VAL McDERMID

İskoçya’da kömür madenciliği yapılan küçük bir kasabada doğdu ve büyüdü. Oxford’da İngiliz Edebiyatı okudu. On altı yıl boyunca sürdürdüğü gazetecilik mesleğinde ünlü ağır ceza davalarını izleme fırsatı buldu.

Lindsay Gordon adlı bir gazeteci ve amatör detektifin serüvenini anlattığı ilk romanı 1987 yılında yayımlandı. Lindsay Gordon’un yer aldığı dört kitaptan sonra Manchester’lı özel detektif Kate Brannigan tiplemesiyle büyük ilgi uyandırdı. Kate Brannigan dizisinin kitapları arasında Öldürücü Darbe, Ters Tepki, Kırık Çete, Temiz İş, Kadın Genleri yer alıyor. Dizinin son kitabı Star Struck (Yıldız Çarpması) Fransa’da Grand Prix des Romans d’Aventure ödülünü kazandı. 1995 yılında yayımlanan Deniz Kızları Şarkı Söylüyor’da yine bir kadın detektif Carol Jordan ve bir suçlu profilcisinin maceralarını anlatıyordu. Bu yapıtıyla McDermid, İngiliz Polisiye Yazarları Birliği’nden en iyi roman dalında Altın Hançer (Gold Dagger) ödülünü aldı. Romandaki suçlu profilcisi Tony Hill karakteri daha sonra The Wire In The Blood’da (Kandaki Tel) okurların karşısına çıktı. İki polisiye dizisinde güçlü ve bağımsız İngiliz kadınını anlatan McDermid gerçekten özel detektiflik yapan kadınlarla yaptığı röportajları da Suitable Job For A Woman adıyla kitaplaştırdı. Zaman ve yer duygusunun oldukça önemli bir rol oynadığı polisiyelerinde çoğu zaman güncel olaylardan da yararlanan yazar kısa zamanda büyük bir hayran kitlesi toplamayı başarmıştır.

Val McDermid, Güney Manchester’da yaşıyor.

Tony Hill ve Carol Jordan polisiyeleri:

Deniz Kızları Şarkı Söylüyor

Hazırlanan:

Kandaki Tel

Kate Brannigan polisiyeleri:

Öldürücü Darbe

Ters Tepki

Kırık Çete

Temiz İş

Kadın Genleri

Hazırlanan:

Yıldız Çarpması

Deniz Kızları Şarkı Söylüyor

VAL McDERMID

İngilizce aslından çeviren: Şen Süer Kaya

Deniz Kızları Şarkı Söylüyor /The Mermaids Singing

Val McDermid

İngilizce aslından çeviren: Şen Süer Kaya

Yayına hazırlayan: Berna Kılınçer

©Val McDermid, 1995

© Oğlak Yayıncılık ve Reklamcılık Ltd. Şti. 2000

Bu yapıtın bütün hakları saklıdır. Tanıtım için yapılacak kısa alıntıların dışında yayımcının yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.

Kurumsal kimlik danışmanı: Serdar Benli

Kapak tasarımı: Derya Diblen

Dizgi düzeni: Goudy 10 /12 pt.

Ofset hazırlık: Oğlak Yayınları

Baskı: Oğlak Baskı Hizmetleri

Tel: (0-212) 612 73 05

Birinci baskı: Haziran, 2000

ISBN 975 - 329 - 303 - 8

“Maceraperest Kitaplar” bir Oğlak Yayıncılık ve Reklamcılık Ltd. Şti. ürünüdür.

Oğlak Yayınları

Genel Yönetim: Senay Haznedaroğlu

Yayın Yönetmeni: Raşit Çavaş.

Zambak Sokak 29, Oğlak Binası,

80080 Beyoğlu/İstanbul

Tel: (0-212) 251 71 08-09,

Faks: (0-212) 293 65 50

e-posta: oglak@oglak.com

TEŞEKKÜRLER

Hayat, sanatı taklit eder gibi göründüğü an rahatsız edici olur. Bu kitabı 1992 baharında, yani Londra’daki gay topluluğunu sarsan cinayetler başlamadan çok önce planlamaya başladım. Umarım ki bu sayfalarda birinde acı ya da hakarete neden olacak bir şey yoktur.

Her zaman olduğu gibi bol bol arkadaşlarımın kafalarını ütüledim ve Deniz Kızları Şarkı Söylüyor’u araştırıp yazarken onları sömürdüm. Özellikle Liverpool’daki Ashworth Top Security Psikiyatri Hastanesi’nden klinik psikolog ve saldırgan profili uzmanı Mike Berry’ye bu kitabın hazırlığı sırasında zamanını ve uzmanlığını esirgemediği için teşekkür ederim. Ondan aldığım bilgi ve içgörüler çok değerliydi, tıpkı yemek davetlerinde sohbetleri hemen kesmek gibi.

Blackburn’deki Responsive College Unit’ten Peter Byram’a da bilgisayar teknolojisinin ince yanları hakkında bilgi verdiği için teşekkür etmek istiyorum. Alison Scott ve Frankie Hegarty tıbbi konularda yararlı bilgiler verdiler. Sussex Polisi’nden Komiser Mike Benison, belli başlı cinayet soruşturmaları hakkında bilgi vermek için yoğun programından cömertçe zaman ayırdı. Jan Penna, Diana Cooper ve Paula Tyler bazı avukatların zaman ve bilgi konusunda cömert olduklarını bir kez daha gösterdiler.

Destek, sabır ve öğütleri nedeniyle özellikle Brigid Braillie ve Lisanna Radice’e teşekkür ederim. Günlerini bir dizi cinayetler katilinin zihninde geçiren birine katlanmak kolay değildir.

Kuzeydeki Bradfield kenti tümüyle düşgücümün bir ürünü. Polis memurları da dâhil olmak üzere profesyonellerin tavır ve davranışları yalnızca kurgusal zorunluluk nedeniyle seçilmiştir. İngiltere’de yalnızca birkaç dizi cinayet katili olduğu için şanslıyız, çünkü bunların büyük kısmı ilk cinayetlerinden sonra yakalanıyor. Umalım ki profil uzmanları ve emniyet güçleri aynı performansı göstermeye devam etsin.

Sevgili dizi böcek katilim Tookie Flystock’a

Deniz kızlarının birbirlerine şarkı söylediklerini duydum.

Bana da söyleyeceklerini sanmıyorum.

“ALFRED PRUFROCK’IN AŞK ŞARKISI”

T. S. ELIOT

İşkencenin ruhu erildir.

SERGİ KARTINDAKİ YORUM

SUÇBILİM VE İŞKENCE MÜZESİ,

SAN GİMIGNANO, İTALYA.

Bütün bölüm başı alıntıları Thomas De Quincey’in Güzel Sanatlardan Biri Olarak Cinayet (1827) adlı yapıtından alınmıştır.

1

“BACKUP.007; DOSYA AŞK.001” ADLI 3,5 İNÇLİK DİSKETTEN

İlk seferi her zaman hatırlar insan. Seks hakkında, böyle demezler mi? Aynı şey cinayet için de geçerlidir. O tuhaf ve egzotik dramanın tek bir zevkli anını bile unutamam hiçbir zaman. Bu kadar deneyimden ve bilgiden sonra şimdi amatörce bir iş olduğunu görüyor olsam da, hâlâ aynı heyecanı duyuyorum.

Harekete geçme kararını iradem dışında vermeden önce bunu anlamamış olsam da, çok daha önceden cinayete giden yola girmiştim bile. Toscana’da bir Ağustos gününü hayal edin. Şehirden şehre dolaşan klimalı bir otobüs. Bir otobüs dolusu Kuzey kültür akbabaları, on beş günlük değerli turun her anını Howard Şatosu’yla Chatsworth’e karşı hatırlanabilecek şeylerle doldurmaya çalışan bir otobüs dolusu insan.

Floransa’dan, tuhaf biçimde çelişen Madonna ve şehit imgeleriyle dolu kilise ve sanat galerilerinden hoşlandım. Kocaman katedralin yüksek kubbesine tırmandım. Eskimiş taş basamakları kulenin tavanıyla çatı arasında sıkışmıştı. Bilgisayarımın içine girmiş gibiydim, bir serüven oyunundaki kahraman rolüne bürünmüş, labirentten gün ışığına çıkıyordum sanki. Yalnızca yol üzerinde katledilecek canavarlar eksikti. Bu zor tırmanıştan sonra parlak gün ışığına çıkınca kart ve hatıra eşyalar satan bir adam gördüm: Ufak tefek, esmer, gülümseyen bir adam, yıllar belini bükmüş. Gerçekten bir oyun olsaydı ondan biraz sihir satın alabilirdim. Ne yazık ki gönderebileceğimden daha çok sayıda kart aldım.

Floransa’dan sonra San Gimignano. Kasaba yeşil Toscana Ovası’nın üstünde yükseliyordu, yıkıntı halindeki kuleleri gökyüzüne mezardan çıkmış parmaklar gibi uzanmıştı. Rehber “bir ortaçağ Manhattan’ı” gibi bir şeyler geveledi: Calais’den beri zorla bize yutturulan listeye bir kıyaslama maddesi daha eklendi.

Kasabaya yaklaşırken heyecanım arttı. Floransa’da gerçekten görmek istediğim bir turist uğrağının ilanlarını görmüştüm. Sokak lambalarına asılmış gösterişli kırmızı ve altın harflerle yazılan ilanları, San Gimignano Suçbilim Müzesi’ni ziyaret etmem gerektiğini ısrarla vurguluyordu. Elimdeki rehbere bakarak düşündüklerimi yapabileceğimi gördüm. Suçbilim ve İşkence Müzesi. Söylemeye gerek bile yok, burası kültürel gezimizin içinde değildi.

Hedefimi aramam gerekmedi, içinde sokak planı da bulunan bir müze broşürü, Ortaçağ duvarlarındaki kocaman taş kapının içinde elime tutuşturuldu. Beklentinin keyfini çıkararak bir süre dolaştım ve kulelerin temsil ettiği uyumsuzluğu hayretle izledim. Her güçlü aile, komşularına karşı savunduğu kendi kulesini yaptırmıştı. Şehrin en güçlü olduğu dönemde birkaç yüz kadar olduğu sanılıyor. Ortaçağ San Gimignano’su ile kıyaslandığında kapanış saatinden sonra doklarda Cumartesi akşamı çocuk yuvasına, denizciler de amatörlere de benziyordu.

Artık müzenin çekiciliğine daha fazla karşı koyamadığım zaman, merkezdeki meydanı geçerken şans kuyusuna iki renkli 200 liret attım ve yan sokakta biraz yürüdüm. Artık tanıdık kırmızı ve altın renkli ilanların antik taş duvarları süslediğini görebiliyordum. Heyecan içimde kana susamış bir sivrisinek gibi vızlıyordu. Serin ana girişe girdim ve giriş biletiyle birlikte resimli, kocaman bir müze rehberi aldım.

Bunu nasıl tanımlayabilirim? Fiziksel gerçeklik, benim için fotoğraf, video kaset ya da kitaplardan çok daha etkileyiciydi. İlk gördüğüm, yükseltilmiş bir işkence tezgâhıydı, önündeki kartta işlevi İtalyanca ve İngilizce olarak ayrıntıyla anlatılıyordu. Bu aletle omuzlar yerlerinden çıkıyor, kalça ve dizler bağlarından kopuyor, kopmuş bir kolyeden düşen boncuklar gibi omurga ikiye ayrılana kadar geriliyordu. Kartta, “Kurbanlar bu tezgâhtan sonra çoğunlukla on on beş santim uzar” diye yazıyordu. Engizisyoncuların olağanüstü bir akılları varmış. Sapıkları canlı canlı acı çekerek sorgulamakla yetinmemişler, acı çeken vücutlarından daha fazla cevap almaya da çalışmışlar.

Sergi, insanın yaratıcılığının bir anıtıydı. Böyle kılı kılına ölçülmüş bir acı yöntemini bulacak kadar insan vücudunu yakından inceleyen zihinlere hayran olmamak elde mi? Bu ortaçağ beyinleri, görece ilkel teknolojileriyle işkence sistemlerini o kadar inceden incece tasarlamışlardı ki, bu aletler bugün bile kullanılabiliyor. Modem sanayi sonrası toplumumuzun ancak elektrik kullanarak ek yapabilmiş olması tek gelişme bence.

Odaları dolaşarak Iron Maiden’ın kocaman çivilerinden daha ince ve zarif aletlere, vajinaya da anüse sokulan ince uzun yumurta biçimli armutlara kadar her oyuncağın tadını çıkardım. Kastanyola çevrildiği zaman armut, yapraklarının ucunda keskin metal dişler olan tuhaf bir çiçeğe dönüşüyordu. Bazen hayatta kalabilen kurbanların herhalde kaderi çok kötü olmuştu.

Öbür ziyaretçilerin yüzlerinde ve seslerinde dehşeti fark ettim ama bunun ikiyüzlülük olduğunu da anladım. Gizliden gizliye bu ziyaretin her anının tadını çıkarıyorlar ama saygınlıkları, heyecanlarını dışa vurmalarını önlüyordu. Yalnızca çocuklar büyülenmişliklerini dürüstlükle sergiliyorlardı. Şu soğuk, pastel renkli odalarda bacaklarının arasında cinsel istek dalgasını hisseden tek insanın ben olmadığıma mutlulukla bahse girebilirim. İşkence müzesinin gizlice hatırlanmasının kaç tatil kaçamağını renklendirdiğini sık sık merak ederim.

Dışarıda, güneş altındaki avluda, bir kafesin içinde bir iskelet çömelmiş duruyordu, kemikleri akbabalar tarafından sıyrılmış gibi tertemizdi. Kulelerin upuzun olduğu günlerde bu kafesler San Gimignano’nun dış duvarlarına asılıydı: Yerli ve yabancılara, buranın yasalara saygısızlığın ağır biçimde cezalandırıldığı bir şehir olduğunu anlatan bir mesaj. Bu kasabalılara karşı tuhaf bir yakınlık hissettim. İhanetten sonra cezalandırma gereğine ben de saygı duyuyorum.

İskeletin yanlarında duvara yaslanmış, sivri uçlu dev bir tekerlek vardı. Bir tarım müzesinde rahatlıkla sergilenebilir gibi duruyordu. Ama duvardaki kart, tekerleğin daha yaratıcı bir işlevi olduğunu açıklıyordu. Suçlular tekerleğe bağlanırdı. Önce heyecanlı kalabalığın gözleri önünde etleri kemiklerinden ayrılıncaya kadar kamçılanırlardı. Sonra kemikleri demir çubuklarla tekerlekte kırılırdı. Kendimi tarot kartı şans tekerleğini düşünürken buldum.

Bir katil olmak zorunda olduğumu anladığım zaman, işkence müzesinin anısı önümde bir esin perisi gibi belirdi. Ellerimi her zaman iyi kullanmışımdır.

Birinciden sonra bir parçam bu işi bir daha yapmak zorunda kalmayacağımı umut ediyordu. Ama zorunda kalırsam bir sonrakinin daha iyi olacağını biliyordum. Hatalarımızdan, davranışlarımızın kusurlarını öğreniriz. Neyse ki pratik mükemmelliği sağlar.

***

Beyler, Güzel Sanatlar’dan biri olarak kabul edilen Cinayet üzerine Williams’ın Dersini okuma görevini, sanatın çok az anlaşıldığı ve yalnızca birkaç büyük modelin sergilendiği üç dört yüzyıl öncesi için kolay olabilecek bir görevi yerine getirmek üzere komiteniz tarafından atanmış olmanın onurunu taşıyorum, ama kusursuz sanat eserlerinin profesyoneller tarafından yapıldığı bu çağda, açıktır ki halk, bu eserlere getirilen eleştiri tarzına denk düşen bir gelişme arayacaktır.

Tony Hill ellerini başının arkasında kavuşturup tavana baktı. Lamba bağlantısının çevresindeki zarif kartonpiyerde ince bir örümcek ağı vardı ama buna hiç aldırmadı. Gün doğumunun zayıf ışığı, perdesindeki üçgen bir boşluktan sızan sokak lambalarının turuncu ışığına karışmıştı ama Tony bununla da ilgilenmedi. Bilinçaltında, merkezi ısıtmanın devreye girdiğini, kapıdan ve pencere pervazlarından sızan rutubetli kış esintisinin soğuğunu yok etmeye hazırlandığını fark etti. Burnu soğuk, gözleri çapaklıydı. En son ne zaman doğru dürüst uyuduğunu hatırlayamıyordu. Gece kesintili rüyalar görmesinin nedenlerinden biri de günü nasıl geçireceğiyle ilgili kaygılarıydı ama bundan fazlası da vardı. Çok daha fazlası.

Sanki bugün endişe etmek için yeterli değilmiş gibi. Ondan ne beklendiğini biliyordu ama bekleneni vermek başka bir hikâyeydi. Başkaları bu tür şeyleri midelerinde kısa ömürlü bir çalkantıdan fazla bedel ödemeden hallederlerdi ama Tony böyle değildi. Günü geçirmek için gereken görüntüyü sağlayabilmek için bütün kaynaklarını kullanması gerekiyordu. Böyle koşullar altında aktörlerin izleyicileri büyüleyen performansı göstermek için ne kadar güç kullanmaları gerektiğini anlıyordu. Ama bu gece sekiz saat uyumak için göstereceği bir başka sonuçsuz çaba dışında her şey yolunda gidecekti.

Yatakta dönerek bir elini dışarı çıkardı ve kısa siyah saçlarında gezdirdi. Çenesindeki birkaç günlük sert sakalı kaşıyarak içini çekti. Bugün ne yapmak istediğini biliyordu ama yaparsa bunun mesleki bir intihar olacağını da aynı derecede biliyordu. Bradfield’da serbest dolaşan bir dizi cinayetler katili olduğunu bilmesi önemli değildi. Bunu ilk söyleyen kişi olmayı üstlenemezdi. Açlıktan büzüşmüş midesi kasılınca Tony acıyla yüzünü buruşturdu. İçini çekerek yorganı itti ve yataktan çıktı. Pijamasının paçalarını aşağıya indirmek için bacaklarını salladı.

Banyoya gitti ve ışığı yaktı. Klozeti kullanırken serbest eliyle uzanıp radyoyu açtı. Bradfield’ın Sesi kanalının trafik haberleri sunucusu, sabahın öngörülen tıkanık yerlerini hiçbir sürücünün Prozac almadan hissedemeyeceği bir neşeyle açıklıyordu. O sabah otomobil kullanmayacağı için şükreden Tony lavaboya yöneldi.

Hâlâ uykulu uykulu bakan içine göçük mavi gözlerine baktı. Gözlerin ruhun aynası olduğunu kim söylemişse tam bir tüccarmış diye düşündü alayla. Herhalde böyleydi, yoksa evde kırılmamış ayna kalmazdı. Pijama üstünün üst düğmesini açtı ve banyo dolabının kapağını açarak tıraş köpüğüne uzandı. Elinin titremesi onu durdurdu. Kapağı öfkeyle küt diye kapadı ve elektrikli tıraş makinesine uzandı. Elektrikli aletle tıraş olmaktan nefret ederdi, jiletin verdiği taze, temiz duyguyu vermezdi. Ama kendini böyle hissetmek, binlerce kesikli bir surattan daha iyiydi.

Elektrikli tıraş makinesinin diğer bir dezavantajı da, yaptığı işe yoğunlaşmasının gerekmemesi, zihninin günü düşünmesine izin vermesiydi. Bazen herkesin kendisi gibi olduğunu, her sabah kalkıp o gün için bir dış kişilik seçtiğini düşünmek keyifli olurdu. Ama zaman içinde başkalarının zihinlerini okuyunca bunun böyle olmadığını öğrenmişti. Birçok insan için var olan seçenekler çok sınırlıydı. Bazı insanlar bilgi, beceri ve zorunluluğun Tony’ye getirdiği seçim olanaklarına kuşkusuz minnet duyardı Tony onlardan biri değildi.

Elektrikli makineyi kaparken, Bradfield’ın Sesi’nin her haber özetinin öncesinde çaldığı çılgın müziği duydu. Bir öngörü duygusuyla radyoya doğru döndü. Haberin başlamasını beklerken gergin ve tetikteydi. Beş dakikalık bültenin sonunda rahatlayarak içine çekti ve küvet perdesini açtı. Gözardı edemeyeceği bir haber beklemişti. Ama şu ana kadar ceset sayısı hâlâ üçtü.

*

Şehrin öbür yakasında Bradfield Büyükşehir Polisi Başkomiser Yardımcısı (Cinayet) John Brandon, lavabonun önünde durmuş banyo aynasına boş boş bakıyordu. Tıraş köpüğünün yüzünü Noel Baha’nın sakalı gibi kaplaması bile ruh halini iyileştirmemişti. Polisliği seçmemiş olsaydı bir cenaze töreni yöneticisi için mükemmel bir aday olurdu. Orta boyluydu, sıska denecek kadar zayıftı, içine göçük siyah gözleri ve erkenden ağarmış saçları vardı. Gülümsediği zaman bile uzun yüzünde hüzünlü bir hava kalıyordu. Bugün diye düşündü, sersemlemiş bir av köpeğine benziyordu. Hiç değilse bu durumunun iyi bir nedeni vardı. Komiserinin gözünde onu Orange Lodge’daki bir papaz kadar popüler kılacak bir işle uğraşacaktı.

Brandon derin bir iç çekerek aynayı köpükle lekeledi. Komiseri Derek Armthwaite’de bir hayalperestin yakıcı mavi gözleri vardı ama gördüklerinde devrimci bir şey olduğu söylenemezdi. Polis ve Suç Bulguları Yasası kitabından çok, Eski Ahit’in polise daha uygun olduğunu düşünen bir insandı. Birçok modern polis yönteminin etkisiz olmakla kalmayıp aynı zamanda sapkın da olduğuna inanıyordu. Derek Armthwaite’in sık sık dile getirdiği görüşe göre, suç oranını azaltma açısından falaka ve dokuz kamçılı kırbaç birçok sosyal hizmet uzmanı, sosyolog ve psikologdan daha etkiliydi. Brandon’ın bu sabah için planladıkları hakkında bir fikri olsa onu Trafik Bölümü’ne transfer eder, bu da Yunus’un balina tarafından yutulmasının modern dönemdeki karşılığı olurdu.

Sıkıntısı kararlılığını zayıflatmadan önce Brandon banyo kapısındaki bir sesle irkildi. Büyük kızı, “Baba” diye seslendi. “Daha uzun süre kalacak mısın?”

Brandon jiletini hemen alarak suya batırdı ve cevap vermeden önce bir yanağını tıraş etti. “Beş dakika Karen” diye cevapladı. “Affedersin canım.” Üç gençli ve tek banyolu bir evde derin düşüncelere dalma fırsatı ele az geçiyordu.

*

Carol Jordan yarısını içtiği kahveyi lavaboya döktü ve ayağına dolanan kara kedinin üzerinden sendeleyerek duşa girdi. Kedinin miyavlamasına kapıyı kaparken, “Bir dakika, Nelson” dedi. “Michael’ı uyandırma.”

Carol detektifliğe terfi etmesinin ve vardiya sisteminden uzaklaşmasının düzenli sekiz saat uyku sağlayacağını hayal etmişti. Teşkilata katıldığı ilk haftadan bu yana, bunun özlemini çekiyordu. Terfiinin, dâhil olduğu ekibin aralarında İbne Cinayetleri olarak adlandırdıkları olayla çakışması da onun şansıydı. Başkomiser Tom Cross basında ve detektif odasında cinayetler arasında adli tıp açısından bir bağlantı ve bir dizi cinayetler katilinin varlığını gösterecek hiçbir şey olmadığını söylemesine rağmen, cinayet ekipleri farklı düşünüyordu.

Sıcak su Carol’ın üstünden akıp giderken, Cross’un tavrının topluluktan çok kendi önyargılarına hizmet ettiğini düşündü. Saygın görüntülerinin altında gizli bir gay hayatı sürdüren erkekleri hedef alan bir dizi cinayetler katili olduğunu ne kadar çok inkâr ederse, o kadar çok gay ölecekti. Bunları tutuklayarak sokakları temizleyemiyorsan, bırak o zaman bir katil temizlesin. Bunu cinayetle mi, yoksa korkuyla mı yaptığı önemli olmazdı.

Carol ve meslektaşlarının soruşturmaya ayırdıkları zamanı boşa çıkaran bir politikaydı bu. Bu soruşturmaların gerektirdiği, vergi mükelleflerinden toplanan yüz binlerce sterlinden ise hiç söz etmeyelim, çünkü Cross her cinayetin ayrı ayrı ele alınmasında ısrar ediyordu. Ne zaman üç ekipten biri cinayetler arasında bağlantı olduğunu düşündüren bir ayrıntı ortaya çıkarsa Tom Cross beş farklılık sayarak görmezden geliyordu. Her seferinde bağlantıların farklı, benzerliklerin aynı eski terane olması önemli değildi. Patron Cross’du. Başkomiser ise sırtının kötüleştiğini bahane edip izin almış ve bu sürtüşmeden sıyrılmıştı.

Carol şampuanı iyice köpürttü ve sıcak suyun altında kendine geldiğini hissetti. Eh, onun soruşturması Temel Reis Cross’un önyargılarına çarpıp parçalanmayacaktı. Emrindeki memurlardan bazıları yeteneksizliklerinin bahanesi olarak patronun bakış açısını benimsemiş olsa bile Carol yüzde yüz kararlı ve doğru yönde olacaktı. Dokuz yıl boyunca önce iyi bir derece tutturmak, sonra terfi etmek için canı çıkana dek çalışmıştı. Sırf Neanderthaller tarafından yönetilen bir teşkilatı seçme hatasını yaptığı için kariyerinin berbat olmasına hiç niyeti yoktu.

Kendine gelen Carol duşun altından çıktı, omuzları dikleşmişti, yeşil gözlerinde kararlı bir parıltı vardı. “Haydi gel, Nelson” diyerek sabahlığını giydi ve kaslı siyah tüy yumağını koluna aldı. “Haydi bakalım didişmeye oğlum.”

*

Tony arkasındaki ekranda tepegözden beliren görüntüyü son bir beş saniye daha izledi. Dinleyicilerin büyük kısmı derse bağlılık derecelerini not almayarak gösterdiği için, en azından bilinçaltlarına suçlu profili yaratma sürecinin şemasını kazımak için elinden geleni yapmak istiyordu.

Dinleyicilerine döndü. “Size bildiğiniz şeyleri anlatmama gerek yok. Profilciler suçluları yakalamaz. Bunu yapan hobilerdir.” Kıdemli polis memurları ve İçişleri Bakanlığı memurlarından oluşan izleyicisine gülümseyerek onları bu öz küçümsemeyi paylaşmaya davet etti. Birkaç tanesi paylaştı ama çoğunluk taş gibi bir yüzle, başları bir yana eğik oturmayı sürdürdü.

Ne kadar süslerse süslesin, Tony kıdemli polislerin büyük kısmını onlara işlerini nasıl yapacaklarını öğreten üniversiteli bir ukala olmadığına ikna edemeyeceğini biliyordu. İçini çekerek notlarına baktı ve dinleyicileriyle olabildiğince göz göze gelmeye çalışarak, kuzeydeki kulüplerde incelediği başarılı standup’çıların rahat vücut dilini taklit ederek devam etti. “Ama bazen biz profilciler olayları farklı bir açıdan görürüz” dedi. “Bu yeni perspektif de çok şeyi değiştirebilir. Ölüler gerçekten de bir şeyler anlatabilir, profilcilere anlattıkları da polislere anlattıklarıyla aynı değildir.

“Bir örnek. Yoldan on metre ötedeki çalılıklar arasında bir ceset bulundu. Bir polis memuru bunu fark eder. Toprakta ipuçları arar. Ayak izi var mı? Katilin bıraktığı bir şey var mı? Çalılara takılmış bir kumaş parçası var mı? Ama benim için bu olay, elimdeki diğer bilgilerle birlikte beni katil hakkında yararlı sonuçlara götürebilecek varsayımlar için bir başlangıç noktasıdır yalnızca. Kendime şöyle sorarım: Ceset kasten mi oraya bırakılmış? Yoksa katil daha fazla taşıyamamış mı? Cesedi gizlemiş mi, yoksa oraya öylesine bırakmış mı? Bulunmasını mı istemiş? Ne kadar süre orada bulunmadan kalmasını bekliyor ya da istiyordu? Bu yerin onun için önemi nedir?” Tony omuzlarını dikleştirdi ve elini soru sorar bir tarzda uzattı. İzleyiciler etkilenmeden ona bakmaya devam etti. Tanrım, bir tepki almak için şapkasından ne kadar mesleki tavşan çıkarması gerekecekti? Ensesinden ter damlamaya başlamıştı. İnsanlara gösterdiği maskenin ardında aslında kim olduğunu ona hatırlatan rahatsız edici bir duyguydu bu.

Tony boğazını temizledi, hissettikleri yerine yansıttığı görüntüye yoğunlaştı ve devam etti. “Profil çıkarma, soruşturmayı yürüten polislerin soruşturma alanını daraltmasına yardımcı olan bir araçtır. Bizim işimiz tuhaf şeylerden bir anlam çıkarmaktır. Size saldırganın adını, adresini ve telefon numarasını veremeyiz. Ama belirli özellikler taşıyan bir suç işlemiş birinin ne tür bir insan olduğunu gösterebiliriz Bazen yaşadığı yeri, yapmasını bekleyebileceğimiz iş türünü gösterebiliriz.

İçinizde Suçlu Profili Ulusal Merkezi kurulmasının gerekliliğini sorgulayanlar olduğunu biliyorum. Bunu düşünen yalnızca siz değilsiniz. Bu konuda sivil özgürlükçüler de seslerini yükseltiyor.” Sonunda, diye düşündü Tony derin bir rahatlamayla. İzleyicilerden gülümsemeler ve baş sallamalar. Bu noktaya varmak kırk dakikasını almıştı ama sonunda onları etkileyebilmişti. Bu rahatlayabileceği anlamına gelmiyordu ama rahatsızlığı da azalmıştı. “Kaldı ki” diye devam etti, “biz Amerikalılara benzemeyiz. Her köşede pusuya yatmış dizi cinayetler katillerimiz yok. Cinayetlerin yüzde doksanının aile üyeleri ya da kurbanları tanıyan kişiler tarafından işlendiği bir toplumda yaşıyoruz hâlâ.” Artık onları iyice etkilemişti. Birkaç kişi oturma konumunu düzeltti.

“Ama profil çıkarma bir sonraki Yamyam Hannibal’ı yakalamak değildir. Çok çeşitli suçlarda kullanılabilir. Uçak kaçırmaya yönelik önlemlerde, uyuşturucu kuryelerini, imzasız mektup yazanları şantajcıları, dizi tecavüzcüleri ve kundakçıları yakalamada önemli bir başarı sağladık. En az bunun kadar önemli bir şey de, profil çıkarmanın büyük soruşturmalarda şüphelileri sorgulama teknikleri konusunda polise yardımcı olmakta kullanılmasıdır. Bu demek değil ki polisler sorgulama becerisinden yoksun ama klinik eğitimimizle, bildik tekniklerden çoğunlukla daha verimli olabilen yaklaşımlar geliştirdik.”

Tony derin bir soluk alarak öne eğildi ve masanın kenarını tuttu. Son cümlesi banyo aynasının karşısında iyi görünmüştü. İzleyiciler üzerinde de etkili olması için dua etti. “Ekibim ve ben Suçlu Profili Ulusal Merkezi kurmak için iki yıllık bir planlamanın ilk bir yılındayız. İçişleri Bakanlığı’na bir hazırlık raporu sundum. Onlar da dün, son raporum ellerine ulaşır ulaşmaz bu bölümü kuracaklarını teyit etti. Baylar ve bayanlar, suçla mücadelede bir devrim olacak. Rahat uyum sağlayabileceğiniz bir biçimde gerçekleşmesini sağlamak için bir yılınız var. Ekibimle ben her tür fikre açığız. Hepimiz aynı taraftayız. Ne düşündüğünüzü öğrenmek istiyoruz çünkü bunun işe yaramasını istiyoruz. Şiddet kullanarak işlenen dizi suçların sorumlularını parmaklıkların ardında görmek istiyoruz, tıpkı sizin gibi. Yardımcı olacağınıza inanıyorum. Bizim de size yardımcı olabileceğimizi biliyorum.”

Tony bir adım geri giderek alkışın tadını çıkardı; özellikle coşkulu olduğu için değildi, haftalar boyunca korktuğu kırk beş dakikanın bittiğini gösterdiği için. İnsanlara hitap etme her zaman rahat ettiği sınırların dışında olmuştu, o kadar çok dışındaydı ki, doktorasını tamamladıktan sonra akademik kariyerine devam etmemişti çünkü sürekli konferans vermeye katlanamazdı. Oyunculuk yeteneği tek neden değildi. Kriminal açıdan sağlıklı olmayan zihinlerin çarpık derinliklerini incelemek nedense çok daha az tehdit ediciydi.

Kısa ömürlü alkışlar dindiği zaman Tony’nin İçişleri’ndeki koruyucusu ön sıradan ayağa fırladı. Tony polis izleyicileri arasında bir güvensizlik duygusu uyandırıyordu ama George Rasmussen bir sivrisinek ısırığından daha evrensel bir rahatsızlık yaratıyordu. İstekli gülümsemesi çok fazla dişi ortaya çıkarıyordu ve George Formby’ya Sivil Hizmet görevindeki kıdemiyle bağdaşmayan bir benzerlik taşıyordu. Gri çizgili takım elbisesinin şık kesimi ve abartılı aksanı Tony’yi Rasmussen’in şehrin kenar mahallelerindeki bir okulda eğitim gördüğüne ikna etmişti. Tony notlarını toplayıp çantasına koyarken onu yarım kulak dinledi. Büyüleyici içgörüsü için teşekkürler, falan filan... kahve ve şu çok lezzetli bisküviler, falan filan... resmi olmayan sorular sorma fırsatı, falan filan... tüm dosyaların Dr. Hill’e şu şu tarihte teslim edilmesi...

Ayak sesleri Rasmussen’in nakaratına bir son verdi. Bir sivil hizmet görevlisinin teşekkürüyle kahve arasında seçim yapmaya gelince tartışma ortadan kalkardı. Sivil hizmet görevlisi için bile. Tony derin bir soluk aldı. Öğretmenlik buraya kadar. Şimdi dinlemeye ve yeni ilişkilerine onların yanında olduğu duygusunu veren, özümsemeye istekli bilgili meslektaş olması gerekiyordu.

*

John Brandon, aynı sırada oturduğu insanların yerlerinden kalkmasına izin vermek için ayağa kalktı ve kenara çekildi. Tony Hill’in performansını izlemek umduğu kadar bilgi verici olmamıştı Psikolojik profil çıkarmayla ilgili birçok şey anlatmıştı ama küstah olmadan güvenli görünmesi dışında insan hakkında hemen hiçbir şey anlatmamıştı. Bir saatin son kırk beş dakikası, planladığı şeyin doğru hareket tarzı olduğuna daha fazla inanmasını sağlamamıştı. Ama başka bir seçenek de göremiyordu. Duvara yakın duran Brandon kalabalığın ters yönüne doğru giderek Rasmussen’in yanına gitti. Dinleyicisinin ayağıyla seçimini gösterdiğini gören sivil hizmet görevlisi konuşmasını birdenbire kesti ve gülümsemekten vazgeçti. Rasmussen koltuğuna bıraktığı kâğıtları toplarken Brandon onun yanından geçerek Tony’ye doğru yürüdü. Tony eski püskü Gladstone çantasının tokalarını takıyordu.

Brandon boğazını temizledi ve “Dr. Hill” dedi. Tony başını kaldırdı, yüzünde nazik bir soru işareti vardı. Brandon yutkunarak konuşmaya devam etti. “Daha önce karşılaşmadık ama benim bölgemde çalışıyorsunuz. Ben John Brandon...”

“Cinayet Bölümü Başkomiser Yardımcısı mı?” diyerek Tony onun sözünü kesti, gözlerinde bir gülümseme belirdi. John Brandon hakkında, kendi tarafında olmasını isteyeceği kadar çok şey duymuştu. “Sizinle tanıştığıma memnun oldum Bay Brandon” diyerek sesine bir sıcaklık kattı.

Brandon, “John deyin” dedi istediğinden daha sert bir sesle. Sinirli olduğunu şaşırarak fark etmişti. Tony Hill’in soğukkanlı özgüveninde onu rahatsız eden bir şey vardı. “Biraz konuşabilir miyiz?”

Tony cevap veremeden Rasmussen aralarına girdi. En küçük bir alçakgönüllülük belirtisi göstermeden, “Beni mazur görürseniz” dedi, tekrar gülümsemeye başlamıştı. “Tony, kahve bölümüne gelirsen, teşkilattaki arkadaşlarının seninle sohbet etmek isteyeceğini biliyorum. Bay Brandon, siz de gelmek ister misiniz? “

Brandon öfkelendi. Kahve içen polisler ve gürültülü İçişleri Bakanlığı memurlarıyla dolu bir salonda özel konuşmak için mücadele etmek zorunda kalmadan da durumu idare edemiyordu zaten. “Dr. Hill’le biraz özel görüşmek istiyordum.”

Tony, Rasmussen’e baktı, kaşlarının arasındaki paralel çizgilerde belli belirsiz bir kırışma oldu. Normal olarak Brandon’la konuşmasına devam ederek Rasmussen’i devre dışı bırakma hoşuna giderdi. Böyle adamlara haddini bildirmek her zaman zevkli olurdu. Ama bugün öbür polis memurlarıyla kaydettiği başarıya çok şey bağlıydı, bu yüzden bu zevkten yoksun kalmaya karar verdi. Bunun yerine Rasmussen’e imalı bir biçimde arkasını dönerek, “John, öğle yemeğinden sonra Bradfield’a otomobille mi döneceksin?” diye sordu.

Brandon başını salladı.

“O halde belki beni de alabilirsin. Trenle geldim ama senin için bir sakıncası yoksa dönerken trenle boğuşmamayı tercih ederim. Son moda Wendy’lerle arkadaşlık etmek istemezsen beni şehir sınırında bırakabilirsin.”

Brandon gülümsedi, uzun yüzü kırıştı. “Bunun gerekeceğini sanmam. Seni polis merkezine bırakmaktan memnun olurum.” Geriye çekilerek Rasmussen’in Tony’yi kapıya götürürken hızlı hızlı konuşmasını izledi. Psikoloğun neden olduğu hafif rahatsız edici duygudan kurtulamıyordu. Belki de yardım istemeyi otomatik olarak kendisini rahatsız eden yabancı bir duygu yapacak kadar, dünyasındaki her şeyin kontrol altında olmasına alıştığı içindi bu. Başka bir açıklama bulamıyordu. Omuz silkerek kalabalıkla birlikte kahve salonuna geçti.

*

Tony emniyet kemerini taktı ve resmi plakasız Range Rover’ın keyfini çıkardı. Brandon, Manchester polis merkezinin park yerinden çıkıp otoyola çıkarken Tony konuşmadı, tanımadığı bir yerin yollarında kaybolmamak için adamın gösterdiği dikkati bölmek istemiyordu. Yan yoldan otoyol trafiğine çıkarlarken Tony sessizliği bozdu. “Bir yardımı olacaksa, sanırım benimle ne hakkında konuşmak istediğini biliyorum.”

Brandon’ın elleri direksiyonda gerginleşti. “Senin bir psikolog olduğunu sanmıştım, medyum değil” diyerek şaka yaptı. Kendi de buna şaşırmıştı. Mizah, güçlü bir özelliği değildi. Normal olarak yalnızca baskı altındayken mizaha başvururdu. Brandon onun yardımını isterken böyle gergin olmaya alışkın değildi.

Tony alayla, “Medyum olsaydım, bazı meslektaşların benim daha çok farkıma varırdı” dedi. “Peki tahminde mi bulunayım, yoksa tamamen aptal durumuna düşme riskini göze mi alayım?”

Brandon şöyle bir Tony’ye baktı. Psikolog rahat görünüyordu, elleri dizlerinin üzerindeydi, ayaklarını bileklerinden kavuşturmuştu. Brandon’ın bile modası geçmiş olduğunu fark ettiği takım elbisesi yerine blucin ve kazakla daha rahat edecekmiş gibi görünüyordu. Kızlarının kendi giysilerine yaptığı alaycı yorumları hatırladı. Damdan düşer gibi, “Bradfield’de bir dizi cinayetler katili olduğunu düşünüyorum” dedi.

Tony hafifçe iç çekti. “Fark edip etmediğinizi merak etmeye başlamıştım.”

Brandon, yardımını istemeden önce Tony’yi uyarması gerektiğini hissederek, “Herkes böyle düşünmüyor” dedi.

Tony “Basındaki yazılardan bunu ben de çıkardım” dedi. “Seni rahatlatacaksa, okuduklarımdan anladığım kadarıyla çözümlemenin doğru olduğuna eminim.”

“Sentinel Times’da en son çıkan yorumunda verdiğin izlenim tam olarak böyle değil.”

“Benim görevim polisle işbirliği yapmak, onlara köstek olmak değil. Dizi cinayetler katili düşüncenizi açığa vurmamak için nedenleriniz olduğunu düşündüm. Herkesin bildiği bilgilere dayanan bir tahminden daha öte bir düşüncem olmadığını özellikle vurguladım.” Sesinin tonu pantolonunun kumaşını ovuşturan parmaklarının ani gerginliğiyle çelişiyordu.

Brandon yalnızca ses tonunun farkında olduğu için gülümsedi. “Çok ilginç. Peki bize yardım edecek misin?”

Tony ani bir tatmin duygusu hissetti. Haftalardır özlemini çektiği şey buydu. “Birkaç mil ötede bir benzin istasyonu var. Bir fincan çay içmek ister misin?”

*

Detektif Carol Jordan, gözlerini tam bakmamaya zorlayarak bir zamanlar insan olan et yığınına baktı. Kantinden peynirli sandviç almamış olmayı istedi. Genç erkek polislerin korkunç bir biçimde öldürülmüş kurbanlarla karşılaştıkları zaman kusmaları nedense kabul edilebilir bir şeydi. Sempati bile toplarlardı,; Ama kadınların cesaretinin olmadığı genel fikirken kadın polisler suç mahallerinde uygunsuz davrandıkları zaman hemen kazandıkları bütün saygıyı kaybederler ve hor görülürlerdi. Kantinde kötü şakaların boy hedefi olurlardı. Carol dişlerini sıkarken acıyla düşündü. Ellerini trençkotunun cebine iyice soktu, yumruklarını sıktı, tırnakları avuç içlerine battı.

Carol kolunun üst kısmını bir elin tuttuğunu hissetti. Başını çevirme fırsatına minnet duyarak dönünce çavuşunu gördü. Don Merrick amirinden epeyce uzundu ve onunla konuşurken kamburunu çıkarmak zorunda kalıyordu. Carol başta içki içerken ya da zaman zaman gittiği akşam yemeklerinde arkadaşlarına anlatacak kadar eğlendirici bulmuştu bunu. Ama şimdi farkına bile varmıyordu. Merrick yumuşak Geordie aksanıyla, “Çevre kordon altına alındı, efendim” dedi. “Patolog yolda. Ne düşünüyorsunuz. No. 4’e mi bakıyoruz?”

Carol yarı şaka yarı ciddi, “Komiser sakın böyle dediğini duymasın” dedi. Çevresine bakınarak, “Ama bence öyle” diye ekledi. Temple Fields bölgesinde, asıl olarak gaylerin gittiği, haftada üç gece üst katında lezbiyenlerin toplandığı bir pub’ın arka bahçesindeydiler. Terfi mücadelesinde mağlup ettiği maço erkeklerin alaylarının aksine, Carol’ın adım atmak için bir nedeni olmadığı bir yerdi. “Kapı nasıl?”

Merrick kısa ve özlü bir ifadeyle, “Berbat” dedi. “Alarm sistemi yok.”

Carol uzun çöp bidonlarını inceledi. “Olması için de bir neden yok” dedi. “Bar sahibi ne diyor?”

“Şu anda onunla Whalley konuşuyor, efendim. Öyle görünüyor ki dün gece on bir buçuk sularında kilitlemiş. Barın arkasında tekerlekli çöp konteynerleri var ve kapanış saatinde arka bahçeye getiriliyor.” Merrick üç mavi plastik bidonun durduğu arka kapıyı eliyle gösterdi, bidonların her biri süpermarket arabası büyüklüğündeydi. “Bidonlar öğleden sonraya kadar alınmıyor.”

Carol başparmağıyla işaret ederek, “Bunu o zaman mı bulmuşlar?” diye sordu.

“Orada öyle yatar bulmuşlar. Hücrelerine ayrılmış diyebiliriz.”

Carol başını salladı. Keskin kuzeydoğu rüzgârıyla hiç ilgisi olmayan bir ürperme hissetti. Kapıya doğru bir adım attı. “Tamam. Şimdilik bunu SOCO’ya bırakalım. Burada durarak işlerine engel oluruz.” Merrick onun arkasından pub’ın ardındaki dar sokağa gitti. Sokak tek bir aracın ancak geçebileceği kadar dardı. Carol başını kaldırıp sokağa baktı. İki tarafından üniformalı polis tarafından korunuyordu ve polis kordonuyla kapatılmıştı. Carol hafifçe, “neresi kendinin biliyor” diye düşündü. Pub’ın kapısını gözden kaybetmeden sokak boyunca geri geri gitti. Merrick emirlerini bekleyerek onu izledi.

Sokağın sonunda Carol durdu ve caddeye bakmak için döndü. Sokağın karşısında yüksek bir bina vardı: Atölyeye dönüştürülmüş eski bir depo. Gece orada kimse olmazdı ama öğleden sonra hemen her pencerede meraklı yüzler vardı. Aşağıdaki drama sıcak odaların içinden bakıyorlardı. “Olması gereken zamanda pencereden bakan birinin olma ihtimali yüksek değil sanırım” dedi.

Merrick alaylı bir tavırla, “Bakmış olsalar bile fark etmemişlerdir” dedi. “Kapanış saatinden sonra buradaki sokaklar çok hareketli olur. Her kapıda, her sokakta, her park etmiş otomobilde bir çift olur. Komiserin Temple Fields’e Sodom ve Gomora adını vermesi hiç de şaşırtıcı değil.”

“Biliyor musun, ben de bunu sık sık merak ederim. Sodom’da ne yaptıkları çok açık ama Gomora’nın günahı neydi?” diye sordu Carol.

Merrick şaşırarak baktı. Böyle bakınca üzgün gözlü bir labradora rahatsız edici derecede benziyordu. “Sizi anlayamadım efendim” dedi.

“Boşver. Bay Armthwaite’in hepsini uygunsuz davranıp suçlamasıyla içeriye tıkmamasına şaşırdım.”

Merrick, “Birkaç yıl önce bunu denedi” diye itiraf etti; “Ama polis komitesi onun canına okudu. Armthwaite onlarla mücadele etti ama komite onu İçişleri’yle tehdit etti. Holmwood Three işinden sonra da politikacılarla boğuşamayacağını anlayıp pes etti. Ama eline geçen her fırsatta onları içeri tıkmaktan da vazgeçmedi.”

“Evet tabii, umarım bu kez semtimizin dostane katili bize birazcık daha ipucu bırakmıştır, aksi takdirde sevgili liderimiz eleştirmek için kendine yeni bir hedef seçer.” Carol omuzların dikleştirdi. “Tamam, Don. Şimdi kapı kapı soruşturma yapmanızı istiyorum. Bu gece hepimiz sokağa çıkıp insanlarla konuşacağız.”

Carol emirlerini tamamlayamadan polis kordonunun ardından bir ses sözünü kesti. “Detektif Jordan. Penny Burgess, Sentinel Times. Detektif, ne buldunuz?”

Carol bir an gözlerini kapadı. Emir komuta zinciri içinde inatçı keçilerle uğraşmak zaten zordu. Basınla uğraşmak çok daha kötüydü. Keşke cesedin yanında kalsaydım diye düşünen Carol derin bir soluk alıp kordona doğru yürüdü.

“Bir şeyi tam anlayayım. Bu cinayet soruşturması boyunca size yardımcı olmamı istiyorsun ama kimseye anlatmamı istemiyorsun.” Tony’nin gözlerindeki eğlenceli bakış etkili polis memurlarının yapabileceklerinin değerini kabul etme isteksizliğine duyduğu öfkeyi gizliyordu.

Brandon içini çekti. Tony işleri kolaylaştırmıyordu ama neden kolaylaştırsındı ki? “Basına bize yardım ettiğine dair bir demeç vermeni istemiyorum. Soruşturmaya resmi olarak dâhil olmanın tek şansı Başkomiser’i sahne ışıklarını ondan ve polislerinden çalmayacağına ikna etmek.”

“Bu da Derek Armthwaite’in, Allahın Eli’nin yardım için hokus pokusçulara başvurduğunu açık etmemek anlamına gelir.” Tony’nin sesinde arzu ettiğinden fazla şeyi açığa vuran bir keskinlik vardı.

Brandon’ın yüzü alaycı bir gülümsemeyle aydınlandı. Bu düzgün yüzeyi biraz dalgalandırmanın mümkün olduğunu görmek iyiydi. “Sen öyle diyorsan tamam, Tony. Teknik olarak operasyonel bir konu ve teşkilatla içişleri politikasına karşı çıkan bir şey yapmadığım sürece müdahale etmemesi gerekir. Uygun durumlarda uzman yardımı kullanmak BMP politikasıdır üstelik.”

Tony acı bir kahkaha attı. “Sence beni ‘uygun’ olarak görür mü?”

“İçişleri ya da polis komitesiyle bir kez daha karşı karşıya gelmek istemez sanırım. On sekiz ay sonra emekli olacak ve bu arada şövalyelik unvanı kazanmaya da can atıyor.” Brandon kendi söylediklerine kendi de inanamıyordu. Bırak tümüyle yabancı birini, karısına karşı bile böyle bir sadakatsizliği dillendirmemişti. Tony Hill’de bu kadar çabuk açılmasına neden olan neydi? Bu psikoloji oyununda işe yarar bir şeyler vardı belki de. Brandon en azından bunun adaletin hizmetinde kullanılacağını söyleyerek kendini rahatlattı. “Peki sen ne diyorsun?”

“Ne zaman başlıyorum?”

2

“BACKUP.007; DOSYA AŞK.002” ADLI 3,5 İNÇLİK DİSKETTEN

O ilk seferinde bile, bir tiyatro yönetmeninin yeni bir oyunun ilk sahnelerinin planlamasından daha dikkatli plan yaptım. Ne zaman gözlerimi kapasam orada olacak parlak bir rüya olana kadar kafamdan geçirdim. Her hareketi yeniden yeniden gözden geçirerek özgürlüğümü tehlikeye atacak yaşamsal bir ayrıntıyı atlamadığıma emin oldum. Şimdi geriye dönüp bakınca, yarattığı zihinsel filmin eylemini kendisi kadar zevkli olduğunu hatırlıyorum.

İlk adım onu rahatça götürebileceğim, birlikte yalnız kalabileceğimiz bir yer bulmaktı. Kendi evimi hemen listeden sildim. Komşularımın tartışmalarını, isterik Alman köpeklerinin havlamasını ve müzik setlerinin rahatsız edici gürültüsünü duyabiliyorum, kutsal düşüncemi onlarla paylaşmaya hiç niyetim yoktu. Kaldı ki sokakta çok fazla perde arkası gözetleyicisi vardı. Adamın girişini ya da çıkışını görmelerini istemiyordum.

Bir kapalı garaj kiralamayı düşündüm ama aynı nedenleri bundan da vazgeçtim. Kaldı ki çok fazla televizyon ve film klişesine benziyordu. Olacaklara uygun bir şey istiyordum. Sonra annemin Doris Teyze’sini hatırladım. Doris ve kocası Henry, Bradfield’ın dışında bir çiftlikte yaşıyordu. Henry dört yıl kadar önce ölmüştü. Doris bir süre işleri idare etmeye çalıştı ama geçen yıl oğlu Ken onu Yeni Zelanda’da uzun bir tatile davet edince Doris koyunları sattı ve valizini topladı. Ken, Noel’de yolladığı kartta annesinin hafif bir kalp krizi geçirdiğini ve yakın bir gelecekte geri dönemeyeceğini yazmıştı.

O gece işten Ken’e telefon etme olanağı buldum. Ken başta sesimi duyduğu için şaşırdı, sonra, “Sanırım işyerindeki telefonları kullanıyorsun” diye mırıldandı.

“Aylardır aramak istiyordum” dedim. “Doris Teyze’nin nasıl olduğunu öğrenmek istedim.” Uydu aracılığıyla ilgili görünmek çok daha kolaydır. Ken annesinin sağlığı, karısı, üç çocuğu ve koyunlarını anlatırken ben de uygun sesleri çıkardım.

On dakika sonra bu kadarının yeterli olduğuna karar verdim. “Bir şey daha var, Ken, ev konusunda kaygı duyuyorum” diye yalan söyledim. “O kadar terk edilmiş bir halde ki, birinin göz kulak olması gerek.”

“Haksız değilsin” dedi Ken. “Annemin avukatının bunu yapması gerekiyor ama oraya gittiğini bile sanmam.”

“Gidip bir bakmamı ister misin? Artık Bradfield’da oturduğum için zor olmaz”

“Yapar mısın? Sana çok yük olacak. Aramızda kalsın, annemin tekrar eve dönecek kadar iyileşeceğinden emin değilim ama aile evinin başına bir şey gelmesini düşünmek de istemem” dedi Ken heyecanla.

Daha doğrusu mirasının başına bir şey gelmesini istemez. Ken’i tanıyordum. On gün sonra anahtarları aldım. Bir sonraki serbest günümde seçimimin doğruluğunu sınamak için çiftliğe gittim. Start Hill Çiftliği’ne giden dar patika son geçtiğimden bu yana otlarla kaplanmıştı ve dört çekişli cipim en yakın tek şeritli patikadan sonraki üç mili tırmanırken hayli zorlandı. Küçük kasvetli kulübeden on metre kadar ötede motoru susturdum ve beş dakika oturup etrafı dinledim. Yükseklerin insanın içine işleyen rüzgârı uğulduyor, ara sıra kuşlar ötüyordu. Ama hiç insan sesi yoktu. Uzaktan trafiğin uğultusu bile gelmiyordu.

Cipten inip çevreyi kolaçan ettim. Bir kenardaki koyun ağılı yıkılmıştı ama insanların geldiğine dair bir belirti olmaması beni memnun etti: Ne piknik kalıntıları, ne çürüyen bira kutuları, ne buruşturulmuş gazeteler, ne sigara izmaritleri, ne de kullanılmış prezervatifler vardı. Eve gidip içeri girdim.

Evin üstte iki katı, altta da iki katı vardı. İçerisi hatırladığım çiftlik evinden çok farklıydı. Bütün kişisel eşyalar, fotoğraflar, süsler, at koşumları, antikalar tipik bir Yorkshire önlemiyle paketlere konulmuştu. Bir açıdan rahatlamıştım. Yapacaklarımı engelleyecek anıları uyandıran hiçbir şey yoktu. Bütün utanç, acı ve küçük düşmenin silinmiş olduğu boş bir yerdi. Geçmişi hatırlatıp beni irkiltecek hiçbir şey yoktu. Eski kişiliğim yoktu.

