Robert Silverberg

(1935 -  )

Çeşitli dallarda ve çok sayıda yapıtlar vermiş, üretken bir Amerikalı yazardır. Yüzün üzerinde bilimkurgu kitabı vardır. Ayrıca çok sayıda deneme kaleme almış ve altmışın üzerinde öykü seçkisi derlemiştir.

Yazın hayatına, 1950’li yıllarda, bir dizi uzay operasıyla başlamıştır. İlk kitabı 1955 yılında yayımlanan Revolt on Alpha C – Alpha C’de İhtilal adlı yapıtıdır. 1967-1976 yılları arasında, daha az sayıda ancak kalıcı etkileri olan yirmi beş roman yayımlamıştır. Bu yirmi beş romanın hiçbiri devam olmayıp, her biri özgün bir konuyu işler.

Silverberg, yazın hayatı boyunca kazandığı sayısız ödüller dizisine 1969 yılında Nightwings – Gece Kanatları adlı yapıtı için Hugo Ödülü alarak başlamıştı.

İthaki Yayınları - 227

Bilimkurgu - 46

ISBN 975-8725-86-6

Robert Silverberg

Gece Kanatları

Kitabın özgün adı:

Nightwings

İngilizceden çeviren: Berkol Doğan

1. Baskı İstanbul, 2003 ©

İthaki Yayınları, 2003

Bu çevirinin yayın hakları İthaki Yayınları’na aittir.

Yayın Koordinatörü: Füsun Taş

Dizi Editörü: Sönmez Güven

Sanat Yönetmeni: Murat Özgül

Düzelti: Şule C. Koçak

Sayfa Düzeni ve Baskıya Hazırlık: Yeşim Ercan

Kapak ve İç Baskı: Kitap Matbaacılık

Cilt: Fatih Mücellit

İthaki Yayınları

Mühürdar Cad. İlter Ertüzün Sok. 4/6 81300 Kadıköy İstanbul

Tel: (0216) 330 93 08 - 348 36 97 Faks: (0216) 449 98 34

www.ithaki.com.tr

E-mail: ithaki@ithaki.com.tr

Gece Kanatları

Robert Silverberg

Çeviren: Berkol Doğan

Harlan’a...

Açık kalmış pencereleri,

Delaware Nehri’nin akıntılarını,

İki yüzü tura olan çeyreklikleri,

Ve diğer tuzakları hatırlaması için...

BİRİNCİ

BÖLÜM

GECE
KANATLARI

1

Roum, yedi tepe üzerine kurulu bir şehirdir. Daha önceki döngülerden birinde insanlığın başkentlerinden biri olduğu söylenir. Loncam İzleme değil de Anımsama olsaydı bunu daha kesin bir şekilde söyleyebilirdim. Yine de alacakaranlıkta güneyden yaklaşırken ilk kez gördüğüm bu şehrin bir zamanlar büyük bir önemi olduğunu çıkarabiliyordum. Şimdi bile binlerce canı barındıran dev bir şehirdi.

Kemiksi kuleleri alacakaranlığı deliyor, ışıkları donuk bir cazibeyle parlıyordu. Sol tarafımda güneş gökyüzündeki tahtından çekilirken kızıl ve mor tonları birbirleriyle adeta dans edip yavaş yavaş gecenin karanlığına yer açıyorlardı. Sağ tarafımda ise karanlık çoktan çökmüştü. Yedi tepeyi saymaya çalıştıysam da başaramadım, ama yine de karşımdaki bu şehrin tüm yolların çıktığı o görkemli Roum olduğunu biliyor, atalarımızın yapıtları karşısında huşu ve derin bir saygı duyuyordum.

Düz, uzun yolun kenarında Roum’a bakarak dinlendik. “İyi bir şehir. Orada kendimize iş bulabiliriz,” dedim.

Yanımda, Avluela, dantelsi kanatlarını çırptı. İnce, tiz sesiyle, “Peki ya yiyecek?” diye sordu. “Kalacak bir yer? Şarap?”

“Tabii, tabii,” dedim. “Hepsini birden.”

“Ne zamandır yürüyoruz, İzleyici?” diye sordu.

“İki gün, üç gece.”

“Eğer uçuyor olsaydım yol çabucak biterdi.”

“Senin için öyle,” dedim. “Bizi çoktan arkanda bırakmış olurdun ve bir daha asla göremezdin. İstediğin bu muydu?”

Yanıma geldi ve elini kaba kumaşlı cüppemin kolunun üzerinde gezdirdi, sonra da kur yapan kediler gibi sürtündü. Günbatımını ve gece ışıklarını arkalarında puslu, bulanık, neredeyse büyülü bir şekilde görebildiğim kanatları ağımsı iki geniş tabaka halinde açıldı. Gece karanlığı saçlarının kokusunu soludum. Kollarımı uzatıp onun narin, çocuksu vücudunu sarmaladım.

“Tek isteğimin her zaman seninle birlikte olmak olduğunu biliyorsun, İzleyici. Sonsuza kadar!”

“Evet, Avluela.”

“Roum’da mutlu olacak mıyız?”

“Mutlu olacağız,” dedim ve kollarımı gevşettim.

“Roum’a neden şimdi girmiyoruz?”

Başımı sallayarak, “Bence Gormon’u beklemeliyiz,” dedim. “Yakında keşif gezisinden döner.” Ona kendi yorgunluğumdan bahsetmek istemiyordum. O daha on yedi yaz görmüş bir çocuktu; yorgunluk ya da ileri yaş hakkında ne bilebilirdi ki? Ben ise yaşlıydım. Belki Roum kadar değil, fakat bana yetecek kadar.

“Beklerken,” dedi, “uçabilir miyim?”

“Uç tabii.”

Avluela uçmaya hazırlanırken ben de el arabamın yanına çöküp ellerimi homurdanan jeneratörde ısıttım. O ise önce giysilerini çıkardı, çünkü kanatları çok güçlü değildi ve böyle gereksiz yükleri kaldıramazdı. Marifetli ve kıvrak bir şekilde küçücük ayaklarından camsı baloncukları soyarak çıkardı, kızıl ceketinden ve yumuşak, tüylü tozluklarından da kıvrılarak kurtuldu. Batıda kaybolmakta olan ışık, zayıf vücudu üzerinde parıldadı. Bütün Uçucular gibi o da gereksiz herhangi bir doku barındırmıyordu: Göğüsleri ancak birer çıkıntı, kaba etleri dümdüz, kalçaları o kadar inceydi ki ayakta durduğunda aralarındaki uzaklık ancak birkaç santim oluyordu. Elli kilodan daha ağır olabilir miydi? Biraz zor. Ona baktığımda, her zamanki gibi kendimi ağır ve toprağa bağlı iğrenç bir et yığını gibi hissettim, üstelik şişman bir adam da değilimdir.

Yolun kenarında yumruklarını yere koydu; başı dizlerine eğilmiş, Uçanların yaptığı o ayin neyse onu tekrarladı. Sırtı bana dönüktü. Narin kanatları titreyerek yaşam buldu, rüzgar yiyen bir pelerin gibi etrafında açıldı. Böyle kanatların Avluela kadar bile hafif birini nasıl kaldırabileceğini anlayamıyordum. Atmaca kanatları değil, daha çok orasında burasında abanoz, turkuvaz, kırmızı renk öbekleri olan şeffaf ve damar damar kelebek kanatlarıydılar. Çıkık kürek kemiklerinin altındaki düz kaslara sağlam bir kirişle bağlanmışlardı; fakat uçan yaratıkların sahip olduğu koca göğüs kemiği, uçuşu sağlayan dizi dizi kaslar yoktu. Ah evet, Uçucuların havalanmak için kas gücünden başka şeyler kullandıklarını biliyorum, gizlerinin mistik bir yönü de var. Yine de, İzleyicilerden olan ben, daha hayret verici loncalara kuşkuyla bakmaya devam ediyordum.

Avluela sözlerini bitirdi. Ayağa kalktı, kanatlarıyla rüzgarı yakaladı, yerden bir metre kadar havalandı. Orada, toprak ile gökyüzü arasında öylece asılı kaldı; kanatları çılgınca çırpınıyordu. Daha gece olmamıştı ve Avluela’nınkiler ancak gece kanatlarıydı. Gün içinde uçamazdı, çünkü güneş rüzgarlarının korkunç basıncı onu yere çakardı. Şimdi, günbatımı ile gecenin tam arasındaki bu zaman da yükseklere çıkması için en iyi zaman sayılmazdı. Hâlâ gökyüzünde olan ışık kalıntılarının etkisiyle doğuya doğru savrulduğunu fark ettim. Kanatları gibi kolları da çırpınıyor, yüzü dikkat kesilmiş, minik dudakları loncasının sözlerini mırıldanıyordu. Yerden güç alıp yukarı doğru fırladı, önce bir yöne hızla giderken diğer bir yöne döndü, aniden durup havada asılı kaldı, aşağı bakıyor, kanatları havayı deli gibi dövüyordu. Yüksel Avluela! Yüksel!

Yükseldi de; sanki ışığın hâlâ parıldayan kalıntılarını yalnız iradesiyle altediyordu.

Karanlık fon üzerindeki çıplak bedenini zevkle izledim. Onu net olarak görebiliyordum, izleyicilerin gözleri keskindir. O an kendi boyunun beş katı yüksekliğe ulaşmış, kanatları sonuna kadar açılmıştı, öyle ki Roum’un kulelerini neredeyse gölgede bırakıyorlardı. El salladı. Ona bir öpücük yollayıp sevgi kelimeleri sundum. İzleyiciler evlenmez ya da çocuk sahibi olmaz; Avluela benim kızım gibiydi ve onun uçuşundan gurur duyuyordum. Bir yıl önce Agupt’ta ilk karşılaşmamızdan bu yana neredeyse bir yıldır beraber seyahat ediyorduk, ama sanki onu tüm hayatım boyunca tanımışım gibi hissediyordum. Ondan güç alıyordum. Onun benden ne aldığını ise bilmiyordum: Güven, bilgi, kendi doğumundan önceki günlerle bir bağlantı belki de... Beni, benim onu sevdiğimden farklı bir şekilde seviyor olması ihtimalini düşünmemeye çalışıyordum.

O sırada epey yükselmişti. Taklalar atıyor, süzülüyor, dalışa geçiyor, dönüyor, dans ediyordu. Uzun siyah saçları havada dalgalanıyordu. Işıl ışıl, dövdüğü gecenin içinde parlayan kocaman kanatlarının yanında narin vücudu ancak önemsiz bir fazlalık gibi görünüyordu. Yerçekiminden bağımsızlığını kutlarcasına, ayaklarıma kurşun bağlanmış hissini iyice güçlendirerek yükseldi, yükseldi... Sonra ince bir roket gibi birden Roum yönüne fırladı. En son ayak tabanlarını, kanat uçlarını gördüm, sonra da onu gözden kaybettim.

Derin bir iç çektim. Kollarımı kavuşturup sıcak tutabilmek için ellerimi koltukaltlarıma soktum. Nasıl oluyordu da ben soğuktan tir tir titrerken Avluela denen kız gökyüzünde çırılçıplak, ama neşe içinde süzülebiliyordu?

Yirmi saatin onikincisi olmuş, benim için yine bir İzleyiş zamanı gelmişti. El arabasına gidip çantalarımı açtım, aletleri hazırladım. Kadranların bazılarının kapakları sararmış solmuş, ibrelerin fosforlu kaplamaları dökülmüş, aygıtların kaplamaları tuzlu sudan zarar görmüştü: Dünya Okyanusu’nda korsanların saldırısına uğradığım zamanın hatırası. Ben ön hazırlığı yaparken, yıpranmış düğmeler ve çatlamış kollar dokunuşuma uysal bir şekilde cevap verdiler. İnsan önce açık bir algı için dua eder, sonra aygıtlarla sıkı bir bağ kurar, ancak bundan sonra asıl İzleyiş –insanlığın düşmanlarını bulmak için yıldızlararası boşluk taranması– gerçekleştirebilirdi. İşte benim işim, zanaatım buydu. Kolları ve küreleri avuçlarıma aldım, zihnimden her şeyi uzaklaştırıp aygıtlarımın bir uzantısı olmaya hazırlandım.

Arkamda tok bir ses duyduğumda İzleyişin ilk aşamasının sınırını henüz geçmiştim. “Eh izleyici, nasıl gidiyor?”

El arabama doğru çöktüm. İnsanın işinden bu derece ani bir şekilde koparılması fiziksel bir acıya neden oluyor. Bir an sanki bir pençe kalbimi sıkıştırdı. Yüzüm kızardı, gözlerim bulanıklaştı, boğazım kurudu. Yapabildiğim anda metabolizmamı tüketen acıyı rahatlatmak için gereken tedbirleri aldım ve kendimi aletlerimden ayırdım. Titrememi mümkün olduğu kadar gizleyerek arkamı döndüm.

Küçük grubumuzun diğer üyesi, Gormon, ortaya çıkmış ve halinden memnun bir şekilde yanımda duruyordu. Izdırabım onu eğlendirmişti, gülümsüyordu, yine de ona kızamazdım. Nasıl bir tahrik söz konusu olursa olsun, insan loncası olmayan birine açık açık kızamaz.

Kendimi zorlayarak, “Zamanını iyi değerlendirdin mi?” diye sordum.

“Oldukça... Avluela nerede?”

Yukarıyı gösterdim. Gormon onaylarcasına başını salladı.

“Ne buldun?” diye sordum.

“Bu şehrin kesinlikle Roum olduğunu.”

“Bundan zaten bir şüphe yoktu ki.”

“Benim için vardı; ama şimdi kanıt buldum.”

“Nasıl?”

“Boyutkesesinin içinde. Bak!”

Ceketinin cebinden boyutkesesini çıkardı, yanıma yere koydu, ellerini içine sokabileceği şekilde ağzını genişletti. Oflaya puflaya içinden ağır birşeyler –beyaz taştan birşeyler– şimdi görebildiğim kadarıyla eskimiş, boyuna paralel girintileri olan bir sütun çıkarmaya başladı.

Gormon sevinçle, “Roum İmparatorluğu’na ait bir tapınaktan!” dedi.

“Bunu almamalıydın.”

“Bekle!” diye haykırdı ve bir kez daha boyutkesesine uzandı. İçinden bir avuç dolusu yuvarlak metal plaka çıkardı ve ayaklarımın dibine döktü. “Bozukluklar! Para! Bak İzleyici! Sezarların yüzleri!”

“Kimin?”

“Tarihöncesi hükümdarlarının. Önceki döngülerin tarihi hakkında hiç mi bir şey bilmiyorsun?”

Onu merakla süzdüm. “Gormon, bir loncan olmadığını söylüyorsun. Şans eseri bir Anımsayıcı olup da bunu benden gizliyor olamazsın, değil mi?”

“İzleyici, şu yüze bir bak. Herhangi bir loncaya ait olabilir miyim? Bir Değişken’i aralarına alırlar mı?”

“Haklısın,” dedim; teninin altın rengi, kalın yağlı derisi, kırmızı gözbebekleri olan gözleri, çarpık ağzı bunu kanıtlıyordu. Gormon teratojenik ilaçlarla oluşturulmuştu; bir canavardı, kendi çapında yakışıklı, ama yine de bir canavar, insanoğlunun uygarlığının Üçüncü Döngüsündeki kural ve kanunların dışındaki bir Değişken’di. Değişkenlerin de bir loncası yoktu.

Gormon, “Dahası var,” dedi. Boyutkesesinin kapasitesi sonsuzdu; gerekirse koca bir dünyanın içindekiler büzüşük gri ağzından tıkıştırılabilir, yine de insanın elinden büyük bir yer kaplamazdı. Gormon içinden makine parçaları, okuma makaraları, tarihöncesi bir alet olabilecek kahverengi metalden açısal bir şey, parlak camdan üç kare, beş tane kağıt –kağıt!– ve bir yığın başka tarihi eser çıkardı. “Gördün mü, İzleyici?” dedi. “Bayağı verimli bir gezi oldu! Üstelik sadece rasgele ganimet değil. Her şeyin kaydı alınmış, her şey sınıflandırılmış, bulunduğu katman, tahmini yaşı, toprak altındaki pozisyonu... Burada, Roum’da binlerce yıl elimizin altında.”

Kuşkuyla, “Bütün bunları alman doğru bir şey mi?” diye sordum.

“Neden olmasın? Onların yokluğunu kim hissedecek? Bu döngüdekilerden kim kendi tarihi ile ilgileniyor?”

“Anımsayıcılar.”

“İşlerini yapmak için onların katı cisimlere ihtiyaçları yok.”

“Yine de, bütün bunları neden istiyorsun ki?”

“İzleyici, geçmiş ilgimi çekiyor. Loncasız olsam da kendime ait bilimsel uğraşlarım var. Bu yanlış mı? Bir canavar bilgi de mi arayamaz?”

“Tabii, tabii. Neyi istiyorsan onu ara. Gereksinimlerini bildiğin şekilde doyur. Burası Roum. Şafakla birlikte giriyoruz. Orada iş bulmayı umuyorum.”

“Bu konuda biraz zorluk çekebilirsin.”

“Nasıl yani?”

“Kuşkusuz Roum’da pek çok İzleyici var. Hizmetlerine pek ihtiyaç olmayacak.”

“O zaman Roum Prensi’nden yardım isterim,” dedim.

“Roum Prensi sert, soğuk ve acımasız biri.”

“Onu tanıyor musun?”

Gormon omuz silkti. “Biraz.” Bulduğu eserleri tekrar boyutkesesine tıkıştırmaya başladı. “Onunla şansını denersin. Zaten başka bir şansın var mı?”

“Aslında yok,” demem üzerine Gormon güldü; ben ise gülmüyordum.

O kendini geçmişten talan ettiği oyuncaklarıyla meşgul ederken sözlerinin beni derin bir sıkıntı haline soktuğunu fark ettim. Bu loncasız kişi, değişime uğramış canavar, insana benzemeyen bu adam her şeyin sallantıda olduğu bir dünyada kendinden emin dolaşıyordu; nasıl bu kadar soğukkanlı, bu kadar basit bir şeymiş gibi davranabiliyordu ki? Felaket beklentisinden uzak yaşıyordu ve korktuğunu itiraf edenlerle de alay etmekten çekinmiyordu. Güneyde deniz kıyısındaki volkanın yamacına kurulu tarihi şehirde onunla karşılaşmamızdan beri dokuz gündür bizimle beraber yolculuk ediyordu. Bize katılmasını ben önermemiştim, o kendi kendini davet etmişti, ancak Avluela’nın hatırı için sesimi çıkarmamıştım. Yılın bu zamanları yollar karanlık ve soğuk olur, çeşit çeşit yaratık etrafta kol gezer, bu yüzden genç bir kızla beraber dolaşan yaşlı bir adamın yanlarına Gormon gibi iriyarı birini almaları akıllıca olurdu. Yine de kimi zaman bizimle hiç gelmemiş olmasını diliyordum. Bu da o anlardan biriydi.

Yavaşça aletlerimin yanına doğru yürüdüm.

Gormon sanki ilk kez fark ediyormuş gibi, “İzleyişini yarıda mı kestim?” dedi.

Kibarca, “Evet,” dedim.

“Özür dilerim. Haydi baştan başla. Seni rahat bırakırım,” dedi ve bana göz kamaştırıcı bir şekilde kocaman gülümsedi; öyle bir gülümseme ki sözlerinin küstahlığını yok edip gitti.

Düğmelere dokundum, ellerimi kürelerin üzerine koydum, kadranları kontrol ettim; fakat İzleyiş durumuna geçmedim, Gormon’un varlığının hâlâ farkındaydım ve verdiği söze rağmen konsantrasyonumu bölerek bana tekrar acı dolu bir an yaşatmasından korkuyordum. Sonunda aletlerimden başımı çevirdim. Gormon yolun diğer ucunda, Avluela’yı görebilmek umuduyla gökyüzünü tarıyordu. Ona döndüğüm an beni fark etti.

“Yanlış bir şey mi var, izleyici?”

“Hayır, işimi yapmam için zaman pek uygun değil sadece. Bekleyeceğim.”

“Bir şey sormak istiyorum,” dedi. “Dünya’nın düşmanları yıldızlardan gerçekten geldiklerinde aletlerin bunu sana söyleyecekler mi?”

“Öyle olmasını umuyorum.”

“Peki ya sonra?”

“Sonra Koruyuculara haber veririm.”

“Ondan sonra da hayatının amacı gerçekleşmiş olur.”

“Belki de...” dedim.

“Peki neden sizlerden bir lonca dolusu var? Neden İzleyişin yapıldığı tek bir merkez yok da oradan oraya dolaşan bir yığın gezgin İzleyiciye ihtiyaç duyuluyor?”

“Ne kadar çok noktadan aranırsa,” dedim, “istilayı o kadar önceden haber alma şansımız olur.”

“Öyleyse bir istilacı buradayken bile belli bir İzleyici aletlerini çalıştırıp hiçbir şey görmeyebilir.”

“Bu mümkün. İşte bu yüzden gerekenden daha fazla çalışıyoruz.”

Gormon, “Bazen fazla abarttığınızı düşünüyorum,” dedi ve güldü. “Gerçekten bir istilanın yaklaştığını düşünüyor musun?”

Gergin bir şekilde, “Evet,” dedim, “yoksa tüm hayatımı boşa harcamışım demektir.”

“Peki yıldızlardan gelenler Dünya’yı neden istesinler? Eski imparatorlukların yıkıntıları dışında bizim neyimiz var ki? Zavallı Roum’la ne yapacaklar? Ya Perris’le? Jorslem’le? Çürüyen şehirler! Aptal prensler! Haydi İzleyici, kabul et artık: İstila bir masaldan ibaret ve sen de o anlamsız ayinini günde dört kez tekrarlıyorsun. Ha?”

“İzlemek benim bilim ve zanaatım. Seninkisi ise alay etmek. Herkesin bir uzmanlık dalı var.”

Sahte bir tevazuyla, “Beni bağışla,” dedi. “Madem öyle, de İzleyişini yap.”

“Ben de aynen öyle yapacağım.”

Ne kadar sertçe olursa olsun hiçbir engellemeyle konsantrasyonumu bozmamaya kararlı bir şekilde hırsla aletlerime döndüm. Yıldızlar çıkmıştı; parlayan takımyıldızlara bir göz attım ve zihnim anında çeşit çeşit dünyayı gözden geçirdi. Haydi, İzleyiş başlasın, diye düşündüm. Yapılan alaylara kulaklarımızı tıkayıp işe koyulmanın zamanı geldi.

Tam İzleyiş içine girdim.

Tutamaklara yapışıp güç dalgasının içimden akıp geçmesine izin verdim. Zihnimi göklere yansıtıp düşman varlıklar aradım. Nasıl bir zevk! Nasıl inanılmaz bir görkem! Bu küçük gezegeni hiç terk etmemiş olan ben, uzay boşluğunun karanlığında dolaşıyor, bir yıldızdan kavrulan diğer bir yıldıza kayıyor, gezegenlerin topaç gibi döndüklerini görüyordum. Ben yolculuk ederken başka yüzler –kimisi gözsüz, kimi çok gözlü yüzler– bana bakıyor, elimin altındaki kalabalık galaksinin karmaşasını gösteriyordu. Muhtemel güç toplaşmalarını kontrol ettim. Madenleri ve askeri kampları inceledim. Aradım, yetişkin hayatımın her günü, günde dört kez yaptığım gibi, bize vaat edilen, zamanın hışmına uğramış dünyamızı ele geçirecekleri öngörülmüş olan istilacıları aradım.

Hiçbir şey bulamadım; transımdan ter içinde ve bitmiş bir halde çıktığımda ise Avluela’nın alçalmakta olduğunu gördüm.

Bir tüy gibi kondu yere. Gormon ona seslendi, o da çırılçıplak koştu, küçücük göğüsleri titriyordu, ufak tefek beden güçlü kollarla sarmalandı ve arzuyla değil, daha çok mutlulukla kucaklaştılar. Gormon onu bıraktığında bana döndü.

Nefes nefese, “Roum,” dedi. “Roum!”

“Gördün mü?”

“Her şeyi! Binlerce insan! Işıklar! Caddeler! Bir pazar yeri! Birçok döngü yaşında eski püskü binalar! İzleyici, Roum o kadar muhteşem ki!”

“Demek uçuşun bayağı iyi geçmiş,” dedim.

“Bir mucize gibi!”

“Yarın Roum’da yaşamaya gidiyoruz.”

“Hayır, İzleyici, bu akşam, bu akşam gidelim!” Küçük bir kız gibi heyecanlı, yüzü ışıl ışıldı. “Sadece biraz daha yürümemiz gerekiyor! Bak, hemen oracıkta!”

“Önce dinlenmemiz lazım,” dedim. “Roum’a yorgun argın girmek istemiyorum.”

Avluela, “Gittiğimizde dinlenebiliriz,” diye cevap verdi. “Haydi! Toparlanın! İzleyişini gerçekleştirdin, öyle değil mi?”

“Evet. Evet, ama...”

“Haydi o zaman! Roum’a! Roum’a gidelim!”

Yardım istercesine Gormon’a baktım. Gece olmuştu; kamp yapma ve birkaç saatlik uykumuzu alma zamanı gelmişti.

İlk kez Gormon benim tarafımdaydı. Avluela’ya, “İzleyici haklı,” dedi. “Hepimizin biraz dinlenmeye ihtiyacı var. Şafakla birlikte Roum’a gireriz.”

Avluela yüzünü astı. O an daha önce olduğundan daha da çocuksu görünüyordu. Kanatları düştü, az gelişmiş omuzları çöktü. Küskün bir şekilde kanatlarını sırtında birer yumru haline gelene kadar kapattı, yolun etrafına saçmış olduğu giysilerini toparladı. Biz kampı kurarken o da giyindi. Ben yiyecek tabletlerini herkese dağıttım, tulumlarımıza girdik; sıkıntı dolu bir uykuya daldım ve rüyamda Avluela’yı ufalanan ayın önünde, Gormon’u onun yanında uçarken gördüm. Şafaktan iki saat önce onlar daha hâlâ uyurken kalkıp günümün ilk İzleyişini gerçekleştirdim. Sonra onları da uyandırdım ve masallarda anlatılan o büyülü kente, Roum’a doğru yola çıktık.

2

Sabah güneşi, Dünya sanki daha dün yaratılmış gibi parlak ve acımasızdı. Bizim dışımızda yol boştu; insanlar alışkanlık ya da işleri nedeniyle benim gibi etrafta dolaşmıyorlarsa zaten yılın bu zamanı yola çıkmazlardı. Arada sırada Efendiler loncasından birilerine ait önüne bir dizi ifadesiz nötral koşulmuş savaş arabasına yol vermek için kenara çekiliyorduk. Günün ilk iki saatinde, Efendilerin gururlu hatlarını bizim gibi basit halktan gizlemek için hepsinin de her tarafı sıkı sıkı kapatılmış böyle dört araç yanımızdan geçti. Ürünle dolu birkaç yük arabası gördük ve üzerimizden birkaç tane havasalı süzüldü. Bunları saymazsak yol çoğu zaman tamamen bize aitti.

Roum’un hemen dışında eski çağların izleri barınıyordu; ortalıkta duran sütunlar, hiçbir şeyi hiçbir yerden hiçbir yere aktaran kemerlerin ayakta kalan parçaları, artık yok olmuş bir mabedin kapıları. Bu gördüklerimiz Roum’un en eski hali olmasına rağmen üzerine yeni, en azından daha sonraki döngülerin binaları yapılmıştı: Köylü kulübeleri,. güç aktarıcılarının kubbeleri, yaşam kulelerinin iskeletleri. Nadiren tarihi bir havagemisinin yanmış gövdesiyle karşılaşıyorduk. Gormon her şeyi inceliyor, zaman zaman örnekler topluyordu. Avluela, gözleri fal taşı gibi açılmış, tek kelime etmeden bakıyordu. Önümüzde şehrin duvarları tüm heybetleri ile belirene kadar yürümeye devam ettik.

Sıkı sıkıya birleştirilmiş parlak, mavi taşlardan yapılmış, yaklaşık sekiz adam yüksekliğindeydiler. Yol, duvarın altında kurulmuş bir kemerin içinden geçiyordu, kapılar açıktı. Biz kapılara yaklaşırken birisi bize doğru geldi; cüppeli, maskeli, alışılmışın ötesinde bir boya sahip, Hacılar loncasının kasvetli giysileri içinde bir adamdı. İnsan böyle birisinin yanına çağrılmadan gitmez. Hacı çağırdı.

Maskesinin içinden, “Nereden?” diye sordu.

“Güneyden. Bir süre Agupt’ta yaşadım, sonra Kara Geçidi’ni kullanarak Talya’ya geçtim,” diye cevapladım.

“Nereye?”

“Roum; bir süre için.”

“İzleyiş nasıl gidiyor?”

“Alışıldığı gibi.”

Hacı, “Roum’da kalacak bir yeriniz var mı?” diye sordu.

Hayır anlamında başımı salladım. “İrade’nin merhametli olmasını bekliyoruz.”

Hacı ilgisiz bir şekilde, “İrade her zaman merhametli değildir,” dedi. “Ayrıca Roum’da İzleyicilere de pek ihtiyaç duyulmuyor. Neden bir Uçucu ile seyahat ediyorsun?”

“Bana arkadaş olsun diye. Ayrıca o daha çok genç ve korunmaya ihtiyacı var.”

“Diğeri kim?”

“Onun loncası yok. O bir Değişken.”

“Bunu görebiliyorum; neden sizinle beraber?”

“Ben yaşlıyım, o da güçlü, bu yüzden de beraber yolculuk ediyoruz. Sen nereye, Hacı?”

“Jorslem. Benim loncam için başka bir hedef olabilir mi?”

Omuzlarımı silkerek bu noktayı kabul ettim.

Hacı, “Neden benimle Jorslem’e gelmiyorsun,” dedi.

“Şimdi yolum kuzeye doğru. Jorslem güneyde, Agupt yakınlarında kalıyor.”

Hacı şaşırmış bir şekilde, “Yani Agupt’ta bulundun, ama Jorslem’e gitmedin mi?” diye sordu.

“Evet. Jorslem’i görmem için zaman henüz uygun değildi.”

“Şimdi gel. Yolda beraber yürürüz, İzleyici, beraber yürürüz ve eski günlerden, zamanın getireceklerinden bahsederiz, senin İzleyişlerine yardımcı olurum, sen de İrade ile bağlantı kurmama yardım edersin. Anlaştık mı?”

Çok cazipti. Altın Jorslem’in kutsal binaları ve türbeleri, yaşlıların gençleştirildiği yenilenme mekanları, seyyar tapınakları, sivri kuleleri ile görüntüsü gözlerimin önünden geçti. Her ne kadar kendi alışkanlıklarına bağlı bir adam olsam da o anda içimden Roum’u boşverip Hacı ile beraber Jorslem’e gitmek geliyordu.

“Ya arkadaşlarım...” dedim.

“Onları boşver. Loncasızlarla yolculuk etmem yasak ve bir dişiyle de yolculuk etmek istemiyorum. Biz ikimiz, İzleyici, Jorslem’e beraber gideceğiz.”

Bu resmi konuşmayı kenarda kaşları çatık bir şekilde dinleyen Avluela birden bana korku içinde bir bakış fırlattı.

“Onları bırakmayacağım,” dedim.

Hacı, “Öyleyse Jorslem’e yalnız başıma giderim,” dedi. Cüppesinin içinden kemikli, uzun parmaklı, düzgün ve beyaz bir el çıktı. Saygılı bir şekilde parmaklarımı onunkilere dokundurdum. Hacı, “İrade senin yanında olsun İzleyici dost,” dedi, “Jorslem’e ulaştığında beni bul.”

Konuşmayı daha fazla sürdürmeden yoluna devam etti.

Gormon, “Onunla giderdin, öyle değil mi?” dedi.

“Bunu düşündüm.”

“Jorslem’de burada olmayan ne bulabilirsin? Burası da orası gibi kutsal bir şehir. Burada biraz dinlenmelisin. Bugün daha fazla yürüyebilecek gibi görünmüyorsun.”

“Haklı olabilirsin,” dedim ve kalan son enerjimle Roum kapılarına doğru seğirttim.

Dikkatli gözler duvardaki gözetleme deliklerinden bizi izliyordu. Geçişin yaklaşık ortasına geldiğimizde çiçek bozuğu suratlı, gıdığı sarkmış, şişman bir Muhafız bizi durdurdu ve Roum’da ne işimiz olduğunu sordu. Ben loncamı ve amacımı belirttim, bunun üzerine adam iğrenmişcesine bir homurtu çıkardı.

“Başka bir yere git, İzleyici! Burada sadece işe yarar insanlara ihtiyacımız var.”

Hafifçe, “İzleyişin de faydaları vardır,” dedim.

“Kuşkusuz, kuşkusuz...” Yan yan Avluela’ya baktı. “Bu kim? İzleyicilerin bekaret yemini ettiklerini sanıyordum.”

“O sadece bir yol arkadaşı.”

Muhafız bir kahkaha patlattı. “Bahse girerim sık sık gidip geldiğin bir yoldur! Hayır, pek bir şeye de benzemiyor. Kaç yaşında? On üç, on dört? Gel bakalım buraya çocuk. Gel de seni yasadışı maddeler için bir kontrolden geçirelim.” Elleri hızla kızın vücudunda dolaştı, göğüslerini ellerken kaşları çatıldı, omuzlarının arkasında büzülü kanatlarının oluşturduğu tepeciklere rastladığında ise kaşını kaldırdı. “Burada ne varmış? Ne varmış bakalım? Arkada önde olduğundan daha fazlası var! Bir Uçucusun ha? Bu çok pis bir iş, hain İzleyicilerle sürten Uçucular.” Kıkırdadı ve Avluela’nın vücuduna öyle bir şekilde el attı ki gözlerinde intikam ateşi yanan Gormon öfkeyle ileri atıldı. Neyse ki onu tam zamanında bileğinden yakalayarak tüm gücümle asıldım; böylece bir Muhafıza saldırarak her üçümüzü de mahvetmesine engel olabildim. Beni hırsla çekti, neredeyse yere düşürüyordu; fakat sonra sakinleşti, duruldu ve buz gibi gözlerle şişkonun Avluela üzerinde “yasadışı madde” aramasını bitirmesini izledi.

Sonunda Muhafız nahoş bakışlarını Gormon’a çevirdi, “Sen nasıl bir yaratıksın öyle?” dedi.

Gormon, sert bir şekilde, “Affınıza sığınarak, ben bir loncasızım,” dedi. “Teratojenik olarak üretilmiş önemsiz ve değersiz, yine de özgür ve Roum’a giriş arzusunda olan biriyim.”

“Burada daha fazla canavara ihtiyacımız mı var?”

“Az yerim ve çok çalışırım.”

Muhafız, “Nötralize edilsen daha da fazla çalışırdın,” dedi.

Gormon adama ters ters baktı. “Artık giriş için izin verecek misiniz?” diye sordum.

“Bir saniye.” Muhafız başına bir düşünme kepi geçirdi ve hafıza tanklarına bir mesaj geçerken gözlerini kıstı. Bunu yaparken harcadığı çabayla yüzü gerildi, sonra rahatladı ve birkaç saniye sonra da cevap geldi. Biz yapılan işlemleri duyamıyorduk, ama yüzünde beliren düş kırıklığına bakılırsa Roum’a girişimizin engellenmesi için herhangi bir neden bulunamamıştı.

“Haydi geçin,” dedi. “Üçünüz de... Çabuk olun!”

Kapıyı geçtik.

Gormon, “Bir yumrukta beynini duvara yapıştırabilirdim,” dedi.

“... ve gece olmadan nötralize edilirdin. Biraz sabır ve işte Roum’a girdik.”

“Ama Avluela’ya davranışı!...”

“Ona karşı çok sahiplenici bir tavır alıyorsun,” dedim. “Unutma ki o bir Uçucu ve loncasızlarla cinsel anlamda bir ilişkiye giremez.”

Gormon hamlemi görmezden geldi. “Beni, seni ettiğinden daha fazla tahrik etmiyor, İzleyici. Sadece ona o şekilde davranıldığını görmek bana acı veriyor. Beni tutmasaydın o adamı öldürürdüm.”

Avluela, “Artık Roum’da olduğumuza göre; nerede kalacağız?” dedi.

“Önce loncamın karargahını bulmalıyım,” dedim. “İzleyiciler Hanında kaydımı yaptırayım. Ondan sonra belki de Uçucular Locası’nı bulur orada birşeyler yeriz.”

Gormon, “Sonra da,” dedi, “Loncasızlar çöplüğüne gider birkaç kuruş dileniriz.”

Ona, “Bir Değişken olduğun için sana acıyorum,” dedim, “ama kendi kendine acımanın pek de zarif bir davranış olmadığını düşünüyorum. Haydi gel.”

Kapıdan uzaklaşan taş döşeli, döne döne giden yoldan yukarı çıkarak, Roum’a girdik. Şehrin dış kısmındaydık, buradaki çok sayıda tek katlı gecekondu bile etraftaki savunma mekanizmalarının kapladıkları gereksiz hacimle boy ölçüşemezdi. Bir önceki gece dışarıdan gördüğümüz, on bin yıldan fazla bir süredir korunmuş tarihi Roum’un kalıntıları olan parlak kuleler, pazar yeri, üretim bölgesi, iletişim tepesi, İrade’ye adanmış tapınaklar, hafıza depoları, uyku sığınakları, dış dünya kerhaneleri, hükümet binaları ve çeşitli loncaların karargahları da içeride kendilerine bir yer bulmuşlardı.

Bir köşede, kauçuk duvarları olan İkinci Döngü’ye ait eski bir binanın yanında, halka açık bir düşünce başlığı bulup alnıma yerleştirdim. Bir anda düşüncelerim hızla kablolardan geçip onları hafıza deposuna ait beyinlerden birine yönlendirecek arayüze ulaştılar. Arayüzü geçip koyu yeşil kutusunun içinde uçuk gri kıvrım kıvrım beynin kendisiyle karşılaştım. Bir zamanlar bir Anımsayıcının anlattığına göre, önceki döngülerde insanlar onların yerine düşünecek makineler yapmışlar, fakat bu makineler korkunç pahalı, inanılmaz büyükmüş ve deli gibi enerji harcıyorlarmış. Bu atalarımızın budalalıklarının en kötüsü değil; fakat ölüm hafıza depolarında kullanılmak üzere her gün binlercesini vücutlarından kurtarırken yapay bir beyin yapmanın nasıl bir amacı olabilir? Acaba onları kullanma bilgisinden mi yoksundular? Buna inanması güçtü.

Beyne tanımlamamı verdim ve lonca hanının yerini sordum. Cevap anında geldi ve bir yanımda Avluela, diğer yanımda Gormon, ben ise aletlerimin durduğu el arabasını her zamanki gibi itekleyerek yola koyulduk.

Şehir kalabalıktı. Böyle bir yığını ne sıcak, rehavet içindeki Agupt’ta, ne de kuzeye doğru olan yolculuğumun herhangi başka bir noktasında görmüştüm. Sokaklar maskeli ve gizemli Hacılarla doluydu. Acele içindeki Anımsayıcılar, suratsız Tüccarlar ve arada sırada da bir Efendinin tahtırevanı onların arasından zorla yol açarak ilerliyordu. Avluela birkaç tane Uçucu da gördü fakat arınma ayininden geçmeden önce onları selamlaması loncasının âdetlerince yasaktı. Ben de pek çok İzleyici gördüğümü, fakat hepsinin de bana kibirle ve hor görerek baktığını üzülerek söylemeliyim. Ayrıca epey Koruyucunun bulunduğunu ve Satıcılar, Uşaklar, İşçiler, Katipler, İletişimciler ve Taşıyıcılar gibi daha alt seviye loncaların da fazla fazla temsil ediliyor olduğunu fark ettim. Doğal olarak bir yığın nötral mütevazı işleriyle sessizce uğraşıyorlardı ve Dünya’nın somurtkan, yoksullukla cebelleşen insanlarıyla her ne yapılabilinirse onu yapmaya gelmiş, büyük ihtimalle çoğu turist olan farklı tipte pek çok Dünyadışı da sokakları dolduruyordu. Kalabalığın içinde göze batmamaya çalışarak aksak aksak gezinen pek çok Değişken de vardı; ama aralarından bir tanesinin bile başı yanımda yürüyen Gormon’unki kadar dik değildi. Türü içinde tekti; diğerleri alacalı ya da benekli, asimetrik, eksik ya da fazla uzva sahip, hayal gücünün sınırlarında binlerce farklı deformasyonu olan sürüngen, tıslayan, aksak, yamuk ya da yapışkan, yankesicilik yapan, organlarını satan, yağcı, insanların duygularını sömüren veya düzenbaz şeylerdi, fakat bir tanesinin bile kendini adamdan sayıyormuş gibi göğsü dik değildi.

Beynin talimatları çok netti ve bir saatten kısa bir yürüyüş sonunda İzleyiciler hanına ulaştık. Gormon ve Avluela’yı dışarıda bırakıp el arabamı içeri sürdüm.

Ana salonda loncamın belki de bir düzine üyesi tembellik yapıyorlardı. Geleneksel biçimde onları selamladım ve selamımı isteksizce aldılar. Dünya’nın güvenliği gibi bir sorumluluğu taşıyan muhafızlar bunlar mıydı? Zayıf, ahmaklar sürüsü!

“Kaydımı nereye yapabilirim?” diye sordum.

“Yeni misin? Nereden?”

“Son kayıt yerim Agupt’tu.”

“Orada kalmalıydın. Burada daha fazla İzleyiciye ihtiyaç yok.”

Sorumu tekrarladım, “Kaydımı nereye yapabilirim?”

Boş suratlı bir genç, salonun arka tarafındaki ekranı işaret etti. Ekranın yanına gidip parmak uçlarımı dokundurdum, sorgulandıktan sonra bir İzleyicinin han sınırları içinde olmak koşuluyla ancak başka bir İzleyiciye söyleyebileceği ismimi verdim. Loncadaki yüksek seviyesinin göstergesi olarak, İzleyici işareti sol değil de sağ yanağında olan, patlak gözlü bir adam açılan bir panelin arkasında belirdi ve ismimi söyleyip, “Roum’a gelmemeliydiniz,” dedi. “Kapasitenin zaten üzerindeyiz.”

“Yine de kalacak bir yer ve iş talep ediyorum,” dedim..

Adam, “Sizinki gibi bir mizah duygusuna sahip olan biri Şaklabanlar loncasında doğmalıymış,” dedi.

“Bunun komik bir yanı yok.”

“Loncamızın son oturumunda resmen ilan edildiği gibi bir hanın daha önce belirlenen kapasitesini aşması durumunda yeni misafirler yerleştirmesi gibi bir zorunluluğu artık yok. Size iyi günler dilerim.”

Donakaldım. “Böyle bir uygulamadan benim haberim yok! Bu inanılmaz! Düşünsenize, bir lonca, kendi üyesini –üstelik ayakları nasır tutmuş bir üyesini– kendi hanından kovuyor! Benim yaşımda, Agupt’tan buraya Kara Geçidi’ni aşarak gelen ve Roum’da bir yabancı olan aç bir üyesini...”

“Neden önceden başvurmadınız?”

“Böyle bir şeyin gerekli olacağı aklımın ucundan bile geçmemişti.”

“Yeni kurallar...”

“Yeni kuralların canı cehenneme!” diye bağırdım. “Kalacak bir yer istiyorum! Sen daha doğmadan önce İzleyiş yapan birini geri Çevirmek...”

“Sakin ol kardeşim, sakin ol.”

“Eminim uyumam için gösterebileceğiniz bir köşe, yemem için ayırabileceğiniz birkaç kırıntı birşey vardır, öyle değil mi?”

Sesimin tonu yaygaradan yalvarmaya değiştikçe, adamın yüz ifadesi de aldırmazlıktan küçümsemeye dönüşmüştü. “Hiç odamız yok. Hiç yiyeceğimiz yok. Bildiğiniz gibi loncamız için zaman kötü. Gereksiz bir lüks, İrade’nin kaynaklarının gereksiz tüketimi olarak görüldüğümüz için toptan kaldırılacağımız hakkında dedikodular var. Gücümüz son derece sınırlı. Roum’da olması gerektiğinden daha fazla İzleyici var ve zaten adam başına az yemek düşüyor; bir de sizi alırsak yiyecek miktarı daha da azalacak.”

“Peki ben nereye gidebilirim? Ne yapabilirim?”

Adam gayet yumuşak bir şekilde, “Benim tavsiyem,” dedi, “kendinizi Roum Prensi’nin merhametine teslim etmeniz yönündedir.”

3

Olanları dışarıda anlattığımda Gormon gülmekten iki büklüm oldu ve öyle kahkahalara boğuldu ki yüz çizgileri kıpkırmızı kesildi. “Roum Prensi’nin merhameti!” diye tekrarlıyordu. “Roum Prensi’nin.... merhameti!”

Oldukça soğuk bir şekilde, “Şanssızların yerel yöneticinin yardımını istemesi âdettendir,” dedim.

Gormon, “Roum Prensi merhamet nedir bilmez,” dedi. “Roum Prensi insana açlığını hafifletmek için kendi kollarını bacaklarını yedirtir!” Avluela, “Belki de,” diye araya girdi, “gidip Uçucular Locası’nı bulmalıyız. Bizi orada beslerler.”

“Gormon’u değil,” dedim. “Birbirimize karşı bir sorumluluğumuz var.”

“Biz de ona yemek taşırız.”

“Yine de önce sarayı ziyaret etmemiz konusunda ısrar ediyorum,” dedim. “Önce durumumuzu tam olarak bir kavrayalım, sonra gerekirse birşeyler uydururuz.”

Avluela sonunda razı oldu ve şehri ayıran nehrin diğer yanında, sütunlarla çevrili geniş bir meydanın arkasındaki dev binaya, Roum Prensi’nin sarayına doğru yola çıktık. Meydana girdiğimizde kimisi Dünya’da doğmuş bile olmayan pek çok dilenci tarafından karşılandık; içlerinden dokunaçları olan, buruşuk ve burunsuz bir yüze sahip biri bana sokulup Gormon onu ittirene kadar sadaka dilendi; kısa bir süre sonra en az onun kadar garip başka bir tanesi, uzuvlarına dizilmiş gözleri, derisinde ışıldayan gözenekleriyle bacaklarıma yapışıp İrade’nin adına merhamet dilendi. El arabamı gösterip, “Ben sadece zavallı bir İzleyiciyim,” dedim, “buraya ben de merhamet dilenmeye geldim.” Öte yandan yaratık inatçıydı, düştüğü bahtsızlıkları boğuk, fısıltılı bir sesle dile getirmeyi bırakmadı ve sonunda Gormon’un tiksintiyle bakmasına rağmen yaratığın göğsü üzerindeki çekmecemsi keseye birkaç yemek tableti koydum. Daha sonra kendimize bir yol açarak sarayın kapılarına doğru ilerledik. Sütunlu girişte çok daha korkunç bir manzara bizi bekliyordu: hassas uzuvları bükülmüş ve burkulmuş, ciddi bir şekilde hasar görmüş bir kanadı yarı açık, diğeri hiç olmayan yaralı bir Uçucu. Ona ait olmayan bir isimle Avluela’ya seslendi, ona doğru koşup kızcağızın bacaklarındaki pantolonun sırılsıklam olup matlaşmasına yetecek kadar çok gözyaşı döktü. “Yalvarırım locaya kabulüm için bana kefil olun,” diyordu. “Sakat olduğum için beni kabul etmediler, fakat eğer siz bana kefil olursanız...” Avluela kendisinin de buradaki locanın yabancısı olduğunu, bu yüzden yapabileceği bir şey olmadığını söyledi, fakat yıkılmış Uçucu yine de onu bırakmadı. Sonunda Gormon onu kuru bir kemik torbasını kaldırır gibi rahat bir şekilde, fakat mümkün olduğu kadar nazikçe kaldırıp kenara koydu. Sütunlu girişe sonunda erişebildiğimizde bize ne istediğimizi sorup çabucak bir sonraki aşamaya geçiren yumuşak yüzlü bir nötral üçlüsü tarafından karşılandık. Bir sonraki aşama yaşlı bir çift Listeleyiciydi. Bir ağızdan konuşarak bizi sorguya çektiler.

“Görüşme talep edecektik,” dedim. “Bir merhamet meselesi.”

Sağdaki Listeleyici “Görüşme günü bundan dört gün sonra,” dedi. “İsimlerinizi listeye ekleriz.”

Avluela, “Bizim yatacak bir yerimiz yok!” diye atıldı. “Biz açız! Bizim...”

Onu susturdum. Bu arada Gormon boyutkesesini karıştırıyordu. Elinde parlak şeyler belirdi, belli ki bunlar üzerlerine sivri burunlu sakallı yüzler basılmış altınlardı... ölümsüz maden! Onları harabeleri dolaşırken bulmuştu. Birini bizi reddeden Listeleyicinin önüne attı. Adam parayı yere düşmeden kaptı, parmağıyla üzerini silip cüppesinin kıvrımlarından birinin içine bıraktı. Diğer Listeleyici umutla baktı. Gormon gülümseyerek ona da parasını verdi.

“Belki de,” dedim, “içeride özel bir görüşme ayarlayabiliriz.”

Listeleyicilerden biri, “Belki de bu mümkün olabilir,” dedi. “Geçin bakalım.”

Böylece binanın orta kısmına geçtik ve yankı yapan duvarların arasından aşağıda, apsisteki korunaklı taht odasının önündeki geniş geçide gözlerimiz takıldı. Burada ellerinde onlara miras kalan özel lisansları olan başka dilenciler de vardı. Ayrıca sıra sıra Hacı, İletişimci, Anımsayıcı, Müzisyen, Katip ve Listeleyici de burada bekliyordu. Kulağıma dua mırıltıları, burnuma baharatlı bir tütsü kokusu geldi; ayaklarımı bastığım yerin altındaki gongların titreşimlerini hissettim. Bina, önceki döngülerde zamanın dinlerinden birinin –Gormon’un (Bir kez daha kendisinin Değişken olarak gizlenen bir Anımsayıcı olduğundan şüphe etmeme neden olacak şekilde) söylediğine göre Hristanların– bir mabediymiş, sanırım bu yüzden Roum’un laik yönetiminin merkezi olmasına rağmen hâlâ kutsal havasının bir kısmını koruyordu. İyi de, Prens’i nasıl görecektik? Sol tarafıma doğru baktığımda önünde Tüccarların ve Topraksahiplerinin sıralanmış olduğu şatafatlı bir mabet gördüm. İçeri bir göz attığımda sorgu masasının üzerindeki üç kuru kafa –hafıza bankası girişi– ve yanlarında duran iriyarı katip dikkatimi çekti. Gormon ve Avluela’ya beni geçitte beklemelerini söyleyerek sıraya girdim.

 Sıra yavaş ilerliyordu; sorgu masasına ulaştığımda neredeyse bir saat geçmişti. Kuru kafalar gözlerini bana dikmişti, besleyici ve koruyucu sıvılar kaynamış kemikleri içinde fokurduyordu, milyarlarca sinaptik bağlantıları artık eşi benzeri olmayan hafıza üniteleri olarak çalışan, ölü fakat hâlâ işlevsel beyinlerinin ihtiyaç duyduğu bakımı sağlıyordu. Katip sırada bir İzleyicinin bulunmasından dehşete düşmüş gibiydi, fakat onun konuşmasına izin vermeden atıldım. “Bir yabancı olarak Prens’in merhametini talep etmek için geldim. Ben ve yol arkadaşlarımın kalacak bir yeri yok. Kendi loncam beni yüz üstü bıraktı. Şimdi ne yapmam gerekiyor? Bir görüşme ayarlayabilmenin yolu nedir?”

“Dört gün sonra gel.”

“Dört günden fazladır yollarda yattım. Şimdi ise daha rahat dinlenebilmeliyim.”

“Genel bir han...”

“Benim bir loncam var!” diye karşı çıktım. “Loncamın burada bir hanı olduğu için genel hanlar beni kabul etmeyeceklerdir, öte yandan loncam da yeni bir uygulama yüzünden beni kabul etmiyor... demek istediğimi anlatabildim mi?”

Katip, bıkkın bir sesle “Özel bir görüşme için başvuruda bulunabilirsiniz. Reddedilecektir, fakat yine de başvuru yapmanız mümkün,” dedi.

“Nereye?”

“İşte buraya. Görüşme amacınızı tam olarak yazın.”

Genel unvanımı kullanarak kendimi kuru kafalara tanıttım, iki yoldaşımın isimlerini, pozisyonlarını belirtip durumu açıkladım. Bütün bunlar kayıt edilip şehrin herhangi başka bir yerindeki beyinlere iletildi. Sonunda işim bittiğinde, katip, “Başvurunuz onaylanırsa haber verilecektir,” dedi.

“Bu arada nerede kalmalıyım?”

“Benim önerim saraya yakın bir yer olmasıdır.”

Anlamıştım. Meydanı dolduran bahtsızlar ordusuna katılmamız gerekecekti. Kim bilir kaç tanesi Prens’le özel bir görüşme istemişti ve aylar, belki de yıllardır hâlâ huzuruna çıkmayı bekliyorlardı. Taşların üzerinde uyuyup, birkaç kırıntı için dilenmek, aptalca bir umutla yaşamak!

Öte yandan tüm seçeneklerim tükenmişti. Avluela ve Gormon’un yanına dönüp durumu açıkladım ve başka herhangi bir konaklama ihtimalinin peşinden koşmamızı önerdim. Loncasız olduğundan Gormon, onun gibilere uygun herhangi pis bir genel handa kalabilirdi; Avluela büyük ihtimalle kendi loncasının hanında yer bulacaktı; bir tek ben sokaklarda yatmak zorunda kalacaktım... üstelik bu ilk kez de olmuyordu. Yine de ayrılmamız gerekmeyeceğini ümit ediyordum. Bir izleyici için garip bir düşünce olmasına rağmen üçümüzü artık bir aile gibi görmeye başlamıştım.

Çıkışa doğru ilerlerken saatim izleyiş zamanının geldiğini haber verdi. Gereken her yer ve zamanda izleyişimi yapabilmem benim zorunluluk ve ayrıcalığımdı; bu yüzden durdum, arabayı kurup aletlerimi çalıştırdım. Gormon ve Avluela yanımda beklediler. Saraya girip çıkanların yüzlerinde yer yer yılışık gülümsemeler, hatta açık açık alaylar belirdi; İzleyiş pek saygıdeğer bir iş sayılmıyordu, çünkü o kadar uzun zamandır izlememize rağmen kehanetteki düşman asla gelmemişti. Diğerlerine saçma gelse de herkesin bir görevi vardı. Kimisi için boş bir ayinden ibaret olan şey, diğerleri için hayatının işi olabiliyordu. İnatla kendimi İzleyiş durumuna soktum. Dünya gözlerimin önünden akıp gitti, gökyüzünün derinliklerine daldım. İçime tekrar o tanıdık zevk doldu, tanıdık ve kimisi de o kadar tanıdık olmayan yerleri kontrol ettim, zihnim galaksilerin arasında çılgınca dolaştı. Bir donanma toplanıyor muydu? Dünya’nın fethi için birlikler hazırlanıyor muydu? Günde dört kez izliyordum, loncamın diğer üyeleri gibi... Herkesin izleyiş zamanı biraz farklıydı, böylece tetikte bir zihnin nöbette olmadığı tek bir an bile geçmiyordu. Bunun aptalca bir hırs olduğuna inanmıyorum.

Transımdan çıktığımda küstah bir ses, “...yol açın! Roum Prensi’ne yol açın!” diye bağırıyordu.

Gözlerimi kırpıştırdım, başımı salladım ve konsantrasyonumun kalan son parçalarını zihnimden uzaklaştırmaya çalıştım. Bir alay nötral tarafından taşınan yaldızlı bir tahtırevan sarayın arka tarafından çıkmış, tam benim üzerime doğru geliyordu. Efendiler loncasına ait göz alıcı maskeler takmış dört adam tahtırevanın yanlarından yürüyor, önlerinden ise tıknaz ve bodur, boğazları kurbağalarınkini andıracak şekilde değişmiş bir Değişkenler üçlüsü görkemli borazan sesleri çıkararak yol açıyordu. Bu kadar yetenekli olmalarına rağmen Prens’in Değişkenleri işe almış olması bana çok garip gelmişti.

El arabam bu görkemli geçidin yolunu tıkamıştı, bu yüzden derhal arabayı kapatıp onlar üzerimden geçmeden kenara çekilmeye çalıştım. İleri yaşım ve paniğim yüzünden parmaklarım titriyor, aletleri doğru düzgün kapatamıyordum. Ben gitgide artan bir sakarlıkla çabalarken kasıla kasıla yürüyen Değişkenler o kadar yaklaştı ki sesleri insanı sağır edici bir yüksekliğe ulaştı, Gormon’un bana yardım etmeye çalışması ise aletlere loncamın üyelerinden başkasının dokunmasının yasak olması nedeniyle ona hiddetle tıslamama neden oldu. Onu iterek uzaklaştırdım ve bir anda öncü nötraller ellerinde parlayan kırbaçlarıyla beni yoldan uzaklaştırmak için üzerime çullandılar. “İrade adına,” diye bağırdım, “ben bir İzleyiciyim!”

Buna karşılık gelen cevap derin, sakin ve etkileyiciydi: “Bırakın onu. O bir İzleyici.”

Tüm hareketler durdu. Roum Prensi konuşmuştu.

Nötraller geri çekildiler. Değişkenler müziği kesti. Taşıyanlar, tahtırevanı yavaşça yere bıraktılar. Avluela, Gormon ve benim dışında Kafilenin orta kısmındaki herkes geri çekildi. Tahtırevan’ın donuk donuk parıldayan perdeleri aralandı. Efendilerden ikisi aceleyle ilerleyip hükümdarlarına yardım etmek için ellerini ses kalkanının içine soktular. Kalkan bir mırıltıyla yok oldu.

Roum Prensi ortaya çıktı.

O kadar gençti ki! Saçları koyu renk ve gürdü ve yüzünde tek kırışık olmayan bir çocuktan farkı yoktu. Yine de, hükmetmek için doğmuştu ve bütün gençliğine rağmen daha önce gördüğüm herkesten daha güçlü bir hakimiyet havası vardı. Dudakları ince ve sımsıkı kapalı, aşağı doğru kıvrık burnu sert ve saldırgan duruyordu; soğuk ve derin gözleri sonsuz birer çukur gibiydi. Egemenler loncasının süslü giysilerini giyiyor, yanağında ise Koruyucular loncasının çift çizgili haçı bulunuyor ve boynunda Anımsayıcıların koyu renkli şalını taşıyordu. Bir Egemen istediği kadar çok loncaya üye olabilirdi ve aynı zamanda da bir koruyucu olmaması garip kaçardı; fakat Prens’in bir yandan da Anımsayıcı olması beni şaşırtmıştı. Bu, normalde şiddete yönelenlere uygun bir lonca değildi.

