belki de komaya gireceğim. Belki öleceğim.

Dinlen.

Gözlerimi kırpıyorum. Milyarlarca Charlie daha da parlak ışıldıyor. Trilyonlarca. Nefes alıp veriyorlar. Dinlen.

Başım koltuğa yaslanıyor ve hafifçe sağ tarafıma dönerek montuma gömülüyorum. Kapıların kilidini kontrol edip gözlerimi kapatıyorum. Göz kapaklarımın önündeler. Charlie’ler.

Sonsuz sayıda. Gülümseyerek başımı okşuyor, mavi beyaz parıldayarak hafifçe nefes veriyorlar. Dinlen.

Şafak söktüğünde üşüyerek uyanıyorum. Gece boyunca uyandırıldığımı hatırlıyorum. Her saat başı... Saatteki dijital sayıları gördüğümü, Charlie’nin benimle ilgilenip beni koruduğunu, ölmememi sağladığını hayal meyal hatırlıyorum. Orada bir iki dakika daha yatıyorum. Sonra başıma uzanıyorum. Şimdi de orada bir beyzbol topu çıkmış gibi.

Babam öfkeden kuduracak.

***

Yol, cumartesi alışverişine çıkanların ya da işe gidenlerin arabalarıyla dolmaya başlamadan kontak anahtarını çevirip motoru çalıştırıyorum. Birden aklıma babama ne diyeceğim geliyor. İşin iyi yanı bütün geceyi James’le seks falan yaparak geçirmedim. Onun nerede olduğundan bile haberim yok! Kötü yanı ise beyin sarsıntısı geçiriyorum ve muhtemelen doktora gitmem gerek. Dün gece kaç içki içtim, hiç bilmiyorum. Yalnızca çok fazla olduğunu hatırlıyorum.

Böyle zamanlarda keşke babam tır şoförü olsaydı ya da Uluslararası Uzay İstasyonu’nda çalışsaydı diye düşünüyorum. İçimi çekerek tarladan çıkıyorum. Başıma ne gelirse hak ettiğimin farkındayım. İşin aslı, ölmediğim için kendimi şanslı hissediyorum. Dövülüp tecavüze uğrayarak Jackson İtfaiye Şirketi’nin dışında bir çöp kutusunun yanında bir yığma atılmadığım için şanslı hissediyorum.

***

Şimdi babam bok ve sıçmak sözcüklerini cümle içinde kullanıyor. “İçine sıçayım! Nasıl bir bok geldi başına?”

Daha önce hiç küfrettiğini duymamıştım. Bana yaklaşıyor ve gözlerimdeki yaşları görünce öfkesi hemen endişeye dönüşüyor.

“İyi misin, Vera?”

“İyiyim,” diyorum.

“Ah... Şey, ben, ah...” Paniklemiş durumda. Hiçbir zaman tıbbi işlerden anlamamıştır.

“Cidden baba. Bir şey yok.”

Karmakarışık durumda olduğunu görebiliyorum. Ben eve varmadan önce beni bir güzel haşlamak niyetindeydi. Bana çıkışıp tekrar annemi arattırmak ve beni yirmi üç yaşındaki adamlara âşık olan ve içmeyi seven kızlar için bir sığmağa falan yerleştirmek istiyordu. Ama şu halimle kapıdan içeri girdiğimde bütün planları çöktü. Şu an volta atarak kendi kendine mırıldanıyor ve parmak uçlarını birbirine vuruyor.

Kendime bir bardak su alıp üç Advil içiyorum. İki dakika sonra babam başıma daha yakından bakıyor ve, “Montunu giy. Seni hastaneye götüreceğim,” diyor.

“Dün gece nerede olduğumu bilmek istemiyor musun?”

“Hayır.”

“İçki içip içmediğimi bilmek istemiyor musun?” Bana sabırsızca bakarak gözlerini deviriyor. “En azından üzerimi değiştirebilir miyim?”

Ne denli endişeli olduğunu gizlemeye çalışarak, “Arabayı çalıştırıyorum,” diyor.

Kendimi üst kattaki banyoya kilitleyip iki ışığı da açıyorum. Oha. Boku yemiş gibi görünüyorum. Ne oldu cidden? Yüzümü yıkayıp dişlerimi fırçalarken dazlak Nazi Mick’i ve göz korkutucu Nazi hareketlerinin yanında ne kadar kibar olduğunu düşünüyorum. Eminim ki kazayla yapmıştır. Beni kafa üstü yere çakmak gibi bir niyeti yoktur. Kimse böyle bir şeyi kasten yapmaz, hele de çevrede buna tanıklık edecek elli kadar insan olan güzel bir Noel partisinde. Ya da şimdi bana öyle geliyor. Yok, yok. Mick kaza eseri düştü. Sarhoştu, tıpkı benim gibi. Onu suçlayamam.

Ama aklıma bazı şeyler geliyor. Kısa kısa konuşmalar. Parke zeminde baygın yatarken kulağıma çalınan konuşmalar. Belki de düş görüyordum. Belki beynim bilincine kavuşmaya uğraşırken çevremi duyabiliyordum. Yine de kulağıma çalınanlar hâlâ aklımda.

JAMES: Bunu ne halt etmeye yaptın, ha?

MICK Bu hatun ucubenin teki!

JILL: Aman Tanrım, Mick.

KİŞİ: İyi mi?

KİŞİ: Bayılmış.

JAMES: Vera? Vera?

MICK (Uzaktan gülerek): Kim mışıldıyor?

JAMES: Veer? Vera?

Babamın arabaya birkaç kez hız verdiğini, sonra ön kapıyı açtığını duyuyorum.

“VERA! Hadi, gidelim!” Sesi ödü patlamış gibi geliyor.

DÖRDÜNCÜ KISIM

DÜPEDÜZ, TAMAMEN EV HAPSİNDE
- BİRİNCİ BÖLÜM

Pekâlâ, şimdi çıkmaza sokmak söz öbeğini cümle içinde kullanıyorum.

Beyzbol topu büyüklüğünde bir şişlikle okula gitmeme izin vermeyen babam, hayatımı çıkmaza sokmak için bana ev hapsi cezası verip işe gitmemi yasakladı. Doğru yerde kullandığımdan bile emin değilim, ama kimin umurunda? Sürekli evin içinde olmak beni mahvediyor.

Üstelik başımın röntgeni çekilip kan tahlili sonuçları geldikten sonra, “Kriz” denen bir birimden laboratuvar önlüklü bir adam çağıran aptal başhekim sağ olsun, parasını cebimizden vermeye başlamamız gerekmeden önce şehirdeki bir terapistle sigorta kapsamında dört “Aile Toplantımız” var. Babam bunun harika bir fikir olduğunu düşündü.

Ta ki ikinci toplantımızın yarısında rol yapacağımızın ve artık o sakin, serinkanlı Zen saçmalığının arkasına saklanmasına izin olmayacağının farkına varana kadar.

DR. B: Bay Dietz, neden Vera’nın davrandığını düşündüğünüz şekilde davranmıyorsunuz? Eminim sizin canlandırdığınız kadar bastırılmış değildir.

BABAM: Duygularını incitmek istemiyorum.

BEN: Lütfen, baba. Beni işimi bırakmaya zorlamakla ve eve kilitlemekle bunu başardın. Duygularımdan kaçınmana gerek yok. Cidden.

DR B: Gördünüz mü? Neden bununla başlamıyorsunuz?

Sözlerindeki iğnelemeyi yakalayabildiniz mi?

BABAM: Cidden, baba, beni önemsediğin için tam bir EZİKSİN.

(Gülüyorum.)

DR B: Mükemmel. Devam etmeyi deneyin.

BABAM: Yani, şimdi hiçbir şey yapmadan öylece oturmak zorundayım. Yirmi üç yaşındaki erkek arkadaşım da beni göremiyor ve bana içki getiremiyor.

DR B: Vera? Sen de oynamak ister misin?

BEN: (Dimdik oturup, yüzünden tüm duyguları siler.) Bana teşekkür edeceksin, Vera, birkaç yıl içinde ne kadar aptalca davrandığını anlayacaksın.

BABAM: Sana asla aptal demem!

DR. B: Bay Dietz. (Elini kaldırır.)

BEN: Dediğim gibi, bir gün bunun ne kadar aptalca ve saçma olduğunu göreceksin. Bu kadar basit.

BABAM: Lise sondayken tam zamanlı bir işte çalışmak zorunda olmamın nesi basit?

BEN: Yaşın ilerlediğinde bu iş için bana teşekkür edeceksin. (Kaşlar çok ciddi durur, Ken’i canlandırmanın en iyi yolu.)

BABAM: (Rahatsız edecek derecede gerçekçi bir kız sesiyle) İşimi seviyorsam bile tek sebebi James! Onu seviyorum!

BEN: (Gözlerini devirir) Henüz sevgi hakkında hiçbir şey bilmiyorsun, Vera. Eğer bilseydin, bu ay sana sevgimden dolayı ev hapsi cezası verdiğimi anlardın. Hayatını boşa harcadığından endişeleniyorum.

BABAM: Bunların hepsi senin suçun, baba. Eğer cidden beni önemseseydin bunların hiçbirini yapıyor olmazdım.

BEN: Kendi kendini nasıl önemseyeceğini öğrenmen gerekiyor, Vera. Artık on sekiz yaşındasın. Yakında tek başına olacaksın. Ben yalnızca sana sorumluluk almayı öğretiyorum.

BABAM: Ben sorumluluk almayı zaten biliyorum, baba! Çocuğunun sürekli A aldığının ve tam zamanlı bir işi olduğunun farkında mısın? Ev işlerine daima yardım ettiğinin? Annesini geride bırakmana yardım ettiğinin?

BEN: (Annen derken babasının gözlerindeki seğirmeyi fark ederek) Asla anneni geride bırakmama yardım etmedin, Vera. Hâlâ anneni unutabilmiş değilim.

Oda sessizleşiyor ve Dr. B., babamla benim bir şeyi fark ettiğimizi görüyor. Aynı anda, annemin gidişinin üstesinden asla gelmediğimizi fark ediyoruz. Bunu başarmışız gibi davrandık -tıpkı rol yapmak gibi- ama bu konuda hiçbir zaman hiçbir şey yapmadık.

BABAM: Ama ben unuttum. Hem de tamamen.

BEN: Unuttun mu?

BABAM: Sen unutmadın mı?

BEN: (Kafası karışık) Dur bir dakika. Şu anda rol mü yapıyoruz, gerçeğe mi döndük?

Sessizlik. Babamın hâlâ gözü seğiriyor.

BABAM: Emin değilim.

DR. B: O zaman, ikiniz de bana gelecek hafta için Vera’nın annesi hakkında kısa bir şey yazsanız nasıl olur? Bana kalırsa bu, üstünde durmamız gereken bir şey olabilir.

İkimiz de bir şey söylemeden başımızı sallıyoruz. Çünkü haklı olduğunu biliyoruz.

Ofisten çıktığımızda, bir yanım babamın elini tutup on yaşına dönmüşüm gibi davranmak istiyor. Zamanda geri gidip eskiden sahip olduğumuz o sıcak sevginin bize yardımcı olacağını umuyorum. Ama sonra, şu an için ondan nefret ettiğimi hatırlıyorum.

KEN DIETZTEN (VERA’NIN NEFRET EDİLEN BABASI) BİR İKİ SÖZ

Vera, benim kişisel gelişim kitabından ve kristallerle dolu bir odadan ibaret olduğumu düşünüyor. Benim bir yoga minderi, bir kâse tahıl gevreği ve taze meyve olduğuma inanıyor. Zaman ayırmasına değip değmeyeceğime karar vermeye çalışıyor; güvenilir bir yetişkin olduğuma, annesi için yeterince iyi olmayan, canı çıkmış eski bir alkoliğin teki olmadığıma... Ya da annesinin kaçıp gitmesine sebep olmadığıma karar vermeye çalışıyor. Her neyse... Tüm bunlar CindySindy ile alakalı. Yine de sanırım buna hakkı var. On iki yaşında annenizi kaybetmek kolay olmasa gerek. Ama kimin annesiyle ilişkisi kolay ki?

Annem hakkındaki gerçeği ancak cenazesinde öğrendim.

Karşılama sırasına geçmiştik. Caleb solumda, Jack sağımda duruyordu ve insanlar önümüzden geçiyordu. Çoğu bizi çocukluğumuzdan beri tanıyordu, ama bir kısmı da annemin ölünceye dek yaşadığı emekli tesisinin bulunduğu Arkansas’tan gelmişlerdi. Caleb’e ne kadar üzgün olduklarını ifade ediyorlardı. Jack’e doğru ilerleyip elini sıkıyor, annem hakkında güzel bir şeyler söyledikten sonra büfeye devam ediyorlardı. Sanki iki kelimenin arasındaki boşlukmuşum gibi beni atlıyorlardı.

Arkansas emekliler tesisindeki en yakın arkadaşı ve komşusu yanımıza gelene katlar ne olup bittiğini anlayamadık.

“Caleb,” dedi kadın. “Annene çok üzüldüm. Sen ona çok iyi bir evlat olmuştun.”

Hayır, olmamıştı. Son ana dek onun sosyal güvence çeklerinden para araklıyordu.

Beni geçerek Jack’e döndü. “Senin hakkında çok şey duydum. Seninle gurur duyuyordu.”

Bu doğru. Jack Londra’da yaşıyor. Uluslararası bir bankada çalışıyor. Annem onunla gurur duyuyordu. Her fırsatta onunla övünürdü. 1986 yılından beri ortalıkta görünmemiş olmasına rağmen o, ailenin gözdesiydi.

Caleb nazikçe bana doğru başım salladı ve kadın beni yukarıdan aşağı şöyle bir süzüp, “Peki bu kim?” diye sordu.

“Bu, Ken,” dedi Caleb. “Ken de kim?”

“En küçük kardeşimiz.”

“Annenin iki oğlu vardı. Sen ve Jack.”

“Hayır. Üç oğlu vardı. Ben, Jack ve Ken.”

“Siz çocuklar üzüntüden aklınızı yitirdiniz galiba. Kitty’nin iki oğlu vardı. Kesinlikle eminim, çünkü hep konuşuyorduk. Neden tam da cenazesinin olduğu gün kafamı karıştırmaya çalışıyorsunuz?”

İlk olarak Jack anladı. Bana duyduğu üzüntüyü gördüm. “Bayan... Şey... Hanımefendi,” dedi sessizce. “Bence devam etseniz iyi olacak. Sıra ilerliyor.”

O an Caleb de fark etti ve daima gıcığın teki olmasına rağmen elini omzuma koyup sıktı. Annem beni inkâr etmişti. Yıllarca onun hastane masraflarını karşılayan, vergi kâğıtlarını dolduran ve tıbbi bakım sigortası belgelerine yardım eden beni inkâr etmişti. Oysa ona bir hasta yatağı ve oksijen makinesi alan, son zamanlarında ona yardımcı olan hemşirenin parasını ödeyen bendim. Son isteği olan yakılma merasimini bile ben ayarlamıştım, ama o beni inkâr etmişti.

Sanırım annemin Arkansas’taki arkadaşlarına benden asla bahsetmemesinin ölmesinden çok daha kötü olduğunu güven içinde söyleyebilirim. Bu muhtemelen Cindy Sindy’nin, tesadüfen aynı yılın başlarına denk gelen gidişinden de kötüydü. On beş dakika daha gelip geçenlerin elini sıkmaya devam ederek sırada durdum. Bir yandan da gözüm Vera’nın üzerindeydi. Cenaze evindeki açılır kapanır sandalyelerde Caleb’in kızıyla oturmuş, konuşuyorlardı. O an fark ettim ki annem beni inkâr ettiyse Vera’yı da inkâr etmiş oluyordu.

Çoğu insan kendisinden ötesini düşünmez. Bunu biliyorum. Ama ben Vera’nın diğer insanları da görmesini istiyorum. Onlara saygı duymasını, bütün dünyanın onun çevresinde dönmediğini anlamasını, dünyanın ona değil, onun dünyaya karşı olan görevlerini görmesini istiyorum. Caleb, kızının üstüne basıp geçmesine müsaade etti ve tüm hayatı boyunca her şeyi onun önüne koydu. Şimdiyse kendisi tek başına bir dükkân işletiyor, Kate de araba yedek parça servisinde danışma görevlisi ve kızı ondan üniversite masraflarını ödemesini bekliyor.

İlk gençlik yıllarımda, annem ne istersem yapmama izin verirdi. Tüm gece dışarıda kalmama, evde esrar çekmeme sesini çıkarmazdı. On iki gibi küçücük bir yaşta açık açık içki içmeme izin verirdi, çünkü bunu bırakacağımı düşünüyordu. Oysa hiç de öyle olmadı. Başımın dertte olduğunu fark ettiğinde de bana yardım etmektense beni kovup problemlerimi kendi başıma çözmek zorunda bıraktı. Şimdi, kulağa ne kadar tuhaf gelirse gelsin bunun başıma gelen en iyi şey olduğunu görebiliyorum. Bunun, AA Derneği’nin ve Vera’nın...

KEN DIETZ’İN ŞIMARIK ÇOCUKLAR ÜZERİNE AKIŞ DİYAGRAMI

UNUTMAYI YEĞLEYECEĞİM GEÇMİŞ YAŞ ON YEDİ - İLKBAHAR

Mart ayı boyunca Charlie benden uzak durdu, ben de Charlie’ye yanaşmadım. O, bir meslek projesiyle meşguldü ve ben de onu sevmekten vazgeçmeye kararlıydım. Bana o çiçekleri neden gönderdiğini hiç açıklamadı, ben de beni neden pagodaya götürdüğünü hiç sormadım. Sigara içmesi ve diğer isyankâr davranışları sebebiyle yine alıkonma cezası alıyordu -haftada bir- ve babası gibi bir adama dönüşmekten kalan tüm boş zamanını Serseri Tayfası ile takılarak geçiriyordu.

İşlerin çirkinleşeceğini ilk olarak nisan ayında, Charlie, Jenny Flick’in söylediği yalanlara inanarak pagodada arkadaşlığımızı bitirdiğinde fark ettim. Jenny, ilk başta tüm okula Charlie’nin babasının annesini dövdüğünü anlattığım yalanını atmıştı. Birkaç gün sonra ise insanlara Charlie’nin penisinin küçük olduğunu anlattığımı söyledi. Charlie bunlara neden inanıyordu bilmiyorum. Bir dakika durup düşünse penisini, hakkında konuşmak şöyle dursun, hiç görmediğimi fark edecekti. Ama sanırım su katılmamış bir yalancının laflarına inanmaya başladığınızda mantığı dışarıda bırakıyorsunuz.

Bunların hiçbirini söylememiş olduğum için kendimi savunmadım. Unutulup gitmesini bekledim, Charlie’nin bir beyni olduğuna inandığım için öyle olacağına da ikna olmuştum. Ama sonra, nisanın sonlarına doğru Jenny tüm üçüncü sınıflara Charlie’nin eşcinsel olduğunu söylediğimi anlattı.

Charlie de sonunda en bariz kozu kullanarak misilleme yaptı ve annemin bir zamanlar striptizci olduğunu etrafa yaydı. Görünmez üçüncü sınıf öğrencisi Vera Dietz iken bir anda, annesi eskiden striptizci olan üçüncü sınıf öğrencisi Vera Dietz oldum. İnsanlar bunun üstüne atladı.

İçimdeki bir parçam ölmüştü. Ne hissedeceğimi bilmiyordum. Bir taraftan böyle oldukları için annemle babamdan nefret ediyordum. Diğer taraftan ise Charlie’den nefret ediyordum. En çok da Jenny Flick’ten nefret ediyordum. Ama bunların hiçbirinin önemi yoktu, çünkü hayatımdaki en büyük sırrın açığa çıkmış olması gibi acı bir gerçekle yüz yüzeydim ve okula gitmeye devam etmek zorundaydım. Kimya dersine girmek, öğle yemeği yemek zorundaydım. İçten içe o kadar utanıyordum ki gözlerimi yerden kaldıramıyordum. Bu, etrafta çıplak dolaşmak gibi bir şeydi.

Birisi dolabıma SALLA BEBEĞİM yazmıştı. Temizlik görevlisi silene kadar bunu her gördüğümde yanaklarım kıpkırmızı kesiliyordu. Ders aralarında kalabalık koridorlarda sahipsiz eller beni iteliyor ya da çimdikliyordu. Birkaç kez bunu Jenny yapmıştı, ama diğer seferlerde arkama dönüp baktığımda tanıdık bir yüz göremiyordum. Otobüste, beni tanıyan çocuklar beni gördüklerinde soyunuyormuş gibi yaparak tutkulu bir şarkı söylüyorlardı. Tim Miller’ın kardeşi gömleğini gerçekten çıkarıp başının çevresinde döndürerek fırlatıp attı ve pantolonunun düğmelerini çözmeye başladı, ama otobüs sürücüsü ona durmasını söyledi. O günden sonra kulaklıklarımı takıp ön koltukta oturdum ve hepsini görmezden geldim.

Ben sessizce hepsinin geçip gideceğini umarak ortama eski VERA DİETZ’İ GÖRMEZDEN GELİN sinyallerimi yollarken söylentiler daha da arttı. Önce, benim de geceleri şehirde striptiz yaptığımı söylediler. İki son sınıf öğrencisi beden derslerindeki öğrencilere beni izlediklerini ve tangama para sıkıştırdıklarını anlattı. Sonra annemin bir fahişe olduğu söylendi. Ayrıca Vegas’ta hâlâ fahişelik yaptığı da dedikodular arasındaydı. Daha ister misiniz? Vera Dietz’in de bir fahişe olduğu söylentileri yayıldı. Kulağa ne kadar çılgınca gelirse gelsin insanlar buna inandı. Bir hafta içinde Vera Dietz bir porno oyuncusu olmuş, aynı zamanda Vegas’ta fahişelik yapan porno yıldızı annesinin yanında filmlerde oynamıştı (keşke annem Salt Lake City’ye ya da Boise’a taşınmış olsaydı).