Mutfaktan kilere geçtim. Raflar boştu. Allah bilir Doris dizdiği reçel ve ev yapımı şarapları ne yapmıştı. Belki onları da yabancı gıdalarla beslenmemek için Yeni Zelanda’ya götürmüştü. Kapı ağzında durarak yere baktım. Yüzüme aptalca bir rahatlama sırıtığın yayıldığını hissedebiliyordum. Belleğim beni hayal kırıklığına uğratmamıştı. Yerde bir gizli bir kapı vardı. Çömelip paslı demir halkayı çektim. Birkaç saniye sonra kapı menteşesi gıcırdayarak açıldı. Kilerdeki havayı kokladıkça Tanrıların benim yanımda olduğuna daha da emin oldum. Rutubetli ve kokmuş olacağından korkmuştum. Ama tam tersine soğuk, taze ve biraz tatlı bir havası vardı.

Gaz lambamı yakıp dikkatle taş basamaklardan aşağıya indim. Lamba orta büyüklükte bir odayı aydınlattı. Zemin taş kaplıydı ve duvar boyunca geniş bir taş bank vardı. Lambayı yukarı kaldırarak çatının sağlam kirişlerine baktım. Alçı ve ahşap çatı, kilerin onarım isteyen tek bölümüydü. Alçıyla rahatlıkla tamir edebilirdim, böylece yukarıdan ışık sızmasını önlerdi. Taş bankın sağ tarafında bir lavabo vardı. Çiftliğin suyunu kendi su kaynağından aldığını hatırladım. Musluğu açmakta zorlandım ama sonunda açtığımda su temiz aktı.

Merdivenin yanında tahta bir tezgâh vardı, üzerinde G klampları ve mengeneler duruyordu. Henry’nin aletleri duvarda düzgün bir biçimde asılı duruyordu. Taş banka oturup kendime sarıldım. Birkaç saat çalışmak bu ini oyun programcılarının yapabileceğinden çok daha mükemmel bir hale getirebilirdi. Üstelik serüvencilerimin kaçması için programda bir zayıf yan yaratmam da gerekmiyordu.

Hafta sonu geldiğinde boş zamanlarımda çiftliğe gelerek işler tamamlamıştım. Zor bir yanı yoktu. Asma kilidi ve gizli kapının cıvatalarını tamir etmiş, çatılı onarmış ve duvarları birkaç kat badanayla örtmüştüm. Videodaki kaliteyi artırmak için buranın olabildiğince aydınlık olmasını istiyordum. Elektrik için ana donanımdan ek kablo bile çekmiştim.

Adam’ı nasıl cezalandıracağıma karar vermeden önce uzun uzun ve dikkatle düşündüm. Sonunda Fransızların chevalet, İspanyolların escalero, Almanların ladder, İtalyanların veglia ve şiiri seven İngilizlerin “Exeter Dükü’nün Kızı” dedikleri bir alette karar kıldım. Tezgâh, yaratıcı Exeter Dükü ve Huntingdon Kontu Holland’dan adını alıyordu. Dük başarılı bir askerlikten sonra Londra Kulesi’nin yöneticisi olmuş ve 1420’li yıllarda bu muhteşem ikna aletini tanıtmıştı.

Bu aletin ilk biçimi, ayaklar üzerinde yükselen açık, kare bir çerçeveden ibaretti. Tutuklu aletin altına yatırılarak el ve ayak bileklerinden iplerle bağlanırdı, ipler köşelerde manivelayı kaldıran bir gardiyanın çalıştırdığı bocurgata tutturulurdu. Bu emek yoğun ve çirkin alet yıllar içinde değişerek bir masaya ya da yatay bir merdivene benzedi. Çoğunlukla ortasında sivri uçlu döner bir kısım vardı, tutuklunun vücudu hareket ettikçe sırtı sivri uçlara değiyordu. Dört ipi bir araya getirerek makinenin yalnızca bir kişi tarafından kullanılmasını sağlayan bir kasnak sistemi de geliştirildi.

Neyse ki yüzyıllar boyu bu cezayı uygulayan kişiler tanımlarında ve çizimlerinde her ayrıntıyı aktarmışlardı. Müzenin elkitabında bakacağım fotoğraflar da vardı ve bilgisayardaki CAD programı sayesinde kendi aletimi kendim tasarlayabilirdim. Mekanizma için bir antika dükkânından aldığım eski moda bir çamaşır mengenesinin sağlam parçaları kullandım. Bir müzayededen eski bir maun yemek masası da aldım. Masayı hemen çiftliğe götürerek mutfakta kestim. Masanın işçiliğine hayran kalmıştım. Aleti yapmak birkaç günümü aldı. Geriye yalnızca denemek kalmıştı.

***

Öyleyse okuru bu beklenti, arayış ve bilinmeyen bir kolun bir kez daha darbesini indirmesini beklemenin ama henüz hiçbir cüretin, bütün gözlerin önünde böyle bir girişime denk olacağına inanmazken dehşetin çılgınlığını tahmin etmeye bırakalım, aynı esrarengiz nitelikte ikinci bir olay, aynı yok etme planına uygun bir cinayet, aynı semtte işlenmiştir.

Brandon motoru çalıştırır çalıştırmaz, gösterge panelindeki mobil telefon çaldı. Telefonu alarak hırlar gibi “Brandon” dedi, Tony bilgisayar sesinin “Mesajlarınız var. Lütfen 121’i arayın. Mesajlarınız var...” dediğini duydu.

Brandon telefonu kulağından çekerek tuşlara bastı ye tekrar kulağına götürdü. Bu kez Tony söylenenleri duyamıyordu. Bir an sonra Brandon bir numara daha çevirdi. “Sekreterim” diye açıkladı. “Kusura bakma... Merhaba, Martina. John. Beni mi arıyorsun?”

Birkaç saniye dinledikten sonra Brandon gözlerini acı çekiyormuş gibi kapadı. “Nerede?” diye sordu, sesi donuktu. “Tamam, anladım. Yarım saat içinde oraya geleceğim. Kim bakıyor?., iyi, teşekkürler, Martina.” Brandon gözlerini açıp telefonu kapadı. Yerine dikkatle koyduktan sonra Tony’ye bakmak için yana döndü. “Ne zaman başlayacağını bilmek istiyor musun Şimdi nasıl?”

Tony, “Bir ceset daha mı?” diye sordu.

Brandon vitesi takarken üzüntülü bir sesle, “Bir ceset ha” dedi. “Suç mahallinde kendini nasıl hissedersin?”

Tony omzunu silkti. “Herhalde öğle yemeği yiyemem ama cesetleri el değmemiş olarak görmek benim için bir ikramiye olur.”

Brandon otoyola hızla girip ve en sağ şeride geçerken, “O usta orospu çocuğunun onları bırakış biçiminde hiçbir el değmemişi yok” dedi.

Tony, “Gene Temple Fields’a mı bırakmış?” diye sordu.

Şaşıran Brandon ona şöyle bir baktı. Tony önüne bakıyordu kaşlarını çatmıştı. “Bunu nereden biliyorsun?”

Bu Tony’nin cevaplamaya hazır olmadığı bir soruydu. “Bir önsezi de” diye yan çizdi. “Sanırım son kez Temple Fields’ın fazla göz önüne çıktığından korktu. Üçüncü cesedi Carlton Park’a bırakmak dikkatleri tek bir yerden aldı, belki polisin bir bölge üzerinde yoğunlaşmasını durdurdu ve muhtemelen bölgedeki insanları biraz rahatlattı. Ama o Temple Fields’ı seviyor. Ya o bölgeyi gerçekten iyi bildiği için ya da orası fantezisinde önemli bir yer tuttuğu için. Ya da belki de burası onun için bir tür açıklamadır.” Tony yüksek sesle düşünüyordu.

“Biri sana bir gerçeği anlattığında yarım düzine farklı varsayımda mı bulunursun her zaman?” diye sordu Brandon, en hızlı şeridi terk etmemekte direnen bir BMW’ye uzunları yaktı. “Seni orospu çocuğu, üstüne trafik polisi göndermeden şerit değiştir” diye hırladı.

Tony, “Denerim” dedi. “İşimi böyle yapıyorum. Yavaş yavaş kanıtlar ilk düşüncelerimden bazılarını elememe neden olur. Sonunda bir tür model ortaya çıkmaya başlar.” Sessizleşerek olay yerinde neyle karşılaşacağını hayal etmeye başladı. Midesi bomboş gibiydi, kasları konsere çıkacak bir müzisyeninki gibi gerilmişti. Normalde, suç mahalleriyle ilgili olarak ancak ikinci elden, resmi bir açıklama edinebilirdi. Fotoğrafçı ve öbür adli tıp memurları ne kadar iyi olurlarsa olsun, her zaman başka birinin bakış açısını tercüme etmek zorundaydı. Bu kez katile şimdiye kadar olduğundan daha yakın olacaktı. Hayatını öğrenilmiş davranışlar kalkanı ardında geçiren bir insan için, bir katilin görünüşüne nüfuz etmek kentteki tek oyundu.

*

Carol on birinci kez, “Yorum yok” dedi. Penny Burgess dudaklarını büzdü, gözleri Carol kadar taş duvar olmayan birin umutsuzlukla aradı. Temel Reis Cross bir erkek şoven domuzu olabilirdi ama kendini beğenmiş yorumlarının arasında her zaman birkaç hatırlanabilir not verirdi. Düşüncelerine bir son vererek tekrar Carol üzerinde yoğunlaştı.

“Kız kardeşliğe ne oldu, Carol?” diye sızlandı. “Haydi, biri iyilik yap. ‘Yorum yok’ dışında söyleyebileceğin bir şey vardır.”

“Üzgünüm, Bayan Burgess. Okurlarınızın en son ihtiyaç duyduğu şey, bilgiye dayanmayan spekülasyonlar. Söyleyecek somut bir şey bulur bulmaz söz veriyorum ilk siz öğreneceksiniz.” Carol sözlerini bir gülümsemeyle yumuşattı.

Uzaklaşmak için arkasını döndü ama Penny mantosunun kolunu tuttu. “Kayıt dışı bir şey” diye yalvardı. “Sırf bana yol göstersin diye. Aptal gibi görünmeme neden olacak bir şey yazmamak için. Carol, nasıl olduğunu sana anlatmama gerek yok. Ne zaman faka basacağımın çetelesini tutan erkeklerle dolu bir büroda çalışıyorum.”

Carol içini çekti. Karşı koyması zordu. Tom Cross’un detektif odasında onu ne hale getireceğini düşünmek ağzını kapalı tutmasına neden oldu. “Yapamam” dedi. “Her neyse, bana sorarsan şu ana kadar gayet iyi gidiyorsun.” Konuşurken tanıdık bir Range Rover’in köşeyi döndüğünü gördü. “Ah, Allah kahretsin” diye mırıldanarak kolunu muhabirden kurtardı. John Brandon’ın, Sentinel Times’ın dizi cinayetler katili isterisinin ardındaki polis kaynağının kendisi olduğunu düşünmesine hiç ihtiyacı yoktu. Çevik hareketlerle Brandon’ın otomobiline doğru yürüdü. Otomobil durarak birinin kalabalığı önleyen polis kordonunu çekmesini bekledi. Carol durup polislerin amirlerini hareketlilikleriyle etkilemek için koşuşturmasını izledi. Range Rover burnunu öne çıkararak Carol’a Brandon’ın yolcu koltuğunda bir yabancının oturduğunu görme şansı verdi. İki adam otomobilden inerken Carol, Tony’yi süzdü, kendisini eğiterek geliştirdiği bellek bankasına ayrıntıları yazdı. Ne zaman bilgiye ihtiyaç duyacağını bilemezsin. Orta boylu, ince omuzları geniş, dar kalçalı, bacak ve gövde orantılı, yandan ayrılmış kısa koyu renk saç, koyu renk gözler, muhtemelen mavi, altında halkalar, cilt düzgün, ortalama burun, geniş ağız, alttaki üstten kalın. Ama giyim zevki kötü. Takım elbise Brandon’ınkinden bile modası geçmişti. Ama yıpranmış görünmüyordu. Çıkarsama: Çalışma hayatında takım elbise giymeyen bir adamdı bu. Aynı derecede para harcamayı da sevmiyordu, yani takım elbise parçalanana kadar giyilecekti. İkinci çıkarsama: Büyük ihtimalle evli değildi ya da sürekli bir ilişkisi yoktu. Sevgilisi bir takım elbiseye ihtiyaç duyan her kadın, onu, alındıktan beş yıl sonra bu kadar modası geçmiş görünmeyecek klasik tarzda bir takım almaya zorlardı.

Carol bu sonuca ulaştığı sırada Brandon yanına gelmiş, yol arkadaşına da yaklaşması için işaret ediyordu. “Carol” dedi.

Carol, “Merhaba, Bay Brandon” diyerek onu selamladı.

“Tony, seni Detektif Carol Jordan’la tanıştırmak istiyorum. Carol, bu bey İçişleri’nden Dr. Tony Hill.”

Tony gülümseyerek elini uzattı. Carol onun elini sıkarken özellikler listesine çekici gülümsemeyi de ekledi. Sıkı, kuru, birçok kıdemli memurun sergilediği kemikleri kırma maçoluğu yok. “Sizinle tanıştığıma memnun oldum” dedi Tony.

Şaşırtıcı derecede boğuk bir ses, belli belirsiz kuzey aksanı. Carol nazikçe gülümsedi. İçişleri’yle ne yapacağını hiçbir zaman bilemez insan. “Ben de” dedi.

“Carol bu cinayetlere verdiğimiz ekiplerden birinin başında. İki numara, değil mi, Carol?” diye sordu Brandon ama cevabı zaten biliyordu.

“Doğru efendim. Paul Gibbs.”

“Tony, İçişleri Bakanlığı Suçlu Profili Ulusal Merkezi fizibilite araştırmasının başında. Ondan bu cinayetleri inceleyerek deneyiminin bize bir yarar sağlayıp sağlamayacağına bakmasını rica ettim.” Brandon’ın gözleri sıkıntıyla Carol’a bakıyor, satır aralarını okuduğundan emin olmaya çalışıyordu.

“Dr. Hill’in bize verebileceği her tür yardımı minnetle karşılarım, efendim. Olay yerinde yaptığım kısa araştırmadan daha öncekilerden fazla bulgumuz olduğunu sanmıyorum.” Carol, Brandon’ın söylediğini anladığının işaretini veriyordu. Her ikisi de aynı ince ip üzerinde yürüyordu ama farklı uçlarda Brandon, Tom Cross’un operasyon otoritesini zayıflatamazdı ve Carol, Bradfield teşkilatında hoşgörülebilir bir konum istiyorsa, Brandon onunla aynı fikirde olsa bile amiriyle açıkça çatışamazdı. “Dr. Hill olay yerini görmek ister mi?”

Brandon, “Hep birlikte bakalım” dedi. “Yürürken bani bilgileri verebilirsin. Elimizde ne var?”

Carol yolu gösterdi. “Burası pub’ın arka bahçesi. Açık ki ölüm yeri burası değil. Hiç kan yok. Beyaz bir erkek, otuzuna merdiven dayamış, çıplak. Kimliği bilinmiyor. Ölümünden önce işkence görmüş gibi görünüyor. Her iki omuz da yerinden çıkmış gibi ve muhtemelen kalçası ve dizleri de öyle. Saçının bazı yerleri eksik. Yüzüstü yatıyor, bu yüzden yaralarının hepsini görme şansımız olmadı. Ölüm nedeninin boğazındaki derin kesik olduğunu tahmin ediyorum. Öyle görünüyor ki ceset bu: raya atılmadan önce yıkanmış.” Carol bahçe kapısında, soğuk bir sesle anlattıklarını bitirdi. Tony’ye baktı. Sözlerinin yarattığı tek değişiklik Tony’nin dudaklarının gerilmesiydi. “Hazır mısınız?” diye sordu.

Tony başını sallayarak derin bir soluk aldı. “Ne kadar hazır olabilirsem o kadar” dedi.

Brandon “Lütfen kordonun dışında kal, Tony” dedi. SOCO’ların hâlâ yapacak çok işi var ve olay yerindeki izleri silmemize ihtiyaçları yok.”

Carol kapıyı açtı ve iki adama girmeleri için işaret etti. Tony onun söylediklerinin içerideki görüntüye kendisini hazırladığını düşünmüşse bile, bir kez bakması hazır olmadığını anlamasına yetmişti. Kanın doğal olmayan biçimde yokluğuyla daha tuhaflaşan tuhaf bir görüntüydü bu. Mantık, bu kadar her tarafı kırılmış bir cesedin kan gölünün içinde bir ada, Bloddy Marry’deki bir buz gibi görünmesi gerektiğini haykırıyordu. Tony cenaze töreni dışında bu kadar temiz bir ceset görmemişti. Ama mermer bir heykel gibi duracağına, bu ceset insan görüntüsünün bir parodisi gibi bükülmüş, ipler kesildiğinde düşen her yanı kopuk bir kukla gibi duruyordu.

İki adam bahçeden içeriye girdiklerinde polis fotoğrafçısı fotoğraf çekmeyi bırakıp John Brandon’ı başıyla selamladı. Brandon önündeki görüntüden etkilenmemiş gibi, “Tamam, Harry” dedi. Kimse ceketinin ceplerindeki ellerini yumruk yaptığını göremezdi.

“Bütün çekimleri yaptım, Bay Brandon. Yalnızca yakın çekimler kaldı” dedi fotoğrafçı. “Çok fazla yara ve bere var. Hepsini çektiğimden emin olmak istiyorum.”

Brandon, “Aferin sana” dedi.

Carol arkalarından ekledi, “Harry, işini bitirdikten sonra yakın çevrede park etmiş bütün otomobillerin fotoğraflarını çekebilir misin?”

Fotoğrafçı kaşlarını kaldırdı. “Hepsini mi?”

Carol, “Hepsini” diye teyit etti.

Homurdanan fotoğrafçı başka bir şey söyleme fırsatı bulamadan Brandon, “İyi bir fikir, Carol” diye onu onayladı. “Adamın olay yerinden yaya ya da kurbanın otomobiliyle uzaklaşmış olma ihtimali her zaman geçerli. Daha sonra almak üzere kendi otomobilini burada bırakmış olabilir. Fotoğraflar da bir polisin not defterinden daha sağlam bir kanıttır.”

Fotoğrafçı hızlı bir soluk alarak cesede geri döndü. Kısa konuşma Tony’ye alt üst olan midesini denetleme şansı vermişti. Cesede bir adım yaklaşarak bir insanı bu hale getiren zihni biraz da olsa anlamaya çalıştı, içinden, “Aklından ne geçiyor?” dedi. “Bu senin için ne anlama geliyor? Bu yaralanmış bedenle senin isteklerin arasında neler olup bitiyor? Bu tür konularda uzman olduğumu sanırdım ama sen başka bir şeysin, değil mi? Gerçekten özelsin. Hilkat garibesinden de hilkat garibesin. Hakkında kitaplar yazılanlardan biri olacaksın. Büyük oyuna hoş geldin.”

Rahatsız edecek derecede karmaşık bir zihne hayran olmaya çok yaklaştığını fark eden Tony kendini gerçekler üzerinde yoğunlaşmaya zorladı. Boğazdaki derin kesik adamın başının neredeyse kopmasına neden olmuş, baş ensede sallanırmış gibi bir yana yatmıştı. Tony derin bir soluk alarak, “Sentinel Time hepsinin boğazlarının kesilmesi sonucunda öldüğünü yazdı, doğru mu?” diye sordu.

Carol, “Evet” dedi. “Canlıyken hepsi işkence görmüş an her olayda boğaz kesikleri ölümcül olmuş.”

“Hepsinde de bu kadar derin mi?”

Carol başını şüpheyle iki yana salladı. “Ben yalnızca ikinci vakayı tümüyle biliyorum ve o da bunun kadar korkunçtu. Ama öbür iki cesedin fotoğraflarını gördüm, sonuncusu bunun kadar kötüydü.”

Tony, Allah’a şükür ders kitabı kadar tanınabilir bir şey diye düşündü. Birkaç adım gerileyerek çevreye bakındı. Ceset dışında burayı herhangi bir pub’ın arka bahçesinden ayıran bir özellik yoktu. Çöp bidonları duvara dizilmişti, büyük tekerlekli konteynerlerin kapakları sıkıca kapalıydı. Yok olduğu apaçık belli bir şey yoktu, ceset dışında bırakılmış belirgin bir şey yoktu.

Brandon boğazını temizledi. “Peki, her şey burada denetim altında görünüyor, Carol. Gidip basınla konuşsam iyi olacak. Buraya geldiğimde Penny Burgess’in seni kolundan tutmaya çalıştığını gördüm. Şu anda herkese saldırdığına hiç şüphem yok. Daha sonra merkezde görüşürüz. Büroma uğra. Dr. Hill’in işin içine katılması konusunda seninle konuşmak istiyorum. Tony, seni Carol’ın yetenekli ellerine teslim ediyorum. Burada işiniz bitince belki Carol’la bir toplantı yaparsınız, böylece vaka dosyalarının üzerinden geçebilirsiniz.”

Tony başını salladı. “İyi görünüyor. Teşekkürler, John.”

“Görüşürüz. Ve tekrar teşekkürler.” Brandon bunu söyledikten sonra uzaklaştı, kapıyı arkasından kapattı.

Carol, “Demek profil çıkarıyorsunuz” dedi.

Tony temkinle, “Deniyorum” cevabını verdi.

Carol kuru bir sesle, “Kodamanların sonunda doğruyu görmelerine şükürler olsun” dedi. “Elimizde bir dizi cinayetler katili olduğunu hiç kabul etmeyeceklerini düşünmeye başlamıştım.”

Tony, “Siz de ben de” dedi. “Birinciden sonra endişe ettim ama ikinciden sonra emin oldum.”

“Sanırım bunu onlara söyleyecek yetkiniz yok. Kahrolası bürokrasi.”

“Hassas bir nokta. Ulusal bir bölüm kurduğumuz zaman bile, tek tek polis bölümlerinin bize gelmesi için gene de beklemek zorunda kalacağımızdan şüphe ediyorum.”

Carol’ın yanıtı, ardına kadar açılan kapının gıcırtısıyla yarıda kaldı. Her ikisi de kapıya doğru döndü. Kapı ağzında Tony’nin şimdiye kadar gördüğü en iri insanlardan biri duruyordu. Bira göbeği omuzlarından bir iki santim daha genişti. Gözleri etli suratından haşlanmış Bektaşi üzümü gibi pörtlemişti. Başkomiser Ton Cross’un takma adının kaynağı. Çizgi adaşınınki gibi inanılmaz derecede küçük olan ağzı aşağıya eğik bir çizgiydi. Fare rengi saçı keşiş kepi biçimindeki kelini çerçeveliyordu. Carol acayip görüntüye, “Buyurun efendim” diye selam verdi.

Soluk kaşlar hoşnutsuzlukla çatıldı. Kaşlarının arasındaki derin çizgilere bakılacak olursa bu sık sık yaptığı bir şeydi. Tombul ve kısa parmağını Tony’ye uzatarak, “Sen de kimsin?” diye sordu. Tony otomatik olarak yenmiş tırnağı fark etti. Cevap verme fırsatı bulamadan Carol araya girdi. “Efendim, bu bey İçişleri’nden Dr. Tony Hill. Suçlu Profili Ulusal Merkezi fizibilite araştırmasının sorumlusu. Dr. Hill, sizi Müfettiş Tom Cross’la tanıştırayım. Cinayet soruşturmalarımızdan genel olarak sorumludur.”

Carol’ın tanıştırmasının ikinci yarısı Cross’un cevabiyi kesildi. “Sen burada ne yapıyorsun, kadın? Burası bir cinayet mahalli. Hiçbir tanıdık Tom, Dick ya da İçişleri kalem oynatıcısını buraya sokmaman gerek.”

Carol gözlerini bir an kapadı. Sonra neşeli tonu Tony’yi şaşırtan bir sesle, “Efendim, Dr. Hill’i Bay Brandon getirdi. Bay Brandon, Dr. Hill’in katilimizin profilini çıkarmada bize yardım edebileceğini düşünüyor.”

“Ne demek katil? Size kaç kere söylemem gerekecek? Bradfield’da serbest dolaşan bir dizi cinayetler katili yok. Bir grup kopya cinayete kurban giden eşcinsel var. Hızlı mezuniyetin problemi ne biliyor musun?” diye sordu Cross, Carol’a doğru saldırgan bir tavırla eğilmişti.

Carol tatlı bir dille, “Bana söyleyeceğinize eminim, efendim” dedi.

Cross, bir sineğin uçtuğunu duyan ama göremeyen bir köpeğin haline benzer bir biçimde bir an durdu. Sonra, “Hepiniz başarı için umutsuzca çabalıyorsunuz. Parıltı ve manşet istiyorsunuz. Doğru dürüst polislik yapmanın zahmetine katlanamıyorsunuz. Üç cinayet soruşturması üzerinde sıkı çalışamadığınız için az çalışmak ve basında daha fazla yer almak için hepsini tek bir kişinin yaptığını söylüyorsunuz. Ve sen” diye ekledi Tony’ye dönerek. “Hemen olay yerinden uzaklaşabilirsin. İhtiyacımız olan en son şey yüreği kanayan liberallerin, çocukken oyuncak ayı almasına izin verilmeyen zavallı bir genci aradığımızı söylemesi. Haydutları siz yakalamıyorsunuz, bu polisin işi.”

Tony gülümsedi. “Size tümüyle katılıyorum, Müfettiş. Ama Başkomiser Yardımcınız polisin daha etkili çalışmasına yardım edebileceğimi düşünüyor.”

Cross bu uygarlık tuzağına düşmeyecek kadar yaşlıydı. “bu teşkilattaki en etkili ekibin başındayım” dedi. “Ve Allahın belası bir doktorun bir avuç katil ibneyi nasıl yakalayacağımı söylemesine hiç ihtiyacım yok.” Tekrar Carol’a döndü. “Doktor Hill’e çıkışa kadar eşlik edin, Detektif.” Unvanı bir hakaret gibi kullanmayı başarmıştı. “Bunu yaptıktan sonra buraya geri dönün ve son katilimizle ilgili bulduklarınızı bana anlatın.”

“Çok iyi, efendim. Ha, bu arada, Bay Brandon’ın yanına gidebilirsiniz. Ön tarafta küçük bir basın toplantısı yapıyor.” Bu kez sesinin tatlılığına bir miktar sertlik karışmıştı.

Cross bahçede, açıkta yatan cesede şöyle bir baktı. “Peki, nasılsa bu bir yere gitmeyecek, değil mi?” dedi. “Tamam, Detektif. Bay Brandon Ve basınla işim biter bitmez bir rapor bekliyorum.” Dönerek, geldiği kadar gürültülü bir biçimde uzaklaştı.

Carol bir elini Tony’nin dirseğine koyarak onu kapıdan geçirdi. Dar sokakta ona eşlik ederken kulağına, “Bunu görmeye değer” diye mırıldandı.

Yarım düzine muhabir sarı plastik kordonun arkasındaki Penny Burgess’a katılmıştı. John Brandon yüzü muhabirlere dönük olarak duruyordu. Yaklaştıkça muhabirlerin Brandon’a sordukları karmakarışık soruları duymaya başladılar. Cross, Brandon’ın omzunun yanında duran bir polisi iterek, “Birer birer, baylar bayanlar. Hepiniz duydunuz” diye bağırırken Tony’yle Carol da geride durdular.

Brandon hafifçe Cross’a döndü, yüzü ifadesizdi. “Teşekkürler, Müfettiş Cross.”

Penny Burgess, “Bradfield’da serbestçe dolaşan bir dizi cinayetler katili mi var?” diye sordu, sesi uğursuz bir kuş çığlığı gibi anlık sessizliği böldü.

Cross, “Bir neden yok...” diye başladı.

Brandon buz gibi bir sesle onun sözünü kesti. “Bunu bana bırak, Tom” dedi. “Biraz önce dediğim gibi, bu öğleden sonra yirmi dokuz otuz yaşlarında beyaz bir erkek cesedi bulduk. Yüzde yüz emin olmak için henüz erken ama bu cinayetin son dokuz ayda Bradfield’da işlenen daha önceki üç cinayetle ilgisi olabilir.”

Teybini öne doğru uzatmış genç bir adam, “Yani bu cinayetleri tek bir dizi cinayetler katilinin işi olarak mı değerlendiriyorsunuz?” diye sordu.

“Bu dört cinayetten de tek bir kişinin sorumlu olma olasılığını inceliyoruz, evet.”

Cross birilerine yumruk atmak istermiş gibi bakıyordu. Ellerini iki yanında yumruk yapmıştı, kaşları o kadar aşağıya inmişti ki görüş açısı biraz sınırlıymış gibi görünüyordu. “Bu aşamada bu yalnızca bir olasılık ama” dedi.

Penny gene muhalefetin başını çekti. “Bu sizin soruşturmaya yaklaşımınızı nasıl etkileyecek, Bay Brandon?”

“Bugün itibarıyla daha önceki üç cinayeti tek bir büyük ekibe vereceğiz. Var olan bilgileri analiz etmek için İçişleri Bakanlığı’nın Soruşturma Sistemi’nin bilgisayarını tam kapasitesini kullanacağız ve bununla yeni ipuçları bulacağımıza güveniyoruz” dedi Brandon. Asık suratı sesindeki iyimserliği yalanlıyordu.

Carol ağzının içinde, “Devam et” diye mırıldandı.

Arka taraftan öfkeli bir ses, “Biraz geç kalmadınız mı? Bu dizi cinayetler katili olduğunu kabul etmediğiniz için katil rahatça işini görmedi mi?” diye sordu.

Brandon omuzlarını dikleştirip sert sert baktı. “Biz polisiz, gaipten haber alan insanlar değiliz. Kanıtlar olmadan teori oluşturmayız. Bu katili en kısa zamanda adalete teslim etmek için elimizden geleni yapacağımıza emin olabilirsiniz.”

“Psikolojik profilci kullanacak mısınız?” Gene Penny Burgess’dı. Tom Cross, Tony’ye saf nefretle dolu bir bakış fırlattı.

Brandon gülümsedi. “Şimdilik bu kadar, baylar ve bayanlar. Teşkilatın basın bürosundan daha sonra bir açıklama yapılacak. Şimdi bizi mazur görürseniz yapacak çok işimiz var.” Balolarına doğru iyiliksever bir tarzda başını salladıktan sonra dönüp Cross’u dirseğinden sıkıca tuttu. Sokağa doğru yürürlerken Cross’un sırtı öfkeden dimdikti. Carol ile Tony birkaç adım arkalarından gittiler. Yürürlerken Penny Burgess’in sesi onları durdurdu. “Detektif Jordan, bu yeni oğlan kim?”

Carol, “Allahım, bu kadın hiçbir şeyi kaçırmıyor” diye mırıldandı.

Tony, “Öyleyse onun yoluna çıkmamam daha iyi” dedi. “Birinci sayfada çıkmam ciddi bir sağlık tehlikesi olabilir.”

Carol birden durdu. “Yani katil seni hedef seçebilir mi?”

Tony sırıttı. “Hayır. Ben, başkomiseriniz felç geçirebilir demek istemiştim.”

Onun gülümsemesine karşı konulmaz bir karşılık verme isteği duydu Carol. Bu adam şimdiye dek karşılaştığı hiçbir İçişleri işgüzarına benzemiyordu. Espri anlayışına sahip olmakla kalmıyordu, aynı zamanda açıksözlüydü. Yakından incelendiğinde arkadaşı Lucy’nin “biraz arzu edilir” dediği sınıflamaya kesinlikle uyuyordu. Uzun süredir işte karşılaştığı ilk ilginç erkek olma belirtileri gösteriyordu. Sözlerinin aleyhinde kullanılmaması için sesinin olabildiğince kayıtsız çıkmasını becererek, “Haklı olabilirsiniz” dedi.

Tam sokağın köşesine gelmişlerdi ki Tom Cross’un Brandon’ın üstüne vardığını gördüler. “Bakın efendim, söyledikleriniz bu gösteri başladığından beri onlara söylediğim her şeyle çelişti.”

Brandon soğuk bir tavırla, “Farklı bir yaklaşımın zamanı geldi, Tom” dedi.

“Öyleyse neden o kalabalığın önünde beni aptal yerine koymak yerine benimle daha önce konuşmadınız? Kendi adamlarımın önünde olmasından ise hiç söz etmiyorum.” Cross kavga etmek istermiş gibi öne eğildi. Elini Brandon’ın göğsüne saplamak istermiş gibi işaret parmağını havada tutuyordu. Ama kariyer hırsı galip geldi ve eli yanına düştü.

“Büroma gelmenizi sağlasam ve farklı bir yaklaşım şeydim, olur muydu sizce?” Brandon’ın sesindeki yumuşaklığa altında çelik gibi bir sertlik vardı ve Cross bunu fark etti. Alt çenesi aşağıya düştü. “Yine de sonunda operasyon kararları benim sorumluluğumda” dedi. Tony, onun kavgacı görüntüsünün altında, hâlâ gücü elinde tutan yetişkinlere gücenmiş küçük saldırgan bir oğlan çocuğu olduğunu düşündü.

“Ama ipler benim elimde ve parayı da yöneten benim. Politik kararları ben veririm ve şu anda da senin yetkini etkileyen bir karar verdim. Bundan böyle bu, tek bir büyük olay soruşturması. Anlaşıldı mı, Tom? Yoksa meseleyi daha fazla uzlaşmak mı istiyorsun?” Carol, John Brandon’ın yağlı direği bu kadar hızlı tırmandığını ilk kez gözleriyle görüyordu. Sesindeki tehdit hiç de kuru sıkı değildi. Amaçlarına ulaşmak için gereken neyse yapmaya hazırdı belli ki ve kazanmaya alışkın bir insanın tüm güveniyle hareket ediyordu. Tom Cross’un gidebileceği bir yer kalmamıştı.

Cross, Carol’a saldırdı. “Yapacak daha iyi bir işiniz yok mu, Detektif?”

“Raporumu vermek için bekliyorum efendim” dedi Carol “Bana basın toplantısından sonra sizi beklememi söylemiştiniz.”

Brandon, Tony’ye yaklaşması için işaret ederek, “Bundan önce... Tom, seni Dr. Tony Hill ile tanıştırayım” dedi.

Cross küçük bir çocuk gibi suratını asarak, “Tanıştık” cevabını verdi.

“Dr. Hill bu soruşturmada bizimle işbirliği yapmayı kabul etti. Dizi cinayet saldırganlarının profilini çıkarma konusunda ülkedeki herkesten daha fazla deneyimi var. Bizimle çalıştığını gizli tutmayı da kabul etti.”

Tony diplomatik bir şekilde gülümsedi. “Doğru. İstediğin en son şey soruşturmanızın bir gösteriye dönüşmesi. Bu orospu çocuğunu yakaladığımız zaman işin bütün onurunun ekibinize gitmesini istiyorum. Kaldı ki işi yapan zaten sizlersiniz.”

Cross, “Bu noktada haklısınız” diye mırıldandı. “Ayak altında dolaşmanızı, işimizi engellemenizi istemiyorum.”

Brandon, “Hiçbirimiz bunu istemiyoruz” dedi. “Bu yüzden Carol’dan Tony ile bizim aramızda irtibat subayı görevini üstlenmesini istedim.”

Cross, “Böyle bir zamanda kıdemli bir memurumu kaybetme lüksüne sahip değilim” diye karşı çıktı.

Brandon, “Onu kaybetmiyorsun ki” dedi. “Bütün vakalar hakkında benzersiz bir üst görüşe sahip bir memur kazanıyorsun. Bu çok yararlı olabilir, Tom.” Saatine baktı. “Gitsem iyi olacak. Şef bu konuda bir brifing istiyor. Beni bilgilendir, Tom.” Brandon el salladıktan sonra caddeye çıkarak gözden kayboldu.

Cross cebinden bir paket sigara çıkarıp bir tane yaktı. “Senin sorunun ne biliyor musun, Detektif?” dedi. “Olmak istediğin kadar akıllı değilsin. Çizginin dışına bir adım çıkarsan bütün geleceğini karartırım.” Sigarasından derin bir nefes çekip dumanı Carol’a doğru üflemek için öne eğildi. Ama duman Carol’a gelmeden rüzgârın etkisiyle dağılınca bütün çabası boşa gitti. İğrenmiş gibi bakan Cross arkasını dönüp olay yerine doğru gitmeye başladı.

Carol, “Bu işte her tür insanla karşılaşabilirsin” dedi.

Tony, “Hiç değilse artık rüzgârın hangi yönden estiğini biliyorum” cevabını verdi. Konuşurken yüzüne bir yağmur damlası düştü.

Carol, “Hay Allah” dedi. “Tam da zamanıydı. Bakın, yarın buluşabilir miyiz? Ben bu gece dosyaları alır ve önceden incelerim. Böylece size de aktarabilirim.”

“İyi. Büromda, saat on uygun mu?”

“Mükemmel. Sizi nasıl bulacağım?”

Tony, Carol’a adresi tarif etti, sonra kadının geçitte hızla yürümesini izledi. İlginç bir kadın. Çekici de, birçok erkek bunu itiraf eder doğrusu, içinde karmaşık olmayan cevaplar aramayı istediği zamanlar olmuştu. Ama kendine Carol Jordan bir kadını çekici bulma iznini vermeyeli uzun zaman olmuş.

Carol sonunda merkeze döndüğünde saat yediyi geçiyordu John Brandon’ın dâhili numarasını çevirdiği zaman onu hâlâ masasında bulunca hoş bir şaşkınlık yaşadı. Brandon, “Yukarıya gel” dedi ona.

Carol sekreterinin kapısından içeriye girip Brandon’ın kahve makinesinden iki fincana sıcak kahve koymuş olduğunu görünce daha da şaşırdı. Brandon, “Süt ve şeker ister misin?” diye sordu.

Carol, “ikisini de istemem” dedi. “Bu hiç beklenmedik bir keyif.”

Brandon, “Beş yıl önce sigarayı bıraktım” diye itiraf etti. “Şimdi beni ayakta tutan şey kafein. İçeri gel.”

İçi merakla dolan Carol büroya girdi. Daha önce burayı adımını bile atmamıştı. Dekor her zamanki krem rengi boya, Cross’un bürosuna benzer mobilyalardan oluşmuştu. Cross’kinden tek farkı burada ahşabın pırıl pırıl parlıyor olması, üzerinde çizikler, sigara yanıkları ve sıcak fincanların bıraktığı izlerin olmamasıydı. Birçok üst düzey polisin aksine Brando duvarlarını polis fotoğrafları ya da çerçeveli takdirnameleri doldurmamıştı. Tam tersine yüzyıl başında yapılmış Bradfiel manzara resimlerinden yarım düzine kadar reprodüksiyon seçmişti. Renkli ama kasvetli, çoğunlukla yağmurlu manzaralar yedinci kat penceresinden görülen manzarayı yansıtıyordu Odada beklentiye uygun tek eşya, Brandon’ın karısıyla çocuklarının masanın üzerinde duran fotoğraflarıydı. Bu bile stüdyo da poz verilerek çekilmiş bir fotoğraf değil, bir teknede tatil sırasında çekilmiş bir fotoğrafın büyütülmüşüydü. Çıkarsama Brandon, geleneksel bir polis izlenimi vermeye çalışsa da aslında çok daha karmaşık ve düşünceli bir insandı.

Brandon, Carol’a eliyle masasının önündeki iskemleleri gösterdi, kendi de birine oturdu. Lafı uzatmadan konuya girdi. Şunu açıkça belirtmek istiyorum. Müfettiş Cross’a rapor veriyorsun. Bu operasyonun başında o var. Ne var ki senin ve Dr. Hill’in raporlarının bir kopyasını görmek istiyorum, kâğıda dökmeye hazır olmadığınız her tür teoriyi de bilmek istiyorum. Bu dengeleyici rolünü oynayabileceğine inanıyor musun?”

Carol’ın kaşları kalktı. “Bunu öğrenmenin tek bir yolu var, efendim” dedi.

Brandon’ın dudakları gülümser gibi büzüldü. Dürüstlüğü her zaman tercih etmişti. “Tamam. Herkesin dosyasına rahatça girebilmeni sağlayacağım. Bir sorun çıkarsa, senden ve Dr. Hill’den bilgi saklamaya çalışan biri olursa, sorumlusu kim olursa olsun bunu öğrenmek istiyorum. Sabah ekiple kendim konuşacağım, herkesin oyunun yeni kurallarından haberdar olmasını sağlayacağım. Benden istediğin bir şey var mı?”

Carol usançla, günde gene on iki saatlik çalışma diye düşündü. Meydan okumayı sevmek iyiydi. Ama bu kez bu sevgi tam bir mücadele olacak gibi görünüyordu.

*

Tony ön kapıyı arkasından kapattı. Evrak çantasını yere bırakıp duvara yaslandı. İstediği şeyi elde etmişti. Artık bir zekâ savaşıydı bu, onun içgörülerine karşı katilin zekâsı. Bu suçların yarattığı modelde doğrudan katilin kalbine giden labirentimsi bir yol vardı. Yanlış yönlendiren gölgelerden kurtularak, tehlikeli alanlardan kaçınmaya çalışarak bir şekilde bu yolda yürüyecekti.

Duvardan çekildi, birden kendini çok yorgun hissetmişti. Mutfağa giderken yolda kravatını çıkarıp gömleğinin düğmelerini açtı. Soğuk bir biradan sonra, önceki üç cinayetin basında çıkan haberlerini inceleyebilirdi. Bir kutu Boddingtons almak için tam buzdolabını açmıştı ki telefon çaldı. Tony buzdolabının kapısını kapayarak, elinde soğuk birayla paralel telefonu açtı. “Alo” dedi.

Ses, “Anthony” dedi.

Tony zorlukla yutkundu. “İyi bir zamanda aramadın” diyerek hattan gelen boğuk sesi soğuk bir tavırla susturdu. Kutuyu tezgâhın üzerine koyarak bir eliyle telefonun kablosunu çekti.

“Elde edilmesi zoru mu oymuyorsun? Eh, peki, bu da eğlencenin bir parçası, değil mi? Benden kaçmaya çalışan tavrını iyileştirdiğimi sanıyordum. Bütün bunları geride bıraktığını sanmıştım. Daha sonra beni arayacağını söylemen yeter, senden istediğim tek şey bu.” Ses kışkırtıcıydı, alttan alta bir kahkaha seziliyordu.

Tony, “Elde edilmesi zoru oynamıyorum” dedi. “Gerçekten de uygun bir zaman değil.” içinde yakıcı bir öfkenin yükseldiğini hissedebiliyordu.

“Bu sana bağlı. Sen erkeksin. Patron sensin. Tabii bu kez farklı olmasını istemiyorsun. Benimle birlikte sürüklenebilirsin.” Ses onu kışkırtıyordu. “Kaldı ki bu yalnızca seninle benim aramda. İki yetişkin insanın rızası öyle derler ya.”

Tony, “Demek ki şu an hayır demeye hakkım yok, öyle mi? Yoksa bu hakka yalnızca kadınlar mı sahip?” derken içindeki öfkenin sesine yansıdığını fark etti.

“Allahım, Anthony, öfkelendiğin zaman sesin o kadar seksi oluyor ki” dedi ses.

Afallayan Tony telefonu kulağından uzaklaştırarak başka bir gezegene aitmiş gibi baktı. Bazen ağızdan çıkan sözcükleri dinleyenin kulağına aynı biçimde gelip gelmediğini merak ediyordu. Arayan kişiye yansıtamadığı klinik bir yabancılıkla telefonu parmakları bembeyaz olacak kadar sıktığını fark etti. Biraz an sonra almacı tekrar kulağına götürdü. Kadın, “Sesini duymak bile beni heyecanlandırıyor, Anthony” diyordu. “Şu anda üstümde ne var, ne yapıyorum bilmek ister misin?” Ses baştan çıkarıcıydı, nefes alıp vermesi başta olduğundan daha net duyuluyordu.

“Bak, zor bir gün geçirdim, yapacak çok işim var ve küçük oyunlarımızdan ne kadar hoşlansam da bu gece böyle bir ruh halinde değilim.” Heyecanlanan Tony, en yakın çıkışı arıyormuş gibi mutfağı umarsızca inceledi.

“Sesin çok gergin çıkıyor, sevgilim. Bırak da bu gerginliği yok edeyim. Haydi oynayalım. Beni bir rahatlama tekniği olay düşün. Sonrasında daha iyi çalışacağını biliyorsun. Sana şimdiye kadar yaşadığın en iyi zamanı yaşatacağımı biliyorsun. Senin gibi bir sap, benim gibi bir seks kraliçesiyle yan yana gelince, yapamayacağımız hiçbir şey yok. Başlangıç olarak sana şimdiye kadar paylaştığımız en açık saçık, en seksi, en mükemmel telefon konuşmasını yaşatacağım.”

Birden Tony’nin içindeki öfke barajda bir zayıf nokta bularak patladı. “Bu gece olmaz” diye bağırarak telefonu öyle bir sertlikle kapadı ki bira kutusu yerinden fırladı. Üstteki üçgen delikten köpükler fışkırdı. Tony iğrenerek bira kutusuna baktı. Kutuyu alıp lavaboya fırlattı. Kutu paslanmaz çelikte takırdayarak bir o yana bir bu yana yuvarlandı. Tony başını öne eğip ellerini yüzüne kaparken bira köpürerek döküldü. Bu gece, başka birinin kâbusunun derinliklerine eğilmeye çalışırken, telefon konuşmalarının her zamanki kaçınılmaz sonucu olarak kendi kusurlarıyla yüzleşmeyi kesinlikle istemiyordu. Telefon tekrar çaldı ama Tony hareket etmeden durdu, gözlerini sımsıkı kapatmıştı. Telesekreter devreye girince arayan kapattı. Tony öç alır gibi, “Orospu” dedi. “Orospu.”

3

“BACKUP.007; DOSYA AŞK.003” ADLİ 3,5 İNÇLİK DİSKETTEN”

Komşularım sabah işe gitmek üzere çıktıklarında, Alman çoban köpeğini arka bahçede serbest bırakırlar. Gün boyunca köpek huzursuzca bir aşağı bir yukarı dolaşır, işini gerçekten seven bir gardiyanın işgüzarlığıyla betonu arşınlar. Tüylü, alacalı siyah renkli, iri bir köpektir. Bahçeye ne zaman biri girse, genizden rahatsız edici bir kakafoniyle havlar. Çöpçüler kamyonlarına konteynerleri boşaltmak için arka bahçeye girdiklerinde köpek isterikleşir, arka ayakları üzerinde durarak pençelerini umarsızca ağır tahta kapıya batırır. Arkadaki yatak odamın penceresinden onu izlemiştim. Boyu neredeyse kadardı. Gerçekten mükemmel.

Ertesi Pazartesi sabahı birkaç kilo et satın alıp küçük küpler halin kestim, tıpkı en iyi yemek tariflerinde söyledikleri gibi. Sonra her et parçasına doktorumun bana yazdığı sakinleştiricilerden şırınga ettim. Bu sakinleştiriciyi hiçbir zaman istemedim ve kesinlikle kullanamadım ama bir gün işe yarayacağını düşünmüyor da değildim.

Arka kapıdan çıkıp neşeyle köpeğin havlamasını dinledim. Neşeli olma lüksüm vardı: Son kez bu havlamaya tahammül etmek zorunda kalacaktım. Elimi et kâsesine daldırarak soğuk, kaygan etleri hissettim. Sonra duvarın üzerinden bir avuç dolusu et attım. İçeri girdim, yıkandım ve üst katta bilgisayarın yanındaki gözetleme noktama geri döndüm. Darkseed’in o çok iyi bildiğim gotik ve uğursuz yeraltı dünyasıyla heyecanımı rahatlatan ortamını seçtim. Ama oyuna gömülmek yerine birkaç dakikada bir pencereden dışarıya bakmaktan kendimi alamadım. Bir süre sonra köpek dilini dışarı çıkararak yere yığıldı. Oyundan çıkıp dürbünü elime aldım. Soluk alıyor gibi görünüyordu ama hareket etmiyordu.

Alt kata koşarak daha önce hazırladığım çantayı kaptım ve cipe atladım. Cipin arka kapısı komşu bahçe kapısıyla aynı seviyeye gelene kadar geri geri gittim. Motoru stop ettim. Sessizlik. Kol demirini alırken hissettiğim tatmini engelleyemiyordum. Yan evin bahçe kapısını zorlayarak açmak birkaç dakika aldı. Kapı açılırken köpeğin hareket etmediğini görebiliyordum. Çantamı açıp köpeğin yanına çömeldim Dilini ağzının içine ittim ve ameliyat bandıyla ağzını bantladım. Ön ve arka ayaklarını bağladım ve köpeği cipe kadar sürükledim. Ağırdı ama ben de kendime iyi bakmıştım, bu yüzden onu arka koltuğa koymak çok zor olmadı.

Çiftliğe vardığımız zaman yumuşak horultularla soluk alıyordu ama hiçbir bilinç işareti yoktu, gözkapaklarını kaldırdığım zaman bile Köpeği orada bıraktığım el arabasına koydum, kulübeye götürüp merdivenin başında bıraktım. Işıkları yaktım ve köpeği patates çuvalı gibi yemliğe koydum, sonra bıçaklarımı incelemeye koyuldum. Duvara mıknatıslı bant takmıştım, her biri profesyonellik derecesinde keskinleştirilmiş bıçaklar bu mıknatısa diziliydi. Satır, doğrama bıçağı, oyma bıçağı, parçalama bıçağı ve zanaat bıçağı. Zanaat bıçağını seçtim, köpeğin ayaklarındaki bandı kestim ve köpeği yüzükoyun yatırdım. Yemlikte hareketsiz durması için karın kısmını bağladım, işte o zaman bir sorun olduğunu fark ettim.

Son birkaç dakika içinde köpek soluk almamaya başlamıştı. Babımı göğsüne dayayarak kalbi atıyor mu diye dinledim ama artık çok geçti. Anlaşılan dozu yanlış hesaplamış ve çok fazla vermiştim. Deliye döndüm, kabul etmeliyim. Köpeğin ölümü aletimi bilimsel olarak test etmemi etkilemezdi ama onun acı çektiğini görmeyi dört gözle bekliyordum: Ardı arkası kesilmez havlamalarının beni uyandırdığı zamanların küçük bir intikamı, özellikle de zor bir gece vardiyasından sonra uyanmışsam. Ama köpek bir an bile acı çekmeden ölmüştü. En son hatırladığı şey birkaç kilo biftekti. Mutlu ölmesi beni memnun etmedi.

Hepsi bu kadar da değildi. Çok geçmeden bir sorunla daha karşı karşıya olduğumu keşfettim. Bağladığım ipler insan bilekleri için uygundu. Ama köpeğin uzuvlarının serbestçe salınmasını önleyecek elleri ve ayakları yoktu.

Uzun süre tereddüt geçinmedim. Çok iyi bir çözüm değildi ama amacıma uyuyordu. Kilerde yaptığım onarım ve değişikliklerden geriye kalan çiviler vardı. Köpeğin sol ön patisini dikkatle tahtadaki bir boşluğa yerleştirdim. Kemikler arasındaki boşluğu buldum ve bir çekiç darbesiyle çiviyi patisine soktum. İpi çivinin altına sıkıştırdım ve ucundan asıldım. Uzun süre bu biçimde durabilirdi.

Öbür ayaklarını da beş dakika içinde sabitledim. Köpek sağlam biçimde bağlanır bağlanmaz işe başlayabilirdim. Tümüyle bilimsel bir deney olmayacağını bilsem de, heyecanımın boğazımda yumru haline gelene kadar yükseldiğini hissediyordum. Neredeyse bilinçli olarak düşünmeden elim tezgâhın koluna uzandı. Kolu inceledim yabancı bir el gibi tuhaf bir uzaklık hissettim. Dişlileri okşadım, elimi tekerleğin üzerinde gezdirdim ve sonunda kolun üstüne koydun. Makine yağının kokusu hâlâ duyulabiliyordu, belli belirsiz boya ve deney asistanımın köpek kokusuyla birleşmişti. Derin bir soluk alarak beklentiyle ürperdim ve yavaş yavaş kolu çevirmeye başladım.

***

Cinayet işleyen herkesin çok yanlış bir düşünce tarzı ve yanlış ilkeleri olması gerektiği iddiası her zaman doğru değildir.

Don Merrick pantolonunun fermuarını açtı. Bir rahatlama iç çekişiyle kaslarını gevşetti ve patlama derecesinde dolmuş idrar torbasını boşalttı. Arkasındaki kapı açıldı. Kocaman bir el omzuna konduğunda aldığı keyif birden sona erdi. “Çavuş Merrick. İşte görmek istediğim adam” diye gürledi Tom Cross. Merrick başladığı işi bitiremeyeceğini anladı.

“Günaydın, efendim” diyerek erkekliğini dikkatle sallayıp pantolonunun içine tıktı.

Cross, erkekler arasındaki sohbet samimiyetiyle, “Senin amir yeni görevinden sana söz etti mi?” dedi.

“Söz etti, evet efendim.” Merrick özlemle kapıya baktı. Ama hiç kaçış yolu yoktu. Cross’un eli hâlâ omzundayken olamazdı.

Cross, “Müfettişlik sınavlarına girmeyi planladığını duydum” dedi.

Merrick’in midesi kasıldı. “Doğru, efendim.”

“Öyleyse bulabileceğin bütün yüksek yerlerdeki dostlara ihtiyacın olacak, ha, dostum?”

Merrick gülümser gibi göründüğünü umarak dudaklarını zorla araladı. “Siz öyle diyorsanız efendim.”

“İyi bir polis memurunun özelliklerine sahipsin, Merrick. Kime sadık kalacağını bildiğin sürece. Detektif Jordan’ın önümüzdeki birkaç hafta çok meşgul bir bayan olacağını biliyorum. Beni her şeyden haberdar etmeye zamanı olmayabilir.” Cross imalı bir şekilde baktı. “Bütün gelişmelerden beni haberdar, edeceğine güveniyorum. Beni anlıyor musun, evlat?”

Merrick başını salladı. “Evet, efendim.”

Cross elini indirerek kapıya yöneldi. Açarken geriye dönüp, “Özellikle de doktor dostumuzla fazla haşır neşir olmaya başlarsa” dedi.

Kapı Cross’un arkasından küt diye kapandı. Merrick lavaboya gidip ellerini sıcak suyun altında hararetle ovuştururken alçak sesle, “Allah kahretsin” dedi.

*

Tony saat sekizden beri masasında oturuyordu. Şimdiye kadar bütün yaptığı, düşünülen proje için tasarladığı Suç Analiz Raporu formunun fotokopilerini çıkarmak olmuştu. FBI’ın Şiddet İçeren Suçları Kavrama Programı anket formuna dayanılarak hazırlanan bu form, suçun her özelliğinin, kurbandan adli tıp bulgularına kadar standart bir sınıflamasını oluşturmayı amaçlıyordu. Tony formları dalgınca karıştırdıktan sonra gazete kupürlerini düzenlemeye başladı. Carol polis dosyalarını getirene kadar yapabileceği fazla bir şey olmadığını söyleyerek tembelliğine bir bahane uydurmuştu. Ama bu yalnızca bir bahaneydi.

İşin doğrusu, dikkatini toplayamamasının iyi bir nedeni vardı. Telefondaki kadın hâlâ kafasındaydı. Gizemli kadın. Başta kendini zayıf hissetmiş, onun oyunlarına dâhil olmak istememişti. Tıpkı hastalarım gibi, diye düşündü alayla. Herkesin bir düzeyde terapiye katılmaya isteksiz olduğu düsturunu kim bilir kaç kez söylemişti? İlk günlerde telefonu kaç kez kapadığını hatırlamıyordu. Ama kadın ısrar etmiş, Tony rahatlamaya başlayana, hatta katılana kadar sabırla ikna edici sözler söylemişti.