Bana kayıtsızca bakıp, “İzleyiş için garip bir yer seçmişsin, yaşlı adam,” dedi.

“Yeri zaman seçti efendim,” diye yanıtladım. “Buradaydım ve görevim beni buna zorladı. Sizin geleceğinizi bilemezdim.”

“İzleyişinde hiç düşman buldun mu?”

“Hayır efendim, hiç.”

Tam şansımı denemek, Prens’in beklenmedik ortaya çıkışını lehime çevirmek için yardımını istemek üzereydim ki benim üzerimdeki ilgisi biten bir mumun ışığı gibi söndü; ben de bana bakmazken ona hitap edecek cüreti bulamadım. Uzunca bir an için gözleri Gormon’a dikildi, kaşlarını çatıp çenesini ovuşturdu. Sonra bakışları Avluela’nın üzerine geldi. Gözleri parıldadı. Çenesinin etrafındaki kaslar seğirdi. Narin burun delikleri genişledi. Eliyle işaret ederek, “Buraya gel, küçük Uçucu,” dedi. “Bu İzleyicinin dostu musun?”

Kız korkudan donakalmış bir şekilde başıyla onayladı.

Prens elini uzatıp onu yakaladı; bir anda Avluela  tahtırevan’ın üzerine doğru yükselmeye başladı ve yüzünde neredeyse oyunlardaki kötü adamları andıracak kadar hain bir gülümsemeyle prens kızı perdenin arasından içeri aldı. Anında bir çift Efendi ses kalkanını tekrar çalıştırdı, fakat geçit devam etmedi. Ben sessiz, kalakaldım. Yanımda, Gormon donakalmış, güçlü vücudu kaskatı kesilmişti. El arabamı daha az dikkat çekecek bir yere sürdüm. Uzun dakikalar geçti. Prens’in maiyeti sessiz, gözlerini tahtırevandan çevirmişlerdi.

Uzun bir süre sonra perde tekrar aralandı. Avluela güçlükle dışarı çıktı, yüzü sararmış, gözleri kırpışıyordu. Sersemlemiş gibiydi. Yanaklarında boncuk boncuk terler parıldıyordu. Neredeyse düşüyordu ki, bir nötral onu yakalayıp yer seviyesine indirdi. Ceketinin altındaki kanatları hafif açılmış, ona kambur bir görüntü vermişlerdi. Bu, büyük duygusal bir ızdırap içinde olduğunun işaretiydi. Tek bir kelime etmeden, ayaklarını sürüyerek zar zor yanımıza geldi; bana bir bakış fırlatıp kendini Gormon’un koca göğsüne bıraktı.

Taşıyıcılar tahtırevanı yukarı kaldırdılar. Roum Prensi, sarayını terk etti.

Gittiğinde boğuk bir sesle kekeleyerek, “Prens, bize kraliyet misafirhanesinde konaklama izni verdi!” dedi.

4

Misafirhane çalışanları tabii ki bize inanmadılar.

Sarayın arka tarafında, kar çiçekleri ve eğreltiotu filizleri arasındaki kraliyet misafirhanesinde Prens’in konukları ağırlanırdı. Genelde Efendiler, arada sırada da bir Egemen böyle bir misafirhanenin konuğu olur, bazen araştırma gezisindeki çok önemli bir Anımsayıcı için bir göz oda hazırlanır, ya da stratejik planları tartışmaya gelen yüksek mevki sahibi bir Koruyucu için yer ayrılırdı. Kraliyet misafirhanesinde bir uçucuyu barındırmak oldukça tuhaf, bir İzleyicinin ağırlanması düşük ihtimal, bir Değişken ya da loncasız başka birinin bulunması ise mantık sınırları dışındaydı. Bu yüzden, kendimizi tanıttığımızda Uşaklar önce yaptığımızı düşündükleri şakaya güldüler, sonra sinirlendiler, en sonunda da aşağılamaya başladılar. “Defolun buradan!” diye bağırdılar. “Aşağılık it sürüsü!”

Avluela sakin bir sesle, “Prens bize burada konaklama izni verdi ve bu yüzden siz bizi reddedemezsiniz,” dedi.

“Haydi! Haydi!”

Çarpık dişli bir Uşak Gormon’un loncasızlığı hakkında ağır sözler savurarak çıkardığı sinir-copunu suratına doğru salladı. Copun acı dokunuşuna aldırmayan Gormon aleti adamın elinden kaptığı gibi karnına tekmeyi bastı; adam da iki büklüm yere yapışıp midesindekileri boşalttı. Bir anda misafirhanenin içinden bir ordu dolusu Uşak dışarı döküldü. Gormon bir diğer Uşağı havaya kaldırarak adamları darmadağın edecek şekilde gelenlerin ortasına fırlattı. Vahşi çığlıklar ve nefretle savrulan küfürler misafirhanenin yaşlı Katibinin dikkatini çekti; adam kapıya çıkıp önce sessizliği sağladı, sonra da bizi sorguya çekti. Avluela hikayeyi anlattığında, “Bunu kolayca kontrol edebiliriz,” dedi. Küçümseyici bir bakışla Uşaklardan birine, “Listeleyicilere bir haberci gönderin. Çabuk!” diye ekledi.

Kısa bir süre sonra kargaşa dağılmış, biz de içeri kabul edilmiştik. Hepimize ayrı ayrı fakat yan yana odalar verildi. Hayatımda hiç böyle bir lüks görmemiştim, göreceğimi de sanmam. Odalar yüksek tavanlı ve genişti. Mahremiyeti korumak için girişlerde insanın kendi vücut ısısına duyarlı diyafram kapılar vardı. Işıklar en ufak bir harekete duyarlıydı, ne de olsa duvarlardaki apliklere ve tavana asılı kürelere yuvalanmış Parlakyıldız dünyalarından getirilen dikensi köle ışıklar böyle emirlere uymayı acı çekerek öğrenmişlerdi. Pencereler içeridekinin isteğine göre beliriyor ya da ortadan kalkıyorlardı; kullanılmadıkları zaman ise hislere yarı-duyarlı dünya dışı tül şeritleriyle gizleniyorlardı. Bu şeritler yalnızca dekoratif olmakla kalmıyor, aynı zamanda da seçilen desene göre belirlenen hoş kokular yayılmasına neden oluyorlardı. Odalarda ana hafıza bankalarına bağlı bireysel bir düşünce başlığı vardı. Gerektiğinde Uşakları, Listeleyicileri ya da müzisyenleri çağırmak için gerekli bağlantılar da aynı düşünce başlığıyla sağlanabiliyordu. Tabii ki benim loncamdan bir kişi başka insanları bu şekilde kullanıp kızgın bakışlarını çekebilecek kadar kendini alçaltamaz; zaten onlara pek ihtiyacım da yoktu.

Böyle bir şatafatı sağlamak için Prens’in tahtırevanının içinde neler geçmiş olabileceğini Avluela’ya sormadım. Aynen, zorla bastırdığı öfkesiyle benim küçük, narin Uçucuma itiraf edilmemiş sevgisini belli eden Gormon gibi, ben de olanları tahmin edebiliyordum.

Yerleştik. El arabamı pencerenin yanına çekip tül perdeyle örttüm ve bir sonraki İzleyişim için hazır bir halde bıraktım. Duvarlardan huzur verici şarkılar gelirken ben de vücudumu kirden arındırdım. Daha sonra odama Avluela geldi, gevşeyip rahatladı, yanıma oturdu ve yaşadıklarımız hakkında konuştuk. Gormon saatlerce ortalıkta gözükmedi. Ortamı fazla seçkin bulup misafirhaneden toptan ayrılarak kendi loncasız benzerlerinin yanına dönmüş olabileceğini düşünmeye başlamıştım; fakat hava kararmaya başladığı sırada Avluela ile Roum’un üzerinde beliren yıldızları seyretmek için misafirhanenin tecrit edilmiş bahçesine çıktığımızda Gormon’un bir rampanın üzerinde olduğunu gördük. Yanında Anımsayıcıların şalını taşıyan uzun boylu, sıska bir adam vardı ve alçak sesle konuşuyorlardı.

Gormon bana döndü ve “İzleyici, gel de yeni dostumla tanış,” dedi.

Sıska adam şalına dokundu. Duvardan soyulmuş bir fresk kadar ince bir sesle, “Ben Anımsayıcı Basil,” dedi. “Roum’un gizemlerini araştırmak için Perris’den geldim. Burada uzun yıllar kalacağım.”

Gormon, “Anımsayıcının ilginç hikayeleri var,” dedi. “Loncasının önde gelenlerinden biri. Siz geldiğinizde bana geçmişi ortaya çıkarma yöntemlerinden bahsediyordu. Üçüncü Döngü’de yığılan toprağın altına kadar bir çukur kazıyorlar ve vakum çekirdeği kullanarak toprak moleküllerini ayrıştırıp tarihöncesi katmanları ortaya çıkarıyorlar.”

Basil, “Roum İmparatorluğu dehlizleri, Büyük Yıkım’a ait harabeler, İkinci Döngü’nün sonlarına doğru beyaz metal üzerine yazılmış kitaplar bulduk.” dedi. “Bütün bulgular inceleme, listeleme ve çözümleme için Perris’e gönderilir, sonra da geri gelirler. Geçmiş ilgini çekiyor mu, İzleyici?”

“Bir miktar.” Gülümsedim. “Buradaki Değişken geçmişe benden çok daha fazla ilgi duyuyor. Bazen onun samimiyetinden kuşkulanıyorum; kılık değiştirmiş bir Anımsayıcıyı tanırdınız değil mi?”

Basil Gormon’u dikkatle inceledi; gözleri garip vücut şekline ve aşırı kaslı yapısına uzun süre takıldı. En sonunda, “O bir Anımsayıcı değil,” dedi, “fakat geçmiş çağlara aşırı bir ilgisi olduğunu ben de kabul ediyorum. Bazı derin konularla ilgili sorular sordu.”

“Ne gibi?”

“Loncaların nasıl ortaya çıktığı gibi, kendi kendilerine üreyebilen ilk gerçek Uçucu ırkını üreten genetik cerrahın ismi gibi, ya da neden Değişkenlerin olduğu ve bunun gerçekten de İradenin bir laneti olup olmadığı gibi sorular.”

“Peki sizin bu sorulara cevaplarınız var mı?”

Basil, “Bazıları için evet,” dedi, “bazıları için.”

“Mesela loncaların ortaya çıkışı?”

Anımsayıcı, “Loncaların kuruluş amacı yenilmiş ve çökmüş bir topluma anlam ve altyapı kazandırmaktı,” dedi. “İkinci Döngü’nün sonunda her şey karmaşa içindeydi. Hiç kimse toplumdaki yerini ya da amacını bilmiyordu. Mağrur yabancılar bizim dünyamızda bize değersiz varlıklar gibi davranıyorlardı. Herkesin diğerlerinin yanındaki yerini bilebilmesi için sabit bakış açıları oluşturulması gerekiyordu. Böylece ilk loncalar oluştu: Egemenler, Efendiler, Tüccarlar, Topraksahipleri, Satıcılar ve Uşaklar. Daha sonra Katipler, Müzisyenler, Şaklabanlar ve Taşıyıcılar oluştu. Bütün bunlar için Listeleyiciler gerekti, daha sonra da İzleyiciler ve Koruyucular. Büyülü Yıllar sırasında Değişkenler ve Uçucular oluştu, böylece o loncalar da eklendi, en sonunda da loncasızlar yani nötraller oluşturuldu, böylece...”

Avluela, “Fakat Değişkenler de loncasızdır!” diye atıldı.

Anımsayıcı Avluela’yı ilk kez fark etti. “Kimsin sen, kızım?”

“Uçuculardan Avluela. Bu İzleyici ve Değişkenle birlikte yolculuk ediyorum.”

Basil, “Buradaki Değişkene anlattığım gibi, eskiden onun türü de loncalıydı. Bin yıl kadar önce haysiyetsiz bir Değişken grubunun Jorslem’in kutsal yerlerini ele geçirme girişiminin ardından Egemenler Konseyi’nin kararıyla lonca dağıtıldı. O günden beri Değişkenler loncasız, ancak nötrallerin üzerinde yer alırlar.”

“İşte bunu bilmiyordum,” dedim.

Basil kendini beğenmiş bir şekilde, “Sen bir Anımsayıcı değilsin,” dedi, “geçmişi ortaya çıkarmak bizim işimiz.”

“Doğru. Doğru.”

Gormon, “Peki, ya bugün? Bugün kaç lonca var?”

Bu soruyu beklemeyen Basil burun büktü, “En azından yüz tane olmalı. Bazıları oldukça küçük, bazıları sadece yerel. Ben sadece ilk loncalar ve onların hemen ardılları ile ilgileniyorum; son birkaç yüzyılda olan biten başkalarının alanına giriyor. Senin için bir araştırma yaptırmamı ister misin?”

Gormon, “Gerek yok,” dedi, “öylesine sordum.”

Anımsayıcı, “Merakın oldukça iyi gelişmiş,” dedi.

“Dünyayı ve içindeki her şeyi büyüleyici buluyorum. Bu bir günah mı?”

Basil, “Sadece garip,” dedi. “Loncasızlar kendi ufuklarının ötesine nadiren bakarlar.”

Bir Uşak belirdi. Korkuyla karışık bir küçümseme ifadesiyle Avluela’nın önünde diz çöktü ve “Prens geri döndü,” dedi “şu anda Sarayda sizi yanında görmek istiyor.”

Avluela’nın gözleri dehşetle doldu; reddetmesi gibi bir ihtimal yoktu. Uşağa, “Seninle birlikte gitmem mi gerekiyor?” diye sordu.

“Lütfen. Giydirilip kokularla bezenmeniz gerekiyor. Ayrıca yanına gittiğinizde kanatlarınızın açık olmasını istiyor.”

Avluela onaylar şekilde başını salladı ve Uşağı takip etti.

Bir süre daha rampanın üzerinde kaldık; Anımsayıcı Basil Roum’un eski günlerinden bahsetti, ben dinledim, Gormon’un gözleri ise karanlığa daldı. Sonunda konuşmaktan boğazı kuruyan Anımsayıcı iznimizi isteyerek ağırbaşlı bir şekilde uzaklaştı. Az sonra altımızda kalan avluda bir kapı açıldı ve içeriden Avluela çıktı; sanki Uçuculardan değil de Uyurgörürlerden biriymişçesine yürüyordu. Transparan kumaşların altındaki narin vücudu yıldızların ışığı altında ölü gibi beyaz parlıyordu. Kanatları açıktı ve ağır yürek çırpınışları gibi yavaş yavaş titreşiyordu. Her bir kolundan birer Uşak tutmuş, sanki o gerçek bir kadın değil de bir hayalden ibaretmiş gibi onu saraya götürüyorlardı.

Gormon, “Uç Avluela uç!” diye gürledi. “Kaçabiliyorken kaç!”

Avluela sarayın yan girişlerinden birinde kayboldu.

Değişken bana baktı. “Bize kalacak yer sağlamak için kendini prense sattı.”

“Öyle görünüyor.”

“O sarayı yerle bir edebilirim!”

“Onu seviyor musun?”

“Belli olmuyor mu?”

“Kendine gel,” dedim. “Sıradışı bir adamsın, fakat yine de bir Uçucu sana göre değil. Özellikle de Roum Prensi’nin yatağını paylaşan bir Uçucu.”

“Daha önce benim kollarımdaydı.”

Neye uğradığımı şaşırmıştım. “Onunla beraber mi oldun?”

Üzgün üzgün gülümseyerek, “Bir kereden fazla,” dedi. “Doruğa ulaştığında kanatları fırtınada kalmış yapraklar gibi çılgınca çırpınıyor.”

Aşağıdaki avluya düşmemek için rampanın korkuluklarını yakalamak zorunda kaldım. Yukarıdaki yıldızlar başımın etrafında dönmeye, yaşlı ay ve ifadesiz iki yol arkadaşı aşağı yukarı sallanmaya başladı. Bu duygularımın nedenini bile anlamadığım halde belirgin bir şekilde sarsılmıştım. Gormon’un genel bir kanunu çiğnemiş olmasına duyduğum öfke miydi? Avluela için duyduğumu sandığım babalık hislerinin bir sonucu muydu? Yoksa arzularımın ötesinde olmamasına rağmen kapasitemin üzerinde olan bir günah işlediği için Gormon’u kıskanmam mıydı?

“Bunun için beynini kızartabilirler. Ruhunu parça parça edebilirler. Üstelik şimdi beni de bir suç ortağı yaptın,” dedim.

“Ne olmuş? Prens emrediyor ve alıyor... fakat birileri ondan önce davranmış. Bunu birisine söylemem gerekiyordu.”

“Yeter. Yeter artık.”

“Onu tekrar görebilecek miyiz?”

“Prens kadınlarından çabuk sıkılır. Birkaç gün, belki de tek bir gece sonra... onu fırlatıp bize geri atacaktır. Belki de o zaman misafirhaneyi de terk etmemiz gerekecek.” İçimi çektim. “En azından hak ettiğimizden birkaç gece fazla bir süre için kullanmış olacağız.”

Gormon, “Ondan sonra nereye gideceksin?” diye sordu.

“Bir süre daha Roum’da kalırım.”

“Sokaklarda yatma pahasına mı? Burada İzleyicilere pek ihtiyaç duyulmuyor gibi.”

“Başa çıkabilirim,” dedim. “Sonra da Perris’e gitmeyi düşünüyorum.”

“Anımsayıcılardan bilgi almak için mi?”

“Perris’i görmek için. Ya sen? Roum’da ne yapmak istiyorsun?”

“Avluela.”

“Kes şu konuyu!”

“Pekala,” dedi; gülümsemesi acı doluydu. “Yine de Prens’in onunla işi bitene kadar burada kalacağım. Daha sonra o tekrar benim olacak ve bir yolunu bulacağız. Loncasızlar becerikli olur. Öyle olmaları gerekir. Belki bir süre Roum’da kalacak bir yer buluruz, sonra da senin peşinden Perris’e geliriz. Tabii canavarlar ve kafir Uçucular ile birlikte yolculuk yapmaya bir itirazın yoksa.”

Omuz silktim, “Zamanı gelince düşünürüz.”

“Daha önce hiç bir Değişken ile arkadaş olmuş muydun?”

“Sık sık değil. Uzun süreli de değil.”

“Onur duydum.” Parmaklarını korkuluğun üzerinde tıkırdattı. “Beni uzaklaştırma İzleyici, seninle birlikte kalmak istememin bir nedeni var.”

“Ne gibi?”

“Aletlerin Dünya işgalinin başladığını söylediklerinde yüzünün alacağı şekli görmek.”

Omuzlarımın çökmesine engel olmadım, “Bu durumda uzun bir süre yanımda kalacaksın demektir.”

“Bir işgalin yaklaştığına inanmıyor musun?”

“Bir gün evet, fakat yakında değil.”

Gormon kıkırdadı. “Yanılıyorsun. Neredeyse başladı.”

“Komik değil.”

“Ne oldu İzleyici? İnancını mı kaybettin? Bin yıldır bu biliniyor: Başka bir ırk gözünü Dünya’ya dikmiş, üstelik anlaşmalarla ele geçirmiş. Bir gün sahibi oldukları şeyi almak için gelecekler. Bütün bunlar ta İkinci Döngü’nün sonunda belirlenmişti.”

“Bir Anımsayıcı olmamama rağmen bunları ben de biliyorum.” Sonra ona döndüm ve asla yüksek sesle söyleyeceğimi düşünmediğim şeyler söyledim. “Senin yaşının iki katı zamandır kulağımı yıldızlara çevirdim ve İzleyişimi yaptım Değişken. Bu kadar çok tekrarlanan bir şey genelde anlamını yitirir. Kendi ismini on bin kez tekrarlarsan boş bir ses gibi gelecektir. Yıllarca izledim, üstelik işimi de iyi yaptım, fakat zaman zaman gece karanlığında boşu boşuna İzlediğimi, hayatımı boşa harcadığımı düşündüm. İzleyişin verdiği bir haz var, fakat belki de gerçek bir amacı yok.”

Eli bileğimi kavradı. “Senin itirafın da benimki kadar sarsıcı. İnancını koru İzleyici. İşgal yaklaşıyor!”

“Nasıl bilebilirsin ki?”

“Loncasızların da bazı becerileri vardır.”

Bu konuşma beni huzursuz etmeye başlamıştı. “Loncasız olmak acı verici bir şey mi?” diye sordum.

“İnsan alışıyor. Ayrıca statü kaybını telafi edecek bazı özgürlükler sağlıyor. Mesela herkesle istediğim gibi konuşabiliyorum.”

“Fark ettim.”

“Özgürce hareket ediyorum. Yiyecekler kurtlu, kalacak yerler kötü olmasına rağmen yiyecek ve kalacak yer sorunum hiç olmuyor. Bütün yasaklara rağmen kadınlar için çekiciyim. Belki de yasaklar yüzünden. Hırslarım yok.”

“Derecenin üzerine hiç yükselmek istemedin mi?”

“Asla.”

“Bir Anımsayıcı olarak daha mutlu olabilirdin.”

“Şimdi de mutluyum. Bir Anımsayıcının zevklerini tatmama rağmen sorumluluklarını üstlenmem gerekmiyor.”

“Ne kadar da kendini beğenmişsin!” diye bağırdım. “Loncasızlığı bir erdeme çevirmek!”

“İnsan İrade’nin yükünü başka nasıl kaldırabilir ki?” Saraya doğru baktı. “Acizler güçlenir. Güçlüler alaşağı olur. Bunu bir kehanet olarak gör İzleyici: Şehvetli Prens yaz gelmeden hayatı daha fazla tanımış olacak. Avluela’yı aldığı için onun gözlerini çıkaracağım!”

“Ağır laflar. Bu gece bahsettiğin şeyin adı ihanet.”

“Bu bir kehanet.”

“Onun yanına bile yaklaşamazsın,” dedim. Sonra bu aptalca konuşmayı ciddiye aldığım için rahatsız olup ekledim: “Ayrıca neden onu suçluyorsun ki? O sadece prenslerin hep yaptığı şeyi yapıyor. Ona gittiği için kızı suçla. Reddedebilirdi.”

“Evet ve kanatlarını kaybederdi. Ya da ölürdü. Hayır, onun bir seçeneği yoktu. Benim var!” Bir anda Değişken uzun tırnaklı, çift eklemli işaret ve başparmaklarını yukarı kaldırıp havadaki hayali bir çift göze soktu. “Bekle,” dedi, “bekle ve gör!”

Bahçede iki Zamanustası belirdi, aletlerini kurup yarının şeklini okuyacakları ince mumları yaktılar. Solgun dumanın iğrenç kokusu burun deliklerimi doldurdu. Artık Değişkenle konuşmaya devam etme isteğimi kaybetmiştim.

“Geç oldu,” dedim. “dinlenmeye ihtiyacım var, yakında İzleyişimi de yapmalıyım.”

Gormon, “İyi İzle,” dedi.

5

Gece odamda uzun günün dördüncü ve son İzleyişini gerçekleştirdim ve hayatımda ilk kez bir gariplik fark ettim. Nedenini çözemedim. Anlaşılması zor bir histi, tatlar ve kokuların garip bir birleşimi, devasa bir yığınakla yapılan bir temas duygusu. Endişelenmiştim, aletlerime her zamankinden daha uzun süre bağlı kaldım, fakat seansımın sonunda bile başlarken olduğundan daha net bir algılama sağlayamadım.

Daha sonra yükümlülüklerim üzerine düşündüm.

İzleyiciler çocukluklarından itibaren dünyanın tehlikede olduğunu hissettiklerinde hızla alarm vermeleri gerektiği konusunda eğitilirler. Acaba Koruyucuları şimdi uyarmam mı gerekiyordu? Benim hayatım boyunca dört kez alarm verilmişti, hepsinde de yanlış alarm. Her seferinde de seferberlik ilan edilmesine neden olan İzleyici korkulacak bir itibar kaybına uğramıştı. Biri beynini hafıza bankalarına bağışlamış; diğeri utancından bir nötral olmuş; yine bir diğeri aletlerini parçalayıp loncasızlar arasında yaşamaya başlamıştı. Boş hayaller içinde işine devam etmeye çalışansa yoldaşları tarafından alay konusu edilmişti. Yanlış alarm veren birini horgörmenin erdemli bir tarafı olduğunu düşünmüyordum, ne olursa olsun doğru alarmı vermemektense erken bir alarm vermek daha iyi değil midir? Yine de, bunlar loncamın âdetleriydi ve ben de bunlarla bağlanmıştım.

Durumu tekrar gözden geçirdim ve alarm vermek için yeterli nedene sahip olmadığıma karar verdim.

Gormon’un aklıma bu yönde fikirler soktuğu sonucuna vardım. Büyük ihtimalle işgalin yakında olacağı konusundaki boş lafları beni etkilemişti.

Bir şey yapamazdım. Acele verilecek bir kararla toplumdaki yerimi tehlikeye atma riskini göze alamadım. Kendi duygusal durumuma güvenmiyordum.

Alarm vermedim.

Aklım karışmış, rahatsız olmuş, canım sıkılmış bir şekilde el arabamı kapatıp derin bir uykuya daldım.

Şafakta pencereye koştum, sokaklarda işgalciler görmeyi bekliyordum; fakat her şey sakindi. Avlunun üzerinde kışın puslu havası asılı kalmış, uykulu Uşaklar pasif nötralleri oradan oraya itekliyorlardı. Korkarak günün ilk İzleyişini gerçekleştirdim, geceleri yeni kalktığımda olduğumdan daha duyarlı olduğumu bildiğim halde belirgin bir şekilde rahatladım, gece hissettiğim gariplikten eser yoktu.

Kahvaltı edip avluya çıktım. Gormon ve Avluela oradaydılar. Avluela yorgun ve bitkin görünüyordu, anlaşılan Roum Prensi’yle geçirdiği geceden dolayı bitap düşmüştü; yine de bu konuda hiçbir şey söylemedim. Çeşitli yumuşakçaların kabuklarıyla bezenmiş duvara kibirli kibirli yaslanmış duran Gormon, “İzleyişin nasıl geçti?” diye sordu.

“Yeterince iyi.”

“Gün boyunca ne yapacaksın peki?”

“Roum’u gezeceğim,” dedim. “Siz de bana katılmak ister misiniz?”

Gormon, “Tabii ki,” dedi, Avluela ise başıyla belli belirsiz onayladı ve şehri turistler gibi –ki turist oluşumuz yanlış da sayılmazdı– dolaşmaya başladık.

Roum’un karmakarışık geçmişinde dolaşırken Gormon daha önce buraya hiç gelmediği iddiasını yalanlarcasına tur rehberliğimizi yaptı. Dolambaçlı sokaklarda yürürken gördüğümüz şeyleri herhangi bir Anımsayıcı gibi açıkladı. Binlerce yılın kalıntıları ortaya çıkmıştı. İkinci Döngü’nün güç kubbelerini, hayal bile edilemeyecek kadar eski bir tarihte insanların ve hayvanların orman kaçkınları gibi savaştığı Kolezyum’u gördük. Binanın yıkıntıları arasında Gormon o hayal edilemeyecek kadar eski çağların vahşetini anlattı. “İnanılmaz bir kalabalığın önünde,” dedi, “çırılçıplak dövüşmüşler. Aslan adı verilen, koca kafalı, kürklü, dev kedilerle çıplak elleriyle savaşıyorlarmış. Hayvan kan revan içinde kaldığında, kazanan adam Roum Prensi’ne dönüp onun arenaya atılmasına neden olan suçu için bağışlanmayı diliyormuş; eğer iyi dövüştüyse Prens eliyle bir işaret yapıyor ve adam özgür kalıyormuş.” Gormon hareketi gösterdi: yukarı bakan bir baş parmak, sağ omzun üzerinden birkaç kez geriye doğru gidiyor. “Diğer taraftan, eğer adam korkaklık ettiyse, ya da aslan kendi ölümünü onurlu ve saygın bir hale getirdiyse, Prens farklı bir hareket yapıyor ve adam başka bir hayvan tarafından öldürülmeye mahkum ediliyormuş.” Gormon bize o hareketi de gösterdi: Orta parmağı ileri çıkmış, bir yumruk hızla ve ani bir şekilde yukarı kalkıyor.

Avluela, “Bütün bunlar nasıl bilinebiliyor?” diye sordu, fakat Gormon onu duymazlıktan geldi.

Dünya’nın merkezinden enerji çekmek için Üçüncü Döngü’nün başlarında yapılan füzyon paratonerlerini gördük; çürümüş ve paslanmış olmalarına rağmen hâlâ işlevseldiler. En az yirmi adam yüksekliğinde, hâlâ haşmetini koruyan bir İkinci Döngü atmosfer makinesinin parçalanmış gövdesini gördük. Etrafı kışın kümelenmiş ölüm çiçekleri gibi Birinci Döngü’den beyaz kalıntılarla sarılmış bir tepe gördük. Şehrin içlerine ilerledikçe savunma amaçlı yükselticilerin İrade’nin tüm gazabını işgalcilerin üzerine boşaltmak için hazır beklediği bölgeye geldik. Dünya dışından ziyaretçilerin tarihöncesi şeyler için yerlilerle pazarlık ettiği bir pazar yerinden geçtik. Gormon kalabalığa karışıp birkaç şey satın aldı. Uzaklardan gelen yolcular için içeride isteyenin yarı-yaşamdan aşk buzu kütlelerine kadar ne olursa satın alabileceği bir zevk evine rastladık. Tver Nehri’nin yanında loncasızların sade bir şekilde ağırlandığı küçük bir lokantada yemek yedik. Gormon’un ısrarı üzerine bölgeye özel hamurumsu yumuşak bir madde ile ekşi, sarı bir şarap ısmarladık.

Daha sonra yıldızlardan gelen ürünleri, Afreek’den getirilmiş pahalı incik boncuğu, yerel Üreticilerin dandik mallarını pazarlayan Satıcıların bulunduğu bir kemer altından geçtik. Hemen ardından ortasında gemi şeklinde bir süs havuzu olan bir meydana çıktık. Arka tarafta harabe haline gelmiş, yıkık dökük merdivenler yine yıkıntılara ve yabani otların arasına çıkıyordu. Gormon’un işaretiyle bu kasvetli yere yürüdük, sonra burayı hızla geçerek, görünüşe göre İkinci Döngü’nün başlarından, hatta Birinci’den kalma görkemli bir sarayın otlarla kaplı ve az eğimli bir tepenin üzerine çöreklendiği bir yere vardık.

Gormon, “Buranın Dünya’nın merkezi olduğu söylenir,” diye belirtti. “Jorslem’de aynı onura sahip olduğu söylenen bir yer daha var. Burada o noktayı bir haritada işaretlemişler.”

Avluela, “Dünya yuvarlaksa nasıl oluyor da bir merkezi olabiliyor?” diye sordu.

Gormon güldü. İçeri girdik. İçeride, soğuk karanlığın ardında, kendi kendine parıldayan, mücevherlerle bezenmiş, dev bir küre vardı.

Gormon, ihtişamlı bir hareketle, “İşte Dünya’nız,” dedi.

Avluela’nın nefesi kesilmişti, “Ah!” dedi, “her şey! Burada her şey var!”

Harita tam bir ustalık eseriydi. Doğal şekiller ve yükseltilerin hepsi gösterilmişti, denizler derin sıvı havuzları gibiydi ve çöller o kadar kavrulmuş gözüküyordu ki insanın ağzı kuruyordu; şehirler canlı gibi kıpır kıpırdı. Kıtalara göz gezdirdim: Eyrop, Afreek, Ais, Stralya. Dünya Okyanusu’nun muazzamlığını gördüm. Çok da uzun olmayan bir zaman önce ızdırap içinde geçtiğim Kara Geçidi’nin altın çizgisini bu sefer gözlerimle aştım. Avluela ileri atılıp Roum’u gösterdi, sonra da Agupt, Jorslem, Perris’i... Hind’in kuzeyindeki yüksek dağ sıralarına parmağıyla dokunup yumuşak bir sesle, “İşte ben burada, buzun yaşadığı, dağların aylara dokunduğu yerde doğmuşum. Uçucuların krallığı buradadır,” dedi. Parmağını batıya, Fars’a, oradan da korkunç Arban Çölü’ne, daha sonra da Agupt’a doğru kaydırdı. “Kızlığımı aştıktan sonra, geceleri işte buraya uçtum. Hepimizin uçması gerekir, ben de buraya uçtum. Belki yüz kez öleceğimi sandım. İşte burada, boğazımda kum çölde uçarken, kanatlarıma kum çarparken... aşağı düştüm, sıcak kumun üzerinde günlerce çırılçıplak yattım, sonra erkek bir Uçucu beni gördü, aşağı inip bana acıdı ve yukarı kaldırdı, tekrar gökyüzüne çıkınca gücüm geri geldi, beraber Agupt’a uçtuk. Denizin üzerinde öldü, genç ve güçlü olmasına rağmen yaşam onu terk etti ve aşağı, denize düştü, ben de onunla birlikte olabilmek için indim, gece olmasına rağmen su sıcaktı. Sürüklendim, sabah olduğunda suda ağaç gibi büyümüş canlı taşlar gördüm, balıklar da rengarenkti, o suda kanatları açık yatarken gelip etini tırtıkladılar, ben ayrıldım, onu huzur bulması için suyun derinliklerine ittim, sonra yükselip yalnız, korkmuş bir şekilde Agupt’a uçtum, orada seninle karşılaştım İzleyici.” Çekingen bir şekilde bana gülümsedi. “Sen de bize gençliğinin geçtiği yerleri göstersene İzleyici.”

Aniden dizlerimin bağı çözüldüğünden midir nedir bilinmez, acı içinde yerkürenin diğer ucuna doğru yürüdüm. Avluela peşimden geldi; Gormon ise sanki hiç ilgisini çekmiyormuş gibi arkada kaldı. Dünya Okyanusu’ndan çıkan iki sıra adayı –Kayıp Kıtalar’dan artakalanları– gösterdim.

Anayurdum olan batıdaki adayı göstererek, “İşte burada,” dedim, “ben burada doğmuşum.”

Avluela, “Ne kadar da uzak!” diye bağırdı.

“...ve çok uzun bir zaman önce,” dedim. “Bazen İkinci Döngü’nün ortasında doğmuşum gibi geliyor.”–

“Hayır! Bu imkansız!” dedi, fakat bana sanki binlerce yaşında olmam gibi bir ihtimal söz konusuymuş gibi bir bakış attı.

Gülümsedim ve yumuşak yanağına elimi koydum, “Sadece bana öyle geliyor,” dedim.

“Evden ne zaman ayrılmıştın?”

“Senin iki katı yaşımdayken,” dedim. “Önce buraya geldim...” doğudaki ada grubunu gösterdim. “Burada, Palash’da on, on beş yıl İzleyicilik yaptım. Sonra İrade beni Dünya Okyanusu’nun diğer ucuna, Afreek’e geçirdi. Geldim. Bir süre sıcak ülkelerde çalıştım. Agupt’a gittim. Orada malum küçük bir Uçucuyla tanıştım.” Birden sessizlik oldu, bir zamanlar evim olan adalara bakarken zihnimdeki şimdi kuru ve yıpranmış olan görünüşüm değişti ve kendimi tekrar genç ve dinamik halimle gördüm. Yeşil dağlara tırmanıyor, soğuk denizde yüzüyor, dalgaların köpürdüğü beyaz bir sahilin kenarında İzleyişimi yapıyordum.

Ben dalıp gitmişken Avluela Gormon’a döndü ve “Şimdi sıra sende. Nereden geldiğini bize göster bakalım, Değişken!” dedi.

Gormon omuz silkti. “Geldiğim yer bu küre üzerinde gözükmüyor.”

“Bu imkansız!”

“Öyle mi?”

Avluela Gormon’a ısrar etti, fakat o her seferinde sorulardan kaçınıyordu, yan çıkışlardan birinden tekrar Roum sokaklarına döndük.

Ben yorulmaya başlamıştım, fakat Avluela Roum için büyük bir açlık duyuyordu ve bütün öğleden sonra boyunca onu silip süpürmek istiyordu, böylece birbirlerinin içinden geçen sokaklar labirentinin, Efendilere ve Tüccarlara ait malikanelerin bulunduğu ışıl ışıl bir bölgenin, Uşakların ve Satıcıların yeraltına kadar uzanan pis kokulu mahallelerinin, Şaklabanlar ve Müzisyenlerin bulunduğu bir sokağın, hatta Uyurgörürlerin kuşkulu hizmetlerini sundukları bir yerin içinden geçtik. Şişko bir Uyurgörür kadın içeri girip translarıyla gelecek gerçeği satın almamız için bize yalvardı, Avluela da girmek için ısrar etti, fakat Gormon hayır anlamında başını salladı, ben de gülümsedim ve yolumuza devam ettik. Şehrin merkezine yakın bir parktaydık. Burada, Roum’un vatandaşları sıcak Agupt’ta pek seyrek görülen bir enerjiyle dolaşıyorlardı, biz de onlara katıldık.

Avluela, “Şuraya bakın!” diye bağırdı, “Ne kadar da parlak!”

Tarihi şehrin kalıntılarından birini çevreleyen bir boyut küresinin parlayan yüzeyini gösteriyordu; elimi gözüme siper ederek içinde taş, yıpranmış bir duvar ve önünde bir yığın insan gördüm. Gormon, “O Gerçeğin Ağzı,” dedi.

Avluela, “O da nedir?” diye sordu.

“Gel bak.”

Kürenin içine doğru ilerleyen bir sıra vardı. Biz de katıldık ve kısa süre sonra kürenin dibine geldik, sınırın ötesinde zamandan bağımsız bir bölge vardı. Neden bu ve benzeri az miktarda kalıntı böyle özel bir korumaya layık görülmüşlerdi bilmiyordum, bu yüzden bilgisi herhangi bir Anımsayıcı kadar derin olan Gormon’a sordum, o da, “Bu bölge kesinlik bölgesi, insanın söylediği şeyle gerçekte olan birbiriyle tam olarak uyar,” diye açıkladı.

Avluela, “Anlamıyorum,” dedi.

“Burada yalan söylemek imkansızdır. Korunmayı hak edecek bundan daha değerli bir kalıntı düşünebiliyor musun?” Girişin içine adım attı ve geçerken şekli bulanıklaştı, ben de hızla onun arkasından girdim. Avluela bir an duraksadı. Adımını atmadan önce uzun bir an geçti, tam sınırdayken durdu, sanki evrenin bizim durduğumuz cebiyle dış dünya arasındaki rüzgardan etkilenmiş gibiydi.

Daha içerideki bir bölümde Gerçeğin Ağzı duruyordu. Sıra ona doğru gidiyordu ve ağırbaşlı bir Listeleyici iç bölüme girişi denetliyordu. Biz üçümüzün içeri girmesine izin verilmeden önce uzun bir süre geçti. Sonunda içeri girdiğimizde kendimizi zamanın gazabına uğramış bir duvarın üzerinde vahşi bir hayvan kafası kabartması önünde bulduk. Hayvanın ağzı açık, açık ağzın içi ise karanlık ve korkutucuydu. Sanki tam da görmeyi beklediği şeyi bulmuş gibi Gormon başını salladı.

Avluela, “Ne yapmamız gerekiyor?” diye sordu.

Gormon, “İzleyici,” dedi, “sağ elini Gerçeğin Ağzı’nın içine sok.”

Dediğini memnuniyetsizce yaptım.

“Şimdi, birimiz sana bir soru soracak. Cevap vermek zorundasın. Eğer gerçek dışı bir şey söylersen ağız kapanıp elini kopartacak.”

Avluela, “Hayır!” diye haykırdı.

Ben ise elimi çevreleyen ağza rahatsız bir şekilde bakıyordum. İki eline birden sahip olmayan bir İzleyici işi olmayan bir adamdır; İkinci Döngü’de insanın kendi elinden daha iyi bir protez sahibi olması bile mümkünmüş, fakat İkinci Döngü uzun zaman önce sona ermişti ve böyle şeyler artık Dünya üzerinde satılmıyordu.

“Böyle bir şey nasıl mümkün olabilir?” diye sordum.

Gormon, “Bu bölgede İrade normalden çok daha güçlü,” diye cevapladı. “Doğru ile doğru olmayan arasındaki ayrımı kesin olarak yapıyor. Duvarın arkasında bir Uyurgörürler üçlüsü yatıyor, İrade onlar aracılığıyla konuşuyor ve Ağzı kontrol ediyor. İrade’den korkuyor musun İzleyici?”

“Kendi dilimden korkuyorum.”

“Cesur ol. Daha önce bu duvar önünde tek bir yalan bile söylenmedi. Tek bir el bile kaybedilmedi.”

“Devam et öyleyse,” dedim. “Kim bana bir soru soracak?”

Gormon, “Ben,” dedi. “Söyle bakalım İzleyici: Bütün numaralar bir yana, sence İzleyiş ile geçen bir hayat akıllıca mı harcanmıştır?”

Uzunca bir süre düşüncelerimi yokladım, bir yandan da Ağız’dan gözlerimi alamıyordum.

Sonunda, “Bu dünyayı paylaştığı insanları korumak için kendini tetikte olmaya adamak insanın kendini sunabileceği en kutsal amaçtır...”

Gormon panik içinde, “Dikkat et!” diye bağırdı.

“Henüz bitirmedim,” dedim.

“Devam et.”

“...fakat düşman hayali olduğunda tetikte olmak gereksizdir, gelmeyecek bir tehlike için uzun süre ve dikkatli bir şekilde nöbet tuttuğu için insanın gurur duyması aptalca ve günahtır. Hayatım boşa harcandı.”

Gerçeğin ağzı titremedi bile.

Elimi çektim. Sanki bileğim şimdi büyümüş gibi bakıyordum. Birden kendimi birkaç döngü yaşında hissettim. Avluela’nın gözleri fal taşı gibi açılmış, elleri ağzında, söylediklerim yüzünden donakalmıştı. Sanki kendi sözlerim bu korkunç putun önünde, havada asılı kalmışlardı.

Gormon, “Dürüstçe konuştun,” dedi, “fakat kendine biraz daha merhamet etmelisin. Kendi kendini yargılarken fazla acımasız oluyorsun.”

“Bunları elimi kurtarmak için söyledim. Yalan söylememi tercih mi ederdin?”

Gülümsedi. Avluela’ya döndü ve “Sıra sende,” dedi.

Açık bir şekilde korkmuş gözüken küçük Uçucu Ağız’a yaklaştı. Ağız’ın içine soktuğu ufacık eli titriyordu. İleri atılıp onu o korkunç, şeytani ağızdan çekip almamak için kendimi zor tuttum.

“Ona kim soru soracak?” diye sordum.

Gormon, “Ben,” dedi.

Avluela’nın giysileri altındaki kanatları hafifçe çırpındı. Yüzü sarardı, burun delikleri büyüdü, altdudağını ısırdı. Duvara yaslandı ve elini koparabilecek şeye korkuyla baktı. Bölmenin dışındaki yüzler bize sabırsızlıkla bakıyor, dudaklar hareketleniyor, Ağız’a olan uzun ziyaretimizi onaylamayan şeyler söylüyorlardı şüphesiz; biz ise hiçbir şey duymuyorduk. Etrafımızdaki hava ılık ve yapış yapıştı, zamanın içinden koparılmış bir kuyu gibi keskin bir küf kokusu barındırıyordu.

Gormon, yavaşça, “Önceki gece vücudunu Roum Prensi’ne verdin. Ondan önce ise böyle ilişkiler kanunen ve âdetler uyarınca yasak olmasına rağmen kendini Değişken Gormon’a sunmuştun. Bundan çok daha önce ise şimdi ölmüş bir Uçucunun eşi olmuştun. Daha başka erkeklerle de beraber olmuş olabilirsin, fakat benim bu konuda bir bilgim yok ve bu yüzden sorumun kapsamı dışındalar. Avluela, şimdi bilmek istediğim şu: Üçünden hangisi sana en yüksek bedensel zevki tattırdı, üçünden hangisi duygularını en derinden etkiledi, eğer bir eş seçecek olsan üçünden hangisini kendine eş olarak seçerdin?”

Değişkenin bir yerine üç soru sormuş ve böylece adil olmayan bir avantaj almış olmasına itiraz edecektim ki konuşmama fırsat kalmadan, eli Ağız’ın içine gömülmüş olmasına rağmen Avluela duraksamadan cevap verdi, “Roum Prens’i daha önce hiç tatmadığım kadar derin fiziksel bir zevk tattırdı, fakat soğuk ve zalimdi ve onu bu yüzden hor görüyorum. Ölü Uçucumu daha önce veya sonra kimseyi sevmediğim kadar sevmiştim, fakat o zayıftı ve ben zayıf birini eş olarak istemezdim. Sen, Gormon, şimdi bile bana bir yabancı gibi görünüyorsun ve ben ne bedenini ne de ruhunu tanıdığımı zannetmiyorum, yine de, aramızdaki uçurum bu kadar geniş olmasına rağmen eğer hayatımın geri kalanını geçirmek için birini seçmem gerekiyorsa, bu sen olurdun.”

Elini Gerçeğin Ağzı’ndan çekti.

Avluela’nın sözlerinin açıklığı hoşuna gitmiş olmasının yanı sıra açıkça yaralanmış olan Gormon, “Çok iyi bir konuşmaydı!” dedi. “Eh, demek gerektiği anda etkili konuşma yeteneği birden kazanılabiliyor. Şimdi elini riske atma sırası bende.”

Ağız’ın yanına gitti. “İlk iki soruyu sen sormuştun. Neden işi tamamlayıp son soruyu da sormuyorsun?” dedim.

“Haydi haydi,” dedi, bir yandan da boştaki elini savsakça sallıyordu, “kafa kafaya verin de bir soru bulun.”

Avluela’yla kenara çekildik. Âdeti olduğunun aksine önce davranıp bir soru önerdi; benim de aklımdaki soru aynı olduğu için kabul ettim ve sormasını söyledim.

“Biraz önce yer küresinin önündeyken senden doğduğun yeri göstermeni istemiştim, fakat sen orada olmadığını söyledin. Bu, çok garip geldi. Şimdi söyle bakalım: Sen, olduğunu söylediğin şey, Dünya’yı dolaşan bir Değişken misin?”

Gormon cevapladı: “Değilim.”

Bir anlamda Avluela’nın sorusunu cevaplamıştı, fakat daha biz cevabın yeterli olmadığını söylemeden devam etti, elini çekmemişti, “Size doğduğum yeri kürenin üzerinde gösteremedim, çünkü ben bu küre üzerinde herhangi bir yerde değil, ismini veremeyeceğim bir yıldızın dünyalarından birinde doğdum. Sizin anladığınız şekilde bir Değişken değilim, fakat kelimenin bazı anlamları düşünüldüğünde bu doğru, çünkü vücudum kısmen gizlenmiş, kendi dünyamda farklı bir görüntüye bürünürdüm. On yıldır buradayım.”

“Dünya’ya gelmekteki amacın neydi?” diye sordum.

Gormon, “Sadece tek bir soruya cevap vermem gerekiyor,” dedi ve gülümsedi, “ama yine de sorunu cevaplayacağım: Dünya’ya askeri bir gözlemci olarak gönderildim, uzun süredir yolunu İzlediğin, inanmayı bıraktığın, birkaç saat içinde üzerinizde olacak işgalin yolunu hazırlamak için.”

“Yalan!” diye bağırdım. “Hepsi yalan!”

Gormon bir kahkaha attı ve kolunu Gerçeğin Ağzı’ndan çekti. Eli yerindeydi.

6

Şaşkınlıktan uyuşmuş halde, el arabamla birlikte kaçtım o ışıltılı küreden ve aniden soğuğa ve karanlığa bürünmüş sokağa çıktım. Kış nedeniyle gece hızlı gelmişti, neredeyse dokuzuncu saat olmuştu, İzleyiş zamanı bir kez daha yaklaşıyordu.

Gormon’un alayı beynimde zonkluyordu. Her şeyi ayarlamıştı: Bizi Gerçeğin Ağzı’na yöneltmiş; benden kaybettiğim inancım hakkında, Avluela’dan ise farklı şekilde bir itiraf kopartmıştı, açıklaması gerekmeyen bilgileri acımasızca anlatmış, beni derinden yaralayacağını hesapladığı şeyler söylemişti.

Gerçeğin Ağzı bir kandırmaca mıydı? Gormon’un hem yalan söylemesi hem de sağlam kalması mümkün olabilir miydi?

Görevlerimi ilk aldığımdan beri bir kez bile bana verilen zaman dışında bir an İzleyiş yapmamıştım. O an gerçeklerin dağılmakta olduğu bir andı, dokuzuncu saatin gelmesini bekleyemezdim; rüzgarlı sokakta dizlerimin üzerine çöküp el arabamı açtım, aletlerimi hazırladım ve bir yüzücü gibi İzleyişe daldım.

Yükseltilmiş bilincim yıldızlara yöneldi.

Tanrısal bir şekilde sonsuzluğu kapladım. Güneş fırtınalarının gücünü hissettim, fakat ben basıncın yıkıcı etkisiyle fırlatılacak bir Uçucu değildim, kızgın ışık parçacıklarının ulaşamayacağı kadar uzağa, Güneş’in egemenliğinden sonraki karanlığın içine doğru yoluma devam ettim. Orada karşıma başka, daha farklı bir basınç darbesi çıktı.

Yaklaşan yıldızgemileri!

Zavallı dünyamıza turist getiren gemiler değil. Kayıtlı ticari kargo gemileri değil, yıldızlararası buharları toplayan çöpçü gemileri değil, hiperbolik yörüngelerindeki tatil gemileri değil...

Bunlar, karanlık, yabancı, tehlikeli savaş gemileriydi. Sayılarını kestiremiyordum; sadece pek çok ışık hızıyla Dünya’ya yönelmiş olduklarını biliyordum. Önlerinde saptırılmış enerjilerden oluşan bir koni vardı, aynı koni bir gece önce hissettiğim, duyduğum aletlerimin içinden beynimde patlayan, gergin desenlerin üzerinde oynaştığı bir prizma, bir kristal gibi beni içine alıyordu.

Bütün hayatım boyunca bunun için İzlemiştim.

Bunu hissetmek için eğitilmiştim. Asla hissedememem için dua etmiştim, boşluğun içindeyken hissetmek istemiştim, sonra da ona inancımı kaybetmiştim. Şimdi ise Değişken Gormon’un inceliği sayesinde Gerçeğin Ağzı’nın hemen önünde soğuk bir Roum sokağında diz çökmüş, zamanımdan erken İzleyerek, onu sonunda hissedebilmiştim.

Eğitimi sırasında bir İzleyiciye hislerini iyice kontrol eder etmez alarm verebilmesi için İzleyişten derhal çıkması öğretilir. Ben de buna uydum ve bir kanaldan ötekine geçerek kontrolümü yaptım, yine de inanılmaz bir hızla Dünya’ya yaklaşan o lanet olasıca muazzam güç hissi kaybolmadı.

Ya kandırılmıştım, ya da işgal başlamıştı; ne olursa olsun alarm verebilmek için transtan çıkamıyordum.

Saatler gibi gelen bir süre için duyumsal verileri sevgiyle içtim, oyalandım. Aletlerimi kurcaladım, inancımı kesinlikle onaylayacak şekilde onları kuruttum. Hayati zamanı boşa harcadığım için kendi kendimi uyardım, alarm vermek kucaklamam gereken kaderimdi.

Sonunda İzleyişimden ayrılıp koruduğum dünyaya geri döndüm.

Avluela yanımdaydı, korkmuş, sersemlemişti; yumruklarını ısırıyor, gözleri boş bakıyordu.

“İzleyici! İzleyici beni duyuyor musun? Neler oluyor? Ne olacak?”

“İşgal,” dedim. “Ne kadardır transtayım?”

“Yaklaşık yarım dakikadır. Bilmiyorum. Gözlerin kapalıydı. Öldün zannettim.”

“Gormon doğru söylüyordu! İşgal neredeyse başladı. O nerede? Nereye gitti?”

Avluela, “Biz Ağız’ın olduğu yerden çıkarken ortadan kayboldu,” diye fısıldadı. “İzleyici, korkuyorum. Etrafımda her şey yıkılıyormuş gibi geliyor. Uçmam gerek... Yerde daha fazla kalamam!”

Ona doğru atılıp kolunu ıskalarken, “Bekle,” dedim. “Şimdi gitme. Önce alarm vermem gerekiyor, sonra...”

O ise elbiselerini çıkarmaya başlamıştı bile. Etrafımızda olup biteceklerden habersiz insanlar koşuştururken o beline kadar çıplak kalmış, soluk vücudu ay ışığında parlıyordu. Avluela’nın yanımda kalmasını istiyordum, fakat alarm vermekte daha fazla gecikemezdim, ona arkamı dönüp arabama yöneldim.

Sanki uzun süredir özlemini duyduğum bir–şeylerin neden olduğu bir rüyadaymışcasına elim hiç kullanmadığım, Dünya çapında Koruyuculara genel alarm verecek küreye gitti.

Alarm zaten verilmiş olabilir miydi? Başka bir İzleyici benim hissettiğim şeyi hissetmiş, şaşkınlıktan ve kuşku yüzünden benden daha az donakalmış olduğu için İzleyicinin son görevini yerine getirmiş olabilir miydi?

Hayır. Hayır. Öyle olsaydı şehrin üzerinde yörüngede olan hoparlörlerden siren seslerini duyuyor olmam gerekirdi.

Küreye dokundum. Gözucuyla Avluela’yı gördüm; tüm fazlalıklarından kurtulmuş, sözlerini söylemek için diz çökmüş, kanatlarını güçle dolduruyordu.

Kuvvetli, tek bir hamleyle alarmı çalıştırdım.

O anda bize doğru gelen iriyarı bir şekil dikkatimi çekti. Aletlerimin başından kalkıp ona doğru uzanırken, Gormon, diye düşündüm; onu yakalamak istedim, yakalayıp sıkıca tutmak; fakat gelen Gormon. değildi, yufka yüzlü, işgüzar bir Uşaktı. Avluela’ya, “Sakin ol Uçucu,” dedi, “kanatlarını indir, Roum Prensi seni huzuruna çıkartmam için beni gönderdi.”

Adam onunla boğuşmaya başladı. Kızın küçük göğüsleri inip kalkıyor, gözleri ateş kusuyordu.

“Bırak beni! Uçmam gerek!”

Avluela’yı kocaman kolları içine alan Uşak, “Roum Prensi seni çağırtıyor,” dedi.

“Roum Prensi’nin bu akşam uğraşması gereken başka sorunlar olacak,” dedim. “Kıza zaman ayıramaz.”

Daha konuşurken gökyüzünden siren sesleri gelmeye başladı.

Uşak kızı bıraktı. Bir an için ağzı hareketlendi; İradenin onu koruması için gerekli işaretlerden birini yaptı; yukarı bakıp homurdandı, “Alarm! Kim alarm verdi? Sen mi, yaşlı İzleyici?”

Sokaklarda şekiller delice koşuşturmaya başladılar.

Kurtulan Avluela, koşarak yanımdan geçti, kanatları sadece yarı açıktı, boğuşma sırasında büzülmüşlerdi. Sirenlerin korkunç seslerinin arasında genel hoparlörlerden savunma ve güvenlikle ilgili mesajlar yayımlanıyordu. Uzun boylu, yanağında Koruyucular loncasının işareti olan bir adam koşarak yanıma geldi, anlaşılamayacak kadar alakasız şeyler söyleyip yine koşarak ortadan kayboldu. Dünya çılgına dönmüşe benziyordu.

Sakin kalan bir tek ben vardım. İşgalcilerin simsiyah gemilerini şimdiden şehrin kuleleri üzerinde görmeyi bekleyerek gökyüzüne baktım; fakat uçan gece ışıkları ve insanın gökyüzünde görmeyi normal olarak bekleyeceği diğer şeylerden başka bir şey göremedim.

“Gormon?” diye bağırdım, “Avluela?”

Yapayalnızdım.

İçime garip bir boşluk hissi doldu. Alarm vermiştim, işgalciler yoldaydılar, işimi kaybetmiştim. Artık İzleyicilere ihtiyaç yoktu. Bunca yıldır yoldaşım olan yıpranmış el arabasına neredeyse sevgiyle dokundum. Parmaklarımı lekelenmiş ve çukurlaşmış parçaları üzerinde dolaştırdım; sonra gözlerimi çevirdim, el arabasız, yükümlülükleri olmayan, hayatı bir anda anlam bulmuş ve onu aynı anda kaybetmiş bir adam olarak karanlık sokaklara daldım. Çevremde kargaşa vardı.

7

Dünya’nın son savaşı gelip çattığında tüm loncalar seferber edilecek, ama sadece izleyiciler muaf tutulacaklardı! Bu kadar uzun bir zaman boyunca sınırlarda bekleyenler asıl savaşta bir rol oynamayacaklardı; gerçek alarmın verilmesiyle bizim işimiz sona ermişti. Şimdi zaman Koruyucular loncasının maharetlerini göstermesi zamanıydı. Savaş sırasında yapılacakları yarım döngü boyunca planlamışlardı. Şimdi hangi stratejiler ortaya konulacaktı? Nasıl bir eylem planı izlenecekti?

Benim tek derdim kraliyet misafirhanesine dönüp krizin sona ermesini orada beklemekti. Avluela’yı bulabilmek umutsuzca bir düşünceydi, o karmaşa ânı içinde, çıplak ve korunmasız bir şekilde avuçlarımın arasından kaymasına izin verdiğim için ne kadar dövünsem azdı. Nereye gidecekti? Onu kim koruyacaktı?

El arabasını arkasından deli gibi sürüyen başka bir İzleyici neredeyse bana çarpıyordu. “Dikkat et!” diye bağırdım. Nefes nefese, sersemlemiş bir halde başını kaldırdı. “Doğru mu?” dedi, “Alarm?”

“Duyamıyor musun?”

“Evet, ama gerçek mi?”

El arabasını gösterdim. “Nasıl kontrol edeceğini biliyorsun.”

“Diyorlar ki alarmı veren adam dün hana alınmamış aptal ve sarhoş ihtiyarın tekiymiş.”

“Bu doğru olabilir,” diye kabul ettim.

“Ama... ama... alarm gerçekse...”

Gülümseyerek, “Eğer öyleyse şimdi hepimiz dinlenebiliriz. Sana iyi günler, İzleyici.”

Arkamdan, “El araban! El araban nerede!” diye bağırdı.

Ben ise onu çoktan geçmiş, Roum İmparatorluğundan bir kalıntıya ait oyma bir sütuna doğru ilerliyordum.