Her gün korkuya, gözyaşlarına ve hayal kırıklığına göğüs geriyordum. Bazı insanların (Charlie’nin) neden bu kadar zalim olduklarını ve diğerlerinin nasıl olup da her şeye öylece inanıp duyduklarını arkadaşlarına anlatacak kadar aptal olabildiğini anlayamıyordum. Onlar da kendi arkadaşlarına anlatıyor ve insanlar hikâyemin on farklı versiyonunu öğrenip hangi birine inanacaklarını şaşırıyorlardı. Kaçıp gitmeyi ya da okul değiştirmeyi düşünüyordum. Bir kez, her şeyi bırakıp ölmenin ne kadar kolay olacağını bile düşündüm. Bunu bana yapan insanın kapı komşusu olmak, dayanılmaz bir azap gibiydi. İhanet sözcüğünün bunu tanımlamaya yettiğini sanmıyorum. Bu daha çok vatan hainliği, düşmana sığınma ya da Yahudacılık gibi bir şeydi.

Ama iki hafta sonra, her şeye çok yanlış bir açıdan baktığımı fark ettim. Öncelikle, aklı başında hangi insan benim gibi kafası kırık bir tipin cidden fahişe ya da porno yıldızı olduğuma inanırdı ki? İkinci olarak, zaman geçtikçe okulda bunları yalnızca eziğin önde gidenleri konuşur olmuştu. Diğer herkes bir şey olmamış gibi hayatına devam etmişti. En önemlisi, iki hafta geçtikten sonra artık bunu düşünen bir tek ben kalmıştım. Ben de yavaş yavaş bunun dünyanın sonu olmadığının farkına varıyordum.

Şüphesiz, annemin geçmişte Joe’nun striptiz kulübünde yaptığı işi toplum içindi* kabul etmek zordu, ama bununla yüzleşmek de bana bir yere kadar özgürlük hissi sağlamıştı. Ben annem değildim. Annem, yapmak zorunda olduğu şeyi yapmıştı. Bunu anlamayan her kimse istediği şeye inanmakta serbestti ve ben de hiç umursamayacaktım.

Zaten çok geçmeden bununla ilgili herhangi bir şeye inanan herkes Jenny’nin sonraki kurbanının üstüne atlayacak ve beni tamamen unutacaktı.

Evet, Charlie’nin gerçek sırrını —beyaz Chrysler süren sapığı— söylemek gibi şeytani düşüncelerim vardı ama kendime, erdemli olmaya olumlu yaklaşımla ulaşıldığını hatırlattım. Derin nefesler aldım. Ödev yaptım. Görmezden geldim. Sonra, lösemi hakkında uydurduklarını ve diğer tüm yalanlarını açığa vurarak insanların Jenny Flick’ten nefret etmesini sağlamayı düşünmeye başladım. Ardından daha fazla nefes alıp verdim. Daha çok ödev yaptım. Kendime, Jenny Flick’in para birimi olarak ne kullanırsa kullansın satın alamayacağı tek şeyin benim gibi erdemli insanlarla aynı yolda yürümek olduğunu hatırlattım.

***

Sonra ilkbahar geldi. Dışarı çıkmayı özlemiştim, o nedenle nehir yolunda yürümeye başladım. Charlie hem çalışıp hem okuduğu için etrafta olmasıyla ilgili bir korkum yoktu. Zaten çalışmıyor bile olsa, muhtemelen başka bir yerlerde yeni arkadaşlarıyla içki içiyor ya da esrar çekiyordu. Bunu, Büyük Avcı’nın onu görebileceği kutsal meşe ağacının yakınlarında yapmazdı. Kendime bir çift yeni yürüyüş botu almıştım ve her gün beş kilometrelik dairenin tamamım dönüyordum. Babam ormanda tek başıma olmamdan endişelendiğini söylediğinde cep telefonumu sallayarak, “Seni hızlı aramaya kaydettim. Üstelik ben bu patikaları herkesten iyi biliyorum,” dedim.

“Ha. Demek cep telefonları bir işe yarıyormuş,” diye karşılık verdi babanı.

Mayıs başlarındaki sıcak bir günde yürürken, önümde uzanan patikadan sesler geldiğini duydum. Arkamı dönemeden Charlie’nin, Jenny Flick’in ve Bill Corso ile birkaç çocuğun daha Meşe Efendi’nin etrafında takıldığını gördüm. Bill Corso bir çakıyla ağacın gövdesine baş harflerini kazıyordu.

“Hey! Bakın burada kim var!”

Dönüp patikadan aşağı yürümeye başladım, benim ormanıma gelmelerine çok kızmıştım. Benim patikama. Benim ağacıma.

“Evine koş, küçük Vera!” diye seslendi Jenny.

“Kaltak!” diye bağırdı çocuklardan biri. Dönüp arkama baktım ve o anda saçıma köpek pisliği gibi kokan bir şey indi (çünkü köpek pisliğiydi). Derinlerde bir yerde, onu atanın Charlie olduğunu biliyordum, çünkü yüzü bana dönük olan tek kişi oydu. Yine de bunu kendime itiraf edemedim. Nasıl edebilirdim ki? Hayat boyu en yakın arkadaşım olan kişinin bana o an köpek pisliği atmış olduğunu kendime nasıl itiraf etmemi beklersiniz? Sanki onu uzaylılar kaçırmış gibiydi. Bu, Charlie değildi. Charlie, hiç kimsenin Meşe Ağacı’na bir şeyler kazımasına izin vermezdi. Charlie, üstüne oturan yeni giysiler giymez, saçlarını böyle kestirmezdi. Charlie, jöle kullanmazdı (Charlie, bunu ondan her kim istemiş olursa olsun, bana köpek pisliği fırlatmazdı).

Bundan sonra yürüyüşe çıkmayı bıraktım ve boş vakitlerimi evde kitap okuyarak geçirdim. Geceleri hava ısınmaya başlayıp, yapraklar ormandaki açıklıkları doldururken ben verandada oturup yıldızları izlemeye başladım. Meşe Efendi/köpek pisliği olayından yaklaşık iki hafta sonra bir gece Charlie’nin ağaç evinde ışık yandığını gördüm. Konuşmalar duydum. Birden fazla kişiye ait sesler vardı. Sonra kıkırdamalar duydum. Kız kıkırdamaları.

Ne kadar bunu düşünmemeye çalışırsam çalışayım onun orada, ağaç evinde Jenny Flick ile seks yaptığını biliyordum. Bu da beni öldürüyordu, çünkü orası bizim ağaç evimizdi (çünkü orada seks yaptığı kişi ben olmalıydım).

Yine bir an için şeytani hislerim kabardı. Kirli iç çamaşırlarını sattığını herkese anlatmak istedim. Ama onların seviyesine bir kez indikten sonra, kendime bir daha saygı duyabilir miydim?

***

Mayısın ortalarında, bir işe ihtiyacım olduğu apaçık belli oldu. Babam Zimmerman’ın yerinden bir başvuru formu aldı ve başka iki formla birlikte masaya bıraktı. Formların biri Pagoda Alışveriş Merkezi’ndeki Martin’s mağazasındandı. Orada en iyi ihtimalle bütün gün bir yazarkasanın arkasına gömülüp kalır, kartları okutarak, “Hesaptan mı, kredi kartından mı?” diye sorar dururdum. Diğer form da Sevgililer Günü’nde sipariş verdiğimiz pizzacıdandı.

Babama, “Bunları niye aldın?” diye sordum fazladan iki formu elime alarak. Sakin ve masumane önerileriyle aklımı çelmesinden bıkmıştım.

“Birden fazla seçeneğin olmasının iyi olacağını düşündüm,” dedi.

“Martin’s’te çalışmam ben,” diye yanıtladım. “Peki.”

Neden normal bir baba gibi tartışmıyordu?

“Şu pizzacıya başvurursam annemin arabasını almama izin verecek misin?” Denemeye değerdi. On sekiz yaşıma beş ay vardı. Son konuştuğumuzda bunu düşüneceğini söylemişti. Üstelik ehliyetimi almam için gerekli olan tüm sürüş dersleri için çok çalışmıştık ve onları başarıyla geçmiştim.

“Önce bir bakalım.”

“Ama bu, başvuruda fark yaratıyor, baba.” Kabaca kâğıdı havada ona doğru salladım. “Onlara markayı, modeli ve sigorta şirketini belirtmem gerekiyor.”

Şaşırmış ve kafası karışmış görünüyordu, ofisine gidip arabanın kılavuzunu getirdi.

“99 model Sentra.”

“Marka?”

“Nissan.”

“Renk?”

“Tanrı aşkına, Vera. Ne renk olduğunu biliyorsun,” dedi. “Sigorta?”

“Şu an için yok yaz.”

Onu bıktırmak için ne kadar uğraşırsam uğraşayım işe yaramıyordu.

Neyse, ben zaten Zimmerman’ın evcil hayvan dükkânında çalışmak istiyordum. Her zaman Zimmerman’ın evcil hayvan dükkânında çalışmak istemiştim. Aptal bir pizza dağıtım işi falan istemiyordum. Ayrıca, tıpkı Charlie’nin babası gibi babamın benden onun istediği şeyi yapmam karşılığında beni ödüllendirecek olmasına içerlemiştim. Bu, kabul edilemez bir şeydi.

“Peki, neden bu işi istediğimi sordukları yere ne yazayım?”

İçini çekip masaya oturdu. “Vera, yalnızca sana yardımcı olmaya çalışıyorum,” dedi. “Zimmerman’ın formundan başka hiçbirini doldurmak istemiyorsan, zorunda değilsin.”

‘Tamam,” dedim diğer başvuru formlarını ona doğru iterek. “Ukalalığın lüzumu yok.”

“O zaman aklımı çelmeye çalışmayı bırak.”

Yüzünden onu kırdığım anlaşılıyordu, çünkü gerçekten yalnızca yardım etmeye çalışıyordu. Bunun, annemin söyleyeceği türden bir şey olduğunu fark ettim. Hatta bu, kelimesi kelimesine annemin söylediği şeydi. Belki milyon kez.

***

Ertesi sabah otobüs beklerken Charlie’nin motosikletini garajdan çıkardığını ve çalıştırdığını gördüm. Onu birkaç dakika çalışır halde bırakıp eve girdi ve evden geri çıkarak onu tekrar garaja soktu. Elinde eskiden benim taktığım fazladan kaskla çıktığında ocak ayında pagodaya gidişimizi hatırladım. Beni nasıl öptüğünü, eve dönerken ona arkasından nasıl sıkıca sarıldığımı...

Sonra ormanın kıyısında Jenny Flick göründü. Saçları hâlâ yataktan kalktığı gibi karmakarışıktı. Kaskı kafasına geçirip motosiklete atladı. Okul yoluna değil, tepeye doğru yanımdan geçip giderken bana orta parmağını kaldırdı.

DÜPEDÜZ, TAMAMEN EV HAPSİNDE İKİNCİ BÖLÜM

Dört aile toplantımızın üçüncüsü. İkimiz de “Anne hakkında bir şeyler yazın” ödevimizi yapmamış olmamıza rağmen annem tekrar gündeme geliyor.

BABAM: Ben senin bizim yaptığımız hataları yapmanı istemiyorum, hepsi bu.

BEN: Onun demek istiyorsun, değil mi? Yani, onun yaptığı hataları yapmamı istemiyorsun.

BABAM: (En sevdiği Cape Cod eşofman üstünün fermuarıyla oynayarak) Önünde fırsatın olmasını istiyorum, Vera.

BEN: Bana bir bak, baba. Ben ona hiç benziyor muyum? Gerçekten, benim hiçbir zaman para için soyunacak kadar umutsuz olacağımı düşünüyor musun?

BABAM: Olmayacağını umuyorum. BEN: Umuyor musun? Umuyor musun?

DR. B: Vera son derece sorumluluk sahibi genç bir kadın.

BABAM: (Hâlâ fermuarıyla oynayarak) Onu yüzüstü bırakmak istemiyorum.

BEN: Beni yüzüstü bırakmak mı?

BABAM: Anneni kendi annesi yüzüstü bırakmıştı. Babası da. Hayatındaki herkes.

Kendisini kast ediyor. “Anneni yüzüstü bıraktım,” demek istiyor, ama bu doğru değil ki.

BEN: Sen bırakmadın.

BABAM: (Sessiz.)

BEN: Annem bizi terk etti, unuttun mu? Kendi taşıdığı yükün üstesinden gelemediği için, senin ya da benim yüzümden değil, haksız mıyım?

Sessiz kalıyor.

BEN: Cidden. Ben de senin o kişisel gelişim kitaplarını okuyorum, biliyor musun? Kahvaltı tezgâhındakini... Mülkiyetin Gücü mü neyse işte. Her şeyi mantık çerçevesinde değerlendirmek üzerine olan bölümü hatırlıyor musun? Kendi olumsuz duygularıyla yüzleşemeyen insanların olayları mantık çerçevesinde değerlendiremedikleri yazıyordu. Bu, sana onu hatırlatmıyor mu?

DR. B: (Kaşlarını kaldırır.)

BEN: Bu senin hatan değil.

BABAM: (İçini çeker.) Tek başıma, bir kızın nasıl büyütüleceğini nereden bilebilirdim ki ben? Sana nasıl şey olacağını nasıl öğretecektim... Ah... Şey işte...

BEN: Saygıdeğer?

BABAM: Evet. Ve güvende.

BEN: Öyleyim zaten.

BABAM: (Sessiz.)

BEN: İyi iş çıkardın.

DR. B: Vera kendine güveni olan, akıllı bir genç kadın, Ken. Onunla gurur duymalısın.

BABAM: O zaman neden içiyor ve yirmi üç yaşında biriyle düşüp kalkıyor?

Öfkeden deliriyorum. Bir kaplana dönüşüp babamın gözlerini oymak istiyorum. Bir köpek balığı olup jilet gibi olan beş sıra dişimle onu ısırarak suyun içinde döndürmek istiyorum.

BEN: (Çıkarabildiğim en nefret dolu ses tonuyla.) BEN KİMSEYLE düşüp kalkmıyorum, baba.

Babam gözlerini deviriyor.

Dr. B: Ken?

BABAM: (İçini çekerek dilini şaklatır.) Yapmıyorsun, öyle mi?

BEN: Hayır.

BABAM: (Gözlerini devirir ve sırıtır.)

BEN: Biliyor musun, eskiden senin farklı olduğunu düşünürdüm. Ama sen de tanıdığım diğer tüm o hayatından bezmiş, sözde yetişkinler gibiymişsin. Kendini bok gibi akıllı zannediyorsun.

BABAM: Kullandığın dile dikkat et, Vera.

BEN: Ya, siktir git, baba. Yirmi üç yaşında biriyle düşüp kalktığımı söylüyorsun da hâlâ kullandığım dile mi takıyorsun?

Babama siktirip gitmesini söylemiş olduğumu fark edene kadar bir sessizlik oluyor.

BEN: Özür dilerim. “Siktir git” anlamında söylemedim. Demek istediğim... Şey işte, bu çok saçma.

BABAM: (Masum görünmeye çalışıp başaramayarak.) Ne demek istediğini anlamıyorum.

Müsaade isteyip ofisin köşesindeki küçük tuvalete gidiyorum. Başımdaki şişliği inceliyorum; hâlâ feci durumda. Gözümdeki morluklar azalmış, artık yalnızca yorgun görünüyorum ve önümüzdeki hafta okula dönecek kadar iyi olacağımı düşünüyorum.

Sifonu çekip ellerimi yıkadıktan sonra acıklı sahneye geri dönüyorum. Babam ve Dr. B., gençlerde içki içme alışkanlığından bahsediyorlar.

DR.B: Sence gençler neden içiyor, Vera? Sakin.

BEN: Zaten orada, anlıyor musunuz?

BABAM: Bizim evimizde değil, hayır.

BEN: Orada derken bir yeri kast etmiyorum. Yani, var. Gençlerin denediği diğer tüm şeyler gibi. Bu pek bir sır sayılmaz, değil mi?

BABAM: Yani sırf orada olduğu için mi içiyorsunuz?

BEN: Galiba. (Yalan söylüyorum.)

Babam gerçekten üzgün görünüyor. Bir şey söylemek istediğini anlıyorum.

DR. B: Sen bu konuda nasıl hissediyorsun, Ken?

BABAM: Üzgün.

BEN: (Kaşlarını kaldırır.)

BABAM: Eve sarhoş geldiğin ilk gece sabaha kadar ağladım.

BEN: Ağladın mı?

BABAM: İsa aşkına, sen benim kızımsın.

BEN: İyi de niye ağladın?

O tekrar ağzını açana dek birbirimize bakıyoruz.

BABAM: Seni yüzüstü bıraktım.

BEN: Hayır, bırakmadın.

BABAM: Seni daha fazla uyarmalıydım. Önüne broşürleri itmekten daha fazlasını yapmalıydım. Nasıl bir şey olduğunu görmen için seni benimle bir toplantıya götürmeliydim. Böylece sorumluluklarını anlardın.

BEN: Son dakika haberi. Ben alkolik falan değilim. Yalnızca herhangi bir genç gibi birkaç içki içtim.

BABAM: Ama sen herhangi bir genç değilsin.

BEN: Tabii ki öyleyim.

BABAM: Ben bağımlılığından kurtulmuş bir alkoliğim. Annem de babam da alkolikti. Bizim gibi insanlar için bu daha farklı bir şey.

BEN: Ama bu da beni herhangi bir gençten farklı hale getirmiyor.

BABA: Bu seni bağımlılık genleri olan bir genç haline getiriyor.

BEN: Ama ben genlerimden ibaret değilim, baba.

Babam bana bakıyor ve sonunda fermuarıyla oynamayı kesiyor.

BABAM: Sana ne düşündüğümü söyleyebilir miyim? Başımla onaylıyorum.

BABAM: Bence Charlie’yi geride bırakamadın.

Dr. B. bunu başıyla onaylıyor.

BABAM: Bence hiçbir zaman tam anlamıyla onun öldüğünü kabullenemedin ve yeni arkadaşlar bulup hayatına devam edemedin.

Dr. B. yine başını sallıyor.

BABAM: Arkadaşın öldüğü için üzgünüm, Vera, ama biraz zaman geçince hayatına devam edip kendine işkence etmeyi kesmek zorundasın.

Başka kimse buradaki kinayeyi görebiliyor mu diye merak ediyorum. Hayatıma devam etmek? Kendime işkence etmeyi kesmek?

BEN: Bence ikimiz de bu tavsiyeden yararlanabiliriz, baba.

BABAM: (Fermuarıyla biraz oynadıktan sonra) Evet. Ama en azından benim mücadele ettiğimi biliyorsun. Kişisel gelişim kitaplarıyla ve meditasyon kasetleriyle dolu bir evim var. Hâlâ annenin giysilerini dolaptan kaldırmadım. Ya sen? Hiçbir şey değişmemiş gibi devam elliyorsun. Bir şeyleri dışa vurman gerek, Vera. İnan bana. İçmek, yüzleşmen gereken sıkıntıları yalnızca saklar.

İşte tam burada benim için her şey garipleşmeye başlıyor.

Babamın iyileştirici duygusal arınmasının tatlı ritmine ayak uydurmaya çalışırken dudaklarım, üçümüzle birlikte küçük beyaz odaya doluşmuş olan binlerce Charlie’nin kontrolüne giriyor. Ağzımı kapalı tutmak için dudaklarımı ısırıyorum, ama işe yaramıyor. Sırlarımı açığa vuruyor.

BENİM AĞZIMDAN CHARLIE’LER: Zimmermanin Evcil Hayvan Dükkânı’nı kimin yaktığını biliyorum.

DR. B: (Kaşlarını kaldırır.)

BABAM: (Öne eğilir.)

BENİM AĞZIMDAN CHARLIE’LER: Bunu yaparım Charlie olmadığını biliyorum.

Bir duraklama oluyor. Sanki onlar da Charlie’leri görebiliyormuş gibi bana bakıyorlar.

BABAM: Neden bunu olduğu zaman söylemedin?

BEN: Bu karışık bir durum.

Pişmanlığın pişmanlık doğurduğunu bilmiyorlar mı?

DR. B: Vera, bu soruya yanıt vermen gerek.

BEN: Çünkü Charlie’yi inanılmaz şekilde seviyordum.

BABAM: Seviyor muydun?

DR. B: Hepsi bu mu?

BEN: Çünkü Charlie’den inanılmaz şekilde nefret ediyordum.

***

Nergisler tarhlarında açıyor. Odamdan görünen manzara hâlâ kahverengi ve cansız, ama çok geçmeden, sanki bu aptal kış hiç olmamış gibi tekrar canlanacak.

Babam sonraki hafta, Dr. B’ye son ziyaretimizden sonra okula dönebileceğimi ve Pagoda Pizza’da yarı zamanlı çalışmaya başlayabileceğimi söylüyor. Eve giderken, sanki aile bağlarını güçlendiren bir şeymişçesine Dr. B. İle dalga geçiyoruz. Ayrıca, küfür ediyoruz. Babam, küfretmemi kabul etti. Sanırım onu bunun adil bir değiş tokuş olduğuna ben ikna ettim: içmeye karşılık küfür etmek. Bana bir daha Charlie’nin adını temize çıkarma meselesini sormadı. Bunu, kendimi hazır hissettiğimde yapmama izin vereceğini umuyorum. Zira Charlie’nin adını temize çıkarmak sandığından çok daha karışık bir iş.

“McDonald’s’ta durabilir miyiz? Big Mac için neler vermezdim.”

Babam, Lütfen Vera, bana çılgın hippi bedenimdeki her bir zerreye karşı koydurtma ve paramı bu kızartma manyağı korkunç, kurumsal piçlere verdirtme, der gibi bir ses çıkarıyor. Sonra neşelenerek, “Ben de peynirli Quarter Pounder istiyorum. Tanrım, eskiden onu ne çok severdim.”

Arabaya servis bölümünden park alanına ilerleyip arabayı durduruyoruz ve yemek yerken ana caddede trafiğin akmasını seyrediyoruz. Isırmadan önce, “Üzgünüm, Charlie,” diye fısıldıyorum. Bunu babam çiğnemesinin arasında duyamasın diye çok alçak sesle söylüyorum.

ÖLEN ÇOCUKTAN BİR İKİ SÖZ

Vera’nın haberi yok. Onun Big Mac’indeki turşu olmak, o bembeyaz dişleri arasındaki tada karışmak için neler vermezdim. Kısa konçlu, delikli asker botlarıyla ezdiği bir böcek olmak için neler vermezdim.