Tony’nin dengesini tam olarak bozmuştu. Gerçi kadın saldırmamıştı ama ilk andan itibaren onun Aşil topuğunun nerede olduğunu biliyordu sanki. Fantezi bir sevgilide arzu edilebilecek her şeye sahipti. Tony için asıl önemli soru, bir yabancıyla pornografik telefon konuşmaları yapmayı kabul ettiği için kendisinin patetik mi olduğu, yoksa neye ihtiyacı olduğunu anladığı için bu kadar uyumlu davrandığından dolayı kendisini tebrik mi etmesi gerektiğiydi. Ama henüz telefon konuşmalarına bağımlı olmasa da bu tehlikeye karşı koyamama riskine atıldığı korkusundan kaçamıyordu. Normal bir cinsel ilişkiyi sürdüremediği için durumunu daha da kötüleştiren bir işe mi girişiyordu, yoksa iyileşme yolunda mı ilerliyordu? Hangisinin doğru olduğunu sınamanın tek yolu, fanteziden gerçekliğe geçmekti. Ama Tony bunun için hâlâ çok beceriksizdi. Şimdilik, kendisini bir erkek gibi hissedecek kadar içindeki şeytanları yatıştırmayı esrarengiz bir yabancıyla yetirmek zorundaydı.

Tony içini çekerek kahve kupasını eline aldı. Kahve soğumuştu ama o gene de içti. İstememesine rağmen konuşmaları zihninden geçirmekten kendini alamıyordu. Sanki uykunun Bradfield katili gibi ele geçmez olduğu geç saatlerde yeterince kafasından geçirmemiş gibi. Kadının sesi kulaklarında çınlıyordu: Bir trende başka birinin walkman’i gibi kaçınılmaz bir şeydi. Duygularını kapayıp telefonları işinde kullandığı entelektüel nesnellikle ele almayı denedi. Yapması gereken tek şey hastalarının sapık fantezilerini incelediği zaman yaptığı gibi kendisini dış etkenlere kapatmasıydı. İçindeki yankıları kabul etmeyi reddetmeyi yeterince yaşamıştı.

Sesi sustur. Analiz et. Kimdi bu kadın? Onu harekete geçiren neydi? Belki kendisi gibi kadın da karışık zihinleri araştırmayı seviyordu yalnızca. Bu hiç değilse engellerini nasıl aştığını açıklardı. Bu kadın kesinlikle seks hatlarında çalışan kadınlardan farklı bir varlıktı. Tony, İçişleri’ndeki bu araştırmaya başlamadan önce bu hatlarla ilgili bir araştırma yapmıştı. İlgilendiği hüküm giymiş saldırganların önemli bir kısmı bu telefon hatlarının müdavimi olduğunu itiraf etmişti. Böylece cinsel fantezilerini ne kadar tuhaf, müstehcen ya sapıkça olursa olsun, arayanları olabildiğince hatta tutmaya çalışan ücretli kadınların kulaklarına açıklayabiliyorlardı. Tony, sırf satışa sunulanı denemek için bu hatlara kendi de telefon etmiş, bazı görüşmelerindeki bilgileri kullanarak iğrenme duygusunun, kar güdüsüne ya da hayatını kazanma zorunluluğuna galip gelmeden önce ne kadar ileriye gidebileceğini görmeye çalışmıştı.

Son olarak bu hatlarda çalışan bazı kadınlarla görüşmeler yapmıştı. Hepsinin ortak yanı, bazıları bunu müşterileri hor görerek süslemeye çalışsa da taciz edildikleri ve aşağılandıkları duygusuydu. Tony bazı sonuçlara varmıştı ama yazısında bütün sonuçları yayınlamamıştı. Bazıları çok sıradışı olduğu için dışarıda kalmıştı, bazılarını da kendi iç dünyasını çok fazla yansıtacağından korktuğu için koymamıştı. Bu sonuçların arasında, karşı cinsle açık saçık konuşmalar için seks hattını aramış bir erkeğin tepkisinin aynı durumdaki bir kadının tepkisinden tümüyle farklı olacağı da vardı. Bu erkeklerin büyük kısmı telefonu hemen kapamak ya da Telecom’a haber vermek yerine ya eğleniyor ya da cinsel olarak uyarılıyorlardı. Her iki durumda daha çok konuşmak istiyorlardı.

Şimdi Tony’nin anlaması gereken tek şey, seks hattında çalışan kadınların aksine bu kadının neden bir yabancıyla telefon seksini bu kadar cazip bulduğuydu. Kadının onun için yarattığı cinsel oyun alanını keşfetme isteği kadar güçlü olan entelektüel merakını da tatmin etmesi gerekiyordu. Belki buluşma önermeyi düşünebilirdi. Düşüncelerini daha ileri götüremeden telefon çaldı. Tony elini otomatik olarak telefona uzatırken durdu. Sabırsızlıkla, “Ah, Allah aşkına” diye mırıldanarak başını iki yana salladı. Telefonu kaldırıp, “Tony Hill” dedi.

“Dr. Hill, ben Carol Jordan.”

Tony hiçbir şey söylemedi, arayanın esrarengiz kadın olmaması onu rahatlatmıştı.

“Detektif Jordan. Bradfield polisinden.” Carol sessizlik karşısında konuşmak zorunda kalmıştı.

“Merhaba, evet, affedersiniz. Yalnızca... masamda bir yer açmaya çalışıyordum.” diye kekeledi Tony. Sol bacağı trendeki bir çay fincanı gibi titremeye başlamıştı.

“Gerçekten özür dilerim ama yarın onda gelemeyeceğim. Brandon bütün ekibi brifinge çağırdı ve bunu kaçırırsam iyi olmaz”

Tony, “Hayır, tabii anlıyorum” dedi. Serbest eliyle bir kalem alıp bilinçaltından bir fulya resmi çiziktirmeye başlamıştı. “Ekibin bir parçası değilmiş görüntüsü vermeden aracı rolü oynamanız yeterince güç olacak. Anlayışla karşılarım.”

“Teşekkürler. Bakın, bu brifingin çok uzun süreceğini sanmam. En kısa zamanda gelirim. Muhtemelen on bir civarında, eğer programınıza uygunsa tabii.”

Tony, “İyi olur” dedi. Birlikte çalışmaya oturmadan önce uzun süre düşünmek zorunda kalmayacağını anlayarak rahatlamıştı “Yarın hiç toplantım yok, yani size uyarım. Beni engellemiş olmazsınız.”

“Tamam. Öyleyse yarın görüşürüz.”

*

Carol telefonu kapadı. Şimdiye kadar iyi gitmişti. En azından Tony Hill, bağlantı kurduğu uzmanlar gibi profesyonel egosunun esiriymiş gibi görünmüyordu. Ve birçok erkeğin tersine onun potansiyel sıkıntısını anlamış, ona patronluk taslamadan anlayış göstermiş ve sorunlarını en aza indirecek biçimde hareket etmeyi memnuniyetle kabul etmişti. Carol sabırsızlıkla Tony’ye karşı hissettiği çekimin anısını zihninden attı. Bugünlerde duygusal bir ilişkiye ne zamanı ne de eğilimi vardı. Erkek kardeşiyle aynı evi paylaşmak ve birkaç yakın arkadaşına zaman ayırmak, ayırabileceği bütün enerjisini silip süpürüyordu. Kaldı ki son ilişkisinin sona ermesi özgüvenine o kadar büyük bir darbe indirmişti ki, yeni bir ilişkiye kolay kolay giremezdi.

Londra’daki bir cerrahla olan ilişkisi, üç yıl önce Met’ten Bradfield’a taşındıktan sonra sona ermişti. Rob’a göre dondurucu kuzeye taşınmak Carol’ın kararıydı. Birlikte olmak için otoyollarda gidip gelmek de ona düşüyordu. Rob’un, tek özelliği Carol olan bir kente gitmek için değerli iş dışı zamanını BMW’siyle gereksiz kilometreler yaparak geçirmeye hiç niyeti yoktu. Kaldı ki hemşireler çok daha az eleştireldi ve geç saatlere kadar çalışmayı da vardiya işini de polisler kadar iyi hatta onlardan daha iyi anlıyorlardı. Rob’un yalnızca kendini düşünmesi Carol’ı sarsmıştı. Rob’u sevmek için harcadığı duygu ve enerji konusunda kendini aldatılmış hissediyordu. Tony Hill çekici ve hakkında söylenenler doğruysa akıllı ve sezgili olabilirdi ama Carol yüreğini tekrar riske atma niyetinde değildi. Özellikle de bir meslektaşıyla. Ona aklından çıkarmak zor geliyorsa, bunun nedeni olayla ilgili olarak ondan öğrenebileceklerinden heyecan duymasıydı, ondan hoşlanması değil.

Carol bir elini saçında gezdirip esnedi. Son yirmi dört saatte tam tamına elli yedi dakikadır evindeydi. Bunun yirmi dakikasını uykusuzluğa karşı yararsız bir önlem olarak duşun altında geçirmişti. Akşamın büyük kısmını ekibiyle birlikte Temple Fields’daki sinirli ev sakinleri, işçiler ve bar müdavimleriyle yararsız görüşmeler yaparak geçirmişti. Erkeklerin tepkileri, işbirliğine asla girmemekten tacize kadar değişmişti. Carol buna hiç şaşırmadı. Bölge çelişkili duygularla kaynıyordu.

Bir yandan gay’ler bölgenin polisle dolu olmasını istemiyordu, çünkü bu nakit akışı için kötü olurdu. Öte yandan gay hakları savunucuları, polis artık bir dizi gay cinayetleri katilinin serbestçe dolaştığını kabul ettiğine göre, doğru dürüst koruma istiyorlardı. Bir grup müşteri sorguya çekilmekten dehşet duydu, çünkü gay hayatlarını karıları, arkadaşları, meslektaşlar ve ana babalarından gizliyorlardı. Diğer bir grup mutlulukla maço erkeği oynuyor, bir manyak tarafından öldürülecekleri bir duruma asla düşmeyeceklerini söyleyerek övünüyorlardı. Gene başka bir grup ayrıntılarla ilgileniyordu, Carol’a göre bir erkek denetimden çıktığı zaman yaşanabileceklere karşı gizliden gizliye müstehcen bir heyecan duyuyorlardı. Bir avuç lezbiyen ayrılıkçı da neşelerini gizlemeden hedefin erkekler olduğunu söylüyordu. Bir tanesi Carol’a hırlar gibi, “Belki şimdi Yorkshire Canavarı avında erkekler bekâr kadınların sokağa çıkmaması gerektiğini söylediği zaman neden bu kadar öfkelendiğimizi anlarlar” demişti.

Bütün bunlardan tükenen Carol merkeze dönerek var olan soruşturmaların dosyalarını incelemeye başlamıştı. Cinayet bölümü odası tuhaf bir biçimde sessizdi, çünkü detektiflerin çoğu ya Temple Fields’daki soruşturmayı sürdürüyordu ya da birkaç saatlik arada içki, cinsel yaşam ve uyku keyfi sürüyordu. Carol öbür iki cinayet soruşturmasını yürütenlerle biraz konuşmuş, öbür polisler ertesi sabah masalarında bulmaları koşuluyla dosyaları almasına gönülsüzce de olsa izin vermişlerdi. Bu tam Carol’ın beklediği cevaptı. Yüzeysel olarak işbirlikçi ama aslında ona daha da fazla sorun yaratmak üzere hesaplanmış bir hareket.

Carol büro kapısından içeriye girdiği zaman biriken kâğıtların kalınlığı onu afallattı. Yığınlar dolusu görüşme raporları, adli tıp ve patoloji raporları, dosyalar dolusu fotoğraflar. Allah aşkına Tom Cross neden daha önceki cinayetlerde HOLMES bilgisayar sistemini kullanmaya karar vermemişti? En azından bütün malzemeye bilgisayarda dizini ve çapraz referansları yapılmış olarak ulaşabilirdi. Yapması gereken tek şey, HOLMES dizin hazırlayıcılardan birini Tony’ye gereken malzemenin çıkışını alması için ikna etmek olurdu. Homurdanarak kapısını kapadı ve boş koridorlardan geçerek üniformalı çavuşun bürosuna gitti. Brandon’ın herkesin onunla işbirliği yapması emrinin geçerliliğini sınama zamanı gelmişti. Yardımcı biri olmadan asla bu işi yapamazdı.

Bir polis memurunun homurdanarak yardım etmesi durumunda bile malzemeye ulaşmak büyük bir mücadele oldu. Carol soruşturma raporlarını inceleyerek önemli görünen her şeyi çıkarıp fotokopide çoğaltması için memura verdi. Bu durumda bile Tony ve kendisi için göz korkutucu bir malzeme yığını kalmıştı. Yardımcısı saat altıda gittiği zaman Carol yorgunlukla fotokopileri birkaç karton kutuya koydu ve otomobiline taşıdı. Bütün kurbanların ve olay yerlerinin fotoğraflarını almış, aldıklarını yerine koymak için bir form doldurmuştu.

Ancak o zaman eve dönebildi. Evde bile dinlenmesi mümkün değildi. Nelson kapının ardında onu bekliyor, bedenini bileklerine sürüp miyavlayarak hemen mutfağa gitmeye ve mama açmaya zorluyordu. Carol onun önüne yemek kabını bıraktığı zaman Nelson kaşlarını çatarak şüpheyle önündeki yemeğe baktı. Sonra açlık Carol’ı cezalandırma isteğine üstün geldi ve hiç duraklamadan koca kâseyi mideye indirdi. Carol duşa giderken yorgun bir tavırla, “Beni özlediğini görmek ne güzel” dedi. Duştan çıktığında Nelson onu affetmeye çoktan karar vermişti. Çevresinde dolanarak çevir sesi gibi gırladı gardıroptan seçip yatağın üstüne koyduğu her giysinin üzerine oturdu.

Carol onun altından siyah jean’ini alırken, “Gerçekten çok kötüsün” diye homurdandı. Nelson hayranlığını sürdürdü, miyavlaması hiç azalmadı. Carol pantolonu giyince gardırop aynasındaki görüntüsünü bir süre izledi. Katharine Hammett markaydı ama Carol buna Kensington Church Caddesi’ndeki bir ikinci el mağazasında yalnızca 20 sterlin ödemişti. Sevdiği ama detektif maaşıyla bile alamadığı marka giysiler için yılda iki kez bu dükkâna giderdi. Krem rengi keten gömlek French Connection marka, gri kardigan ise erkek giysileri satan bir mağazalar zincirindendi. Carol kardiganın üzerinden birkaç siyah kedi tüyünü alarak Nelson’a kınar gibi baktı. “Seni sevdiği mi biliyorsun. Yalnızca seni giymek istemiyorum” dedi.

Kapı ağzından bir erkek sesi, “Sana cevap verse şok geçirirdin” dedi.

Carol kardeşine bakmak için döndü. Üzerinde şortu vardı Karışık sarı saçları ve uykulu gözleriyle kapının kenarına dayanmıştı. Yüzü Carol’ınkine çok benziyordu, sanki biri bir tarayıcıyla onun bir fotoğrafını bilgisayara yüklemiş ve kadınsı özelliklerini erkeksi özelliklere çevirmişti. “Seni uyandırmadım, değil mi?” diye sordu Carol.

“Hayır. Bugün Londra’ya gitmem gerekiyor. Paralı herif gelecek.” Kardeşi esnedi.

Carol “Amerikalılar mı?” diye sorarken çömeldi ve kedinin kulaklarının arkasını kaşıdı. Nelson hemen sırt üstü yuvarlanarak karnını okşatmaya hazır hale getirdi.

“Doğru. Şimdiye kadar neler yaptığımızı tam olarak görmek istiyorlar. Carl’a şu anda hiçbir şeyin etkileyici görünmediğini söyleyip duruyorum ama Carl onların paralarını deliğe atmamak için güvence istediklerini söylüyor.”

Carol, Nelson’un kürkünü okşayarak, “Yazılım işinin keyifli yanları” dedi.

Michael alaycı bir tonla “Yazılım işinin öncü kısmı, lütfen” dedi. “Ya sen nasılsın? Cinayet fabrikasında neler oluyor? Dün gece haberlerde bir ceset daha bulduğunuzu duydum.”

“Öyle görünüyor. Hiç değilse tanrılar bir dizi cinayetler katilinin serbest dolaştığını sonunda kabul etti. Bizimle çalışması için bir psikolojik profilci de getirdi.”

Michael ıslık çaldı. “Vay canına, Bradfield polisi yirminci yüzyıla giriyor. Temel Reis bunu nasıl karşıladı?”

Carol suratını astı. “Gözünün keskin bir kürdanla karıştırılmasından hoşlanacağı kadar hoşlandı. Tam bir zaman kaybı olduğunu düşünüyor.” Carol bunları Tom Cross’un Bradfield aksanını taklit ederek söylemişti. “Profilcinin irtibat subayı olarak atandığımda ise tam bir şok yaşadı.”

Michael başını salladı, yüzünde alaycı bir ifade vardı. “Bir taşla iki kuş.”

Carol sırıttı. “Evet, cesedimi çiğnemeleri gerekir.” Ayağa kalktı. Nelson küçük bir protesto miyavlamasında bulundu. Carol içini çekerek kapıya doğru yürüdü. “Çalışmaya gidiyorum, Nelson. Düşüncelerimi cesetlerden uzaklaştırdığın için teşekkür ederim” dedi.

Michael onun geçmesi için kenara çekildi ve Carol’ı kucakladı. “Kimseyi tutuklama” dedi.

Carol homurdandı. “Polislik yapmanın ne demek olduğunu kavradığını sanmıyorum.”

Direksiyona geçtiği sırada kediyi de Michael’ı da unutmuştu. Gene katile geri dönmüştü.

Birkaç saat ve geceki cinayet ekibi raporları yığınından sonra ev Ithaca’daki yaz tatili kadar uzak bir anı olarak görünüyordu. Carol iskemlesinden kendini zorlayarak kalktı, belgeleri kapıp ana detektif bürosuna geçti.

Carol geldiğinde oturacak yer kalmamıştı. Normalde başka karakollarda görevli olan detektifler kalabalıkta kendilerine iyi bir yer bulmaya çalışıyorlardı. Kendi ekibinden birkaç polis ona yer açmak için kenara çekildi, biri iskemlesini sundu. Odanın öbür tarafından bir ses duyulabilir bir biçimde “Allah’ın belası kahverengi burun” dedi. Carol konuşan kişiyi görememişti ama ekibinden biri olmadığını biliyordu. Kendisine iskemle veren polise gülümseyerek başını iki yana salladı ve suratını asarak selam veren Don Merrick’in yanına, masanın kenarına tünedi. Saat dokuz yirmi dokuzdu. Oda ucuz sigara kahve ve ıslak palto kokuyordu.

Öbür detektiflerden biri Carol’ın gözlerini yakaladı ve ona doğru yaklaşmaya başladı. Ama konuşma fırsatı bulamadan kapı açıldı ve Tom Cross’la John Brandon içeri girdi. Müfettiş içeri girerken rahatsız edici derecede iyi kalpli görünüyordu. Ekipler otomatik olarak önünde ikiye ayrılarak Brandon’la birlikte odanın sonundaki beyaz tahtanın yanına gitmesi için yer açtılar.

Cross güler yüzle, “Günaydın, baylar” dedi. Bir an düşündükten sonra “Ve bayanlar” diye ekledi. “Elimizde dört çözülmemiş cinayet olduğunu bilmeyen kimse yok burada. İlk üç cesedin kimliğini tespit ettik: Adam Scott, Paul Gibbs ve Gareth Finnegan. Şimdiye kadar dördüncü kurbanda hiçbir ilerleme kaydedemedik. Çocuklar laboratuvarda ceset üzerinde çalışıp duruyor, fotoğrafı basına verdiğimizde atları ürkütmeyecek bir surat yaratmaya uğraşıyorlar.”

Cross derin bir soluk aldı. İfadesi daha da iyi kalpli bir görüntüye büründü. “Hepinizin bildiği gibi, kanıt öncesinde teori oluşturmaktan yana olan biri değilim. Bu cinayetlerin birbiriyle bağlantılı olduğunu resmi olarak kabul etmek istemedim, çünkü medyanın isterisi bizi zor duruma sokardı. Bu sabahki gazetelere bakarsak, bunda da haklıydım.” Detektiflerin elindeki gazeteleri gösterdi.

“Ne var ki, bu son cinayet karşısında stratejimizi değiştirmek zorunda kalacağız. Dün öğleden sonra dört cinayet soruşturmasını tek bir büyük soruşturma halinde birleştirdik.”

Destek mırıltıları duyuldu. Don Merrick öne doğru eğilip Carol’ın kulağına, “Ezgisini müzik kutusundan daha sık değiştiriyor” diye mırıldandı.

Carol başını salladı. “Keşke çoraplarını da bu kadar sık değiştirse.”

Cross onların bulunduğu yöne doğru baktı. Yorumları duymuş olamazdı ama Carol’ın dudaklarının oynadığını görmek yeterli bir bahaneydi. Sert bir sesle, “Susun” dedi. “Henüz bitirmedim. Şimdi, buranın bizim ve karakolun normal faaliyetleri için fazla küçük olduğunu görmek fazla detektiflik yeteneği gerektirmiyor, bu yüzden bu sabah burada işimiz biter bitmez bu operasyonu Scargill Sokağı’ndaki eski karakola aktaracağız. Bazılarınız orasının altı ay önce depo haline getirildiğini hatırlıyordur. Gece temizlik işçileri, bilgisayarcılar ve Telecom mühendisleri orayı geçici bir çalışma yeri haline getirmek için uğraştı.”

Bir homurtudur başladı. Scargill Sokağı’ndaki Victorya tarzı eski bina kapatıldığı zaman kimse gözyaşı dökmemişti. Kasvetli, rahatsız, park yeri yetersiz, kadınlara ayrı tuvaleti olmayan binanın yıkılıp yeniden yapılması planlanıyordu. Her zamanki gibi bütçede projeyi gerçekleştirecek yeterli para yoktu. Cross şikâyetleri susturarak, “Biliyorum, biliyorum” dedi. “Ama hepimiz tek bir çatı altında olacağız, yani gözüm üstünüzde olabilecek. Soruşturmanın genel sorumluluğu bende rapor vereceğiniz iki detektif var Bob Stansfield ve Kevin Mathews. Birazdan görevlerinizi açıklayacaklar. Detektif Jordan Bay Brandon’ın bir girişiminde zaten görevli.” Cross bir an durdu. “Eminim hepiniz onunla işbirliği yapmak istersiniz.”

Carol başını dikleştirerek çevresine bakındı. Görebildi suratlarda genellikle açık bir alaycılık vardı. Bazı kafalar doğru çevrildi. Bakışlarında hiçbir sıcaklık yoktu. Profil çıkarma işini destekleyebilecek olanlar bile asıl işin çocuklardan biri yerine bir kadına verilmesine içerlemişlerdi.

“Yani Bob, Detektif Jordan’ın Paul Gibbs ve Adam Scott dosyalarına yönelik sorumluluklarını devralacak, Kevin de dünkü ceset ve Gareth Finnegan dosyalarıyla ilgilenecek, HOLMES ekibi devreye girdi, araştırmacıların getirdiği verileri işlemeye başlayacaklar. Detektif Dave Woolcott, kendisini burada çavuş olduğu dönemden hatırlayanlarınız vardır, HOLMES ekibinden sorumlu soruşturma yöneticisi olacak. Sözü size bırakıyorum, Bay Brandon.” Cross geriye çekilerek Brandon’a eliyle öne geçmesini işaret etti. Bu hareketi naziklik ile küstahlık arasındaki sınırın tam kenarındaydı.

Brandon odaya bakmak için bir an durdu. Hiç bu kadar önemli bir konuşma yapmak zorunda kalmamıştı. Odadaki detektiflerin çoğunun kafası karışmıştı. Birçoğu aylardır daha önceki cinayetler üzerinde çalışıyordu ama kayda değer bir ilerleme gösterememişlerdi. Tom Cross’un motivasyon gücü efsaneviydi ama o bile zor bir mücadeleyle karşı karşıyaydı, cinayetlerin birbiriyle bağlantılı olduğunu daha önce inatla kabul etmemesi yalnızca bir nedendi. Tom Cross’u kendi oyununun da yenme vakti gelmişti. Pervasızlık hiçbir zaman Brandon’un güçlü bir özelliği olmamıştı ama bütün sabah pratik yapmıştı. Duşta, aynanın karşısında, yumurtasını yerken, karakola gelirken otomobilde. Brandon bir elini pantolon cebine sokarak parmaklarını çaprazladı.

“Büyük ihtimalle bu mesleğimizin en zor görevi. Farkındasınızdır, bu adam yalnızca Bradfield’da çalışıyor. Bir açıdan buna memnunum, çünkü buradakilerden daha iyi detektifler görmedim. Biri bu orospu çocuğunu enseleyecekse, bu sizler olacaksınız Amirlerinizden yüzde yüz destek göreceksiniz, istediğiniz bütün kaynaklar, politikacılar hoşlansın ya da hoşlanmasın verilecek.” Brandon’ın sözleri odada mırıltılarla onaylandı.

“İşi birkaç yönden takip edeceğiz. Hepiniz İçişleri’nin saldırgan profili çıkarmak için bir bölüm kurmayı planladığını biliyorsunuz. Peki, biz kobay olacağız. Dr. Tony Hill, İçişleri için bu proje konusunda araştırma yapan kişi, bizimle birlikte çalışmayı kabul etti. Şimdi, profil çıkarmanın saçmalık olduğunu düşünenleriniz olduğunu biliyorum. Ama hoşunuza gitsin ya da gitmesin profil çıkarma geleceğimizin bir parçası. Bu adamla işbirliği yapar ve birlikte çalışırsak, bu bölümün istediğimiz gibi sonuçlanmasını sağlayabiliriz. Ona kötü davranırsak üstümüze büyük bir yük binebilir. Buradaki herkes bunu anladı mı?”

Brandon odaya ciddi bir suratla baktı, bu arada Tom Cross’u da kaçırmadı. Onaylar coşkuludan belli belirsize kadar farklılık gösterdi. “Birbirimizi anladığımıza memnun oldum. Dr. Hill’in görevi ona verdiğimiz kanıtları değerlendirerek soruşturmalarımıza yardımcı olması için katilin bir profilini çıkarmak. Detektif Carol Jordan’ı cinayet bölümüyle Dr. Hill arasında aracı olmak üzere görevlendirdim. Detektif Jordan, ayağa kalkabilir misiniz?”

Şaşıran Carol kalkarken dosyalarını düşündü. Don Merrick hemen dizlerinin üzerine çökerek düşen kâğıtları topladı. “Detektif Jordan’ı tanımayan öbür bölümlerdeki polisler için, Bayan Jordan bu kişi.” Carol, güzel bir fikir Brandon, diye düşündü. Sanki içlerinden seçim yapması gereken bir ordu kadın detektif varmış gibi.

“Detektif Jordan bu soruşturmada her tür bilgiye rahatlıkla ulaşabilmek. Onun tüm gelişmelerden haberdar edilmesini istiyorum. Umut verici bir ipucu bulan herkes bu konuyu kendi detektifi ya da Müfettiş Cross’un yanı sıra onunla da paylaşmalı. Detektif Jordan’ın her tür isteği acil olarak görülmeli. Birinizin Detektif Jordan ya da Dr. Hill’i soruşturmanın dışında tutmaya çalıştığını duyarsam, gözünün yaşına bakmam. Aynı şey soruşturmanın bu boyutunu medyaya sızdıranlar için de geçerlidir. Öyleyse düşünün. Mesleğinizin bundan sonrasında üniformanızı tekrar giyip yağmur altında Bradfield sokaklarında dolaşmak için dayanılmaz bir arzu duymuyorsanız, ona yardım etmek için elinizden gelen her şeyi yapacaksınız. Bu bir yarış değil. Hepimiz aynı taraftayız. Dr. Hill burada katili yakalamak için bulunmuyor. Bu sizin...”

Brandon cümlesini yarıda kesti. Kimse kapının açıldığını fark etmemişti ama iletişim odası çavuşunun sözleri herkesin ilgisini silah sesinden daha hızlı çekti. “Rahatsız ettiğim için özür dilerim, efendim” dedi çavuş, sesi bastırılmış bir duyguyla kısıktı. “Dünkü kurbanın kimliğini tespit ettik. Efendim, bizimkilerden biri.”

4

BACKUP007; DOSYA AŞK.004” ADLI 3,5 İNÇLİK DİSKETTEN

“Geleceği görmüştüm, işe yarıyor” diyen Amerikalı bir gazeteciydi. Ne demek istediğini biliyorum. Köpekten sonra Adam’ın hiçbir soruna neden olmayacağını biliyordum.

Haftanın geri kalanını gerginlik içinde geçirdim. Hatta sakinleştiricilerden bir tane denemek bile içimden geldi ama bu isteğe karşı koydum. Zayıflığa teslim olunacak zaman değildi. Kaldı ki kendimi tümüyle kontrol etmek zorundaydım. Yıllarca uyguladığım özdisiplin karşılığını verdi. Meslektaşlarımdan birinin işteki davranışlarımda alışılmadık bir şey olduğunu fark ettiklerinden kuşkuluyum. Genellikle gönüllü katıldığım hafta sonu mesaisine katılmamam dışında tabii.

Pazartesi sabahı hazırlığımın doruğundaydım. Tam bir mükemmel katil adayı olmuştum. Hava bile benden yanaydı. Serin, berrak bir sonbahar sabahıydı, işe gidenlerin bile dudaklarında gülümseme yaratan günlerden. Saat sekize biraz kala Adam’ın evinin önünden otomobille geçtim. Ev giriş katında garajı olan üç katlı yeni bir evdi. Adam’ın yatak odası perdeleri kapalıydı, süt şişesi hâlâ kapıda duruyordu, posta kutusundan Daily Mail’ın yarısı görünüyordu. Birkaç sokak ötedeki dükkânların önüne park edip yaya olarak geri döndüm. Yatak odasının perdeleri açılmıştı, süt şişesi ve gazete ortalıkta yoktu. Sokağın sonunda karşı taraftaki küçük parka girip bir banka oturdum.

Kendi Daily Mail’imi açtım ve Adam’ın da benim görmeden baktığım yazıları okuduğunu hayal ettim. Konumumu değiştirerek gazeteyi aşağıya indirmeden ön kapısını görebileceğim biçimde oturdum. Kapı tam sekiz yirmide açıldı ve Adam dışarıya çıktı. Rahat bir tavırla gazetemi katladım, bankın yanındaki çöp kutusuna attım ve onun arkasından yürümeye başladım.

Tramvay istasyonu on dakikadan daha kısa mesafedeydi ve Adam kalabalık platform üzerinde yürürken tam arkasına geçmiştim. Birkaç dakika sonra tramvay istasyona girdi, Adam da yolcularla birlikte öne doğru hareket etti. Ben biraz geride kaldım ve aramıza birkaç kişinin girmesine izin verdim: İşi şansa bırakmıyordum.

Ben içeri girerken Adam başını kaldırmıştı. Bunun nedeni biliyordum. Gözleri karşılaşınca Adam el salladı ve yol boyu kimseye aldırmadan sohbet edebilmek için kalabalığı yara yara ilerledi. Onun öne doğru eğilmesini izledim. Yüzündeki her ifadeyi, ince kaslı vücudunun her açısını, her hareketini biliyordum. Saçları, sesinde hâlâ ıslak olan küçük bukleleri, pembe ve tıraştan parlayan cildi ve Aramis kolonyasının kokusu. Konuşurken bir şeye yüksek sesle güldü, ben de midemin kasıldığını hissettim. İhanet kasılması Nasıl yapabilirdi? Onunla konuşan ben olmalıydım, yüzünü aydınlatmalı, güzel dudaklarını gülümsetmeliydim. Amacımın sağlamlığı sarsılsaydı bile, ikisinin Pazartesi sabahı karşılaşmalarından zevk almalarını görmek kararlılığımı tekrar granit haline getirirdi.

Her zamanki gibi Adam, Woolmarket Meydanı’nda tramvaydan indi. Birkaç metre arkasından gidiyordum. Çok yakında yoksun kalacağı sevgilisine el salladı. Hemen başımı çevirerek tramvay saatlerini okuyor gibi yaptım. Beni fark etmesi, onu izlediğimi anlaması şu an istediğim en son şeydi. Ona birkaç saniye tanıdıktan sonra peşinden gittim. Solda Beliwether Sokağı’nda girdi. Koyu renk saçları m kaldırımdaki mağaza elemanlarının ve büro memurlarının arasında görebiliyordum. Adam sağda dar bir geçide girdi, ben de Crown Plaza’dan çıkarak çalıştığı Inland Revenue binasına girdiğini gördüm. Bunun yalnızca herhangi bir Pazartesi olmasından mutluluk duyarak plazayı, metal ve cam işhanını geçerek yeni restore edilen Viktoryen alışveriş merkezine girdim.

Öldürmek için zamanım vardı. Bu düşünce dudaklarıma bir gülümseme yerleştirdi.

Merkez Kütüphanesi’nde bazı araştırmalar yapmaya gittim. Yeni bir şey yoktu, bu yüzden eskiden beri favorim olan Killing for Company’de karar kıldım. Dennis Nilsen’in olayı beni hem büyük hem de tiksindirir. Hiç kimse yokluklarını bile fark etmeden on beş genç erkeği öldürdü. Kimse evsiz ve yurtsuzları avlayan bir gay dizi cinayetleri katili olduğunun farkında değildi. Nilsen onlara arkadaş oldu, onları evine götürdü, içki verdi ama onlarla ancak ölümde mükemmelleştikleri zaman haşır neşir olabildi. O zaman, ancak o zaman onları kucakladı, onlarla sevişti, sevdi. Bu hastalık. Adamlar bunu hak etmek için hiçbir şey yapmamışlardı. İhanet etmemişlerdi.

Nilsen’in yaptığı tek hata, cesetlerden kurtulmasında oldu. Sanki bilinçaltından yakalanmak istiyordu. Cesetleri doğramak ve pişirmek iyiydi ama tuvalete atıp sifonu çekmek? Onun kadar akıllı bir insanın atık borularının bu kadar büyük hacimleri kaldıramayacağını düşünmesi gerekirdi. Neden köpeklerine et yapmadığını hiç anlamamıştandır.

Ama başkalarının hatalarından ders çıkarmak için hiçbir zaman geç değildir. Katillerin kırdığı potlar beni şaşırtmaktan hiç alıkoymaz Polisin ve adli tıp doktorlarının nasıl hareket ettiklerini ve gerekli önlemleri aldıklarını anlamak için fazla akıllı olmaya gerek yok, özellikle de hayatlarını katil yakalamaya çalışarak kazanan insanlar görevşinaslıkla işlerinin niteliği hakkında ayrıntılı metinler yazmış oldukları için. Öte yandan, ancak başarısızlıkları duyarız. Hiçbir zaman yetersizlik kataloglarında yer almayacağımı biliyordum. Çok iyi planlamış, her riski en aza indirmiş ve getireceği yararlarla dengelemiştim. Tek belge bu günlük olur, ki son nefesimi vermeden önce yazıcının mürekkebini görmeyecek o da. Pişmanlık duyduğum tek nokta, eleştirileri okumak için burada olamayacağım.

Adam’ın işten beşe çeyrek koladan önce ayrıldığını hiç görmemiş olsam da, saat dörtte nöbet yerime geri döndüm. Woolmarket Meydanı’ndaki Burger King’in pencere kenarına oturup Adam’ın bürosunun bulunduğu dar geçidin girişini gözetledim. Adam her zamanki gibi 4’47’de bürodan çıkıp tramvay durağına gitti. Yüksek platformda bekleyen insanların arasına karışarak uzaktan tramvayın sesini duyunca kendi kendime gülümsedim. Tramvay yolculuğunun keyfini çıkar, Adam. Bu son yolculuğun olacak.

***

Aslında ondan “hoşlanmıştım” ve boğazına ilmeği geçirmeye kararlıydım.

Damien Connolly, kentin güney tarafında F Bölümü karakolunda yerel enformasyon memuru olarak vardiyasına gelmediği zaman, nöbetçi çavuş fazla meraklanmadı. Connolly teşkilattaki en iyi organizatörlerden biri ve eğitimli bir HOLMES memuru olsa da, zamanlamasının iyi olmamasıyla ünlüydü. Haftada en az iki kez, vardiyasının başlamasından rahat bir on dakika sonra karakolun kapısından apar topar içeriye girerdi. Ama gelmesi gereken saatten yarım saat sonra da görünmeyince Çavuş Claire Bonner hafif bir rahatsızlık hissetti. Connolly’de bile on beş dakika geç kalacaksa telefon etmesi gerektiğini hatırlayacak sağduyu vardı. Hele merkezin bütün HOLMES memurlarının dizi cinayetler soruşturmasında çalışmasını istediği bugünlerde.

Çavuş Bonner içini çekerek dosyada Connolly’nin ev numarasını bulup çevirdi. Telefon çaldı çaldı, ta ki otomatik olarak kapanana kadar. Bonner kaygı duymaya başlamıştı. Connolly iş dışında yalnız biriydi. Çavuş Bonner’in çevresindeki herkesten daha sessiz ve belki daha düşünceliydi, karakolun sosyal yaşamına katıldığında arada hep bir mesafe bırakırdı. Bonner’ın bildiği kadarıyla Connolly’nin yatağında uyuyakalacağı bir kız arkadaşı yoktu. Ailesi Glasgow’daydı, yani arayabileceği bir akrabası yoktu. Çavuş Bonner belleğini zorladı. Dün vardiya ertesi olduğu için işe gelmemişti. Bir gece önceki vardiyadan çıktıklarında Connolly kendisi ve yarım düzine polisle birlikte kahvaltı etmişti. Eski Austin Healey otomobilini onarmak dışında boş zamanında planı olup olmadığı konusunda bir şey söylememişti.

Çavuş Bonner kontrol odasına gidip ekip arkadaşına hasta da yaralı olup olmadığına bakması için bir devriye aracını Connolly’nin evine göndermesini söyledi. “Garaja bakmalarını söyle, baksınlar bakalım Allah’ın belası otomobilin altında mı kalmış” diye ekledi masasına dönerken.

Denetim bürosu çavuşu bürosuna geldiğinde saat sekizi geçiyordu. “Çocuklar Connolly’nin evine bakmışlar. Kapıyı açan olmamış. Çevreyi iyice kolaçan etmişler, bütün perdeler açıkmış Kapıda süt şişesi varmış. Anladıkları kadarıyla hiçbir hayat belirtisi yokmuş. Görebildikleri tek bir tuhaf şey varmış. Otomobili sokakta park edilmiş, bu da onun yapacağı bir şey değil. Sana söylemem gerekmez, o otomobile gözü gibi bakar.”

Çavuş Bonner kaşlarını çattı. “Belki biri ona uğradı. Bir akrabası ya da kız arkadaşı. Belki onların otomobilini garaja koymalarına izin verdi.”

Denetim bürosu çavuşu başını iki yana salladı. “Hayır. Çocuklar garaj penceresinden bakmışlar, boşmuş. Sütü de unutma.”

Çavuş Bonner omuz silkti. “Öyleyse yapabileceğimiz fazla bir şey yok, değil mi?”

“Şey, yirmi bir yaşının üstünde. Kayıp listesine girmeyecek kadar akıllı olduğunu sanırdım ama sessizler için ne derler bilirsin.”

Çavuş Bonner içini çekti. “Ortaya çıktığı zaman ona yapacağımı bilirim. Bu arada, Joey Smith’e onun vardiyasına bakmasını söyledim.”

Denetim bürosu çavuşu gözlerini yukarıya dikti. “Günü nasıl harika hale getireceğini gerçekten biliyorsun değil mi? Başka birini seçemez miydin? Smith alfabeyi bile beceremez.”

Çavuş Bonner cevap veremeden kapı vuruldu. “Evet” diye seslendi. “İçeriye girin.”

Denetim Bürosu’ndan bir polis memuru tereddüt ederek içeri girdi. Hasta gibi duruyordu. “Skip” dedi, bu tek sözcükte bile sesindeki endişe belliydi. “Şuna bir baksanız iyi olacak diye düşündüm.” Çabucak makineden alınırken kenarı yırtılmış bir faks uzattı.

Yaklaşan Denetim Bürosu çavuşu kâğıdı alıp göz attı. Aniden derin bir soluk aldı, sonra gözlerini bir an kapadı. Hiçbir şey söylemeden faksı Çavuş Bonner’a uzattı.

Başta Bonner yalnızca siyah ve beyaz bir fotoğraf gördü Bir an zihni onu otomatik olarak dehşetten koruduğu için neden birinin ondan önce davranıp Connolly hakkında kayıp raporu verdiğini merak etti. Sonra gözleri kâğıt üzerindeki işaretleri harflere dönüştürdü. “Bütün karakollara acil faks. Bu kimliği belirsiz kurban dün öğleden sonra Temple Fields’daki Queen of Hearts pub’ının arka bahçesinde bulundu. Fotoğraf daha sonra gönderilecek. Lütfen çoğaltıp sergileyin. Bütün bilgiler Detektif Ken Matthews, Scargill Sokağı Detektiflik Odası, dâhili no. 2456’ya iletilebilir.”

Çavuş Bonner öbür iki polis memuruna boş boş baktı. “Hiç şüphe yok, değil mi?”

Polis memuru yere baktı, rengi solmuştu. “Sanmıyorum, efendim” dedi. “Bu Connolly. Demek istiyorum ki, benzerlik denilebilecek bir şey değil, bu kesinlikle o.”

Denetim Bürosu çavuşu faksı aldı. “Hemen Detektif Matthews’u bulacağım” dedi.

Çavuş Bonner iskemlesini geriye iterek ayağa kalktı. “Morga gitsem iyi olacak. En kısa zamanda resmi kimlik tespitine ihtiyaçları var.”

*

Tony ciddi bir ifadeyle, “Bu tümüyle yeni bir oyun” dedi. Carol, “Çıtayı kesinlikle yükseltiyor” yorumunu yaptı.

Tony hafifçe, “Benim kendime sorduğum soru, Becerikli Andy’nin bize bir bobi verdiğini bilip bilmediği” diyerek şehrin çatılarına bakmak için iskemlesini pencereye doğru döndürdü.

“Affedersin?”

Tony özür diler gibi gülümseyerek, “Hayır, özür dilemesi gereken benim Onlara hep böyle derim. Böylece kişiselleşir.”

Carol’a dönmek için iskemleyi tekrar çevirdi. “Bu seni rahatsız eder mi?”

Carol başını iki yana salladı. “Karakoldaki takma adlardan daha iyi”

Tony kaşlarını kaldırarak, “Hangisi?” diye sordu.

Carol hoşuna gitmediği belli bir tavırla, “İbne Katili” dedi.

Tony kayıtsız bir tavırla, “Bu birçok soru gerektirir” cevabını verdi. “Ama korku ve öfkeleriyle başa çıkmalarına yardımcı oluyorsa herhalde kötü bir şey değil.”

“Bundan hoşlanmıyorum. Ona İbne Katili demek bana kişisel gelmiyor.”

“Sana kişisel gelen nedir? Sizden birini almış olması mı?”

“Zaten öyle hissediyordum. İkinci cinayetten, yani benim ilgilendiğim cinayetten sonra bir dizi cinayetler katiliyle uğraştığımıza emin olmuştum. İşte o zaman benim için kişisel oldu. Bu orospu çocuğunu enselemek istiyorum. Buna ihtiyacım var. Mesleki olarak, kişisel olarak, her neyse.” Carol’ın sesindeki soğuk ateşlilik Tony’ye güven verdi. Bu kadın, işini yapmak için ihtiyaç duyduğu her şeyi elde etmesini sağlamak için ona yardımcı olacak kişiydi. Sesinin tonu ve seçtiği sözcükler hesaplanmış bir meydan okumaydı üstelik Tony’nin onun hakkında ne düşündüğüne hiç aldırmayacağını gösteriyordu. Tam da böyle bir kadına ihtiyacı vardı. En azından mesleki olarak.

Tony, “Sen de ben de” dedi. “Birlikte bunu başarabiliriz. Ama ancak birlikte olursak. Biliyorsun, doğrudan bir profil çıkarmaya dâhil olduğum ilk iş bir dizi kundakçılık suçlusuydu. Yarım düzine büyük yangından sonra bunu nasıl yaptığını, neden yaptığını ve onun için ne anlama geldiğini biliyordum. Ne tür bir deli orospu çocuğu olduğunu biliyordum ama ona bir ya da surat veremiyordum. Bir süre bu beni deliye döndürdü. Sonra bunun benim işim olmadığını kavradım. Bu senin işin. Benim yapabileceğim tek şey, sana doğru yönü göstermek.”

Carol üzüntüyle gülümsedi. “Göstermen yeter, av köpeği gibi peşine düşerim” dedi. “Damien Connolly’nin bobi olduğunu bilip bilmediğini merak ediyorum derken ne kastediyordun?”

Tony bir elini saçında gezdirerek punk’larınki gibi “Tamam. Bu konuda iki senaryomuz var. Becerikli Andy, Damien Connolly’nin bobi olduğunu bilmiyor olabilir. Bir rastlantıdan, meslektaşları için özellikle tatsız bir rastlantıdan başka bir şey olmayabilir ama gene de bir rastlantıdır. Ama ben bu senaryoya bayılmıyorum, çünkü bildiğim çok az şeye dayanarak bunların rastgele seçilmiş kurbanlar olmadığı yorumunu yapıyorum. Onun kurbanlarını dikkatle seçtiğini, ayrıntıyla planlar yaptığını düşünüyorum. Buna katılıyor musun?”

Carol, “İşi şansa bırakmıyor, bu çok açık” dedi.

“Doğru. Alternatifi de şu, Becerikli Andy dördüncü kurbanının bir polis olduğunu çok iyi biliyor. Bu da kendi içinde iki olasılığa götürüyor bizi. Bir: Becerikli Andy bir polis öldürdüğünü biliyordu ama bu onun için cinayetin anlamını tamamen geçersiz kılıyor. Diğer bir deyişle, Damien Connolly, Andy’nin kurbanlarında aradığı bütün öbür ölçütlere uyuyordu ve ister bir bobi ister bir otobüs şoförü olsun bu nedenle ölecekti.

“Öbür senaryo ise benim en çok sevdiğim varsayım. Damien’in bir polis olması, Becerikli Andy’nin onu dördüncü kurbanı olarak seçme nedeninin en önemli parçası.”

Carol, “Yani burnunu içimize mi sokuyor?” diye sordu.

Kafası hızlı çalıştığı için Allah’a şükürler olsun. Böylece iş çok daha basitleşecekti. Güzel olduğu kadar akıllı da olduğuna bakılırsa, merdiveni bu kadar hızlı çıkmakla iyi iş yapmıştı. İki özellik de öbürü olmadan terfii daha çok kolaylaştırırdı. Tony “Bu kesinlikle bir olasılık” dedi. “Ama ben asıl olarak gösteriş olduğunu düşünüyorum. Sanırım Müfettiş Cross’un varlığını kabul etmemesine kızmaya başladı. Kendisine göre yaptığı işte çok başarılı En iyisi. Ve onayı hak ediyor. Bu onay isteği de polisin bu cinayetlerin ardında yalnızca tek bir saldırgan olduğu kabul etmeyi reddetmesiyle engelleniyor. Tamam, ikinci kurbandan sonra Sentinel Times bir dizi cinayetler katili üzerinde varsayımlarda bulunmaya başladı ama polisin resmi kabulüyle aynı şey değil bu. Ben de üçüncü cinayetten sonra ateşe bilmeden benzin dökmüş olabilirim.”

“Sentinel Times’daki röportajını mı kastediyorsun?”

“Evet. İki ayrı katil olmasının mümkün olduğunu söylemem zanaatında usta olarak tanınmadığı için öfkelenmesine neden oldu.”

Carol, “Yüce Allahım” dedi. “Yani onu ciddiye alalım diye gidip bir polisin peşine düştü.”

“Bu bir olasılık. Kuşkusuz herhangi bir polis memuru olamaz. Ne demek istediğini polislere anlatmak Becerikli Andy için önemli olsa da gene de asıl önemli olan kişisel ölçütlerine uyacak bir kurban bulmasıydı.”

Carol kaşlarını çattı. “Yani Connolly’de öbür polislerden farklı bir şey mi vardı diyorsun?”

“Öyle görünüyor.”

Carol, “Belki cinsellikle ilgilidir” diye yüksek sesle düşündü. “Demek istiyorum ki, teşkilatta fazla gay yok. Olanlar da kendilerini yeterince iyi gizlerler.”

Tony gülerek ellerini pes eder gibi kaldırdı. “Veriler olmadan teori kurmayalım. Henüz Damien’in gay olup olmadığını bilmiyoruz. Ama Damien’in son zamanlarda hangi vardiyada Çalıştığını öğrenmek yararlı olabilir. Diyelim ki son iki ay. Bu bize hangi zamanlarda evde olduğu konusunda bir fikir verir, bu da komşularını sorguya çeken memurlara yardım edebilir. Ekipteki öbür memurlara vardiya dışı zamanlarda hep yalnız kalıp kalmadığını ya da otomobiliyle birilerini evine bırakıp bırakmadığını da sormalıyız. Hem erkek hem de bobi olarak Damien Connolly hakkında bilinmesi gereken her şeyi öğrenmeye ihyacımız var.”

Carol defterini çıkararak kendisine notlar karaladı. “Vardiyalar” diye mırıldandı.

“Bu bize Becerikli Andy hakkında bir şey daha söylüyor.” dedi Tony, bilincinin kenarına çıkan düşünceyi yakalamaya çalışıyordu.

Carol başını kaldırdı, gözleri tetikteydi. “Devam et” dedi Tony ifadesiz bir sesle, “Yaptığı işte çok, çok iyi” dedi “Bunu bir düşün. Bir polis memuru eğitimli bir gözlemcidir. En kalın kafalı polis bile çevresinde olan bitenin farkına ortalama bir insandan daha çok varır. Şimdi bana söylediklerinden anladığıma göre, Damien Connolly akıllı bir adamdı. Karakol için de çalışan bir polisti, yani birçok polis memurundan daha da bilgiliydi. Anladığım kadarıyla bu tür insanlar karakolun yürüyen ansiklopedileri gibi davranırlar. Dosya kartlarındaki bilinen bütün suçlular ve adli tıp raporları hakkında bütün yerel bilgi elinin altındadır ama bu işi yapan polis akıllı değilse sistem yararsız olur, değil mi?”

“Anlamışsın. Bu tür polisler yarım düzine sıradan polise eşdeğerdir. Ve Connolly de bütün açılardan en iyilerden biriydi.”

Tony arkasına yaslandı. “Yani Becerikli Andy, hiç kuşkulandırmadan Damien’in peşine takılmışsa, çok iyi olmalı. Bir düşün, Carol, biri seni düzenli olarak izlerse fark edersin, değil mi?”

Carol kuru bir sesle, “Umarım ederim” dedi. “Ama ben bir kadınım. Belki erkeklerden daha fazla tetikte olmamızda dolayı fark ederiz.”

Tony başını iki yana salladı. “Ben Damien kadar akıllı bir polisin çok profesyonel bir takip dışındakileri fark edeceğini düşünüyorum.”

Carol, “Yani teşkilattaki birini mi aramamız gerekiyor?”

Akla hiç gelmeyecek şeyi dillendirirken sesi yükselmişti.

“Bu bir olasılık. Bütün kanıtları görene kadar daha somut bir şey söyleyemem.” Carol’ın büro kapısına bıraktığı karton başıyla işaret ederek, “Hepsi bu kadar mı?” diye sordu.

“Bir kısmı. Otomobilde bir kutu ve bazı fotoğraflar var. Çok ciddi bir ayıklamadan sonra bunlar kaldı.”

Tony suratını astı. “Benden çok sen. Hadi gidip bakalım.”

Carol ayağa kalktı. “Neden ben gidip kalanları getirirken sen işe başlamıyorsun?”

“Önce fotoğraflara bakmak istiyorum, bu yüzden gelip sana yardım edeyim.”

Carol, “Teşekkürler” dedi.

Asansörde ayrı taraflarda durdular, ikisi de birbirinin fiziksel varlığının farkındaydı. Kapılar kapanırken, “Bu Bradfield aksanı değil” yorumunu yaptı. Carol Jordan’la başarılı bir çalışma çıkaracaksa, mesleki olduğu kadar kişisel olarak da onu harekete geçirenin ne olduğunu öğrenmesi gerekiyordu. Onun hakkında ne kadar çok şey öğrenirse o kadar iyiydi.

“Detektiflik işini bize bıraktığını sanıyordum.”

“Biz psikologlar en açık görüneni dile getirmekte çok iyiyizdir. Teşkilatta bizi eleştirenler böyle demez mi?”

“Pekâlâ tuş. Ben köken olarak Warwick’liyim. Sonra Manchester’da üniversite, ardından Met. Ya sen. Ben aksanlar konusunda çok iyi değilimdir ama kuzeyli olduğunu anlayabilirim, gerçi sen de Bradfieldlı gibi konuşmuyorsun.”

“Halifax’da doğup büyüdüm. Londra Üniversitesi, arkasından Oxford’da doktora. Sekiz yıl özel hastaneler. On sekiz ay önce İçişleri personel şefi bu fizibilite araştırmasını yapmamı istedi.” Tony alayla, kaz gelecek yerden tavuk esirgenmez, diye” düşündü. Aslında kim kimi sorguya çekiyordu?

Carol, “Yani ikimiz de buradan değiliz” dedi.

“Belki de John Brandon’ın seninle çalışmak için beni seçmesinin nedeni budur.”

Asansörün kapısı açılınca yeraltı parkından Carol’ın otomobilini bıraktığı ziyaretçi park yerine çıktılar. Tony bagajdan karton kutuyu aldı. “Göründüğünden daha güçlü olmalısın” dedi nefes nefese.

Carol fotoğraf dosyalarını alarak sırıttı. “Cluedo’da siyah kuşağım var” dedi. “Dinle, Tony, bu manyak teşkilattansa ne tür bir şey bulmayı beklerdin?”

“Bunu söylememem gerekirdi. Verilerden önce teori kuruyordum ve buna ağırlık vermeni istemiyorum, tamam mı Kayıtlara bakarak karar vereceğiz.”

“Tamam ama işaretleri ne olurdu?” diye ısrar etti Carol.

Tony ona cevap vermeden önce asansöre geri döndüler. “Polis ve adli tıp işlemlerini bildiğini gösteren davranışlar” dedi. “Ama bu tek başına bir şey kanıtlamaz. Bugünlerde o kadar çok gerçek suç kitapları ve televizyon detektif dizileri var ki, herkes bu tür bilgileri öğrenebilir. Bak, Carol, lütfen bunu kafandan çıkar. Zihnimizi açık tutmamız gerekiyor. Yoksa yapacağımız iş yararsız olur.”

Carol içini çekti. “Tamam. Ama kanıtları gördükten sonra hâlâ böyle düşünüyorsan bana da söyler misin? Çünkü küçük bir olasılıktan daha fazlaysa, soruşturmanın biçimini yeniden düşünmemiz gerekebilir.”

Tony, “Söz veriyorum” dedi. Asansör kapısı konuşmalarının sonuna nokta koyarmış gibi açıldı.

