Yaşlı ve çırılçıplak bir adam (Sir Ruben Levy) kayboluyor yine yaşlı ve çıplak b i r adam m i m a r THİPPS'in banyosunda bulunuyor. Polis cesedin kaybolan Sir Ruben Levy'ye ait olduğu kanaatmdadır. Nasıl öldürüldü

ğünü araştırıyor*.

Bu kitap 1967 yılında

Akba Yayınevi tarafından Modern Polis

Romanları serisinin

46. kitabı olarak İstanbul'da yayınlanmıştır.

•

( A K B A ) kelimesi,

( K E D İ B A Ş I ) monog-

r a m ı ve PARALEL

ÇİZGİLER ( B u çizgilerin kullandığımız ve kullanacağımız sa

ğa eğri sola eğri düz

ve dik şekilleri) Markalar Kanunu hükümleri dairesinde tescillidir. Aynen veya benzetilerek kullanılamaz.

www.cizgiliforum.com

B E Y D A B A

I

Taksi Piccadilly meydanına gelince, L o r d Peter e l i n i alnına vurdu ve:

— «Hay Allah!» diye söylendi, a Şoför! D u r u r musun b i r dalajka!»

B i r otobüsle b i r bisikletliyi sollayıp Lower Re-gent Caddesine sapmak üzere olan şoför, yüzünü buruşt u r d u . Başım hafifçe çevirdi.

L o r d Peter, «özür düerim ahbap!» dedi. «Evde b i r şey unuttum... Geri dönebilir misiniz acaba?»

— «Nereye dönecektik, Savile Kulübüne mi?»

«— Hayır. Biraz daha öteye. Piccadilly Caddesi, 110 numaraya...»

Adam, «Bilmem ki nasıl etsek...» diye homurdandı. «Halbuki işiniz aceleye benzerdi...»

— «Haklısınız muhakkak... Buradan dönüş biraz güç olacaktır ama, ne yapalım arjık, bakıverin bir çaresine!»

Taksi, bir t r a f i k memurunun sert bakışları arasında y a r ı m t u r edip döndü.

L o r d Peter'in ikinci katında oturduğu dokuz katlı lüks bina, Green Park'm karşısındaydı. K a p ı y ı açarken, L o r d Peter uşağının sesini duydu. Emektar uşak telefonla konuşmaktaydı:

— «Oh, bir dakika, düşes hazretleri, bir dakika!

Beyefendi geri döndü... Ayrılmayın lütfen!»

— «Bunter! Hayrola, ne oluyor?»

— «Anneniz Denver'den telefon ediyor... Kendilerine sizin bir müzayedeye gittiğinizi söylemekle meşguldüm. Ama o sırada anahtarınızın kilitte döndüğünü duydum...»

— «Pekala Bunter, pekâlâ! Sen şu katalogu arayıver! Ya yatak odamda, ya çalışma masamın üzerinde unutmuş olacağım...»

Sonra L o r d Peter, gevşek bir tavırla telefon ahizesinin önündeki sandalyeye oturdu.

— «Alo! A l o ! Hayrola, anne? Ne var?»

Düşesin sesi, «Oh, hele şükür!» diye cevap verdi. «Seni bulamayacağım diye öyle k o r k u y o r d u m ki.. >

— «Az daha bulamayacaktın zaten. Söyle bakal ı m , ne var?»

— «Oh, sorma evlâdım, sorma! Çok garip bir şey... Sana haber vermeyi uygun buldum. Bay Thipps'i tanırsın, değil mi?»

L o r d Peter, «Kim? Thipps mi?» diye bağırdı.

«Ha, evet evet... Kilisenin damım tamir eden ufak tefek mimar değil mi bu? T a n ı r ı m elbette... E, ne olmuş

Thipps'e?»

— «Bayan T h r o g m o r t o n telâş içinde bana koştu...»

— «Affedersin, anne, anlayamadım... Bayan k i m dedin?»

— «Throgmorton oğlum, Throgmorton... Kilise papazının karısı.»

— «Tamam ...Anladım, Throgmorton... E, ne olmuş?»

— «Bay Thipps bu sabah telefon etmiş ona. Biliyorsun, kendisini bu sabah burada bekliyorduk.»

— «Evet evet... Sonra.»

— «Thipps yaptığı bu konuşmada, buraya gelmesine imkân bulunmadığını bildirmiş... Çünkü banyosunda bir ceset bulmuş!»

— «Alo, alo! Anne, anne! Bağırıver biraz, işitemiyorum... Adam ne bulmuş dedin? Nerede bulmuş?»

— «Bir ceset yavrum, bir ceset!. Tanımadığı b i r insana ait ceset! Banyo teknesinin içinde...»

—«Nasıl? Matmazel, Matmazel! Kesmeyin, lütf e n ! Konuşuyoruz... A l o ! A l o ! Hah, anne, sen misin?

Telefoncu kız konuşmayı kesmek istiyordu da... Ne biçim bir cesetmiş bu?»

— «Bir erkek cesedi... Çmlçıplakmış. üzerinde sadece bir gözlük varmış. Bayan T h r o g m o r t o n bunu anlatırken, k ı p k ı r m ı z ı kesilmişti...»

— «Allah, A l l a h ! Çok garip bir hâdise doğrusu!

Sakın bu Thipps'in tanıdıklarından birine ait olmasın?»

— «Sanmıyorum. Zaten tam bir tafsilât da verememiş adamcağız. Şaşırıp kalmış...»

— «Kim şaşırmaz k i ! Thipps, Battersea'da oturuyordu, değil mi?»

— «Evet»yavrum! Queen Caroline Sokağında...

59 numara... Parkın karşısındaki dönemecin başında. .

Ondan sonra hastahane binası geliyor... Acaba bir gidip bakamaz mısın? Yardımımız dokunurdu. Kibar bir adamdır Thipps.»

L o r d Peter, sessiz sessiz güldü. Doğrusu annesin i n yardımı oluyordu ona arada sırada... Ne yapacağım, nasıl vakit geçireceğini bilemediği bir anda, düşes cna o pek sevdiği dedektiflikle ilgili bir is buluyordu muhakkak...

— «Söyler misin, anne, ne zaman olmuş bu iş?»

— «Galiba Thipps bugün erken saatte karşılaşmış cesetle... Pek tabiî... i l k i n Throgmorton'ları haberdar etmeyi düşünmemiş. Kadın tam öğle yemeği yendi ği sırada geldi... Şaşırıp kaldım. E l i m ayağım kesildi..

Bereket versin yalnızdım. Bilirsin, misafirlerin dedikodu yapmasından hiç hoşlanmam...»

— «Zavallı anneciğim! Fakat d u r u m u bana bildirdiğin için, binlerce teşekkür sana.. Müzayedeye a r t ı k Bunter'i gönderir, Battersea'ye koşarım. Teskin etmeliy i m adamcağızı... Şimdilik Allahaısmarladık, anne!»

— «Güle güle, yavrum!»

L o r d Peter, ahizeyi yerine koydu ve: «Bunter!»

diye seslendi.

— «Buyrun, milor!»

— «Annem, saygıdeğer bir m i m a r ı n Battersea'-

deki evinin banyosunda bir cesetle karşılaşıldığını haber verdi bana!»

— «Sahi m i , milor? A l ı n size hiç beklenmeyen bir nimet!»

— «Evet, Bunter! Yerinde kelime kullanmasını iyi bilirsin her zaman... Müzayedeye sen gideceksin.

Aman, vakit kaybedeyim deme! Dante'nin bir eserine ait formayı kaçırmak istemem... Haydi bakalım, gerekeni yap! Akşam yemeğine evdeyim...»

— «Başüstüne, m i l o r ! »

L o r d Peter, şöminenin üst kısmında duran Onsekizinci yüzyıla ait aynada kendini seyretti. Sonra:

— «Bay Thipps'i redingot ve silindirle mi ziyaret etsem acaba?» diye söylendi. «Yok, yok, en iyisi fazla gösterişten uzak g r i bir elbise giyeyim... Başıma da bir melon şapka, oldu bitti... İ k i n c i şahsiyetimi düşünüyor u m şimdi. Eski eser meraklısı gidiyor, değişik kıyafetli Sherlock Holmes meydana çıkıyor, i p t i l â halinde i k i ayrı meraka saplanmak, bunları ayrı ayrı yürütmek, hele b i r i yüzünden tehlikeye girmek, doğrusu kolay iş değüb Sonra L o r d Peter, k o r i d o r u geçip, odasına girdi.

Orada çabucak giyindi. Çorabına uygun koyu renkli b i r kravat seçip, itinayla bağladı. Kahverengi ayakkabısını çıkarıp, yerine siyah bir iskarpin giydi. Cebine bir monokl attı ve eline de gümüş saplı bir baston aldı.

Kendi kendine, «Tamam!» diye söylendi. «Ahr unutuyordum... Seni de alsam iyi olacak!»

Sonra da ceketinin iç cebine yine gümüşten yassı b i r elektrik feneri yerleştirdi. Hemen kolundaki kronometreye baktı. Saatin dörde gelmekte olduğunu görünce, merdiveni hızla indi. B i r taksi çevirdi ve şoföre Battersea Park adresini verdi.

Alfred Thipps, soluk san saçları artık enikonu dökülmeye başlayan, sevimli, ufak tefek bir adamdı. Yüzünde, göze çarpabilecek ilk şey, sol kaşmınm altındaki büyükçe bir morartıydı. L o r d Peter'i selâmlar selâmlamaz, bu berenin neden ileri geldiğini ona kısaca anlattı.

Adamcağız karanlıkta başım yemek salonunun kapısına çarpmıştı... Doğrusu L o r d Peter'in koşup gelmesi, onu neredeyse ağlatacaktı... Görülmüş bir alçak gönüllülük değildi bu...

Thipps, gözkapaklarını sık sık açıp kapayarak belki on defa:

— «Oh, sayın Lord, geldiğinize çok memnun oldum!» dedi. «Doğrusu ihya ettiniz beni... Annem sağır olmasaydı, hislerimi o da paylaşır ve minnetlerini o da sunardı. Ah, sormayın başımıza gelenleri... Evin içine doluveren memurlardan neler çekmedik, neler. K ö t ü , çok kötü bir gün oldu bu bizim için. Kolay değil, ne annem, ne de ben bu gibi işlere alışığız... Annemin d u r u m u iyice kavramaması, ne yalan söyliyeyim bir bakıma memnun etti beni... Yoksa teessüründen hastalanırdı kadıncağız Gerçi i l k anlarda telâşa kapıldı ama, iyidir şimdi...»

Şöminenin yanında crgüsüyle uğraşan ihtiyar kadın, oğlunun bir bakışma sert bir şekilde başıyla cevap verdi. Sonra da sağırlara has o sert ve gevrek sesiyle konuştu:

— «Ah, Alfred, Alfred!» diye söylendi. «Su banyoya bir baktır demiştim sana... Ama sen dinlemedin.

Dinlemediğin için de polisi başımıza musallat ettin... Çocukluğundan beri böylesindir zaten...»

— «Görüyorsunuz ya, sayın L o r d , annem ne halde... Yine iyi, çünkü banyo dairesini kilitlediğimizi sanıyor. Bereket versin, girmek de istemiyor oraya. Ama biliyor musunuz milor, bu vak'a beni y ı k t ı bitirdi... ö m rümde böyle bir şey görmedim diyebilirim. İnanın, ayakl a r ı m ı n m ı , yoksa başımın mı üzerinde geziyorum, hiç haberim yok... O yerebatasica banyo dairesinden kendimi zor a t t ı m dışarı. Sonra da polise telefon ettim.»

L o r d Peter, «Haklısınız, Bay Thipps,» dedi. «Bayağı heyecanlı anlar yaşamışsınız!»

— «O korkunç şeyi karşımda çırılçıplak görünce, nevrim döndü birden, midem bulandı... Bakmayın, pek sağlam b i r i değilimdir ...Tuttum alışık olmadığım halde hizmetçi kızdan b i r bardak içki istedim...»

— «îyi etmişsiniz. Bu gibi hallerde iyi gelir. Yanlış tahmin etmiyorsam, hizmetçiniz metanet sahibi bir kız olmalı?»

— «Oh! öyledir... öyledir... Gladys mert ve olgun bir kızdır... Bununla beraber, manzara onu da sarsmadı değil hani... Ama dedim ya, böyle bir şey karşısında; yine de enerjik davrandı maşallah! Yanımızda böyle bir kızın bulunmasından, ben de, annem de çok memnunuz... Kızcağız, banyo dairesinin penceresini açık bıraktığı için çok üzgün. Ona biraz çıkıştım ama, ne yaparsınız hoş gördüm yine de... Siz de takdir edersiniz, milor, bu zamanın kızları dalgın oluyor... Ama Scotland Yard'-

tan müfettiş Sueg, kızı bir hayli hırpaladı. Hattâ kendisinden şüphe bile ettiğini öyledi. Halbuki Gladys gibi zavallı bir kızın cesetle mesetle ne alâkası olabilir'' Fikr i m i kendisine bildirdiğim zaman, Sugg biraz kabalık ett i . . . Niye saklayayım, bu adamdan hoşlanmamıştım zaten... Tepem attı. «Gerek bana, gerek Gladys'e bir isnatta bulunmak istiyorsanız, müfettiş Bey», dedim, «sıkılmayın, bunu açıkça yapın! Yoksa tutup da benim gib>i bir centilmeni kendi evinde tahkire kalkışmayın!»

— «Demek tahkikata bu Sugg el koydu. °yle mi? i y i t a n ı r ı m onu... Sözüm ona b i r t a k ı m delil budunca, kabalaşıverir böyle. Benim fikrime göre, ne siz» ne de o genç kız, ceset koleksiyonculuğu yapacak k i r l S e ^ e r s i n i z ..

Sey... Nerede bu ceset simdi?»

— «Nerede olacak, milor, neeûe ° I a c a k , hâlâ banyo dairesinde... Müfettiş Sugg, a d r . ' ™ a r ı ceŞedi götürmek için gelmeden hiçbir seye e l S ü . , m e r £ e s ı m s ı k ı sıkıya tenbih etti. Kulağım kapıda..., P ," b e k l ı y o r u m . . .

Ama bilmem, bir göz atmak i s t e r d i ™ D e i k l sız de?»

L o r d Peter gülümsedi. «F3 s ı z ı r a n a t s ı z etmezsem, memnun olurum!» dedi.

— «Rica ederim, m * 1 ' " ^ J * d a n e demekmiş ! Daireyi kilitlemişler/ a ' 0 0 1 1 0 6 l k m c ı anahtar v a r ! » ^ ^ ^ ^ y „ ^ J n y o dairesinin göze çarpan bir özelliği y o k t u . / £ a £ ™ e m n b a ? tarafında, carm k i r l i v e oldukça ger? D l r v a ^ ı k i , bir insan vücudu buradan gayet rahat geçebilirdi. L o r d Peter süratle yaklaşıp, o sırada kapalı olan pencereyi açtı ve dışarı baktı.

Alfred Thipps'in apartman dairesi, binanın en son katandaydı. Bina ise, diğer binaların ortasına düşüyordu. Pencere, birkaç avluya bakmaktaydı. Bu avlularda, küçük küçük ek binalar, garajlar, kömürlükler filân vardı. Daha ötelerde ise, evlerin bahçeleri uzanmaktaydı.

Sağ tarafta, Saint-Luc hastahanesi göze çarpıyordu. Yepyeni, geniş bina, kapalı b i r galeriyle hastahanenin cerrahî servisi m ü d ü r ü , operatör Sör Julien Freke'in ikametgâhına bağlanmıştı. Operatör, aynı zamanda sinir hastalıkları dalında da ün yapmış b i r adamdı.

Thipps, bütün bu bilgileri L o r d Peter'in kulağına fısıldadı. Ona, göre, ü n l ü b i r âlimin komşusu olmak, Queen Caroline Sokağı sakinleri için çok büyük bir şerefti.

Thipps, «Sör Julien, bu pis mesele için bu sabah erkenden geldi buraya...» diye konuşmasına devam etti.

«Zira müfettiş Sugg, onun hastahanesine kadar giderek cesetlerden b i r i n i n eksik olup olmadığını kendisinden sormuştu. Ama neme lâzım, bir anatomi dersinde bulunmasına rağmen, adam yine de kibar davranmış müfettişe karşı. Teşrih salonundaki cesetleri saydırtmış ve hiç bir eksik olmadığını söylemiş. Sonra da buraya kadar gelip bunu... (eliyle tekneyi gösterdi Thipps) görmek istemiş.

Göreceğini gördü ve bize bir yardımı dokunamayacağını bildirdi... Hastahanesinde bir eksiklik yoktu. Bu da son günlerde ölenlerin hiçbirine benzemiyordu... Bu eşkâlde bir adam görmemişti Sör Julien Freke...»

L o r d Eeter, «Acaba cesedin eşkâli, hastalardan birinin eşkâline de uymuyor muymuş?» diye sordu.

Bu imalı sual karşısında, Thipps hafifçe sarardı.

Sonra belli belirsiz b i r halde:

— «Müfettiş bunun üzerinde d u r d u m u , durmadı mı b i l m i y o r u m artık...» dedi. «Fakat çok korkunç bir şey bu, m i l o r ! Bunu düşünmemiştim hiç...»

— «Ama hastalardan b i r i kayıp mayıp olsaydı, şimdiye kadar bunun farkına varılırdı... Neyse, şuna bir göz atayım ben!»

L o r d Peter, monoklünü gözüne yerleştirdi ve:

— «Görüyorum k i , dostum» dedi, «rüzgârın dı

şardan getirdiği kurum', rahatsız ediyor sizi. Ben de öyle-yimdir. K i t a p l a r ı m mahvoluyor hep... Kapatalım pençe reyi isterseniz?»

Sonra L o r d Peter, banyo teknesini örten çarşafın ucunu Thipps'in titreyen parmaklarından çekip aldı. Dedektifin önünde, elli yaşlarında görünen, uzun boylu ve oldukça da şişman b i r adamın cesedi vardı. Kendiliğinden kıvırcık sık ve siyah saçlar, iyi b i r berberin makasından geçmişti. Saçlardan, banyonun içini saran hoş b i r menek

şe kokusu yayılmaktaydı. Adamın siyah gözleri irice, burnu ise kemerliydi. Alnı genişti. Dudakları etliydi. Sarkık çenesi, adamın t ü t ü n tiryakisi olduğunu gösteriyordu. Zira meydana çıkan dişlerin hemen hemen hepsi sarıydı.

B u r n u n üzerine geçirilmiş altın birgözlük, ölümle alay ediyordu sanki... ö l ü n ü n kaskatı olmuş bacakları, yanyanay-dı. Parmaklar, kendiliklerinden gerilmişti. Kollardan bir i n i kaldıran L o r d Peter eli inceledi ve:

— «Hımmm...» diye mırıldandı. «Sizin esrarengiz ziyaretçi züppenin b i r i y m i ş ! Parma menekşesi b i r taraftan, parmakların m a n i k ü r l ü olması diğer taraftan...

Maşallah!»

L o r d Peter, yeniden eğildi. Elini cesedin başının altına koydu. O sırada gözlük teknenin içine kayıverdi.

Çıkan ses, Thipps'i ü r p e r t t i . Titreyerek:

— «Beni mazur görürsünüz her halde, milor?»

dedi. «Kendimi iyi hissetmiyorum da...»

Adam kaybolur olmaz, L o r d Peter, itinalı, aynı zamanda sür'atli bir hareketle cesedi kaldırdı. Şurasına burasına baktı. Sonra cebinden elektrik fenerini çıkararak cesedin ağzına t u t t u . Cesedi tekrar yerleştirdi. Tek nenin dibinden gözlüğü alıp inceledi. Sonra yaptığı incelemeler sonunda b i r parmak izi kalmasın diye gözlüğü iyice sildi ve tekrar ölünün burnuna koydu. Z i r a L o r d Peter, müfettiş Sugg'un fena b i r sözüne mâruz kalmaktan çekiniyordu. Sonra da pencerenin önüne gitti. Tekrar dı

şarıya baktı. Bastonunu yukardan aşağı olmak üzere her yönde dolaştırdı. Dudaklarım buruşturup, pencereyi kapadı ve kendisini koridorda beklemekte olan Thipps'in yanma gitti.

Thipps, koskoca b i r dük oğlu olan lordun gösterdiği yakın ilgi için ne diyeceğini bilemiyordu hâlâ. Salona döndüklerinde, ufak tefek adam, L o r d Peter'e b i r çay i k r a m etmeyi uygun buldu. L o r d Peter o sırada Battersea Park'm manzarasını hayran hayran seyrediyordu.

Thipps'in teklifini kabul edeceği sırada durdu. Çünkü o sırada b i r ambulans, Prince of Wales sokağının köşesinde görünüvermişti. L o r d Peter, acele bir randevusu oldu

ğunu hatırladı o an. İçinden bir, «Vay canına!» koyuverdikten sonra, Thipps'ten müsaade istedi. Adamın elini sıkarken:

— «Annem size selâmlarını gönderdi...» dedi.

«Yakında Denver'e geleceğinizi umuyor... Annenize hür-metierimi söylersiniz artık... Yo, yo, rahatsız olmayın siz, Bay T h i p p s ! Yolu b u l u r u m ben...»

L o r d Peter, en yakın metro istasyonlarından birine yönelmek üzere kapıdan çıktığında, ambulans da orada durdu. Arabadan i l k i n müfettiş Sugg, sonra, i k i memur atladı. Müfettiş, yayakaldınmda dolaşan üniformalı memura bir şeyler söyledikten sonra, öfkeli öfkeli L o r d Peter'in arkasından baktı.

Genç Lord, «Ah, şu koca Sugg,» diye mırıldandı,

«ne kadar kızıyor bana k i m bilir!»

II

L o r d Peter derin bir koltuğa yerleştikten sonra,

«Aferin sana, Bunter!» dedi. «Şu işi benden i y i kıvırmasını bildin... Demek Dante'yi satın almak zor olmadı senin için? A f e r i n ! "Hem de bana altmış sterlin kazandırarak yaptın bu işi... Sende kalsın o altmış sterlin!»

— «Oh, teşekkür ederim, m ü o r ! »

Uşak, bir likör kadehine eski bir içki doldurdu ve efendisinin önüne koydu.

— «Anlaşıldı, benim i y i Bunter'im, anlaşıldı...

Akşam yemeğinin hazır olduğunu söylemek istiyorsun bana... Şimdi bırak yemek işini. Şu senin karanlık odada bir eksiğin var m ı , onu söyle sen bana?»

— «Hiçbir eksiğimiz yoktur, m i l o r ! Biliyorsunuz, yanınızda çalıştığımdan beri en usta fotoğrafçılara taş çıkarabilecek bir eleman oldum çıktım... Dedim ya, hep sayenizde oluyor bu...»

— «Bırak şimdi bu iltifat yağmurunu, B u n t e r !

F i k r i n i almak istiyorum, söyler misin: Eski bir kitap, yahut da buna benzer bir şey için sırasında yediyüz sterlin gibi bir meblâğ vermem, seni kızdırmıyor mu? Söyle, söyle, sıkılma, beni tenkit etmeyi düşündün, değil mi?>

— «Böyle bir şeyi değil söylemek, düşünmem bile, milor!»

— «Bak, B u n t e r ! İçinde bulunduğumuz demokratik devirde böyle bir müsrifliği aşırı bulmuyor musun?»

— «Hayır, m i l o r ! »

— «Hayır ha? O halde Bunter, açıkça söyler misin bana: Bu sana neden aşırı gelmiyor?»

Bunter, hafifçe eğildi. «Söyleyeyim, efendim!»

dedi. «Çünkü siz istediğiniz gibi hareket etmekte serbest olan bir kimsesiniz. Meselâ b i r Lady VVorthington'u istediğiniz yere davet edip, istediğiniz yere götürebilirsiniz! K i m karışabilir ki size?»

— «Peki, Bunter, seni hemen kapı dışarı etmeye kalksam, hakkımda ne düşündüğünü söyleyebilir misin bana?»

— «Hayır m i l o r ! »

— «Halbuki bunu söylemek hakkmdı senin, Bunter! Meselâ ben senin yerinde olsam, efendime kahvesini versem... O da beni temelli olarak evinden uzaklaştırsa, hiç durmam, ağzıma geleni söylerim onun için...

Zira nasıl yaptığını b i l m i y o r u m ama, Bunter, pişirdiğin kahveye diyecek yok!»

— «Teşekkür ederim, milor!»

— «Yemek salonundaki işini bitirmiş miydin?»

— «Henüz bitirmedim, milor!»

— «O halde b i t i r i r bitirmez yanıma gel! Anlatacaklarım var sana... Hoppala! Bu da k i m böyle?»

Sokak kapısının zili hızlı hızlı çalmıyordu.

— «Bunter, evde yokum, u n u t m a ! M ü h i m kimseler başka tabiî...»

— «Başüstüne m i l o r ! »

L o r d Peter'in kütüphanesi, bekârlara has bir yerdi. Raflarda, en eski kitaplar ve elyazısı eserler bulu-www.cizgiliforum.com

B E Y D A B A

nuyordu. Yarım k u y r u k siyah bir piyano, köşelerden bir i n i işgal etmekteydi. Şömine üzerindeki mermerde çe

şitli Sevres vazoları, bu vazoların içinde de renk renk krizantemler vardı. Bunlardan başka odayı süsleyen maroken koltuklarla kanapeler, oraya hos b i r hava veriyord u .

— «Bay Parker, M i l o r ! »

L o r d Peter, sevinç içinde sıçradı.

— «Vay, aziz dostum!» diye bağırdı. «Seni gördüğüme çok memnun o l d u m ! Yine ne berbat b i r sis var, değil mi? B u n t e r ! Yap bakalım bize şu senin o fevkalâde kahvenden! Ayrıca birer kadehle, bir de puro kutusu nu getir! E, Parker, ne var, ne yok? Esrarını çözmeye çalıştığın vak'alar var mı elinde? Bilme mduydun m u , banyodaki ceset meselesinde senin Sugg cenapları yanlış iz kovalıyor...»

Parker güldü ve: «Ah!» dedi. «Görüyorum k i , Queen Caroline Sokağına kadar gitmişsin. Ben de gittim ve orada Sugg'la karşılaştım. Bana seni gördüğünden bahsetti... Küplere binmiş âdeta. Hareketinden (izinsiz bir müdahale) diye bahsediyor...»

— « Farkındayım. Ama ne dersin, dostum, onu kızdırmaya da can atıyorum... Hiddetlendiği zaman öyle kaba, öyle nezaketsiz b i r i oluyor ki... Star'da okudum, gazete, Gladys adındaki hizmetçi kızı tevkif etmekle büsbütün kabalaştı diyor onun için... Peki, sen ne arıyordun orada?»

— «Thipps'in banyosunda bulunan ceset Sör Ruben Levy'ye mi ait diye öğrenmek istemiştim... Dünyada olmayacak iş yok hani. Ama o değildi.»

— «Sör.Ruben Levy mi? D u r bakayım, ( ü n l ü bir banker esrarengiz bir şekilde kayboldu!) diye bir man

şet okumuştum... Kuzum, nedir bu mesele?»

— «Oldukça garip b i r iş... Ama bana sorarsan, ilgi çekici bir kaybolma vak'ası değil bu. Belki de adam bazı sebepler yüzünden Londra'yı kısa bir süre için terketmiştir sadece. Mesele daha bu sabah duyuldu. Ruben'

in oldukça m ü h i m b i r toplantıda bulunması gerekmek-teymiş... Onun için kimse hayret bile etmedi bu işe. Bu hususta tam b i r bilgiye sahip değilim... Mamafih, adamın b i r t a k ı m düşmanları var. Ne diyeyim, adamlar onun bu F: 2

17

toplantıya katılmasını arzu etmeyebilirler... Onun uzaklaştırılması, bu heriflerin işine yarayacaktır, işte bunun için, m i l o r , bu banyodaki ceset işini duyunca, sür'atle oraya koştum. Gerçi t a h m i n i m akla pek yakın değildi.

Ama bizim meslekte daha nicelerini görmüşüzdür... Bundan garipleriyle karşılaştığımız çok oldu... İşin k o m i k tar a f ı şu: Bizim Sugg, cesedin ille de Sör Levy'ye ait oldu

ğunu iddia ediyor... T u t t u r m u ş «Lady Levy'ye haber sal ı n , gelsin kocasının cesedini teşhis etsin!» diye... Bana soracak olursan, dostum, banyodaki ceset, Sör Levy'ye ait değildir... Fakat ortada kaçınılmaz bir gerçek de var ki o da, eğer sakalı olsa, adamın hayret verici bir şekilde bankere benzemesi! Lady Levy ve kızı hâlen başka bir ülkede bulunuyorlar. Ama belki b i r i çıkacak ve cesedin Sör Levy'ye ait olduğuna dair şahadette bulunacak...

Bizim Sugg cenapları da, Babil kulesi misâli bir nazariye dikecek ortaya!»

L o r d Peter, «Sugg, şahane bir eşektir!» dedi

«Başka bir deyişle de romanlardan fırlamış acemi bir dedektif... Levy hakkında bir bilgim yok. Kendisini tanımam... Fakat cesedi gördüm. Anlayışıma göre, böyle bir f i k i r saçmanın saçması! Ne dersin içkime? Hoşuna gitti mi?»

— «Mükemmel, VVmısey, m ü k e m m e l ! Ama ben senin ceset hakkındaki müşahedenin ne olduğunu dinlemeyi tercih ederim!»

— «Hay hay, d o s t u m ! Bunter'in de dinlemesine ses çıkarmazsın her halde? Eline b i r fotoğraf makinesi ver, ondan değerli bir adamı zor bulursun... üstelik her e m r i m i de yerine getirir zavallıcık! Banyo derim, banyom hazırdır... Ayakkabılarımı isterim, onlar da ayaklarımdadır hemen. Hem de p ı r ı l p ı r ı l boyalı olarak... Bu arada provaları ne zaman çıkarır, hiç bilmem. Belki de Bunter bu işi uykusunda yapar! Bunter!»

— «Buyrun, milor.!»

— «Yemek salonunda dolaşmayı bırak da içecek bir şey getir ve aramıza katıl!»

— «Başüstüne, m i l o r ! »

— «Bak, dostummuz Parker, borsayla ilgili b i r dalavereden bahsediyor bize!»

Parker, Wimsey'in sözlerine bir gülümsemeyle cevap verdi. Sonra:

18

— «Aslında pek m ü h i m b i r şey değil bu benim r. dedi. «Basit vak'alardan b i r i . Sör Ruben Levy dün m üç dostuyla b i r l i k t e yemek yemiş. Ritz'de olmuş

bu . Sonra bu üç kişi tiyatroya gitmişler. Sör Ruben, im randevusu olduğundan bahisle onların teklifini reddi imiş. Randevunun nerede ve kiminle olduğu hakkında Mr bilgi elde edemedim... Ama bilinen b i r husus var: S o r Ruben, Parke Lane, 9 numaradaki konağına ancak Koceyarısı girmiş...»

— «îçeri girerken birisi görmüş mü onu?»

— «Evet. Yatmaya çıkan aşçı kadın, onun yanındaki anahtarla sokak kapısını açtığını duymuş. Hattâ Onu görmüş de. Sör Ruben, paltosuyla şemsiyesini holde in takarak odasma çıkmış hemen. D ü n akşam nasıl yağ

ı n ı n - yağdığını hatırlarsın... Adam hemen soyunmuş ve yatağına girmiş. Ne var k i , ertesi sabah kendisine rastlanılmamış. Aramışlar taramışlar, bankerden eser yok.

Hepsi bu kadar...»

L o r d Peter, «Hepsi bu kadar olamaz... Hepsi bu kadar olamaz!» diye itiraz etti. «Başka şeyler de olsa gerek. ..»

— «Evet. Ufak tefek detaylar var... Meselâ Rutini'i uyandırmaya gelen uşağı, onu odasında bulamamış, Mamafih, yatak bozulmuşmuş. Pijamayı ve elbiseyi orada bulmuşlar, tşin garip tarafı gerek elbise ve gerekse pijamanın, karyolanın ayak ucunda duran sandalyeye gelişi güzel b i r şekilde atılmış olması... Halbuki Sör Ruben-'

m âdetiymiş: Elbisesi olsun, pijamaları olsun hepsini de iandalyeye itinayla koyarmış... Böyle yapabilmesi, o ak

üm canının çok sıkılmış olmasına hamlediliyor... Gelelim gardroba: Orada da hiçbir şey eksik değilmiş. B i r gün önce giydiği ayakkabı, her zamanki gibi odaya bitişik tuvalette duruyormuş. Görünüşe göre, her akşamki gibi uyaklarını yıkamış, dişlerini de fırçalamış. Sabahın altım d a holü temizleyen uşak, o saatten sonra oraya kimsenin girmediğini, ve çıkmadığını iddia ediyor... Adam yemin etmeye hazır. Bu d u r u m karşısında, orta yaşlı saygıdeğer b i r bankerin geceyarısıyla sabahın altısı arasında çıldırıverdiğine, buz gibi bir Aralık ayı gecesinde çırılçıplak sokağa fırladığına, sonra da sırra kadem bastı-

i'.ınn hükmedesi geliyor insanın!»

— «Sokak kapısı sürgülü müymüş acaba?»

— «İşte senin gibi b i r adamın sorması gereken b i r sual! Hayır. Sürgülü değilmiş kapı. Her zamankinin aksine, anahtar bir defa çevrilmiş sadece. Diğer taraftan şöyle de b i r şey var: Hizmetkârlardan bazısı tiyatroya gitmek üzere efendilerinden izin almışlar. Sör Ruben, onların konağa henüz dönmemiş olacaklarını düşünerek sürgüyü vurmamıştır belki...»

— «Bütün bildiğin sadece bu mu sahiden...»

— «Evet. Küçük b i r husus hariç, hepsi bu...»

— «Bayılırım küçücük hususlara... B i r sürü insan bu küçücük hususlar yüzünden mahvolup gitmiştir,..

E, söyle bakalım, neymiş bu?»

— «Sör Ruben'le Lady Levy biribirine bağlı karı - koca olduklarından, aynı odada, aynı yatakta yatar-larmış. Lady Levy, bazı sıhhî sebepler yüzünden Menton'-

da bulunduğu halde, Sör Ruben yine aynı yatakta ve her zamanki yerinde yatarmış... Yâni yatağın duvar tarafında değil de, dış tarafında... Fakat Sör Levy son gece ba

şının altına i k i yastığı da almış ve bu defa t a m ortada yatmış. Yahut da duvara yakın kısma kaymış... Oda hizmetçisi cin gibi bir kız. Farkına varmış .bu sabah bunun.

T ı p k ı b i r polis gibi düşünmüş ve ne olursa olsun yatağa dokunmaktan çekinmiş... Sonra da d u r u m u polise bildirmiş.»

— «Levy ve hizmetkârlardan başka kimse yok muymuş konakta?»

— «Yokmuş. Lady Levy kızını ve başka bir oda hizmetçisini yanma alarak çıkmış seyahate. Böylece uşak, ikinci ve üçüncü oda hizmetçileri, bir de aşçı kadının kızı konakta yalnızmışlar. Saat ona doğru oraya gittiğimde, hepsi çığlık çığlığaydı...»

— «Peki, dostum, ne yaptın o zamandan beri?»

— «Ne yapacağım... Sör Levy'nin dün akşam kiminle randevusu olduğunu keşfe çalıştım. Aşçı kadından sonra, Sör Ruben'i gören ikinci şahıs, bu randevudaki kimse oluyor demektir... D u r u m belki aydınlanacak ama, benim elim kolum bağlı kaldı... A k l ı m almıyor.

Zengin bir adam evine dönüyor, uyumak için yatağına giriyor, sonra da gecenin yarısında elbisesiz olarak sokağa fırlıyor... Dedim ya, akıl almaz bir şey bu!»

— «Belki başka bir elbise giymiştir... Olamaz mı?»

— «Bunu da düşünmedim değil. Akla yakın en uygun izah yolu da bu zaten. Ama dostum, böyle bir şey garipsenmez mi? Düşün b i r defa: Londra'nın gayet i y i tanıdığı bir adam, borsa işleriyle ilgili m ü h i m b i r toplantıdan evvel kimseye haber vermeden evini terkediyor. Saatini, cüzdanını vs çek defterini de bırakıyor... Dahası da var: Sör Ruben miyopluğun tam zirvesinde bulundu

ğu halde, gözlüğünü de ihmal ediyor... Halbuki gözlük-süz bir adım bile atamaması gerekir...»

L o r d Peter, «İşte çok m ü h i m bir nokta!» diye Parker'in sözünü kesti. «Yanında yedek bir gözlük götürmediğinden emin misin?»

— «Ruben'in uşağı, efendisinin sâdece i k i gözlü

ğü olduğuna dâir yemin etti. Bunlardan b i r i tuvalet masasının yanında bulunmuş. Diğeri de adamın her zaman kullandığı yazıhanenin gözünde...»

L o r d Peter'in ağzından bir ıslık çıktı.

— «Doğrusu ben de akıl erdiremedim buna, Park e r ! Adamın intihar ettiğini bile farzetsek, gözlüğünü unutmaması gerekirdi...»

— «Benim f i k r i m de bu. Aksi halde, intihar işin i n hemencecik vukua geldiğine inanmak lâzım... Bununla beraber, bu son i h t i m a l i ben kaale almış durumdayım.

Yanımda vukua gelen kazaların listesi var. Ama kazaya kurban gidenlerin hiçbiri, Sör Ruben değil... Bundan başka, adamın yanında anahtarının da bulunması, kendisinin eve dönmek niyetinde olduğuna işarettir...»

— «Aksam yemeğini beraberce yediği kimseleri gördün m ü , Parker?»

— «iki kişiyi Kulüp'te buldum. Dediklerine göre, Sör Ruben gerek sağlık bakımından, gerekse nes'eli olma. bakımından gayet normalmiş. H a t t â bir ara bu sabah katılacağı toplantıdan büyük bir memnuniyetle bahsetmiş... Yanında bulunanlardan Wyndam'lı bir Anderson var k i , bu toplantıyla o da ilgiliymiş...»

— «Demek oluyor k i , Sör Ruben o akşam saat dokuza, kadar ortadan kaybolmayı f i l â n düşünmemiş...»

— «öyle olacak. Eğer b i r tiyatro aktörü gibi rol yaptıysa o başka... Bu d u r u m karşısında şöyle düşünmemiz gerekecek: Sör Levy'nin tasavvurlarında değişiklik yapan vak'a, ya akşam yemeğinden sonra o esrarengiz randevu sırasında, ya geceyarısıyla sabahın beşinde, yatakta vukua gelmiş olacak...»

L o r d Peter, uşağına baktı. «E, Bunter!» dedi.

«Sen ne düşünüyorsun bu mesele üzerinde? Söyle de öğrenelim !»

— «Vallahi, milor, benim işim değil b u ! Yatmadan önce elbisesini bir güzel katlayan, dişlerini de yıkamayı ihmal etmeyen bir centilmenin halini çok garip olarak karşıladım!»

— «Ah, B u n t e r ! Sözlerin şayet şahsî bir imâ ta

şıyorsa, haksız b u l u r u m bu sözleri ben... Al sana lâtif bir problem, Parker! Saygısızlık olmasın ama, bu yatak odasını yarın görmek isterdim... Sen ne dersin bilmem ama, can atıyorum bunun i ç i n ! Rica ederim, şu portodan bir daha yuvarla, bir de Villary - Villar al, ama ne olursun bana hayır deme!»

Parker, kadehini L o r d Peter'e doğru t u t t u ve:

— «Rica ederim, rica ederim,» dedi, «işi büyütmeyin o kadar! Odayı görebilirsiniz... Benim gözümden kaçan başka izlere rastlarsınız belki de...»

— «Ah, Parker, Scotland Yard'm incisisin sen!

Sugg, çok sönük kalıyor senin yanında... D u r aklıma geldi, aziz dostumuz banyodaki ceset işini ne yaptı acaba?»

— «Sugg, ölenin ensesine sert bir şeyle vurulmuş olduğunu söylüyor. Hekim böyle demişmiş... ö l ü m en aşağı bir, yahut da i k i gün önce olmuş. Yine hekimin kanaati... Sugg, bu yabancı adamın hâli vakti yerinde bir musevî olduğuna da inanıyor. Elli yaşlarında filân biriymiş. Onun hiç kimsenin haberi olmadan pencere yoluyla içeri girdiğine, yahut da içeri alındığına hükmetmek, hattâ böyle bir şeyi düşünmek, çok gülünç bir şey olurmuş... Sugg'a göre, adam muhakkak ve muhakkak apartman kapısından içeri girmiş, sonra da apartman dairesinde bulunanlar tarafından öldürülmüş... Bunun için de müfettiş, yaşı küçük, fakat vücut itibariyle kuvvetli bir kız olan hizmetçiyi tevkif etmek zorunda kalmış...

Kız, bir soba maşasıyla pekâlâ da yapabilirmiş bu işi.

Sugg, Thipps'i de tevkif etmek istiyordu ama, adam dün ve önceki gün Manchester'de bulunuyordu... Ancak dün akşam, geç vakit dönebildi evine. Buna rağmen, adamca

ğız yine de içeri tıkılacaktı... Sugg'u bir kenara çektim.

Ona, adam bir, yahut i k i gün önce öldürüldüğüne göre, Thipps'in bu işde b i r ilgisi olamayacağını söyledim...

Söyledim ama, Sugg adamı suç ortağı olarak tevkif edecektir... Hattâ ihtiyar annesini bile.»

— «Doğrusu küçük adamın sağlam b i r alibi'ye sahip olması hoşuma gitti... A m a b i r bakarsınız eşek avukatın b i r i çıkar, birçok kişinin şahadetini çürütüverir...

Chelsea'deki çayhane vak'asını bilirsin... Suçluyu împey Biggs adında bir avukat savunmuştu. T a m altı tane hek i m taslağı mahkemede b i r f i k i r etrafmda birleşememiş-

lerdi de, ihtiyar împey j ü r i hey'etini ikna etmeye muvaffak olmuştu...»

Parker, «Ama Biggs'in müşterisi suçluydu...»

diye itiraz etti.

— <Ben de biliyorum suçlu olduğunu... Ama ne oldu? Eeraat etti yine de... Neyse, biz son vak'aya gelel i m . . . Cesedi gördüğün vakit, ne düşünmüştün?»

— «Ne diyeyim bilmem k i , şaşırıp kaldım tabiî..

Fakat bende uyanan intiba, adamın zenginin b i r i , ama sonradan görme zenginlerden b i r i olduğu üzerineydi...»

— «Ah, demek ellerin içindeki nasırların farkına yardın, öyle mi? Bunları göreceğinden emindim zaten.»

— «Ayaklarında da içi su dolu kabarcıklar vardı. Her halde adam çok dar ayakkabılar giymiş olacak...»

— «Haklısın, dostum, bu gibi kabarcıklar fazla yol yürüyen insanlarda bulunur. Eh, böyle olunca da hâli vakti yerinde bir kimsenin ayaklarında kabarcıklar görülmesi, garip değil midir?»

-— «Fazla bir şey diyemem... Kabarcıklar, en azından üç - dört günlük. Adam belki banliyö mahallelerinde oturuyordu... Treni kaçırıp iş yerine yayan yürümüş olabilir...»

— «Mümkündür.»

— «Ayrıca adamın sırtında ve bacaklarının birinde küçük lekeler vardı...»

— «Ben de görmüştüm.»

— «Peki, bundan ne anladın?»

— «Sonra söylerim bunu... Devam et sen!»

— «Gözlüğün camlan yaşlı, hem de enikonu yaşlı bir adama aitti. Gözlüğe bağlı zincir ise, güzel bir şeydi. Hele küçücük baklalar insanın dikkatini çekiyordu... Hiç olmazsa gözlük, adamın kimliğinin anlaşılmasında işe yarar diye düşünmüştüm.»

L o r d Peter, «Hiç merak etme, aziz dostum!» dedi. «Times'e bununla ilgili bir ilân verdim... Evet, sonra?»

— «Anladığıma göre, gözlüğün camları bayağı eski... Topu topu bir defa temizletilmiş...»

— «Oh, mükemmel, Parker, mükemmel! Bunun ehemmiyetini kavrayabildin mi acaba?»

— «itiraf ederim k i , h a y ı r ! Niçin sordun?»

— «Hiç... Hiç... Devam et, lütfen!»

—• «Yanılmıyorsam, adam hırçının, sinirlinin biriydi. Yalmz t ı r n a k l a r ı değil, parmakları da kemiril-mişti... Sigarasını ağızlık kullanmadan içiyor olmalı.

Adam o haliyle dertlinin birine benziyordu.»

— «Banyo dairesini inceleyebilmiş miydin iyice?

Ben bir bahane düşünememiştim.»

— «Şöyle üstünkörü inceledim ama, parmak izine benzer b i r şey bulamadım. Sadece Sugg ve avenesinin her tarafa b ı r a k t ı k l a r ı izler vardı... Thipps'le hizmetçi kız da öyle... Ama teknenin baş tarafında oldukça belirli bir leke görmüştüm... Sanki ıslak b i r şey konulmuştu o r a j a .

B i r parmak izi de olabilir.»

— «Dün akşam, çok kuvvetli bir yağmur vard., değil mi?»

— «Evet. Peki sen pencere pervazmdaki k u r u m lekelerini görmüş müydün?»

L o r d Peter, monokl'unu çıkarıp Parker'e uzattı:

— «İşte bununla yakından inceledim k u r u m lekelerini ! A m a çıkarabildiğim tek netice, lekelerin üzerine bir şeyle dayanılmış olması!»

— «Ooo... Ne kuvvetli b i r pertavsızmıs bu böyle!»

— «öyledir. B i r eşyanın incelenmesi işinde çok faydalıdır... Ne var k i , her zaman kullanılamıyor.»

Parker, «Sugg ve ben binanın arkasındaki boş

sahada da dolaştık...» diye izahat verdi.

— «Peki, dam tarafına da baktınız mı? Çıktınız mı oraya?»