Ama o benim için fazla iyi. Her zaman öyleydi.

Annesiyle babası çok kibardı. Lütfen ve teşekkür ederim derlerdi. Duvarlara resimler asmışlardı. Çerçeveli tablolar. Sade renklerde, medeni mobilyaları ve çiçek tarhlarında nergisleri vardı. Kuş yemlikleri vardı. Vera’nın sorumlulukları vardı ki bu babamın sahip olmama gerek olmadığını düşündüğü bir şeydi, çünkü annem bizim için her şeyi yapmak zorundaydı.

Bir gece tabağımı lavaboya götürmeye kalkıştım. “Sen ne yaptığını sanıyorsun?” diye bağırdı babam. “Şey... Yardım ediyorum işte.”

“Kadın gibi davranma! Onu hemen buraya geri koy.”

“Önemi yok. Yardım etmek istiyorum.”

“HEMEN!” Sandalyesinden öyle hızlı fırladı ki sandalye arkasından yuvarlanıp zemine çarptı ve annemle ikimiz yerimizden sıçradık. Beni kolumdan tutup lavaboya sürükledi. “Onu geri al,” dedi.

Tabağımı ve içinde hâlâ azıcık süt olan bardağımı alıp masaya geri götürdüm. Onları yerlerine koyduğumda beni serbest bıraktı ve elinin tersiyle bardağa vurup sütü annemin en sevdiği masa örtüsüne dökerek sandalyesini kaldırdı.

“Evlat, bir daha böyle kız gibi davrandığını görürsem kıçına bir tane indireceğim.”

Bir daha buna hiç kalkışmadım.

Burada, öbür tarafta, gerçek kazanıyor. Vera’nın ve ailesinin bizim hakkımızda neler düşündüğünü görebiliyorum. Bize hiç söylemediklerini. Hiç polisi aramadıklarını. Müdahale etmediklerini. Çünkü kaçma şansımız yoktu. Babam evimizi geçindiriyordu ve biz de onun tutsaklarıydık. Ağaç evimi inşa edip yazları zamanımın çoğunu orada geçirmemin sebebi buydu.

Eğer kendimi uzak tutarsam bu saçma sapan şeyler bana geçmez. Karısını döven şerefsizin tekine dönüşmem, diye düşündüğümü hatırlıyorum. Bir gün, annemi kurtaracak kadar para kazanacağım. Bir gün, geri dönüp babamı doğduğum güne pişman ettireceğim. Bir gün, ona gerçekte nasıl adam olunur göstereceğim, diye hayal ettiğimi hatırlıyorum.

Ama sonra kafam karıştı. Ve bazı hatalar yaptım.

Kendimi bunlar için asla bağışlamadım. İşler daha da kötüleşti.

Çünkü sonra daha fazla hata yaptım.

Vera benimle konuşmayı tamamen kesmeden önce iki kez kavga ettik. İlki Jenny Flick’in, Vera’nın herkese babamın karısını döven şerefsizin teki olduğunu anlattığı yalanını söylemesi yüzündendi.

İkincisi İşçi Bayramı’nın gecesindeydi. Vera beni kesekâğıdı içinde bir şişe Jack Daniel’s ile tek başıma tribünlerde otururken bulmuştu.

Ona, benim için fazla iyi olduğunu söyledim.

“Saçmalama. Sen benim en yakın arkadaşımsın.”

“Saçmalayan sensin. Ben eziğin önde gideniyim.”

“Hayır, eziğin önde gideni Bill Corso. Okuma yazması bile yok.”

“Hey, Bill’e laf atma,” dedim damarına basmaya çalışarak.

Babam da böyle yapardı.

“Pardon. Yeni arkadaşın oydu, değil mi?”

“Niye yeni arkadaşlarım söz konusu olduğunda böyle çemkiriyorsun? Sana ne yaptılar ki?”

“Bana bir şey yaptıklarından değil,” dedi. “Sana yaptıklarından.”

“Ne?” Gösteriş için şişeden bir yudum aldım, ama ne demek istediğini biliyordum. Bir aydır her gece içki içiyordum. “Bunu kimin için yapıyorsun? Jenny için mi? Onun eteğinin altına girmek için mi, niye?”

Evet. Vera’nın Big Mac’indeki turşu olmak için neler vermezdim. Çünkü Vera beni önemsiyordu.

Ve gerçeği söylemeyi biliyordu. Ve beni seviyordu.

Ben de ona vurdum. Bunu söyler söylemez ona vurdum.

KELİME ÇALIŞMASI VE DİĞER TELAFİ ÖDEVLERİYLE GEÇEN ÜÇ HAFTA

Şimdi bölünmek sözcüğünü cümle içinde kullanıyorum.

Charlie’nin bana vurduğu gece ikiye bölündüm. Bir yarım kimseye bir daha asla güvenmeyecekti. Diğer yarım zaten güvenmiyordu.

Temsili. Charlie’nin bana vurduğu gece bir anlığına Bayan Kahn gibi hissederek o hep korktuğum temsili beden değişimini yaşadım.

Hayvani. Charlie’nin bana vurduğu gece, Charlie insan yiyen bir kaplana dönüşerek hayvani becerilerini sergiledi.

Diğerkâmlık. Charlie’nin bana vurduğu gece, kötü yola girmiş kayıp bir ruh olarak ona duyduğum diğerkâmlığın her bir gramı yok oldu.

DÜPEDÜZ, TAMAMEN EV HAPSİNDE ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Dr. B. İle dördüncü ve son randevumuzdan sonra, babamla dondurma yiyip minyatür golf oynamak için dışarı çıkıyoruz. Üçüncü deliğe (dört vuruşta yel değirmeni köprüsüne) geldiğimizde, arkamızda yeni bir oyuncu grubu görüyorum. Bill Corso ve Jenny Flick ile Serseri Tayfasından iki kişi daha var.

“Acele et, baba,” diyorum.

Bana bakıp omuzlarını silkiyor, sonra iyice beceriksizleşerek yel değirmenini ıskalıyor. Benim acele ederek dönüp dönüp Serseri Tayfası’na baktığımı görünce, “İstersen bırakıp gidelim?” diye fısıldıyor.

Başımı sallıyorum.

Eve dönüp de fazlasıyla dondurma yedikten sonra akşam yemeğine neyin iyi gideceğini bulmaya çalışırken bana onların kim olduğunu soruyor.

“Okuldan birkaç pislik işte.”

“Genelde okuldaki pislikleri umursamazsın sen.” Küfür değiş tokuşu harika işliyor.

“Jenny Flick, Charlie’yi bana düşman eden kız,” diyorum kendimi kahvaltı tezgâhının oradaki tabureye atarak.

“Bana bunu hiç söylememiştin.”

“Sana söylemediğim çok şey var.”

O gece, oturma odasını tekrar düzenliyoruz ve babam, annemin giysilerini Goodwill’e verilmek üzere birkaç siyah torbaya tıkıştırıyor. Ben de altı yıldır toz tutmaktan başka bir işe yaramayan kristal koleksiyonunu toplayıp kutulayarak tavan arasına kaldırıyorum. Bu, attığımız çok ciddi bir adım. Annemin izlerini bu evden yok ediyoruz. Onunla ilgili şeylerle yüzleşmek, beni Charlie’yle ilgili sorunlarımı gidermeye bir adım daha yaklaştırıyor. Böylece kendimle ilgili problemlerle yüzleşmeye de bir adım yaklaşmış oluyorum.

OKULA DÖNÜŞ - İLK GÜN - PAZARTESİ

Okula gitmeyeli neredeyse bir ay oldu ve Bill Corso hâlâ Çağdaş Sosyal Düşünce dersini ekmekten alıkonma cezası alıp duruyor. Bay Shunk’ın onun okuyamadığını bilmesi gerek, ama olaylara çözüm getirebilen bir okuma öğretmenimiz olmasına rağmen mezuniyet ona yardım edemeyecek kadar yaklaştı. Gerçekten çok üzücü.

İkinci sırada üç kişi kulaklıktan bir şeyler dinliyor. Diğer ikisi defterlerine şekiller çiziyor. Frank Jones matematik ödevini yapıyor. Üç amigo kız kıkırdayarak bir şeyler fısıldaşıyor. Eminim ki Bay Shunk sınıfın önünde durup ellerini şaklatmasa zil çalana dek ne yapıyorlarsa onu yapmaya devam eder ve sonra diğer derslerine giderler.

Bu da Bay Shunk’ı özünde bir anaokulu öğretmeni yapıyor. Beni de bir anaokulu öğrencisi.

Ayrıca babam yine haklı çıkıyor. Kurunun yanında yaş da yanmaz mı?

Sineklerin Tanrısı’nın onuncu bölümünü okuduktan sonra zil çalıyor ve öğle yemeğine giderken Jenny Flick’i, yanında Bill ile dolabımın önünde buluyorum.

“Annen nasıl?”

Annem mi nasıl? Ne oluyor yahu? Bu mesele çoktan kapanmadı mı?

“İyi,” diyorum kitaplarımı elimden geldiğince hızla dolabıma tıkıştırırken.

“Sizi terk etti, değil mi?”

“Babamı terk etti, evet.”

“Şimdi nerede? Bir aydır onun yanında mıydın?”

Dolabın kapağını çarparak kapatıyorum ve arkamı dönüp kafeteryaya giden merdivenlere doğru ilerliyorum. Ama Bill uzanıp kolumu yakalıyor.

“Nerede?” diye soruyor. Kendini mafya sanıyor olmalı. “Las Vegas... Gerçi bu seni hiç ilgilendirmez.”

“Vegas’ta ne yapıyor?” diyor. “Yine çalışıyor mu?”

“Fahişeliğin orada yasal olduğunu duymuştum,” diyor Jenny hâlâ dolapların yanında dururken.

Zırhlı camlı kapıların arasından geçerek merdivenlerden iniyorum. Dolabımın orada güldüklerini duyuyorum, ama bana neden annemle saldırıyor olabileceklerini kestiremiyorum. Bu geçen yıldan kalma bir şey. Jenny’nin yoluma çıkmamaya çalışıp, Zimmermanin dükkânı hakkındaki gerçekleri anlatmamamı umut ediyor olması gerekmiyor mu? Aradan uzun zaman geçmesine rağmen hiçbir şey söylemediğim için kendine güveni mi geldi yani? Yoksa o kadar deli ki, bildiğimi mi unuttu?

***

Şimdi ürkek sözcüğünü cümle içinde kullanıyorum.

Kafeteryanın arka tarafında ürkek çocukların oturduğu bir masa var ve ben de onlardan biriyim. Onların önceden ayrılmış yerleri yok ve oraya oturursanız sizinle muhabbet etmezler, bu da benim için çok sorun değil çünkü zor kazanılan iki dolara bedel vıcık vıcık, bayat ve yağlı peynirli tostumu yerken kimseyle konuşmak istemiyorum. Aklımın bir köşesine yarın öğlen yemeğimi evden getireceğimi yazıyorum.

Fırtınanın başladığı son yıla kadar Charlie’yle ikimiz kafeteryanın doğuya bakan kısmının arka tarafında otururduk. Bazen toplumdan dışlanmış diğer tiplerin de yanımıza sığışmasına izin verirdik, ama çoğu zaman yalnız yemek yerdik, yalnızca ikimiz.

Şimdi o, bir dizi molekül. O, rüzgâr. O, ayakkabım. O, sizin telefonunuz ve gözlüğünüz. Artık o, tabağımda kafeteryanın pörsümüş peynirli tostunun yanında duran turşu. Jenny ve Bill kafeteryaya girdiklerinde turşuyu alıp biraz ısırıyorum ve yalnızca bir parça olsun Charlie’nin bir yıl önce olduğu kadar havalı olacağımı umuyorum.

Bugün daha sonra, babam adına beni gözlemleyen rehber öğretmenimle bir görüşmem var. Adam okuldaki, (bildiğim kadarıyla) şubat ayında bana gerçekte ne olduğunu bilen tek kişi. İdarenin kalanına monoya² yakalandığımı söyledik. Aile doktorumuz, benim için yalan dolu bir not bile yazdı. Bu da başımdaki şişlikle ve morarmış gözlerimle okula gitmek zorunda değilim demekti. Aynı zamanda yaşı büyük erkeklere ve meyveli votkaya olan zaafımı da kimse öğrenmedi demekti.

UNUTMAYI YEĞLEYECEĞİM GEÇMİŞ YAŞ ON YEDİ - HAZİRAN

Charlie Kahn’ı bana vurduğu geceden sonra ilk kez, çubuk şeker almak için APlus’ta durduğumda gördüm. Babamın arabasını almıştım (içinde Earth, Wind &Fire CD’siyle birlikte, sesini de sonuna dek açmıştım) ve yeni yazlık kıyafetler almak için Goodwill’e gidiyordum. Şekeri ağzımda kıtırdatarak APlus’tan çıkarken Charlie’nin sesini duyana kadar park alanında başka kimseyi görmedim.

“Hey, Vera! Striptiz işi nasıl?”

Körkütük sarhoştu. Dili dolaşıyordu. Tuvalet kapılarının orada, pahalı aksesuarlarla süslenmiş motosikletinin yanında duruyordu. Ona bir tane vurup hayata geri döndürmek, bir tokatta kafasına akıl fikir yerleştirmek istedim. Ona vurmak istedim ki kendisine vurulmanın nasıl bir şey olduğunu bilsin. Sıfıra eşit olmak ne demek bilsin.

“Kes sesini, Charlie.”

“Sevgilime sesini kesmesini söyleme,” dedi Jenny Flick gölgelerin arasından çıkarak. Göğüsleri iyice yukarı itilmiş, açık yuvarlak yakalı, ince, kolsuz bluzunun dekoltesinden fırlamıştı. Charlie, muhtemelen esrar olan bir şeyden epey çekmiş durumdaydı. Okulda onun resmen bir hapçı olduğunu duymuştum, ama onu görene dek neye inanacağımı bilememiştim.

Omuzlarımı silkip arabaya dönerek yürüdüm. Yarısı boş bira kutusunu bana fırlatan kimdi bilmiyorum. Kutu başımı az farkla sıyırıp arabaya çarptı ve sürücü tarafındaki pencerede bir göçük bıraktı.

Babam biranın kokusunu aldı. Giysimin kolunun ıslandığını fark etmemiştim bile. Müziği kapatarak eve trans halinde sürmüştüm ve ağlamamak için çabalamıştım.

“Bu gece içki mi içtin sen?”

“Hayır.”

“O halde,” dedi ve bir an durup yüzüme baktı. “Niye böyle kokuyorsun?”

“Birisi bana bira fırlattı.”

“Birisi mi?”

“Çok yorgunum baba. Bunu yarın konuşsak olur mu?”

Ultra Reader dergisini okumaya geri döndü.

Sabaha karşı saat iki sıralarında Jenny’nin, motor gücü artırılmış Nova’sıyla Charlie’yi evinin önüne bıraktığını duydum. Charlie arabanın kapısını açınca kahkahadan, gürültüden, anlaşılmaz sözcüklerden ve thrash metal müzikten oluşan bir karışım ormanımıza karışarak her yere bulaştı.

***

Bir pazartesi, öğleden sonra Zimmerman’ın Evcil Hayvan Dükkânında iş görüşmesine gittim. İşi oldu bilmiştim. Bay Zimmerman -beş yaşımdan beri tanıdığım ve beni tam üç yaz boyunca hayvan edinme merkezinde gönüllü çalışmamdan tanıyan adam- çok cana yakın biriydi ve çıkarken bana göz kırpmıştı.

Eve, vakitsiz sevinerek döndüm.

Arabayı park ettim ve babam beni kapıda karşıladı.

“Nasıl gitti?” diye sordu bakışları beni geçip arabaya yönelirken. Belli etmemeye çalışıyordu, ama bira kutusunun sürücü tarafındaki kapıya çarptığı o geceden beri arabayı kendi başıma ne zaman kullansam eve geldiğimde kaportaya çizik ya da vuruk var mı diye göz ucuyla şöyle bir bakıyordu.

“Önümüzdeki haftaya kadar haber vereceğini söyledi,” dedim.

“Peki, iyi gitti mi?”

“Sanırım. Yani, baktığım hayvanların hiçbiri ölmedi.” Üstelik benim hepsine dokunmama izin vermişti. Kabuklu yaşlı iguanaya ve elimi altı kez ısıran gri papağana bile.

“Neyse, Bayan Parker benim hakkımda iyi konuşacak.” Cuma günü gelip çattığında gerilmeye başlamıştım. Babam pizza dağıtım formunu yine mutfak tezgâhına çıkardı ve doldurmamı önerdi. “Böylece, tek bir şeye umut bağlamamış olursun,” dedi.

Cumartesi olup da Zimmerman’ın dükkânından kimse aramayınca formu doldurdum. Babam oraya gitmem için arabasını almama izin verdi. Pizzacı, Mount Pitts’in ana caddesindeki dandik bir alışveriş merkezinin yanına sıkışmıştı. Temiz bir görüntüsü vardı ve çalışan insanlar da nazik kimselere benziyordu. Ama bunu düşünmenin hiç anlamı yoktu. Ben Zimmerman’ın Evcil Hayvan Dükkânı’nda çalışacaktım.

Eve doğru ana caddeye çıktığımda, bir kırmızı ışıkta durdum ve Charlie’nin motosikletinin tanıdık gürültüsünü duydum. Çevreme bakınınca onu gördüm. Arkasında Jenny’yle, ilerideki blokların oradaki yolların birinden çıkıyordu. Ben de oraya vardığımda sağa dönerek içgüdülerimin beni demin her neredelerse oraya götürmesi için uğraştım. Kendimi bunun bir dedektiflik işi ya da öylesine bir merak olduğuna ikna etmeye çalışıyordum, ama aslında kıskançlık ve hınç duygularının bir bileşimiydi bu. Sanki onlara dair bilgi edinmek beni güçlendirecekmiş gibiydi. Galiba umursamamaya çalışmama rağmen umursuyordum.

Üç blok aşağıda, Yirmi Üçüncü Cadde’de ön perdeleri kapalı, pis görünüşlü bir ev ve önünde park etmiş eski, beyaz bir Chrysler vardı. 2301.

***

Zimmerman’ın Evcil Hayvan Dükkânı’nı arayıp işe kabul edilmediğimi öğrendiğimde çığlık atmak istedim. Okuldan babamı aradım. Sınav haftasıydı.

“İşe kabul edilmedim,” dedim. “Bunu duyduğuma üzüldüm.”

“‘Ben demiştim’ demeyecek misin?”

Birkaç saniye sonra babam, “Kendini üzme, Vera. Olan biten her şeyin bir nedeni vardır,” diye yanıtladı.

Bunun sebebi iplerin artık Bay Zimmerman’ın elinde olmamasıydı. Bayan Zimmerman’ın kanserinden kalan hastane faturaları elinde ne var ne yok götürmüştü. Dükkânı bir şirketler grubu tarafından satın alınmıştı ve onun oraya bir aile dükkânıymış izlenimi verdirmesine izin veriyorlardı, ama aslında öyle değildi. Diğer sebebi ise liseyle ortaklaşa düzenledikleri yeni bir kamu hizmeti programı dolayısıyla şu an on sekiz yaşın altında kimseyi işe almıyor olmalarıydı.

Yaz başı boyunca, öğlen saatlerinde Charlie ve Jenny hâlâ şehvet dolu ağaç evlerinde uyuyorken ben Pagoda Pizza’daki işime (gündüz vardiyasında pizza yapmak) gidip saat altıda, onlar çoktan Yirmi Üçüncü Cadde’de Tanrı bilir ne yapıyorken eve dönüyordum. Babam sonunda annemin eski Nissan’ını bana verdi, içine adam gibi bir teyp bile koydu. Tanrı’ya şükür (ve bunu tamamen ikiyüzlü bir davranış olarak görsem de annemin RASGELE IYİ NIYET GÖSTERİN yazan tampon çıkartmasını kendime erdemsiz bir sıfıra eşit olmadığımı hatırlatmak için olduğu yerde bıraktım).

Pagoda Pizza’daki işim fena değildi. Pizzadan nefret etmem üç hafta almıştı.

Bir gece iş çıkışı Zimmerman’ın dükkânına gidip Bayan Parker’a ve eğer oradaysa Bay Zimmerman’a selam vermek istedim, ama kapıdan girdiğimde yeni yüzlerden oluşan bir deryayla karşılaştım. Sonunda arka tarafta, büyük köpek türlerini tuttukları yerin orada Bayan Parker’ı buldum.

“Vera!”

“Selam, Bayan P.”

işe kabul edilmediğimi duyduğuna üzüldüğünü söyledi. “Burada işler çok değişti,” dedi.

“Sorun değil,” dedim. “Haftada birkaç saat gönüllü çalışmayı umuyordum, ama yeni işim çok zamanımı alıyor.”

“Yakında bizi buradan taşıyacaklar zaten,” dedi. “Yeni patrona göre, ticareti hayır işiyle karıştırmak iyi bir fikir değilmiş.”

“Ah. Çok üzücü. Bir dönemin sonu,” dedim, siyah bir labrador kırmasının çenesinin altını patisi kontrolsüzce hareket etmeye başlayana dek kaşıyarak.

“Şehirdeki eski tesise geri dönüyoruz. Muhtemelen yaz sonunda. Eylülde sanırım.” O bunu söylerken hayvan edinme tarafındaki camın arkasında bir köpeğin tüylerini tarayan iki kız gözüme takıldı. Biri Jenny Flick’e benziyordu. Gönüllü tişörtü giymişti ve saçlarını atkuyruğu yapmıştı.

“Bu Jenny Flick mi?” diye sordum.

Bayan Parker omuzlarını silkti. “İsimleri aklımda tutamıyorum. Bize sürekli yeni çocuklar yollayıp duruyorlar. Okulla yürütülen toplum hizmeti programı tam bir facia,” dedi. “Zamanlarının çoğunu boş boş dolanarak geçiriyorlar ve takdir göreceklerini sanıyorlar. Tam bir israf.”

“Ha,” dedim, Jenny dönünce onu, aşırı sürdüğü göz kaleminden tanıyarak.

“Eski zamanlardan o kadar farklı ki,” dedi. “Bu çocukların yarısı hayvanları sevmiyor bile.”