Büroya geri dönen Tony ilk fotoğraf kümesini dosyadan çıkardı. Carol, defterini eline alarak, “Başlamadan önce bana bunları nasıl inceleyeceğini anlatır mısın?” diye sordu.

“Önce bütün fotoğrafları inceleyeceğim, sonra bana şu ana kadar yapılan soruşturmayı anlatmanı isteyeceğim. Kâğıtları kendim de incelerim. Bundan sonra genellikle her kurbanın bir profilini çıkarırım. Elimize bu bilgileri alarak bir toplantı daha yaparız.” Tony formlarını çıkardı. “Sonra da yüksek tel üzerinde yürüyüp saldırganın bir profilini çıkarırım. Bu sana makul geliyor mu?”

“İyi görünüyor. Bütün bunlar ne kadar sürer?” Tony kaşlarını çattı. “Söylemesi zor. Birkaç gün olabilir. Ne var ki Becerikli Andy sekiz haftalık aralıklarla çalışıyor gibi görünüyor ve hızlanacağına dair bir belirti de yok. Bu kendi başına alışılmadık bir şey. Malzemeyi inceledikten sonra ne kadar denetimli olduğu hakkında daha iyi bir fikir edineceğim ama sanırım tekrar öldürmeden önce büyük ihtimalle arada boş bir süremiz olacak. Bunu söylemişken, bir sonraki kurbanını çoktan seçmiş olabilir, yani kaydettiğimiz ilerlemeyi basından çok iyi gizlememiz gerekiyor. Süreci hızlandırması için katalizör işlevi görmek, istediğimiz en son şey.”

Carol homurdandı. “Her zaman bu kadar iyimser misindir?”

“Olaylara bağlı. Ha, bir şey daha. Bir şüpheli yakalarsanız bu aşamada hakkında hiçbir şey öğrenmemeyi tercih ederim. Bilinçaltımın profili bildiklerime uyacak biçimde değiştirme tehlikesi var.”

Carol, “Çok şanslı olmamız gerekir” dedi. “O kadar kötü, öyle mi?”

“Gay’lere karşı taciz ya da şiddet içeren saldırılara uygun herkesi içeriye tıktık ama hiçbiri uzak bir olasılık gibi bile görünmüyor.”

Tony ona anlayışla baktıktan sonra Adam Scott’un cesedinin fotoğraflarını eline aldı ve yavaş yavaş incelemeye başladı. Eline kalemini aldı ve bloknotunu yakma getirdi. Carol’a baktı. “Kahve ister misin?” diye sordu. “Daha önce soracaktım ama konuştuğumuz konuya fazla dalmışım.”

Carol bu suça ortak olduğunu düşündü. Keyfinin kaynağı dizi cinayetler olduğu için hafif bir suçluluk duysa da sohbetten kendisi de hoşlanmıştı. Tony ile konuşmak, baş düşüncesi egosunu tatmin etmekten çok gerçeğe giden yolu bulmak olan, yargısız bir eşitle konuşmak gibiydi. Carol mesleğinde böyle 1 şeyi çok özlüyordu. “Ben de” diye itiraf etti. “Herhalde kahvenin gerekli olduğu noktaya doğru gidiyorum. Gidip kahve hazırlama mı ister misin?”

Tony, “Hayır, hayır” diye güldü. “Sen bunun için burada değilsin. Burada bekle, hemen dönerim. Kahveni nasıl içersin?”

“Sütsüz ve şekersiz. Tercihen iyi süzülmüş.”

Tony dosya dolabından büyük bir termos alıp içeri geçti. Beş dakika sonra dumanı tüten iki kahve kupası ve termosla geri döndü. Bir kupayı Carol’a vererek termosu işaret etti. “İçini doldurdum. Bu iş biraz zaman alabilir, istediğin zaman kahve alabilirsin.”

Carol minnetle kahvesinden bir yudum aldı. Alaylı bir romantizmle, “Benimle evlenir misin?” diye sordu.

Tony midesini kasan duyguyu gizlemek için tekrar güldü. En küçük flörtlere bile bu tepkiyi verirdi. “Birkaç gün sonra bunu sormayacaksın” diyerek dikkatini fotoğraflara yöneltti.

“Bir numaralı kurban, Adam Scott” dedi hafif bir sesle ve bloknotuna not aldı. Fotoğrafları teker teker inceledi, sonra başa geri döndü. Birinci fotoğrafta bir şehir meydanı, bir yanda yüksek Georgia stili evler, öbür yanda mağaza ve barlar, üçüncül tarafta da restoranlar bulunuyordu. Meydanın ortasında iki çapraz yolun kesiştiği bir park vardı. Parkın ortasında da süslü bir Viktorya Dönemi çeşmesi duruyordu. Park yüksek tuğla duvarla çevrilmişti. Parkın iki tarafında çalılar vardı. Ortam biraz salaştı, evlerin sıvaları kısmen dökülmüştü. Tony kendisini köşede durup manzarayı seyrederken hayal etti. Alkol ve fast food kokularına karışmış nemli şehir havasını kokladı ve gecenin içindeki sesleri işitti. Otomobil motorlarının devir sesleri, kaldırımlardaki yüksek topuk sesleri, zaman zaman rüzgârın taşıdığı kahkaha ve çığlıklar, sokak lambalarının ışığı yüzünden uyuyamayan sığırcık kuşlarının ötüşmesi. Sen nerede duruyordun, Andy? Parkı nereden gözledin? Ne gördün? Ne işittin? Ne hissettin? Neden burası?

İkinci fotoğrafta duvarın bir bölümü ve cadde tarafından görülen çalılar vardı. Fotoğraf Tony’nin duvarın üstündeki küçük demir kareleri görebileceği kadar netti. Savaş sırasında silah ve bomba yapmak için sökülen parmaklıklardan geriye bu küçük demirler kalmıştı. Çalıların bir bölgesinde kırık dallar ve ezilmiş yapraklar görülüyordu. Üçüncü fotoğraf yüzükoyun toprağa yatmış, kol ve bacakları tuhaf açılarla iki yana açılmış bir erkeğin cesedini gösteriyordu. Tony kendini Becerikli Andy’nin yerine koymaya çalışarak fotoğrafa daldı. Bunu yaparken kendini nasıl hissettin, Andy? Gururlu muydun? Korkuyor muydun? Coşkunun doruğunda mıydın? Arzu nesneni bırakırken bir pişmanlık yaşadın mı? Yarattığın bu görüntüyü, bu tuhaf tabloyu ne kadar süre izledin? Ayak sesleri hareket etmene neden oldu mu? Yoksa aldırmadın mı?

Tony başını kaldırdı. Carol onu izliyordu. Şaşırarak, ilk kez bir kadının gözlerinin üzerinde olmasından rahatsızlık duymadı. Belki de ilişkileri tam bir mesleki temelde olduğu ama doğrudan rekabet içermediği için. İçindeki gerilim biraz azaldı. “Cesedin bulunduğu yer. Burayı bana anlat.”

“Crompton Gardens. Temple Fields’in tam ortasında, burada gay köyü ve kırmızı noktalı bölge kesişir. Gece karanlık olur, çünkü faaliyetlerini sürdürmek için karanlığı tercih eden seks satıcıları sokak lambalarını kırarlar. Crompton Gardens’da çalıların ardında ve ağaç altındaki banklarda, han girişlerinde, evlerin bodrum katlarında bol bol seks yaşanır. Kira, fahişelik, sokaktan toplama. Gece ortalıkta gezenler var ama fark etseler bile alışılmadık bir şey görünce gidip bakan türde insanlar değiller.” Tony, Carol’ın anlattıklarını not etti.

“Hava nasıldı?” diye sordu.

“Gece kuru, gerçi toprak epey ıslaktı.”

Tony fotoğraflara geri döndü. Cesedin çeşitli açılardan fotoğrafı çekilmişti. Cesedin kaldırılmasından sonra ıslak zeminde yakın planda çekilmişti. Belirgin ayak izleri yoktu ama cesedin altında bazı siyah plastik parçaları vardı. Tony kalemin ucuyla bunları gösterdi. “Bunların ne olduğunu biliyor musun?”

“Bradfield Büyükşehir Belediyesi çöp torbaları. Standart boyut, daireler için... tekerlekli konteynerlerin uygun olmadığı yerler için. Bu boy son iki yıldır kullanılıyor. Önceden mi orada olduğunu, yoksa cesetle birlikte mi bırakıldığını gösteren bir işaret yok.”

Tony kaşlarını kaldırdı. “Dün öğleden sonradan itibaren birçok ayrıntıyı öğrenmiş görünüyorsun.”

Carol sırıttı. “Süper bir kadınmış gibi davranmak çok iyi olurdu ama öbür iki soruşturmayla ilgili araştırma yaptığımı itiraf etmek zorundayım. Amirim inanmasa bile ben bunların birbirleriyle bağlantılı olduğuna inanıyordum. Ve meslektaşlarımın hakkını yemek istemem, öbür iki soruşturmayı yürüten detektifler açık fikirli insanlar. Bilgileri zaman zaman incelememe itiraz etmediler. Bütün gece bilgilerin üzerinden geçmek yalnızca belleğimi yeniledi, hepsi bu.”

“Bütün gece ayakta mıydın?”

“Dediğim gibi, duruma bağlı. Bu öğleden sonra dört civarına kadar iyi olurum. Sonra uykusuzluk başıma vurur.”

Tony fotoğraflara geri dönerken, “Mesaj alındı ve anlaşıldı” cevabını verdi. Otopsiden sonraki resimlere geçti. Ceset beyaz bir kilim üzerine yatırılmıştı, gizli yaralar ilk kez görünüyordu. Tony yavaş yavaş fotoğrafları inceledi, bazen öncekilere geri döndü. Gözlerini kapadığı zaman Adam Scott’un el değmemiş vücudunun yavaş yavaş yabancı tomurcuklar gibi yara: ve berelere bürünmesini gözünün önünde canlandırabiliyordu. Bunları yapan elleri bile canlandırabiliyordu. Birkaç dakika sonra gözlerini açıp tekrar konuştu. “Boyundaki ve göğüsteki çürükler, patolog ne diyor?”

“Emme işaretleri. Aşk ısırıkları gibi.”

Bir baş aşkın yırtıcı, tuhaf parodisiyle alçalıyor. “Ya bu boyun ve göğüsteki bölgeler. Etin kesildiği üç yer?” diye sordu Tony.

“Ölüm sonrası kesilmiş. Belki et yemeyi seviyordur.”

Tony şüpheyle, “Belki” dedi. “Öbür dokularda çürük izi var mıydı, hatırlıyor musun?”

“Sanırım vardı.” Carol’ın şaşkınlığı sesine de yansımıştı.

Tony başını salladı. “Patoloğun raporunu inceleyeceğim. Akıllı bir adam, bizim Becerikli Andy. İlk söyleyeceğim şey, bunların hatıra olarak alınmadığı ya da yamyamlık belirtileri olmadığı Sanırım ısırık izleri vardı. Ama Becerikli Andy ısırık izlerinin onu enselemek için yeterli olduğunu bilecek kadar adli tıp dişçiliği hakkında bilgili. Bu yüzden çılgınlık geçince sakinleşti ve kanıtı ortadan kaldırdı. Cinsel organlardaki bu kesikler... ölüm öncesi mi sonrası mı?”

“Sonrası. Patolog bunların epeyi tereddütle yapılmış göründüğünü belirtiyor.”

Tony tatmin olmuş gibi hafifçe gülümsedi. “Patolog kol ve bacaklardaki travmaya neyin yol açtığını söyledi mi? Olay yerinde çekilmiş fotoğraflarda ceset kırık bir bebek gibi görünüyor.”

Carol içini çekti. “Resmi bir sonuca varmak istemedi. Kollarla bacaklar kırık ve omurga da çıkmış. Patolog dedi ki...” Carol sustu ve patoloğun konuşmasını taklit etti. “Bunu resmi olarak söylemiyorum ama bu tür şeyler İspanyol Engizisyonu birini işkence tezgâhına yatırdıktan sonra görülür”

“Tezgâh mı? Allah kahretsin, tam bir baş belası var elimizde Tamam. İkinci kurban. Paul Gibbs. Bu senin olayın, değil mi?” Tony, Adam Scott’un fotoğraflarını yerine koyarak ikinci dosyadakileri aldı. Aynı inceleme işlemlerini yineledi. “Peki birinciyle ilişkili noktaları nedir?” diye sordu.

“Bir dakika. Sana göstereceğim.” Carol kutulardan birini açarak yanında getirmeyi akıl ettiği büyük ölçekli bir harita çıkardı. Haritayı açıp yere yaydı. Tony masadan kalkarak yanına çömeldi. Carol hemen onun kokusunun farkına vardı. Şampuan kokusuyla karışmış kendi belli belirsiz, hayvansı kokusu. Erkeksi bir tıraş losyonu ya da kolonya kokusu yoktu, haritanın üzerindeki soluk renkli, kare biçimli ellerini, kısa, tombul parmaklarını, düzgün kesilmiş tırnaklarını ve parmaklarının bitimindeki birkaç kılı izledi. Rahatsız edici bir arzu duyduğunu fark etti şaşırarak. Yeniyetmeler gibisin diye kendini sertçe azarladı. Ödevi hakkında güzel şeyler söyleyen ilk öğretmenin hayranlık duyan bir yeniyetme gibi. Büyü artık Jordan.

Haritadaki yerleri gösterme bahanesiyle biraz geriye çekildi. “Crompton Garden burada” dedi. “Kanal Sokağı yarım mil kadar ötede, şurada. Queen of Hearts pub’ı da ikisinin ortasın da, şurada.”

Tony cinayet yerlerini kendi zihinsel haritasına yerleştirirken, “Becerikli Andy’nin bölgeyi iyi bildiğini varsayabilir miyiz?” diye sordu.

“Sanırım. Crompton Gardens cesedi bırakmak için çok belirgin bir yer ama öbür ikisi de Temple Fields’ı hayli iyi tanıdığını düşündürüyor.” Carol kalçalarının üzerine oturarak olay yerlerinin oluşturduğu kalıbın belirli bir yönden yaklaşıldığı gösterip göstermeyeceğini düşündü.

“Bu yerlere bakmam gerekiyor. Tercihen cesetlerin bırakıldığı saatlerde. Ne zaman bırakıldıklarını biliyor musun?” diye sordu Tony.

“Adam’ı bilmiyoruz. Tahmini ölüm saati gece yarısından bir saat önce ya da sonra. Paul vakasında kapının saat üçten hemen sonra temiz olduğunu biliyoruz. Gareth’ın ölüm saati cesedin bulunmasından önceki akşam yedi ile on arasında tahmin ediliyor. Damien olayında ise bahçe on bir buçukta temizdi.” diyen Carol bilgileri hatırlamak için gözlerini kapatmıştı.

Tony kendini onun yüzüne bakarken buldu, kapalı gözlerin neden olduğu özgürlüğe memnun olmuştu. Mavi gözlerinin parlaklığı olmadan da güzel sınıfına girdiğini görebiliyordu. Oval yüz geniş alın, soluk ve düzgün ten, gür sarı saçlar. Kararlı, güçlü bir ağız. Düşünceye daldığında kaşlarının arasında beliren çizgi. Tony’nin değerlendirmesi bir vaka kitabındaki fotoğraf kadar klinikti. Bütün normal erkeklerin çekici bulduğu bir kadınla karşı karşıya gelince içinde bir nokta kapanıyordu? Onu artık denetleyemediği, aşağılanmanın yattığı bir yere göreceği için mi bu ilk kıpırtılara engel olmaya çalışıyordu? Carol’ın gözleri açıldı, Tony’nin onu izlediğini görünce yüzünde bir şaşkınlık ifadesi belirdi.

Tony kulaklarının kızardığını hissederek tekrar haritaya döndü. Damdan düşer gibi, “Demek ki gece kuşu” dedi. “Bu gece mümkünse bölgeye bakmak isterim. Belki benimle dolaşacak birini bulup uyumaya gidebilirsin.”

Carol başını iki yana salladı. “Hayır. Buradan saat beş gibi çıkabilirsem eve gidip birkaç saat yatarım. Seni gece yarısında gelip alırım, birlikte gideriz. Olur mu?”

Tony ayağa kalkıp masasına geri dönerken, “Mükemmel” dedi. “Senin için sakıncası yoksa tabii.” Fotoğrafları eline alarak Becerikli Andy’nin gözlerinin ardına dönmeye zorladı kendini. “Bu adamı ne hale getirmiş böyle.”

“Paul bu biçimde dövülen tek kişi. Gareth’ın da yüzünde kesikler var ama bu kadar aşırı değil. Paul’un yüzü meyve sıkar gibi ezilmiş kırık burun, kırık diş, kırık elmacık kemiği, çıkık çene. Anal yaralar da korkunç. Kısmen bağırsakları çıkarılmış. Şiddetin derecesi müfettişin bunun farklı bir katilin işi olduğunu düşünmesinin nedenlerinden biri. Ayrıca öbür üçünün aksine bunun kol ve bacakları yerinden çıkmamış.”

“Gazetelerin, üstünün çöp torbalarıyla örtülü olduğunu söylediği bu mu?”

Carol başını salladı. “Adam’ın cesedinin altında bulunan plastik parçalarla aynı türden.”

Gareth Finnegan’a geçtiler. Tony, “Bunun üzerinde epeyce düşünmeliyim” dedi. “Andy tarzını en az iki açıdan değişmiş. Birincisi cesedi Temple Fields yerine Carlton Park’a bırakılmış. Burası da bir gay bölgesi ama bir sapma.” Tony birden sustu ve gülmeye başladı. “Bana da bak, neler diyorum. Sanki yaptığı her şey bir sapkınlık değilmiş gibi. İkincisi Sentinel Times’a gönderdiği mektup ve video kaset. Neden bu cesedin yerini söylemeye karar verdi de öbürleri için vermedi?”

Carol, “Ben de bunu düşünüyordum” dedi. “Bunun, bildirilmezse cesedin günlerce, hatta haftalarca orada kalabileceğiyle bir ilgisi var mı diye merak ediyordum.”

Tony kâğıda not aldı ve öbür eliyle Carol’a başparmağını kaldırdı. “Eldeki ve ayaktaki bu yaralar. Saçma görüneceğini biliyorum ama sanki çarmıha gerilmiş gibi görünüyor.”

“Patolog, Gareth konusunda da resmi bir açıklama yapmak istemedi. Ama eldeki yaralar, her iki omzun çıkmasıyla birleşince çarmıha gerilmeyi karşı çıkılması zor bir sonuç haline getiriyor, özellikle de bu cinayetin muhtemelen Noel Günü işlendiğini düşünürsek.” Carol ayağa kalkarak uykulu gözlerini ovuşturdu. Esnemesini önleyemedi. Küçük büroyu arşınlayarak kaslarını gevşetmek için omuzlarını oynattı. “Hasta orospu çocuğu” diye mırıldandı.

Tony, “Cinsel organlardaki kesikler de daha fazla şiddet içeriyor” dedi. “Bunu tümüyle hadım etmiş. Ölümcül yaralar, boğazın kesilmesi. Bu da daha derin.”

Carol esnerken duyulur duyulmaz bir biçimde, “Bu bize bir şey anlatıyor mu?” diye sordu.

“Sizin patolog gibi ben de henüz varsayımda bulunmak istemiyorum” dedi Tony. Son fotoğraf kümesine geçti. Carol ilk kez onun profesyonel maskesinin düştüğünü gördü. Tony’nin yüzünü dehşet kaplamıştı, gözleri büyümüş, alt dudağı aşağıya kaymıştı. Carol şaşırmadı. Damien Connolly’yi sırt üstü çevirdikleri zaman, uzun boylu rugby oyuncusu bir detektif neredeyse bayılmıştı. Deneyimli polis patoloğu bile bir an gözlerini kaçırmış, kusmamak için kendisiyle mücadele etmişti.

Ölümden sonra vücudun kasılması Damien Connolly’nin kol ve bacaklarını bir insan müsveddesi halinde dondurmuştu. Yerinden çıkmış eklemler çok tuhaf açılarda duruyordu. Ama çok daha kötüsü vardı. Penisi kesilmiş ve ağzına sokulmuştu, Gövdesi göğsünden kasığa kadar üç dört santim uzunluğunda, rastgele bir düzende yapılmış yanıklarla doluydu.

Tony, “Aman Allahım” dedi.

Carol acı bir sesle, “Bunda gerçekten iyice uzmanlaşmış değil mi?” diye sordu. “İşinden gurur duyuyor, öyle değil mi?”

Tony hiçbir şey söylemeden fotoğrafları öbürleri kadar yakından incelemek için kendini zorladı. Sonunda, “Carol” dedi, “bu yanık izlerini yapmak için ne kullandığı konusunda varsayım geliştiren oldu mu?”

“Hayır” dedi Carol.

“Tuhaf. Biçimler çok çeşitli. Rastgele bir cisim seçip kullanmış gibi görünmüyor. En az beş farklı biçim var. Bilgisayarda analiz yapabilen biri var mı? Burada gizli bir mesaj olup olmadığını anlamak için. Düzinelerce yanık var.”

Carol tekrar gözlerini ovuşturdu. “Bilmiyorum. Benimle bilgisayarın arası Galler Prensi’yle Prenses’in arası gibidir. Büroya döndüğümde sorarım. Poliste böyle bir analist yoksa bile kardeşime sorarım.”

“Kardeşine mi?”

“Michael bir bilgisayar dâhisidir. Oyun yazılımı işinde çalışıyor. Analiz edilecek, düzenlenecek ve bir oyuna dönüştürülecek bir model istiyorsan senin adamın Michael.”

“Peki ağzı sıkı mı?”

“Eğer olmasaydı bu işi yapamazdı. Milyonlarca sterlin, şirketinin başkalarından önce merdiveni tırmanmasına bağlı. İnan bana, ağzına nerede fermuar çekeceğini bilir.”

Tony gülümsedi. “Saldırgan görünmek istememiştim. “

“Görünmedin ki.”

Tony içini çekti. “En kısa zamanda çözmek için dua ediyorum. Becerikli Andy burada durmayacak. İşine o kadar âşık ki. Şu fotoğraflara bir bak. Bu orospu çocuğu sen onu yakalayana kadar kaçırmaya, işkenceye ve öldürmeye devam edecek. Carol bu adamın mesleği katillik.”

5

BACKUP.007,DOSYA AŞK.005” ADLI 3,5 İNÇLİK DİSKETTEN

Doğrudan bahçeye girip Adam’ın kapı zilini çaldım. Kapıcı açmadan önce yüzüme özür diler gibi olduğuna inandığım bir gülümseme yerleştirdim. Koridorda yürürken kafasının ve omuzlarının karaltısını görebiliyordum. Sonra kapı açıldı, yüz yüze geldik. Adam sorgular gibi hafiften gülümsedi. Sanki beni daha önce hayatında hiç görmemiş gibi.

“Sizi rahatsız ettiğim için özür dilerim” dedim. “Otomobilim bozuldu da, nerede paralı telefon olduğunu bilmiyorum, AA’yı aramak için telefonunuzu kullanabilir miyim? Telefonun parasını ödeyeceğim tabii...” Sesimin tonunu kasten yavaş yavaş azalttım.

Adam rahatlayarak gülümsedi, koyu renk gözleri köşelerde kırışıyordu. “Tabii olur. İçeriye girsene.” Geri çekilip beni içeri aldı. Koridoru gösterdi. “Çalışma odasında bir telefon var. Hemen sağda.”

Yavaşça koridorda yürüdüm, kulaklarım ön kapının arkamdan kapanma sesine dikilmişti. Kilit şakırtıyla gerine otururken Adam, “Kötü bir durum yok, değil mi?” diye sordu.

Sırt çantama uzanmak için kapı ağzında dururken, “Numaraya bakacağım yalnızca” dedim. Adam yürümeye devam etti. Mace spreyini çıkarırken benden yalnızca birkaç adım ötedeydi. Daha mükemmeli olamazdı. Spreyi tam suratına sıktım.

Adam acıyla bağırdı ve geri geri duvara yaslandı, elleriyle yüzünü kapatmıştı. Hızla harekete geçtim. Bir ayağımı bileklerinin arasına, ellerimi omuzlarına koydum. Soluk almaya çalışarak halının üstüne yüzükoyun çöktü. Bir saniye sonra üstüne çıkmış, bir bileğini sımsıkı tutup kolunu bükerek kelepçeyi geçirmiştim. Artık benimle boğuşuyordu, yüzünde gözyaşları vardı ama öbür kolunu da tutmayı başardım ve kelepçenin öbür yarısını geçirdim.

Bacakları altımda çırpınıyordu ama sırtımdan plastik torbayı çıkarırken ağırlığımla yere yapışık tuttum. Torbayı açtım, içinden kloroforma batırılmış bir pet çıkardım ve burnuyla ağzına dayadım.

Hasta edici koku burun deliklerime dolarak hafiften başımı döndürdü. Kloroformun etkisinin geçmemiş olduğunu umut ettim. Şişe, bir kaç yıl önce birinci subayıyla geceyi geçirdiğim bir Sovyet gemisinin revirinden çaldığım günden beri duruyordu.

Adam soluk alışını engelleyen soğuk kompresi hissedince daha da sert mücadele etti ama birkaç dakika içinde bacakları amaçsız çırpınmasından vazgeçti. Tam emin olmak için biraz daha bekledikten sonra onu ters çevirip bacaklarını ameliyat bandıyla birbirine bağladım. Kloroformlu pedi torbaya geri koydum, ardından Adam’ın ağzına bant yapıştırdım.

Ayağa kalkıp derin bir soluk aldım. Buraya kadar çok iyiydi. Sonra lastik eldivenlerimi çıkarıp giydim. Fransız adli tıp uzman Edmond Locard’ın teorisini biliyordum. 1912’deki bir cinayet duruşmasında her temasın bir iz bıraktığını; bir suçlunun suç mahallinden her zaman bir şey aldığını ve geriye bir şey bıraktığını göstermişti. Bunu aklımda tutarak giysilerimi dikkatle seçmiştim. Adam’ın sıklıkla giydiğini gördüğüm Levi’s 501’lerden giymiştim. Üstüne V yakalı boy bir kriket kazağı almıştım: birkaç hafta önce Marks and Spencer’dan aldığını gördüğüm kazağın biraz büyüğü. Geride bırakacağım kazak ya da pantolon lifleri kaçınılmaz olarak Adam’ın kendi giysilerine uyacaktı.

Çalışma odasını gelişigüzel inceleyerek telesekreterinin önünde durdum. Tek kasetli eski tip makinelerdendi. Telesekreteri açıp kaseti aldım. Normal sesini hatırlamak hoş olurdu. Video kasetin sesindeki aynı rahatlığı vermeyeceğini biliyordum.

Garaja açılan kapı kilitliydi. Merdivenden yukarı çıkarak mutfak masasındaki bir iskemlenin arkasına asılı ceketini buldum. Anahtar demeti sol cebindeydi. Alt kata geri dönerek garaj kapısını açtım ve iki yıllık Ford Escort’un bagajını açtım. Sonra Adamın yanına geri döndüm. Adam kendine gelmişti tabii. Gözleri panik doluydu, bandın arkasından belli belirsiz homurtu sesleri çıkarıyordu. Kloroformu bir kez daha burnuna tutarken ona gülümsedim. Bu kez tabii ki etkili biçimde mücadele edemezdi.

Onu oturur pozisyona getirdikten sonra çalışma odasından bir iskemle aldım. Adam’ı iskemleye oturttum, iskemlenin üzerinden omuzuma alıp garaja götürdüm. Bagaja soktum ve arka kapıyı kapadım. Vücudunun hiçbir yeri görünmüyordu.

Saatime baktım. Altıyı biraz geçiyor. Komşuları Adam’ın garajından bir yabancının çıktığını fark etmesin diye karanlık basana kadar bir saat daha beklemem gerekiyordu. Bu zamanı evini karıştırarak geçirdim. Fotoğraflarda arkadaşlar, Noel’de bir aile yemeği vardı. Bu yaşama mükemmel uyum sağlardım. Bu kadar aptal olmasaydı her şeye sahip olabilirdik.

Telefonun çalmasıyla dalgınlığımdan sıyrıldım. Bıraktım çalsın Mutfağa geçtim. Bir beze sıvı deterjan koyarak koridordaki boyayı temizledim. Kullandığım bezi sırt çantama koyduktan sonra elektrik süpürgesini çalıştırdım. Bütün holün üzerinden yavaşça ve dikkatle geçerek kalın Berberi halısının üzerindeki bütün boğuşma izlerini sildim. Elektrik süpürgesini garaja götürerek bir köşeye bıraktım, sanki hep orada duruyormuş gibi görünüyordu. Bütün izlerimi sildiğime emin olarak Adam’ın otomobiline bindim, uzaktan kumanda düğmesine bastım ve garaj kapısı açılırken motoru çalıştırdım.

Garaj kapısını arkamdan kapatıp uzaklaştım. Otomobilin arkasından bastırılmış gürültüler duyuyordum. Bir Wet, Wet, Wet kaseti bulana kadar torpido gözünü karıştırdım. Kaseti teybe koydum ve sesini açtım. Kent dışına çıkarken müzikle birlikte şarkı söyledim.

Adam’ın otomobilinin kır yolundan geçeceğinden endişe ediyordum ve haklıydım. Evden yaklaşık yarım mil kadar uzaklaştıktan sonra yol engebeli bir hal aldı. İçimi çekerek dışarıya çıktım ve el arabasını almaya gittim. Adam’ı el arabasına bindirmek için arka kapıyı açtığımda bana şaşkın şaşkın bakıyordu. Ama sessiz çığlıkları üzerimde hiç etki bırakmadı. Onu otomobilden dışarıya sürükleyip el arabasına koydum. Sürekli mücadele etmesi işleri daha da zorlaştırdığından, zor bir yarım mil oldu. Neyse ki Doris Teyze önde iki tekerleği olan doğru dürüst bir el arabası alacak uzak görüşlülüğe sahipti.

Çiftlik evine vardığımızda kilerin kapısını açtım. Aşağıdaki kiler karanlıktı. Adam’ın gözleri panikle açıldı. Yumuşak saçını okşayıp, “Zevk cennetine hoş geldin” dedim.

***

Gazete okurlarına gelince, onlar yeterince kanlı olduğu takdirde her şeyden hoşlanırlar. Ama duyarlı zihinler daha fazlasını gerektirir.

Tony Carol’ı otomobiline kadar geçirdikten sonra kampusu geçerek markete gitti ve bir akşam gazetesi aldı. Becerikli Andy’nin istediği popülerlikse sonunda bunu elde etmişti. Bradfield Evening’in Sentinel Times’ın sayfalarını korku ve kınama doldurmuştu. Kesin söylemek gerekirse beş sayfasını. 1, 2, 3, 24 ve 25. sayfalar ve editör köşesi İbne Katili’ne ayrılmıştı. Takma addan yola çıkarak bir yargıya varılabilirse polis şimdiden bir bakanlar kurulu gibi bilgi sızdırıyordu.

Tony bürosuna geri dönerken kendi kendine, “Sen İbne Katili adını istemezdin, değil mi, Andy?” dedi. Masasında gazeteyi okudu. Penny Burgess kazanmıştı. Ön sayfa İBNE KATİLİ GENE VURDU diye bas bas bağırıyordu. Daha küçük manşette POLİS DİZİ CİNAYETLER KATİLİNİN KENTTE DOLAŞTIĞINI KABUL ETTİ yazıyordu. Altında Damien Connolly’nin cesedinin nasıl bulunduğunun hikâyesi ve bir resmi geçitte çekilen fotoğrafı vardı. İkinci ve üçüncü sayfalarda daha önceki üç olayın sansasyonel özeti ve taslak bir harita bulunuyordu. Tony orta sayfaya geçerken, “Çöpsüz üzüm” diye mırıldandı. İBNE KATİLİ CANAVAR, GAY’LERİ DEHŞETE DÜŞÜRDÜ başlığı okura Sentinel Times’ın kimin risk altında olduğuna karar verdiğini anlatıyordu. Gazete Bradfield’ın gay topluluğuna yayılan isteri üzerinde yoğunlaşmıştı, okurların önyargılarını güçlendirecek kadar tuhaf görünen kafe, bar ve kulüplerin fotoğrafları vardı.

Tony, “Ah oğlum” dedi. “Bundan gerçekten nefret edeceksin, Andy.” Editörün yazısını okumaya başladı.

*

“Sonunda” diye okudu, “polis bir süredir çoğu insanın inandığı şeyi kabul etti. Bradfield’da serbestçe dolaşan dizi cinayetler katili var, hedefi sık sık şehrin gay barlarına giden genç, bekâr erkekler.

Polisin eşcinselleri dikkat etmeleri için daha önceden uyarmaması iyi olmadı. Sokak ticareti ve rahat seksin alacakaranlık dünyasında bu yırtıcı canavarın istekli kurbanlar bulması zor değil. Polisin sessizliği katil işini yalnızca daha da kolaylaştırmış olabilir.

Polisin açıklama yapma isteksizliği gay topluluğunda var olan polis kuşkusunu herhalde daha da artırdı ve yetkililerin gay’lerin hayatlarına toplumun öbür üyelerinden daha az değer verdiğinden korkmalarına neden oldu.

Polisin Yorkshire Canisi’ne ilgisini yoğunlaştırması için fahişeler değil “masum” kadınların öldürülmesi nasıl gerektiyse, Bradfield Büyükşehir Polisi’nin İbne Katili’ni ciddiye alması için de bir polis memurunun öldürülmesi gerektiğini söylemek yanlış olmaz.

Bunlara rağmen gay topluluğunu polisle işbirliğine çağırıyoruz. Polisin bu korkunç cinayetleri ciddiyetle ve Bradfield’ın eşcinsellerinin kaygılarını dikkate alarak soruşturmasını istiyoruz. Bu sapık katil ne kadar kısa sürede yakalanırsa, hepimiz o kadar güvende olacağız.”

*

Tony pencere pervazındaki sarmaşığa, “Her zamanki kendini haklı görme, küstahlık ve gerçekçi olmayan talepler karışımı” dedi. Yazıları masasının üstüne yaydı. Küçük teybini açıp konuşmaya başladı.

“Bradfield Evening Sentine Times, 27 Şubat. Sonunda Becerikli Andy amacına ulaştı. Bunun onun için ne kadar önemli olduğunu merak ediyorum. Dizi cinayetler katillerinin profilini çıkarmanın ilkelerinden biri de, popülerlik özlemi çekmeleridir. Ama bu kez bunu çok fazla önemsediğinden emin değilim, ilk iki cinayetten sonra hiç mesaj gelmedi, iki cinayet de cesetlerin bulunmasından sonra fazla dikkat çekmemişti. Bir gazete aracılığıyla polisi üçüncü cesede yönlendiren bir mesaj olmasına rağmen bu notta daha önceki cinayetler üstlenilmiyordu.

Detektif Carol Jordan not ve video kaset için alternatif bir açıklama getirene kadar çözememiştim. Jordan yönlendirme olmadan cesedin bulunmadan bir süre orada kalacağını söyledi. Yani Becerikli Andy manşete çıkıp panik yaratmaya kafasını takmamış olabilir ama hâlâ onun eseri olduğu anlaşılır durumdalarken cesetlerin bulunmasını istediği açık.” İçini çekerek teybi kapattı. Yıllar önce akademik çevreden uzaklaşmasına karşın eğitiminden kaçamıyordu. Sürecin her aşaması kaydedilmeliydi. Bu soruşturmanın makaleler, hatta bir kitap için malzeme sağlaması olasılığı Tony’nin karşı koyamayacağı bir şeydi.

Çiçeğe, “Ben bir yamyamım” dedi. “Bazen ben bile kendimden iğreniyorum.” Gazete kupürlerini topladı ve basın dosyasına koydu. Kutuları açtı ve içindeki belge yığınlarını çıkardı. Carol hepsini düzgün biçimde etiketlendirmişti. Tony, okunabilir büyük harflerle yazılmış olduklarını fark etti. Yazıya alışkın bir kadın.

Her kurban için bir patoloji raporu ve bir ön otopsi raporu vardı. Tanık ifadeleri üç gruba ayrılıyordu: Geçmiş (kurban), Tanık (olay yeri) ve Çeşitli. Geçmiş (kurban) dosyalarını seçen Tony, bilgisayarının durduğu masanın yanındaki tekerlekli iskemleye oturdu. Bradfield’a geldiği zaman, üniversite ona kendi bilgisayar sistemlerine bağlantılı bir terminal önermişti. Tony kendi bilgisayarıyla yeterince rahattı. Yeni protokoller öğrenmekle zaman kaybetmek istemediğinden bu öneriyi geri çevirmişti. Şimdi ona geceleri uyku uyutmayan endişeler listesine bir de veri güvenliği eklemek zorunda kalmadığına memnundu.

Tony kurbanları karşılaştırılabilmesini sağlayan programı açtı ve uzun veri girme işine başladı.

*

Scargill Sokağı’ndaki karakolda beş dakika geçirdikten sonra Carol dosdoğru eve gitmiş olmayı diledi. Soruşturma sürecinde kendine ayrılan büroya gitmek için ana detektif odasından geçmesi gerekiyordu. Masaların üzerini akşam gazeteleri kaplamıştı.. Gazetelerin siyah manşetleri onunla alay ediyordu. Odanın ortasında Bob Stansfield birkaç detektifle birlikte ayaktaydı, geçerken Carol’a seslendi. “İyi doktor çoktan mesaiyi bitirdi, değil mi?”

“İyi doktor, gördüğüm kadarıyla söylüyorum Bob, patronlarımıza fazla mesai konusunda ders verebilir” dedi Carol. Daha keskin bir cevap bulamadığına üzülmüştü. Daha sonra duşta aklına gelirdi elbette. Öte yandan belki çok yıkıcı bir şey söylememekle iyi etmişti. Üstündeki işin yarattığının ötesinde bir yabancılaşma yaratmamak daha iyi. Durup gülümsedi. “Yeni bir şey var mı?” diye sordu.

Stanfield, “Tamam çocuklar, siz devam edin” diyerek astlarının yanından uzaklaştı. Carol’ın yanına geldi. “Fazla bir şey yok. HOLMES ekibi son sürat çalışıyor. Her şeyi bilgisayara yüklüyor ve bağlantı kurmaya çalışıyorlar. Cross bütün zanlıları içeri almamızı emretti. İçlerinden birinin aradığımız adam olduğunu düşünüyor.”

Carol başını iki yana salladı. “Boşa kürek çekmek.”

“Bunu sen söyledin. Bu orospu çocuğunun sabıkası yok buna bahse girerim. Ama Kevin bu gece farklı bir şey denemek için ekibini çıkaracak” diye ekleyerek son sigarasını yaktı. Paketi yakınlardaki bir çöp kutusuna atarken yüzünde iğrenmiş gibi bir ifade vardı. “Yakında bir şey bulamazsak, nikotin tüketimimi karşılamak için maaşıma zam istemek zorunda kalacağım.”

“Ben de o kadar çok kahve içiyorum ki midem berbat oldu” dedi Carol. “Peki Kevin’in düşüncesi ne?” İyi iş yaptın. Önce destekleme, sonra soru. Meslektaşlarından bilgi alma yönteminin şüphelileri sorguya çekme kurallarına bu kadar benzemesi komikti.

“Kevin sadomazo ünü olan kulüp ve pub’lara giderek inceleyecek gizli bir ekip kurdu.” Stansfield homurdandı. “Bugün bütün gün trafikteki motorcuların deri pantolonlarını aldılar.”

Carol, “Denemeye değer” dedi.

“Evet, umalım ki Kevin’ın adamları arasında Damien Conolly gizli eşcinseller olmasın. Bir grup ibne detektife sonunda kendi kelepçelerinin takılması istediğimiz en son şey.”

Carol bu yorumu bir cevapla onurlandırmayı reddederek bürosuna geçti Kapıya elini uzattığı anda Cross’un sesi odada yankılandı. “Detektif Jordan. Buraya gelin.”

Carol gözlerini kapayıp üçe kadar saydı. Neşeli bir sesle, “Geliyorum, efendim” diyerek salonu boydan boya geçip Cross’un geçici bürosuna gitti. Cross orada tek bir gün bile geçirmemişti ama odada onun varlığının her tür işareti vardı. Sigara dumanı kaplıydı. Yarı içilmiş plastik kahve bardakları pencere pervazına konmuştu ve masanın üstü sigara izmaritleriyle doluydu. Duvarda kız resimleri olan bir takvim bile asılıydı: Cinsiyetçiliğin reklam sanayiinde hâlâ canlı olduğunun bir kanıtı. Hangi votkanın alınacağına karar vermek için süpermarketlere gidenlerin kadınlar olduğunu hâlâ anlamamışlar mıydı?

Kapıyı hava gelmesi için biraz aralık bırakan Carol, Cross’un bürosuna girip, “Buyurun efendim” dedi.

“Harika Çocuk neler buldu?”

Carol neşeli bir sesle, “Sonuçlara varmak için henüz çok erken, efendim” dedi. “Ona götürdüğüm bütün raporları okumak zorunda.”

Cross homurdandı. “Ah, tamam, onun Allah’ın belası bir profesör olduğunu unutmuşum.” Sözcükleri alayla tükürür gibi söylemişti. “Her şey yazılı, ha? Kevin, Connolly işinde bir şeyler yapıyor, onlara yetişmek zorunda kalacaksın. Başka bir şey var mıydı, detektif?” Sanki Carol bürosuna zorla girmiş gibi konuşuyordu.

“Dr. Hill’in bir önerisi var, efendim. Connolly’nin cesedindeki yanık izleri hakkında. HOLMES ekibinde birinin istatistiksel bir model analizi yapıp yapamayacağını merak ediyor»

“İstatistiksel model analizi de neymiş?” dedi Cross ve sigarasını kahve bardağının içine attı.

“Sanırım demek istiyor ki...”

Cross, “Boş ver, boş ver” diye sözünü kesti. “İstediğin şey, yapabilecek biri var mı bak bakalım.”

“Evet, efendim. Ha, efendim. Burada yapamazsak, kardeşim bilgisayar uzmanıdır. Bizim için bu işi yapabileceğinden eminim.

Cross, Carol’a baktı, ilk kez ifadesi anlaşılmazdı. Sonra tekrar eski haline büründü. “İyi. Devam et. Bay Brandon sana tam yetki verdi zaten.”

Carol tekrar HOLMES odasına doğru giderken, sorumluluğu başka birine bırakmak böyle oluyormuş diye düşündü. Detektif Dave Woolcut’la yaptığı beş dakikalık konuşmanın sonucunda şüphelerinde haklı çıktığını gördü. HOLMES ekibinde Tony’nin istediği analizi yapacak ne program ne de uzmanlık vardı. Carol kantine Kevin Matthews’u aramaya giderken, Michael’ın konuyu gizli tutabileceğini umdu. Teknolojik gelişmeler konusunda sessiz kalmak, bu denli dikkat çekmiş bir cinayet araştırması hakkında dedikodu yapmak isteğine karşı koymaktan çok farklıydı. Michael onu hayal kırıklığına uğratırsa, Carol Personel Bölümü dışında bir geleceğe elveda demek zorunda kalırdı.

Kevin tek başına masada oturmuş kahve içiyordu, boşalmış patates kızartması tabağı yanındaydı. Carol onun karşısındaki iskemleye oturdu. “Sana katılmamın bir sakıncası var mı?”

Kevin, “Konuğum ol” dedi. Başını kaldırıp ona hafifçe sırıtarak alnına düşen buklelerini geriye itti. “Nasıl gidiyor?”

“Herhalde Bob ve senin işinden çok daha kolay.”

“Peki şu İçişleri’nden gelen bilim adamı nasıl?”

Carol bir an düşündü. “Temkinli. Hızlı, keskin bir zekâsı a ukala değil ve işimizi nasıl yapacağımızı söylemek ister gibi bir hali yok. Onu çalışırken izlemek gerçekten ilginç, işe farklı bir açıdan bakıyor.”

Kevin, “Ne demek istiyorsun?” diye sordu. Gerçekten ilgilenmiş görünüyordu.

“Biz bir suça baktığımızda fiziksel izler, ipuçları, bize konuşmak isteyeceğimiz kişileri ve bakmak isteyeceğimiz yerleri gösteren şeyleri görürüz. O bir suça baktığında ise bunlarla hiç ilgilenmiyor. Kimin yaptığını çıkarabilmek için fiziksel ipuçlarının neden bu şekilde olduğunu öğrenmek istiyor. Sanki biz bilgiyi ileriye gitmek için kullanıyoruz da, o geriye gitmek için kullanıyor. Bu sana bir şey anlatıyor mu?”

Kevin kaşlarını çattı. “Sanırım. Sence bu işi kıvırabilir mi?”

Carol omuz silkti. “Bir şey söylemek için henüz erken ama evet, ilk izlenimlerime dayanarak bir şey önereceğini söyleyebilirim.”

Kevin sırıttı. “Soruşturmaya mı bir şey önerecek, sana mı?”

Carol, “Kapa çeneni, Kevin” dedi. İşte hep karşısına çıkan bu imadan usanmıştı. “Bazılarının aksine ben asla kendi kapıma pislemem.”

Kevin bir an rahatsız olmuş gibi durdu. “Yalnızca şaka yapıyordum Carol, gerçekten.”

“Şakaların komik olması gerekir.”

“Tamam, tamam, affedersin. Onunla çalışmak nasıl bir Şey? Hoş herif mi, yoksa değil mi?”

Carol sözcüklerini tartarak dikkatle konuştu. “Çalışma hayatını psikopatların zihinlerine girerek geçirdiğini düşünürsek, çok normal görünüyor. Onda biraz... kapalı bir yan var.

Mesafe koyuyor. Fazla şey ele vermiyor. Ama bana kadın bir polis gibi değil de eşiti gibi davranıyor. O bizim tarafımızda. Kevin ve bu da önemli bir şey. Başka her şeyden çok işin yapılmasıyla ilgilenen o işkoliklerden biri sanırım. İşin yapılmasından söz etmişken, Temel Reis, Connolly hakkında bir şey duyduğunu söylüyor.”

Kevin içini çekti. “Ne kadar önemli bilmiyorum. Komşulardan biri işten eve altıya on kala gelmiş. Zamanı iyi biliyor çünkü trafik haberleri otomobil radyosunda yeni başlamış. Connolly evinin araba yolunda otomobilinin kaputunun üzerinde tulum varmış. Komşu, otomobili tamir etmiş olması gerektiğini söylüyor, hep edermiş. Komşusu, otomobilinden inip eve girerken Damien otomobilini geri geri garaja sokuyormuş. Aynı komşu bir saat sonra squash oynamak için evden çıktığında Connolly’nin otomobilinin sokakta park edilmiş olduğunu görmüş. Biraz şaşırmış, çünkü Connolly otomobilini hiç dışarıda bırakmazmış, özellikle de karanlık bastıktan sonra, Connolly’nin garajında ışık yandığını da fark etmiş. Hepsi bu kadar.”

Carol, “Garaj eve dâhil mi?” diye sordu.

“Hayır ama bitişik ve garajdan mutfağa açılan bir kapı var.

“Öyleyse evin içinde tuzağa düştü gibi görünüyor.”

Kevin omzunu silkti. “Kim bilir? Hiçbir boğuşma izi yok. Evi alt üst eden SOCO’lardan biriyle konuştum, adam soluğumuzu tutmamamızı söyledi.”

“İlk ikisi gibi.”

“Bob da böyle dedi.” Kevin iskemlesini geriye itti. “Ben gitsem iyi olacak. Bu gece kente ineceğiz.”

Carol, “Daha sonra sana rastlayabilirim” dedi. “Dr. Hill cesetlerin bırakıldığı saatlerde olay yerlerinde bir tur atmak istiyor.”

Kevin ayağa kalktı. “Onun yabancı erkeklerle konuşmasına izin verme.”

*

Tony mikrodalga fırından plastik lazanya kabını çıkardı ve mutfaktaki kahvaltı tezgâhına oturdu. Dört, kurban hakkında bulabildiği bütün verileri girmiş, sonra dosyaları bir diskete kaydetmişti Böylece Carol’ın gelmesini beklerken evde de çalışabilirdi Tramvay durağına gelir gelmez açlıktan öldüğünü farketti. Sonra sabahki mısır gevreğinden başka bütün gün hiç bir şey yemediğini hatırladı. Öyle bir konsantrasyonla çalışıyordu ki farkına bile varmamıştı. Açlığı tuhaf biçimde hoşuna gitti. Demek ki kendisinin farkına varmayacak kadar işin içine girmişti Uzun deneyimlerden sonra insanın kendisini unuttuğu zaman başka insanlara yönetebildiği, başkalarının kendine özgü mantığına, farklı duygularına kilitlendiği zaman en iyi işin çıktığını öğrenmişti.

Yemeğe keyifle saldırdı, bilgisayarının başına geçip kurban profillerine devam edebilmek için olanca hızıyla yedi. Telefon çaldığında tabakta hâlâ biraz yemek vardı. Tony hiç düşünmeden telefonu açtı. “Alo” dedi neşeyle.

Ses, “Anthony” dedi. Tony çatalı elinden düşürdü, tezgâhın üzeri makarna oldu.

“Angelica” dedi. Bu sesle kendi dünyasına geri dönmüştü. Tatlı boğuk ses, “Bugün daha mı sosyaliz?” diye sordu.

“Dün kendimi antisosyal hissetmiyordum. Yapmam gereken işler vardı. Sen de beni işlerden uzaklaştırıyorsun.” Tony neden kendini açıklama zahmetine katlandığını merak etti.

“Eh, benim de amacım bu zaten” dedi kadın. “Ama seni özledim, Anthony. Senin için öyle deli oluyorum ki, beni eski bir çorap gibi bir kenara attığın zaman bütün keyfim kaçıyor.”

Tony, “Bunu bana neden yapıyorsun?” diye sordu. Bu soruyu daha önce de sormuştu ama Angelica her zaman cevaplamamanın bir yolunu bulmuştu.

Ses, “Çünkü beni hak ediyorsun” dedi. “Çünkü seni dünyadaki herkesten çok istiyorum. Ve çünkü hayatında seni mutlu edecek başka kimsen yok.”

Aynı eski hikâye. Soruya cevap vermemenin yolları. Bu gece Tony cevap istiyordu, iltifat değil. “Bunu düşünmene neden olan nedir?” diye sordu.

Ses hafifçe kıkırdadı. “Seni tahmin edebileceğinden daha iyi tanıyorum. Anthony, daha fazla yalnız olmak zorunda değilsin.”

“Ya yalnızlıktan hoşlanıyorsam? İstediğim için yalnız olduğumu varsaymak mümkün değil mi?”

“Bana mutlu bir oğlan gibi görünmedin. Bazı günler dünyadaki her şeyden çok bir kucağa ihtiyacın varmış gibi duruyorsun. Bazı günler birkaç saatten fazla uyuyamamış gibi duruyorsun. Anthony, ben sana huzur getirebilirim. Kadınlar daha önce seni incitmiş, ikimiz de bunu biliyoruz. Ama ben incitmeyeceğim. Canının acımasını önleyebilirim. Bebek gibi uyuturum, bunu biliyorsun. İstediğim tek şey seni mutlu etmek.” Ses yumuşak, avutucuydu.

Tony içini çekti. Keşke... “Buna inanmak zor” diye kekeledi. Bu konuşmaların en başından itibaren bir parçası telefonu, bu usta işkencecinin suratına kapatmak istiyordu. Ama içindeki bilim adamı kadının söyleyeceklerini duymak istiyordu. İçindeki yaralı adam da iyileşmeye ihtiyaç duyduğunu ve bunun da bir iyileşme yöntemi olduğunu bilecek kadar kendini tanıyordu. Kendisine daha önce verdiği kadınla fazla samimi olmama kararını hatırlattı, böylece zamanı geldiğinde acı çekmeden uzaklaşabilirdi.

“Ama denememe izin veriyorsun.” Ses o kadar özgüvenle çıkıyordu ki. Üzerindeki gücünden emindi.

Tony, “Dinliyorum, değil mi? Katılıyorum. Henüz telefonu kapamadım” diyerek sesine yapay bir sıcaklık ekledi zorla.

“Neden şimdi kapamıyorsun? Neden telefonu kapayıp yatak odana gitmiyor ve oradaki paraleli açmıyorsun? Böylece daha rahat oluruz.

Tony göğsünde soğuk bir korku hissetti. Soruyu profesyonel bir çerçeveye sokmak için çabaladı. “Bunu nereden biliyorsun?” değil ama “Yatak odamda bir telefon olduğunu düşünmenin nedeni nedir?”

Bir sessizlik oldu, o kadar kısaydı ki Tony bunu hayal etmediğinden emin olamadı. “Yalnızca tahmin ettim” dedi ses. “Yatağının başucunda bir telefon duran erkeklerdensin.”

Tony, “İyi tahmin” dedi. “Tamam. Telefonu kapayıp yatak odasındaki açacağım.” Ahizeyi yerine koyup koşarak çalışma odasına gitti ve telesekreteri çalıştırdı. Sonra telefonu tekrar kaldırdı. “Merhaba, işte açtım” dedi.

“Rahat mı oturuyoruz? Öyleyse başlayabilirim.” Gene kısık, seksi kıkırdama. “Bu gece gerçekten eğleneceğiz. Bu gece senin için hazırladıklarımı duyana kadar bekle. Ah, Anthony.” Ses neredeyse fısıltıya dönüşmüştü. “Seni hayal edip duruyorum. Ellerinin vücudumda dolaştığını, parmaklarının tenimde gezindiğini düşünüyorum.”

Tony, “Üzerinde ne var?” diye sordu. Bunun standart bir soru olduğunu biliyordu.

“Ne giymiş olmamı isterdin? Çok geniş bir gardırobum var.

Tony, “Balıkçı giysileri, tütü ve yağmurluk” deme isteğini bastırarak yutkundu ve bunun yerine, “İpek. İpekten ne kadar hoşlandığımı biliyorsun” dedi.

“Bu yüzden cildimi seviyorsun. Kendimi mükemmel tutmak için çok zahmete katlanıyorum. Ama yalnızca senin için. Cildimin bir kısmını ipekle kapladım. Bir çift siyah ipek Fransız külot ve simsiyah ipek kaşkorse var üstümde. Ah, ipeğin vücuduma değmesini seviyorum. Ah, Anthony. İpek meme uçlarıma hafifçe sürtünüyor, tıpkı parmaklarının sürtüneceği gibi. Ah, meme uçlarım kaya gibi sert, seninle birlikte şişti.”

Tony istememesine rağmen bir ilgi duymaya başladı Kadın iyiydi, buna şüphe yoktu. Seks hatlarında işittiği kadınların çoğunun sesi sıkıntılı çıkardı, cevapları klişeydi ve öngörülebilirdi. Konuşmaları içinde bilimsel ilgiden başka bir şey uyandırmamıştı. Ama Angelica farklıydı. En önemlisi, sesi gerçekten samimi çıkıyordu.

Angelica yavaşça inledi. “Allahım, ıslağım” dedi soluk soluğa. “Ama henüz bana dokunamazsın, beklemen gerek. Sırt üstü yat, iyi çocuk. Ah, seni soymak isterdim. Ellerim gömleğinin altına giriyor, parmaklarını göğsünde geziniyor, okşuyor dokunuyor, parmaklarımın altında göğüs uçlarını hissediyorum. Allahım, harikasın” diye içini çekti.

Tony kadının sesindeki incelikten hoşlanarak, “Güzel” dedi.