— «Hayır.»

— «O halde yarın bakarız... Yağmur oluğu, pencereden aşağı yukarı altmış santimetre ötede. Bastonumla ölçtüm. Ha unutmadan söyleyeyim, bu bastoncuk da birçok vak'ada işime yaramıştır... Arkadaşım gibidir benim, îçinde bir şiş, tutulacak toparlak yerinde de bir pusula vardır. Kendim için y a p t ı r d ı m bunu. E, hepsi bu kadar mı?»

— «Zannederim. Şimdi de seni dinleyelim bakalım, Wimsey!»

— «Bak dostum, ben bir çok yerde h e m f i k i r i m seninle! Sadece bir - i k i tenakuza temas edeceğim: Meselâ altın bir gözlük kullanan bu adamın dişleri hemen hemen hiç fırçalanmadığı gibi, üstelik çok da berbat. B i r tarafın dört, diğer tarafın da üç azıdişi noksan... Kesicilerden b i r i de adam akıllı sivrilmiş. Biz ise bu adamın şahsına itina gösterir b i r i olduğunu müşahede etmiştik.

Meselâ saçlarıyla elleri bunu ispat eder. Ne dersin buna?»

— «Sen de bilirsin, sayın dostum, bu gibi halktan kimseler dişlerine pek itina göstermezler... Dişçi dendi mi ödleri patlar.»

— «iyi, hoş ama, sivrilmiş olan dişin ucu o kadar keskindi k i , adamın dilinde ufacık bir yara yapmış.

B i r adam bu kadar mı ihmalci olur, anlayamadım, bu kadar mı dişçiden korkar?»

— «Ne de olsa görülmüştür bu gibi insanlar...

öyle kimseler t a n ı r ı m k i , işkence içinde kıvranırlar da, yine de dişçîye koşmazlar... Bu hususu nasıl tesbit edebildin, Wimsey?»

— «Ağzın iç tarafına elektrik fenerimle baktım.

Tam bir kibrit kutusu mübarek! Dediğim gibi fikrine iştirak ederim ama, bu ufak hususlar üzerine de dikkatini çekerim... Gelelim i k i n c i noktaya; Saçları Parma kolonyası kokan, tırnakları m a n i k ü r l ü bu adamın kulaklarını hiç yıkamamış olduğunu da anlamış bulunuyorum... Ooo, ne iğrenç şeydi, Yârabbi!»

— «Şaşırtıyorsun beni, Wimsey! Ben bunu hiç t'arketmemiştim...»

— «Olabilir... Gelelim şimdi de üçüncü noktaya: Saçları kokulu, t ı r n a k l a r ı manikürlü adamda pire vardı!»

— «Yamansın doğrusu, Wimsey! Ama buna pire ısırıkları demek daha doğru olur... Ben durmamıştım bunun üzerinde...»

—• «Belli. Lekeler oldukça eski. Şöyle böyle se

çilebiliyor. .. Ama yanılmaya imkân yok yine de!»

— «Evet ama, herkeste görülebilecek bir şey bu.»

— «Doğru, doğru... Her hangi bir kimsede de görülebilir. Ama tek tek, ayan beyan... Şimdi de dördüncü nokta: Parma kolonyası sürünen bu zat, asitfenikli bir sabun kullanıyor. Bunun da kokusu o kadar kuvvetli k i , tesirini y i r m i d ö r t saat bile muhafaza edebilmiş.»

— «Kim b i l i r sabunu belki de pireleri yaklaştırmamak için kullanmıştır.»

— «Bakıyorum, her şeye bir cevap yetiştiriyorsun, Parker! Tebrik ederim seni! Beşinci nokta: Bu zât ı n ayak t ı r n a k l a r ı hem pis, hem de uzun!»

— «Haydi ona da peki... Şimdi altıncı ve sonuncu nokta: Adam şiddetli b i r yağmur altında, görünüşe göre pencereden giriyor... Kendisinin y i r m i d ö r t saat önce ölmüş olduğunu unutmayalım... Mevsimin çok uygunsuz olmasına rağmen, sırtında eşya olarak sadece gözlü

ğü ile, adam Thipps'in banyo teknesine sessizce uzanıyor... Saçlarının tek bir k ı l ı bile bozulmamıştır. Sanki mübarek berberden yeni çıkmış. Sanki diyorum ama, bir - i k i küçük saç parçasını hem ölünün ensesinde, hem de teknenin iç tarafında görmüştüm. Şu da var, Adam, belli ki yeni traş olmuş. Yanaklarında kurumuş sabun lekeleri vardı...»

— «Ne diyorsun, Wimsey?»

— «Evet, hattâ ağzında da vardı bu sabun lekelerinden...»

Parker içkisini yuvarladıktan sonra, boş kadehe uzun bir süre baktı. Sonra da onu masanın üzerine koyarak ayağa k a l k t ı . Şömineye kadar gidip, dirseğini oraya dayadı ve:

— «Wimsey, aziz dostum!» dedi. «Saçmaladığının farkında mısın acaba?»

www.cizgiliforum.com

B E Y D A B A

— «Saçmalamıyorum k i , farkında olayım... B i r polis romanı için hoş bir bölüm olmaz mı bu? B u n t e r !

Gel seninle bir roman yazalım da para kazanalım' Şu senin resimlerle de b i r güzel süsleriz eseri...»

Parker hâlâ şaşkınlık içinde bulunuyordu. Ağzında sabim... Olacak iş mi bu?» diye söylendi. «Olsa olsa, deri renginin solmasından ileri gelen bir şeydir bu!»

— «Maalesef hayır. Hattâ ağzın içinde sert kıllar bile vardı... Adam sakallının biriydi belki de.»

L o r d Peter, birden cep saatini çıkardı ve mahfazanın içinde sakladığı i k i uzun k ı l ı Parker'e gösterdi.

Genç müfettiş, k ı l l a r ı parmaklarının arasında evirip çevirdi, sonra onları bir pertavsızla ışık altında incpledi Daha sonra k ı l l a r ı Bunter'e uzattı.

— «Demek Wimsey, bir adam ağzını bir karış

açarak sakalını kesiyor, yüzünü bir güzel kazıyor ve ağzında kıllar olduğu halde kendini öldürtüyor, öyle mi?

Bunun böyle olduğunu iddia mı ediyorsun?»

— «Hayır, dostum, hayır... Böyle bir iddiam yok... Aksine şöyle düşünüyorum: Adam öldürüldükten sonra traş edilmiştir! B i r berber taslağı için iç açıcı bir iş değil mi? Otur şöyle, Parker, otur şöyle... Aklını kaçır-

-mışlar gibi dolaşma karşımda! Bu dünyada sana biraz önce çizdiğim manzaralar gibi neler olmamıştır ki... Dinle beni, Parker! Yaman, yaman olduğu kadar da cinayet işlemeye meraklı usta bir k a t i l var karşımızda! Adamın muhayyilesi çok geniş... B i r san'atkâr gibi itinayla görü yor işini... Ne yalan söyleyeyim, herifin çalışma tarzını takdir ettim!»

III

L o r d Peter, piyanoda Scarlatti'nin bir sonatını çaldıktan sonra, uzun parmaklı adaleli ellerine baktı. B i r şey çaldığı zamanlar, her zaman sert bakışlı olan kurşunî gözlerinde tatlı bir yumuşaklık peyda olurdu. Ama buna karşılık, yüzündeki ciddî hava hiç değişmezdi. Kendisinin yakışıklı olduğunu hiçbir zaman iddia edemezdi L o r d Peter. Daracık çenesi, ölçüsüz derecede açık olan alnı, çıkık elmacık kemikleri, onu yakışıklı olmaktan epey uzaklaştırmaktaydı. Peter, sarıya çalan saçlarını arkaya doğru tarardı hep. işçi Partisini destekleyen gazeteler bir karikatürünü yayınladıkları zaman, onu ingiliz aristokrasisinin müşahhas bir r ü k n ü olarak gösterirler, çenesinin darlığını da belirtmekten geri durmazlardı.

Parker, «Piyanon çok mükemmel bir şey, dostum!» dedi.

— «Evet, pek kötü değildir... Ama Scarlatti'yi çalabilmek için, asıl bir klavsen lâzım insana... Piyano pek modern düşüyor. E, Parker, bir neticeye varabildin mi bâri?»

— «Eh, aşağı yukarı... Fikrime göre banyodaki adam, öyle sanıldığı gibi hâli vakti yerinde b i r i değil...

işsizin güçsüzün b i r i olmalı. Zavallıcık iş peşinde koşuyordu muhakkak... işte o gün de kilometrelerce yol yürüdü ve sonunda ölümle karşılaştı. Evet, başka bir adam, senin, benim gibi bir adam onu öldürdü... Yıkadı, temizledi, temizliyebildiği kadar tabiî, tipinde değişiklik yapmak için de saçını kolonyaladı, yüzünü traş etti... Sonra da arkasında en ufak bir iz bile bırakmadan onu Thipps'-

in banyo dairesine koydu... Netice: K a t i l , kuvvetli bir adamdır. Zira kurbanının ensesine tek bir darbe indirmiş ve onun ölümünü sağlamıştır... Sonra katil soğukkanlı biridir. Aşırı derecede de zeki... Çünkü geçtiği yerlerde hiçbir iz bırakmadan yürütmüştür işini, üstelik zengin ve zevk sahibi bir kimsedir. Zira elinin altında pahalı tuvalet malzemesi bulundurmaktadır... Adam geniş ve garip bir muhayyileye sahiptir. Kaçıkça f i k i r l e r i vardır. B i r cesedi bir banyo teknesine yatırıp, altın zinc i r l i bir gözlükle de süslemesi bunu ispat eder!»

L o r d Peter güldü. «Desene adam b i r cinayet şâiri!» diye takıldı. «Mamafih, gözlükle ilgili b i r esrar yok şimdilik ortada. Daha doğrusu kalmadı. Yüzde yüz eminim k i , gözlük ölüye ait değildi!»

— «Evet, olabilir. Ama bu da yeni b i r problem doğurmuyor mu? ölenin k i m olduğunu anlayalım diye katil, gözlüğü nezaketen bırakmadı ya!»

— «Olmayacak şey değil... K a t i l , alelade bir kat i l değildi belki. Eğlenmekten zevk alıyor galiba!»

— «Aman ne eğlence, ne eğlence!»

— «Evet, doğru. A m a bu gibi şeylerden zevk duyan bir adam, müthiş b i r mahlûk demektir... Cinayet anıyla, cesedi Thipps'in evine getirdiği süre içinde kurbanına ne yaptığını soruyorum kendi kendime... iş bu kadarla bitmiyor. Başka başka muammalar var: Ceset Thipps'in evine kadar nasıl getirildi? Gönlümün baharı Sugg'un düşündüğü gibi, adamın cesedi kapı yoluyla mı getirildi yoksa? Böyle değil de pencereden mi sokuldu?

Zira ortada, pencere pervazmdaki k u r u m lekeleri var.

Katilin bir suç ortağı mevcut muydu? Yoksa Thipps bu kumpasın içinde mi bulunuyordu? Ya hizmetçi kıza ne demeli? F i k i r Sugg'tan geliyor ama, böyle bir şey üzerinde durmakta fayda vardır yine de... Aptallar vardır, söyledikleri doğru çıkar bazı defâ ...Katil, Thipps'i niçin seçti acaba? Ona b i r oyun mu oynamak istiyordu? Birinin hıncı olabilir ona karşı... Komşu dairelerin sakinleri kimlerden ibarettir? Bu hususu da öğrenmek lâzım.

Olur a, Thipps, vakitli vakitsiz piyano çalmak suretiyle alt katta oturanları rahatsız edebilir. Evet, Parker, gülme öyle, rica e d e r i m ! Elbette bir sebep aramak lâzım Sebepsiz cinayet olmaz. Sen de bilirsin bunu!»

Parker tereddüt içinde, «Herif kaçığın b i r i ol masm?» diye sordu.

— «Olur olur... Eğer böyleyse, çok yaman bir kaçık demektir b u ! Cesedin ağzında k ı l unutma işi hariç, hata işlememiş. Tekrar edeyim, ceset Levy'ye ait de

ğil. Bak, dostum, k i m olduğunu henüz bilmiyoruz ama, katil arkasında pek ipucu bırakmamış. Cinayetin sebebi de belli değil. D ü n geceki i k i vak'ada da öldürülen ve kaybolan i k i adamın elbise ve çamaşırsız oluşu, bizi şa

şırtmış bulunuyor... B i r taraftan elbisesiz olarak sırra kadem basan koskoca Sör Ruben, diğer taraftan üzerinde sadece b i r gözlükle karşımıza çıkan çırılçıplak bir adam!

Ah, banyodaki ceset meselesini aydınlatmak üzere bana resmen izin verilse, b i l i r i m ne şekilde hareket edeceğim i !»

O sırada telefonun zili duyuldu. Bunter, sessiz adımlarla ahizeye yaklaştı. Biraz sonra da efendisine sokuldu.

— «Yaslı b i r kadın sizi istiyor, m i l o r ! » dedi.

«Sağır olsa gerek... Söylediklerini pek iyi seçemedim... O

da benim sözlerimi duymadı...»

L o r d Peter âleti eline alıp, kuvvetli bir, «Alo!»

dedi. Sonra bir - i k i saniye dinledi ve «Hay, hay!» deyip telefonu kapadı.

— «Thipps'in annesiydi telefon eden... K ü p gibi sağır... Hayatında telefon almamış eline galiba! Sugg Efendi, kadınm oğlunu tevkif etmiş nihayet. î h t i y a r c ı k koca apartmanda tek başına kalmış... Thipps, polislerle birlikte giderken annesine sokulmuş ve: «Anne, çabuk L o r d Peter Wimsey'e haber ver!» demiş. Neyse kadın santral memurundan rica etmiş de, numaramı bağlamışlar. Kendisine yardım etmemi istiyor. Yanına koşsam iyi olacak... Haydi Pa,rker, sen de gel benimle! B u n t e r !

Şu senin makineyi de a l ! Bu i k i iş için, aynı zamanda çalışmamız gerekiyor. Parker, d o s t u m ! Sen bu akşam saçı Parma kolonyalı cesedi görürsün, ben de yarın sabah erken saatten itibaren senin kayıp bankerini aramaya k o y u l u r u m ! Sugg, Sugg! İşin tamam demektir! Bunter, ayakkabılarımı getir çabuk! Senin tabanı kauçuk ayakkabın var, değil mi? Yok mu? Olmadı işte Parker!

Bu kıyafetle çıkamazsın dışarı... Ama dur, biz b i r şeyler verebiliriz sana! tşte bir ç i f t eldiven... Bastonum, elekt r i k fenerim, siyah camlı gözlüğüm, bıçağım ve hap kut u m hazır mı acaba? Bunter, Bunter, suratım asma öyle!

Biliyorum biliyorum, her şeyi hazırlamışsmdır çoktan...

Üzerimdeki para miktarına bakalım bir de... Güzel... Yeterince param v a r ! Şöyle b i r vak'a h a t ı r l ı y o r u m , Parker:. Çok i y i tanıdığım ünlü bir dedektif, azılı bir katili kaçırıvermişti elinden... Sebep de gayet basit hani... Dedektifin metroya ödeyecek ufak parası yokmuş rneğer yamnda. Turnikedeki memura derdini anlatmcaya. kadar, cani trene atlamış ve yallah! B i r süre sonra, yanında sözüm ona kız bir yeğen, İstanbul'da rastlamışlar ona... Neyse, lâfı fazla uzattık... Haydi, yola çıkalım!»

Müfettiş Sugg ve Thipps'in evini muhafaza eden memurlar, resmî yetkisi bulunmayan tahkikatçıları yukarı bırakmak istemiyorlardı. Pek tabiî Parker'e ses çıkaramadılar. Ama L o r d Peter için böyle olmadı. Wimsey, Bayan Thipps tarafından angaje edilmiş olduğunu anlattı ama, nafile...

Sugg, «Demek Bayan Thipps tarafından tutuldunuz ha?» diye homurdandı. «Söyleyin kadına, eğer rahat durmayacak olursa, onun da içeri girdiği gündür! T a m mânasiyle sağır olmasaydı, katille işbirliği yaptı derdim...»

— «Sayın m ü f e t t i ş ! İşime m â n i olmanız neye yarıyor bilmem k i . . . B ı r a k ı n da çıkayım. Merak etmeyin, ağzınızdan lokmanızı alacak değilim! L o r d Attenbury'nin zümrütlerinin bulunmasında biliyorsunuz ben yardımcı olmuştum size... Ama mükâfata konan sizdiniz!»

Sugg'un yüzü hafifçe kızardı. Birden, «Rica eder i m , bu konuşmayı burada keselim!» diye söylendi, «işte telefon da çalıyor zaten. Cawthorn, git bak bakalım, ne istiyorlar! Ama dur, içeri girebilecek misin?.. Kocakarı kapıyı kapatmıştı... Bağırıp duruyor içerde. Aman Allahım, öyle bir meslek seçmişiz k i , değme gitsin!»

M e m u r biraz sonra döndü. Özür dileme makamında hafifçe öksürdü.

— «Scotland Yard'tan telefon ettiler efendim!

Komiser, L o r d Peter'e her t ü r l ü kolaylığın yapılmasını istiyor!»

L o r d Peter, «Aferin şu komisere!» diye bağırdı.

«Dostluğunu ispat ediyor!»

Sonra, Wimsey merdivene yöneldi. Parker'le Bunter de arkasmdaydı. B i r ara onlara göz k ı r p t ı . Yaptığı bu hareketle L o r d Peter, onların haberi olmadan karakola telefon etmiş olduğunu imâ etti. Gerçekten de konaktan çıktıklarında, L o r d Peter «Bana bir dakika müsaade!» deyip bir bakkal dükkânına girmiş ve dostu komisere telefon ejtmişti.

öldürülenin cesedi birkaç saat önce kaldırılmış

olduğundan, banyo dairesi boştu. Bunter, oramn resmini çekti hemen. Oğlu ve hizmetçisi tevkif edildikten sonra evde yapayalnız kalan ihtiyar kadın, koca şehirde kimseyi tanımıyordu. Thipps'in iş alanında ahbap oldu

ğu b i r - i k i dostu vardı ama, kadın onların adreslerini bilmemekteydi. Binanın diğer dairelerinden b i r i n i yedi kişilik b i r aile işgal ediyordu. Fakat ev sâkinlerinin yedisi de yabancı bir memleketteydi şimdi. Başka b i r dairede de vaktiyle Hindistan'da savaşmış sert huylu, ihtiyar b i r albay, Hind'li uşağıyla oturmaktaydı, üçüncü katta oturan ve cesedin ortaya çıkmasıyla üst kattaki gürültülere tahammül edemeyen Appledore adındaki adam, L o r d Peter ve arkadaşlarının yüzüne kapıyı kapamak istedi ama, karısı onu önledi. Sonra:

— «Biz bir şey bilmiyoruz...» dedi. «Çok korkunç bir mesele bu doğrusu! Thipps'lerin masum olmalarını candan temenni ederim... Kocam da benim gibi düşünü yor. Şey... Kimsiniz siz?»

— «Adım Wimsey... L o r d Peter Wimsey! Gecenin bu vaktinde sizleri rahatsız ettiğim için özür d i l e r i m !

Size yük olmaması için, ihtiyar hanımı annemin yanma götüreceğim... Bizi kabul ettiğiniz için, tekrar tekrar te

şekkür e d e r i m ! Allahaısmarladık!»

Sabahın ikisinde, L o r d Peter, bir dostunun arabasıyla annesinin oturduğu yere, yâni Denver şatosuna vardı. Yanmda ihtiyar ve sağır bir kadınla eski moda bir valiz bulunuyordu.

D u l Düşes, «Ah, seni gördüğüme çok memnun oldum, evlâdım!» dedi.

Saçları bembeyaz, uzun boylu, şişmanca bir kadındı bu. K ü ç ü k oğluna pek fazla benzemiyordu. L o r d Peter'in yanma oturmuş, onun sığır söğüşünü lezzetle yemesini seyrediyordu.

L o r d Peter, «Kadıncağızı yatağına yatırdınız m ı , anne?» diye sordu.

— «Evet yavrum, evet, hiç merak etme! Biliyor musun, senden o kadar memnun ki... Durmadan iyilikler i n i övüyor... Senin müfettiş de ne biçim adammış anlayamadım... Bu insanlar adam öldürebilir mi hiç?»

— «Ne dersin, anne, herif kafasına koymuş bir defa! Thipps'in banyosunda bulunan adamın, geçen gece esrarengiz bir şekilde kaybolan Sör Ruben Levy olduğunu ispat etmek istiyor aklı sıra... Düşün anne, yaşlı ve çırılçıplak b i r adam Park Lane'de kayboluveriyor... Ama yine yaşlı ve yine çıplak başka bir adam da ölü olarak Battersea'de ele geçiyor... Ne yapsın Sugg? Elbette tevkif edecektir Thipps'i!»

— «Fakat oğlum, anlayamadığım bir şey var: Bu i k i adam aynı kimse olduğuna göre, Thipps niçin tevk i f edilsin?»

— «Haklı olabilirsin ama, Sugg'un ille de b i r i n i tevkif etmesi gerekiyor... Onun faraziyesini doğrulayabi-lecek b i r şahadet var ortada. Gel gör k i , benim kendi nazariyem de bunu yalanlamakta... Son gece, dokuzu çeyrek geceye doğru, ancak kendisinin bilebileceği sebepler yüzünden, genç bir hatun Battersea Park sokağında dolaşmaktaydı. O sırada kadın, sırtında yakası k ü r k l ü b i r palto, başında silindir bir şapka olan bir adamın elindeki şemsiyeyi sallayarak sokak isimlerine baktığını görd ü . . . Adam L o n d r a l ı y a benzemiyordu pek. Genç kadın p i ş k i n b i r şeydi... Meçhul adama doğru yürüdü. O sırada adam, «Affedersiniz, bu sokağın Prince of Walles Caddesine çıkıp çıkmadığını söyleyebilir misiniz bana?» dedi.

K a d ı n tasvip edici bir cevap verdikten sonra, şakacı bir tavırla adama orada ne yapmak istediğini sordu. Yabancı, bir randevusu olduğundan bahsetti ve kendisini Prince of Wales Caddesine çıkaracak olan Alexandra Sokağına doğru yöneldi.

«Kadın, onun arkasından bir süre baktı. O sırada, da bir arkadaşına rastladı. K a d ı n arkadaş, (Sen ne dersen de, azizem, bu adam Sör Ruben Levy'dir... dedi.

West End'te oturduğu zamandan t a n ı r ı m onu). Kadın, Queen Caroline Sokağı cinayetini bu sabah sütçüden duy-masaydı, gece rastladığı adamı düşünmezdi bile. Gerçi o polislerden nefret eden fahişenin b i r i y d i ama,, öldürülen adamın- sakalı ve gözlüğü olup olmadığını gidip s o r d u !

Kendisine menfi b i r cevap verildiğini görünce de, (Demek o değilmiş,!) diye söylendi. Polis ona, ( K i m m i ş o değil dediğin?) diye sordu. Hepsi bu kadar. îşte Sugg, bu şahadet üzerinedir k i , Thipps'i tevkif etti...»

Düşes elini yüzüne götürerek, «Aman Yârabbi!»

diye söylendi. «Kızın başı derde girmemiştir inşallah?»

— «Sanmam. Başı belâda, olan asıl Thipps'tir.

üstelik kendisi gaf üstüne de gaf yapmış... Ağzı sıkıdır ama, Sugg'tan öğrendim: Anlaşıldığına göre, Thipps kendisini Manchester'den getiren trenin Londra'ya varış saatinde b i r b i r i n i tutmaz sözler etmiş, önce evine on bu

çukta geldiğini bildirmiş. Oda hizmetçisi Gladys Hor-F.: 3

33

rocks ise, onun eve on ikiye çeyrek kala, döndüğünü söylemiş... Bunun ne demek olduğunu Thipps'ten sormuşlar... Adam tutmuş önce treni kaçırdığından bahsetmiş. A m a aptal mı Sugg? Hemen Saint - Pancrace istasyonunda ufak bir tahkikat yaptırmış ve Thipps'in t a m saat onda emanete bir valiz bıraktığı neticesine varmış...

Thipps ayrıca şurada burada gezindiğini söylemek suretiyle de kekeleyip durmuş. B i r dostuna rastlamışmış. A m a nerede rastlamış? Bunu söylemediğine göre, kimseyle karşılaşmadığı anlaşılıyor. Ne vakti nasıl geçirdiğini, ne de valizini emanetten almayışının sebebini söyleyebiliyor... Gerçek olarak eve saat kaçta döndüğünü izah edemediği gibi, alnındaki m o r a r t ı n ı n neden ileri geldiğini de anlatamıyor. Kısacası çıkamıyor işin içinden... Gladys Horrocks'un yeniden yapılan soruşturmasında, genç kız bu defa, efendisinin saat on buçukta geldiğini söylemiş...

B i r (Eve geldiğini duymadım...) diyor, b i r , (Duydum.) diyor... Pek tabiî böylece de şüpheleri üzerine çekiyor.

Elbette ikisini de tevkif ederler!»

— «Ah, evlâdım, anlattıklarının hepsi de çok can sıkıcı şeyler! Zavallı Thipps ne haldedir k i m bilir?»

— «Onun o gece nerede olabileceğini düşünüp duruyorum ben de. Birisini öldürmek niyetinde olabileceğini sanmam... Zaten şuna inanmaktayım: M a k t u l bir, yahut i k i gün önce öldürülmüştür! Garip bir problem bu, anne, çok garip b i r problem!»

— «Evet, yavrucuğum, garip... Hem de üzücü!

Ya Sör Ruben meselesine ne demeli? Lady Levy'ye bir şeyler yazmalıyım. Genç kızken Hampshire'de çok gör ü r d ü m onu. Christine Pord'tu o zamanki adı. Levy'yle evlenmek istediği zaman, ortaya çıkan esef verici vak'ayı h a t ı r l a r ı m hâlâ. Tabiî bu iş, Sör Levy'nin Amerikan petrollerinden elde ettiği muazzam servetten önce olmuştu. K ı z ı n ailesi, onu sonraları iyi bir mevki kazanan, aynı zamanda da aileye akraba sayılan Julien Freke'le evlendirmek istemişti... Ama Christine, Levy'yi seçti. Onunla evlendi. Ruben Levy çok yakışıklı bir adamdı... Çok da sevimliydi. Ama Ford'lar, damatlarının kendi dinlerinden bir adam olmasını istiyorlardı...

«Lâkin genç kız madem ki Ruben'i seviyordu, onunla da evlenmeliydi. Fakat ben iyi biliyorum, Julien Freke, Christine'e karşı t a m bir sevgiyle bağlıydı. Bununla beraber, yine de dost kaldılar. Aralarında dargınlık f i l â n olmadı. O gün, bugündür, Freke hiç evlenmedi. Biliyorsun sen de, o, Londra'nın en ünlü ve en zengin adamlarından b i r i d i r ve hastahanenin bitişiğindeki büyük evde oturmaktadır... B i r çok aile, ona musallat olmuştu. Hiç unutmam, meselâ Lady Mainvvaring, kızını onunla, evlendirmek istemişti... A m a duymuştum, Julien Freke, (Salondan salona, balodan baloya koşan b i r kızla evlene-mem ben...) demiş.»

— «Demek Sör Ruben Levy de karısı olacak kızı o zamanlar sevmiş?»

— «Evet, yavrum, Christine cidden güzel bir k ı z d ı ! Herkes sevebilirdi onu. izdivaçlarından sonra sık sık görüşmedim onlarla... Baban, burnunu her işe sokan adamlardan pek hoşlanmazdı. Ama neme lâzım, ideal bir çift oldukları muhakkak... Diyorlar k i , Sör Ruben dışarda ne kadar nefret kazanmışsa, evinde de o kadar seviliyormuş.»

— «Hımm... Ama yine de bir - i k i düşmanı vardür.»

— «Bir - i k i mi? Sen ne diyorsun, yavrucuğum?

Adamcağızın en azından on düşmanı var Londra'da... Bilirsin borsa âlemini... Haydutlar yuvasıdır orası!»

L o r d Peter esnedi, «Eh, anne,» dedi, «birkaç saatliğine de olsa, odama çekilip istirahat etsem... Parker'i bekliyorum kahvaltıya!»

Düşes saatin üçe geldiğini görünce, «Peki yavrum,» dedi, «kahvaltını altı buçukta y o l l a r ı m ! Allah rahatlık versin!»

IV

L o r d Peter, kahvaltı tepsisini i t t i . Sonra bir sigara tellendirerek:

— «Demek bilançomuz bundan ibaret, Parker?»

dedi. «Sen kendi yönünden bak bakalım bu bilgiler işine yarar m ı . . . Bana sorarsan, banyodaki ceset problemini çözme hususunda hiç de yardımcı olamaz bunlar... Benden ayrıldıktan sonra bu işle yine meşgul olmuş muydun?»

— «Hayır. A m a bu sabah dama çıktım!»

— «Dama mı çıktın? E, bravo doğrusu! Bak, dostum, bir dedektif bürosu açalım diyordun ne zamandan beri, teklifini kabul edeceğim geliyor h a n i ! Çalışma tarzın hoşuma gitmeye başladı. E, söyle bakalım, neler buldun orada?»

— «öyle m ü h i m bir şey sayılmaz. Ayak izleri aradım... Ama o şiddetli yağmurdan sonra, sözü edilir mi bunların hiç? Bizim Londra'da Aralık ayı malûm...

Sonra diğer binaların damlarına da göz attım. Meseleyi çözebilir m i y i m diye düşündüm... Her binanın merdiveni damlara çıkıyor. Dam kapaklarının hepsi de düz. Teraslar da öyle. Sanki Shaftesbury Caddesinde imişsin gibi gez gezebildiğin kadar... Fakat ben şuna inanıyorum: ö l d ü r ü l e n de aynı damlarda dolaşmış olacak...»

Parker, cep defterinin arasına koymuş olduğu bir - i k i küçük kumaş ipliğini dostuna uzattı.

— «Bunlardan b i r i n i Thipps'in banyo dairesindeki pencereye yakın bir yerde buldum.» dedi. «Oluğun kenarına takılmıştı... B i r i de aynı pencerenin taş korkuluğu var, onun yarığında geçti elime. Diğerlerine gelince, onlar da bacaların demir payandasında bulunuyordu.

Oraya takılmışlardı. Söyle bakalım, nedir fikrin?»

L o r d Peter, iplikleri pertavsızla inceledi, ilgisi artmıştı.

— «Doğrusu çok ilgi çekici bir buluş bu!» dedi.

O sırada gazete ve mektupları getiren sadık uşağını görünce de, «E, Bunter, banyo ettin mi camlan?» diye Sordu.

— «Evet, milor!»

—• «Peki, bir şeyler bulabildin mi?»

— «Vallahi milor, buna bir şeyler demek lâzım m ı , değil m i , pek b i l m i y o r u m , mamafih bakacağım yine de!»

— «Pekâlâ Bunter, pekâlâ! Ah, işte altın zinc i r l i gözlüğe ait ilân Times'te çıkmış: «Görüşmek için ya yazı ya telefonla Piccadilly, 110 numaraya müracaat olunması, yahut da aynı adrese bizzat başvurulması.» B i r posta kutusu adresi vermek daha doğru olurdu ama, insan www.cizgiliforum.com

B E Y D A B A

açıkgöz olmalı... İçinde bulunduğumuz devirde pek açıkgöz insan var ya, o da başka!»

Parker, «Yâni ne düşünüyorsunuz?» diye sordu.

«Zincirli gözlüğü ölünün üzerine bırakan adam kalkıp da buraya mı gelecek ve kendini ele mi verecek diyorsun?»

— «Pek emin değilim bundan, aziz dostum!

Ben sadece zinciri gözlük sahibine satan kuyumcuyla temas temin etmek istiyorum. Zira bu zincir eski bir şey değil. Fazla kullanılmamışa benzer... Oh, teşekkür eder i m , B u n t e r ! Gel, Parker, gel de dün pencere pervazında ve banyo teknesinin kenarında gördüğün parmak izlerini seyret! Ben görmemiştim bunları... Senin için iyi bir not b u ! Aman, aman, söylemek istediklerin sende kalsın! Dinlemek istemiyorum! Biz işimize bakalım şimdi... Hele, hele, neler görüyorum!»

Üç adam, Bunter'in getirdiği resimlere bakıyorlardı. L o r d Peter, acı bir tonla konuştu:

— «Cani dama çıktığı zaman, bardaktan boşa-mrcasına yağmur yağıyordu. Pek tabiî h e r i f i n parmakları is ve k u r u m içinde kaldı... Cesedi tekneye yerleştirdi, sonra geçtiği yerlerde bıraktığı izlerin hepsini sildi...

Ama şu i k i izi maalesef u n u t t u . Döşemedeki b i r leke, bize onun tabanı kauçuk ayakkabı giymiş olduğunu göstermekte... Banyo teknesinin kenarındaki iz sayesinde de, parmakları normal b i r i olduğunu ve yine kauçuk eldiven kullandığını öğreniyoruz!»

Sonra L o r d Peter, resimleri bir tarafa bırakıp, kumaş ipliklerini yeniden inceledi.

— «Ne dersin bunlara, Parker?»

— «Pek ahlamam ama, bunlar ya pamuklu, ya yünlü bir elbiseye, bir örtüye, yahut da bir ipe ait olsa gerek...»

— «Evet, Parker, bunlar katili ipe götürebilir!»

L o r d Peter sustu. B i r süre öylece kaldı. Sigara dumanının arkasında kalan gözleri, i k i delik gibi görünmekteydi.

— «Söyler misin, milor, nedir bu sabahki programımız?»

—* «Galiba şu senin işle meşgul olmam gerekecek! Haydi, Parker, Park - Lane'e gidelim ve dün gece Sör Ruben yatağında ne halt karıştırmış, onu keşfe çalı

şalım !»

Bunter mutfağa inince, «Şimdi sizden bir ricam olacak, Bayan Pemmings!» dedi. «içeriye ışık girmemesi için, şu örtüyü pencere önünde tutar mısınız biraz! > Sör Ruben Levy'nin aşçısı ihtiyar kadın, kendisinden isteneni memnuniyetle yaptı. Bunter içinde bir sürahi, sapı gümüş bir fırça, bir çift ayakkabı, büyük bir muşamba rulosu ve maroken ciltli bir kitap bulunan sepeti bir masanın üzerine koydu. Sonra koltuğunun altında bulunan şemsiyeyi de oraya yerleştirdi. Daha sonra da bir fotoğraf makinesini m u t f a k eşyalarının bulunduğu yere dayadı. B i r gazeteyi masanın cilâlı sathına yaydı, kollarını sıvadı ve ellerine cerrahların kullandığı bir çift eldiven geçirdi. O sırada Sör Ruben Levy'nin oda uşağı içeri girmişti. Adam kısa bir süre Bunter'i seyretti. Fotoğraf makinesine bir göz attı. İçinde kurşunî renkte bir toz bulunan bir şişenin kapağını açıp baktı ve Bunter'e:

— «Çok yaman bir efendiniz var sizin!» dedi.

Bunter, «Ha, öyledir ya, öyledir!» diye cevap verdi. Sonra oda hizmetçisine dönerek, «Sizden rica etsem de küçük hanım,» dedi. «Ben şişeyi tutarken, siz şişenin ağzına şu tozdan biraz dökseniz... Sonra da aynı işi ayakkabıların üst kısmına yapsanız! Tamam... Çok teşekkür ederim! Adınız nedir sizin? Mabel Price demek...

Anladınız her halde, Mis Price, yapılan iş parmak izlerinin fotolarını almaya yarar! Toz biraz böylece kalacak, sonra ben resimleri çekeceğim... Şimdi de saç fırçasını ele alalım... Tamam, o da o l d u ! Sıra şimdi şu kitapta, Mis Mabel! Ben kitabın köşelerinden tutayım, siz tozu e k i n ! Aman, aman, Bay Graves, elinizi sürmeyin, l û t i e n !

İşimden o l u r u m sonra...»

Uşak elini çekti ve: «Anlaşılan,» dedi, «bu gibi işlerle çok uğraşacaksınız daha?»

— «Hem de nasıl... Bayan Pemmings, siz şu muşambayı b i r ucundan tutun, ben de diğer ucundan tutayım... M i s Mabel de tozu eksin... Görüyorsunuz ya, Bay Graves, oldukça ağırdır benim i ş i m ! Gündüzleri uşaklık yaparım, geceleri de ha bire resim banyolamak-la uğraşırım... T a m akşam çayını verdiğim sırada bir de bakarsınız, bir tahkikat işine beni de sürüklemiştir efend i m !»

— «Allah sabır versin size! Ben bir gün bile duramam böyle bir zâtın yanında... Gerçi benim patronun da çekilmez tarafları var ama, bereket versin Hanımefendiye... Çok iyi b i r kadındır. F o r d ailesindendir kendisi... Hampshire'li Ford...»

— «Haklısınız, ben de sizin gibi düşünürüm ama, Bay Graves, efendimle benim aramda hiçbir münakaşa cereyan etmemiştir, i y i geçiniriz... Ha, aklıma gelmişken sorayım: Büyük bir servetin sahibi olmasına rağmen, Sör Levy için garip huyları, zevkleri varmış diyorlar... Doğru mu bu?»

Suale aşçı kadın cevap verdi: •

— «Doğrudur...» dedi. «Alın bir örnek size: Hanımefendi ve M i s Rachel'le başbaşa yemek yendiği zamanlar, efendim sofrayı gayet sade b i r şekilde hazırlat ı r . Bereket versin ziyafetlere ...Yoksa buradan yürümek düşer bana!»

— «Ah, Bayan Pemmings, ben de ne kadar ist e r d i m geceleri çalışmamayı! Kaç defa gecenin üçüne, dördüne kadar beklemişimdir efendimi... Yine kaç defa şafakla beraber kalkıp, memleketin bir ucunda Sherlock Holmes'cilik yapmaya hazırlanan l o r d u kaldırmak için uyanmışımdır... Ya onun ayakkabıları ve elbiseleri çam u r içinde döndüğü zamanları ne yapalım? Onlar da ayrı bir dert...»

Graves, «Bolluk içinde yüzen insanların çoğunda bu hal görülmüştür...» diye konuştu. «Sör Ruben, eski alışkanlıklarını muhafaza etmesini bilmişti mamafih...

Elbiselerini itinayla bir sandalyenin üzerine koyar, bilhassa pantalonunun ütüsüne dikkat ederdi. Ayakkabılar ı n ı ise hep tuvalet kabininde bulurum... Sözün kısası, işimi kolaylaştıragelmiştir her zaman...»

— «Bununla beraber, bütün bu saydığınız ihtim a m ı geçen gece ihmal etti, değil mi?»

— «E... Evet, öyle... Ama bu i h m a l sâdece elbisesi için oldu. Sör Ruben başkalarının derdini kendine der ederdi. Allahtan başına bir felâket gelmemiş olsa bâri!»

Aşçı kadın, uşağın sözlerini tasdik etti. «Zavallı efendimiz,» dedi, «adı hep şunun bunun ağzında dolaşıyor... Güya yapmaması gereken bir şeyi yapmayı düşünüyormuş başkaları hakkmda... Ben inanmıyorum... Siz de inanmayın!»

Bunter içini çekti ve elindeki fişi en yakın elekt r i k prizine sokarak:

— «Böyle konuşmayın, bayan Pemmings!» dedi. «Aramızda yaşayan insanların içlerinden geçeni kimse bilmez maalesef!»

L o r d Peter, yatağın ortasındaki çukuru ikinci defa ölçtü ve:

— «Tam b i r metre, yetmişbeş santim!» diye söylendi. «Ne eksik, ne fazla!»

Parker, bu n o t u cep defterine kaydetti.

— «Fikrime göre, milor, bir metre seksen sant i m boyunda bir adam da böyle bir ölçü bırakabilir...»

dedi.

— «Kuzum, Parker, tskoçyalı kanı var sende galiba?»

— «Yoo, ne münasebet! Niye sordun?»

— «Niyesi var mı? Şimdiye kadar tanıdığım insanların en serinkanlısı, en çabuk karar vereni sensin de ondan! Bakıyorum da benim heyecan yaratabilecek bir f i k r i m i en ufak bir telâş eseri bile göstermeden karşılıyorsun. Ama...»

L o r d Peter birden durdu. Sonra, «Aman, dostum,» dedi, «Soluma öyle! Gören de bir balina sanır seni!» Sonra da L o r d Peter elini çarşafa götürüp, oradan bir şey aldı. Belli belirsiz bir şeydi bu...

— «Yine ne buldun?»

— «Bir saç teli!»

L o r d Peter'in yüzü değişmiş, çelik gibi gözleri daha da çelikleşmişti.

— «Levy'nin şapkalarına bir göz a t a l ı m ! Şu uşa

ğı çağırtır mısm, lütfen!»

Graves, biraz sonra L o r d Peter'i tuvalet kabininde buldu. Dedektifin önünde, ters çevrilmiş bir sürü şapka vardı.

— «Hah, geldiniz m i , Bay Graves? Teşekkür ederim! Bakın, dostum, önünüzde birkaç tane şapka var... Bunlardan bir - ikisi silindir... Bunların hepsi de Sör Ruben'e ait, değil mi? Güzel... Şimdi lütfen söyleyin: Kaybolduğu akşam, efendinizin başında hangi şapka vardı?»

— «Acaba milor, efendimin pazartesi akşamı evden çıkarken giydiği şapkayı mı soruyorlar?»

— «Evet. Ritz'teki bir yemeğe gittiğine göre.

başında bir silindir vardı muhakkak? işte üç tane silindir... Acaba şunu m u , yoksa bunu mu giymişti?»

L o r d Peter, uşağa pencereye yakın olan şapkayı göstermekteydi.

Graves, «îşte şu!» diye bir tanesini gösterdi.

— «Teşekkür ederim Bay Graves! öğrenmek istediğim buydu... Bunter'i gönderir misiniz bana l ü t f e n ! > Bunter hemen göründü. Başını fotoğraf makinesinin siyah bezli körüğüne soktuğundan, saçları dağın ı k t ı .

— «Gel bakalım, Bunter!»

— «Buyrun, efendim! Fakat aşağıdaki işim bitmedi henüz...»

— «Anlıyorum, Bunter, a n l ı y o r u m ! Geri kalan işe yine devam edersin... Şimdiye kadar bulduğun parmak izlerinin neticesini söyle bize!»

— «Hay hay, efendim! Yatağın yanında bulunan kitabın cildinde, sadece bir kişinin parmak izi var...

Sağ baş parmaktaki ufak bir yarık, bu kanaati uyandırı-

veriyor insanda... Saç fırçasmda da aynı parmak izlerini buldum. Ama şemsiyede, diş bardağında ve pabuçlarda iş

değişiyor hemen. B u n l a r ı n üzerindeki izler, i k i cins...

Sör Ruben'e ait olduğunu sandığım yarık başparmağın izleriyle kauçuk eldiven üzerindeki izler arasında fark var... Belli belirsiz daha bir çok izler de buldum. Provalar bittikten sonra sizi daha fazla aydınlatabilirim, ö z ü r dileyerek söylüyorum, küvetin önündeki muşamba da iyi randıman verdi... Sör Ruben'in ayakkabıları üzerinde tarafınızdan tesbit edilen izden başka, b i r de çıplak bir ayağın izi var... Şöyle, y i r m i beş santim kadar bir şey...»

— «Söyler misin, Bunter, bu muşamba ne zaman yıkanmış, yahut da silinmiş acaba?»

— «Pazartesi sabahı, efendim! Oda hizmetçisi söyledi bunu bana.»

L o r d Peter, Scotland Yard dedektifine baktı.

«Ne dersin, Parker?» dedi. «Bir metre, yetmiş beş santim boyunda biri... Sör Ruben saç fırçasını kullanmamış...

Silindir şapka meselesi de karışık mı karışık... Gecenin ilerlemiş b i r saatinde, bir centilmen başı açık olarak dola şamaz değil mi? Ne gibi bir netice çıkarırsın sen bundan? Fırça ve kitap dışında, her eşya üzerinde i k i çeşit parmak izi var. Gerek muşamba üzerindeki f a r k l ı i k i ayak izi, gerekse şapkadaki i k i ayrı saç teli meseleleri de başka...»

L o r d Peter, silindir şapkayı ışığa tutup, saç tellerini bir pensle aldı.

— «Düşün, Parker! Fırça kullanma ve başına bir şapka almayı unut, tırnakların için son derecede titiz davran ve tuvalet küvetinin önündeki küvete çıplak ayakla bas... Garip değil mi bütün bunlar? Sonra şu siyah saçla, kırmızıya çalan saça da bak! Siyah saçlardan melon ve panama şapkalarda, kızıla çalan saçlardan da son geceki silindir şapkada bulundu... Bizim isabetli bir iz üzerinde olduğumuzu ispat eden bir delil de, kızıl bir saç telinin şu yastıkta bulunması... Ama biliyorsun, saç, yastığın her zaman baş konulan yerinde değildi... Aman Yârabbi ağlayacağım nerdeyse!»

Parker, «Ne demek istedin, dostum?» diye yavaşça sordu. «Pek iyi anlamadım...»