Hayallerini kurduğum işe alınmadığımdan beri Zimmerman’ın dükkânı artık dünyada en sevdiğim yer olmasa bile buna çok kızmıştım. Hepsine. Bay Zimmerman’ın desteğiyle geçen bunca yıldan sonra hayvan edinme merkezi şehre geri taşınacaktı ve sıcak bir yuvaya ihtiyacı olan hayvanların insanlarla buluşma şansı azalacaktı. Bu kayıtsız lise öğrencilerinin Bayan Parker’ın iyi niyetini kötüye kullandığının düşüncesi bile beni utandırmıştı. Ama tabii ki mesele bundan biraz daha kişiseldi. Jenny orada çalışıyordu: benim dükkânımda, eski patronumun emrinde. Mount Pitts’te elinin değmediği tek yer de artık onundu. Kafamın içindeki on iki yaşındaki Vera, ilgi çekmeye çalışan kızlar gibi konuşarak, “Muhtemelen bunu ona Charlie yaptırttı,” ya da, “Bayan Parker’a onun bir esrarkeş olduğunu söylemeliyim,” gibi şeyler derken olaylara bir yetişkinin (babamın) gözüyle bakmaya çalıştım. Mantığımla düşündüm ve kafamı kullandım. Bunu yapmayı bitirdiğimde bir çözüme ulaşmıştım.

Görmezden gelecektim. Pagoda Alışveriş Merkezi’ne gitmeyi bırakacaktım. Artık Zimmerman’ın Hayvan Dükkânı’na gitmeyecektim. Veteriner olmayı düşünmeyecektim. Belki de babam haklıydı. Belki kuşları kafeslerde tutmak zalimceydi. Belki kedilerin kutuya pislememesi gerekiyordu. Babam daima, insanların dünyayı beslemektense hayvanlarını beslemeye daha çok para harcadığını söylerdi. Biz paramızı kırmızı, beyaz, mavi plastik kemiklere, egzersiz toplarına, oyuncak farelere ve eğer seçme şansları olsa Pennsylvania’da yaşamak bile istemeyecek olan iguanalar için özel ısıtıcılı kayalara harcarken yalnızca birkaç kilometre ötedeki çocuklar yetersiz besleniyor ve açlık çekiyordu.

PAGODADAN BİR İKİ SÖZ

Doğru söylüyor. Bu şehirdeki çocukların yüzde 47’si yoksulluk sınırının altında yaşıyor. Pek çoğu şu an siz bunu okurken aç durumda. Bazıları, köpeklerinize günde iki kez verdiğiniz mamanın bir kutusunu seve seve yerdi.

PAZARTESİ - DÖRTTEN SEKİZE

İşime yarı zamanlı olarak devam edeceğimi söylemek için Marie’yi aradığımda James’in, babam delirmesin diye gündüz vardiyasına geçmeyi kabul ettiğini söyledi. Bir pizza dağıtıcısı için bu çok büyük bir fedakârlık. Geliri günde neredeyse yirmi dolar, hatta cumaları muhtemelen kırk dolar azalacak. Yani James babamın (kimse için 120 dolar feda etmeyecek bir adamın) içini rahat ettirmek için her hafta 120 dolara bedel bir çaba harcamış oluyor.

James orada olmadan işe dönmek çok tuhaf. Marie, hafta içi dörtten kapanışa çalışacak olan Larry adında, orta yaşlı bir adam bulmuş. Sorunsuz birine benziyor sanırım. Ama tembel. Yerleri her tarafta siyah, pis izler ve su birikintileri bırakmadan paspaslayamıyor. Dakikada yaklaşık iki kutu katlıyor (kâğıt parmaklarını kesmesin diye) ve sarımsak kokuyor.

Eski-amigo-kızdan-bozma-servis-görevlisi Jill ben yokken işi bırakmış. Şaşırdım doğrusu. Marie onun şimdi Yunanlılarla beraber, yerel bir lokantada aşçıbaşı olduğunu söylüyor. İddiaya girerim dazlak Nazi erkek arkadaşı buna çok heyecanlanmıştır.

Ben cezalıyken iki pizza dağıtıcısı şehirde soyulduğu için Marie neredeyse bütün banliyö servislerini bana veriyor. Soyulanlar bizden olmasa da Marie’nin beni gözetmesi hoşuma gidiyor. Her neyse, sarımsak adam Larry şehir servislerini halledebilir. Bunu sorun ediyormuş gibi görünmüyor.

“Fred’in Barı’nın yakınlarında bir yere gidiyor musun?” diye soruyor Larry, bütün pizzaları görüp götürüleceklerin ne durumda olduğunu kestirmek için biraz eğilerek.

“Oradan nefret ediyorum.”

“Ben doğu yakasına gidiyorum,” diyor yüzünde yalnızca doğu yakasının verebileceği bir ifadeyle.

“Peki, tamam. Ben giderim,” diyorum. Oysa Fred’in Barı’na gitmemem gerekiyor.

En uzaktaki ve son servisimi, hükümetin Fiammer Yolu’na kondurduğu evlere yapıyorum. Güzel bir yer; yeni, bej rengi dış cepheleri ve malçla örtülü güzel bir peyzajı var. Ailenizi leş kokulu şehirden kurtarıp çocuklarınızı temiz havada yetiştirmenin, bir yandan da işe girmeden sosyal yardım alarak geçinmenin harika bir yolu (babamın böyle yerler hakkında neler dediğini duymalısınız).

Buraya daha önce yalnızca bir kez gelmiştim, o nedenle numaralardan emin değilim. Yavaşlıyorum, çift numaraların hangi tarafta olduğunu bulup en sonunda 224 numarayı görüyorum.

Adam, pantolonu inik bir şekilde kapıyı açtığında o kadar dikkat etmiyorum ki neler olup bittiğinin farkına varmadan ona dört içecek uzatıyorum. Sonra, içgüdülerim bana onu görmezden gelmemi, göz temasını sürdürmemi, aşağı bakmamamı söylüyor.

Ona pizzaları uzatıyorum. “On dolar elli sent, lütfen.” Orada öylece, iki büyük pizzayı sağ elinde dengeleyerek,

sol elinde dört Sprite ile pantolonu ayak bileklerine inmiş vaziyette duruyor. Sanki bir şey yapmam gerekiyormuş gibi yüzüme bakıyor.

Adam ereksiyon halinde. Bu bütün hayatımın canına okur mu diye merak ediyorum.

Ayaklarını sürüyerek içecekleri girişteki masaya bırakıyor. Geri dönerken şeyi tramplen gibi yaylanıyor. Bu, pizza dağıtımında görülmüş en komik anlardan birine dönüşmeye başlıyor.

Pantolonunun geri kalanıyla birlikte yerde olan arka cebine uzanıyor. “Ne kadar demiştin?”

“On dolar” diyorum ellerinin tekrar serbest kaldığının farkına vararak. Buradan hemen gitmek istiyorum.

Elime bir onluk ile iki teklik tutuşturuyor ve pantolonu ayak bileklerinde, sertleşmiş halde kapıda duruyor. Küçük garaj yolundan çıktığımda bana el sallıyor. Havaya doğru, “Gördün mü? İşte bu yüzden tabelalara ihtiyacımız var,” diyorum.

BEŞİNCİ KISIM

OKULA DÖNÜŞ - İKİNCİ GÜN - SALI

Kahvaltıda babama, “Sence annem seni sevmekten, adı neydi işte, onunla tanışmadan önce mi, yoksa tanıştıktan sonra mı vazgeçti?” diye soruyorum.

Babam tahıl gevreğini ağır ağır çiğniyor. Bu beni sinir ediyor. Belki annemi de sinir ediyordu.

“Bilmiyorum,” diye yanıt veriyor. “Beni sevmekten vazgeçtiğinden bile pek emin değilim,” diye de ekliyor.

Bu duyguyu biliyorum. Ben de Charlie’nin beni sevmekten vazgeçtiğini sanmıyorum.

Şu anda Charlie ölü ve ben burada mutfaktayım. Okula gidiyorum, sonra işe. Lise sondayım ve hâlâ hayatta ne yapmak istediğime dair en ufak bir fikrim yok. Annem gitti ve son bir yıl içinde en yakın arkadaşımı iki kez kaybettim, âşık olmamam gereken bir çocuğa âşık oldum (iki kez), dazlak bir Nazi tarafından pataklandım ve üstüme bira kutuları, bozuk para ve köpek pisliği dâhil olmak üzere bir sürü şey yağdırıldı.

Ah, tabii. Bir de dün gece var.

“Dün gece Hammer Yolu’nda bir adam kapıyı pantolonu inik vaziyette açtı,” diyorum. Babam hâlâ tahıl gevreğini çiğniyormuş gibi görünüyor.

“İç çamaşırıyla mı?” diye soruyor babam çiğnemeye devam ederken.

“Hayır,” diyorum. Ayrıntıları vermeye biraz utanıyorum. “Tamamen... İşte, anlarsın ya... Çamaşırsız.”

Babam bana bakarak gözlerini pörtletiyor ve lokmasını hızla çiğneyerek yutuyor. “Polisi aradın mı?”

Omuz silkiyorum. “Ne yapabilirler ki?”

“Vera! Senin aklından zorun mu var?” Gevrek kâsesinde kalanları lavabo süzgecine boşaltarak suda çalkalıyor.

“Polisleri aramak aklıma bile gelmedi. Garip tipin tekiydi işte.” Haksız mıyım? Öyle değil miydi? Zararsız biri...

“Görüyor musun? İş sorumluluğa gelince bu tür şeyleri kastediyordum. İşlere toplumsal açıdan bakmalısın, Vera. Ya o adam bunu izci kızlar kurabiye satmaya geldiğinde yaparsa?”

Tekrar omuz silkiyorum. Böyle tepesinin atmasını hiç beklemiyordum. Bir dakika kadar birbirimize bakıyoruz.

“Adresi hatırlıyor musun?” diye soruyor.

“Evet. Ama bir şey söylemenin anlamı ne? Bu konuda onlar ne yapabilir ki?”

Enikonu hayal kırıklığına uğramış bir surat ifadesiyle bana bakıyor. “Benim mi onları aramamı istiyorsun?”

“Hayır.”

“Ama ikimizden biri arayacak.”

Pekâlâ. Kabul ediyorum. Bundan bahsetmemin tek sebebi beni bu işte çalıştırdığı için kötü hissetmesini sağlamaktı. Böyle küplere bineceğini hiç düşünmemiştim. Ama şu an ona bakıyorum ve ne kadar ikiyüzlü olduğunu düşünüyorum. İçimdeki sesin nasıl bana milyon kez Charlie’ye yardım etmemi söylediğini, babamın nasıl bana milyon kez bunu görmezden gelmemi söylediğini düşünüyorum.

“Şunu açıklığa kavuşturalım,” diyorum. “Pizzası geldiğinde kapıyı pantolonu ayak bileklerinde açan eziğin tekini şikâyet etmemi istiyorsun, ama hayatım boyunca gözümüzün önündeki boks maçını görmezden gelmemi söyledin.” O kadar kızgınım ki parmağımla Charlie’nin evini gösterirken elim titriyor. “Hani hemen bitişiğimizdeki? Sen beni nasıl bir insan sanıyorsun?”

“Ben...”

“Kahn’ların evine gelip kolu kırık bir kadına kurabiye satan izci kızlar ne olacak? Onlar bundan nasıl bir toplumsal ders çıkarmışlardır sence, baba?”

Bu tür bir yaklaşımın benim aleyhime dönmesi kaçınılmaz. Dolayısıyla ben de gevreğimin kalanını dökmeye karar veriyorum ve kapıya giderken durmadan konuşuyorum.

“Söylediğin tek şey, ‘Görmezden gel, Vera’ idi. Şimdi ise dün geceki ruh hastasının konuşmaya değer olduğunu mu düşünüyorsun? Gerçekçi ol, baba. Bu duyduğum en ikiyüzlü şey. O puşt hâlâ karısını dövüyor. Bu hâlâ onun yanına kâr kalıyor. Sen de hâlâ bunun o adamın yanına kâr kalmasına izin veriyorsun.”

Kapıyı çarparak kapatıyorum ve hızla arabaya yürüyorum. Overlook Yolu’ndan gelen otobüsü gördüğümde Charlie’yle ikimizin nasıl birlikte otobüs beklediğimizi, onun 07:00’den otobüs 07:14’te gelene kadar iki sigarayı nasıl birbiri ardına içtiğini, basamakları çıkarken son nefesini nasıl mutlaka otobüsün içine doğru verdiğini hatırlıyorum.

On ya da on üç ya da on beş yaşımdayken polisi aramış olsaydım Charlie şimdi sağ olur muydu diye merak ediyorum. Pişmanlık duyuyorum. Bunu saklayarak yaşadığım her an için pişmanlık duyuyorum. Charlie’yle bu konuda konuşmadığım her sefer için pişmanlık duyuyorum. Yardım etmeye çalışan, umursuyormuş gibi görünen bir annem ve babam olmadığı için pişmanlık duyuyorum. Onların daha çok umursamasını sağlayacak kadar mantıklı olmadığım için pişmanlık duyuyorum. Hiçbir zaman ne düşündüğümü söylemediğim için, hiçbir zaman “Ya o, ben olsaydım? Ya beni döven boş kafalı bir herifle evlenirsem? O zaman umursar mıydınız? Yardım eder miydiniz?” demediğim için pişmanlık duyuyorum. O sapıkla karşılaştığımız ilk gün polisi aramadığım için de pişmanlık duyuyorum. Çünkü Charlie’nin son zamanlardaki davranışlarıyla onun ilgisi olduğundan eminim.

Arabamda oturmuş, mahallenin uyanmasını seyrederken pişmanlığımın beni durdurmasına artık izin veremeyeceğimi fark ediyorum. Yarı Charlie’ye yarı kendime, “Çok üzgünüm. Söz veriyorum, bunu bir şekilde değiştireceğim,” diyorum.

Garaj yolundan asfalta çıkarken babamın bana ön cumbadan baktığını görüyorum. El sallıyor. Bu da ateşkes demek oluyor. Aynı zamanda da hâlâ, bir parça bile ağır olan hiçbir konuda konuşmayı kaldıramıyor ve görmezden gelmeyi yeğliyor demek oluyor.

Tuvaletin yanına iliştirdiği post-it notunu düşünüyorum. “Temelde, nişancı kendisini hedef alır.”

Temelde, babam kendisini görmezden geliyor. Temelde, Bay Kahn kendisine vuruyor.

O halde temelde ben de kendi kendimi dağıtıyorum. Bunun yanında altılı Cola ister miyim acaba? Ya da sarımsaklı ekmek?

UNUTMAYI YEĞLEYECEĞİM GEÇMİŞ YAŞ ON YEDİ - AĞUSTOS

Yaz, sakin geçiyordu. Charlie’yle Jenny’yi -ya da esrar partileri ve seks için ya da artık o an ilgisini her ne çekiyorsa onun için ormana her kimi getiriyorsa onu- görmezden gelmekte çok başarılı hale gelmiştim. Pagoda Alışveriş Merkezi’ndeki Zimmerman’ın dükkânında çalışmak için içimde kalan arzulara aldırmamakta da başarılı olmaya başlamıştım. Zira artık hayvan edinme merkezinin taşınacağını ve Jenny Flick’in mezuniyet için toplum hizmeti kredisi toplamak amacıyla orada boy göstermeye başladığını biliyordum.

Pagoda Pizza’da çalışmayı seviyordum. On sekiz yaşıma girer girmez gece vardiyasına geçip dağıtıma başlamak için can atsam da gündüz sorumlusu Nate’le çok iyi anlaşıyordum. Al Green’e duyduğum sevgi sebebiyle Nate benim onun “onursal kız kardeşi” olduğumu söylüyordu. Çalışmayı o kadar çok seviyordum ki yeniden, Jenny Flick ve Charlie artık insanlara ne yalanlar attıysa, o şekilde mimlenmiş son sınıf öğrencisi Vera Dietz olacağım okula geri döneceğime üzülüyordum. Buna bir hafta kalmıştı ve henüz okul için gerekli olan hiçbir şeyi almamıştım. Buna kıyafet de dâhildi. İçinde ders programım olan zarfı açmamıştım bile, oysa geleli iki hafta kadar olmuştu. 10:00 -16:00 arası olan vardiyanın ardından arabamı garaj yoluna çekerken aklımdan bunlar geçiyordu. Sürücü tarafındaki pencereye doğru bir şeyin hareket ettiğini fark ettiğimde ve başımı kaldırıp Charlie’yi gördüğümde çok korktum.

Charlie, “Konuşmamız gerek,” dedi. “Lütfen, Charlie. Git buradan.”

“Başım belada.”

Gözlerine baktım. Başı belada gibi görünüyordu. “Bundan bana ne?”

“Benimle biraz yürür müsün?”

“Hayır.”

Ben eve doğru devam ederken o durdu. Babam oradaydı, o nedenle kendimi güvende hissediyordum.

“Yalnızca meşeye kadar...”

“Evine git, Charlie.”

“Vera, ben ciddiyim. Yardımına ihtiyacım var.”

“Ben de ciddiyim, Charlie.”

Birbirimize baktık.

“Jenny delirdi. Hayvanlara zarar verecek,” dedi.

“Bu senin sorunun. Benim değil.” Böyle söylesem de bunun düşüncesi bile kalbimi burkmuştu. Kim hayvanlara zarar verirdi ki?

“Verecek,” dedi.

“Evine git, Charlie. Beni yalnız bırak.”

“O köpeklere bakan tanıdıklarından birini arayıp uyaramaz mısın?”

“Sen yapsan olmuyor mu?” diye sordum.

Birkaç saniye boyunca sessizce birbirimize baktık ve ben ön kapıya doğru yürümeye başladım.

“Beni öldürecek,” dedi son derece ciddi bir şekilde. “Senin sorunun,” diye yanıtladım, içimden gözlerimi devirerek. Evet, tabii ya. Seni öldürecek, Charlie. Sen de haklısın.

“Arkadaşım olduğunu sanmıştım,” dedi. Sesi titriyordu.

İşçi Bayramı’nı düşündüm: bana vurduğu günü. “Arkadaşınım, Charlie. Ama artık değilim.”

“Ne zaman böyle bir kaltak oldun çıktın sen ya?” diye bağırdı. Babam o anda ön kapıyı açtı.

Ben babamın yanından geçip eve girerken Charlie hâlâ arabanın yanında titriyordu. O kendi kendine söylenerek ormana geri dönene dek babam kapıda bekledi.

Saçlarımdan ve tenimden yağ ve sucuk kokusunu çıkarmak için duş alırken korkunç hayaller kurdum. Charlie’nin, babasının silahlarından biriyle geri dönüp bize ateş açtığını düşündüm. Ya da kendisine... Nasıl bir belaya bulaşmış olabileceğini bilmiyordum ve çok kötü bir şey olmamasını umdum. Derken, artık onun aşağılık herifin teki olduğunu hatırladım. Muhtemelen ondan kuşkulanmakta haklıydım. Jenny, Bill Corso ve kuş beyinli Gretchen muhtemelen hep birlikte ormanda bekliyorlardı ve ben de yalanlarına kanmamıştım.

Hem Jenny Flick’in hayvanlara zarar vermesi hikâyesi de neyin nesiydi? Ne acınası bir tuzaktı bu böyle. Bunun akıllarına gelebilmesi için dördünün birden mi kafa patlattığını merak ettim. Geri zekâlılar.

***

Babam akşam yemeğini yapmıştı: Fetuccine Alfredo. “Charlie ne istiyormuş?”

Ona her şeyi anlatmak istedim. Ama hepsi birer dramadan ibaretti. Dietz’lerin dramayla işi olmazdı.

“Önemli bir şey değil,” diye yanıtladım. “Makarna güzel olmuş.”

“Sağ ol. Tarifini gazetede buldum.”

Sevgililer Günü’nden beri Charlie’yle olup bitenler hakkında babamla hiç konuşmamıştım. O da sormamıştı. Benim için hava hoştu.

Kahvaltı tezgâhında oturuyorduk, benim yüzüm sürmeli kapıya, onun yüzü de bana dönüktü. Kararan havaya baktım; artık daha çabuk karanlık çöküyordu.

Buzdolabının üstündeki takvime baktım. “Bir haftadan az zaman kaldı,” dedim.

“Evet. Bugün zımba teli almak için çarşıya gittiğimde her taraf tıklım tıklımdı.”

“Öf. Alışveriş.” Babam güldü.

“Her şey fiyatları şişirilmiş ıvır zıvırdan ibaret.”

“Beni gururlandırıyorsun, Veer,” dedi babam.

Onu gururlandırıyordum. Onun “küçük-ben”i haline gelmiştim: pinti, kendine yeten, ruhsuz biri, öyle olmadığı halde her şey yolundaymış gibi davranan biri.

KEN DIETZ’DEN (VERA’NIN GURURLU BABASI) BİR İKİ SÖZ

CindySindy her zaman, tıpkı param gibi kendimi de bir kenarda tuttuğumu söylerdi. Dediğine bakılırsa, duygularım konusunda bile cimriymişim. Bana bütün gün hiçbir yere gitmemenin ona ne kadar kötü geldiğini söyleyip dururdu. Ona Vera’yı da yanında götürmesini önerdiğimde ise, “Vera’yı gitmek istediğim yerlere götüremem,” derdi.

Hiç sormamıştım, ama çekip gittiği gece belki de bakkalı, sinemayı, kuaförü ya da nereye gittiğini bilmeden tek başına araba sürmeyi kastetmiş, yalnız zaman geçirmek istemiş olabileceği aklıma geldi. Biraz rahat bırakılmaya ihtiyacı olduğunu kastediyordu. Henüz yirmi yaşında bile değildi. Onu bu kadar erken yaşta hamile bırakıp evlendikten sonra en azından biraz nefes almasına izin verebilirdim.

***

Onunla hamile kaldığı için silah zoruyla evlendiğimi söylemek yersiz olmazdı. Babasının gerçekten de birkaç silahı vardı ve kötü haberi vermek üzere evine gittiğimizde onlara iki kez atıfta bulunmuştu. Cindy Sindy bebeği doğurmak istediğini söylemişti, o nedenle silahlar piyasaya çıkmadan önce kendimi onunla evlenmeye zaten hazırlamıştım.