“Bu yalnızca başlangıç. Şimdi üzerindeyim gömleğinin düğmelerini açıyorum. Üzerine abanıyorum, ipeğin altındaki meme uçlarım göğsüne sürtünüyor. Ah, Anthony” Zevkle inledi. “Beni görmeyi gerçekten istiyorsun, değil mi? Altımda kaya kadar sertsin. Ah, içime girmeni bekleyemiyorum.”

Bu sözler Tony’yi dondurdu. Pantolonunun içinde hissettiği ereksiyon kar tanesi gibi yok oldu. Gene aynı şey. “Herhalde seni hayal kırıklığına uğratacağım” dedi, sesi çatlak çıkmıştı.

Gene o seksi kıkırdama. “Hiç yolu yok. Hayal ettiğimden daha iyisin. Ah, Anthony, dokun bana. Bana yapmak istediklerini anlat.”

Tony söyleyecek söz bulamadı.

“Utangaç olma, Anthony. Aramızda hiçbir sır yok, yapamayacağımız hiçbir şey yok. Gözlerini kapat, bırak duygulanıp aksın. Göğüslerime dokun, devam et, meme uçlarımı em, ye beni, sıcak, ıslak ağzını bütün vücudumda hissedeyim.”

Tony inledi. Bu bilimsel açıdan bile katlanabileceğinden fazlasıydı.

Angelica’nın sesi artık soluk soluğaydı, sanki Tony’yi gereken sözleri kendisini uyarmıştı. “Doğru, ah Allahım! Anthony, harika. Ahahah” diye inledi. “Bak, sana ıslandığımı söylemiştim. Parmağını içime sok. Ah Allahım, harika. Bırak... bırak, oh Allahım, bırak da sana geleyim.” Tony telefonda bir fermuarın açıldığını duydu. “Angelica” diye söze başladı. Her zaman olduğu gibi gene konuşamamış, sesi yaralı bir kuş gibi kontrol dışına çıkmıştı.

“Ah, Anthony, çok güzelsin. Gördüğüm en güzel kamış bu bırak tadına varayım...” Emme sesleri çıkardı.

Ani bir utanç ve öfke dalgasıyla Tony’nin yüzüne kan yürüdü. Telefonu kapayarak hemen kablosunu çekti. Allahım, ne tür bir erkek telefonda bile durumu idare edemezdi? Ne tür bir bilim adamı nesnel veri toplama uygulamasından kendi hasta başarısızlıklarını ayıramazdı?

En kötüsü de kendi davranışını tanımıştı. Kaç kez bir tecavüzcü, kundakçı ya da katilin karşısına oturup, kendilerine kazanamadıkları noktaya kadar olayları anlatmalarını gözlemişti. Tıpkı onun gibi kendilerini kapatmışlardı. Bir telefonun kablosunu çekemezlerdi ama gene de kapatmışlardı. Tabii ki sonunda doğru terapiyle duvarda bir gedik açmışlar ve onları oraya getiren şeyle yüz yüze gelmeyi başarmışlardı. İyileşmeye doğru ilk adımdı bu. Tony’nin bir parçası, Angelica’nın psikoloji teorisi ve uygulaması hakkında yeterince şey bilmesi ve engellerini yıkarak bu cinsel ve duygusal sakatlığa neden olan şeyle yüz yüze gelene kadar ısrar etmesi için dua ediyordu.

Ama öbür parçası da onun bir daha aramamasını umut ediyordu. “Acı yoksa kazanım da yok”a boş ver. O yalnızca acı olmasın istiyordu.

*

John Brandon son ekmek lokmasıyla tabağını sıyırdı ve karısına gülümsedi. “Eline sağlık, Maggie” dedi.

Oğlu Andy ağzı kuzu eti ve köriyle dolu olarak, “Mmmm” diye ona katıldı.

Brandon iskemlesinde kıpırdadı. “Sizin için sakince yoksa bir saatliğine Scargill Sokağı’na uğramak istiyorum, görelim bakalım işler nasıl gidiyor?”

Maggie hafiften dalga geçerek, “Siz üst düzey memurların akşamları çalışmak zorunda olmadığını sanırdım” dedi. “Sıradan polislerin başlarında dikilmenizden hoşlanmadığını san yordum.”

Brandon suçlu suçlu baktı. “Biliyorum. Ama çocukların neler yaptığına bir bakmak istiyorum.”

Maggie başını iki yana salladı, yüzünde teslim olmuş bir gülümseme vardı. “Bütün gece televizyonun karşısında suspus oturacağına gidip aklındakini yapmanı tercih ederim.”

Karen yerinden sıçradı. “Baba, kente gidiyorsan beni Laura’lara bırakabilir misin? Tarih ödevimiz üzerinde çalışırdık.”

Andy homurdandı. “Craig McDonald’ı nasıl elde edeceğiniz üzerinde çalışırdınız daha doğrusu.”

Karen, “Sen bir şeyden anlamazsın” diye hırladı. “Olur mu baba?”

Brandon masadan kalktı. “Ancak şimdi hazırsan. Dönüşte de seni alırım.”

Karen, “Ama baba” diye sızlandı. “Bir saatliğine gittiğini söylemiştin. İstediğimiz her şeyi yapmamız için yeterli bir süre değil bu.”

Kahkaha atma sırası Maggie Brandon’a gelmişti. “Babanız dokuz buçuktan önce dönerse öğle yemeğine skoçlu kek yapacağım.”

Karen bir annesine bir babasına baktı, on dört yaşındaki yüzünden kaygı okunuyordu. “Baba” dedi. “Beni dokuzda alabilir misin?”

Brandon sırıttı. “Neden kendimi sıkıştırılmış hissediyorum.”

Brandon, HOLMES odasına vardığında saat yedi buçuğu buluyordu. Bu kadar geç saatte bile bütün bilgisayarlar meşguldü. Klavyede yazan parmaklardan çıkan ses birkaç masada yapılan sessiz konuşmaları bastırıyordu. Detektif Dave Woolcott bilgi toplayıcılardan birinin yanına oturmuştu, adam ona ekrandaki bir ayrıntıyı gösteriyordu. Brandon içeriye girdiğinde kimse başını kaldırmadı.

Brandon, Woolcott’ın arkasına geçerek bilgisayarın başındaki polisle konuşması bitene kadar bekledi. İç çekişini bastırdı. Emekliliği düşünmeye başlamanın zamanıydı. Sırf bobiler ona genç geldiği için değil, detektifler bile artık ona büyük gelmiyordu. Woolcott’ın “Eşleştirmeye çalış Harry, referansları karşılaştır” dediğini duydu. Bilgisayarın başındaki genç, başını sallayıp ekrana bakmaya devam etti.

Brandon, “İyi akşamlar, Dave” dedi.

Woolcott iskemlesinde hemen arkaya döndü. Yeni gelenin kim olduğunu anlayınca ayağa fırladı. “İyi akşamlar, efendim.”

“Eve dönüyordum, uğrayıp neler yaptığınıza bir bakayım dedim” diye yalan söyledi Brandon.

“Şey, efendim, daha ilk günler. Önümüzdeki birkaç gün yirmi dört saat çalışan ekiplerimiz olacak, Connolly ve öbür olaylarla ilgili bütün ayrıntıları getirecekler. İhbar hatlarıyla ilgilenen ekiple de irtibattayım. Çoğu her zamanki intikam ve paranoya ama Çavuş Lascelles mesajları önem sırasına dizme işinde oldukça aşama kaydetti.”

“Önemli bir şey var mı?”

Woolcott farkında olmadan saçının döküldüğü bölgeyi kaşıdı. İkinci eşi bu hareketin dökülmeye neden olduğunu iddia ediyordu. “Ufak tefek şeyler. Söz konusu olan zamanda en az iki gece Temple Fields’da olan birkaç kişinin adını aldık. Cinayetlerin işlendiği zamanlarda düzenli olarak görülen otomobilleri araştırıyoruz. Neyse ki ikinci cinayetten sonra Detektif Jordan birine gay köyü çevresindeki otomobil plakalarını aldırttı. Uzun bir iş efendim, ama bulacağız.”

Brandon, oradaysa bulursunuz, diye düşündü. Bunun HOLMES ekiplerinin işi olduğu konusunda sonuna kadar direten kendisiydi. Ama bu katil şimdiye kadar gördüğü ya da olduğu hiç kimseye benzemiyordu. Bu katil dikkatliydi.

Brandon bilgisayarlar hakkında çok şey bilmezdi. Ama bir atasözü çok iyi uyuyordu: Çöp girerse çöp çıkar. Kendi adamlarına Temizlik Bölümü’ne verilmesi gereken bir işi vermemiş olması için dua etti.

*

Carol’ın gözleri birden açıldı, kalbi çarpıyordu. Rüyasında ağır bir kiler kapısı kapanarak onu soğuk, nemli ve penceresiz duvarların ardında tutsak bırakmıştı. Uykulu uykulu Nelson’u bedeninin tanıdık ağırlığının ayağının üzerinde olmadığını fark etmesi biraz zaman aldı. Ayak sesleri, masanın üstüne fırlatılan anahtar şakırtısı duydu. Nelson’un girip çıkması için aralık bırakılan kapıdan hafif bir ışık süzülüyordu. Homurdanarak yana dönüp saate baktı. Onu on geçiyor. Michael gürültü yaparak onu yirmi dakika daha uyumaktan yoksun bırakmıştı.

Carol zorlukla yataktan çıkıp ağır bornozunu giydi. Yatak odasının kapısını açtı ve kardeşiyle paylaştığı üçüncü kattaki dairenin büyük kısmını kaplayan geniş odaya girdi. Farklı yüksekliklerde yarım düzine yerden aydınlatma, odaya sıcak ve güzel bir ışık veriyordu. Nelson parke döşemede hafifçe sıçrayarak mutfak kapısında belirdi. Sonra çömeldi ve yerçekimine meydan okur gibi bir sıçrayışla ince uzun hoparlöre hafifçe değerek sarı ahşap kitaplığın üstüne kondu. Oradan Carol’a “Bahse girerim sen bunu yapamazsın” dercesine kibirle baktı.

Oda hayli büyüktü. Bir tarafta üzerine örtüler atılmış üç ikili kanepe ve alçak bir sehpa vardı. Bunların tam karşısında Rennie Mackintosh tarzı altı iskemleli bir yemek masası duruyordu. Kanepelerin yakınında siyah bir altlık üzerinde televizyon ve video vardı. Arka duvarın yaklaşık yarısı kitap, video kaset ve CD dolu raflarla kaplanmıştı.

Duvarlar, beş kemerli penceresi şehre bakan tuğla kaplı duvar dışında mat griye boyalıydı. Carol, aşağıdaki Duke of Waterfold kanalının kenarını görene kadar odada yürüdü. Şehir ışıkları ucuz bir kuyumcu vitrini gibi parlıyordu. “Michael” diye seslendi Carol.

Kardeşi şaşırmış görünerek mutfaktan başını uzattı. “Evde olduğunu bilmiyordum” dedi. “Seni uyandırdım mı?”

“Zaten kalkacaktım, işe dönmem gerekiyor. Su ısıtıcısı çalışıyor mu?” Mutfağa geçerek yüksek bir taburenin üstüne tünedi.

Michael çayı hazırladı ve kendisine domates, siyah zeytin, soğan ve ton balıklı sandviç hazırlamaya başladı.

“Yer misin?” diye sordu.

Carol, “Birini yiyebilirim” diye itiraf etti. “Londra nasıldı?”

Michael omzunu silkti. “Bilirsin. Yaptığımız işi beğendiler ama dün bitiremedik.”

Carol yüzünü astı. “Sentinel Times’ın dizi cinayetler katiliyle ilgili yazdığı yazı gibi konuştun. Şu anda tam olarak ne yapıyorsun? Teknoloji konusunda kara cahil birine açıklayabileceğin bir iş mi?”

Michael sırıttı. “Bundan sonraki patlama video kasetlerle aynı kalitede bilgisayar oyunları olacak. Gerçek şeyleri filme alıp bilgisayara aktaracak ve üzerinde oynayarak bir film kadar gerçek bir oyun üreteceğiz. Bir düşün, bilgisayarda oyun oynuyorsun ama bütün karakterler tanıdığın insanlar. Kahraman sensin ama yalnızca hayalinde değil.”

Carol, “Şimdi ilgimi çektin” dedi.

“Tamam. Oyunu bilgisayara yüklediğin zaman bir tarayıcıyla kendi fotoğraflarını ve oyunda yer almalarını istediğin kişileri tarıyorsun. Bilgisayar bu bilgiyi okuyor ve ekran görüntülerine çeviriyor. Yani Barbar Konan yerine Carol Jordan geçiyor. En iyi arkadaşlarını ya da şehvet duyduğun kişileri oyunda sana eşlik etmeleri için seçebilirsin. Hoşlanmadığın kişileri kötü adamlar yaparsın. Yani Mel Gibson, Dennis Quaid ve Martin Amis gibi arkadaşlar edinebilir ve Saddam Hüseyin, Margaret Thatcher ve Temel Reis gibi düşmanlarla savaşabilirsin.” Michael sandviçin içini doldururken heyecanla açıklama yapıyordu. Sandviçleri tabağa koydu ve birlikte oturma odasına geçerek, kanalı izlerken sandviçlerini yediler.

“Anladın mı?” diye sordu Michael.

Carol, “Yeterince” dedi. “Yani bu programı çalıştırdıktan sonra insanları uzlaşmacı konumlara sokmak için kullanabilirsin. Seks filmleri gibi.”

Michael kaşlarını çattı. “Teorik olarak. Ortalama bilgisayarcılar nereden başlayacaklarını bile bilemezler. Ne yaptığını bilmen gerekir, ayrıca bilgisayarında doğru dürüst bir kalite elde etmek için gerçekten çok pahalı donanımlar da gerekir.”

Carol samimiyetle, “Bunun için Allah’a şükürler olsun” dedi. “Şantajcılar ve boyalı basın için bir Frankenstein yarattığını düşünmeye başlıyordum.”

Michael, “Hiç şansım yok” dedi. “Her neyse, yakından analiz etmek gerek. Peki senden ne haber? Soruşturma nasıl gidiyor?”

Carol omzunu silkti. “Doğrusunu söylemek gerekirse birkaç süpermene ihtiyacım var.”

“Senin profilci nasıl? İşlerini biraz kolayladı mı?”

“Tony Hill mi? Sayılır. Temel Reis ortalıkta ekşimiş suratla dolaşıyor. Ama onu yapıcı bir hale getireceğimizi umuyorum Onunla bir toplantı yaptık, kafasından fikirler fışkırıyor. İyi bir adam, üstelik birlikte çalışmak zor değil.”

Michael sırıttı. “Bu rahatlatıcı bir değişiklik olmalı.”

“Dalga mı geçiyorsun?”

“Peki tipin mi?”

Carol ekmeğinin kabuğunu kopararak Michael’a attı.

“Birlikte çalıştığım cinsiyet ayrımcısı domuzlar kadar kötüsün, bir tipim olsaydı ve Tony Hill de bu tipe uysaydı bile işle eğlenceyi birbirine karıştırmadığımı bilirsin.”

Michael kuru bir sesle, “Çok çalışıp boş zamanlarında uyuduğunu düşünürsek ömür boyu bekâr kalacaksın demektir.” Diye cevap verdi. “Demek çok muhteşem, öyle mi?”

Carol, “Fark etmedim” dedi. “Onun da benim kadın olduğumu fark ettiğinden şüpheliyim. Adam tam bir işkolik. Aslında bu gece tekrar işe gitmemin nedeni de o. Cesetlerin bırakıldığı saatlerde olay yerlerinde olmak istiyor.”

Michael, “Tekrar dışarı çıkacak olman ne kötü” dedi. “Birlikte televizyon izleyip şarap içmeyeli aylar oldu. Artık birbirimizi o kadar az görüyoruz ki, evli bile olabilirdik.” Carol üzüntüyle gülümsedi. “Başarının bedeli, ha?”

“Sanırım.” Michael ayağa kalktı. “Peki, tamam, eğer çalışmaya gidiyorsan ben de yatmadan önce birkaç saat çalışabilirim.

“Gitmeden önce... bir iyilik istiyorum.”

Michael tekrar oturdu. “Ütü yapmakla ilgili bir şey olmadığı sürece.”

“İstatistiksel model analizi hakkında ne biliyorsun?”

Michael kaşlarını çattı. “Fazla şey bilmiyorum. Master’ımı yaparken parttime çalıştığım dönemde bu işi biraz yapmıştım ama şu anda hangi aşamada bilmiyorum. Neden? Bakmak istediğin bir şey mi var?”

Carol başını salladı. “Biraz pis bir iş korkarım.” Damien Connolly’nin cesedinde sadistçe yapılmış izleri anlattı. “Tony Hill bunun bir tür bir mesaj olabileceğini düşünüyor.”

“Tamam, bir bakarım. Bu alanda en son programları bilen birini tanıyorum. Bununla oynamak için bana biraz zaman ayıracağından eminim.”

Carol, “Kimseye bir şey söylemek yok ama” dedi.

Michael hakarete uğramış gibi baktı. “Elbette söylemem. Sen beni ne sanıyorsun? Bak, senin eline geçmektense o katilin eline düşmeyi tercih ederim. Ağzımı kapalı tutacağım. Yarın bana malzemeyi getirirsen elimden geleni yaparım, tamam mı? “

Carol öne eğilip kardeşinin san saçlarını karıştırdı, “Teşekkür ederim.”

Michael onu kucakladı. “Bu gerçekten tuhaf bir iş ha, küçük kardeşim. Dikkatli ol, ha? Buranın kirasını tek başıma ödeyemeyeceğimi biliyorsun.”

Carol içindeki sesi duymazdan gelerek, “Ben her dikkatliyimdir” dedi. “Hep hayatta kalırım.”

6

BACKUP007; DOSYA AŞK.006” ADLI 3,5 İNÇLİK DİSKETTEN

Yumuşak bir sesle, “Seni ilk gördüğümden beri istiyordum” dedim. “O kadar uzun zamandır istiyordum ki.”

Adam’ın sarkmış başı biraz doğruldu. Üç ayak üzerindeki video kameranın uzaktan kayıt düğmesine bastım. Tek bir şeyi bile kaçırmak istemiyordum. O kadar kloroformdan sonra ağırlaşan Adam’ın gözkapakları hafifçe açılmak için uğraştı, sonra belleği yerine geldiği anda birden ardına kadar açıldı. Nerede olduğunu nasıl bağlandığını görmeye çalışırken başı bir sağa bir sola gidiyordu. Çıplak olduğunu anladığı, el ve ayak bileklerindeki yumuşak deriden kelepçelerin ayrıntılarını gördüğü ve tezgâhıma bağlandığını kavradığı zaman, bantlı ağzından panik içinde bir inleme çıktı.

Arkasındaki karanlıktan çıkıp görüş alanına girdim, vücudum yağlanmıştı ve ışığın altında parlıyordu. Mükemmel vücudumu göstermesi için dikkatle seçilmiş iç çamaşırlarıma kadar soyunmuştum. Adam beni gördüğünde gözleri daha da açıldı. Konuşmaya çalıştı ama ağzından çıkan yalnızca mırıltı oldu.

“Ama sen beni istemeyi kaldıramayacağına karar verdin, öyle değil mi?” dedim, ses sert ve suçlayıcıydı. “Aşkıma ihanet ettin. Her ikimizi de yüceltecek bir aşkı seçmeye cesaretin yoktu. Hayır, gerçek benliğini göz ardı edip aptal bir sarışının, o pislik orospunun peşinden gittin. Anlamıyor musun? Bu dünyada neye ihtiyacın olduğunu anlayan, gerçekten anlayan tek kişi benim. Seni doruklara çıkartabilirdim ama sen güvenli, acınası bir seçim yaptın. Doğru zihin ve bedenlerin evliliğini kaldıracak güç yoktu sende, değil mi?”

Kiler soğuk olmasına rağmen şakaklarından ter damlaları süzülüyordu. Uzanıp vücudunu okşadım, elimi soluk, kaslı göğsünde gezdirdim, parmaklarım kasıklarını ovuşturdu. Adam içgüdüsel olarak sıçradı, koyu mavi gözleri yalvarır gibi bakıyorduk “Kalbinde olduğunu bildiğim şeye nasıl ihanet edebilirsin?” diye sordum hırlar gibi, tırnaklarımı cinsel organındaki kılların altındaki yumuşak ete batırdım. Adam gerildi. Hissettiklerim beni heyecanlandırdı. Elimi çekerek tırnaklarımın etinde bıraktığı kırmızı yarım dairelere hayranlıkla baktım. “Bana ait olduğunu biliyorsun. Bana söyledin. Beni istiyorsun, ikimizde istediğini biliyoruz.”

Tıkacın ardından bir inleme daha. Artık ter göğsüne inmişti, ter damlaları karnından bacaklarının arasında kıvrılmış, yararsız duran kamışına doğru ince bir çizgi halinde iniyordu. Beni istemediği çok açık olmasına rağmen, zayıf çıplaklığının görüntüsü bile iştahımı uyandırdı. Güzeldi. Kanımın hızlı aktığını hissediyordum, etim onu almaya, patlamaya hazırdı.

Hafif bir sesle, “İstediğim tek şey beni sevmendi” dedin “Böyle olmasını istemedim.” Elim tezgâhın koluna kaydı ve pürüzsüz tahtayı okşadı. Başımı çevirip Adam’ın güzel yüzüne baktım Yavaşça, çok yavaşça kolu çevirmeye başladım. Zaten gergin beden kayışların çekilmesiyle daha da gerildi. Çabası boşunaydı. Mekanizmanın dişlileri birkaç kişinin gücünü gerektiriyordu. Adam da makineye uygun değildi. Kol ve bacak kaslarının pörtlediğini, göğsünün nefes almaya çalıştığını görebiliyordum.

“Çok geç değil” dedim. “Hâlâ sevgili olabiliriz. Bunu ister misin? “

Adam çaresizce başını hareket ettirdi. Şüphe yoktu, başını sallamıştı. “Bu daha iyi” dedim. “Şimdi yapman gereken tek şey gerçekten bunda samimi olduğunu bana göstermen.”

Elimi ıslak göğsünde gezdirdim, sonra yüzümü o güzel kokulu renk saçlara sürdüm. Korkusunun kokusunu alabiliyor, terinden tadabiliyordum. Başımı boynuna gömdüm, kulaklarını emdim, ısırdım. Adam’ın bedeni gergin durdu ama altımda hiçbir ereksiyon işareti hissetmiyordum. Tereddüte düşerek geri çekildim. Üstüne eğildim, tek bir hareketle ağzındaki bantı çekip aldım.

Yapışkan, derisini koparırken Adam “Ahhh” diye haykırdı. Kuru dudaklarını yaladı. “Lütfen, bırak gideyim” diye fısıldadı.

Başımı iki yana salladım. “Bunu yapamam, Adam. Belki gerçekten sevgili olursak...”

“Kimseye söylemem” dedi. “Söz veriyorum.”

Üzgün bir tavırla, “Bana bir kez ihanet ettin” dedim. “Şimdi sana nasıl güvenebilirim?”

Adam, “Üzgünüm” dedi. “Farkında değildim... özür dile” Ama gözerinde hiç üzüntü yoktu, yalnızca çaresizlik ve korku vardı. Bu sahneyi kafamda defalarca canlandırmıştım. Bir parçam bu durumu öngörmüş olduğum, diyalog kafamda tasarladığım senaryonun neredeyse tıpatıp aynısı olduğu için zaferle coşmuştu. Bir diğer parçam ise Adam’ın korktuğum kadar zayıf ve inançsız olmasından anlatılamaz bir üzüntü duyuyordu. Bir parçam da ister aşk ister ölüm, isterse ikisi birden olsun yaşanacaklardan dolayı denetlenemez bir heyecan hissediyordu.

“Sözcükler için çok geç” dedim. “Şimdi hareket zamanı. Sevgili olmamızı istediğini söyledin ama vücudun böyle demiyor. Belki korkuyorsun. Ama buna hiç gerek yok. Ben cömert, sevgi dolu bir insanım. Bunu sen kendin de öğrenebilirdin. Sana ihanetini telafi etmen için son bir şans vereceğim. Şimdi seni bir süre yalnız bırakacağım. Geri döndüğüm zaman korkunu kontrol ettiğini ve benim için gerçekten neler hissettiğini göstermeni bekliyorum.”

Onu bırakıp videonun yanına gittim. Konuşmalarımızı kaydeden kaseti çıkarıp yerine yenisini koydum. Merdivenin üstünde geriye döndüm. “Yoksa ihanetinden dolayı seni cezalandırmak zorunda kalacağım.”

Ben gözden kaybolurken Adam, “Bekle” diye umutsuzca haykırdı. Kilerin kapısını kapatırken “Geri dön” dediğini duydum. Sanırım bağırmaya devam etti. Ama onu duyamazdım. Doris Teyze ile Henry Enişte’nin yatak odasına çıktım. Yatağın ayak ucuna kurduğum videoya kaseti taktım, televizyonu açtım ve soğuk pamuk çarşafın içine girdim. Adam beni istememişse bile ona duyduğum arzudan kaçamazdım. Kendi kendimi okşayarak, kendime ondan istediğim bütün beceri ve yaratıcılıkla dokunarak, güzel kamışını ağzımda hayal ederek onu tezgâhta izledim. Ne zaman orgazm noktasına gelsem, kendimi daha sonrasına saklamak için sıkarak, gelmemeye zorlayarak durdum. Kaseti dördüncü kez izledikten sonra Adam’ın yeterince uzun süre yalnız kaldığına karar verdim.

Yataktan çıkıp alt kata indim. Tezgâhın üzerinde bacakları açık haline baktım. “Lütfen” dedi. “Bırak gideyim. İstediğin her şeyi yapacağım ama beni bırak. Sana yalvarıyorum.”

Gülümseyip başımı yavaşça iki yana salladım. “Seni Bradfield’a geri götüreceğim, Adam. Ama önce parti zamanı.”

***

İnsanlar iyi bir cinayet kompozisyonunda ölecek ve öldürecek iki dangalak, bir bıçak, bir cüzdan ve karanlık bir sokaktan daha çok şey olduğunu görmeye başlıyorlar. Tasarım, beyler, gruplaşma, ışık ve gölge, şiir, duygu artık bu tür girişimlerin ayrılmaz parçaları olarak görülür.

Çalışmak hiçbir şeyi çözmeyebilir ama aklı başka yerlere yöneltmek için harika bir taktiktir. Tony ekrana bakarak polis raporlarından aldığı bilgileri taradı. Yararlı her şeyi aldığına emin olunca yazıcıyı açtı. Kâğıtlar çıkarken Tony bir dosya daha açtı ve ham bilgiden çıkarmış olduğu sonuçları yazmaya başladı. Angelica’yı düşünmemek için her şeyi yapardı.

İşe o kadar dalmıştı ki, kapı zilinin çaldığını ilk seferinde fark etmedi. Zil ikinci kez çalınca şaşırarak saate baktı. On biri beş geçiyor. Carol gelmişse, beklediğinden daha erken gelmişti. Gece yarısından önce yolculuğa başlamanın anlamı olmadığını kararlaştırmışlardı. Tony emin olamadan ayağa kalktı. Telefon numarasını bildiği için Angelica’nın adresini keşfetmesi de zor olmazdı. Zil üçüncü kez çalarken ön kapıya geldi. Keşke bir gözetleme deliği taktırsaydım diye düşünerek kapıyı dikkatle araladı.

Carol sırıttı. “Becerikli Andy’yi bekliyormuş gibi duruyorsun” dedi. Tony bir şey söylemeyince, “Biraz erken geldiğim için kusura bakma. Telefon etmeye çalıştım ama sürekli meşgul çalıyordu” diye ekledi.

Tony, “Affedersin” diye mırıldandı. “Telefonun fişini taklayı unutmuşum. İçeri girsene.” Bir yerlerden bir gülümseme bulup Carol’u çalışma odasına soktu. Masasına geçerken telefon fişini taktı.

Carol, telefonun meşgul sinyalinin kazayla olmadığını aklına kaydetti. Çıkarsama: Tony rahatsız edilmek istemiyor, telesekreter sesiyle bile. Belki de kendisi gibi, çalan bir telefonu açmaya karşı koyamıyordu. Carol bilgisayar yazıcısının üzeri de duran kâğıtlara baktı. “Anlaşılan meşgulmüşsün” dedi. “Ben de kapıyı şekerleme yaptığın için geç açtığını düşünüyordum»

Tony, Carol’ın gözlerinin daha az uykulu göründüğüne dikkat ederek, “Uyuyabildin mi?” diye sordu.

“Dört saat. Ona kadar yani. Bu arada, senin için bazı bilgiler topladım.” Tony’ye, Scargill Sokağı’na yaptığı ziyaretin sonuçlarını Cross’un düşmanlığını atlayarak özetledi.

Tony onu dikkatle dinledi ve defterine birkaç not aldı, “İlginç” dedi. “Ama seks saldırganlarını içeri almanın fazla bir anlamı olacağını düşünmüyorum. Becerikli Andy’nin sabıkası varsa büyük ihtimalle çocuk suçları, küçük hırsızlıklar, küçük şiddet olayları, bu tür şeylerdir. Ama daha önce de yanıldığım oldu.”

“Hepimiz yanılmaz mıyız? Bu arada HOLMES odasını kontrol ettim, istatistiksel model analizini yapmayı bilen kimse yok. Bu yüzden kardeşimden rica ettim. Ona fotoğrafları vermem mi gerekir, yoksa malzemeleri başka türlü verme olanağı var mı?”

Tony, “Doğrudan fotoğraflarla çalışırsa hata yapma oranı daha az olur sanırım” dedi. “Teşekkür ederim.”

Carol, “Fazla çaba harcamadım” dedi. “Kardeşimin içten içe buna memnun olduğunu düşünüyorum. Onu ciddiye almadığımı düşünüyor. Bilirsin, o oyun programı yazıyor, ben gerçek işler yapıyorum.”

Tony, “Peki öyle mi yapıyorsun?” diye sordu.

“Neyi? Onu ciddiye almayı mı? Ciddiye alıyorum tabii ki. Bilgisayar gibi aklımın almadığı bir şeyi kavrayan herkese saygı duyarım. Kaldı ki kardeşim benim kazandığımın iki katını kazanıyor. Bu da çok ciddi bir konu.”

“Bundan emin değilim. Andrew Lloyd Webber herhalde AP benim bir ayda kazandığımdan fazla kazanıyor ama ben gene de onu ciddiye almıyorum.” Tony ayağa kalktı. “Carol, seni on dakika yalnız bıraksam olur mu? Kendime gelmek için duş yapmaya ihtiyacım var.”

“Olur tabii. Erken gelen ben oldum.”

“Teşekkürler. Beklerken kahve içmek ister misin?”

Carol başını iki yana salladı. “Ben almayayım, teşekkürler. Dışarısı soğuk ve Temple Fields’da gece yarısı kadınların tuvalete gidebileceği fazla yer yok.”

Tony biraz utanarak bilgisayardan çıkardığı kâğıtları Carol’a uzattı. “Kurbanlar üzerine çalışmaya başladım. Belki ben duş yaparken bakmak istersin.”

Carol heyecanla kâğıtları kaptı. “Sevinirim, işin bu yönü beni büyülüyor.”

Tony kapıya doğru giderken, “Tabii bu daha işin başlangıcı” dedi. “Demek istiyorum ki, henüz bir sonuca varmadım. Hâlâ üzerinde çalışıyorum.”

Carol odadan çıkan Tony’ye, “Rahatla, Tony, ben senin tarafındayım” dedi. Bir an Tony’nin arkasından bakarken onun neden rahatsız olduğunu merak etti. Öğleden sonra ayrıldıklarında birbiriyle rahat eden iki arkadaş olduklarını düşünmüştü. Ama şimdi Tony uzak, mesafeliydi. Yorgun olduğu için mi, yoksa Carol’un evinde olmasından rahatsız olduğu için mi? Kendi kendine, “Boşver, niye önemli olsun ki?” diye mırıldandı. “Dikkatini topla, Jordan. Adamın yaptıklarına bak asıl.” İlk sayfayı eline alıp verileri inceledi.

Adam S.

Paul G.

Gareth F.

Damien C.

Kurban No.

1

2

3

4

Suç tarihi

6/7.9.93

1/2.11.93

25/26.12.93

20/21.2.94

Bradfield’da mı?

Evet

Evet

Evet

Evet

Cinsiyet

E

E

E

E

Etnik köken

Beyaz

Beyaz

Beyaz

Beyaz

Milliyet

İngiliz

İngiliz

İngiliz

İngiliz

Yaş

28

31

30

27

Burç

İkizler

Yengeç

Akrep

Oğlak

Boy

1.78

1.80

1.80

1.83

Kilo

67

62

68

72

Yapı

Orta

İnce

Orta

Orta

Kaslılık

İyi

Orta

Ortalama

Mükemmel

Saç uzunluğu

Ensede

Ensede

Ensede

Enseden biraz uzun

Saç rengi

Kahverengi

Koyu kahverengi

Kahverengi

Kızıl kahve

Saç tipi

Dalgalı

Düz

Düz

Kıvırcık

Dövme

Yok

Yok

Yok

Yok

Giysi

Yok

Yok

Yok

Yok

Meslek

Devlet memuru

Öğretim görevlisi

Avukat

Polis memuru

İşyeri

Şehir merkezi

Şehir merkezinin güneyi

Şehir merkezi

Güney banliyöler

Otomobil

Ford Escort

Citroen AX

Ford Escort

Klasik Austin Healey

Hobiler

Dışarıda çalışmak, balık avı

Yürümek

Spor, tiyatro, sinema

Otomobil tamiri

Konut

Modern ev,

Edward tipi,

30’ların bitişik

Modern bahçeli

dahili garaj

garaj yok

evi, garaj yok

ev, bitişik garaj

Medeni Hali

Boşanmış Yalnız

Bekar

Bekar

Bekar

yaşıyor

Yalnız yaşıyor

Yalnız yaşıyor

Yalnız yaşıyor

SYK

SY

SY

SY

DP

YSY

YSY

YSY

Kişisel eşyalar kayıp mı?

Alyans, saat

Saat

Okul yüzüğü, saat

Saat

Evden kayıp eşya

Telesekreter

Telesekreter

Bilindiği

Bilindiği

var mı?

bantı

bantı

kadarıyla yok

kadarıyla yok

Bilinen cinsel geçmiş

Hetero

Hetero

Hetero

Bilinmiyor

En son görüldüğü yer ve zaman

İşten eve tramvay, 18:00

İşten çıkarken, 17:30

Evde, 7:15

Ev, 18:00

Sabıka kaydı

Yok

Yok

Yok

Yok

Olay mahalliyle bağlantı

Bilinmiyor

Bilinmiyor

Bilinmiyor

Bilinmiyor

Cesedin bulunduğu yer

Şehir

Şehir

Banliyö/kırsal

Şehir

Katille ilk ilişki yeri

Bilinmiyor

Bilinmiyor

Bilinmiyor

Bilinmiyor

Ölüm yeri

Bilinmiyor

Bilinmiyor

Bilinmiyor

Bilinmiyor

Cesedin durumu

Çabuk bulunsun diye yarı gizli

Çabuk bulunsun diye yarı gizli

Gizli, gazete aracılığıyla polise bilgi vermesi gerekliydi

Belirli bir zamana kadar kimsenin gelmediği bir açıklığa bırakılmış

Ceset belirli bir pozda mı?

Hayır

Hayır

Hayır

Hayır

* Ceset yıkanmış mı?

Evet

Evet

Evet

Evet

Ölüm nedeni

Boğazın kesilmesi

Boğazın kesilmesi

Boğazın kesilmesi

Boğazın kesilmesi

** Bağlanmış mı?

El bilekleri Ayak bilekleri Yapıştırıcılı Ağız tıkacı

El bilekleri Ayak bilekleri Yapıştırıcılı Ağız tıkacı

El bilekleri Ayak bilekleri Yapıştırıcılı Ağız tıkacı

El bilekleri Ayak bilekleri Yapıştırıcılı Ağız tıkacı

Isırık izleri

Yok

Yok

Yok

Yok

Varsayılan ısırık izleri (ör. koparılan et)

Evet

Evet

Evet

Evet

İzlerin yeri

Boyun (2) Göğüs (1)

Boyun (2)

Boyun (3) Karın (4)

Boyun (3) Göğüs (2) Karın (4)

İşkence ya da taciz işaretleri?

Evet (bkz. A)

Evet (bkz. B)

Evet (bkz. C)

Evet (bkz. D)

* VÜCUT YIKAMA: Kokulu malzeme kullanılmış gibi görünmüyor, bu da saldırganın yıkama işlemini bir inkâr aracı olarak kullanmadığını gösteriyor. Tam tersine diğer dikkatli davranışlarıyla uyumlu olarak, bu yıkama işleminin adli tıpta saptanabilecek bulguları yok etmeyi amaçladığını düşünüyorum. Özellikle de katil, el tırnaklarına özel bir önem vermiş gibi göründüğü için. Dört kurbanda da kazıma sonucunda kokusuz sabun izleri dışında hiçbir şey bulunamadı.

** BAĞLAMA: Cesetlerde herhangi bir bağlama malzemesi ama otopsi sonuçları bileklere kelepçe takıldığını düşündüren çürükler, belli belirsiz yapıştırıcı izleri, kopmuş saçlar ve ayak bileklerinde koli bandı ve bağlarla uyumlu çürükler, ağız çevresinde yapışkan izleri var. Göz bağı izi yok.

A: Adam Scott. Ayak bilekleri, dizler, kalçalar, omuzlar, dirsekler ve omurganın çıkması. Bir işkence tezgâhına yatırıldığını düşündürüyor. Ölüm sonrası penis ve testislerde düzensiz kesikler.

B: Paul Gibbs. Rektumda ağır laserasyonlar, anal spinterin çıkarılıp alınması ve organların kısmen kesilmesi. Anüsten defalarca sokulan sivri bir nesneyi düşündürüyor. İçte yanmış dokular da var, ısı ya da elektrik şokunu düşündürüyor. Ölümden önce yüz fena halde yumruklanmış. Çürük, kırık yüz kemikleri ve dişler. Ölüm sonrasında cinsel organların kesilmesi A’dan daha derin.

C: Gareth Finnegan. El ve ayaklarda yaklaşık 3 cm çapında düzensiz derin yaralar. Sol yanak ve burunda laserasyonlar, saldırganın sağ eliyle kurbanın yüzünde kırılmış bir cam ya da şişe gezdirdiğini düşündürüyor. Omuzlar çıkmış. Çarmıha gerilme mümkün? Ölüm sonrası cinsel organlar kesilip, hadım edilmiş.

D: Damien Connolly. A’ya benzer çıkıklar ama önemli bir omurga travması yok, işkence tezgâhı olasılığı yok. Çok sayıda küçük, yıldız biçiminde yanıklar. Ölümden sonra penis kesilmiş ve kurbanın ağzına sokulmuş.

Soru: Damien Connolly’nin kelepçeleri hâlâ evinde ya da polis merkezindeki dolabında mı?

Soru: Cesetler neden Pazartesi gecesi/Salı sabahı atılmış? Pazartesi günü saldırganın serbest olmasına yol açan nedir? Geceleri çalışıyor ve Pazartesi günleri izinli mi? Karısı arkadaşlarıyla bir program yaptığı için Pazartesi serbest kalan evli bir adam olabilir mi? Yoksa Pazartesi geleneksel bir “dışarı çıkma” gecesi olmadığı için kurbanlarını evde bulacağından daha mı emin oluyor?

Carol, Tony’nin odaya girdiğini fark ettiğini anlatmak için elini kaldırarak okumaya devam etti. Raporun sonuna geldiğinde derin bir soluk alıp, “Peki, Dr. Hill, gerçekten meşgulmüşsün” dedi.

Tony gülümseyerek yaslandığı kapı pervazından uzaklaştı “O raporda zaten zihninde dosyalamadığın bir şey olduğuna inanmam mümkün değil.”

“Hayır ama bu biçimde düzenlenmiş olarak görmek her şeyi daha da netleştiriyor.” Tony başını salladı. “Adam kendine özgü bir tip.”

“Şimdi anlatmak ister misin?”

Tony yere baktı. “Şimdilik bir kenara bırakmayı tercih ederim. Biraz sindirmeye ihtiyacım var, bir profil çıkarmadan önce geri kalan tanık ifadelerini de görmem gerekiyor.”

Carol hayal kırıklığına uğramasını engelleyemedi. “Anlıyorum” dedi yalnızca.

Tony gülümsedi. “Daha fazlasını mı bekliyordun?”

“Tam olarak değil.”

Tony’nin gülümsemesi genişledi. “Bir parçacık bile mi?”

Gülümsemesi bulaşıcıydı. Carol da ona gülümsedi. “Belki umut ediyordum. Beklemek, hayır. Bu arada, anlamadığım bir şey var. SY. SV. YSY. Demek istiyorum ki herhalde Ulusal Sevişme Yerleri ya da gizli partilerden söz etmiyoruz, değil mi?”

“Bir Sevgilisi Yok. Şu anda bir Sevgilisi Var. Yeni Sevgilisi Yok. Kısaltmalar. Kısaltmalar psikoloji, sosyoloji gibi bilimlerdeki herkesi etkileyen bir hastalık. Aşina olmayanlar için gizemli bir havaya sokmalıyız. Affedersin. Her şeyi olabildiğince bilimsel jargondan uzak yazmaya çalışırım.”

Carol onunla dalga geçti. “Demek bizim gibi kalınkafalıların aklını karıştırmak istemiyorsun, ha?”

“Daha çok kendini korumakla ilgili. İstediğim en son şey şüphecilerin eline bana vurmaları için büyük bir sopa vermek. Bütün bu gereksiz sözde bilimsel laf salatalarıyla yabancılaştırmadan da insanların raporlarımı okunmaya değer bulmasını sağlamak zaten zor.”

Carol alaycı bir tavırla, “Sana inanıyorum” dedi. “Gidelim mi?”

“Tabii. Söylemek istediğim bir şey daha var.” Tony birden gene ciddileşmişti. “Kurbanlar. Herkes bu katilin eşcinsel erkekleri hedef seçtiğini varsayıyor. Bradfield’da eşcinsel olduğunu açıkça belirten yüzlerce, belki binlerce insan var. Londra dışında eşcinsel nüfusun en yoğun olduğu kent burası. Gene de bu kurbanlardan biri bile eşcinsel olarak tanınmıyor. Bu sana ne anlatıyor?”

Carol, “Kendini gizliyor ve ancak kendini gizleyen erkeklere mi yöneliyor?” diye sordu.

“Belki. Ama görünürde normal insanlar gibiyseler, onlarla nasıl tanışır?”

Carol düşünme fırsatı yaratmak için kâğıtların kenarlarını düzeltti. “Dergiler. Küçük ilanlar. Telefon hatları. Internet.”

“Tamam, hepsi mümkün. Ama evlerini arayan polislerin raporlarına göre böyle bir ilgiye yönelik bulgu yok. Tek bir vakada bile.”

“Yani ne demeye çalışıyorsun?”

“Becerikli Andy’nin eşcinsel erkeklerden etkilendiğini düşünmüyorum. Bence o normal erkekleri seviyor.”

*

Çavuş Don Merrick hiç bu kadar canından bezmemiş olduğuna karar verdi. Hükümetin yeni görevlendirmesi konusunda Temel Reis’in tepesine çıkması yeterince kötü değilmiş gibi, bir de artık üç patronun kölesi olmuştu. Detektif Jordan’ın orda olmadığı zamanlar talimatlarının yerine getirilmesini denetlemek, Damien Connolly vakasında Kevin Matthews’a yardım etmek ve Paul Gibbs vakasında Detektif Jordan’la yaptıkları konusunda Bob Stansfield’a bilgi vermek zorundaydı. Bu akşamı Cehennem Deliği’nde geçiriyor olması hepsinin üstüne tuz biber olmuştu.

Ona göre bu kulübe daha iyi bir ad verilemezdi. Cehennem Deliği eşcinsel basında “Bradfield’e hâkim bir kulüp. Bir kez ziyaret edin, tutsağı olacaksınız. Cehennem Deliği’nde hayatınızın en güzel anlarını geçireceksiniz!” diye reklamlar veriyordu. Bütün bunlar, sadomazo eğilimleriniz varsa eş bulmak için Cehennem Deliği’nin en isabetli yer olduğunu söylemenin bir yoluydu.

Merrick kendini bir seks partisindeki Pamuk Prenses gibi hissetti Nasıl davranacağını hiç bilmiyordu. Oraya uygun göründüğünden bile emin değildi. Normal olarak ancak evde iş yaparken gün yüzü gören eski, yırtık bir Levi’s, düz beyaz bir tişört ve çocuklar doğmadan önce motosikletine binerken giydiği eski deri ceketini giymişti. Arka cebinde görüntüsüne uygun olacağını düşündüğü polis kelepçeleri vardı. Loş barda çevresine bakman Merrick o kadar çok dar jean ve deri gördü ki, dans pistinin üstünde bir SOS ışığı görmeyi bekledi. Hiç değilse görünürde oraya uygun gibiydi. Bu da kendi içinde kaygılandırıcıydı. Gözleri loş ışığa alıştıkça, birkaç meslektaşını gördü. Çoğu onun kadar rahatsız görünüyordu.

Merrick dokuzu biraz geçe geldiğinde kulüp boş sayılırdı. Kendini fazla ortalıkta hisseden Merrick gene sokağa çıkmıştı. Bir saat kadar Temple Fields’da dolaşmış, kapuçino içmek için bir kafe bara uğramıştı. Tam eşcinsel müşterilerin kendisine neden tuhaf tuhaf baktığını merak ederken deri ve jean giyen tek müşterinin kendisi olduğunu fark etmişti. Anlaşılan yazılı olmayan giysi kuralını ihlal etmişti. Kendini rahatsız hisseden Merrick sıcak kahvesini olabildiğince çabuk içerek tekrar sokaklara dönmüştü.

Temple Fields’ın ara sokaklarında kendini çok zayıf, çok yalnız hissetti. Tek tek, çift çift ya da gruplar halinde yanından geçen erkekler ona tepeden tırnağa süzüyor, bakışların çoğu kasıklarında bir an duruyordu. Bu kadar dar bir jean giydiğine pişman olarak içeriye girdi. İki siyah genç sarmaş dolaş yanından geçerken bir tanesinin yüksek sesle, “Bir beyaz için güzel bir kıç, ha” dediğini duydu. Merrick yüzünün kızardığını hissetti ama utançtan mı öfkeden mi bilemedi. Kadınların, erkeklerin kendilerine cinsel nesne muamelesi yaptıklarından yakındıklarında ne demek istediklerini çok iyi anladı.

Cehennem Deliği’ne geri döndü, artık bar dolmuş olduğu için rahatlamıştı. Yüksek sesli disko müziği öyle bir tempoluydu ki Merrick ritmi içinde hissetti. Dans pistinde zincir ve fermuarlarla süslü deriler giymiş erkekler enerjik hareketlerle dans ediyor, güçlü kaslarını göstererek tuhaf seks parodisi biçiminde kasıklarını sallıyorlardı. Merrick bir şişe Amerikan birası ısmarladı. Bira, Newcastle Brown’un tadına alışmış insanlar için inanılmaz derecede yavandı.

Tekrar dans pistine bakmak için dönen Merrick bara yaslanarak salonu inceledi. Herhangi biriyle göz göze gelmemek için özel dikkat sarfediyordu. Orda on dakika kadar öylece durduktan sonra yanında duran erkeğin servis istemeye çalışmadığını fark etti. Adama bakınca gözlerini üzerine diktiğini gördü. Kendisi kadar uzundu ama daha kaslı ve daha yapılıydı. Dar siyah deri pantolon ve beyaz yelek giymişti. Sarı saçları yanlarda kısa, üstte uzundu ve bedeni Chippendale kadar yanık ve pürüzsüzdü. Adam kaşlarını kaldırarak, “Merhaba. Ben Ian” dedi.

Merrick hafifçe gülümsedi. Müziği bastırmak için bağırarak, “Don” cevabını verdi.

“Seni daha önce burada görmemiştim, Don” diyerek çıplak kolu Merrick’in yıpranmış deri ceketinin koluna değecek biçimde yaklaştı.

Merrick, “İlk kez geliyorum” dedi.

“Şehirde yenisin, ha? Bu bölge ağzıyla konuşmuyorsun. “

Merrick dikkatle, “Kuzeydoğu’danım” dedi.

“Bu her şeyi açıklıyor. Geordieland’dan kemikli bir genç” derken Ian, Merrick’in aksanını kötü bir şekilde taklit etmeye çalışıyordu.

Merrick şöyle bir gülümsediğini hissetti. “Sen buranın müdavimisin o halde” dedi.

“Hiç kaçırmam Hoşuma giden türde insanlar için kentteki en iyi bar” Ian göz kırptı. “Sana bir içki ısmarlayabilir miyim, Don? “

Merrick’in sırtından akan terlerin barın sıcaklığıyla hiç ilgisi yoktu. “Bundan bir tane daha alayım” dedi. Ian başını sallayarak bara döndü. Çevresindeki kalabalığı Merrick’e değmek için bahane olarak kullanıyordu. Merrick dişini sıkarak salona baktı. Öbür cinayet bölümü detektiflerinden birinin kendini izlediği fark etti. Meslektaşı tuhaf bir şekilde göz kırptı ve yumruk yaptığı eline öbür elinin parmağıyla vurdu. Merrick dönünce Ian’la göz göze geldi. İçkileri gelmişti “Bu senin, kemikli çocuk” dedi Ian. “Demek bu gece biraz eğlenmek istiyorsun, Geordie.”

Merrick, “Yalnızca ortama bakıyordum” dedi. Ian, “Newcastle’daki ortam nasıl?” diye sordu. “Biraz daha mı canlı? Bütün zevklere hizmet ediyor mu?”

Merrick omzunu silkti. “Bilmiyorum. Ben Newcastle’dan değilim. Sahildeki küçük bir köyden geldim. Kendin gibi olabileceğin bir yer değil.”

Ian bir elini Merrick’in koluna koyarak, “Anlıyorum” dedi. “Peki, Don, kendin gibi olmak istiyorsan, en doğru yere geldin. Ve en doğru adamı buldun.”

Merrick hissettiği kadar korkmuş görünmemek için dua etti. “Buranın çok işlek olduğu belli oluyor” dedi.

“İstersen daha sakin bir yere gidebiliriz. Arkada bir oda daha var, orada müzik bu kadar yüksek duyulmaz.”

Merrick sakin bir sesle, “Hayır, burada iyiyim” dedi. “Doğrusunu söylemek gerekirse müzik hoşuma gitti.”

Ian poposunu Merrick’e yaslayacak biçimde öne doğru eğildi. “Nasıl istersin, Don? Üstte mi, altta mı?”

Bira Merrick’in boğazında kalıyordu neredeyse. “Anlayamadım” dedi yutkunarak.

Ian gülerek Merrick’in saçlarını okşadı. Açık mavi gözleri şeytani bir ışıkla parladı. “Gerçekten masum bir yabancısın değil mi? Diyorum ki, en çok hangisini seversin? Vermeyi mi, almayı mı?” Eli Merrick’in pantolonuna doğru harekete geçti. Detektif tam karısından başka kimsenin yapmadığı biçimde vücudunun okşanacağını düşünürken, Ian elini yana kaydırarak Merrick’in poposuna hafifçe vurdu.

Merrick, “Bu bazı şeylere bağlı” dedi.

Ian imalı bir tavırla, “Ne gibi?” diye sordu. Merrick’e o kadar yaklaşmıştı ki, Merrick adamın ereksiyon halindeki kamışını bacağında hissediyordu.

Merrick sesine ya da ifadesine iğrendiğini yansıtmamaya çalışarak, “Birlikte olduğum insana ne kadar güvenebileceğime bağlı” diye cevap verdi.

“Ha, ben çok güvenilir bir insanımdır. Sen de güvenilir birine benziyorsun.”

“Yabancılar konusunda endişe taşımaz mısınız? Ortalıkta bu dizi cinayetler katili varken” diye sordu Merrick. Boş bardağı barın üstüne koyma bahanesiyle Ian’ın ısrarlı bedeninden uzaklaştı.

Ian’ın gülümsemesi gergindi. “Neden olacakmışım? Bu tür herifler böyle yerlerde dolaşmaz. Bu deli orospu çocuğunun kurbanlarını seçtiği yer burası değil.”

“Bunu nereden biliyorsun?”

“Gazetelerdeki fotoğrafları gördüm ve buraya takılan tek kişi bile göremedim, inan bana, burayı biliyorum. Bu yüzden senin şehre yeni gelmiş olduğunu anladım.” Ian tekrar Merrick’e yaklaştı ve bir elini Merrick’in arka cebine attı. Parmaklarını kelepçenin üzerinde gezdirdi. “Hey, bu çok ilginç. İkimizin nasıl olacağını kestirmeye başladım.”

Merrick zoraki güldü. “Sen de biliyorsun ki katil ben ola bilirim.”

Ian kendine güvenli bir tavırla, “Olsan ne yazar” dedi. “Bu kaçık dallamanın peşine düştüğü tipte biri değilim. O kendini gizleyen ibnelerin peşinde, maço erkeklerin değil. Beni seçseydi düzmek isterdi, öldürmek değil. Kaldı ki senin gibi yakışıklı bir adamın düzülmek için birini öldürmeye ihtiyacı yok.”

“Evet, tabii, belki öyledir ama senin katil olmadığını ben nereden bileceğim?”

“Bak sana söyleyeyim, olmadığımı kanıtlamak için, bu gece senin üstte olmana izin vereceğim. İşi sen yöneteceksin. Kelepçelerin takılacağı kişi ben olacağım.”

Merrick kendi kendine, böyle devam edersen yanlış yapmazsın, dedi. Uzanıp Ian’ın bileğini tutarak elini cebinden çıkardı. “Sanmıyorum” dedi. “Bu gece olmaz. Dediğim gibi, şehirde yeniyim. Tanıyana kadar kimseyle eve gitmem.” Ian’ın bileğini bıraktı ve bir adım geriye gitti. “Seninle konuşmak hoştu, Ian. İçki için teşekkürler.”

Ian’ın yüzü anında değişti. Gözleri kısıldı, gülümsemesi dudak büküşe dönüştü. “Bir dakika, Geordie. Ne tür kulüplere alışık olduğunu bilmiyorum ama bu şehirde birlikte gitmeye hazır değilsen kimsenin yanına gidip içkisini içmezsin.”

Merrick uzaklaşmaya çalıştı ama barın çevresindeki insanların baskısı her tür hareketi zorlaştırıyordu. “Bir yanlış anlama olmuşsa özür dilerim” dedi.

Ian’ın kolu uzandı, Merrick’i kolunun üst kısmından sıkıca tuttu. Acı dayanılmazdı. Merrick, ne tür bir insanın cinsel hazzın bir parçası olarak acı peşinde koşabileceğini bir an merak etti. Ian’ın yüzü o kadar yakınındaydı ki adamın soluğunda amfetaminin neden olduğu kötü kokuyu alabiliyordu. Ian, “Bir yanlış anlama yok” dedi. “Bu gece buraya seks için geldin. Burada olmanın başka bir nedeni yok. Bizim de yapacağımız seks.”

Merrick topuklarının üzerinde dönerek, dirseğini Ian’ın göğüs kafesine sertçe bastırdı. Ian bir iniltiyle iki büklüm oldu ve refleks bir hareketle Merrick’in kolunu bıraktı. Merrick mucizevi bir biçimde çevresinde açılan boşlukta ilerleyerek yumuşak bir sesle, “Hayır, yapmayacağız” dedi.