— «Demek istediğim şu: Aşçı kadının o gece konak kapısının iç tarafında gördüğü kimse, Sör Ruben değildi! D i y o r u m k i , Sör Ruben'in boyunda ve eninde olan başka bir adam, üzerinde Ruben'e ait elbiseyle kona

ğa geldi, yine Ruben'e ait anahtarla kapıyı açıp içeri girdi... Yoo, şaşma öyle, Parker, şaşma! Karşımızdaki adam çok kurnaz... Levy'nin ayakkabılarını ayağına geçirmiş, tâ gömleğine varıncaya kadar da onun elbisesini giymişt i . . . Ellerine taktığı ve bir an bile çıkarmadığı kauçuk eldiven sayesinde işini yürütmüş, herkeste de Levy'nin geceyi burada geçirdiği intibaını yaratmaya muvaffak olmuştur ...Yukarı çıkıp soyunmuş, dişlerini yıkamış, fakat kızıl saçlarından bir - i k i tel bırakma korkusuyla fır

çayı kullanmamıştır... Tahmin etmesi gereken bir husus vardı: O da Levy'nin ayakkabılarını ve elbisesini nereye koyduğu meselesiydi. B i r i n i n yerini buldu. Ama diğerinde aldandı... Yatağın kullanılmış olduğu hissini ve kanaatini yaratmak lâzımdı... işte bunun için adam yatağa girdi... Hem de kurbanının pijamasını giyerek! Sonra sabah olmadan, gecenin en sessiz b i r saatinde, muhtemelen ikiyle üç arasında yataktan fırladı... B i r valiz içinde getirmiş olduğu kendi elbise ve ayakkabılarını giydi. Yavaş yavaş aşağı indi... O sırada b i r i uyansaydı, mahvoldu demekti... Ama cür'et sahibi bir kimse olduğu için bu rizikoyu da göze aldı, O saatlerde kimselerin uyana-mayacağmı biliyordu... Hâdiseler de bunu göstermekted i r zaten. Konağa girdiği sırada kilitlemediği kapıyı usulca açtı, etrafı dinledi, bir devriye polisinin oradan geçip geçmediğine dikkat etti... Sonra dışarı süzüldü. Kapıyı anahtarla kapadı ye ayağında kauçuk ayakkabılar oradan aceleyle uzaklaştı... Kauçuk ayakkabı kullanmayı âdet edinmiş bir cani t i p i bu h e r i f ! K a t i l , birkaç dakika sonra Hyde - Park'ta buldu kendini...»

L o r d Peter durdu. Sonra, «işte adamın yaptıkları !» diye ekledi. «Sör Ruben Levy'nin ortadan kaybolması ya b i r muzipliktir, yahut da kızıl saçlı adam bir cinayet işlemiştir! Biliyor musun, Parker, her şeye rağmen, bu işler beni sıkmaya başladı!»

— «Hangisi ama? Bu m u , yoksa seninki mi?»

— «ikisi de... Bizim eve dönsek nasıl olur acaba? önce yemek yeriz, sonra da Colisee'ye gideriz!»

— «Sadece kendin için konuşmalısın, d o s t u m !

Benim bu işden, ekmek yediğimi unutmamalısın!»

— «Orası öyle. Peki, sen olsan ns yapardın ben i m yerimde?»

Parker gülümsedi. «Ne yapacağım,» dedi, «Sugg'

a meydan o k u r d u m ! Sonra Şu Queen Caroline Sokağındaki kiracıların kimler olduğunu birer birer araştırır, bununla da yetinmez tavanarası odalarını, dam kapaklar ı n ı tekrar tekrar tetkik ederdim... Kiracılarla konuşurken, lâfa (ceset) ve (gözlük) kelimelerini sokardım boyuna...»

Lord Peter de güldü. «Sahi yapar miydin bun-lan?» diye sordu. «O halde her i k i hâdisenin tahkfkiyle uğraşman yerinde olacaktır! Ben Wyndham Kulübüne kadar gidip, keyfime bakayım biraz!»

Genç müfettiş, yüzünü buruşturarak, «Haydi, öyle olsun!» dedi. «Ama neden saklayayım, böyle bir işin tetkikinden vazgeçmen beni hayli şaşırttı! Evet, a r t ı k her ikisini de yüklenmem gerekiyor... Özür düeyerek söylüyorum, bu gidişle amatör dedektiflikten öteye geçemezsin, m i l o r ! B i r yemeğe f i l â n mı davetlisin yoksa?»

— «Evet. Elbisemi Kulüpte değiştiririm artık.

Preddy A r b u t h n o t ü n yanında bu pantalonla görünemem... Bunter!»

— «Buyrun, milor!»

— «Çabuk paketi hazırla! Yardım etmek üzere de benimle gel!»

— «Ama, milor, en aşağı i k i saatlik işim v a r !

Cereyan kuvvetli gelmiyor...»

— «Görüyor musun, Parker, adamım nasıl da işkence ediyor bana! Ne yapacaksın, arzuya uymam gerek... Şimdilik Allahaısmarladık dostum!»

Sonra L o r d Peter, ıslık çalarak merdivene yöneldi.

O gittikten sonra, Parker derin bir nefes alarak oturdu ve Sör Ruben'in evrakını gözden geçirmeye başladı.

L o r d Peter'le milletvekili Freddy Arbuthnot, VVyndham Kulübünün yemek salonuna kolkola girdiler.

Milletvekili, «Yahu, nerelerdeydin? Kayboldum..

Hiç görünmüyorsun!» dedi.

L o r d Peter, suale cevap vermeden konuştu:

— «Babanın rahatsızlığına çok üzüldüm, Freddy geçmiş olsun!»

Freddy Arbuthnot, arkadaşının göstermiş oldu

ğu alâkaya teşekkür etti. Yemeklerini sessizce yemeye başladılar. B i r ara L o r d Peter.

— «Borsa işlerinden ne haber?» diye sordu.

— «Berbat.»

— «Ya A r j a n t i n irat senetleri?»

— «Al onlardan da o kadar! Levy'nin ortadan sır oluşu, piyasada tam b i r çöküntü meydana getirdi!»

— «Allah, A l l a h ! Sahi ne oldu bu adama acaba?»

— «Kimbilir... Belki de dalavereciler tarafından öldürülmüştür!»

— «Kendiliğinden kaybolamaz mı? Bilirsin borsa kurtlarım... Böyle b i r şey onlardan beklenir!»

Milletvekili Arbuthnot, «Yo, yo!» diye itiraz ett i . «Bu i h t i m a l y o k ! Ben senin fikrinde değilim, Wımsey...

İ y i adamdır Levy... K ı z ı da çok güzeldir hani. Adam dürüsttür de aynı zamanda. Seni mahveder gibi görünür, ama yine de vurmaz son darbeyi... İ h t i y a r Anderson meselesinde böyle olmuştu...»

— «Kim bu Anderson, kuzum?»

— «Bu gibi işlerle uğraşan b i r i . L o n d r a l ı d ı r . . .

Salı günü Levyle buluşacaklardı. Adam şimdi demir yoll a r ı grubunun işe h â k i m olmasından endişe ediyor. îş bir gitti m i , avuçlarını yalasınlar artık!»

— «Kim temsil ediyor bu demir yolları grubunu?»

— «Amerikalının biri... Adı John P. Milligan...

Salâhiyet sahibi bir adam... Yahut öyle sanıyorlar. Bu gibi kimselere pek bel bağlamamalı insan.»

— «Bu işi o yapmış olamaz mı? Yahut da Anderson?»

— «Milligan'ı bilmem ama, Anderson, Levy de

ğildir. Yâni dünyalığı fazla olmayan bir adamdır demek istiyorum... Ayrıca yalnız sayılır. Ama Levy öyle değil...

Eğer isterse Milligan'ın demir yolu şirketine boykot yapar!»

L o r d Pe£er düşünür gibi konuştu: «Bu Milligan'a bir yerde rastladım ama, nerede bir t ü r l ü çıkaramıyorum... Şöyle uzun boylu, biçimsiz bir adam, değil mi bu?

Dev gibi... Simsiyah da saçları var...»

— «Hayır, azizim, hayır, başka b i r i n i karıştırıyorsun sen! Miligan'ın boyu 1,60 f i l â n ancak var... Sonra saçları da dökülmüştür.»

L o r d Peter peynirini yediği sırada, düşünceye daldı. Sonra:

— «Sör Levy'nin güzel bir kızı olduğunu duymuştum...» dedi.

— «Ooo, görsen sen de beğenirsin! Geçen yıl annesiyle görmüştüm... İ h t i y a r ı da o zaman tanıdım. Neme lâzım, bana karşı çok iyi davranmıştır... A r j a n t i n irat senetleri işinde bana akıl veren Sör Levy'di...»

— «Duyduğuma göre, kocasının halk sınıfından olması hususunu Lady Levy gayet güzel bir şekilde idare ediyormuş. Annem de iyi tanır o aileyi.»

— «Evet, kadın iyi bir soydandır... Sör Ruben öyle değil tabiî... Tutumluluğuyla da ün salmıştır. Yazıhanesine her sabah otobüsle gider. Yanılmıyorsam, 96

numaralı olacak... B i r gün bana, (Taksiye binmek isterd i m ama, dedi, çocukluğumdan kalma bir huy var bende. .. Böyle b i r şeyi israf addedegelmişimdir. Ne yaparsınız alışkanlık...) Bununla beraber, ailesiyle çıktığı zamanlar taksi tutuyor ister istemez. Zira kızı Rachel ba basının nekesliğinden müthiş şikâyetçi...»

L o r d Peter, çenesini kaşıdı ve: «Durumdan Lady Levy'yi haberdar ettiler mi acaba?» dedi.

— «Muhakkak. Ben de bugün yarın uğramak istiyorum!»

(Milligan Deniz ve Demiryolları Şirketi )nin Londra temsilcisi John P. Milligan, Lombard Caddesindeki yazıhanede şifreli telgraflar dikte etmekle meşguldü.

O sırada kendisine b i r kartvizit getirdiler.

L o r d Peter Wimsey

Malborough Club

Milligan işinin başından ayrılmak istemedi ama.

bir çok Amerikalı'nm yaptığı gibi kabalık göstermedi.

Ziyaretçinin içeri alınmasını emretti.

L o r d Peter, «Günaydın, efendim!» diyerek içeri girdi. «Vaktinizi alacağımı bile bile beni kabul etmeniz, cidden nâzik bir hareket! Çok teşekkür ederim! Ziyaret i m i n sebebini belki tam olarak anlatamayacağım ama, yine de kısaca ifade edeceğim dileklerimi!»

Milligan güldü. «Rica ederim, L o r d Wimsey,» dedi, «rica ederim! Oturmaz mısınız?»

— «Oh, teşekkür ederim! A m a beni ağabeyimle karıştırmış olmayasımz sakın? Peter'dir benim adım...

www.cizgiliforum.com

B E Y D A B A

Ne aptalca bir isim, değil mi? Ama ne yaparsınız... I s ı m babam bu adı vermiş bana. Vaktiyle beş krala ihanet eden üçüncü dükten beri, bizim ailede daima bir Peter bulunur... Görüyorsunuz işte, sayın Bay Milligan, adımın övünülecek bir tarafı yok!»

John P. Milligan hafifçe gülümsedikten sonra, misafirine bir Corona purosu takdim etti.

— «Çok teşekkür ederim! Ama siz bana böyle yüz verirseniz, saatlerce o t u r a b i l i r i m burada... işiniz gücünüz de yüzüstü kalır...» diyen L o r d Peter, bir taraftan da, «Ah, şu adamın ayak ölçüsünü bir öğrenebilsem!»

diye içinden geçirdi.

O sırada Milligan, «Acaba ne gibi bir hizmette bulunabilirim size, milor?» diye sordu.

— «Ne diyeyim bilmem k i , konuşmadan önce düşünüyorum... Muvafakat edip etmeyeceğinizi pek bilm i y o r u m zirâ... Ama biliyor musunuz, sırf annem için katlanıyorum böyle bir şeye... Çok iyi bir kadındır ama, bir iş adamının dakikaları ne kadar değerlidir hiç bilmez...»

— «Rica ederim, bahse değer bir şey değil bu söyledikleriniz! Düşes hazretlerine bir y a r d ı m ı m olursa, bundan büyük bir zevk duyarım!»

L o r d Peter, «Ah, ne iyi bir insansınız!» diye devam etti. «Efendim, mesele şu: Annem fazilet sahibi enerjik b i r kadındır. Şimdi de yeni b i r hayır işi için uğraşıyor. Den ver kilisesinin damını onarmak niyetinde...

Gidip gördüğünüzü sanmam... Bizim Denver'in kilisesi, bilhassa tavanlarındaki melek resimleriyle ün salmıştır.

B i r âbidedir âdeta... Gelin görün k i , bu güzel eser b i r harabe halini almaya yüz tutmuş durumda... Yer yer akıyor. T a m i r işini Thipps adında birine vermişler... Annemin anlattığına göre, çok becerikli b i r adammış bu Thipps.»

Sözlerinin burasında, L o r d Peter, Milligan'ın yüzüne baktı. Ama adamın yüz hatlarında hiçbir reaksiyon görmeyince, yeniden konuştu: v

— «Oh, çok özür d i l e r i m ! Sadetten dışarı ;ık-m ı ş ı m da haberim yok... Kısaca arzedeyim: Annem bu onarma işi için bir kampanya açmış bulunuyor. Hattâ konuşmalar, konferanslar bile tertip etmiş... B ü t ü n dostla-n m ı z bu toplantıda hazır olacak... Takdir edersiniz san ı r ı m , bizler asil insanlarız ama, ceplerimiz enikonu del i k t i r ! Annem bu hayırlı işe sizin de katılmanızı ve o gün zahmet edip, bir Amerikan firmasının temsilcisi olarak bir şeyler söylemenizi arzu ediyor... öyle saatlerce konuşacak değilsiniz... On dakikalık bir n u t u k yeter de artar bile! Bununla beraber, Denver'deki malikânemizde bir ,yahut i k i gün kalmanızı isterdik doğrusu!»

Milligan, sevimli bir şekilde güldü. «Hay, hay L o r d Peter, hay, hay!» dedi. «Düşesin beni düşünmüş

olması çok hoşuma gitti. Değer taşıyan âbidelerin harap olup gitmesine vicdanım elverir mi sanıyorsunuz? Toplantıya geleceğim... T a m i r fonu olarak birazdan doldur -

tacağım çeki de kabul buyurursunuz her halde?»

L o r d Peter şaşırmıştı. Usturuplu bir yalan sayesinde, ç i r k i n bir cinayetin f a i l i olarak şüphelendiği bir adamdan çek koparmak, doğrusu f i r a k l ı kaçmıştı!

— «Oh, Bay Milligan, cömertliğiniz karsısında ne söyleyeceğimi b i l e m i y o r u m ! Ne kadar memnun olacaklar, size karşı ne büyük bir minnet hissi duyacaklar bir bilseniz! Ama çeki bana vermeseniz iyi olurdu. Kaybedebilirim, yahut da paraya çevirip harcarım... En iyisi Denver'de Saint - Jean kilisesi baş rahibi Constantin T h r o g m o r t o n adına gönderirsiniz siz onu!»

— «Hay, hay öyle yaparım! Scott! Unuturum belki, l o r d hazretlerinin söyledikleri adrese 1.000 sterl i n l i k bir çek tanzim ediver, lütfen!»

Saçları kızıl, kaşları dökük genç sekreter, patronunun emrini derhal yerine getirmek için faaliyete geçt i . L o r d Peter'in gözleri; Milligan'm saçsız başı ile sekreterin başı arasında dolaşıyordu. Birden yeni b i r hamle yaptı:

— «Size karşı sonsuz minnettarlığım var, Bay Milligan!» dedi. «Annem durumu kendisine naklettiğim zaman, f i k r i m i paylaşacak... Toplantının gün ve saatini b i l d i r i r i m size. Fakat ben diğer tanınmış kimselere de baş vurmak istiyorum... B i r - i k i gazeteci çağırdım. Dostlarımdan b i r i de ünlü bir Alman bankerini getirecek...

Musevî cemaatini de i h m a l etmiş değiliz. Sör Ruben Levy'ye müracaat etmeyi düşündüm ama, o da garip bir şekilde ortadan kayboluverdi...»

— «Evet, bu zâtın kayboluşu cidden garip! Fak a t biliyor musunuz, L o r d Peter, kaçamaklı sözlerden hiç hoşlanmayan b i r i olarak söylüyorum, bu kayboluş bizim işimize yaramıştır! Kendisinin bizim demiryolları işiyle alâkası vardı. Fakat ona karşı hiçbir iğbirar hissi duymam ı ş ı m d ı r şimdiye kadar. Ortaya bir çıksa, gider samimiyetle elini sıkarım!»

Dedektif, bu dalavereli işin neticelenmesine kadar b i r yere kapatılmış olan Sör Ruben Levy'yi gözlerinin önüne getirdi. Akla yakın b i r faraziyeydi bu ne de olsa...

Zaten Müligan'm konuşması da bu zannı desteklemekteydi.

— «Evet, Bay Milligan, macera b i r hayli esrarengiz! Ama bilinmez k i , adamcağız dâvasında haklıydı belki de ...Bununla beraber, başkalarının dâvalarında haklı olup olmadıklarını araştırmak bize düşmez... Dostlarımdan bir müfettiş var. Scotland Yard dedektiflerinden dir aynı zamanda... Onun f i k r i n i söylüyorum: Sör Ruben, evden çıkmadan önce saçlarım boyamışmış!»

L o r d Peter, kızıl saçlı sekreterin çeki yavaş yavaş doldurmakta olduğunu gördü.

M i l l i g a n , «Nasıl?» diye sordu. «Levy saçların!

mı boyamış dediniz?»

— «Evet. Hem de kızıla. Yalnız boya şişesi bir tarafta bulunmadı. Bu da garip, değil mi?»

Saç boyama işini duyup, bir ara başını L o r d Peter'e doğru kaldıran sekreterin bu meraklı hâli, birden kaybolmuştu.

L o r d Peter, ayağa kalktı ve: «Tekrar tekrar te

şekkür ederim, Bay Milligan!» dedi. «Annem sevincinden uçacak... Toplantı-gününü bildiririz size!»

— «Rica ederim, milor, teşekküre değecek bir şey yapmadım ben! A m a sizinle tanışmış olmak ihya etti beni!»

Kapıyı açmak üzere yerinden kalkan Scootün o zamana kadar görünmeyen ayakları, meydana çıktı. L o r d Peter, ayakların oldukça uzun olduğunu tesbit etti: Sekreterin boyu, herhalde b i r metre seksen santimdi...

Dedektif biraz sonra şehrin gürültüsüyle karşılaştı.

D e r i n bir nefes aldı ve:

— «Şu Scoot'un başını Milligan'm omuzlarında görmeyi ne kadar isterdim!» diye düşündü.

F: 4 49

Müfettiş Parker bekârdı ve Great Ormond Caddesinde, 12 numaralı binanın Louis - Philippe stilindeki bir dâiresinde oturuyordu.

Genç dedektif, b i r gün önce çok yorulmuştu.

Bunun için sabahın sekizine kadar bir uyku çekti. Belki daha da, uyuyacaktı ama, telefonun zili onu uyandırdı.

Bunter'di bu.

— «Günaydın, Bay Parker! Efendim sabah kahvaltısı için teşrifinizi rica ediyor!»

— «Pekâlâ! Oradayım birazdan!»

19 numaralı otobüs, onbeş dakika sonra Parker'i Piccadilly'ye bıraktı. Bunter ona güzel bir kahvaltı hazırlamıştı. Önüne bir de kahve getirdi. Dail Mail'i masanın kenarına koydu. L o r d Peter, sırtında uzun robdö-

şambrı biraz sonra göründü.

— «Merhaba, aziz d o s t u m ! Ne berbat bir hava değil mi? Böyle bir havaya rağmen, geldiğine teşeKkür ederim... Biraz da şu O x f o r d marmelâdından alıver. Parker! Sana sonra Dante'mi gösteririm... Bunter! Neyi okumamı tavsiye ediyorsun bugün?»

— «Hay, hay, m i l o r ! L o r d E r i t h ' i n koleksiyonu satılmak üzereymiş. M o r n i n g Post'ta buna dâir bir haber var... öyle sanıyorum k i , Sör Julien Freke'in en son olarak yazdığı eser hakkında bir tenkitçinin yazısını da okumak istersiniz... Eserin adı, «iradenin ruhî temelleri»...

Times'in edebî ilâvesinde bulacaksınız yazıyı... Sonra Chronique'te çok orijinal bir dolandırıcılık haberi var...

Herald'ta da unvan sahibi aileler hakkmda bir hiciv bulunuyor... F i k i r bayan etmek bana düşmez ama, m i l o r oldukça k ö t ü kaleme alınmış bir yazı bu»!

— «Pekâlâ, Bunter, Herald'la Chronique'i ver bakalım!»

Bunter eliyle birkaç gazete daha gösterdikten sonra:

— «Bunları da okudum, efendim! Yemekten sonra göz atmanız gereken yazılan da işaretledim!» dedi.

B i r ara gazete hışırtılarından başka bir ses duyulmadı. Sessizliği Parker bozdu.

— «Görüyorum k i , tahkikatı geri bırakmışlar..»

dedi.

— «Beklenirdi böyle b i r şey... Ama Lady Levy dün gece Londra'ya dönmüş. Thipps'in evinde bulunan cesed kendisine gösterilince, ne olacak bakalım... Bunter ! Sör Julien Freke'in son eserini dışarı çıktığın zaman alıver! Suç üzerine yazdığı bundan önceki eseri eğlenceliydi oldukça ...Bu defaki nasıl bir şey sonra anlarız...»

Parker, «Arjantinlilere ne dersin, azizim?» dedi.

«Petrol meselesi hiç de iyi gitmiyor... Levy'nin yokluğu kendini bayağı hissettiriyor. Peru tahvillerindeki hafif yükseliş, Levy'nin kaybolmasından önce vukua gelmişti.

Ama fazla devam etmedi bu. Şimdi bir düşüş var... Acaba Levy'nin bu işde bir çıkarı var mıydı?»

— «Öğreniriz... Neydi bu iş?»

— «Ne olacak, yıllardan beri kimsenin aklına bile getirmediği bir şey... Geçtiğimiz hafta biraz canlan ı r gibi olmuştu... Bunu da bir tesadüf neticesinde öğrendim. Annem bu işe ikiyüz hisse senediyle bağlanmış

Maalesef hiçbir şey getirmedi... G i t t i anneciğimin paral a n ! »

L o r d Peter, peçetesini masaya koydu. Bir sigara yaktı.

— «Bu iş de tamam!» dedi. «Şimdi çalışabilirim biraz... Dün sen herhangi bir netice elde edebilmiş miydin?»

— «Maalesef. Apartman dâirelerinin hepsini araştırdım. Kıyafet değiştirmek suretiyle bazan havagazı memuru oldum, bazan da bir hayır derneğinin temsilcisi... Y u k a n katlardaki dairelerden b i r i n i n hizmetçisi hâriç, m ü h i m bir şey yok... Battersea Bridge Caddesi tarafındaki apartman dairesinde oturan kız, dama bir şeyin düşer gibi olduğunu duymuş... Hangi gece olduğunu sordum... Lâkin kız hatırlayamıyor. «Sakın pazartesi gecesi olmasın?» diye sorunca, «Mümkündür...» diye cevap verdi. Sonra, «Gürültünün damdan değil de, apartman binası içinden gelmediğine emin misiniz?» dedim. Yine,

«Olabilir... Zira ertesi sabah b i r tablonun duvardan düşmüş olduğunu gördüm...» dedi...

«Garip bir kızdı bu... Tesir altında kalmış olabilir. Senin Appledore'larla konuştum. î y i karşıladılar be-n i . . . B i r i n c i kattaki albay, her şeye kızıp köpürüyor...

Ama ne dersin, çok kibarlık gösterdi... B i r viski i k r a m etti bana. B i r ara dert yandı... Appledore'larm gürültüsüne tahammül edemiyor...»

— «Peki, Levy'nin konağında bir şeyler bulamadın mı?»

— «Sadece not defterini buldum... îşte! Mamaf i h , m ü h i m bir şey kayıtlı değil... «Tom ve Annie akşam yemeğine gelecek...», «Bugün sevgili k a r ı m ı n doğum yıldönümü... Parmağına opal taşlı bir yüzük taktım.», yahut, «Bay Arbuthnot çaya geldi. Sayın milletvekili Bey, Rachel'le evlenmek sevdasında... Ama ben damadımın çok zengin bir insan olmasını isterim...» gibi fasafiso şeyler... Konağa gelip gidenlerin k i m olduğunu defterden öğrenebilirsin! Levy, notları geceleri yazıyordu her halde. Pazartesi günü deftere bir şey yazmamış...»

L o r d Peter defterin sayfalarını karıştırdı. Sonra:

— «Bunun bize faydası olacak!» dedi. «Bakın dostum, pek emin değilim ama, bu adamcağız öldürülmüştür !»

Sonra L o r d Peter, arkadaşı Parker'e bir gün önce neler yaptığını anlattı.

Parker, «Arbuthnot dediğin adam, defterde adı geçen kimse mi?» diye sordu.

— «Evet. Benden ayrılınca, doğruca Borsa'ya gitmiştir... Milligan'a gelince, adam insana güven telkin edebiliyor... Ama bilinir mi hiç? Sonra kızıl saçlı b i r sekreter var... Sekreter deyince hatun anlama, bir delikanlı ! B i l m i y o r u m ama, Milligan hiç olmazsa bir - i k i günlüğüne Levy'yi borsadan uzak tutmak isteyebilir. Ha, bir de yepyeni bir adamla tanışacağız...»

— «O da kimmiş?»

— «Al, şu mektubu oku, anlarsın!»

Dedektif Parker, L o r d Peter'in uzattığı mektubu aldı ve okumaya başladı: Crimplesham ve ortağı Wicks

Avukat

M i l f o r d H i l l , Salisbury.

17 Kasım

Sayın Bay,

Timer sütunlarında bugün çıkan ilânınıza dayanarak sizi rahatsız etmiş bulunuyorum.

Öyle sanmaktayım k i , sözünü ettiğiniz gözlük ve altın zincir, geçen pazartesi günü elektrikli trende kaybettiğim gözlük ve zincirdir. Kayıp işini, Victoria istasyonunda, saat 5,45 te bindi

ğim banliyö treninde farkettim. Daha doğrusu Balham'a varınca... Sözlerim ve gözlükçünün ilişik olarak gönderdiğim yazısı, bu camların aynı camlar olduğunu, benim de iyiniyet sahibi bulunduğumu ispat etmeye yetecektir. Her i k i eşyayı da taahhütlü olarak yukardaki adresime göndermenizi rica edeceğim. Zincir kızımın b i r hediyesi olup, benim için çok büyük b i r mânevi değer taşımaktadır.

Şimdiden teşekkür eder, en derin saygılar ı m ı n kabulünü rica ederim.

Tho. Crimplesham

Parker, «İşte hiç beklenmeyen bir şey!» diye söylendi.

— «Ortada ya fevkalâde garip b i r anlaşmazlık var, yahut da bu Bay Crimplesham anasının i p i n i satmış

b i r i ! Gözlük onun değildir belki de... Ama bunu öğrenmesi kolay. Gözlük Scotland Yard'ta duruyor, değil m i , Parker? B i r telefon etsen de, bunun ne biçim b i r şey olduğunu sana bildirseler! Haydi!»

Parker, «Evet, öyle yapalım» dedi ve telefon ahi

zesini eline aldı. .

O sırada L o r d Peter, k i m i k u r u , k i m i henüz yaş

bir sürü b r o m ü r l ü fotoğraf camını masanın üzerine yayıyordu.

— «Şu küçükler,» diye izah etti, «tarafımızdan alman fotoların orijinalleridir... Büyükler de agrandize edilmiş olanları... Meselâ şu muşambadaki ayağın izi. .

Şimdilik b i r kenara koyacağız bunu. izler beş gruba ayrılmış bulunuyor. Görüyor musun, Parker, camları numaralandırdım ve hepsi için bir liste tanzim ettim.

«A — Bunlar, Levy'nin gece masasında bulunan kitaba ve saç fırçasına ait. Başparmaktaki yarık sayesinde aldanmamıza i m k â n yok...

«B — Bunlar da, pazartesi gecesi Levy'nin yata

ğında yatan adamın kauçuk eldivenine ait izler... Ellerin eldivenli olmasına rağmen, ayakkabılar üzerinde de gayet açık görülüyorlar... Eldivenin her ikisinin de kauçuk olduğuna, daha önce de suya sokulmuş olduğuna dair bahse girebilirim...

«Alâka çeken başka bir nokta: Levy'nin pazartesi gecesi yağmur altında sokakta dolaştığını biliyoruz. İşte görülen şu kara lekeler, zifos lekeleridir... Bak, dostum, iyi bak, bu lekeler Levy'nin parmak izlerini her defasında örtmüş bulunuyor... Şimdi bir de sol pabuca bak!

Ne görüyorsun? Meçhul adama ait başparmağın izi. ök

çe ucundaki çamur lekelerinin tam üstüne gelmiş, değii mi? Eğer Levy ayakkabısını kendisi çıkarmışsa, orada b i r ize rastlamak oldukça güç. Ama böyle değil de ayakkabı başka b i r i tarafından zorla çıkarılmışsa, iş değişir...

«Bununla beraber, meçhul adama ait parmak izlerinin çoğu, zifos lekelerinin üzerinde görünmüyor...

Al işte, bir tane daha! Bana kalırsa Levy'nin olacak. Fakat yaya olarak da yürümüş. Daha doğrusu yürümek zorunda kalmış. B i r sokaktan geçerken de pabuçlarına zifos sıçratmış. Ne dersin, dostum?»

— «Güzel... Güzel ama, yine de karışık b i r iş

b u ! Bakalım bunların hepsi de parmak izi mi?»

— «Haydi öyle olsun diyelim ve fazla ısrar etmeyelim ! Fakat benim faraziyem ilk tahminlerimize uymaktadır. Şimdi C. grubuna geçelim: Banyo teknesinin kenarındaki izler, senin de gördüğün izlerdir. Sol elin parmak izini "görüyorsun, değil mi? Parmak kemiklerinin ve avuç içinin net olarak belli olması, katilin b i r şey yapmak için tekneye tutunduğunu göstermekte... Belki de sağ eliyle ölünün burnuna gözlüğü yerleştiriyordu. Daha önce de söylemiştim, adamın elinde bir eldiven vardı. Şöyle basit b i r eldiven. Malın kenar baskısı bile entipüften... Bu demektir k i , eldivenler kauçuktandır ve senin Levy meselesinde olduğu gibi bu işde de kullanılmıştır. Gel şimdi de şu parmak izlerine bak bir defa:

« D ve E bunlar benim bir kartvizitimde bulunuyor. K a r t ı n köşesinde farkına varamayacağın bir leke var... F. harfiyle gösterilmiştir. Bu, k a r t ı m ı Milligan'a götüren memurun parmak izidir... D ve E ise, Bay Millangan'm ve kızıl saçlı sekreterin parmak izleri.. îçeri girdiğimde, Milligan'm k a r t ı sekreterine uzattığını görmüştüm... Amerikalının yanından ayrılırken k a r t ı ustal ı k l a aşırıvermiştim! B ü t ü n bir gece ben ve Bunter uyan ı k kaldık, azizim! K a f a m ı patlatırcasına bütün izleri tetkik ettim, birbiriyle karşılaştırdım... Ne var k i , bir neticeye varabildim mi bilmiyorum... Problem numara I.

C. grubuyla B. grubu aynı mıdır? Problem numara I I : D. yahut E, B grubuna uymakta mıdır? Elimizde sekil ve ölçülerden başka b i r şey yok... Sen ne düşünüyorsun?»

Parker, şüpheci bir tavırla başını salladı:

— «Bana kalırsa, dostum, E. parmak izinin üzerinde fazla durmamalıyız! Görünüşe göre bu parmak oldukça uzun ve dar... Fakat şişede tesbit edilen B. parmak iziyle, banyo tekneşindeki C. birbirine t a m mânasiyle uymaktadır... Şu halde D. ve B. neden aynı şahsa ait olmasın? Yalnız eldeki bilgiler yetersiz. Sonra bir şey daha var: B. ile C. üzerinde b i r bağlantı yapmak niye?

Anlıyamadım gitti, üzerlerinde çalıştığımız vak'aların i l le de birbiriyle alâkalı olması mı lâzım? Müfettiş Sugg'

un böyle bir şey düşündüğü yok. Banyo tekneşindeki ceset Sör Levy'ye ait olsaydı, iş o zaman değişirdi. Ama böyle b i r şey yok ortada... Hayır dostum, hayır, b i r i Battersea mahallesinde, diğeri ise Park Lane'de tamamiyle değişik bir şekilde öldürülen i k i kimsenin katilinin aynı adam olmasını düşünmek gibi gülünç bir şey olamaz!»

— «Haklı olabilirsin, azizim, haklı olabilirsin!

Ama Levy'nin o .saatte gerçekten de Battersea'de oldu

ğunu unutmamamız l â z ı m ! Dahası da var: Levy evine dönmüş müdür, dönmemiş m i d i r , bunu da bilmiyoruz...»

— «Eh, orası öyle... Ama Thipps'in banyosundan başka yerler de var. Battersea'de. Banyodaki cesedin Levy'ye ait olup olmadığını da bilmediğimize göre, onunla Thipps'in banyosu arasında ne gibi bir ilgi bulunabilir?»

— «Fazla bir şey söyleyemeyeceğim, öyle sanıy o r u m k i , işimize yarayacak ipuçları elde edebiliriz bugün...»

L o r d Peter, koltuğuna iyice gömülüp, sigarasından derin bir nefes çekti ve Bunter'in işaretlediği havadislere göz attı. Sonra birden durdu ve:

— «Kapı çalmıyor!» dedi. «Sualimize Scotland Yard'ın verdiği cevaptır bu muhakkak!»

Dedektif tahmininde yanılmamıştı. Scotland Yard'ın mektubunda, gözlük camlarıyla ilgili bir rapor vardı. Raporda belirtilen eşkâl, Crimplesham'm verdiği eşkâle uymaktaydı. Optisiyenin raporunda ayrıca şu bilgi de bulunuyordu: Gözlük sahibi eşine ender rastlanan b i r göz hastalığından mustaripti. Camın b i r i başka, diğeri ise başkaydı.

Parker, «îşte mükemmel bir bilgi!» diye söylendi.

Wimsey, «Evet.» diyerek tasdik etti. «Demek ki 3 numaralı faraziyemiz suya düşüyor... Kala kala 1 ve 2

numaralı olanlar var. I. faraziye ortada ya bir kaza, yahut da bir anlaşmazlık olduğunu gösteriyor... 2 ncisi ise, bu cinayetlerin soğukkanlı, aynı zamanda da çok maharet sahibi b i r i tarafından işlenmiş olması. K a t i l b e l k i Crimplesham değildir. Ama onun arkasında gizlenen b i r i olabilir. Bu faraziye bizi her i h t i m a l i düşünmeye sevke-diyor: Meselâ Crimplesham iradesizce hareket eden b i r suç ortağıdır ve adına X diyeceğimiz kimse, onun memurlarından b i r i d i r . Şu halde Bay X, Crimplesham firmasının başlıklı kâğıdını kullanarak ve patronunun imzasını da taklit ederek bu mektubu yazmıştır. Bu X, yazıhanenin temizlik işlerine bakan kadın, yahut da binanın kapıcısı olabilir ...Bunu böyle düşünmemiz ve geniş b i r tahkikat kampanyasına girişmemiz lâzım... Yapılacak i l k iş, mektubun bizzat Crimplesham tarafından m ı , yoksa yazı işlerine bakan kimse tarafından mı gönderilmiş olduğunu anlamaktır. 2 numaralı faraziye: Crimplesham, X efendinin tesiri altında kalan biridir. Adam onu sıkıştırmış, tehdit etmiştir... Bu takdirde, X bir dost, bir akraba, bir alacaklı, ne bileyim, b i r şantajcı, yahut da azılı bir k a t i l d i r belki de... Başka b i r i h t i m a l : Crimplesham paraya fazlasıyla düşkün ve para için yapmayacağı şey bulunmayan b i r i de olabilir... Hattâ aptalın, salağın b i r i de... Bu takdirde de bu adamın gözlerinin önüne olanı biteni dökmemiz, işin içinde b i r de cinayet bulunduğu-www.cizgiliforum.com

B E Y D A B A

nu anlatmamız gerekecektir. Sonra şu da var: ( X ) le Crimplesham'ın aynı kimse olmadığı ne malûm?

«Böyle bir d u r u m karşısında, Crimplesham'ın ilâmmıza cevap verebilecek kadar cesaret sahibi bir kimse olması gerekir. Öyle olunca da, blöf yapabilecek cür'-

eti kendinde bulacaktır. Pek tabiî tutar ve sözüm ona kaybettiğini, yahut çaldırdığını söylediği gözlüğü bizden ister... Vak'anın akışı ve onun ifade tarzı, b i r i b i r i n i t u tacaktır. Victoria istasyonundan saat 5,45'te ayrıldığını diğer trenden Balham'da söylenilen saatte indiğini ve pazartesi gecesini de Balham'da tanıştığı kimselerle satranç oynayarak geçirdiğini bir - i k i şahitle, pekala da ispat edebilecektir... Hiçbir tren, yahut otobüs k o n d ü k t ö r ü yoktur k i , seyahat eden bir yolcunun seyahat ânında ne yaptığını hatırlayabilsin... Sayın dostum, bütün bu faraziyeler gözlüğün bir ölü burnuna nasıl konulduğunu Mze maalesef izah edemiyor!»

Parker, bu akademik izahatı takdire değer b i r sabırla dinlemişti. Birden:

— «Bu X dediğimiz kimse Crimplesham'ın b i r düşmanı olup, şüpheleri onun üzerine çekmek isteyemez mi?» diye sordu.

— «Akla. yakın bir faraziye. O takdirde bu adam ı n k i m olduğunu keşfetmek kolay olacaktır bizim için.

Z i r a Crimplesham'la içli dışlı olan bir kimsedir bu... İşte o zaman suç ortaklığından kaçman Crimplesham, b i r tarafın değerli bir dostu haline gelecektir.»

— «Senin bir faraziyen daha vardı, dostum .. Bu bir kaza eseri olmasın, yahut bu işin içinde bir anlaşmazlık bulunmasın? Hâlâ düşünüyor musun bunu?»

— «Hayw, hayır... A r t ı k üzerinde durulacak bir şey değil bu!»

— «O halde yapacağımız ilk iş, kalkıp Salisbury'-

ye gitmek olacak.»

— «Evet. öyle düşünüyorum zaten!»

— «Güzel... A m a içimizden k i m gidecek? Sen m i , ben mi? Yoksa ikimiz birden mi?»

L o r d Peter bir an düşündü. Sonra, «îki sebep yüzünden benim gitmem gerekiyor.» dedi. «önce 2 numaralı nazariyeyi benimseyecek olursak, Crimplesham masum b i r âlet olarak kullanılmıştır k i , o takdirde ziyareti onun arkasına gizlenen kimseye yapmak gerekir.

Sonra 2 numaralı faraziyeyi takip edecek olursak Crimplesham- ( X ) ' i n , gazetelere verdiği beyanatla tedbirsizlik yapan ve Battersea Park esrarının çözülme işine ilgi gösteren b i r kimseye bir tuzak kurmuş olması akla gelebilir...»

Dedektif, «Gördün m ü , azizim, işte ikimizin de gitmesini gerektiren bir sebep sana!» diye konuştu.

— «Ne münasebet, dostum, ne münasebet!

Crimplesham - ( X ) in oyununa i k i m i z i n de düşmesi doğru olmaz...»

— «O halde Salisbury'ye gideceğinizden Scot-lant Yard'ı haberdar ederiz...»

— «Korkma, Parker, k o r k m a ! Crimplesham beni yoketmeye kalkışırsa, sen varsın ortada onu astıracak ! D u r u p dururken senin gibi değerli bir polisin başını belâya sokmak olur mu yâni? Sonra Levy'yi unutuyorsun bakıyorum... İşi takip edemeyecek bir durumda olursan, senden başka b i r i n i n bu işi kıvıracağını mı sanıyorsun? Sana şimdiden söyleyeyim, Levy meselesi rafa kald ı r ı l ı r hemen!»

— «Crimplesham'ı, Scotland Yard yoluyla tehdit etsek... Bu fikre ne dersin?»

— «Hayır, dostum, hayır! Boş ve lüzumsuz şeyler bunların hepsi de... Oraya yalnız ben gideceğim!»

— «Pekâlâ! Pekâlâ, ama senin yerine ben gitsem... O da mı olmuyor?»

L o r d Peter'in cevabı sertçe oldu:

— «Aaa, fazla uzattığının farkında mısm bilmem... Olmaz diyorsam, olmaz! Anlamıyor musun hâlâ? Bu işi madem ki üzerime aldım, bırak da sonuna kadar götüreyim!»

Parker, derin derin içini çekti. «Şey...» dedi. «Hiç olmazsa Bunter'i götür yanında!»

— «Ha bak, bu olur işte! Onu da götürebilirim...

Gerekli resimleri çekmese bile, elbiselerimi fırçalar...

B u n t e r ! Salisbury'ye kaçta tren var?»

— «Tam saat onda, size göre rahat b i r tren var, efendim!»

L o r d Peter, Sör Ruben Leyv'nin not defterini trende okumak üzere yanma aldı. Ne aransa vardı defter i n içinde. Levy, karısıyla kızına aldığı hediyelerin fiyatlarını büyük bir ihtimamla defterine geçirmişti. Banker ayrıca davetli olduğu partilerden, balolardan ve diplomat i k görüşmelerden de bahsediyordu. Mayıs ayına ait bölümde Lady Levy'nin sinir sistemi bozukluklarına temas edilmişti. Aynı şikâyetlere daha ilerdeki aylarda da rastlanıyordu. Eylûİ ayı bölümünde, (Freke k a r ı m ı görmeye geldi, ona tam bir istirahat tavsiye etti ve yapılacak b i r hava değişiminin kendisine çok iyi geleceğini söyledi... K a r ı m , Rachel'le yabancı bir memlekete gitmek istiyor.) diye yazılmıştı. Bundan başka ünlü sinir hastalıkları uzmanının adı defterde hemen hemen her ay geçmekte idi. Adam konağa ya öğle, yahut da akşam yemekleri için birkaç defa gelmişti. L o r d Peter, bu bilgileri edindiği için sevindi, öyle ya, Sör Levy hakkında Sör Julien Freke bir şeyler söylerdi ona her halde... Sonra da, «Anlaşılan bir çok kimse bu Sör Freke'e tam bir güven besliyor!» diye düşündü. «Dur bakalım, Peter, eğer Levy pazartesi gecesi Freke'in evine gitmişse, kendisinin Battersea'de görülmüş olmasının s ı r r ı da çözülecek demektir!» Genç l o r d , Sör Julien Freke'e de bir ziyaret yapmayı kafasına koydu ve defteri karıştırmaya yeniden başladı. Lady Levy ve kızı, 11 Eylülde Fransa'nın güneyine gitmişlerdi. Sıra 5 ekime gelince, L o r d Peter aradığını buldu: «Goldberg, Skrinner ve Milligan akşam yemeğine gelecekler.»

Vay, vay! Demek Milligan, Levy'nin evine girip çıkmış b i r kimseydi ha ! Doğrusu ya, i k i hasmın el Tıkışmalarını görmek ne güzel bir manzara o l u r d u ! Skrinner de Londra'nın tanınmış bir simasıydı. ü n l ü bir tablo taciriydi.

L o r d Peter, başını i k i yana sallayarak defteri kapadı ve Battersea Park esrarını düşünmeye koyuldu.

Levy meselesinde bir cinayet sebebi bulmak kolaydı ama, bu cinayetin nasıl işlendiğini keşfetmek oldukça zordu.

Gazeteler Battersea Park cinayeti için tam bir yayın yapmışlardı. Ölenin eşkâli ingiltere'nin bütün polis makamlarına bildirilmişti. Ama kimse Thipps'in banyosunda bulunan cesedi teşhis etmeye yanaşmamıştı.

L o r d Peter, Salisbury'deki lokantalardan birinde öğle yemeğini yedikten sonra, avukat Crimplesham'ın yazıhanesinin nerede bulunduğunu garsondan sordu.

Adam, lokantanın karşısına düşen sokaktaki bir binayı işaret e t t i :

— «işte orası, efendim!» dedi. «Zaten herkes de y a r d ı m edecektir size. Bay Crimplesham tanrnmış bir kimsedir...»

— «Aynı zamanda da iyi b i r avukat galiba?»

— «Oh, hem de nasıl, efendim, hem de n a s ı l !

Meselâ benim bir dâvam olsa, tutup da yeni yetişmelere baş vurmam... Onu t u t a r ı m hemen! Seksen yaşında olmasına rağmen, Bay Crimplesham her nevi işin içinden çıkmasını becerir... Wicks adında bir de ortağı var. O da ciddî bir delikanlıdır!»

— «Allah, A l l a h ! Demek Bay Crimplesham bu kadar ihtiyar, öyle mi? Faaliyet gösterebiliyor mu bâri?»

— «Aman Beyefendi, faaliyet de ne demek! Yamandır o yaman... B i r ayağı sakattır ama,, yine de t u t t u

ğunu koparır... Size bir şey söyleyeyim m i , bazı insanlar yaşlandıkça kuvvetleniyor!»

L o r d Peter, seksenlik sakat b i r ihtiyarın, sırtında bir cesetle o dam senin, bu dam benim dolaşamayacağına kanaat getirdi hemen. Sonra elini cebine sokup garsona bahşiş verdi.

L o r d Peter, «Crimplesham, nam-ı diğer X ' i listeden çıkarmalı m ı y ı m acaba?» diye mırıldandı. «Çok yazık, uğursuzun biriyle karşılaşacağımı sanıyordum...

Adam belki de işi idare eden beyindir, hiç belli olmaz!

Ne dersin, Bunter?»

— «Evet, m i l o r , olabilir!»

— «işte, yazıhanenin bulunduğu b i n a ! Sen şu dükkâna gir, bir gazete alıp ayakta o k u ! Crimplesham'ın yanından çıkmadığım takdirde, —şöyle k ı r k , kırkbeş dak i k a sonra— gerekeni yaparsın!»

Sonra L o r d Peter, kararlı bir şekilde kapıdaki zile bastı.

K e n d i kendine, «Gerçeği olduğu gibi söylesem mi acaba?» diye düşündü.

O n u Kraliçe Victoria devrinden kalma mobilyalarla döşeli b i r odaya aldılar. Zayıf, k u p k u r u bir adam, oturmakta olduğu k o l t u k t a n yavaşça k a l k t ı . Topallayarak dedektife doğru yürüdü.