“Benzin istasyonundan aldığın maaş çeki bir eşe ve bebeğe bakmana yeter mi sence?”

“Evet, efendim.”

“Haftada ne kadar alıyorsun?”

“198 dolar.”

Annesi bir saniyeliğine ağlamayı kesip, “198 dolar mı? Saatte mi?” diye sordu.

“Haftada, Janet,” dedi babası ve tekrar bana döndü. “Torunumu ayda sekiz yüz papelden az parayla nasıl büyüteceğini sanıyorsun? Böyle boktan bir parayla nereden ev kiralayacaksın?”

“Annemin evine taşınırız,” dedim.

Büyük bir sessizlik ve onların sırtından geçinmeyi seçmediğimiz için gözle görülür bir rahatlamanın ardından, “Peki, o bu haberi nasıl karşıladı?” diye sordu.

“Sizin kadar şaşırdı, ama dert etmiyor.”

Bayan Lutz daha da yüksek sesle ağlamaya başladı. Bay Lutz, “Eminim etmiyordur,” dedi.

Oysa henüz anneme söylememiştim.

Cindy Sindy ile üç ay boyunca benim odamda yaşadık. O, bol bol uyuyup ara sıra kusuyordu, ben de bira içip tavan arasında bulduğum küçük, siyah beyaz televizyonda berbat komedi dizileri izliyordum. Bir pazar sabahı, ağrıyan başımın hemen dibindeki gürültüyle uyandım. Gözlerimi açtığımda annemi odamızda, ağzından sigarası sarkar halde şifonyer çekmecelerimi boşaltıp siyah çantalara doldururken buldum.

“Fark etmeyeceğimi mi sandın?”

“Neyi?” diye sordum örtülerin altında üzerime kirli bir boksör şortu geçirirken. CindySindy yatakta dönerek hafifçe inledi, bir yastığı göğsüne bastırıp uyumaya devam etti.

“Bir genç kızı hamile bırakıp evime getirdiğini...”

“Onun adı Cindy.”

“Onun adı, ırza teşebbüs, Kenny.” Ben çantayı elinden kapana kadar eşyalarımı içine boşaltmaya devam etti.

“Evleneceğiz. Annesiyle babası durumu kabullendi.”

Bana daha önce milyon kez baktığı şekilde baktı: onun için pişmanlıktan başka hiçbir şey değilmişim gibi.

“O zaman onlarla yaşayabilirsiniz.”

Öğleden sonra işe gitmek zorundaydım, eve döndüğümde ise annem bütün eşyalarımı arka bahçeye çıkarmakla kalmamış, bir de posta kutumun yanına SATILIK tabelası koymuştu.

Lutz’ların bodrumunda geçirdiğimiz bir haftadan sonra, şehirde aylık 350 dolara bir daire bulduk. Evi hamamböcekleri basmıştı ve havalandırma yoktu. Vera doğduğunda orada yaşıyorduk. Bundan iki ay sonra evlendik. Evlendikten bir ay kadar sonra da Cindy Sindy kulüpte striptiz işine girdi; çünkü ben kira paramızı içkiye yatırıyordum. Bundan beş ay sonra içkiyi bıraktım. İçkiyi bırakmak evliliğimi kurtarmadı, çünkü içkiyi bırakmak neyse odur: içkiyi bırakmak. Cindy Sindy’ye nasıl bir arkadaş ya da eş gibi davranacağıma dair en ufak bir fikrim yoktu. Ona nasıl olduğunu hiç sormadım, çünkü nasıl olduğuna pek de kafa yormuyordum. Yalnızca benim hakkımda ne düşündüğünü merak ediyordum. Ardı ardına sigara içip duran sinir bozucu annem tarafından aşağılık herifin teki olduğumu düşünmeye şartlandırıldığım için Cindy Sindy’nin benim hakkımda gerçekten ne düşündüğünü bilmiyordum (ya da bilmek istemiyordum). Yine de onun da benim aşağılık herifin teki olduğumu düşündüğünden emindim.

Vera bir yaşına girdiğinde Cindy Sindy striptizi bıraktı ve sokağın aşağısındaki lokantada garsonluk yapmaya başladı. Vera’ya saat üçe kadar ben bakıyordum. Cindy Sindy o saatte işten geliyor, ben de dörtten gece yarısına dek benzin istasyonunda çalışıyordum. Cindy Sindy lokantada, kulüpte olduğundan daha mutlu görünüyordu, ama kazandığı para kulüpte aldığının yarısından bile azdı.

Bir gün işten önce oraya gittim ve öğle yemeğine gelen erkeklerin onunla flört ettiğini gördüm. Onu kesip gülüştüklerini gördüm ve kafama dank etti. Kendi başarısızlığımı kendim tayin ettiğimi fark ettim. Cindy Sindy’ye ve Vera’ya iyi bir gelecek sunmak istediğimi fark ettim. İşe giderken meslek yüksekokulunda durdum ve oradakilere hayatımı bir şekilde değerlendirmem gerektiğini söyledim. Girişteki insanlar oldukça dost canlısıydı ve bana iş yerinde tüm gece sayfalarını karıştırdığım bilgilendirme kılavuzları verdiler. Ertesi sabah, muhasebe okumak için yaz dönemine kaydımı yaptırdım. Vera’nın dördüncü doğum gününün hemen ardından yeminli mali müşavirlik sınavımı verdim ve şehir merkezindeki bir firmada gerçek bir işe girdim. Eskisinin üç katı maaş almaya başladım ve Cindy Sindy’ye işi bırakmasını söyledim, o da öyle yaptı. Benden yana şikâyetleri yine de bitmedi. Harika bir işe girmek evliliğimi kurtarmadı, çünkü harika bir işe girmek neyse odur: harika bir işe girmek.

“Alkolikten işkoliğe dönüştün, Kenny. Artık seni hiç göremiyoruz.”

Ona, “Kızlarıma iyi bakmak istiyorum, hepsi o,” diye karşılık verirdim.

“Hayır, benden uzak durmak istiyorsun,” derdi.

“Bu doğru değil,” derdim, ama haklıydı. Eve gelmekten korkuyordum. Hâlâ içimde bulunan boşluğu deşmekten korkuyordum.

Karım buna bagaj adını takmıştı. “Valizlerini açıp annenin içine koyduklarını görmekten korkuyorsun.”

Şu Cindy Sindy yok mu? İnanılmaz akıllıydı. Ama ona bunu hiçbir zaman söylemedim. Onu sevdiğimi de hiçbir zaman söylemedim, Vera’ya hamileliğinden kalan iki küçük çatlağını sevdiğimi de. Alnındaki çilleri sevdiğimi de dile getirmedim. Ona yaptığı lazanyayı sevdiğimi hiç söylemedim, siyaset hakkındaki görüşlerini zekice bulduğumu da. Ağzımı hiç açmadım, çünkü bunun beni güvende tutacağına inanıyordum.

Şimdi, Vera’nın da aynı şeyi yaptığını görüyorum. Bana Charlie hakkında tek kelime etmedi, oysa bundan yalnızca bir yıl önce ona apaçık âşıktı. Bundan da önce, dört yaşlarından beri ayrılmaz bir ikiliydiler. Bunların hiçbirini görmemişim gibi davranıyor. Hayır. Kendisi bunların hiçbirini görmemiş gibi davranıyor. Gizlemenin hiçbir faydası olmadığım, kendi çevresine duvar örerek hiçbir şey elde edemeyeceğini ona söylemek istiyorum.

KEN DIETZ’IN YEDİĞİNİZ HALTLA YÜZLEŞME ÜZERİNE AKIŞ DİYAGRAMI

Ama kafayı yerken bunun size kesinlikle hiç bir şey kazandırmayacağının farkına varın. Hadi ama. Olaya biraz daha sistematik yaklaşmaya çalışın. Cidden. Dünyada eline başkasının hazırladığı valizler tutuşturulan ilk kişi değilsiniz ya. Zamanı boşa harcamak niye? Niye bütün bu iğrençlikle yüzleşip hayatınızla uzlaşmayasınız ki? Sizde mutlu olmayı hak etmediğini düşünenlerden misiniz? Yanılıyorsunuz. HERKES mutlu olmayı hak eder. Ama kimse bunu kafayı yiyerek, surat asarak ya da kaçarak elde edemez. O halde olay şu: Silkinin ve başlangıca dönün.

PIGGY’NİN İNTİKAMI - SALI

Çağdaş Sosyal Düşünce dersine gitmek için üç dakikam var ve binlerce Charlie tarafından kütüphane kanadındaki tuvaletin arka köşesine doğru sıkıştırılıyorum. Arkalarındaki büyük pembe fayansları görebileceğim kadar saydam olmalarına rağmen oldukça ağırlar ve havanın ciğerlerimden çekildiğini hissedebiliyorum. Kollarımı içgüdüsel olarak göğsümde çaprazlıyorum. Hepsi aynı anda konuşuyor. Çıkardıkları gürültü tren istasyonunun keşmekeşini andırıyor. Hiçbir kelime anlaşılmıyor. Hepsi vızıldanmadan ibaret. Ama ne dediklerini biliyorum. Tek amaçları, beni Charlie’nin bıraktığı, “Sana bir şey bırakıyorum,” dediği andan itibaren aklımdan çıkmayan notu aramaya zorlamak.

Binlerce Charlie’nin arasından aynanın buğulanmaya başladığını görüyorum. Ağırlıkları altında yavaşça lavaboya yürüyorum. Nefesin nereden geldiğini bulmak için bir dizi güçlü dalgayla mücadele ediyormuşum gibi iteliyorum. Bir halüsinasyonun/hayaletin/perinin/kayıp ruhun nasıl olur da nefesi olur diye hiç merak etmiyorum. Gözlerimle Charlie’leri taramakla öyle meşgulüm ki aynaya varana dek aynanın buğusunda -Charlie’nin karmakarışık el yazısıyla- bir mesaj karalanmış olduğunu fark etmiyorum.

Kapı gacırdayarak açılıyor. Charlie’ler yok oluyor.

Baş Flick’çi Gretchen içeri giriyor ve beni hızlı ve derin nefesler alırken görüyor. Aynaya bakıp yazıyı görünce sırıtıyor.

“Ucube,” diye tıslıyor. “Nesin sen? Bebek falan mı?” Aynaya bakıyorum. BANA YARDIM ET yazıyor.

***

Çağdaş Sosyal Düşünce dersine vardığımda Bill Corso’nun da orada olduğunu görüyorum. Tıpkı üçüncü sınıfta annemin gelip beni almasını istediğimde benim öksürdüğüm şekilde öksürüyor.

Zil çalınca Bay Shunk ayağa kalkmadan önce bir dakika kadar masasında oturup işlerini yapıyor, sonra sınıfın önündeki tabureye geçip Sineklerin Tanrısı’nı açıyor ve beni işaret ediyor. Ben de kaldığımız bölümden okumaya başlıyorum.

Bir dakika sonra sınıf sessizleşiyor ve Gretchen, şu aptal görünüşlü uzun ve çok ince sigaralardan içmek için tuvalete yaptığı geziden geri dönüyor.

Bay Shunk, “Corso, sıra sizde,” diyor. “Ben, şey...”

“Dietz’in bıraktığı yerden devam edin.”

Bill öksürerek, “Edemem,” diye fısıldıyor. “Tabii ki edebilirsiniz.”

“Doktor diyor ki, eğer konuşursam sesimi yitirebilirmişim,” diye karşılık veriyor Corso. Bu, meslek okulundan bilgisayar programcısı birkaç kafası kırık tipin kıs kıs gülmesine yol açıyor.

“Çok garip,” diyor Bay Shunk. “Son ders saatinde sizi beden dersinde badminton oynarken gördüm ve sesiniz son derece sağlıklı geliyordu.”

Bili, “Ben... Ah... Yapamam. Yapamam işte,” diye geveliyor yerinden kalkarak.

Bay Shunk birinci ve ikinci masaların arasındaki koridorda duruyor. Bil] Corso’ya doğru eğilerek, “Bay Corso, o kapıya doğru bir adım daha atarsanız sizi bu dersten bırakırım. O çok kıymetli sporcu burslarınızı kaybedersiniz. Kıçınızı yerine koyun ve okuyun.”

Bill oturuyor. Parmağım kitapta bıraktığım yere koyup yavaş yavaş okuyor.

“Sen... Aptal bir çocuksun... Dedi... Sineklerin Tanrısı...

Sadece ca... Cah...”

“Cahil,” diye fısıldıyor Gretchen. Bill dilini şaklatıp ona kötü kötü bakıyor.

“Devam edin,” diyor Bay Shunk.

Bill gözlerini kırpıştırıyor. “Sadece cahil, aptal bir çocuk.”

Diğer cümleyi kekelemeye başlamadan önce durup içini çekiyor. Sınıfta hiç hareket yok. Charlie burada mı diye merak ediyorum. Kitaplıkta ya da silgimde... Kendini, molekül ya da oksijen olarak havaya yayıp yaymadığını düşünüyorum.

O da Bill’e benim kadar üzülüyor mudur acaba? Böyle birinin nasıl bir geleceği olabilir ki? Burası onun kaderinin boka sarmamasını sağlama almak için ne yapabilir? Ona futbolun her şey demek olduğunu kim öğretmiş?

***

Öğle yemeğinde herkes bundan bahsediyor. Popüler olmayan tiplerle birlikte arka tarafın ortasında, takır takır ses çıkaran upuzun ısıtıcı ve havalandırıcı aygıtın orada oturuyorum. Sabah babamla ettiğim kavgayı düşünüyorum. Tanrım, yetişkinler çok ikiyüzlü. Corso’ya bir bakın. O, lise son sınıfa ancak okulumuzun Pennsylvania Okullar Arası Spor Derneği’nin müsabakalarında daha iyi derece almaşım sağlamak amacıyla okuma problemini göz ardı eden yetişkinler sayesinde geldi. Şu anda boktan bir futbol takımı olan küçük bir üniversiteye kabul edilmiş durumda ve okuyamıyor bile.

“Sen neye haki iğini sanıyorsun?”

Bunlar, Jenny Flick ve Gretchen. Jenny bugün iyiden iyiye çılgın görünüyor, göz kalemiyle gözlerinin kenarlarına süslü kıvrımlar yapmış,

“Hiçbir şeye.” Gözlerimi camdan dışarıya dikiyorum. Park alanındaki devasa meşe ağacına bakıp yaratıcılığımı kullanarak ona tırmandığımı gözümde canlandırıyorum.

“Sence yardıma mı ihtiyacın var?”

Tıpkı Charlie’ninkiler gibi iyice uzamış ve dağınık olan perçemlerimin arasından bakıyorum. “Sen neden bahsediyorsun?”

“Gretchen seni tuvalette görmüş.”

“Yani?”

“Mesele Charlie, değil mi?” diyor. Sanki mesele hep Charlie değil mi? diye düşünüyorum.

Jenny, kulağıma eğilerek beni titretip sırtımı ürperten bir şey fısıldıyor. “Ne yazık ki onu hiçbir zaman benim tanıdığım gibi tanıyamadın.”

Aniden çekilip ondan uzaklaşıyorum ve kitaplarımı alarak kafeteryadan çıkıyorum. Her şey Sineklerin Tanrısı’na benziyor. Hepimiz hayvanız. Mücadele etmek istiyoruz. Kazanmak istiyoruz. Öldürmek istiyoruz. Buna göre de Charlie, nihayetinde Piggy oluyor, değil mi? Sonraki derslerimde kafamı buna yoruyorum, çünkü eğer Charlie, Piggy ise ona daha çok sempati duymalıyım. Öyle yaptığımı içten içe biliyorum. Üzgün olduğunu biliyorum. Neredeyse dokuz aydır bana üzgün olduğunu söylüyor.

Dokuz ay, bir bebeğin büyümesi için gereken süre. (Sekizinci ders saatindeki Sağlık dersinde olduğumu anladınız, değil mi?) Annem benim yaşımdayken, karnında büyüyerek geçirdiğim dokuz ayın ardından beni doğurmak üzereymiş. Şimdi sıra bende. Kendimi yeniden dünyaya getireceğim. Kendime, onun bana olduğundan çok daha iyi bir anne olacağım.

Kendime sadık kalacağım ve kendimi savunacağım. Kendime doğum günümde elli papel göndermekten çok daha fazlasını yapacağım ve eğer olur da kendi kendime telefon açarsam önemsiyormuşum gibi davranacağım, çünkü buna ihtiyacım olabileceğinin farkındayım. Kendi saçımı çok nazikçe tarayacağım ve kendimi asla çok sıcak olan banyo suyuna sokmayacağım. Sıcaklık gösteren bir anne olacağım. Bay Kahn, Bayan Kahn’a ta bizim evimizden, olduğu gibi duyulacak bir şekilde vurduğunda polisi arayacak ya da sonraki gün gidip Bayan Kahn’a o tacizci piçi nasıl terk edeceği konusunda yardım etmeye çalışacak bir anne olacağım.

Bugün kontrol bende, çünkü öyle olmasını istiyorum. Jenny Flick’in geleceğini sıfıra indirebilirim. Ölmüş olsa bile Charlie’nin itibarını tekrar yükseltebilirim. Parmaklarım şalterin üzerinde durmasına rağmen hayatım boyunca kendi dünyam üzerindeki kontrolümü görmezden gelerek yaşadım. Ama bugün farklı. Öldüğü gece, Charlie bana bir şey bıraktığını söylemişti. Bugün onu bulacağım.

***

İşte gitmeden önce yirmi dakikam var. O nedenle, muhtemelen babamın bu sabah ona ikiyüzlü demem hakkında nutuk çekmek için beklediği eve girmek yerine tüm okul eşyalarımı arabada bırakıp Kahn’larla bizim evimiz arasındaki ormanda kayboluyorum. Daha önce bin kez tırmandığım merdiveni tırmanıp kendimi, çatırdayan sonbahar yapraklarıyla ve yeşil bir tabaka ilkbahar poleniyle kaplanmış sekizgen verandaya atıyorum. Etrafta örümcek ağları var. Anahtarımı çıkarıp kilidi değiştirmediğini görünce şaşırıyorum. İçeri girdiğimde, hiçbir şeye dokunulmadığını fark ediyorum. Yatak hâlâ içinde uyunmuş gibi görünüyor. Etrafta abur cuburlar var. Dibinde daire şeklinde kurumuş bir sıvı olan bir kupa görüyorum. Çevreme çok bakmak istemiyorum. Bu ağaç evinin gördüğü son şey Jenny Flick’le Charlie’nin seks yapmasıydı ve bunu hiç ama hiç düşünmek istemiyorum. Döşeği sağa itip Charlie’nin bulmamı istediği yer döşemesini buluyorum. Döşemeyi alet kullanmadan kaldırmam mümkün değil. Derme çatma mutfağa bakınca hâlâ yapış yapış olan bir çay kaşığı buluyorum ve sapını döşemelerin arasına sokuyorum. Epey oynattıktan sonra döşeme kalkıyor ve elimi onun altındaki siyah deliğe uzatıyorum.

İçi boş. Deliği elimle biraz daha yokluyorum ve kendimi aptal gibi hissediyorum. Yani, cidden... Sarhoş halde baygınken gördüğüm bir rüyadaki görüntülerin gerçek hayatta da var olacağını mı sanmıştım?

Derken elime buruşuk bir peçete geliyor ve onu çekip düzleştiriyorum. Bir Burger King peçetesi. Kalp atışlarım hızlanıyor. Üzerinde yazan tek şey, Selam, Vera. İçeride herhangi bir şekilde kutuya benzeyen bir şey olup olmadığını kontrol etmek için tüm kolumu sokuyorum, ama hiçbir şey yok. Notu katlayıp cebime koyuyorum ve ayak boyundaki döşeme tahtasını geri takıp avucumla yerine oturtarak döşeği tekrar üstüne çekiyorum. Dışarı çıkıp kapıyı kapatıyorum, asma kilidi yerine geçiriyorum. Merdivenden aşağı inerken Kahn’ların bahçe kapısının çarptığını duyuyorum. Bu beni öyle korkutuyor ki çok yüksekten yere atlayıp neredeyse bileğimi burkuyorum. Sonra hemen eve koşuyorum.

“Vera?” diye sesleniyor babam ofisinden. Başımı içeri uzatıyorum. “Evet?

“Bu sabah hakkında konuşmak ister misin?”

“İşe gitmem gerek, baba.”

“Aramızda sorun yok, değil mi?”

“Sanırım.”

“Dışarıda dikkatli olmanı istiyorum.”

“Olurum.”

“Seni sosyal konutlara göndermelerine izin verme,” diyor. “Bu karakteri geliştirir, unuttun mu?” diyorum.

Kendini kötü hissetmeye başlayıp başlamadığını merak ediyorum.

UNUTMAYI YEĞLEYECEĞİM GEÇMİŞ YAŞ ON YEDİ, AĞUSTOS

Pazar günü izinliydim, o nedenle şehrin öbür tarafındaki ucuzluk mağazasına okul alışverişine gittim. Gitmeyi düşünebileceğim en güvenli yer burasıydı. Mount Pitts’ten kimseye rastlama ihtimalim yoktu ve az fiyata iyi ürün almam garantiydi. Geçen yıldan kalma ve üzerime hâlâ olan asker botlarım ve kot pantolonum duruyordu. Yalnızca birkaç gömlek ya da bulabileceğim başka herhangi bir şeye ihtiyacım vardı.

1970’lerin tarzında, dize kadar uzanan, koyu kahverengi bir kazak aldım fazladan. Kazağın yakasında ince bir kürk vardı.

Çevre yolunda giderken yanımdan motosikletiyle Charlie geçti. Arkasından giden Jenny Flick eski Nova’sını öyle hızlı sürüyordu ki birkaç kez yalpaladı, neredeyse beton bariyerlere bindirecekti. Jenny onu kovalıyor muydu yoksa eğlencesine yarışıyorlar mıydı anlamak mümkün değildi. Herhangi bir beladan kaçınmak için yavaşladım, ileride Charlie’nin, Jenny’nin peşinden gelemeyeceği yerlere doğru zikzak yaparak ilerlediğini gördüm. Jenny bir kamyonun arkasında tıkanıp kalırken Charlie bir sonraki çıkıştan dönerek gözden kayboldu.

“‘Umursama. Umursama. Umursama,” dedim yüksek sesle ve funk müziğin sesini açtım.