Salonun karşı tarafına geçerken sivil polislerden biri yanına geldi. Fısıltıyla, “İyi işti, Sarge” dedi. “Buraya geldiğimizden beri hepimizin yapmak istediği şeyi yaptın.”

Merrick durup polise gülümsedi. “Gizli görevdeyiz. Ya benimle dans et ya da bırak şu ibneler seninle sohbet etsin.”

Polisi ağzı açık bırakan Merrick dans pistinin karşı tarafına doğru yürüdü ve duvara yaslandı. Barda yarattığı kargaşa dinmişti. Ian hâlâ midesini tutarak kalabalığın arasından kendine yer açtı ve Merrick’e zehir gibi bakışlar fırlatarak kulüpten çıktı.

Çok geçmeden Merrick’in yanına biri daha yanaştı. Bu kez arkadaşı, cinayet bölümüne o gün katılmış, öbür bölümlerden bir detektifti. Adam ağır deri ceket ve standart motosikletli polis giysisi gibi görünen pantolonundan dolayı terliyordu. Dans pistindeki kalabalığın duymaması için Merrick’e yaslanarak, “Efendim, göz hapsine almamız gereken bir adam var” dedi.

“Neden?”

“Birkaç herife kurbanları tanıdığını söylerken kulak misafiri oldum. Övünüp duruyordu. Bunu söyleyecek çok fazla kişi olmadığını düşündüm. Katilin kendisi gibi yapılı biri olması gerektiğini söylediğini duydum. Bu gece burada bir katili tanıdıklarını bilmeyen insanlar olduğuna bahse girerim deyip duruyordu. Sürekli övünüp durdu.”

Merrick, “Neden işi sen halletmiyorsun?” diye sordu Duydukları ilgisini çekmişti ama polisi bir şüpheliyi içeriye tıkmanın onurundan yoksun bırakmak istemiyordu.

“Onunla konuşmaya çalıştım ama adam benimle ilgilenmedi.” Polis memuru alayla gülümsedi. “Belki ben tipi değilimdir.”

Merrick, “Peki benim tipi olduğumu nereden biliyorsun?” diye sordu. Kendini üstü kapalı bir şekilde aşağılamadığından emin değildi.

“Sizinle aynı şeyleri giymiş.”

Merrick içini çekti. “Onu bana göstersen iyi olacak.”

“Simdi bakmayın, efendim ama hoparlörlerinin yanında duruyor. Erkek, orta boylu, kısa koyu renk saç, mavi gözler, traşlı, İskoç aksanı. Sizin gibi giyinmiş. Alman birası içiyor.”

Merrick duvara yaslanarak yavaşça salonu inceledi. Şüpheliyi hemen gördü. “Kim olduğunu anladım galiba” dedi. “Tamam evlat, teşekkürler. Yanından ayrıldığım zaman berbat görün. “

Duvardan uzaklaşarak berbat görünmeye çalışan polisi orada bıraktı. Yavaş hareketlerle kendisine gösterilen adamın yanına yaklaştı. Adamda halterci yapısı ve boksör suratı vardı. Giysileri Merrick’inkilere benziyordu ama onun ceketinde daha fazla toka ve fermuar vardı. Merrick, “Bu gece burası çok kalabalık” dedi.

“Öyle. Çok yeni yüz var. Muhtemelen yarısı polis” dedi adam. “Biraz önce seninle konuşan o adamı görüyor musun? Panda otomobiliyle de gelebilirdi. Ben polisim diye bas bas bağıran başka biri daha gördün mü?”

Merrick, “Ben de o yüzden onu başımdan savdım” cevabını verdi.

Adam, “Bu arada, ben Stevie” dedi. “Kalabalık akşamlarda istenmeyen şeyler oluyor. Daha önceki numaranı gördüm. İyi işti, dostum.”

“Teşekkürler. Ben de Don.”

“Tanıştığımıza memnun oldum, Don. Burada yenisin ha? Bu aksanla buralı olmadığın hemen belli oluyor.”

Merrick alaycı bir gülümsemeyle, “Buradaki herkes birbirini tanır mı?” diye sordu.

“Çoğunlukla. Tam bir köydür, Temple Fields. Özellik sado-mazo ortamlar. Düşünsene, birinin seni bağlamasına izin vereceksen, ne yaptığını bilmen gerekir.”

Merrick içtenlikle, “Haksız değilsin, Stevie” dedi. “Hele ortalıkta serbestçe dolaşan bir katil varsa.”

“Ben de bunu demek istiyordum. Yani öldürülen adamların bir parça eğlenmekten başka bir şey düşündüklerini sanmıyorum. Onları tanıyordum, biliyor musun? Adam Scott, Paul Gibbs, Gareth Finnegan ve Damien Connolly. Hepsini tanırdım, bak ne diyeceğim, ben olsam böyle bir gösteri için onları tahtaya çivilemezdim. Bu da her şeyi anlatıyor, değil mi? İnsanların aklından ne geçtiğini asla bilemezsin.”

“Onları nasıl tanıyordun? Gazetelerin onların bu ortama takılmadıklarını yazdığını sanıyorum” dedi Merrick.

Stevie gururla, “Bir jimnastik salonu işletiyorum” dedi. “Adam ve Gareth, salonun üyesiydiler. Ara sıra birlikte içki içerdik. Paul Gibbs’i ise bir arkadaşımın aracılığıyla tanıdım, bir kere birlikte içki içmiştik. Sonra o polis, Connolly, bir hırsızlık olayından sonra salona gelmişti.”

“Bahse girerim burada hepsini tanıdığını söyleyebilecek fazla insan yoktur.”

“Bunda haklısın, dostum. Emin ol, katilin kafasında biraz eğlenceden fazla bir şey olduğunu sanmıyorum.”

Merrick kaşlarını kaldırdı. “Bir insanı öldürmek sence eğlence midir?”

Stevie başını iki yana salladı. “Hayır, beni anlamadın. Bak, bu adamları öldürmek niyetinde olduğunu sanmıyorum. Bir tür kazaydı, ne demek istediğimi anlıyor musun? Oyun oynuyorlardı, adam biraz ileri gitti ve işler denetimden çıktı. Anlaşılan güçlü bir tip, bu cesetleri taşıyor ve şehrin ortasına bırakıyor, bir düşünsene Allah aşkına. Cılız biri olamaz. Benim gibi gerçek bir vücutçuysa belki kendi gücünü bilmiyordur.” Bir anlık suskunluktan sonra, “Herkesin başına gelebilir” diye de ekledi.

Merrick duyduklarına inanamayarak, “Dört kez mi?” diye sordu.

Stevie omzunu silkti. “Belki adamlar istedi. Ne demek istediğimi anlıyor musun? Birbirlerini kışkırttılar. Tam son anda vazgeçmeye karar verdiler. Ben böyle durumlara düştüm, Don bak ne diyeceğim, o orospu çocuklarını boğmak istediğim zamanlar oldu.”

Merrick’in içindeki detektif dizginleri elden bırakmıyordu. Carol Jordan, dizi cinayet katillerinin psikolojisini okumuş olan tek Bradfield polisi değildi. Merrick katillerin üçüncü kişilerin önünde övündükleri vakaları okumuştu. Yorkshire Canavarı’nın erkek arkadaşlarına fahişeleri “yapmak”la övündüğünü biliyordu. Stevie’yi sorgu odasında istiyordu. Tek sorun, onu oraya nasıl getireceğiydi.

Merrick boğazını temizledi. “Bundan kaçınmanın tek yolu herhalde birlikte yatağa gireceğin insanları tanımak.”

“Ben de aynı şeyi düşünüyorum. Buradan çıkmak ister misin? Belki bir kafede kahve içeriz? Birbirimizi biraz daha iyi tanırız.”

Merrick başını salladı. Bira bardağını yakındaki bir masaya bırakarak, “Olur tabii” dedi. “Haydi gidelim.” Dışarı çıkar çıkmaz telsizini “yalnızca arama” pozisyonuna getirebilir ve destek ekiplerinden biri onları takip edebilirdi. Sonra Scargill Sokağı’nda Stevie’nin cesaretini sınarlardı.

Geceyarısını geçtiği halde Cehennem Deliği’nin dışındaki sokak hiç de tenha değildi. Stevie, “Buradan” diyerek sol tarafı gösterdi. Merrick elini ceketine sokarak telsizini ayarladı.

“Nereye gidiyoruz?” diye sordu.

“Crompton Gardens’da bütün gece açık bir kafeterya var.”

Merrick, “Harika. Beykınlı sandviç yiyebilirim” dedi Stevie ciddi bir sesle, “O kadar yağ sağlığın için çok zararlı.”dedi.

Meydana çıkan dar geçidin köşesini dönerlerken Merrrick arkasındaki karanlık kapının ağzından birinin çıktığını sezdi. Ayak seslerine doğru dönmeye başladı.

Gözlerinin ardında yıldızlar çakarken son bilinçli düşüncesi Şenlik Gecesi gibi oldu.

7

BACKUP.007; DOSYA AŞK.007” ADLİ 3,5 İNÇLİK DİSKETTEN

Sandığım kadar uzun sürmedi. Şaşırtıcı ama Adam’ın, kurt köpeğinden daha zayıf olduğu ortaya çıktı. Bacak ve kolları çıktıktan sonra bayılınca bir daha uyanmadı. Saatlerce bekledim ama onu hiçbir şey uyandıramadı, ne acı, ne soğuk su, nede sıcak. Hayal kırıklığına uğradım, itiraf ediyorum. Onun çektiği acı benimkinin yalnızca bir gölgesi olmuştu, cezalandırılması ihanetinin karşılığı değildi.

Yapmam gerekenleri düzgün ve hızlı bir biçimde, gece yarısından önce yaptım. Sonra onu tezgâhtan indirip büyük bir bahçe çöp torbasına koydum. Bu torbayı da siyah Bradfield Büyükşehir Belediyesi çöp torbasına koydum. Cesedi kiler merdiveninden el arabasına taşımak çok zor oldu ama saatlerce ağırlık çalışmam işe yaradı.

Bilgisayarımın başına dönmeyi, akşamı ölümsüz kılmayı dört gözle bekliyordum. Ama rahatlayıp kendi kendimle kalmadan önce yapmam gereken şeyler vardı. Yasal hız sınırının altında şehir merkezine döndüm sürat nedeniyle çevrilecek kadar hızlı değil ama dikkatli bir sarhoş sürücü şüphesiyle durdurulacak kadar da yavaş değil. Üniversitenin arkasında gay’lerin dolaşma alanına gittim. Temple Fields eskiden bir öğrenci bölgesiydi. Fiyatı ve standartları düşük küçük kafeler, restoranlar, mağazalar ve barlarla doluydu. Sonra on yıl kadar önce birkaç bar gay barı haline geldi. Solcu belediye baskıya boyun eğerek bir gay ve lezbiyen merkezine parasal yardımda bulundu. Merkez bir Hint lokantasının bodrumunda açıldı. Bu durum illeri hızlandırdı ve bir iki yıl içinde Temple Fields bir eşcinsel bölgesi haline geldi, normal öğrenciler kampusun öbür tarafındaki Greenholm’e taşındı. Şimdi Temple Fields gay barlar, kulüpler, chichi bistro’lor, deri ve sadomazoşizm eşyaları satan dükkânlar ve kanal boyunca gecelik kiralanan odalarla dolup taşıyor.

Bir Salı gecesi bir buçukta sokaklarda hâlâ birkaç kişi vardı. Birkaç kez otomobille geçtim ve Crompton Gardens çevresindeki Meydanı dikkatle inceledim. Meydan karanlıktı. Sokak lambalarının Çoğu cinsel mahremiyet nedeniyle kırılmıştı ve belediye de yeni lambalar takacak paraya sahip değildi. Kaldı ki oradaki işyerleri bu şikâyetçi değildi. Meydan ne kadar karanlık olursa bölge o kadar rağbet görür, kârları da o kadar çok olurdu.

Çevreyi dikkatle inceledim. Hiçbir hareket yoktu. Bagajın kapağından torbayı çıkarmak için epeyce uğraştıktan sonra yarı taşıyıp yarı sürükleyerek alçak duvarın üstüne koydum. Paslı küreğin kenarıyla duvardan aşağıya yuvarladım ve olabildiğince az gürültü çıkarmaya çalışarak bagajın kapağını kapadım. Cebimden bir çakı çıkardım, duvarın üzerinden uzanıp torbayı kestim. Torbayı cesedin altından çekerek elimde top yaptım.

Saat ikiyi biraz geçe Adam’ın otomobilini evinden birkaç sokak öteye park ettikten sonra cipime geri dönerken torba parçalarını yolda bir çöp kutusuna attım. Saat üçte yatağıma yatmıştım. İşime devam etmeye beni zorlayan yakıcı isteğe rağmen yorgunluğa yenik düştüm. Harcadığım çabayı düşünürsek bu hiç de şaşırtıcı değildi. Işığı kapar kapamaz uykuya daldım.

Uyandığımda yana dönerek saate baktım. Sonra kol saatimle tekrar kontrol ettim. Bu işin beni çok yorduğunu kabul etmem gerek. On üç buçuk saat uyumuştum. Hiç bu kadar uyuduğumu hatırlamıyorum, genel anestezi aldıktan sonra bile. Kendime çok kızdım. Bilgisayarımın başına oturarak en derin fantezilerimi ekrana aktarmaya can atıyordum. Ama ancak duş yapacak ve bir şeyler yiyecek zamanım vardı.

İşe giderken Bradfield Evening Sentinel Times’ın en son baskısını aldım. Gazetenin ikinci sayfasında yer alıyordum:

ÇIPLAK CESET BULUNDU

Bu sabah erken saatlerde, Bradfield’in gay köyünde cinsel organları kesilmiş çıplak bir erkek cesedi bulundu.

Cesedin, Temple Fields’in Crompton Gardens bölgesinde çöpleri toplayan belediye işçisi Robbie Greaves tarafından bulunduğu bildirildi.

Şimdi şehrin eşcinsel topluluğu, bir süre önce Londra eşcinsellerini dehşete sokan adam gibi bunun da bir dizi gay cinayetleri katilinin ilk eylemi olduğundan korkuyor.

Ceset parktaki bir duvarın ardında, çalıların arasında bulundu. Burası eşcinsellerin ünlü gece buluşma yeriydi.

Otuz yaşlarında olduğu söylenen adamın kimliği henüz saptanamadı. Polisin verdiği tanımda beyaz, orta boylu, yapılı kısa koyu renk dalgalı saçlı ve mavi gözlü bir erkek olduğu belirtiliyor. Ayırt edici bir işaret ya da dövmesi yok.

Bir polis sözcüsü, “Adamın boğazı ve organları kesilmiş. Bu korkunç suçu her kim işlediyse gözü dönmüş ve tehlikeli bir insan. Kurbanın yaraları katilin de üstünün başının kanla kaplı olduğunu düşündürüyor” dedi.

“Adamın başka bir yerde öldürüldüğüne ve cesedin gece parka atıldığına inanıyoruz. Dün gece Temple Fields’ın Crompton Garden meydanında olan herkese çağrı yapıyoruz. Bütün bilgiler çok gizli tutulacaktır.”

Cesedi bulan işçi Robbie Greaves (28), “İşe yeni başlamıştım. Sekiz buçuğu biraz geçiyordu. Çöpleri toplamak için tırmık kullanıyordum. Tırmık cesede değdiğinde önce ölü bir kedi ya da köpek sandım. Sonra çokları kaldırınca cesedi gördüm.

Korkunçtu. Tırmığı elimden attım ve en yakın telefon kulübesine koştum. Hayatımda daha önce hiç böyle bir şey görmemiştim, umarım bir daha da görmem” dedi.

İyi, hiç değilse bir şeyi doğru anlamışlar. Adam başka bir yerde öldürüldü ve Crompton Gardens’a bırakıldı. Geri kalanına gelince bu polisin becerisinin bir göstergesiyse, endişe edecek bir şeyim yoktu. Bu da benim için iyiydi, istediğim en son şey tutuklanmaktı, Çünkü Adam’ın halefini şimdiden seçmiştim. Paul, biliyordum ki o farklı olacaktı. Bu kez ölümle sonuçlanmasına gerek olmayacaktı.

***

Daha sonra onu tanıyan herkes son derece ikiyüzlü olduğunu yani sokaklarda gezerken... rastlantıyla birine çarpacak olursa... canı gönülden özür dilemek için duracağını söyledi: şeytani ruhu en cehennemi amaçlar üzerine düşünürken, bir yandan da doksan dakika sonra onu bekleyen küçük işi düşünerek dev sopasının çarpıştığı yabancıdan özür dilemek için durabiliyordu.

Carol ana caddeden sapıp Crompton Gardens’a giden ara sokaklara daldı. Çarkların bir tarafını göstererek, “Adam Scott burada bulundu” dedi.

Tony başını salladı. “Meydanın çevresinden yavaşça dolanıp cesedin bulunduğu duvara park edebilir misin?”

Carol onun söylediğini yaptı. Meydanın çevresinden geçerlerken Tony çevreyi dikkatle inceleyerek birkaç kez ikinci bir inceleme için başını çevirdi. Otomobil durunca dışarı çıktı. Carol’ı beklemeden kaldırıma geçti ve meydanın çevresinde gezindi. Carol da otomobilden inerek adamın peşinden gitti ve neler gördüğünü anlamaya çalıştı.

Ne cinayetler ne de dondurucu hava Temple Fields’a sık gelenlerin alışkanlığını değiştirmişti. Kapı ağızları ve bodrum merdivenlerinde hâlâ heteroseksüel ve eşcinsel çiftler vardı. Carol in kaldırımdaki ayak sesleri birkaç çifti bir an dondurdu ama çoğu aldırış bile etmedi. Carol alayla, röntgencilik için harika bir yer diye düşündü.

Tony evlerin sonuna kadar yürüdü ve karşıya geçerek dükkân ve barların önüne geldi. Burada iş üstünde çiftler yoktu. Şehrin yükselen suç oranı nedeniyle kepenkler kapalıydı ve pencerelerle kapılarda parmaklıklar vardı. Tony bunları görmezden gelerek meydanın ortasındaki bahçelere doğru bakıp fotoğraflarda gördükleriyle gerçekleri bağdaştırmaya çalıştı. Bu tarafta hiç çalı yoktu, yalnızca alçak bir duvar vardı. Yanından geçen sarmaş dolaş iki erkeği fark etmedi bile. Becerikli Andy’den başka kimseyle ilgilenmiyordu.

Kendi kendine, “Buradaydın” dedi. “Burası rastgele bir yer değil, öyle mi? Bu kaldırımda yürüdün, insanların para karşılığında satın aldığı bu sevgi parodilerini izledin. Ama senin peşinde olduğun bu değildi, öyle değil mi? Sen farklı bir şey istiyordun. Daha sıcak bir şey, karşılığında para vermediğin bir şey.” Becerikli Andy’nin bu röntgencilik serüvenleri nasıl geçmişti?

“Başka biriyle hiç normal bir ilişki kurmadın” diye düşündü. “Fahişeler seni rahatsız etmez ama. Ya da kiralık oğlanlar. Onları öldürmüyorsun. Onlarla yapabileceğin işlerle ilgilenmiyorsun. Seni ilgilendiren çiftler, öyle değil mi? Görüyorsun ya biliyorum, bunu kendimden dolayı biliyorum. Yansıtma mı yapıyorum? Sanmam. Bence çift olma, mükemmel ilişki, kendin olabileceğin, sana değer verilen bir ilişki istiyorsun. Sonra her şey düzelecekti. Geçmiş önemli olmazdı. Ama senin için önemli, Andy. En önemlisi geçmiş.”

Birden Carol’ın yanında durmuş, kendisine tuhaf tuhaf baktığını fark etti. Herhalde dudakları oynuyordu. Dikkatli olsa iyi olacaktı, yoksa Carol onu da biraz “kaçık” sanabilirdi. Tony bunu kaldıramazdı, istediği sonuca ulaşmak için onun kendi tarafında olmasına ihtiyacı vardı.

Sokağın o tarafındaki son bina bütün gece açık bir kafeteryaydı, pencereleri içerisi görülmeyecek biçimde kaplanmıştı, içerinin parlak ışığında siluetler deniz yaratıkları gibi hareket ediyordu. Tony kapıyı iterek açtı. Bir avuç müşteri ona şöyle bir baktıktan sonra kızarmış patateslerine ve sohbetlerine geri döndü. Tony tekrar sokağa çıkınca kapı otomatik olarak arkasından kapandı. “İçeri girmek isteyeceğini sanmam” dedi. “İnsanların arkadaşlık yaptığı bir kafede yalnız görülmek istemezsin.”

Meydanın üçüncü tarafında birkaç modern işhanı vardı Kapı ağızlarında bir avuç evsiz çocuk giysi, gazete ve karton sarınmış olarak uyuyordu. Artık Carol ona yetişmişti. Tony “Bu çocuklar sorguya çekildi mi?” diye sordu.

Carol suratını astı. “Denedik. Babam eskiden folk şarkıları söylerdi. Çocukken bana söylediği bir şarkı vardı. Nakarat şöyleydi: ‘Ah, ama rüzgârı yakalamayı deneyebilirim’ Şimdi ne demek istediğini anlıyorum.”

“O kadar iyi, ha?”

Köşedeki bir çift fahişenin yanından geçerek meydanın dördüncü tarafındaki evlerin oraya gittiler. Fahişelerden biri “Hey, harika çocuk” diye bağırdı. “Sana bu küçük kıçlı orospudan daha iyi zaman geçirtebilirim.”

Carol bir kahkaha attı. Alayla, “Umudun deneyime zaferi” dedi.

Tony bir şey söylemedi. Konuşma düşüncelerini bölmemişti. Yavaşça kaldırımda yürüyerek ortamı sindirmek için birkaç adımda bir durdu. Daire ve pansiyonlardan farklı türlerde müzik geliyordu. Çöpleri yerlerinden oynatan ve plastik fastfood tepsilerini yuvarlayan esinti köri kokusu taşıyordu. Meydan hiçbir saatte tam olarak boş değil diye düşündü. “Onların berbat hayatlarını küçük görüyorsun, değil mi?” diye söylendi kendi kendine. “Temiz, düzenli şeyleri seviyorsun. Bu yüzden cesetleri yıkadın. Hiç değilse bu kanıtları yok etmek kadar önemliydi senin için.” Son köşeyi de dönerek Carol’ın otomobiline doğru yürüdü. Bu karmaşık ve ölümcül derecede sapık zihnin haritasını çıkarabileceğine ilk olarak güven duymaya başlamıştı.

Tony, “Herhalde gözlenmediğinden emin olmak için burada birkaç dakika oturmuş olmalı” dedi. “Ne tür bir araç kullandığına bağlı olarak, cesedi çıkarıp duvardan yuvarlamak bir dakika kadar kısa sürebilir. Ama kimsenin gözlemediğinden emin olmak zorundaydı.”

Carol, “Sokak boyunca bütün kapıları çaldık ama kimse sıradışı birini gördüğünü kabul etmedi” cevabını verdi.

“Kabul etmek gerek, Carol, buradaki sıradan şeylere bak zaman bir dizi cinayetler katili için bol bol alan olduğunu görüyorsun. Tamam, yeterince gördüm. Gidelim mi?”

*

Cross detektif odasına hızla girdi. Kilolu insanların zaman zaman olduğu gibi şaşırtıcı derecede ayağı çabuktu. “Pekâlâ bok böceği nerede?” diye sordu. Sonra duvara yaslanmış zayıf adamı gördü, adamın Kevin Matthews’la konuşması Cross’un içeriye girişiyle bölünmüştü.

Cross durarak, “Efendim” dedi. “Sizi burada görmeyi beklemiyordum.” Kevin Matthews’a zehir gibi bir bakış fırlattı.

Brandon doğruldu. “Evet, Başkomiser, sanırım beklemiyordunuz.” Cross’a doğru birkaç adım attı. “Denetim Bürosu’na cinayetlerle ilgili olarak bir tutuklama olursa hemen bana haber verilmesi için talimat verdim. Mahkemeye çıktığında bu göze batan bir dava olacak, Tom. Gıcır gıcır temiz görünmemizi istiyorum.”

Cross asi bir ifadeyle, “Evet, efendim” dedi. Brandon ne kadar süslerse süslesin, Cross’un aşırı gayretkeş detektiflerin çok ileriye gitmemelerini sağlayacağına inanmadığını söylüyordu aslında. Brandon koridorları arşınlarken hiçbir dizi katil zanlısı gözaltında şanssız kazalar geçirmeyecekti. Cross, Kevin Matthews’a döndü. “Tam olarak neler oldu?”

Kevin’ın yüzü yorgunluk ve gerginlikten o kadar solmuştu ki, çilleri süt beyazı yüzünde çiçek bozuğu gibi duruyordu. “Anladığımız kadarıyla Don Merrick, Cehennem Deliği’nden bir Herifle çıktı. Destek ekiplerinden biri onları gördü. Don telsizini yalnızca verici durumuna getirdi, bu yüzden bu herifi sorgulamak için seçtiğini düşündük. Destekteki çocuklara göre Crompton Gardens’da bütün gece açık bir kafeteryaya gidiyorlardı. Dar bir geçit var orada, parka kestirme bir yol, Don’la adam oraya yürüdüler. Destekteki adamımızın bundan sonra duyduğu tek şey itişip kakışma sesleri oldu. Hemen oraya koştular ve Don’u yerde buldular. İki adam onu yumrukluyordu. Adamlarımız ikisini de tutukladı, şimdi hücreyi arşınlıyorlar”

“Ya Merrick nasıl?” diye sordu Cross. Bütün hatalara karşın Cross iyi bir polisti. Adamları onun için kariyeri kadar önemliydi.

“Acil’e götürülüp başına dikiş atıldı. Ambulansta kendin geldi. Çocuklardan birini ifadesini alması için oraya gönderdim.” Kevin saatine baktı. “Her an dönebilir.”

Cross, “Peki elimizde ne var?” diye sordu. “Bir zanlı mı, bulduk, nedir?”

Brandon boğazını temizledi. “Merrick’in adamın konuşmaya değer olduğunu düşündüğünü varsayabiliriz sanırım. Onlara saldıran adama gelince, bunun için Merrick’in ifadesini beklememiz gerektiğini düşünüyorum. Detektif Matthews ve ekibinden birinin saldırganla konuşmasını, bu arada seninle benim de Merrick’in hedefiyle bir ön görüşme yapmamızı öneriyorum. Uygun mu, Tom?”

Cross homurdanarak başını salladı. “Evet, efendim. Ve adamın Acil Servis’ten döner dönmez, Kevin, onu görmek istiyorum.” Kapıya doğru yürürken omzunun üstünden Brandon’a baktı.

Brandon, “Gitmeden önce, Tom, sanırım Detektif Jordan’la Dr. Hill’i beklemek zorundayız.”

“Mazur görürseniz, efendim, gece yarısı oldu. Uykularını bölmemiz gerçekten gerekiyor mu?”

“Dr. Hill’in sorgu işlemi konusundaki önerilerini alma fırsatını bulana kadar kimseyi cinayetlerle ilgili olarak sorgulamak istemiyorum. Kaldı ki bu ikisi muhtemelen hâlâ çalışıyorlar. Detektif Jordan bu gece Dr. Hill’e olay yerlerini göstermeyi planlıyordu. Bunu ayarlayabilir misiniz, Detektif?”

Kevin, Cross’a baktı, o da hafifçe başını salladı. “Sorun değil, efendim. Detektif Jordan’ı hemen aratırım. Yardım etmekten memnunluk duyacağına eminim.”

Brandon gülümseyerek Cross’un yanından geçip koridora çıktı, Cross sahte bir üzüntüyle başını iki yana sallarken, “Bir masanın ardına geçince işte böyle oluyor” dedi. “Sokaklardaki bir bok böceğini nasıl sorgulayacağını allahın belası bir psikoloğun söylemesine ihtiyaç duymaya başlıyorsun.”

*

Kanal Sokağı hâlâ kalabalıktı, insanlar kulüplere girip çıkıyor, taksiler insan alıp indiriyor, çiftler sokak köşelerinde kebap ve cips atıştırıyor, kiralık oğlanlar ve erkek fahişeler yavaş hareket eden trafiği izleyerek en küçük bir fırsatın üstüne atlıyorlardı. Yolda hızlı hızlı yürürlerken Tony, Carol’a, “Bölgelerin nasıl kişilik kazandığını görmek ilginç, öyle değil mi?” diye sordu.

“Yani burası açık ilişkiler bölgesiyken Crompton Gardens’in karanlık taraf olduğunu mu söylemek istiyorsun?”

Tony “Ve ikisi de birbirine asla karışmayacak” dedi. “Gecenin bu saatine göre gerçekten çok canlı, değil mi? Pazartesi geceleri daha mı sakin olur?”

Carol, “Biraz” dedi. “Pazartesileri birkaç kulüp kapalı olur. Bazılarında da yalnız kadınlar içeriye alınır.”

Tony dalgınca, “Yani herhalde sokak trafiği de fazla değildir” dedi. Sokaklardan geçerlerken Becerikli Andy’nin nereden geldiği üzerine varsayımlarda bulunan Tony, onun ilk iki kurban için seçtiği bölgenin bu kadar canlı olmasına şaşırmıştı. Şimdi Shadowlands’in yan kapısına açılan sokağın köşesinde caddeye bakıp düşündü. Hafif bir sesle, “En iyi olmaya çalışıyor” dedi.

“Pardon?”

“Becerikli Andy. Kolay seçeneklerin peşinden gitmiyor. Kurbanlarının hepsi yüksek risk kategorisinde. Cesetleri bıraktığı yerler ıssız, gizli yerler değil. Cesetler adli tıpta kanıt bulunmasın diye temizlenmiş. Bizden daha akıllı olduğunu düşünüyor ve bunu kendine kanıtlamak zorunda. Bir sonraki cesedi çok ortalıkta bir yere atılacağını tahmin etme riskine giriyorum.”

Carol’ın sırtından soğukla ilgisi olmayan bir ürperti geçti. “O zamana kadar onu bulamayacakmışız gibi, bir sonraki cesetten söz etme sakın” diye yalvardı. “Bunu düşünmek bile sinir bozucu.”

Carol kısa çıkmaz sokakta önden gitti. “Şimdi, ikinci ceset, Paul Gibbs tam burada bulundu. Burada yalnızca Shadowlands kulübünün yangın çıkışı var.”

Tony, “Yeterince karanlık” derken parçalanmış bir karton kutunun kenarına takıldı.

“Yöneticiye gece kulüp kapandığı zaman hırsızlığı önlemek için bir güvenlik ışığı konulmasının iyi olacağını söylemiştik ama bu öneriyi ne kadar ciddiye aldığı ortada” cevabını verdi Carol. El çantasında ufak el fenerini arıyordu. Feneri yakınca Tony yangın merdiveninin kapısında kırmızı kauçuk giysili bir fahişenin kanlanmış gözleri olan bir işadamıyla iş tuttuğunu gördü.

Öfkelenen adam, “Hey” diye bağırdı. “Çekin gidin, iş üstündeyiz”

Carol içini çekti. “Polis. Fermuarını çek yoksa içeri tıkılırsın.” Daha cümlesini bitirmeden fahişe ayağa kalktı ve topuklu ayakkabılarının izin verdiği kadar çabuk sokağın ağzına doğru yollandı. Fahişe gittiği için tartışmaya değmeyeceğini anlayan adam hemen pantolonunu toplayıp hızla Tony’nin yanından geçti. Köşeyi dönerken “Frijit şıllık” diye bağırdı.

Tony, “İyi misin?” diye sordu. Endişesi içtendi.

Carol omzunu silkti. “Bu işe başladığımda böyle taciz edilmek beni gerçekten şok etmişti. Sonra asıl sorunu olanların onlar olduğunu anladım.”

“Teori sağlam. Pratikte nasıl yürüyor?”

Carol suratını astı. “Bazı geceler eve gidip duşun altında yirmi dakika kalıyorum, gene de kendimi temiz hissedemiyorum. “

“Ne demek istediğini çok iyi anlıyorum. İçini kurcalamak zorunda kaldığım bazı karışık zihinler bana bir daha asla başka insanla normal bir ilişki kuramayacağım duygusunu veriyor.” Tony yüzünün ona ihanet etmesini istemediği için başını çevirdi. “Demek Paul’u burada buldunuz.”

Carol onun yanına geçmek için birkaç adım attı. Feneri kapıya doğru tuttu. “Burada yatıyordu, hemen görünmesin diye birkaç çöp bidonunun arkasındaydı. Çevresindeki prezervatiflere bakılırsa kızlar bir cesedin yanında gece boyunca iş tutmuşlar.”

“Bundan kızlarla konuştuğun anlamını çıkarıyorum.”

“Evet, hepsiyle konuştuk. Demin kaçan kız birçok gece burayı kullanıyor. Gece dört sularında bir müşterisi olduğunu söyledi. O saatte olduğunu çok iyi biliyor, çünkü herif bir gazete basımevinde vardiyasından çıkan düzenli müşteriymiş. Her neyse, kız onu buraya getiriyordu ama yolun üzerinde bir otomobil vardı.” Carol içini çekti. “İşi çözdüğümüzü sandık, çünkü kız otomobilin markasını, modelini ve plakasını hatırlıyordu, plaka evinin numarasıyla aynıydı. İkidörtdokuz.”

“Sakın söyleme. Dur tahmin edeyim. Paul Gibbs’in otomobiliydi.”

“Bir kerede anladın.”

Carol’ın çağrı cihazından gelen ısrarlı bip sesi konuşmayı yarıda kesti. Carol, “Bir telefon bulmam gerek.”

“Ne oldu?”

Carol geçitten hızla çıkarken, “Bir şeyi kesin olarak söyleyebiliriz” dedi. “Asla iyi haber olmaz.”

“Bak, size bütün bildiklerimi anlattım. Bu Don denen adamla Delik’te tanıştım, bir fincan çay içmeye gidiyorduk ve birden ayak sesleri duyduk ve Don, Vinny Jones ona çelme takmış gibi yeri öptü. Dönünce tuğlalı o herifi gördüm. Sol yumruğumla ona vurdum, o zaman sizin çocuklar ortaya çıktılar ve işte buradayım.” Stevie McConnell ellerini iki yana açtı. “Bana teşekkür etmeniz gerekirken gözaltına alıyorsunuz.”

“Ve sen de buna inanmamızı bekliyorsun...” Cross notlarına baktı. “Ian, bu Don’a sırf daha önce onu reddettiği için mi vurdu?”

“Öyle görünüyor. Bak, bu Ian, kentte ünlüdür. Tam bir baş belasıdır. Keçileri kaçırınca kendini Kadir-i Mutlak Allah sanır. Bu Don ona bir sağ attı, biliyorsunuz, maço erkek yerine bok gibi ortada kaldı, yani sizin adam galip geldi. Bak, beni bırakacak mısınız, yoksa ne?”

Cross kapının çalmasıyla cevap verme zahmetinden kurtuldu. Brandon yaslandığı duvardan çekilerek kapıyı açtı. Kapının önündeki memurla fısıltıyla konuştuktan sonra tekrar içeri döndü. Kayıt cihazını kapamak için Cross’un üzerinden eğilirken, “Sorguya gece l:47’de ara verildi” dedi. “Biraz sonra döneceğiz Bay McConnell.”

Sorgu odasının dışında Brandon, “Detektif Jordan ve Dr. Hill üst kattalar. Merrick de Acil Servis’ten döndü. Anlaşılan akşamın olaylarını kendisi anlatacak kadar iyi.”

“Tamam. Peki, onu dinlesek iyi olacak, sonra sporcuyu doğru dürüst sorguya çekebiliriz.” Cross üst kattaki detektif odasına yollandı. Orada Carol endişeli bir yüzle Merrick’in üzerine eğilmişti. Tony birkaç adım ötede oturuyordu, ayağını çöp sepetinin kenarına dayamıştı.

Cross, Merrick’in başındaki türban gibi sarılmış bandajı görerek, “Canın cehenneme, Merrick” diye kükredi. “Şu Allahın belası Sihlere dönmüşsün, değil mi? Bir ekibi sivil kıyafetle ibne köyüne göndermenin riskli olduğunu biliyordum ama dini bir fanatizm beklemiyordum.”

Merrick hafifçe gülümsedi. “Böylece işleri karıştırdığım için beni tekrar üniformaya sokamayacağımızı düşündüm, efendim. “

Cross karşılığında homurdanarak güldü. “Öyleyse duyalım bakalım. Kodesimde neden bir göt yalayıcı var?”

Cross’un birkaç adım arkasında duran Brandon sözünü kesti. “Merrick bize olayları anlatmadan önce Dr. Hill’e, neden gecenin bu saatinde onu apar topar buraya getirdiğimizi açıklamak istiyorum.” Tony iskemlede doğrulup önüne bir kâğıt çekti.

Brandon “Öbür gün bize ders verirken” diye konuşmaya devam ederek Cross’un yanından geçti ve bir masanın kenarına oturdu. “Psikologların detektiflere sorgulama yöntemleri konusunda bazı ipuçları verebileceğini söylemiştiniz. Aynı şey bu durum için de geçerli mi?”

Tony kaleminin kapağını çıkarırken, “Elimden geleni yaparım. “dedi.

Cross, “Sorgu yöntemleriyle ne kastediyorsunuz?” diye sordu kuşkuyla.

Tony gülümsedi. “Kendi deneyimlerimden yakın tarihli bir örnek. Danışmanlık yaptığım bir ekip, iki tecavüz vakasıyla ilgili bir zanlı yakaladı. Adam maço tipte, kaslı, yapılı. Onu sorgulamak için bir kadın polis memuru, tercihen ufak tefek, çekici bir kadın göndermelerini önerdim. Bu adamı en başından itibaren sinirlendirdi, çünkü kadınları hor görüyor ve onlardan gerekli saygıyı görmediğini düşünüyordu. Kadın polise önceden, zanlıya böyle bir hali olmadığı için tecavüzcü olamayacağını söylemesini önermiştim. Sonuçta adam öttü ve iki tecavüzün yanı sıra polislerin bilmediği üç başka suçu da itiraf etti.

Cross bir şey söylemedi. Brandon, “Merrick, sen konuş” dedi.

Merrick sık sık duraklayarak barda yaşadıklarını anlattı. Konuşmasının sonunda Brandon’la Carol, Tony’ye baktılar.

Brandon, “Ne düşünüyorsun, Tony?” diye sordu. “Bu ikisi mümkün mü?”

“Ian Thomson’ın olduğunu sanmıyorum. Bu katil sokak dalaşması gibi aptalca bir işe karışmayacak kadar dikkatli, Don polis olmasaydı bile, Thomson’ın başı birilerini yaralamaktan belaya girecekti. Eşcinsellere saldırıların polis açıdan fazla öncelik taşımadığı bir kentte bile” diye ekledi.

Cross suratını astı. “Çocuklar eşcinsellere de herkese davrandıkları gibi davranıyorlar” dedi.

Tony, keşke çenemi tutsaydım diye düşündü. İstediği en son şey Bradfield polisinin “eşcinseller ve siyahlar sayılmaz” politikası üzerine Tom Cross’la gırtlak gırtlağa gelmekti. Bu yorumu duymazdan gelmeye karar verdi. “Ayrıca katilin davranışları hakkında, sadomazo bir gay olduğunu düşündürecek bir bilgimiz yok. Kurbanlarını eşcinsel bölgelerinden seçmediği açık. Ama McConnell sizin bakış açınızdan daha ilginç görünüyor. Ne iş yaptığını biliyor muyuz?”

“Şehir merkezindeki bir jimnastik salonunun yöneticisi, Gareth Finnegan’ın gittiği salon” dedi Cross.

Brandon, “Daha önce sorgulanmış mı?” diye sordu. Cross omzunu silkti.

Carol araya girdi. “Detektif Matthews’un ekibinden biri onunla konuşmuş.” Cross’un yüzünü görünce aceleyle, “Dr. Hill’e belgeleri hazırlarken raporu fark ettim” diye ekledi. Allah korusun, Cross onu devre dışı bırakmaya çalıştığını düşünebilirdi. Şaka yapmaya çalışarak, “Bende de ne hafıza var ama” dedi. “Hatırladığım kadarıyla rutin bir soruşturmaydı. Gareth’ın jimnastik salonunda özel bir arkadaşı ya da konuştuğu birileri olup olmadığını araştırmak için yapılmıştı.”

Tony, “McConnel’ın nasıl bir hayat sürdüğünü biliyor muyuz?” diye sordu.

Cross, “Evini birkaç kişiyle paylaşıyor” dedi. “Onların da vücut geliştirme işinde olduğunu söylüyor. Katil o olabilir mi?”

Tony notlarının kenarına süsler çiziktirdi. “Mümkün” dedi. “Bir arama emri alma şansı nedir?”

“Su anda mı? Fazla yüksek değil. Ve arama emri olmadan yapacak nedenimiz yok. Bir sokak saldırısının McConrnell’ın evini dizi cinayetlerle ilgili kanıtlar için arama nedeni oluşturacağını asla iddia edemeyiz” dedi Brandon. “Özel olarak bakmamız gereken bir şey var mı?”

“Bir kamera. Eski bir depo, fabrika, kilitli bir garaj gibi ıssız bir yere kolayca girebileceğini gösteren bir şey.” Tony bir elini saçında gezdirdi. “Polaroid fotoğraflar. Sadomazo pornografi Kurbanlardan hatıralar. Cesetlerde kayıp olan eşyalar.” Başını kaldırınca Tom, Cross’un dudak büken suratını gördü. “Cesetlerden kopardığı et parçalarını saklamıştır diye derin dondurucuya da bakın.” Cross’un yüzündeki ifade iğrenmeye dönüşünce anlık bir tatmin duygusu hissetti.

“Çok çekici. Ama önce gözaltını sürdürmek için elimizde bir şey olması gerekir. Bir öneri var mı?” diye sordu Brandon.

“Merrick’le Detektif Brandon’ı onu sorgulamaya gönderin. Bardan kaldırmaya çalıştığı adamın polis olduğunu anlaması onu rahatsız edecek, içgüdülerine güvenemeyeceğini hissettirecektir. Kadınlarla sorunu olması da mümkün...”

Cross sözünü kesti. “Elbette kadınlarla sorunları var. Tam bir kıç eşkıyası.”

Tony yumuşak bir sesle, “Bütün eşcinseller kadınlardan nefret etmez” dedi. “Ama birçoğu eder ve McConnell da onlardan biri olabilir. Hiç değilse Carol onun kendisini tehdit edilmiş hissetmesini sağlar. Erkek erkeğe durumlar ona dayanışma duygusu verir, bunu elinden almak gerek.”

Brandon, “Öyleyse bir deneyelim” dedi. “Merrick kabul ederse.”

Merrick, “Ben hazırım efendim” dedi.

Cross, Brandon’a mı, Tony’ye mi vurması gerektiğine karar veremiyormuş gibi duruyordu. “Öyleyse ben eve gidebilirim” dedi.

“İyi fikir, Tom. Bütün gece çalıştın zaten. Ben burada kalıp McConnell’ın sorgulamasından bir şey çıkıp çıkmadığına bakacağım.”

Cross, Kevin Matthews’un yanından geçerek detektif odasından çıktı. Cross’un çıkmasıyla ortam biraz canlandı. Kevin, “Efendim” dedi. “Ian Thomson, cinayetler konusunda zanlı değilmiş gibi görünüyor.”

Brandon kaşlarını çattı. “Cinayet konusunu açmamanı söylemiştim sana değil mi? Bu aşamada Thomson’ı yalnızca saldırıyla suçlamak istiyoruz.”

Kevin savunmaya geçerek, “Cinayet konusunu ben açmadım efendim. Ama sorgu sırasında Thomson’ın Hot Rocks’da haftada üç gece DJ’lik yaptığı ortaya çıktı. Burası Liverpool’da bir gay kulübü. Pazartesi, Salı ve Perşembe günleri çalışıyor. Cinayet geceleri çalışıp çalışmadığını kontrol etmek çok kolay.”

Brandon, “Tamam, birini gönder” dedi.

Carol dalgın bir tavırla “Geriye McConnell kalıyor” dedi.

Brandon, “Bir bakalım” diye cevap verdi.

Carol, Tony’ye, “Bir tavsiyen var mı?” diye sordu.

“Ona üstünlük taslamaktan korkma. Tatlı ve nazik ol ama bir polis olduğunu da açıkça göster. Sen de Merrick, minnet kartını biraz çıkarabilirsin.”

Carol, “Teşekkürler” dedi. “Tamam mı Don?”

Brandon’la Tony’nin yanından ayrıldılar. Brandon ayağa kalkıp gerinerek, “Nasıl gidiyor?” diye sordu.

Tony omuzlarını silkti. “Kurbanlar hakkında bir şey bulmaya başladım. Kesin bir model var. Adam ortalıkta dolaşan biri, bundan eminim. Bir iki gün içinde kaba bir profil çıkarabilirim. Bir şüpheliyi bulmanız kötü bir zamanlama oldu.”

“Kötü zamanlamayla ne demek istiyorsun?”

“Benden neden bilgi istediğini biliyorum. Ama profili çıkarmadan önce şüpheliler hakkında bir şey öğrenmek istemem. “Bilinçaltından şüpheliye uyacak biçimde bir profil üretme tehlikesi var.

Brandon içini çekti. Geç saatlerde iyimser olmayı her zor bulmuştu. “Bunu o zaman düşünürüz. Yarın bu saatte şüphelimiz uzak bir anı haline gelmiş olabilir.” “BACK UP.007;

8

DOSYA ASK.008” ADLI 3,5 İNÇLİKDİSKETTEN

Paul’u tanımak, Adam’dan daha heyecan verici olmuştu nedense. Bunun bir nedeni de sanırım artık işler istediğim gibi gitmezse ne yapacağımı bilmemdi. Paul ona çok şey verebileceğimi anlamamış olsa, aşkımı reddetmiş olsa bile, Adam kadar ileri gidip başka biriyle ilişkimizin kaçınılmazlığına ihanet etmiş olsa bile, beni hak ettiğimin gerçekleşmesi kadar tatmin edecek alternatif bir senaryo olduğunu biliyordum.

Ama bu kez istediğim şeyi elde edeceğimden emindim. Şimdi anlıyorum ki Adam zayıftı ve olgun değildi. Paul böyle değildi, bunu rahatlıkla söyleyebilirdim. Birincisi, Adam gibi kentin yuppie kesiminde oturmayı seçmemişti. Paul, Aston Hey’de, şehrin güney kesiminde oturuyordu, yani öğretim üyelerinin ve alternatif terapistlerin çok sevdiği banliyöde. Paul’un evi pahalı olmayan sokaklardan birindeydi. Evi benimkine benziyordu, gerçi onun odaları benimkinden çok daha büyüktü. Benimkinin tersine önde küçük bir bahçesi vardı ve arka bahçesi benimkinin iki katıydı, çiçekler ve çalılarla süslenmişti. Yaz akşamlarında işten sonra hafif bir içki alarak oturmak için mükemmel bir yer.

Paul’le birlikte Aston Hey’de oturma, bu sessiz sokakların keyfini sürme, parkta birlikte yürüyerek, diğer çiftler gibi olma şansım vardı. Üstelik Paul ilginç bir iş yapıyordu Bradfield Bilim ve Teknoloji Enstitüsü’nde CAD programında uzman öğretim üyesiydi. Ortak çok şeyimiz vardı. Adam’dan öğrendiklerimi ona asla gösteremeyecek olmam çok kötüydü.

İpotek yaptırmamış olmanın önemli avantajlarından biri de bütün gelirimi dilediğimce kullanabilecek olmamdır. Benim yaşımda ve kendisine bağımlı kişiler olmayan biri için önemli bir gelir bu. Yani harika bir bilgisayar sistemi kurabilirim. Tek bir programın bile yaklaşık üç yüz sterlin tuttuğu düşünülürse beni sömüren kimsenin olmaması iyi olmuş. Yeni CD-ROM sistemim, dijital dönüştürücüm ve özel efekt programımla video kasetleri bilgisayarıma aktarmak bir günden daha az zaman aldı. Görmek istediğim her tür hikâyeyi anlatmak için görüntülerle oynayıp değiştirebilirdim. Sistemime yüklediğim diğer erotik kasetlere teşekkürler. Hayatında olamadığı ereksiyonu Alan’a vermeyi bile başardım. Sonunda onu düzebilecek, emebilecek, yumruklayabilecek ve aynı şeyi bana yaptığını izleyebilecektim. Ama bunları yapabileceğimi bilmek gene de onu kurtarmaya yetmemişti. Bilgisayarım ve düşgücüm bile, bana duyduğu arzu konusunda kendisine karşı dürüst olsaydı verebileceği neşe ve doyumu veremiyordu bana. Bu yüzden her gün tekrar tekrar ölmesi gerekiyordu Sürekli değişen son fantezi, ruh halime ve isteğime göre biçimleniyordu. Sonunda Adam fantezisini kurduğu her şeyi yapıyordu Benim duyduğum hazzı paylaşamaması ne kötü.

Mükemmel değildi ama en azından polisten daha çok eğleniyordum Okuduklarımdan bir sonuca ulaşamadıkları açıktı. Adam’ın ölümü ulusal medyada pek yer almamıştı, Bradfield Evening Sentinel Times bile beş gün sonra pes etti. Adam’ın kimliği dört gün sonra, kaygılı meslektaşlarının telefonlarına cevap alamayıp evde kimseyi bulamayınca yaptıkları kayıp ihbarı sonucunda belirlendi. Onların söyledikleriyle (sevilen, çok çalışan, iyiniyetli vb) ilgilenmiştim ve Adam’ın aptallığının beni onların arkadaşlığından yoksun bırakmasına bir anlık pişmanlık duydum. Sentinel Times muhabiri Adam’ın eski karısını bile bulmuştu: Yirmi birinci doğumgününde işleyip yirmi beşinci doğumgününde son verdiği bir hata. Kadının yorumları beni yüksek sesle güldürdü.

Adam Scott’un eski eşi Lisa Arnold (27) “Böyle bir şeyin Adam’ın başına geldiğine inanamıyorum” derken gözyaşlarıyla savaşıyordu.

“Dost canlısı, sosyal bir insandı. Ama çok içmezdi. Bu sapığın onu nasıl ele geçirdiğini anlayamıyorum.”

Tekrar evlenen ilkokul öğretmeni Lisa, “Crompton Gardens’da ne aradığını bilmiyorum” diye konuşmasına devam etti. “Biz evliyken hiçbir eşcinsel eğilimi yoktu. Cinsel hayatımız çok normaldi. En fazla biraz sıkıcıydı.

Çok genç yaşta evlendik. Adam’ın annesi onu, karısının kul köle olmasını bekleyecek biçimde yetiştirmişti ve bu ben olamazdım.

Sonra başka biriyle tanıştım ve Adam’a boşanmak istediğimi söyledim. Bu onu altüst etti ama sanırım daha çok gururu incindi.

Boşandıktan sonra onu görmedim ama yalnız yaşadığını duymuştum. Son üç yılda birkaç ilişki yaşadığını biliyorum ama bildiğim kadarıyla ciddi bir şey yoktu.

Ölmüş olduğu fikrine alışamıyorum. Birbirimizi incittiğimizi biliyorum ama gene de böyle öldürülmesi beni yıktı.”

Erkekleri bu kadar az anlıyorsa Lisa’nın ikinci evliliğinin sürme şansının fazla olduğunu sanmıyorum. Sıkıcı mı? Lisa, Adam’la seksin sıkıcı olmasının tek nedeniydi.

Peki bana sapık demesi? Onu bıraktıktan üç yıl sonra bile yabancılara hâlâ ondan söz edecek kadar sevgi dolu, çekici, yakışıklı bir erkeğe sırtını dönen oydu. Her şeyi biliyordum. Adam’ı dinlemiştim. Sapık olan biri varsa, o da Lisa’ydı.

***

Hiçbir acemi sanatçı büyük bir şehrin merkezinde gündüz vakti işlenen bir cinayet kadar cesur bir fikri algılayamaz. Emin olun bu işi ne bir beyefendi, ne bir fırıncı ne de bir baca temizleyicisi yapabilir. Kim olduğunu biliyorum.

Stevie McConnell umutsuz bir havayla ellerini saçlarında gezdirdi “Bakın, size kaç kez söylemem gerekiyor? Büyük bir adam gibi görünmeye çalışıyordum. Biriyle birlikte olmak istiyordum ve kendimi ilginç biriymiş gibi göstermeye çalışıyordum. Ne Paul Gibbs’i ne de Damien Connolly’yi tanırım. Hayatım boyunca ikisini de görmedim.”

Carol soğuk bir sesle, “Gareth Finnegan’ı tanıdığını kanıtlayabiliriz” dedi.

McConnell, “Tamam, Gareth’ı tanıdığımı kabul ediyorum. Jimnastik salonunun üyesiydi, onu hiç görmediğimi söyleyemem. Ama, Allah aşkına, bayan, adam bir avukattı. Şehirde binlerce insanı tanıyor olmalı” diyerek yumruğunu masaya indirdi.

Carol gözünü bile kırpmadı. “Peki ya Adam Scott” dedi.

McConnell usanmış bir tavırla, “Tamam, tamam” cevabını verdi. “Adam Scott iki yıl önce jimnastik salonunda bir aylık deneme üyesi oldu. Ama arkasını getirmedi. Ona birkaç kez bölgedeki pub’da rastladım, birlikte içtik, hepsi bu kadar. Birçok insanla içki içerim, bunu biliyorsunuz. Rahip değilim ben. Allahım, barda birlikte olduğum herkesi öldürseydim, siz orospu çocuklarının önümüzdeki yüzyıla kadar işi olurdu.”

“Paul Gibbs ve Damien Connolly’yi tanıdığını kanıtlayacağız. Bunu biliyorsun, değil mi?” diye araya girdi Merrick.

McConnell içini çekti. Ellerini yumruk yapmıştı, kollarındaki kaslar gergindi. “Bunu ancak uydurarak yapabilirsiniz, çünkü doğru olmayan bir şeyi kanıtlayamazsınız. Bana bir Birmingham Altılı etiketi yapıştıramazsınız, bunu biliyorsunuz. Bak, ben gerçekten, o kaçık orospu çocuğu olsaydım, size yardım etmek için çevrede dolaşır mıydım sanıyorsunuz? İlk sorun belirtisinde kirişi kırardım. Mantıklı olun biraz.”

Sıkılmış görünen Carol, “Ama Çavuş Merrick’in polis olduğunu o sırada bilmiyordun, değil mi? Peki bize Pazartesi gecesi başka bir yerde olduğunu kanıtla.”

McConnell arkasına yaslanıp tavana baktı. “Pazartesileri benim boş günümdür” dedi. “Dediğim gibi, evi paylaştığım çocuklar tatildeler, bu yüzden tek başına kalıyorum. Geç kalktım, mesajlar için süpermarkete uğradıktan sonra yüzmeye gittim. Saat altı gibi otoyoldan sinemaya gittim ve yeni bir Clint Eastwood filmi izledim.”

Birden iskemlede öne doğru atıldı. “Sinemadakiler bunu doğrulayacaklardır. Kredi kartıyla ödeme yaptım, sistemleri bilgisayarlı. Sinemada olduğumu kanıtlayabilirler” dedi zafer kazanmış bir edayla.