— «Ooh m i l o r , buraya kadar bizzat gelmeniz benim için büyük b i r şeref! Neden saklayayım, çok mahcup oldum size k a r ş ı ! B u y r u n .oturun, rica e d e r i m ! ••

İ h t i y a r adam, L o r d Peter'e elde tutulan b i r gözlükle bakıyordu. Nazarlarında minnet ifadesi vardı.

Peter oturunca, avukat da onun karşısına geçti.

Dedektif, yazı masasının üzerinde duran cam bir kâğıt kesecekle b i r süre oynadı. Sonra onu b i r sürü mektubun üzerine koydu. A m a bu arada kendi parmak izlerini cam âletin üzerinde görebildi.

— «îşte böyle... Şahsî bir işim için gelmiştim Salisbury'ye. Ama size de faydalı olmak beni memnun etti... Gözlüğünü kaybetmek gibi can sıkıcı b i r şey d ü

şünülemez dünyada!»

Crimplesham, «Ooo, sormayın, milor, sormayın!» dedi. «Gerçi elimin altında şu var ama, insanın burnuna yerleşmiyor ki... Hem biliyor musunuz, mektupta yazdığım gibi, zincirin de mânevi değeri var benim için...

Gözlüğü kaybetmiş olduğumu Balham'da anlayınca görmeliydiniz beni... Büyük telâşa kapıldım. Demiryolları idaresine müracaat e t t i m ama, şimdiye kadar bir şey çıkmadı. Belki çalınmıştır diye düşünmüştüm. Kompartımanda mı buldunuz gözlüğümü?»

L o r d Peter gülümsedi. «Maalesef hayır!» dedi.

«Gözlüğünüz hiç ummayacağınız bir yerde bulundu...

Acaba yolculuk arkadaşlarınızdan birinden b i r i n i hatırlayabilir misiniz?»

İ h t i y a r avukat, Peter'e dikkatle baktı ve: «Hayır » dedi. «Dikkat etmemiştim... Niçin sordunuz?»

— «Kim b i l i r belki kat... Şey... gözlüğü bulan kimse demek istiyordum, size bir oyun oynamak istemiştir...» /

Avukatın yüzünde bir şaşkınlık ifadesi peyda oldu.

— «Yoksa bu adam, dostlarımdan b i r i olduğunu mu iddia ediyor? Doktor Philpots hariç, Londra'da sarnimî olacilecek b i r dostum yok. Onun da böyle b i r iş

yapacağını hiç sanmam. Gözlüğümün kaybına o da. çok üzüldü. Neyse, durmayalım bunun üzerinde... Cidden bü-

yük bir zahmette bulunduğunuz için, tekrar tekrar te

şekkür ederim!»

L o r d Peter tereddüt ediyordu. Nihayet:

— «Eğer saygısızlık yapıyorsam, bağışlayın kusurumu, Bay Crimplesham!» dedi. «Size bir sual daha sormak istiyorum. Bu belki melodramatik görünecektir size ama, sormak zorundayım: ölümünüzden, yahut da da nasıl diyeyim, şerefsiz bir hâle düşmenizden fayda sağlayabilecek bir düşmanınız var mı?»

Crimplesham yine şaşırdı. K u r u bir sesle:

— «Böyle bir sual sormanıza sebep ne acaba?»

diye konuştu.

— «Hal ve sebepler oldukça nâzik, Bay Crimplesham! Hatırlamanız gerekir: Gazetelerde çıkan ilânım, bilhassa zinciri satan kuyumcuya aitti...»

— «Evet, evet, biliyorum... ilânınızla hareket tarzınızın b i r i b i r i n i tuttuğunu görüyorum şimdi...»

— «Doğrudur. Ama gözlük sahibinin bana doğrudan doğruya başvuracağını hiç beklemiyordum. Battersea Park meselesiyle ilgili yazıları okumuş olacaksınız... Gözlüğünüz, öldürülenin üzerinde bulunan gözlükt ü r ! Halen Scotland Yard'ta duruyor...»

L o r d Peter, Crimplesham'ın önüne gözlüğün şeklini belirten resmî mektubu koydu.

Avukat, «Aman Allahım!» diye bağırdı. Sonra kâğıdı bir solukta okudu ve L o r d Peter'e bakarak:

— «Yoksa polisten b i r i misiniz siz?» diye sordu.

— «Resmî olarak değil... Müdahil taraf hesabına bir tahkikat yapıyorum!»

i h t i y a r adam hemen ayağa kalktı. Yüzüne sert bir hava verdi ve:

— «Bak, oğlum!» dedi. «Senin hareketine düpedüz şantaj derler... Haber vermedi deme, şantajın cezası çok şiddetlidir bizim memlekette. Haydi, djsarı atılmadan önce terket yazıhanemi!»

L o r d Peter güldü, «işi bu duruma sokacağınızdan emindim zaten...» dedi. «Ne yapalım, artık Parker uğraşsın bu işle!»

i h t i y a r avukat masanın üzerindeki zile basmıştı.

L o r d Peter, Parker'in kartvizitini masaya koydu. Sonra:

— «Bu gece, yahut da yarın sabah benimle görüşmek isterseniz, Minster otelindeyim, memnun olur u m sizi tekrar göreceğim için!» diye alay etti.

Crimplesham hiçbir cevap vermedi ve o sırada içeri girmiş olan ortağına, L o r d Peter'e yol göstermesini söyledi.

Holde, Crimplesham'ın ortağı, L o r d Peter'e birkaç defa baktı. Genç dedektif de öyleydi. O da adama baktı. Sanki onu bir yerde görmüş gibiydi. Kendini sokakta bulunca, L o r d Peter, uşağına seslendi ve otelinin yolunu t u t t u .

Crimplesham öfkeliydi. Koltuğuna yerleşmiş dü

şünüyordu k i , o sırada genç ortağı içeri girdi, i h t i y a r ı n yanındaki koltuğa oturdu.

— «Ne oluyor anlayamadım...» dedi. «Bir dedektifi buralara kadar sürükleyen sebep nedir acaba?»

— «Sebep mebep yok ortada... Sadece kendisini L o r d Peter Wimsey olarak tanıtan serserinin b i r i var...

Az daha yeni bir marifetine kurban gidecektim... Şantaj yapıyordu bana...»

Wicks yerinden f ı r l a d ı . «Aman ne yaptımz siz...»

dedi. «Büyük bir hata işlediniz... Bu zât L o r d Peter'in ta kendisidir! B i r - i k i defa mahkemelerde, birkaç defa da Scotland Yard'ta görmüştüm kendisini...»

Crimplesham da yerinden fırladı. «Ne söylüyorsun?» diye bağırdı. «Gördün mü yaptığım gafı? Minster oteline gidip, özür dilemeliyim kendisinden!»

L o r d Peter, otelde yemeğini yemiş, ufak bir gezintiye çıkmıştı. Bunter ise, telefonda Londra'yı bekliyordu. Biraz sonra başkenti bağladılar. Bunter, Parker'i buldu ve efendisinin kendisini Salisbury'de beklediğini söyledi.

Halbuki Parker'in Londra'dan ayrılması kolay olmayacaktı. Çünkü dedektifin öğleye doğru Lady Levy'-

yi ziyaret etmesi lâzımdı. Ayrıca öğleden sonra başka işi de vardı. Thipps'in evinde bulunan adamın öldürülmesiyle alâkalı mahkeme soruşturması, müfettiş Suggün tahk i k a t m ı n b i r netice vermemesine rağmen, aynı gün yapılacaktı. J ü r i hey'eti üyeleriyle şahitler saat üç için çağırılmışlardı.

T a m saat üçte, mahkeme salonu hıncahınç dold u . Parker'in gözleri b i r ara ayrı b i r yerde oturan Thipps ile Gladys'e çevrildi. Derken Denver Düşesini gördü. Kadının yanında, çok ihtiyar b i r kadın daha vardı. Parker, kalabalık arasında kendine b i r yol bulup, tam da Düşesin arkasındaki sıraya oturdu. İ h t i y a r kadın başım çevir i p onu selâmladı. Gülerek:

— «Bizim oğlandan ne haber acaba?» diye sordu.

Parker uzun b i r izahata girişmişti k i , h â k i m i n öfkeli nazarlarını üzerinde hissetti.

Fakat Düşes konuşuyordu:

— «Arabayla geldik...» diyordu. «Aman sormayın, Bay Parker, yolculuk çok yorucu o l d u ! Yollar berbat... Öğle yemeğine de davetlilerim vardı ama, ne yaparsınız, Bayan Thipps'i yalnız başına bırakamazdım...

Aman, aman, susalım, baksanıza h â k i m i n suratına, nazarlarıyla haşlıyor insanı!»

Soruşturması yapılan ilk şahitlerin ifadesi, Parker'i fazla ilgilendirmedi. Cezaevinde soğuk alan ve ikide birde öksüren zavallı Thipps, saat sekizde banyoya girmek isterken ölüyü orada bulduğunu acıklı bir sesle anl a t t ı . O kadar büyük b i r şaşkınlık geçirmişti k i , hemen oracıkta tabureye ilişmiş ve kendine gelebilmek için hizmetçi kızdan b i r içki istemişti. Thipps o zamana kadar hiç ceset görmemişti. Evet, b i r gün önce Manchester'-

deydi. Saat ona doğru Saint - Pancrace istasyonuna İndi

ği zaman, valizini emanete bırakmıştı. Thipps sözlerinin burasında hafifçe kızardı nedense. Belli belirsiz b i r heyecan geçirdi. Sonra salondakilere endişeli bir nazarla baktı.

H â k i m , «Haydi bakalım, Bay Thipps!» dedi.

«Cesedin bulunduğu âna kadar vaktinizin nasıl geçtiğini bize tam olarak anlatın! Bu husus çok m ü h i m d i r . B i r seyahatte bulunduğunuzu söylediniz... Böyle olunca da gerekli b i r izahatta bulunmanız icabeder...»

64 I

Thipps boynunu büktü. «Haklısınız, efendim!»

dedi.

H â k i m , haşin bir tavırla müfettiş Sugg'a döndü:

— «Şahide gerekeni söylemiş miydiniz?»

Müfettiş, Thipps'i ikaz etmiş olduğunu, söyleyeceği her şeyin kendi aleyhine dönebileceğini anlattığını büdirdi. Thipps sapsarı kesildi ve böyle b i r f i k r i olmadığını, esasen bu gibi (çocukluklardan) daima kaçınmış

olduğunu söyledi.

Bu sözler, salonda tam bir heyecan yarattı. Hâk i m i n yüzü daha fazla asılmıştı. Sertçe:

— «Bay Alfred Thipps'in müdafaasını üzerine alan kimse yok mu?» diye sordu. «Demek yok ha? B i r avukat tutabileceği kendisine söylenmedi mi? Bu ne bi

ç i m iş, müfettiş bey? İşinizi tam olarak görmüyorsunuz anlaşılan...» Sonra h â k i m , Thipps'e doğru döndü ve: «Sahi Bay Thipps, bir avukat t u t m a hakkına sahip olduğunuzu bilmiyor musunuz?»

Thipps ağzını açmadı. Sonra b i r şey söylemeyi denedi ama, sustu.

H â k i m , »Hayret doğrusu!» diye homurdandı.

«Vallahi hayret! Sözüm ona okumuş kimseler, daha ül-, kelerindeki muhakeme usulünü b i l m i y o r l a r ! Çok c?n sıkıcı bir durumla karşı karşıyayız... Nasıl olacak anlayamıyorum...»

Thipps'in alnında i r i ter damlaları peyda olmuştu. Cebinden mendilini çıkarıp, alnını, yüzünü sildi. Sonra mahcup bir tavırla ayağa kalktı.

— «Sayın reisim!» dedi. «Çok kötü bir durumda olmama rağmen, her şeyi söylemek istiyorum, evet, herşeyi!»

— «Fekalâ! Ama söylemek üzere olduğunuz sözlerin vahametini kavramış bulunuyor musunuz?»

— «Evet, efendim, evet! B i r yudum su alabilir miyim?»

H â k i m , «Rica ederim, rica ederim, rahatınıza bakın!» dedi. «Sıkmayın kendinizi!»

— «Teşekkür ederim ,efendim! Saint - Pancrace istasyonunda indiğim doğrudur... Bununla beraber, yanımda bir yolculuk arkadaşım vardı. Leichester'de girmişti kompartımamma. î l k i n tanıyamadım onu. \ m a sonra bir okulda beraber okuduğumuzu anladım...»

F: 5 65

H â k i m , elindeki kurşun kalemi kaldırdı ve, «Nedir adı arkadaşınızın?» dedi.

Thipps ezilip büzüldü.

— «Bu hususta size bir cevap veremeyeceğim maalesef...» diyebildi. «Başının derde girmesini arzu etmem. Evet, evet, söyleyemeyeceğim!»

H â k i m yüzünü buruşturdu ama, «Pekâlâ, öyle olsun!» dedi. «Devam edin siz!»

— «Saint - Pancrace'ta eve dönmeyi düşünüyordum... Fakat dostum f i k r i m i çeldi. Biraz önce de söylemiştim, çocukluktan beri görmemiştik birbirimizi... Tuttu, (Gel, arkadaş, dedi, bu buluşma şerefine bir yerde oturalım seninle!) Ne diyeceğimi bilemedim... K ö t ü b i r yere götürülmekten çekmiyordum. Yemin ediyorum, onun beni nereye götürmek istediğini bilseydim, ayağımı atmazdım oraya! Valizimi emanete bıraktım. Çünkü arkadaşım böyle istedi. B i r taksi bizi Tottenham Court So-kağıyla Oxford Caddesinin birleştiği yere bıraktı... B i r süre yürüdük. Sonra yan sokaklardan birine daldık.

Önünde neonlu yazılar bulunan b i r kapıdan içeri girdik.

B i r tezgâhın arkasında b i r i duruyordu. Adam arkada

şına göz k ı r p t ı . Sonra «Arkadaşınız buraya önce de geldi, değil mi» diye sordu. «Evet, evet, i l k defa gelmiyor...» diye cevap verdi «öyle değil m i , Alf?»

İnanmanızı isterim, sayın reisim, b i r daha böyle b i r yere gitmeyi Allah göstermesin bana! B o d r u m kata inip, b i r odaya girdik... B i r masaya oturduk... Her taraf i ç k i doluydu. Arkadaşım çeşitli içküer koydu önüme... Halbuki alkolden hoşlanan b i r i de

ğilimdir... Sonra arkadaşım b i r sürü erkek ve kadınla konuştu. Kadınlar, çok güzel, aynı zamanda da çok zarif şeylerdi... Ne var k i , hal ve tavırları âdiceydi.

İçlerinden b i r i arkadaşıma, «Sen ihtiyar b i r foksun!»

diye takıldı. Sonra da bizi yukardaki odalardan birine sürükledi... Orası boş değildi. B i r sürü kimse şurada burada oturmakta, özür dileyerek söylüyorum, sevişmekteydi... Arkadaşım da onlara katıldı. Ben b i r yere ilişiverdim, o sırada genç ve güzel kadınlardan b i r i bana doğru yürüdü... Dans etmesini bilip bilmediğimi sordu benden... Menfi b i r cevap verdim.

66

www.cizgiliforum.com

B E Y D A B A

O zaman kadın, «Haydi, öyleyse b i r şey ısmarla da içeyim!» dedi. «Vakit geç değil mi?» diye sordum. K a d ı n bu defa da vakit mefhumu diye b i r şey bilmediğinden bahsetti... Çaresiz dayanamadım ve b i r cinle bir apsent ısmarladım... Kadehleri tokuşturduk.

Biraz sonra kadın kolunu boynuma doladı ve beni öptü...»

Tam bu sırada, salonun dip tarafında bulunan pis k ı l ı k l ı bir adam :

— «Hey hey! Ne oluyor? Burası mahkeme be!»

diye bağırdı.

H â k i m kızdı ve: «Çabuk çıkarın şu adamı!»

diye gürledi. «Siz devam edin, rica ederim, Bay Thipps!»

— «Peki, efendim! Geceyansı filândı galiba, art ı k kalkmak istedim ve müsaadesini almak üzere dost u m u aradım... Genç b i r kadının yanında b u l d u m onu.

Gayet i y i anlaşıyorlardı. Gönlüm razı olmadı. Sesimi çıkarmadan çekileyim dedim... Dedim ama, o sırada b i r gürültü p a t ı r t ı d ı r kopuverdi... Beş-altı polis memura içeri daldı. Işıklar söndü... Bağırışmalar, çağırışınalar duyuldu. B i r yer bulayım da dışarı fırlayayım derken, başımı b i r sandalyeye çarptım... Basımdaki beren i n sebebi budur işte... Sanki oradan çıkamayacağım g i b i geldi bana. Resmimin b i r gazetede çıkmasından k o r k u y o r d u m . Kendisine içki i k r a m ettiğim kadın, birden koluma yapıştı... Beni b i r k o r i d o r a sokarak, «Buradan! Buradan!» diye seslendi. Sonra da beni arka kap ı l a r ı n birinden dışarı çıkardı. Birkaç sokağı koşa koşa geçtim ve kendimi Goodge Caddesinde buldum... Orada bir taksiye atladım ve hemen eve döndüm. Baskına dair haberi ertesi gün gazetelerde okudum. Arkadaşım da yakayı vaktinde sıyırabilmişti... İşte hepsi bu kadar, sayın reisim! Susmamın sebebi buydu!»

— «Pekâlâ, Bay Thipps! Söylediklerinizin biî kısmını tahkik edeceğiz... Neydi arkadaşınızın adı?»

— «Dedim ya, efendim, söyleyemem! İmkânı yok söyleyemem!»

— «Peki diyelim ona da... Evinize kaçta döndüğünüzü de söyleyemez misiniz?»

— «Bir buçuk f i l â n vardı... Kesin bir şey söyleyemeyeceğim... Çünkü o kadar telâşlıydım ki...»

— «Pekâlâ! Pekâlâ! Hemen yatağa mı girdiniz?»

— «Hayır. Önce b i r sandviç yedim, b i r bardak süt içtim... Midemi bastırmak istiyordum zira.»

— «Sizi kimse beklemiyor muydu?»

— «Evet, kimse beklemiyordu.»

— «Soyunup yatmanız kaç dakika sürebilirdi?»

. — «Bir y a r ı m saat kadar, efendim!»

— «Banyo dairesine girdiniz mi?»

— «Hayır, efendim!»

— «Ve geceleyin de b i r şey duymadınız, öyle mi?»

— «Evet, duymadım... Hemen uyumuşum. Dur u m u m u takdir edersiniz, sayın reisim, bir u y k u ilâcı almıştım... Gladys gelip beni uyandırmcaya kadar devam e t t i bu derin uyku.»

Thipps'e ait soruşturmanın son k ı s m ı , pek alâka çekici olmadı. Adam o sabah banyo dairesine girince, pencerenin açık olduğunu görmüştü. Hattâ gayet emindi, bu hususta hizmetçi kıza çıkışmıştı. Thipps, her suale cevap vermeye hazırdı. Ama elverir k i , şu dehşet verici mesele kapansın, esrar perdesi çözülsündü...

Thipps'in hizmetçisi Gladys Horrocks, Thipps'in yanında t a m üç y ı l d ı r çalıştığını söyledi. Kendisin i n ne b i ç i m bir insan olduğu hakkında, mahkeme isterse eski patronları nezdinde b i r tahkikat yapabüirdi..

Gladys, her akşam evin eksiklerini tamamlar, ihtiyar kadının istirahatini temin eder ve saat onda yatardı. Pazartesi gecesi de öyle olmuştu. Gladys, banyo dairesinin penceresini kapayıp kapamadığım hatırlıyor m u y d u acaba? Hayır. Genç kız bu hususta kesin bir şey söyleyemezdi. Efendisi onu ertesi sabah çağırdığı zaman, Gladys pencerenin açık olduğunu görmüştü. Oraya Beyefendiden önce girmemişti... Evet, pencere kapamayı unuttuğu olurdu arada sırada. Ama bu hal geceleyin b i risi, meselâ Bayan Thipps banyo aldığı zamanlar olabil i r d i . Kadıncağızın banyo alma günleri, pazartesüerdi.

Gladys, pencereyi açık bırakmak gibi b i r hata yaptığına doğrusu çok müteessirdi.

68

İfadesinin burasında, şahit h ı ç k ı r ı k l a r l a ağlamaya başadı. Ona b i r bardak su getirdiler. O sırada, hâk i m Formamint tabletlerinden üçüncüsünü almakla-meşguldü.

Mamafih Gladys, kendini çabuk toparladı ve yatmadan önce evin her tarafına baktığını tekrar etti.

Hayır, hayır, banyo dairesine b i r ceset konamazdı kolay kolay... Gladys o gece yatmcaya kadar mutfakta oturmuştu. İhtiyar Hanımefendi o sırada salondaydı.

Evet, Gladys yemek salonuna da girdiğinden emindi. Ni

çin mi? Çünkü Beyefendinin sandviçiyle sütünü hazırlamıştı orada, yemek salonunda da, kendi yatak odasında da, hattâ holde de anormal bir şey görmemişti...

Genç kız bunun için yemin etmeye hazırdı. Peki, yatak odası dolabıyla tavanarasma bakmış m ı y d ı acaba? Hayır.

Genç kızın böyle bir âdeti yoktu. O halde, her hangi b i r i tavanarasmda, yahut da bir dolapta saklanabilir miydi?

Evet. M ü m k ü n d ü böyle b i r şey.

Gladys biraz sıkıştırılınca tekrar ağlamaya koyuldu. Sonra camcılık yapan ve adı B i l i Williams olan bir delikanlıyla uzun zamandan beri sevişmekte olduğunu, o meşum pazartesi gecesi de Bayan Thipps'i yatırdıktan sonra gpkağa çıkıp âşığıyla buluştuğunu itiraf etti. Eve sabahın ikisine doğru dönmüştü. Yanındaki anahtar, ihtiyar kadının çekmecesinden aldığı anahtard ı . Ah, ne etmişti de Bayan Thipps'ten izin almamıştı...

İşte bunun cezasını çekiyordu şimdi! Hayır. Gladys eve döndüğü zaman hiçbir gürültü duymamıştı... Gerek Bay Thipps olsun, gerekse annesi olsun, evlerine hemen hemen hiçbir misafir kabul etmezlerdi. Y o k t u gelenleri gidenleri... Bunlar^ sessiz b i r hayat yaşayan kimselerdi.

Ertesi sabah uyandığında, Gladys, sokak kapışım her zamanki gibi sürgülü bulmuştu. Genç kız sözlerini, Thipps'in çok i y i bir insan olduğunu belirterek b i t i r d i ve ondan hiçbir fenalık beklenilemeyeceğini söyledi.

— «Teşekkür ederim, Mis Horrocks! Georgina Thipps'i çağırın!»

Bayan Thipps'in soruşturmasında, h â k i m fazla b i r şey öğrenemedi. Zira anlaşmaya i m k â n olmuyordu.

Salon ikide birde kahkahalar içinde çalkalanıyordu. Hâ-

k i m nihayet mücadeleden vazgeçti ve ihtiyar kadını yerine o t u r t t u .

Tam o sıradaydı. Dinleyicilerin içinde bulunan b i r genç ayağa k a l k t ı ve şahit olarak dinlenmesini isted i . Adı B i l i Williams'tı. Camcılık yaparak hayatım kazanıyordu. Gladys Horrocks'un pazartesi gecesi kendisiyle beraber olduğunu, onunla (Siyah Boynuz) barında eğlendiklerini söyledi. Delikanlı, Gladys'i saat ikiye doğru evine bıraktığına dair de yemin etti. Delikanlı çok üzgündü Gladys'i dışarı çıkmaya zorlamıştı... Hayır. B i l i Williams, ne o gün, ne de başka bir gün Prince of Wales Sokağında şüphe çekecek bir şey görmüştü.

Şahit parmaklığma, Williams'tan sonra Sugg geldi. D u r u m kendisine salı günü saat sekiz buçuğa doğru b i l d i r i l m i ş t i . Gerek Thipps'in, gerekse hizmetçi kızın tevkif edilmeleri, şüpheli hareketlerinden ötürüydü.

Müfettiş, evde k ı r ı l m ı ş , yahut da sökülmüş, zorlanmış

b i r şeye rastlamamıştı. Ama pencere pervazında görülen bazı müphem lekeler, oradan b i r i n i n girmiş olduğunu gösteriyordu. Asfalt avlunun hiçbir yerinde de ne b i r merdiven, ne de ayak izi vardı. Sugg, damı da enine boyuna iyice tetkik etmişti. Ona göre, öldürülenin cesedi eve b i r adam tarafından sokulmuştu. Adam işini b i tirmiş, sonra da hizmetçi kızın yardımıyla banyo dairesinin penceresinden sıvışmıştı. İ y i ama hizmetçi kız adamı neden apartman kapısı yoluyla dışarı çıkarmamıştı? Evet, bu da olabilirdi. Acaba Sugg, apartman dairesinde bir cesedin, yahut da bir kimsenin saklandığına dair b i r ize rastlamış mıydı? Hayır. Ama bunun aksi de olabilirdi her halde. Peki Sugg, kimlerle konuşmuş da cinayetin hemen o gece işlenmiş olduğu kanaatini yürütmüştü?

Müfettiş bu şual karşısında bir hayli bocaladı ama, sonunda bu hükme meslekî bilgisine dayanarak vardığını b i l d i r d i .

B i r j ü r i üyesi de şu suali sordu :

— «Katilin her hangi bir parmak izi bulunmamış mıdır?»

— «Bazı parmak izlerine banyo teknesinin kenarında tesadüf olundu. Ama katil eldivenliydi...»

H â k i m , «Bu husus caninin tecrübeli b i r k i m se olduğunu mu gösteriyor?» diye sordu.

— «Evet, efendim! Fikrimce profesyonel b i r katil olmalı bu!»

J ü r i üyesi, «Bu sözlerinizle Alfred Thipps'i tevk i f etmiş olmanız, taban tabana zıt değil mi? Nasü oluyor bu?» dedi.

Müfettişin bir cevap veremediğini görünce, hâk i m :

— «Evet, evet,» diye konuştu, «hem Alfred Thipps'i, hem de Gladys H o r r o c k s ü hâlâ suçlamaktasınız...»

— «Efendim, daha başlangıçta mesele çok k r i t i k b i r yön almıştı... B i r defa Thipps'in ifadeleri b i r i -

b i r i n i doğrulamamıştır. Gelelim kıza... Onun da şu Williams denen gençle işbirliği yapacağını nerden büirdim?»

B i l i Williams, yerinden fırladı. Hâkime doğru yönelerek :

— «Ana. bu kadarı fazla!» diye bağırdı. «İsterlerse yüz tane şahit gösterebilirim...»

— «Susalım, lütfen, susalım! Müfettiş Bey, ileri sürdüğünüz hükümler ispat edilmemiş bir durumda!

Size b i r şey söyleyeyim m i : Hiç de iyi b i r not değil bu sizin için! Teşekkür ederim, çekilebilirsiniz!»

Thipps ve Gladys Horrocks lehinde ifade veren b i r sürü şahidin soruşturmasından sonra, hâkim, doktor raporlarının incelenmesine başlanacağını söyledi ve:

— «Sör Julien Freke, lütfen!» dedi.

Ünlü operatör ve sinir hastalıkları doktoru parmaklığa doğru yürürken, salonda bir kıpırdama hissedildi. Sör Freke, beyaz saçlı, geniş omuzlu, uzun boyluydu. Fizikî bakımdan yakışıklıydı.

L o r d Peter'in annesi Denver düşesi, Parker'e yaklaşmasını işaret etti ve onun kulağına.

— «Ne derseniz deyin ama,» diye fısıldadı, «pek beğenirim ben bu adamı! Sinirlerimin bozukluğundan şikâyetçi olsaydım, hiç durmaz kendimi ona tedavi ett i r i r d i m ! »

H â k i m , «Adınız Sör Julien Freke, değil mi?»

diye sordu. «Hekimsiniz ve Battersea Mahallesi, Prince of Wales sokağında, Saint-Luc hastahanesinin evinde oturuyorsunuz...»

Sör Julien kısaca tasdik etti.

— «Bay Thipps'in banyosunda bulunan cesed i n yanına i l k sokulan hekim de sizmişsiniz, öyle mi?»

— «Evet, efendim!»

— «Önümdeki yazıya göre, Scotland Yard'tan Doktor Grimbold'le b i r l i k t e ceset üzerinde tetkikler yapmışsınız... Tamam mı?»

— «Evet.»

— «Ölüm sebebi üzerinde aynı fikirde misiniz ikiniz de?»

— «Prensip bakımından, evet.»

— «İntihalarınızı jüriye anlatır mısınız, lütfen! »

— «Hay, hay... Salı sabahı hastahanenin teşrih salonunda çalışırken, müfettiş Sugg'un beni görmek istediğini bildirdiler. Dışarı çıkıp, müfettişi karşıladım.

Sugg bana, Queen Caroline Sokağında esrarengiz b i r vaka olduğunu, 59 numaralı binanın son katındaki dairede yabancı b i r kimseye ait bir ceset bulunduğunu b i l d i r d i . Ona göre bu, belki de hastahaneye devam eden t ı p öğrencilerinden b i r i n i n muzipliğiydi... Hemen hastahane defterlerine b a k t ı m ve teşrih salonlarında bulunan cesetlerde b i r eksiklik olmadığını bildirdim.»

— «Otopsi işleri için size teslim edilen ceset, yahut da organlardan k i m sorumludur?»

— «William Watts, teşrih salonlarının bekçisi.»

— «Burada mı bu adam şimdi?»

William Watts salondaydı ve bildiklerini söylemeye hazırdı H â k i m , tekrar Sör Julien'e döndü

— «Sorması biraz abes ama, Sör Julien, sizin haberiniz olmadan hastahaneye herhangi b i r ceset getirilebilir yahut başka b i r yere böyle b i r şey nakledüebilir mi?»

— «Hayır, efendim, böyle b i r şey olamaz!»

— «Teşekkür ederim! Devam eder misiniz, lütfen!»

— «Müfettiş Sugg, cesedi tetkik etmek üzere Tl

b i r doktor gönderilmesini istedi benden Ona, (Lüzumu yok... Bizzat ben bakarım!) dedim.»

— «Neden öyle dediniz?»

— «Tecessüs sahibi olmamı hoş görmelisiniz, efendim! Vaka bayağı bayağı alâkalandırmıştı beni...

Apartman dairesine çıktığımda, banyonun içine sırt üstü yatmış b i r ceset vardı... Kısa bir muayene sonunda, şu neticeye vardım: Adam, ensesine yediği b i r darbeyle öldürülmüştü. Öyle ki bu tek darbe, ensenin dördüncü ve beşinci damarlarını darmadağın etmiş ve bel kemi

ğinin kırılmasına sebep olmuş, ayrıca da beynin b i r kısmını felce uğratarak b i r iç kanama yapmıştır... Adam ı n en azından on i k i saat önce ölmüş olduğunu anlayıverdim oracıkta... Vücutta bir zorlama izi filân yokt u . Öldürülen elli, elli beş yaşlarında, güçlü kuvvetli b i r adamdı.»

— «Ne dersiniz, adam bu işi kendi kendine yapmış olamaz mı?»

— «Oh, hayır! Darbe, i r i ve ağırca bir âlet va-sıtasiyle arkadan indirilmiş... İ y i de hesaplanmış. B i r insanın kendi kendine yapacağı bir iş değil bu!»

— «Peki, bu bir kaza eseri de mi olamaz?»

— «Mümkündür tabiî...»

— «Meselâ... Meselâ adamcağızın başına bir pencere hızla düşemez mi?»

— «Kabildir...»

— « ö l ü m pek ani mi olmuştur sizce?»

— «Bunu kesin olarak söylemek biraz zor. Böylesine b i r darbe, âni b i r ö l ü m doğurabüir. Bazan da bu gibi kimseler yar\ felçli olarak b i r süre yaşayabilirler...

Ama benim f i k r i m e göre. adam pek az b i r zaman yaşamış. Beyin hakkındaki f i k r i m i otopsi neticesine göre söylüyorum tabiî... Şuna işaret etmeden geçmeyeyim, Doktor Grimbold ve ben bu nokta üzerinde tam mânasiyle mutabık değiliz!»

— «Bu adamın k i m olduğu araştırıldığı zaman, ortaya b i r sürü faraziye dökülmüş... Siz tanıyamaz mıydınız onu acaba?»

— «Maalesef hayır... Bu adam gördüğüm, yahut da tanıdığım b i r i değil. Hem nereden tanıyabüirdim? Koskoca Londra b u , b i r köy değil... Doğrusu imâ ettiğiniz tahmini çok saçma buldum!»

— «Pekâlâ, Sör Freke! Biliyorsunuz, ölünün üzerinde b i r gözlük bulunmuştur... Adam aydm b i r kimse miydi? B i r yazar f i l â n mıydı? Nedir bu husustak i fikriniz?»

— «Gözlüğün camları nadir rastlanan cinstend i , yâni hiç görmediğim b i r şeydi... B i r gözlükçü size daha geniş bilgi verebilir. Ama bana kalırsa, gözlük daha yaşlı birine aitti...»

— «İnsan vücuduyle yıllardan beri aşinalığı bulunan b i r i olduğunuz i ç i n soruyorum: Cesedi tetkik etti

ğinizde, adamın kendine has bir alışkanlığı olup olmadığı hakkında b i r şeyler çıkarabümiş miydiniz acaba?»

— «Ne diyeyim bilmem k i . . . B i r alışkanlığı var m ı y d ı , yok muydu, bir şey söyleyemem... Ama rahat bir hayat süren b i r i y d i b u ! Bununla beraber, refaha yeni kavuşmuş olabilirdi? Dişleri berbat b i r durumdaydı.

Ellerinin üstünde de el işiyle uğraştığına dair izler vardı...»

— «İngiltere'de servet yapmış b i r Avustralya göçmeni olabilirdi, değil mi?»

— «Eh, aşağı yukarı. Mamafih, bu hususta da kesin b i r şey söyleyemem!»

— «Muhakkak... Muhakkak! Zahmetiniz için çok teşekkür ederim, Sör Freke!»

Şahadetine müracaat olunan Dr. G r i m b o l d ü n ifadesi, ü n l ü meslektaşının sözlerine noktası noktasma uymaktaydı. Onun fikrine göre de adam en az y i r m i dört saat önce ölmüştü.

Müfettiş Sugg yeniden çağırıldı. Acaba müfettiş, ölünün kimliğini anlayabilmek için ne gibi çarelere baş vurmuştu?

Sugg elbette b i r şeyler yapmıştı. Yaptığı i l k iş, adamın eşkâlini b ü t ü n polis karakollarına bildirmek, sonra da aynı eşkâlin gazetelerde yayınlanmasını temin etmek olmuştu. Peki, Sör Julien'in faraziyesi kale alınmış ve komşu binalarda b i r tahkikat yapılmış mıydı?

Elbette yapılmıştı böyle b i r tahkikat. Netice ne olmuştu peki? Netice, koskocaman bir h i ç t i ! Ölüyü görmeye kimse gelmiş miydi? Ne demek... Birçok kimse gelmişti tabiî. Fakat yine b i r netice elde edilememişti. Ya gözlük? Gözlükle ilgili araştırma düşünülmüş müydü? M ü fettiş Sugg, adalet mekanizmasının yüksek çıkarım dü

şünerek bu suale cevap vermemeyi tercih ediyordu. O

halde j ü r i heyeti üyeleri gözlüğü görebilir miydi? Gözlük jüriye gösterildi.

Hastahanenin teşrih salonları bekçisi William Watts, teşrih işlerinde kullanılan cesetler hakkmda Sör Julien Freke'in sözlerini doğruladı. Hastahane idaresi cesetleri ya düşkünler evinden yahut da özel kliniklerden temin ediyordu. Bunların hepsinden William Watts mesuldü. Hiçbir tıp öğrencisi teşrih salonunun anahtarını ele geçiremezdi.. Sör Julien'de, yahut her hangi b i r operatörde bu anahtarlardan bulunur muydu acaba? Hayır.

Sör Julien Freke'te bile bulunmazdı anahtar. Bu anahtarlar pazartesi gecesi Watts'ta mıydı? Adam bu suale müsbet cevap verdi. Aslında bu suallerin hepsi de lüzumsuzdu belki ama, soruluyordu yine de.

H â k i m j ü r i üyelerine döndü ve tahkik edilmesi gereken işin bu ölüm sebebini aramak olduğunu bildird i . Ölüm b i r kaza, yahut bir intihar sonunda mı meydana gelmişti? Yoksa ortada bilinerek işlenen b i r cinayet mi vardı? Sayın üyeler bunu tâyin edeceklerdi işte...

Şahitlerin ifadeleri şayet yeterli değilse, bunlar yeniden sorguya çekilebilirdi. Yok bir cinayet mevcutsa," o zaman yeni b i r tahkikat işi çıkacak demekti polis için. Jüri heyeti karar vermek üzere çekildi.

Sör Julien Freke ifadesini vermiş yerine geçiyordu k i , birden düşesi gördü. Ama dosdoğru yerine gidip oturdu. J ü r i üyelerinin çekildiğini görünce fırsattan faydalandı ve düşese yaklaştı.

İhtiyar kadın, «Sizi görmeyeli çok oldu, üstad!»

dedi. «Nasılsınız bakalım?»

Sör Freke, «Teşekkür ederim!» diye cevap verdi. «İşten baş kaldıramıyorum. Son eserim de bir hayli yordu beni... Lady Levy'yi gördünüz mü?»

— «Ah, zavallı kadın! Henüz görüşmedim onunla. Buraya tahkikat için geldim bu sabah. Bayan Thipps yanımda bulunuyor. Ne yaparsınız, bu da Peter'in bir kaprisi... Müsaadenizle ihtiyarcıkla meşgul olayım b i raz! Ah, unutuyordum, bu meseleyi aydınlatmakla vazifeli Bay Parker'i tanıştırayım size!»

Sör Freke başını çevirip, genç adamı gördü.

Sonra:

— «Sizi burada bulduğuma çok memnun oldum...» dedi «Lady Levy'yi gördünüz mü acaba?»

— «Evet. Bu sabah.»

— «Araştırmalarınıza devam etmenizi istedi mi sizden?»

— «Evet. Kadıncağız, kocasının Borsa'daki rak i p l e r i tarafından ya bir yere kapatıldığını, yahut da b i r t a k ı m haydudun b i r fidye koparmak i ç i n onu kaçırdıklarını sanıyor...»

— «Siz de aynı f i k i r d e misiniz?»

— «Bilmem... Yabana atılacak b i r ihtimal de

ğil!»

Sör Julien ufak bir tereddüt geçirdi. Sonra da:

— «Birazdan beraberce çıkmayı teklif edecekt i m size...» dedi. «Konuşuruz yolda!»

— «Hay, hay... Memnun olurum!»

O sırada j ü r i üyeleri tekrar yerlerine oturdular. İçlerinden en yaşlı olanı heyetin f i k r i n i b i l d i r d i :

— «Meçhul adam, ensesine yediği sert b i r darbe sonunda ölmüştür. Hepimiz bu karara vardık. Ama öldürülme işinin ne gibi şartlar altında yapılmış oldu

ğuna dair b i r f i k r i m i z yoktur...»

Müfettiş Parker'le Sör Julien Freke, i k i eski dost gibi yanyana yürüyorlardı.

Sör Julien, «Biliyor musunuz, dostum,» diye konuşmaya başladı. «Şu meseleyle Sör Ruben'in kayboluşu işinde b i r bağ olabileceğini bu âna kadar düşünmemiştim... Böyle uydurma b i r tahmin, ancak sizin salak müfettişin kuş beyinli kafasında yer edebilir. Ah, elimde olsaydı, yanlış bir yolda yürüdüğünü ispat ederdim ona! Ne akla. ne de mantığa uyan b i r faraziye bu!»

Parker. «Haklı olabilirsiniz, üstadım!» diye Freke'in sözlerini tasdik etti. «Çağırıldığım andan itiba-www.cizgiliforum.com

B E Y D A B A

ren Levy meselesi için elden geleni esirgemiş değilim!»

— «Kimin tarafmdan çağırıldığınızı öğrenebil i r m i y i m acaba?»

— «Elbette... Elbette! İ l k i n konak personeli telefon etti. Sonra da Sör Ruben'in ihtiyar amcası...»

— «Ayrıca Lady Levy'den talimat aldınız mı?»

Parker bu sual karşısında hayrete kapıldı. Mam a f i h :

— «Gayet tabiî!» diye cevap verdi.

Sör Julien Freke, b i r süre konuşmadı. Parker'in yüzünde b i r pişmanlık ifadesi vardı. Yavaşça:

— «Galiba,» dedi, «bu f i k r i Sugg'un kafasma sokan ben oldum... Sör Ruben kaybolunca, yaptığım ük iş b i r gün içinde vukua gelen kaza ve intihar vakalarına bir göz a t m r k olmuştu... Dolayısiyle vicdanen müsterih olmak için Battersea'daki cesedi görmeye g i t t i m . Pek tabiî daha oraya varır varmaz, böyle b i r tahminin saçmalığı insanın yüzüne sırıtıyordu. Gelin görün k i , Sugg'un etekleri tutuşmuştu b i r defa... Ama b i r bakıma haklıydı adam. Zira gerçekten de gerek ölü, gerekse Sör Levy'nin gazetelerde çıkan resimleri arasında b i r benzerlik mevcuttu...»

— «Evet, satıhta kalan bir benzerlik... Ölünün yüzü her zaman rastlanabilen b i r şey... Eh, Sör Levy'n i n de sık ve siyah b i r sakalı olunca, her i k i çene üzerinde b i r mukayese yapmak için pek i m k â n bulunamad ı . . . Bu husus belki b i r i n i n aklına gelmiştir diyebilir i m ama, kimse buna yanaşmadı. Meselâ ben, ben bile böyle b i r f i k r i aklımdan uzaklaştırdım... Çünkü Lady Levy zaten acı içinde bulunan bir kadındı. B i r de tutup ondan böyle bir şey talep etmek hiç doğru olmazdı...

Biliyorsunuz belki, müfettiş bey pek i ç l i dışlı olmamakla beraber, Levy'lerin eski b i r dostuyumdur ben!»

— «Evet, duymuştum.»

— «Delikanlılık çağında... şey... Lady Levy'le evlenmek istemiştim.. Ama olmadı bu izdivaç. Gördü

ğünüz gibi ezelî bekârlardan b i r i olarak kaldım... Mam a f i h , b i r b i r i m i z i hiç kırmadık. Onun bu esef verici derdine ilâç olmak i ç i n elimden geleni yaptım...»

— «İnanın bana, Sör Julien, üzüntünüzü anlı-

yorum... Lady Levy'nmkini de öyle... Bunun için de müfettiş Sugg'a biraz yumuşak davranmasını, daha uygun çarelere baş vurmasını söyledim. Fakat k ö t ü b i r tesadüf neticesi, Sör Levy'yi aynı akşam Battersea Park Sokağında görmüşler...»

— «Ya, öyle mi?»

Sör Julien Freke, bu suali sorduktan sonra durdu ve:

— «Tamam! İşte geldik!» diye ekledi. «Öyle sanıyorum k i , bir çay, b i r viski - soda, yahut da herhangi b i r şey alırsınız evimde?»

Parker konuşacak daha bir sürü şey olduğunu düşünerek, t e k l i f i kabul etti.

İ k i adam, gayet güzel döşenmiş büyük bir hole girdiler. H o l ü n sokak kapısı tarafına düşen kısmında, b i r şömine ve b i r merdiven görünüyordu. Sağ tarafta ise, yemek salonunun açık kalan kapısı vardı. Sör Julien bir zile bastı. H o l ü n öbür ucunda bir uşak bel i r d i .

Sör Freke, Parker'e döndü. «Söyleyin, lütfen,»

dedi, «ne emredersiniz?»

Detektif ensesini kaşıdı. Sonra.

— «Bilmem ki...» dedi. «O buz gibi mahkeme salonundan ayrıldıktan sonra böyle bir yerde bulununca, insanın şöyle sıcak b i r çay içesi geliyor! Pek tabu yanımdaki sinir hastalıkları doktoru müsaade ederse!»

Sör Julien güldü. «Ne münasebet,» dedi, «elver i r ki isteyin siz! B i r Çin çayım var k i , beğeneceğinizden eminim... Yeni harman ettirmiştim.»

Sonra uşağa döndü ve: «kütüphaneye hemen çay getirin!» dedi.

Daha sonra da Sör Freke, misafirini yukarı kata çıkardı. Parker'i küçük fajcat şipşirin b i r kütüphane odasına buyur etti.

— «Biliyor musunuz, Bay Parker, nedense zem i n kattaki odalardan hoşlanmıyorum... Burası yatak odama b i t i ş i k t i r . Bunun için de işime geliyor... Burada pek fazla vakit geçirmem. Bununla beraber hastahanede-ki etütlerim için burası çok serbest, aynı zamanda da rahat... Kütüphane çalışmalarım hep hastahane işleriyle alâkalıdır. Pratik yolu benimsememe, uğursuzluk getir i r derler... Teşrih işleri, iyi b i r nazariyenin ve t a m b i r teşhisin temeli demektir... Gözümüzü de, elimizi de kör-letmemek zorundayız biz t ı p adamları. E m i n olun, Bay Parker, bu kütüphane Harley Caddesindeki muayenehanemden daha elverişli geliyor bana! B i l i y o r u m , gün gelecek müşteriye bakamıyacağım... O zaman da buraya yerleşip, sakin sakin çalışacağım... Hayatta yapılacak öyle şeyler var ki...»

Ünlü cerrah - Sinir hastalıkları uzmanı birden durdu. Düşündü, düşündü. Sonra yeniden konuşmaya başladı:

— «Araştırmalarımı, yâni nazarî çalışmamı geceleri yaparım.., H e m de sun'î b i r ışık altında sabahtan akşama kadar otopsi işlerinde uğraştıktan sonra. Ama sizin işiniz de zor şartlar altında geçiyor olmalı?»