Sütunun üzerine tarihöncesi görüntüler oyulmuştu: savaşlar ve zaferler, zincire vurularak Roum caddelerinde utanç içinde dolaştırılan yabancı hükümdarlar, imparatorluğun ihtişamını selamlayan muzaffer kartallar. Taş sütunun önünde bir süre durup yeni edindiğim sükunetimle inceledim figürleri. Anımsayıcı Basil olarak tanıdığım ve çılgınca koşuşturan bir şekil bana doğru geldi; onu selamlayıp, “Tam zamanında! Bana bir iyilik yap ve bu figürleri açıkla, Anımsayıcı. Çok ilgimi çektiler ve merak ediyorum,” dedim.

“Deli misin sen! Alarmı duymuyor musun?”

“Alarmı ben verdim, Anımsayıcı.”

“Kaç o zaman! İşgalciler geliyor! Savaşmamız lazım!”

“Benim değil Basil. Benim işim bitti. Bana bu figürlerden bahset. Bu yenilmiş krallar, mahvolmuş imparatorlar... Ne de olsa senin yaşında bir adam savaşamaz.”

“Genel seferberlik var!”

“İzleyiciler dışında genel,” dedim. “Sadece bir dakika. İçimde geçmişe bir özlem doğdu. Gormon ortadan kayboldu; geçmiş döngülere rehberim ol.”

Anımsayıcı başını iki yana çılgınca salladı, etrafımdan dolaşmaya, uzaklaşmaya çalıştı. Sıska kolunu yakalamak için bir hamle yaptım, fakat elimden kurtuldu ve yakaladığım koyu renk şal elimde kaldı. Uzaklaşmıştı, sokağın sonuna doğru gözden kaybolurken zayıf bacakları delice çalışıyordu. Omuz silktim ve beklenmedik şekilde elime geçen şalı inceledim. Parıldayan ince metal tellerle, insanın gözünü cezbedecek desenler oluşturacak şekilde örülmüştü: Her tel sanki örgünün içinde kayboluyor, sonra uzak şehirlerde ortaya çıkan kraliyet ailesinin üyeleri gibi en olmadık noktada tekrar beliriyordu. İşçilik muhteşemdi. Şalı öylesine omzuma koydum.

Yürümeye devam ettim.

Günün erken saatlerinde beni ortada bırakacak gibi görünen bacaklarım şimdi gayet iyi işliyordu. Kendimi gençleşmiş hissederek karmaşanın hakim olduğu şehrin içinden geçtim, yol seçimi konusunda hiçbir sorun yaşamadım. Nehre doğru gittim, karşıya geçtim, Tver’in diğer tarafında Prens’in sarayına doğru ilerledim. Gece artık daha da kararmıştı, ne de olsa seferberlik emirleri altında ışıkların çoğu söndürülmüştü. Arada sırada boğuk bir gümleme yukarıda, şehrin üzerine kara bulutlar çökmesine ve çoğu uzun mesafeli radarların engellenmesine neden olacak bir perdeleme bombasının patladığını haber veriyordu. Sokaklarda daha az yaya kalmıştı. Sirenler hâlâ çalıyordu. Binaların tepesinde savunma donanımları çalışmaya başlıyordu; ısınan savarların biplemelerini duyabiliyor, maksimum randıman için örümcek benzeri ayaklarını açarak birbirine bağlanan kulelerin tepelerindeki yükselticileri görebiliyordum. Artık bir işgalin gerçekten başladığı konusunda hiç şüphem kalmamıştı. Benim kendi aletlerim iç huzursuzluğum nedeniyle yanlış sonuç vermiş olabilirdi, fakat loncamın yüzlerce üyesinin ilk raporları doğrulaması olmadan seferberlikte bu kadar ileri gitmezlerdi.

Saraya yaklaştığımda nefes nefese kalmış ve şalları arkalarından çırpınan bir çift Anımsayıcı bana doğru koştu. Bana anlamadığım bazı şeyler söylediler... sanırım Basil’in şalını giydiğim için loncalarının jargonuyla seslenmişlerdi. Cevap veremedim ve hâlâ birşeyler geveleyerek dibime kadar geldiler; sonra normal insanların diline dönüp, “Senin derdin ne? Herkes yerlerine! Kayıt almamız lazım! Yorum yapmamız lazım! Gözlem yapmamız lazım!”

Kibarca, “Beni başkasıyla karıştırdınız,” dedim. “Bu şalı bana emanet eden biraderiniz Basil için şimdilik saklıyorum. Şu anda benim olmam gereken bir yer yok.”

Aynı anda, “Bir İzleyici,” diye bağırdılar, bana ayrı ayrı küfürler savurup koşmaya devam ettiler. Bir kahkaha atıp saraya gittim.

Kapılar açıktı. Dış kapıyı korumakla yükümlü olan nötraller aynen kapının hemen içinde duruyor olmaları gereken Listeleyiciler gibi yerlerinde değildiler. Dışarıdaki meydanda birikmiş dilenciler sığınmak için sarayın içine akın etmişler, bu da içeriyi mesken edinmiş lisanslı dilencileri kızdırmış, yeni gelenlerin üzerine beklenmedik bir güç ve hiddetle saldırmışlardı. Sakatların koltuk değneklerini sopa gibi kullanarak kavga ettiklerini, kör adamların garip bir şekilde etkin yumruklar attığını, yumuşak başlı tövbekarların hançerlerden sonik tabancalara kadar geniş bir yelpazede silahlar kullandığını gördüm. Kendimi bu utanç verici manzaradan mümkün olduğu kadar uzak tutarak sarayın iç bölgelerine geçtim ve küçük mabetlerin içine bir göz attım. İçeride Hacılar İradenin onları kutsaması için dualar ediyor, İletişimciler yaklaşan çatışmanın sonucu için ümitsizce ruhani yardım dileniyorlardı.

Birden trompet sesleriyle birlikte, “Yol açın! Yol açın!” bağırışları duydum.

İriyarı Uşaklardan oluşan bir sıra adam sarayın içine girdi, Prens’in apsisdeki özel bölümüne doğru gitti. Birkaç tanesi çılgınca tepinen, çırpınan, kanatları yarı açık bir şekil taşıyorlardı: Avluela! Ona seslendim, fakat sesim kargaşa içinde kayboldu, ona yetişmem de mümkün olmadı. Uşaklar beni kenara ittiler. Geçit alayı Prens’in odasına doğru gidip ortadan kayboldu. Küçük Uçucuyu son bir kez görme şansım oldu, onu esir alanların elinde ufacık ve soluk... sonra bir kez daha gitmişti.

Uşakların arkasından şüphe içinde gitmekte olan beceriksiz bir nötrali yakaladım.

“Uçucu! O neden getirildi buraya?”

“Ha... ho... onlar...”

“Konuş!”

“Prens... onun kadını... savaş... arabasında... o... o... işgalciler...”

Sarsak yaratığı kenara fırlattım ve apsise doğru koşturdum. Karşıma belki benim on katım yüksekliğinde pirinç bir duvar çıktı. Yumrukladım. “Avluela!” diye delice bağırdım. “Av-lu-ela!..”

Ne uzaklaştırıldım, ne de içeri alındım. Görmezlikten geldiler. Sarayın batı kapısındaki şamata artık orta kısma ve koridorlara ulaşmıştı, paçavralar içindeki dilenciler bana doğru gelirken ani bir dönüş yapıp kendimi sarayın yan kapılarından birinden geçerken buldum.

Misafirhaneye çıkan avluda hareketsiz, pasif duruyordum. Havada garip bir elektrik çıtırtısı oldu. Önce Roum’un savunma sistemlerinden birinin şehri saldırıdan korurken yaptığı bir şey zannettim, fakat bir an sonra, bunun aslında işgalcilerin gelişlerinin bir ön belirtisi olduğunu anlamıştım.

Gökyüzünde yıldızgemileri ışıl ışıldı!

İzleyişim sırasında algıladığımda sonsuz karanlığın üzerinde kara lekelerdi bunlar, ama şimdi güneşlerin parıltısıyla yanıyorlardı. Gökyüzü bir dizi parlak, sert, mücevherimsi küreyle süslendi; kesintisiz bir sıra halinde doğudan batıya dizildiler ve hep birden ortaya çıktıkları anda Dünya’nın fatihlerinin gelişini haber veren senfoninin ilk vuruşlarını duyar gibi oldum.

Yıldızgemilerinin benden ne kadar yukarıda ve kaç tane oldukları, ya da tasarımlarının ayrıntıları hakkında bir fikrim yoktu. Bildiğim tek şey muazzam bir heybetle geldikleriydi ve eğer ben bir Koruyucu olsaydım tüm benliğim bu görüntü karşısında kuruyup giderdi.

Rengarenk ışıklar gökyüzünde bir yandan bir yana gidip geldiler. Savaş sonunda başlamıştı. Bizim savaşçılarımızın yapmaya çalıştıklarını anlayamıyordum, ama zamanı kısalmış, yaşlı gezegenimizi sahiplenmek üzere gelmiş olanların manevraları karşısında da aynı derecede şaşırmıştım. Utanarak kendimi, sanki bu benim kavgam değilmişcesine, bu mücadelenin sadece dışında değil, aynı zamanda üzerinde de görüyordum. Avluela’nın yanımda olmasını istiyordum, ama o sarayın derinliklerinde bir yerde, Roum Prensi ile birlikteydi. Şu anda Gormon bile bir teselli olabilirdi... Değişken Gormon, casus Gormon, dünyamızın rezil haini Gormon.

Yükseltilmiş, sağır edici sesler, “Roum Prensi’ne yol açın! Roum Prensi Koruyucuların başında anadünya için savaşmaya gidiyor!” diye bağırdılar.

Saraydan bir gözyaşı damlası şeklinde, pırıl pırıl bir araç çıktı; –aracın parlak madeni tavanına, tüm halkın hükümdarlarını görüp yüreklenmeleri için, şeffaf bir perde takılmıştı. Roum Prensi, aracın kontrollerinin başında, genç ve zalim yüz hatları sabitleşmiş bir halde, dimdik oturuyordu ve hemen arkasında, Uçucu Avluela’nın bir imparatoriçe gibi giydirilmiş, narin biçimini seçebiliyordum. Kız trans halindeymiş gibiydi.

Kraliyet savaş arabası gökyüzüne doğru yükseldi ve karanlıkta kayboldu.

Başka bir araç daha ortaya çıkıp onu izlemiş gibi geldi bana; sonra Prens bir kez daha göründü, ikisi birbirlerinin etrafında dar çemberler çizmeye başladılar; belli ki savaşıyorlardı. Mavi kıvılcımlar bir bulut gibi sarmıştı onları ve ikisi birden daha da yükselip uzaklaştılar ve Roum tepelerinden birinin ardında görüş alanımdan çıktılar.

Gezegenin dört bir yanında savaşılıyor muydu şimdi? Perris tehlikede miydi, ya da kutsal Jorslem, hata Kıyı Kıtalar’ın uykulu adaları? Yıldızgemileri her yeri sarmış mıydı? Bilmiyordum. Ben sadece Roum’un üzerindeki küçük bir alanda olup bitenlerin farkındaydım ve burada bile olayları belli belirsiz algılayabiliyor, yetersiz bilgi alıyordum. Gökyüzünde anlık ışık parlamaları olduğunda uçucu taburlarının geçtiğini görüyordum, sonra şehrin üzerine bir örtü örtülmüşcesine karanlık bir kez daha çöküyordu. Dev savunma makinelerimizin kulelerin tepelerinden düzensiz olarak ateş ettiklerini görebiliyordum, ama yukarıdakiler ne hasar görüyor, ne de yara alıyor, oldukları yerde duruyorlardı. Ayaklarımın altındaki avlu bomboştu, ama uzaklardan kuşların çığlıkları olabilecek kadar tiz, uğursuz ve korku dolu sesler geliyordu. Zaman zaman tüm şehri sarsan bir patlama sesi duyuluyordu. Yanımdan bir Uyurgörürler müfrezesi geçti; sarayın önündeki meydanda askeri görünüşlü bir ağı açmaya çalışan bir grup Şaklaban gözüme ilişti; parlayan bir başka ışıkla bir havasalının üzerinde süzülen, olup biteni hararetle not etmeye çalışan bir Anımsayıcı üçlüsü gördüm. Görünüşe göre –emin olamıyordum– Roum Prensi’nin aracı geri dönmüştü, gökyüzünde hızla giderken takipçisi de kuyruğundan ayrılmıyordu. İki küçük noktacık gözden kaybolurken, “Avluela,” diye fısıldadım. Yıldızgemileri yer birliklerini mi indiriyorlardı? Yörüngedeki parlak kürelerden döne döne çıkan enerji sütunları yeryüzüne dokunmak için mi iniyorlardı aşağıya? Prens Avluela’yı neden yakalamıştı? Gormon neredeydi? Koruyucularımız ne yapıyorlardı? Neden düşman gemileri gökyüzünden hâlâ silinip atılmamıştı?

Avlunun tarihi taşlarına kök salmış gibi gece boyunca olup biten hakkında en ufak bir fikrim olmadan gezegenlerarası savaşı izledim.

Şafak söktü. Solgun ışıklar kuleden kuleye sıçrıyordu. Ellerimi gözlerime götürdüm, ayakta uyumuş olmalıydım. Kendi kendime, belki de Uyurgörürler loncasına kayıt yaptırmalıyım, diye düşündüm. Omuzlarımdaki Anımsayıcı şalına dokundum, nasıl olup da üzerimde olduğunu bir an için merak ettim, fakat cevap kısa zamanda geldi.

Gökyüzüne baktım.

Yabancı yıldızgemileri gitmişti. Gördüğüm şey sadece griliğin arasından pembe pembe ışıkların belirdiği sıradan bir şafaktı. Birden el arabam için etrafıma bakınma ihtiyacı duydum, sonra artık İzleyiş yapmam gerekmediğini kendime hatırlatmam gerekti ve kendimi normalde böyle bir zamanda insanın hissetmeyeceği kadar boşlukta hissettim.

Savaş bitmiş miydi?

Düşman yenilmiş miydi?

İşgalcilerin gemileri gökyüzünden silinmiş, Roum’un çevresinde darmadağın bir şekilde yatıyorlar mıydı?

Sessizlik. Artık senfoniyi duyamıyordum. Sonra, o tüyler ürpertici sessizliği bozan yeni bir ses, şehrin sokaklarından geçen tekerlekli araçların sesi duyuldu ve görünmeyen müzisyen son bir nota çaldı. Derin ve kulaklarda çınlayan, sanki her bir tel aynı anda kopmuş gibi bir anda olmadık şekilde kesilen son bir nota.

Genel duyuruların yapıldığı hoparlörlerden sade kelimeler döküldü.

“Roum düştü. Roum düştü.”

8

Kraliyet misafirhanesinde kimse yoktu. Nötraller ve hizmetçi loncalarındakiler kaçmışlardı. Koruyucular, Efendiler ve Egemenler savaşta onurlu bir şekilde ölmüş olmalıydılar. Ne Anımsayıcı Basil, ne de arkadaşları vardı ortada. Odama gittim, temizlendim, birşeyler yiyip kendime geldim; birkaç parça eşyamı toparlayıp kısa süre için tattığım lükse veda ettim. Roum’u ziyaret etmek için bu kadar kısa bir zamanım olduğuna üzülüyordum, fakat en azından Gormon mükemmel bir rehber olmuştu ve oldukça fazla şey görmüştüm.

Şimdi ayrılma zamanıydı.

İşgal altındaki bir şehirde kalmak mantıklı değilmiş gibi görünmüştü. Odamdaki düşünce başlığı sorgulamaya yanıt vermiyordu, bu yüzden ne buradaki ne de başka yerlerdeki yenilginin boyutunu öğrenmem mümkün olmuştu, ama açık olan şuydu ki Roum’un yönetimi artık insanların elinde değildi ve ben de bir an önce ayrılmak istiyordum. Aklıma Roum’a girişimiz sırasında uzun boylu Hacı’nın önerdiği gibi Jorslem’e gitme fikri geldi; fakat sonra vazgeçtim ve batıya, daha yakın olmasının yanı sıra Anımsayıcıların karargahı konumunda olan Perris’e doğru bir yol izlemeye karar verdim. Benim mesleğim yok olmuştu, fakat Dünya’nın işgal altındaki bu ilk sabahında kendimi alçakgönüllülükle Anımsayıcıların emrine sunmak ve onlarla birlikte bugünden daha parlak olan geçmişimizle ilgili bilgi toplamak için ani ve karşı konulmaz bir istek duymaya başlamıştım.

Öğleye doğru misafirhaneden ayrıldım. Önce kapıları hâlâ ardına kadar açık olan saraya gittim. Her yerde dilenciler yatıyordu, kimi ilaç almış, kimi uyuyor, çoğu ölüydü; vahşi ölüm şekillerinden anladığım kadarıyla çıkan panikle birbirlerini çılgınca öldürmüşlerdi. Ümidini yitirmiş gibi gözüken bir Listeleyici, mabedin içindeki üç kuru kafanın yanına çökmüştü. Ben içeri girerken, “İşe yaramaz. Beyinler cevap vermiyor,” dedi.

“Roum Prensi ne oldu?”

“Öldü. İşgalciler onu düşürdüler.”

“Yanında genç bir uçucu vardı. O kıza ne olduğunu biliyor musun?”

“Hayır. Sanırım ölmüştür.”

“Ya şehir?”

“Düştü. Her yerde işgalciler var.”

“Katliam mı?”

Listeleyici, “Talan bile yok,” dedi. “Çok nazikler. Bizi ele geçirdiler.”

“Sadece Roum’da mı yoksa her yerde durum aynı mı?”

Adam omuz silkti. Öne arkaya ritmik bir şekilde sallanmaya başladı. Onu kendi haline bırakıp sarayın içlerine doğru yürüdüm. Beni şaşırtacak şekilde Prens’e ait bölümler mühürlenmemişti. İçeri girdim; perdelerin, mobilyaların, ışıkların görkemi karşısında huşu içinde kaldım. Odadan odaya geçtim ve en sonunda yatak örtüsü başka bir yıldızın gezegenlerinden gelmiş bir çift kabuklunun eti olan kraliyet yatağının bulunduğu odaya ulaştım ve kabuk benim için açılırken Roum Prensi’nin yatmış olduğu sonsuz yumuşaklıkta örtülere dokundum ve Avluela’nın da burada yatmış olduğu aklıma geldi; daha genç bir adam olsaydım orada ağlardım.

Saraydan çıktım ve Perris’e olan yolculuğuma başlamak için meydanı geçtim.

Uzaklaşırken, ilk kez işgalcilere gözüm ilişti. Yabancı görünüşlü bir araç meydanın yanına yanaştı ve içinden on kadar şekil indi. Neredeyse insan gibiydiler. Gormon gibi geniş göğüslü ve uzun boyluydular, sadece kollarının aşırı uzunluğu onların uzaylı olduklarını kesin olarak belirtiyordu. Derileri garip bir yapıya sahipti ve eğer daha yakında olsaydım eminim ki insansı olmayan gözler, dudaklar, burun delikleri görecektim. Beni hiç önemsemeden ve Gormon’u hatırlatan garip, geniş adımlarla meydanı geçip saraya girdiler. Ne saldırgandılar, ne de çalımlı.

Turistti bunlar. Görkemli Roum yabancılar üzerindeki çekiciliğini bir kez daha ortaya koymuştu.

Yeni efendilerimizi eğlentileriyle baş başa bırakarak şehrin dış kısımlarına doğru yürüdüm. Sonsuz bir kışın ıssızlığı ruhuma işledi: Roum düştüğü için üzülüyor muydum? Yoksa Avluela için yas mı tutuyordum? Yoksa başıma gelen şey şimdi art arda üç İzleyişi kaçırdığım için bir bağımlı gibi bırakmakta zorlanmam mıydı?

Bunların hepsi birden bana acı veriyordu. En çok da sonuncusu.

Ben şehrin kapılarına doğru yürürken sokaklarda kimse yoktu. Roumluların saklanmasına neden olan şeyin yeni efendilere duyulan korku olduğunu sanıyordum. Arada sırada yabancı araçlardan bir ikisi yanımdan geçiyordu; fakat bana bulaşan olmadı. Akşama doğru şehrin batı kapısına ulaştım. Kapı, üzerinde koyu yeşil taçları olan ağaçlarla kaplı hafif eğimli tepeciği gözlerimin önüne serecek şekilde ardına kadar açıktı. Dışarı çıktım ve kapıdan kısa bir mesafe ötede yavaş yavaş şehirden uzaklaşmakta olan bir Hacı gördüm.

Ona kolayca yetiştim.

Korkak, emin olmayan adımları bana garip gelmişti, çünkü kalın kahverengi cüppesi bile vücudunun gücünü ve gençliğini saklamaya yetmiyordu; dimdik duruyordu, omuzları yukarıda ve sırtı dikti; buna rağmen yaşlı bir adam gibi zorlanarak yürüyordu. Yanına gidip kukuletasının altına baktığımda bunun nedenini fark ettim; her Hacının kullandığı maskesine, körlerin önlerindeki engelleri fark etmek için kullandıkları cinsten bir reflektör bağlanmıştı. Varlığımın farkına vardı ve, “Ben kör bir Hacıyım. Bana zarar vermezsiniz umarım,” dedi.

Ses bir Hacının sesi değildi. Buyurucu, sert ve güçlüydü.

“Kimseye zarar vermek gibi bir niyetim yok,” diye cevapladım. “Ben geçtiğimiz akşam işini kaybetmiş bir İzleyiciyim.”

“Geçtiğimiz akşam pek çok iş kaybedildi, İzleyici.”

“Tabii ki bir Hacınınki dışında.”

“Evet,” dedi, “bir Hacınınki dışında.”

“Nereye gidiyorsun?”

“Roum’dan uzağa.”

“Belli bir hedefin yok mu?”

Hacı, “Hayır,” dedi. “Yok. Amaçsızca dolaşacağım.”

“Belki de beraber dolaşmalıyız,” dedim, ne de olsa bir Hacıyla beraber dolaşmanın iyi şans getireceğine inanılır; ayrıca Uçucum ve Değişkenim olmadığı için diğer türlü yalnız yolculuk etmem gerekecekti. “Ben Perris’e gidiyorum. Gelir misin?”

Acı acı, “Başka herhangi bir yerden farkı yok,” dedi. “Evet. Beraber Perris’e gideceğiz. Bir İzleyicinin Perris’de ne işi var?”

“Bir İzleyicinin artık hiçbir yerde işi yok. Perris’e, hizmetlerimi Anımsayıcılara sunmak için gidiyorum.”

“Ah,” dedi. “Ben o loncaya da üyeydim, tabii yalnızca onur üyesi.”

“Dünya artık düştüğü için, gururlu olduğu dönemleri hakkında birşeyler öğrenmek istiyorum.”

“Sadece Roum değil, tüm Dünya mı düştü?”

“Sanırım,” dedim.

Hacı, “Ah,” dedi. “Ah!”

Sustu ve yolumuza devam ettik. Koluna girdim ve yalpalamayı kesti, genç bir adamın çevik adımlarıyla yürümeye başladı. Zaman zaman oflama ya da bir iç çekiş olabilecek sesler çıkarıyordu. Hacla ilgili sorular sorduğumda ya dolaylı cevaplar veriyor, ya da cevap vermekten kaçınıyordu. Roum’dan bir saatlik mesafede ormanların içine ulaştığımızda birden, “Bu maske bana acı veriyor. Ayarlamam için yardım edebilir misin?” diye sordu.

Maskeyi çıkarmaya başladığı için şaşkınlık içindeydim. Bir Hacının yüzünü göstermesi yasak olduğu için donakalmıştım. Yoksa benim görebildiğimi unutmuş muydu?

Maske tam çıktığı sırada, “Bu hoşuna gitmeyecek,” dedi.

Bronz ızgara alnından ayrıldığında ilk önce herhangi bir cerrahın bıçağı değil, büyük ihtimalle bir çift parmak tarafından yeni oyulmuş gözler, sonra sivri burnu, en sonunda da Roum Prensi’ne ait gergin dudakları gördüm.

“Majesteleri!” diye haykırdım.

Yanaklarından aşağı süzülmüş kan çoktan pıhtılaşmıştı. Taze oyukların çevresine merhem sürülmüştü. Sanırım pek acı duymuyordu, yeşil merhem acısını almış olmalıydı; fakat benim içimden fışkıran acı gerçek ve güçlüydü.

“Artık majeste falan değil,” dedi. “Şu maske için bana yardım et!” maskeyi uzatan eli titriyordu. “Şu kenarlarının genişletilmesi gerek. Acımasızca eziyor yanaklarımı. İşte... İşte böyle...”

Mahvolmuş yüzünü uzun süre görmek zorunda kalmamak için ayarlamaları çabucak yaptım.

Maskeyi tekrar taktı. “Ben artık bir Hacıyım,” dedi. “Roum’un artık bir Prens’i yok. Arzu ediyorsan bana ihanet et İzleyici; ya da Perris’e gitmeme yardım et. Eğer ki bir gün eski gücüme kavuşursam iyi ödüllendirilirsin.”

“Ben bir hain değilim,” dedim.

Sessizlik içinde yürüdük. Böyle bir adama havadan sudan bahsedecek halim yoktu. Perris’e kadar kasvetli bir yolculuk olacaktı, fakat artık onun rehberliğini üstlenmiştim. Gormon’u ve verdiği sözleri ne kadar iyi tuttuğunu düşündüm. Avluela’yı da düşündüm ve belki yüz kez eski Prens’e yanındaki Uçucunun yenilgi akşamındaki akıbetini soracak gibi olsam da bunu yapmadım.

Alacakaranlık çökmüştü, fakat güneş hâlâ batıda altın rengi parlıyordu. Üzerimizden bir gölge geçtiğinde birden durup şaşkınlık içinde bakakaldım.

Avluela üzerimizden geçiyordu. Teni günbatımının renklerini yansıtıyor, kanatları renk tayfının her bir üyesinin en canlı hallerini barındırıyordu ve ardına kadar açıktı. Şimdiden yerden belki yüz adam boyu yüksekteydi ve tırmanmaya devam ediyordu. Onun için ağaçların arasında bir noktacık olmalıydım.

Prens, “Ne oldu?” diye sordu. “Ne gördün?”

“Hiç.”

“Bana ne gördüğünü söyle!”

Onu kandıramazdım. “Bir Uçucu majesteleri. Yükseklerde uçan zayıf bir kız.”

“Demek gece çöktü ha.”

“Hayır,” dedim. “Güneş hâlâ ufkun üzerinde.”

“Bu nasıl olabilir ki? Kızın ancak gece kanatları olabilir. Güneşin onu yere savurması gerek.”

Duraksadım. Avluela’nın sadece gece kanatları olmasına rağmen nasıl uçtuğunu açıklayamazdım. Roum Prensi’ne işgalcilerden Gormon’un onun yanında kanatsız ve zahmetsizce uçtuğunu, narin omuzlarına kolunu dolamış olduğunu, onu destekleyip dengesini koruması, güneş rüzgarlarının basıncına karşı koyması için yardım ettiğini açıklayamazdım. Ona son kadınıyla beraber baş düşmanının üzerinden geçtiğini söyleyemezdim.

“Evet?” diye sordu. “Nasıl oluyor da gündüz vakti uçabiliyor?”

“Bilmiyorum,” dedim. “Benim için tam bir muamma. Bugünlerde anlayamadığım pek çok şey oluyor.”

Prens bunu kabul etmişe benziyordu. “Evet, İzleyici. Hiçbirimizin anlayamadığı pek çok şey.”

Tekrar sessizliğe büründü. Avluela’ya seslenmek için yanıp tutuşuyordum, fakat beni duyamayacağını biliyordum, bu yüzden günbatımına, Perris’e doğru yürümeye devam ettim ve kör Prens’e de yol gösterdim. Gormon ve Avluela üzerimizden hızla geçip günün son ışıklarıyla birlikte gözden kayboldular.

İKİNCİ

BÖLÜM

ANIMSAYICILAR
ARASINDA

1

Eski bir Prensle yolculuk etmek kolay bir iş değildir. Gözlerini kaybetmişti, fakat gururu olduğu yerde duruyordu; kör olmak ona alçakgönüllülüğü öğretememişti. Hacı maskesi takıyor, Hacı cüppesi giyiyordu, fakat incelikten haberi ve ruhunda dindarlıktan eser yoktu. Maskesinin ardında o hâlâ Roum Prensi’ydi.

Baharın ilk habercileriyle birlikte Perris’e giden yolu aşarken tüm maiyeti artık bendim. Onu doğru yollara sokuyor, bir emriyle onu öykülerimle eğlendiriyor, zaman zaman ortaya çıkan somurtkanlıkları geçene kadar ona bakıcılık yapıyordum. Bütün bunlara karşılık olarak ise düzenli yemek yeme güvencesi dışında çok az şey alabiliyordum. Kimse bir Hacıdan yiyeceği esirgemezdi; yolumuzun üzerine çıkan köylerde kaldığımız hanlarda ben de onun yol arkadaşı olduğum için besleniyordum. Yolculuğumuzun başında bir kez hataya düşüp hancıya kibirli bir şekilde, “Uşağıma da yiyecek birşeyler verin!” demişti. Kör Prens adamın yüzündeki şaşkın inanmazlık ifadesini görmemişti –bir Hacının uşaklarla ne işi olurdu ki?– fakat ben hancıya gülümsemiş, göz kırpıp işaret parmağımla şakağıma bir iki vurmuştum; böylece adam olayı anlamış ve ikimize de daha fazla soru sormadan yiyecek vermişti. Sonradan Prens’e hatasını anlattım ve bu olaydan sonra benden yol arkadaşı olarak bahsetti; yine de onun beni uşaktan başka bir şey olarak görmediğini biliyordum.

Hava genelde açıktı. Kış biterken Eyrop ısınıyordu. Roum’un hemen dışı İkinci Döngü’nün şaşalı günleri sırasında getirtilen, mavi yaprakları Eyrop’un hafif kışına dayanabilen yıldız ağaçları ile bezenmiş olsa da, yolların kenarında söğüt ve kavaklar yeşermeye başlamıştı. Kuşlar da kış için gittikleri Afreek’den dönüyorlardı. Üzerimizden geçen kuşlar şarkı söylüyor, dünyanın hakimlerinin değişmesini kendi aralarında tartışıyorlardı. Bir sabah Prens, “Benimle alay ediyorlar,” dedi. “Benim için şakıyorlar, onların parıltısını görmem için bana meydan okuyorlar!”

Evet, morali bozuktu, bunun için iyi bir nedeni de vardı. O kadar çok şeye sahipken o kadar çok şey yitirmişti ki matem tutması için epey nedeni vardı. Benim için Dünya’nın yenilgisi alışkanlıklarımın sona ermesinden fazla bir anlam ifade etmiyordu. Bunun dışında her şey aşağı yukarı aynıydı: Artık İzlemem gerekmiyordu, fakat şimdiki gibi bir yol arkadaşım olsa bile hâlâ dünyayı yalnız başıma dolaşıyordum.

Prens’in neden kör edildiğini bilip bilmediğini merak ettim. Zafer anında Gormon’un Prens’e bir kadın için olan kıskançlık kadar basit bir nedenin gözlerine malolduğunu anlatıp anlatmadığını...

Gormon, “Sen Avluela’yı çaldın,” demiş olabilirdi. “Küçük bir Uçucuyu gözüne kestirdin, seni eğlendirebileceğini düşündün. Dedin ki, gel bakalım kızım, yatağıma gel. Onu bir insan olarak görmedin. Başkasını tercih etmek isteyeceğini düşünmedin. Sadece Roum Prensi nasıl düşünürse öyle düşündün... bencilce! Al bakalım Prens!”

...ve uzun parmakların hızlı bir hareketiyle gelen karanlık...

Sormaya, asla cüret edemedim. İçimde bu eski hükümdar için hiç olmazsa o kadar korku kalmıştı. Sanki sıradan bir yol arkadaşıymış gibi mahremiyetini bozmak, hatalarıyla ilgili bir muhabbet konusu açmak... Hayır, bunu yapamazdım. Sadece bana bir şey sorulduğunda konuştum. Bana bu emredildiğinde sohbet ettim. Bunun dışında soyluların yanında bulunan herhangi iyi bir sıradan vatandaş gibi sessizliğimi korudum.

Her gün Roum Prensi’nin artık soylu olmadığını hatırlatacak şeyler yaşıyorduk.

Tepemizden bazen havasallarının ya da başka savaş arabalarının içinde, bazen de kendi güçleriyle uçan işgalciler geçiyordu. Trafik yoğundu. Yeni gezegenlerinin envanterini çıkarıyorlardı. Gölgeleri üzerimizden geçiyordu, minik güneş tutulmaları, yukarı, yani efendilerimize bakıp garip bir şekilde hiddet değil de sadece Dünya’nın uzun süren uykusuz geceleri bittiği için bir rahatlama duyuyordum. Prens için ise durum farklıydı. Üzerimizden işgalcilerin geçtiği her sefer bir şekilde farkındaymış gibi görünüyor, yumruklarını sıkıyor, kaşlarını çatıp lanet okuyordu. Acaba optik sinirleri gölgelerin hareketini bir şekilde algılayabilir miydi? Yoksa bir duyusunu kaybetmesi diğerlerinin gelişip havasallarının fark edilemeyecek mırıltısını duyabilmesini, ya da uçan işgalcilerin ten kokularını alabilmesini sağlıyor olabilir miydi? Sormadım. Zaten çok az şey soruyordum.

Bazı geceler, uyuduğumu düşündüğü zamanlarda ağlıyordu. O zaman ona acıyordum. Sonuç olarak elindekileri kaybetmek için çok gençti. İşte o karanlık saatlerde bir Prens’in ağlamasının bile normal insanlardan farklı olduğunu öğrendim. O kızgın, sinirli, meydan okuyan bir tarzda ağlıyordu; fakat ağlıyordu işte.

Çoğu zaman acılara katlanabiliyormuş gibi, kayıplarını kabullenmiş gibi geliyordu. Yanımda yürürken her adımı onu büyük Roum şehrinden uzaklaştırıp Perris’e yaklaştırmasına rağmen adımları canlı ve istekli görünüyordu. Bununla birlikte, zaman zaman da sanki maskesinin ızgarasından içeriye bakıp büzüşmüş ruhunu görebiliyormuşum gibi geliyordu. Bastırılmış öfkesi ufak tefek çıkışlar yapmasına neden oluyordu. Yaşımla, düşük statümle, bütün hayatım boyunca İzlediğim işgal artık geldiği için hayatımın anlamını yitirmesiyle dalga geçiyor, benimle oynuyordu.

“Bana ismini söyle, İzleyici!”

“Bu yasaktır majesteleri.”

“Eski kurallar yürürlükten kalktı. Haydi ama, aylarca yan yana yürüyeceğiz. Bütün bu zaman boyunca sana İzleyici dememi beklemiyorsun ya?”

“Loncamın âdetleri böyle.”

“Benimkinin âdetleri de,” dedi, “emir verip verdiğim emirlere uyulduğunu görmek. Şimdi ismin!”

“Egemenler loncasından biri bile önemli bir neden ve bir lonca üstadının yazılı izni olmadan bir İzleyicinin ismini öğrenemez.”

Yere tükürdü. “Ben bu haldeyken bana karşı gelmek için nasıl bir çakal olmalısın bilmem ki! Sarayımda olsaydık buna asla cüret edemezdin!”

“Sarayınızda olsaydık majesteleri, maiyetinizin önünde asla. bana böyle haksızca bir şey emretmezdiniz. Egemenlerin de uyması gereken kurallar vardır. Bunlardan biri de daha aşağı loncaların âdetlerine saygı göstermektir.”

Prens, “Bir de bana hikaye anlatıyor,” dedi. Yolun kenarında kendini sinirle yere attı. Çayırlı yokuşa doğru gerinip yıldız ağaçlarından birine dokundu, keskin yapraklardan bir sıra kopartıp avucunun içinde sıktı, oldukça acı verecek bir şekilde eline batmış olmalıydılar. Yanında duruyordum. O sabah gördüğümüz ilk araç, büyük bir kara taşıtı gürültüyle yanımızdan geçti. İçinde işgalciler vardı. Bazıları bize el salladı. Uzun bir süre sonra Prens daha alçak, neredeyse pohpohlayıcı bir ses tonuyla, “Benim adım Enric,” dedi. “Şimdi seninkini söyle.”

“Size yalvarıyorum beni bundan azat edin majesteleri.”

“Ama benim ismimi öğrendin! Benim de ismimi söylemem seninki kadar yasak.”

Sertçe, “Ben sormadım,” dedim.

Sonuç olarak ismimi vermedim. Gücü olmayan bir Prens’e böyle bir bilgiyi vermeyi reddetmek oldukça küçük bir zaferdi, fakat bunun acısını belki bin şekilde çıkardı. Israr etti, ikna etmeye çalıştı, alay etti, küfredip azarladı. Loncamı horgören şeyler söyledi. Metal maskesini yağladım; göz çukurlarına merhem sürdüm; hatırlamak bile istemeyeceğim kadar utanç verici başka şeyler de yaptım. Böylece birbirine karşı nefret dolu, fakat ihtiyaçlar ve yoldaşların karşılıklı yükümlülükleriyle bağlı yaşlı boş bir adamla boşlukta kalmış genç bir adam olarak Perris’e olan yolumuza devam ettik.

Zor bir dönemdi. İşgal altındaki Dünya’yı tekrar ele geçirme planları kurarken ulaştığı sonsuz mutluluk halinden, işgalin bir son olduğunu fark ettiği anlarda düştüğü cehennem çukurlarına dek, ruh halinin sürekli değişmesiyle başa çıkmam gerekiyordu. Zaman zaman hâlâ Roum Prensi gibi davrandığı, kutsal bir adama yaraşmayacak şekilde insanlara emirler yağdırıp, hatta onları tokatladığı köylerde, onu kendi aceleciliğinden korumam gerekiyordu. Daha da kötüsü onun şehvetini de doyurmam, karanlıkta Hacı olduğunu iddia eden bir adama yanaştıklarının farkında olmayan kadınları onun için satın almam gerekiyordu. Bir Hacı olarak ancak bir sahtekardı, Hacıların İrade ile bağlantı kurdukları yıldıztaşı yoktu. Bir şekilde onun karşılaştığı her türlü sorunun hakkından gelmesini sağlıyordum. Bir keresinde yolda başka bir Hacıyla, gerçek bir Hacıyla bile karşılaşmıştık. Tartışmaya meraklı, aşılması zor, teolojik safsatalarla dolu bir adamdı. Prens’e, “Gel de seninle İrade’nin içkinliği hakkında konuşalım,” demişti; o öğleden sonra sabrı zorlanmış olan Prens ise ağza alınmayacak bir cevap vermişti. Gizlice kraliyet inciğine bir tekme savurup şaşkınlık içindeki Hacıya, “Arkadaşımız bu gün pek iyi değil. Dün akşam İrade ile kurduğu bağlantı sırasında aklını başından alan bir vahiy indi. Yalvarırım kendine gelene kadar kutsal şeylerden bahsetmeyin,” demiştim.

Yolculuğumuzla bunun gibi doğaçlamalarla başa çıkabildim.

Havalar ısındıkça Prens’in tutumu yumuşadı. Belki de yaşadığı felaketle yavaş yavaş uzlaşıyor, ya da büyük ihtimalle değişen varlığıyla barışmanın yollarını ışığa hasret kafasının içinde öğreniyordu. Aşağılanmasıyla, düşüşüyle ilgili neredeyse boş boş, kendi kendine konuşuyordu. Bir zamanlar sahip olduğu kudretten bahsediyor, fakat bunu tekrar ele geçirmekle ilgili boş hayallere kapılmadığını söylüyordu. Servetinden, kadınlarından, mücevherlerinden, garip makinelerinden, Değişkenleri, Müzisyenleri ve Uşaklarından, onun karşısında diz çöken Efendilerden ve hatta Egemenlerden bahsediyordu. Herhangi bir anda ondan hoşlandığımı söyleyemem, fakat en azından bu gibi zamanlarda duygusuz bir maskenin altında acı çekmekte olan bir insanı görebiliyordum.

Hatta beni bir insan olarak görmeye bile başlamıştı. Eminim bu onun için çok zor olmuştu.

Bir gün, “Güçlü olmanın derdi de bu işte, İzleyici,” dedi. “İnsanı başkalarından kopartıyor. İnsanlar cisimlere dönüşüyor. Örneğin sen. Benim için sen etrafta dolaşıp muhtemel işgalcileri izleyen bir makineden başka bir şey değildin. Sanırım rüyaların, hırsların, kızgınlıkların ve benzeri pek çok şey vardı, fakat ben seni lonca işlevin dışında hiçbir varlığı olmayan pörsümüş yaşlı bir adam olarak görüyordum. Şimdi ise hiçbir şey görmeyerek daha fazlasını görebiliyorum.”

“Ne görüyorsun?”

“Bir zamanlar sen de gençtin, İzleyici. Sevdiğin bir kasaban, bir ailen vardı. Hatta bir kız. Bir lonca seçtin ya da senin için seçildi, çıraklığa alındın, uğraştın, başın ağrıdı, miden kasıldı, bütün bunların anlamını, nedenini düşündüğün karanlık zamanlar oldu. Bizi, Efendileri, Egemenleri kuyrukluyıldız gibi yanından geçerken gördün. Şimdi ise yan yanayız, kader ağları Perris yolunda bizi bir araya getirdi. Şu anda hangimiz daha mutlu?”

“Ben mutluluk ya da hüznün ötesindeyim,” dedim.

“Bu doğru mu? Sence doğru mu? Yoksa arkasına saklanmayı tercih ettiğin bir sözden mi ibaret? Sana soruyorum İzleyici: Loncanın evlenmeni yasakladığını biliyorum, fakat hiç âşık oldun mu?”

“Zaman zaman.”

“Bunun da mı ötesindesin?”

Kaçamak bir şekilde, “Yaşlandım artık,” dedim.

“Yine de sevebilirsin. Sevebilirsin. Loncana verdiğin sözler artık geçerli değil, öyle değil mi? Bir eşin olabilir.”

Bir kahkaha attım, “Beni kim ister ki?”

“Öyle deme. O kadar da yaşlı değilsin. Çoğuna göre avantajın var. Dünya’yı görmüşsün, onu anlıyorsun. Perris’de neden sana uygun bir kadın...” Duraksadı. “Hâlâ verdiğin sözlerle bağlanmışken hiç içinden geldiği oldu mu?”

Tam o sırada üzerimizden bir Uçucu geçti. Gökyüzünde hâlâ kanatlarına bastıran biraz ışık kaldığı için zorlanarak uçan orta yaşlı bir kadındı. Birden mideme bir kasılma geldi ve Prens’e: Evet, evet içimden geldi, kısa süre önce bir Uçucu vardı, bir kız, bir çocuk, Avluela; hiç dokunmadığım halde onu kendi tarzımla seviyordum, hâlâ da seviyorum, demek istedim.

Prens Enric’e hiçbir şey söylemedim.

Yine de o Uçucuya bakakaldım; kanatları olduğu için benden daha özgürdü ve ben, o ılık ilkbahar akşamında etrafımı saran ıssızlığın ürpertisini duydum.

Prens, “Perris çok uzakta mı?” diye sordu.

“Yürüyeceğiz ve bir gün varacağız.”

“Peki ya sonra?”

“Benim için Anımsayıcılar loncasında çıraklık ve yeni bir hayat. Ya sen?”

“Orada dostlar bulmayı umuyorum,” dedi.

Her gün uzun saatler boyunca yürüdük. Yanımızdan geçerken durup bizi de almayı teklif edenler oldu, fakat kontrol noktalarında işgalciler Prens gibi soylular için denetim yaptıkları için her seferinde reddettik. Karlar altında, tepesinde fırtınalar esen dağları delen kilometreler uzunluğunda bir tünelden geçtik; çiftçilikle uğraşan köylülerin olduğu ovalara girdik ve ayaklarımızı yeni uyanan nehirlerde dinlendirdik. Tüm haşmetiyle yaz geldi. Dünya üzerinde geziyorduk, fakat ona ait değildik; işgal ile ilgili herhangi bir habere kulak asmıyorduk, fakat işgalciler Dünya’yı açıkça tam olarak ele geçirmişlerdi. Küçük araçlar içinde her yerde dolaşıyor, artık onların olan gezegeni inceliyorlardı.

Her zaman olduğu gibi yine hoş olmayan şeyler dahil Prens’in her dediğini yapıyor; hayatını daha katlanılabilir bir hale getirmeye çalışıyordum. Hükmettiği tek şey işe yaramaz yaşlı bir İzleyici olsa da hâlâ bir hükümdar olduğunu hissettiriyordum. Aynı zamanda kendini bir Hacı olarak daha iyi nasıl gösterebileceğini de öğretiyordum. Bildiğim az miktarda şeyle ona duruşlar, sözler, dualar öğrettim. Yönetimi sırasında İrade ile pek bağlantı kurmadığı her halinden belliydi. Şimdi ise samimiyetsizce, kamuflajının bir parçası olmasına rağmen inanç onun işiydi.

Dijon adlı bir kasabada, “Burada göz satın alacağım,” dedi.

Gerçek gözler değildi. Böyle protezler yapmanın sırrı İkinci Döngü’yle birlikte kaybolmuştu. Daha şanslı yıldızlar arasında her şeyin bir bedeli olabilirdi, fakat bizim Dünyamız kainatın unutulmuş bir köşesinde kalmıştı. Prens işgalden birkaç gün önce görüşünü yeniden kazanmak için oralara gidebilirdi, fakat şimdi elindekilerin en iyisi ancak aydınlıkla karanlığı ayırt edebilecek bir şeydi. Bu bile şu anda kullandığı ve yoluna çıkan engelleri haber veren reflektörden daha iyiydi, temel bir görüş yeteneği verecekti. Peki Dijon’da gerekli hünere sahip bir zanaatkar bulabileceğini nereden biliyordu? Ayrıca ödemeyi neyle yapmayı düşünüyordu?

“Buradaki adam katiplerimden birinin kardeşi. Kendisi Mucitler loncasından; Roum’dayken sık sık onun işlerinden satın alırdım. Onda benim için gözler olmalı.”

“Ya ücret?”

“Kaynaktan tamamen yoksun sayılmam.”

Eğri büğrü mantar meşeleriyle kaplı bir yerde durduk ve Prens cüppesinin önünü açtı. Baldırında etli bir yeri göstererek, “Acil durumlar için bir kaynak taşıyorum. Bana bıçağını ver!” dedi. Bıçağı ona uzattım, kabzasını yakalayıp soğuk, parlak ışık demetini dışarı çıkartan düğmeye bastı. Sol eliyle baldırını yoklayıp tam noktayı buldu, iki parmağı arasında deriyi gerip yaklaşık beş santimetre uzunluğunda cerrahi bir kesik açtı. Kan ya da acı duyduğuna dair bir işaret yoktu. Ben hayret içinde izlerken parmaklarını kesikten içeri soktu, genişletti, sanki bir çuvalmış gibi elini içine soktu. Bıçağımı önüme fırlattı.

Baldırından hazineler döküldü.

“Dikkat et de hiçbir şey kaybolmasın,” diye emretti.

Uzay kökenli pırıl pırıl yedi mücevher, sanat eseri küçük bir gökyüzü küresi, döngüler öncesi Roum İmparatorluğuna ait beş altın para, üzerinde parlayan bir yarı yaşam kütlesi olan bir yüzük, bir şişe dolusu bilinmeyen bir parfüm, pahalı metal ve ağaçlardan yapılmış minyatür müzik aletleri, sekiz tane soylu görünüşlü adam heykeli ve daha pek çok şey çimenlere saçıldı. Bütün bu harikaları göz kamaştırıcı bir yığın haline getirdim.

Prens soğuk bir şekilde, “Bir boyutkesesi,” dedi. “Zamanında hünerli bir Cerrah etimin içine yerleştirmişti. Sarayı aceleyle terk etmem gerekecek bir kriz anının gelmesinden korkuyordum. İçine tıkıştırabileceğimi tıkıştırdım; bunların geldiği yerde daha çok var. Haydi, haydi söyle dışarı neler çıktı?”

Tamı tamına her şeyi saydım. Sonuna kadar saydıklarımı gergin bir şekilde dinledi, dışarı çıkan şeylerin hepsini ezbere bildiğinden ve sadece beni sınamak istediğinden emindim. Saymayı bitirdiğimde onaylarcasına başını salladı, memnun olmuştu. “Küreyi al,” dedi, “bir de yüzükle en parlak mücevherlerin ikisini. Onları kesene sakla. Diğerleri geri gidiyor.” Kesiğin ağzını genişletti ve ben de tek tek her şeyi içeri, başka bir boyuttaki muhteşem arkadaşlarının arasına katıldıkları, ağzı Prens’in içine yerleştirilmiş yere koydum. Sarayın içindekilerin yarısını baldırında dolaştırıyor olabilirdi. Sonunda kesiğin iki yanını birbirine bastırdı ve yara gözlerimin önünde hiçbir iz bırakmadan iyileşti. Önünü tekrar kapattı.

Kasabada Mucit Bordo’nun dükkanını çabucak bulduk. Çilli, sakalı ağarmış, kaba, yassı bir burnu ve bir gözünde tiki olan bodur bir adam olmasına rağmen elleri bir kadın eli gibi narindi. Dükkanı küçük pencereli, tozlu tahta rafları olan karanlık bir yerdi; bina on bin yaşında bile olabilirdi. Vitrinlerde birkaç zarif şey vardı. Mallarının çoğu vitrinde değildi. Bir İzleyici ile Hacının dükkanına gelmiş olmasından dolayı şaşkın, bizi ihtiyatla izliyordu.

Prens’in beni dürtmesiyle, “Arkadaşımın gözlere ihtiyacı var,” dedim.

“Böyle bir aygıt yapıyorum, evet; fakat oldukça pahalı ve hazırlanması aylarca sürüyor. Herhangi bir Hacının tüm varlığı karşılamaya yetmez.”

Mücevherlerden birini tezgaha koydum. “Varlık konusunu dert etmeyin.”

Bordo açıkça afallamış şekilde mücevheri kaptı, evirdi çevirdi, içinde yanan yabancı ateşleri gördü.

“Eğer yapraklar dökülürken gelirseniz...”

“Depoda hiç göz yok mu?” diye sordum.

Gülümsedi. “Böyle şeyler için pek fazla talep almıyoruz. Depomuz küçük.”

Gökyüzü küresini de çıkardım. Bordo bunun bir usta işi olduğunu hemen anladı ve ağzı bir karış açık kaldı. Küreyi eline aldı, diğer eliyle sakalını sıvazlıyordu. Küreye âşık olmasına yetecek bir süre onda kalmasına izin verdim, sonra geri alıp, “Sonbahar çok uzak bir tarih. Başka bir yere gitmemiz gerekecek, belki Perris.” Prens’in kolunu yakaladım ve ağır ağır kapıya doğru ilerledik.

Bordo, “Durun!” diye bağırdı. “En azından izin verin de bir bakayım! Belki kenarda köşede bir çift...” dedi ve arka duvara monte edilmiş boyutkeselerini deli gibi karıştırmaya başladı.

Tabii ki deposunda bir çift göz vardı, fiyat konusunda biraz pazarlık ettik ve sonunda küre, yüzük ve bir mücevherde anlaştık. Tüm işlem sırasında Prens sessiz kaldı. Hemen takılması için ısrar ettim ve Bordo bunu heyecanla onaylayarak dükkanını kapattı, başına bir düşünce başlığı geçirip soluk benizli bir Cerrahı çağırttı. Kısa süre sonra ameliyatın ön hazırlıkları başlamıştı. Prens mühürlü ve steril bir odada, bir şiltenin üzerinde yatıyordu. Reflektörünü ve maskesini çıkardı; keskin hatları ortaya çıktığında, pek çok kez sarayına gelmiş olan Bordo, gözlerine inanmaz bir şekilde kalakaldı ve birşeyler söylemeye başlamıştı ki ayağım sertçe onunkinin üzerine indi. Bordo söyleyeceklerini yuttu ve hiçbir şeyden habersiz olan Cerrah sakin sakin boş çukurları temizlemeye başladı.

Yeni gözleri gerçek gözlerden küçük, enine çiziklerle kesilmiş inci grisi kürelerdi. İçlerindeki mekanizma neydi bilmiyorum, fakat arkalarından çıkan altın rengi bağlantılar sinirlerle birleşiyordu. Prens işlemin başlarında uyudu, Bordo cerraha yardım etti, ben de nöbet tuttum. Sonra onu uyandırmak gerekti. Önce yüzü acıyla buruştu, fakat o kadar hızlı bir şekilde üstesinden geldi ki bu kararlılık ifadesi karşısında Bordo sessizce şükretti.

Cerrah, “Buraya biraz ışık,” dedi.

Bordo havada süzülen bir küreyi yaklaştırdı. “Evet, evet farkı görebiliyorum,” dedi Prens.

“Testler yapmamız, ayarlamamız gerekiyor,” dedi Cerrah.

Bordo dışarı çıktı, ben de peşinden. Adamın yüzü korkudan yemyeşil kesilmiş, titriyordu.

“Bizi şimdi öldürecek misiniz?” diye sordu.

“Tabii ki hayır.”

“Ama onun kim olduğunu...”

“Zavallı bir Hacı olduğunu fark ettin,” dedim, “yolculuğu sırasında korkunç bir şanssızlık yaşamış zavallı bir Hacı. Bundan fazlası ya da başka bir şey değil.”

Bir süre Bordo’nun mallarını inceledim. Sonra Cerrah ile hastası dışarı çıktılar. Prens’in göz çukurlarında artık sıkı durmalarını sağlamak için etraflarına sahte et doldurulmuş inci gibi kürecikler vardı. Kirpiklerinin altındaki o ölü şeylerle insandan çok bir makineye benziyor, başını oradan oraya çevirdikçe kürelerin üzerindeki yarıklar sessizce, sinsice genişliyor, daralıyor, tekrar genişliyordu. “Bakın,” dedi ve odanın diğer yanına yürüdü; eşyaları gösteriyor, hatta ne olduklarını söylüyordu. Kalın bir perdenin arkasından bakıyormuş gibi hissettiğinin farkındaydım, fakat en azından artık bu şekilde de olsa görebiliyordu. Tekrar maskesini taktı ve gece çökmeden Dijon’dan ayrıldık.

Prens havalarda uçuyordu; fakat kafasında taşıdığı şeyler Gormon’un ondan aldıklarının yerine asla geçemezdi; kısa zaman içinde bunun farkına vardı. O gece bir Hacılar hanının çürük karyolalarında yatarken Prens sözsüz hiddet çığlıkları atıyor, bir gerçek ve iki sahte ayın değişen ışıkları altında görebildiğim kadarıyla kolları ileri doğru uzanıyor, parmakları kıvrılıyor, elleri pençe haline gelip hayali düşmanlara vuruyor, tekrar tekrar vuruyordu.

2

Yazın bitimine doğru en sonunda Perris’e ulaştık. Yağmur altında, tarihi çınarların çevrelediği geniş bir yoldan yürüyerek güney kapısından şehre girdik. Rüzgar etrafımızdaki kuru yaprakları uçuşturuyordu. Bütün bir bahar ve yaz boyunca yaptığımız yürüyüş bizi sertleştirmişti, Roum’un işgal edildiği ve bizim de kaçtığımız o korkunç gece şimdi bir rüya gibi geliyor, Perris’in gri kuleleri yeni başlangıçları müjdeliyordu. Kendi kendimizi kandırmakta olduğumuzdan korkuyordum, ne de olsa gölgelerden başka bir şey görmeyen çökmüş bir Prens ve yaşını başını almış bir İzleyici için Dünya nasıl sürprizler barındırıyor olabilirdi ki?

Roum’dan daha karanlık bir şehirdi. Kış ortasında dahi Roum açık bir gökyüzü ve pırıl pırıl güneş ışığına sahipti. Hem binalar hem de hava kasvetli görünüyor, şehrin üzerindeki kara bulutlar sanki hiç hareket etmiyorlardı. Şehir duvarları bile kül rengiydi ve en ufak bir parıltıları yoktu. Kapı ardına kadar açıktı. Kapının hemen yanında Muhafızların üniformasını kuşanmış bir adam pineklemekteydi. Yaklaşmamıza rağmen bizi durdurmak için en ufak bir harekette bulunmadı. Adamın yüzüne şaşkınlıkla baktım. Başını iki yana salladı.

“Devam et, İzleyici.”

“Kontrol edilmeden mi?”

“Duymadın mı? Tüm şehirler altı gece önce açık ilan edildi. İşgalcilerin emri. Artık kapılar asla kapanmıyor. Muhafızların yarısı işsiz.”

“İşgalcilerin düşman aradıklarını zannediyordum,” dedim. “...Eski soyluları.”

“Her yerde kontrol noktaları var, ayrıca Muhafızları da kullanmıyorlar. Şehir açık. Devam edin. Devam edin.”

İçeri girerken, “Öyleyse sen neden buradasın?” diye sordum.

Muhafız, “Kırk yıldır burada görev yapıyordum,” dedi. “Nereye gidebilirim ki?”

Üzüntüsünü paylaştığımı belirtecek bir hareket yaptım ve Prens’le birlikte şehre girdik.

Prens, “Güney kapısından Perris’e beş kez girmiştim,” dedi. “Her seferinde savaş arabamın içinde, önümden yürüyen, gırtlaklarıyla müzik çalan Değişkenlerimle birlikte. Tarihi binaların arasından nehre doğru gider, oradan da Perris Kontu’nun sarayına geçerdik. Geceleyin etrafımızda Uçucular gösteri yapar, Perris Kulesi’nden ışık gösterileri yapılırken şehrin üzerinde uçan havasallarının üzerinde dans ederdik. Tabii bir de Perris’in kırmızı şarabı, iştah açıcı kıyafetleri içindeki kadınlar, pembe uçlu göğüsleri, tatlı kalçaları! Şarap içinde yüzerdik, İzleyici.” Belli belirsiz bir yeri gösterdi. “Şu Perris Kulesi mi?”

“Sanırım şehrin atmosfer makinesinin enkazı,” dedim.

“Bir atmosfer makinesi yüksekçe bir sütun olmalı. Benim gördüğüm şey ise aynen Perris Kulesi gibi geniş bir tabandan dar bir tepeye doğru çıkan yükseltiler.”

Nazikçe, “Benim gördüğüm ise üst kısmı parçalanmış, en azından otuz adam boyunda düz bir sütun. Kulenin güney kapısına bu kadar yakın olmaması gerek, öyle değil mi?”

Prens, “Hayır,” dedi ve bir lanet mırıldandı. “Pekala, atmosfer makinesi olsun. Bordo’nun gözleri o kadar da iyi çalışmıyormuş demek. Kendi kendimi kandırıyorum, İzleyici, kendi kendimi kandırıyorum. Bir düşünce başlığı bul da Kont’un kaçıp kaçmadığını öğren.”