Eve vardığımda Charlie bizim sundurmanın önünde duruyordu. Arabadan çıkıp bagajdan torbalarımı alana kadar onu görmedim. Bir önceki gün benimle konuşmaya çalıştıktan sonra geri gelmesine şaşırmıştım. Babamın arabası orada yoktu, o nedenle gerildim.

“Jenny delirdi” dedi ben daha Parliament grubunun meşhur uzay aracı gibi olan arabama geri atlayamadan. “Ondan ayrıldım ve o cidden delirdi. Ya kendini öldürecek ya beni ya da... Bilmiyorum. Delice bir şey yapacak.”

“Senin sorunun, Charlie.”

“Ama yardımına ihtiyacım var.”

Hiçbir şey söylemeyerek yalnızca başımı iki yana salladım. “Siktir.”

“Aynen. Siktir,” dedim arabamın kapısını açarak. Torbalarımı arka koltuğa fırlattım ve tekrar içeri girdim. Cama geldi ve eğri büğrü iki elini çerçeveye yasladı.

“Bu gece Zimmerman’ın dükkânına gelmen gerek.”

Ona ters ters baktım. “Neden yeni arkadaşlarının birinden istemiyorsun?”

“Onlar benim arkadaşım değil.”

Sessizlik oldu. Sonra, “Büyük Meşe’yi kazımalarına izin verdin, Charlie,” dedim.

Bir şey söylemek için ağzını açtı, ama onu durdurdum. “Onları pagodaya götürdün ve kâğıttan uçaklar attınız. Bizim ağaç evimizde onları becerdin, Charlie. Şimdi de bana arkadaşın olmadıklarını mı söylüyorsun?”

“Hapse girebilirim,” dedi. “Senin sorunun.”

“Ölebilirim!” dedi.

Gözlerimi devirdim. “Daha neler.”

Volta atmaya ve kendi kendine söylenmeye başladı.

“Saat yedide benimle Zimmerman’ın dükkânında buluşmalısın. Onu durdurmama yardım etmelisin,” dedi.

“Çalışıyorum,” diyerek yalan söyledim.

“Saat yedide. Gelmek zorundasın. Hayatım buna bağlı.” O anda üç şeyin farkına vardım.

Tamamen ciddiydi. Onu hâlâ seviyordum.

Dünyadaki en havalı çocuğun gözünüzün önünde bir drama kraliçesine dönüşmesinden daha fazla düş kırıklığına uğratıcı bir şey yok. Cidden. Tam anlamıyla moral bozucuydu. O kadar moral bozucuydu ki, Ona son bir kez yardım etmenin ne zararı olabilir ki? diye düşündüm.

SALI - DÖRTTEN SEKİZE

Pagoda Pizza’ya giderken yol boyunca Charlie’nin benim için nereye bir şey saklamış olabileceğini düşündüm. Ağaç evinde olmamasına sinir olmuştum ve ağaç evinde olup çoktan Jenny Flick’in o küçük kaltak ellerine geçmiş olmasından da yarı yarıya endişe duyuyordum. Sonra aklıma o not geldi: Selam, Vera. Yok. Charlie akıllıydı. Bütün bunların başına geldiği -ve zavallı hayvanların da tabii- o gece, Jenny’nin delirmiş olduğunu biliyordu. Asla onun bulabileceği bir yere bir şey saklamazdı.

İçeri giriyorum ve Marie, James’in beni aradığını ve belki daha sonra gelebileceğini söylüyor. Orta yaşlı Tembel Larry etrafta bir iş yapmadan dolandıktan sonra sigara içmek için dışarı çıkıyor. Arka merdivene yerleşip düz kutulardan oluşan bir yığını önüme çektiğimde arka tarafta küçük bir logo fark ediyorum. Bir ağaç resminin çevresindeki dairenin içinde “%100 geri dönüşümlü malzeme” yazıyor. Bir kutunun kenarlarını katlayıp açma yerlerini yarıklara geçirirken gözümü ona dikiyorum. Bir kutu daha katlıyorum, sonra bir tane daha. Bu sırada hâlâ gözlerimi dikmiş logoya bakıyorum, ta ki kafama dank edene dek.

Charlie ağaca bir şey saklamıştı, ağaç evine değil.

Ön tarafa yürüyüp Marie’ye, “Gitmem gerek. Yirmi dakika içinde dönerim,” diyorum. Bir sebep söylemiyorum ve ne yanıt verdiğini duymuyorum.

On dakika sonra arabayı nehir yolundaki çakıllı park alanına çekiyorum. Charlie’nin tam burada kaç külot sattığını merak ediyorum. Arabadan inip Meşe Efendi’ye giden yolu hızla yürüyorum. Ona son tırmandığım zamana kıyasla artık daha uzun olsam da, en alt dala bile erişmem imkânsız gibi görünüyor. Ağacın geniş gövdesine sarılıp sert kabuğunu basamak gibi kullanarak tırmanmaya çalışıyorum, ama işe yaramıyor. Yine de kollarımı daha da uzatıp denemeye devam ediyorum. Ağacın çevresinde gezinerek budaklara bakmıyorum ve Charlie’nin beni nasıl onlara doğru kaldırıp ittiğini hatırlıyorum. Bana alçak bir basamak sağlayacak bir budağa ulaşmayı hedefleyerek sarılıp tırmanma yöntemini tekrar deniyorum. Birkaç kez ıskaladıktan sonra, hafifçe daha yukarı uzanıyorum ve sonunda ince bir dal yakalayarak kendimi yukarı çekiyorum.

Yerden altı metre yükseğe ulaşana kadar nefes nefese kalıyorum. Charlie’nin en sevdiği saklama yerine ulaşmak için önümde hâlâ üç metre kadar yol olduğunu bile bile aşağı bakıp kendi kendimi korkutuyorum. Bir dakikalığına oturup, “Eğer düşer de boynumu kırarsam, bu tamamen senin suçun, ahbap,” diyorum.

Nefesimi ve cesaretimi geri topladıktan sonra bir daldan diğerine tırmanmaya devam ediyorum ve sonunda ayakta durup bir elimi yıllanmış kovuğa uzatarak içini yokluyorum. Açılmamış bir Kırmızı Marlboro kutusu buluyorum ve onu deliğe geri itiyorum. Diğer kutuyu -rüyamdaki puro kutusunu- hissedip yakalıyorum. Tam delikten çekerken kutu kovuğun kenarına takılıyor ve dengemi yitiriyorum. Şu adrenalin dolu delice ani hareketlerden biriyle kutuyu yakalayıp güvenceye alıyorum, ama bu arada da ağaçtan düşmeme ramak kalıyor.

Artık o bende. Kutuyu koltuk altıma sıkıştırıp ağaçtan inerken Charlie’nin ölümünden beri ilk kez üzüldüğümü hissediyorum. Kızgın ya da merhametli değilim. Kazık atılmış ya da terk edilmiş hissetmiyorum. İğneleyici veya korumacı değil, yalnızca üzgün hissediyorum. Güçlü ve bilge dallarında dengemi sağlamak için durduğumda kendimi Meşe Efendi’ye sarılmış buluyorum. Ağlıyorum.

Hangi Zen ustası demişti, “Tek el şaklayınca nasıl bir ses çıkar?” diye? Ben de Charlie olmadan böyle hissediyorum: tek elin şaklaması gibi.

Kutuyu sürücü koltuğumun altına gizleyip dükkâna geri dönüyorum. Larry’nin arabasının dükkânın önünde olduğunu görünce koşuşturmacanın henüz başlamadığını anlıyorum. Alanın en ucuna, dükkân tarafının dışına park ediyorum ve kutuyu kucağıma çekiyorum. Tırnağımla uhulu mührü kırıyorum ve kapağını kaldırıyorum. İçinde karman çorman, üzerine bir şeyler karalanmış (çoğu McDonald’s’tan) peçetelerden oluşan küçük bir yığın var, altlarında ise mühürlü, sarı bir zarf. Peçetelerin birkaçı üstlerinden zımba ile tutturulmuş, sanki bir kitapçık gibi. En üstteki sayfada hepsi büyük harflerle SEVGİLİ VERA yazıyor. Zarftaki yazı Charlie’ye ait değil. Okumaya başlıyorum.

Bunu okuduktan sonra muhtemelen benden nefret edeceksin.

“İmkânsız,” diye düşünüyorum. “Senden zaten nefret ediyorum.”

Sevgililer Günü’nde, senden nihayet kız arkadaşım olmanı isteyecektim. Çiçekleri erkenden...

“Ne okuyorsun?”

James bu. Başı arabanın kapısının hemen dibinde. Peçeteleri kutuya bırakıp kutunun kapağını kapattıktan sonra onu yolcu koltuğuna koyuyorum.

“Hiçbir şey. Öyle, çocukluğumdan kalma birkaç saçmalık işte.”

Birbirimize bakıyoruz.

“Seninle takılmayı özlüyorum,” diyor.

“Ben de.” Yanağına çabucak bir öpücük konduruyorum. “Bu, vardiyanı değiştirdiğin için.”

“Nasıl hissediyorsun?” diye sorup başını işaret ediyor. “İyiyim,” diyorum, hâlâ orada duran şişliği içgüdüsel olarak ovuşturarak.

“Keşke onu iyice bir benzetseydim, Vera.”

“Niye? Kazaydı ne de olsa, değil mi?”

“Sadece, bu konuda bir şey yapmadığıma üzülüyorum sanırım,” diyor. Bundan, onun düşündüğünden çok daha fazla anlam çıkarabilirim.

James, “Artık birlikte takılamayız, değil mi?” diyene dek birkaç saniye kadar birbirimize bakıyoruz.

Başımı iki yana sallıyorum. “Ben de öyle düşünmüştüm.”

“Artık içki de içemem. Yani, asla.”

“Doğru.”

Tembel Larry’nin arabayı tepeden ana yola doğru sürdüğünü görüyorum ve işe gitmem gerektiğini biliyorum. “Ahbap. Gitmem gerek. Muhtemelen yarın görüşürüz.”

James arabasına binip el sallıyor. Park alanının diğer tarafına, dükkâna doğru sürüyorum ve puro kutusunu koltuğumun altına gizliyorum. İçimde eve gidip, başka kimse görmeden veya çalınmadan kutuyu daha güvenli bir yere kaldırmak için dayanılmaz bir dürtü var. Kutunun benim elimde olması düşüncesi beni panikletiyor. Artık geri dönüş yok.

“Bir şey var mı?” diye soruyorum Marie’ye.

Başını sıradaki siparişe doğru sallıyor ve üç parmağını havaya kaldırıyor. Yani üç dakikam daha var.

Arka kapıya gidip tekrar arabamın yanına çıkıyorum ve kutuyu alıyorum.

Çiçekleri erkenden gönderdim ki sen gelmeden evde olsunlar.

Peçeteden sayfayı çevirip diğerine geçiyorum. Harfler büyüklü küçüklü yazılmış.

Ama sonra her şey boka sardı.

Üçüncü peçeteye geçiyorum. Buradaki yazılar çaprazlama karalanmış.

Anlaman gerek, o öğrenene dek her şey yolundaydı.

Zarar görmüyordum.

İçimde bir şeyler yanıyor ve kendimi güçsüz hissediyorum. Sarı zarfı çekip içinde ne olduğunu yokluyorum. Ön taraftan sert ve hacimli, arka taraftan da yuvarlak bir şey. CD veya DVD. Hayalimde, biz on bir yaşındayken karşımıza çıkan sapık canlanıyor. “Ne güzel sarı örgüler bunlar,” diyor.

Marie kapıda durup bana işaret ediyor. Eski lisenin civarındaki banliyöye kısa bir servis. Ançüez seven yaşlı kadından üç dolar bahşiş ve bir göz kırpma kazanıyorum. Arabaya döndüğümde dükkâna gitmek yerine eve doğru Overlook Yolu’na sürüyorum.

Babam orada, saat geç olmasına rağmen ofisinde çünkü aylardan nisan. Bol Pagoda tişörtümün altına sakladığım kutuyla birlikte üst kata koşuyorum ve onu yatağımın başlığıyla duvarın arasına sıkıştırıyorum.

“Her şey yolunda mı?” diye soruyor babam ben merdivenleri hızla inerken.

“Bir şey unutmuşum, o kadar,” diyorum ve Pagoda kepimi ona doğru sallıyorum.

Bunlardan dükkânda yüzlerce olmasına rağmen babam beni sorgulamıyor.

“Dikkatli ol!”

“Sen de,” diye yanıtlıyorum bu kadar bariz davranmasına biraz gıcık olarak. “Kâğıt yığınlarının seni gömmesine izin verme.”

Dükkâna dönerken yol boyunca Charlie’nin ağırlığını havada hissediyorum. “Endişelenme, dostum. Her şeyi düzene sokacağım.” Ama bana güvenmiyor. Arabayı geri döndürüp eve doğru sürmemi istiyor. Bunu hemen yapmamı istiyor. Yeterince bekledi.

Park alanına çektiğimde Tembel Larry orada durmuş, sigara içiyor. Neden bilmiyorum ama onu seviyorum. Babamın yaşlarında —kırk civarı— ve her ne kadar tembel olsa da, paspas yapamasa da ve kartonların parmağını kesmesinden nefret etse de onda babamda bulunmayan bir güven duygusu var. Sigarasını söndürüp benimle içeri giriyor.

“James bunu sana bıraktı,” diyor Marie ve küçük, katlı bir kâğıt parçası uzatıyor.

Havadaki Charlie beni onu parçalamaya ve Marie ile Larry beni izlerken ağzıma atıp çiğnedikten sonra yutmaya zorluyor. Onlara gülümsüyorum ve arka basamaklara gidip kutuları katlıyorum. Otuz saniye sonra Larry de arka odaya geliyor. Marie, “Hey, buradaki büyük kutular bitmek üzere!” diye sesleniyor arkaya doğru. “Bir kutu kap,” diyorum. Sesim soğuk çıkıyor ama bunu bilerek yapmıyorum. Şu an ne yaptığımı pek düşünmüyorum. Beden dışı bir şey yaşıyorum. Odama süzülüyorum ve Charlie’nin kutusundaki McDonald’s peçetelerinin geri kalanını okuyorum. Beni buna zorluyor. Damarlarımdaki alkol gibi hissetmemi istediği şey dışında tüm duyularımı köreltiyor.

Larry, “....... mıyım?” diyor.

Ona bakıp söylediği şeyi algılamaya çalışıyorum, ama başaramıyorum. “Pardon. Aklım başka bir yerdeydi.”

“Şu aptal şapkaları soruyordum. Cidden takmak zorunda mıyım?”

Başımı sallıyorum.

“Böyle takabilir miyim?” Şapkayı ters takıp kollarını kötü bir Rap şarkıcısı gibi kavuşturuyor.

“Olmaz.”

“Kahretsin.”

“Hepimiz senin ne kadar havalı olduğunu biliyoruz, boş ver, kimin umurunda?”

“Bu yaşta pizza dağıtım elemanlarının kıyafet kurallarına uymam gerekeceğini hiç düşünmemiştim.”

“Görevli,” diye düzeltiyorum. “Pizza dağıtım görevlisi olacak.”

Gülüyor. “Peki. Görevli.”

Başımı sallıyorum ama yanıt vermiyorum, çünkü dükkânın ön tarafından üzerime doğru koşuşan binlerce Charlie dikkatimi dağıtıyor. Jet uçağı kadar büyükler ve başımı hedef alıyorlar. Uçağa atlayıp Mount Pitts karakoluna bir bilet almamı istiyorlar.

“İyi misin?” d iye soruyor Larry ve eğilerek yaklaşıyor. Tam kulağıma Charlie’nin sesiyle konuşuyor.

“Lütfen benden nefret etme.”

ÖLEN ÇOCUKTAN BİR İKİ SÖZ

Ona, söylemesini istediğim şeyleri söyletiyorum. Bunu yaptığının farkında bile değil, ama Vera anlayacaktır.

Vera, turşusu olduğumu biliyor.

Pizza kutusu ve ışık düğmesi olduğumu.

James’in, okunmadan mide asidinde çözünen notu olduğumu.

Öbür tarafla ilgili size söyleyebileceğim şeylerden biri: Öldüğünüzde gerçekleri öğreniyorsunuz.

Eğer Vera şu an ölecek olsaydı, puro kutusundaki her şeyi bilecekti. Jenny Flick’in, hiç uğraşmadan havalı biri olduğu için Vera’dan her zaman nefret ettiğini öğrenecekti. Her şeyin nasıl olup bittiğini öğrenecekti; ben ondan ayrılmaya yeltendiğimde Jenny’nin nasıl mücadele ettiğini. Babamın eski benzin kutusunu garajdan alıp Zimmerman’ın dükkânına götürdüğünü. Yanında benim Zippo çakmağımı da çaldığını. Benim nasıl bir şişe tekila içip sonra içindeki kurdu yiyerek her şeyi unutup daha iyi hissetmeye çalıştığımı görürdü. John’un bana arabasında giderken bir avuç dolusu hap verdiğini ve kaçını yuttuğumdan dahi emin olmadığımı da.

Annesinin kendisini sevdiğini, ama hiçbir zaman çocuk istemediğini, hissettiği suçluluk duygusu yüzünden harekete geçemediğini görürdü. Babasının içine düştüğü bokla yüzleşmek ve hayatıyla barışmak üzere olduğunu görürdü (buna bankadaki Hannah’ya yemeğe çıkmayı teklif ederek başlayacak).

Bir açıdan, öbür taraf çok güzel. Sırlar yok. Görmezden gelecek bir şey yok, kader de yok. Diğer açıdan, aynı şey hayatta da mümkün, yalnızca dikkatimizi doğru şeylere vermeye başlamamız gerekiyor.

ARABA SÜR, PİZZA DAĞIT - SALI DÖRTTEN SEKİZE

Arka kapıya yürüyorum ve gözden kaybolan karanlık gün ışığında duruyorum. Larry de yanıma gelip bir sigara yakıyor. Charlie’ler burada beni küçük yerlerde olduğu gibi ele geçiremiyor. Artık drama istemiyorum. Yalnızca vardiyamı tamamlayıp eve giderek Charlie’nin notlarının geri kalanını okumak istiyorum.

Akşam yemeği telaşı başlıyor. Larry şehir servisini alıyor. Ben şehrin güzel taraflarına dağıtıma giderken, Charlie bütün gece yanımda kalıyor. Hâlâ arabayı Overlook Yolu’na çevirmeye çalışıyor, ama ona işten sekizde çıktığımı ve beklemesi gerektiğini söyleyip duruyorum. Protesto etmek için beni, en sevdiği heavy metal istasyonunda bir AC/DC şarkısına katlanmak zorunda bırakıyor.

İşler yavaşlıyor, yalnızca salı günleri böyle olur. Larry ile ikimiz arka tarafta durmuş, konuşarak kutuları katlıyoruz. Bana eskiden bilgisayar programcısı olduğunu ama bundan nefret ettiğini anlatıyor. O nedenle burada çalışıyormuş ve hayatında ne yapmak istediğini kestirmeye çalışırken meslek yüksekokulunda birkaç ders alıyormuş. Film çekmek istiyormuş. Bir sürü senaryo da yazdığını söylüyor. Ona lise sonda olduğum ve meslek yüksekokuluna gitmekle akıllılık ettiğini düşündüğüm dışında kişisel hiçbir şey söylemiyorum.

Bu gece kutuları, sanki yıllardır bu işi yapıyormuş gibi katlıyor.

“Hangi dersleri alıyorsun?” diye soruyorum.

“Şimdilik kolay olanları. Matematikte arayı kapamaya çalışıyorum. Bilgisayar alıyorum. Ya sen? Okulda çok sevdiğin bir ders var mı?”

Başımı sallayıp bir kutu daha almak için uzanıyorum. “Kelime dersini seviyorum. Hayatın boyunca içinde olduğun bir mağarayı keşfe çıkıp binlerce yeni tünel bulmak gibi bir şey.”

Ayağa kalktığımda Larry, Charlie’nin sesiyle kulağıma fısıldıyor. “Ölmek de öyle bir şey.” Ve ekliyor. “Zarfı açma. İçinde ne olduğunu görmek istemezsin.”

Larry’ye arkamı dönüp dükkânın ön tarafına doğru baktığımda odanın her boydan Charlie’lerle tıklım tıklım dolu olduğunu görüyorum. Şişman Charlie’ler. Sıska Charlie’ler. Uzun, kısa. Lavabonun orada, içine 1970’lerden bir plak sıkışmış kıvırcık saçlı siyahi bir Charlie bile var. Omzunda gri bir papağan olan bir Charlie ve üzgün palyaço kıyafetleri içinde, topal köpek yavrularını atıp tutan bir Charlie var. Ona bağırmak istiyorum. “Tanrım, Charlie! İşim bitene kadar bekleyemez misin?” Ne kadar kızgın ve dehşet içinde olsam da biraz gülüyorum. Gülüyorum çünkü Charlie, öldükten sonra bile yaşarken olduğu kadar çılgınca sabırsız. Eğer buna gülebiliyorsam gerçekten hazır olmalıyım. Larry, arka kapının yanında ağzından yakılmamış bir Marlboro sarkar halde kutuları katlıyor. Odayı dolduran Charlie moleküllerinden tamamen habersiz. Marie’nin ön tarafta sıcak, taze pizzaları kutulara yerleştirip dilimlediğini duyuyorum ve benim sıram olmamasına rağmen siparişleri ben istiyorum.

Yolu ve adresi aşağı yukarı biliyorum, o nedenle soğutucudan dört Cola kapıyorum ve yanlış servise çıktığımı kimse fark etmeden arabama atlıyorum. Arabada binlerce Charlie’nin sesini duyuyorum, hepsi aynı anda konuşuyor. “Kapa çeneni, Charlie! Git başımdan!” diyorum, ama seslerini kesmiyorlar. Babam ne yapardı? diye düşünüyorum. Zen ustası. Bay Sakin. Kaslarını gevşetirdi. Nefes alıp vererek diyaframına odaklanırdı. Bulunduğu anı unuturdu. Nefes alırdı. Nefes verirdi. Alt kattaki tuvaletimizde ODUN KES, SU TAŞI diyen tahta bir tabelamız var.

Bir Zen ustası gibi düşünmeye çalışıp, “Araba sür, pizza dağıt,” diye fısıldıyorum.