— «Evet, öyledir bazan... Ama ne yapalım, bu şartlar yapılması gereken işlerle paraleldir...»

Sör Julien, «Doğru, doğru...» diye tasdik etti.

«Anladığıma göre, demek istiyorsunuz k i , meselâ bir hırsız, işini görürken kendisini kolayca yakalayasınız diye ıslak kumda koskoca b i r iz bırakmaz!»

— «Yoo... Her zaman böyle olmaz. Ama bana kalırsa, sizin hastalıkların b i r çoğu da bizim hırsızlar gibi önce zararsız gibi görünürler, sonra da bir âfet gibi ortaya çıkıverirler. E m i n i m bundan...»

Sör Julien güldü. «Çok doğru, çok doğru!» ded i . «Sözünü ettiğiniz âfetleri yoketmek için, cemiyet namına b i z i m yiğitlik göstermemiz gerekiyor. Sinir hastalan, ahlâksız canilerin yanında hiç mesabesinde, kalıyorlar yine de. Zira bunlar t ü r l ü k ı l ı k l a r a girmesini de beceren şerirlerdir. Mamafih, b i r cesedin başında teşr i h işiyle uğraşırken, i ş i biraz derinleştirin, bıçağınızın altında nice gerçeklerle karşılaşırsınız... Delilik alâmetleri, m ü h i m hastalıklar, alkol, yahut da diğer âfetlerin izleridir bunlar. Meselenin zorluğu, bunların mevcudiyetini dış arazlarla meydana çıkarmaktır: Meselâ ister i , cinayete karşı meyil ve vicdanî meseleler... T ı p k ı b i r hırsızı, yahut da b i r k a t ü i meydana çıkarır gibi... Siz b i r caniye ait ayak ve parmak izleri ararsınız, bense herhangi b i r sinir krizini, yahut da buna benzer bir şeyi incelerim. Fizikî öfkelerin karşısına d i k i h r i m ! »

— «Size göre fizik, her şeyin temeli midir?»

— «Evet, şaşmaz b i r gerçektir b u ! Size burada bazı şeyler göstermek isterdim... Ama belki yarın, belki b i r yıl içinde, yahut ölümümden önce de olabilir bu...»

Sör Julien, gözlerim şöminede yanmakta olan ateşe d i k t i ve öylece kaldı. Alevlerin aksi, onun tuğla rengi saçlarında oynamaktaydı. Aynı alevler arada b i r de gözlerine vuruyordu.

Parker, Sör Julien'i seyrederek çayını içti. Sin i r fenomenleri ve bunların sebepleri onu pek alâkalandırmamış t ı . Detektifin aklı, Salisbury'deki Crimplesham'ı görmeye giden dostunda, L o r d Peter'deydi.

Demek Peter dişe dokunur bir ize rastlamıştı orada...

Ama Bunter, telefonda ertesi güne kadar beklenilebi-leceğini b i l d i r m i ş t i . Böyle olması çok iyiydi... Zaten Battersea meselesi Parker'e göre bir iş değildi. Şimdiye kadar Parker hiçbir netice vermeyen işler peşinde az mı vakit kaybetmişti?... Asıl o kendi işine dönmeli. Levy'nin sekreteriyle görüşerek şu Peru petrolleri işini incelemeliydi. Genç müfettiş hemen saatine baktı. Sonra:

— «Eh, üstad,» dedi, «beni mazur görürsünüz sanırım? Gitmem lâzım.»

Sör Julien gözlerini şömineden ayırdı ve toparlanarak:

— «öyle ya,» dedi, «öyle ya... Vazife vazifedir!

İ y i b i l i r i m bunu. Sizi tutacak değilim, dostum! Fakat halen meşgul olduğunuz tahkikatla ilgili bir şey söylemek isterdim size. Yalnız pek fazla b i r şey de bilmiyor u m . . . Hem bu gibi işlere karışmış olmaktan da hoşlanmam...»

Parker tekrar oturdu.

— «Oh! Yapacağmız herhangi bir yardım çok memnun edecektir beni. Buyrun, sizi dinliyorum!»

— «Bu b i r y a r d ı m m ı , yoksa bir ayak bağı mı olur bümiyorum... Takip etmeniz gereken bir izi belki de karmakarışık edeceğim. Ayrıca da meslekî b i r sırrı açıklamış olacağım... Ama size söyleyeceğimi b i r k i m se madem ki b i r tesadüf neticesi öğrenmiştir, o halde geri kalan kısmının da açıklanmasında bir mahzur yok... Saym dostum, Sör Ruben'in pazartesi akşamı ziyaret ettiği kimse bendim!»

— «Ya!»

— «Evet. Sör Ruben beni görmeye gelmişti...»

Sör Julien, meslekî b i r s ı r r ı bir yabancıya açmış olmaktan ö t ü r ü duygulanmıştı. Konuşmaya yavaş

yavaş devam e t t i :

— «Levy, sıhhî bakımdan bazı endişelere kapılmıştı. Her zamanki doktoruna görünmektense bana baş

vurdu. Çünkü k a r ı s ı n ı n b i r şey bilmesini istemiyordu.

Beni iyi tanıdığını, aynı zamanda da bana büyük b i r güveni olduğunu söylemeye lüzum yok... Bundan başka bu yaz bazı sinir bozuklukları dolayısiyle Lady Levy de görünmüştü bana...»

— «Sör Levy bir randevu almış m ı y d ı sizden?»

— «Bir randevu mu? Yok camm... Hiç beklemediğim b i r anda çıkageldi. Akşam yemeğinden sonraydı. Onu buraya alıp, b i r sıkı muayene ettim. Buradan ayrıldığı zaman saat ona geliyordu yanılmıyorsam...»

— «Teşhisinizin ne olduğunu sorabilir miyim?»

— «Sorabilirsiniz tabiî ama, neye yarar?»

Parker bu suale sesini hafifçe sertleştirerek cevap verdi:

— «Bilmem... İşimize yarayabilir her halde!»

dedi. «Hiç olmazsa bundan somaki hareket tarzımıza ışık tutar...»

Müfettiş, kaybolduğu gece Sör Levy'nin ü n l ü doktoru ziyaret etmiş olmasını b i r tesadüfe bağlıyordu.

Sör Julien, «Sizi gayet iyi anlıyorum, dostum!»

dedi. «Evet, iyi anlıyorum... Aramızda kalması şartiyle teşhisimi size söyleyebilirim: Levy'de bazı garip haller gördüm. Mamafih, tam b i r hastalık teşhisi koyamadım...»

— «Teşekkür ederim! Sör Levy sizden saat ona doğru ayrıldı diyordunuz, değü mi?»

— «Evet. Aşağı yukarı. Biliyorsunuz, i l k öncel e r i onun hakkında bir şey söylememiştim... Davranış-

F. 6

81

l a r m ı n gizli kalması hususunda elbette susacaktım. Sonra ortada b i r kaza f i l â n da yoktu. Duyulmamıştı böyle b i r şey... Levy gece yarısı evine sağ salim dönmüş...»

Parker, «Evet, öyle...» diyerek tasdik etti.

—- «Onu evimin yakınında görmemiş olsalardı, bana karşı gösterdiği güvene yine de ihanet etmezdim.

İşte sırf b u n u n i ç i n söylüyorum size bunları. Olabilir k i , hizmetkârlarıma da sormak istersiniz... Ama ben onların yerine sizi cevaplandırmış bulunuyorum...»

— «Tekrar tekrar teşekkür ederim, efendim!

Polis mesleği hoş olmaz her zaman. Samimî davranarak, belki de yanlış bir iz üzerinde vakit geçirmekten alakoydunuz bjgni!»

— «Bilmem söylemeye lüzum var m ı , Bay Parker? Sözlerimi kimselere ifşa etmemenizi rica edece

ğim sizden! Bunun aksi, hem Lady Levy'yi gücendirir, hem de hakkımda k ö t ü h ü k ü m verilmesine sebep olur!»

— «Hiç merak etmeyin! Arkadaşımdan başka kimse bilmeyecek söylediklerinizi!»

— «Bu işde b i r arkadaşınız mı var?»

— «Evet.»

— «Nasıl b i r i bu?»

— «Ağzı sıkı b i r kimse, Sör Julien!»

— «Bir polis m e m u r u mu yoksa?»

— «Canım, niçin merak ediyorsunuz? Sözlerinizin Scotland Yard arşivlerine girmesi korkutmasın sizi!»

Great Ormont Caddesindeki evine dönünce, Parker kendisini bekleyen bir telgrafla karşılaştı:

«Hiç rahatsız olma. Her şey yolunda Yarın dönüyorum.

Wimsey.»

VI

L o r d Peter, .Crimplesham'ın ileri sürdüğü i d diaların doğruluğunu tahkik etmek için, önce Balham, sonra da Victoria istasyonlarında araştırmalar yaptı.

Daha sonra da tam öğle yemeği zamanı, evine döndü.

Bunter onu her zamanki gibi karşıladıktan sonra:

— «Lady Swaffham telefon e t t i , milor!» dedi.

«Bugün öğle yemeğine davetli olduğunuzu size hat ı r l a t m a m ı istiyorlar...»

— «Yemek mi? Bunu unutmuştum bile... Keşke hastalandığımı söyleseydin, Bunter!»

— «Anneniz de Londra'daymış, milor!»

— «Allah, Allah! Ne yapacakmış burada?»

— «Tahkikat için gelmiş olacaklar, milor!»

— «Ah, evet, evet... Ama biz bunu kaçırdık, Bunter!»

— «Evet, efendim! Lady Swaffaham'ın yeme

ğinde anneniz de bulunacakmış!»

— «Anladım, Bunter, anladım! Ben gidemem oralara... B i r şey uydur, boğmacadan mustarip olduğumu söyle, nezle de, ne dersen de... Anneme de ricada bulun, yemekten sonra b i r zahmet buraya uğrayıversin!»

— «Başüstüne, milor! Aynı yemekte Bay M i l l i gan da bulunacakmış!»

L o r d Peter birden alâka gösterdi:

— «Bay k i m dedin?» diye sordu.

— «Bay John P. Milligan, milor!»

— «Ah, Bunter, Bunter! Ne diye önceden söylemezsin? Acaba adamdan önce varabilir m i y i m oraya?

Dur, bir taksiye atlayıp gideyim hemen!»

Bunter, «Ama efendim, bu pantalonla gidemezsiniz...» diye itiraz etti.

— «Bunter, .bırak kalsın bu defalık! Bilmiyorsun sen, mesele çok mühim!»

— «Olmaz, milor, olmaz! Beni tutup kovun isterseniz ama, müsaade edemem bu pantalonla gitmenize!»

— «Hay Allahım! Fakat Bunter, pek k ö t ü b i r şey değil ki bu pantalon!»

— «Ama efendim, görmüyorsunuz... Nereden geçtiniz bilmiyorum... Fakat bir süt bidonu pantalonunuzu lekeleyivermiş.»

L o r d Peter, elindeki bastonu hiddetle portmantoya doğru f ı r l a t t ı .

— «Ah, Bunter, çekeceğim var senin elinden!

Annem şu anda k i m b i l i r ne gaflar yapıyordur...»

Bunter sessizce güldü ve efendisini gardroba doğru sürükledi.

Geç de olsa, b i r süre sonra Lady Swaffham'ın salonuna gayet şık giyinmiş b i r L o r d Peter girdiğinde, b i r divanda oturan Denver düşesi, John P. Milligan'lâ konuşmaktaydı.

Amerikalı, ihtiyar kadına: «Nazik davetinize te

şekkür edebilmek için size burada rastlayışım beni çok memnun etti...» diyordu. «Emin olun, şahsıma karşı gösterdiğiniz yakınlık için ne diyeceğimi bilemiyorum!»

O sırada L o r d Peter'in sesi duyuldu:

— «Geciktiğim için çok özür dilerim, Lady Swaffham! U m a r ı m beni affedersiniz? Rica ederim, r i ca ederim, davetinizi nasıl unutabilirdim? Salisbury'ye kadar gitmem gerekiyordu... Onun için geç kaldım.»

Lady Swaffham, tatlı bir şekilde gülümseyerek onu hoş gördüğünü imâ etti. Sonra:

— «Bakın, anneniz de burada!» dedi.

— «Ooo, merhaba anne! Nasılsın bakalım?»

— «Teşekkür ederim yavrum! Ya sen? Bak, Bay Milligan güzel b i r konuşma hazırlamış... Bunu k ı saca anlatmak üzereydi...»

Yemekte, n o r m a l b i r tesadüf neticesi konuşma Battersea hadisesiyle alâkalı mahkeme soruşturmasına i n t i k a l edince, Denver düşesi şahitlerin verdikleri ifadelerden bahsetti.

Davetüler arasında bulunan Lady Frayle adında b i r kadın, arka arkaya evlendiği üç karısını da banyo teknelerinde öldüren b i r adamdan lâf açtı. Sonra L o r d Peter'e bakarak:

— «O zaman ne kadar k o r k m u ş t u m bir bilseniz...» dedi. «Tommy bana hemen bir hayat sigortası yaptırdı... Neden saklayayım, sabah banyolarından, fedakârlık e t t i m . Kocam Avam Kamarasına gittikten sonradır k i , alıyordum banyolarımı!»

John P. Milligan, «Duyduğuma göre,» dedi.

«Battersea meselesindeki en güç taraf, banyoda ölüsü bulunan adamın hiç kimsece tanınmadığıymjs.»

Düşes: «Sahi de öyle...» diyerek konuşmaya k a t ı l d ı . «Çok acıdım müfettiş Sugg'a... Ecel teri döktü b i r sürü sual karşısında!»

L o r d Peter önündeki ördek kızartmasını kesmek üzereyken, Bayan Freemantle adında başka b i r kadın, düşesin yanma sokulmuş, ondan Lady Levy'yi görüp görmediğini soruyordu. Sonra kadın, Mil^gan'a döndü:

— «Sör Levy'yi siz de tanıyordunuz, değil m i , Bay Müligan?» dedi. «Şey... Onunla ahbaplığınız olmuştur her halde? Lady Levy, kocasının günün birinde muhakkak meydana çıkacağına inanıyor... (Kocam sağdır, ölmemiştir.) diyor...»

B i r demiryolları şirketi m ü d ü r ü n ü n karısı olan kadın, İngiliz iş adamlarını tanımamakla ün salmıştı.

Hemen hemen her toplantıda, gaf üzerine gaf yapardı.

Milligan, «Evet, Madam, onunla birçok defa yemek yedim...» diye cevap verdi. «Fakat bizler çok garip insanlarızdır. B i r hasmı mahvetmek için elden geleni esirgemeyiz... Ne yaparsınız, adımız böyleye çıkmış bir defa. Eğer Amerika'da bulunsaydım, ne yalan söyleyey i m , Sör Levy'yi acaba b i r yere kapadım mı diye kendi kendimden şüphe ederdim!.»

L o r d Peter. «Amerika'da yaşamak bayağı tehlikeli desenize!» diye takıldı.

— «Evet, öyledir diyebiliriz. Kardeşlerim ne yapıyor bilmiyorum... Yakında ben de gideceğim oraya.»

Düşes, «Aman, aman!» dedi, «Şu bizim hayır işi bitsin de, öyle gidersiniz!»

L o r d Peter, o gün öğleden sonra Parker'i arayıp d u r d u . Epey dolaştı. Nihayet onu Great Ormont Caddesindeki evinde bulabildi.

Parker eski b i r koltuğa gömülmüş, bir kitap okumakla meşguldü. L o r d Peter'i tam bir samimiyetle karşıladı. Ona b i r viski - soda verdi.

Wimsey içkisinden b i r yudum aldı. Kadehi elinde tutuyordu. Birden:

— «Charles!» dedi. «Mesleğini seviyor musun?»

— «Hoppala! Bu da sual m i , Peter? Mesleğimi seviyor muymuşum? Elbette seviyorum... Eğer sevme-seydim, başka b i r kısma atlardım. Niçin sordun?»

— «Oh, hiç, hiç! Görüyorsun, bu benim mesleğim değil, b i r eğlencemdir... B i r mesele yüzünden atılmıştım bu işe. Herhangi b i r meselede tahkikat için temas ettiğim şahısların karakterlerini öğrenmeye çalışmak, öyle hoşuma gidiyor k i . . . Meselâ şu Milligan'ı ele alalım: Nazarî olarak onu tevkif etmeyi düşünmek, işten bile değü... Fakat biliyor musun, insan onunla konuşurken, dürüst karakterli b i r kimseyle karşılaştığını görüyor. Annem de çok sevimli buluyor onu. Milligan da beni beğenmiş... Şu hayır işi hikâyesini ona söyledi

ğim zaman, epev eğlenmiştim ama, şimdi adamın bu işe büyük bir alâka gösterdiğini görünce utanıyorum âdeta... Diyorum k i , farzedelim Milligan, Levy'yi öldürdü, cesedini de t u t t u Thames'e attı... Bundan bana ne?»

Parker, «Böyle konuşma, dostum, böyle konuşma!» diye itiraz etti. «Mesele senin gibi başkalarım da alâkalandırır... B i r insan böyle işi karşılığında hiçbir ücret beklemeden yaparsa, ücret alanlardan daha fazla cemiyete y a r d ı m etmiş olur... A k i m kesiyor mu acaba, bu Milligan öldürmüş olabilir mi Levy'yi?»

— «Hani olmayacak şey değil!»

— «Malûm... Malûm... Ama sen buna inanıyor musun tam mânasiyle? Onu söyle bana!»

— «İnanmak istemem...»

— «İstemezsin, çünkü adam senin dostun oldu, değil mi?»

— «Ne yapayım, d u r u m onun tarafını tutmaya zorluyor beni!»

— «Evet, meşru b i r taraf tutma... K a t ı yürekli k a t i l i n b i r i de senin için b i r sempati duyamaz mı?»

— «Evet ama, k a r ş ı l ı k l ı d ı r bizimki!»

— «Demek oluyor ki b i r meşruluk var yine de ortada... Sen Milligan'ın karakterini şöyle böyle tetkik ettin ve onun bir cinayet işleyebilecek b i r i olamayaca-www.cizgiliforum.com

B E Y D A B A

gına kanaat getirdin... Ama bunun ters tarafı neden olmasın?»

L o r d Peter ayağa kalkıp, odanın içinde dolaşmaya başladı. Raflardaki kitaplara göz attı. Piposunu doldurdu ve k i b r i t i çakarken:

— «Sevgili dostum,» dedi, «görüyorum ki pek çok kitap okuyorsun! Ama benden sana tavsiye. Fazla yormamalısın kafanı! Baksana fikirlerinde bayağı bayağı değişiklikler var... Neyse, şimdi bunları bırakalım da, Crimplesham'la yaptığım görüşmeyi anlatayım sana!»

L o r d Peter, Salisbury seyahatim ve orada Crimplesham'la yaptığı konuşmanın detaylarını dostuna nakletti. Sonra da:

— «Adamın söylediklerini en ufak noktasına kadar tahkik ettim.» dedi. «Onu Balham istasyonunda gören çok. O gün öğleden sonra da bankasında b i r toplantıya katıldığı gerçek. Geceyi Balham'da geçirdiği üzerinde de bir şüpheye kapılmak bence yersiz... Pazartesi günü yemekten sonra, Londra i ç i n yola çıktığını birçok Salisbury'li doğruladı... Ama ortada b i r mesele var: Crimplesham'ın gözlüğü, nasıl oluyor da Thipps'in evindeki cesedin burnuna geçiyor?»

Parker, «Peki adamın Wicks adındaki ortağı pazartesi günü neredeymiş?» diye sordu.

— «Kilise ilâhicilerinden kuzeni b i r David var, onun evinde bulunuyormuş.»

Aradan geçen ufak bir sessizlikten sonra, L o r d Peter Wimsey:

— «Senin tahkikat ne âlemde?» diye sordu.

Parker.-dinlenen şahitlerin ifadelerini kısaca anlattı ve:

— «Sen netice olarak, öldürülene ait cesedin apartmanın herhangi b i r köşesinde saklanmadığından emin misin?» diye sordu. «Biz gerçi her tarafı aramışt ı k ama, buna dair b i r iz belki gözümüzden kaçmıştır.»

— «Ama Sugg da aramıştı...»

— «Sugg mu?»

— «Dostum, dostum, ona karşı haksızlık etti

ğinin farkında mısın? Thipps'in suç ortaklığına dair en ufak b i r delil olsaydı, Sugg bunu keşfederdi hemen...»

— «Niçin?»

— «Niçini var mı ya? Sugg haldır haldır böyle b i r şey arıyordu. O bir defa kafaya koymuş: İş; Thipps, Gladys Horrocks ve onun dostu camcı tarafından yapılmıştır... Pencere kenarındaki şüphe çekici parmak izlerinin o da farkına varmış... Sugg'a göre, camcı delikanlı oradan içeri bir şeyler sokmuştur. Müfettiş Beyimiz damda b i r şey bulamadı... Çünkü orada herhangi bir şeyin bulunabileceğini sanmıyordu.»

— «Halbuki benden önce de dolaşmış orada...»

— «Evet, dolaşmış... Dolaşmış dolaşmasına...

Ama orada herhangi b i r ipucu bulunmadığına herkesi inandırmak için! Sugg cenapları şöyle mütalâa buyuruyor: Gladys'in âşığı camcıdır. Eh, iş böyle olunca, camcılar ip merdiven de kullanırlar ve bunları çabuk tedarik ederler... İşte Gladys'in camcı âşığı da böyle bir merdivene sahiptir... Şu halde, izleri d a m yerine pencere kenarında aramak lâzımdır. Sugg'un şöyle bir f i k ri de var: Thipps cesedi ya tavanarasmda yahut da başka b i r yerde saklamıştır. Müfettiş, bu gibi yerlerde de tam b i r araştırma yaptı ve ipuçları aradı. Ama bulamadı tabiî... Çünkü yoktu ki olsun... Şimdi b i r an için diğer meseleye geçelim... Sen Levy'nin pazartesi akşamı Sör Freke'e uğramış olabileceğini düşünüyorsun, değil mi?»

— «Düşünmüyorum. B u , böyle olmuştur. Sör Levy, Freke'in evine gerçekten de gitmiştir...»

Parker, ünlü doktorla yapmış olduğu görüşmeyi L o r d Peter'e nakletti.

Detektif, «Allah, Allah, çok garip doğrusu!» dedi. «Her iz bir çıkmaza saplanıyor... Bakıyorsun iyi bir şey üzerindesin... Hop! Uçtu g i t t i ! Öyle b i r dere k i , suyunda yıkanırken birdenbire k u m kesiliveriyor!»

— «Evet, bu sabah da başka b i r dere k u m oldu!»

— «Nasıl? Anlamadım...»

— «Patronunun son işleri hakkmda Sör Levy'n i n sekreteriyle konuşuyordum. A r j a n t i n tahvilleri ve buna benzer başka şeyler dışında, hiçbir semere elde edemedim. Mamafih, boş d u r m a d ı m . K a l k t ı m Peru petrolleri için çıkarılmış tahvil senetleri hakkmda bilgi toplama gayretiyle Borsaya gittim. Fakat karşılaştığım hal beni şaşırttı... Zira Levy'nin bunlardan haberi bile yoktu! Sonra kambiyo simsarlariyle konuştum. Adaml a r ı n b i r t u t u m u var: Kendilerine kıymet yükselişlerine ve düşüşlerine sebep olan b i r i hakkmda b i r sual soruldu mu somurtuveriyorlar, baştan savma cevaplarla işi geçiştiriyorlar... Fakat ben mesul spekülasyoncunun k i m olduğunu yine de öğrendim: Levy değildi bu adam!»

— «Levy değil mi? K i m m i ş peki?»

— «Her halde şaşacaksın ama, Sör Julien Freke! Bunu da tuhaf bir tesadüf sonunda öğrendim.

Freke, geçen hafta içinde gizlice m ü h i m b i r m i k t a r tahvil satın almış... Bunlardan ancak birkaç tanesi kendi adınaymış. Sonra bunları yine geçen sah'günü sessiz sadasız satmış. Eline geçen kâr da birkaç yüz sterlini aşmamış. Küçücük bir çıkar için insan bu ka,dar uğra

şır mı anlayamadım...»

— «Hayret! Bu zatın bu şekilde bir spekülasyon yapacağını akla getirmezdim doğrusu!»

— «İşin garip tarafı, Freke'in bu gibi işlerle uğraşmayı âdet haline getirmemiş olması.»

— «Orası hiç belli olmaz, dostum! Bazı kimseler vardır, Borsada oynamak suretiyle muazzam b i r servete kavuşacaklarını, gerek kendi kendilerine, gerekse başkalarına ispat etmek sevdasına kapılırlar...

B i r tarihte, benim başımdan da böyle bir şey geçmişti..»

L o r d Peter piposunu söndürüp ayağa k a l k t ı .

Kapıya doğru yönelirken durdu. Birden:

— «Charles, dostum!» dedi «İşler karmakarı

şık b i r hal almaya yüz t u t t u . . . Ne dersin Sör Freke'le Levy'nin pazartesi akşamı buluşmuş olmalarına? An-d e r s o n ü n bize dediğine göre, Sör Levy, Freke'in yemek teklifini seve seve kabul etmiş... Sorarım sana. B i r yer i n ağrırken, neşe içinde olabilir misin?»

Parker, «Pek tabiî ki hayır!» dedi. Sonra o her zamanki ihtiyatlı haliyle: «Ama,» diye ekledi, «dünyada öyle kimseler de vardır k i , dişçi koltuğunda hPe muziplik yapmadan edemezler! Senin gibi meselâ!»

L o r d Peter merdivene doğru yürürken, «Doğr u ! H a k k ı n var, Parker!» diye mırıldandı.

Detektif, evine gece yarısı döndü. Kendisini gayet dinç ve neşeli hissetmekteydi. Bununla beraber, zihninde dolaşan b i r sürü düşünce onu b i r bakıma rahatsız ediyordu. Sanki önünde b i r bulmaca, içinden çıkılamayacak derecede zor b i r bulmaca vardı da, L o r d Peter bunun çözümünü biliyordu... Ama unutmuştu b u nu...

«Ah,» diye söyleniyordu kendi kendine, «Ah!

Bu i k i muammanın anahtarı da kafamın bir köşesinde duruyor... İ y i biliyorum, yüzde yüz eminim, ama bunun ne olduğunu b i r t ü r l ü hatırlayamıyorum!»

Sonra L o r d Peter, uşağına seslendi:

— «Bunter! Sen yatabilirsin!» dedi. «Ben biraz daha oturacağım! Robdöşambrımı hazırlayıver!»

Peter, ateşin'karşısına geçip, piposunu yaktı.

Düşünmeye koyuldu. K u m l u k b i r yerdeydi sanki. İzleri kumlar arasında b i r buluyor, sonra onları kaybediyordu. Sonra yeniden düşüyordu izlerin peşine... Sonra da yine kaybetmeler, yine i p i n ucunu kaçırmalar... Hele bir i k i iz vardı k i , son defa Prince of Wales Caddesinde rastlanan Sör Levy'nin yanında beliriveriyorlar, yine aynı izler bu defa da Thipps'in banyo dairesinde görünüyorlardı. L o r d Peter onları damlarda da görüyordu.

Görüyordu ama, hepsi birden tekrar k u m l a r ı n içine gömülüyordu... L o r d Peter elinde olmayarak başını eğdi...

İzlerin kaybolurken çıkardıkları gürültü ve uğuldamalar, kulağına geliyordu sanki.

Sonra L o r d Peter birden silkindi. Şömineye bir odun attı. Tekrar koltuğuna yerleşti. Yine düşüncelere dalmak üzereyken, gözü Bunter'in bir gün önce satın aldığı kitaba ilişti. Sör Julien Freke'in son eseriydi b u .

Detektif, «Al sana mükemmel b i r uyku ilâcı!»

diye söylendi. «Eğer bu problemleri çözmeye kalksam, y a r m kıpırdayacak halim kalmaz!»

Sonra kitabı açtı. Önsöze gelişigüzel bir göz att ı . K i t a b ı isteksiz b i r halde masanın üzerine koyarken:

«Levy'nin hasta olduğu acaba doğru mu?» di-ya düşündü. «Amaaan! Bunları mı düşüneceğim hep?»

K i t a b ı tekrar aldı. Ama d u r d u ve yeniden dü şünmeye koyuldu:

«Annem bu Levy'yi i y i tanıyor muhakkak...

Ama babam öyle değildi. Kendi muhitinden olmayan insanlara yüz vermez, onları Denver'e yaklaştırmazdı o kadar. Bereket versin ağabeyim Gerald'a, o ananeyi biraz da olsa muhafaza ediyor... Annem, Milligan'la da i y i anlaşıyor... Doğrusu ya şu hayır işi meselesinde iyi davrandı kadın... Yalanımı iyi kavradı da, can sıkıcı bir hâdiseyi önledi!»

L o r d Peter yine durdu ve bu defa da: «Şu Parker'in damda bulduğu kumaş ipliklerinin de ne olduğunu anlayacağız elbette!» diye düşündü.

Sonra da kitaptan rastgele bir yer açtı. Fizyo-lojiciye göre, r u h ve madde aynı şeydi. Madde, bir f i k i r döküntüsü haline gelebilirdi.

L o r d Peter okumaya devam etti:

«İnsan şuurunu eşekarısmın ısırmasına benzetebiliriz. O eşekarısı k i , insana faydalı olmak şöyle dursun, onun ölümüne bile sebep olabilir. İnsan i ç i n de, eşekarısı için de hayatta kalmış olmanın değeri, tamamiyle sosyaldir.»

Detektif, «Vay canına!» diye mırıldandı. «İşte herhangi bir cani için ideal b i r doktrin!»

O anda L o r d Peter'in aklına i k i problemin da

ğınık unsurları geldi: B i r binanın damına düşen bir şeyin husule getirdiği gürültü; Sör Levy'nin yağmurlu bir gecede, b i r kadrhla Battersea Park Caddesinde konuşması; müfettiş Sugg'un ünlü operatörü hastahanenin otopsi salonuna kadar gidip araması; Levy'nin sinir krizleri içinde bulunması; asitfenik k o k u l u sabun; Dü

şesin, (Ben iyi biliyorum, Freke gençliğinde Lady Levy'ye âşıktı...) demesi; Peru petrolleri işi; banyo tekne

şindeki adamın p r o f i l i ; Dr. G r i m b o l d ü n , (Bana kalırsa ölüm, yaralanmadan birkaç saat sonra meydana gelm i ş t i r ) diye konuşması ve nihayet kauçuk eldivenler...

İşte b ü t ü n bunlar ve bunlara paralel olan diğer hususlar, L o r d Peter'in beyninde dolaştı durdu.

Genç adam birden ayağa k a l k t ı . K ü ç ü k bir etajere yaklaştı ve içinde ünlü İngiliz şahsiyetlerine ait b i l giler bulunan rehberi alıp, karıştırmaya başladı. Çabuk buldu aradığını:

«Freke, Sör Julien Freke. 19...'da şövalye r ü t besine naü olmuş, 19...'de de kraliçe Victoria Büyük Haç nişanını almıştır. T ı p doktorudur. İngiliz Kraliyet Tıp K o l e j i , Kraliyet Cerrahî K o l e j i üyesi olup, b i r süre Paris'te de bulunmuştur. Battersea Mahallesinde, Saint-Luc Hastanesi operatörüdür. Doğum t a r i h i ve yeri: 16

Mart 19..., Grvllingham, E d w a r d Curzon Freke'in tek evlâdıdır. Tahsili: H a r r o w ve T r i n i t y Gollege'le Cambridge. Ordunun t ı p servisinde bulunmuş ve albaylığa kadar yükselmiştir. Eserleri, Ruh Patalojjisi Üzerine Notlar, 19...; İngiltere'de Çocuk Felci 19...; Sinir Sistem i n i n Bedenle alâkalı Düzensizlikleri, 19...; Beyin Hastalıkları, 19...' ve Suç İşleme Çılgınlığı, 19..., Üyesi bulunduğu kulüpler: White's Oxford, Cambridge Alpin v.s.

Hoşlandığı eğlenceler: Satranç, dağcılık ve balıkçılık.

İkametgâh adresi. Battersea, Prince of Wales Caddesi, Saint-Luc hastahanesinin evi. Ayrıca b i r evi daha vardır k i , Har ley Caddesinde bulunmaktadır.»

L o r d Peter rehberi b i r tarafa f ı r l a t ı p , ellerini yüzüne götürdü. O sırada, şöminedeki odunlardan b i r i devrildi. Geç vakitlere kadar çalışan b i r kamyonun sesi pencerenin dibinde duyuldu...

Sadık uşak Bunter, o sabah daha şafak sökmeden uyandırıldı.

— «Bunter! Bunter! Çabuk kalk! K e n d i m i iyi hissetmiyorum!»

Bunter, hemen yerinden fırlayıp, elektrik düğmesini çevirdi ve:

— «Buyrun, milor!» dedi.

— «Söndür şimdi şu Allanın belâsı lâmbayı!

Dinle! Duyuyor musun? Sesleri duyuyor musun?»

Bunter, efendisinin belinden yakaladı. Sonra:

— «Bir şeyiniz yok beyefendi!» dedi, «bir şeyiniz yok! Hemen yatağınıza yatırayım sizi... Aman Allah ı m ! B ü t ü n vücudunuz titriyor... Tabiî, uykusuz k a l d ı nız... Size b r o m ü r getireyim!»

L o r d Peter'in dişleri de birbirine vuruyordu.

— «Dinle, Bunter, dinle! Su nasıl da damlıyor t ı p , t ı p , tıp, tıp, diye... Sanki altımızda b i r maden var.

Ama nerede olduğunu kestiremiyorum pek... Dinle!

Bak, yine başladı... Bulmak lâzım b u n u n yerini, bulmak lâzım! Tuh, Allah kahretsin! Topçu ateşinden b i r şey duyulmuyor ki...»

Bunter: «Gelin, milor, gelin!» dedi.

Sonra sadık uşak, efendisinin koluna girip onu odasına götürdü. L o r d Peter, titreye titreye yatağına girdi ve Bunter'in getirdiği ilâcı i ç t i . Uşak, onun yanında bir süre kaldı. Yatağın ayakucuna oturdu. L o r d Peter'in renksiz yanaklarına, kanlanmış gözlerine baktı.

Kendi kendine:

«Artık bu krizlerin arkası gelmez sanıyordum..»

diye düşündü. «Kendini çok yoruyor... Uyudu mu acaba?»

Bunter'in gözleri buğulanıverdi. Yavaşça ayağa kalktı ve:

— «Seni koca kaçık seni!» diye söylendi.

Parker, saat dokuzda Piccadilly'deki konağa gidince, düşesi orada buldu. İhtiyar kadın epey üzüntülüydü. Müfettişe, o sırada b i r şeyler yazmakta olan Peter'i başıyle gösterdi.

— «Hafta sonu t a t i l i için bu yaramaz çocuğu Denver'e götüreceğim. Baksanıza, neredeyse sürmenaj olacak... Salisbury'leri dolaşmak onda, zavallı Bunter'-

ciği tatlı uykusundan uyandırmak yine onda... Ne yapmış biliyor musunuz. Bunter'e istihkâm çukurlarından, bombalardan, şarapnellerden bahsetmiş... Ah, Bay Parker, onu fazla cesaretlendirmekle hiç i y i etmiyorsunuz!

Eski krizler onu epeydir yoklamıyordu. Peter çocuklu

ğunda da böyleydi... Uykudayken korkunç kâbuslar ge

ç i r i r d i . . . Ama Denver'de bir-iki gün geçirdi m i , bir şeyi kalmaz.»

Parker, «Merhaba, Peter!» diye arkadaşına seslendi. «Çok üzüldüm rahatsızlığına! Geçmiş olsun...

Bayağı bayağı süzülmüşsün!»

— «Teşekkür ederim, Charles! Londra'da faydalı olamayacağım için, birkaç günlüğüne annemlere gidiyorum... Zaten ben ha olmuşum, ha olmamışım, hepsi b i r . Gereken yine de yapılır. Ama şu m e k t u b u derhal Scotland Yard'a götürmeni isteyeceğim senden! Ayrıca b i r ricam daha var: Mektup Scotland Yard'ta teksir ettirilsin ve Londra'daki b ü t ü n düşkün evlerile, polis karakollarına bu suretlerden birer tane gönderilsin!

Mektupta, banyodaki cesedin tıraş edilmeden, saçı başı taranmadan önceki halini tasvire çalıştım... Su on beş

gün içinde, bu tarife uygun b i r kimse, ölü, yahut da diri olarak b i r yerlerde görülmüş mü? Bunu öğrenmek istiyorum. Mektubu doğrudan doğruya Sör Andre Mac-kenzie'ye verirsin, olmaz mı dostum! O derhal meşgul olacaktır bu işle... Sör Andre'ye şunu da söylersin. Gerek Levy'nin öldürülme işiyle, gerekse Battersea esrarıyle alâkalı problemlerin nasıl çözüleceğini biliyorum!

Dur, dostum, dur, hayret etme övle! Sonra konuşuruz bunu. Sör Andre, senin emrine yeteri kadar adam versin. .. Ha, bundan başka, çok tehlikeli, aynı zamanda da şahsiyeti herkesçe tanınan bir katil için tevkif müzekkeresi kestirilsin! İ s i m yeri açık bırakılsın sadece!

«Verdiğim eşkâle, eşkâli tamamiyle uyan b i r i için bilgi edinildiği takdirde, bu adamın Saint-Luc hastahanesine nakledilmiş olup olmadığı hususu da bana derhal bildirilsin! Bu arada, dostum, aynı hastahaneye devam eden tıp öğrencilerinden biriyle temas temin edilmesi lâzım... Ama çocuğa sakın polislikten, tevkif müzekkeresinden filân bahsedilmesin! Yoksa işler arap saçına döner... Anladın, değil m i , Parker? Senden bir haber alır almaz koşar gelirim oraya!»

Parker, «Peki ama,» dedi, «muammayı nasıl çözebildiğim söylemeyecek misin bana?»

— «Şimdilik öyle. Zira yanılmış olabilirim...

Biliyor musun, yanılmış olmayı da temenni etmiyor de

ğilim b i r taraftan! Ama tahminlerim doğrudur!»

— «Bana güvenin yok mu?»

— «Bak, Charles! Açıkça söylüyorm: Yanılab i l i r i m belki. Bunun için de küçük düşme gibi b i r durumla b u r u n buruna gelmek istemem!»

— «O halde, ortada kaç muamma var? Onu

söyle bâr i... B i r m i , i k i mi?»

— «Bir!»

— «Biraz önce Levy'nin öldürülmüş olmasından bahsediyordun aldanmıyorsam... Sahi, adam öldü mü dersin?»

L o r d Peter, belli belirsiz b i r ü r p e r t i geçirdi.

Yavaşça:

— «Ne yazık k i , evet!» dedi.

Düşes, bu sözleri duyunca okumakta olduğu gazeteden başını kaldırdı. Gözlüğünün üzerinden bakarak:

— «Peter! Peter!» diye çıkıştı. «Yine saçmalamaya başladın! Haydi, gidelim artık!»

— «Peki, gidelim, anne!»

L o r d Peter, kapının yanında bekleyen Bunter'e döndü. Uşağın b i r elinde palto, diğerinde ise b i r valiz vardı.

— «Söylediklerimi işittin, değil m i , Bunter?»

— «Tamamiyle, milor! Arabanız hazırdır, efendim!»

Düşes, «Bayan Thipps de arabada, Peter!» dedi. «Seni tekrar gördüğüne memnun olacak... Allahaısmarladık, Bunter!»

— «Güle güle, efendim!»

Parker, onları aşağıya kadar geçirdi. Arabanın hareketinden sonra da, hâlâ elinde tutmakta olduğu mektuba baktı. Sonra o günün bir cumartesi olduğunu hatırladı ve hemen*bir taksi çevirdi.

Pazartesi gününe kadar istirahat eden L o r d Peter, Denver şatosunun geniş arazisinde yapılan b i r ava katıldı. Güldü, eğlendi. Ama sabah postasiyle gelen ve cebinde duran b i r mektup, L o r d Peter'i b i r taraftan düşündürüyordu. Bakalım ne haber vardı sadık uşağı Bunter'den? Ama Parker telefon filân etmediğine göre, m ü h i m b i r şey yok demekti.

Mamafih, genç l o r d mektubu öğleden sonra, salonda okuyabildi. Ağabeyi Gerald da oradaydı. Ama başıaı Times'ten kaldıramıyordu pek. Gerald'ın o zam a n k i hali, V I I I . Henry'nin gençliğini andırmaktaydı.

Dük, kardeşi Peter'e öteden beri kızardı. Onun detekt i f l i ğ i n i hiç tasvip etmez, bu gibi işlerle uğraşmasını hoş karşılamazdı.

Bunter'in mektubu şöyleydi:

110 a, Piccadilly

M i l o r ,

«Sizden aldığım talimat üzerine yaptığım işleri bilginize arzediyorum.

Sör Julien Freke'in uşağıyle tanışmam gayet kolay oldu. O da sayın Arbuthnot'un uşağının devam ettiği kulüpte üye. Biliyorsunuz, sayın Artbuthnot'un uşağı iyi dostlarımdandır. T a k d i m işini o yaptı. Pazar akşamı, adı John Cummings olan adamla kulüpte yemek yedik. Sonra onu likörlerinizden ve purolarınızdan içmek üzere apartmana davet ettim. Bu cür'etim için beni mazur göreceğinizden eminim, m i l o r ! Ama hiç tanımadığım b i r kimsenin güvenini kazanabilmek için, böyle şeylere baş vurmak lâzım. Ona i l k i n eski portolardan i k r a m ettim. Kadehler b i r b i r i n i kovaladı. Yemekteyken dikkat etmiştim: Cummings, müzikhol gibi eğlence yerlerine bayılıyordu. Sayenizde Londra'mızın en lüks ve en güzel eğlence yerlerini görmüş olduğumdan, adama müzikhollerden, oralarda çalışan güzel bacaklı kadınlardan, sonra da tiyatro hayatından bahsett i m . . . Onunla aramda geçen konuşmaların tam tafsilât ı n ı verebilmek için, görüşmeyi bir diyalog halinde sun u y o r u m : Cummings — Anladığıma göre, Bay Bunter, siz eğlenecek zaman bulabiliyorsunuz maşallah?

Ben — Eh, öyle gibi b i r şey... Ama insan istedikten sonra imkânlar yaratabilir.

Cummings — Söylemesi kolay, Bay Bunter, söylemesi kolay! Evli değilsiniz siz galiba?

Ben — Evet, bekârım! Bunu düşünecek vakt i m yok zaten...

www.cizgiliforum.com

B E Y D A B A

Cummings — Benim de y o k t u ama, oldu b i r defa işte! (Adam içini çekti. Kadehini doldurdum.) Ben — Bayan Cummings de Battersea'de mi oturuyor?

Cummings — Evet, o da, ben de patronun etrafında dönüp duruyoruz! Ah, ne hayat, ne hayat! Temizlik işlerine bakan başka b i r kadın var ama, koskoca ev için yeter mi b i r tane? E m i n olun, Bay Bunter, karı-koca şu Battersea Mahallesinde kavrulup gidiyoruz!

Ben — Doğru. Ha deyince ne b i r müzikhole, ne de başka b i r yere gidebilirsiniz!

Cummings — Ne gezer... Ama siz Piccadilly'-

desiniz... Bunun için de müzikholün en güzel yerinde oturabilirsiniz. Her halde patronunuz geceleri dışarı çı-

kıyordur?

Ben — Oh, hemen hemen her akşam çıkar!

Cummings — Pek tabiî, siz de bu çıkışlardan faydalanırsınız hemen?

Ben — Tabiî, tabu...

Cummings — Oh, ne i y i ! Ama ben ne yapayım?

H a y a t ı m ı zehreden b i r k a r ı m , cesetler üzerinde incelemeler ve tecrübeler yapan b i r de patronum var... Nasıl k u r t u l u r u m b u n l a r ı n elinden?

Ben — Doğru, haklısınız. Peki, patronunuz geceleri hiç çıkmaz mı dışarı?

Cummings — Pek seyrek çıkar... Zaten çıktığı zamanlar da, gece yarısından önce döner... Ya zil sesine kimse cevap vermediği zamanlar takındığı tavr ı b i r görseniz...

Ben — Kızar mı?

Cummings — Kızmaz... kızmaz ama, o keskin nazarlariyle size b i r bakış bakar, kendinizi onun ameliyat masasında sanırsınız! Bununla beraber, beni uyandırdığı zamanlar kaç defa özür dilemiştir... Ama ne fayda, insanın gözüne u y k u girmez ki o saatten sonra!

Ben — Vah, vah! Yoksa efendiniz sizin hep uyanık kalmanızı mı ister?

Cummings — Yok canım... Hizmetkârların en aşağı on buçukta yerlerine çekilmelerini ister.

Ben — Peki, ne yapar o saatten sonra? E v i n içinde dolaşmaz ya?

Cummings — Nasıl? Dolaşmaz mı dediniz?

H e m de öyle b i r dolaşır ki... Hastahaneyle ev arasında hususî b i r kapı var. İşte o kapı sayesinde gider gelir, gider gelir...

Ben — Anlamadım, Bay Cummings... Sör Julien gibi büyük b i r uzmanın hastahanede gece mesaisi yaptığını mı söylemek istiyorsunuz yoksa?

Cummings — Hayır. Efendim sırf şahsî araştırmalar için çalışır orada... Çok yaman b i r tıp adamı olduğunu söylüyor herkes...

Ben — Sör Freke'in gidiş gelişlerini duyduğunuza bakılırsa, b o d r u m katta yattığınız anlaşılıyor...

Cummings — Hayır. Yukardadır odamız.. Ama neylersiniz k i , onun kapıları hızla kapaması evin içinde duyuluveriyor...

Ben — Öyledir, öyledir b i l i r i m . . . Bu iş için ben de L o r d Peter'i kaç defa ikaz etmişimdir. Ya kendi kendine konuşmaları... O da başka' dert... Hele banyoda yıkanırken, çıkardığı gürültü...