İkinci Döngü sırasında yeryüzünün üzerine keder bulutları çökmesine neden olan fantastik makineye bir süre daha bakakaldım. Neredeyse yağlı gibi görünen mermer kabuğunun altını, koca kıtaları batırmaya, bir zamanlar dağlık bir arazi olan ülkeleri evim dediğim adalar dizisine çevirmeye yetecek güçteki makinelerin iç organlarını görmeye çalıştım. Sonra arkamı dönüp bir düşünce başlığı buldum, Kont’u soruşturdum, beklediğim cevabı aldım ve kalabileceğimiz yerlerle ilgili bilgi topladım.

Prens, “Evet?” dedi.

“İşgal sırasında Perris Kontu oğullarıyla birlikte öldürülmüş. Hanedanı sona ermiş, unvanı iptal edilmiş, sarayı işgalciler tarafından müzeye çevrilmiş. Perris soylularının geri kalanı ya ölmüş, ya da kaçmış. İstersen sana Hacılar locasında bir yer ayarlayayım.”

“Hayır. Beni de yanında Anımsayıcılara götür. “

“Şimdi de o loncaya mı göz koydun?”

Sabırsızca bir hareket yaptı. “Hayır, aptal!” dedi. “Arkadaşlarımın tümü de ortadan yok olmuşken, yabancı bir şehirde tek başıma kalmamı benden nasıl beklersin? Misafirhanelerinde gerçek Hacılara ne söyleyebilirim? Seninle kalacağım. Anımsayıcıların kör bir Hacıyı geri çevirmeleri çok zor.”

Bana seçenek tanımamıştı. Böylece benimle birlikte Anımsayıcılar Evi’ne kadar geldi.

Şehrin yarısını aşmak zorunda kalmıştık ve bu bize neredeyse bütün bir güne malolmuştu. Perris kargaşa içindeymiş gibi göründü bana. İşgalcilerin gelişi toplum yapımızı altüst etmişti ve yığınlarca insan, hatta koskoca loncalar işsiz güçsüz kalmıştı. Düzinelerce loncadaşımı gördüm... kimisi avadanlıklarını hâlâ beraberinde taşıyor, kimisi ise, tıpkı benim gibi, yükünden kurtulmuş, ellerini nereye koyacaklarını bilemeden sokaklarda dolaşıyordu. Loncadaşlarım somurtkan ve kof görünüyorlardı ve artık yapacak bir işleri kalmadığından çoğunun gözleri içkiden şişmişti. Koruyacak bir şey olmadığı için Muhafızlar ortalıkta moralsiz ve amaçsız dolaşıyorlardı ve Koruyucular da, savunma sona erdiğinden dolayı, şaşkınlık içinde ve yılgındı. Çevrede hiç Efendi ya da –tabii ki– Egemen göremiyordum, ama işsiz kalmış sürüyle Şaklaban, Müzisyen, Katip ve benzeri kraliyet görevlileri rasgele dolaşmaktaydılar. Bir de alışık oldukları gibi çalıştırılmadıkları için akılsız vücutları çaptan düşmüş yığınlarca nötral vardı. Sadece Satıcılarla Uyurgörürler her zamanki gibi devam ediyorlardı işlerine.

İşgalcilerin gizlenmek gibi bir dertleri yoktu. Neredeyse dizlerine dek uzanan kollarıyla, ikili ve üçlü gruplar halinde dolaşıyorlardı sokaklarda. Gözkapakları ağırdı, burun delikleri filtre keseciklerinin ardına gizlenmişti, dudakları kalındı ve birleştikleri zaman aralarında bir çizgi bile kalmıyordu. Çoğu, bir çeşit askeri üniforma olduğunu sandığım zengin yeşil renkte tek tip giysiler giymişti –içlerinden birkaçı sırtlarına asılı halde, ağır görünüşlü, büyük bir olasılıkla savunma değil de gösteriş amaçlı, garip biçimde ilkel silahlar taşıyordu. Aramızda dolaşırken genelde rahat görünüyorlardı: Kendinden emin, mağrur, yendikleri halktan gelebilecek tacizleri umursamayan, güleryüzlü işgalciler. Yine de asla yalnız dolaşmamaları içten içe temkinli davrandıklarına işaret ediyordu. Varlıklarına, hatta Perris’in tarihi eserlerine fırlattıkları kibirli, sahiplenici bakışlara bile sinirlenmek gelmiyordu içimden; öte yandan tüm şekiller onun için açık gri fon üzerine koyu gri çizgiler olan Roum Prensi, yakınlıklarının farkına içgüdüsel olarak varıyor, tepkisini ani ve saldırgan nefeslerle belli ediyordu.

Aynı zamanda, her zamankinden çok fazla sayıda, kimisi bizim havamızı soluyabilen, kimisi kafalarını saran küreler içinde, kimisi piramit şeklinde soluma aygıtları ya da basınç giysileri kullanan yüzlerce çeşit uzaylı da vardı. Dünya’da yabancılar görmek yeni bir şey değildi, tabii ki, ama sayılarındaki artış bile insanı hayrete düşürecek düzeydeydi. Her yerdeydiler... Dünya’nın eski dinlerine ait yapıları kolaçan ediyor, köşebaşlarında Satıcılardan Perris Kulesi’nin minyatürlerini satın alıyor, asma kaldırımların üst katlarına tehlikeli bir biçimde tırmanıyor, halen oturulmakta olan evlere burunlarını sokuyor, resim çekiyor, seyyar satıcılarla gizli kapaklı alışverişler yapıyor, Uçucular ve Uyurgörürlerle cilveleşiyor, lokantalarımızda hayatlarını tehlikeye atıyor, sürüler halinde oradan oraya geziyorlardı. Sanki işgalcilerimiz galaksilerin dört bir yanına haber salmışlardı: KADİM DÜNYA’YI ŞİMDİ GÖRÜNÜZ. YENİ İŞLETME ALTINDA!

En azından dilencilerimiz işlerini ilerletmişti. Uzaylı hayırseverler Dünya dışından olanlara pek rağbet etmiyorlardı; fakat yerli oldukları pek anlaşılamayan Değişkenler dışındaki Dünyalılar epey iş yapıyorlardı. Reddedildikten sonra sinirlenen bu mutantlardan birkaçının daha şanslı olan diğer dilencileri dövdüklerini, bu sırada da fotoğrafçıların bu görüntüleri galaktik ev ziyaretlerinde göstermek üzere kaydettiklerini gördüm.

Anımsayıcılar Evi’ne zamanında ulaştık.

Tüm bir gezegenin tarihini koruyor olmasından beklenebileceği gibi görkemli bir binaydı. Kont’un neredeyse aynı kütledeki sarayının karşısında, Senn Nehri’nin güney kıyısında inanılmaz bir yüksekliğe ulaşıyordu. Kont’un evi, karışık tarzda dizilmiş gri taşları ve klasik Perris tarzında yeşil metal çatısı olan, belki Birinci Döngü’ye bile ait olabilecek, ciddi şekilde tarihi bir binayken Anımsayıcılar Evi, üzerinde insanlığın tarihi kayıtlı, tepesinden tabanına kadar helezon şeklinde inen cilalı metal ve yüzeyi pencerelerle delinmemiş bembeyaz bir kütleydi. Metalin üst kısımları boştu. Uzaktan bir şey okuyamıyordum; Anımsayıcıların Dünya’nın son yenilgisini kaydetme zahmetine girişip girişmediklerini merak ettim. Sonradan öğrendiğime göre bunu yapmamışlardı... Aslında hikaye İkinci Döngü’nün sonunda bitiyordu, bu da mutluluk verici bir şekilde anlatılmamış pek çok şey bırakıyordu.

Gece yavaş yavaş çöküyordu. Yağmurun çiselediği gün boyunca o kadar kasvetli görünen Perris, Jorslem’den gençliği ve çekiciliği yenilenerek dönen yaşlı bir kadın gibi güzelliğe bürünüyordu. Şehrin ışıkları gri binaları büyülü bir şekilde aydınlatıyor, köşeleri yumuşatıyor, tarihin kirini pasını siliyor, çirkinliği şiire dönüştürüyordu. Kont’un sarayı, ortaya yayılmış çirkin bir kütleden bir masal şatosuna dönüşmüştü. Akşam karanlığının üzerinde spot ışıklarıyla aydınlatılan Perris Kulesi doğumuzda sıska, fakat zarif ve cezbedici bir örümcek gibi yükseliyordu. Anımsayıcılar Evi’nin beyazlığı şimdi dayanılmayacak kadar güzeldi ve etrafını saran tarih şeridi sanki artık dönerek tepeye kadar çıkmak yerine insanın kalbine işliyordu. Bu saatte Perris Uçucuları havada, ince kanatları aşağıdan gelen ışığı yakalamak için yere paralel, zarif bir dans gösterisi sunuyorlar, narin vücutları hafif bir sapmayla ufka doğru sürükleniyordu. Üyelerinden sadece hayattan zevk almalarını bekleyen bir loncanın üyeleri, Dünya’nın bu şanslı çocukları nasıl da uçuyorlardı! Yere bağlı bizler için mehtaplar gibi güzellik saçıyorlardı. Uzun kolları vücutlarına yapışık, nasıl yaptıklarını bilmediğim bir şekilde uçan işgalciler havadaki dansa katıldı. Uçucuların, aralarına katılan bu konukları hiç de yadırgamadıklarını, hatta danslarında yer açarak onları mutlulukla karşıladıklarını fark ettim.

Daha yukarda, gökyüzünün arka planında, batıdan doğuya gökyüzünü kateden iki parlak ve boş sahte ay dönmekteydi; atmosferin orta kısımlarında bir Perris eğlencesi olduğunu zannettiğim insan yapısı ışıklar helezon şekilleri oluşturuyor, bulutların hemen altında havada asılı duran hoparlörlerden üzerimize ışıl ışıl bir müzik yağmuru yağdırılıyordu. Bir yerden kızların kahkahalarını duyuyor, burnuma köpüklü şarap kokusu geliyordu. Perris’in işgal altındaki hali böyleyse özgür Perris’in nasıl olabileceğini merak ettim.

Prens hırçın bir şekilde, “Anımsayıcılar Evi’ne geldik mi?” diye sordu.

“Evet, burası,” dedim. “Beyaz bir kule.”

“Salak! Nasıl göründüğünü biliyorum. Karanlık çöktükten sonra görüşüm zorlaşıyor, şu bina mı?”

“Kont’un sarayını gösteriyorsunuz majesteleri.”

“O zaman şurası olmalı.”

“Evet.”

“Neden hâlâ içeri girmedik?”

“Perris’i izliyorum,” dedim. “Daha önce böyle bir güzellikle karşılaşmamıştım. Roum da etkileyici, fakat başka bir yönden. Roum bir hükümdar ise, Perris bir metres olmalı.”

“Şimdi de şiir okumaya başladın, seni moruk!”

“Gençleştiğimi hissediyorum. Sokaklarda dans edebilirim. Şehir benim için şarkı söylüyor.”

“Haydi, haydi. İçeri gir. Buraya Anımsayıcıları görmeye geldik. Şarkını sonra söylesin.”

İçimi çektim ve onu koca binanın girişine yönlendirdim. Parlak siyah taşlarla döşenmiş bir yoldan geçtik ve beyaz ışık huzmeleri üzerimizde dolanıp bizi taradı, kaydetti. Beş adam genişliğinde ve on adam yüksekliğinde dev siyah bir kapının sadece bir göz aldatmacası olduğu ortaya çıktı; yaklaşırken derinliği olduğunu fark edip içindeki kemerli yapıyı gördüm ve bir yanılsama olduğunu anladım. İçinden geçerken hafif bir sıcaklık hissettim ve burnuma garip bir parfüm kokusu geldi.

İç kısımda neredeyse Roum Prensi’nin sarayının içindeki koca hol kadar muazzam büyüklükte bir bekleme odası vardı. Her şey bembeyazdı ve taşlar her yeri ışık seli içinde bırakan bir iç ışıltıyla parlıyorlardı. Sağda ve soldaki ağır kapılar daha iç kanatlara açılıyorlardı. Gece çökmüş olmasına rağmen bekleme odasının arka tarafında, Anımsayıcılar loncasının ana dosyalarına ekranlar ve başlıklar aracılığıyla bağlanılabilen bilgi bankasının önünde bir kalabalık vardı. İlgiyle fark ettim ki buraya insanlığın geçmişi hakkında somlarla gelenlerin çoğu işgalcilerdi.

Biz üzerinden geçerken yer karolarından gıcırtılar geldi.

Asıl Anımsayıcılardan hiçbirini göremedim, bu yüzden veri bankası girişine gidip başıma bir düşünce başlığı geçirdim ve bağlı olduğu mumyalanmış beyne Roum’da kısa bir süre için tanıdığım Anımsayıcı Basil’i aradığımı belirttim.

“Onunla ne işiniz var?”

“Şalını getirdim. Roum’dan kaçarken bana emanet etmişti.”

“Anımsayıcı Basil işgalcilerin izniyle araştırmasını tamamlamak için Roum’a döndü. Şalı alması için size loncanın başka bir üyesini gönderiyorum.”

Uzun süre beklememiz gerekmedi. Bekleme odasının arka tarafına doğru bir yerde durduk ve öğrenecek çok şeyi olan işgalcilerin oluşturduğu manzara üzerine biraz kafa yordum. Kısa bir zaman sonra geniş omuzları üzerinde Anımsayıcıların törensel şalını taşıyan, iriyarı, asık yüzlü, benden birkaç yıl daha az yaşlı, fakat genç sayılmayacak bir adam geldi.

Uğursuz bir sesle, “Ben Anımsayıcı Elegro’yum,” diye kendini tanıttı.

“Size Basil’in şalını getirdim.”

“Gelin. Beni takip edin.”

Miller üzerinde dönen taş bir bloğun kayarak açıldığı belli belirsiz bir yerden çıkmıştı. Şimdi bir kez daha aynı hareketi yapıp hızla bir koridorda kayboldu. Ona bağırarak arkadaşımın kör olduğunu, onun hızına yetişemeyeceğini söyledim ve belirgin şekilde sabırsız görünen Anımsayıcı Elegro durdu. Aşağı sarkık dudakları seğirdi, parmaklarını gür siyah sakalına soktu. Ona yetiştiğimizde daha yavaş yürümeye başladı. Sonsuz gibi görünen koridorlar boyunca süren bir takipten sonra Elegro’nun kulenin tepelerinde bir yerdeki ikametgahına ulaştık.

Oda karanlık sayılırdı, ekranlar, başlıklar, not almak için ekipman, ses kutuları ve bilimlerinin diğer aletleriyle döşenmişti. Duvarlarda, canlı olduğu az miktarda kıvrımı kalp atışı gibi ritmik bir şekilde dalgalanmasından anlaşılan mor-siyah renkli bir kumaş asılıydı. Uçan üç küre yeterli sayılamayacak kadar az ışık veriyordu.

“Şal,” dedi.

Şalı kesemin içinden çıkardım. Bir süre onu giymek hoşuma gitmişti –sonuçta Basil sokakta kaçarken onu ellerimin arasında bırakmıştı ve zorla almak gibi bir niyetim yoktu, fakat bu kayıp onu pek de etkilemişe benzemiyordu– ancak kısa bir süre sonra onu kaldırmıştım, çünkü İzleyici kıyafetleri giyen bir adamın Anımsayıcı şalı kuşanmış olması biraz garip kaçıyordu. Elegro şalı ters bir tavırla elimden aldı, açtı ve sanki bit arıyormuş gibi inceledi.

“Bu elinize nasıl geçti?”

“Tam işgal sırasında Basil ile yolda karşılaştık. Oldukça telaşlıydı. Onu sakinleştirmeye çalıştım, fakat elimde bu şalı bıraktı ve koşarak ayrıldı.”

“O farklı bir hikaye anlattı.”

“Onunla hikayelerimizin uyuşmamasına üzüldüm,” dedim.

“Her neyse, sonuç olarak şalı getirdiniz. Haberi bu gece Roum’a ileteceğim. Getirdiğiniz için bir ödül bekliyor musunuz?”

“Evet.”

Canı sıkılan Elegro, “Ne gibi?” diye sordu.

“Bir çırak olarak Anımsayıcılar arasına katılmak istiyorum.”

İrkilmiş görünüyordu. “Fakat sizin bir loncanız var!”

“Bugünlerde bir İzleyici olmak loncasız olmak demek. Ne için İzlemem gerekiyor? Verdiğim sözlerden artık bağımsızım.”

“Doğru olabilir, fakat yeni bir loncaya katılmak için çok yaşlısınız.”

“O kadar da değil.”

“Bizimki zor bir iştir.”

“Çok çalışmaya hazırım. Öğrenmek istiyorum. Bu ileri yaşımda içime merak doğdu.”

“Buradaki arkadaşınız gibi bir Hacı olun, Dünya’yı görün.”

“Dünya’yı zaten gördüm. Şimdi Anımsayıcılara katılıp geçmişi öğrenmek istiyorum.”

“Aşağıdan istediğiniz bilgiyi alabilirsiniz. Bilgi bankalarımız size açıktır, İzleyici.”

“Aynı şey değil. Kaydımı yapın.”

Elegro, “Listeleyicilere katılın,” diye önerdi. “İş benzerdir, fakat aynı miktarda çalışma gerektirmez.”

“Burada çırak olmayı talep ediyorum.”

Elegro derin bir iç çekti. Parmaklarını çattı, dudaklarını büküp başını eğdi. Bu, onun için tamamen yeni bir şeydi. O kara kara düşünürken içeride bir kapı açıldı ve turkuvaz renkli küçük bir müzik küresini iki eliyle taşıyan bir Anımsayıcı kadın içeri girdi. Dört beş adım atıp durdu, Elegro’nun misafirleri olması onu belirgin bir biçimde şaşırtmıştı.

Başını özür diler bir şekilde öne eğip, “Daha sonra gelirim,” dedi.

Anımsayıcı, “Dur bir dakika,” dedi. Sonra bana ve Prens’e dönüp, “Eşim. Anımsayıcı Olmayne.” diye ekledi. Yine karısına dönerek “Bunlar Roum’dan yeni gelen yolcular. Basil’in şalını getirmişler. İzleyici şimdi loncamıza çıraklık başvurusu yapıyor. Ne önerirsin?” diye sordu.

Anımsayıcı Olmayne’in beyaz alnı kırıştı. Siyah kristal bir vazonun içine elindeki müzik küresini bıraktı; kadın istemediği halde küre çalışmaya başlamıştı ve kapatılmadan önce bir düzine yumuşak notayı ortama bıraktı. Sonra kadın beni gözünde tarttı, ben de onu. Orta yaşlı olan kocasından belirgin bir şekilde gençti, hâlâ hayatının baharında gibi görünüyordu. Öte yandan bundan daha olgun olduğunu hissettiren garip bir güç havasına sahipti. Belki de, diye düşündüm, Jorslem’e gidip gençliğini tazelemiştir; fakat bu durumda eğer yaşın ona kazandırdığı görünüşe bir değer veriyor değilse kocasının da aynı şeyi yapmamış olması garipti. Kadın gerçekten çekiciydi. Büyük bir yüzü, geniş bir alnı, belirgin elmacık kemikleri, geniş, şehvetli bir ağzı, sivri bir çenesi vardı. Parlak siyah saçları teninin garip soluk rengiyle tezat oluşturuyordu. Eski çağlarda, ırkımızın daha farklı olduğu zamanlarda bunun daha sık görüldüğünü şimdi bilmeme rağmen böyle beyaz bir ten zamanımızda nadiren bulunur. Avluela, benim sevimli küçük Uçucum da benzeri bir siyah beyaz tezadını sergiliyordu fakat benzerlik ancak bununla sınırlıydı; Avluela baştan aşağı kırılganken Anımsayıcı Olmayne gücün ta kendisiydi. Uzun, narin boynunun altında düzgün omuzlara, dik göğüslere, sıkı bacaklara sahipti. Soylu bir duruşu vardı.

Ben onun koyu renk bakışlarına zar zor karşılık verebilir hale gelene kadar uzun süre bizi inceledi. En sonunda, “İzleyici kendini bize katılabilecek kadar vasıflı görüyor mu?” diye sordu.

Soru odanın içinde cevap vermeye niyetli herhangi birine sorulmuş gibi görünüyordu. Ben duraksadım, Elegro da benim gibi duraksadı; uzunca bir süre sonra cevap veren Roum Prensi oldu. Emreden tondaki sesiyle, “İzleyici loncanıza katılabilecek niteliğe sahiptir,” dedi.

Olmayne, “Peki sen kimsin?” diye sordu.

Prens anında daha uysal bir ses tonuna geçiverdi. “Zavallı kör bir Hacıyım hanımım, Roum’dan buraya kadar bu adamın eşliğinde yürüyerek geldim. Benim fikrimi soracak olursanız, onu çırak olarak almanız yararınıza olur.”

Elegro, “Peki siz? Siz ne yapmak niyetindesiniz?” diye sordu.

Prens, “Sadece buraya sığınmak. istiyorum,” dedi. “Dolaşmaktan yoruldum ve üzerinde düşünmem gereken pek çok konu var. Bana verebileceğiniz ufak tefek işleriniz olabilir. Yol arkadaşımdan ayrılmak beni oldukça üzer.”

Olmayne bana dönüp, “Durumunuzu görüşeceğiz. Onaylanırsa testlere gireceksiniz. Ben sizin kefiliniz olacağım.”

Şaşkınlık içinde kalan Elegro kendine hakim olamayıp, “Olmayne!” dedi.

Kadın hepimize sakince gülümsedi.

Aile içi bir tartışmanın sınırından dönülmüştü; neyse ki sorun büyümedi ve Anımsayıcılar bize konukseverliklerini gösterdiler, meyve suları, daha sert içecekler, gece yatacak bir yer sundular. Benim anormal başvurumu görüşmek için başka Anımsayıcılar çağrılırken biz akşam yemeğini süitlerinin bir bölümünde, onlardan ayrı yedik Prens garip bir rahatsızlık içindeydi; yemeğini çabucak bitirdi, bir şişe şarap devirdi, çatal bıçağını düşürdü, sanki beyninin kıvrımlarından birinin üzerindeki kaşıntıya ulaşmaya çalışıyor gibi gri metalik gözlerini parmaklayıp durdu.

En sonunda, kısık ama ısrarcı bir sesle, “Kadını bana tarif et!” dedi.

En berrak resmi çizebilmek için kelimelerimi süsleyip renklendirerek detaylı bir şekilde tarif ettim.

“Güzel bir kadın diyorsun, öyle mi?”

“Sanırım öyle. Biliyorsun ki insan benim yaşıma gelince güzelliğin tanımını hormonlarıyla değil de soyut kavramlarla yapıyor.”

Prens, “Sesi beni tahrik ediyor,” dedi. “Güç sahibi. Bir kraliçe gibi. Güzel olmalı, eğer vücudu sesiyle örtüşmüyorsa ilahi adalet diye bir şey yok demektir.”

Ağır ağır, “O,” dedim, “başka bir adamın karısı ve bize konukseverliğini gösteriyor.”

Roum’da Prens’in tahtırevanının saraydan çıktığı ve Prens’in Avluela’yı gözüne kestirdiği o günü hatırladım. Onu yanına çağırtmış, perdenin arasından içeri alıp ondan faydalanmıştı. Bir Egemen daha alçak seviye insanlara böyle davranabilirdi, fakat bir Hacı bunu yapamazdı ve ben Prens Enric’in planlarından korkmaya başlamıştım. Tekrar gözlerini kurcaladı. Yüz kasları gerildi.

“Onunla bir sorun çıkartmayacağına söz ver,” dedim.

Ağzının kenarı sert bir cevabın başlangıcı olabilecek bir şekilde gerildi, fakat çabucak eski haline döndü. Kendini zorlayarak, “Beni yanlış tanımışsın, yaşlı adam. Konukseverliklerinin bize yüklediği sorumlulukları alacağım. Şimdi iyi bir adam ol da biraz daha şarap getir, ha?”

Servis gözüne basıp ikinci bir şişe şarap aldım. Roum’daki sarı zımbırtıdan değil, sert kırmızı şaraptı. Bardaklara koydum, içtik; şişe çabucak boşaldı. Şişeyi polarizasyon çizgileri üzerinden tutup uygun şekilde çevirdim ve şişe bir baloncuk gibi patlayarak ortadan yok oldu. Kısa bir süre sonra Anımsayıcı Olmayne içeri girdi. Üzerindekileri değiştirmişti; önce kaba kumaşlı, mat renkli bir gündüz kıyafeti vardı, şimdi ise göğüslerini sıkıştıran tek parça kızıl bir elbise giymekteydi. Vücudunun tüm hatları ve bölgelerini ortaya seriyordu; bir göbeği olmasını şaşkınlıkla karşılamıştım. Karın bölgesinin aşağı doğru eğimini insanı tahrik etmek için o kadar iyi hesaplanmış bir şekilde kesiyordu ki neredeyse beni bile kışkırtacaktı.

Halinden memnun bir şekilde, “Başvurun benim kefaletimle kabul edildi. Testler bu gece yapılacak. Eğer geçersen bizim bölümde işe başlayacaksın.” Gözleri birden haylazca parıldadı. Kısa bir aradan sonra “Bilmelisiniz ki kocam bundan hiç de memnun olmadı,” dedi, “fakat kocamın memnuniyetsizliği korkutucu bir şey değildir. Şimdi ikiniz de benimle gelin.”

Ellerini uzatıp benim ve Prens’in ellerini tuttu. Parmakları soğuktu. İçim içime sığmıyordu; Jorslem’deki gençlik çeşmesinin sularına gerek bile olmadan içimde parıldayan bu yeni gençlik hissi yüzünden şaşkınlık içinde kalmıştım.

Olmayne, “Gelin,” dedi ve bizi testin yapılacağı yere götürdü.

3

Böylece Anımsayıcılar loncasına katıldım.

Testler formalite icabıydı. Olmayne bizi muazzam kulenin tepesine yakın bir yerdeki yuvarlak bir odaya götürdü. Az bulunur rengarenk tahta kakmalı ve eğimli duvarlar, yerden yükselen ışıl ışıl banklar, ortada da insan boyunda, üzerine okunamayacak kadar küçük harfler işlenmiş bir helezon vardı. Odada tembellik eden yarım düzine kadar Anımsayıcı hırpani yaşlı bir İzleyiciye en ufak bir ilgi göstermiyordu. Orada olmalarının tek nedeni, İzleyiciye açıklanamaz şekilde kefil olan Olmayne’in hatırını kırmamaktı.

Bana bir düşünce başlığı sunuldu. Başlığın içinden gelen gıcırtılı bir ses bana hayatımla ilgili bir düzine soru sordu ve her zamanki cevaplarımı kaydetti. Eski lonca üstadıma ulaşabilmeleri ve dürüstlüğümü kontrol edip oradaki bağlarımı koparmaları için lonca numaramı verdim. Normalde insan İzleyiciler loncasıyla bağlarını kopartamazdı, fakat bu aralar zaman pek normal sayılmazdı ve loncamın artık dağıldığını biliyordum.

Bir saat içinde her şey bitmişti. Şalı omuzlarıma koyan, Olmayne’in kendisi olmuştu.

“Uyuman için bizim süitimize yakın bir yer verilecek,” dedi. “İzleyici kıyafetlerini teslim etmen gerekecek, fakat arkadaşın Hacı giysilerini giymeye devam edebilir. Deneme süresinin ardından eğitimine başlanacak. Bu arada hafıza bankalarımıza tam bir giriş iznin olacak. Herhalde farkındasındır, loncaya tam olarak alınmadan önce on yıldan fazla bir süre geçebilir.

“Bunun farkındayım,” dedim.

Olmayne, “Bundan böyle adın Tomis olacak,” dedi. “Henüz Anımsayıcı Tomis değil, Anımsayıcılardan Tomis. Arada bir fark var. Daha önceki isminin artık bir önemi yok.”

Prensle paylaşacağımız küçük odaya alındık. Mütevazı bir yerdi, fakat temizlenme için olanak, düşünce başlığı ve başka bilgi aygıtları için girişler ve bir yiyecek asansörü bulunduruyordu. Prens Enric odayı dolaşıp eşyalara dokundu, kafasında odanın haritasını çıkardı. O kontrolleri kurcaladıkça dolaplar, yataklar, koltuklar, depo üniteleri ve daha çeşit çeşit mobilya duvarların içinden çıkıp çıkıp tekrar içeri girdi. Sonunda tatmin olmuştu, artık daha fazla kurcalamadan bir yatak açtı ve ışıl ışıl bir örtü yığını yuvasından çıktı. Prens gerindi.

“Anımsayıcılardan Tomis, sana sormak istediğim bir şey var.”

“Evet?”

“İçimi kemirip duran merakımı dindirmek için... Bir önceki yaşamında ismin neydi?”

“Bunun artık bir önemi yok.”

“Artık gizliliğini gerektiren hiçbir sözle bağlı değilsin. Buna rağmen mi direneceksin bana?”

“Eski alışkanlıklara bağlıyım,” dedim. “Senin ömrünün iki katı bir süre boyunca kurallar haricinde asla ismimi söylememek için şartlandım.”

“Şimdi söyle.”

“Wuelling,” dedim.

Bunu yaptığım için kendimi garip bir şekilde özgürleşmiş hissediyordum. Eski adım sanki dudaklarımın önünde havada asılı kaldı; sonra kafesinden kurtulmuş bir ziynet kuşu gibi hızla yükseldi, ani bir dönüş yaptı, bir duvara çarpıp hafif bir çınlamayla binlerce parçaya ayrıldı. Ürperdim; tekrar, “Wuelling,” dedim. “Benim adım Wuelling’di.”

“Artık Wuelling değil.”

“Anımsayıcılardan Tomis.”

İkimiz de nefessiz kalana kadar güldük ve kör Prens ayağa kalkarak eliyle elime dostça vurdu; büyülü sözcükleri bir anda öğrendikten sonra aslında kelimelerin ne kadar da az bir gücü olduğunu fark eden küçük çocuklar gibi benim adımı, sonra onunkini, sonra yine benimkini tekrar tekrar bağırdık.

Böylece Anımsayıcılar arasındaki yeni yaşamım başlamış oldu.

Bir süre için Anımsayıcılar Evi’nden hiç ayrılmadım. Gündüzlerim de gecelerim de tamamen doluydu ve bu yüzden Perris’e yabancı kaldım.

Onun zamanı tamamen dolu olmasa da Prens neredeyse sürekli olarak binadaydı; sadece sıkıldığı ya da öfkelendiği için dışarı çıkıyordu. Zaman zaman Anımsayıcı Olmayne de onunla birlikte giderdi, ya da tam tersi; böylece karanlığının içinde yalnız olması gerekmiyordu; fakat kimi zaman kör olsa dahi şehrin zorluklarıyla başa çıkabileceğini göstermek istercesine binayı tek başına terk ettiğinin de farkındaydım.

Uyumadığım zamanlar şu işlerle uğraşıyordum:

– Uyum çalışmaları

– Çırakların günlük işleri

– Özel araştırmalar

Doğal olarak diğer çıraklardan oldukça yaşlı olduğum ortaya çıkmıştı. Çoğu daha çocuk yaşta, hatta başka Anımsayıcıların çocuklarıydı. Bana hayretle bakıyor, böyle bir ihtiyarın nasıl okul arkadaşlarından biri olabileceğini anlayamıyorlardı. Hayatlarının ortasında Anımsayışın davetini hisseden birkaç tane epey olgunlaşmış çırak da vardı, fakat hiçbirisinin yaşı benimkine yaklaşmıyordu bile. Bu yüzden eğitim arkadaşlarımla pek bir sosyal alışverişim olmadı.

Her gün programın bir parçası olarak Dünya’nın geçmişini ortaya çıkarma yöntemlerini öğreniyorduk. Kazılardan elde edilen örneklerin incelendiği laboratuvarlar gösterildi; birkaç atomun bozunmasından kalıntıların yaşının belirlendiği detektörler gördüm; halka şeklinde bir aletten yayılan rengarenk ışık huzmeleri bir parça tahta kıymığının üzerinde dans edip onu kül haline getirerek sırlarını açığa çıkartırken hayretle izledim. Cansız şeylerden geçmişe ait görüntülerin çıkartıldığı işlemi gördüm. Nereye gidersek gidelim izimizi bırakıyoruz: ışık parçacıkları yüzümüzden sekiyor ve fotonik akım yüzünden ortamdaki cisimlere yapışıyorlar. Anımsayıcılar bu cisimleri inceleyerek görüntüleri ayıklayıp düzenliyor, onarıyorlar. Mavi bir sisin içinde yüzlerin –eski krallar ve lonca üstatlarının, kaybolmuş düklerin, tarihi zamanlara ait kahraman yüzlerinin– belirip kaybolduğu bir odaya girdim. Donuk gözlü teknisyenler tarihi bir avuç külden ayrıştırıyorlardı. Çöp yığınlarının devrimleri ve suikastleri, kültürel değişiklikleri, ahlaki değerlerin çöküşünü ortaya çıkardığını gördüm.

Daha sonra bana kazı çalışmalarıyla ilgili yüzeysel bilgiler verildi. Kurnazca bir simülasyonla Afreek ve Ais’deki şehir yıkıntılarında Anımsayıcıların vakum çekirdekleriyle toprağı kazmaları gösterildi. Kayıp Kıtaların kalıntıları için yapılan denizaltı araştırması beni bile heyecanlandırdı; yeşil jelatinden yapılmış gibi duran damla şeklindeki araçlara binen Anımsayıcı ekipleri Dünya Okyanusu’nun derinliklerine, şimdi çamur kaplı düzlüklerin en dip kısımlarına önlerinde mor ışıktan mızraklarıyla daldılar, pisliğin ve yıkıntıların altında kalmış gerçekleri gün yüzüne çıkardılar. Hazırladıkları belki de en iyi uyum çalışmalarından biri, hepsi de birer kahraman olan Anımsayıcıların güney Afreek’de çıkardıkları atmosfer makinesinin filmi olmuştu. Muazzam aletin altına demirler yerleştirip dev vinçlerle çekmişlerdi; o kadar inanılmaz bir kazı çalışması olmuştu ki iş bittiğinde toprak çökmüş gibi görünüyordu. Uzmanlar şallarıyla birlikte makinenin açtığı deliğe girip nasıl dikildiği hakkında bilgi toplamaya çalışırken İkinci Döngü’nün en büyük budalalığı olan koca sütun havada asılı duruyordu. Gözlerim bu manzara karşısında fal taşı gibi açılmıştı.

Bu çalışmalardan sonra her seferinde seçmiş olduğum lonca için duyduğum saygı biraz daha artıyordu. Karşılaştığım Anımsayıcıların her biri bana kibirli, burnu havada, fiyaka düşkünü tipler gibi gelmişti; bir tanesini bile cana yakın bulmuyordum. Öte yandan bütün parçalarının toplamından üstündür; Basil ve Elegro gibi o kadar boş, insani şeylerden o kadar uzak, o kadar ilgisiz adamları bile sonsuzluğun içinden parlak geçmişimizi geri almak için başlatılmış muazzam bir çalışmanın birer parçası olarak görüyordum. Kaybolmuş zamanlar için başlatılmış bu arayış muhteşemdi, ancak insanlığın önceki faaliyetleriyle kıyaslanabilirdi. Şu anımız ve geleceğimiz elimizden alındığına göre tüm gayretlerimizi yeterince dikkatli olursak kimsenin elimizden alamayacağı geçmişimize yöneltmemiz gerekiyordu.

Bu çabanın her ayrıntısını, kazı alanında toplanan her toz zerreciğinden, laboratuvarda işlemlerden geçip incelenmelerine, üst seviye Anımsayıcılar tarafından bu binanın üst katlarında üstün gayretler sonucu sentezlenip yorumlanmalarına kadar her şeyi günler boyunca dikkatle izledim. En üst seviyedeki bu bilgelere kısa bir süre için göz atma fırsatım oldu: beyaz başları öne eğik, ince dudaklarından yorumlar ve fikirler, boş laflar ve düzeltmeler dökülen benim büyükbabam olabilecek yaşta pörsümüş ihtiyarlar. Fısıldananlara göre bazıları Jorslem’de iki üç kez yenilenmiş, artık uzun yıllarının sonlarındalarmış.

Bir sonraki aşamada Anımsayıcıların bulgularını depoladığı ve meraklıların bilgi alabilecekleri hafıza bankaları tanıtıldı.

Bir İzleyici olarak hafıza bankalarını ziyaret etmek için az bir merakım ve daha da az ilgim vardı. Daha önce kesinlikle böyle bir şey görmemiştim, çünkü Anımsayıcıların bankaları sırf üç beş beyinden oluşan depo üniteleri değil, seri halinde bağlanmış yüzlerce beyinden oluşan muazzam yapılardı. Bizi götürdükleri yer –daha sonra öğrendiğime göre binanın altındaki benzeri bir düzine yerden biri– derin fakat yüksek olmayan, beyin küvezlerinin arkalara doğru olan sıralar gölgeler içinde kaybolacak dokuzlu sıralar halinde dizildiği uzunca bir odaydı. Perspektif garip oyunlar oynayabiliyordu; beyaz küvezlerin görüntüsü başa çıkılamayacak kadar uçsuz bucaksız geliyordu, sıraların sayısı on da olabilirdi, elli de.

“Bu beyinler eski Anımsayıcılara mı ait?” diye sordum.

Rehber, “Bazıları öyle,” diye yanıtladı, “fakat sadece Anımsayıcıların kullanılması gibi bir gereklilik yok Herhangi normal bir insan beyni kullanılabilir; bir Uşağın bile inanamayacağınız kadar geniş bir depolama kapasitesi vardır. Kayıtlarımız için yedeklemeye ihtiyacımız yok, bu yüzden her bir beynin tam kapasitesini kullanabiliyoruz.”

Hafıza depolarını korumak için konulmuş parlak kalın bloğun arkasını görmeye çalıştım. “Özel olarak bu odada ne kayıtlı?” diye sordum.

“İkinci Döngü sırasında Afreek’de yaşamış olanların adları ve kişisel bilgilerinin bulabildiğimiz kadarı. Bir de, bu hücrelerin tamamı henüz dolmadığı için Kayıp Kıtalara ait bazı coğrafi ayrıntıları ve Kara Geçidi’nin yaratılmasıyla ilgili bilgileri geçici olarak burada saklıyoruz.”

“Bu bilgiler geçici kayıtlardan sabit kayıtlara kolaylıkla geçirilebilir mi?” diye sordum.

“Evet, kolaylıkla. Burada her şey elektromanyetiktir. Bilgiler yük birikimleri halinde saklanır; polarizasyonu basit bir şekilde değiştirerek istediğimiz bilgiyi bir beyinden diğerine aktarabiliriz.”

“Ya elektrikler kesilirse?” diye sordum. “Yedekleme yapmadığınızı söylediniz. Bir kaza sonucu veri kaybına uğrama ihtimali hiç yok mu?”

Rehber, yumuşak bir şekilde “Hiç,” dedi. “Acil durumlarda devreye girip gücün devamlılığını sağlayacak aygıtlarımız var. Ayrıca depo birimlerinde organik maddeler kullanarak en iyi güvenlik tedbirini almış oluyoruz: Güç kesilse bile beyinler içlerindeki bilgiyi korumaya devam edeceklerdir. Böyle bir durumda içlerindeki bilgiyi tekrar toparlamak zor, fakat imkansız olmayacaktır.”

“İşgal sırasında,” diye sordum, “herhangi bir sorunla karşılaşıldı mı?”

“İşimizi kendi çıkarları doğrultusunda gören İşgalcilerin koruması altındayız.”

Bundan kısa bir süre sonra biz çıraklara, toplanan Anımsayıcılar genel kurulunu lonca evinin balkonlarından birinden izlememiz izni verilmişti; aralarında Elegro ve Olmayne de bulunan lonca üyeleri, omuzlarında şalları tüm haşmetleriyle altımızda duruyorlardı. Çetin ve hakim bir figür çizen Anımsayıcılardan Rektör Kenishal, üzerinde helezon işareti bulunan bir kürsüdeydi, hemen yanında ise Dünya’yı ele geçiren ırkın mensubu, daha da dikkati çeken bir kişi duruyordu. Kenishal kısa konuştu. Her yerde olabilecek yöneticiler gibi basmakalıp sözlerle başlayıp loncayı başarılı çalışmaları için tebrik ederek kendi kendini övdü; fakat sesinin tınısı bile kelimelerinin boşluğunu gizleyemiyordu. Daha sonra işgalciyi tanıttı.

Uzaylı kollarını açtı; salonun duvarına değecek gibi görünüyorlardı.

Yavaşça, “Benim adım İnsanyönetici Yedi,” dedi. “Perris valisi ve Anımsayıcılar loncası sorumlusuyum. Bugün burada bulunma nedenim görevde bulunan geçici hükümetin son kararını açıklamaktır. Siz Anımsayıcılar işinizi yapmakta tamamen özgürsünüz. Bu gezegen ya da geçmişi ortaya çıkarmanıza yardım edecek herhangi başka bir gezegen üzerinde istediğiniz bölgeye geçiş hakkınız var. İşgalin örgütlenmesiyle ilgili olanlar hariç her türlü dosyaya erişiminiz devam ediyor. Rektör Kenishal’ın da belirttiği gibi şu anki çalışmalarınız için zaten diğer dosyaların bir önemi yok; bu yüzden, bir sorun çıkacağını zannetmiyorum. Şu anda görevde bulunan bizler loncanızın yaptığı işlerin öneminin farkındayız. Gezegenin tarihi büyük değer taşıyor ve bu yüzden çalışmalarınızın devam etmesini istiyoruz.”

Yanımdaki Roum Prensi ters ters, “Dünya’yı daha turistik bir yer yapabilmek için,” dedi.

İnsanyönetici Yedi devam etti, “Rektör’ün belirtmemi istediği bir şey daha var: Gezegeninizin işgal altındaki durumu göz önüne alındığında, yönetimde birtakım değişikliklerin söz konusu olması gerekiyor. Önceleri aranızda çıkacak herhangi bir problem loncanızın kendi mahkemelerince çözülüyordu ve en yüksek temyiz kararı Rektör Kenishal’a bağlı durumdaydı. İdarenin etkili işleyebilmesi için bizim otoritemizin loncanızın kararları üzerinde olması gerekiyor. Bu yüzden Rektör artık kendi yetkilerinin dışında olduğuna inandığı davaları bize havale edecek.”

Anımsayıcılar hayretle bakakaldı. Aşağıda duruşlar birden değişti ve anlamlı bakışmalar oldu.

Yakınımda bir çırak, “Rektör görevden çekiliyor!” dedi.

Bir başkası sertçe, “Aptal! Başka şansı var mı?” diye fısıldadı.

Toplantı karmaşa içinde dağıldı. Koridorlara dağılan Anımsayıcılar el kol hareketleri ile birbirleriyle tartışıyor, olayları değerlendirip seslerini yükseltiyorlardı. Şal sahibi muhteremlerden biri o kadar sarsılmıştı ki kalabalığa rağmen pervasızca yere çöküp dengeleyici hareketler yapmaya başlamıştı. Yere düşüp ezilmesinden çekindiğim için Prens’i korumaya çalıştım, fakat kalabalık bizi birbirimizden ayırdı ve dakikalarca onu gözden kaybettim. Tekrar gözüme iliştiğinde Anımsayıcı Olmayne ile beraberdi. Kadının yüzü kızarmış, gözleri pırıl pırıldı; hızlı hızlı konuşuyor, Prens de dinliyordu. Desteğe ihtiyacı varmış gibi kadının koluna girmişti.

4

Uyum çalışmalarının ön safhası bittikten sonra basit görevler verildi. En çok da daha önceki zamanlarda makinelerin yaptığı işler: Örneğin hafıza depolarının beyin kavanozlarına besin girişi yapan hatların kontrolü. Her gün birkaç saat denetim panellerinin olduğu dar koridorlarda yürüyüp tıkanan hatları arıyordum. Tasarım öyle yapılmıştı ki hatlardan biri tıkandığında hattın bulunduğu şeffaf tüp içinde gerginliği belirten bir desen oluşuyor ve polarize ışıklar denetimi yapanın sorunu kolayca bulabilmesi için bu deseni aydınlatıyordu. Bu mütevazı görevi yerine getiriyor ve arada sırada bir tıkanıklık buluyor, bunun yanında çıraklık seviyeme uygun benzeri ufak tefek işler de yapıyordum.

Bunlarla beraber, gezegenimin geçmişinde olup bitenlerle ilgili kendi araştırmamı yapma fırsatım da oluyordu.

İnsan bazen elindeki şeylerin değerini kaybettikten sonra fark ediyor. Hayatım boyunca bir izleyici olarak görev yaptım, Dünya’nın olası işgalini önceden haber verebilmek için uğraştım, öte yandan bizi kimin ya da neden işgal etmek isteyebileceği konusunu hiç merak etmedim. Hayatım boyunca Dünya’nın benim doğduğum Üçüncü Döngü günlerinden daha ihtişamlı günleri olduğunu bildim, fakat o günlerin nasıl olduğunu, ya da şu anki zavallı halimizin nedenini araştırmadım. Ancak işgalcilerin yıldızgemileri gökyüzünde belirdiğinde birden kaybolmuş geçmiş için bir açlık hissettim. Şimdi ise ben, Anımsayıcılardan Tomis, çırakların en yaşlısı, kayıp zamanın arşivlerinde dolaşıyorum.

Her vatandaşın başına bir düşünce başlığı geçirip Anımsayıcılardan istediği bilgiyi talep etme hakkı vardır. Hiçbir şey gizli değildir; fakat Anımsayıcılar herhangi bir yardım teklifinde bulunmazlar; nasıl soracağınızı, yani tam olarak ne sorduğunuzu bilmelisiniz. Tek tek aradığınız gerçekleri bulmalısınız. Bu diyelim Agupt’taki uzun dönem iklim değişiklikleri, kristalleşme hastalığının belirtileri ya da loncalardan birinin imtiyaz sınırları ile ilgili bilgi arayan biri için faydalı olabilir; fakat daha büyük çaplı sorularla gelen bir adam için kesinlikle zorluk çıkarır. Sadece bir başlangıç yapmak için bile insanın belki bin soru sorması gerekecektir. Bu kadar yüksek bir fiyatı ise pek az kişi ödemeye niyet edebilir.

Bir Anımsayıcı çırağı olarak tüm verilere erişimim vardı. Daha da önemlisi listelere de erişimim vardı. Listeleyiciler Anımsayıcıların bir alt loncasıydı, çoğu zaman ellerinden geçen bilgiler hakkında en ufak bir fikri olmayan hamalların oluşturduğu angarya loncası. Zahmetlerinin karşılığı büyük loncaya fayda sağlıyordu, fakat listeler herkese açık değildi. Onlar olmadan da insanın herhangi bir araştırmayla başa çıkabilmesinin yolu yoktu.

Bu bilgiye ulaşmamın ayrıntılarından, iç içe geçmiş koridorlarda bir oraya bir buraya geçerek harcadığım saatlerden, aldığım ret cevaplarından, şaşkınlıklarım veya aklımı kurcalayan şeylerden bahsetmek istemiyorum. Hiçbir şeyden haberi olmayan bir çaylak olarak şakacıların merhametine kalmıştım ve pek çok çırak arkadaşım, hatta bir iki lonca üyesi tarafından bile sırf zevk için yanlış yönlendirildim. Bütün bunlara rağmen izlemem gereken yolları, soru dizileri hazırlama yöntemlerini, gerçek insanın suratında patlayana kadar referansları yukarıya ve daha yukarıya doğru takip etmeyi öğrendim. Üstün bir zekayla değil de ısrarcılığımla Anımsayıcıların dosyalarından insanoğlunun düşüşüyle ilgili tutarlı bir hikaye oluşturmayı başardım.

Şöyle ki:

Çağlar önce Dünya’daki yaşam vahşi ve ilkeldi. Bu döneme Birinci Döngü diyoruz. Uygarlıktan önce, insanların korunamadığı ve kıllı olduğu, taş aletler kullanıp mağaralarda yaşadığı zamanlardan bahsetmiyorum. Birinci Döngü’nün başlangıcı, insanın bilgiyi kaydetmeye ve çevresini kontrol etmeye başladığı zaman olarak belirlenmiştir. Bu Agupt ve Sümir’de olmuştu. Kayıtlarımıza göre Birinci Döngü yaklaşık 40.000 yıl önce başlamıştı; tabii İkinci Döngü’nün sonunda yıl uzunluğu değişmişti ve daha önceki dönemlerde Dünyamızın Güneş’in etrafında ne kadar zamanda döndüğüne dair bir bilgi bulabilmiş değiliz, bu yüzden sözü edilen sürenin gerçek boyutunu bilemiyoruz. Büyük ihtimalle eskiden yıllar şu anda olduğundan daha uzundu.

Birinci Döngü Roum İmparatorluğu’nun ve Jorslem’in ilk zamanlarının çağıydı. Eyrop, Ais ve Afreek’in büyük bir bölümü uygarlığa ulaştıktan çok sonra bile ilkel kalmıştı. Batıda, Dünya Okyanusu’nun büyük bir kısmı iki kıta tarafından işgal edilmişti, bu kıtalar da vahşileri barındırıyordu.

Anlaşılana göre bu Döngü’de insanlık dünya dışı varlıklar ya da diğer yıldızlarla henüz bağlantı kurmamıştı. Böyle bir yalnızlığın anlaşılması zor, fakat durum buydu. İnsanoğlu ateş yakmak dışında herhangi bir şekilde ışık yaratamıyor, hastalıklarını iyileştiremiyor, yenilenemiyordu. Rahatlıktan yoksun, sert bir basitlik içindeki karanlık zamanlardı. Ölüm erken geliyordu; insanın ancak birkaç çocuk yapabilecek zamanı oluyor, zaten onlardan biri de gidiyordu. İnsan korkuyla, fakat daha çok gerçek olmayan şeylerin korkusuyla yaşıyordu.

Böyle bir çağ insanı irkiltmeye yetiyor. Öte yandan muhteşem şehirler, Roum, Perris, Atin, Jorslem Birinci Döngü’de kurulmuş, muhteşem işler başarılmıştı. İnsan ister istemez böyle bir soya, makineleri olmayan, okuma yazma bilmeyen, –kuşkusuz– kötü kokan fakat bir yandan da çevreleri ile barışık, hatta onun bir anlamda efendisi olmayı başarmış atalara hayran oluyor.

Birinci Döngü boyunca savaş ve keder hüküm sürmüştü. Yokoluş ve yaratım neredeyse aynı anda oluyordu. İnsanlığın muhteşem şehirleri alevler içinde kalıyor, kargaşa düzeni sürekli tehdit ediyordu. İnsanlar böyle koşullara nasıl binlerce yıl boyunca dayanmış olabilirlerdi ki?

Birinci Döngü’nün sonlarına doğru ilkellik neredeyse tamamen yok olmuştu. Sonunda güç kaynakları insanlığın emrine girmiş, gerçek ulaşım şekilleri ortaya çıkmış, uzun mesafelerle iletişim mümkün olmuş, kısa bir zaman içinde yapılan pek çok buluş Dünya’yı değiştirmişti. Savaş yöntemleri de diğer yönlerdeki teknolojik gelişimle paralel ilerlemiş, fakat pek çok kez ucundan dönülse de toptan bir felaket meydana gelmesi önlenmişti. Kayıp kıtaların ve Stralya’nın kolonizasyonu da Güneş sistemimizdeki diğer gezegenlerle kurulan ilk temas da bu döngünün sonlarına doğru olmuştu.

Birinci Döngü’den İkinci’ye geçiş noktası insanoğlunun gezegenlerdeki akıllı canlılarla ilk temasının olduğu zaman olarak belirlenmiştir. Anımsayıcıların şu anki inancına göre bu Birinci Döngü insanlarının elektronik ve nükleer enerjiyi kullanmayı öğrenmesinin ardından elli nesilden de kısa bir süre sonra olmuş. Buna göre diyebiliriz ki Dünya’nın ilk sahipleri ilkellikten sonra galaksinin geri kalanıyla doğrudan temas kurmuşlar, ya da belki de aradaki uçurumu birkaç hızlı adımda geçmişlerdi.

Bu da gurur verici bir şey. Birinci Döngü engellere rağmen harikaydı; İkinci Döngü ise engel tanımamış ve mucizelere imza atmıştı.

Bu devirde insanlık yıldızlara, yıldızlar da insanlığa yayıldı. Dünya her tür gezegenin malları için bir Pazar durumuna gelmişti. Her yerde harikalar vardı. İnsan yüzyıllarca yaşayabilirdi; gözler, kalpler, ciğerler, böbrekler çorap değiştirir gibi değiştirilebiliyordu; hava temiz ve herkesin karnı toktu, savaşlar unutulmuştu. Her tür makine insanlığın hizmetindeydi. Makineler de yeterli olmamış, İkinci Döngü halkı makine olan insanlar, ya da insan olan makineler üretmişlerdi: genetik olarak insan olan, fakat yapay olarak dünyaya getirilen ve ilaçlarla sürekli bilgi depolanması, hafızasının olması engellenen yaratıklar. Bizim nötrallerimize benzeyen bu yaratıklar normal bir insanın bir günde yapabileceği şeyleri yapıyor, fakat insan ruhunun işareti olan kalıcı deneyimler, hatıralar, beklentiler edinemiyordu. Böyle milyonlarca “pek de insan olmayan”, yaratık, hayattaki sıkıcı işleri üzerlerine alıp gerçek insanları ışıltılı birer yaşam için özgürleştiriyorlardı. Bu gibi alt insanlardan sonra beyinleri biyokimyasal olarak geliştirilen, bir zamanlar kapasitelerinin üzerinde olan işleri yapabilecek süper hayvanlar da üretilmişti: İnekler, fareler, kediler ve köpekler işe koşulmuş, kimi primatlar eskiden insanlara verilen işleri yapmaya başlamıştı. Böylece çevresini sömüren insanoğlu Dünya’da cenneti yaratmayı başarmıştı.

İnsan ruhu bilinen en yüksek noktasına ulaşmıştı. Şairler, ve bilimadamları görkemli eserler ürettiler. Işıl ışıl şehirler dünyayı süslüyordu. Nüfus inanılmaz artmıştı, fakat herkes için bol bol yer vardı ve kaynak sıkıntısı yoktu. Ne kadar uçuk olursa olsun, insan her isteğine ulaşabiliyordu; insan ırkının çeşitliliğini artırmak için genetik cerrahi, mutasyona ve deformasyona neden olan ilaçlarla ilgili pek çok deney yapılıyordu. Yine de bizim döngümüzde olduğu kadar farklı çeşitlere ulaşılmamıştı.

Akla gelebilecek her türlü ihtiyacı karşılayan görkemli uzay istasyonları gökyüzünü süslüyordu. Anımsayıcılar arasında fonksiyonel mi estetik amaçlı mı olduklarına dair bir görüş birliği olmasa da, iki yeni ay da bu sırada inşa edilmişti. Bazı Anımsayıcı grupları döngünün sonuna doğru yaşanan jeofiziksel karmaşayla ortaya çıktıklarını iddia etse de, her akşam gökyüzünde beliren ışık oyunlarının da aynı dönemde yerleştirildiği sanılıyor.

Ne olursa olsun, yaşanabilecek en iyi zamanlardan biriydi.

Dünya dışı canlılar arasında, “Dünya’yı görmeden ölme,” diye bir slogan çıkmıştı. Galaktik tura çıkan hiç kimse bu mucizeler gezegenini es geçmeyi göze alamıyordu. Biz de yabancıları bağrımıza basıyor, paralarını ve iltifatlarını kabul ediyor, onları istedikleri şekilde rahat ettiriyor ve ihtişamımızı gururla sergiliyorduk.

Roum Prensi’nin de doğrulayabileceği gibi, aşağılanmak güçlülerin kaderidir ve bir de insan ne kadar çok yükselirse, düşüşü de o kadar sert olur. Benim anlayışımın alamadığı boyutta binlerce yıllık bir ihtişamdan sonra İkinci Döngü’nün şanslı insanları olmadık bir taşı kaldırdılar ve biri aşırı kibirden diğeri kendine fazla güvenden kaynaklanan iki hata yaptılar. Dünya, hâlâ bu iki hatanın bedelini ödüyor.

İlkinin sonuçları yavaş yavaş ortaya çıktı. Galaksinin diğer akıllı canlılarına karşı Dünya’nın tutumu İkinci Döngü sırasında önce saygıdan eş tutmaya, sonra da onları hor görmeye doğru değişmişti. Dünya, döngünün başlarında birbirleriyle uzun bir süredir temas halinde olan ileri uygarlıklarla dolu bir galaksiye açılmıştı. Bu insanlık için derin bir travmaya da neden olabilirdi, fakat tam tersine, saldırgan bir gelişme ve ilerleme hırsına yol açtı. Böylece kısa süre içinde Dünyalılar diğerlerini önce kendilerine eş, sonra da Dünya’daki ilerleme devam ettikçe, aşağı görmeye başladılar. Bu da her zamanki gibi daha geri olanları hor görme eğilimiyle sonuçlandı.

Bundan sonra da Dünya üzerinde, daha aşağı ırkları incelemek için “araştırma merkezleri” kurulması fikri ortaya atıldı. Bu merkezler ırkların doğal ortamlarını sağlayacak ve onların yaşam döngülerini incelemek isteyen araştırmacılara açık olacaktı; fakat gerekli örnekleri toplamanın ve barındırmanın masrafını karşılamak için kısa bir zaman içinde merkezlerin eğlence amaçlı olarak halka açılması gerekti. Bu sözde bilimsel merkezler aslında diğer akıllı canlıların bulunduğu hayvanat bahçeleriydi.

Başlangıçta sadece gerçekten yabancı, insanların fizyolojik ve biyolojik standartlarından o kadar ayrı örnekler toplanıyordu ki onları “birey” olarak görme riski son derece azdı. Normalde akıllı canlıların tutsak edilmesine karşı olabilecek birinin yüksek basınç altındaki metan gazı tankında yaşayan çok uzuvlu bir yaratık için tepki vermesi pek olası değildi. Metan içinde yaşayan bu canlı eğer ki çevresine bağlı karmaşık bir uygarlık sergiliyorsa, bu sefer de onun bu garip uygarlığını incelemek için dünya üzerinde benzer bir çevre yaratmanın daha da önemli olduğu savı ortaya çıkıyordu. Bu yüzden ilk merkezler sadece en garipleri barındırıyordu. Toplayıcıların da sınırları vardı; sadece henüz uzay yolculuğu yapmayan türlerden örnek alınıyordu. Dünya’nın ekonomisinin bağımlı olduğu galaktik turistlerden birinin bir akrabasının kaçırılanlar arasında olması pek iyi bir etki bırakmazdı.

İlk merkezlerin başarısı diğerlerinin oluşmasını teşvik etti. Sınırlamalar bu sefer yumuşatıldı; artık sadece tamamen yabancı ve iğrenç yaratıklar değil, diplomatik olarak protesto edebilecek durumda olmayan her türden örnekler bulunabiliyordu. Atalarımızın küstahlıkları arttıkça sınırlamalar daha da azaldı ve en sonunda kimisi bizimkinden daha eski ve daha karmaşık uygarlıklara sahip binlerce gezegenden Dünya üzerinde örnekler bulunmaya başladı.