Carol alaycı bir tavırla, “Bilet aldığını kanıtlayabilirler” dedi. “Sinemayla Damien Connolly’nin evi arasındaki mesafe, trafik sıkışıklığını düşünsek bile otoyolda yarım saatten fazla değil.”

McConnell öfkeyle, “Size bütün filmi anlatabilirim, Allah aşkına” dedi.

Merrick yumuşak bir sesle, “Filmi başka bir zaman görmüş olabilirsin” cevabını verdi. “Sinemadan sonra nereye gittin?”

“Eve gittim. Kendime bir biftek ve sebze pişirdim. McConnell susup gözlerini masaya dikti. “Sonra saat on birde kente indim. Birkaç arkadaşımla içki içmek için.”

Carol öne eğildi, McConnell’ın isteksizliğini sezmişti “Kentte nereye?” diye sordu.

McConnell bir şey söylemedi.

Carol daha da eğildi, burnunun ucu adamın suratının hemen yanındaydı. Sesi sakin ama buz gibi soğuktu. “Suratınızı Sentinel Times’ın ön sayfasına bastırıp kentteki her pub’a bir ekip göndermek zorunda kalırsam bunu da yaparım, Bay McConnell. Kentte nereye?”

McConnell burnundan ağır ağır soludu. “Queen of Hearts” dedi.

Tatmin olan Carol arkasına yaslandı. Ayağa kalktı. “Sora 03.17’de ara verildi” diyerek teybi kapatmak için uzandı. McConnell’a baktı. “Geri döneceğiz Bay McConnell.”

Merrick’in ayağa kalktığını ve iki polisin kapıya doğru gittiğini gören McConnell, “Bir dakika” diye karşı çıktı. “Buradan ne zaman çıkacağım? Beni burada tutmaya hakkınız yok”

Carol kapı ağzında döndü, tatlı tatlı gülümseyerek, “Ah, her tür hakkım var, Bay McConnell. Saldırı nedeniyle gözaltına alındınız, bunu unutmayalım. Sizi suçlayacak bir şey düşünmek zorunda kalmadan önce hayatınızı berbatlaştırmak için yirmi dört saatim var.”

Merrick, Carol’ın arkasından geri geri çıkarken özür diler gibi gülümsedi. “Kusura bakma, Stevie” dedi. “Bayan haksız değil.”

Gözaltı çavuşuna McConnell’ı hücresine götürmesini söyleyen Carol’a yetişti. Birlikte çıkarlarken, “Ne düşünüyorsunuz efendim?” diye sordu.

Carol durup Merrick’i inceledi. Adamın yüzü solgun, gözleri ateşi varmış gibi parlaktı. “Sanırım eve gidip biraz uyumaya ihtiyacın var, Don. Çok kötü görünüyorsun.”

“Beni boş verin şimdi. Ya McConnell nasıl efendim?”

“Bakalım Bay Brandon ne diyecek.” Carol merdivene yöneldi, Merrick de peşinden gitti.

“Ama siz ne düşünüyorsunuz efendim?”

“Görünüş itibarıyla aradığımız adam olabilir. Pazartesi nerede olduğunu kanıtlayacak bir şey söyleyemiyor. Finnegan’ın gittiği jimnastik salonunu işletiyor. Adam Scott’u tanıyordu ve Pazartesi gecesi on birde Queen of Hearts’a gittiğini kendisi itiraf etti. Bir otomobile ceset sokup çıkaracak kadar güçlü bir adam. Huzuru bozmak ve yaralama olayın karışmaktan sabıkası bulunuyor. Ayrıca sadomazo eğilimleri var. Ama bütün bunlar ayrıntı. Bir arama emri çıkaracak bir neden bulduğumuzu hâlâ düşünmüyorum.” Carol durdu. “Ya sen, Don? Bu adam konusunda içinde bir sezgi var mı? “

Koridordan cinayet bölümüne yöneldiler. Merrick isteksizce, “Ondan hoşlandım galiba” dedi. “Bu cinayetleri işleyen orospu çocuğundan hoşlanacağımı düşünemiyorum. A sanırım bu aptalca bir tepki. Demek istiyorum ki, iki başlı bir insan değil, öyle mi? İşi yapmak için kurbanlarına yeterince yaklaşmasını sağlayacak bir özelliği olmalı. Yani belki de Stevie McConnell’dır.”

Carol detektif odasının kapısını açtı. Brandon ve Tony kahve ve sandviçleriyle orada bulmayı bekliyordu. O Carol, “Bay Brandon nereye gitti acaba?” diye sordu. Yorgunluk sesine bir bıkkınlık katmıştı.

Merrick, “Belki de ön masaya bir mesaj bırakmıştır” diye önerdi.

“Belki de en anlamlı şeyi yapıp eve gitmiştir. Peki, bu gecelik bu kadar, Don. McConnell biraz bekleyebilir. Sabah patronların ne diyeceğine bir bakalım. Belki de artık McConnell’ın Queen of Hearts’da olduğunu bildiğimiz için arama emri çıkarttırmayı deneyebiliriz. Şimdi, Jean beni seni yoldan çıkarmakla suçlamadan önce gözümün önünden çekil ve git yatağına yat. Biraz uyu. Seni öğleden önce görmek istemiyorum ve başın hâlâ kötüyse yataktan çıkma. Bu bir emirdir, Detektif Çavuş.”

Merrick sırıttı. “Evet, bayan. Görüşürüz.”

Carol, Merrick’in koridorda uzaklaşmasını izledi, hareketlerinin yavaşlığı onu kaygılandırıyordu. “Don” diye seslendi. Merrick merakla arkasına döndü. “Taksiye bin. Ben izin veriyorum. Vicdanımda yük olmanı istemem. Bu da bir emirdir.” Merrick sırıttı, başını salladı ve merdivende gözden kayboldu.

Carol içini çekerek detektif odasından geçici bürosuna geçti. Masasında hiç mesaj yoktu. Allah seni kahretsin Brandon, diye düşündü. Ve seni de kahretsin Tony Hill. Brandon hiç değilse McConnell’la sorgusu bitene kadar beklemeliydi. Tony de profil konuşmak üzere ne zaman buluşacaklarına dair bir not bırakabilirdi. İçinden küfürler savuran Carol, Merrick’in ardından binadan çıktı. Danışmaya geldiğinde nöbetçi polis, “Detektif Jordan” diye seslendi.

Carol arkasını döndü. “Ben Jordan’dan geriye kalanlarım.”

Bay Brandon sizin için bir mesaj bıraktı efendim.”

Carol masaya yaklaştı ve polisin kendisine yerdiği zarfı alarak içindeki kâğıdı çıkardı. “Carol” diye okudu, iş için Tony’yi aldım. Daha sonra eve bırakacağım. Lütfen bu sabah onda büromda ol. Çok çalıştığın için teşekkürler. John Brandon.”

Carol acı acı, “Harika” dedi. Polise yorgunlukla gülümsedi. “Bay Brandon’la Dr. Hill’in nereye gittiğini bilmiyorsun herhalde.”

Polis başını iki yana salladı. “Özür dilerim efendim. Söylemediler.”

Carol alayla, “Harika” diye mırıldandı. Bir an sırtımı döndüm, hemen oyunlarını oynamaya gittiler. Küçük bir iş gerçekten de. Otomobiline giderken, çok saçma diye düşündü. Kontak anahtarını çevirirken, “Bu oyunu üç kişi oynayabilir” dedi.

Tony son derginin de sayfalarını çevirdikten sonra yatağın başucunda duran kutuya koydu. “Sadomazoşizm her zaman bana belli belirsiz bir pislik duygusu verir” dedi.

Brandon da aynı fikirdeydi. McConnell’ın hard pornografi koleksiyonu, birbirlerine işkence edip mastürbasyon yapan kaslı gençlerin büyük renkli fotoğraflarıyla dolu dergilerden oluşuyordu. Birkaçı daha da rahatsız ediciydi, sadomazo giysiler içinde cinsel ilişkiye girmiş erkek çiftleri gösteriyordu. Brandon, Asayiş Bölümü’nde altı ay çalışırken bile daha pis örnekler görmemişti.

Stevie McConnell’ın odasında, yatakta oturuyorlardı. Carol’la Merrick sorguya gider gitmez, Brandon “McConnell’ın nerede yaşadığını görmenin yararı olabilir mi?” demişti.

Tony kalemi tekrar eline alarak bir kâğıda bir şeyler karalamaya başladı. “Adamın iç dünyası hakkında bazı fikirler verebilir. Ve katil oysa, onu cinayetlere bağlayan kanıtlar da olabilir. Cinayet silahlarını ya da benzer şeyleri kastetmiyorum. Ölenlerden alınan hatıra eşyaları düşünüyorum. Fotoğraflar, gazete kupürleri ve daha önce sözünü ettiğim şeyler. Ama bu akademik bir şey, değil mi? Bir arama emri alma şansı olmadığını söyledin.”

Brandon’ın melankolik yüzü tuhaf bir gülümsemeyle aydınlandı, neredeyse sırıttı. “Bir zanlı gözaltındayken kuralları biraz eğip bükebilirsin. Oyuna katılıyor musun?”

Tony sırıttı. “Bayıldım.” Brandon’ın arkasından hücreler bölümüne indi. Gözaltı çavuşu hemen okuduğu Stephen King romanını bırakarak ayağa fırladı.

Brandon, “Tamam, Çavuş” dedi. “Keşke benim de tek düşüncem birkaç tutuklu olsaydı, ben de kitap okurdum. McConnell’ın eşyalarına bir göz atmak istiyorum.”

Çavuş eşya dolabının kilidini açarak Brandon’a şeffaf plastik bir torba verdi. Torbanın içinde bir cüzdan, bir mendil ve bir anahtar demeti vardı. Brandon torbayı açarak anahtarları aldı. “Beni görmedin, tamam mı Çavuş? Birkaç saat sonra dönene kadar da görmeyeceksin, oldu mu?”

Çavuş sırıttı. “Burada yoksunuz efendim. Yoksa bunu fark ederdim.”

*

Yirmi dakika sonra Brandon, Range Rover’ını McConll’ın evinin önüne park ediyordu. “McConnell’ın evi paylaştığı iki adamın tatilde olduğunu söylemesi ne iyi oldu.” Torpido gözünden bir karton kutu çıkararak Tony’ye bir çift lastik eldiven verdi “Bunlara ihtiyacın olacak” diyerek kendi eline de eldiven taktı. “Bir arama emri alabilirsek, parmak izi ekibinin senle beni baş zanlı olarak ortaya çıkarması utanç verici olur.”

Brandon anahtarı kilide sokarken Tony, “Merak ettiğim bir şey var” dedi.

“Nedir?”

“Bu yasadışı bir arama, değil mi?”

Brandon kapıyı açıp koridora girerken, “Doğru” dedi. Elektrik düğmesini aradı ama bulduğu zaman yakmadı.

Tony onun ardından içeriye girerek kapıyı arkasından kapadı. Brandon ancak o zaman ışığı yaktı. Halı kaplı bir hol ve merdiven gördüler. Duvarlarda birkaç çerçeveli vücutçu posteri vardı “Yani bir kanıt bulursak mahkemede kabul görmeyebilir.”

Brandon, “Bu da doğru” dedi. “Ama bunun yolları var. Örneğin McConnell’ın yatağının altında kanlı bir bıçak bulursak, bıçak mucizevi bir biçimde mutfak masasının üstüne gider. Sonra savcıya gideriz, ev arkadaşlarının tatilde olduğu konusunda doğru söyleyip söylemediğini anlamak için McConnell’ın evine gittiğimizi ve pencereden baktığımızda Adam Scott, Paul Gibbs, Gareth Finnegan ve Damien Connolly’yi öldürmek için kullanıldığına inandığımız bir silah gördüğümüzü söyleriz.”

Tony eğlenerek başını iki yana salladı. “Kuralları eğip bükmek mi? Biz mi? Hayır efendim asla”

Brandon acıklı bir sesle, “Eğip bükme vardır, eğip bükme vardır” dedi. “Bazen işleri doğru yöne sokmak için biraz zorlamak gerekir.”

Tony ile Brandon evi oda oda dolaştılar. Brandon, Tony’nin yönteminden etkilenmişti. Tony bir odaya giriyor, odanın ortasında duruyor ve yavaş yavaş duvarları, mobilyaları, yer döşemelerini ve rafları inceliyordu. Hatta havayı bile kokluyor gibiydi. Sonra dolap ve çekmeceleri açıyor, yastıkları kaldırıyor, dergileri inceliyor, kitap, CD, kaset ve video raflarına bakıyor, dokunduğu her şeyi bir arkeologun dikkat ve kesinliğiyle ele alıyordu. Birkaç saniye içinde gördüğü ve dokunduğu her şeyi analiz etmiş, burada yaşayan insanın görüntüsü yavaş yavaş zihninde belirmeye başlamıştı. Sıvı içinde yavaş yavaş beliren bir fotoğraf gibi, aklında filizlenen Becerikli Andy’nin görüntüsüyle gördüklerini karşılaştırıyordu.

“Burada mıydın, Andy?” diye sordu içinden. “Burası sana uygun mu, senin gibi kokuyor mu? Bu videoları izler miydin? Ya bu CD’leri dinler miydin? Judy Garland ve Liza Minnelli mi? Pet Shop Boys mu? Sanmıyorum. Sen bayağı değilsin, bu kadarını biliyorum. Bu evde de bayağı ya da kadınsı hiçbir şey yok. Burası saldırgan biçimde erkeksi. Seksenlerin krom ve siyah modasıyla dekore edilmiş bir oturma odası. Ama normal bir erkeğin evi değil, öyle mi? Kadın dergileri yok, otomobil dergileri bile yok. Yalnızca sehpanın altında vücut geliştirme dergileri var. Şu duvarlara bir bak. Erkek bedenleri, yağlı ve parlak, oymalı tahta gibi kaslar. Burada oturan erkekler kim olduklarını biliyorlar, nelerden hoşlandıklarını biliyorlar. Sen olduğunu sanmıyorum, Andy. Sen denetimlisin Andy ama böyle bir denetim değil. Kendini saklamak bir şey, bu kadar tutarlı bir görüntü yansıtabilecek kadar güçlü olmak başka bir şey. Bunu biliyorum, ben uzmanım. Kimliğin burada oturanlar kadar güçlü olsaydı, yaptığın şeyleri yapmak zorunda kalmazdın değil mi? Kitaplara bak. Stephen King, Dean R. Koontz, Stephen Gallagher, Iain Banks. Arnold Schwarzenegger’in biyografisi. Mafya hakkında birkaç kitap. Yumuşak, zararsız bir şey yok ama sıradışı bir şey de yok. Bu kitapları okur muydun? Belki. Ama dizi cinayetler katillerini okumaktan hoşlanacağını biliyorum ve burada böyle bir kitap yok.”

Tony yavaşça kapıya doğru döndü. Brandon’ın orada durduğunu görmek küçük bir şok yarattı. Kendi araştırmasına öyle gömülmüştü ki, yanında biri olduğunu tümüyle unutmuştu. Kendine dikkat et Tony, diye uyardı kendini. Kendini ele verme”

Sessizce mutfağa geçtiler. Mutfak sadeydi ama elektrikli eşyaları tamamdı. Lavaboda kirli bir çorba kâsesi ve yarısına kadar soğuk çay dolu bir kupa vardı. Yarım raf dolusu yemek kitabı evde oturanların sağlıklı yiyecek takıntısı olduğunu gösteriyordu. Tony bakliyat kavanozlarıyla dolu dolabı açarken alayla “Ne güzel şeyler bunlar böyle” dedi. Çekmeceleri açarak mutfak bıçaklarına baktı. Bilenmekten bıçağı yıpranmış küçük bir sebze bıçağı, bir ekmek bıçağı, sapının rengi bulaşık makinesinde solmuş ucuz bir oyma bıçağı vardı. Tony içinden, “Bunlar senin aletlerin değil, Andy” dedi. “Sen işlevini doğru dürüst gören bıçakları seversin.”

Brandon’a danışmadan mutfaktan çıkıp üst kata geçti. Brandon onun başını ilk yatak odasına sokup çıkardığını gördü. Yanından geçerken burasının bir çiftin yatak odası olduğunu gördü. Sahanlıktaki kapıdan geçen Tony’yi izledi. McConnell’ın yatak odasında Tony tümüyle kendi dünyasına kapanmış gibi görünüyordu. Odada çam ağacından modern bir yatak, bir komodin ve gardırop vardı. Geniş pencere pervazında ağırlık aletleri duruyordu. Yüksek bir kitaplık ucuz bilimkurgu ve bir düzine eşcinsel romanıyla doluydu. Küçük bir masada bir oyun bilgisayarı ve bir televizyon monitörü duruyordu. Üstündeki rafta oyun kasetleri vardı. Tony, Mortal Kombat, Streetfighter H, Terminator 2, Doom ve ortak noktaları şiddet olan bir düzine başka oyun kasetine baktı.

“Bu sana daha uygun” diye mırıldandı. Komodinin önünde durarak bir çekmeceyi açtı. “Belki de sensindir” diye düşündü. “Belki oturma odasını öbür ikisine bıraktın. Burası senin tek sığınma yerinse? Burada ne bulmayı bekliyorum? Hatıra eşyalarını istiyorum, Andy. Yanına bir şey almak istersin, yoksa hafıza çok çabuk unutur. Hepimizin elle tutulur bir şeye ihtiyacı var. Kokusu hâlâ içinde olan ve gözlerimin önünde hologram gibi onun görüntüsünü canlandıran boş bir parfüm şişesi. İlk seviştiğimiz geceden kalan tiyatro programı. İyi anıları koru, kötüleri at. Benim için elinde ne var?”

İlk üç çekmecede hayal kırıklığı yaratacak derecede masum eşyalar vardı: İç çamaşırları, tişörtler, çoraplar, jogging takımları, şortlar. Tony en alttaki çekmeceyi açınca memnunlukla içini çekti. Çekmecede McConnell’ın sadomazo eşyaları vardı -kelepçeler, deri kayışları, kamış halkaları, kamçılar ve Brandon’a bir akıl hastanesinin laboratuvarında olmaları gerekiyormuş gibi gelen eşyalar vardı. Tony hepsini tek tek çıkarıp incelerken Brandon ürpererek omuzlarını titretti.

Tony yatağa oturup çevresine bakındı. Yavaşça, dikkatle bu odada yaşayan adamın portresini kafasında oluşturmaya çalıştı. “Şiddet yoluyla güç göstermekten hoşlanıyorsun” diye düşündü. “Cinsel deneyimlerde acıyı seviyorsun. Ama burada gizlilik yok. Dikkat ve ayrıntıyla plan yapan bir insan olduğunu gösteren hiçbir şey yok. Vücuduna tapıyorsun. Senin için bir tapınak vücudun. Başarılı oldun ve bundan gurur duyuyorsun. Toplumsal açıdan yetersiz değilsin. Bir evi iki kişiyle paylaşabiliyorsun ve özel hayatın konulunda takıntılı değilsin, çünkü kapında kilit yok. Cinsellik korkusunda bir sorun yaşamıyorsun ve önceden biraz tanıma koşuluyla kulüpten bir adam seçmek seni rahatsız etmiyor.”

Zihnindeki resmi oluşturma sürecini Brandon yarıda kesti. Heyecanla, “Şuna bir bak, Tony” dedi. Brandon bir ayakkabı kutusunda duran kâğıtları inceliyordu. Kâğıtların çoğu alındı belgeleri, elektrik faturaları, banka ve kredi kartı formlarıydı. Kutu neredeyse boşalmıştı ama şimdi Brandon’ın elinde ince bir kâğıt vardı.

Tony kâğıdı aldı. Bir tür resmi polis formuydu. Kaşlarını çattı. “Bu nedir?”

“Bir polis, otomobilini durdurduğu zaman yanında belgelerin yoksa yazılan ceza makbuzu. Belirli bir süre içinde makbuzu bir karakola götürmen gerek, polisler her şeyin yolunda olup olmadığını kontrol ederler. Polisin adına bak.”

Tony makbuza tekrar baktı. Başta karalanmış gibi görünen ad birden “Connolly” olarak anlam kazandı.

Brandon, “Onun numarasını biliyorum” dedi. “Adı çıkarmak pek mümkün değil.”

Tony, “Allah kahretsin” dedi.

“Damien Connolly onu küçük bir trafik suçundan dolayı bir denetim noktasında durdurmuş ve belgelerini istemiş olmalı” dedi Brandon.

Tony kaşlarını çattı. “Connolly’nin enformasyon polisi olduğunu sanıyordum. Neden trafik işine bakıyordu?”

Brandon, Tony’nin omzunun üzerinden makbuza baktı. “Yaklaşık iki yıl önceydi. O sırada Connolly anlaşılan enformasyonda çalışmıyordu. McConnell’ın yapmaması gereken bir şeyi yaptığını gördüğünde ya trafikteydi ya da devriye geziyordu.”

“Bunu tam olarak öğrenebilir miyiz?”

Brandon, “Çok kolay” dedi.

“Öyleyse işi çözdük, değil mi?”

Brandon şaşırmış görünüyordu. “Demek istiyorsun ki... bu onu ele veriyor mu sence? McConnell aradığımız adam mı?”

Tony aceleyle, “Hayır, hayır” dedi. “Hiç de değil. Bunun tek anlamı, bunu kanıtlayabilirsen McConnell’ın dört kurbandan üçünü tanıdığı gerekçesiyle resmi bir arama emri alabilirsin demek.”

Brandon içini çekerek, “Doğru” dedi. “Demek McConnell’ın katil olduğuna hâlâ ikna olmadın.”

Tony ayağa kalktı ve odayı arşınlamaya koyuldu. Halının üzerindeki gri, kırmızı, siyah ve beyaz geometrik şekiller ona yaşadığı tek migren ağrısını hatırlatıyordu. “Bunu bulmadan önce yanlış adamı yakaladığınız sonucuna varmıştım” dedi bir kaç dakika sonra. “Henüz oturup bir profil yazacak zamanım olmadı ama bu katilin nasıl biri olduğunu sezmeye başladığımı hissediyorum. Ve burada kafamdaki resme uyan fazla bir şey yok. Ama bu kadar rastlantı çok fazla. Burası büyük bir şehir. Stevie McConnell’ın dört kurbandan üçünü tanıdığını ya da en azından karşılaştığını biliyoruz. Kaç kişi bu durumda olabilir?”

Brandon, “Fazla değil” dedi.

“Gene de McConnell’ı katil olarak düşünemiyorum ama katilin onun tanıdığı biri, onun aracılığıyla Adam Scott ve Gareth Finnegan’la tanışan biri olması mümkün. Hatta belki o trafik cezası kesildiği zaman yanında olan biri ya da Damien’ı işaret ettiği biri. Bu tür şeyleri bilirsin: ‘O orospu çocuğu hızlı gittiğim için beni enseledi.’”

Brandon, sesinde bir hayal kırıklığıyla, “Gerçekten o olduğunu sanmıyorsun, değil mi?” diye sordu. “Zayıf bir olasılık sanırım. Kaldı ki evle cinayetler arasında bir bağlantı olduğunu gösterecek kanıt yok. Ama sen kendin de söyledin, cinayetleri büyük ihtimalle başka bir yerde işliyor. Hatıra eşyalarını orada tutuyor olabilir.”

Tony, “Sadece eşyaların yokluğu değil önemli olan” dedi. “Kabaca söylersem, John, dizi cinayet katilleri fantezilerini gerçeğe dönüştürmek için öldürür. Fantezilerini, onlara çevrelerindeki dünyadan daha gerçek göründüğü noktaya kadar geliştirirler. Burada McConnell’ın böyle bir kişilikte olduğunu gösteren bir şey yok. Elbette bir yığın porno dergi var. Ama bu yaştaki birçok bekâr erkek, cinsel tercihlerine bakılmaksızın böyle dergileri alıyor. Şiddet içeren bilgisayar oyunları var ama binlerce genç ve yetişkin erkekte de var. Stevie McConnell’ın bir sosyopat olmadığını düşündürecek birçok kanıt var. Çevrene bir bak, John. Bu evin her yanı normallik kokuyor. Mutfak takviminde yemek davetlerinin tarihleri var. Kitap rafındaki şu Noel kartlarına bak. Elli kart vardır herhalde. Tatil resimlerine bak. Yerlerin ve saç biçimlerinin değiştiğine bakılırsa belli ki dört beş yıldır aynı kişiyle birlikte. Stevie McConnell insanlarla ilişki kurmakta zorluk çeken birine benzemiyor. Tamam, ailesiyle ilgili bir şey yok gibi görünüyor ama birçok eşcinsel ailesiyle bağlarını koparmıştır. Ailesinin onun bir dizi cinayetin katili olmasına yol açacak berbatlıkta olduğu anlamına gelmez Üzgünüm, John. Başta emin değildim ama ne kadar çok şey görürsem bu adamın bizim katil olmadığına o kadar emin oluyorum. “

Brandon ayağa kalkarak makbuzu dikkatle bulduğu yere koydu. “Bunu söylemek bana üzüntü veriyor ama sanırım haklısın. Onu sorguya çektiğim zaman bizim adam olamayacak kadar sakin olduğunu düşünmüştüm.”

Tony başını iki yana salladı. “Bunun seni aldatmasına izin verme. Doğru adamı bulduğun zaman onun da sakin görünme şansı yüksek. Unutma, dikkatle planladığı bir şey bu. En iyisi olduğunu düşünmesine rağmen beklenmedik olayları da planlarına dâhil ediyor. Er ya da geç sorguya çıkarılmayı bekliyor. Bunun için hazır olacak. Mantıklı, hoş bir insan olacak. Aptal gibi durmayacak. Size yardımcı olacak ve detektiflerinizin alarm zillerini çaldırmayacak. Nerede olduğunu tam olarak kanıtlayamayacak. Büyük ihtimalle bir fahişeyle birlikte olduğunu ya da kendi başına bir futbol maçına gittiğini söyleyecek. Sonunda onu bırakacaksınız, çünkü diğer zanlılar yüzeysel olarak çok daha çekici gelecek.”

Brandon normalden daha da berbat görünmeyi başardı. “Teşekkürler, Tony. Beni gerçekten neşelendirdin. Peki ne öneriyorsun?”

Tony omzunu silkti. “Dediğim gibi, katili tanıyor olması bir olasılık. Kendi şüpheleri bile olabilir. Ben olsam ona biraz daha yüklenir, bildikleri konusunda biraz daha terletirdim. Ama ekibi geri çekmezdim. Bir arama emri çıkart. Doğru dürüst bir arama yaptır, döşemelerin altına, çatıya bakılsın. Ne bulabileceğini asla bilemezsin. Unutma, ben tamamen yanılıyor da olabilirim.”

Brandon saatine baktı. “Doğru. Gözaltı nöbetçisin görevi bitmeden bu anahtarları yerine koysam iyi olacak. Yolda seni evine bırakırım.”

Her şeyi buldukları gibi bıraktıklarından emin olmak son kez etrafı kontrol eden Brandon’la Tony, McConnell’ın evinden çıktılar. Range Rover’a yaklaşırlarken karanlığın içinden bir ses: “Günaydın beyler. Tutuklusunuz.” Carol sokak lambasının altına geçti. “Dr. Anthony Hill ve Emniyet Müdür Yardımcısı John Brandon, sizi zorla içeri girmekten gözaltına alıyorum. Konuşmak zorunda değilsiniz...” Bu noktada kıkırdamasını önleyemedi.

İlk sözü duyduğunda Brandon’ın kalbi duracak gibi olmuştu. “Allah canını almasın, Carol” diye onu protesto etti. “Bu tür oyunlar için fazla yaşlıyım ben.”

Carol kuru bir sesle, “Ama bu tür oyunlar için değil anladığım kadarıyla” diyerek başparmağını McConnell’ın evine doğrulttu. “İzinsiz arama ve bir siville birlikte. Neyse ki görev başında değilim efendim.”

Brandon usanmış bir tarzda gülümsedi. “Peki sen neden zanlının evinin çevresinde dolaşıyorsun?”

“Ben bir detektifim efendim. Sizinle Dr. Hill’i burada bulabileceğimi düşündüm. Şansımız nedir?”

“Dr. Hill olmadığını düşünüyor. Ya senin sorgu nasıl geçti?” diye sordu Brandon.

“Önerilerin gerçekten işe yaradı, Tony. McConnell, Damien Connolly’nin öldürüldüğü saatlerde nerede olduğunu kanıtlayamıyor. Yalnızca akşam bir saatinin hesabını verebiliyor, bu arada Damien çoktan ölmüş olabilir. Önemli olan o saatte nerede olduğu. Efendim, cesedin bırakıldığı pub’ta içki içiyormuş.”

Tony’nin kaşları kalktı, soluğunu tuttu. Brandon, Tony’ye döndü. “Eee?”

“Tam Becerikli Andy’nin yapabileceği bir şey. Gidip oranın müdavimi olup olmadığını öğrenin. Müdavimi değilse önemli bir bilgi olur.” Başka bir şey söyleyemeden uzun uzun esnemek zorunda kaldı. “Affedersiniz” dedi esneyerek, “gece kuşlarından değilimdir.”

Carol, “Seni evine götüreyim” dedi. “Sanırım Bay Brandon’ın karakola bırakması gereken bir şey var.”

Brandon saatine baktı. “İyi. Şuna on değil, on bir diyelim, Carol”

Carol “Sağolun efendim” dedi ve Tony için otomobilin kapısını açtı Tony art arda esnemesine engel olamadan koltuğa gömüldü.

Tony çenesi ayrılacakmış gibi esneyerek, “Gerçekten özür dilerim” dedi. “Esnememi önleyemiyorum.”

Sözlerinden daha sempatik bir tonla, “Önemli bir şey buldunuz mu?” diye sordu.

“Damien Connolly bir yıl önce bir trafik suçu nedeniyle ona ceza kesmiş” dedi Tony.

Carol ıslık çaldı. “Vay canına Onu suçüstü yakaladık, Tony McConnell başta Don Merrick’e Connolly ile jimnastik salonundaki bir hırsızlık olayı sonrası tanıştığını söylemiş. Sonra sorguda onu gördüğünü inkâr etti. İlginç görünmek için yalan söylediğini söyledi. Ama şimdi onunla gerçekten tanıştığı ortaya çıktı Harika bir iş”

Tony, “Eğer onun katil olduğuna inanıyorsan” dedi. “Seni hayal kırıklığına uğratacağım için üzgünüm Carol ama onun katil olduğunu sanmıyorum. Her şeyi baştan sona anlatamayacak kadar yorgunum ama profili çıkarır çıkarmaz Stevie McConnell konusunda neden heyecan duymadığımı anlayacaksın.” Tekrar esnedi ve başını koluna dayadı.

Carol, “Profili ne zaman konuşabiliriz?” diye sorarken bir yandan da adamı sarsarak düşüncelerini ağzından alma isteğiyle boğuşuyordu.

“Bak, bugün kendimle kalıp dinleneyim, yarın sabah bir taslak profil çıkarırım. Bu nasıl?”

“İyi. Bu arada ihtiyacın olan bir şey var mı?” Tony bir şey söylemedi. Carol ona hızlı bir bakış fırlatınca sızdığını anladı. Bazıları bunu yapabiliyor diye düşündü. Yola yoğunlaşmaya çalışarak Tony’nin evine geldi. Üniversiteden birkaç tramvay durağı ötedeki sakin bir sokakta yüzyıl başında yapılmış tuğla ikiz evlerden biriydi burası. Carol evin dışında durdu. Otomobilin durması belli belirsiz soluk alıp veren Tony’yi uyandırmadı.

Carol emniyet kemerini çözdü ve onu hafifçe sarsmak için öne eğildi. Tony irkilerek başını kaldırdı, faltaşı gibi açılmış gözleri telaşlıydı. Carol’a kim olduğunu tanıyamadan baktı. Carol, “Sakin ol” dedi. “Evindesin. Uyuyakaldın.”

Tony gözlerini yumruklarıyla ovuştururken anlaşılmaz bir şeyler mırıldandı. Carol’a uykulu gözlerle bakıp hafifçe gülümsedi. “Beni eve getirdiğin için teşekkür ederim.”

Carol, “Önemli değil” dedi. Hâlâ koltuğunda adama doğru dönüktü ve onun varlığını şiddetle hissediyordu. “Bu öğleden sonra seni ararım, yarın için bir randevu saati ayarlarız.”

Artık uyanmış olan Tony otomobilin içinde kapalı kalmaktan dolayı sıkıntılıydı. “Tekrar teşekkürler” diyerek hemen geriye çekildi ve kapısını açtı. Uyku ve acele nedeniyle neredeyse kaldırıma yuvarlanıyordu.

Carol, Tony’nin bahçe kapısını açmasını ve kısa bahçe yolunda yürümesini izlerken kendi kendine, “Beni öpmesini istediğime inanamıyorum” dedi. “Allahım, bana neler oluyor Önce Don’a anaç bir tavuk gibi davrandım, şimdi de uzman tanıklar hakkında fanteziler kurmaya başladım.” Ön kapının açıldığını gördü, kasetçalara bir kaset koyup yola çıktı. Elvis Costello’ya, “Bir tatile ihtiyacım var” dedi.

Elvis de, “Kışkırtırsın, flört edersin, yeşil gömleğindeki bütün düğmeleri parlatırsın” diye şarkı söyledi.

*

“Dün gece buz üzerine yazı yazıyorduk aslında. Şimdi McConnell’ın gitmesine izin vermemi mi söylüyorsun?” Cross, ancak Grek antik vazosunda görülecek kadar eski bir usanç ifadesiyle başını iki yana salladı. “Her şeyi değiştiren bir şey mi oldu? Olay sırasında nerede olduğunu çok sağlam biçimde kanıtladı mı? Prens Edward ve korumalarıyla birlikte miymiş?”

“Onu şu dakika bırak demiyorum. Arkadaşları hakkında daha ayrıntılı sorguya çekmemiz, Gareth Finnegan’ı da Adam Scott’u da kimseye tanıştırıp tanıştırmadığını öğrenmemiz gerek. Bundan sonra gitmesine izin vermemiz gerekir. Hiçbir kanıt yok, Tom.” Uykusuzluk Brandon’ın yüzünü, bir Hammer korku filmine yaraşır kül rengi bir maskeye dönüştürmüştü. Öte yandan Cross yeni uykudan kalkmış bir çocuk gibi diri görünüyor ve konuşuyordu.

“O gece Queen of Hearts’daymış. Bildiğimiz kadarıyla Damien Connolly’nin cesedi otomobilinin bagajında olabilir. Kapanış saatini beklemiştir. Evini arama izni almak için yeterli bir neden.”

“Bir arama emri için yeterli kanıt bulur bulmaz bunu yapacağız” dedi Brandon. Geleneksel olmayan bir adım attığını itiraf etmeye gönülsüzdü. Daha önce Çavuş Claire Bonner’a Connolly’nin bütün tutuklama ve trafik cezalarını araştırmasını söylemişti. Küçük bir şans da olsa McConnell’la bir bağlantı kurulabileceğini umuyordu ama şu ana kadar Bonner oralarda bir yerde olduğunu bildiği önemli bilgiyi ortaya çıkaramamıştı.

Cross acı acı, “Sanırım her şey Harika Çocuk yüzünden” dedi. “Sanırım adam McConnell’ın çocukluğunun pek mutsuz geçmediğini söylüyor.”

Carol dilini tuttu. Patronlarının çatışmasına tanık olduğunu hatırlatmadan da bu devler savaşında duvarda bir sinek olmak yeterince kötüydü zaten.

Brandon kaşlarını çattı. “Dr. Hill’e danıştım ve evet, şu ana kadar elimizde olanlardan McConnell’ın büyük ihtimalle aradığımız adam olmadığını düşünüyor. Ama onu bırakmamız gerektiğini düşünmemin asıl nedeni bu değil. Kanıt olmaması benim için çok daha önemli.”

“Benim için de. Bu yüzden yeni bilgiler toplamak için zamana ihtiyacımız var. Pazartesi gecesi birlikte içki içtiği o herifleri sorguya çekmemiz gerek, ruh durumunu anlamak için McConnell’ın yastık altında ne sakladığına da bakmamız gerek” dedi Cross yüksek bir sesle. “Gözaltı süresi on iki saati geçmedi efendim. Geceyarısını geçene kadar onu tutma yetkimi var. Sonra onu saldırıyla suçlayabilir ve savcıdan gözaltı süresini uzatmasını talep edebiliriz, ki bu da bize üç gün daha kazandırır. İstediğim tek şey bu. O zamana kadar onu enselemiş olurum. Buna hayır diyemezsiniz efendim. Çocuklar çok gocunurlar.”

Carol, yanlış diye düşündü. Şu ana kadar iyi iş yaptın ama duygusal şantaj yaparak her şeyi berbat ettin.

Brandon’ın kulakları kıpkırmızı kesildi. “Kimsenin birini sorguladık diye işin bittiğini düşünmediğini umarım” dedi. Sesinde tehlikeli bir ton vardı.

“Çocuklar kendilerini adadılar, efendim ama tek bir mola vermeden vaka üzerinde uzun süredir çalışıyorlar.”

Brandon arkasını dönerek pencereden aşağıdaki şehre baktı, içgüdüleri, ilişkide olduğu kişileri ortaya çıkarmaya son bir kez uğraştıktan sonra McConnell’ı bırakmasını söylüyordu ama Cross’un beceriksiz yorumları olmadan da bir zanlıyı yakalamış olmanın cinayet bölümüne taze bir enerji kattığını biliyordu. Karar vermesine fırsat kalmadan kapı vuruldu. Brandon iskemlesine yığılır gibi otururken, “Girin” diye seslendi.

Kevin Matthews’un havuç rengi bukleleri kapıda belirdi. Disneyland sözü verilmiş bir çocuk gibi görünüyordu. “Efendim” dedi. “Sizi rahatsız ettiğim için özür dilerim efendim ama Damien Connolly cinayetiyle ilgili olarak Adli Tıp’tan rapor geldi.”

Cross iyiliksever bir tavırla, “Gelip anlat öyleyse” dedi.

Kevin özür diler gibi gülümseyerek ince bedenini kapıdan soktu. “SOCO’lardan biri kapıdaki bir tırnakta bir deri bulmuş” dedi. “Orası güvenli bir bölge ve herkes içeri giremez, bu yüzden önemli olabileceğini düşündük. Anlaşılan pub’ta çalışan insanları bir kenara bırakmak zorundayız. Her neyse öyle görünüyor ki avlu bir ay önce badanalanmış ve kapılar boyanmış, bu yüzden çok fazla insanın peşine düşmemiz gerekmedi Önemli olan şu, kimse böyle bir deriden bir giysisi olduğunu kabul etmedi, bu yüzden Adli Tıp’a gidip çok acil bakmalarını istedik. Rapor biraz önce geldi.” Kevin raporu Brandon’a izci çocuk heyecanıyla uzattı.

Söz konusu paragraf sarı kalemle işaretlenmişti. Sayfadan Brandon’a bas bas bağırıyordu. “Koyu kahverengi deri parçası oldukça alışılmadık türden. Birincisi bir tür geyik derisinden yapılmış görünmektedir. Daha da önemlisi, analizler kurutulması sırasında özel bir kimyasal yoldan çok deniz suyu kullanıldığını gösteriyor. Böyle bir derinin tek bir kaynağı olduğunu biliyorum: eski Sovyetler Birliği. Doğru kimyasal maddelerin ülkeye düzenli girişi zor olduğundan birçok derici hâlâ deriyi deniz suyuyla sertleştirme yöntemini kullanmaktadır. Bu deri parçasının Rusya kökenli bir deri ceketten koptuğunu tahmin ediyorum. Bu tür deriler, Batı’daki mağazalarda gereken kalite düzeyine uygun olmadığı için ticari piyasada bulunmaz.” Brandon paragrafı okuduktan sonra masanın üzerinden Cross’a doğru itti.

Cross, “Vay canına” dedi. “Yani bir Ivan’ın peşinden mi koşacağız?” “BACKUP.007;

9

DOSYA AŞK.009”ADLI3,5 İNÇLİKDİSKETTTEN

Bir yerlerde cinayet soruşturmalarının ayda bir milyon poundluk harcama gerektirdiğini okumuştum. Paul, Adam kadar aptal ve güvenilmez olduğunu kanıtladığı zaman, yapmak zorunda kaldığım şeylerin yerel vergiler üzerinde önemli bir etki yaratabileceğini anlamaya başladım. Belediye vergisi faturalarımda fazladan birkaç penny ödemeye aldırdığımdan değil. Sadakatsizliklerinin cefasını verirken aldığım doyumun karşılığında ödenecek küçük bir bedeldi bu.

Paul’un ihaneti beni yıkmıştı. Tam ben aşkımızı kutlamak için ortamı hazırlarken bana arkasını dönüp başka birini seçmişti. İlk yaklaşımını yaptığı gece eve nasıl döndüğümü bilmiyorum. Yolun tek bir ayrıntısını bile hatırlamıyorum. Çiftliğin dışında cipimde oturarak Paul’un içinin boşluğuna, gerçekten sevdiğinin ben olduğumu anlayamamasına öfke duydum. Öfkem o kadar güçlüydü ki her tür fiziksel koordinasyonu kaybetmiştim. Gerçekten de sürücü koltuğundan yere düşüp inime doğru sarhoş gibi sendeleyerek gittim.

Taştan bir banka oturup dizlerimi göğsüme çektim. Yanaklarımdan aşağı tanımadığım gözyaşları süzülüp taşa aktı ve Adam’ın kanı kadar karanlık taşı ıslattı. Bu insanların nesi vardı? Neden istediklerini bildiğim şeyi yaşamak için kendilerini rahat bırakmıyorlardı?

Gözlerimi sildim. Bu deneyim olabildiğince zengin ve mükemmel olmalıydı. Bunu ikimize de borçluydum. Yeni oyuncakların zamanı gelmişti. Adam kostümlü prova olmuştu. Paul ilk gece olacaktı.

Çalışmayan otomobil hilesi Adam’da işe yaradığı için Paul’e de aynı numarayı yapmaya karar verdim. Rüya gibi oldu. Holden içeri üç adım atar atmaz servisten gelecek adamı beklerken bir içki içmeye davet bile etti beni. Ama onun yağcılıklarına karnım toktu. Şansını kaçırmıştı ve birlikteliğimizi benim koşullarımda kurma planlarımı bir kenara bırakmam için artık çok geçti.

Kendine geldiğinde bir Judas iskemlesine bağlanmıştı. İskemleyi yapmak birkaç günümü aldı, çünkü en küçük noktasına kadar uğraşmak gerekiyordu. Judas iskemlesi, San Gimignano keşiflerimden biriydi. Kitaplarımda bu iskemleye ilişkin birkaç değinme görmüştüm yalnızca ve bunların hiçbiri de iskemlenin tam olarak nasıl yapıldığını açıkça anlatmıyordu. Ama müzede çalışan bir model vardı. Müze kataloğundaki iskemlenin aynısını yapmak için birkaç fotoğraf çekmiş ve bu fotoğraflarla kendi bilgisayarımda pratik bir tasarım hazırlamıştım.

Engisizyoncuların fazla kullandığı bir alet değil bu, gerçi bunun nedenini hiç anlayamamışımdır. San Gimignano Müzesi, doğusunu söylemek gerekirse bana çok saçma gelen bir teori ortaya atıyor. Karttaki birkaç başka tanımla birlikte bu kaba teori, kartların saplantılı bir feminist tarafından yazıldığına ikna etti beni. Teori şöyle: Kadınlar üzerinde vajina ve rahimi parçalayan vajinal armutlar, vajinal dudakları yırtan “Bekâret Kemeri” gibi işkence aletlerini, bir puro kesicisi kadar etkili biçimde meme başlarını doğrayan aletler kullanmak uygundu, çünkü kadınlar engizisyonculardan ayrı bir türdü ve aslında çoğunlukla şeytanın yaratıklarıydı. Öte yandan, diye devam ediyor bu saçma teori, erkekler üzerinde kullanılan işkence aletleri bu bölgelerin yumuşaklığına rağmen cinsel organlara yönelik değildi, çünkü bir düşünsenize işkenceciler bilinçaltından kurbanlarıyla özdeşlik hissediyorlardı ve bu yüzden onların penislerinin ve testislerinin kesilmesi düşünülmeyecek bir şeydi. Anlaşılan San Gimignano’daki yazar, Üçüncü Reich’ın inceliklerden bihaberdi.

Benim Judas iskemlem, yalnızca kendime açıklıyor olsam bile, türünün harikasıdır. Her köşede bir bacağı ve kolları olan kare bir çerçeve ve arkada kalın bir dayanaktan oluşur. İlkel bir oyma iskemleye oturulacak yeri olmaması dışında çok benzer. Oturulacak yerin olması gereken boşluğun altında iskemlenin ayaklarına güçlü tahta askılarla bağlanmış keskin kancalı konik bir kabara vardır. Kabara yerine ben dokuma tezgâhlarında pamuk ipliğinin bağlandığı büyük koniyi kullandım. Bunları miras sanayinin bütün hatıra dükkânlarından satın alabilirsiniz. Koniyi ince, esnek bir bakır levhayla kapladım ve dışına spiral biçimde dikenli tel sardım. İşkence müzesinde ki örneğe kendi tarzımı kattım. Benim kabaram bir reostatla elektriğe bağlıydı, dolayısıyla çeşitli derecelerde elektrik şoku verebiliyordum. Aletin bütününü kazaları önlemek için döşemeye cıvatalarla tutturdum.

Paul’u baygınken koltuk altlarından güçlü bir deri kayışla kabaranın üstünde tutarak iskemlenin arkasına bağladım. Ayak bileklerini de iskemlenin ön bacaklarından birine kayışlarla bağladım. Kayışı açar açmaz sivri çividen uzaklaşabilmek için kendi gücün kasıklarındaki ve omuzlarındaki kaslara güvenmek zorunda kalacaktı. Kabara anüsünün hemen altındaydı. İskemle ancak ayak uçlarıyla yere değebileceği yükseklikte olduğundan çok uzun süre dayanmasını beklemiyordum.

Paul’un gözleri, Adam’da görmüş olduğum panikle açıldı Ama onun durumu tümüyle kendi eseriydi. Ağzından bandı çıkarırken bunu ona da söyledim.

“Hiç fikrim yoktu, hiç fikrim yoktu” dedi zorlukla. “Özür dilerim. Çok özür dilerim. Telafi etmeme izin vermelisin. Baştan başlayalım, sana söz veriyorum yeni bir başlangıç olacak.”

Başımı iki yana salladım. “Robert Maxwell bir şeyi iyi anlamış. Güvenin bekâret gibi olduğunu söylüyor, ancak bir kere kaybedebilirsin. Sen hain bir ruhsun, Paul. Sana nasıl inanabilirim?”

Dişleri takırdamaya başladı ama bunun soğuktan olmadığını fark ettim. “Bir hata yaptım” dedi zorlukla. “Bunu biliyorum. Herkes hata yapar. Lütfen, istediğim tek şey bana durumu düzeltme şansı vermen. Düzeltebilirim, söz veriyorum.”

“Öyleyse göster” dedim. “Gerçekten samimi olduğunu göster. Beni istediğini göster.” Boşlukta sarkık duran kamışına baktım. Güzellik görmeye can atıyordum ama beni orada da yanıltmıştı.

“Bu... burada değil, böyle değil. Yapamam” Sesi bir inleme gibi yükseldi.

“Ya böyle ya hiç. Burada ya da hiçbir yerde” dedim ona. “Bu arada, merak ediyorsan söyleyeyim, bir Judas iskemlesine bağlısın”

Dikkatle iskemlenin nasıl çalıştığını açıkladım. Bilgilenerek bir seçim yapmasını istiyordum. Konuşurken rengi korkudan kül gibi oldu. Elektriği anlattığımda kendini tümüyle kaybetti. Kamışından idrar yere döküldü. Sıcak idrar kokusu boğazımı yaktı.

Ona öyle sert bir tokat attım ki, başı Judas iskemlesinin arka tarafına çarptı. Bağırdı, gözlerinden yaşlar döküldü. “Seni pis, kirli bebek” diye bağırdım ona. “Benim sevgimi hak etmiyorsun. Şu haline bak, küçük bir kız gibi altına edip ağlıyorsun. Sen erkek değilsin. “

Ağzımdan annemin sözlerinin çıktığını durmak özdenetimimi hiçbir şeyin yapamayacağı kadar parçaladı. Ona vurmaya devam ettim, burnu yumruklarımın altında kırılırken çatırdadı. Öfkeden çıldırmıştım. Olmadığı bir şeyi olduğunu düşünmem için beni aldatmıştı. Paul’un güçlü ve cesur, akıllı ve duyarlı olduğunu sanmıştım. Ama yalnızca aptal, korkak, şehvet düşkünü bir domuzdu, bir erkek müsveddesiydi. Değerli bir sevgili olabileceğini nasıl olup da düşünebilmiştim? Direnmiyordu bile, yalnızca küçük bir kedi gibi mırlıyor, ona vurmama izin veriyordu.

Öfke ve yorgunluktan kesik kesik soluyarak durdum sonunda. Geri çekilip ona küçümseyerek baktım, kanla karışan gözyaşlarının yüzünden aşağıya akmasını izledim. “Bunu sen kendin istedin” diye hırladım. Dikkatle hazırladığım bütün planlar suya düşmüştü.

Ama şimdi ona Adama verdiğim ikinci şansı tanımak istemiyordum. Paul’un sevgisini istemiyordum, hiçbir koşulda istemiyordum. Beni hak etmiyordu. İskemlenin arkasına geçerek kakışının dilini kavradım. Paul, “Hayır” diye sızlandı. “Lütfen, hayır.”

Öfkeyle, “Bir şansın vardı” dedim. “Şansın vardı ve sen bu $ansı kullanmadın. Kendinden başka suçlayacak kimse yok. Buraya geldin ve kendini denetleyemeyen bir bebek gibi yere işedin.” Kayışı çektim, tokadan çıkartabileceğim biçimde gerdim. Sonra bıraktım.

Paul’un kasları hemen o anda gerilerek vücudunu kabaranın iki santim üzerinde tuttu. Görüş alanına girerek yavaşça soyundum. Onun ellerini hayal ederek vücudumu okşadım. Kendini sabit tutmaya çalışırken gözleri yuvalarından fırladı. Oturdum ve yavaşça, keyifle kendimi okşamaya başladım. Kendini kabarada tutma mücadelesiyle kaçınılmaz olarak uyarılmıştım.

“Bunu yapan sen olabilirdin” dedim hırlar gibi. Kasık ve uyluğunun titreyişinden daha da uyarılmıştım. “Kıçını bozmamak uğraşacak yerde sevişiyor olabilirdin.”

Adam gibi spor yapmış olsa zevk daha da uzun sürerdi. Ne yazık ki acı çığlıkları benim zevk çığlıklarıma karışıyordu. Ben Guy Fawkes roketi gibi geldim, bacaklarımı titreten bir orgazm yaşadım.

Paul kurtulmaya çalıştı ama kayışlar derisini daha da kesti yalnızca. İskemleye yığılır gibi oturarak orgazmdan sonra içimdeki zevk dalgalarının tadını çıkardım. Paul’un inleme ve çığlıkları cinsel doyumuma artı bir haz katıyordu.

Zaman geçtikte kabaraya doğru alçalmaya başladı ve çığlıkları fısıltılı inlemelere dönüştü. İçimde cinsel arzunun tekrar uyandığını hissedince şaşırdım. İlk orgazmın benzersiz hazzından sonra aynı şeyi yaşamak istiyordum. Kabaraya elektrik veren kontrol kutusuna uzandım ve devreyi tamamlayan düğmeye bastım. Azıcık elektrikle bile Paul’un gövdesi kabaradan neredeyse kurtulacak biçimde yay gibi büküldü, yere kan sıçradı.

İki bedenin ritmini, hızını ve karşılıklı heyecan yoğunluğunu eşleştirdim. Kaslarımın onunki gibi titrediğini hissediyordum. Gelirken vücudum onunkiyle aynı anda yay gibi büküldü, soluklarım onun son acılı çığlıklarına karıştı. Sonra bilincini kaybetti.

Paul’u cezalandırmaktan bu kadar çok hoşlanmamın beni şaşırttığını itiraf etmeliyim. Belki de cezayı Adamdan daha çok hak ettiği için, belki ondan beklentilerim daha yüksek olduğu için ya da belki yalnızca yaptığım işte gittikçe daha mükemmelleştiğim için. Nedeni ne olursa olsun, ikinci cinayet deneyimim bana sonunda doğru işimi bulduğum duygusunu verdi.

***

Gözyaşlarımızı kurular ve... ahlaki açıdan şok edici olan ve bir dayanağı olmayan bir işlemin, Haz ilkelerine göre denendiğinde çok değerli olduğunu keşfederiz.

Tony bilgisayarının boş ekranına, “Tamam, Andy, gösteri zamanı” dedi Carol onu bıraktıktan sonra, merdivenleri tökezleye, çıkmış, ayakkabılarını ayağından fırlatıp atmış ve beysbol ketini düştüğü yerde bırakmıştı. Yalnızca tuvalete uğradıktan sonra yatağa girmiş ve aylardır uyumadığı kadar derin bir uykuyla uyumuştu. Uyandığı zaman saat öğleyi geçmişti. Ama ilk kez yapması gereken işi yapmadığı için suçluluk duymuyordu. Kendini canlı, heyecanlı ve coşkulu hissediyordu. Stevie McConnell’ın evini araştırmak ona ne yaptığını gerçekten bildiğini göstermişti. Becerikli Andy’nin böyle yaşamadığını mutlak bir kesinlikle biliyordu. Dar profilci arkadaş çevresi dışındaki kimseye bunu itiraf edemeyecek olmasına karşın, Becerikli Andy’nin kafasının içine girmek ve onun benzersiz mantığının eziyetli labirentinin bir haritasını çıkarmak için bir yol bulabileceğini biliyordu. Artık yapması gereken tek şey, kapının anahtarını bulmaktı.

Tony büroda geri kalan belgeleri inceleyerek notlar aldı. Sonra jaluzileri kapadı ve sekreterine telefon bağlamamasını söyledi. İskemlesini ziyaretçi iskemlesine bakacak şekilde düzenledi. Masanın bir tarafına kapalı duran kayıt cihazını koydu. Kapının yanına gidip sırtını kapıya dayayarak odayı inceledi. Aklına bir zamanlar okuduğu bir şiir geldi. Bir ormanda çatallanan bir yol ve daha az kişinin geçtiği yolun seçilmesinin önemi hakkında. En başından ilgileri onu daha az kullanılan yola götürmüştü. Hastalarının yürüdüğü yoldu bu, geniş yolun güneş ışığından uzak, çalılara açılan bir yol. “Bu yolu neden seçtiğini öğrenmem gerek, Andy” diye mırıldandı Tony. “Bu beni iyi yaptığım iş, Andy. Görüyorsun ya, beni bu yola neyin getireceğini biliyorum. Ama ben senin gibi değilim. İstediğim zaman geri dönebilirim. Güneşli yolu seçebilirim. Burada olmak zorunda değilim. Yaptığım tek şey, ayak izlerini takip etmek ya da en azından dışarıya böyle söylüyorum.

Ama biz gerçeği biliyoruz, değil mi? Benden saklanamazsın, Andy” dedi yumuşak bir sesle. “Ben sana benziyorum, bu biliyorsun. Ben senin aynadaki yansınım. Avlak bekçisine dönüşen kaçak avcıyım. Buradayım, seni bekliyorum. Yolculuk sona erdi.” Bir an durarak kendi kendine yaptığı itirafın tadın çıkardı.