Cummings — Banyo dediniz de aklıma geldi... Bizim oda su deposunun hemen yanı başında. Oradan b i r gürültü kopar k i , sormayın... Ölüler bile d i r i l i r alimallah! Uzağa gitmeyelim, bizim Bey geçen pazartesi gecesi banyosunu saat kaçta aldı dersiniz, Bay Bunter? Söyleyin, söyleyin, b i r şey söyleyin!

Ben — Vallahi ne diyeyim bilmem k i , insanına göre değişir bu işler... Meselâ L o r d Peter banyosunu her akşam saat birde alır... Sizinki için b i r şey söyleyemem doğrusu!

Cummings — Peki öyleyse, ben söyleyeyim de şaşın! Sör Freke, banyosunu o gece tam saat üçte aldı..

Anlıyorsunuz, değil mi? Sabahın üçünde... Haydi gelin de uyanmayın... İ m k â n ı mı var?

Ben — Sahi mi söylüyorsunuz?»

Cummings — Ne demek sahi mi? Elbette sahi... Biliyor musunuz/Bay Bunter, efendim t ü r l ü hastalıklarla uğraşır sabahtan akşama kadar... Operatörlüğü bir taraftan, sinir ve r u h hastalıkları uzmanlığı diğer taraftan. Diyelim k i , saat kaç olursa olsun, yıka-nabilir... H a k k ı d ı r bu onun. H a k k ı d ı r ama, b i r t ı p adamı gecenin o saatlerine kadar hastalarla, hastalıklarla uğraşmamalıdır!

Ben — Doğru. Gelin görün k i , büyük kimseler i n kendilerine göre çalışma tarzları vardır. Şey... Bay Cummings, efendiniz geceleri hep böyle çalışır mı? B i r âdet haline mi getirmiştir bunu?

Cummings — Hayır, canım, hayır... Âdet haline getirmemiştir bu çalışmaları... Zaten salı sabahı patron benden özür diledi. Sonra da su tesisatında bir bozukluk olduğunu ve bunun tamir edilmesi gerektiğini b i l d i r d i . . . İnanın bana. Bay Bunter. borulardan ge

çen su öyle büyük b i r gürültü yapmıştı k i . . .

Ben — Olabilir... Ama bravo yine de sizin patrona! Yanında çalıştırdığı adamdan özür dileyeni biraz zor bulunur zirâ. Nihayet isteyerek yapmamıştır belki bunu... Meselâ geç kalmasına b i r sebep vardır. Kendisini gece vakti ziyareteden b i r i , vaktini almış olabilir...

Cummings — Tamam! İ y i hatırlıyorum... Pazartesi akşamı böyle b i r i vardı. Yanılmıyorsam patronun yanında şöyle bir saat kadar kalmıştı...

Ben — Gördünüz mü? Neyse b i r porto daha çekin bakalım siz! İsterseniz, L o r d Peter'in eski konyaklarından vereyim size? Başka yerde bulamazsınız ha!

Cummings — Teşekkür ederim, teşekkür eder i m ! Görüyorum k i , efendinizin içkilerini istediğiniz gib i kullanıyorsunuz!

Ben — E...evet, öyle oluyor... Ama efendim gözü tok b i r insandır. Hiç sesini çıkarmaz... Sonra bize de fazla misafir gelmiyor. Ne yaparsınız, fırsatını bulunca bakıveriyorum b u n l a r ı n tadına!

Cummings — Bizim eve de fazla kimse gelmiyor. Gelse de fazla durmazlar. Hemen giderler... Meselâ o geceki adam gibi...

Ben — Çok iyi... Ama dostum, bir misafirin gitmesini gözlemek te can sıkıcı b i r şeydir hani!

Cummings — Haklısınız, Bay Bunter ama, bereket versin misafirlere bizzat Sör Freke yol gösterir...

O m i s a f i r i de saat ona doğru kendisi uğurladı. Adamın ( İ y i akşamlar!) dediğini duydum...

Ben — Sör Freke hep böyle mi yapar?

Cummings — öyle yapar ama bazan da f i k r i n i değiştirir... Şayet zemin katta iseler, uğurlama işini bizzat kendisi yapar. Yok öyle değil de b i r i n c i katta, meselâ kütüphanede iseler, beni çağırır...

Ben — O akşamki misafir zemin kata mı alınmıştı?

Cummings — Oh, evet, evet! Öyle oldu... K a p ı yı da bizzat Sör Freke açtı adama... Kendisi tesadüfen holde çalışıyordu. Ama sonra ne düşündüyse düşündü, misafiri b i r i n c i kata çıkardı. Kütüphaneye girdiler.

E m i n i m bundan. Z i r a zemin katta yanan sobaya kömür götürürken, seslerini duydum. Zaten on dakika sonra m ı y d ı neydi, Sör Freke beni oraya çağırdı... Ama neden saklayayım, b ı k t ı m artık! Efendimin evle hastahane arasında mekik dokuması, olur olmaz saatlerde banyo alması, geç yattığı halde saat sekizde kalkıp kahvaltısını istemesi hoşuma gitmemeye başladı... Onun yerinde olsam, rahatıma bakarım, tutup da gece yarılarında cesetlerle haşir neşir olmam! Yok, yok, bu böyle devam edemeyecek... Başka b i r iş b u l m a m gerekiyor... Çekil i r gibi değil artık!

«Sevgili efendim, t

«Artık b i r b i r i n i tutmaz bir hel alan konuşmal a r ı n hepsini anlatmak suretiyle kafanızı yormak istemem... Lüzumsuz bir şeydir bu bence... Pazartesi gecesi cereyan eden vaka hakkında Cummings'in ağzından başka bir lâf almak maalesef m ü m k ü n olmadı. Adam, yanımdan saat üçte ayrıldı. Ama beni de, tanımadığı halde sizi de çok sevdi... Sizin için, (Ah, tam ideal b i r patron!) diyor.

«İçkilerinizi b o l keseden sarfettiğim için, affınıza sığınırım. Hasta filân olmuş değilim. Ne Cockburn 68, ne de Napolyon 1800 başıma vurdu. Meğer kaldırabiliyormuşum bunları...

K ı r havasının size çok iyi geldiğini ü m i t ederken, verdiğim bilgilerden memnun kalacağınızı düşünür, gerek size, gerekse düşes hazretlerine sonsuz hürmetlerimi sunarım.

Mervyn Bunter.»

L o r d Peter, «Aferin şu Bunter'e!» diye düşündü. «İyi işler çevirmiş!» Sonra yanma sokulan uşağa döndü v e :

— «Ne o, bir şey mi var, Soames?» diye sordu.

— «Bir telgraf var, milor!»

— «Bir telgraf mı? Anladım, Parker'den olacak...»

Telgrafı gönderen gerçekten de Parker'di.

«Verilen eşkâl, Chelsea Düşkünler Evinde tanındı. İ k i çarşamba önce sokakta bir inşaat kazasına mâruz kalan, kaldırıldığı düşkünler evinde pazartesi günü sabahleyin ölen bir serseridir bu. Adamın cesedi aynı gün Sör Julien Freke'in talebiyle Saint-Luc Hastahanesine nakledilmiştir. Mesele oldukça ilgi çekici. Selâmlar.

Parker.»

L o r d Peter kendini tutamadı ve: «Yaşasın! Ya

şasın!» diye haykırdı. «Aferin! Bizim Parker de iyi çalı

şıyor! Dediği gibi d u r u m , çok ilgi çekici bir hal aldı...»

Dük, esneyerek yerinden fırladı.

— «Ne oluyor, Peter, ne oluyor?» dedi.

— «Seferberlik var, ağabey, seferberlik! Hiç vakit kaybetmeden Londra'ya dönmeliyim. Lâf değil, ün yapmış katillerden profesör Moriarty'le Leon Kestrel'in yanma başka b i r i n i , b i r yenisini ekleyeceğim!»

Dük yüzünü buruşturdu.

— «Bak, oğlum,» dedi, «şu zirzopça işlere b i r son versen iyi olacak! Asaletin var, ismin var... Yakışır mı sana bu gibi işlerle uğraşmak? A r t ı k canımı sıkmaya başladın... Senin gibi bir kardeşim olduğu i ç i n utanıyorum çoğu zaman!»

L o r d Peter güldü. «Ne yapayım, ağabey,» dedi,

«elimde değil...»

— «Lâf! Elinde değilmiş... Pekâlâ da elinde olabilir... Kazık kadar oldun... Nerdeyse evlenme çağın geçecek... Neden düşünmüyorsun bu işi? Neden rahat b i r hayat sürmüyorsun?»

— «Biliyorsun ağabey, evlenmeye kaç defa niyet ettimse olmadı... Hem canım, niçin kızıyorsun? Aylak gezen b i r i değilim ki ben... B i r şeyler yapıyorum, cemiyete faydalı oluyorum işteL Günün birinde belki sen de bana baş vurursun... B i r şantajcının ağına dü

şersen, hiç düşünme bana gel!»

Dük Gerald, elindeki gazeteyi hışımla bir taraf a f ı r l a t t ı . S o n r a :

— «Sen b i r budalasın, Peter!» dedi. «Evet, katıksız b i r budala! Haydi çabuk söyle, arabayı ne zaman için istiyorsun?»

— «Mümkünse hemen... Annemi de götürüyorum!»

— «Ne? Anneni de mi götürüyor sun? Hoppala!

Canım onu niçin karıştırıyorsun bu işlere?»

— «Sen bilemezsin... Yardımma ihtiyacım olacak onun!»

— «Ama ben bunu yersiz buluyorum...»

Lâkin düşes, büyük oğlu gibi düşünmüyordu.

L o r d Peter'le gitmekte hiçbir mahzur görmedi. Bununla beraber:

— «Peki... Geliyorum seninle!» dedi. «Söylem i ş t i m kaç defa, Lady Levy'yi i y i tanırım... Ne yapacağım ben onun yanında?»

— «Çünkü kocasıyla alâkalı müthiş b i r haber verilecektir Lady Levy'ye...»

— «Yoksa adamcağız ölmüş mü?»

— «Ne yazık ki öyle! Kocasını sadece o tanıyabilir...»

— «Zavallı Christine!»

— «Evet, anne, Sör Levy korkunç bir sekide öldürülmüştür!»

— «Teşekkür ederim, anne! Çok iyisin. Valizlerini hemen hazırlasınlar! Tafsilâtı arabada veririm sana!»

VÎIÎ

L o r d Peter'in tenbihi üzere, Parker, Saint-Luo Hastahanesindeki tıp öğrencilerinden biriyle ahbap oluverdi. B u , Pigott adında mahcup tavırlı, k ı r m ı z ı yanaklı bir gençti. Yüzünde bir sürü çil vardı. Lâkin Pigott sessiz bir genç olmasına rağmen, içkiye karşı fazla zaafı bulunan biriydi. Ona her akşam Soho'nun, yahut Piccadilly'nin meyhanelerinde rastlamak kabildi. Ama zavallı genç, baba eline bakan bir kimse olduğu i ç i n istediği gibi kafayı çekemezdi. İşte Parker, onun bu taraf ı n ı keşfetmiş olduğundan işler büyük b i r kolaylıkla yürümüştü. Parker ısmarladı, delikanlı i ç t i . Samimiyet gittikçe ilerledi. Nihayet Parker, dolabında çok güzel içkileri bulunan b i r lordtan, L o r d Peter adında birinden bahsetti. Akla gelebilecek her nevi i ç k i bulunuyordu L o r d Peter'in Piccadilly'deki evinde... Parker, pundunu yakaladı ve P i g o t t ü arkadaşının evine davet etti.

Pigott'cuk o akşam hayatmdan çok memnundu... Oh, ne ne mükemmel ne rahat bir yerdi L o r d Peter'in evi! Şömine güldür güldür yanıyor, uzun boylu sadık uşak, içki şişesinin b i r i n i götürüyor, diğerini getiriyordu. Doğrusu Parker'in dediği gibi içkiler de içkiydi hani!

Önce tıptan, edebiyattan, sonra da at yarışlarından ve daha bir çok şeylerden bahsettiler. Polis romanlarından söz edilirken, Pigott :

— «Ben,» dedi, «tıp kitaplarından okuduklarımı şöyle böyle h a t ı r l a r ı m da, polis romanlarının konusunu pek unutmam!»

L o r d Peter fırsatı yakalamıştı. H e m e n :

— «İyi ama, delikanlı,» dedi, «geçmiş günlerde neler yaptığınızı sorsam, tam bir cevap veremezsinizj bana!»

Pigott düşündü. Sonra, «Haklı olabilirsiniz, milor!» dedi. «Kesin bir şey söyleyeceğimi sanmıyorum.

Ama durun, belki de hatırlarım... B i r hafta öncemiz b i r salıya düşüyor, değil mi? B i r ders vardı o gün... Ne dersiydi pek hatırlıyamayacağım... Akşam T o m m y Pringle'le dolaşmıştık. Ama hayır, hayır, pazartesi olacak b u .

İşte diyorum ya, yemin edemem bu hususta!»

Detektif, «Ama dostum,» diye konuştu, «haksızlık ediyorsunuz kendi kendinize... Ben eminim, o gün hastahanenin teşrih salonunda ne gibi b i r çalış-

mayla meşgul olduğunuzu pekâlâ da hatırlıyabilirsiniz.»

— «Yo, hayır... Net olarak hatırhyamayacağım.

Düşünürsem belki aklıma gelir. Ama bir h â k i m önünde imkânı yok yemin edemem!»

— «Böyle demeyin, delikanlı! Beş dakika içinde her şeyi hatırlayacağınıza dair y i r m i meteliğine bahse girebüirim sizinle!»

— «Ben de bunun aksini iddia ediyorum. Ha-tırlıyacağımı sanmam!»

— «Canım b ı r a k ı n böyle konuşmaları... Gelin, geçin şöyle karşıma bakayım! Hah, tamam! Teşrih çalışmalarını not ettiğiniz bir defter yok mu sizde? Var değil mi? Güzel. Yanılmıyorsam, bu deftere bazı desenler çiziyor olmalısınız?»

— «Evet, efendim, b i r şeyler çiziyorum tabiî!»

— «Güzel. Peki, nedir son çizdiğiniz desen?»

— «Ooo, bunu söylemesi gayet kolay... Çünkü bu sabah çizmiştim. Bacak adalelerine ait b i r şey bu!»

— «İyi. Süje nasıl b i r şeydi?»

— «Zatürree sonunda vefat eden ihtiyar bir kadıncağız...»

— «Pekâlâ! Defterinizin sayfalarını zihninizde bir çevirin bakalım! Ne görüyorsunuz? Ne gibi desenler var?»

— «Hep bacak. Bu günlerde adaleleri etüt ediy o r u m . Önce b i r tavşanın, daha sonra da bir kurbağanın ayakları üzerinde incelemeler yaptım. Bunlar için i h t i yar Cunningham'den de iyi not almıştım!»

— «Çok i y i . Bay Cunningham'm dersi ne günüydü?»

— «Cuma günü.»

— «Cuma, öyle mi? Güzel... Şimdi de bir sayfa daha çevirin zihnen! Ne var orada?»

Pigott başını çevirip, «Bilmiyorum!» dedi.

— «Peki, bacağa ait ders n o t l a r ı defterin sağ

tarafında m ı , yoksa sol tarafında mı bulunuyor? B i r i n ci deseni görebiliyor musunuz?»

— «Evet, evet, üzerindeki tarihle beraber görüyorum... Bu bir kurbağanın art ayağına aittir ve defter i n sağ tarafında bulunmaktadır...»

— «İyi. Farzedin ki defter önünüzde açık olarak duruyor... Sol tarafta ne var?»

Delikanlı, elini alnına koyup bir süre düşündü.

S o n r a :

— «Toparlakça b i r şey. Tamam, b u l d u m : B i r el... B i r insan eli!»

— «İyi. Demek oluyor k i , k o l ve bacak adalelerinden, ayak ve el adalelerine geçmişsiniz...»

— «Evet, b i r sürü k o l desenlerim var...»

— «Perşembe günü mü çizmişsiniz bunları?»

— «Perşembe mi? Hayır, perşembe günleri teşr i h salonunda işim yoktur...»

— «Öyleyse çarşamba?»

— «Evet, çarşamba akşamı yapmış olabilirim.

Şimdi hatırlıyorum. Tetanosla ilgili b i r imtihana girm i ş t i m . Desenleri öğleden sonra çizdim. Hastahaneye de bunun i ç i n gitmiştim. Zira bu işi b i t i r m e k istiyordum... Sıkı çalışmıştım... İşte bunun için hatırlıyorum!»

— «Güzel. Demek bu işi bitirmek i ç i n dönmüştünüz oraya... İşe ne zaman başlamıştınız peki?»

— «Durun bakayım... Hah, buldum. B i r gün önce!»

— «Bir gün önce, öyle mi? Yâni salı günü?»

— «Hesabını şaşırdım... Evet, çarşambadan bir gün önce... Evet, evet, salı günü.»

— «İyi. Peki kol b i r erkek k o l u muydu?»

— «Bir erkek kolu.»

— «Demek bir erkek k o l u ha? Gördünüz m ü , b i r hafta önceki sak günü, hastahanenin teşrih salonunda b i r erkek kolunun parçalandığını gayet mükemmel hatırlıyorsunuz... Bahsi kaybettiniz, azizim! Verin bak a l ı m y i r m i meteliğimi!»

— «Vay ca.nma!»

— «Vay canına ya! Hem d u r u n bakalım, yalnız bunu değil başka şeyleri de hatırlarsınız siz! E l i n sahibi ne b i ç i m b i r adamdı?»

— «Oh, ne diyeyim bilmem k i ! Cesedin tamam ı n ı görmemiştim. Çünkü geç kalmıştım biraz... Bekçi Watts'a rica etmiştim bana her hangi b i r k o l ayırsın diye... Eksik olmasın, b i r tane ayırmış benim için...»

— «Oh, ne alâ! H e m geç kalıyorsunuz ,hem de istediğiniz gibi b i r kol buluyorsunuz... B â r i semizce m i y d i kol?»

— «Semizce mi? ah... Ben şöyle adaleli b i r şey umuyordum. Karşıma çıka çıka t o m b u l b i r şey çıktı!»

— «Yoksa adam çalışmayan, hep oturan b i r i m i y d i sizce?»

— «İyi bildiniz, m i l o r , öyleydi!»

— «Pekâlâ! E l i n şeklini çizdiniz... Eğer olsayd ı , b i r nasırlaşma filân dikkatinizi çekerdi, değil mi?»

— «Oh, tabiî değil mi ya! Ama y o k t u böyle b i r şey...»

— «Size göre acaba b i r genç adam kolu muydu bu?»

— «Hayır, orta yaşlı b i r adam koluna benziyordu. Adam artrite müptelâydı... Mafsallarında kireçlenme vardı.»

— «İyi. Sizden başka öğrenciler de çalışıyor muydu bu süje üzerinde?»

— «Oh, tabiî, tabiî...»

— «Her halde içlerinde alaycı olanları vardır?»

— «Evet, var tabiî!»

— «İçinizde en muzip ve alaycı olanı kimdir?»

— «Tommy Pringle.»

— «Her zaman salonun ne tarafında çalışır bu Tommy Pringle?»

— «İçinde âletlerin bulunduğu dolaba yakın b i r yerde.»

— «Pekâlâ! Peki, ne diyordu arkadaşınız?»

Pigott gülmeye başladı. Güldü, güldü. S o n r a :

— «Ne diyecek,» dedi, «bu yahudinin...»

L o r d Peter, gencin sözünü k e s t i :

— «Nasıl?» diye sordu. «Bir yahudi miydi bu adam?»

— «Ben bilmiyorum... Tommy öyle söyledi...»

— «Baş tarafını görebilmiş miydiniz süjenin?»

— «Oh, hayır... Şimdi i y i h a t ı r l ı y o r u m : Sör Julien almıştı onu!»

www.cizgiliforum.com

B E Y D A B A

— «Sör Julien ne yapacakmış başı?»

— «Hiç bilmiyorum... Bize spinal iç kanama-sıyla sinir tromatizması hakkında b i r nutuk çekti...»

— «Çok güzel. B ü t ü n hatırladığınız bu mu?»

— «Hayır. Tommy'le çalışan başka b i r arkadaş, b i r fazla gıdalanma. halinden bahsetti. Bu sözler üzerine T o m m y alay etmişti hattâ. «Yahu, çocuklar, ne zaman yemek yesem, doymuyorum b i r t ü r l ü . . . Elimde olsa yok mu ya, hiç durmaz düşkün evlerinden birine yazılırdım! Çok iyi bakıyorlar insana oralarda!» demişti...»

— «Demek süje böyle, bir yerden gelme b i r i y d i , öyle mi?»

— «Öyle olacak... O arkadaş gibi, diğerleri de adamın t ı k a basa yedikten sonra öldüğüne hükmediyorlar...»

— «Teşekkür ederim, Bay Pigott! Hafızanızın yerinde olduğunu ispat e t t i m size! Gerektiği zaman, sözlerinizi bir yeminle de doğrularsınız her halde?»

— «Ne demek... Elbette! Fakat b i r şey söyleye y i m m i , milor, ömrümde sizin gibi güzel sual soran birine rastlamadım! Eğer bir hoca olsaydınız, b ü t ü n öğrencilerin kalbini fethediverirdiniz!»

— «Sahi mi söylüyorsunuz?»

— «Elbette.»

— «Peki hocalar gerektiği gibi sual sormuyorlar mı?»

— «Ne gezer... Sorarlar, ondan sonra da cevabı sizden beklerler. Ne yardım, ne b i r şey... Şey..*.

T o m m y Pringle'in bizim en muzip arkadaşımız oldu

ğunu nerden tahmin ettiniz?»

— «Tahmin filân etmedim. Siz söylediniz!»

— «Ha, öyle ya, öyle ya... Tekrar ediyorum, milor, şa...hane b i r sual sorma tekniğiniz var!»

L o r d Peter, mütevazı bir şekilde gülümsedi.

— «Yok canım,» dedi «hiçbir hususiyeti yok sual sormamın! K i m olsa benim gibi yapar!»

O zamana kadar hiç konuşmayan Parker, «Öyledir!» diye tasdik etti.

Pigott biraz sonra müsaade isteyip, paltosunu giydi ve i k i ahbabın ellerini sıktıktan sonra oradan ayr ı l d ı .

L o r d Peter, «E, dostum, ne dersin bu işe?» diye sordu. «Mesele ışığa kavuşuyor yavaş yavaş!»

— «Bana da öyle geliyor... Fakat a k l ı m ı n almadığı bir şey bu doğrusu!»

— «Görünüşte öyle... Neyse başka işe bakalım biz şimdi... Cesedin mezardan çıkarılma müsaadesini koparabildin mi?»

— «Müsaadeyi yarın sabah alacağım* Yine yar ı n öğleden sonrası için, düşkünler evi idarecilerinden bir iandevu almayı düşünüyorum... Peter, b i r hata işlemediğimizden emin misin?»

L o r d Peter o sırada ayakta, pencerenin önündeydi. Perdenin aralığından ışıklar içindeki Piccadilly Meydanına bakıyordu. Parker'in sözleri üzerine döndü.

— «Ortada b i r yanlışlık varsa,» dedi, «öğreneceğiz bunu yarın... Pek tabiî kimseye de b i r zararımız olmayacak. Ama bana öyle geliyor k i , sen evine gidince nazariyemin doğruluğuna dair b i r şeyler öğreneceksin... Ben senin yerinde olsam, geceyi burada geçirird i m , Parker! Odamız var. Misafir edebilirim seni!»

Parker gözlerini açtı.

— «Yoksa b i r tecavüze f i l â n uğrayacağımdan m ı korkuyorsun?»

— «Eh, i h t i m a l dahihndedir...»

— «Sokakta b i r kimse mi var?»

— «Şu anda yok... Ama yarım saat önce b i r i n i görmüştüm.»

— «Pigott gittiği zaman mı?»

— «Evet »

— «Allahtan şu oğlanın başına bir şey gelmese!»

— «Pek sanmam. Galiba b i r i Pigott'la konuşmamızı iyi karşılamadı... Delikanlı değil ama, sen ve ben tehlikedeyiz! Nasıl, kalıyor musun?»

— «Hayır. N i ç i n saklayacakmışım kendimi?»

— «Ah, Parker, budalanın birisin seni! Ama sözlerime b i r inansan, bak nasıl yaparsın dediğimi...

İ y i b i r iz üzerinde olduğumdan da şüphe etmektesin...

Madem ki gitmek istiyorsun, güle güle d e r i m sana! Ama sokakta fazla durma! Şuraya buraya bakınma! Hemen b i r taksiye atlayıver!»

— «Pekâlâ!»

— «Ha, dikkat et, kimse de binmesin yanına!»

— «Olur olur... Merak etme!»

Gece oldukça soğuk ve rutubetliydi. L o r d Peter'in evi önünde b i r taksi durmuş, tiyatrodan dönen b i r grubu i n d i r i y o r d u . Parker, hemen şoföre seslendi.

Adama adresini söylemek üzereydi, k i , sırtında siyah b i r palto bulunan b i r i yan sokaktan f ı r l a d ı . Arabaya doğru koşarak :

— «Beyefendi! Beyefendi!» diye seslendi. «Bir dakika d u r u r musunuz? Ah, siz miydiniz. Bay Parker?

iyi akşamlar! Şansım varmış... K u l ü p arkadaşlarımdan b i r i n i n âni olarak rahatsızlandığını haber verdiler. Arabanızla gelebilir m i y i m acaba? Bu saatte b i r taksi bulmanın i m k â n ı yok... Ben Russel Meydanında ineceğim.

Ah. bilemezsiniz, çok acele etmem lâzım!»

Sör Julien Freke, sanki çok uzak bir yere gidecekmiş gibi heyecanla konuşuyordu. Parker, hiç vak i t kaybetmeyin arabadan indi.

— «Size b i r hizmette bulunmak, benim için büyük bir şereftir, efendim!» dedi. «Arabayı size bırakıyor u m . .. Ben Craven Caddesine kadar gidecektim. Mamaf i h , acelem yok... Rica ederim, alın arabayı!»

— «Oh, çok nâziksiniz! Ama biliyor musunuz, mahcup ediyorsunuz beni...»

Parker, gayet samimî bir şekilde cevap verdi.

— «Böyte konuşmakla asıl siz beni mahcup ediyorsunuz!» dedi.

Sonra da kapıyı açıp, Sör Julien'e y a r d ı m etti.

— «Şoför nerede indirsin sizi? Russel Meydan ı , öyle mi? Güzel... Şoför! Beyefendiyi söyledikleri adrese götürüverin, lütfen! Haydi ama. vakit kaybetmey i n , çabuk olun!»

Biraz sonra araba sokağın köşesini dönmüş, gözden kaybolmuştu. Parker b i r an düşündü ve L o r d Peter'in zilini çaldı.

Onun yanına çıkınca da, «Dostum!» dedi. «Karar verdim... Geceyi burada geçireceğim!»

L o r d Peter güldü. «Hah şöyle!» diye m ı r ı l d a n d ı . «Memnun oldum... Gel otur şuraya!»

— «Görmüş muydun olanları?»

— «Görmesine gördüm ama, ne olduğunu pek anlayamadım!»

Parker, hikâyeyi anlattı. Sonra d a :

— «Neden saklayayım,» dedi, «sözlerine inanmamıştım... Ama şimdi kanaatim tamdır.»

L o r d Peter gülmeye başladı.

— «Öyledir zaten...» dedi. «Görmeyen, fakat inanan insanlar m u t l u kimselerdir. Bunter! Dostumuz Parker bu gece bize misafir...»

— «Bak, Wimsey! Şu işi bir daha incelesek...

Şüphelerim var hâlâ!»

L o r d Peter, b i r sigara yaktıktan sonra arkada

şına b a k t ı .

— «Ben de senin gibivim, dostum!» diye m ı r ı l dandı. «İşte bunun i ç i n de Chelsea Düşkünler Evinden alman cesedi mezardan çıkartmak istiyorum! Biliyorsun, aynı gece vukua gelmiş i k i esrerengiz vak'ayla bunlara ekleniveren bazı hâdiseler var önümüzde... İşi bitmiş b i r adam yüzünden, bu vak'a arasında bir bağ bulunduğunu görmekteyiz. Bizim düşündüğümüz aslında korkunç bir faraziye ama, yine de mantık dışı değil!»

— «Evet, biliyorum, biliyorum ama, ortadaki bir-iki engelin mevcudiyetine ne diyelim?»

— «Haklısın. Haydi gel seninle bir daha gözden geçirelim şunları: Pazartesi gecesi, saat dokuzda Prince of Wales Sokağını aramakta olan Sör Levy'nin son defa görülmesi, sonra da sırra kadem basması.

Ertesi gün, Sör Levy'ye benzeyen bir kimsenin Queen Caroline Sokağındaki evlerden birinde ölü olarak b u lunması. Chelsea Düşkünler Evinden verilen bilgiye göre, Battersea'deki cesedin aynı gün Sör Julien Freke'e teslim edilmiş olması... Demek oluyor k i , elimizde b i r Levy, bir de k i m l i ğ i bilinmeyen işsiz güçsüz başka b i r adam var. Sör Freke de her i k i adamın arasında sırıtmakta. Sen beni dinle. Parker. Sör Freke'in Levy'yi ortadan kaldırması için bir düşündüğü olmalı... Meselâ eski b i r kıskançlık!»

— «Ama Wimsey, üzerinde durulacak b i r sebep olamaz ki bu!»

— «Ne demek üzerinde durulacak bir sebep olamaz? Dostum, insanlar vardır, aradan y i r m i y ı l , otuz y ı l geçse bile, başkalarına karşı olan kinlerini unutamazlar... Alelade kıskançlıkları b i r kenara itelim. İzzet-i nefis yaraları kolay kolay kapanmaz. Yıllar boyunca işler de işler. B i r insan uğramış olduğu hayal k ı r ı k l ı ğ ı n ı kabullenir de, küçük düşme durumunu b i r t ü r l ü affedemez. Aklından çıkaramaz bunu... Freke'i ele alalım...

Eserlerinin hemen hemen hepsini okudum. Adam, bu kitaplarda hasımlarına korkunç bir şekilde hücum etmiştir. Evet, kendisi bir i l i m adamıdır. Burası muhakkak. Gel gör k i , kendi eseri bile bahis konusu olsa, uyuşmazlıklara tahammül etmesini becerememektedir.

«Sanıyor musun k i , o, bundan y i r m i yıl önce âdeta bir hiç olan ve t u t u p da Freke'in âşık olduğu kızla evlenen Levy'ye kızmamış olsun? Gerçi Freke'in sevdiği kızla b i r alıp verdiği yoktur. Fakat o asıl b i r aşağılık kompleksi içinde kıvranıp durmuştur şimdiye kadar... Sana bir sebep de göstereyim: Freke, oldum o ^ s ı cinayeti övmektedir... K r i m i n o l o j i hakkındaki k i tabında, kana susamış katilleri korumaktadır. Onları açıkça savunmakta, onlara toz kondurmamaktadır...

Bilhassa son eserinin her satırmda, azılı katiller hakk m d a sonsuz b i r takdir hissi duyduğunu sezmiş bulunuyorum. Freke, öldürülen kimseleri hor görmekte, tövbekar olmuş y a h u t da beceriksizlik yüzünden yakayı ele vermiş câniiere acımaktadır Kısacası, Sör Julien vicdan ı n solucan şeklinde b i r apandis olduğunu düşünmektedir. Bunu koparıp atıver, her şey yoluna giriverir...

Kendisinin k u r u n t u içinde olduğunu sanma! Eserleri onu ele veriyor... Neyse bunları geçelim... Levy'nin evine gelen kimse, benim f i k r i m e göre, evin âşinâsı... Her t a r a f ı iyi biliyor. Freke de öyle, değil mi? B i r defa saçl a r ı kızıla çalmaktadır. Sonra boyu, Levy'nin boyuyla hemen hemen b i r d i r , öyle ki onun elbisesini giydiği halde, gülünç bir hâle düşmemiştir. Adamı sen de gördün..

Boyunu boşunu i y i biliyorsun... Meçhul adamın ellerinde cerrahların kullandığı kauçuk eldivenlerden vardı.

Cür'et sahibi, tuttuğunu koparan b i r adamdı bu... Azimliydi. E h , b ü t ü n bunlar da b i r operatörde aranan vasıflardır... Şimdi de problemleri ters taraftan inceleyelim: Battersea cinayeti f a i l i n i yakalayabilmemiz için, bize öyle b i r i lâzım k i , adam «süje»lerin bulunduğu yerlere istediği gibi girebilsin, istediği cesedi parçalasın, üzerinde çalışsın... İşte Freke tam da aradığımız adamdır.

Bize aynı zamanda serinkanlı, eline çabuk ve teşrih b ı

çağını büyük b i r maharetle kullanabilecek b i r adam lâzımdı... Sonra bir ölüyü damdan dama dolaştıracak, onu Thipps'in banyo teknesine yerleştirebilecek bir kimse olmalıydı b u . . . Yâni şöyle güçlü kuvvetli b i r i . . . Julien Freke bölye b i r i d i r işte! Kendisi dağcılık kulübünde üyedir de... Cesedi ameliyat işlerinde kullanılan bantlarla bağlayıp sarkıtmış olacak. Al sana adamın b i r cerrah olduğuna dair ipucu! Cani, Thipps'e yakın bir yerde oturuyordu. İşte Freke... Thipps'in komşusu, de

ğil mi? Senin sorguya çektiğin hizmetçi kız, sıra evlerin sonuncusunun damında bir şeyin düşmesine benzer b i r gürültü duyduğunu söylemişti... Bu ev, Freke'in oturduğu yerin hemen yanındaki evdir. Mesele gün gibi ışıldamakta, dostum! Kendilerinden şüphe ettiğimiz Milligan, Thipps, Crimplesham ve daha bir sürü kimse masum insanlardır»

— «Ama Peter, anlaşılamayan taraflar v a r : Levy, gizli olarak pazartesi gecesi Freke'i niçin ziyaret etmişti?»

— «Canım, bunu bizzat kendisi sana izah etmiş ya!»

— «Oh, Wimsey, dostum! Bu sözlere inanmadığına söyleyen sen değil miydin?»

— «Evet, inanması güç şeylerdi bunların hepsi de. Diyelim k i , Freke yalan söylüyordu Ama gerçeği saklayacak bir düşüncesi yoksa neden yalan söylesin?»

— «Kabul. O halde durup dururken bu ziyareti neden ortaya döksün? Anlatmıştım sana, i l k i n o konuşmuştu. ..»

— «Çünkü Levi, hiç beklenmedik bir zamanda sokağın köşesinde bir kadın tarafmdan görülmüştü...

Freke i ç i n tahmin edemeyeceğin kadar k ö t ü b i r tesad ü f t ü b u . . . Bunun için de mâkul b i r izah yolu bularak, senden önce davranmak istedi. Aklı sıra şüpheleri defetmek istiyordu üzerinden... Pek tabii, hiç kimsenin Levy'le Battersea meselesi arasında b i r münasebet kuramayacağım düşünmüştü...»

— «Peki, öyle olsun! Mamafih, ben yine ilk sual i m i n üzerinde duracağım: Levy, Freke'in evine niçin gitmişti?»

— «Onu bilmem. Adam belki her hangi bir bahaneyle tuzağa düşürülmüştür Düşünsene b i r defa: Freke, şu Peru petrolleri tahvillerini niçin toplamıştı dersin?»

Bu defa Parker boynunu b ü k t ü ve :

— «Hiçbir f i k r i m yok...» dedi.

L o r d Peter, «Ne olursa olsun, Freke, Levy'yi bekliyordu.» diye devam etti. «O kadar ustaca davrandı k i , bankeri içeri alan bizzat kendisi oldu. Uşak Cummings, ziyaretçiyi görmedi bile.»

— «İyi ama. ziyaretçi saat onda oradan ayrılmıştı...»

— «Oh, Charles, oh Charles! Senden bunu beklemezdim... Mankafa b i r adam değilsin k i , anlamıyor, anlıyamıyor diyeyim. Doğrusu tam Sugg v â r i bir davranış b u ! Söylesene bana, adamı k i m gördü acaba giderken?

Hiç kimse. Sadece, «İyi akşamlar!» diyen b i r ses... Hepsi o kadar! Onu sen de Levy sandın... Çünkü Freke sana öyle söyledi... Seni inandırdı...»

— «Yoksa" Freke b i r düzen kurarak evinden ç ı k t ı , Levy'i ölü,, yahut d i r i olarak arkasında mı bıraktı diye düşünüyorsun? Böyle olsa Cummings adamı bulamaz mıydı?»

— «Cummings'in bir şeyler bulmadığma dair ifadeleri var elimizde. Gelen kimseye ait olduğu sanılan ayak seslerinin uzaklaşmasından birkaç dakika sonra, Freke zile basıp uşağını çağırdı ve ona kapıları kapayabileceğim söyledi...»

— «O halde?»

F. 8

113

«O halde... Mesele meydanda: Evle hastaha-neyi birihirine bağlayan b i r ara kapı var. Bunu Cummings de söylemişti zaten...»

— «Peki, nerdeydi Levy?»

— «Söyleyeyim: Levy, Freke'in evine girdikten sonra, kütüphaneye ç ı k t ı ve b i r daha da aşağı inmedi!

Sen Freke'in kütüphanesini gördün... Onun yerinde olsan, Levy'yi nerde saklardın?»

— «Nerde olacak? Kütüphanenin hemen yanındaki yatak odasında...»

— «Freke de öyle yaptı işte!»

— «Peki, ya uşak yatağı açmak i ç i n içeri girmişse?»

— «Bu işi, saat ondan önce temizlik işlerine bakan kadın yapıyor... Sonra da çekip gidiyor.»

— «Evet ama, Cummings, Freke'in b ü t ü n gece ev içinde dolaşıp durduğunu işitmiş.»

— «Burası doğru. Adam onun bir-iki defa şuraya buraya girip çıktığını duymuş. Yahut da öyle gelmiş ona...»

— «Yâni Freke işini sabahın üçünden önce b i t i r d i m i diyorsun?»

— «Olamaz mı?»

— «Maşallah! E l i n i pek çabuk tutmuş!»

— «Senin dediğin gibi olsun... İ l l e de saat üç olması şart değil ya! Cummings, efendisini ertesi gün ancak saat sekizde görebildi... Çünkü adam o sırada kahvaltısını istemişti.»

— «Ama Freke saat üçte banyo almış...»

— «Onun Park * Lane'e daha önce gitmiş olduğunu iddia edecek değilim. Yalnız şüphe ettiğim bir taraf var: Cummings. efendisinin saat üçte gerçekten de banyoda olup olmadığını anlamak i ç i n meraka düştü mü? Meselâ anahtar deliğinden filân baktı mı?»

Parker, bu suale bir cevap veremedi. B i r an düşündü. Sonra :

— «Peki, Crimplesham'ın gözlüğüne ne Duyurulur? Bunu neyle izah edersin?»

— «İşte bu esrarını maalesef muhafaza ediyor!»

— «Dur, Peter, bir şey daha var. K a t i l , neden Thipps'in banyosunu seçti?»

— « K i m bilir? Bu ya bir tesadüf eseridir, ya hut da bir plâna göre böyle hareket edilmiştir... Kat'î bir şey söyleyemem!»

— «Böyle karmakarışık b i r plânın hemen b i r gece içinde tahakkuk ettirilebileceğine inanıyor musun, Wimsey?»

— «Plânın tatbik mevkiine konulusu, sathî bir şekilde Sör Ruben'e benzeyen adamcağızın düşkünler evine gelmesiyle başlar... Freke'in önünde işi iyice dü

şünmesi i ç i n birkaç gün vardır... Biliyorsun, mahkeme tahkikatı sırasında, Freke kendi kendini ele vermiş bulunuyor... O olsun, Doktor, G r i m b o l d olsun, t a m b i r f i k i r birliğine varamıyorlar... Adamın hastalığı ne kadar sürmüş, ikisi de bilmiyor... B i r i başka t ü r l ü söylüyor, diğeri başka t ü r l ü . . . İ k i s i arasında bir kıyaslama yapılacak olursa, Grimbold, Freke gibi b i r i l i m adamının yanında gayet küçük kalır. İşte böyle küçük b i r helam, tutar koca b i r hekimin fikrine uymazsa, d u r u m garipsenmez mi?»

— «Su halde Freke bir hata işledi, öyle mi?»

— «Evet4 küçücük, fakat h a t ı r ı sayılır b i r hata.

Meselâ düşkünler evi hekiminin fikrine karşı, kendini âdeta lüzumsuz sözlerle müdafaa etmek istedi... Ama o zamana kadar öyle konuşmamıştı...»

— «Bu hataya nasıl oldu da düştü dersin?»

v — «Hiç beklenmedik hâdiseler karşısında kalmak suretiyle. Meselâ, Levy'nin sokakta tanınmış olması, sonra benim Battersea problemiyle alâkanlandığımı bildiren b i r yazının*Times'te çıkması... Dahası da var, son yıllarda yaptığı başarılı işler sayesinde isim sahibi olan Scotland Yard müfettişi ve detektifi Charles Parker'in, Denver düşesiyle birlikte mahkemede görülmesi.

İşte bütün bunlar Sör Julien Freke'i adam akıllı şaşırtan âmillerdir! Onun gayesi, probleme ait i k i ilmeğin biribirine bağlanmasını önlemekti. Ne çâre k i , ilmekleri bağlayan kendisi oldu... B i r çok suçlu, tedbirlerinin kurbanı olmuştur...»

Parker, bu sözlere hiçbir cevap vermedi.

L o r d Peter, «öyle b i r iş karşısındayız ki,» diye söylendi, «içinden çıkabilirsen aşk olsun! Bununla beraber, b i r şeyler yapacağımıza inanıyorum!»

Parker ayağa k a l k t ı . Pardesüsünü giymeye çalışırken :

— «İnşallah!» dedi.

L o r d Peter, «Biliyor musun, Charles,» diye devam etti. «şu işin başından beri, i k i m i z i n de biribirine faydası oldu... Neyse, geçelim bunu. Tevkif müzekkeresi için b i r zorluk çıkar mı dersin?» ,

Parker homurdandı ve b i r şey söylemedi.

— «Sonra şunu da sormak isterim: Bu âna kadar yaptığımız işlerin güme gitmemesi için, gereken tedb i r l e r i aldın mı acaba?»

— «Merak etme, hepsi tamam!»

— «Düşkünler evi müdürünün ağzını da bağlayabildin mi?»

— «Tabiî değil mi ya!»

— «Ya polisin?»

— «O da tamam.»

— «Sevgili dostum, suallerimi mazur görmelisin! Ters b i r d u r u m karşısında tevkif edecek bir kimse bulamayız sonra! Rezil olacağımız da caba...»

— «Kuzum, Wimsey, beni budalanın b i r i mi sanıyorsun sen Allahaşkına?»

— «Yo, hayır... Böyle bir şey düşünmüş değilim!»

Parker, kızdığını belli eder b i r şekilde başını i k i yana salladı ve g i t t i .

Arkadaşı kaybolunca, L o r d Peter düşünceye daldı. Olacak iş m i y d i yâni? Kalkıyor, koskoca b i r Scotland Yard müfettişine akıl öğretiyordu... Yo, yo, Peter özel detektiflik mesleğinde daha b i r hayli eski-meliydi Biraz daha pişmeliydi...

Kendi kendine, «Yazık! Ben sadece b i r amatörüm!» diye söylendi.

Mamafih, bu f i k i r L o r d Peter'i yine de yıldırmadı.

Öğleden sonra, Harlay Caddesine g i t t i . Sör Julien'in cuma ve salı günleri saat ikiyle d ö r t arasında sinir hastalarını kabul ettiği muayenehanenin zilini çald ı .

K a p ı y ı açan hademe, «Doktorla b i r randevunuz var m ı y d ı , efendim?» diye sordu.

— «Hayır. B i r randevu almamıştım. Ama kendisine k a r t ı m ı verirseniz buna lüzum kalmaz sanırım!»

Detektif, ünlü sinir hastalıkları doktorunun bekleme salonundaki bir sandalyeye oturdu. Salon olduk

ça kalabalıktı. Gayet şık giyinmiş iki-üç kadın alçak sesle aralarmda konuşmaktaydılar. B i r köşeye sıkışmış

delikanlının b i r i de, dakikada b i r saatine bakıyordu.

L o r d Peter, onu uzaktan tanırdı. Adı Wintrington'du genç adamın. Birkaç defa milyonerdi. T a m beş memlekette borsa işlerini idare ederdi. Lâkin sinirlerim idare etmekten âcizdi. Yan tarafta oturan b i r adam ise, d i m dik oturuyordu. Tavırlarına bakılacak olursa, bu b i r subaydı. Yüzünde aşırı bir yorgunluğun izleri vardı. En küçük b i r gürültü karşısında, yerinden sıçrayıveriyor-du. L o r d Peter'in hemen yanında, b i r kadın küçük kızın ı n saçlarmı okşamaktaydı...

Elmacık kemiklerinin çıkıklığı dolayısiyle, ana kızın slav oldukları anlaşılıyordu. K ü ç ü k kız b i r hayli haşarıydı. Hep hareket halindeydi. B i r ara L o r d Peter'in ayağına basınca, annesi onu azarladı. Fransızca olarak:

— «Oh affedersiniz, Beyefendi!» dedi.

L o r d Peter de Fransızca cevap v e r d i :

— «Rica ederim, Hanımefendi,» dedi, «rica eder i m ! Özür dileyecek b i r şey olmadı k i . . . Kızınız b i r çocuktur nihayet...»

K a d ı n gülümsedi. «Ah, bilseniz ,efendim,» diye yakındı, «çocuğumun sinirleri öyle bozuk ki!»

— «Onu mu muayene ettireceksiniz?»