Anımsayıcıların arşivleri merkezlerimizin büyümesinin evrenin pek çok köşesinde çalkalanmalara neden olduğunu gösteriyor. Yağmacı, hırsız ve korsan olarak adlandırılmışız; akıllı canlıların haklarını ahlaksızca çiğnememizi eleştiren komiteler kurulmuş; diğer gezegenlere yolculuk eden Dünyalılar merkezlerdeki tutsakların salıverilmesini talep eden uzaylı kalabalıklar tarafından zaman zaman kuşatılmış. Öte yandan, bu protestocular azınlıkta kalmış, çoğu galaktik canlı merkezlerimiz hakkında rahatsızlık duymasına rağmen sessizliğini korumuş. Böyle merkezlerin barbarca olduklarını düşünmelerine rağmen Dünya’yı ziyaret ettiklerinde uğramayı ihmal etmemişler. Ne de olsa başka nerede birkaç gün içinde evrenin dört bir yanından gelen yüzlerce yaşam formunu bir arada bulabilirlerdi ki? Merkezlerimiz çok ilgi çekmiş, kainatın harikalarından biri haline gelmiş. Gizliden gizliye komplolar kuran galaksideki komşularımız tutsakları izlemenin keyfini yaşayabilmek için temel kavramın ahlak dışılığını görmezden gelmiş.

Anımsayıcıların merkezlerinden birinde bir hafıza bankası girişi var. Loncanın sahip olduğu en eski görsel verilerden biri ve ben de ancak Anımsayıcı Olmayne’in özel olarak araya girmesiyle büyük zorluklar çekerek ulaşabildim. En yüksek çözünürlükte çift filtre kullanılmasına rağmen sahne ancak bulanık bir şekilde görülebiliyor; fakat olan biten yeterince açık. Şeffaf bir maddeden yapılmış bir ara bölmenin arkasında adsız bir dünyadan elli kadar canlı var. Koyu mavi renkte piramit şeklinde gövdeleri, her köşede pembe görsel organları var; kısa, kalın bacaklar üzerinde yürüyorlar; yan yüzlerinin her birinden birer çift kol çıkıyor. Dünya dışı varlıkların duyguları hakkında yorum yapmak pek akıllıca olmasa da, insan bu canlıların derin bir umutsuzluk içinde olduklarını hissedebilirdi. Ortamlarının kasvetli yeşil atmosferi içinde yavaş yavaş, uyuşmuş gibi cansız bir şekilde hareket ediyorlardı. Birkaçı iletişim olması gereken bir şekilde uçlarını birbirlerine değdiriyordu. Biri yeni ölmüş görünüyordu. İkisi devrilmiş oyuncaklar gibi yere eğilmiş, kolları dua ediyorlarmış gibi hareketler yapıyordu. Kederli bir sahneydi. Daha sonra binanın unutulmuş köşelerinde benzer başka kayıtlara da rastladım. Bana çok şey öğrettiler.

Dünya’nın bu zalimliği bilim adına yapması kurbanlar dışında herkese mantıklı ve doğal gelene kadar binden fazla İkinci Döngü yılı için bu merkezler kontrolsüzce büyümeye devam etti. Sonra, daha önce insanoğlu tarafından ziyaret edilmemiş uzak bir gezegende, belki ancak insanlığın Birinci Döngü’deki haliyle kıyaslanabilecek, gelişmemiş canlılar bulundu. Bu canlılar insanı andırıyorlardı, kesinlikle akıl sahibi ve çok vahşiydiler. Bir toplama ekibi, birkaç Dünyalı yaşamı pahasına bu insanlardan küçük bir koloni ele geçirmeyi başardı ve bir merkeze yerleştirilmek üzere Dünya’ya gönderdi.

Bu, İkinci Döngü’nün iki ölümcül hatasından biriydi.

Kaçırılmanın meydana geldiği sırada bu dünyanın –ki kayıtlarda ismi geçmiyor, sadece H362 olarak bahsediliyor– sahipleri protesto edecek ya da karşı çıkacak bir konumda değillerdi; fakat kısa bir süre sonra Dünya’ya karşı birleşen bazı diğer gezegenlerden elçiler tarafından ziyaret edildiler. Bu elçilerin yardımıyla H362’dekiler insanlarının geri verilmesini talep ettiler. Dünya, merkezlerdeki diğer canlılara göz yumulmasını örnek göstererek bunu reddetti. Bunun ardından uzun görüşmeler yapıldı, fakat sonunda Dünya bu şekilde davranma hakkını tekrar tasdik ettirmiş oldu.

H362’nin insanları tehditlerle cevap verdiler. “Bir gün,” dediler, “sizi buna pişman edeceğiz. Gezegeninizi işgal edip ele geçireceğiz, merkezlerdeki tüm canlıları serbest bırakacağız ve Dünya’yı kendi sakinleri için dev bir merkeze dönüştüreceğiz.”

O günkü şartlar altında bu oldukça komik görünüyordu.

Takip eden binyıllar içinde H362’nin kızgın sakinlerinden pek fazla bir haber alınamadı. Evrenin onların bulunduğu kısmında hızla gelişiyorlar, fakat Dünya için bir tehdit oluşturacak hale gelmeleri her hesaba göre en azından çağlar süreceği için göz ardı ediliyorlardı. İnsan hâlâ mızrak kullanan birinden nasıl korkabilirdi ki?

Dünya yeni bir meydan okumada daha bulundu: Gezegen ikliminin tam kontrolü.

Birinci Döngü’den beri hava durumu küçük ölçeklerde değiştirilebiliyordu. Sisler dağıtılabiliyor, yağmur yüklü bulutların yağmuru bırakması, dolunun daha az zarar verici olması sağlanabiliyordu. Kutuplardaki buzların azaltılması ve çöllerin yaşama elverişli hale getirilebilmesi için bazı adımlar atılmıştı, fakat bütün bunlar tamamıyla yereldi ve birkaç istisna dışında uzun süreli sonuçlar vermiyorlardı.

Bu İkinci Döngü gayretinin içeriği yerkürenin dört bir yanında yüzden fazla noktada dikilecek muazzam sütunlardı. Bu sütunların yüksekliğini bilemiyoruz, çünkü hiçbirisi sağlam kalmadı ve sütunlarla ilgili bilgiler de kayboldu, fakat daha önce yapılan binaların en yükseklerine denk oldukları, ya da daha yüksek oldukları, belki de üç kilometrelik yüksekliklere eriştikleri düşünülüyor. Bu sütunların içinde başka şeylerle birlikte Dünya’nın manyetik kutuplarının polarizasyonunu da değiştirebilecek şekilde tasarlanmış aletler bulunuyordu.

Anladığımıza göre Atmosfer makinelerinin amacı gezegenin coğrafyasını, dikkatle hazırlanmış bir plan doğrultusunda, Dünya Okyanusu dediğimiz su kütlesini büyük parçalara ayıracak şekilde değiştirmekti. Birbirlerine bağlı olmalarına rağmen, bu küçük okyanuslar kendi içlerinde bireysel varlıklar göstereceklerdi, çünkü sınırları Dünya Okyanusu’nun geri kalanından kara kütleleriyle ayrılmış olacaktı. Örneğin kuzey kutbu bölgesinde, Ais Kayıp Kıtalar’ın (Usa-Amrik olarak bilinen) kuzey kısmı ile batıdan birleşecek ve Usa-Amrik’in doğuda Eyrop’a yaklaştığı yerde kutup sularının Kayıp Kıtaları çevreleyen daha sıcak sularla karışabilmesi için ancak dar aralıklar bırakılacaktı.

Manyetik güçleri değiştirmenin sonucu olarak Dünya yörüngesinde bir sapma olacak, bu da kuzeydeki buzları parçalayarak soğuk suların başka yerlerden gelen daha sıcak sularla kaynaşmalarına neden olacaktı. Kuzey buzlarını ortadan kaldırıp kuzey denizinin buharlaşmasını sağlayarak bu bölgedeki yağış yüklü bulut miktarı artırılacaktı. Bu bulutların kar olarak tekrar kuzeye inmelerinin önlenmesi için bulutları sıcak bölgelere iten batı rüzgarlarının düzenini değiştirecek diğer manipülasyonlar da yapılacaktı. Oluşturulacak doğal bir döngü sayesinde kutuplardaki bulutlar gerekli neme sahip olmayan güney bölgelerine yağmur bırakacaktı.

Planın bundan çok daha fazlası vardı. Ayrıntılarla ilgili pek bir bilgi yok. Karaları yukarı ya da aşağı alarak okyanus akıntılarının yönünü değiştirme projeleri ya da tropik bölgelerden kutuplara yansıtma önerileri ve daha pek çok ayarlama yapılmış. Ayrıntıların pek bir önemi yok. Bizim için önemli olan, bu devasa planın sonuçları.

Yüzyıllarca süren hazırlıktan ve insanlık tarihinin herhangi bir projesinden daha fazla kaynak ve efor tükettikten sonra atmosfer makineleri çalıştırıldı.

Sonuç tam bir yıkımdı.

Feci planın gezegende yaptığı değişiklikler sonunda coğrafi kutuplar kaymış, tüm kuzey yarımkürede uzunca bir süre buzul çağı hüküm sürmüş, Usa-Amrik ve komşusu Sud-Amrik beklenmedik şekilde batmış, Afreek ve Eyrop’u birleştiren Kara Geçidi ortaya çıkmış, insanlık neredeyse yok olmuştu. Bu büyük değişiklikler hızlı olmamıştı. Görünen o ki ilk birkaç yüzyıl proje sorunsuz ilerlemiş, kutup buzulları erimiş, okyanusun belli noktalarına yerleştirilen füzyon kaynatıcıları –pratikte küçük güneşler– sayesinde sularda meydana gelen yükselmeler ile başa çıkılmıştı. Atmosfer makinelerinin dünyanın kabuğu üzerinde arkitektonik değişimlere neden olduğu ancak yavaş yavaş ortaya çıkmıştı. İklim değişikliklerinin aksine bunlar geri çevrilebilir etkiler değildi.

Bitmeyen kuraklıkları şiddetli fırtınaların izlediği bir zamandı; yüzlerce milyon yaşam kaybedilmiş, haberleşme ağları kesilmiş, panik içindeki insanlar toplu halde lanetlenmiş kıtalardan göç etmeye çalışmışlardı. Kaos galip gelmişti. İkinci Döngü’nün görkemli uygarlığı parçalandı. Uzaylıların tutulduğu merkezler yok oldu.

Nüfusundan kalanları kurtarabilmek için galaksinin en güçlü ırkları gezegenimize el koydu. Dünya’nın yörüngesi üzerindeki sallantısını sabitleyebilmek için enerji sütunları diktiler; yerküre üzerindeki sarsıntılarla henüz yok olmamış atmosfer makinelerini söktüler; açları doyurup çıplakları giydirdiler, yeniden yapılanma için kredi açtılar. Bizim için bu zaman, toplumun tüm yapılarının ve geleneklerinin yok olduğu Büyük Yıkım olarak bilinir. Artık kendi gezegenimizin hakimi olmayan bizler, yabancıların yardımını kabul edip önlerinde zavallı bir şekilde eğilmiştik.

Yine de, hâlâ eskisi gibi bir ırk olduğumuzdan, ayağa kalkmayı başardık. Gezegenimizin sermayesini israf etmiştik ve artık asla iflas etmiş fakirlerden başka bir şey olamazdık, buna rağmen bu sefer daha mütevazı bir şekilde Üçüncü Döngü’müze girdik. Eski günlerimizdeki bilimsel tekniklerin bazılarına hâlâ sahiptik. Genelde başka ilkelere göre çalışanları ise değiştirmek gerekti. Topluma düzen getirebilmek için loncalar kuruldu: Egemenler, Efendiler, Tüccarlar ve diğerleri. Anımsayıcılar geçmişten kurtarabildiklerini kurtarmak için ter döktüler.

Kurtarıcılarımıza olan borcumuz inanılmaz boyuttaydı. İflas ettiğimiz için bu borçları ödememizin bir yolu yoktu; borçlarımızın affedilmesini, alacaklıların haklarından vazgeçmelerini umuyorduk. Beklenmedik bir müdahale olduğunda görüşmeler de bu yönde sürmekteydi. H362 sakinleri Dünya’dan alacaklıların oluşturduğu komiteye masraflarını karşılamayı önerdi; karşılık olarak ise Dünya’nın tüm mal varlığının ve haklarının H362’ye devredilmesi koşulunu öne sürmüşlerdi.

Anlaşma yapıldı.

Anlaşma sonucu H362 artık kendini Dünyamızın sahibi olarak görüyordu. Evrenin geri kalanına haklarını ileri bir tarihte alacakları duyurusu yapıldı. Bu da mantıklıydı, çünkü H362 yıldızlararası yolculuk yapacak teknolojiye hâlâ sahip değildi. Buna rağmen H362 iflastan sonra satın aldığı Dünya’nın mal varlığının yasal sahibi olmuştu.

Herkes bunun, H362’nin, uzun zaman önce toplama ekibinin verdiği zarara karşılık “Dünya’yı dev bir merkeze çevirme” tehdidini gerçekleştirme şekli olduğunun farkındaydı.

Dünya’daki Üçüncü Döngü toplumu, halen korumakta olduğu loncaların sert bir şekilde katmanlaşmasıyla oluşan bir düzen oturttu. Dünyamız artık ne kadar ufak olursa olsun hiçbir tehlikeyi küçümsemeyen, ağzı bir kere yanmış bir gezegen olduğundan H362’nin tehdidi ciddiye alındı ve saldırganlar için gökyüzünü tarayan İzleyiciler loncası kuruldu. Koruyucular ve diğerleri de peşinden geldi. Özellikle kendi soylarını devam ettirebilen Uçucuların, artık kendilerinden pek haber alınamayan ve Uçuculara paralel bir lonca olan Yüzücülerin ve genetik özellikleri oldukça hatalı, sorun çıkarmaya meyilli ve ne yapacakları belli olmayan Değişkenler gibi birkaç farklı türün ortaya çıktığı Büyülü Yıllar sırasında ufak tefek yollarla eski hayal gücümüzü tekrar gösterdik.

İzleyiciler izledi, Egemenler yönetti, Uçucular uçtu. Yıllar boyunca Eyrop’ta ve Ais’de, Stralya’da, Afreek’de, Kayıp Kıtalar Usa-Amrik ve Sud-Amrik’in kalıntıları olan adalarda hayat devam etti. H362’nin yemini mitolojiye dönüştü, fakat yine de nöbette kaldık. Bu arada evrenin diğer ucundaki düşmanlarımız güç topladı, bir zamanlar İkinci Döngü’de sahip olduğumuz kudrete benzer bir kudret edindiler. Akrabalarının merkezlerimizde tutsak edildiği günleri asla unutmadılar.

Bir dehşet gecesinde geldiler bize. Artık efendilerimiz onlardı, verdikleri sözü tuttular, haklarını aldılar.

Kendimi Anımsayıcıların topladığı bilgiler arasına gömdüğüm sırada bütün bunları ve çok daha fazlasını öğrendim.

5

Bu arada Roum’un eski Prensi, yarı-sponsorumuz Anımsayıcı Elegro’nun misafirperverliğini ahlaksızca kötüye kullanıyordu. Neler olduğunun farkına varmalıydım, çünkü Prens’i tanıyor ve yapabileceklerini Perris’deki herhangi birinin bilebileceğinden çok daha iyi biliyordum; fakat arşivlerin arasında geçmişi öğrenmekle meşguldüm. Ben İkinci Döngü’nün protoplazma dosyaları ve rejenerasyon nodülleriyle, zaman rüzgarı pervaneleri ve fotonik akı sabitleyicileriyle uğraşırken Prens Enric, Anımsayıcı Olmayne’i baştan çıkarmaktaydı.

Çoğu baştan çıkarmalar gibi bunda da iradeler pek zorlanmamıştı. Kocasına olan tavrı şefkatli fakat ezici olan Olmayne şehvetli bir kadındı. Elegro’yu açık açık işe yaramaz biri, bir beceriksiz olarak görüyordu; kibirinin ve sert çehresinin bile içindeki hırs eksikliğini gizleyemediği Elegro ise kadının onu hor görmesinden hoşnut gibi gözüküyordu. Nasıl bir evliliğe sahip olduklarını eleştirmek bana düşmezdi, fakat açık seçik meydanda olan şuydu ki daha güçlü olan kadındı ve yine açık seçik olarak beklentileri karşılanmıyordu.

Peki, Olmayne loncasına alınmamız için bize niçin kefil olmuştu?

Bunun nedeni tabii ki hırpani, yaşlı bir İzleyici için duyduğu herhangi bir his olamazdı. O İzleyicinin yol arkadaşı olarak gelen, garip şekilde güçlü bir sese sahip Hacı’yı daha yakından tanımak isteği olmalıydı. Demek Olmayne Prens Enric’i ta en başından çekici bulmuştu; tabii Prens’in de sunulan hediyeyi almak için pek bir teşvike ihtiyacı yoktu.

Büyük ihtimalle biz Anımsayıcılar Evi’ne girdiğimiz andan itibaren sevgiliydiler.

Ben kendi yoluma gittim, Elegro kendi yoluna, Olmayne ve Prens Enric kendilerininkine, yaz sonbahara döndü, sonbahar kışa. Kayıtları tutkulu bir sabırsızlıkla gün yüzüne çıkardım. Daha önce hiç bu kadar büyük bir ilgi, bu kadar yoğun bir merak duyduğumu hatırlamıyorum. Jorslem’e yapılan bir ziyaret olmadan gençleşmiştim. Prens’i pek sık görmüyordum, gördüğümde ise karşılaşmalarımız genelde sessizlik içinde kalıyordu; yaptıkları hakkında onu sorgulamak bana düşmezdi, o da gönüllü olarak bana bilgi vermeye pek niyetli değildi.

Kimi zaman önceki hayatım, bir yerden diğerine seyahatlerim ve şimdi işgalcilerimizden birinin yanında olduğunu sandığım Uçucu Avluela hakkında düşünüyordum. Sahte görüntüsünden kurtulan Değişken Gormon H362’deki görüntüsüne büründüğüne göre şimdi kendine ne isim takmıştı? Dünyakralı Dokuz? Okyanuslordu Beş? İnsanüstü Üç? Ne olursa olsun Dünya’nın işgalinin başarısıyla gurur duyuyor olmalıydı.

Kışın sonuna doğru Anımsayıcı Olmayne ile Roum’un Prensi Enric arasındaki ilişkiyi öğrendim. Önce çırak bölümlerinde fısıltılı dedikodular kulağıma erişti, sonra Elegro ve Olmayne etraftayken diğer Anımsayıcıların yüzlerindeki gülümsemeleri fark ettim, en sonunda da Prens ile Olmayne’in birbirlerine olan tavrı dikkatimi çekti. Apaçık ortadaydı. Birbirlerinin ellerine dokunuşları, sarf ettikleri anlamlı sözler... Bütün bunların başka nasıl bir anlamı olabilirdi ki?

Anımsayıcılar arasında evlilik ciddi bir kurumdur. Uçucularda olduğu gibi, insan eşiyle hayatı boyunca beraber olur, Olmayne’in yapmakta olduğu gibi ihanet etmez. Diğer bir Anımsayıcı ile yapılan evlilikte –ki bu da bir zorunluluk olmamasına rağmen, loncanın âdetlerindendir–kurulan bağ daha da kutsal olur.

Gerçeği öğrendiğinde Elegro nasıl bir intikam alacaktı acaba?

Olay sonunda patladığında ben de tesadüfen orada bulunuyordum. Her şey, baharın ilk günlerinde bir gece başladı. Hafıza tanklarının derinliklerinde, kaydedildiğinden beri kimsenin bakmaya tenezzül etmediği verileri araştırdığım uzun ve zorlu bir çalışmaya girişmiştim; beynim imgelerle dolu bir şekilde, biraz hava almak için Perris’in ışıltılı gecesinin içine daldım. Senn boyunca yürüdüm; önüme, bana rüyalar aleminin sırlarını satmak isteyen bir Uyurgörür çıktı. Dünyevi zevk mabedinin önünde bağlılığını sunan bir Hacı gördüm. Üzerimden genç bir çift Uçucu geçti ve kendime acıdım. Gaz maskesi ve mücevherli gömleği olan bir uzaylı tarafından durduruldum; delik deşik kırmızı suratını benimkine yaklaştırıp burnuma varsanılar üfledi. Uzun süre sonra tekrar Anımsayıcılar Evi’ne dönmüştüm; iyi geceler dilemek üzere kefillerimin süitine gittim.

Olmayne ve Elegro oradaydılar. Prens Enric de öyle. Olmayne kısa bir el hareketiyle beni içeri davet etti, fakat bunun dışında pek önemsemedi; diğerleri de öyle. Elegro o kadar gergin bir şekilde volta atıyor, o kadar sert dönüşler yapıyordu ki yerdeki kilimin hassas yaşam formları acı içinde kıvrılıp düzeliyorlardı. Elegro, “Bir Hacı!” diye bağırdı. “Pislik bir Satıcı olsaydı ancak küçük düşürücü olurdu... Fakat bir Hacı! Bu... canavarca!”

Prens Enric kollarını kavuşturmuş, hareketsizdi. Hac maskesinin altında bir ifade yakalamanın olanağı yoktu, fakat tamamen sakin görünüyordu.

Elegro, “Eşlenmenin kutsallığını bozduğunu inkar mı ediyorsun?” dedi.

“Hiçbir şeyi inkar etmiyorum. Hiçbir şey öne sürmüyorum.”

Elegro hızla eşine dönüp, “Peki ya sen?” dedi. “Doğru söyle, Olmayne! Hayatında bir kez doğruyu söyle! Sen ve bu Hacı hakkında anlatılan hikayeler için ne diyorsun?”

Olmayne tatlı tatlı, “Ben hiçbir hikaye duymadım,” dedi.

“Yatağını paylaştığıyla ilgili! Beraber tattığınız iksirle ilgili! Beraber zevkin doruklarına çıktığınızla ilgili!”

Olmayne’in gülümsemesi yerli yerindeydi. Geniş yüzü sakin görünüyordu. Her zamankinden daha güzeldi sanki.

Elegro şalının kenarlarını ızdırap içinde çekiştirdi. Sakallı sert yüzü öfke ve gazap içinde kararmıştı. Eli gömleğinin içine girdi, bir görüntü kapsülünün parlak minik boncuğuyla beraber çıktı; elindeki kapsülü suçlu çifte doğru uzattı.

“Nefesimi neden tüketeyim ki?” diye sordu. “Her şey burada. Fotonik akıda kayıtlı. Gözaltındaydınız. Herhangi biriniz, üstelik de burada, birşeyleri gizleyebileceğinizi mi zannettiniz? Sen, Olmayne, bir Anımsayıcı, nasıl böyle bir şey düşünürsün?”

Olmayne kapsüle sanki kurulu bir saatli bombaymışcasına uzaktan baktı. Tatsızca, “Bizi takip ettirmek tam da sana göre Elegro.” dedi. “Zevkin doruklarına ulaşırken bizi izlemekten haz mı aldın?”

Adam, “Hayvan!” diye bağırdı.

Kapsülü tekrar cebine attıktan sonra hareketsiz duran Prens’e doğru yürüdü. Elegro’nun yüzü haklı bir öfkeyle kızarmıştı. Prens’den bir kol boyu mesafede durup, soğuk bir sesle, “Bu saygısızlığının cezasını en ağır şekilde çekeceksin. Hacı cüppen alınacak ve canavarlar için ayrılmış olan seviyeye indirileceksin. İrade belanı versin!” dedi.

Prens Enric, “Diline hakim ol,” diye cevapladı.

Elegro artık köpürmüştü, “Dilime hakim mi olayım? Sen kimsin ki benimle bu şekilde konuşuyorsun? Evinde barındığı adamın karısına sulanan –kutsallığı iki kez çiğneyen– aynı anda hem dindarlık taslayan hem de yalanlar kusan bir Hacı?” Soğukluğundan eser kalmamıştı. Hakim olamadığı öfkesi yüzünden boş laflar savurarak içindeki zayıflığı gözler önüne seriyordu. Biz üçümüz de üzerimize gelen kelime seli karşısında donakalmıştık; en sonunda Anımsayıcı kendi öfkesine artık iyice kapılıp Prens’i omuzlarından yakalayarak kuvvetle sarsmaya başladığında kendimize geldik.

Enric, “Pislik!” diye gürledi. “Sen bana dokunmaya cüret edemezsin!”

Anımsayıcıyı göğsüne dayadığı yumruklarıyla iterek odanın diğer köşesine fırlattı. Elegro çözelti tezgahına çarparak bir dolu sulu kalıntıyı devirdi; ışıldayan bir sıvı barındıran üç şişenin içindekiler yerlere saçıldı, kilim buna karşılık acı içinde bir çığlık attı. Nefesi kesilen Elegro sersemlemişti, bir elini göğsüne götürdü ve yardım ararcasına bakındı.

Elegro, hırıltıyla, “Fiziksel saldırı,” diye yanıt verdi. “Utanç verici bir suç!”

Olmayne, kocasına hatırlattı, “İlk saldırıyı sen yaptın.”

Titreyen parmağını Prens’e doğrultan Elegro, “Bu bağışlanamaz, Hacı!” dedi.

Enric, “Artık bana Hacı deyip durma,” dedi. Elleri maskesinin ızgarasına doğru gitti. Olmayne, bir çığlık atarak onu engellemeye çalıştı; fakat Prens’in öfkesi sınır tanımadı. Maskeyi yere fırlattı; gri mekanik göz yuvarlakları hiddetini saklıyordu, bir atmacayı andıran, sert yüzü korkunç bir şekilde meydandaydı. Gökgürültüsü gibi bir sesle, “Ben Roum Prensi’yim,” diye duyurdu. “Diz çök ve önümde eğil! Diz çök ve önümde eğil! Üç secde ve beş baş eğiş; acele et Anımsayıcı!”

Elegro bir anda çökmüş gibi göründü. İnanmaz gözlerle baktı, omuzları düştü ve birden karısını baştan çıkaran adamın önünde hürmet merasimini otomatik bir şekilde yerine getirdi. Roum’un düşüşünden beri Prens önceki statüsünü ilk kez kullanmıştı ve bundan aldığı zevk mahvolmuş yüzünden, hatta boş gözlerinin gururla parlıyor gibi görünmesinden açık seçik belli oluyordu.

Prens emretti, “Dışarı! Bizi yalnız bırak!”

Elegro arkasına bakmadan kaçtı.

Sersemlemiş, hayretler içinde bakakalmıştım. Prens başını nazikçe bana doğru eğdi. “Eski dostum, lütfedip bizi biraz yalnız bırakabilir misin acaba?”

6

Zayıf bir insan beklenmedik bir saldırıyla bozguna uğratılabilir, fakat daha sonra durur, düşünür ve planlar kurar. Anımsayıcı Elegro için de durum aynen böyle gelişmişti. Roum Prensi’nin maskesinin düşmesiyle süitinden kovulan adam, bir kez Prens’in dehşetli varlığından kurtulduktan sonra sakinleşmiş ve dalavereler planlamaya başlamıştı. Aynı gecenin ilerleyen saatlerinde kendi uyku bölmeme yatmış ve bir uyku ilacı alıp almamayı düşünürken Elegro beni binanın alt katlarındaki kendi araştırma hücresine çağırtmıştı.

Loncasına ait çeşitli alet edevatın arasında oturuyordu: makaralar ve çıkrıklar, veri tabakaları, kapsüller, başlıklar, birbirlerine seri bağlanmış bir kurukafalar dörtlüsü, bir dizi ekran, helezon şeklinde bir süs, kısacası, bilgi toplayıcıların tüm sembolleri. Elinde bulut dünyalarından birinden gelmiş, gerginliği insanın ruhundan çektikçe içi bulutlanan stres emici bir kristal vardı. Sanki onu korkudan altına yaparken gören ben değilmişim gibi sert ve otoriter bir hava takınmıştı.

“Perris’e geldiğinizde bu adamın gerçek kimliğini biliyor muydun?” diye sordu.

“Evet.”

“Bundan hiç bahsetmedin.”

“Hiç sorulmadı.”

“Bilmeden bir Egemen’e yataklık etmemize neden olarak hepimizi ne gibi bir tehlikeye attığının farkında mısın?”

“Bizler Dünyalıyız,” dedim. “Hepimiz Egemenlerin hükmü altında değil miyiz?”

“Fetihten sonra hayır. İşgalcilerin emirlerine göre eski hükümetler dağıtıldı ve liderler görüldükleri yerde tutuklanacaklar.”

“Böyle bir emre tabii ki karşı gelmeliyiz!”

Anımsayıcı Elegro kuşku dolu bakışlarla beni süzdü. “Bir Anımsayıcının işi politikayla mı uğraşmaktır? Tomis, biz görevde olan hükümete bağlıyız, hangisi ya da her nasıl göreve gelmiş olursa olsun. Burada direniş örgütlenmesi yapmıyoruz.”

“Anlıyorum.”

“İşte bu yüzden bir an önce bu tehlikeli kaçaktan kurtulmalıyız. Tomis, karargahlarına gidip İnsanyönetici Yedi’ye Roum Prensi’ni yakaladığımızı ve alınması için burada tutacağımızı söylemelisin.”

Şaşkınlık içinde, “Ben mi gitmeliyim?” dedim. “Gecenin köründe neden yaşlı bir adamı haberci olarak gönderiyorsunuz ki? Sıradan bir düşünce başlığı iletimi yeterli olacaktır!”

“Çok riskli. Düşünce başlığıyla yapılan iletişimi yabancılar izleyebilir. Bu olayın yayılması loncamız için iyi olmaz. Kişisel olarak iletilmesi gerek.”

“Ama bunun için önemsiz bir çırağı seçmeniz... garip geldi.”

Elegro, “Şu anda bunu yalnızca biz ikimiz biliyoruz,” dedi. “Ben gitmeyeceğim. Bu yüzden sen gitmelisin.”

“Kim olduğumu bile bilmiyorlar; bu durumda İnsanyönetici Yedi’yle görüşmem imkansız.”

“Yardımcılarına Roum Prensi’nin yakalanmasıyla ilgili bilgi getirdiğini söyle. O zaman kulak verilir.”

“Sizin isminizi de verecek miyim?”

“Gerekirse. Prens’in bana ait olan kısımda karımın yardımıyla tutulduğunu söylersin.”

Az kalsın buna gülmekten kendimi alamayacaktım. Fakat onu boynuzlayan adamı ihbar etmeye bile bizzat gitmeyen korkak Anımsayıcı karşısında kendimi tuttum.

“En sonunda,” dedim, “Prens ne yaptığımızı mutlaka fark edecektir. Bu kadar uzun bir süre yol arkadaşım olan birine ihanet etmemi istemeniz yanlış değil mi?”

“Bunun ihanetle bir ilgisi yok. Hükümete olan yükümlülükle ilgili.”

“Bu hükümete herhangi bir yükümlülük duymuyorum. Ben kendimi Egemenler loncasına bağlı hissediyorum. Bu yüzden zor zamanında Roum Prensi’ne yardım etmiştim.”

Elegro, “Bu yüzden,” dedi, “senin hayatın da tehlikede olabilir. Tek kurtuluşun hatanı kabul edip tutuklanmasına yardım etmen. Şimdi git.”

Uzun ve sabırlı hayatım boyunca daha önce kimseden o an Anımsayıcı Elegro’dan ettiğim kadar şiddetle nefret etmemiştim.

Öte yandan hiçbirisi de hoş olmayan çok az seçeneğim vardı. Elegro düşmanının cezalandırılmasını istiyordu, ama onu kendisi ihbar edecek cesarete sahip değildi; bu yüzden koruyup kolladığım, kendimi sorumlu hissettiğim birini işgalci otoritelere benim teslim etmem gerekiyordu. Eğer reddedersem, Prens’in Roum’dan kaçmasına yardım ettiğim gerekçesiyle cezalandırılmam için beni kendi elleriyle işgalcilere teslim edebilir, ya da loncanın iç mekanizmalarını kullanarak benden intikam alabilirdi. Diğer yandan, Elegro’ya itaat etmem halinde vicdanım beni sonsuza kadar rahat bırakmaz, ayrıca Egemenlerin tekrar başa geçmesi gibi bir durum söz konusu olursa cevap vermem gereken çok fazla şey çıkardı.

Böyle ihtimalleri değerlendirirken Anımsayıcı Elegro’nun sadakatsiz karısına ve onun zayıf kocasına lanetler okudum.

Bocalıyordum. Doğrusu Elegro’nun ikna yeteneği epey güçlüydü; beni gizli dosyalara izinsiz girmek ve tehlikeli bir kaçağın lonca çevresine sokulması gibi suçlamalarla tehdit ediyordu. Beni bilgi havuzundan sonsuza kadar koparabilirdi. Nadiren öc almaktan bahsediyordu.

Sonunda işgalcilerin karargahına gidip istediğini yapacağımı söyledim. O âna kadar kafamda Elegro’nun beni etmeye zorladığı ihanetin etkisini –umarım– ters çevirecek başka bir ihanet tasarlamıştım.

Binadan ayrıldığımda şafak yaklaşmıştı. Hava tatlı ve yumuşaktı, Perris’in sokakları üzerinde hafif bir sis örtüsü vardı. Aylardan hiçbiri görünürde değildi. Kendi kendime yaşlı bir Anımsayıcıya kimsenin zarar vermeyeceğini tekrar etmeme rağmen ıssız sokaklarda kendimi rahatsız hissediyordum; sadece küçük bir bıçağım vardı ve haydutlardan korkuyordum.

Yolum yaya rampalarından birinin üzerinden geçiyordu. Dik yokuşu tırmanırken epey zorlandım, fakat doğru kata eriştiğimde artık sık aralıklarla devriye noktaları ve gece gezinen başkaları da olduğu için daha güvendeydim. Giysisinin Altından uzaylı hatları fark edilen, beyaz saten kumaştan bir şey giymiş hayalet benzeri bir şekil gördüm: reankarnasyonun âdetten olduğu, hiç kimsenin kendi vücudu içinde olmadığı Boğa gezegeninin hayaletimsi bir sakini. Bir Kuğu gezegeninden üç dişi bana kıkırdayarak çiftleşme zamanlarının geldiğini, onların türlerinin erkeklerinden görüp görmediğimi sordu. Beni gözleriyle tartıp soyulmaya değer bir şeyim olmadığına karar verirlerken alacalı gerdanları sallanan ve parlak derileri tehlike işaretleri gibi parıldayan bir çift Değişkenin yanından geçtim.

En sonunda Perris Valisi’nin bulunduğu güdük sekizgen binaya ulaştım.

Binanın korunması ancak vasattı. İşgalciler onlara bir karşı saldırı düzenleyemeyeceğimizden oldukça emindi, büyük ihtimalle bu konuda haklıydılar; bir gecede ele geçirilebilen bir gezegenden daha sonra da önemli sayılabilecek bir direnç göstermesi beklenemezdi. Binanın çevresinde koruyucu bir tarayıcının soluk ışıltısı seçilebiliyordu. Havada ozon kokusu vardı. Yolun karşısındaki geniş meydanda Tüccarlar sabahki pazar için mallarını hazırlıyor; iriyarı Uşaklar baharat varilleri boşaltıyor; sıra sıra Nötraller kara sosis yığınlarını taşıyordu. Tarayıcı ışının altından geçtim ve bir İşgalci beni durdurdu.

İnsanyönetici Yedi için acil haberlerim olduğundan bahsettim ve inanılmayacak kadar kısa süren formalitelerden sonra Vali’nin huzuruna çıkartıldım.

İşgalci, ofisini basit ama iyi bir şekilde dekore etmişti. Tamamen Dünya yapımı objeler kullanılmıştı; Afreek dokuması bir perde, tarihöncesi Agupt’tan beyaz mermer bir çift çömlek, eski Roum yapımı mermer bir heykel, boynunu eğmiş birçok çiçeğin durduğu koyu renk bir Talya vazosu. Duyduğuma göre işgalciler daha çok gece saatlerinde çalışıyorlarmış; bu yüzden, ben girdiğimde de birkaç tane mesaj küpüyle meşgul olması beni şaşırtmamıştı. Kısa bir süre sonra başını kaldırdı ve “Ne var, yaşlı adam? Kaçak bir Egemenle ilgili bu fasa fiso da nedir?” diye sordu.

“Roum Prensi,” dedim. “Yerini biliyorum.”

Bir anda soğuk gözleri ilgiyle parladı. Çok parmaklı elini, üzerinde loncalarımızın, Taşıyıcıların, Anımsayıcıların, Koruyucular ve Şaklabanlarla birlikte pek çok diğer loncanın ambleminin durduğu masanın üzerinde gezdirdi. “Devam et,” dedi.

“Prens, şu anda şehirde. Belli bir yerde bulunuyor ve kaçma şansı yok.”

“Sen de yerini bana söylemek için geldin öyle mi?”

“Hayır,” dedim. “Özgürlüğünü satın almak için.”

İnsanyönetici Yedi’nin aklı karışmış görünüyordu. “Zaman zaman insanlar beni şaşırtıyor. Bu kaçak Egemeni yakaladığını söylüyorsun, ben de bize satmak istediğini varsayıyorum; fakat sen onu satın almak istediğini söylüyorsun. Neden bize geldin ki? Bu bir şaka falan mı?”

“Açıklama yapmama izin verecek misiniz?”

Ben Roum’dan buraya kör Prens ile yaptığım yolculuğu, Anımsayıcılar Evi’ne varışımızı, Prens’in Olmayne’i ayartışını ve Elegro’nun intikam için içinde tüten zavallı ateşi anlatırken o ayna gibi parlayan masasının üzerine tünemiş halde beni dinledi. İşgalcilere zorlama altında geldiğimi, Prens’e ihanet etmek gibi bir niyetimin aslında olmadığını da açık seçik belirttim. Sonra, “Sizin tüm Egemenlerin cezalandırılması için bir kanun çıkardığınızın farkındayım. Öte yandan o, özgürlüğü için zaten yüksek bir bedel ödedi. Anımsayıcılara Roum Prensi’nin affedildiğini belirtmenizi ve onun bir Hacı olarak Jorslem’e gitmesine izin vermenizi istiyorum. Böylece Elegro onun üzerindeki gücünü kaybedecektir.”

İnsanyönetici Yedi, “Prens’in affedilmesine karşılık,” dedi, “bize ne öneriyorsun?”

“Anımsayıcıların hafıza bankalarında bir araştırma yaptım.”

“...ve?”

“İnsanlarınızın aradığı şeyi buldum.”

İnsanyönetici Yedi beni dikkatle inceledi. “Bizim ne aradığımız konusunda nasıl bir fikre sahip olabilirsin ki?”

Sessizce, “Anımsayıcılar Evi’nin en ücra köşesinde,” dedim, “atalarınızın Dünya üzerinde tutsakken yaşadıkları merkezin bir kaydı var. Çektikleri acılar detaylı bir şekilde görünüyor. H362 tarafından Dünya’nın işgalinin haklı çıkarılması için mükemmel bir kanıt.”

“İmkansız! Böyle bir belge yok!”

İşgalcinin tepkisinin yoğunluğu doğru noktaya parmak bastığımı gösteriyordu.

Devam etti: “Dosyalarınızı ayrıntılı bir şekilde inceledik. Merkezlerdeki yaşamı gösteren sadece bir kayıt var, o da bizim insanlarımızı göstermiyor. Büyük ihtimalle Çapa dünyalarından, insansı olmayan, piramit şeklide canlıları gösteriyor.”

“Onu ben de gördüm,” dedim. “Başkaları da var. Geçmişte yaptığımız adaletsizlikleri görme açlığımla saatlerce yaptığım araştırmalar sırasında rastladım.”

“Listeler...”

“... Bazen eksik olabiliyor. Bu kayda kazara rastladım. Orada olduğundan anımsayıcıların bile haberi yok. Yerini size söyleyebilirim... yalnız, Roum Prensi’ni rahat bırakmanız koşuluyla.”

Vali bir an için sessizliğe gömüldü. Uzunca bir sürenin ardından, “Beni şaşırtıyorsun.” dedi. Bir alçak mı, yoksa erdemlerin en yükseğine sahip olan bir adam mı olduğunu anlayamadım.”

“Gerçek sadakatin ne olduğunu biliyorum.”

“Öte yandan loncanın sırlarına ihanet etmen...”

“Ben bir Anımsayıcı değil, sadece eskiden İzleyici olan bir çırağım. Boynuzlanmış bir salağın isteği üzerine Prens’e zarar vermenize izin veremem. Prens şimdi onun ellerinde, onu kurtarabilecek bir tek siz varsınız. Bu yüzden size bu belgeyi sunmam gerekiyor.”

“Anımsayıcıların bizim elimize geçmemesi için listelerinden dikkatle sildikleri belgeyi.”

“Anımsayıcıların dikkatsizlik sonucu kaybedip unuttukları belgeyi.”

İnsanyönetici Yedi, “Bundan kuşkuluyum,” dedi. “Anımsayıcılar dikkatsiz bir grup değildir. O kaydı gizlediler; bize teslim ederek Dünyana ihanet etmiyor musun? Nefret edilen düşmanın işbirlikçisi olmuyor musun?”

Omuz silktim. “Ben Roum Prensi’ni özgür bırakmaya çalışıyorum. Bunun dışındaki herhangi bir şey benim için önemli değil. Bağışlanma karşılığında belgenin yeri sizindir.”

İşgalcinin yüzünde gülümseme olabilecek bir mimik belirdi. “Eski Egemenler loncası üyelerinin ortalıkta dolaşması bizim çıkarlarımıza pek uymuyor. Sizin durumunuz da şu anda belirsiz, anlıyorsunuz, değil mi? Belgenin yerini sizden zorla alabilirim... üstelik prens de elimde olur.”

“Bunu yapabilirsiniz,” dedim. “Bu riski göze alıyorum. Sadece tarihi bir suçun cezasını vermek için gelen insanlardan temel bir miktar onur bekliyorum. Sizin ellerinizdeyim, belgenin yeri de almanız için aklımda duruyor.”

İşgalci bu sefer kesinlikle keyifle güldü.

“Bir dakika,” dedi. Sarı bir iletişim cihazına kendi dilinde birşeyler söyledi ve kısa bir süre sonra onun ırkından bir başkası ofise girdi. Benimle birlikte dolaşırken üzerindeki süslü püslü maskesini giymemiş olsa bile sözde Değişken Gormon’u hemen tanıdım. Irkının ikircikli gülümseyişini sundu ve “Seni selamlarım, İzleyici,” dedi.

“Ben de seni, Gormon.”

“Benim ismim artık Zaferbenim Onüç.”

“Ben de artık Anımsayıcılardan Tomis’im,” dedim.

İnsanyönetici Yedi, “İkiniz ne zaman böyle dost oldunuz?” diye sordu.

Zaferbenim Onüç, “Fetih sırasında,” dedi. “İleri keşif görevimi yaparken Talya’da bu adamla karşılaştım ve onunla birlikte Roum’a gittim. Aslında dost sayılmazdık, daha çok yol arkadaşıydık.”

Birden ürperdim. “Uçucu Avluela nerede?”

Geçiştirircesine, “Sanırım Pars’da,” dedi. “Hind’e, insanlarının arasına dönmekten bahsediyordu.”

“Demek onu kısa bir süre için sevdin?”

İşgalci, “Sevgiliden çok yol arkadaşıydık,” dedi. “Bizim için geçici bir şeydi.”

“Belki senin için,” dedim.

“Bizim için.”

“Bir adamın gözlerini bu geçici şey için mi çaldın?”

Bir zamanlar Gormon olan, omuz silkti. “Bunu gururlu bir yaratığa gurur hakkında bir ders vermek için yaptım.”

“Zamanında nedeninin kıskançlık olduğunu söylemiştin,” diye hatırlattım. “Aşk ile hareket ettiğini ileri sürüyordun.”

Zaferbenim Onüç’ün bana ilgisi azalmış gibiydi. İnsanyönetici Yedi’ye döndü ve “Bu adam neden burada? Beni neden çağırttınız?” diye sordu.

İnsanyönetici Yedi, “Roum Prensi şu anda Perris’de,” dedi.

Zaferbenim Onüç birden şaşırmıştı.

İnsanyönetici Yedi devam etti: “Şu anda kendisi Anımsayıcıların bir tutsağı. Bu adam garip bir pazarlık yapmak istiyor. Sen Prens’i hepimizden iyi tanıyorsun, bu yüzden senin fikrini almak istiyorum.”

Vali durumu kısaca özetledi. Bir zamanlar Gormon olan şahıs, düşünceli bir şekilde, hiçbir şey söylemeden dinledi. Sonunda İnsanyönetici Yedi, “Şimdi sorunumuz şu: Hakları elinden alınmış bir Egemeni affetmeli miyiz?”

Zaferbenim Onüç, “O kör,” dedi. “Gücünü kaybetmiş. Takipçileri dağınık. Hâlâ savaşma ruhunu koruyor olabilir, fakat bizim için bir tehlike oluşturmuyor. Bence anlaşmayı kabul edelim.”

İnsanyönetici Yedi, “Bir Egemenin tutuklanmadan muaf tutulmasının çıkaracağı idari birtakım problemler olacaktır,” diye belirtti. “Yine de kabul ediyorum. Anlaşmanın şartlarını onaylıyoruz.” Bana döndü ve, “Şimdi, istediğimiz belgenin yerini söyle.”

Sakin bir ses tonuyla, “Önce Roum Prensi’nin serbest kalmasını ayarlayın,” dedim.

İki işgalci de durumdan eğleniyor gibiydiler. İnsanyönetici Yedi, “Yeterince makul,” dedi. “Yalnız bir sorun daha var: Sözünü tutacağını nereden bilebiliriz? Bizim Prensi serbest bırakmakla meşgul olduğumuz önümüzdeki bir saat boyunca başına bir şey gelebilir.”

Zaferbenim Onüç söze karıştı: “Bir öneri,” dedi. “Bu, karşılıklı güven meselesi olmaktan çok bir zamanlama meselesi. Tomis, neden belgenin yerini altı saatlik bir erteleme küpüne kaydetmiyorsun? Önümüzdeki altı saat içinde –başka herhangi biri değil– sadece Roum Prensi’nin emri doğrultusunda içindeki bilgiyi vermesi için ayarlayabiliriz. Bu zamana kadar Prens’i bulup serbest bırakamamışsak küp kendi kendini imha eder. Prens’i serbest bırakmayı başarırsak bu arada sana bir şey olmuş olsa dahi bize bilgiyi verecektir.”

“Tüm olasılıkları düşünüyorsunuz,” dedim.

İnsanyönetici Yedi, “Anlaştık mı?” diye sordu.

“Evet,” dedim, “anlaştık.”

Bana bir küp getirdiler ve beni bir gizlilik perdesi altına yerleştirdiler, böylece küpün parlak yüzeyine bulduğum belgenin raf numarasını ve gerekli denklemleri yazdım. Bir an sonra, küp tersyüz oldu ve sahip olduğu bilgi, derinliklerinde kayboldu. Küpü onlara verdim.

İşte böylece şehvet düşkünü kör bir Prens’e sadakatim yüzünden Dünyalı mirasıma ihanet edip işgalcilerimize yardım etmiş oldum.

7

Bu arada şafak sökmüştü. Anımsayıcılar Evi’ne giderken İşgalcilere eşlik etmedim; bunu takip edecek ince işlere gözcülük etmek benim derdim değildi, ayrıca başka bir yerde olmayı tercih ederdim. Yağmur inceden çiselemeye başlarken iç karartıcı sokaklardan geçip kasvetli Senn Nehri’nin kıyısından yürüdüm. Yüzeyi yağmur damlalarınca bozulmuş olan yaşlı nehir, insanlığın kendi başına sardığı sorunlardan başka sorunun olmadığı bir çağdan, sayısız binyılları birbirine bağlayan köprülerin, Birinci Döngü’den kalma tarihi binaların arasından akıp gidiyordu. Sabahın ilk ışıkları şehri aydınlattı. İçimden sökemediğim eski bir refleksle İzleyişimi yapmak için aletlerimi arandım, ama bunun artık geçmişte kaldığını kendime tekrar hatırlatmam gerekti. İzleyiciler dağıtılmış, düşman gelmiş, eski Wuelling, şimdiki Anımsayıcılardan Tomis kendini insanlığın düşmanlarına satmıştı.

Tarihöncesi Hristanlarının çift çan kuleli kutsal evlerinden birinin gölgesinde ayaklarımın beni Uyurgörürlerden birinin barakasına sürüklemesine izin verdim. Çok sık irtibat kurduğum bir lonca değildi, ne de olsa çağımız şarlatanların sık görüldüğü bir çağdı ve ben de şarlatanlara karşı kendime göre temkinli olmuşumdur. Uyurgörür, trans altındayken olmuş olanı, olanları ve olacakları gördüğünü iddia eder. Günde üç kez transa giren bir İzleyici olarak ben de bu konuda bir iki şey bilirim; fakat işine saygı duyan hiçbir İzleyici, Uyurgörürler gibi altıncı hissin çıkar amaçlı kullanılmasını doğru karşılamaz.

Öte yandan, Anımsayıcılarla birlikteyken, eski zamanların su yüzüne çıkarılmasında Uyurgörürlere sık sık danışıldığını ve Anımsayıcılara epey yardım ettiklerini şaşırarak öğrenmiştim. Kuşkularımın tamamı hâlâ yok olmamış olsa bile, öğrenmeye hazırdım. Ayrıca o anda Anımsayıcılar Evi’nin üzerinde çıkmakta olan fırtına yüzünden sığınacak bir yerlere ihtiyacım vardı.

Ben alçak tavanlı barakaya girerken siyah kıyafetler içindeki zarif ve ince bir şekil önümde abartılı bir şekilde eğilerek beni içeri buyur etti.

Yüksek tınılı bir sesle, “Ben, Uyurgörürlerden Samit,” dedi. “Size iyi niyetlerimi ve nezaketimi sunuyorum. Yoldaşım Murta ile de tanışın.”

Uyurgörür Murta dantelli elbiseler giymiş, gürbüz bir kadındı. Yüzü oldukça etliydi, gözlerinin etrafında siyah halkalar, üstdudağında ise hafif bir bıyık vardı. Uyurgörürler mesleklerini iki kişilik takımlar halinde icra ederlerdi; biri çığırtkanlık yapar, diğeri ise işin asıl kısmını üstlenirdi; çoğu takım bunlar gibi karıkoca olurdu. Et yığını Murta ile ufak tefek Samit’in birleşmeleri gözümün önüne geldiğinde içim kalktı, fakat bu beni hiç ilgilendirmezdi. Samit’in gösterdiği yere oturdum. Hemen yakındaki masanın üzerinde çeşitli renklerde yiyecek tabletleri gördüm, ailenin kahvaltısını bölmüştüm. Derin bir transta olan Murta hantal adımlarla odayı dolaşıyor, arada sırada mobilyalardan birine yumuşak bir şekilde sürtünüyordu. Söylenene göre bazı Uyurgörürler günde sadece bir iki saat, o da yemek yiyip toksinlerini boşaltmak için uyanık kalıyorlarmış; hatta görünüşe göre bazıları sürekli uyuyor, ihtiyaçları yardımcılar tarafından karşılanıyormuş.

Uyurgörürlerden Samit’in artık ayinselleşmiş kelime gruplarını ateşli bir şekilde arka arkaya dizerek yaptığı reklam konuşmasına pek kulak asmadım. Bu tür konuşmalar cahillerin ilgisini çekmek için yapılıyordu; ne de olsa Uyurgörürlerin müşterilerini daha çok Uşaklar ve Şaklabanlar gibi adi sınıflar oluşturuyordu. Uzun süre sonra, benim sabırsızlığımı hissetmiş olacak ki, Uyurgörür Murta’nın yeteneklerini saymayı bıraktı ve bilmek istediğim şeyi sordu.

“Eminim Uyurgörür bunu zaten biliyordur,” dedim.

“Genel bir çözümleme mi istiyorsunuz?”

“Etrafımdakilerin kaderlerini bilmek istiyorum. Uyurgörürün özellikle de konsantrasyonunu şu anda Anımsayıcılar Evi’nde olan bitenlere yönlendirmesini diliyorum.”

Samit uzun tırnaklarını cilalı masaya sürttü ve mal gibi durmakta olan Murta’ya ters bir bakış fırlattı. “Gerçekle bağlantı halinde misin?” diye sordu.

Cevap kadının titrek etlerinin bağrından kopup gelen bir uzun, ince bir iç çekiş oldu.

Adam, “Ne görüyorsun?” diye sordu.

Kadın anlaşılmaz mırıltılar çıkarmaya başladı. Uyurgörürler insanlığın geri kalanı tarafından kullanılmayan bir dille konuşurlar; kimilerinin tarihöncesi çağlarda Agupt’ta konuşulan dilden geldiğini öne sürdükleri, gergin seslerin bir araya gelmesinden oluşan kaba bir dildir. Bu dil hakkında hiçbir şey bilmiyordum. Bana bölük pörçük, bağlantısız, herhangi bir anlam ifade etmesi imkansız sesler gibi geliyordu. Samit bir süre dinledi, sonra başını onaylar bir şekilde sallayıp elini bana uzattı.

“Bayağı bir şey var,” dedi.

Ücreti konuştuk ve kısa bir pazarlık yapıp sonunda bir fiyatta anlaştık. “Devam et,” dedim, “gerçeği yorumla.”

Dikkatle konuşmaya başladı, “Dünya dışı varlıklar söz konusu, ayrıca Anımsayıcılar loncasının birkaç üyesi.” Ben sessizdim, hiçbir ipucu vermiyordum. “Karışık bir tartışma içindeler. Gözleri olmayan bir adam tartışmanın ana konusu.”

Aniden doğruldum.

Samit zafer içinde gülümsedi. “Gözleri olmayan adam yüceliğini kaybetmiş. İşgalciler tarafından ezilmiş Dünya gibi diyebilir miyiz? Ona ayrılan zamanın sonuna ulaşmış. Eski gücünü tekrar kazanmak istiyor, fakat bunun imkansız olduğunu biliyor. Anımsayıcılardan birinin yeminini bozmasına neden olmuş. Lonca evine birkaç tane işgalci gelmiş. Onu cezalandırmak için mi? Hayır. Hayır. Onu esaretten kurtarmak için. Devam edeyim mi?”

“Evet!”

“Yaptığınız ödeme ancak bunu karşılıyor.”

Kaşlarımı çattım. Buna zor kullanmak denirdi; öte yandan Uyurgörür gerçeği açık seçik görmüştü. Bilmediğim herhangi bir şey öğrenmemiştim, fakat bu, daha fazlasını öğrenebileceğim anlamına geliyordu. Ücreti artırdım.

Samit avucunu paralarımın üzerine kapadı ve tekrar Murta’ya danıştı. Kadın uzun süren rahatsız bir konuşma yaptı, birkaç kez kendi etrafında dönüp karyolaya sertçe çarptı.

Samit, “Gözleri olmayan adam, başka bir adamla karısının arasına girmiş. Koca, adamın cezalandırılmasını istiyor, dünya dışından olanlar buna engel olacak. Dünya dışı olanlar gizli gerçekler arıyorlar, aradıklarını bir hainin yardımıyla bulacaklar. Gözleri olmayan adam güç ve özgürlük arıyor, huzur bulacak. Adamın kirlenmiş karısı eğlence arıyor, dert bulacak.”

Olan derin sessizlikte, “Ya ben?” dedim. “Benim hakkımda hiçbir şey söylemediniz.”

“Yakında Perris’den ayrılacaksın; geldiğin şekilde. Yalnız olmayacaksın. Şu anki loncana ait olmayacaksın.”

“Nereye gidiyor olacağım?”

“Bunu bizim kadar sen de biliyorsun, neden paranı bunu söylememiz için harcıyorsun ki?”

Tekrar sessizliğe büründü.

“Jorslem’e giderken başıma gelecekleri söyleyin,” dedim.

“Böyle bir bilgiye paran yetmez. Gelecek daha pahalıya çıkar. Şu âna kadar öğrendiklerinle idare etmeni öneririm.”

“Daha önce söylenenler hakkında sorularım var.”

“Nasıl bir ücret ödenirse ödensin anlatılanlara açıklık getiremeyiz.”

Gülümsedi. Beni hor gördüğünü hissettim. Hâlâ odada homurdanarak dolaşan Uyurgörür Murta inleyip geğirdi. Bağlantı kurmuş olduğu güçlerden yeni bilgiler gelmiş gibi görünüyordu; sızlandı, titredi ve hafif bir kıkırdama sesi çıkardı. Samit kendi dillerinde birşeyler söyledi. Kadın uzun uzun cevap verdi. Adam, “Bu bedava,” dedi. “Son bir bilgi: Hayatın tehlikede değil, fakat ruhun öyle. İrade ile en kısa zamanda barışsan iyi edersin. Ahlaki değerlerini tekrar belirle. Gerçek sadakatinin bağlı olması gereken yeri hatırla. İyi niyetli günahların için bağışlanmayı dile. Bundan başka bir şey söyleyemem.”

Bununla beraber, Murta silkindi ve görünüşe göre uyandı. Transtan çıkmasıyla beraber yüzü ve vücudundaki yağ kütleleri sarsıntılarla çalkalandı. Gözleri açıldı, fakat ancak beyazları görünüyordu, korkunçtu. Kalın dudakları aralandı ve çürümüş dişleri ortaya çıktı. Samit minik ellerini sallayarak beni dışarı attı. Kasvetli, yağmurla sırılsıklam olmuş bir sabahın içine doğru koştum.

Anımsayıcılar Evi’ne aceleyle geri döndüm; vardığımda belkemiğimin üzerine batan bir ağrı vardı ve nefes nefese kalmıştım. Muhteşem binanın önünde bir süre bekleyip gücümü toparladım. Lonca evinin üst katlarından çıkan havasalları üzerimden geçti. Neredeyse cesaretim kırılıyordu; fakat en sonunda binaya girip Elegro ve Olmayne’in süitinin bulunduğu kata çıktım.

Koridorda kalabalık ve heyecanlı bir Anımsayıcılar grubu vardı. Bir fısıltı dalgası geldi üzerime. Kendime yol açarak ilerledim; yüksek konsey üyesi olduğunu bildiğim birisi beni durdurup, “Burada ne arıyorsun, çırak?” diye sordu.

“Anımsayıcı Olmayne’in kefil olduğu Tomis’im. Odam burada.”

Bir ses, “Tomis,” diye bağırdı.

Yakalandım ve şimdi bir vahşet sahnesine dönüşmüş olan o tanıdık süite atıldım.