***

Teslimatım bir İspanyol mahallesine. Charlie’nin yüksek fısıltılarını bastırmak için teybe Santana’yı takıyorum. Gece ılık olduğu için Karayipli yaşlı adamlar kaldırımlarda sandalyelere oturmuş, esrar çekiyorlar. Göz teması bile kurmuyorlar.

Dükkâna döndüğümde, bir saniyeliğine oturup Charlie moleküllerini arıyorum, ama gitmişler. Marie paramı hazırlamaya başlamış bile. Üzerimi değiştirmek için tuvalete gidiyorum ve aynada kendime şöyle bir bakıyorum. Benimle buraya doluşmuş, bana tuvalet kâğıdına bir şeyler karalatıp onu yediren ya da ciğerlerimdeki havayı çekmeye çalışan hayaletler yok. Aynaya hohlayarak onu buğulandırıyorum. Hayatta olduğumun kanıtı bu... Hemen ardından da bana hayatta olduğum için ne kadar şanslı olduğumu hatırlatıyor.

O geceki gömleğimi çamaşır makinesine atarken bir levha yapıp boynuma astığımı hayal ediyorum. Yarın okula giderken takabilirdim. Üzerinde, Charlie Kahn’ı Özledim, yazabilirdi.

Eve giderken kafamda başka levhalar canlandırıyorum. Bir sırrı olan herkes için birer levha. Bill Corso’nunkinde, OKUYAMIYORUM, AMA FUTBOL TOPUNU FIRLATABİLİYORUM, yazardı. Bay Shunk’un levhası, KEŞKE HEPİNİZİ TEK BAŞINIZA BİR ADAYA BIRAKABİLSEYDİM, derdi. Babamınkinde, SEBEPSİZ YERE KENDİMDEN NEFRET EDİYORUM, yazardı.

Düşüncem daha da genişliyor.

Overlook Yolu’ndaki her evde levhalar olduğunu hayal ediyorum. Tim Miller’ın yolun sonundaki evini geçiyorum. KİBİRLİ KİNCİLER. Tepenin yukarısında Charlie’lerin evini geçiyorum. KARISINI DÖVEN ADAM. Unger’ların evini geçiyorum. KENDİMİZİ SİZDEN DAHA ÖNEMLİ GÖSTERMEK İÇİN BİR SÜRÜ SAÇMALIK ALIYORUZ. Ve pagodayı geçiyorum, buraya en büyük levhayı asardım: YANILTICI İYİMSERLİĞİN VE AHMAKLIĞIN FAYDASIZ İŞARET IŞIĞI.

Kıpkırmızı parlayan uyarı ışığının yanındaki alana park ediyorum ve buradan nefret etmeme rağmen kendimi buraya ait hissediyorum. Biz bir bütünüz: pagoda ve ben. Çünkü düşündüğümde, ben de yanıltıcı iyimserliğin ve ahmaklığın ürünüyüm.

PAGODADAN BİR İKİ SÖZ

Hey, bu lanet olası dünyanın tamamı yanıltıcı iyimserliğin ve ahmaklığın ürünü. Seni bu kadar özel kılan ne? Hepimiz yolumuza devam ederken bunu telafi etmeye çalışıyoruz, hepsi bu. Kimse gerçekte ne yaptığını pek bilmiyor. Sana aksini söyleyen biri varsa bunu kıçından sallıyordun

CHARLIE KAHN’A GERÇEKTE OLANLAR BİRİNCİ BÖLÜM

Eve varıyorum ve üstümdeki yağlardan arınmak için duşa giriyorum. Üzerimi dahi giyinmeden yatağın arkasından Charlie’nin puro kutusunu alıp açıyorum. Parmağımı mühürlü sarı zarfta gezdiriyorum ve içinde ne olduğunu düşünmekten kendimi alamıyorum. Charlie’nin, katını açıp üzerine büyük matbaa harfleriyle yazdığı sonraki peçeteyi okuyorum.

SEVGİLİLER GÜNÜ’NDE JENNY, SEN ÇIKARKEN JOHN’UN EVİNİN ÖNÜNDE BEKLİYORDU. CORSO’NUN HABERİ OLMADAN BENİMLE ÇIKMAK İSTEDİĞİNİ SÖYLEDİ.

İKİNİZLE DE ARKADAŞ KALMAYA ÇALIŞTIM, AMA JENNY SENDEN NEFRET EDİYORDU. NEDEN BİLMİYORUM, NEFRET EDİYORDU İŞTE.

Kendi kendime, “Hadi ya! Ciddi misin?” diyorum. Bir sonraki peçeteye sarmal şekilde, küçük harflerle yazılmış. El yazısı özensizleşiyor.

Bana John ile tanışmak istediğini söyledi, böylece kendisi de ona bir şeyler satacaktı, ama o, Jenny’den bir şey almadı. Onun yerine birkaç resim için geri gelmemizi söyledi. Sanırım video da çekiyordu (CD’deki dosyalar).

Pekâlâ.

Şu an inanılmaz tiksinmiş durumdayım.

Saate bakıyorum ve Mount Pitts karakolundaki hangi polis bununla uğraşmaya razı olur diye merak ediyorum. Aradan neredeyse dokuz ay geçtikten sonra hikâyenin benim anlattığım haline inanırlar mı? Söylediklerimi destekleyecek bir şeylerim olduğu için dikkate alırlar mı, yoksa evrak işi çıkmasın diye uğraşmadan atarlar mı? iki halde de babamı yanımda istiyorum. Bunu yapmama yardımcı olmasına ihtiyacım var, çünkü gün içinde kendi kendimi dünyaya getirmiş olsam da hâlâ onun yardımına ihtiyacı olan bir çocuğum.

Okumaya devam ediyorum. Sonraki peçetenin tamamı büyük matbaa harfleriyle yazılmış.

ONLARDAN YALNIZCA 100 DOLAR KADAR KAZANDIK. JENNY HİÇ TATMİN OLMADI. JOHN, ARTIK BUNU YARMAYACAĞINI SÖYLEDİ. BEN DE JENNY’DEN KURTULMAK İSTİYORDUM VE ONDAN AYRILDIM. O DA BİLDİĞİN KAFAYI YEDİ. YAPTIĞIMIZ ŞEY YÜZÜNDEN BENİ TUTUKLATACAĞINI, HAPSE ATTIRACAĞINI, CORSO’YA ÖLDÜRTECEĞİNİ SÖYLEDİ. SONRA DÜKKÂNI YAKACAĞINI, ÇÜNKÜ KENDİSİNİ ORADA ÇALIŞMAYA ZORLADIĞI İÇİN ÜVEY BABASINDAN NEFRET ETTİĞİNİ SÖYLEDİ.

BEN DE SANA GELDİM. ZIMMERMAN’IN DÜKKÂNINA GERÇEKTEN GİDECEĞİNİ HİÇ DÜŞÜNMEMİŞTİM. NE YAPACAĞIMI BİLEMİYORDUM, VERA. BİRİNİN GERÇEĞİ BİLMESİ GEREKİYORDU.

UNUTMAYI YEĞLEYECEĞİM GEÇMİŞ YAŞ ON YEDİ - AĞUSTOS (SONUNCUSU)

Babama, okul malzemeleri için kırtasiyeye gitmeyi unuttuğum yalanını söyledim. Sabahki gazetedeki kuponu bulmaya çalıştığı için biraz gecikmiştim.

Oraya vardığımda saat 19:03’tü. Zimmerman’ın dükkânı dışarıdan normal görünüyordu. Önce arabayla yanından geçtim, sonra iki kamyonetin arasına park ettim. Charlie’nin motosikletini hiçbir yerde göremedim.

Kapıdaki “Açık/Kapalı” levhasında kapalı yazıyordu, oysaki pazarları sekizde kapatıyorlardı. Vitrindeki iki çoban köpeği yavrusu tedirgin görünüyordu. Kapıyı açtığımda burnuma benzin kokusu çarptı ve bütün dükkânın her an patlayabileceği düşüncesiyle anında gerildim.

“Hey!” diye bağırdım. “Charlie?”

İçeri iki adım attım, ama bacaklarım beni daha ileri götürmeyi reddetti. Sonra Jenny’yi gördüm, elinde kırmızı, küçük bir benzin kutusu tutuyordu. Camın arkasında sürüngenlerin bulunduğu bölümde kendi kendine bağırıyordu. Sıvıyı her bir kafese boşalttı, odaya da bir şerit şeklinde gaz döktü. Sonra beni gördü ve gözleri, korku filmlerinde görülen türden o delirmiş şeytani bakışla yerlerinden fırladı.

O an, yüreğim ağzıma gelip adrenalin her tarafımı sararken her şey bir şok haline büründü. Her şey farklı görünüyor, kulağa farklı geliyordu. Hayvanlar bile olup bitenin farkında gibiydi. Sağımdaki kuşlar ciyak ciyak bağrışarak kafeslerinin parmaklıklarını gagalıyorlardı. Arkadaki kedilerin tısladığını ve hayvan edinme merkezindeki köpeklerin havlayarak tehlikeyi haber verdiğini duydum. Balıkların pek çoğunun çoktan suyun üstünde yüzmeye başladığından emindim. Neon tetra balıklarının her zamanki hamlelerini göremiyordum, lepisteslerin akvaryumları ise kapkaranlıktı.

“Çık dışarı!” diye çığlık attı Jenny. “Charlie nerede?” diye bağırdım. “Charlie geberdi gitti.”

“Burada mı?” Onu gözümün önüne bir sandalyeye bağlı olarak getirdim. Orada öyle Stephen King romanlarından fırlamış bir karakter gibi duruşuyla Jenny her şeyi yapabilirdi.

Bir dakikadan az zamandır dükkândaydım, oysa bana sonsuzluk gibi gelmişti. Tüm vücudum titriyordu ve içimden kusmak geliyordu. Gördüğüm kadarıyla Charlie orada değildi, ama bu endişelenmemi önlemedi. (Yalnızca bir saniyeliğine, Belki de beni buraya kasıtlı göndermiştir, diye düşündüm. Yalnızca bir milisaniyeliğine, buradaki onca çaresiz hayvanla birlikte diri diri yanmamı istediğini varsaydım. Kısacık bir nanosaniyeliğine, tüm çamuru benim üzerime atmak için birlikte çalıştıklarını varsaydım.)

Kapıdan birkaç adım uzaklıktaydım ve dönüp kaçmak üzereydim ki on iki yaşındaki Vera ortaya çıktı. Bana, annemin beni terk ettiğini hatırlattı. Gözümün önüne terk edilmiş, kavrulmuş köpek yavrularının suretlerini getirdi. Bacaklarımı dondurdu.

On iki yaşındaki Vera’ya, “Onlar için hiçbir şey yapamam!

Anahtarlar bende değil!” dedim.

On iki yaşındaki Vera, “Ama bir şey yapmak zorundasın!” diye karşılık verdi.

“Buradan çıkmak zorundayız!” dedim.

O da, “Hayvanları kurtarmak zorundayız!” dedi ve bacaklarımı serbest bırakmadı.

“Böyle çılgınca davranmayı kes! Görmüyor musun? Onları kurtarmak için bir şey yapamam!” Bu doğruydu. Kendimi korkunç hissediyordum, berbat bir şeydi ama onları kurtaramayacaktım. Kurtaramayacaktım işte.

On iki yaşındaki Vera kafamın içinde hıçkırarak ağladı. Düşünce yoluyla ona sarılmayı denedim. “Bazen seçme şansımız yoktur, Vera,” dedim.

Bana tekrar annemi düşündürerek yanıt verdi.

Ben daha karşı çıkamadan arka odanın kapısının yüksek sesle çarparak kapandığını duydum ve bu beni gerçeğe geri döndürdü. Jenny Flick orayı yakmak üzereydi ve içeride olup olmamam da umurunda değildi.

On iki yaşındaki Vera nihayet bacaklarımı kullanmama izin verdiğinde kendimi kapının dışına attım.

Dışarı çıktığımda dumandan başım dönüyordu. Arabama koşup hemen onu çalıştırdım.

Şok, zamanı büküyordu. Teypteki saat ekrana geldiğinde 19:07’yi gösteriyordu. Park ettiğimden bu yana yalnızca dört dakika geçmişti, ama bana bir saat gibi gelmişti. Park yerinden çıkıp arabayı park alanının en uzak köşesine sürdüm. 911’i aramayı düşündüm, ama onun yerine Charlie’yi aradım. İlk iki seferki çağrılar sesli mesaja düşünce paniklemeye başladım (bu, paniğin içindeki paniğin içindeki panik haliydi). Üçüncü çalışında Charlie telefonu açtı.

“Ahbap!” dedim. “Yakıyor!”

“Neyi?”

“Zimmerman’ın dükkânını!”

“Gittin mi?”

“Evet!” Diyaframım öyle çok oynuyordu ki nefesimi tutmak zorunda kaldım. Bir mendil arandım. “Sen neredesin?”

“Saklanıyorum.” Telefonu eliyle örttüğünü duydum ve kulağıma kısık sesli konuşmalar geldi.

Ona duyduğum endişe; kızgınlık, utanç, hayal kırıklığı ve aşağı yukarı akla gelebilecek her kötü duygudan oluşan bir bileşime dönüştü. Charlie Kahn beni öyle korkunç bir şeyin içine sürüklemişti ki neredeyse şizofrene bağlayacaktım. Onun başı dertte falan değildi. Gayet iyiydi. Muhtemelen etrafta gezinip bira içiyordu.

“Hâlâ orada mısın?” diye sordum.

Yüksek sesle nefes almaktan başka bir ses çıkarmadı. “Sarhoş musun?”

“Henüz değil.”

“Charlie, ben...”

“Sana her şeyi anlatmadım, Vera.”

“Bunun önemi yok. Jenny bunu senin üstüne atmadan önce polise gitmen gerek.”

“Belki de benim yerim hapistir.”

“Böyle söyleme.” Aslında, Aman Tanrım, drama yaratmayı kes artık, demek istiyordum.

“Hayır, Vera. Belki de öyledir. Ne yaptığımı bilmiyorsun.”

Bu beni çileden çıkardı. “Peki, Charlie. Ne istiyorsan onu yap.”

“Sana bir not yazacağım. Yalnızca senin bulabileceğin bir yere bırakacağım.”

“Ne?” dedim. Aslında, Bunu bir daha söyle de kulağa ne kadar aptalca geldiğini sen de anla, demek istiyordum. Çünkü fazla ileri gidiyordu, değil mi? Yani, acınası olmakla tehlikeli olmak arasında bir çizgi vardır, haksız mıyım?

“Sana bir şey bırakacağım” diye tekrarladı. Bunun kulağa ne kadar aptalca geldiğinin biraz bile farkına varmamıştı.

“Her neyse,” dedim ve telefonu kapattım.

Saate baktım. 19:12. Şimdiden en az beş saattir dışarıdaymışım gibi geliyordu. Zimmerman’ın dükkânına baktım. O ana dek yangın yoktu. Hâlâ 911’i aramaya vaktim vardı, ama o üç küçük numarayı tuşlamaktansa arabamı çarşı çıkışına doğru sürdüm. Öncelikle bunların hepsinden uzaklaşmak istiyordum. Yeşil ışık yandığında sola döndüm ve yolun yukarısındaki araba yıkama merkezine kadar bir dakika boyunca ilerledim. Oraya vardığımda arabayı park ettim ve aramak için telefonumu çıkardım, ama o anda itfaiye binasının sirenlerini duydum. Arkasından itfaiye araçları ve bir ambulans hızla anayoldan aşağı indi. Olaya o ankinden daha fazla bulaşmamak için cüzdanımda beş dolarlık bir banknot arandım ve makineye atıp ikaz cihazının sesi duyulup kırmızı ışık yanarak beni durdurana dek arabamı oto yıkamanın içine doğru sürdüm.

Araba yıkanmaya başladığında kendimi bütün bunların o gürültülü karanlığında kaybetmek için bir dakikam olacağını düşündüm. Hepsini çözmek için, yapılacak en doğru şeyi bulmak için bir dakikam vardı. Oysa yaptığım tek şey oturup gözlerimi boşluğa dikmek oldu. O zavallı hayvanları düşündüm: Durumları iyi olacak mıydı? Jenny’yi düşündüm, onun da orada yanıp yanmayacağını merak ettim. Başına, onu böylesine çıldırtacak ne gelmiş olabilirdi ki? Charlie’nin ondan ayrılması onu gerçekten böyle kudurtmuş olabilir miydi?

Oto yıkama makinesi köpürerek arabayı temizlerken kafamda düşünceler akmaya devam etti. Charlie’ye ne olacaktı? Hapse mi girecekti? Jenny’nin ölümünden onu mu sorumlu tutacaklardı? Peki ya çarşıdaki insanlar? Kaçı ölecekti? Bundan da o mu sorumlu tutulacaktı? Eğer gerçeği söylersem kimse bana inanır mıydı? Hem ben niye bu duruma düşmüştüm ki?

Hayat boyu güven içinde ve sorumluluk sahibi olduktan sonra kendimi nasıl olmuş da burada bulmuştum?

Makine durduğunda arabayı park alanına doğru sürdüm ve penceremi açıp Pagoda Alışveriş Merkezinde baş gösteren keşmekeş seslerini duyunca seçimimi yaptım. Charlie Kahn beni yeterince satmıştı. Ona bir daha asla güvenmeyecektim ve böyle bir gece yaşadığımı unutacaktım. Yalnızca dışarı çıkmışım ve okul malzemeleri alıyormuşum gibi davranacaktım. Hikâye yayılıp Charlie ömür boyu hapse tıkılınca ona el bile sallamayacaktım. Canıma yetmişti.

Saat 19:22’yi gösteriyordu. Aniden babama yalan söylediğimi hatırladım. Eve hiç malzeme almadan gidersem ortalıkta sinsice dolaşıp kötü bir şey yaptığımı sanacaktı. O an alevlere gömülü olan alışveriş merkezinin tersi yönünde, üç kilometre uzaklıkta olan tamamen farklı bir çarşıya doğru arabayı sürdüm. On dakika sonra Kmart’ta sıraya girmiş, üç telli defter, yeni bir hesap makinesi, bir paket ucu açılmamış kurşun kalem ve bir paket Skittles draje satın alıyordum. İnsanların bana baktığını hissediyordum. Galiba benzin kokuyordum.

***

Eve vardığımda saat sekizi geçiyordu ve babam oturma odasında bir şeyler okuyordu. İçeri girip hemen yukarı çıkarak duş aldım. Sıcak su saçlarıma çarptığında tekrar benzin kokusunu duydum. Babama merdivenlerden iyi geceler diledim ve üst katın koridor lambasını söndürerek yatağıma, örtülerin altına girdim. Hâlâ tamamen şoktaydım. Ağzımda o tuhaf, metalik adrenalin tadını alabiliyordum ve tenim buz gibiydi. Kurbağaları, cırcır böceklerini ve ağustosböceklerini dinledim. Kafamdaki iki baskın düşünceyi uzaklaştırdım (on iki yaşındaki Vera’nın acı çeken hayvanlardan bahsetmesini ve Charlie’nin, “Sana bir şey bırakacağım,” demesini) ve olumlu bir şeyler düşünmeye çalıştım. Son sınıf. İyi giden işim. Parlak geleceğim. Bir saat sonra, bir daha asla uyuyamayacağımı düşünüyorken uyuyakaldım.

***

Çaresiz hayvanlarla dolu rüyalarla geçen huzursuz bir gecenin ardından uyandım ve aşağı indiğimde babamı kanepede ağlarken buldum. Bana Charlie’nin öldüğünü söyledi. Anlayamadım. Bu nasıl olmuştu? Charlie nasıl ölmüş olabilirdi?

“Henüz hiçbir ayrıntıyı bilmiyorum, Veer. Bayan Kahn yalnızca dün gece içinde vefat etmiş olduğunu söyledi.”

Hâlâ bir önceki geceden o kadar uyuşmuş durumdaydım ki bu gerçeği kavramak bile zor geldi. Charlie... Ölmüş. En kötü yanı ağlayamamamdı. Sanki bir önceki gece bir daha asla Charlie Kahn’ı umursamamaya dair verdiğim sözlere ve yeminlere inanmışım gibi ağlayamıyordum işte.

Sonra, babam bana Pagoda Alışveriş Merkezi’ndeki yangından bahsetti. Şoke olmuş gibi davrandım. Bana gazetedeki haberi gösterdi. Ölü ya da yaralı olmadığını öğrenmekten mutlu oldum, tabii hayvanlar dışında (yine de, edepsiz gri papağan ve hayvan edinme merkezindeki hayvanların pek çoğu yağmurlama sistemi ve hayvan bölmeleri arasındaki yangını önleyici duvarlar sayesinde hayatta kalmıştı).

Babam beni izlerken oturup hikâyeyi okurmuş gibi davrandım, ama aklım başka yerlerde geziniyordu. Artık Jenny Flick’in ölmediğini biliyordum. Ama Charlie ölmüştü. Bunu anlayamıyordum işte. O andan sonra bildiğim her şey hakkında doğru bir şeyler anlatsam bile, yanlış insan ölmüş ve yanlış insan hayatta kalmıştı. Elimde değildi, on iki yaşındaki Vera ile göz ardı ettiğim hayvanları kurtarmamı istemesi üzerine tartışmakla o kadar meşgul olmasaydım insanları kurtarabilecekmişim gibi hissediyordum. Ya da belki tekbir insanı...

Babamla ikimiz uzunca bir zaman kanepede oturduk. Hiçbir şey söylemedik. Birkaç kez babam uzanıp elimi tuttu. Onun için, benim için olduğundan çok daha zormuş gibi görünüyordu. Bana, “Çocuğunu kaybetmek nasıl bir şeydir, hiç hayal edemiyorum. Lütfen, Vera, dikkatli ol,” dedi. İkimiz de duş aldık ve kahvaltı etmeye çalıştık, ama ikimizin de boğazından bir şey geçmedi. O günlük işten izin aldım ve babam berberle olan tek randevusunu iptal etti.

***

Kahn’lara gidip taziyelerimizi sunduk. Pek göz teması kurmadılar ve ne kadar üzüldüğümüzü söyleyip ihtiyaçları olursa yanlarında olduğumuzu tekrarlayarak geçen on dakikanın ardından eve döndük. Babam onlara büyük bir kâse baharatlı fasulye yaparken ben de yürüyüşe çıktım.