— «Evet, efendim! D o k t o r u n hârika b i r teşhisi var diyorlar... Düşünün, Beyefendi, yavrucuğum b i r gördüğünü, bir duyduğunu bir daha unutamıyor »

Sonra kadın, L o r d Peter'e sokuldu v e :

— «Biz,» dedi, «Rusya'dan kaçtık. Aç ve susuz.

A l t ı ay oluyor. Ah, Beyefendi, k ı z ı m ı n rahatsızlığını size burada uzun uzadıya anlatacak değilim... Ama çok şükür, tedavi gördüğünden beri epey farketti. Şimdi dana iyidir.»

L o r d Peter, «Evet, Sör Freke büyük b i r adamdır!» diye konuştu.

— «Büyük mü? Asıl ona aziz demek lâzım bence! Evet, mucizeler yaratan bir aziz... Ben ve Natacha, onun i ç i n gece gündüz dua ediyoruz... Büyüklüğüne bak ı n siz, b ü t ü n bunları hiçbir ücret almadan yapıyor...

Buraya, yâni Londra'ya geldiğimiz zaman, hiçbir şey y o k t u yanımızda... Açtık... Parasızdık... Sör Freke, yavr u m u muayene etti. Son...ra, «Hanımefendi! dedi. K ü

çük kızın hastalığı beni ziyadesiyle ilgilendirdi... Onu iyileştireceğim... Hiç merak etmeyin! B i r ücret f i l â n da istemem » Allah razı olsun, kızım şimdi çok iyi!»

— «Geçmiş olsun, yavrunuza şifalar dilerim!»

Hademe, o sırada göründü. L o r d Peter'in yanma sokularak :

— «Sör Freke, m i l o r u beklettiği için özür diliyor! Beni takip eder misiniz, lütfen!» dedi.

L o r d Peter kadını selâmladıktan sonra, adamın peşi sıra yürüdü. Muayene odasının kapısı yavaşça kapandı. L o r d Peter'in kalbi hızla atmaya başlamıştı. Ne garipti! Peter vaktiyle değişik bir ü n i f o r m a giymiş, Alman genel kurmaylık binasına girmişti. Bu günkü dur u m , o eski hatırayı canlandırdı onun kafasında. İçindeki heyecan da, eski heyecana benziyordu. Sanki o b i r tuzağa düşürülmüştü...

L o r d Peter, d o k t o r u şöyle böyle tanırdı. Şurada burada rastlamıştı ona. Ama yakından olmak üzere onu i l k defa görüyordu. Geçirmiş olduğu yeni sinir k r i zinin arazını izah ederken, doktorun yüzüne dikkatle bakıyordu. Adamın boyu, onun boyunu aşmaktaydı. Hele omuzlar, ölçüsüz derecede genişti. Freke'in çok güzel elleri vardı. Sık kaşlar altındaki mavi gözlerin bakışları, işleyiciydi. Bunlar b i r aile doktorunun sakin ve y u m u

şak bakışları değil, insana tam mânasiyle tesir eden i l i m adamı bakışlarıydı.

118

Detektif, «Bu adamın yanında fazla kalamayacağım galiba?» diye içinden geçirdi.

O sırada Sör Freke, edindiği i n t i b a ı bildirmeye başladı:

— «Evet...» diye konuştu. «Evet... Anladığıma göre, siz çok fazla çalıyorsunuz... Beyinle münasebeti olan b i r sürmenaj görüyorum. B e l k i de daha vahim b i r d u r u m var ortada... Galiba zihniniz oldukça m ü h i m b i r mesele üzerinde meşgul olmuş?»

— «Evet, doktor, iyi anladınız! Zihin yoran b i r meseleyle karşı karşıya bulunuyorum...»

— «Şöyle hiç beklenmeyen bir şey olmalı?»

— «Evet, doğru. Hiç umulmadık b i r şey bu!»

— «Güzel. Bu iş şahsi b i r mesele m i y d i yoksa?» ,

— «Eh, öyle diyebiliriz... İşte bu beni âni b i r karar almaya zorluyordu. Evet, evet, tamamiyle şahsî b i r mesele bu!»

— «Hımmm... Aldanmıyorsam b i r mesuliyet de yüklenmişsiniz?»

— «Evet. Hem de oldukça ağır bir mesuliyet!»

— «Sizden başka kimseler de alâkalı mı b u nunla?»

— «Biri için hayatî b i r şey, b i r çokları için de şöyle böyle!»

— «Pekâlâ! Ne diyorduk? Hah, Vakit geceydi...

Siz de karanlıktaydınız, değil mi?»

— «Evet, i l k i n öyleydi... K r i z göründükten sonra, elektrik düğmesini çevirdiğimi sanıyorum...»

— «Tamam... Bu hareketi kendi kendinize yapmanız gerekiyordu. Şey... Vücudunuzu ates basmış mıydı?»

— «Bakın burasını pek i y i hatırlamıyorum...

Bununla beraber, şömine yanıyordu galiba. K a l k t ı m , uşağımın odasına g i t t i m . Adamcağız, benim titrediğimi söyledi.»

— «Güzel. Piccadilly'de mi oturuyorsunuz siz?»

— «Evet.»

— «Geceleri orada b i r hayli gürültü olur m u hakkak?»

— «Evet, öyle oluyor!»

— «Pekâlâ! Şey... Biraz önce sözünü ettiğiniz klararı, daha önce de düşünmüş müydünüz?»

— «Pek tabiî!»

— «Ama mesele ne olursa olsun, bunu ille de tatbik etmek niyetinde misiniz?»

— «Evet.»

— «İş ya uzun sürerse?»

— «Herşeyi hesaba k a t t ı m . . . Gerekirse bekleyeceğim! »

— «Sonra bu iş belki de tehlikelidir...»

— «Tehlikeyi mehlikeyi şimdiye kadar aklıma getirmiş değilim!»

— «Ama dostum, ilk önce kendiniz varsınız...

Düşünmelisiniz kendinizi!»

— «Düşünüyorum elbette... K i m demiş düşünm ü y o r u m diye?»

— «Peki, senelerdenberi bu krizler sizi yokladı mı hep?»

— «Evet. Aylarca yattığımı hatırlıyorum bazan.»

— «Demek son krizden beri kendinizi iyi his-ediyordunuz, öyle mi?»

— «Evet, tamamiyle!»

— «Son kriz hangi tarihe rastlıyor?»

— «On ay filân var.»

— «Güzel. Ne gibi haller neticesinde nükset-m i ş t i bu?»

— «Doğrudan doğruya ailemizi alâkalandırır bazı işlerle meşguldüm... B i r satış meselesi vardı. Bu işi bana vermişlerdi... Sizin anlıyacağmız, mesul durumdaydım...»

— «Eveet... Gazetelerde okumuştum, geçen yıl bir de detektiflik işiniz vardı...»

— «Evet, evet, L o r d Attenbury'nin zümrüt gerdanlığını bulmam gerekiyordu...»

— «Tabiî bu iş için de günlerce kafa patlatmak zorunda kaldınız...»

— «Orası öyle Ama ne derseniz deyin, bu iş

çok eğlendirmişti beni!»

— «Bu f i k r î çalışmalar yüzünden, sıhhatinizde n e r hangi b i r düzensizlik hissetmediniz mi?»

— «Hiçbir zaman...»

— «Demek hiç sıkılmadınız, aksine kendinizi bu işe büyük bir zevkle bağladınız, öyle mi?»

— «İyi söylediniz, üstad! Aynen böyle olmuştu...»

— «Güzel. Bunun gibi başka araştırmalarla da uğraştınız muhakkak? Peki bunlar da m ı , sıhhatinizde k ö t ü b i r d u r u m yaratmıyor?»

— «Siz ne diyorsunuz? Aksine bu işler benim için çok tatlı b i r eğlence oluyor... Hele heyecanına doy u m olmuyor bunların...»

Sör Freke, devamlı surette sual sorma işini n i hayet b ı r a k t ı . Başmı kaşıyarak b i r an düşündü. Sonra:

— «Şimdi sizi muayene etmeliyim, sayın l o r d !

Müsaade buyurur musunuz?» dedi. «Teşekkür ederim, şöyle ışığa doğru yaklaşın, lütfen! Önce gözlerinize b i r bakayım. Tedavilerinizi k i m yapmıştı şimdiye kadar?»

— «Sör James Hodgjg.»

— «Ha, evet, evet... Ölümü tıp dünyası için büyük bir kayıp olmuştur...»

Bu konuşmayı takip eden muayene, gayet ince ve itinalı oldu. İşini bitirince, Sör Freke :

— «Lord Peter!» dive konuştu. «Şimdi sizinle teknik tâbirler kullanmaya baş vurmadan konuşaca

ğım!»

— «Teşekkür ederim, doktor! Çok iyisiniz.. Ardı arkası kesilmeyen bu gibi sözlerin mânasını anlayamayacak kadar aptalımdır zaten!»

— «Rica ederim, rica ederim... Amatör temsillerinden hoşlanır mısınız, L o r d Peter?»

Detektif, bu sual karşısında belirli bir telâşe kapıldı. M a m a f i h :

— «Pek fazla hoşlanmam!» dedi. «Umumiyetle can sıkıcı oluyor bu temsiller... N i ç i n sormuştunuz?»

— «Bilmem.. Ben bunlardan hoşlanacağınızı sanıyordum. Sinirlerinizin harb yıllarında mâruz kaldığı gerginlik, kendini yine gösteriyor... O zamanki gerginlikler, beyninizde bazı izler bırakmış... Ben bunlara eski lezyonlar diyebileciğim. Biz hekimler bunlarla kar

şılaştığımız zamanlar, umumiyetle şu teşhisleri koyarız: Aşırı k o r k u , endişe, mesuliyet hissi vesaire... Dinliyorsunuz beni değil mi?»

— Evet, evet, kulağım sizde!»

— «Teşekkür ederim! Dostum, siz beyninizdeki bu lezyonları fazla zihin yorma yüzünden âdeta kışkırtıyorsunuz, onların canlanmasına sebep oluyorsunuz.

Yâni demek istiyorum k i , bizim k o r k u , endişe ve mesuliyet hissi diye adlandırdığımız haller, beyninizin aynı kısımlarında yeni düzensizliklere meydan verir, aynı zamanda da sizi fizikî değişikliklere sürükler... Durup dururken Alman mayınlarından korkarsınız, muhayyel endişelere kapılırsınız, sonra da adamlarınızın hayatlar ı n ı düşünerek mesuliyet hissi duyarsınız... Derelerin akması, bir t a k ı m şeylerin aynı dere sularında, yahut da kumlarda kaybolması, top sesleri duymak, siperlerde çarpışmak ve bunlara benzer saçmalıklar görmek de cabası!»

— «Anlıyorum, anlıyorum... Siz devam edin!»

— «Bu neticeler, fevkalâde haller yüzünden bazan başka fizikî heyecanlara da yol açar. Meselâ geceleri üşümek, sokaktan gelen gürültülerden rahatsız olmak gibi... Bu eski lezyon dediğimiz izler gerçi kaybolmak üzeredir ama, yine de tam mânasiyle yokolmaz-lar...»

— «Evet, anlıyorum!»

— «Madem ki anlıyorsunuz, L o r d Peter, o halde mesuliyetsiz b i r kimse olduğunuzu da kabul etmelisiniz!»

— «Dostlarım benim zaten mesuliyetten uzak olduğumu iddia ederler...»

— «Mümkündür. Sinirleri bozuk ve çabuk heyecanlanan kimseler, f i k i r l e r i n i n sık sık değişmesi yüzünden, etrafa bu intibaı yaratırlar.»

— «Allah, Allah!»

— «Evet. Bu garip mesuliyet sizi hâlâ y ü k ü altında ezmekte midir?»

— «Evet.»

— «Halen meşgul olduğunuz işi müsbet b i r yola sokamadınız mı?»

— «Maalesef sokamadım...»

— «Sonuna kadar dayanmak f i k r i n d e misiniz?

Yâni böyle b i r mecburiyet mi hissediyorsunuz?»

— «Ne yazık k i , öyle! A r t ı k geri dönmeme i m k â n yok!»

— «Demek yok? Yeni b i r hamle yapmak üzere misiniz?»

— «Evet. B i r noktaya kadar.»

— «Çok sürer mi bu dersiniz?»

— «Şimdilik, kısa b i r zamanda bitecek gibi...»

— «İşte gördünüz m ü , sinirleriniz hiç de normal değil!»

— «Sahi mi?»

— «Korkmayın, canım, k o r k m a y ı n ! Endişeye kapılmaya mahal yok. L â k i n bu sinir gerginliği düzelin-ceye kadar, kendinize i y i bakmalısınız... Tam b i r istirahat içinde bulunmalısınız... Meselâ Akdeniz'de yapılacak b i r seyahate ne dersiniz?»

— «Teşekkür ederim... Düşünürüz!»

— «Bu arada, her hangi b i r hastalığı önlemek için size güç a r t t ı r ı c ı b i r ilâç vereceğim! İ y i gelir sinirlerinize... Temelli kullanacak değilsiniz bunu. Reçetenizi hemen yazıvereyim!»

Sör Julien ayağa kalktı. Kapısı aralık olan b i r odaya girdi. L o r d Peter, onun oda içinde gidip geldiğini, kaynamak üzere bir şeyi ateşe koyduğunu, sonra da oturup b i r şeyler yazdığını gördü. Ünlü doktor, biraz sonra göründü. Elinde b i r kâğıt ve b i r enjeksiyon âleti vardı.

— «İşte reçeteniz!» dedi. «Şimdi sıvayın bakal ı m kolunuzu!»

L o r d Peter, kolunu istemeye istemeye sıvadı.

Sör Julien elindeki tendürdiyotlu pamuğu iğne yapılacak yere birkaç defa sürdü.

— «Kuzum, ne yapacaksınız koluma?»

Peter'in sualine cevap vermeyen Sör Julien, baş ve şahadet parmağıyla deriyi gerdi ve :

— «Sorması biraz abes ama,» dedi, «daha önceleri de iğne olmuştunuz her halde?»

L o r d Peter, âdeta teshir edilmişti. Gözlerini yavaş yavaş yaklaşmakta olan iğneye dikmiş, bakıyordu.

— «Efendim?» diye sorduktan sonra, «Evet, evet ..» dedi. «Ama biliyormusunuz, oldum olası hoşlanm a m bu işden!»

Sonra detektifin eli t ı p k ı b i r mengene gibi, Sör Julien Freke'in bileğini yakaladı.

Her ikisi de konuşmuyordu. Her ikisinin çatı

şan bakışları da sertti.

Sör Julien bileğini yavaşça k u r t a r d ı ve gayet nâzik bir t a r z d a :

— «Rica ederim, ben sizi zorlamıyorum, L o r d Peter!» dedi. «İstediğiniz gibi olsun... İğneyi yapmayı-

veririz! B i l m i y o r u m ama. belki sert davrandım size karşı... Mamafih, farkındayım. Hareketlerim çok gülünç... Fakat hak vermelisiniz bana... Ayıp değil ya, hiç tahammül edemiyorum.! Bu gibi anlarda, sinirlerim bozuluyor...»

Sör Julien, «Tabiî, tabiî, anlıyorum sizi!» dedi.

«Vazgeçeriz olur, biter... Yalnız ortadan kaldırmayı dü

şündüğümüz hallerden b i r i tekrar nüksedebilir... Bunun için de size verdiğim ilâçlardan almayı unutmayın ve i m k â n nisbetinde de fazla çalışmamaya dikkat edin.»

Peter, gömleğinin kollarını i n d i r d i .

— «Hay, hay,» dedi. «Söylediklerinizi yapaca

ğım! Alâkanıza çok teşekkür ederim, doktor! Yeni b i r düzensizlik halinde, sizi görmeye gelirim! Allahaısmarladık!»

Sör Julien de ayağa k a l k t ı . Peter'in s ı r t ı m sıvazlayarak :

— «Olur...» diye konuştu. «Beklerim! Ama başka defa b i r randevu alın lütfen! Z i r a pek çok i ş i m var bu günlerde... Ha, unutuyordum, anneniz nasıl? Kendisini geçen gün. Battersea meselesinin soruşturmasında gördüm... Siz de orada bulunsaydınız, iyi o l u r d u doğrusu!»

İslak ve soğuk b i r sis, insanın gırtlağını ve gözlerini yakıyordu. İ k i adım ötesini seçebilmek, hemen hemen imkânsızdı. L o r d Peter, Parker'in trençkotuna tutunmuş, onun yanında ihtiyatla yürümekteydi. Her ikisinin önünde ilerleyen kimselerin siluetleri, Brocken hayaletlerini andırıyordu.

B i r ses sislerin arasmdan yükseldi :

— «Dikkat edin, Baylar, önünüzde açık b i r mezar var! Düşmeyesiniz!»

Parker, «Biraz duralım!» diye mırıldandı.

L o r d Peter, bu daraklamadan faydalanarak :

— «Lady Levy'den ne haber?» diye sordu.

— «Adlî Tıp'ta bizi bekliyor... Düşes de onun yanında. Sırası gelmişken söyleyeyim, Peter, annen çok iyi b i r kadın!»

O sırada b i r gemici fenerinin titrek ışığı, sabit-leşiverdi.

B i r kimsenin, «İste geldik!» diyen sesi duyuldu.

Aynı zamanda da ellerinde kazma kürek bulunan i k i kişi, meydana çıktı. Parker, onlardan birine :

— «Nasıl, iş b i t t i mi?» diye sordu.

— «Aşağı yukarı, efendim!»

Parker, ikide b i r aksıran b i r adama döndü.

— «Size L o r d Peter Wimsey'i t a k d i m ederim!»

dedi. «Peter! Bay Levett Dahiliye Nezaretindendir...»

Sonra müfettiş tekrar adama döndü. «Böyle berbat b i r havada sizi buralara kadar getirdiğimiz için, özür dilerim, Bay Levett!» dedi.

— «Rica ederim, özür dilemenize lüzum yok...

Vazife vazifedir! Her şeye katlanacağız...»

Parker'in düşkünler evi m ü d ü r ü olarak tanıttığı ikinci zat da, detektifle hemen ahbap oldu.

— «Takdir edersiniz belki siz de, L o r d Peter,»

dedi, «bu mesele çok can sıkıcı! Nasıl diyeyim, biraz garipçe... Bana öyle geliyor k i , siz de, Bay Parker de yanılıyorsunuz, hata işliyorsunuz!»

— «Keşke öyle olsa!»

O sırada, ç u k u r u n içinde bulunan b i r şeyi yuk a r ı aldılar.

Parker, «Aman çocuklar, dikkat edin!» diye ba

ğırdı. «Şuradan... Şuradan getirin! Görebiliyor musunuz önünüzü?»

— «Hiç merak etmeyin, efendim! Fenerin ışığında yürümeye bakın siz!»

Adlî T ı p Enstitüsünün hava gazı ışığıyla aydınlanan salonunda, siyahlar giyinmiş i k i kadınla, Dr.

Gribbold vardı. K a p ı birden açıldı ve d ö r t Mşinin taşıdığı b i r tabut, ortadaki masanın üzerine yavaşça konuldu Kadınlardan b i r i , sessiz sessiz ağlıyordu. Dü

şes :

— «Ağlama, Christine, ağlama!» diye konuştu.

Dr. Grimbold, sanki kendi muayenehanesindeymiş gibi serinkanlı hareket ediyordu. B i r ara, yanında bulunanlardan birine :

— «Fenerinizi şuraya doğru tutar mısınız, Bay Wingates!» dedi. «Teşekkür ederim... Şöyle, şöyle... Masanın üzerine doğru... Tamam, iyi!»

Elektrik fenerinin yuvarlak ışığı masanın üzerine vurunca, Parker i y i görebilmek i ç i n biraz eğildi.

Düşkünler evi m ü d ü r ü de başını uzattı. Salonun diğer tarafları, tam bir karanlık içindeydi.

Dr. Grimbold, Lady Levy'ye yaklaştı.

— «Sayın Lady,» dedi, «sizi boşu boşuna üzmek istemeyiz! Bize sadece cesette ne gibi işaretler bulabileceğimizi söyleyin! Ama sayın Lady, rica ederim, harap etmeyin kendinizi! H a h şöyle... Demek kocanızın dişlerinden b i r i altın, öyle mi? Ama hangi dişi? Efendim? Üst sırada, sağda sonuncu olanı mı dediniz? Peki, sol kolunda bir yara izi de var mı? Tamam... Ya vücut yapısında her hangi b i r şey? İşitemiyorum., biraz yüksek sesle konuşun, lütfen! Ha, mafsal iltihabından must a r i p t i kocanız demek? Teşekkür ederim Lady Levy, www.cizgiliforum.com

B E Y D A B A

şimdi oturun şöyle! Tekrar çağırdığım zaman gelirsiniz!

Bay Wingate, ışığı daha fazla yaklaştırın!»

Dr. G r i m b o l d sustu. Fakat gayet kısa bir süre sonra yeniden k o n u ş t u :

— «Doktor, Golegrave nerede, kuzum? Yaklaşın rica ederim doktor, yaklaşın! Düşkünler evinde bu adamı tedavi ettiğinizi hatırlıyor musunuz acaba? Demek hatırlamıyorsunuz?... E m i n misiniz ama? Pekâlâ!

Görüyorum k i , kesin olarak konuşuyorsunuz.. Bunu öğrenmek istemiştim, teşekkür ederim! Bay Wingate, b i raz daha yaklaştırın ışığı! Şuraya b i r havlu koyun, lütfen! Hah, tamam... B i r de buraya!»

Sonra doktor, Lady Levy'yi çağırdı.

— «Sayın Lady, şu yara izini tanıyıp tanımadığınızı söyleyin bana lütfen! Göstereceğiniz serinkanlılık sayesinde, işimizi kolaylaştıracaksınız. Rica eder i m , sıkmayın kendinizi!»

Lady Levy, düşesin eline sarıldı.

— «Ne olur, Lucy, ayrılma yanımdan!» dedi.

— «Buradayım, Christine, buradayım! Merak etme!»

Masanın etrafım çevirenler, kenara çekildi.

Lady Levy, sendeleyerek yürüdü. Tabuta doğru eğildi.

Eğilmesiyle de başını çekmesi bir oldu. Nerdeyse yere yığılacaktı. Ama düşesin kollarına atıldı. Ağlayarak :

— «Allahım! Allahım!» diye haykırdı. «Aldanmama imkân yok... Lucy, Lucy, ceset Ruben'e ait!»

Dr. Grimbold, «Sakin olun, Lady Levy!» dedi.

«Sakin olun, rica ederim! Eski yara izi, tam dirseğin üzerinde bir üçgen şeklinde mi duruyordu?

— «Evet, "evet, öyleydi!»

— «Bakın Hanımefendi, tam b i r bilgi edinmek için soruyorum. Bu ve buna benzer işaretler sayesinde, kocanızın kimliğini teşhis edebilir misiniz?»

— «Elbette... Elbette... Ceset Ruben'e a i t t i r !

Aynı işaretler başka kimsede bulunamaz...»

— «Teşekkür ederiz, Hanımefendi! Büyük b i r metanet gösterdiniz ve çalışmamızı kolaylaştırdınız!»

— «Fakat... Fakat hâlâ anlıyamıyorum... K i m yapmış olabilir bu korkunç işi? Ne istediler ondan?»

Denver düşesi, «Üzme kendini, Christine!» d i -

127

yerek onu teselli etti. «Katil elbette yakalanacak ve cezasını çekecek!»

— «Cezasını çekecek... Cezasını çekecek... İ y i ama, benim biricik Ruben'im geri dönecek mi? Ona k ö t ü l ü k yapabilecek b i r kimseyi hatırlamıyorum. Doktor, yüzünü görebilir miyim?»

Denver düşesi, «Hayır, canım, hayır...» dedi.

«Kocanın yüzünü göreceksin de eline ne geçecek? Doktor, ihtiyacınız var mı biî.e?»

Dr, Grimbold, «Hayır, düşes hazretleri!» diye cevap verdi. «Lady Levy'ye olduğu kadar size de minnet borcumuz var... Çok teşekkür ederiz yardımlarınız için!»

Koca salonun içinde, Lady Levy'nin h ı ç k ı r ı k seslerinden başka b i r şey duyulmuyordu. Parker, i k i kadını arabalarına kadar götürdü.

Dr. Grimbold, L o r d Peter'e döndü.

— «Öyle sanıyorum k i , sayın Lord,» dedi,

«iddialarınızın doğru olup olmadığı hakkında titizlik göstermişsinizçiir?»

— «Hiç şüpheniz olmasın, sayın doktor!»

— «Muhakkak... Muhakkak... Bana da öyle geliyor. Bununla beraber, yine de d i k k a t l i davranmak zorundayız... Mahkeme soruşturmasında ben de bulundum. Ah, Bay Parker geldi! Siz dışardayken L o r d Pe-terle sizden bahsediyorduk. O da, siz de bu işin erbabısınız ama, benim a k l ı m ermiyor b i r t ü r l ü . . . Londra'nın, ne Londra'sı, koskoca İngiltere'nin gayet iyi tanıdığı böyle b i r âlim kalksın da kimsenin inanamayacağı bir iş yapsin... Olur şey değil doğrusu! Sayın dostlarım!

Bu skandalin tıp âleminde yaratacağı geniş tesiri dü

şündünüz mü hiç? Benden yana hiç endişeniz olmasın...

Ağzım sıkıdır, kimseye b i r şey sızdırmam!»

Biraz sonra, mezar başına yemden gidümişti.

L o r d Peter, «Adamların hazır m ı , Charles?»

diye sordu.

— «Elbette hazır... Çoktan gittiler. Lady Levy'yi arabasına koyduktan sonra hepsini gönderdim...»

— « K i m bulunacak onların yanında?»

— «Sugg.»

— «Nasıl? Sugg mu?»

— «Evet. Bizim Sugg! Anlaşılan haberin yok: Tahkikat işinde beceriksizlik gösterdiğinden, Scotland Yard onu biraz hırpalamış... Thipps'in mahkemedeki sözleri yerlerinde tahkik edilmiş. Sonunda da ne Thipps'in, ne de Gladys'in b i r suçları olmadığı anlaşılmış...

Dolayısiyle ikisi de tahliye edilmiş. Sugg için, (Vazifesini yapamadı... Lüzumsuz, aşırı hareketler yaptı,) diyorlar... Unuttun m u , bize, bilhassa sana nasıl davranmıştı... Bununla beraber, biz bunu onun yüzüne vurmamalıyız. Varsın bu meselenin çözüm işinde onun da rolü olsun!»

— «Evet, evet, Charles, haklısın! E m i n ol, Sugg'a karşı hiçbir k i n i m yok! Olur böyle şeyler... Allah vere de Sugg vaktinde bulunsa orada!»

Sugg, meslek hayatında belki de ilk defa elini çabuk t u t t u .

L o r d Peter'le Parker, detektifin Piccadilly Caddesindeki evindeydiler. Sugg çıkageldi.

— «Gözünüz aydın, adamı yakaladık!» diye bağırdı.

L o r d Peter, «Demek yakaladımz? Canlı olarak mı?»

— «Canlı ama, ölmesine ramak kalmıştı... B i r k ı l payı vardı arada, m i l o r ! Kapının zilini çaldıktan sonra bekledik... Biraz sonra kapı açıldı. Uşağı b i r tarafa i t t i k hemen. Sonra dosdoğru merdivene yöneldik.

Biraz sonra da kütüphaneye daldık... Adam bizi görünce neye uğradığını şaşırdı ve elini b i r şırmgaya uzattı...

A k l ı sıra intihar edecekti. Ama biz ondan önce davrandık. Ne zamandan beri bize çektirdiği yetmiyor muydu yâni? Tutup da elimizden mi kaçıracaktık onu? Hemen üstünü başını aradık. Sonra da aldık götürdük...»

— «Kilit altında mı şimdi?»

— «Evet, milor! Yanında da i k i gardiyan var.

Hiç ayrılmıyorlar...»

— «Görüyorsunuz ya, müfettiş, ne büyük bir şaşkınlık ve memnuniyet içindeyim... B i r şey içer m i siniz?»

— «Oh, teşekkür ederim, m i l o r ! Şey... Bilseniz size karşı ne kadar minnettarım.^.. Bu iş yüzünden başım belâya girmişti. Diyecektim k i , eğer şimdiye kadar size karşı b i r saygısızlık, bir nezaketsizlik yaptım-sa...»

L o r d Peter elini kaldırarak onun sözünü kesti.

— «Rica ederim, konuşmaym, müfettiş!» dedi.

«Anlıyorum ne demek istediğinizi... Siz vazifenizi yapıyorsunuz. Bununla beraber, Scotland Yard'a faydalı o l duğuma inanıyorum... Bu işin içinden nasıl çıkacaktınız bilemem...»

Müfettiş, «Çok teşekkür ederiz, milor!» dedi.

Sonra cebinden dolgunca b i r zarf çıkararak L o r d Peter'e uzattı.

— «İşte Freke'in i t i r a f l a r ı ! (Sugg'a göre, ü n l ü â l i m a r t ı k alelade bir katildi. Ondan bahsederken, (Sör) unvanını kullanmak lüzumsuzdu.) Z a r f ı üzerinde b u l muştuk... B u , polisin işine yarayacaktır muhakkak.

Ama zarf üzerinde sizin adınız yazılı olduğundan, b u r a ya getirdim mektubu. Buyurun!»

L o r d Peter zarfı aldı ve:

— «Teşekkür ederim, müfettişim!» dedi.

Sonra detektif zarfı y ı r t t ı . B i r i n c i sayfaya göz atıp yanındakilere b a k t ı .

— «Haydi ben okuyayım da, siz dinleyin!» dedi.

XI

«Sayın L o r d Peter,

«Tahsil çağımda, babamın çok eski bir dostuyla satranç oynamayı âdet haline getirmiştim. İhtiyar adam, berbat b i r oyuncuydu. Satrançta sözüm ona esk i y d i . Ama gelin görün k i , oyun esnasında beceriksizlik üzerine beceriksizlik yapardı. Sonra çok yavaş oynardı.

Karşısında sinir k ü p ü olmak işten bile değildi. Hele b i r de inadı vardı k i , aman Allah, çekilmezdi doğrusu...

K ü ç ü k t ü m , bir şey söyleyemezdim... Sabreder dururd u m .

«İşte siz de sabrettiniz ve p a r t i y i kazandınız!

Ş i m d i i k i şıktan b i r i n i seçmem gerekiyor: Ya memleketimde kalıp cezamı çekeceğim, yahut da İngiltere'den kaçarak b i r kararsızlık içinde serseri hayatı süreceğim.

Ama ben uğradığım bozgun yüzünden her şeyi i t i r a f a karar verdim. Daha doğrusu bunu tercih ettim.

«Şu benim Suç İşleme Çılgınlığı adındaki eser i m i okumuşsanız. bir yerde şöyle dediğimi hatırlarsınız: (Vakaların bir çoğunda, suç işlemiş olan kimse, sin i r dokularının patalojik durumu neticesi bazı anormalliklere düşer ve böylece de yakayı ele verir. Meselâ aklî düzensizlikler değişik şekillerde çıkar ortaya: Suçl u , yaptığı işten bazan büvük iftihar hissi duyar. Böbürlenir durur; şayet dini bütün b i r kiınseyse, vicdanı onu b i r kiliseye gidip günah çıkarmaya zorlar; bazan da b u n l a r ı n aksi haller vukua gelir. Meselâ böyle b i r k i m se, işlediği suçun ağır y ü k ü altında ezildiğinden, bulunduğu memleketten kaçmaya karar verir. Ama nereye gideceğini, hangi yabancı memlekete sığınacağını bir t ü r l ü tâyin edemez. Bazan da öyle haller vardır k i , arkasında en ufak bir iz bırakmayarak cinayet işleyen bir insan, kendini emniyette sanır. H a l b u k i dünyada olmayacak şey hemen hemen yoktur. Ufak b i r tesadüf, o insanın b ü t ü n foyalarını meydana çıkarıverir...)

«İşi nasıl sıkı t u t t u m , ileri sürdüğüm sözlerin gerçeğe uygun olduğunu nasıl ispat ettim, bunu benim gibi siz de biliyorsunuz... Evet, her şeyi iyice hesap ederek y ü r ü t t ü m . K ı l ı k ı r k yararçasına kafa yordum. Ortaya çıkacak i k i hâdiseyi k i m düşünebilirdi ki? Önceden t a h m i n edilecek şeyler m i y d i bunlar?

«Birinci hâdise, b i r kadının Levy'ye Battersea Parkta rastlayışı, başka bir kadının da. onu tanımış olması, dolayısiyle i k i problem üzerinde b i r münasebet kurulmasının ortaya çıkışı... Şimdi de gelelim ikinci hâdiseye: Biliyorsunuz, Thipps salı sabahı erkenden Denver'e telefon etmişti. Anneniz de d u r u m u hemen size b i l d i r d i . Vakit geçirmeden oraya koştunuz. Polis cesedi henüz kaldırmamıştı... Demek oluyor k i , siz cesedin naklinden sonra Thipps'in evine gitseydiniz, benden k o lay kolay şüphe edilmeyecekti. Dedim ya, tesadüfler aleyhime çalışmıştır hep.

«Şuracıkta açık olarak söyleyebilirim: Son eser i m i yazdığım sıralarda, Sör Ruben'in hayatına son verme tasavvurum, düşüncelerimde geniş değişiklikler yar a t t ı . B u , adam öldürme hırsıyle i n t i k a m alma hissin i n yanı sıra, başka b i r düşünce de kafamda yer etmişt i : Nazariyelerimin doğruluğunu hem kendime, hem de b ü t ü n dünyaya ispat etmek istiyordum! Eğer işler plânlarıma göre yürüseydi, tecrübelerimi aksettiren b i r hât ı r a d e f t e r i m i İngiltere Bankasına koyacak, kanunî vârislerim i ç i n hazırlayacağım b i r vasiyetnamede de bu hâtıraların ölümümden sonra yayınlanmasını talep edecektim. Ama şimdi işin şekli değişmiş bulunuyor.

Muvazenem tamamiyle bozuldu. Okumakta olduğunuz yazıları, sırf sizin i ç i n yazdım. Bunlara büyük alâka göstereceğinizden eminim. Sonra bu yazıyı i l i m çevresindeki kimselere vermenizi rica edeceğim. Ne biçim b i r adam olduğumu anlayıversnler!

«Ne olursa olsun, her t ü r l ü işe girişmede başar ı n ı n esası i k i şeye dayanır: Para ve elverişli durumlar.

Çoğu zaman bu i k i başarı unsurlarından birincisini elde eden adam, ikincisine de kolaylıkla sahip olabilir.

Mesleğe i l k defa atıldığım zamanlar, d u r u m u m u n i y i olmasına rağmen, uygun ve elverişli hallere maalesef kavuşamamıştım. K e n d i m i hekimlik mesleğine vakfetmiş

b i r i y d i m . Ruben, Levy ve ailesiyle olan dostane münasebetlerimi muhafaza etmekteydim. Yetiniyordum bununla. Mamafih, boş durmuyordum. Levy'nin iş hayatına bilhassa dikkat ediyor, her hareketini kolluyor, k ı sacası zamanı gelince hangi silâhları kullanmam gerektiğini öğrenmeye çalışıyordum.

«Bu arada kafam çalışıyordu. Hayal mahsulü olsun, yahut gerçek olsun, cinayet vakalarını metodik olarak inceliyordum boyuna. —(Suç İşleme Çılgınlıklar ı ) üzerine yazmış olduğum kitap, işte böyle b i r faaliyetin meyvasıdır.— Yaptığım bu çalışmalar sonunda anladım k i , bir cinayet halinde k a t i l i n tek düşüncesi, öldürdüğü kimsenin cesedinden nasıl kurtulacağı problemidir. Benim gibi bir doktor için, herhangi b i r k i m senin hayatına son vermek gayet kolay b i r şeydi. Hataya f i l â n da düşmezdim öyle. Kuruntuymuş, vesvesey-miş, bu gibi hislere de kaptıramazdım kendimi. Zorluk, cesetle beni bağlayan ipuçlarını ortadan yok etmekteydi. Okuduğunuzu sanırım, Stevenson'un hoş

bir romanı vardır... Adı Yaşayan Öiü'dür... Yazar, eserindeki kahramanlarından birine şöyle dedirtir: ( B i r insanı darağacma götüren sebep, suçlu olmasının kötü ve elverişsiz halleridir.) Açıkça anladım k i , bir işe yaramayan bir cesedin kimseye zararı dokunamaz. Elverir k i , o kimse, üzerindeki mesuliyeti anlamış olsun... İşte böyle düşünürken, aklıma şahane bir f i k i r geldi: O da bir şahsın yerine, başka b i r şahsı koymaktı! Yâni i k i kişi arasında değiştirme yapacaktım. Ama bu f i k i r Saint-Luc Hastahanesinin müdürlüğüne tâyin edüdiğim zaman kafamda yer etmişti... Zira salâhiyetim tamdı. Cansız cesetler üzerinde istediğim ameliyatı yapabilir, istediğim şekilde hareket edebilirdim. O günden sonra, teşrih işleri için bize verilen (süje) 1er hakkında tam bir uyanıklık gösterdim.

«Uygun fırsat, Sör Ruben'in kaybolma havadisinden b i r hafta önce kendini gösterdi. Chelsea Düşkünler Evi M ü d ü r ü bana telefon etmişti. Yersiz yurtsuz takımından bir adamın, çalıştığı inşaat iskelesinden dü

şerek yaralandığını, bu yüzden adamda garip b i r sinir bozukluğu arazı görüldüğünü yana yakıla anlatmıştı.

Adam, kendinde değildi. Vakayla derhal alâkalandım.

Düşkünler evine gittiğim zaman da hayretten âdeta donakaldım: Bu adamla, Sör Ruben arasında tam olmamakla beraber, bir benzerlik mevcuttu. Hasta, ensesinden yaralanmıştı. Beyin damarlarından dördüncü ve beşincisi, darmadağınıktı. Belkemiğinde k ı r ı k l ı k vardı.

«Gerek aklî, gerek umumî olsun, adamın iyi olması b i r mucizeye bağlıydı ancak. A r t ı k cemiyete hiç bir faydası olamayacak böyle b i r i n i n yaşaması, bence lüzumsuzdu. Uzatmamalıydı bu yaşamayı... Edindiğim intibaa göre, adam hayatını zaten şöyle böyle kazanı-

yordu. Bununla beraber, vücut bakımından topluydu.

Fakat elbisesi, onun halen boşta gezen b i r i olduğunu göstermekteydi. Daha i l k bakışta anlaşılıyordu bu hal.

O anda, adamın tasarladığım işe uygun b i r i olduğunu anlayıverdim ve vakit kaybetmeden piyasada bazı ticarî işlere giriştim. Bundan başka, hastayı her gün yokluyor ve onu müstakbel b i r (sü.ie) olarak kabul ediyordum. Düşkünler evi müdüründen müsaade almıştım: Adam ölünce, cesedi hastahaneye nakledilecekti.

«Aynı hafta, perşembe ve cuma günleri boş

d u r m a d ı m B i r - i k i kambiyocu vasıtasiyle neredeyse sıf ı r a inen Peru petrolleri tahvillerinden m ü h i m bir mikt a r ı n ı topladım. Mamafih, bu iş bana pek fazla para getirmemiştir. Bununla beraber, hareketim piyasada tam bir merak, hattâ b i r galeyan meydana getirdi. Pek tabiî, işi el altından yürütüyordum. A d ı m ifşa olunmadı. Cumartesi ve pazar günleri bayağı bayağı endişeliyd i m . Hazırlıklarım bitmeden adamın ölüvermesi beni korkutuyordu. Bereket versin, damarlarına tuzlu su zerkettim de onun b i r süre daha d i r i kalmasını sağlad ı m . Pazar akşamı d u r u m u m iyiydi.

«Pazartesi sabahı, borsa gayet canlı bir şekilde açıldı. Ortada b i r dedikodudur dolaşıyordu: Sağlam bir bilgi sayesinde hareket eden b i r i , Peru petrolleri tahvillerinden toplamıştı... O gün, kendi adıma i k i yüz hisse senedi daha aldım. Her şeyi n o r m a l gidişine terketmiştim... Yaptığım bir düzen sayesinde, öğle yemeği zam a n ı dışarıda dolaştım. Belediye binasının köşesinde, Sör Levy'ye güya rastladım... Beni Londra'nın bu semtinde görebileceğini beklemiyordu. Ben de bu tesadüf karşısında hayrete düştüğümü bir tiyatro a k t ö r ü eda-siyle b e l i r t t i m ve onu yemeğe davet ettim. Kenar lokantalardan birine götürdüm onu. Yemek arasında b i r şişe şarap ısmarladım. Sonra ondan borsa haberlerini sordum. Şüphe edici bir tavırla: (Oh, dostum, her şey yolunda gidiyor!) diye cevap verdi. O da bana spekülasyon yapıp yapmadığımı sordu. Arada sırada oynadığımı söyledim. Ama çok parlak kıymetler üzerinde oynamadığımı sözlerime ekledim.

«— Peru petrol tahvilleri hakkında bir şey duymadığınız anlaşılıyor!» dedi.

134

«Birden uyanıverdim. Etrafa bir göz atarak ona doğru eğildim. Yavaşça:

«— Haberim var, haberim var!» dedim. «Lâkin kulaktan kulağa yayılmasını arzu etmiyorum... Ben birkaç tahvil almıştım. İ y i bir kazanç elde edeceğime inanıyorum...»

«— Ben ise işin parlak bir şey olacağını sanmıyordum... Zira kaç yıl var k i , hisse sahiplerine şöyle iyi bir pay düştüğü yok!»

«— Bakın, dostum, b i l d i k l e r i m i kimselere söylemek istemezdim... Ama size ve Christine'e hizmet etmeyi bir nevi borç addediyorum. Tâ eskiden beri Christine'e karşı kalbimde b i r sevgi var. Bunu siz de biliyorsunuz... Ama bu kardeşane b i r sevgidir... Gerçi onunla siz evlenmiştiniz. B u , bana vurulan bir darbeydi... Hattâ b i r k ö t ü l ü k t ü de diyebüiriz buna... Lâkin emin olun, dostum, ne size, ne de ona karşı bir k i n beslemedim...

Evlendiğiniz zaman, saadetler dilemekten başka b i r şey düşünmedim! İşte bunun için, sizlere bir iyilikte bulunmak istiyorum!»

«Konuşurken âdeta coşmuştum. K a l b i m heyecanla çarpıyordu. Levy, benim sarhoş olduğuma hükmetti. Acı acı gülümseyerek:

«— Teşekkür ederim, azizim!» dedi. «Gelin görün k i , ben tedbirli hareket eden hayvanın b i r i y i m -

dir! Daima da böyleydim... Sözlerinizde samimî oldu

ğunuzu ispat etmelisiniz bana!»

«Sonra Levy, t ı p k ı faizcilere has b i r tavır takındı. Sonra da omuzlarını silkip, yüzüme baktı.

«— Hay, hay!» dedim. «Bunu ispata hazırım size... Bu akşam evime gelirseniz, meseleyi anlatırım..»

«— Nereden öğrendiniz bunu?»

«Güldüm. «Her şeyi bu akşam izah edeceğim!»

dedim. «Akşam yemeğinden sonra, ne zaman isterseniz buyrun! Meselâ dokuzdan sonra gelebilirsiniz...»

«— Harley Caddesindeki muayenehanenize mi geleyim?»...

«Baktım gelmeye niyetli...

«— Hayır, oraya değil...» dedim. «Battersea'-

ye, Prince of Wales Sokağındaki evime gelin! Şimdi bana müsaade... Hastahanede i ş i m var biraz. Ha, unutuyordum, buluşacağımızdan kimselere bahsetmeyin sakın! Bugün, kendi adıma i k i yüz hisse senedi aldım, bunun duyulmasını istemiyorum... Bizi beraber görürlerse, b i r şeyden k o k u alırlar. Zaten sizinle burada konuşmak bile tam bir tedbirsizlik...»

«— Pekala, pekâlâ! Kimseye söylemem... Saat dokuzda da gelirim. İ ş i n mükemmel olduğundan emin misiniz?»

«— Hâlâ şüphe mi ediyorsunuz? İnanın bana, dostum, kaçırılacak şey değil bu!»

«Hemen orada ayrıldık. Doğruca düşkünler evine g i t t i m . Adam, saat on bire doğru ölmüştü. Verilen habere hiç şaşmadım. Bilinen formaliteye göre, muamele yapıldı. Cesedin saat yedide hastahaneye nakledilmesini sağlamak, kolay oldu.

«O gün, muayenehane günüm değildi. Hyde-Park'ta oturan bir arkadaşımı ziyarete karar verdim.

Dostum, Brighton'a gitmeye hazırlanıyordu. Akşam ça-v y ı n ı onunla beraber i ç t i m . Sonra onu Victoria istasyonuna kadar götürdüm. Beş otuzbeş trenine yerleştirdim.

İstasyondan çıkacağım sırada, bir akşam gazetesi almak istedim. Dalgın dalgın gazete ve mecmua satılan kulübeye doğru yürüdüm. Her zaman görülegelen kalabalık, banliyö trenlerine- koşuşuyordu. Her yönden gelen insanlar arasında kalmıştım. K i m i metrodan çıkıyor, k i m i Battersea Park'a, yahut da Wandsworth Com-mon'a hareket edecek beş kırkbeş trenlerine yetişmek için çabalıyordu. Sel halindeki insan kalabalığı arasında kalmış sıkışmıştım. Nihayet dışarı çıkabildim ve eve gitmek üzere bir taksi çevirdim. İşte arabaya sağ salim yerleştiğim sıradadır k i , paltomun astragan yakasına tak ı l ı kalmış altın zincirli b i r gözlük gördüm... Eve girdikten sonra, kütüphaneme kapandım ve saat altıdan yediye kadar, Sör Ruben'e göstereceğim uydurma rapor u hazırladım.

«Saat yedide, hastahaneye geçtim. Tam o sırada, (süje) m i n cesedi ara kapıdan içeri naklediliyordu.