İçeride bir düzine Anımsayıcı, şallarını sıkıntıyla kurcalıyordu. Zarif ve sıkıntılı Rektör Kenishal’ı da seçebildim, gri gözleri kederli ve donuk donuk bakıyordu. Girişin solunda, Hacı cüppeleri içinde, şimdi üzeri örtülmüş bir şekil yatıyordu: Roum Prensi kendi kanından bir gölün içindeydi. Parıldayan maskesi şimdi kirlenmiş, yanında duruyordu. Odanın tam karşısında, inanılmaz güzellikteki İkinci Döngü andaçlarının durduğu bir rafın yanına yaslanmış haldeki Anımsayıcı Elegro’nun, uyuyor gibi görünmesine karşın, yüzünde şaşkın, fakat aynı zamanda da kızgın bir ifade vardı. İnce bir dart boğazına saplanmıştı. Darmadağın olmuş, çılgınlar gibi görünen Anımsayıcı Olmayne, arkada iriyarı Anımsayıcıların arasında duruyordu. Kızıl kıyafeti yırtılmış ve beyaz dik göğüsleri gözler önüne serilmiş, saçları karmakarışıktı, teni terle parıldıyordu. Şu anda çevresinde olanlardan çok uzakta, bir rüyada yaşıyormuş gibi görünüyordu.

“Burada neler oldu?” diye sordum.

Rektör Kenishal titreyen sesiyle, “Çifte cinayet,” diye yanıtladı. Gözündeki tikini kontrol edemeyen, uzun boylu, yorgun görünüşlü Rektör bana doğru yaklaştı. “Bu insanları en son ne zaman canlı olarak görmüştün, çırak?”

“Geceleyin.”

“Neden buradaydın?”

“Sadece ziyaret amacıyla.”

“Huzursuzluk mu çıktı?”

“Evet, Hacı ile Anımsayıcı Elegro arasında,” diye cevapladım.

Rektör, hafifçe, “Sebep neydi?” diye sordu.

Endişeyle Olmayne’e baktım, fakat o ne bir şey görüyor, ne de duyuyordu.

Başımla Olmayne’i işaret ederek, “Oydu,” dedim.

Diğer Anımsayıcılardan gülüşme sesleri geldi. Birbirlerini dürtüyor, başlarını sallıyor, hatta gülümsüyorlardı; skandalı resmen doğrulamıştım. Rektör daha bir ciddileşti.

Prens’in cesedine baktı.

“Perris’e girdiğinde yol arkadaşındı,” dedi. “Gerçek kimliğinden haberdar mıydın?”

Dudaklarımı ıslattım. “Şüphelerim vardı.”

“Onun...”

“Onun Roum’un kaçak Prensi olduğu hakkında,” dedim. Bu saatten sonra kaçamak cevaplar vermeye cüret edemezdim; durumum tehlikedeydi.

Başka dürtüklemeler, baş sallamalar. Rektör Kenishal, “Bu adam için tutuklama emri vardı. Onun kimliği hakkındaki bilgini gizlemek sana düşmezdi.”

Sessiz kaldım.

Rektör devam etti, “Birkaç saattir lonca evinde yoktun. Elegro ve Olmayne’in süitinden ayrıldıktan sonra yaptıklarını anlat.”

“Vali İnsanyönetici Yedi’nin yanına gittim,” dedim.

Herkeste bir merak!

“Hangi sebeple?”

“Roum Prensi’nin yakalandığını ve o anda Anımsayıcılardan birinin süitinde olduğunu haber vermek için. Bunu Anımsayıcı Elegro’nun isteği üzerine yaptım. Benden istenilen bilgiyi verdikten sonra sokaklarda avare dolaştım, sonunda buraya döndüğümde ise, her şey... her şey...”

Rektör, “...her şey karmaşa içindeydi,” diye tamamladı. “Vali şafakta buradaydı. Bu süiti ziyaret etti. O sırada hem Elegro, hem de Prens yaşıyor olmalıydılar. Sonra arşivlerimize giderek bilgileri –en yüksek hassasiyete sahip bilgileri— aldılar da aldılar... en yüksek hassasiyete sahip... ulaşılamayacağını sandığımız... aldılar...” Vali sendeledi. Bir anda paslanan karmaşık bir makine gibi hareketleri ağırlaştı, gıcırtılı sesler çıkardı; ruhsal bir çöküntünün eşiğinde gibi görünüyordu. Üst düzeyden birkaç Anımsayıcı yardımına koştu, biri koluna bir ilaç zerk etti. Kısa bir süre sonra Rektör toparlanmış görünüyordu. “Bu cinayetler Vali binadan ayrıldıktan sonra işlendi,” dedi. “Anımsayıcı Olmayne bu konuda bize bilgi veremedi. Belki sen önemli olabilecek birşeyler söyleyebilirsin.”

“Ben burada değildim. Senn kıyısındaki iki Uyurgörür suçlar işlendiğinde yanlarında olduğumu doğrulayacaklardır.”

Uyurgörürlerden bahsetmem üzerine birisi kahkahayı patlattı. Bırakın gülsünler, böyle bir zamanda onurumu korumakla uğraşamazdım. Tehlikede olduğumun farkındaydım.

Vali ağır ağır, “Çırak, şimdi odana gideceksin ve yapılacak tam bir sorgu için bekleyeceksin. Bundan sonra binayı terk edecek ve önümüzdeki yirmi saat içinde Perris’den ayrılmış olacaksın. Bana verilen yetkiye dayanarak seni Anımsayıcılar loncasından azlediyonım,” dedi.

Samit tarafından uyarılmış olmama rağmen yine de sersemlemiştim.

“Azil mi? Neden?”

“Artık sana güvenemeyiz. Çevrende çok fazla muamma barındırıyorsun. Bize bir Prens getirip onunla ilgili şüphelerini gizliyor; cinayetle sonuçlanan tartışmalar sırasında orada bulunuyor, gecenin köründe Vali’yi ziyaret ediyorsun. Bu sabah arşivlerimizde meydana gelen vahim kayıpların nedeni konusunda bir yardımın bile söz konusu olabilir. Burada soru işaretleri barındıran insanlar istemiyoruz. Seninle olan tüm bağlarımızı kesiyoruz.” Rektör, eliyle havada geniş bir yay çizdi ve “Şimdi sorgulanmayı beklemek üzere odana git. Yok ol!” dedi.

Odadan çıkarıldım. Kapı arkamdan kapanırken Olmayne’in yere düşerek bağırmaya başladığını ve aynı anda Rektör’ün yüzü kül rengini alarak meslektaşlarının kollarına yığıldığını gördüm.

8

Sahip olduğum çok az şey bulunmasına rağmen, odamda yalnız kaldığım sırada uzunca bir süre eşyalarımı toparlamakla uğraştım. Tanımadığım bir Anımsayıcı geldiğinde neredeyse öğlen olmak üzereydi; elinde sorgu aletleri vardı. Aletlere endişeyle baktım; Anımsayıcılar eğer belgelerin yerini işgalcilere verenin ben olduğumu anlarlarsa işim bitmiş demekti. Bundan zaten şüpheleniyorlardı; Rektör’ün beni bu konuda suçlarken üstü kapalı konuşmasının nedeni ancak benim gibi bir çırağın lonca arşivlerinde özel bir araştırma yapmış olmasına ihtimal vermiyor oluşuydu.

Şans benden yanaydı. Sorgumu yapan adam sadece cinayetin ayrıntılarıyla ilgileniyordu; bu konuda bir şey bilmediğime ikna olduktan sonra da verilen zaman içinde binayı terk etmem konusunda uyardı ve beni rahat bıraktı.

Öte yandan, öncelikle dinlenmeye ihtiyacım vardı. O gece hiç uyumamıştım, bu yüzden üç saatlik bir uyku ilacı alıp rahatlatıcı bir uykuya daldım. Uyandığımda yanımda bir şekil durmaktaydı: Anımsayıcı Olmayne.

Bir önceki geceden beri oldukça yaşlanmış görünüyordu. Koyu renkli, temiz, tek parça bir elbise giymişti, üzerinde takı ya da aksesuar yoktu. Hatları keskindi. Onu burada görmüş olmanın şaşkınlığı üzerimden attıktan sonra doğruldum ve varlığını geç fark ettiğim için bir özür geveledim.

Nazikçe, “Rahat ol,” dedi. “Uykunu mu böldüm?”

“Yeterince uyudum.”

“Ben hiç uyumadım; fakat daha sonra uyumak için vakit olacak. Birbirimize açıklama borçluyuz Tomis.”

“Evet.” Güçbela ayağa kalktım. “İyi misin? Daha önce gördüğümde bir trans içinde kaybolmuş gibiydin.”

“Bana bazı ilaçlar verdiler,” diye yanıtladı.

“Geçen akşam hakkında ne biliyorsan anlat.”

Bir an için gözleri kapandı. “Elegro bizimle yüzleştiğinde ve Prens tarafından kovulduğunda sen de oradaydın. Birkaç saat sonra Elegro geri döndü. Yanında Perris Valisi ve birkaç tane işgalci vardı. Elegro sanki muhteşem bir final sahnesine hazırlanıyor gibi görünüyordu. Vali bir küp çıkardı ve Prens’e elini küpe değdirmesini emretti. Prens önce buna yanaşmadı, fakat İnsanyönetici Yedi sonunda onu ikna etti. Küpe dokunduğunda Elegro ve Vali ayrılıp ikimizi tekrar yalnız bıraktılar; ne ben ne de o neler olduğunu anlamıştık. Prens’in ayrılmasını önlemek için nöbetçiler atanmıştı. Bundan kısa bir süre sonra Elegro ve Vali geri döndü. Elegro ezilmiş, hatta aklı karışmış görünüyordu, Vali’nin ise açık seçik keyfi yerindeydi. Vali, Roum’un eski Prensi’ne af çıkartıldığını, hiç kimsenin ona bir zarar vermeyeceğini odamızda söyledi. Bundan sonra işgalciler ayrıldılar.”

“Devam et.”

Olmayne, sanki bir Uyurgörür aracılığıyla konuşuyormuş gibiydi. “Elegro olan biteni anlayamamış gibi görünüyordu. Çığlık çığlığa ona ihanet edildiğini söylüyor, vatan hainliğinden bahsediyordu. Bunu hiddetli bir sahne izledi. Elegro öfkesinden çılgına dönmüş gibiydi; Prens daha da gurura kapıldı, iki adam da birbirlerine süiti terk etmelerini söylediler. Kavga o kadar alevlendi ki kilim kuruyup ölüyordu. Yaprakları döküldü, küçük ağızlar açıldı. Olaylar kısa zamanda doruğa ulaştı. Elegro eline bir silah geçirdi ve Prens çıkmazsa kullanmakla tehdit etti. Prens Elegro’nun hiddetini hafife aldı, blöf yaptığını düşündü ve onu dışarı atmak içinmiş gibi üzerine yürüdü. Elegro Prens’i öldürdü. Bir an sonra andaçların durduğu raftan elime geçirdiğim küçük bir oku Elegro’nun boğazına doğru fırlatmıştım. Okta zehir vardı, anında öldü. Diğerlerine haber verdim, gerisini hatırlamıyorum.”

“Garip bir gece...” dedim.

“Fazla garip. Şimdi, Tomis, söyle bakalım: Vali neden geldi ve neden Prens’i gözaltına almadı?”

“Vali, eski kocanın emriyle ben gelmesini istediğim için geldi. Vali Prens’i tutuklamadı, çünkü özgürlüğü satın alınmıştı,” dedim.

“Nasıl bir bedel ödeyerek?”

“Bir adamın utancıyla.”

“Bir bilmece gibi konuşuyorsun.”

“Gerçek onurumu kırıyor. Yalvarırım baskı yapma,” dedim.

“Rektör Vali tarafından alınan bir belgeden bahsetti...”

İtiraf ettim, “O belgeyle ilgili bir şey.” Bunun üzerine Olmayne bakışlarını yere çevirdi ve daha fazla soru sormadı.

En sonunda, “Demek bir cinayet işledin,” dedim. “Cezan ne olacak?”

“Suç korku ve duygusallıkla işlenmişti,” diye cevapladı. “Sivil idare tarafından bir ceza uygulanmayacak. Öte yandan vahşet gösterdiğim ve zina yaptığım için loncadan uzaklaştırıldım.”

“Üzüldüm.”

“Ayrıca ruhumu temizlemek için Jorslem’e bir hac seferi yapmam emredildi. Gün içinde ayrılmam gerekiyor, yoksa hayatım loncanın merhametine kalacak.”

“Ben de uzaklaştırıldım,” dedim, “ben de Jorslem’e gidiyorum; gerçi bu benim kendi seçimim.”

“Birlikte yolculuk edelim mi?”

Bir anlık kararsızlığa düştüm. Buraya kör bir Prens’le gelmiştim, loncasız ve katil bir kadınla ayrılma konusunda pek istekli değildim. Belki de artık yalnız yolculuk etme zamanı gelmişti. Öte yandan Uyurgörür, bir yol arkadaşım olacağını söylemişti.

Olmayne yumuşak bir sesle, “Sende şevk eksikliği görüyorum. Belki ben biraz yaratabilirim,” dedi. Elbisesinin önünü açtı. Göğüslerinin karlı tepelerinin arasında asılı gri bir kese vardı. Beni teniyle değil bir boyutkesesiyle cezbediyordu. “Bunun içinde,” dedi, “Roum Prensi’nin baldırında taşıdığı şeyler var. Bana hazinelerini göstermişti; ben de o odamda ölü yatarken onları vücudundan çıkardım. Ayrıca bana ait bazı şeyler de var. Ne de olsa benim de kendime ait kaynaklarım mevcut. Rahat bir yolculuk olur. Ne diyorsun?”

“Reddedilmesi zor bir teklif.”

“İki saat içinde hazır ol.”

“Şimdi hazırım,” dedim.

“Öyleyse bekle.”

Sonra beni yalnız başıma bıraktı. Yaklaşık iki saat sonra Hacı maskesi ve cüppesi kuşanmış olarak geri döndü. Elinde getirdiği ikinci bir takım Hacı kıyafetlerini bana verdi. Evet: Şu anda loncasızdım ve bu da yolculuk etmek için pek de güvenli bir yol sayılmazdı. Öyleyse Jorslem’e bir Hacı olarak gidecektim. Alışmadığım kıyafetleri giydim. Eşyalarımızı toparladık.

Anımsayıcılar Evi’nden ayrılırken, “Hacılar loncasını haberdar ettim,” dedi. “Kayıtlarımız yapıldı. Günün ilerleyen saatlerinde yıldız taşlarımızı alacağız. Masken nasıl, Tomis?”

“İyi oturdu.”

“Öyle olması da gerekiyor.”

Perris’den çıkan yol bizi eski inanışın tarihi ve kasvetli bir binasının önündeki büyük meydandan geçirdi. Bir kalabalık toplanmıştı, grubun ortasında işgalcileri gördüm. Dilenciler çevrede iyi iş yapıyorlardı. Bizi göz ardı ediyorlardı, çünkü kimse bir Hacıdan sadaka istemez; fakat serserinin tekinin yakasına yapıştım ve “Burada yapılan tören de neyin nesi?” diye sordum.

“Roum Prensi’nin cenazesi,” dedi. “Valinin emri. Tüm safsatalarıyla birlikte tam bir devlet cenazesi. Bu işi gerçek bir festivale çeviriyorlar.”

“Neden Perris’de böyle bir işe kalkışıyorlar ki?” diye sordum. “Prens nasıl ölmüş?”

“Bak,” dedi, “gidin başkasına sorun; benim işim gücüm var.”

Elimden kurtuldu ve çalışmak üzere kalabalığa karıştı.

Olmayne’e, “Cenazeye katılmalı mıyız?” diye sordum.

“En iyisi bunu yapmamak,” dedi.

“Nasıl istersen.”

Senn Nehri’nin üzerinden geçen muazzam taş köprüye doğru ilerledik. Prens’in cenazesinin üzerinde durduğu odun yığınının ateşlenmesiyle arkamızda parlak mavi bir ışık yükseldi. Biz doğuya, Jorslem’e doğru giderken bu ateş yolumuzu aydınlattı.

ÜÇÜNCÜ

BÖLÜM

JORSLEM YOLU

1

Dünyamız artık tam olarak onlara aitti. Eyrop’un her yerinde her şeyi ele geçirdiklerini görebiliyordum, biz de çiftlikteki hayvanların çiftçiye ait olması gibi onlara aittik.

Garip bir fırtınadan sonra kök salan yabani otlar gibi her yerdeydiler. Sakin bir özgüven havası içinde geziniyorlardı, sanki hareketlerinin zarifliğiyle İradenin desteğini bizim üzerimizden alıp onların üzerine geçirdiğini anlatmaya çalışıyor gibiydiler. Bize karşı gaddar değildiler, fakat sadece varlıklarıyla bile hayat damarlarımızı emiyorlardı. Güneşimiz, aylarımız, tarihi kalıntılarımızın durduğu müzelerimiz, eski döngülerimizin harabeleri, şehirlerimiz, saraylarımız, geleceğimiz, bugünümüz ve geçmişimiz; hepsinin tapusu artık başkasının üzerineydi. Artık hayatlarımızın bir anlamı yoktu.

Geceleri yıldızlar ışıklarıyla bizimle alay ediyorlardı. Tüm evren utancımızı görüyordu.

Kışın soğuk rüzgarları özgürlüğümüzün günahlarımız yüzünden elimizden alındığını söylüyordu. Yazın ışıltılı sıcağı gururunuz yüzünden aşağılandınız diyordu.

Eski hallerimizden arınmış olan bizler, değişmiş bir dünyanın üzerinde yürüyorduk. Her gün yıldızlar arasında dolaşmış olan ben, artık bu zevkten mahrumdum. Şimdi, hedefimiz Jorslem’di, kutsal şehirde yenilenme ve ruhumu kurtarma umuduyla avuntu buluyordum. Ben ve Olmayne, her akşam Hacımızın ayinini tekrarlıyorduk:

“Küçük büyük her şeyin içinde olan,”

“Küçük büyük her şeyin içinde olan,”

“İrade’ye boyun eğiyoruz.”

“İrade’ye boyun eğiyoruz.”

“İşlediğimiz ve işleyeceğimiz günahlar için,”

“İşlediğimiz ve işleyeceğimiz günahlar için,”

“Bağışlanmayı diliyoruz.”

“Bağışlanmayı diliyoruz.”

“Ruhumuz aydınlanana kadar her gün,”

“Ruhumuz aydınlanana kadar her gün,”

“Anlayış ve huzur için dua ediyoruz.”

“Anlayış ve huzur için dua ediyoruz.”

İşte böyle söylüyorduk. Bu sözleri söyleyerek elimizdeki yıldız taşlarımızı sıkıyor, İrade ile bağlantı kuruyorduk. İnsanların artık sahip olmadığı dünyada Jorslem’e doğru olan yolculuğumuza böylece devam ediyorduk.

2

Olmayne’in gaddarlığını benim üzerimde ilk kullanışı Kara Geçidi’ne Talya tarafından yaklaştığımız sırada oldu. Aslında yaratılışı itibariyle gaddardı, Perris’de bunun kanıtını yeteri kadar görmüştüm; öte yandan aylardır Hacıydık, Perris’den doğuya, dağların üzerinden, Talya boyunca güneye yolculuk etmiştik ve pençelerini göstermemişti... Şu âna kadar.

Olay Afreek’den gelmekte olan işgalciler tarafından durdurulmamızdı. İşgal altındaki Dünya’nın gururlu efendileri, uzun boylu ve sert yüzleri olan belki yirmi tane işgalci vardı. Kendi üretimleri, kalın kum rengi lastikleri ve küçük pencereleri olan, uzun, ince ve yumuşak hatlı bir aracın içinde yolculuk ediyorlardı. Aracı uzaktan görebiliyorduk, arkasından toz kaldırarak bize doğru yaklaşıyordu.

Yılın sıcak bir zamanıydı. Gökyüzü bile kum rengine bürünmüş, ısı katman katman parıldıyor, turkuvaz ve altın renkli korkunç enerji akıntıları seçiliyordu.

Yolun kenarında belki elli kişiydik; önümüzde Afreek, arkamızda Talya toprakları yatıyordu. Karmaşık bir gruptuk: Ben ve Olmayne gibi kutsal Jorslem’e gitmekte olan Hacıların yanı sıra hayatta bir amaçları olmadığından kıtadan kıtaya gezen yersiz yurtsuz erkek ve kadınlar da vardı. Kalabalığın içinde beş eski İzleyici, birkaç tane Listeleyici, bir Muhafız, bir çift İletişimci, bir Katip, hatta bir iki Değişken gözüme çarptı. Her zamanki gibi kenara çekilerek yolu işgalcilere bıraktık.

Kara Geçidi geniş değildir, yol herhangi bir anda aşırı kullanıma izin vermez. Yine de normal zamanlarda geçiş aynı anda iki yönde de olur. Bugün burada, işgalciler bu kadar yakınımızdayken ileri gitmeye korkuyorduk, bu yüzden bir araya gelip fatihlerimizin yaklaşmasını bekledik.

Değişkenlerden biri grubundan ayrılıp bana doğru geldi. Irkının geri kalanına göre ufak tefekti, öte yandan omuzları genişti; mizacına göre teni aşırı açık renk, gözleri büyük ve çevreleri yeşildi. Saçları öbek öbek, burnu neredeyse yok gibiydi, burun delikleri bu yüzden üstdudağından çıkmış gibi bir havası vardı. Bütün bunlara rağmen çoğu Değişkenlerden çok daha normal gözüküyordu. Bakışları sakindi fakat, gizli ve garip bir acıma duygusu barındırdığı izlenimi veriyordu.

Rüzgar fısıltısından biraz yüksek bir sesle, “Çok zaman kaybeder miyiz dersiniz, Hacılar?” diye sordu.

“Efendilerimiz geçmemize izin verene kadar bekleyeceğiz. Başka seçeneğimiz var mı?” dedim.

“Yok dostum, yok...”

Bu dostum lafı üzerine Olmayne dişlerinin arasından tısladı ve ufak Değişken’e bir bakış fırlattı. Adam Olmayne’e döndü ve birden yanaklarının derisinin altında beliren altı paralel kırmızı çizgi kızgın olduğunu belli etti. Öte yandan açık açık verdiği tek tepki nazikçe eğilmek oldu. “Kendimi tanıtayım. Ben Bernalt, doğal olarak loncasızım. Afreek’in derinliklerindeki Nayrub’un bir yerlisiyim. Sizin isimlerinizi sormuyorum, Hacılar. Jorslem’e mi gidiyorsunuz?”

Olmayne arkasını dönerken ben, “Evet,” dedim. “Ya sen? Yolculuklarından sonra Nayrub’a mı dönüyorsun?”

Bernalt, “Hayır,” dedi. “Ben de Jorslem’e gidiyorum.”

Birden adamdan soğudum, tatlı diline karşı olan ilk izlenimim yok oldu. Yol arkadaşı olarak daha önce de –sahte olsa da– bir Değişkenle birlikte olmuştum; o da etkileyiciydi, fakat onun gibi birini artık istemiyordum. Sinirli ve gergin bir şekilde, “Bir Değişkenin Jorslem’de ne işi olduğunu sorabilir miyim?”

Sesimdeki soğukluğu fark etmişti, büyük gözleri kederlendi. “Size hatırlatırım, bizim de kutsal şehri ziyaret etme hakkımız var. Bizim türümüzün bile. Bundan bin yıl önceki gibi, loncasızlığa mahkum edilmeden önce yaptığımız gibi yenilenme mabedini yine ele geçireceğimizden mi korkuyorsunuz?” Sert bir kahkaha attı. “Kimseye zararım dokunmaz, Hacı, yüzüm korkunç olabilir, fakat tehlikeli değilim.” Saygı ifade eden bir hareket yaptı ve diğer Değişkenlerin yanına döndü.

Olmayne tepesi atmış bir şekilde baktı bana.

“Neden böyle garip yaratıklarla konuşuyorsun?”

“Bana yaklaşan oydu. Adam sadece arkadaşça davranıyordu. Burada hepimiz beraberiz, Olmayne ve...”

“Adam mı? Adam mı! Bir Değişkeni adamdan mı sayıyorsun?”

“Olmayne, onlar da insan.”

“Sadece ucu ucuna. Tomis, bu canavarlardan nefret ediyorum. Yanıma yaklaştıklarında bile etim çekiliyor. Yapabilsem hepsini bu dünyadan sürgün ederdim!”

“Bir Anımsayıcının sahip olması gereken yüce hoşgörü nerede?”

Sesimdeki alay onu çileden çıkardı. “Değişkenleri sevmemiz gerekmiyor, Tomis. Onlar bu gezegenin üzerindeki lanetlerden biri... İnsanlığın adi bir kopyası, doğruluğun ve güzelliğin düşmanları. Onlardan tiksiniyorum!”

Bu düşünce şekli sadece ona özgü değildi. Öte yandan acımasızlığı yüzünden Olmayne ile tartışacak vaktim yoktu, işgalcilerin aracı yaklaşıyordu. O geçtikten sonra yolculuğumuza devam edebileceğimizi umuyordum. Araç yavaşladı ve durdu, içinden birkaç tane işgalci çıktı. Ağır adımlarla bize doğru geldiler, uzun kolları yanlarından halat gibi sarkıyordu.

Aralarından birisi, “Burada lider kim?” diye sordu.

Kimse bir yanıt vermedi, ne de olsa birbirimizden bağımsız olarak yolculuk ediyorduk.

Kısa süre sonra, işgalci sabırsızca, “Lider yok mu? Yok mu? Pekala öyleyse hepiniz dinleyin. Yolun boşaltılması gerek. Bir konvoy geçecek. Palerm’e geri gidin ve yarını bekleyin.” dedi.

Katip söze başlayacak oldu: “Fakat benim Agupt’a yetişmem...”

İşgalci, “Kara Geçidi bugün için kapatıldı,” dedi. “Palerm’e geri dönün.”

Sesi sakindi. İşgalciler asla dediği dedik, zorba tavırlar sergilemiyorlardı. Durumu sağlamların özgüvenine sahiptiler.

Gıdığı sarkmış olan katip ürperdi ve başka bir şey söylemedi.

Yolun kenarında duran başkaları da buna karşı çıkmak istiyor gibiydiler. Muhafız arkasını dönüp yere tükürdü. Dağılmış Koruyucular loncasının işaretini gururla yanağında taşıyan bir adam yumruğunu sıktı, açıkça içinde yükselen öfkeyi bastırmaya çalışıyordu. Değişkenler aralarında fısıldaştılar. Bernalt bana acı acı gülümsedi ve napalım dermiş gibi omuz silkti.

Palerm’e geri dönmek? Bu sıcakta bir günlük yürüyüşü çöpe atmak? Ne için? Ne için?

Şimdi kırıcı olma sırası Olmayne’deydi. Alçak bir sesle, “Tomis, onlara Perris Valisi için çalıştığını söyle de ikimizin geçmesine izin versinler,” dedi.

Karanlık gözleri horgörü ve alayla doluydu.

Sanki üzerime on yıllık bir yük yüklemiş gibi düştü omuzlarım. “Neden böyle bir şey söyledin?” diye sordum.

“Sıcak. Yoruldum. Bizi Palerm’e geri göndermeleri aptalca.”

“Sana katılıyorum, fakat bu konuda yapabileceğimiz bir şey yok. Neden beni kırmaya çalışıyorsun?”

“Gerçek bu kadar mı acı veriyor?”

“Ben bir işbirlikçi değilim Olmayne.”

Bir kahkaha attı. “Bunu ne kadar da rahat söylüyorsun; ama öylesin Tomis, öylesin! Belgeleri onlara sattın!”

“Prens’i, senin sevgilini kurtarmak için,” diye hatırlattım.

“Yine de işgalcilerle bir anlaşma yaptın. Nedeni ne olursa olsun gerçekler ortada.”

“Olmayne, kes şunu.”

“Şimdi de bana emir mi veriyorsun?”

“Olmayne...”

“Git onlara, Tomis. Kim olduğunu söyle, ilerlememiz için izin versinler.”

“Yolda konvoy üzerimizden geçer. Ayrıca benim işgalciler üzerinde hiçbir etkim yok. Ben Valinin adamı değilim.”

“Palerm’e dönmektense ölürüm daha iyi!”

Usanmış bir şekilde, “Öl o zaman,” dedim ve sırtımı döndüm.

“Hain! Seni kalleş ve yaşlı aptal! Korkak!”

Onu duymazdan geldim, fakat sözleri içimi kavuruyordu. Söylediklerinde doğru olmayan bir şey yoktu, sadece çok acımasızdılar. İşgalcilerle anlaşma yapmıştım, çatısı altına sığındığım loncaya ihanet etmiştim, Dünya’nın işgalinin karşısında yapabileceğimiz tek şey olan sessiz protestoyu bozmuştum. Hepsi doğruydu; yine de bana bunları söylemesi haksızlıktı. Güvenlerini kırdığımda vatanperverlik gibi yüce konuları düşünmemiştim, bağlılık duyduğum bir adamı kurtarmaya çalışıyordum, sadece, ayrıca adam onun âşık olduğu adamdı. Olmayne’in sırf yolun tozuna toprağına ve sıcağa duyduğu öfke yüzünden şimdi beni hainlikle suçlaması, vicdanımı kullanarak bana eziyet etmesi tiksindiriciydi.

Öte yandan bu kadın kendi kocasını soğukkanlılıkla öldürmüştü, neden ufak meselelerde de acımasız olmasındı ki?

İşgalcilerin istediği gibi oldu, yoldan ayrılıp sıcaktan kavrulan bir kasaba olan kasvetli ve uyuşuk Palerm’e geri döndük. Kasaba o akşam üzerimizden bizi teselli etmek içinmiş gibi formasyon halinde geçen beş Uçucu tarafından ziyaret edildi; ayın gözükmediği akşam boyunca ruh gibi, narin üç erkek ve beş kadın gökyüzünü bir o yana, bir bu yana geçtiler. Ruhum bedenimden ayrılıp onlara katılmış gibi hissedene kadar bir saatten uzun bir süre onları izledim. Işıl ışıl kanatları yıldızların ışığını pek kesmiyor, kolları iki yanlarına yapışmış, bacakları birleşik, sırtları hafif kıvrık, keskin hatları olan soluk renkli vücutları gökyüzünde zarif yaylar çiziyordu. Bu beşlinin görüntüsü bana yine Avluela’yı hatırlatmış ve beni karmaşık duygular içinde bırakmıştı.

Uçucular son geçişlerini yaptılar ve artık gitmişlerdi. Kısa bir süre sonra yalancı aylar doğdu. Misafirhaneye döndüm ve çok geçmeden Olmayne odama girmek için izin istedi.

Pişman görünüyordu. Yanında büyük ihtimalle çok pahalıya patlamış, Talya değil de dış dünyalardan biri yapımı, kısa, sekizgen bir şişe içinde yeşil şarap vardı.

“Tomis, beni affedebilecek misin?” diye sordu. “İşte. Bu şarapları sevdiğini biliyorum.”

“Daha önce o sözleri duymamış olup, şimdi bu şarabın olmamasını tercih ederdim,” dedim.

“Sıcakta sabrım çabuk taşıyor. Özür dilerim, Tomis. Patavatsız ve aptalca konuştum.”

Onu affettim ve daha pürüzsüz bir yolculuk geçirebilme ümidiyle şarabın büyük bir kısmını içtik; sonra da Olmayne yakındaki kendi odasına uyumaya gitti. Hacılar cinsel oruç tutsalar gerektir... Ha Olmayne gibi bir kadının benim gibi yaşlı bir fosille yatağını paylaşacağından değil ya; en azından loncamızın emirleri böyle bir konunun tartışmaya açılmasına bile engel oluyordu.

Uzun süre suçluluk duygusunun ağırlığı altında uyanık kaldım. Sabırsızlığı ve öfkesi içinde, Olmayne beni en hassas noktamdan vurmuştu: Ben insanlığa ihanet etmiştim. Neredeyse şafak sökene kadar bu sorunlarla uğraştım durdum.

– Ne yapmıştım?

İşgalcilerimize belli bir belgeyi göstermiştim.

– İşgalcilerin belge üzerinde ahlaki bir hakları var mıydı?

Atalarımızın elinde gördükleri utanç verici muameleyi anlatıyordu.

– O zaman belgeyi onlara vermenin nesi yanlıştı?

Ahlaki olarak üstün olsalar da insan onu işgal edenlere yardım etmez.

– Küçük bir ihanet önemli bir şey midir?

İhanetin küçüğü olmaz.

– Belki de durumun karmaşıklığı incelenmeli. Düşmana duyduğum sevgiyle değil, bir arkadaşa yardım etmek amacıyla hareket etmiştim.

Yine de düşmanla işbirliği yaptım.

–Kendi kendimi bu kadar yıpratmam bir işe yaramıyor.

Yine de suçumu biliyorum. Utancım büyük.

Bütün geceyi böyle beyhude geçirdim. En sonunda gün ışıdığında kalkıp gökyüzüne baktım ve Hac yolculuğumun sonunda Jorslem’deki yenilenme mabedinin sularında ruhumun affedilmesi için İrade’ye yalvardım. Sonra Olmayne’i uyandırmaya gittim.

3

O gün Kara Geçidi açılmıştı; biz de Talya’dan Afreek’e geçmekte olan kalabalığa karıştık. Bana çok daha uzun gelmesine rağmen bir yıl önce, Agupt’tan Roum’a giderken Kara Geçidi’nden diğer yönde bir kez geçmiştim, bu ikinci olacaktı.

Eyrop’dan gelen Hacıların Jorslem’e gitmek için önlerinde iki yol vardır. Kuzey yolunu takip etmek için Talya’nın doğusundaki Karanlık Topraklar’dan geçilir, Stanbool’da sala binilir, daha sonra da Ais’in batı ucu takip edilerek Jorslem’e varılır. Dünya’nın en büyük şehirlerinden bir tek Stanbool’u ziyaret etmediğim için benim tercih edeceğim yol bu olurdu; fakat Anımsayıcı olduğu zamanlarda Olmayne orada araştırma amaçlı olarak bulunmuştu ve pek sevmemişti. Bu yüzden biz Kara Geçidi’nden Afreek’e geçip büyük Medit Gölü’nün kıyısından devamla, Abran Çölü’nün kenarlarını takip ederek Jorslem’e ulaşan güney yolunu izlemiştik.

Gerçek bir Hacı sadece yürüyerek yol alır. Bu, Olmayne’e çok cazip gelen bir fikir değildi, bu yüzden çoğu zaman yürüyor olsak da sık sık araç da kullanıyorduk. Taşıtlara el koymak konusunda kesinlikle arsızdı. Daha yolculuğumuzun ikinci gününde kıyı şeridine doğru gitmekte olan zengin bir Tüccarın arabasına binmiştik; adamın şatafatlı arabasına başkalarını almak gibi bir niyeti aslında yoktu; fakat maskenin cinsiyetsiz ızgarasından gelmesine rağmen Olmayne’in derin, müzikal sesine karşı koyamamıştı.

Tüccar fiyakalı yolculuk ediyordu. Onun için işgal, hatta Üçüncü Döngü’nün uzun yüzyılları sırasındaki gerileme hiç yaşanmamış gibiydi. Kendi kendine giden arabası dört adam boyunda ve beş kişiyi rahat ettirebilecek kadar genişti; içinde yolculuk edenleri dış dünyadan bir rahim gibi koruyordu. Hiç penceresi yoktu, sadece istenildiğinde açılan ve dışarıda olan biteni gösteren ekranlar vardı. Sıcaklık belirlenen standartların dışına asla çıkmıyordu. Likörler ve daha sert içecekler akan musluklar, yiyecek tabletleri vardı; aracın içindekiler yolun bozukluğundan basınç yastıkları sayesinde etkilenmiyorlardı. Aydınlatma için Tüccar’ın isteğine bağlı olarak çalışan bir köle ışığı vardı. Koltuğun yanında bir düşünce başlığı duruyordu, fakat Tüccarın arabasının derinliklerinde bir yerde özel kullanımı için turşulanmış bir beyin mi tuttuğunu yoksa geçtiği şehirlerdeki hafıza bankalarıyla uzaktan bir çeşit bağlantı kurmaktan mı hoşlandığını asla öğrenemedim.

Görkemli ve kalıplı bir adamdı, açıkça kendine dikkat ediyordu. Bronz teni, güzelce yağlanarak arkaya doğru taranmış siyah gür saçları, dikkatle bakan gözleri vardı; ortam üzerinde sahip olduğu kontrolden ve yalnızlığından zevk alıyordu. Öğrendiğimize göre başka dünyalardan yiyecek maddeleri getiriyor, yıldızlardan gelen lezzetleri bizim fakir üreticilerimize pazarlıyordu. Şimdi de Çan gezegenlerinden birinden yeni gelmiş uyuşturucu böcek kargosunu incelemek üzere Marsay’e gidiyordu.

Şaşkınlığımızı fark etmiş olacak ki, “Arabayı sevdiniz mi?” diye sordu. Kendini evinde hissetmek konusunda bir sorun yaşamayan Olmayne o sırada elmaslarla işlenmiş kalın iç kaplamaya belirgin bir hayret içinde bakıyordu. Adam sözüne devam etti: “Eskiden Perris Kontu’nun malıymış. Evet, doğru duydunuz. Kont’un kendisinin. Biliyorsunuz, şimdi sarayını bir müzeye çevirdiler.”

Olmayne yumuşakça, “Evet,” dedi.

“Bu, onun savaş arabasıydı. Müzenin bir parçası olması gerekiyordu, fakat ben onu ahlaksız bir işgalciden satın aldım. Aralarında ahlaksız olanlar da olduğunu bilmiyordunuz, öyle değil mi?” Arabanın hassas iç döşemesi kuvvetli kahkahasını onaylamayarak irkildi. “Bu adam Vali’nin erkek arkadaşıydı. Evet, aralarında onlardan da var. Anlarsınız ya, Balıklar gezegeninde yetişen, cinsel gücü artıracak bir çeşit kök arıyordu; buradaki tüm stokların benim elimden geçtiğini öğrenmiş, böylece bir küçük anlaşma yaptık. Tabii ki arabayı biraz modifiye etmem gerekti. Kont, ön tarafta dört nötral tutarmış ve motoru doğrudan onların metabolizmalarına bağlarmış; araç sıcaklık farkları sayesinde hareket ediyormuş. Eğer bir kontsan bir arabaya enerji sağlamak için uygun bir yol, fakat bir yılda tükettiği nötral sayısı epey fazla, bu yüzden eğer ben böyle bir şey denemiş olsaydım mevkimin sınırlarını bayağı zorlamış olurdum. Ayrıca başım işgalcilerle de derde girebilirdi. Böylece bu bölmeyi söktürerek yerine uzun ömürlü araç pillerinden taktırdım –gerçekten kurnazca bir işti– ve işte buradasınız. Burada olduğunuz için şanslısınız. Sadece Hacı olduğunuz için. Normalde kıskanacakları için insanları içeri almam, kıskanç insanlar hayattan birşeyler edinebilmiş adamlar için tehlikelidirler. Öte yandan, İrade sizi bana getirdi. Demek Jorslem’e gidiyorsunuz ha?”

Olmayne, “Evet,” dedi.

“Ben de, fakat henüz değil! Sadece henüz değil!” Adam göbeğini ovuşturdu. “Zamanı geldiğinde, yenilenme için kendimi hazır hissettiğimde orada olacağıma sizi temin ederim; fakat İrade izin verirse buna daha çok var! İkiniz uzun süreden beri mi Hac yolculuğundasınız?”

Olmayne, “Hayır,” dedi.

“Sanırım pek çok kişi işgalden sonra Hac yolculuğuna çıktı. Eh, onları suçlamıyorum. Değişen zamanlara herkes başka bir şekilde ayak uydurur. Yahu, sizde de Hacıların taşıdığı o küçük taşlardan var mı?”

Olmayne, “Evet,” dedi.

“Bir göz atmama izin verir misiniz? Hep ilgimi çekmişlerdir. Karayıldız dünyalarından bir tüccar vardı –derisi ıslak katrana benzeyen piç kurusunun tekiydi– o şeylerden bana on kental satmayı önermişti. Gerçek olduklarını, aynı Hacıların yaptığı gibi İrade ile bağlantı kurdurduğunu söylemişti. Ona hayır dedim, İrade’ye oyun olmaz. Bazı şeyler kâr için bile yapılmaz. Sonradan üzüldüm ama, birini keşke anı olarak saklasaydım. Hiç dokunma fırsatım olmadı.” Olmayne’e elini uzattı. “Görebilir miyim?”

“Başkalarının yıldız taşına dokunmasına izin veremeyiz,” dedim.

“Bana izin verdiğinizi kimseye söylemem!”

“Bu yasak.”

“Bakın, burası özel bir yer, Dünya üzerinde olabilecek en özel...”

“Lütfen. Bizden istediğiniz şey imkansız.”

Adamın yüzü karardı, bir an için arabayı durdurup bizden dışarı çıkmamızı isteyeceğini düşündüm, ki bu durumda da pek üzülmezdim. Elim kesemin içinde duran ve Hac yolculuğumuzun başında verilmiş soğuk yıldız taşına gitti. Parmaklarımın dokunuşu İrade ile bağlantı yaptığımız transın titreşimlerini hissetmeme ve keyifle ürpermeme neden oldu. Ona dokunmaması lazımdı. Neyse ki olay daha fazla büyümedi.

Bizi deneyip karşı çıktığımızı gören Tüccar daha fazla ısrar etmedi.

Marsay’e doğru yolumuza devam ettik.

Sevilesi bir adam değildi, fakat genel bir etkileyiciliği vardı ve sözlerinden nadiren rahatsız oluyorduk. Hayatının büyük bir kısmını Anımsayıcılar Evi’nin parlak korunağı altında geçirmiş olan Olmayne ise zaten müşkülpesent bir insandı, bu yüzden adamı benim bulduğumdan daha çekilmez buldu; benim hoşgörüsüzlüklerim bir ömür boyu süren yolculuklar sırasında güzelce körelmişti. Öte yandan, serveti ve nüfusundan, çeşit çeşit dünyalarda onu bekleyen kadınlardan bahsettiğinde, evlerini ve ganimetlerini sayıp onun fikrini almak isteyen lonca üstatları, eskiden arkadaş olduğu Efendiler ve Egemenler hakkında böbürlendiğinde Olmayne bile etkilenmişti. Neredeyse sürekli kendisinden, nadiren bizden bahsediyordu; bu yüzden de müteşekkirdik. Bir kez nasıl olup da bir erkek ile bir kadın Hacının beraber yolculuk yaptıklarını sorarak sevgili olmamız gerektiğini ima etti, fakat biz bu durumun gerçekten biraz garip olduğunu kabul ederek başka bir konu açtık; sanırım cinsel orucumuzu bozmadığımıza ikna olmuştu. Müstehcen şeyler düşünmesi ne beni, sanırım ne de Olmayne’i rahatsız etmezdi. Bizim sırtımızda taşıdığımız daha ağır suçlar vardı.

Bizim Tüccar’ın yaşamı gezegenin işgali sonucu kıskanılacak bir şekilde aynı kalmıştı: Her zamanki gibi zengin, rahat, hareket etmekte özgürdü. Yine de o bile zaman zaman işgalcilerin varlığından rahatsızlık duyuyordu, ki bunu da Marsay’in hemen dışındaki bir kontrol noktasında durdurulduğumuzda fark ettik.

Gözcü kameralar geldiğimizi fark etmişler, ağ fırlatıcılarına bir sinyal vermişler, altın renkli bir ağ yolun bir ucundan diğerine birden yoktan var olmuştu. Yer aracının detektörleri ağı fark etmiş ve anında arabayı durdurmuşlardı. Ekranlar arabanın etrafında bir düzine soluk renkli insan şekli gösteriyordu.

Olmayne, “Haydutlar mı?” diye sordu.

Tüccar, “Daha kötü,” dedi. “Hainler.” Yüzünü astı ve iletişim borusuna, “Ne var?” dedi.

“Denetim için dışarı çıkın.”

“Kimin emriyle?”

Cevap geldi, “Marsay Valisi’nin.”

Görülebilecek en iğrenç manzaralardan biriydi: İşgalciler için yol kesen insanlar. Öte yandan onların emrinde memuriyete girmemiz kaçınılmazdı, çünkü özellikle de eskiden savunmayla ilgili loncalarda çalışanlar için iş azdı. Tüccar arabanın kapılarını açmak için karmaşık işlemlere başladı. Yüzü öfkeyle kızarmıştı, fakat kontrol noktasındaki ağı geçemediği için kendine hakim oluyordu. Bize, “Silahlıyım,” diye fısıldadı. “İçeride bekleyin, korkacak bir şey yok.”

Dışarı çıktı ve yoldaki muhafızlarla uzun uzun tartışmaya başladı; içeriden hiçbir ses duyamıyorduk. Bir noktadan sonra işler içinden çıkılamaz bir hale gelmiş olmalı ki daha yüksek bir otoriteye başvurulmasına gerek duyulmuştu, çünkü birden üç tane işgalci belirdi ve kiralık işbirlikçileri bir el hareketiyle uzaklaştırdılar, Tüccarın etrafını sardılar. Tüccarın tavırları o anda değişti; yüzü kurnaz ve kaypak bir hal aldı, elleri zarif hareketler yapıyor, gözleri parlıyordu. Üç sorgucuyu arabaya getirdi, açtı ve içindeki yolcuları, bizi gösterdi. İşgalciler böyle refah içinde iki Hacı görmekten hayrete düşmüşlerdi, fakat bizden dışarı çıkmamızı istemediler. Biraz daha konuştuktan sonra Tüccar tekrar yanımıza geldi ve arabayı mühürledi; ağ ortadan kalktı, Marsay’e doğru yolumuza devam ettik.

Araba hızlanırken adam küfürler mırıldandı ve “Şu uzun kollu pisliklerle nasıl başa çıkılır biliyor musunuz?” dedi. “Tek ihtiyacınız olan düzenli örgütlenme. Kanlı bir gece: her on Dünyalı bir işgalci için sorumlu olsun, hepsini hallederiz.”

“Neden şimdiye kadar kimse böyle bir manevra düzenlemedi?” diye sordum.

“Bu iş Koruyucuların işi, onların yarısı öldü, diğer yarısı da onlar için çalışıyor. Bir karşı hareket planlamak benim işim değil. Yine de yapılması gereken şey bu. Gerilla tarzı: arkalarından gizlice yaklaşıp bıçağı sokuvermek. Çabucak. Birinci Döngü yöntemleri; hâlâ etkililer.”

Olmayne, huysuzca, “Başka işgalciler gelecektir,” dedi.

“Onlara da aynı şeyi yaparız!”

Olmayne bu sefer, “Ateşe ateşle karşılık verirler. Dünyamızı yok ederler,” dedi.

Tüccar, “Bu işgalciler uygar olduklarını, en azından bizden daha uygar olduklarını iddia ediyorlar,” diye yanıtladı. “Böyle bir barbarlık milyonlarca dünya üzerinde adlarını kötüye çıkarır. Hayır, ateşle yaklaşmazlar. Sadece tekrar tekrar bizi ele geçirip o kadar çok adam kaybetmekten sıkılıp vazgeçerler. Böylece giderler ve biz de özgür oluruz.”

“Tarihi suçlarımızdan aklanmadan,” dedim.

“Ne dedin yaşlı adam? Ne dedin?”

“Boşver.”

“Sanırım ikinizden biri onlara karşı koymamız halinde bize katılmaz, değil mi?”

Ben, “Önceki hayatımda bir İzleyiciydim ve hayatımı bu gezegenin onlara karşı korunmasına adamıştım. Onları senden fazla sevmiyorum ve gittiklerini görmeyi senden daha az istemiyorum; fakat bahsettiğin plan sadece uygulamada problemler çıkarmaz, aynı zamanda da ahlaki olarak yanlış. Basit, kanlı bir karşı koyma İrade’nin bizler için hazırlamış olduğu plana karşı gelmek olur. Özgürlüğümüzü daha asil bir şekilde kazanmalıyız. Şu anda geçmekte olduğumuz sınavın çıkış yolu boğaz kesmede ustalaşmak değil.”

Bana aşağılar gibi baktı. “Hatırlamam gerekirdi. Hacılarla konuşuyorum. Pekala. Söylediklerimin hepsini unutun. Zaten ciddi değildim. Kim bilir, belki de dünyayı şimdiki haliyle seviyorsunuzdur.”

“Sevmiyorum,” dedim.

Olmayne’e bir bakış attı. Ben de... Benim işgalcilerle zaten kendime düşen işbirliğini yaptığımı söylemesinden korkuyordum. Neyse ki Olmayne bu konuda sessiz kaldı. Kara Geçidi’nde sabrının taştığı ve vicdanımı kullanarak bana işkence ettiği o mutsuz güne kadar birkaç ay daha sessiz kalmaya devam edecekti.

Marsay’de velinimetimizden ayrıldık, geceyi bir Hacı misafirhanesinde geçirdik ve ertesi sabah sahilden yürüyerek yola çıktık. Ben ve Olmayne, işgalci kaynayan güzel topraklarda böylece yolculuk ettik. Kimi zaman yürüdük, kimi zaman bir köylünün yük arabasına bindik, hatta bir keresinde geziye çıkmış işgalcilerin konukları bile olduk Talya’ya gittiğimizde Roum için geniş bir zaman ayırdık ve güneye doğru devam ettik. Bundan sonra Kara Geçidi’ne vardık, yoldan çevrildik, düşmanca ağız dalaşımızı yaşadık ve birbirinden gölle ayrılmış kıtaları, kumlu toprakların ince geçidinden geçtik. Sonunda Afreek’deydik.

4

Geçitteki uzun ve tozlu yürüyüşümüzden sonra karşı taraftaki ilk gecemizde gölün yanındaki bir hana vardık. Neredeyse penceresiz, serin bir iç avlunun etrafında, beyaz badanalı, kare şeklinde bir binaydı. Müşterilerin çoğu Hacı gibi görünüyordu, fakat arada başka loncalardan olanlar, özellikle de Satıcılar ve Taşıyıcılar da vardı. Binanın köşesine yakın odalardan birinde bir Anımsayıcı kalıyordu. Olmayne adamı tanımamasına rağmen ondan uzak durdu, eski loncası ile ilgili anılarını canlandırmak istemiyordu.

Burada yerleşmiş olanların arasında Değişken Bernalt da vardı. İşgalcilerin yeni kanunlarına göre Değişkenler artık sadece onların özel kullanımına ayrılmış olanlarda değil, istedikleri genel handa kalabiliyorlardı; yine de onu burada görmek biraz garipti. Koridorda karşılaştık. Bernalt sanki tekrar birşeyler söyleyecekmiş gibi hafifçe gülümsedi, fakat gülümsemesi ve gözlerinin parıltısı yok oldu. Onun arkadaşlığını kabul etmeye henüz hazır olmadığımı anlamış gibi görünüyordu. Belki de Hacıların kanunlarına göre loncasızlarla pek alışverişi olmaması gerektiğini hatırlamıştı. Bu kanun hâlâ geçerliydi.

Ben ve Olmayne çorba ve yahniden oluşan yağlı bir yemek yedik. Yemekten sonra odasına çıktım ve iyi geceler diliyordum ki, “Bekle,” dedi. “İrade ile beraber bağlantı kuralım.”

“Senin odana girerken görüldüm,” dedim. “Uzun süre kalırsam dedikodu olur.”

“Öyleyse seninkine gidelim!”

Olmayne koridoru kontrol etti. Tehlike yoktu: Bileğimden yakaladığı gibi hemen karşıdaki odama koştu. Yamuk kapıyı arkamızdan kapatarak mühürledi ve “Yıldız taşın!” dedi.

Taşı cüppemdeki yerinden çıkardım, o da kendisininkini çıkardı, ellerimiz taşların üzerine kapandı.

Hac yolculuğunun bu kısmında yıldız taşı büyük bir avuntu olmuştu. En son İzleyici transına girdiğimden beri pek çok mevsim geçmişti, fakat eski alışkanlıklarımdan hâlâ tam olarak kurtulabilmiş değildim; yıldız taşı, İzleyiş sırasında insanın duyduğu müthiş zevkin yerini alıyordu.

Yıldız taşları dış dünyalardan birinden –hangisi olduğunu bilmiyorum– geliyordu ve ancak loncaya yapılan başvuru ile sonuç alınabiliyordu. İnsanın Hacı olup olamayacağına taş karar veriyordu; cüppeyi giymeye layık olmadığına karar verdiği insanların elini yakardı. Söylenene göre tek bir istisna olmadan, Hacılar loncasına üye olan herkes taş ona ilk verildiğinde bir rahatsızlık duyarmış.

Olmayne “Seninkini verdiklerinde,” dedi, “endişelenmiş miydin?”

“Tabii ki.”

“Ben de.”

Taşların varlıklarımızı ele geçirmesini bekledik. Benimkini sıkıca tuttum. Camdan daha pürüzsüz, karanlık ve parlak taş elimde bir buz topağı gibi ışıldıyordu ve İradenin gücüyle yavaş yavaş ahenk içine girdiğimi hissediyordum.

Önce etrafımdakileri algılayışım güçlendi. Bu tarihi hanın duvarındaki her çatlak bana birer vadi gibi görünmeye, dışarıdaki rüzgarın hafif fısıltısı yüksek bir perdeden ulumaya başladı. Odadaki lambanın hafif ışığında renk tayfının ötesinde ışıklar gördüm.

Yıldız taşının yaşattığı deneyim ile eski İzleyiş aletlerimin yaşattıkları tamamen farklıydı. O da insanın kendini yüceltmesiydi. İzleyiş içine girdiğimde Dünya üzerindeki varlığımdan ayrılıp sonsuz hızla sonsuz mesafede dolaşabiliyor, her şeyi algılayabiliyordum ve bu da bir insanın tanrısallığa en fazla yaklaşabileceği yerdi. Yıldız taşı İzleyici transıyla gelen kesin verilerden hiçbirini sağlamıyordu. Tam transtayken hiçbir şey göremiyor, hatta etrafımdakileri bile algılayamıyordum. Bildiğim tek şey, taşın etkisi altındayken benden büyük birşeylerle kucaklaşıyor, kainatın altyapısıyla bağlantı haline geçiyordum.

İsterseniz buna İrade ile kurulan bağlantı deyin.

Uzaklardan bir yerden Olmayne’in, “Bu taşlar hakkında bazı insanların dediklerine inanıyor musun?” dediğini duydum. “Hani şu İrade ile bağlantı diye bir şeyin olmadığı, sadece elektriksel bir aldanma yaşadığımız şeklinde olan.”

“Bu konuda bir fikrim yok,” dedim. “Beni sebeplerden çok sonuçlar ilgilendiriyor.”

Şüpheciler yıldız taşlarının insanın kendi beyin dalgalarını kendi zihnine geri çeviren yükseltici döngülerden başka bir şey olmadığını söylerler. Bu alaycıların dediklerine göre insanın bağlantı kurduğu muazzam varlık aslında Hacının kendi kafatasının içinde oluşan tek bir elektriksel sinyalin kendi üstüne eklenerek oluşturduğu gökgürültüsünden başka bir şey değildi. Belki de. Belki de.

Olmayne taşını tutan elini uzattı. “Tomis, Anımsayıcılar arasındayken dinler tarihini incelemiş miydin?” diye sordu. “Tarihin başından beri insanlar sonsuzluk ile bir olmanın yollarını aramışlar. Çoğu din –hepsi değil– böyle ilahi bir birleşim umudu barındırıyormuş.”

“Ayrıca ilaçlar da varmış,” diye mırıldandım.

“Evet, bazı ilaçlar insana evrenle bir olma hissi yaşattığı için kullanılıyorlarmış. Bu yıldız taşları Tomis, bunlar insanlığın üzerindeki en büyük lanetlerden birine, her ruhun ayrı bir bedene hapsedilmesine karşı bulunan çareler arasında en sonuncusu. Birbirimizden ve İrade’den, evrendeki diğer çoğu ırkın katlanabileceğinden daha fazla ve korkunç bir şekilde yalıtılmışız. Bu, sadece insanlığa özgü bir şeymiş gibi gözüküyor.”

Sesi fısıltı haline dönüştü ve anlaşılmaz olmaya başladı. Anımsayıcılar arasında edindiği bilgeliği aktarmaya, konuşmaya devam etti, fakat söylediklerine artık anlam veremiyordum. İzleyici eğitimimden dolayı İrade ile bağlantıyı her zaman ben daha hızlı kuruyordum ve bu yüzden genelde de son kelimeleri bir şey ifade etmiyordu.

Diğer geceler gibi o gece de taşımı sımsıkı tuttum, ürpertiyi hissettim, gözlerimi kapattım, uzaklarda çalınan dev bir gongun sesini, bilinmeyen bir sahile vuran dalgaları, yabancı bir ormanda esen rüzgarın fısıltısını duydum. Çağrıldığımı hissettim. Yanıt verdim. Bağlantı kurdum. Kendimi İrade’ye teslim ettim.

Geçmiş hayatımın katmanları arasında, gençliğim ve orta yaşlarım, yolculuklarım, eski aşklarım, acılarım, zevklerim, daha sonraki sorunlu yıllarım, ihanetlerim, yetersizliklerim, pişmanlıklarım, kusurlarım arasında dolaştım.

Kendi kendimden kurtuldum. Varlığımdan sıyrıldım. Birleştim. Sadece yanımdaki Olmayne ile değil, Hind’in dağlarında, Arba’nın kumlarında dolaşan Hacılarla, Ais’de, Palash’da, Stralya’da bağlılıklarını sunan Hacılarla, bazılarının aylar, bazılarının yıllar süren, bazılarının da asla tamamlayamadığı yolculuklarla Jorslem’e giden binlerce Hacıyla bir oldum. İrade’ye karıştığımız o ânı hepsiyle birden paylaştım. Karanlık içinde ufukta beliren koyu mor bir ışıltı gördüm, büyüdü ve her yeri kaplayan kızıl bir aydınlığa dönüştü. Birleşimi tüm varlığımla kabul ederek, kirli, etin içinde hapsolmuş bir halde olmama rağmen içeri girdim ve kendimden kopmuş bu halimden başka bir şey istemedim.

Böylece arındım.

Böylece yalnız uyandım.

5

Afreek’i iyi tanıyordum. Uzun yıllar boyunca kıtanın karanlık kalbine yerleştiğimde hâlâ genç bir adamdım. Sadece hareket ihtiyacım yüzünden sonunda ayrılmış, Birinci Döngü kalıntılarının başka her yerde olduğundan daha iyi korunmuş olduğu Agupt kadar kuzeylere çıkmıştım. Öte yandan, o zamanlarda eskiler ilgimi pek çekmiyordu. Bir İzleyicinin belirli bir yeri olması gerekmediği için İzleyişimi yapıyor ve oradan oraya dolaşıyordum ve tam da tekrar yollara düşmeye hazırlandığım sırada şans eseri Avluela ile karşılaşmıştım.