İlkin pagodaya gittim, ama ne kâğıttan uçak uçurabildim ne de kayalara oturabildim, çünkü Serseri Tayfası tüm bunları mahvetmişti. Büyük Meşe’ye yürümek istedim, ama o da Bill Corso’nun büyük ve çirkin baş harfleriyle mahvolmuştu. Gidebileceğim tek yer ağaç eviydi, o da ikisinden de kötüydü. Buna rağmen bir şey bana gitmem gerektiğini söylüyordu, ben de gittim.

İçeri girmedim. Yalnızca bacaklarımı aşağı sarkıtarak sekizgen verandada oturdum. O eski çıkarmayı yüksek sesle okudum: “İnsanları tanıdıkça köpeğimi daha çok seviyorum.” En sonunda ağladım.

Onu ön çimenlikte bulmuşlar. Muhtemelen bir arabadan fırlatıldığını söylediler. Kendine dolanmış halde yere inmiş. Bay Kahn sabah 06:00’da işe gitmek için evden çıktığında ön bahçede gizemli bir öbek görmüş ve iyice yaklaşınca Charlie’nin ayakkabılarını fark etmiş. Ambulans ışıklarını yakmamış. Babamla ikimiz bütün olan biten sırasında uyumuşuz, muhtemelen de böylesi en iyisi olmuş. Henüz kimse hiçbir şeyi kesin olarak bilmiyormuş, ama Charlie alkol zehirlenmesinden ya da kendi kusmuğundan boğularak ölmüş gibi görünüyormuş. Kanındaki alkol düzeyi gerçekten çok yüksekmiş ve Pagoda Alışveriş Merkezi’nde çıkan yangına bir şekilde karışmış gibi görünüyormuş. Kahn’ların bize anlattıkları bunlardı. Onlar bunları söylerken ben duymuyormuş gibi davrandım. Bedenim ve beynim bir şok yüklemesine maruz kalmıştı, hiçbir şeyin mantığı yoktu. Bu nasıl oluyordu? Her şey bir yana, nasıl olur da Charlie ölmüş olurdu ve Jenny yaşamaya devam ederdi?

***

Pagoda Alışveriş Merkezi, yeni ve daha gelişmiş bir Zimmerman’ın Evcil Hayvan Dükkânı’nın açıldığı Cadılar Bayramı’na dek kapalı kaldı. Ondan önce gazetede, olay yerinde müteveffa Charlie’nin Zippo çakmağının bulunduğuna dair ayrıntılar içeren birkaç haber çıktı. Şehirde Jenny’nin ondan ayrıldığı ve onun duyduğu öfkeden dolayı onu öldürmek için dükkânı yaktığı söylenceleri yayıldı. İnsanlar, “Tanrı’ya şükür, gidip de okulu yakmadı,” ya da, “O çocuk zaten başından beri belaydı,” gibi şeyler söylüyorlardı. Kahn’ların polisle birkaç kez görüşme yapmaları gerekti ve sonunda hiç kimse hapse girmedi. Ama hiç kimse gerçeği de bilmiyordu.

Cenaze gecesinde kafamın içinde bir turşu benimle konuştu. “Beni ye de gerçeği öğren,” dedi. Tabi ki bu, o votkaları içtikten sonra olmuştu ama benimle konuştu, ben de onu yedim. O zamandan beri bekliyordum.

CHARLIE KAHN’A GERÇEKTE OLANLAR İKİNCİ BÖLÜM

Üç peçete daha var. İlkinde yalnızca dört sözcük yazıyor.

Lütfen benden nefret etme.

Ağlıyorum ve burnumun ucundan bir sümük sarkıyor. Charlie için o kadar kötü hissediyorum ki... Keşke bana bütün bunları anlatmış olsaydı. Keşke babama, rehber öğretmene ya da öğretmenlerden birine anlatmış olsaydı. Keşke işler bu kadar sarpa sarmadan durmuş olsaydı.

Yarın kaçacağım. Motosiklete atlayıp gidebildiğim kadar uzağa gideceğim. Yeni bir başlangıç yapacağım. Ya böyle olacak ya da bunu okuduğunda hapse girmiş olacağım.

“Keşke hapiste olsaydın, Charlie,” diyorum. Keşke. Keşke hapiste olsaydı. Yarın onu ziyaret edip bir karton Kırmızı Marlboro götürürdüm. Tekrar en yakın arkadaşı olurdum. Ona, kaderin olanın tam tersine dönüşmenin mümkün olduğunu gösterirdim.

Bulduğum son peçete diğerlerine tutturulmamış ve buruşturulup tekrardan açılmış. Üzerinde şöyle yazıyor:

Keşke geçmişe dönüp tekrar birlikte ağaçlara tırmanabilsek. Seni seviyorum, Vera. Hep seveceğim.

Gözümü sarı zarfa dikiyorum ve içindekilerin küçük bir şehrin polisinin, kapanmış bir dosyayı yeniden açmasına yetip yetmeyeceğini merak ediyorum. Kimse, yangım ölmüş bir çocuğun (kanındaki alkol düzeyi yüzünden kendi kusmuğunda boğularak ölmüş bir çocuğun) çıkartmadığını umursar mı? Örtüleri boğazıma kadar çekip odada etrafıma bakınıyorum. Camdan dışarı, gece melteminde salman ağaçlara bakıyorum. Kimse Charlie’nin kasıtlı mı öldüğünü, yoksa yalnızca pervazsız mı davrandığını asla bilemeyecek. Kimse onu en son kimin gördüğünü veya kimin arabasından fırlattığını bilemeyecek. Bu kutuyu bulduğumda nasıl öldüğüne dair daha fazla bilgi edineceğimi düşünmüştüm, ama öyle olmadı. Bunun neden önemli olduğunu düşündüm bilmiyorum. Bilmek onu geri getirmeyecek.

Parmağımı peçetelerde gezdiriyorum. Okuyacak bir şey kalmadı. Ben de, Seni seviyorum, Vera. Hep seveceğim cümle sini defalarca okuyorum. Sonra tüm peçeteleri puro kutusuna geri koyup kutuyu sırt çantamın içine itiyorum. Kelime defterimi görüyorum ve çalışma kâğıdını çıkararak kelimeleri gözden geçiriyorum, her biri bu duruma uygun gibi görünüyor. Süreksiz, kasırga, hisse, direnmek, kutsal, tenkit, bataklık, El Dorado ve alçaklık.

Ne var ki hiçbirinin önemi yok, çünkü yarın kelime dersine gitmeyeceğim. Kafamdaki müzik duruyor, çünkü Charlie aklımı okuyabiliyor ve yarın nihayet, yapmam için baskı kurduğu şeyi yapacağımı biliyor. Bu beni rahatlatmak, ama rahatlatmıyor. Beni korkutuyor, geriyor ve sinirlendiriyor. Binlerce Charlie’yi bir daha asla görememekten korkuyorum, bana heavy metal radyo istasyonlarını açtırmaktan artık vazgeçeceğinden.

Karanlıkta öylece uzanırken, “Ama eğer bunu yaparsam seni kaybedeceğim” diyorum.

Gayet net bir şekilde, “Beni asla kaybetmeyeceksin, Vera.

Ben artık Büyük Avcı’yım,” diyor.

BİRAZ HAYATINI YAŞA - ÇARŞAMBA

Charlie, tahıl gevreğimdeki bademler. Sütümdeki %2 yağ. Onu mideye indirmek beni güçlendiriyor.

Babam saatine bakıyor. “Geç kaldın, Veer.”

“Sorun değil. Kelime testim onda başlıyor.”

“Sana bir not yazayım,” diyor kahvaltı barındaki çömleğin içinde boş bir kâğıt parçası arayarak. “Bugün ne yapıyorsun?”

“Bilirsin işte. Heyecan verici şeyler. Vergi iadeleri ve maaş bordroları.”

“Benimle gelmek ister misin?”

Başını kaldırıyor. “Okula mı?”

“Er geç.”

“Söylediklerinden hiçbir şey anlamadım,” diyor ve gözlerimdeki yaşları fark edince, “İyi misin?” diye ekliyor.

“Hiç olmadığım kadar. Gelecek misin, ne yapacaksın?” Bunu kendimden emin bir şekilde söylüyorum, ama gerçekte çok korkuyorum.

Gözlerini bana dikiyor.

“Bu sihirli ve gizemli bir gezi, baba. Biraz hayatını yaşa.” Gülümseyip başını sallıyor. “Pekâlâ. Sana güveniyorum.

Neden olmasın?”

***

Beş dakika boyunca teyp açık halde Mount Pitts’e giden yolda arabayı sürüyorum. Babam da nereye gittiğimiz konusunda kendini rahat hisseden Zen ustası görüntüsünü sürdürmek için elinden geleni yapıyor. İki blok uzaklaştığımızda, “Sana yalan söyledim” diyorum. Babam ses tonumdaki değişikliği fark edemeyecek kadar iyi vakit geçiriyor. Sırt çantamdan puro kutusunu çıkarıyorum. “Bu sabah Charlie’nin adını temize çıkaracağız. Zimmerman’ın dükkânını o yakmadı. Birtakım başka şeylerle başı dertteydi. Kanıt da bu kutunun içinde.”

Sanki suratına bir şamar indirmişim gibi bakıyor bana. “Polisle konuşmama yardım etmen gerek.”

“Vera, keşke...”

“Keşke daha fazla şey mi bilseydin? Cidden. Bilmek istemezsin.” Ve öğrendiğinde de, ‘keşke bilmeseydim’ diyeceksin, diye düşünüyorum.

Sonraki iki bloğu geçerken babam hiçbir şey söylemiyor. Bunun sebebi Charlie’nin peçete istifine göz gezdiriyor ve elini sarı zarfın üzerinde dolaştırıyor olması. Ona bütün bunların nerede başladığını anlatana dek kendini çok kötü hissetmeyecek. Uzun zaman önce, Overlook Yolu’nda annem halen bizimle yaşıyordu. Ona anlattığımda, duyduğu pişmanlıktan tıpkı benim gibi kendini yiyip bitirecek.

***

Şansa bakın ki, toplum kolejinden babamı tanıyan bir adama denk geliyoruz. Ona, polise dokuz ay önce söylemiş olmam gerekenleri anlatarak başlıyorum. Zimmerman’ın dükkânının yandığı gece gördüğüm her şeyi anlatıyorum.

Ona puro kutusunu uzatarak sapık John’dan bahsediyorum. İç çamaşırı meselesini ve Charlie’nin bana bıraktığı notta yazdıklarını anlatıyorum. Babam dehşete kapılmış görünüyor, ben de dedektifin bütün bunların ne zaman başladığına dair sorularını yanıtlamaya korkuyorum ama kendi kendime “Ya hep, ya hiç,” diyorum.

“On bir yaşındayken, bir gün Charlie’yle yürüyorduk. Tam bizim evin karşısındayken o adam arabasını durdurup bize resim çektirmek isteyip istemediğimizi sordu.”

Babam geriliyor.

“Charlie, birkaç yıl sonra bana o gün o adama ilk kez bir şeyler sattığını söyledi.”

“Peki, adamın nerede oturduğunu biliyor musun?” diye soruyor dedektif.

Söylüyorum.

Sonunda, dedektif bize birkaç form imzalatarak yeminli ifade vermek için geri gelmemiz gerekeceğini söylüyor, ama dosyayı hazırlamak için biraz zaman gerekecekmiş.

Arabaya döndüğümüzde babam, “Vera, ben...” diye söze başlıyor ve ne diyeceğini bilemezmişçesine başını iki yana sallıyor. “Bu yaptığın gerçekten sağduyulu ve doğru bir hareketti,” diyor.

Ağladığımı görebiliyor. “Hadi, yapma. Üzülme,” diyor bana. “Çok zor oldu,” demeyi başarıyorum ve ağzımdan başka bir söz çıkmıyor.

Pişmanlığın pişmanlık, onun da başka pişmanlıklar doğurduğunu, şu an bozmuş bulunduğum bu döngüyü düşünüyorum. Bunu yaptığımda kendimi daha iyi hissedeceğimi sanmıştım. Bir yanımın hafifleyeceğini sanmıştım. Hiç de öyle olmadı.

“Charlie’yi gerçekten seviyordum, baba.”

“Biliyorum,” diyor sırtımı okşayarak.

“Gerçekten, keşke onu kurtarabilseydim,” diyorum. “Biliyorum. Ama bu bizim elimizde değildi.”

“Gerçekten, keşke bütün bunlara engel olabilseydim,” diyorum hâlâ havlayan köpek yavrularının, feryat eden kuşların, miyavlayan kedilerin ve suyun üzerinde yüzen ters dönmüş balıkların görüntülerini kafamdan atamayarak. Kaç polise anlatırsam anlatayım bu görüntüler hep aklımda olacak.

“Kendine bu kadar yüklenme,” diyor babam. “Az önce pek çok insanın yapamayacağı bir şey yaptın.” Çenemi tutarak gözyaşlarımı siliyor. Derin bir nefes alıyorum.

“Bu yüzden mi bu kadar acıktım?” diyorum.

***

On dakika sonra semt lokantasında oturuyoruz. Ortalık sakin. Kahvaltı ve öğle yemeği telaşının ortasındalar. Babam bütün bir buğday ekmeği ile birlikte sahanda yumurta tabağı istiyor, ben de çırpılmış yumurta sipariş ediyorum.

“Senin için zor bir yıl olmuş olmalı,” diyor babam. “Öyle.”

“Keşke bana o alçak heriften bahsetseydin.”

“Haklısın,” diyerek ona bakıyorum. “O zamanlar bunu anlatıp senin ve annemin canını sıkmak istememiştim. Ufak tefek sorunları ona taşıdığımda nasıl davranırdı biliyorsun.”

Başını sallayıp yüzünde o bakışla gözlerini camdan dışarı dikiyor. Ya halen sapık John’u düşünüyor ya da herhangi bir konuda annemle konuşmanın ne kadar zor olduğunu hatırlıyor.

“Üzgünüm, Vera,” diyor. “Ne için?”

Gözlerime bakıyor. “Keşke daha iyi bir baba olabilseydim.

Bilirsin işte... Boşluğu doldurmak için.”

“Doldurdun zaten.”

“Ama sana annelik edemedim.”

“Saçmalık,” dedim. “Sen, annemden çok daha iyi bir anneydin. Bunu göremiyor musun?”

Başım iki yana sallıyor.

“Bence her şeyi yanlış anlamışsın,” diyorum yaklaşan garsona göz ucuyla bakarken. “Sen daima benim dayanağım oldun.”

Garson, iki tabağı önümüze koyuyor ve babamla aynı anda, “Teşekkürler,” diyoruz.

“Onun yerini tutmaya çalıştım,” diyor babam bana bakarak. “Ne için? Annem burada olmak istemiyordu, hepimiz bunu biliyoruz.”

Yine başını iki yana sallıyor. “Boşluk, onun içindeydi. Giderken onu da yanında götürdü,” diyorum.

Babam dirseklerini masaya koyup ağzını parmaklarına yaslayarak bana bakıyor. Söylemek istediklerini biliyorum; benimle gurur duyduğuna ve ne kadar büyüdüğüme dair şeyler. Muhtemelen kulağa aptalca geliyordur, ama ben de ona aynı şeyleri söylemek istiyorum. Sanki ikimiz de bir yalanın içinde yaşıyormuşuz da özgür kalmışız gibi, değil mi? Böyle kendi inandığımız yalanların içinde yaşamamız gülünç değil mi?

Yemeğin yarısına geldiğimizde, “Gerçekten yanımızda olmadığını biliyor muydun?” diye soruyor.

Başımı sallıyorum. Gözü olan herkes gerçekten yaramızda olmadığını görürdü.

İçini çekiyor. “Yapabileceğim bir şeyler olduğunu sanmıştım, biliyor musun?”

Başımı iki yana sallıyorum. Yapabileceği hiçbir şey yoktu, bunu o da biliyor.

“Keşke farklı olsaydı.”

“Biliyor musun? Ben olduğu halinden memnunum.”

Yemeğin geri kalanında babam duygusallaşıyor. İki kez daha, ona sapık John’dan hiç bahsetmemiş olmama ne denli sinirlendiğinden bahsediyor. Bay ve Bayan Kahn hakkında hiçbir şey yapmadığı için iki kez özür diliyor. Birkaç kez, kucağından peçetesini alarak gözlerinin kenarlarını kuruladığını görüyorum. İstediği tek şeyin birinin onu sevmesi olduğunu fark ediyorum. Lokantadan çıkıp birkaç adım atmışken ona sarılıp onu ne kadar sevdiğimi söylüyorum.

Park alanından çıkıp ana yola girdiğimde, “Artık eve gidiyoruz, değil mi?” diyor.

Bu beni güldürüyor. Bir manyak gibi gülüyorum. “Gitmiyor muyuz yoksa?” diyor.

Güneş gözlüklerimi takarak gülümsüyorum. “Sana biraz hayatımızı yaşayacağımızı söylemiştim, değil mi?”

Bir saat sonra, ikimiz de o gecelik birer çanta hazırladıktan sonra büyük bir karton levha hazırlıyorum ve babamdan onu sırtıma tutturmasını istiyorum. Üzerinde, ESKİ STRİPTİZCİNİN KIZI yazıyor.

Babam da kendisine bir tane hazırlıyor, ama üzerine ne yazacağını bilemediğinden ben ona yardım ediyorum: PİNTİ. Levhayı sırtına tutturuyorum.

Şimdi sırasıyla sözcüğünü cümle içinde kullanıyorum: Sırasıyla, kendi kendimizi bağışlamayı öğreneceğiz.

SON SÖZ - YOLCULUK

“Annenle tanıştığımdan beri cesaret isteyen bir şey hiç yapmadım,” diyor babam bir fincan Dunkin’ Donuts kahvesini höpürdeterek.

1-95 yolundan bir kumsala doğru ilerliyoruz. Bangır bangır James Brown çalıyor. Babamın kaşları endişeyle çatılmış durumda.

“Müşterilerin için endişelenmeyi kes artık,” diyorum. “İki gün sensiz idare edebilirler.”

Göz ucuyla ona bakıyorum. Sırtındaki levha hâlâ duruyor. PİNTİ. Benimki de hâlâ sırtımda.

Washington, D.C. civarındaki çevre yoluna çıkarak camları indiriyoruz. Babam eşofman üstünü giymek için öne eğiliyor. Levhası rüzgârda çırpınarak sırtından kopuyor ve pencereden uçup gidiyor.

“Hay aksi,” diyor babam.

Bunu sembolik bir şey olarak görüyorum. Bu etiket artık ona uymuyor. Güzeller güzeli masmavi gökyüzü, babamın duygusal pintiliğini alıp götürdü. Ben de öne eğilerek sırtıma uzanıyorum ve levhamı çıkararak pencereden fırlatıyorum. Ben de artık eski bir striptizcinin kızı değilim. Görünmez Vera Dietz’ten, yenilmez Vera Dietz’e dönüştüm.

Beş saat sonra, Kuzey Carolina’daki bir kumsalda, küçük bir kulübede denize bakarak ve parmaklarımızdan tartar sosunu yalayarak deniz mahsulleri yiyoruz.

“İçki konusunda seni dinlemediğim için üzgünüm,” diyorum. Ondan olduğu kadar kendimden de özür diliyordum.

“Hepimiz kendi yolumuzu buluruz, Veer. Bunu sonunda anladığına sevindim.”

“Evet,” diyerek bir yengeç bacağı daha kırıyorum. “Charlie için çok üzgünüm,” diyor.

“Ben de.”

“Böyle bir belaya bulaştığı için üzülüyorum,” diyor. “Ve seninle gurur duyuyorum.”

Uzun bir gündü. Okyanusa bakarak derin bir nefes alıyorum. Kendimi bir yetişkin gibi hissediyorum, babamın dengi ve arkadaşı gibi. Bu işte beraber olduğumuzu hissediyorum ve bundan çok memnunum. Takımımda isteyebileceğim başka bir insan düşünemiyorum. O, çok iyi bir adam.

“Ben de seninle gurur duyuyorum, baba.”

Bana, sanki bir şeyler daha söylememi bekliyormuş gibi bakıyor, ama ne diyebileceğimi bilmiyorum. O nedenle, “Turşularını ben alsam olur mu?” diye soruyorum.

TEŞEKKÜR

Çok kişiye teşekkür borçluyum. Özellikle anne-babama ve kız kardeşlerime. Bana sonsuz destek veren arkadaşlarıma ve yazarken aklımı başımda tutmama yardımcı olan dostlarıma. Lisa McMann’a bu kitaba ilişkin çok değerli yorumları ve Robin Brande ile Joanne Levy’ye de sıcak İtalyan sandviçleriyle ilgili şakalarıma güldükleri için teşekkürler.

Bu müsveddeyi satan Gary Heidt’e, muhteşem editörüm Michelle Frey’e ve kitabın bugünkü halini almasına yardımcı olan, bu sırada bana pek çok şey öğreten editör Michele Burke’e de teşekkürlerimi sunuyorum. Ayrıca, Çayırların Heidi’sinin kim olduğunu daha bahsettiğim an anlayan Michael Bourret’e de teşekkürler.

Beni günümüzün pizza dağıtım işi konusunda bilgilendiren Tim Button’a ve ateşin ayrıntıları konusunda yardımcı olan Jay Carnine’e de teşekkür ediyorum.

Hayranlarıma da çok büyük bir teşekkür borçluyum. Bana yazan, imza günlerime gelen ya da etrafa duyuran her birinize çok teşekkürler. Eserime destek veren harika kitapçılara, kütüphanecilere, öğretmenlere ve blog yazarlarına da teşekkürler.

Ve her zamanki gibi, Topher ve çocuklara da. Bu iş fabrikada çalışmak gibi gelmeye başlayınca, size bakmak bile mesaiyi bırakmama sebep oluyor. Size bir gün bile eksilmeyen desteğiniz ve yakınlığınız için minnettarlığımı ve kocaman sevgilerimi yolluyorum.

Notlar

[←1]

* Uzakdoğu tapınağı, (ed.)

[←2]

Mononükleoz... Öpücük hastalığı olarak da bilinir, (ed.)