Onu anfi salona a l d ı r t t ı m ve geceleyin çalışmak niyetinde olduğumu, ertesi günkü teşrih işleriyle alâkalı hazır-www.cizgiliforum.com

B E Y D A B A

l ı k l a n n da tarafımdan yapılacağını bekçi William Watts'a b i l d i r d i m . (Ceset üzerinde yapılacak ufak b i r serom enjeksiyonu, her t ü r l ü ihtilâfı ortadan kaldırabilirdi.) Wat.ts, (Peki, efendim!) diyerek gitti. Ben de orada durmadım. Eve döndüm.

«O akşam, hastahanede çalışacağımı uşağıma da söylemeyi ihmal etmedim. Kendisi saat on buçukta

• filân yatabilirdi. Beklemesine lüzum yoktu. Zira işimin saat kaça kadar süreceğini kestirmek, biraz zordu.

Adam, garip huylarıma alışmıştı. Evimde i k i hizmetkâr ı m vardır: Bunlardan b i r i , oda uşağım, diğeri de adam ı n karısı aşçı kadındır... Ev temizliklerine bakan başka b i r kadın da vardır ama, gündüzleri gelir gider. Ka-rı-koca hizmetkârların odası, evin son katındadır. Pencereleri de sokağa bakmaktadır.

«Yemeğimi yer yemez, gazetelerle birlikte hole yerleştim. Uşak, sofra toplama işini sekizi y i r m i geçe b i t i r d i . Ona b i r şişe Viski getirmesini söyledim, sonra da kendisine çekilebileceğini b i l d i r d i m . Levy, dokuzu y i r m i geçe zili çaldı. Kapıyı bizzat ben açtım. Gerçi uşak o sırada sofanın dip tarafında göründü ama, b i r işaretle onu uzaklaştırdım. Levy, b i r süvare elbisesi giymişti.

Üzerinde de şık bir pardesü vardı. Elinde bir şemsiye tutmaktaydı. Onu büyük b i r hararetle karşıladım.

«— Ah, dostum, bayağı bayağı ıslanmışsınız!»

dedim. «Verin şunları, lütfen! Nasıl gelebildiniz?»

«Ruben Levy, «Bir otobüse atladım...» dedi.

«Ama şoför olacak aptal beni sokağın köşesinde indirmeyi unuttu... Öyle de b i r yağmur yağıyor k i , sel mübarek, sel! Hele karanlığı hiç sormayın!»

«Levy'nin " bir taksiye binmemiş olması, beni çok sevindirdi. Böyle yapacağını tahmin ediyordum zaten.

«— Ah, azizim,» dedim, «hiç doğru yapmıyorsunuz! Bu küçük tasarruflar, ölümünüze sebep olabilir bir gün...»

«Böyle söyledim ama, yine günün birinde kend i m i n de öleceğini hiç hesaba katmadım...

«Onu ateşin yanına o t u r t t u m . Viski i k r a m ett i m . Levy'nin keyfi yerindeydi. Ertesi gün bir neticeye bağlayacağı A r j a n t i n tahvillerini düşünüyor olmalıydı.

B i r çeyrek saat kadar malî meseleler üzerinde konuştuk. Levy birden.

«— E, anlatın bakalım!» dedi. «Şu sizin büyüleyici rapor neymiş, görelim, öğrenelim!»

«— Bunda büyüleyici b i r taraf yok k i . . . Gelin benimle beraber, göreceksiniz!»

«Onu birinci kata çıkarıp, kütüphaneye aldım.

Işık olarak sadece tavan avizesiyle, yazıhane lâmbasını yakmıştım. Levy'yi bir koltuğa o t u r t t u m . Öyle k i , s n t ı şömineye dönüktü. Sonra kasamı açtım ve önceden tanzim ettiğim uydurma raporu ona uzattım. Kâğıdı aldı.

Miyopluğundan ötürü başını iyice eğdi. Ben o sırada elimdeki büyük demirle ateşi karıştırıyordum. Sırf dikkat kesilmiştim. Gözüm Levy'deydi. Biraz daha bekledim. Nihayet Levy, başını biraz daha eğdi. A r t ı k fırsatı kaçıramazdım. Elimdeki demiri k a l d ı r d ı m , k a l d ı r d ı m ve ensesine hızla i n d i r d i m . Tam da beyninin dördüncü damarı üzerine... Deriyi zedelemeden bu şekilde adam öldürmek için, çok ince hesap lâzımdı. Başkası olsa, belki muvaffak olamazdı. Ama benim meslekî tecrübelerim vardı. Bunlar işime yaradı. Levy, (Ah!) diye inled i , sonra da masanın üzerine yığıldı.

«Hemen üzerine eğilip, muayene ettim. Nefes almıyordu. Cesedi yatak odama taşıyıp, soydum. İşim, ona on kala bitmişti. Levy'yi yatağın altına sakladım.

Yatak daha önceden açılmıştı. Oraya kimse gelemezdi artık. Bu iş bittikten sonra, kütüphaneye geçtim ve masa üzerindeki dağınık kâğıtları topladım. Sonra da aşağı inip, Levy'nin şemsiyesini aldım. Sokak kapısından çıkarken, yüksek sesle, ( İ y i akşamlar!) diye bağırdım.

Doğruca hastahaneye g i t t i m . Yan kapıdan g i r d i m içeri.

Orada bir-iki dakika kaldım ve galeri yoluyle tekrar eve döndüm. Kimselere görünmemek için çok gayret sarfetmiştim. Servis merdiveninin dibinde durdum. İ l e r i doğru eğilerek etrafı dinledim. Uşak karısiyle mutfakta konuşuyordu. Yavaşça hole süzüldüm. Şemsiyeyi vestiyere koydum. Sonra kütüphaneye çıkıp, gazeteleri topladım.

Sonra da uşağı çağırarak, hastahaneyle ev arasındaki kapı hariç, bütün kapılan sürmelemesini tenbih ettim.

Uşak gitti. Verdiğim emrin yerine getirilmesini bekledim biraz. Saat on buçukta, karı-kocanın a r t ı k yatmaya ç ı k t ı k l a r ı n ı ayak seslerinden anladım.

«Bir çeyrek saatlik bekleyişten sonra, yavaşça aşağıya i n i p hastahaneye geçtim. İ k i dakika sonra, otopsi salonundaydım. Tekerlekli masalardan b i r i n i galeriden geçirerek, evin kapısına kadar dayadım. Sonra da yine sessizce yukarı çıkıp, Levy'nin cesedini i n d i r d i m .

Onu zemin kata herhangi bir yere koyamazdım. Olur a, evde bulunmadığım kısa zaman zarfında hizmetkârlardan b i r i oraya girebilirdi. Bu, kapının sürmelenmesi sırasında da olabilirdi... Cesedi masanın üzerine yerleştirerek, doğruca hastahaneye götürdüm. Levy, düşkünler evinden gelen adamla yer değiştirdi. Önümde epey vakit vardı. Ertesi gün yapılacak olan teşrih işiyle alâkalı gerekli ameliyeyi Levy'ye tatbik ettim. Sonra yine aynı tekerlekli masa üzerinde, kimsesiz adamın cesedini eve getirdim. Saat o n b i r i beş geçiyordu... Etrafa kulak verdim. Ortada ç ı t yoktu. Anlaşılan hizmetkârlar çoktan yatmışlardı. Hiç durmadım ve cesedi yatak odama çıkardım. Vücut oldukça ağırdı. Mamafih, dağcılık sayesinde herhangi bir yaralının vücudu nasıl tutulur, nasıl taşınır, bunları iyi b i l i r d i m . . . Bunun üzerinde geniş

tecrübem vardı. Kuvvetten ziyade, maharet lâzımdı bu iş için... Eh, ben de az çok kuvvetliydim... Kendimi maharet sahibi olarak da görüyordum aynı zamanda.

B i r kaç saat evde bulunmayacaktım. Bunun için de tedbirli olmam gerekiyordu. Şayet b i r i tutar da odama bir göz atarsa, beni uyuyor sanmalıydı... ö l ü y ü yatağa yatırıp, yorganı başına kadar çektim. Sonra da kendi elbisemi çıkarıp, Levy'nin elbisesini giydim. Pek tabu, gözlüğünü, saatini ve diğer ufak tefek eşyasını da unutmadım. Her şey tamamdı. Saat onbir buçuğa doğru sokaktaydım. B i r araba arıyordum. O saat tiyatroların paydos zamanına rastlıyordu. Sokağın başında b i r araba buldum. Şoföre iyi bir bahşiş vererek, Hyde-Park Corner'de indim. Sonra da varım saat sonra yine aynı yerde gelip beklemesini adama tenbih ettim. Memnuniyetle kabul etti.

«Yürüye yürüye Park Lane'e ç ı k t ı m . Elimdeki valizde, kendi elbisem vardı. Paltomla Levy'nin şemsiyesi, koltuğumun altındaydı. 9 numaralı binanın üst kat ı n d a k i bazı pencereler, henüz ışıklıydı. Her halde biraz erken gelmiştim... Zira Levy, adamlarım tiyatroya göndermişti. Yeni dönmüştü hepsi de. Birkaç dakika bekledim. B i r kilisenin saati on i k i y i vurdu. Işıklar biraz sonra söndü. Cebimde bulunan Levy'nin anahtarıyle kapıyı açtım ve içeri g i r d i m .

«Cinayet plânımı kurduğum ük anlarda, Levy'yi yemek salonunda, yahut da çalışma odalarından b i rinde kaybolmuş gibi göstermek istemiştim. Bunun için de elbisesini şöminenin yanmda bırakacaktım. Ama bir tesadüf, Lady Levy'nin Londra'da bulunmadığını bana öğretmiş oldu. Aklıma daha şaşırtıcı, daha esrarengiz b i r hal çâresi geldi: H o l ü n elektrik düğmesini çevirdim.

Levy'nin ıslak pardesüsünü portmantoya astım. Şemsiyesini de oraya b ı r a k t ı m . Sonra ses çıkarmamaya dikkat ederek, onun yatak odasına ç ı k t ı m . Merdiven ba

şındaki ikinci düğmeyi çevirerek de ışığı söndürdüm. İ y i b i l i y o r d u m evin içini... Hizmetkârlardan birine rastgel-me tehlikesi, ancak yüzde b i r d i . Levy'nin huylarını da az-çok öğrenmiştim. Uşağını gece vakti yormak istemezdi. Odaya girer girmez, Levy'nin eldivenini çıkarıp, yanımda getirdiğim kauçuk eldiveni ellerime geçirdim.

Ondan sonraki işlerde de kullanacağım bu kauçuk eldiven, şurada burada bırakabileceğim parmak izleri meselesini ortadan kaldırıyordu.

«Yapılacak bir iş daha vardı: Levy'nin yatağına girmiş olduğu hissini yaratmak lâzımdı. Hiç tereddüt etmedim ve yatağa uzandım. Bilinen bir gerçektir: B i r şeyin yapılmış olduğu intibaını yaratmak, ancak o işi yapmakla kabil olurdu... B i r yatak ki ha elle buruşturulmuş ,ha içinde bir kimse yatmış, hepsi aynı şey demekti... Levy'nin saç fırçasını kullanmaya cesaret edemiyordum. Zira onun saçıyla, benimkinin rengi bir de

ğildi. Onun gibi titiz b i r adam, pabuçlarını kapı önüne koyardı muhakkak. Elbisesini de katlardı... Halbuki affedilmez bir hataydı b u . . . Levy'nin ağzında bir protez var mı diye bakmıştım. Ama böyle bir şey yoktu. Diş

fırçasını ıslatmayı da ihmal etmedim.

«Saatin bire geldiğini görünce, yataktan kalkt ı m . Cep fenerimin ışığı altında kendi elbisemi giydim.

(Perdeler çok inceydi. E l e k t r i k düğmesini çevirmeye cesaret edemedim.) Pardesümle, eski kauçuk ayakkab ı m ı kapının önünde giydim. Gerek merdiven basamaklarında, gerekse giriş holünde kalın b i r halı vardı. Bu da geçtiğim yerlerde bir ayak izi bırakmamama yard ı m etti. Sokak kapısının ses çıkaracağını düşünerek, bir maymuncuk kullanmayı uygun buldum. Sonra b u n u ertesi sabah, Battersea köprüsünden Thames'e f ı r l a t t ı m .

Fakat dışarı çıkmadan önce. sokak kapısının iç tarafındaki mektup atılan yere gözümü yerleştirmiş, dışarıyı kolaçan etmiştim. B i r polis memuru devriye geziyordu.

Biraz sonra adamın çekildiğini anlar anlamaz, dışarı f ı r l a d ı m ve kapıyı yavaşça kapadım. Sonra da taksinin bulunduğu yere g i t t i m . Pardesümün modeli, Levy'nin-kine benziyordu. Bundan başka, valizimde b i r de silindir şapka getirmeyi ihmal etmemiştim. Yalnız şemsiyenin yanımda bulunmayışı, şoförün d i k k a t i n i çekecek diye endişeye kapıldım. Bereket versin o sırada yağm u r dinmişti. Araba hareket etti. Biraz sonra, Oueen's Mansions Sokağının başında bulunan b i r evin önünde indim. Şoförün hesabını bol bol ödedim. Taksinin uzaklaşmasını, evin bahçe kapısına ait sundurma altında bekledim. Sonra acele acele evime döndüm. Saat ikiye çeyrek vardı tahminen. İ ş i m i n bundan sonraki k ı s m ı , oldukça mühimdi.

«Derhal işe giriştim. Kimsesiz adamın yüzünü tanınmaz b i r hale sokmam gerekiyordu. Adamın Levy'ye de, (kendisine) de benzememesi lâzımdı. Cesedin yüzü üzerinde yapılacak üstünkörü bir-iki değişiklik, bu iş için yeter de artardı bile. Zaten adamın ne oldu

ğunu soracak b i r kimsesi de y o k t u muhakkak... Böyle b i r i çıksa bile, onu temsil edecek ceset otopsi salonundaydı. Şayet sonraları Levy'nin evime yaptığı ziyaret anlaşılacak olursa, meçhul adamın ( o ) olmadığı, kolayca ispat edilebilirdi. Mükemmel b i r traş, saçlara sürülen k o k u l u b i r briyantin, biraz da manikür, istenileni temin etti. Adamın elleri daha önce hastahanede yıkanmıştı.

Gerçi bunlar nasırlıcaydı ama, yine de temizdi. İ ş i m i çabuk bitirmek zorundaydım. Zira vakit sür'atle geçmekteydi. Cesetten ne kadar zaman içinde kurtulacağımı kestiremiyordum. Nakil işinde kullanmak üzere, sağlam bir yatak çarşafıyle, pansıman işlerinde kullanılan bantların genişçelerinden tedarik etmiştim. Bu bantlarla, cesedi sıkı sıkıya bağladım. Bağ yerleri vücutta iz bırakmasın diye de, bazı verlere vatka yerine geçen bezler koydum.

«Şimdi plânımın en çetin ve en tehlikeli kısm ı n ı tatbik mevkiine kojymam gerekiyordu.

«Daha önceden kararlaştırmıştım: Cesedi iz b ı rakmadan taşımanın en kolay çâresi, damlardan faydalanmaktı. Eğer bahçeyi tercih etseydim, hem ıslak toprak üzerinde beni ele verebilecek izler b ı r a k ı r , hem de sokağa çıktığımda sırtımdaki cesetle d i k k a t i çekerdim.

Öyle ya, gecenin pek geç saatlerinde böyle b i r şeyin görülmesi, ileride başımı belâya sokabilirdi. Diğer taraftan, toprakta işimi bozabilecek yağmur, damda bana yardım edecekti.

«Dama varabilmek için, y ü k ü m ü üst kata ç ı karmam, hizmetçi odasının önünden geçmem, sonra da bir kapak vasıtasiyle cesedi tavanarasma almam gerekiyordu. Ağır bir yükle merdiven tırmanmak, ne de o l sa zahmetli bir işti. Bereket versin, uşağımla karısı der i n b i r uykuda bulunuyorlardı. Aksi takdirde, daracık merdivende ayak seslerimi ve kapağın açıldığı zaman ortaya çıkacak gıcırtıyı duyabilirlerdi. Ayaklarımın ucuna basarak y u k a r ı kata ç ı k t ı m . Kulağımı hizmetkârların odasına yapıştırdım. O sırada uşak, hafifçe homurdandı ve derin b i r nefes aldı. Sonra da yatağının içinde b i r taraftan diğer tarafa döndü.

«Saatime b a k t ı m . Hazırlıklarım hemen hemen b i r saat sürmüştü.

«İşimi daha fazla geciktiremezdim. Ya h e r r u , ya merruydu! Gözümü kırpmadan b i t i r m e l i y d i m her şeyi... Ayak seslerimi gizlemeye lüzum görmeden, banyo dairesine girdim. İ k i musluğu da sonuna kadar açt ı m . Aynı anda teknenin tıkacını da çektim.

«Yanımda çalışan kimseler, gecenin gayri m u ayyen saatlerinde banyo almayı âdet haline getirdi-

ğimden, kaç defa sızlanmışlardı. Üstelik su tesisatmda-ki bir bozukluktan ö t ü r ü , banyo esnasında müthiş b i r gürültü çıkardı ortaya. Karı-koca bunun için de kaç defa şikâyette bulunmuştu. H a k l a r ı da yok değildi hani.

Ses, b i r lokomotifin istasyonlarda durduğu zaman çıkardığı sesin aynıydı hemen hemen... Aynı gürültüyü beş dakika kadar muhafaza ettim. Sonra adamlarımın küfrederek yorganlarını başlarına çektiği zamanı hesapladım. Zira ben de olsm, öyle yapardım... Uyuyabilmek için, başka çâre mi vardı? Muslukları yavaş yavaş

kapadım. Ama tamamiyle değil... Her ikisinden de ip gibi b i r su akacak kadar... Sonra banyo dairesinden ç ı k t ı m . Pek tabiî, ne ışığı söndürdüm, ne de kapıyı k i litledim. Cesedi hemen sırtladım ve yavaş yavaş yürüyerek yukarı kata ç ı k t ı m .

«Hizmetkârların odası, içinde su deposu bulunan eşya odasının karşısındaydı. Her ikisinin arasında da, dama açılacak olan kapak vardı. Kapağa kadar ula

şabilmek için, portatif, dar bir merdivenden faydalanılıyordu. Basamaklara tırmanarak, cesedi kapağın altına getirdim. B i r elimle kapağı açtım. Biraz sonra, damdaydım. Merdiveni de yukarı çektim. Su, ses çıkararak den oya dökülmekteydi. Bu sesten başka b i r şeyin duyulmayacağından emin bulunmaktaydım. Bunun için de endişede değildim.

«Oueen Caroline Sokağının son eviyle, kendi evim arasmda, ancak bir-iki metrelik yer vardı. Cesedi merdivenin üzerine bağlayarak vatırdım. Sonra da merdivenin ucunu i k i ev arasmdaik kısa duvara dayayarak kaldırdım. Yedi basamaklık merdiven, tam b i r iskele vazifesi görmüştü. Ceset, komşu evin damına yavaşça düştü. Biraz sonra da ben orada bulunuyordum. Kendimi bir kedi gibi çevik hissetmekteydim.

«Plânımın en güç k ı s m m ı başarmaya muvaffak olmuştum. Bundan ötesi kolaydı. Cesedi bir-iki evin damında dolaştırdım. Niyetim onu herhangi b i r dam üzerinde b ı r a k m a k t ı . Ama aklıma bir muziplik geldi. Kendi kendime, «Hele bak!» diye söylendim. «Yanılmıyorsam, Thipps'in oturduğu binanın dammdayım!» Adam ı n bön bakışlı yüzü gözlerimin önüne geldi. Onun şurada burada hayvanlar üzerinde yapılan teşrih işleri için söylediği aptalca sözlerini hatırladım. Hiç tereddüt etmedim. Yapacağımı b i l i y o r d u m : Cesedi onun dairesindeki banyo teknesine yatıracaktım. Ertesi sabah korkunç manzarayla karşılaştığı zamanki halini görmek ist e r d i m doğrusu! Damın kenarında balkonumsu b i r yer vardı. Oradan eğilip, aşağıya bakmak istedim. Lâkin gece çok karanlıktı. Yağmur da yeniden yağmaya başlamıştı. Hem de bardaktan boşanırcasma... E l e k t r i k fenerimi yaktım. Lâkin bu çok büyük bir tedbirsizlikti.

Bunun için kendimi affetmemişimdir... Zira karşı evlerden görülebilirdim pekâlâ. Mamafih belki de b i r saniye içinde, aradığımı b u l d u m : Thipps'in oturduğu dairenin pencerelerinden b i r i açıktı!

«Bu tip apartman dairelerinin taksimatını iyi b i l i r d i m . Bu gibi pencereler ya banyo dairelerine, yahut da mutfaklara ait olurdu. Yanımdaki bantlardan en uzununu b i r ip haline getirdim ve i p i n ucunda iğreti b i r ilmek yaptım. Sonra bunu cesedin koltuk altma geçird i m . İ p i n diğer ucunu da bir bacanın demir payandasına geçirip bağladım. Daha sonra da cesedi boşluğa s a r k ı t t ı m Kendim de b i r oluk vasıtasiyle aşağı i n d i m .

Açık pencereden Thipps'in dairesine süzüldüm. Cesedin içeri alınması, kaşla göz arasında oluverdi. B a k t ı m banyo dairesinde bulunuyorum... İşler tam da istediğim şekilde yürüyordu. Cesedi tekneye boylu boyunca uzatt ı m .

«O arada aklıma garip bir f i k i r geldi. B i r düğümü düzeltmek için cebimde çakımı ararken, Victoria İstasyonunda paltomun yakasına tesadüfen takılan gözlük elime geçti. Şüpheleri başka taraflara atmak, aynı zamanda da polisi şaşırtmak için işime yarayabilirdi bu... A l t ı n zincirli gözlüğü ölünün burnuna geçirdim.

Oraya girişime ait izleri, m ü m k ü n olduğu kadar yoketmeye çalıştım. İ ş i m b i t m i ş t i . Oluk ve ( i p ) sayesinde, kolayca yukarı t ı r m a n d ı m .

«Yolda hiçbir engelle karşılaşmadan eve döndüm. Merdivenle çarşafı da yanımda getirmiştim. Bantl a r ı da unutmadım. Banyo dairemdeki gürültü hâlâ devam ediyordu. Aşağı inerken, ses çıkarmamaya dikkat ettim. Her şey, kırkbeş dakika içinde olup b i t m i ş t i .

Banyoda bundan fazla kalınmazdı Muslukları iyice kapadım. Hizmetkârlar deliksiz bir u y k u çekmeyi hak etmişlerdi. Kendim de enikonu yorulmuştum. Gözlerim kapanıyordu neredeyse... A r t ı k istirahat etmeliydim.

«Bununla beraber, istirahate çekilmedim. Hastahaneye geçmem ve sonraları çıkabilecek her t ü r l ü şüpheyi ortadan k a l d ı r m a m gerekiyordu. Tanınmamasını temin etmek için, Levy'nin yüzünde ufak b i r (teşr i h ameliyesi) yaptım. Sonra eve döjıerek ıslak muşambamla kauçuk ayakkabımı bahçe kapısının önüne bır a k t ı m . Çamur lekeleriyle, tuğla tozlarını ortadan kald ı r d ı m . Adamın sakalını ise, şöminede yaktım.

«Sonra da yatağa girip, saat beşle yedi arasında güzel b i r u y k u çektim. Uşağım her zamanki gibi beni uyandırdı. Geceleyin yine gürültü çıkarmış olmamdan ö t ü r ü ondan özür diledim ve kısa zamanda su tesisatına baktıracağımı sözlerime ekledim.

«Kahvaltımı b i t i r i r bitirmez, hastahaneye geçt i m . Orada teşrih ameliyesine devam ettim, öğleye doğruydu. T a m mânasiyle kalın kafalı bir polis müfettişi hastahaneye geldi. Benden herhangi b i r (süje) n i n kaybolup olmadığını sordu. Onu doğruca teşrih salonuna götürdüm. Sonra da onunla b i r l i k t e Thipps'in evine gitt i m . Kaderde meçhul serseriyi tekrar görmek varmış

meğer!

«Borsa açılır açılmaz, kambiyoculardan b i r kısmına telefon ederek, onlardan, fiyat yükselişi ânında Peru petrollerinin büyük bir partisini satmalarını istedim. Fakat akşama doğru Levy'nin esrarengiz b i r şekilde ortadan kaybolması alıcılar nezdinde öyle bir karışıklık yarattı k i , o zamana kadar çevirdiğim dolap, bana ancak yüze yakm sterlin kazandırabildi.

«Sayın L o r d ,

«Öyle sanıyorum k i , size karanlık kalmış olan birkaç noktayı bu yazıları okuduktan sonra öğrenmiş

bulunuyorsunuz... İnanın bana, hiçbir şey saklamış de

ğilim. Her şeyi, ama her şeyi açıkladım... Annenize en derin hürmetlerimi sunmakla şeref duyarım.

Saygılarımla.

Julien Freke.»

Hamiş — Servetimin bütününü Saint-Luc Hastahanesine terkediyorum. Vücudumun da teşrih işleri i ç i n aynı hastahaneye verümesini vasiyet ederim, ö l ü m ü m kendi elimden olacaktır. Günün birinde vukua gelecek intiharımdan sonra, tahkikata el koyacak ehil kimseler beynimin beceriksiz t ı p adamları tarafından berbat edilmesine göz yummasınlar! Vücudumda yine beceriksiz hekimler tarafından parçalanmasın! İşte bunları temin etmenizi istiyorum sizden...

«Ayrıca şunu da söylemeyi borç b ü i r i m : Muayenehaneme yaptığınız ziyaretin siebebini, konuşma ânında derhal anlamıştım... D u r u m u hemen kavradım.

Bana b i r tuzak k u r u l m a k üzereydi... Gürültüye pabuç bırakacak b i r i olmadığımı bilmeniz lâzımdı... İşte bun u n için size bir enjeksiyon yapmayı kararlaştırdım.

Ne var k i , siz bunu reddettiniz... Eğer sesinizi çıkarma-saydmız, evinize sağ dönemiyecektiniz! Kolunuza. zerk etmek istediğim ilâç, ne b i ç i m şey olduğunu hiçbir k i m senin bilmediği korkunç bir zehirdi k i , biraz strikninle k a n ş t ı r ı l m ı ş t ı . . . Damarlarınızda en ufak da olsa, b i r izine rastlamanın imkânı yoktu...»

L o r d Peter sustu. Z i r a Sör Juilen Freke'in uzun mektubu, burada son bulmaktaydı.

Parker, «İşte çpk şükür her şey aydınlığa kavuşmuş oldu!» dedi.

L o r d Peter, «Evet, öyle oldu!» diye cevap verd i . «Hiçbir gizli tarafı kalmadı meselenin... Ama garip, değil mi? Bu kadar serinkanlılığa, bu kadar derin b i r zekâya karşılık, adam kalkıyor ne kadar maharet sahibi olduğunu anlatmak için uzun b i r itirafname kaleme alıyor... H a l b u k i böyle yapmayabilirdi... Darağacında sallanmamak için, zamandan faydalanabilirdi pekâlâ...»

Müfettiş Sugg da f i k r i n i b e l i r t t i :

— «Ne derseniz deyin, milor,» diye konuştu,

«bu, bizim için b i r zafer olmuştur! Canilerin hepsi b i r i -

birine benzerler!»

Sonra müfettiş müsaade isteyip gitti. Parker;

— «Bu iş de böylece biter, Peter!» dedi. «E, ne yapıyoruz şimdi?»

— «Ne yapacağımızı söyleyeyim: Bay John P.

www.cizgiliforum.com

B E Y D A B A

Müligan'la sekreteri şerefine bir akşam yemeği vermeyi düşünüyorum... Bay Crimplesham'la ortağı Wicks'i de çağıracağım tabiî... Sen de kabul edersin k i , hepsi de böyle b i r şeye hak kazandı!»

Parker, «İyi ama, ya Thipps'ler? Unutuyor m u sun onları?» diye sordu.

— «İlâhî Charles! Onları nasıl olur da unuturum? Sen getireceksin ana-oğlu ziyafete... Bunter!»

— «Buyrun. milor!»

— «Getir bakalım Napolyon devrinden kalma şu eski konyak şişesini! Kadehler üç olsun... Sen de katılacaksın aramıza!»

L o r d Peter H a k k m d a

Bu satırları, kitabın yazarı Mis Sayers'in ricası üzerine kaleme almış bulunuyorum. Yeğenim Peterie alâkalı eksik kalmış tarafları anlatmak, a r t ı k bana dü

şüyor... Mamafih, bunu zevkle yapacağım. Dünyada hemen hemen hiç kimse yoktur k i , adının bir kitaba geçtiğini görünce sevinmesin, bundan kıvanç duymasın!

İşte ben de yaşımın b i r hayli ilerlemiş olmasına rağmen, benden isteneni tevazu içinde yerine getirecek, ye

ğenimin zaferlerine öncülük edeceğim.

Wimsey'ler, İngiltere'nin çok eski ailelerinden b i r i d i r . Peter'in babasının yaptığı tek akıllıca hareket, Delagardie adını da aile unvanına eklemiş olmasıdır. Kız-kardeşim, Denver düküyle evlenmeden önce, Delagardie adını taşıyordu. Peter nedense bize, yâni Delagardie'lere çekmiştir. Yüzü de bizim yüzümüze benzer. Gerek huylarımız, gerekse davranışlarımız, b i r i b i r i n i n aynıdır. K ı sacası, yeğenim Peter'de Wimseyierden b i r şey yok gibidir.

Peter, 45 y ı l evvel doğdu. O tarihte, babasının hiç de uygun olmayan gidişatı yüzünden, annesi endişe içinde bulunuyordu. Zavallı kardeşim hep endişe içinde yaşamış sayılır. B i l m i y o r u m ama, çocuğun yetişmesinde belki de annesinin bu hali m ü h i m b i r r o l oynamıştır.

Peter, soluk benizli, afacan mı afacan, hareketli bir çocuktu. Çelimsizceydi de. Ağabeysi G e r a l d i n yakışıklı hali y o k t u onda. Ama aradan geçen yıllar içinde, onda bariz bir fizik değişikliği göze çarpmakta gecikmedi.

Peter'in elinden her şey geliyordu. Becerikliydi. Zekâsına diyecek yoktu. A k l ı her şeye eriyordu. Hele raket k u l lanmak ve at dizginini idare etmek, onun i ç i n b i r oyuncaktan başka b i r şey değildi. Peter'in gözü de pekti ha-n i . Tehlike nedir, k o r k u nedir, bilmezdi hiç. Derken k i taplara ve bilhassa müziğe karşı büyük bir sevgi duymaya başladı. Bu şekilde de büyüdü.

O k u l hayatına başlaması, pek parlak olmadı.

Değişik h u y l a n yüzünden arkadaşları ona (Delibozuk) lâkabını taktılar. Mamafih, arkadaşları haklıydı... Ama krikette gösterdiği başarılardan ötürü b i r öğretmenin d i k k a t i n i çekip de, adı okul içinde takdirle anılmaya başladığı gün, onun (delibozukça) hareketleri normal karşılandı. Öyle k i , ağabeysi Gerald bile onun şöhretini kıskanır oldu. Eton'daki tahsili bitmek üzereyken, Peter, herkesin beğendiği b i r delikanlıydı. B i r defa m ü kemmel b i r sporcuydu. Derin bügilere sahip b i r i y d i . O

zamanki moda üzerinde hakemlik yapardı. Eski okul arkadaşları, onun Harrow'a karşı yapılan k r i k e t maçındaki başarısını hâlâ hatırlarlar... Bana düşen vazife ise, onu ünlü terzilere götürüp sırtına güzel elbiseler diktirmek, Londra'mn monden hayatına onu alıştırmaktı.

Peter a r t ı k iyi bir şarabı, kötüsünden tefrik etmeliydi.

Eniştem, onunla o kadar meşgul olmuyordu. Dük, kendi havasındaydı. Mamafih, adamcağızın başında bir dert vardı: Diğer oğlu Gerald, Oxford üniversitesinde budalalık üzerine budalalık yapıyordu. Bu sebeple Dükün onunla meşgul olması gerekiyordu. Bu bahse temas etmişken, şuna işaret etmeden geçmeyeyim: Peter, gerek babasının şafesî davranışlarını, gerekse ağabeysinin budalalıklannı hiçbir zaman affetmemiştir. Annesinin hat ı r ı olmasaydı, onlarla kavga bile etmeyi göze a l ı r d ı .

Denver, büyük oğlu için O x f o r d meselesi yüzünden çok para sarfetmişti. Peter'i de ister istemez benim himayeme terketmişti. Peter, onyedisine bastığı zaman yanıma geldi. Yaşı k ü ç ü k t ü ama, t ı p k ı büyük bir adamı andınyordu. Düşünceleri de olgundu. Onunla b i r arkadaş gibiydik. B i r süre sonra, yeğenimi Paris'e, dostlar ı m ı n yanına gönderdim. Lâkin İngiltere'den aynlma-dan önce, onu b i r kenara çektim ve gönül işlerine kend i n i kaptırmamasını sıkı sıkıya tenbih ettim.

O devrin Peter'i, sevimli, açıksözlü ve mütevazı bir gençti. 19 yaşında, tarih tahsili için Balliol'a gitti. Orada bulunduğunun ikinci yılındamıydı neydi, babası bir avda kaza geçirdi ve öldü. Gerald, Denver d ü k ü oldu.

Takdir etmek gerekir, o andan itibaren Gerald durumunun mesuliyetini anlamış ve ona göre davranmıştır.

Ama tek hatası, sözüm ona namuslu geçinen, aslmda ise hafif kadının b i r i olan Helen'le evlenmiş olmasıdır.

Ne Peter yengesini sevmiştir, ne de kadın onu...

Cbcford'ta geçirdiği son yılda, Peter, onyedi ya

şında bii". kıza t u t u l d u ve o zamana kadar kafasına yerleştirilmiş olan prensipleri unutuverdi. Peter, sevgilisini b i r ilahe gibi kabul ediyordu. Kız, gerçekten de güzeldi. Her ikisinin güzel b i r çift olacaklarını inkâr etmemek lâzım. Bereket versin, Barbara'nm ebeveyni kızlarının çok küçük olduğunu ileri sürerek, evlenmeye mâni oldular. Peter de Oxford'a döndü.

Derken harb ç ı k t ı . Pek tabiî, genç L o r d cepheye gitmeden önce her ne pahasına olursa olsun, evlenmeyi kafaya koydu. Ama ona, şayet sakat olarak dönerse, kıza kötülük edeceğini anlattılar. Yeğenim, böyle bir şeyi düşünmemişti. Evlenmekten vazgeçti.

Peter, Fransa'da büyük takdir topladı. Mükemmel bir subay olduğundan, gerek üstlerinin, gerekse erlerinin sevgisini kazandı. 26 yaşında yüzbaşı olarak vatana döndüğünde, sevdiği kızın, hastahanede tedavi ettiği b i r binbaşıyla evlenmiş olduğunu öğrendi. Yediği darbe oldukça sertti. Gene kız, d u r u m u ona b i r mektupla olsun duyurmamıştı.

Yeğenim doğruca bana geldi. Ahmakça davranışından ö t ü r ü , yakındı durdu. «Zararı yok, oğlum!»

dedim. «Bu sana bir ders olsun! Sakın buna benzer b i r şey daha yapayın*, deme! Sabırlı ol, hayat arkadaşı olabilecek b i r kıza elbette rastlarsın!» Peter, tekrar cepheye döndü. Üzerinde azimli b i r eda vardı.

Kısa b i r süre sonra, onun binbaşılığa t e r f i ett i r i l d i ğ i n i duydum. Aynı zamanda, Entellicens Servis namına Alman ileri hatlarında yaptığı b i r keşfin mükâfatı olarak b i r de nişan kazanmıştı.

Cephede, Caudry yakınlarında patlayan bir obüs onu b i r istihkâm çukuruna f ı r l a t t ı . T a m i k i y ı l , Peter sinir krizleri geçirdi H a t t â bu krizler arada sırada nüksetti. Zaten harb de b i t m i ş t i . Peter, Piccadilly semtinde b i r apartman dairesi tutup, oraya, yanında çavuşluk yapan uşağı Bunter'le yerleşti.

Sıhhî durumundaki değişiklikler yüzünden, endişe duymaktaydım. Peter, enikonu değişmişti. Kimselere, hattâ bana ve annesine bile güvenmiyordu. Sessiz b i r hayat sürmeye başlamıştı. Başka başka endişeler de vardı karşısında: Yeğenim zengin sayılırdı. Duyuyordum, Londralı dilberlerden birçoğu, onunla f l ö r t ediyorlar, onu ağlarına düşürmek istiyorlardı. Hiç unutmam, bir gün, bu kadınlardan b i r i , (Çok yazık L o r d Peter'e!

demişti. Ona çok acıyorum... T ı p k ı bir köstebek gibi yaşıyor!)

Onun hiçbir ise sahip olmaması da canımı sıkmaya başladı. Bereket versin, Londra'da bir haber duyuldu: L o j d Attenbury'nin zümrütleri çalınmıştı. Herkesin ağzında sakız olmuştu bu haber. İşte ne olduysa ondan sonra oldu:. Peter, deteklifliğe özendi. Bunda muvaffak da olmadı değil... Hırsızı yakalattı. Zümrütleri... buldu. Ama ne var k i , kendisi de mahkeme huzuruna çıkmak zorunda kaldı. Şahit olarak dinlendi.

Böylece de herkesin tanıdığı b i r sima oldu.

Mesele duyulunca, Gerald küplere b i n d i . Ne demekti koskoca b i r L o r d u n dillerde gezmesi? Olacak iş m i y d i bu? Ben hiç aldırmıyordum. Varsın Peter ne yaparsa yapsmdı... Değme detektiflerin kıvıramayacağı işin, onun tarafından yapılıvermesi, k o l t u k l a r ı m ı kabartmıştı... Yeğenimin ahbap olduğu Scotland Yard müfettişinden ben de çok hoşlandım. Müfettiş Parker, iyi tahsil görmüş, sessiz ve kibar b i r çocuktu.

Peter'in yeni mesleği, Wimsey ailesi ferdleri nezdinde çok iyi karşılanmadıysa da, Gerald'tan başka ses çıkaran olmadı. Ama o da sonraları buna boyun eğd i . Yalnız can sıkıcı b i r şey vardı ortada: Her meselenin çözülmesinden önce, fazla kafa yorduğundan olacak, genç L o r d geçici sinir krizlerine mâruz kalıyordu.

Peter'in son aşkı, yeni b i r genç kızdı. Duyduğuma göre, kız nişanlısını zehirlemiş olmakla suçlanmışt ı . Peter de onun masum olduğunu isnat etmiş, onu temize çıkarmıştı. Ama genç kız, her kadının yapacağını yaptı: Peter'in izdivaç • t e k l i f i n i reddetti. Zira ıninnet borcuyla aşağılık kompleksi, evlilik i ç i n sağlam ve yet e r l i b i r temel değildi. Peter, yine beni dinledi ve bu sevdadan da vazgeçti.

Onu karşıma almış, «Oğlum!» demiştim. «Yirmi yıl önce yaptığın hata, b i r daha tekrarlanmamak...

Genç kızın hakkı var. Böyle b i r izdivaç, saadet getirmez... İ n a n bana, günün birinde aradığın kadını bulacaksın! »

Peter bugün tam kırkbeş yaşındadır. Görüyor ve takdir ediyor olmalısınız, onu i y i b i r insan olarak yetiştirmeye çalıştım. Bunun i ç i n elimden geleni yaptım... Çok şükür, yüzümü her zaman ak çıkarıyor. B i r Wimsey, bir Denver olmasına rağmen, o katıksız bir Delagardie'dir... Detektif, yahut değil, her şeyden önce mükemmel b i r centilmendir. Bilgisi derin bir kimsedir.

Onun çoluk çocuğa karıştığı günü görmek i ç i n can atıyorum. H e r geçen yıl, beni biraz daha ihtiyarlatıyor.

Hayatta yalnızım. Oğlum yok, k ı z ı m yok... Peter, benim her şeyimdir... Onu mesut görmek istiyorum... Annesin i n dediği gibi, «Peter her şeye, her zaman sahip oldu...

Ama asıl arzusuna kavuşamadı. Bununla beraber o, di

ğer insanlara nazaran şanslıdır yine de!»

Paul-Austin DELAGARDİE

AKBA

Lüks

Ciltli

Lüks

K u v e r l i

Aşk

Romanları

İ k i Esir

La.jos Zlahy 5. Baskı

Cehennem Kayası

Elga Dimt 2. Baskı

Fırtına Çıkınca

Kathe Lam bert 2. Baskı

Asrın K a d ı n ı

Mihaly Földi Bitmiştir

Sara Dane

Catherine Gaskin 2. Baskı

Parka Bakan Pencere

Jane Abbott

Aşka Dönüş

Catherine Gaskin

Kader Çizgisi

Lewis Cox

Aşka Tapan K a d ı n

Eunice Gray

İhtiras Meltemleri

Vina Delmar

AKBA

Edebî

Macera

Romanları

i

Dartanyan Alexandre Dumas

Milady Alexandre Dumas

K ı r m ı z ı Çiçek Barones Orczy

Deniz K u r d u Jack London 2. Baskı

Mösyö Buve Öldü Georges Simenon

Sakin B i r Amerikalı Graham Greene

Firavun Ağacı Agatha Christie (Lüks Ciltli Polisye Roman)

www.cizgiliforum.com

B E Y D A B A

AKBA

Modern

Polis

Romanları

Serisi

1 M i k r o f o n d a Cinayet R.L. Goldman B i t m i ş t i r

2 Korkunç Geceler

William İ r i s h

3 K ö r d ü ğ ü m

Erle S. Gardner

4 Daktilodaki Parmak Agatha Christie

Bitmiştir

5 Niçin?

William İ r i s h

6 Briç Masası Cinayeti Agatha Christie B i t m i ş t i r

7 Ölümün Gölgesi

Carter Dickson

8 Bire On Vardı

William İ r i s h

9 K ü r k ü Güve Yemişti Erle S. Gardner 10 K ı z ı l Dul

Carter Dickson

11 Şanslı Ceset

Craig Rice

12 Gördü ve Öldü

Agatha Christie

13 Körebe

Baynard K e n d r i c k

14 Sıfıra Doğru

Agatha Christie

15 K u p a Dörtlüsü

Ellery Queen

16 K ı z ı l Daire

Patrick Quentin

17 Karanlıkta Ayak Sesleri Carter Dickson 18 Tuzak

Craig Rice

19 Esrarengiz Arlöken Agatha Christie

20 Kolejde Cinayet

Patrick Quentin

21 Ölüm Nikâh Kıyıyor Mignon Eberhardt 22 İğne Deliği

Carter Dickson

AKBA

Modern

Polis

Romanları

Serisi

23 Ortadaki Adam .

W i l l i a m İ r i s h

24 B i r Kadeh Şampanya Agatha Christie 25 Üç Perdelik T r a j e d i Agatha Christie 26 Firavun Ağacı

Agatha Christie

27 Poirot Söylerse

Agatha Christie

28 Kanal Yolu

Jean Pierre Conty

29 Ölümle Randevu

Agatha Christie

30 Şu Bahsettiğin ö l ü Frederic Dart 31 Poirot B i l i r

Agatha Christie

32 Ö l ü m Merdiveni

Mary Roherts Rinehart

33 Yalancı Şahit

Erle Stanley Gardner

34 Soğuk Eller

Erle S. Gardner Bitmiştir

35 Ağdaki Adam

Patrick Quentin B i t m i ş t i r

36 B i r Saat D u r d u

Carter Dickson

37 Beşi Y i r m i h i r Geçe Agatha Christie 38 Çıplak Kız

Erle St. Gardner Bitmiştir

39 Nefret

Olga Rosmanith

40 ö l ü m Sırası

Mignon G. Eherhardt

41 İ y i Ama H a r r y ' y i

K i m ö l d ü r d ü ?

J. T. Story

42 Şantaj

Erle Stanley Gardner

43 Zehir

Mansfield Scott

44 K ı r m ı z ı Perdeler

Georgette Heyer

45 Çığlık

Erle Stanley Gardner

ERLE STANLEY G A R O N E R l n serimizde çıkan E s e r l e r i :

Kördüğüm

Kürkü Güve Yemişti

Yalancı Şahit

Soğuk Eller

(Bitmiştir )

Çıplak Kız

(Bitmiştir)

Şantaj

Çığlık

MODERN POLİS ROMANLARI Serimizin

(bize göre) en güzel (5) k i t a b ı , 2 Korkunç Geceler

28 Kanal Yolu

14 Sıfıra Doğru

13 Körebe

30 Şu Bahsettiğin Ölü

• Bizzat Yayınevimize gelerek veya mektupla isteyerek en az (50) liralık kitap alanlara yüzde y i r m i iskonto yapılır.

Sonraki taleplerde de iskonto yapılabilmesi için siparişin her defasında (50) lirayı geçmesi gerekir.

• B ü t ü n AKBA kitaplarını nylon mahfazaları içinde isteyiniz.

• AKBA'nm çıkardığı kitapların kısıltılmadan veya b i r ilâve yapılmadan aslının aynı olarak yayınlandığından emin olabüirsiniz. Şimdiye kadar olduğu gibi bundan sonra da bu prensip bozulmayacaktır.

• H A K A N yayınevinin y a y ı n l a r ı : A) Bekir B ü y ü k a r k m i n tarihî r o m a n l a r ı : ( B i r Sel G i b i ) . (Son Akın,) (Belki B i r G ü n ) , (Suların Gölgesinde), (Tanyeri).

B) Diğer eserler:

(Şanghay'da Balayı — Maurice Dekobra)

(Şahane Istırap — İ r v i n g Stone)

C) (Rüzgâr - Bekir Büyükarkın — Şiirler) ( H A K A N Yayınevi — Necatibey Cad. No. 40, GALATA) A K B A

Y A Y I N E V İ

Türkocağı Caddesi

Gürsoy Han

31 - 33

Cağaloğlu,

İ S T A N B U L

Fiatı 5 liradır.