Şimdi ise Olmayne ile birlikte geri dönmüştüm. Kıyıya yakın ve atık kumullarından uzak duracak şekilde ilerliyorduk. Hacı olduğumuz için yolculuğun pek çok derdinden bağımsızdık: hiç aç ya da barınaksız kalmıyorduk, loncamızın bir locasının olmadığı yerlerde bile hiç kimse bizden saygıyı esirgemiyordu. Olmayne’in muhteşem güzelliği onun için bir tehlike yaratabilirdi, ne de olsa yaşlı bir adamdan başka bir koruması yoktu; fakat Hacı maskesi ve cüppeleri altında güvendeydi. Ancak nadiren, o da görülmeyeceğimiz yerlerde maskelerimizi çıkarıyorduk.

Olmayne için olan önemim hakkında boş hayallere kapılmıyordum. Onun için ben sadece yolculuk için bir donanımdım: bağlantılar ve ayinler için, kalacak yer ayarlamak için, yolu onun için daha rahatlatacak bir yardımcı. Bu tam da bana uygun bir roldü. O, garip kaprisleri ve önceden kestirilmesi olanaksız hevesleri olan tehlikeli bir kadındı, bunu biliyordum. Onunla aramda herhangi bir bağ olmamasını tercih ederdim.

Bir Hacıda olması gereken saflığa sahip değildi. Yıldız taşının sınavını geçmiş olsa bile bir Hacı’nın yapması gerektiği gibi kendi eti üzerinde hakimiyet kuramamıştı. Bazen yarım gece ya da daha uzun süreler için ortadan kaybolurdu, o zaman gözlerimin önüne maskesiz bir şekilde ıssız bir köşede Uşağın tekinin kollarında inlerkenki hali gelirdi. Bu tamamen onun bileceği işti, geri döndüğünde asla bu konuda konuşmazdık.

Kaldığımız yerlerde bile namusu konusunda dikkatsizce davranıyordu. Asla aynı odayı paylaşmıyorduk –zaten hiçbir Hacı misafirhanesi buna izin vermezdi– fakat genelde bitişik odalarda kalıyorduk ve ne zaman canı çekerse ya beni odasına çağırıyor, ya da benim odama geliyordu. Genelde çıplak oluyordu; Agupt’ta bir gece ise artık iğrençliğin dibine vurmuştu. Onu gördüğümde üzerinde sadece maskesi vardı, ışıldayan beyaz teni yüzünü saklayan bronz ızgaranın amacını gölgede bırakıyordu. Sadece bir kez benim de bir zamanlar arzu duyacak kadar genç olduğumu hatırlamış gibi gelmişti. Cılız, pörsümüş bedenime bakmış ve “Jorslem’de yenilendikten sonra nasıl görüneceğini merak ediyorum,” demişti. “Gözlerimin önüne genç halini getirmeye çalışıyorum, Tomis. Acaba o zaman bana zevk verecek misin?”

İmalı imalı, “Zamanında vereceğim zevki verdim,” demiştim.

Olmayne, Agupt’un sıcağını ve kuruluğunu sevmemişti. Genelde geceleri yolculuk ediyor ve gündüzleri kendimizi misafirhanemize atıyorduk. Yollar her saatte kalabalıktı. Görünüşe göre Jorslem’e akın eden Hacılar ordusu normalden epey kalabalıktı. Böyle bir zamanda gençlik çeşmesinin sularına kabul edilmemizin ne kadar süreceği konusunda Olmayne’le tartışmıştık.

“Daha önce hiç yenilendin mi?” diye sordu.

“Asla.”

“Ben de öyle. Gelen herkesi kabul etmediklerini söylüyorlar.”

“Yenilenme bir ayrıcalıktır, hak değil,” dedim. “Çok kişi geri çevrilir.”

Olmayne, “Ayrıca biliyorum ki,” dedi, “sulara giren herkes de başarılı bir şekilde yenilenemiyor.”

“Bunu bilmiyordum.”

“Bazıları gençleşeceğine yaşlanıyor, bazıları çok hızlı gençleşip ölüyor. Bazı riskler var.”

“Bu riskleri almaz mıydın?”

Bir kahkaha patlattı. “Kim almaz ki?”

“Şu anda senin yenilenmeye ihtiyacın yok,” diye belirttim. “Hatırladığım kadarıyla Jorslem’e bedeninin değil, ruhunun selameti için gönderilmiştin.”

“Jorslem’e vardığımızda ruhumla da ilgilenirim.”

“Ziyaret etmeyi düşündüğün tek mabet yenilenme mabediymiş gibi konuşuyorsun ama.”

“Önemli olan o,” dedi. Ayağa kalktı ve esnek bedenini şehvetli bir şekilde gerdi. “Kabul ediyorum, çıkarmam gereken günahlarım var; fakat ta Jorslem’e kadar sırf ruhumun iyiliği için gideceğimi sanmıyordun ya?”

“Ben o yüzden gidiyorum,” diye belirttim.

“Sen! Sen yaşlanmış ve pörsümüşsün. Ruhunla ilgilensen iyi edersin... tabii bedeninle de. Öte yandan ben de birkaç yıldan kurtulmaya hayır demem. Çok almalarını istemiyorum. Sekiz, on yıl belki. O salak Elegro’yla harcadığım yıllar. Toptan bir yenilenmeye ihtiyacım yok. Senin de dediğin gibi: Hâlâ genç sayılırım.” Yüzüne kara bulutlar çöktü. “Eğer şehir Hacılarla kaynıyorsa belki beni yenilenme evine hiç almazlar! Çok genç olduğumu söylerler; kırk elli yıl sonra tekrar gelmemi söylerler; Tomis bunu bana yapmazlar değil mi?”

“Söylemesi zor.”

Endişeyle titredi. “Seni alacaklardır. Zaten şimdiden yürüyen bir cesetsin... seni almaları gerek! Ya ben... Tomis, beni geri çevirmelerine izin verme! Jorslem’de taş taş üstüne bırakmamam gerekse de bir şekilde girmeliyim!”

Acaba ruhu yenilenme için aday olabilecek durumda mı, diye gizli gizli merak ettim. Hacı olan birinin alçakgönüllü olması önerilir. Öte yandan Olmayne’in öfkesini hissetmek gibi bir niyetim olmadığı için çenemi kapalı tuttum. Belki de bütün hatalarına rağmen yenilenmesine izin verirlerdi. Benim düşünmem gereken başka sorunlarım vardı. Olmayne’in ilerlemek için kibir gibi bir güdüsü vardı, benim amaçlarım ise apayrıydı. Çok gezmiş ve çok şeyler yapmıştım, hepsi de erdemli şeyler değildi; belki de yaşımı küçültmekten daha çok vicdanımın temizlenmesine ihtiyacım vardı.

Yoksa böyle düşünmeme neden olan şey de kibir miydi?

6

Oradan doğuda, birkaç günlük mesafede, Olmayne ile birlikte kavrulmuş topraklarda yürürken, korku ve heyecan içindeki köylü çocuklar bize doğru koştular.

“Lütfen gelin, gelin!” diye bağırıyorlardı. “Hacılar, gelin!”

Cüppesinin eteklerini çekiştirirlerken Olmayne şaşkın ve rahatsız olmuş görünüyordu. “Ne diyorlar, Tomis? Bu lanet olasıca Agupt aksanlarından bir şey anlayamıyorum!”

“Yardım etmemizi istiyorlar,” dedim. Bağırtıları biraz daha dinledim. Olmayne’e, “Köylerinde,” dedim, “kristallenme salgını çıkmış. Acı çekenlere İrade’nin merhametini götürmemizi istiyorlar.”

Olmayne geri çekildi. Maskenin altında yüzünün aldığı ürkmüş hali tahmin edebiliyordum. Ellerini sallayarak çocukların ona dokunmasını engellemeye çalışıyordu. Bana dönüp, “Oraya gidemeyiz!” dedi.

“Gitmeliyiz.”

“Acelemiz var! Jorslem kalabalık, kasvetli bir köyde daha fazla zaman harcamak istemiyorum.”

“Olmayne, bize ihtiyaçları var.”

“Biz Cerrah mıyız?”

Sessizce, “Biz Hacıyız,” dedim. “Bunun sayesinde yararlandığımız şeylere karşılık birtakım sorumluluklarımız var. Karşılaştığımız herkesin saygısını hak ediyoruz, bunun yanında da ruhlarımızı gerektiğinde zavallılar için feda edebilmeliyiz. Gel.”

“Oraya gitmiyorum!”

“Jorslem’e gittiğimizde yaptıklarından bahsederken bunu nasıl anlatacaksın, Olmayne?”

“Bu korkunç bir hastalık. Ya yakalanırsak?”

“Derdin bu mu? İrade’ye güven! İnsanın ruhu zerafetten bu kadar uzakken yenilenmeyi nasıl umabilir ki?”

Alçak bir sesle, “Geberesin, e mi Tomis,” dedi. “Ne zaman bu kadar dindar oldun anlamıyorum. Sana Kara Geçidi’nde söylediklerim yüzünden bunu özellikle yapıyorsun, değil mi? Aptalca bir anda sana eziyet ettim diye şimdi intikam almak için ikimizi de korkunç bir hastalığa maruz bırakacaksın. Bunu yapma Tomis!”

Suçlamasını duymazdan geldim. “Çocuklar telaşlanıyorlar, Olmayne. Beni burada mı, yoksa bir sonraki köye gidip oradaki misafirhanede mi beklersin?”

“Beni böyle ıssızlığın ortasında yalnız bırakma!”

“Benim hastaların yanına gitmem lazım,” dedim.

Sanırım birden yardım etmeye ikna olmasından değil de, yardım etmeyi bencilce reddetmesinin Jorslem’de bir şekilde aleyhine kullanılmasından korktuğu için, sonunda benimle gelmeye karar verdi. Agupt sıcağın pençesinden kurtulamayan bir ülke olduğu ve binlerce yıldır pek değişmediği için küçük ve zayıf kalmış olan köye kısa zamanda ulaştık. Afreek’in daha güneyinde kalan kalabalık şehirlerle –lüks tüketim malları üreten Üreticileri sayesinde zenginlik içindeki şehirlerle– belirgin bir tezat söz konusuydu.

Sıcaktan bunalmış bir şekilde çocukları hastalığın olduğu evlere kadar izledik.

Kristallenme hastalığı yıldızlardan gelen sevimsiz bir hediyeydi. Dünya dışı varlıkların hastalıkları genelde Dünyalıları pek etkilemez, fakat bu rahatsızlık Mızrak dünyalarından uzaylı turistlerle taşınarak gelmişti ve Dünya’da yerleşmişti. Eğer İkinci Döngü’nün şanlı günlerinde gelmiş olsaydı belki de bir gün içinde kökünü kurutabilirdik, fakat yeteneklerimiz artık körelmişti ve salgının çıkmadığı bir yıl bile geçmiyordu. Kurbanların bulunduğu ilk balçık kulübeye girerken Olmayne belirgin bir dehşet içindeydi.

Hastalığı kapan için hiç umut yoktu. Ancak sağlıklı olanların hastalanmaması ümit edilebilirdi; neyse ki çok bulaşıcı bir şey değildi. Sinsice hareket ediyordu, çoğu zaman karıkocadan birbirlerine geçmezken bir şehrin öbür ucunda, hatta tamamen farklı bir bölgede ortaya çıkabiliyordu. İlk belirtiler, derinin pullanması, kaşıntı, kıyafetlerin üzerinde görülen kepekler, deride şişliklerdir. Bundan sonra kalsiyum emildikçe kemikler zayıflar, insan yumuşak ve esnek bir hale gelir, fakat bu hâlâ hastalığın erken safhasıdır. Kısa zamanda dış dokular sertleşir; gözlerin yüzeylerinde kalın zarlar oluşur, burun delikleri tıkanır, hatta kapanabilir; deri sertleşir ve pürüzlü bir hal alır. Bu safhada sık sık kehanetler yapıldığı görülür. Kurban bir Uyurgörürün özelliklerini alır, bir kahin gibi konuşmaya başlar. Ruh vücuttan ayrılıp gezinebilir, yaşamsal işlevler yine de devam eder. Hastalığın ilk belirtilerinin görülmesinden sonra yirmi gün içinde kristallenme meydana gelir. Kemik yapısı erirken deri çatlayarak açılır, geometrik şekillerde sert kristaller oluşur. Bu haldeyken kurban oldukça güzeldir, değerli taşlardan yapılmış heykeli gibi görünür. Büyüyen kristaller mor, kırmızı, yeşil gibi parlak renklerde olur. Kristallerin keskin yüzey hatları saat başı değişebilir; odadaki en ufak bir aydınlık bile kurbanın göz alıcı bir şekilde parıldamasına neden olur. Bütün bu süre zarfında içte kalan vücut bir koza içindeymişçesine değişmektedir. İç organlar mucizevi bir şekilde değişimin ilerleyen safhalarında bile yaşamsal işlevleri yerine getirir; gerçi kristallenme safhasında artık kurban dış dünya ile bağlantı kuramaz, hatta büyük ihtimalle kendi içinde olan değişikliklerin bile farkında değildir. En sonunda değişim hayati organlara ulaşır ve işlem durur. Yabancı asalak konuğu öldürmeden bu organları değiştiremez. Kriz çabucak biter: Kristalize olan şahsın sinir sisteminde meydana gelen son bir elektrik boşaltımıyla tetiklenen kısa bir çırpınma ve kırılan cam sesleriyle birlikte vücut hafif bükülür ve her şey sona erer. Bu parazitin geldiği gezegende kristallenme aslında bir hastalık değil de simbiyotik bir yaşama doğru binlerce yıllık bir evrim sonucu meydana gelmiş gerçek bir değişimdir. Ne yazık ki Dünyalılar için bu evrimsel hazırlık aşaması asla olmamıştı, bu yüzden değişimi sağlayan etken ölümcül sonuçlara neden oluyordu.

Süreç tersinir olmadığı için ben ve Olmayne’in bu cahil ve korkmuş insanları biraz olsun rahatlatmak dışında yapabileceğimiz işe yarar hiçbir şey yoktu. Bir süre önce de hastalığın aynı köyü ele geçirdiğini hatırlıyorum. Kaşıntıdan son kristallenmeye kadar hastalığın her aşamasında insan vardı. Enfeksiyonun derecelerine göre farklı kulübelere yerleştirilmişlerdi. Sol tarafımda yeni kurbanlardan oluşan kederli bir sıra vardı, tamamen kendilerindeydiler ve onları bekleyen dehşeti düşünerek sağlıksızca kaşınıyorlardı. Arka taraftaki duvarın yanında ot şiltelerin üzerinde derilerinin sertleşmesi aşamasında beş köylü yatmaktaydı. Sağ tarafımda ise kristallenmenin farklı safralarında hastalar yer alıyorlardı ve en önde de hazinenin tacı, açıkça hayatının son saatlerinde olan bir adam yatıyordu. Sahte yakutlar, zümrütler ve opallerle süslenmiş bedeni neredeyse acı verici bir güzellikle ışıldıyor, nadiren hareket ediyordu. Muhteşem renklerle bezenmiş kabuğunun altında güzel rüyalar içinde kaybolmuş, köylü olarak zor şartlar altında geçirdiği tüm hayatı boyunca yaşayamayacağı kadar büyük zevkler, aşklar yaşıyor olmalıydı.

Olmayne birden kapıdan geri çekildi.

“Bu korkunç,” diye fısıldadı. “İçeri girmeyeceğim!”

“Girmeliyiz. Sorumluluklarımız var.”

“Hacı olmayı ben istemedim!”

“Günahlarının bağışlanmasını istemiştin,” diye hatırlattım. “Bunu kazanman gerek.”

“Bize de bulaşır!”

“Olmayne, bu hastalığı bulaştırmak için İrade bizi her yerde bulabilir. Tamamen rastlantısal olarak yayılıyor. Bu binanın içindeki tehlike Perris’dekinden daha fazla değil.”

“Öyleyse neden bu köyde bu kadar çok hasta var?”

“Bu köy İrade’yi gücendirmiş.”

Acı acı, “Tasavvufa ne de güzel hizmet ediyorsun, Tomis,” dedi. “Seni yanlış tanımışım. Duyarlı bir adam olduğunu sanmıştım. Bu sergilediğin kadercilik çok çirkin.”

“Dünyamın işgal edilişini izledim,” dedim. “Roum Prensi’nin yok oluşunu gördüm. Felaketler benim şu anda sahip olduğum gibi yaklaşımlara neden olur. Haydi, içeri girelim Olmayne.”

İçeri girerken Olmayne hâlâ isteksizdi. Şimdi beni de korku sarmıştı, fakat bunu gizledim. Yol arkadaşım olan zarif Anımsayıcı kadınla tartışırken inancım konusunda çok kendini beğenmiş davranmıştım, fakat şimdi aniden bastıran korkuyu da inkar edemezdim.

Kendimi sükunetimi korumak için zorladım.

Kendi kendime, çeşit çeşit kefalet vardır, dedim. Benimki bu hastalık sayesinde olacaksa, İrade’ye boyun eğeceğim.

Belki de Olmayne de aynı sonuca vardı, ya da belki kendi duygusallık tanımı yüzünden merhamet timsali olmaya karar verdi. Benimle birlikte hastaları dolaştı. Ellerimizde yıldız taşları, başımız eğik, bir şilteden ötekine geçtik. Sözler söyledik. Yeni hastaları rahatlatmak için gülümsedik. Dualar ettik. Olmayne gözlerinin üzerinde zar oluşumu başlamış ikinci safhadaki bir kızın önünde durdu, diz çöküp yıldız taşını kızın yanağına dokundurdu. Kız kehanetlerden bahsediyordu, neyse ki anladığımız bir dilde değildi.

En sonunda kendi muhteşem tabutunu yetiştirmiş olan ölümcül vakanın yanına geldik. Bir şekilde kendimi korkudan arınmış hissediyordum, Olmayne de öyle olmalıydı, çünkü uzunca bir süre bu acayip manzaranın önünde durduktan sonra, “Ne kadar korkunç! Ne kadar inanılmaz! Ne kadar güzel!” dedi.

Buna benzer üç baraka daha bizi bekliyordu.

Köylüler kapı eşiklerinde birikiyorlardı. Sırayla her binadan çıkışımızda ayaklarımıza kapanıyor, cüppelerimizin eteklerini yakalayıp rahatsız edici bir şekilde İrade için aracılık etmemizi istiyorlardı. Fazla samimiyetsiz görünmeyen uygun kelimeler söylüyorduk. Kulübelerin içindekiler sanki artık bir şansları olmadığını biliyorlarmışcasına sözlerimizi boş bir şekilde dinliyorlar, hastalığın henüz bulaşmadığı dışarıdakiler ise her bir heceyi sömürüyorlardı. Köyün reisi –sadece bir vekil, gerçek reis kristallenmişti– bize sanki işe yarar birşeyler yapmışız gibi tekrar tekrar teşekkür etti. En azından biraz olsun rahatlamalarını sağlamıştık, ki bu da küçümsenecek bir şey değildi.

Hasta barakalarının sonuncusundan çıkarken uzaktan bizi izleyen zayıf bir şekil gözümüze çarptı: Değişken Bernalt. Olmayne beni dirseğiyle dürttü.

“O yaratık bizi izliyormuş, Tomis! Ta Kara Geçidi’nden beri üstelik!”

“O da Jorslem’e gidiyor.”

“Evet, ama neden burada dursun ki? Bu berbat yerde?”

“Sus Olmayne. Adama karşı biraz nazik ol.”

“Bir Değişkene mi?”

Bernalt yaklaştı. Görüntüsünün garipliği ile tezat oluşturan yumuşak, beyaz bir –cüppe giymişti. Başını köye doğru üzgün üzgün salladı ve “Korkunç bir facia,” dedi. “İrade burada oldukça sert davranmış.”

Buraya birkaç gün önce geldiğini ve Nayrub’dan bir arkadaşına rastladığını anlattı. Bir Değişkenden bahsettiğini varsaydım, fakat hayır, Bernalt’ın arkadaşı bir Cerrahtı; dediğine göre o da hasta köylüler için yapabileceği bir şey olup olmadığına bakmak için burada yolculuğuna ara vermiş. Bir Değişkenle bir Cerrah arasında olabilecek arkadaşlık fikri bana biraz garip geldi, Bernalt’a olan nefretini gizleme ihtiyacı duymayan Olmayne ise bunu tam bir rezalet olarak görüyordu.

O sırada bir kısmı kristalleşmiş, yamru yumru elleri birşeyleri yakalamaya çalışan bir gölge barakalardan birinin kapısında belirdi. Bernalt yanına gidip yavaşça içeri götürdü. Bizim yanımıza döndüğünde, “Kimi zaman insan Değişken olduğu için mutlu oluyor. Biliyorsunuz, hastalık bizi etkilemiyor,” dedi. Gözleri bir anda ışıldadı. “Hacılar, sizi rahatsız etmiyorum ya? Maskelerinizin altında birer heykel gibisiniz. Bir zararım dokunsun istemem, geri çekileyim mi?”

Tam tersini kastederek, “Tabii ki hayır,” dedim. Onun varlığı beni rahatsız ediyordu; belki de Değişkenleri hor görme alışkanlığı sonunda bana da bulaşmıştı. “Biraz kal. Bizimle Jorslem’e gelmeni teklif ederdim, fakat biliyorsun ki bu, bizim için yasak.”

“Tabii ki. Sizi tamamen anlıyorum.” Hâlâ sakin bir kibarlık içindeydi, fakat içinde biriken hoşnutsuzluk artık yüzeye yakındı. Değişkenlerin çoğu o kadar rezil yaratıklardır ki normal loncaları olan insanların onlardan ne kadar tiksindiklerini fark edemezler bile; fakat Bernalt algılayış denilen işkence ile açıkça ödüllendirilmişti. Gülümsedi ve arkamızı gösterdi. “Arkadaşım geldi işte.”

Bize yaklaşmakta olan üç şekil vardı. Seyrek sarı saçları, yorgun gözleri, yumuşak bir sesi ve koyu renk teni olan Bernalt’ın Cerrahıydı. Yanında işgalcilerden bir subay ve başka bir gezegenden başka bir yabancı vardı. İşgalci, “Buraya iki Hacının çağrıldığını duymuştum,” dedi. “Bu zavallılara vermiş olabileceğiniz teselli için sizlere teşekkür ederim. Benim adım Dünyasahibi Ondokuz, bu bölge benim idarem altında. Bu gece yemek için misafirim olur musunuz?”

Bir işgalcinin konukseverliğini kabul etmek konusunda kararsızdım, Olmayne’in birden avucunu yıldız taşı üzerine sıkıca kapatmasından onun da tereddüt ettiğini anlayabiliyordum. Dünyasahibi Ondokuz, sabırsızlıkla kabul etmemizi bekliyor gibiydi. Türünün diğer örnekleri gibi uzun boylu değildi, orantısız kolları dizinin altına kadar uzanıyordu. Yukarıda cayır cayır yanan Agupt güneşi altında cilalı gibi görünen cildi parlıyordu, fakat terlediğine dair bir işaret yoktu.

Uzun, gergin ve rahatsız edici bir sessizlikten sonra, Cerrah, “Çekinmenize gerek yok. Bu köyde hepimiz kardeş sayılırız. Bu akşam bize katılın, olmaz mı?” dedi.

Onlara katıldık. Dünyasahibi Ondokuz’un Medit Gölü kıyısında bir villası vardı, öğleden sonrasının aydınlığında sol tarafımda Kara Geçidi’ni, hatta gölün diğer ucunda Eyrop’u bile görebildiğimi sandım. Verandada Uşaklar loncası üyeleri bize soğuk içecekler ikram etti. İşgalci hepsi dünyalı olan geniş bir kadro çalıştırıyordu, bu da istilanın artık iyice kurumsallaştığı ve nüfusun büyük bir çoğunluğunca kabul gördüğüne dair benim için başka bir işaretti. Hava karardıktan sonra uzun saatler boyunca konuştuk, hatta geceyi selamlamak üzere ışık oyunları belirdiğinde bile içeceklerle oyalanıyorduk. Değişken Bernalt ise büyük ihtimalle varlığımızdan rahatsız olduğu için pek aramıza katılmıyordu. Olmayne huysuz ve içine kapanıktı, hastalıklı köyde üzerine bunalım ile coşku karışımı garip bir hal çökmüştü. Akşam yemeğinde Bernalt’ın da bizimle beraber olması sessizliğini daha da pekiştirdi, çünkü bir Değişkenin yanında nasıl nazik olunabileceği konusunda en ufak bir fikri yoktu. Ev sahibimiz olan işgalci dikkatli ve etkileyiciydi; onu, bu sevimsizliğinden kurtarmaya çalışıyordu. Daha önce de etkileyici işgalciler görmüştüm. Hatta kendini işgalden hemen önce Dünyalı Değişken Gormon olarak tanıtan birisiyle yolculuk bile etmiştim. Bu, Dünyasahibi Ondokuz ise o günlerde kendi dünyasında bir şairdi. “Bir askeri istilanın parçası olmak gibi bir ilgi alanınız olması bana biraz garip geldi,” dedim.

Dünyasahibi Ondokuz, “Her türlü deneyim sanatı güçlendirir,” dedi. “Ben kendimi geliştirmenin yollarını arıyorum. Zaten ben bir savaşçı değil, idareciyim. Bir şairin idareci olması ya da bir idarecinin şair olması bu kadar garip mi?” Bir kahkaha attı. “Birçok loncanız var, ama aralarında bir tek Şairler loncası yok. Neden?”

“İletişimciler var,” dedim. “Onlar bahsettiğiniz işi yapıyorlar.”

“Evet, ama dini bir şekilde. Yorumladıkları şey İrade, kendi ruhları değil.”

“Bu ikisi ayırt edilemez. Yazdıkları dizeler ilahi şeylerden esinlenmiş olabilir, fakat yaratıcılarının yüreklerinden çıkıyor,” dedim.

Dünyasahibi Ondokuz ikna olmuş görünmüyordu. “Sanırım tüm şiirlerin eninde sonunda ilahi sebepleri olduğunu ileri sürebilirsiniz,” dedi, “fakat sizin İletişimcilerinizin yazdığı şeylerin bakış açısı çok dar. Sadece İrade’nin kabulüyle ilgileniyorlar.”

Olmayne, “Bu bir ikilem,” dedi. “İrade her şeyi içine alır, fakat siz bizim İletişimcilerimizin bakış açısının dar olduğunu söylüyorsunuz.”

“Şiirin İrade’yi kabullenmekten başka konuları da vardır dostlarım. Kişinin kişiye duyduğu aşk, evini savunmanın verdiği mutluluk, yıldızların ışıltısı altında çıplak kalmanın verdiği muhteşem his...” İşgalci tekrar bir kahkaha attı. “Elinizdekiler sadece kaderci şairler olduğu için Dünya bu kadar çabuk düşmüş olabilir mi acaba?”

Cerrah, “Dünya düştü,” dedi, “çünkü İrade, atalarımızın sizin atalarınıza hayvan muamelesi yaptığı zaman işlediği günahların kefaletini ödememizi istiyor. Şiirlerimizin kalitesinin bu konuyla bir ilgisi yok.”

“Demek İrade sizi cezalandırmak için bizim karşımızda yenilmenize neden oldu ha? İyi de, eğer İrade’nin kudreti sınırsızsa, atalarınızın bizim atalarımıza karşı işlediği günahlar da onun kararıyla işlenmiş olmalı, öyle değil mi? Buna ne dersiniz? İrade kendi kendisiyle oyunlar mı oynuyor? Her şeyin nasıl olacağına karar veren ilahi bir güce inanmanın zorluğunu şimdi anlayabiliyor musunuz? Izdırap çekmeyi anlamlı kılan seçim yapmış olma öğesi nerede? Önce sizi günah işlemeye zorlamak, sonra da kefalet olarak yenilmenize neden olmak boş bir iş gibi gelmiyor mu? Lütfen kafirliğimi mazur görün.”

Cerrah, “Yanlış anladınız,” dedi. “Bu gezegende olan her şey ahlaki bir gelişim sürecinin bir parçası. İrade küçük büyük her şeyi kontrol etmiyor; sadece olayların hammaddesini hazırlıyor ve bizim bunları istediğimiz şekilde kullanmamıza izin veriyor.”

“Örneğin?”

“İrade Dünyalılara beceri ve bilgi verdi. Birinci Döngü’de vahşilikten neredeyse yok denecek kadar kısa bir sürede kurtulduk, İkinci Döngü’de ihtişama kavuştuk. İhtişamlı olduğumuz zamanda kibir sahibi olduk, kendi sınırlarımızı aşmaya niyetlendik. Başka dünyaların akıllı canlılarını ‘inceleme’ bahanesiyle hapsettik, aslında tek amacımız küstahça kendimizi eğlendirmekti; Dünya’nın iklimiyle öyle bir oyun oynadık ki, sonunda okyanuslar birleşti, kıtalar battı, eski uygarlığımız çöktü. Böylece İrade insan hırsının sınırlarını bize göstermiş oldu.”

Dünyasahibi Ondokuz, “Bu karanlık felsefeden hoşlanmadım,” dedi. “Bence...”

Cerrah, “Bırakın da bitireyim,” dedi. “İkinci Döngü’deki Dünya’nın çöküşü bizim cezamızdı. Üçüncü Döngü’deki Dünya’nın yıldızlardan gelen sizler tarafından işgali, aynı zamanda hem o cezanın tamamlanması, hem de yeni bir çağın başlangıcı. Sizler bizim kefaletimizin bir parçasısınız. En son aşamada istila edilmenin utancını da yaşatarak bizi en dibe oturttunuz; şimdi sıra ruhlarımızı yenilemede, şimdi zorluklarla sınanmış olarak yeniden doğmamız zamanı.”

Jorslem’e doğru yola ilk çıktığımızdan beri aklımda kurcalayıp durduğum hem kişisel, hem de tüm gezegenin kefaleti ile ilgi düşüncelerimi toparlayarak sözlere döken bu Cerrah’a şaşkınlıkla bakakaldım. Daha önce açıkçası pek dikkatimi çekmemişti.

Bernalt, “İzin verin bir şey sorayım,” dedi. Bunlar saatlerdir ondan gelen ilk sözlerdi.

Hepimiz ona baktık. Yüzündeki renkli bantlar ışıl ışıl, duygu yoğunluğu içinde olduğunu gösteriyordu.

Cerraha bakarak, “Dostum,” dedi, “Dünyalılar için bir kefaletten bahsediyorsun. Kastettiğin tüm Dünyalılar mı, yoksa sadece loncalı olanlar mı?”

Cerrah kibarca, “Tabii ki tüm Dünyalılar,” dedi. “Hepimiz eşit miktarda işgal altında değil miyiz?”

“Öte yandan başka şeylerde eşit değiliz. Milyonlarca insanını loncasızlığa mahkum eden bir gezegen için kefaletten bahsetmek mümkün mü? Tabii ki benim insanlarımdan bahsediyorum. Çok uzun bir zaman önce bizi canavar olarak yaratanlara karşı çıktığımızı düşündüğümüzde bir günah işlemiştik. Jorslem’i sizden almaya çalıştık, bu yüzden de cezalandırıldık ve cezamız bin yılı aşkın bir süredir devam ediyor. Bizler hâlâ toplumun birer yüz karası olarak adlandırılmıyor muyuz? Bizim kefalet umudumuz nerede? Siz loncalı olanlar bizi hâlâ ezerken nasıl olup da çektiğiniz acılar sayesinde kendinizi arınmış ve namuslu görebileceksiniz?”

Cerrah dehşete düşmüş gözüküyordu. “Gözü kara konuştun, Bernalt. Siz Değişkenlerin sıkıntıları olduğunun farkındayım; fakat sen de benim kadar iyi biliyorsun ki kurtuluş günümüz yaklaştı. İleriki günlerde hiçbir Dünyalı seni hor görmeyecek, sonunda özgürlüğümüzü kazandığımızda sen de bizimle beraber orada olacaksın.”

Bernalt bakışlarını indirdi. “Beni affet dostum. Tabii, tabii doğru söylüyorsun. Bir an için kendimi kaybettim. Bu sıcak, bu muhteşem şarap... ne kadar da aptalca şeyler söyledim!”

Dünyasahibi Ondokuz, “Bana bizi gezegenden kovacak bir direniş hareketinin oluşmaya başladığını mı söylüyorsunuz?” dedi.

Cerrah, “Ben sadece soyut kavramlardan bahsediyorum,” diye cevap verdi.

İşgalci rahatça, “Bence sizin direniş hareketiniz de oldukça soyut olacaktır,” dedi. “Özür dilerim, ama tek bir gecede istila edilebilen bir gezegenin pek bir gücü olabileceğini sanmıyorum. Sanıyoruz ki Dünya’yı işgalimiz uzun sürecek ve çok az direnişle karşılaşacağız. Burada olduğumuz aylar boyunca bize karşı artan bir saldırganlığa dair en ufak bir işaret yok. Hatta tam tersi: Gitgide aranızda daha fazla kabul görüyoruz.”

Cerrah, “Bu da sürecin bir parçası,” dedi. “Bir şair olarak kelimelerin pek çok anlam içerdiğini biliyor olmanız lazım. Onlardan bağımsız olmak için uzaylı efendilerimizi yenmemize gerek yok. Bu sizin için yeterince şiirsel mi?”

Dünyasahibi Ondokuz, “Mükemmel,” dedi ve ayağa kalktı. “Arzu ederseniz şimdi yemeğe geçelim.”

7

Konuya bir daha dönmenin yolu yoktu. Yemek masasında felsefi bir tartışmayı sürdürmek pek kolay bir iş değildir, ayrıca ev sahibimiz de Dünya’nın olası yazgısının analizini yapıyor olmamızdan pek rahat değildi. İşgalci kısa zamanda Olmayne’in Hacı olmadan önce bir Anımsayıcı olduğunu keşfetti ve ilgisini ona yöneltti, tarihimiz ve eski şiirler hakkında sorular sordu. Olmayne onu pençesine alan sessizlikten yavaş yavaş kurtuldu ve uzun uzun Perris’deki araştırmalarından bahsetti. Gizli tarihimiz hakkında bildiği pek çok şeyi anlattı, Dünyasahibi Ondokuz da zaman zaman akıllıca ve konu üzerinde bilgi sahibi olduğunu gösteren sorular soruyordu. Bu arada biz de belki de bizi Perris’den Marsay’e götüren o duyarsız şişman Tüccar’ın çeşit çeşit dünyalardan ithal ettiği lezzetlerle karnımızı doyurduk. Villa serin, Uşaklar ilgiliydi; salgının pençesindeki köy şimdi bizden o kadar uzaktı ki başka bir galakside olsa bile bir şey değişmezdi.

Sabah villadan ayrılırken Cerrah Hac yolculuğumuza katılmak için izin istedi. “Burada artık yapabileceğim bir şey kalmadı,” demişti. “Hastalık ilk çıktığı sırada Nayrub’daki evimden ayrılıp gelmiştim, günlerdir buradayım, tedaviden çok teselli işine yarıyorum tabii ki. Şimdi ise Jorslem’e çağırıldım; ama eğer yol arkadaşı edinmeniz yasaksa...”

“Elbette bizimle gelebilirsiniz,” dedim.

Cerrah, “Bir yol arkadaşımız daha olacak,” diye belirtti.

Villada karşılaştığımız üçüncü kişiyi kastediyordu: Dünya dışı bir canlı, henüz yanımızda tek bir kelime etmemiş olan bir muamma. Bu varlık insandan biraz uzun, yassı bir örümceğe benziyordu ve yere dik olmayan bir üç ayağın üzerinde duruyordu. Altın Sarmal’dan geliyordu; derisi pürüzlü ve renk olarak parlak kırmızıydı, sivri kafasının üç yanından aşağı doğru sıra halinde camsı oval gözleri vardı. Daha önce hiç böyle bir yaratık görmemiştim. Cerrahın dediğine göre Dünya’ya veri toplama göreviyle gönderilmişti ve şimdiden Ais ve Stralya’nın büyük kısmını gezmişti. Bu sırada Medit Gölü’nün kıyısındaki toprakları geziyordu, Jorslem’i de gördükten sonra Eyrop’un büyük şehirlerine doğru yola çıkacaktı. Ciddiyeti, aralıksız izlemesi, çok sayıdaki gözünü ne bir kez olsun kırpması, ne de o gözlerin gördükleri hakkında tek biz söz söylemesi canlı bir yaratıktan çok garip bir makineyi, bir hafıza bankası için veri girişini andırmasına neden oluyordu. Öte yandan, bizimle birlikte kutsal şehre gelmesine izin verilebilecek kadar zararsızdı.

Cerrah, bizim önümüzden yalnız başına yola koyulan Değişken dostuna veda etti, sonra da kristallenmiş köye son bir ziyarette bulundu. Biz onunla gitmedik, ne de olsa bunun bir anlamı olmayacaktı. Geri döndüğünde yüzü asıktı. “Dört yeni vaka,” dedi. “Tüm köy yok olacak. Daha önce Dünya üzerinde hiç böyle yoğunlaşmış bir salgın görülmemişti.”

“O zaman bu yeni bir şey mi?” diye sordum. “Her yere yayılacak mı?”

“Kim bilir? Komşu köylerde kimse yakalanmamış. Her zamanki şekilde yayılmıyor: tek bir köy tamamen yıkıma uğramış, başka hiçbir yerde sorun yok. İnsanlar bunun ne olduğunu bilmedikleri günahlarına karşı ilahi bir ceza olduğunu düşünüyorlar.”

“İradenin gazabını bu kadar sert bir şekilde üzerlerine çekmek için köylüler ne yapmış olabilir ki?” diye sordum.

Cerrah, “Onlar da aynı soruyu soruyorlar,” dedi.

Olmayne, “Eğer yeni vakalar varsa, dünkü ziyaretimiz işe yaramamış demektir. Hayatlarımızı tehlikeye attık, yine de onlara bir faydamız olmadı,” dedi.

Cerrah, “Yanlış,” dedi. “Siz geldiğinizde bu vakalar zaten kuluçka safhasındaydı. Hastalığın hâlâ sağlıklı olanlara sıçramamasını umuyoruz.”

Bunu söylerken nedense kendinden pek emin görünmüyordu.

Olmayne gün be gün kendi üzerinde hastalığın belirtilerini aradı, fakat hiçbiri çıkmadı. Bu yüzden Cerrahın da epey başını ağrıttı, teninin üzerindeki gerçek ya da hayal ürünü lekeler hakkında düşüncelerini almak için onu rahatsız etti, yanağındaki noktacığın kristallenme belirtisi olup olmadığını sormak için onun yanında maskesini çıkartarak utandırdı.

Yanımızdaki uzaylı bizimle birlikte yürüyen kocaman bir sıfırdan başka bir şey değilken, Cerrah kültürlü, bilgili ve sabırlı bir adam olduğu için Olmayne’in yaptıklarına kibarca katlandı. Afreek’in yerlisiydi ve iyileştirme bir aile geleneği olduğu için babası sayesinde doğduğundan beri loncasına bağlıydı. Çok seyahat ettiği için Dünya’nın çoğunu görmüş ve gördüklerinin pek azını unutmuştu. Roum ve Perris, Stralya’nın buz çiçeği tarlaları, hatta Kayıp Kıtalar’ın benim doğum yerim olan batı adaları hakkında bile bizimle sohbet ediyordu. Yıldız taşları ve etkileri hakkında nazikçe sorular soruyordu –taşı bir kez denemek için yanıp tutuştuğunu görebiliyordum, fakat tabii bu kendini Hacı ilan etmemiş olanlar için yasaktı –eski yaşantımda bir İzleyici olduğumu öğrendiğinde ise gökyüzünü taradığım aletler hakkında pek çok soru sordu. Algılayışımın nasıl gerçekleştiği ve ne algıladığımı merak ediyordu. Ona bu konuda söyleyebileceğim her şeyi söyledim, öte yandan aslında ben de çok az şey biliyordum.

Genelde göl kıyısındaki yeşil ve bereketli şeritten yolculuk ediyorduk, fakat bir kez Cerrahın ısrarı üzerine ilginç olacağını söylediği bir yeri görmek için çölün içine daldık. Bize ne olduğunu söylemiyordu. Bu noktada artık kiralanmış üstü açık arabalarla yolculuk etmeye başlamıştık, sert rüzgarlar yüzümüze kum çarpıyordu. Uzaylının gözlerine zaman zaman kum kaçtığını ve birkaç saniyede bir gözlerini mavi göz yaşı selleriyle nasıl etkili bir şekilde temizlediğini gördüm. Ne zaman rüzgar çıksa, geri kalan bizler, kıyafetlerimizin arasına gömülüyor, başlarımızı eğiyorduk.

En sonunda Cerrah, “İşte geldik,” dedi. “Burayı ilk ziyaret edişim uzun zaman önce babamla yolculuk ederken olmuştu. İçeri gireceğiz ve sen –eski Anımsayıcı– bize nerede olduğumuzu söyleyeceksin.”

Beyaz camdan tuğlalarla yapılmış iki katlı bir binaydı. Kapılar kilitli gibi görünüyordu, fakat hafifçe itildiğinde açıldılar. İçeri girdiğimiz anda ışıklar ortalığı aydınlattı.

İnce bir kum tabakasının kapladığı ve üzerlerinde aletler olan masalar dizilmişti. Hiçbir şeyin ne olduğunu anlayamıyordum. İçine insan eli girebilecek şekilde aletler vardı; garip metal eldivenlerden çıkan bağlantılar ışıldayan kapalı dolaplara gidiyordu ve aynalar bu dolapların içindeki görüntüleri tepedeki dev ekranlara yansıtıyorlardı. Cerrah eldivenleri ellerine taktı ve parmaklarını oynattı; ekranlar aydınlandı ve hafif yaylar çizen minik iğnecikler gördüm. Bilinmeyen sıvılar damlatan başka makinelerin yanına gitti, müzik notalarının çıkmasına neden olan küçük düğmelere bastı; efendilerinin geri dönmesini bekleyen ve hâlâ çalışır durumda olan bir harikalar laboratuvarının içinde rahatça dolaşıyordu.

Olmayne kendinden geçmişti, Cerrahla birlikte sıraları dolaşıyor, her şeye dokunuyordu.

En sonunda Cerrah, “Evet, Anımsayıcı,” dedi. “Nedir bu?”

Olmayne alçak bir sesle cevap verdi: “Bir Ameliyathane,” dedi. “Büyülü Yıllar’a ait bir Ameliyathane!”

“Mükemmel! Kesinlikle doğru!” Birden garip bir şekilde heyecanlanmıştı. “Burada muhteşem canavarlar üretebiliriz! Mucizeler gerçekleştirebiliriz! Uçucular, Yüzücüler, Değişkenler, Bükücüler, Yanıcılar, Tırmanıcılar... kendi loncanızı yaratın, insanı kendi isteklerinize göre şekillendirin! Burası orasıydı!”

Olmayne, “Bu Ameliyathaneler bana anlatılmıştı. Sadece altı tanesi ayakta kalmış, öyle değil mi? Biri kuzey Eyrop’ta, biri Palash’da, biri burada, biri Afreek’in derinliklerinde epey güneyde, biri batı Ais’de...” dedi ve durakladı.

Cerrah, “En büyüğü de Hind’de!” diye sözünü bitirdi.

“Tabii ya, Hind! Uçucuların anavatanı!”

Hayranlıkları bulaşıcıydı. “İnsanların şekilleri burada mı değiştiriliyordu? Nasıl?” diye sordum.

Cerrah omuz silkti, “Bu sanat şimdi kayıp,” dedi. “Büyülü Yıllar uzun zaman önceydi yaşlı adam.”

“Evet, evet, biliyorum; ama eğer aletler hâlâ çalışıyorsa o zaman tahmin ederek...”

Cerrah, “Bu bıçaklarla,” dedi, “doğmamışların dokusunu yarıyorduk, insan tohumunu düzenliyorduk. Cerrah ellerini buraya yerleştiriyor –işlemi yönetmek için– ve kuvözün içindeki bıçaklar işi yapıyorlardı. Bundan Uçucular ve diğerleri doğdu. Kendi kendilerine çoğalabiliyorlardı. Bugün bazılarının soyu artık tükenmiş, fakat bizim Uçucularımız ve Değişkenlerimiz kalıtımlarını böyle yerlere borçlu. Tabii Değişkenler Cerrahların hatalarıydı, yaşamalarına izin verilmemesi gerekiyordu.”

“Ben bu canavarların daha rahimdeyken teratojenik ilaçlar verilmesi sonucu oluştuğunu sanıyordum,” dedim. “Şimdi ise Değişkenlerin Cerrahlar tarafından yapıldığını söylüyorsunuz. Hangisi doğru?”

“İkisi de,” diye yanıtladı. “Bugün var olan bütün Değişkenler Büyülü Yıllar sırasında Cerrahların yaptığı hataların soyudur. Bu mutsuz gruptaki anneler daha pazarlanabilir olması için karınlarındaki çocukların canavarlıklarını ilaçlar vererek artırmışlardı. Anlayacağınız, dostlarımız sadece görünüş olarak değil, başka yönlerden de çirkin bir grup. Loncalarının dağıtılmasına ve toplumdan atılmalarına şaşmamak lazım. Biz...”

Havada parlak bir şey uçtu ve yüzünü kılpayı ıskaladı. Hemen yere yatıp bize de bağırarak saklanacak bir yerler bulmamızı söyledi. Yere yatarken başka bir mızrağın daha bize doğru uçtuğunu gördüm. Uzaylı, olan biten her şeyi hâlâ ona kalan bir anlık zaman içinde dahi tepkisizce inceliyordu. Bir an sonra mızrak onun vücudunun üst kısmına yakın bir yerden vurmuş ve anında ikiye bölmüştü. Başka mızraklar da savruldu, arkamızdaki duvara çarptılar. Saldırganlarımızı görüyordum: Bir grup vahşi, korkunç Değişken. Biz silahsızdık. Bize doğru yaklaşıyorlardı. Kendimi ölmeye hazırladım.

Bir ses kapı eşiğinden bağırdı: Değişkenlerin kendi aralarında konuştukları dilin kalın ve yabancı kelimelerini kullanan tanıdık bir ses. Saldırı anında kesildi. Bizim için tehdit oluşturanlar kapıya geri döndüler. Değişken Bernalt içeri girdi. “Aracınızı gördüm,” dedi. “Burada ve tehlike içinde olabileceğinizi düşündüm. Anlaşılan tam zamanında gelmişim.”

Cerrah, “Tam değil,” dedi. Yerde yatan, artık onun için yapılacak bir şey kalmamış uzaylıyı kastediyordu. “Bu saldırı neden?”

Bernalt bir el hareketi yaptı, “Onlar size anlatacaklar.”

Bizi pusuya düşüren beş Değişkene bakıyorduk. Ne Bernalt gibi eğitim görmüş uygar sınıftandılar, ne de herhangi iki tanesinin şekilleri birbirini tutuyordu; her biri insan şeklinin bozuk bir taklidiydi, birinin çenesinden sicimsi parçalar sarkıyordu, birinin yüzü niteliksiz bir boşluktu, diğerinin kulakları dev kepçelerdi ve bunun gibi özellikler taşıyorlardı. Bize en yakında duran, derisinin üzerinde binlerce küçük çıkıntı olan biri neden saldırıya uğradığımızı açıkladı. Kaba bir Agupt lehçesiyle Değişkenlerin bir tapınağının kutsallığına hakaret ettiğimizi söyledi. “Biz Jorslem’den uzak duruyoruz,” dedi. “Sizin neden buraya gelmeniz gerekiyor ki?”

Tabii ki haklıydı. Yapabileceğimiz kadar içtenlikle özür diledik ve Cerrah burayı uzun süre önce ziyaret ettiğini, o zaman bir tapınak olmadığını söyledi. Buranın sadece son yıllarda bir mabet olarak kullanılmaya başlandığını kabul eden Değişkeni bu biraz sakinleştirmişti. Olmayne göğüsleri arasında asılı olan boyutkesesini açıp Perris’den getirdiğimiz hazinenin bir parçası olan birkaç tane altın para verdiğinde daha da sakinleşti. Şekilsiz garip yaratıklar bununla tatmin olmuşlardı ve binayı terk etmemize izin verdiler. Ölü uzaylıyı da yanımızda götürürdük, fakat Değişkenlerle yaptığımız konuşma sırasında ceset neredeyse yok olmuş, arkasında kumlu tabanın üzerinde ancak nerede öldüğünü anlamamıza yetecek gri bir iz bırakmıştı. Cerrah, “Bir ölüm enzimi,” diye açıklamıştı. “Yaşamsal işlevlerin durmasıyla tetiklenmiş olmalı.”

Dışarı çıktığımızda bu çölde yaşayan Değişkenler topluluğunun başka üyeleri de binanın çevresinde dolanıyordu. Her renk ve sertlikte derileri olan, yüz hatları tamamen rastlantısal dağılım gösteren, organların ve vücut donatılarının yerleri konmamda genetik doğaçlamalar yapılmış tam bir karabasanlar kabilesiydi. Onların bir kardeşi olmasına rağmen Bernalt bile şekilleri karşısında dehşete düşmüş gibi görünüyordu. Ona saygıyla bakıyorlardı. Bizi gördüklerinde bazıları bellerinde asılı mızraklara uzandılar, fakat Bernalt’ın sert bir emriyle sorun çıkması engellendi.

Bernalt, “Maruz kaldığınız muamele ve uzaylının ölümü için üzgünüm; fakat tabii siz de kabul edersiniz ki geri kalmış ve vahşi insanların kutsal saydığı bir yere girmek tehlikeli bir iştir.”

Cerrah, “Bunun hakkında en ufak bir fikrimiz yoktu,” dedi. “Asla içeri girmezdik, tabii eğer... “

“Tabii. Tabii.” Bernalt’ın yumuşak, uygar sesinde patronluk taslama havası mı vardı? “Pekala, size tekrar iyi yolculuklar dilerim.”

Birden, “Hayır. Bizimle birlikte Jorslem’e gel! Aynı yere ayrı ayrı gitmemiz çok saçma!” diye çıkıştım.

Olmayne’in nefesi kesildi. Cerrah bile şaşırmış görünüyordu. Bernalt, “Unut bunu dostum, Hacıların loncasızlarla birlikte yolculuk etmesi uygun olmaz. Zaten benim de burada olma nedenim mabede ibadet etmek, bu da biraz vaktimi alacak. Sizi geciktirmek istemem.” Eli benimkine uzandı. Sonra yanımızdan ayrılıp tarihi Ameliyathaneye girdi. Değişken dostları da yığınlar halinde onun peşinden gittiler. Bu inceliği için Bernalt’a müteşekkirdim, sırf içimden geldiği için teklif ettiğim yol arkadaşlığı, samimi olsam da onun için kabul edilmesi imkansız bir şeydi.

Arabalarımıza bindik. Bir anda berbat bir ses geldi: Hangisi olduğunu düşünmek bile istemediğim bir tanrıya adanmış uyumsuz bir Değişken ilahisi, söyleyenler kadar biçimsiz bir gıcırtı, bir sürtünme sesi.

Olmayne, “Hayvanlar,” diye mırıldandı. “Kutsal bir mabet! Bir Değişken tapınağı! Ne kadar tiksindirici! Hepimizi öldürmüş olabilirlerdi, Tomis. Böyle canavarların nasıl bir dini olabilir ki?”

Cevap vermedim. Cerrah üzgün bir şekilde Olmayne’e baktı ve sanki Hacı olduğunu söyleyen bir insandan bu denli az merhamet görmek onu rahatsız etmişcesine başını salladı.

“Onlar da insan,” dedi.

Yolumuzun üzerinde bir sonraki kasabada yıldızlardan gelmiş olan canlının ölümünü işgalci otoritelere haber verdik. Sonra biz hayatta kalan üç kişi, üzgün ve sessiz bir şekilde kıyının artık doğuya değil de kuzeye doğru gittiği yolu takip ettik. Uyuşuk Agupt’u artık arkamızda bırakıyor ve kutsal Jorslem’in bulunduğu toprakların sınırlarına giriyorduk.

8

Jorslem şehri Medit Gölü’nün kıyısından ciddi bir miktar içeride kalıyor, alçak, kayalık dağlar tarafından korunan serin bir yayla üzerinde bulunuyordu. Önceden görüntüsünü gayet iyi bildiğim altın şehri gözlerimle görmemden önceki tüm hayatım bir ön hazırlıktan başka bir şey değilmiş gibi geliyordu. Bundan dolayı uzaktan kuleleri ve duvarlarını gördüğümde huşu içinde kalmaktan çok evime dönmüş gibi hissetmiştim.

Tepelerin etrafından dolaşan bir yoldan yürüyerek duvarları ustaca bloklar halinde koyu pembe ile altın rengi karışımı taşlardan yapılmış şehre ulaştık. Evler ve mabetler de aynı taştan yapılmıştı. Yolun iki yanını ağaç koruları çevreliyordu, üstelik yıldız ağaçları da değillerdi, dünyanın kendi ağaçlarıydı; ki Roum’dan, Perris’den daha önce kurulan, kökleri Birinci Döngü’nün derinliklerinde bulunan insanlığın en eski şehrine de bu yakışırdı.

İşgalciler akıllı davranarak Jorslem’in idaresine karışmamışlardı. Şehir, Hacıların lonca üstadının yönetimi altında kalmıştı, bir işgalcinin bile lonca üstadından şehre giriş izni alması gerekiyordu. Tabii ki bu sadece bir formaliteydi; Hacı lonca üstadı, Anımsayıcıların rektörü ve benzer görevliler gibi aslında işgalcilerin istekleri doğrultusunda hareket eden bir kukladan başka bir şey değildi. Öte yandan bu acı gerçek gizli tutuluyordu. İşgalciler kutsal şehrimizi ayrı tutmuşlardı, bu yüzden biz de onların silahlı gruplar halinde Jorslem’in sokaklarında caka satmalarını izlemek zorunda kalmıyorduk.

Dış duvar girişinde kapıyı koruyan Muhafızdan formalite icabı giriş izni istedik. Başka yerlerde genelde Muhafızlar işsiz kalmışken –ne de olsa yeni efendilerimizin emriyle diğer şehirler açık ilan edilmişti– bu adam tam lonca donanımını kuşanmış, işlemlerin eksiksiz bir şekilde tamamlanması için sakin bir şekilde ısrar ediyordu. Ben ve Olmayne’in Hacı olduğumuz için Jorslem’e otomatik olarak giriş iznimiz vardı, yine de adam maskelerimizi ve cüppelerimizi dürüst bir şekilde takındığımızın göstergesi olan yıldız taşlarımızı göstermemizi istedi, sonra de isimlerimizi loncanın kayıtlarından kontrol etmek için bir düşünce başlığı taktı. Bir süre sonra onay geldi. Yanımızdaki Cerrah’ın işi daha kolay bitmişti, çünkü daha Afreek’deyken erkenden giriş için başvurmuş, böylece kimliğinin doğrulanması için kısa bir süre geçtikten sonra içeri kabul edilmişti.

Duvarların içindeki her şey tarih kokuyordu. Dünya’nın diğer şehirleri arasında en çok Jorslem Birinci Döngü mimarisini korumaktadır: Roum’daki gibi sadece birkaç yıkık sütun ve kemer değil, dünyanın geçirdiği devrimlerin hepsini görmüş koskoca sokaklar, kapalı çarşılar, kuleler, bulvarlar. Bir kez şehre girdikten sonra işte böyle hayret içinde arnavut kaldırımlı caddelerde, çocuklar ve dilencilerle dolu dar sokaklarda, baharat kokulu pazarlarda dolaştık. Bir saatlik bir geziden sonra artık kalacak bir yer bulmamız gerektiğine karar verdik ve Cerrahla ayrılma zamanımız geldi, çünkü onun Hacı misafirhanesinde kalması imkansızdı ve bizim başka bir yerde kalmamız pahalıya gelir ve aptalca olurdu. Daha önce yer ayırttığı bir hana kadar ona eşlik ettik. Bize yol arkadaşlığı ettiği için teşekkür ettim, o da aynı ciddiyetle bize teşekkür etti ve ileriki günlerde Jorslem’de görüşebilme umudu olduğunu söyledi. Sonra ben ve Olmayne ondan ayrıldık ve Hacıların ihtiyacını karşılayan çok sayıda yerden birinde odalar tuttuk.

Şehrin varoluş amacı sadece Hacılara ve arada sırada gelen turistlere hizmet etmekti; Jorslem’in sokaklarındaki cüppeli Hacıların sayısı, Hind’deki Uçucular kadar çoktu, bu yüzden misafirhane oldukça büyüktü. Yerleştik ve bir süre dinlendik; sonra yemek yiyip doğuda Jorslem’in ortasında, en kutsal sayılan bölgeyi görebileceğimiz geniş bir sokakta yürümeye başladık. Yürüyerek bir saatten kısa bir sürede geçilebilecek kadar küçük olan bu en eski kısmın çevresi kendine ait yüksek duvarlarla çevrilidir. İçinde Dünya’nın eski dinlerinin; Hristanların, Yahdilerin, Mislamların mabetleri vardır. Hristanların tanrısının öldüğü söylenen yer de buradadır, fakat bu, büyük ihtimalle zaman içinde değişime uğramış bir söylentidir: Eğer öldüyse nasıl bir tanrı olabilirdi ki? Eski Şehir’in bir köşesinde yüksekçe bir noktada, Jorslem’in sıradan insanları tarafından dikkatle bakımı yapılan, Mislamlar için kutsal olan yaldızlı bir kubbe vardır. Bu yüksek noktanın biraz önünde ise Yahdilerin ibadet ettiği taş bir duvarın gri blokları bulunur. Bu şeyler bugüne kadar gelmişler, fakat arkalarındaki anlamlar kaybolmuştu. Anımsayıcılar arasındayken bana bir duvara ya da süslü bir kubbeye tapınmanın erdemini anlatabilecek tek bir alimle bile tanışmamıştım. Öte yandan eski kayıtlara göre bu Birinci Döngü inanışları büyük zenginliğe ve derinliğe sahipmiş.

Eski Şehir’de, aynı zamanda da İkinci Döngü’den kalma, ben ve Olmayne için çok daha fazla önem taşıyan bir yer daha vardı. Karanlıkta kutsal bölgenin sınırlarından içeri bakarken Olmayne, “Yarın gençlik çeşmesine başvurumuzu yapmalıyız,” dedi.

“Katılıyorum. Artık ben de fazla yaşlarımdan kurtulmak için sabırsızlanıyorum.”

“Tomis, beni kabul ederler mi?”

“Bu konuda tartışmanın bir anlamı yok,” dedim. “Yarın gideriz ve başvuru yaparız, sen de sorunun cevabını alırsın.”

Başka birşeyler de söyledi, fakat ben hiçbir şey duymadım, çünkü tam o sırada üzerimden doğuya doğru giden üç Uçucu geçti. Bir erkek ve iki kadın; loncalarının âdetlerine göre çıplak uçuyorlardı; grubun ortasındaki Uçucu ince, narin bir kızdı, sadece kemikler ve kanatlardan oluşmuş gibi görünüyor, gökyüzüne alışkın olan kendi türü için bile olağanüstü bir zerafetle hareket ediyordu.

Nefesim kesilmişti, “Avluela!” dedim.

Uçucu üçlüsü Eski Şehrin duvarları arkasında kayboldu. Sersemlemiş, sarsılmıştım; dayanak olması için bir ağaca yaslandım ve nefesimi toplamaya çalıştım.

Olmayne, “Tomis?” dedi. “Tomis, iyi misin?”

“Onun Avluela olduğunu biliyorum. Hind’e geri döndüğünü söylemişlerdi, fakat hayır, o Avluela’ydı! Onu nasıl karıştırabilirim ki?”

Olmayne soğuk bir şekilde, “Perris’den çıktığımızdan beri gördüğün her Uçucu için aynı şeyi söyledin,” dedi.

“Bu sefer eminim! Buralarda bir düşünce başlığı olmalı. Bir an önce Uçucular Locası’yla bağlantı kurmalıyım!”

Olmayne elini koluma koydu. “Geç oldu Tomis. Aptalca davranıyorsun. Senin bu sıska Uçucun için bütün bu telaş da neden? Senin için ne ifade ediyordu?”

“O...”

Duraksadım, kelimelere istediğim anlamı veremiyordum. Olmayne, kızla Agupt’tan ayrılışımın hikayesini, cinsel oruçlu yaşlı bir İzleyici olarak kız için nasıl bir baba sevgisi duymaya başladığımı, belki de nasıl daha güçlü birşeyler hissettiğimi, onu nasıl Değişken Gormon’a kaptırdığımı, onun da nasıl Roum Prensi’ne kaptırdığını biliyordu. Yine de Avluela benim için neydi? Neden sadece Avluela olması ihtimali olan birisi bile benim kafa karışıklığı nöbetlerine girmeme neden oluyordu? Karmakarışık düşüncelerim arasından imgeleri kovalıyordum, fakat hiçbir cevap bulamamıştım.

Olmayne, “Gel hana geri dönelim ve dinlenelim,” dedi. “Yarın yenilenmeye başvuracağız.” Yine de önce bir düşünce başlığı buldum ve Uçucular Locası’yla bağlantı kurdum. Düşüncelerim korunan arayüzden geçerek lonca kayıtlarının tutulduğu depo beynine ulaştı; sorumu sordum ve istediğim yanıtı aldım. Uçuculardan Avluela şu anda gerçekten Jorslem’de bulunuyordu. “Ona bu mesajı iletin,” dedim. “Roum’da beraber olduğu İzleyici şu anda bir Hacı olarak burada ve yarın öğlen onunla gençlik çeşmesi mabedinin önünde buluşmak istiyor.”

Bu işi de hallettikten sonra Olmayne ile beraber kaldığımız yere döndüm. Somurtkan ve ilgisizdi; odamda maskesini çıkardığında yüzü de sert görünüyordu. Kıskançlık mı? Evet. Olmayne için benim gibi yaşlı ve pörsümüş olanlar bile dahil bütün erkekler köleydi; başka bir kadının benim içimde böyle bir kıvılcımı ateşlemiş olmasından nefret ediyordu. Yıldız taşımı çıkardığımda, Olmayne bağlantı kurmak için önce bana katılmadı. Ancak ben ayine başladıktan sonra fikrini değiştirdi. Öte yandan o gece ben o kadar gergindim ki İrade ile birleşime ulaşamadım; o da bunu başaramadı; bu yüzden yarım saat boyunca birbirimizin asık yüzlerine bakıp durduk, denemekten vazgeçtik ve odalarımıza çekildik.

9

İnsan gençlik çeşmesi mabedine yalnız başına gitmelidir. Şafakla beraber uyandım, kısa ve daha başarılı bir bağlantı kurduktan sonra kahvaltı etmeden ve yanımda Olmayne olmadan yola koyuldum. Yarım saat içinde Eski Şehir’in altın duvarlarının yanına varmış, bundan bir saat sonra ise iç şehrin karmaşık sokaklarından geçişimi tamamlamıştım. Tarihöncesi Yahdileri için o kadar önemli olan gri duvarın yanından geçerek yüksek noktaya çıktım; kaybolmuş Mislamların yaldızlı kubbesinin yakınından geçtim ve sola dönerek sabahın bu erken saatinde bile gençlik çeşmesi mabedine doğru akın eden Hacıların arasına katıldım.

Yenilenme işlemi o dönemde bulunduğu için, mabet, İkinci Döngü’den kalma bir binadır; o çağın tüm bilimleri arasından sadece yenilenme zamanımıza neredeyse o zamanlarda uygulandığı şekliyle ulaşabilmiştir. Ayakta kalan az miktarda diğer İkinci Döngü binaları gibi gençlik çeşmesi mabedi de mimari olarak oldukça sade görünüşlü, yumuşak hatlı ve zariftir. Köşeleri oldukça zekice tasarlanmış, yüzeyleri düzgün olan binanın hiç penceresi ya da dış süsleri yoktur. Pek çok kapısı vardır. Binanın en doğu ucundaki girişin önünde sıraya girdim ve bir saat içinde içeri kabul edildim.

Girişten hemen sonra Yenileyiciler loncasının yeşil cüppeli bir üyesi –ki bu loncaya ait gördüğüm ilk üyeydi– beni karşıladı. Yenileyiciler hayatlarını Jorslem’de kalıp yenilenme için başkalarına yardım etmeye adayan Hacılar arasından seçilir. Loncaları Hacılar loncasıyla aynı idare altındadır, iki loncanın da kaderini aynı lonca üstadı belirler; hatta kıyafetler bile renkleri dışında birbirinin aynıdır. Pratikte Hacılar ve Yenileyiciler tek bir loncadan olup aynı bağlantının farklı evrelerini temsil etmektedirler. Öte yandan keskin bir sınır hep çizilir.

Yenileyicinin sesi keyifli ve şendi. “Bu mabede hoşgeldin, Hacı. Kimsin ve nereden geliyorsun?”

“Ben Hacı Tomis’im. Bundan önce Anımsayıcılardan Tomis olarak anılıyordum, ondan önce de Wuelling ismi ile doğmuş olan bir İzleyiciydim. Evim Kayıp Kıtalar’dadır, fakat Hac yolculuğumdan önce ve sonra uzun bir zamandır yollardayım.”

“Buraya ne için geldin?”

“Yenilenme. Arınma.”

Yenileyici, “İrade isteklerini sana bağışlasın,” dedi. “Benimle gel.”

Az ışıklandırılmış dar bir koridordan küçük bir hücreye alındım. Yenileyici maskemi çıkarmamı, bağlantı haline geçmemi ve beklememi söyledi. Kendimi bronz ızgaradan kurtardım ve yıldız taşımı sıkıca kavradım. Bağlantının tanıdık hisleri bedenimi kapladı, fakat İrade ile bir birleşme yaşamadım, bunun yerine beynimde bir başka insanoğlu ile belirgin bir bağlantı kurulduğunu hissettim. Şaşırmış olduğum halde buna karşı koymadım.

Birşeyler ruhumu taradı. Sanki bir incelemeden geçiyormuşcasına, her şey hücremin tabanına serilmişti: yaptığım bencillik ve korkaklıklar, hatalarım ve zayıflıklarım, şüphelerim, umutsuzluklarım, hepsinin üzerinde yaptığım şeylerin en utanç vericisi, işgalci derebeyine Anımsayıcıların belgesini satmam. Bütün bunlara baktım ve yenilenmeye layık olmadığımı anladım. Bu mabette insan hayatını iki, üç kez uzatabilir, fakat Yenileyiciler böyle bir faydayı neden benim kadar erdemsiz birine versinlerdi ki?

Uzun süre yanlışlarımla baş başa kaldım. Sonra bağlantı kesildi ve başka bir Yenileyici, dikkate değer görünüşlü bir adam, hücreye girdi.

Alışagelmişten uzun parmaklarını benimkilere dokundurmak için uzanırken, “İrade’nin merhameti üzerinde, dostum,” dedi.

O kalın sesi duyduğumda ve uzun parmakları gördüğümde, daha önce Dünya’nın işgalinden önceki dönemde Roum’un kapıları önünde kısa bir süre için tanıdığım bir adamın yanında olduğumu fark ettim. O zaman bu adam bir Hacıydı ve Jorslem’e olan yolculuğuna katılmamı önermişti, fakat ben reddetmiştim, çünkü Roum beni çağırıyordu.

“Hac yolculuğun kolay geçti mi?” diye sordum.

“Yararlı bir yolculuktu,” dedi. “Ya sen? Gördüğüm kadarıyla artık bir İzleyici değilsin.”

“Bu yıl üçüncü loncam.”

“Sırada bir tane daha var,” dedi.

“Size, Yenileyicilere mi katılacağım?”

“Dostum Tomis, o loncayı kastetmedim. Neyse, bu konuyu önünde daha fazla yılların olduğu zaman konuşuruz. Sevinerek haber veriyorum ki, yenilenmen onaylandı.”

“Günahlarıma rağmen mi?”

“Aslında böyle günahların olduğu için. Yarın şafakla birlikte yenilenme tanklarının ilkine girebilirsin. İkinci doğumun sırasında senin rehberin olacağım. Adım Yenileyici Talmit. Şimdi git ve geri döndüğünde adımı ver.”

“Bir soru...”

“Evet?”

“Hac yolculuğumu bir kadınla, eskiden Perris’de bir Anımsayıcı olan Olmayne’le beraber yapmıştım. Onun da yenilenmesinin onaylanıp onaylanmadığını söyleyebilir misin?”

“Bu Olmayne hakkında bir şey bilmiyorum.”

“İyi bir kadın değildir,” dedim. “Kibirli, otoriter ve zorbadır. Öte yandan hâlâ kurtarılabileceğini düşünüyorum. Ona yardım etmek için yapabileceğin bir şey var mı?”

Talmit, “Böyle şeylerde benim bir etkim yok,” dedi. “Herkes gibi sorgudan geçmek zorunda. Yalnız sana şunu söyleyebilirim: Yenilenme için bakılan tek ölçüt erdem değil.”

Binadan çıkana kadar bana eşlik etti. Şehri donuk bir gün ışığı aydınlatıyordu. Kendimi boşalmış ve çökmüş hissediyordum, hatta yenilenmeye hak kazanmış olduğum için bile sevinemeyecek kadar boştum. Öğlen olmuştu; Avluela ile olan randevum aklıma geldi, gençlik çeşmesi mabedinin etrafında heyecanla turladım. Acaba gelecek miydi?

Binanın önünde, İkinci Döngü günlerinden kalma ışıltılı bir anıtın yanında bekliyordu. Kızıl bir ceket, tüylü bir pantolon, ayaklarında camsı baloncuklar, sırtında onu ele veren yumrular: uzaktan bile onun bir Uçucu olduğunu anlayabiliyordum. “Avluela!” diye bağırdım.

Hızla arkasını döndü. Soluk, zayıf, onu son gördüğümden beri daha bile genç görünüyordu. Gözleri tekrar maske altındaki yüzümde gezindi, bir anda şaşkınlık içinde kalmıştı.

“İzleyici?” dedi. “İzleyici, bu sen misin?”

“Artık bana Tomis de,” dedim, “fakat hâlâ Agupt’ta ve Roum’da yanında olan aynı adamım.”

“İzleyici! İzleyici! Tomis.” Bana sarıldı. “Ne kadar uzun zaman oldu! Bu arada ne kadar da çok şey gelip geçti!” Şimdi canlanmış, yanaklarındaki soluk renk kaybolmuştu. “Haydi gel, gidip bir han, oturacak bir yer bulup konuşalım! Beni burada nasıl buldun?”

“Loncan aracılığıyla. Dün akşam seni üzerimden geçerken gördüm.”

“Buraya kışın geldim. Bir süre Hind’e geri dönüş yolunun ortasında, Fars’taydım, fakat sonra fikrimi değiştirdim. Artık eve dönemezdim. Şimdi Jorslem yakınlarında yaşıyorum ve yardım...” Cümlesini aniden kesti. “Tomis, yenilenmeye hak kazandın mı?”

Bulunduğumuz yüksekçe noktadan iç şehrin daha mütevazı bir kısmına inmiştik. “Evet,” dedim, “gençleştirileceğim. Rehberim Yenileyici Talmit; hatırlıyor musun, Roum’un dışında onunla karşılaşmıştık?”

Bunu unutmuştu. Bir hanın yanındaki üstü açık verandada kendimize oturacak bir yer bulduk ve Uşaklar bize yemekle şarap getirdiler. Neşesi bulaşıcıydı; kısa zamanda sadece onun yanında olmakla kendimi yenilenmiş hissetmeye başladım. Roum Prensi’nin sarayına cariye olarak alındığı o son felaket günlerinden bahsetti. Değişken Gormon’un kendini gizli bir işgalci olarak tanıtıp Roum Prensi’ni altettiği ve tahtını, cariyesini ve görme yetisini ondan aldığı o korkunç anı anlattı.

“Prens öldü mü?” diye sordu.

“Evet, ama gözleri çıkarıldığı için değil.” Gururlu adamın bir Hacı kılığında Roum’dan nasıl kaçtığını, Perris’e kadar ona nasıl eşlik ettiğimi, nasıl Olmayne’le ilişkiye girdiğini, Olmayne’in kocası tarafından nasıl öldürüldüğünü, karısının da nasıl onu öldürdüğünü anlattım. “Perris’de Gormon’u da gördüm,” dedim. “Artık Zaferbenim Onüç ismi altında dolaşıyor. İşgalciler arasında önemli bir yere sahip.”

Avluela gülümsedi. “Ben ve Gormon işgalden sonra sadece kısa bir süre için beraberdik. O, Eyrop , gezisine çıkmak istiyordu; beraber Dansk ve Sved’e uçtuk, orada da bana olan ilgisini kaybetti. İşte o anda Hind’e evime dönme ihtiyacı duydum, fakat sonradan fikrimi değiştirdim. Yenilenmen ne zaman başlayacak?”

“Şafakta.”

“Ah Tomis, genç bir adam olduğunda her şey nasıl olacak? Seni sevdiğimi biliyor muydun? Beraber yolculuk ettiğimiz tüm zaman boyunca, Gormon’un yatağını paylaşırken ve Prens’le düşüp kalkarken tek istediğim hep sendin! Tabii ki sen bir İzleyiciydin ve bu imkansızdı. Ayrıca çok da yaşlıydın. Şimdi ise artık İzlemiyorsun ve yakında bu kadar yaşlı da olmayacaksın ve...” Elini elimin üzerine koydu. “Asla seni bırakmamalıydım. İkimiz de çektiğimiz pek çok ızdırabı çekmek zorunda kalmazdık.”

“İnsan çektiği ızdıraplardan ders alır,” dedim.

“Evet. Evet. Bunu görebiliyorum. Yenilenmen ne kadar sürecek?”

“Her zamanki kadar olmalı, o ne kadarsa artık.”

“Ondan sonra ne yapacaksın? Hangi loncayı seçeceksin? Tekrar İzleyici olamazsın, şimdi olmaz.”

“Hayır, bir Anımsayıcı da olamam. Rehberim Talmit başka bir loncadan bahsetti, fakat adını vermedi, yenilenmeden sonra o loncaya üye olacağımı düşünüyordu. Benim burada kalıp Yenileyicilere katılacağımı düşündüğünü sandım, fakat o bunun başka bir lonca olduğunu söyledi.”

Avluela, “Yenileyiciler değil,” dedi. Kulağıma eğildi ve “Arındırıcılar,” diye fısıldadı.

“Arındırıcılar mı? Bu, daha önce duyduğum bir lonca değil.”

“Yeni kuruldu.”

“Yeni bir lonca kurulmayalı neredeyse...”

“Talmit’in kastettiği bu lonca. Sen de cazip bir üye olurdun. İzleyici iken edindiğin yetenekler seni olağanüstü yararlı bir hale getiriyor.”

Gizemi biraz daha kurcalamak için, “Arındırıcılar,” dedim. “Arındırıcılar. Bu lonca ne işe yarıyor?”

Avluela hayatta tek bir tasası yokmuşcasına gülümsedi. “Sıkıntılı ruhları ve mutsuz dünyaları kurtarıyor; fakat şu an bunu konuşmanın sırası değil. Jorslem’deki işini bitir ve her şey aydınlığa kavuşacak.” Ayağa kalktık. Dudakları benimkilere dokundu. “Bu, seni yaşlı bir adam olarak gördüğüm son an. Tomis, yenilendiğin zaman çok garip olacak!”

Böylece benden ayrıldı.

Akşama doğru kaldığım yere döndüm. Olmayne odasında değildi. Bir Uşak, bütün gün dışarıda olduğunu söyledi. Geç saate kadar bekledim, sonra İrade ile bağlantımı kurup yattım. Sabah kalktığımda kapısının önünde durdum. Kilitliydi. Aceleyle gençlik çeşmesi mabedine gittim.

10

Yenileyici Talmit beni kapıda karşıladı ve yeşil karolar döşenmiş bir koridordan ilk yenilenme tankına götürdü. “Hacı Olmayne,” dedi, “yenilenme için hak kazanmış ve bugünün ilerleyen saatlerinde buraya gelecek.” Bu, önümdeki uzunca bir süre için başka bir insanın başından geçenlerle ilgili duyduğum en son şeydi. Talmit, beni küçük, alçak tavanlı ve rutubetli bir odaya soktu, oda loş köle ışıklarıyla aydınlatılmıştı ve içeride hafif bir ezilmiş ölüm çiçeği filizi kokusu vardı. Cüppem ve maskem benden alındı, başıma yeşil-altın rengi yumuşak metalden yapılmış bir bone takıp akım verdiler; Yenileyici boneyi çıkardığında saçlarım gitmiş, kafam karo döşeli duvarlar kadar parlak bir hale gelmişti. Talmit, “Bu, elektrotların takılmasını kolaylaştırıyor,” diye açıkladı. “Şimdi tanka girebilirsin.”

Aslında dar bir küvetten başka bir şey olmayan tankın önünde kolaylık sağlaması için üzerinden yürüdüğüm hafif bir rampa vardı. Ayağımın altında ılık ve yumuşak bir çamur olduğunu hissettim, Talmit de bunu başıyla onayladı ve yenilenmemi sağlayacak hücre bölünmesini tetikleyecek radyasyonlu yenileyici çamur olduğunu söyledi; ben de kabul ettim. Tankın içine bulundurduğu mor sıvının üzerinde sadece başım kalacak şekilde uzandım. Çamur, yorgun vücudumu sarıp okşamaya başladı. Üzerimde Talmit belirdi, elinde karmakarışık bakır tellere benzeyen bir şey vardı, fakat kel kafama bastırdığında tellerin her biri kendi yerlerini biliyormuşcasına açıldı, uçları tenimin altına girdi ve kemiğin altına gömülerek buruşuk gri maddenin içinde kayboldu. Ben hafif bir karıncalanma dışında hiçbir şey hissetmedim. Talmit, “Elektrotlar,” diye açıklamaya başladı, “beynindeki yaşlanma merkezlerini buluyorlar; biz de normal bozulma süreçlerini tersine çeviren sinyaller gönderiyoruz, böylece beyninin zamanın akışı hakkındaki algısı tersine çevrilmiş oluyor. Bu yüzden vücudun yenilenme tankının vereceği uyarıları daha iyi algılayacak. Gözlerini kapat.” Yüzüme bir solunum maskesi taktı. Beni hafifçe iterek başımın tankın kenarından kayıp ortasına doğru sürüklenmeme neden oldu. Sıcaklık arttı. Hafif bir fokurdama sesi duyuyordum. Kükürtlü siyah baloncukların çamurun içinden çıktığını ve benim üzerinde yüzdüğüm sıvının içinden geçtiğini, sıvının çamur rengine büründüğünü hayal ettim. Akıntısız bir denizin üzerinde yatıyordum, arada sırada elektrotlardan geçen bir akımı beynimdeki gıdıklanma sayesinde belli belirsiz fark ediyordum; artık çamurun ve amniyotik bir sıvı bile olabilecek bir şeyin içinde gömülüydüm. Uzaklardan bir yerden Yenileyici Talmit’in beni gençleşmeye çağıran, bana on yıllar hediye eden, zamanı benim için geri saran sesi geliyordu. Ağzımda tuzlu bir tat vardı. Dünya Okyanusu’nu tekrar geçiyordum, korsanlar saldırmıştı, İzleme aletlerimi onların darbelerinden korumaya çalışıyordum. Tekrar Agupt güneşi altındaydım, Avluela’yla ilk kez karşılaşıyordum. Bir kez daha Palash’da yaşadım. Kayıp Kıtalar’ın bir zamanlar Usa-Amrik olan batı adalarında doğduğum yere geri döndüm. İkinci bir kez Roum’un düşüşünü izledim. Yumuşayan beynimin içinde anı parçaları yüzüyordu. Bir sıra yoktu, olaylar mantıklı bir şekilde devam etmiyordu. Bir çocuktum. Yorgun bir antikaydım. Anımsayıcıların yanındaydım. Uyurgörürleri ziyaret ediyordum. Roum Prensi’nin Dijon’da bir Mucitten göz satın almaya çalışmasını izliyordum. Perris Valisi ile pazarlık ediyordum. Aletlerimin kollarını tutup İzleyiş içine giriyordum. Uzak bir dünyadan gelmiş tatlı şeyler yiyor; Palash’da bahar kokusunu ciğerlerime çekiyor; yaşlı bir adamın kendine özel sonbaharında titriyor; kabaran bir denizde yüzüyordum, kaygısız ve neşeliydim; şarkı söyledim; ağladım; dürtülerime karşı koydum; dürtülerimle hareket ettim; Olmayne’le tartıştım; Avluela’ya sarıldım; gündüzlerin ve gecelerin birbiri ardına yanıp sönmelerine tanık oldum; bütün bunlar olurken biyolojik saatim garip ritimlerde ters dönüyor ve hızlanıyordu. Hayaller etrafımı sardı. Gökten ateş yağdı; zaman her yönde akmaya başladı; önce minicik, sonra dev gibi. oldum. Kızıl ve turkuvaz tonlarda konuşan sesler duydum. Dağların tepesine keskin bir müzik yağdı. Kalp atışlarımın sesi sert ve kızgındı. Beyin pistonumun vuruşları arasında, o tekrar tekrar yerine otururken kollarımı mümkün olduğunca az yer kaplamak için iki yanımda tutarak hapis kaldım. Yıldızlar koşuşturdu, büzüldü ve eridiler. Avluela yumuşak sesiyle, “Kendi yaptığımız iyi işlerde değil, İrade’nin hoşgörülü, cömert darbeleriyle ikinci bir gençliğe hak kazanıyoruz,” dedi. Olmayne, “Ne kadar da zarif oldum!” dedi. Talmit, “Algıdaki bu titreşimler sadece yaşlanma sürecinin kalbinde yatan kendi kendini yok etme isteğinin bozunmasını ifade ediyor,” dedi. Gormon, “Titreşimlerin böyle algılanması sadece kalbin içindeki bozunma isteğinin kendi kendine yok olmasını ifade ediyor,” dedi. Vali İnsanyönetici Yedi, “Biz, sizin kendinizi temizlemenizde bir araç olmak için bu dünyaya gönderildik,” dedi. Dünyasahibi Ondokuz, “Sizinle aynı fikirde olmadığımı belirtmem lazım. Dünya’nın kaderiyle bizimkinin kesişmesi tamamen rastlantısaldır,” dedi. Gözkapaklarım taşlaştı. Ciğerlerimi oluşturan küçük yaratıklar çiçek açmaya başladı. Derim soyularak kemiklerime bağlı kaslarımı ortaya çıkardı. Olmayne, “Gözeneklerim kapanıyor. Vücudum gerginleşiyor. Göğüslerim küçülüyor,” dedi. Avluela, “Daha sonra bizimle birlikte uçacaksın,” dedi. Roum Prensi elleriyle gözlerini kapadı. Roum’un kuleleri güneş rüzgarları altında sallandı. Oradan geçen bir Anımsayıcının şalını kaptım. Perris sokaklarında Şaklabanlar ağlıyordu. Talmit, “Artık uyan Tomis,” dedi. “Haydi kalk. Gözlerini aç.”

“Tekrar gencim,” dedim.

“Yenilenmen daha yeni başladı,” dedi.

Artık hareket edemiyordum. Yardımcılar beni yakalayıp gözenekli sargılarla sarmaladılar, beni tekerlekli bir sedyeye yatırıp daha büyük, içinde pek çok insanın bulunduğu ikinci bir tanka götürdüler, içerideki insanların her biri kendi hayal alemlerindeydi. Kel kafaları elektrotlarla süslenmiş, gözleri pembe bantlarla kapatılmış, kolları göğüslerinin üzerinde huzurlu bir şekilde kavuşturulmuştu. Bu tanka da girdim, şimdi hayaller yoktu, sadece rüyalarla bölünmeyen uzun bir uyku vardı. Bu sefer telaşlı seslerle uyandım ve kendimi dar bir kanaldan ayaklarım önde kapalı bir tanka doğru giderken buldum. Sıvıyı soluduğum, ve günah katmanlarının ruhumdan tek tek ayıklandığı bu tankta bir dakikadan biraz fazla zaman kaybettim, fakat bir yüzyıldan biraz az zaman kazandım. Elleri soyma bıçaklarını kontrol eden eldivenlerin içindeki cerrahlar uzaktan çalışıyorlar, minik bıçakların darbe üstüne darbeleriyle beni günahlarımdan arındırıyor, suçluluk duygusu, pişmanlık, üzüntü, kıskançlık ve öfke, hırs, şehvet ve sabırsızlığı kesip atıyorlardı.

Benimle işleri bittiğinde tankın kapağını açıp beni dışarı çıkardılar. Yalnız başıma ayakta duramıyordum. Uzuvlarıma kaslarımı ovan ve masaj yapan, tekrar çalışmalarını sağlayacak aletler taktılar. Tekrar yürüyordum. Çıplak vücuduma baktım, güçlü, gergin ve hayat doluydu. Talmit yanıma geldi ve kendimi görebilmem için bir avuç dolusu ayna tozunu havaya fırlattı; minik parçacıklar yoğunlaştığında parıldayan aksimi dikkatle inceledim.

“Hayır,” dedim. “Yüzü yanlış yapmışsınız. Ben böyle değildim. Burun daha uzundu, dudaklar bu kadar dolgun, saçlar bu kadar koyu bir siyah değildi...”

“Tomis, senin İzleyiciler loncasındaki kayıtlarından hareket ettik. Eski haline kendi hafızanın fark edebildiğinden daha çok benziyorsun.”

“Bu olabilir mi?”

“Eğer istersen seni gerçeğe göre değil de kendi hatırladığına göre şekillendirebiliriz, fakat bu, anlamsız bir iş olur ve çok fazla zaman alır.”

“Hayır,” dedim. “O kadar da önemli değil.”

Benimle hemfikirdi. Daha sonra dediğine göre yeni halime alışana kadar bir süre daha gençlik çeşmesi mabedinde kalmam gerekiyormuş. Hacı statüm yenilenmemle birlikte sona ermişti, artık bir bağlantım olmadığı için giymem için loncasızların niteliksiz kıyafetlerinden verdiler; mabetten dışarı çıktıktan sonra beni kabul edecek istediğim loncaya başvurabilirdim. Giyinirken Talmit’e, “Yenilenmem ne kadar sürdü?” diye sordum. “Buraya geldiğinde yazdı. Şimdi kış. Hızlı çalışmıyoruz,” diye yanıtladı.

“Peki yol arkadaşım Olmayne’in durumu nasıl?”

“Onun üzerinde başarılı olamadık.”

“Anlamadım.”

Talmit, “Onu görmek ister misin?” diye sordu.

Beni Olmayne’in odasına götüreceğini düşünerek, “Evet,” dedim; fakat bunun yerine beni Olmayne’in tankına götürdü. Ben bir rampanın üzerinden mühürlü tanka bakarken Talmit bir fiber teleskopu gösterdi, teleskopun deliğine gözümü dayadım ve Olmayne’i gördüm. Ya da sanırım Olmayne olmasına inanmamı bekledikleri insanı gördüm. On bir yaşlarında çıplak, pürüzsüz tenli ve göğüsleri olmayan bir kız çocuğu tankın içinde kıvrılmış yatıyor, dizleri karnına çekilmiş, başparmakları ağzındaydı. Önce anlayamadım. Sonra çocuk hareket etti ve tanıdığım soylu Olmayne’in hatlarını fark ettim: geniş ağız, güçlü çene, çıkık, sert elmacık kemikleri. İçimde bir dehşet fırtınası koptu ve Talmit’e, “Bu da nedir?” dedim.

“Tomis, ruh çok fazla kirli olduğunda onu temizlemek için çok derinlere dalmamız gerekir. Senin Olmayne de zor bir vakaydı. Onun için bir girişimde bile bulunmamamız gerekirdi, fakat ısrarcıydı ve başarılı olabileceğimize dair belirtiler vardı. Seninde görebileceğin üzere anlaşılan o ki belirtiler yanlışmış.”

“Ona ne oldu?”

Talmit, “Biz içindeki zehiri yok edemeden önce yenilenme geri dönülemez bir aşamaya geçti,” dedi.

“Çok mu ileri gittiniz? Onu fazla mı gençleştirdiniz?”

“Evet. Senin de gördüğün gibi.”

“Şimdi ne yapacaksınız? Neden onu oradan çıkartıp tekrar büyümesine izin vermiyorsunuz?”

“Tomis, daha dikkatli dinlemelisin. Yenilenmenin geri çevrilemez hale geldiğini söyledim.”

“Geri çevrilemez mi?”

“Çocukluk hayalleri içinde kaybolmuş. Gün be gün gençleşiyor. Vücudunun saati kontrolsüz bir şekilde dönmeye başladı. Vücudu küçülüyor, beyni yumuşuyor. Yakında bir bebek olacak. Asla uyanamayacak.”

“Sonunda...” Bakışlarımı çevirdim. “En sonunda ne olacak? Tankın içinde birbirinden ayrılan bir sperm ve yumurta mı?”

“Geriye dönüş o kadar ileri gitmez. Bebekliği sırasında ölecek. Bu şekilde çok kişiyi kaybediyoruz.”

“Yenilenmenin riskleri olduğundan bahsetmişti,” dedim.

“Yine de onu kabul etmemiz için ısrar etti. Tomis, onun ruhu karanlıktı. Sadece kendi için yaşıyordu. Jorslem’e arınmak için gelmişti, şimdi arınmış oldu ve İrade ile barıştı. Onu seviyor muydun?”

“Asla. Bir an için bile sevmedim.”

“O zaman kaybettiğin şey ne?”

“Bilmiyorum, belki de geçmişimden bir bağ.” Gözümü tekrar teleskopa dayadım ve Olmayne’e baktım. Şimdi masumdu, tekrar bir bakireydi, cinsiyetsiz, arınmış. İrade ile barışmış. Garip bir şekilde değişmiş, fakat yine de tanıdık olan yüzünde rüyalarının bir yansımasını aradım. Çaresizce gençliğe yuvarlanırken başına neler geldiğinin farkında mıydı acaba? Yaşamının ellerinden kayıp gittiğini hissettiğinde ızdırap ve hüsran içinde çığlıklar atmış mıydı? Bu istenmeyen saflığın içine gömülmeden önce eski otoriter Olmayne’in son bir çıkışı olmuş muydu? Tankın içindeki çocuk gülümsüyordu. Küçük esnek beden açıldı, sonra tekrar, bu sefer daha da sıkı bir yumak haline geldi. Olmayne İrade ile barışmıştı. Birden, sanki Talmit tekrar havaya ayna tozu serpmiş gibi kendi kendime baktım ve benim için yapılanı gördüm. Daha önceki şansımı harcadığımdan daha iyi bir şekilde harcamam koşuluyla ikinci bir şans tanınmıştı, ikinci bir yaşam şansı. Kendimi önemsiz hissettim ve İrade’ye hizmete adamaya karar verdim; Dünya Okyanusu’nun kabaran gelgitleri gibi dev dalgalar halinde gelen bir neşeye boğuldum ve Olmayne’e veda ederek Talmit’den beni buradan çıkarmasını rica ettim.

11

Avluela gençlik çeşmesi mabedindeki odama geldi, fakat ilk karşılaşmamızda ikimiz de korktuk. Giydiği ceket büzülmüş kanatlarını ortada bırakıyordu; kanatlar ise pek kontrol altında gözükmüyorlardı, sinirli sinirli çırpışıyorlar, küçük bir miktar açılmaya başlıyorlar, zar gibi dokuları hafif vuruşlar halinde genişliyordu. Gözleri büyük ve ciddiydi, yüzü her zamankinden bile daha ince ve sivri gözüküyordu. Uzun süre sessizlik içinde birbirimize baktık; içim ısındı, gözlerim karardı; on yıllardır benim üzerimde etki etmemiş iç kuvvetlerin çalkantısını hissedebiliyordum, fakat bu kuvvetleri içtenlikle kabul etsem de onlardan korkuyordum.

Sonunda, “Tomis?” dedi ve ben başımla onayladım.

Omuzlarıma, kollarıma, dudaklarıma dokundu. Ben de parmaklarımı dirseklerine, yanlarına, çekinerek göğüslerinin alçak tepelerine dokundurdum. Gözlerini kaybetmiş insanlar gibi birbirimizi dokunarak tanıyorduk. Birbirimize yabancıydık. Onun tanıdığı ve belki de sevdiği pörsümüş eski İzleyici gitmiş, önümüzdeki elli ya da daha fazla yıl için sürgün edilmişti ve onun yerinde şimdi esrarengiz bir şekilde değişmiş, tanınmayan, bilinmeyen bir adam oturuyordu. Eski İzleyici onun için bir baba gibi olmuştu, bu loncasız genç Tomis’in ne olması gerekiyordu? O benim için neydi, artık kızım değil miydi? Kendi kendimi tanıyamıyordum. Kendi diri ve düzgün tenime yabancıydım. Şimdi vücudumda hareket etmeye başlayan sıvılardan, artık unutmuş olduğum şişkinlik ve çarpıntılardan aklım karışmış ve haz duyuyordum.

“Gözlerin aynı,” dedi. “Seni ne zaman olsa gözlerinden tanırım.”

“Bu kadar ay boyunca neler yaptın Avluela?”

“Her gece uçtum. Agupt’a ve Afreek’in derinliklerine uçtum. Sonra geri döndüm ve Stanbool’a uçtum. Karanlık olduğunda yükseliyorum. Tomis, biliyor musun, ancak orada, yukarıda bir yerlerde olduğumda kendimi gerçekten canlıymış gibi hissedebiliyorum.”

“Sen Uçuculardansın. Böyle hissetmek senin loncanın doğasında var.”

“Bir gün yan yana uçacağız Tomis.”

Buna bir kahkaha attım. “Eski Ameliyathaneler artık kapandı Avluela. Burada harika işler yapıyorlar, fakat beni bir Uçucuya çevirebileceklerini sanmam. Bunun için insan kanatlı doğmalı.”

“İnsanın uçmak için kanatlara ihtiyacı yoktur.”

“Biliyorum. İşgalciler kanatlar olmadan da kendilerini yukarı kaldırabiliyorlar. Roum’un düşüşünden bir gün sonra seni –Gormon’la beraber– yukarıda uçarken görmüştüm,” dedim ve başımı iki yana salladım, “ama ben bir işgalci de değilim.”

“Benimle birlikte uçacaksın Tomis. Beraber havalanacağız, üstelik kanatlarım ancak gece kanatları olmasına rağmen sadece geceleyin de değil. Parlak güneş ışığı altında beraber süzüleceğiz.”

Hayali hoşuma gitmişti. Onu kollarıma aldım, kendi vücudum yepyeni bir sıcaklıkla kavrulurken onunki benimkine yaslanmış, soğuk ve narindi. Bir süre uçmaktan bahsetmedik, öte yandan onun bana şu anda sunduğu şeyi almaktan çekiniyor, onu sadece okşamakla yetinmekten mutluluk duyuyordum. İnsan tek bir hamlede uyanamaz.

Daha sonra koridorlarda yanımızdan geçen henüz yenilenmiş diğerlerinin arasından, çatısı kış güneşini içeri veren merkezi odaya yürüdük ve birbirimizi değişen soluk ışık altında tekrar inceledik, yürümeye ve konuşmaya devam ettik. Tüm gücümü henüz toparlayamadığım için onun koluna yaslanıyordum, bu yüzden bir anlamda bazı şeyler eskisi gibiydi; kız, titrek yaşlı adamın yürümesine yardım ediyordu. Bana odama kadar eşlik etti; ona, “Yenilenmemden önce bir Arındırıcılar loncasından bahsetmiştin. Ben...”

“Bunun için daha sonra zaman olacak,” dedi.

Odamda birbirimize sarıldık ve yenilenmeyle gelen ateşin içimde birden harlandığını hissettim, öyle ki, soğuk, narin bedenini yakıp kül etmesinden korktum; fakat bu ateş kül eden bir ateş değildi, sadece başkalarının içindeki tamamlayıcısını ateşliyordu. Zevkin doruklarında kanatları açıldı ve ipek gibi yumuşaklıklarının içinde kayboldum. Ben de kendimi hazzın taşkın seline bıraktım; bir daha asla onun koluna yaslanmam gerekmeyeceğini anladım.

Artık birbirimize yabancı değildik, birbirimizin yanında korku duymuyorduk. Her gün egzersiz zamanımda yanıma geliyor, ben de adımlarımı onun adımlarına uydurarak yürüyüşler yapıyordum. İçimizdeki ateş de daha güçlü ve daha parlak yanıyordu.

Talmit de sık sık benimle birlikteydi. Yenilenmiş vücudumu kullanma sanatını gösteriyor, başarılı bir şekilde gençliğime alışmama yardım ediyordu. Bir kez daha Olmayne’i görme davetini reddettim. Bir gün geri dönüşün artık sona erdiğini söyledi. Bunun için üzüntü değil, sadece kısa zamanda geçen garip bir boşluk hissettim.

Yenileyici, “Yakında buradan çıkacaksın,” dedi. “Buna hazır mısın?”

“Sanırım.”

“Bu mabetten çıktıktan sonraki hedefin hakkında düşünme fırsatın oldu mu?”

“Biliyorum, yeni bir lonca bulmam gerekiyor.”

“Pek çok lonca seni kabul edecektir, Tomis. Hangisini istiyorsun?”

“İnsanlığa faydamın en çok dokunabileceği loncayı,” dedim. “İrade’ye bir yaşam borcum var.”

Talmit, “Uçucu kız senin önündeki ihtimallerden bahsetti mi?”

“Yeni kurulmuş bir loncadan bahsetti.”

“Bir isim verdi mi?”

“Arındırıcılar loncası.”

“Hakkında ne biliyorsun?”

“Çok az şey,” dedim.

“Daha fazlasını öğrenmek ister misin?”

“Daha fazlası varsa, evet.”

Talmit, “Ben Arındırıcılar loncasındanım,” dedi. “Aynı şekilde, Uçucu Avluela da öyle.”

“İkinizin de zaten loncaları var! Nasıl bir loncadan fazlasına üye olabilirsiniz ki? Sadece Egemenlerin böyle bir özgürlüğü vardır, onlar da...”

“Tomis, Arındırıcılar loncası, bütün diğer loncalardan üye kabul eder. Üstün bir loncadır, aynı Egemenler loncasının bir zamanlar olduğu gibi. Üyeleri arasında Anımsayıcılar ve Katipler, Listeleyiciler, Uşaklar, Uçucular, Topraksahipleri, Uyurgörürler, Cerrahlar, Şaklabanlar, Tüccarlar, Satıcılar var. Ayrıca Değişken üyeler de var ve...”

Şaşkınlık içinde, “Değişkenler mi?” dedim. “Kanunen onlar tüm loncaların dışındadır! Nasıl olur da bir lonca Değişkenleri kabul eder?”

“Bu, Arındırıcılar loncası. Değişkenler bile arınmayı hak ederler Tomis.”

Dersimi aldım ve “Evet, Değişkenler bile,” dedim. “Öte yandan, böyle bir lonca oldukça garip!”

“Değişkenleri bağrına basan bir loncayı küçümser misin?”

“Böyle bir lonca kavramını anlamayı zor buluyorum.”

“Zamanı geldiğinde anlayacaksın.”

“Zamanı ne zaman?”

Talmit, “Burayı terk ettiğin gün,” dedi.

Kısa zamanda o gün olmuştu. Avluela beni almaya geldi. Yenilenme ayinini tamamlamak için çekingen bir şekilde Jorslem’in baharı içine adım attım. Talmit, Avluela’ya bana nasıl rehberlik edeceği konusunda talimat verdi. Kız, beni şehrin içinden geçirip için kutsal yerlere, ibadet edebilmem için tek tek her mabede götürdü. Yahdilerin duvarında ve Mislamların yaldızlı kubbesinin önünde diz çöktüm, sonra pazar yerinin içinden şehrin aşağı bölümüne giderek Hristanların tanrısının öldüğü söylenen yeri çevreleyen karanlık, kötü görünüşlü binaya, oradan da Bilgelik Kaynağı’na ve İrade’nin Çeşmesi’ne gittim; en sonunda da Hacılar loncasının evine giderek maskem, cüppelerim ve yıldız taşını teslim ettim ve Eski Şehrin duvarına gittim. Bu yerlerin her birinde uzun süredir söylemeyi beklediğim sözlerle kendimi İrade’ye adadım. Hacılar ve Jorslem’in sıradan vatandaşları saygılı bir mesafede bekliyorlardı; daha yeni yenilenmiş olduğumu biliyorlar, bu yüzden gençleşmiş bedenimden yayılan enerjilerin onlara iyi şans getireceğini umuyorlardı. En sonunda yükümlülüklerim tamamlanmıştı. Tamamen sağlıklı, özgür bir adamdım, artık istediğim yaşamı seçebilirdim.

Avluela, “Şimdi benimle Arındırıcılara gelecek misin?” diye sordu.

“Onları nerede bulacağız? Jorslem’de mi?”

“Evet, Jorslem’de. Seni üyeliğe kabul etmek için bir saat içinde bir toplantı yapılacak.”

Elbisesinin içinden küçük ve parlak bir şey çıkardı; şaşkınlık içinde bu şeyin bir yıldız taşı olduğunu fark ettim. “Onunla ne yapıyorsun?” diye sordum. “Sadece Hacılar...”

Yıldız taşını tutan elini bana uzattı ve, “Elini benimkinin üzerine koy,” dedi.

Dediğini yaptım. Konsantre olurken bir an için, minik yüzü kırıştı. Sonra rahatladı. Yıldız taşını kaldırdı.

“Avluela, sen ne?...”

Sakin bir şekilde, “Loncaya gönderdiğim bir sinyal,” dedi. “Yolda olduğuna göre onların artık toplanması için...”

“O taşı da nereden buldun?”

“Benimle gel,” dedi. “Ah Tomis, keşke oraya kadar uçabilseydik. Neyse ki uzak değil. Gençlik çeşmesi mabedinin neredeyse yanında sayılır. Gel Tomis, gel!”

12

Odada hiç ışık yoktu. Avluela beni yeraltının karanlıklarına sokmuş, Arındırıcıların lonca evine geldiğimizi söylemiş ve beni yalnız başıma bırakmıştı. “Kıpırdama,” diye uyarmayı da ihmal etmemişti.

Odada etrafımda başkalarının da olduğunu hissediyordum; fakat hiçbir şey duymadım ya da görmedim.

Avluela, “Ellerini uzat,” dedi. “Ne hissediyorsun?”

Büyük ihtimalle metal bir ayağın üzerinde duran küçük bir dolaba dokunmuştum. Ön kısmında tanıdık göstergeler ve kollar vardı. Dolabın üst kısmından çıkan kolları el yordamıyla buldum. Bir anda sanki tüm yenilenmem, hatta Dünya’nın işgali bile geri çevrilmişti: Yeniden bir İzleyiciydim, bu da İzleyici aletleriydi!

“Bu bir zamanlar benim olan dolap değil,” dedim, “fakat ondan çok da farklı sayılmaz.”

“Yeteneğini kaybetmedin, değil mi Tomis?”

“Hâlâ benimle beraber olduğunu düşünüyorum.”

Avluela, “Öyleyse aleti kullan,” dedi. “Bir kez daha İzle ve bana ne gördüğünü söyle.”

Mutluluk içinde ve kolayca eski tavrımı takındım. Ön ayinleri hızla tamamladım ve zihnimi kuşku ve engellerden arındırdım. Kendimi İzleyiş ruhu içine sokmam şaşırtıcı derecede kolay oldu; Dünya’nın düştüğü günden beri bunu denememiştim, yine de sanki eski günlerden daha çabuk İzleyiş hali içine girebilmişim gibi geldi.

Kolları avuçladım. Ne kadar da gariptiler. Alışık olduğum şekilde sona ermiyorlardı; daha çok, her kolun ucuna soğuk ve sert bir şey takılmış gibiydi. Belki bir çeşit taş. Fark ettim ki hatta büyük ihtimalle bir yıldız taşı. Avuçlarım iki soğuk taş üzerine kapandı. Bir an için endişe, hatta bir korku duydum. Sonra gerekli sükunete tekrar eriştim, ruhum önümde duran alete hücum etti ve İzlemeye başladım.

İzleyişim sırasında eski günlerde olduğu gibi yıldızlara gitmedim. Algılama olduğu halde algılayışım sadece etrafımla sınırlıydı. Vücudum iki büklüm, transta, gözlerim kapalı uzandım ve önce Avluela’ya ulaştım; bana yakındı, neredeyse dibimdeydi. Onu açık seçik görüyordum. Gülümsedi, başıyla onayladı; gözleri ışıl ışıldı.

– Seni seviyorum.

– Evet, Tomis. Artık her zaman birlikte olacağız.

– Daha önce başka bir insana kendimi hiç bu kadar yakın hissetmemiştim.

– Biz bu loncada her zaman, herkese yakınız. Biz Arındırıcılarız Tomis. Biz yeniyiz. Dünya daha önce böyle bir şey görmemişti.

– Avluela, seninle nasıl konuşuyorum?

– Makine aracılığıyla benimle zihnin konuşuyor. Bir gün, makineye de ihtiyacımız kalmayacak.

–O gün birlikte uçabilecek miyiz?

– Çok daha önce Tomis, çok daha önce.

Ellerimdeki yıldız taşları ısındılar. Artık aleti açık seçik algılayabiliyordum: Kolların ucuna takılmış yıldız taşları gibi bazı değişiklikler yapılmış bir İzleyici dolabı. Avluela’nın ötesine baktığımda başka yüzler, tanıdığım yüzler gördüm. Yenileyici Talmit’in sert çehresi solumdaydı. Jorslem’e beraber geldiğim Cerrah onun hemen yanında, Değişken Bernalt’ın dibinde duruyordu; artık Nayrub’un bu insanlarının neden kutsal şehre geldiklerini biliyordum. Diğerlerini tanıyamadım, fakat aralarında iki Uçucu, şalını kavramış bir Anımsayıcı, kadın bir Uşak ve başkaları vardı. Hepsini bir iç ışık sayesinde görüyordum, çünkü oda ilk geldiğim zamanki kadar karanlıktı. Onları sadece görmekle de kalmıyordum, aynı zamanda zihnim zihinlerine dokunuyordu.

İlk dokunduğum zihin Bernalt’ınkiydi. Kolayca fakat korkuyla dokundum zihnine, sonra geri çekildim, tekrar dokundum. Beni selamladı ve içtenlikle karşıladı. O an fark ettim ki ne zaman bir Değişkeni kendi kardeşimi gördüğüm şekilde görürüm, ne zaman tüm Dünya bunu yapabilecek hale gelir, işte o zaman çok aradığımız arınmaya ulaşabiliriz. Tek bir vücut olmadığımız takdirde cezamızın sonlandırılmasına nasıl hak kazanabilirdik ki?

Bernalt’ın zihnine girmeyi denedim, fakat korkuyordum. Değişkenler hakkında kaçınılmaz şekilde hissettiğimiz o zavallı küçümsemeyi, önyargıları, o acınası şartlı refleksi nasıl gizleyebilirdim ki?

“Hiçbir şeyi gizleme,” dedi. “Bunlar benim için gizli şeyler değil. Onları serbest bırak ki bana katılabilesin.”

Mücadele ettim. Şeytanları kovdum. Değişken mabedinin önünde, Bernalt’ın bizi kurtardığı zaman, ona bizimle seyahat etmesini önerdiğim anı hatırlamaya çalıştım. Onun için ne hissetmiştim? Bir an için bile olsa onu kardeşim olarak görmüş müydüm?

O anki şükran ve dostluk hislerimi yoğunlaştırdım. O hislerimin büyüyüp alev almasını, boş kibir ve küçümseme hislerimi altetmesini sağladım; garip Değişken yüzeyinin altındaki insan ruhunu gördüm, o yüzeyin altına geçtim ve arınmaya giden yolu buldum. Beni kendi zihnine çekti.

Bernalt ile bir oldum ve o da beni loncasına kaydetti. Artık ben de Arındırıcılardandım.

Zihnimin içinde bir ses gümbürdedi; duyduğum şey Talmit’in gür sesi mi, Cerrahın iğneleyici konuşması mı, Bernalt’ın kontrollü mırıldanmaları mı, yoksa Avluela’nın yumuşak fısıltısı mı anlayamadım, çünkü bu ses onların ve diğerlerinin hepsinin birden sesiydi:

“Tüm insanlık loncamıza üye olduğu gün artık işgal altında olmayacağız. Her birimiz diğerinin bir parçası olduğu gün artık çektiğimiz acılar sona erecek. İşgalcilerimize karşı koymamıza gerek yok, çünkü her birimizin Arınmış olduğu gün, onları da aramıza alacağız. Bir zamanlar İzleyici Wuelling olan Tomis, katıl bize.”

Böylece katıldım.

Böylece Cerrah ve Uçucu ve Yenileyici ve Değişken ve Uşak ve diğerleri oldum. Böylece onlar ben oldular. Böylece ellerim yıldız taşlarını tuttuğu sürece tek bir ruh ve tek bir zihin olduk. Bu, bir Hacının kendisini İrade’ye istemsizce gömdüğü bir bağlantı değil, daha büyük bir bağımlılık içinde kişisel bağımsızlıkların korunduğu, birey ile bireyin birleşmesiydi. İzleyişin sağladığı keskin algı gücünün İrade ile bağlantı sırasında edinilen daha büyük bir varlığın içine gömülme duygusunun birleşimiydi ve o an biliyordum ki bu Dünya üzerinde tamamen yeni bir şeydi. Sadece yeni bir loncanın kurulması değil, insan varlığının tamamen yeni bir evreye geçmesi, yenilgiye uğramış bu gezegende Dördüncü Döngü’nün doğumuydu.

Ses, “Tomis, öncelikle en çok ihtiyaç duyanları Arındıracağız,” dedi. “Agupt’a, zavallı Değişkenlerin tapındıkları tarihi binanın olduğu çöle gideceğiz ve onları içimize alıp tekrar temiz olmalarını sağlayacağız. Sonra batıya, kristallenme hastalığının pençesinde kıvranan bir köye gidip köylülerin ruhlarına uzanacak ve onları işkenceden kurtaracağız; kristallenme son bulacak ve vücutları iyileşecek. Sonra Agupt’u aşacak, Dünya’nın tüm topraklarına ulaşacak ve loncasız olanları, umutsuz olanları, yarınları olmayanları bulacağız ve onlara bir amaç ve yaşam sunacağız ve bir gün gelecek, Dünya üzerindeki herkes Arınmış olacak.”

Gözlerimin önüne değişmiş bir gezegen hayali serdiler; sert yüzlü işgalciler uysal bir şekilde bize teslim oluyorlar ve istilanın ortasında yeşeriveren bu yeni şeyin bir parçası olabilmek için yalvarıyorlardı. Gözlerimin önüne tarihi günahlarından arınmış olan bir Dünya hayali sermişlerdi.

Sonra kavradığım makineden artık ellerimi çekme vaktinin geldiğini hissettim ve ellerimi çektim.

Hayal yok oldu. Işıltı soldu. Yine de artık kafamın içinde yalnız değildim, çünkü bir bağlantı hâlâ korunmuştu ve oda artık karanlık değildi.

“Bu nasıl oldu?” diye sordum. “Bütün bunlar ne zaman başladı?”

Talmit, “İşgalden sonraki günlerde,” dedi, “kendi kendimize neden bu kadar çabuk yenildiğimizi ve bir zamanlar olduğumuzdan daha yüce bir yere nasıl gelebileceğimizi sorduk. Loncalarımızın yaşamlarımıza yeteri kadar iyi bir yapı kazandırmış olduğunu, arınmaya giden yolun daha sıkı bir birleşimden geçmesi gerektiğini gördük. Yıldız taşlarımız, İzleyici aletleri vardı; bize düşen tek şey de onları birleştirmekti.”

Cerrah, “Tomis, sen bizim için önemlisin,” dedi, “çünkü zihnini ileri sürmeyi anlıyorsun. Eski İzleyiciler arıyoruz. Onlar loncamızın çekirdekleri. Bir zamanlar ruhun insanlığın düşmanlarını aramak için yıldızlarda geziniyordu, şimdi ise insanlığı bir araya getirmek için Dünya’da gezinecek.”

Avluela, “Uçmama yardım edeceksin Tomis,” dedi, “hatta gün ışığı altında bile. Yanımda uçuyor olacaksın.”

“Ne zaman yola çıkıyorsun?” diye sordum.

“Şimdi,” dedi. “Sunacağımız şeyi sunmak için Agupt’a, Değişkenlerin tapınağına gidiyorum. Hepimiz bana güç vermek için birleşeceğiz Tomis; o güç de senin içinden geçerek bana ulaşacak.” Elleri ellerime dokundu. Dudakları dudaklarıma değdi. “Dünya’daki yaşam tekrar başlıyor, bu anda, bu yıl, bu yeni döngüde. Ah Tomis, yeniden doğduk!”

13

Odada yalnız kaldım. Diğer herkes dağıldı. Avluela yukarı, sokağa çıktı. Ellerimi alete takılı yıldız taşları üzerine koydum ve onu sanki hemen yanımdaymış gibi gördüm. Uçmak için kendini hazırlıyordu. Önce kıyafetlerini çıkardı ve çıplak bedeni öğlen güneşi altında parladı. Ufak tefek vücudu inanılmaz narinlikte gözüküyordu; sert bir rüzgarda kırılabileceğini düşündüm. Sonra diz çöktü, başını eğdi ve ayinini gerçekleştirdi. Kendi kendine konuşuyordu, fakat Uçucuların yerden yükselmeden söyledikleri sözcükleri duyabiliyordum. Bu loncanın içinde her lonca birdi; birbirimizden hiçbir sırrımız, gizimiz yoktu. Bu yüzden onay için İrade’ye, destek için türünün geri kalanına yalvarırken benim dualarım da onunla birlikteydi.

Ayağa kalktı ve kanatları açıldı. Jorslem sokaklarında çıplak bir uçucu görmenin garip bir tarafı olduğundan değil de güneş ışığı çok güçlü olduğu ve hafif renkler barındıran, neredeyse şeffaf kanatları bariz bir şekilde güneş rüzgarlarının basıncına dayanamayacak gece kanatları olduğu için, oradan geçenlerin birkaçı şaşkınlıkla baktı.

Ona, “Seni seviyorum,” dedik ve ellerimiz kadife tenini okşadı.

Burun delikleri haz içinde titredi. Küçük göğüs uçları uyarıldı. Kanatları artık tamamen açıktı ve güneş ışığı altında muhteşem bir şekilde parlıyorlardı.

“Şimdi Agupt’a uçuyoruz,” diye mırıldandı. “Değişkenleri Arındırıp bizimle bir olmalarını sağlayacağız. Tomis, benimle gelecek misin?”

“Seninle birlikte olacağım,” dedik ve yıldız taşlarını sıkıca tutup onun durduğu yerin hemen altındaki karanlık odada duran alet dolabımın üzerine eğildim. “Birlikte uçacağız Avluela.”

“Öyleyse yukarı,” dedi ve dedik. “Yukarı.”

Kanatları çırpındı, rüzgarı yakalamak için eğim kazandılar; ilk anda zorlandığını hissettik ve ihtiyacı olan gücü verdik; bizden gelen ve benim içimden ona akan gücü aldı ve yükseklere çıktık. Altın Jorslem’in kuleleri ve duvarları altımızda küçüldü, şehrin kendisi bile yeşil tepelerin arasında pembe bir noktacık haline geldi. Avluela’nın çırpan kanatları onu batıya, batan güneşe doğru, Agupt diyarına doğru hızla götürdü. Mutluluğu hepimizi sardı. “Her şeyin üzerinde, ne kadar muhteşem olduğunu görüyor musun Tomis? Bunu hissediyor musun?”

“Hissediyorum,” diye fısıldadım. “Serin rüzgarın çıplak tenin üzerindeki esintisi... Saçlarımdaki rüzgar... Hava akımlarının üzerinde yüzüyor, süzülüyor, uçuyoruz; Avluela, uçuyoruz!”

Agupt’a doğru. Günbatımına doğru.

Aşağıda ışıldayan Medit Gölü’ne baktık. Uzakta bir yerlerde Kara Geçidi görünüyordu. Kuzeyde Eyrop. Güneyde Afreek. Çok ileride Dünya Okyanusu’nun ardında doğduğum yer vardı. Daha sonra Avluela ile birlikte uçarak oraya da gidecek, Dünya’nın değişiminin müjdesini götürecektim.

İnsan bu yükseklikten dünyamızın gerçekten istila edilip edilmediğini anlayamıyordu. İnsan işgalcilerin kontrol noktalarını değil, sadece denizin ve toprağın renklerinin güzelliğini görüyordu.

Bu kontrol noktalarının da artık ömrü kısaydı. İşgalcilerimizi işgal edecektik; silahlarla değil, sevgiyle; Dünya’nın Arınması evrensel bir boyuta ulaştıkça yeni özümüze gezegenimizi işgal eden varlıkları bile kabul edecektik.

Avluela, “Bir gün yanımda uçacağını biliyordum, Tomis,” dedi.

Kanatlarına karanlık odamın içinden yeni güç dalgaları gönderdim.

Çölün üzerinde bir süre asılı kaldı. Eski Ameliyathane, Değişken mabedi yakında görüş alanına girecekti. Aşağı inmek zorunda olduğumuz için üzüntü duyuyordum. Sadece sonsuza kadar havada kalmak istiyordum, sadece ben ve Avluela.

“Bu olacak Tomis, bu olacak!” dedi. “Artık bizi hiçbir şey ayıramaz! Tomis, buna inanıyorsun, öyle değil mi?”

“Evet,” dedik. “Buna inanıyorum.” Böylece onu kararmakta olan gökyüzünden aşağı doğru yönlendirdik.