Sonunda iskemleye oturup öne eğildi. Dirsekler dizlerde eller hafifçe kavuşmuş. “Tamam, Andy” dedi. “Sadece sen ve ben varız. Başlangıç konuşmalarını, bütün o sözlü bilek güreşlerini atlayacağız. Sonunda benimle konuşmaya karar verdin. Dosdoğru konuya gideceğiz. Birincisi, sana ne kadar etkilendiğimi söylemek istiyorum, daha önce hiç bu kadar temiz bir iş görmemiştim. Cesetleri kastetmiyorum yalnızca, bütün işi kastediyorum. Tereyağından kıl çeker gibi yaptın. Tek bir tanık bile yok. Dur yeniden ifade edeyim. Gördükleri ya da duyduklarının önemini kavrayan kimse yok, çünkü bir şey gören ya da duyan birileri olmalı ama aradaki bağlantıyı kuramıyorlar. Bu kadar görünmez olmayı nasıl basardın?” Cihazın kayıt düğmesine bastı, sonra ayağa kalkarak öbür iskemleye geçti.

Tony derin bir soluk alarak bilerek vücudunu gevşetti. Kendini hafif bir trans durumuna getirecek soluk tekniklerini kullandı. Yüksek benliğinin Becerikli Andy hakkında bütün bildiklerine erişebilmesi için bilincini kapadı. Konuştuğu zaman sesi bile farklıydı. Ses tonu daha derindi. “Aralarına karıştım. Dikkat ettim. Gözledim ve öğrendim.”

Tony tekrar iskemle değiştirdi. “İyi bir iş yaptığın belli oluyor” dedi. “Onları nasıl seçtin?”

Tekrar Andy’nin iskemlesine geçti. “Onlardan hoşlanmıştım. Onlarla farklı olacağını biliyordum. Onlar gibi olmak istedim. Hepsinin iyi işleri, güzel hayatları vardı. Çabuk öğrenirim, onlar gibi olmayı öğrenebilirdim. Yaşamlarına ayak uydurabilirdim.”

“Peki onları neden öldürdün?”

“İnsanlar aptaldır. Beni anlamıyorlar. Hep gülünen ben oldum, sonra benden korkmayı öğrendiler. Bana gülünmesin, hoşlanmıyorum ve benden korkmalarından da usandım artık, onlara saldıracak bir hayvanım sanki. Onlara bir şans tanıdım ama bana başka seçenek bırakmadılar. Onları öldürmek zorundaydım.”

Tony gene kendi iskemlesine döndü. “Ve bir kez bu işi yaptıktan sonra dünyadaki en iyi şey olduğunu anladın.”

“Kendimi iyi hissettim. Denetimi elimde tuttuğumu hissettim. Neler olacağını biliyordum. Her şeyi planladım ve plan istediğim gibi gerçekleşti” Tony coşkunun derecesine kendisi de şaşırdı. Bekledi ama başka bir şey çıkacakmış gibi görünmüyordu.

Kendi iskemlesine geri döndü. “Uzun sürmedi değil mi? Zevk yani. İktidar duygusu.”

Andy’nin iskemlesinde ilk kez ipin ucunu kaçırdığını hissetti. Genellikle bu rol oyunu aklına yeni fikirler getirir, düşüncelerinin serbestçe akmasını sağlardı. Ama bir şey bu akışı engelliyordu. İşin tam merkezindeki bir şey. Tony kendi iskemlesine dönerek bu kayıp noktayı düşündü. “Dizi cinayetlerin katilleri fantezilerini suç işleyerek gerçekleştirir. Suçun kendisi asla fanteziye yaklaşamaz, bu yüzden sınırlı bir gücü vardır. Ayrıntıları fanteziyle bütünleşir, sonra ikinci, çoğunlukla daha kalıplaşmış bir cinayetle gerçekleşir. Bu böyle devam eder. Ama zaman geçtikte fantezilerin gücü azalır. Fantezileri beslemek için cinayetlerin arası giderek kapanır. Ama senin cinayetlerinin arası kapanmıyor Andy. Bu neden?”

Umut hissetmeden öbür iskemleye geçti. Aklını boşaltıp bilincinin uzaklaşmasına izin verdi, Andy hakkındaki yorumunu tatmin edecek bir cevap bulmayı umuyordu. Birkaç dakika sonra bilincinden sıyrıldığını hissetti. Bir anda derinlerden yerden geldiğini hissettiği bir kıkırdama geldi dudaklarına. “Bunu ben biliyorum ve sen bulacaksın” diyen sesi kendisini de şaşırttı.

Tony yüzeye çıkan bir dalgıç gibi başını iki yana salladı. Afallayarak ayağa kalktı ve jaluzileri açtı. Alternatif teknikle buraya kadardı. Ama ilginç olan beyninin takıldığı gizli engeldi. Becerikli Andy’nin benzersiz olduğu yönlerden biri de buydu. Cinayetlerin arasındaki zaman sabit kalıyordu. Video kullanmış olsa bile gene de çok önemliydi.

Bu düşünce çizgisi Tony’ye baştaki heyecanını geri getirince üniversite kütüphanesinin medya bölümüne gitmeye karar verdi. Kütüphanede Bradfield Evening Sentinel Times’ın geçerli günlerdeki sayılarını buldu. Eğlence sayfalarının dikkatle incelenmesi ortaya söz konusu dört akşamla ilgili ortak bir nokta çıkarmadı, Pazartesileri her zaman siyah-beyaz klasik İngiliz komedileri gösteren yerel bir sanat sinemasını göz önüne almadığı sürece. Nedense Pimlico’ya Pasaport’un cinayetle sonuçlanan cinsel fantezileri tutuşturduğunu düşünemiyordu. Saat yediyi geçtikten sonra sonunda profile başlamaya hazırdı.

Her zamanki uyarıyla işe başladı.

*

Aşağıdaki suçlu profili ancak bir yol göstericidir ve kimlik portresi olarak görülmemelidir. Saldırgan her ayrıntıda profile uymayabilir, gerçi aşağıda belirtilen karakteristiklerle gerçeklik arasında yüksek bir benzerlik olmasını beklerim. Profildeki bütün ifadeler olguları değil olasılıkları dile getirmektedir.

Bir dizi cinayetler katili işlediği suçlarda sinyaller ve belirtiler bırakır. Yaptığı her şeyi, bilinçli olsun ya da olmasın, genel bir şemanın bir parçası olarak yapar. Bu temel şemayı ortaya çıkarmak katilin mantığını da ortaya çıkarır. Bu bize mantıklı gelmeyebilir ama onun için olmazsa olmaz bir koşuldur. Mantığı kendine özgü olduğu için sıradan tuzaklar onda işe yaramaz. Benzersiz olduğu için yakalama, sorgulama ve eylemlerini yeniden oluşturma yöntemi de benzersiz olmalıdır.

Tony profili dört kurbanın ayrıntılı açıklamalarıyla sürdürdü. Ev içi koşulları, çalışma geçmişi, arkadaşlar ve meslektaşlar arasındaki durumu, alışkanlık, fiziksel durum, kişilik, aile ilişkileri, hobiler ve sosyal davranış hakkında polis raporlarından öğrendiği her şeyi ekledi. Daha sonra her bir kurban hakkında patolog raporunun özetini, yaralarının niteliğini ve olay yerlerinin tanımlarını yazdı. Sonra sonuçlara varabilmek için bu bilgileri anlamlı modellere dönüştürme sürecine başladı.

*

Dört kurbanın hiçbirinin bilindiği kadarıyla eşcinsel ilişki geçmişi yok. (Gizli bir eşcinsel/biseksüel eğilimi dışlayamayız ama dört olayda da bunu düşündürecek bir bulgu yok.) Gene de bütün cesetler asıl olarak eşcinsel topluluğun kullandığı bilinen bir bölgeye atıldı. Özellikle de para karşılığı cinsel ilişkilerin kurulmasıyla ünlü noktalara bırakıldılar. Bu katil hakkında bize neyi anlatıyor?

Kendi cinsiyetinden memnun olmayan bir erkektir. Açıkça eşcinsel kimlik taşımayan erkekleri bilinçli olarak seçer. Geçmişte kurbanlarına cinsel açıdan yaklaşmış ve reddedilmiş olabilir. Katil hemen hemen kesin olarak açık bir eşcinsel değil. Büyük olasılıkla kendi cinselliğini kişisel bir kayıp pahasına bastırıyor. Büyük ihtimalle erkeksiliğin el üstünde tutulduğu ve övüldüğü, eşcinselliğin muhtemelen dinsel nedenlerle kınandığı bir ortamda büyümüş. Cinsel/kalıcı bir ilişkisi varsa bu ilişkiyi bir kadınla kurmuş olacaktır. Ve neredeyse kesin olarak ilişkide cinsel sorunları, muhtemelen iktidarsızlık sorunu vardır.

Tony dalgın dalgın ekrana baktı. Bazen işinin onu sürekli kendi sorunlarıyla karşı karşıya getirmesinden nefret ediyordu. Kendi cinsel başarısızlıklarının anlamı daha az gidilen yola mahkûm olduğu anlamına mı geliyordu? Bir kadının fazla ileriye gittiği, onun sorununu kendi kadınlığına yönelik olarak yorumlama kararlılığıyla onu eşiğin ucuna getireceği bir gece olacak mıydı? Tony’ye göre bu fazla canlı bir senaryoydu. Bu yüzden Angelica güvenliydi. Kafasını karıştırdığı zaman yüzüne tokat atmak yerine telefonu yüzüne kapayabilirdi. Ya da daha kötüsü yerine. Riskten uzak durmak en iyisi diye düşündü. Carol Jordan’ı düşünmeyi aklına bile getirme. Onun gözlerinde bunu gördün, yalnızca aklınla ilgilenmiyor. Bunu aklına bile getirme sakın. Çalışmayı sürdür.

Eşcinsel olduklarını açıkça dile getirenleri küçük görüyor. Cesetleri o bölgeye bırakma nedeninin en azından bir parçası da, onları korkutmak kadar bu küçük görmeyi de göstermek. Üstünlüğünü de gösteriyor: “Bana bakın, aranıza girebilirim ve hiçbiriniz beni tanıyamazsınız. Huzurunuzu kaçırabilirim ve siz beni durduramazsınız.”

Eşcinsel erkeklerin toplandığı ve eş bulmak için gittiği bölgeleri gene de iyi biliyor, işi nedeniyle de zaman zaman Temple Fields’a gidiyor olabilir, belki teslimat yapmak ya da bir servis işi için. Eşcinsel kültür onu büyülüyor, eşcinsellerin dolaştığı Carlton Park’ta dolaşacak kadar.

Özdenetimi çok yüksek. Kalabalık bölgelere gidip cesetleri dikkat çekmeden bırakabilecek biçimde davranıyor.

Tony acı bir sesle “anlat bana” dedi. Ayağa kalkıp pencereden kapıya yürüdü. “El kitabını yazabilirdim. “Sokaktaki ve sınıfındaki kabadayılar onu, yani en küçük çocuğu hedef seçtiğinden beri özdenetimin sert derslerini öğrenmişti. “İncindiğini asla gösterme, bu onları yalnızca cesaretlendirir. Hedefe isabet ettirdiklerinde asla belli etme, bu yalnızca zayıf noktalarını ortaya çıkarır. Çocuklardan biri olmayı öğren. Konuşma dillerini öğren, vücut dili öğren, davranışları edin. Hepsini karıştırınca, sonuç ne olur. Kim olduğu hakkında en küçük bir fikri olmayan adam. Sen bukalemun gibi renk değiştirebilen bir aktör, insanmış gibi davranan bir sahtekârsın. “Birçok insanı aldatması bir mucizeydi. Brandon onun sağlam biri olduğunu düşünüyordu kesinlikle. Carol Jordan belli ki ondan etkilenmişti. Sekreteri Claire şimdiye kadar gördüğü en iyi patron olduğunu düşünüyordu. İnsan rolünü iyi oynuyordu, doğru. Aldatamadığı tek kişi annesiydi, annesi ona hâlâ saklamayı başaramadığı bir kınamayla yaklaşırdı. Annesine göre babasının onları terk etmesi Tony’nin hatasıydı ve bunda şaşılacak bir şey yoktu. Cüzdanın iplerini elinde tutan kendi anne babasıyla ilişkisini sürdürme gereği olmasa onu bir yetimhaneye bırakacaktı. Annesini küçük Tony’ye bakmaya ikna eder etmez hemen bir işe girmişti. Büyükannesinin kendisine öğrettiği gibi Tony iyi olmak için elinden geleni yapmıştı ama bu her zaman kolay değildi. Büyükannesi kötü bir kadın değildi, çocukların görülmemesi ve duyulmaması gerektiği inancıyla yetiştirilmişti yalnızca. Büyükbabasının evdeki buyurganlığa tepkisi bahis dükkânına, bowlinge ve lejyona kaçmak olmuştu. Tony özdenetimi çabucak öğrenmişti. Andy’ye de olan bu muydu? Şaşırtıcı biçimde ıslanmış olan gözlerini eliyle ovuşturarak iskemlesine döndü ve deli gibi yazmaya başladı.

Ev ve iş durumu onun Pazartesi akşamları serbest olmasını sağlıyor ve Temple Fields’da onu tanıyan kimsenin görmeyeceğini düşünüyor. Bu da ortaya birkaç çıkarır: Pazartesi gecelerini boş işgünü olduğu ya da karısı/kız arkadaşı Pazartesi geceleri evde olmadığı için özellikle seçmiş olabilir. Birinci cinayet Pazartesi gecesi olduğu ve şimdi boş inanç gücü taşıdığı için Pazartesi öldürmeyi seçmiş olabilir ya da soruşturmayı baltalamak umuduyla Pazartesileri öldürmeyi sürdürmeye karar vermiş olabilir. Zeki bir insan olduğu belli ve böyle bir planlamayı yapamayacağı düşünülmemelidir.

Tony düşünmek için durarak aldığı notları inceledi. Henüz Becerikli Andy gibi düşünmüyordu ama sürekli elinden kaçan zihin giderek yaklaşıyordu. Katillerin çarpık mantığına kendisinin de dâhil olmasının bir tur vekil, aralarına katılmasını engelleyen tek şey olup olmadığını tekrar merak etti. Allah biliyor ya, onların kafalarındaki kaçınılmaz itkinin cazip geldiği zamanlar olmuştu. Öldürücü bir öfke hissettiği zamanlar da vardı, gerçi bunlar genellikle yattığı insan yerine kendisine dönük olurdu. Tony yüksek sesle, “Bu kadar yeter” diyerek parlak ekrana geri döndü.

Saldırgan, cinayetleri arasında sürekli sekiz haftalık bir süreyi korumayı başaran organize bir dizi cinayetler katili. Bu tutarlılık kendi içinde alışılmadık bir şey, şimdi normal model, katilin fantezilerini tatmin etme gücünü yitirdikçe cinayetler arasındaki sürenin azalmasıdır. Bu süreyi sabit tutmasının bir nedeni, öldürmeden önce kurbanın uzun süre izlemesi olabilir. Daha önceki cinayetlerin verdiği keyifle birleşen beklenti heyecanı bir fren görevi görür. Katilin yaptıklarını kaydetmek için kamera kullandığına ve bunun da cinayetler arasında fantezilerini ateşlediğine de inanıyorum.

Tony yazdıklarını incelemek için durdu. Engel. Çözümlemesi herhalde meslek dışından olanları ikna edecek kadar iyi görüyordu ama kendisi yazdıklarından henüz tatmin olmamıştı. Ama zihnini ve verilerini ne kadar çok zorlarsa zorlasın daha iyi bir açıklama bulamıyordu. İçini çekerek devam etti.

Bu cinayetlerin ilk amacı nedir? Silahlı soygun ya da hırsızlık gibi suç eylemleri sırasında cinayet işlenmesini bir kenara bırakabiliriz. Meşru müdafaa, tutku, suikast ya da ev içi çatışmalar gibi duygusal, bencil ya da bir nedene dayanan özel cinayetleri de bir kenara bırakabiliriz. Bu durumda cinayetler cinsel cinayet sınıfına girer.

Seçilen kurbanların tümü düşük risk sınıflamasında. Diğer bir deyişle, hepsinin bir mesleği ve yaşam biçimi vardı ve bunlar kurbanları açık hedefler haline getirmiyordu. Bu madalyonun öbür yüzü, katilin onları yakalayıp öldürmek için yüksek risk almak zorunda kalmasıdır. Bu bize katil hakkında ne anlatır?

Aşırı gerilim altında çalışıyor.

Cinayetlerini çok dikkatle planlıyor. Hata yapma lüksüne sahip değil, çünkü yaparsa kurbanları kaçar ve onu hem fiziksel hem de hukuki olarak risk altına sokar. Hemen hemen kesin olarak kurbanlarına gizlice yaklaşan biri. Kurbanlarını dikkatle seçiyor ve hayatlarını ayrıntıyla inceliyor. İlginçtir, şimdiye kadar seçtiği akşamlarda yanılmadı. Bu dikkatli bir planlamanın sonucu mu, yoksa yalnızca şans mı? Üçüncü kurbanın, Gareth Finnegan’ın kız arkadaşına gece çocuklarla buluşacağını söylediğini biliyoruz ama erkek arkadaşları ya da meslektaşları bu konuda bir şey bilmiyor görünüyordu ve evinden mi kaçırıldığı, yoksa önceden ayarlanmış bir noktada mı buluştuğu açık değil. Katil her bir kurbanıyla evinde ya da başka bir yerde buluşma ayarlamış olabilir. Sigorta elemanı ya da benzer bir işle uğraşıyor gibi görünmüş bile olabilir, gerçi hayatını kazanmak için böyle bir ışı yapacak kadar sosyal beceriye sahip olması pek olanaklı görünmüyor.

İp üzerinde yürümenin verdiği artı heyecandan hoşlanıyor.

Kişiliğindeki duygusal olgunluk bölgeleri bu hayli gerilimli durumlarda denetimi elinde tutmasını sağlıyor olmalı. Bu aynı zamanda bu tür saldırganlar arasında çok yaygın olan kötü çalışma geçmişi modeline uymamasın da sağlayabilir. (Aşağıya bakınız.)

Birçok dizi suç bir tırmanış, katilin daha çok heyecan fantezilerinin daha iyi gerçekleşmesi ihtiyacını gösterir. Bir eğlence treni gibi, her biri ardından gelen kaçınılmaz düşüklüğü telafi etmek için daha büyük olmak zorundadır...

Tony başını kaldırdı, şaşırmıştı. Bu gürültü de neydi? Açık bölmeler halinde düzenlenmiş dış büroya açılan kapının sesi gibi gelmişti ama gecenin bu saatinde o katta kimsenin olmaması gerekirdi. Tedirginlikle bilgisayar masasından kalkarak iskemlesini halı üzerinde sessizce çekti, masasının arkasına geçerek bilgisayarın yanındaki lambanın ışığından uzaklaştı. Soluğunu tutup dinledi. Sessizlik. Gerginlik yavaş yavaş azalmaya başladı. Sonra birden büro kapısının altında bir ışık belirdi.

Korkunun metalik tadı Tony’yi ele geçirdi. Masasında bir savunma silahı olabilecek tek şey kâğıt ağırlığı olarak kullandığı kocaman bir taştı. Ağırlığı alarak hızla hareket etti.

Carol kapıyı açtığı zaman Tony’yi odasının ortasında elinde bir kaya parçasıyla görünce şaşırdı. “Benim” dedi şaşkınlıkla.

Tony’nin kolları yana düştü. “Ah, kahretsin” dedi.

Carol sırıttı. “Kimi bekliyordun? Hırsızları mı? Gazetecileri mi? Gulyabaniyi mi?”

Tony rahatladı. “Affedersin” dedi. “Bütün günü bir kaçığın içine girmekle geçirirsen bir paranoyak olup çıkarsın böyle. “

Carol dalgın dalgın “Kaçık” diye yineledi. “Psikologların kullandığı teknik bir terim mi bu?”

Tony masasına geri dönüp ağırlığı yerine bırakırken, “Yalnızca bu dört duvar arasında” dedi. “Bu zevki neye borçluyum?”

“İngiliz Telekom’u bizi birbirimize bağlayamadığı için bizzat gelmemin iyi olacağını düşündüm” cevabını veren Carol bir iskemle çekip oturdu. “Bu sabah evdeki telesekreterine mesaj bıraktım. İşe gittiğini sanmıştım ama burada da değildin. Saat dörtte tekrar denedim ama gene cevap alamadım. En azından, santral operatörünün ‘Şimdi sizi bağlıyorum’ dedikten sonra bağlantının bu yüzden kesildiğini sanıyorum. Operatör eve gittiğine göre direkt hattının numarasını almayı da düşünmedim tabii.”

“Bir de detektif olacaksın” diye onu kızdırdı Tony.

“Neyse, benim bahanem de bu. Doğrusunu istersen Scargill Sokağı’na bir dakika daha tahammül edemezdim.”

“Konuşmak ister misin?”

Carol, “Ancak ağzım dolu olursa” dedi. “Açlıktan ölüyorum. Hint yemeğine ne dersin?”

Tony önce bilgisayar ekranına, sonra Carol’ın soluk yüzüne, yorgun gözlerine baktı. Yakınlaşmak istemese bile ondan hoşlanıyordu ve yanında olmasına ihtiyacı vardı. “Dur şu dosyayı kaydedeyim, sonra çıkarız. Daha sonra gelip işimi bitiririm.”

Yirmi dakika sonra Greenholm’daki bir Asya kafesinde soğanlı bhaji ve tavuk pakora’lara saldırıyorlardı. Öbür müşteriler öğrenciler ve artık siyasi doğruluk dışında hiçbir şeyi inceleyemedikleri gerçeğine alışamamış, geçici olarak revaçta insanlardı. Tony, “Mükemmel bir yer olmayabilir ama ucuz ve keyifli, servisi de hızlıdır” diyerek özür diledi.

“Bana uyar. Egon Ronay’dan daha kalenderim. Ailemizdeki gurme genlerini kardeşim almış” dedi Carol. Çevreye üstünkörü baktı. İki kişilik masaları yandaki masadan yalnızca beş santim kadar uzaktaydı. “Beni buraya işten konuşmak için bilerek mi getirdin? Zihnimi tazelemek için bir psikolog oyunu mu bu?”

Tony’nin gözleri büyüdü. “Bunu aklıma bile getirmedim. Ama haklısın, burada konuşamayız.”

Carol’ın gözlerinin içi güldü. “Bunun bana ne kadar keyif verdiğini bilemezsin.”

Birkaç dakika sessizce yemeklerini yediler. Sessizliği bozan Tony oldu. Böylece konuyu denetim altında tutabiliyordu “Polis olma kararının nedeni ne?”

Carol kaşlarını kaldırdı. “Çünkü yoksulları ezmeyi ve azınlıklara baskı uygulamayı seviyorum. Olabilir mi?” diye denedi.

Tony gülümsedi. “Sanmıyorum.”

Carol tabağını bir kenara iterek içini çekti. “Gençlik idealizmi” dedi. “Polisin toplumu kanunsuzluk ve anarşiden koruması ve topluma hizmet etmesi gerektiği gibi çılgın bir fikrin vardı.”

“Bu o kadar da çılgın bir fikir değil. İnan bana, benim uğraştığım insanlarla uğraşsaydın, sokakta dolaşmadıkları için rahatlardın.”

“Ha, teoride bir sorun yok. Kötü olan yalnızca uygulama, Her şey Manchester’da sosyoloji okumamla başladı. Örgütler sosyolojisinde uzmanlaştım. Aynı dönemde okuduğum herkes polis teşkilatının, tek rolü orta sınıfların sözde konforunu korumak olan yoz, ırkçı, cinsiyet ayrımcılığı yapan bir örgüt olduğunu düşünüyordu. Bir dereceye kadar onlarla aynı fikirdeydim. Aramızdaki fark onların kurumlara dışarıdan saldırma istemesi, benimse kökten bir değişim istiyorsak bunun içeriden gelmesi gerektiğine her zaman inanmamdı.”

Tony sırıttı. “Seni küçük yıkıcı, seni”

“Evet tamam, ne yapmak üzere olduğumu anlayamadım. Polis teşkilatında işleri değiştirmenin yanında Davut’un Golyat’ı devirmesi devede kulak kalır.”

Tony samimiyetle, “Anlatsana” dedi. “Ulusal polis teşkilatı ciddi suçlarda başarı oranını önemli ölçüde artırabilir ama bazı kıdemli polislerin endişesini görünce, sanki çocuk tacizcilerinin çocuk bakıcıları olarak eğitilmesine izin veren bir plan yapağımı düşünebilirsin.”

Carol kıkırdadı. “Yani kaçıklarınla bir koğuşa kapatılmayı tercih edeceğini mi söylüyorsun?”

“Carol, bazen oradan hiç çıkmadığımı düşünüyorum. Sen John Brandon gibi insanlarla çalışmanın ne kadar tazeleyici bir değişiklik olduğunu bilemezsin.”

Carol cevap verme fırsatı bulamadan garson ana yemeklerle masaya geldi. Carol kuzu eti, ıspanak, tavuklu karahi ve pilava çatalını daldırırken, “Senin işin de polislik gibi özel hayatla ilgili sorunlar yaratıyor mu?” diye sordu.

Anında savunmaya geçen Tony soruya soruyla cevap verdi. “Ne demek istiyorsun?”

“Daha önce de dediğim gibi, işine kafayı takmışsın. Zamanını hayvanlar ve boktan heriflerle uğraşmakla geçiriyorsun... “

Tony sözünü kesti “ve bunlar yalnızca meslektaşların, işin küçük bir parçası.”

“Evet, doğru. Yaralı bedenler ve parçalanmış yaşamlarla uğraştıktan sonra gece eve geldiğinde oturup pembe dizi izlemen ve normal insanlar gibi davranman bekleniyor.”

“Ve zihnin hâlâ günün dehşetiyle ilgilendiği için bunu yapamazsın” diye onun sözünü tamamladı. “Senin işinde bir de vardiya çalışmasının getirdiği karmaşıklık var.”

“Kesinlikle. Peki sen de aynı sorunları yaşıyor musun?” Sırf meraktan mı soruyordu, yoksa bu özel yaşamını öğrenmenin bir yolu muydu? Bazen Tony her cümleyi hareketi, vücut dilinin her ayrıntısını analiz etmeye koşullanmış parçasını kapatıp arkadaşlığından hoşlanır görünen biriyle yemek yeme zevkini çıkarmak istiyordu. Birden sorunun yanıtını fazlasıyla geciktirdiğini fark etti. “İşten sıyrılma konusunda herhalde senden daha kötüyümdür. Erkekler genellikle kadınlardan daha takıntılı olurlar gibi görünüyor. Demek istiyorum ki, tren sayan, pul koleksiyonu yapan ya da futbol fanatiği olan kaç kadın tanıyorsun?”

“Bu da kişisel ilişkilerine yansıyor mu?” diye ısrar etti Carol.

Tony sesini yükseltmemeye çalışarak, “Şey, hiçbiri uzağa gitmez” dedi. “Bu işten mi kaynaklanıyor, yoksa benden mi bilmiyorum. Çoğunlukla kapıdan çıkarken bana haykırarak söyledikleri son cümle ‘sen ve senin lanet kaçıkların’ olmaz, bu yüzden benden kaynaklandığını düşünüyorum. Ya sen? İşteki sorunları nasıl çözüyorsun?”

Carol’ın çatalı ağzına gitmek üzereydi, bu yüzden cevap vermeden önce bir ağız dolusu pilavı çiğneyip yutması gerekti. “Erkeklerin vardiyalara fazla sempatik bakmadıklarını keşfettim, tabii giden onlar olmadığı sürece. Sen de bilirsin ya, önemli bir tenis maçına hızla gitmeleri gerektiği zaman asla masada onları çayla beklemezsin. Bir de buna işin yüzünden içine kapanmanı anlayamamalarını eklersen, elinde ne kalır? Yeni doktorlar, öbür polisler, itfaiyeciler, ambulans şoförleri. Tecrübelerimden biliyorum, kendisiyle eşit durumdaki bir insanla ilişki yaşamak isteyen çok az kişi var. İşin bizden çok şey aldığını, geriye çok az şey bıraktığını düşünüyorum. Çıktığım en son erkek bir doktordu ve çalışmadığı zamanlar bütün istediği uyumak, düzüşmek ve eğlenmekti.”

“Sen ise daha fazlasını mı istiyordun?”

“Zaman zaman sohbet etmek, belki bazen bir filme ya da tiyatroya gitmek istiyordum. Ama ona katlandım, çünkü onu seviyordum.”

“Peki neden bitirdin?”

Carol tabağına baktı. “İltifatın için teşekkür ederim ama bitiren ben değilim. Buraya taşındığımda sevgilim otoyolda buraya kadar gidip gelmenin zaman kaybı olacağına karar verdi. Beni bırakarak bir hemşireyle çıkmaya başladı. Şimdi yalnızca kedim ve ben varız. Saatlerin düzensizliğine aldırmış görünmüyor”

“Ah” dedi Tony. Yüzeyin altındaki gerçek acıyı duymuştu ama ilk kez mesleki becerileri uygun bir yanıt bulamadı.

Carol, “Ya sen? Biriyle çıkıyor musun?” diye sordu.

Tony başını iki yana sallayarak yemeğine devam etti.

“Senin kadar hoş bir erkeğin yıllar önce avlanmış olacağını düşünürdüm” dedi Carol, ses tonundaki hafif alay Tony’nin hayal etmiş olmayı istediği bir şeyi gizliyordu.

“Ah, ama sen yalnızca çekici yanı gördün. Dolunayda ellerimden kıllar çıkar ve kurtadam olurum.” Tony melodramatik bir tavırla Carol’a sırıtıyordu. “Ben göründüğüm gibi değilim, genç bayan” diye hırladı.

Carol sahte bir dehşetle, “Ah, Büyükanne, ne kadar da büyük dişlerin var” dedi.

Tony, “Seni yemek için” diyerek güldü. Bunun ilişkiyi daha ileriye götürebileceği bir nokta olduğunu biliyordu ama bu zayıflık anlarının bu kadar kolay ortaya çıkmaması için savunma mekanizmalarını o kadar uzun zaman önce oluşturmuştu ki. Kaldı ki, dedi kendi kendine, onunla bir ilişki kurmaya ihtiyacım yok. Angelica vardı ve acı deneyimler ona tek yapabileceğinin bu olduğunu öğretmişti.

Carol, “Peki ruhunu bu denli zedeleyen bir işe nasıl girdin?” diye sordu.

“Doktoramı yaparken arka bacaklarımı kaldırıp izleyicilerle, konuşmaktan nefret ettiğimi keşfettim. Akademik dünyanın kuralı böyledir. Bu yüzden klinik uygulamaya geçtim.” Tony kolayca işiyle ilgili küçük hikâyeler anlatmaya başlamıştı. Kendini rahatlamış hissediyordu: Donmuş bir gölün üzerinde yürürken kuru toprağa geldiğini fark eden bir insan gibi.

Yemeğin geri kalan kısmını güvenli bir alan olan meslekleri üzerinde konuşarak geçirdiler. Garson masayı temizlemek için geldiğinde Carol hesabı istedi. “Ben ödüyorum, tamam Feminizmle hiçbir ilgisi yok. Sen yasal bir masrafsın” dedi.

Beraberce bürosuna yürürlerken Tony, “Haydi işe dönelim. Bana günü nasıl geçirdiğini anlat” dedi.

Kişisel konulardan hemen vakaya dönmek, Carol’ın Tony’ye soğukkanlı davranması gerektiği düşüncesini doğruluyordu. Hafif bir flörtten bu kadar çabuk ürken birine daha önce hiç rastlamamıştı. Şaşırtıcıydı, gene de ondan hoşlanıyordu Erkeklere çekici gelme kapasitesinden kuşkusu yoktu. En azından onunla birlikte Becerikli Andy’yi bulmaya çalışmak aralarında bir köprü kurmak için zaman ve fırsat sunuyordu ona. “Bu sabah bir aşama kaydettik. Hiç değilse hepimiz öyle olduğunu umut ediyoruz.”

Tony birden durup Carol’a döndü. “Ne tür bir aşama?” diye sordu.

“Merak etme, seni ihmal etmiş değiliz. Birçok soruşturmada küçük ayrıntı olacak bir şey ama elimizde devam etmek için çok az şey olduğundan herkes heyecanlandı. Queen of Hearts’ın bahçe kapısında bir çiviye takılmış yırtık bir deri parçası vardı. Adli Tıp hemen inceledi ve çok sıradışı bir şey olduğu ortaya çıktı. Geyik derisi ve Rusya’dan gelmiş.”

Tony, “Of Allahım” dedi. Sırtını dönerek birkaç adım attı. “Dur söyleme, bırak tahmin edeyim. O deriyi bu ülkede bulamazsın, büyük ihtimalle Rusya’ya birini göndermen gerek, ender bulunan bir şey. Haklı mıyım?”

Carol onu kolundan tutarak, “Bunu nereden biliyorsun?” diye sordu.

Tony yalnızca, “Böyle bir şey bekliyordum” dedi.

“Ne gibi? “

“Bütün polis teşkilatını, etekleri zil çalarak koşturtan bir saptırma olduğunu mu düşünüyorsun?” Carol neredeyse bağırıyordu. “Neden?”

Tony eliyle yüzünü ovuşturdu ve saçlarını sıvazladı. “Carol, bu adam şimdiye kadar çok dikkatliydi. Hiçbir ipucu bırakmama konusunda klinik bir takıntısı var neredeyse. Dizi cinayetler katillerinin zekâ düzeyleri genellikle yüksektir ve Becerikli Andy de şimdiye kadar karşılaştıklarım arasında en iyisi. Gene de damdan düşer gibi bir ipucu buluyoruz ama herhangi bir ipucu da değil o kadar ender rastlanan bir şey ki ancak nüfusun çok az kısmı bırakabilir. Sen de bana bunun gerçek olduğuna inanmamı söylüyorsun. Onun yapmaya çalıştığı da bu işte. Bahse girerim bu tuhaf Rus derisinin nereden geldiğini bulmak için çoğunuz deli danalar gibi dönüp durdunuz, öyle değil mi? Ha, sakın söyleme, bırak tahmin edeyim. Bahse girerim bütün ekip Stevie McConnell’ın hayatını araştırarak ceketi nereden aldığını bulmaya çalışıyor.”

Carol ona bakakaldı. O böyle açıkladığında her şey o kadar açıktı ki. Gene de hiçbiri deri parçasının geçerliliğini sorgulamamıştı.

Tony bu kez daha yumuşak bir biçimde, “Haklı mıyım?” diye sordu.

Carol suratını astı. “Bütün ekip değil. Yalnızca ben, Don Merrick ve birkaç polis memuru. Günün büyük kısmını telefonda jimnastik ve vücut geliştirmeyle ilgili devlet kurumlarıyla konuşarak geçirdim. McConnell’ın Rusya’da yarışmaya katılmış ya da Ruslarla yarışmış ulusal ya da bölgesel bir takımda yer alıp almadığını öğrenmeye çalıştım. Don ve öbür çocuklar da McConnell’ın Rusya’ya tatile gidip gitmediğini öğrenmek için seyahat acentelerini araştırdılar.”

Tony, “Ah, Allahım” diye inledi. “Sonra?”

“Beş yıl önce Kuzey Batı’dan bir halter ekibindeymiş. Bu ekip o sırada Leningrad olan şehirde bir yarışmaya katılmış. “

Tony derin bir soluk aldı. “Zavallı şanssız orospu çocuğu dedi. “Böyle bir şeyin bilerek konulduğu aklınıza gelmedi herhalde” diye ekledi. “Bunu üstünlük taslar bir havada söylemiyorum. Ne kadar yaklaştığınızı ve o orospu çocuğu umutsuzca yakalamak istediğinizi biliyorum. Keşke bana daha önce söyleseydin, herkes için bu kadar büyük önem taşımadan önce.”

Carol, “Bu sabah sana telefon etmeye çalıştım” dedi “Nerede olduğunu hâlâ söylemedin.”

Tony teslim olur gibi ellerini kaldırdı. “Özür dilerim. Aşın tepki gösterdim. Yataktaydım, telefonun fişini çekmiş uyuyordum. Dün geceden sonra çok yorgundum ve biraz uyumadığım takdirde profil yazma işine yoğunlaşamayacağımı biliyordum. Kalktığımda telesekretere bakmam gerekirdi. Özür dilerim, böyle bir şeye izin vermemeliydim.”

Carol sırıttı. “Bu kez seni affediyorum. Becerikli Andy’yi yakaladığımız zamana saklayalım, ha?”

Tony suratını astı. “Bunun ‘eğer’ olması gerekmiyor mu?”

O kadar zayıf duruyor, omuzları büzülmüş, başı önde duruyordu ki, Carol’ın içgüdüleri daha bir dakika önce aldığı soğukkanlı davranma kararma üstün geldi. Tony’yi sıkıca kucakladı. “Bunu yapabilecek biri varsa o da sensin...” diye fısıldayarak kendi alanını belirleyen bir kedi gibi başını onun çenesine sürdü.

*

Brandon, Tom Cross’a bakıyordu, yüzü dehşet içindeydi. “Ne yaptın?” diye sordu.

Cross gülümseyerek, “McConnell’ın evini aradım” dedi.

“Buna hakkımız olmadığını kesin bir dille söylediğimi sanıyordum. Hiçbir yargıç sıradan bir sokak kavgası yüzünden tutuklanmanın cinayet şüphesine yeterli bir gerekçe oluşturduğunu kabul etmez.”

Cross gülümsedi. Kuş gagasının açılmasına benziyordu bu sırıtış. “O o zamandı efendim. Detektif Jordan, McConnell’ın Rusya’ya gitmiş olduğunu saptayınca iş değişti. Kaldı ki çok fazla insan Rusya’da yapılmış deri ceketler alabilecek konumda değildir. Bu onu çerçevenin tam içine sokuyor. Ve ortalıkta bana borçlu olan birden fazla savcı var.”

Brandon, “Bunu önce benimle konuşman gerekirdi” dedi. “Konuyla ilgili olarak sana verdiğim son emirde, arama yoktu.”

“Denedim efendim, ama Şefle toplantıdaydınız” dedi Cross tatlı bir sesle. “Demir hâlâ sıcakken dövsem iyi olacak diye düşündüm.”

Brandon acı bir sesle, “Böylece McConnell’ın evini aramakla boşa zaman harcamış oldun” dedi. “Sen ve senin adamların daha iyi bir iş yapamaz mıydı?”

Cross, “Daha size ne bulduğumuzu söylemedim” dedi.

Brandon göğsünün daraldığını hissetti. Uğursuz önsezileri olan bir insan değildi ama göğsünün sıkışması incelediği bütün somut gerçeklerden kadar gerçekti. “Bundan sonra söyleyeceklerinize çok dikkat edin, Başkomiser” dedi.

Cross’un yüzünden anlık bir şaşkınlık geçti ama amirinin sözlerine aldırmayacak kadar içi doluydu. “Onu enseledik, efendim” dedi. “Haklarını okuyalım. McConnell’ın yatak odasında Gareth Finnegan’ın şirketinin Noel kartlarından birini ve Adam Scott’un sevgilisinin eksik olduğunu söylediği kazağın aynısını bulduk. Artı, üzerinde Damien Connolly’nin yaka numarası yazan bir trafik makbuzu. Buna bir de Rusya bağlantısını eklerseniz, küçük kıç haydudunu suçlamanın zamanı geldi bence.”

10

“BACKUP.007; DOSYA AŞK.010”ADLI3,5 İNÇLİKDİSKETTEN

Bir insanın bir şeye doğal bir eğilimi olduğunu keşfetmesi ille de körü körüne bu eğilimin peşinden gitmesi anlamına gelmez kuşkusu? Paul’un cesedini bu kez Temple Fields’daki dar sokakta karanlık bir kapı ağzına bırakırken yeni hedefimin kim olacağına çoktan karar vermiştim bile. Ama Paul’le paylaştığım bu kadar muhteşem, deneyimden sonra bile aynı şeyi Gareth’la tekrarlamaya hiç niyetim yoktu.

Üçüncü kez şansımı deneyecektim. Gareth’ın cinsel düşgiicü yüksek bir adam olduğunu biliyordum. Paul’un acınası performansını bilgisayar ortamına aktarırken bile Gareth yüzünden, kendimde keşfettiğim olağanüstü yeteneği mükemmelleştirmek için asla fırsat bulamayacağıma yanıyordum. Elimin altındaki kaynaklarla hiç görmediğim tarzda filmler üretmiştim. Tam bir porno işi. Bunları pazarlayabilsem bir servet elde ederdim. Böyle bir pazarın olduğunu biliyorum. Birçok insan Paul’un Judas iskemlesinde ölüm spazmları çekerken beni düzmesini izlemek için çok para verirdi. Adam’a yaptıklarıma gelince... Diyelim ki kimse böyle bir altmış dokuz görmemiştir.

Bir minnet gösterisi olarak Adam’in birkaç hafta önce gömüldüğü mezarlığa gittim. Cenaze yerel televizyon haberlerinde gösterilmişti, ben de videoya kaydederek mezarın nerede olduğunu tam olarak öğrenmek için görüntüleri gözden geçirmiştim. Karanlık bastıktan sonra mezarlığa gittim ve yirmi dakika içinde Adam’ın mezarını buldum. Yanımda getirdiğim kırmızı sprey boyayı çıkardım ve gri granit taşın bir kenarına “OTUZBİRCİ”, öbür tarafına “İBNE” yazdım. Bu da polise oyalanmaları için bir şey verirdi.

Ertesi akşam Gareth’ın aylıklı ortak olduğu hukuk şirketinden çıkmasını beklerken Bradfield Evening Sentinel Times’ın abartısıyla zaman geçirdim. Bu kez ön sayfada yer alıyordum.

EŞCİNSEL KATİL TEKRAR SALDIRDI

Bu sabah Bradfield’ın eşcinsel mahallesinde çıplak bir erkeğin organları kesilmiş cesedi bulundu.

Kurban, ünlü Temple Field bölgesindeki Kanal Sokağının dışınla bir ara sokakta bulunan gay kulübü Shadowsland’in yancın çıkışına bırakılmıştı.

İki ay içinde eşcinsellerin bölgesinde ikinci kez çıplak bir erkek cesedi bulunuyor.

Şimdi bölge sakinleri sapık bir dizi cinayetler katilinin şehrin eşcinsel topluluğunu hedef aldığından korkuyor.

Korkunç olay gece kulübünün sahibi Danny Surtees’in (37) muhasebecisiyle buluşmak üzere kulübe gelmesiyle ortaya çıktı.

Surtees, “Kulübe hep yandaki yangın çıkışından girerim. Otomobilimi ara sokağa park ederim. Bu sabah kapının önünde birkaç siyah çöp torbasıyla örtülü bir şey yolu tıkamıştı.

Kapının ağzından çekmek için torbaları tuttuğum zaman altında bir ceset olduğunu gördüm.

Ağır yaraları vardı. Hayatta olmasının imkânı yoktu. Hayatım boyunca bu konuda kâbuslar göreceğim.”

Bay Surtees, gece üçte kulübü kilitlerken kapı ağzında bir şey olmadığını söyledi.

Otuzlarında olduğu söylenen kurbanın kimliği henüz tespit edilemedi. Polis kurbanın beyaz, orta boylu, biraz yapılı, ense uzunluğunda koyu kahverengi saçlı ve ela gözlü olduğunu açıkladı. Apandisit ameliyatından kalma eski bir ameliyat izi de var.

Bir polis sözcüsü, “Kurbanın başka bir yerde öldürüldüğünü ve cesedin gece üçle sabah sekiz arasında sokağa bırakıldığını tahmin ediyoruz” dedi.

“Dün gece Temple Fields’da bulunan herkesi bize başvurmaya çağırıyoruz Bütün bilgiler büyük bir gizlilik içinde değerlendirilecektir.

Soruşturmanın bu aşamasında iki ay önce öldürülen Adam Scott’la bu cinayeti birbirine bağlayacak bir kanıt yok.

Bradfield Gay ve Lezbiyen Merkezi’nde tam gün çalışan Carl Fellowes, “Polis iki cinayet arasında bir bağlantı olmadığını söylüyor. Şehrin eşcinsel topluluğu adına beni hangisi daha çok kaygılandırıyor bilmiyorum -eşcinselleri öldüren bir manyak olduğu mu, yoksa iki manyak olduğu düşüncesi mi?” dedi.

Gülmem mi ağlamam mı gerek bilemedim. Ama bir şey açıktı Bu vakada polislerin yüzümü kara çıkarmayacakları kesindi. İzlerimi örterken belli ki iyi iş çıkarmıştım.

Gazeteyi katladım, kapuçinomu bitirdim ve hesap faturasını imzaladım. Gareth artık her an bürodan çıkıp kalabalık sokaklardan tramvay istasyonuna yürüyebilirdi. Hazır olmak istiyordum. Bu gece onun için gerçekten özel bir şey planlamıştım ve evde yalnız olduğundan emin olmak istiyordum.

***

Genel olarak dünyanın, beyler, kana susamış bir zihni var. Bir cinayette istedikleri tek şey fışkıran kan. Bol bol kan akması onlar için yeterli. Ama aydınlanmış uzmanın zevki daha rafinedir.

Penny Burgess buzdolabındaki şişeden bardağına Californian Chardonnay koydu ve BBC yerel haberlerini dinlemek için oturma odasına döndü. Kaygı verici yeni bir olay yok diye düşündü rahatlayarak. Silahlı bir soygun, sabah ilk iş olarak bununla uğraşabilirdi. Polis dizi eşcinsel cinayetleriyle ilgili olarak bir adamı sorguluyordu ama henüz bir suçlama yoktu. Penny şarabını yudumlayarak bir sigara yaktı.

Çok yakında harekete geçmek zorunda olduklarını düşündü. Sabah ya adamı bir şeyle suçlamaları ya da bırakmaları gerekiyordu. Şimdiye kadar kimse şüphelinin kimliğini sezmiş değildi, bu da çok ilginçti. Herkes polisteki kişisel bağlantılarına güveniyordu. Ama ilk kez sızan bilgi yoktu. Penny sabah mahkeme listesine bakmaya karar verdi. Polisin şüpheliyi suçlamak için zararsız bir şey bulma şansı vardı, böylece bir yandan dizi cinayetler suçlamasında bulunmak için gereken kanıtı ararken şüpheliyi ellerinde tutabilirlerdi.

Haberlerden sonra hava durumu başlarken telefon çaldı. Penny kanepenin yanındaki sehpaya uzanarak telefonu açtı. “Alo” dedi.

“Penny. Ben Kevin.”

Oturup sigarasını kül tablasına bastırırken hoppala, diye düşündü Penny. Ama söylediği tek şey, “Kevin, adamım. Nasıl gidiyor?” oldu. Çantasında kalem ve defter aradı.

Detektif dikkatle, “Seni ilgilendirebilecek bir şey var” dedi.

Penny imalı bir şekilde, “İlk kez olmayacak bu” dedi. Evli Kevin Matthews’la zaman zaman cinsel ilişki kurması, ona Bradfield Büyükşehir Polisi’nde bir iç casustan daha fazlasını sağlamıştı. Kevin, Penny’nin şimdiye kadar birlikte olduğu en iyi âşıklardan biriydi. Penny keşke Katolik suçluluk duygusu daha sık yenebilsem diye düşündü.

Kevin, “Bu ciddi” diye karşı çıktı.

“Ben de öyleyim, mankafa.”

“Dinle, bu bilgiyi istiyor musun istemiyor musun?”

“Kesinlikle. Özellikle de İbne Cinayetleri için ki adamın adıysa.”

Karşıdakinin derin bir soluk aldığını duydu. “Biliyorsun bunu söyleyemem. Her şeyin bir sınırı var.”

Penny içini çekti. İlişkilerinin özeti buydu işte. “Tamam peki bana ne söyleyebilirsin?”

“Temel Reis’e görevden el çektirildi.”

“Olayın başından alındı mı?” diye sordu Penny. Zihni deli gibi çalışıyordu. “Tom Cross mu? El çektirmek mi?”

“İşten alındı, Pen. Disiplin cezasıyla eve gönderildi.”

“Kim tarafından?” Allahım, bu müthiş bir hikâyeydi. Temel Reis Cross bu kez ne yapmıştı? Bir anlık panik hissetti. Ya zanlının adını rakiplerine verirken yakalanmışsa? Kevin’ın verdiği cevabı neredeyse kaçıracaktı.

“John Brandon.”

“Ne cehenneme böyle bir iş yaptı?”

Kevin, “Kimse nedenini söylemiyor” dedi. “Ama Brandon’ı görmeden önce yaptığı son şey zanlımızın evinde bir arama yapmak olmuştu.”

Penny, “Yasal bir arama mı?” diye kurcaladı.

Kevin dikkatle, “Bildiğim kadarıyla PACE’den kaynaklanan gerekçeleri vardı” dedi.

“Peki neler oluyor, Kevin? Temel Reis oraya kanıt mı bırakmış?”

“Bilmiyorum, Pen. Bak, gitmem gerek. Başka bir şey duyarsam seni ararım. Tamam mı?”

“Tamam. Teşekkürler, Kev. Sen bir yıldızsın, bunu biliyorsun”

“Evet, tabii. Yakında ararım.”

Hat kesildi. Penny telefonu yerine koyarak ayağa fırladı. Yatak odasına koşarken yolda geceliğini çıkardı. Beş dakika sonra dairesinden yeraltındaki garaja giden iki kat merdiveni koşarak iniyordu. Otomobilde haritasına bakarak adresi kontrol etti, sonra kapı ağzında söyleyeceklerini zihninden prova ederek yola koyuldu.

*

Ondan kaçan Tony oldu. Vücudu hemen ondan uzaklaştı.

Aralarında büyüyen gerilimi hafifletmek için Carol, “Affedersin, yalnızca bir kucaklamaya ihtiyacın varmış gibi duruyordun” dedi.

Tony hemen, “Bunda bir yanlış yok ki” cevabını verdi. “Grup terapisinde bunu sürekli yaparız.”

Bir an öylece durdular, birbirlerine bakmıyorlardı. Sonra Carol, Tony’nin yanına giderek kolunu tutup onu üniversitenin avlusuna yöneltti. “Peki profile ne zaman bakabileceğim?”

Konuşma artık güvenli bir zemindeydi ama Carol gene de ona fazlasıyla yakındı. Tony içindeki gerilimi hissedebiliyordu, sanki soğuk bir el göğsünü sıkıyordu. Kendini sakin, normal bir ses tonuyla konuşmaya zorladı. “Birkaç saat daha üstünde çalışmaya ihtiyacım var, sabah hemen iş başına geçeceğim. Öğleden sonra sana bir taslak hazırlamış olurum. Saat üç nasıl?”

“İyi. Bak, sen çalışırken yanında olmamın bir sakıncası var mı? Bazı ifadeleri tekrar okuyabilirim ve Scargill Sokağı’na dönersem huzurum iyice kaçacak.”

Tony tereddütlü görünüyordu. “Olabilir” dedi.

Carol, “Söz veriyorum seni taciz etmeyeceğim, Dr. Hill” diyerek ona takıldı.

Tony parmaklarını hayal kırıklığına uğramış gibi silkeleyerek, “Allah kahretsin” dedi. Şuna da bak, diye düşündü alayla. İnsan kopyası bütün hareketlerinden ne kadar da eminsin. “Doğrusunu istersen öyle değil. Tereddüt ettim, çünkü çalışırken odada birinin olmasına alışkın değilim.”

“Orada olduğumu fark etmeyeceksin bile.”

Tony, “Bundan epey kuşkuluyum” dedi. Carol bunu bir iltifat olarak yorumlayabilirdi ama Tony gerçeği biliyordu.

*

Penny, güney Bradfield’ın en seçkin sokaklarından birindeki Tudor taklidi müstakil evin zilini çaldı. Bir müfettişin maaşıyla bile Tom Cross’un yanına bile yaklaşamaması gereken bir ev olmalıydı. Ama Temel Reis’in şanslılık açısından ünü birkaç yıl önce bahiste beş sıfırlı bir çek kazanınca iyice artmıştı. Bundan sonra verilen parti polis mitolojisine geçti. Ama artık şansını kaybetmiş görünüyordu.

Koridorda bir ışık yandı, kapıya doğru biri yaklaştı. Camdan yalnızca biçimsiz bir gölge görülüyordu. Penny kilitte anahtarın çevrilme sesini duyduğu sırada içinden “On Üçüncü Cuma, Halloween’le bir arada” dedi. Kapı kuşkuyla biraz aralandı, Penny kapının arkasındaki kişiye gülümsemek için başını uzattı.

“Başkomiser Cross” dedi, soluğundan çıkan buhar kapıdan gelen sigara dumanına karışıyordu. “Penny Burges, Sentinel Times.”

Cross, “Kim olduğunu biliyorum” diye hırladı, bu üç sözcükten bile içkili olduğu anlaşılıyordu. “Gecenin bu saatinde burada ne işin var?”

Penny, “İşte küçük bir sorun yaşadığınızı duydum” diye denedi.

“Yanlış duymuşsun, bayan. Şimdi, çek arabanı.”

“Bakın, yarın bu haber bütün medyaya yayılacak. Kuşatma altında kalacaksınız. Sentinel Times her zaman sizi destekledi, Bay Cross. Bütün soruşturma boyunca sizin tarafınızdaydık. Görevden el çektirilmişseniz okurlarımızın sizin yorumunuzu öğrenmeye hakkı var.” Kapı hâlâ açıktı. Kapı suratına kapanmadan bu kadarını söylemeyi başarmışsa, ağzından işe yarar bir şeyler alma şansı var demekti.

“Vakadan alındığımı düşünmenin nedeni nedir?” diye sordu Cross küstahça.

“El çektirildiğinizi duydum. Nedenini bilmiyorum ve bu yüzden hikâyenin sizin tarafınızdan anlatılmasını istiyorum, resmi yorumu duymadan önce.”

Cross homurdandı, bektaşiüzümü gözleri daha da pörtlemiş gibi duruyordu. “Söyleyecek bir şeyim yok” dedi, her hecede homurdanmıştı.

“Kayıt dışı bir şey de mi? Teşkilatta yaptıklarınızdan sonra kenara çekilip ününüzü parçalamalarına izin mi vereceksiniz?”

Cross kapıyı biraz daha açarak sokağa doğru baktı. “Tek başına mısın?” diye sordu.

“Haber masası bile benim burada olduğumu bilmiyor. Biraz önce duydum.”

“Bir dakikalığına içeri girsen iyi olacak.”

Penny eşikten Laura Ashley kataloğundan fırlamış gibi duran bir hole girdi. Holün sonunda aralık bir kapı vardı, o kadar uzaktan bile televizyon sesleri duyulabiliyordu. Cross onu aksi yöne, büyük bir oturma odasına sürükledi. Işıkları açtığı zaman Penny’nin gözleri bir giyim mağazasındakinden daha çok desenle bozulur gibi oldu. Perdeler, halılar, kilimler, duvar kâğıdı ve yer minderlerinin tek ortak yanı, hepsinin yeşil ve krem tonlarında oluşuydu. “Ne hoş bir oda” dedi Penny.

“Öyle mi düşünüyorsun. Bense lanet bir yer olduğunu düşünüyorum. Karım bunun paranın satın alabileceği en iyisi olduğunu söylüyor, ki işittiğim tek iddia bu” diye homurdandı Cross. İçki dolabının yanına gitti. Kendisine bir taraftan sert bir içki koyduktan sonra aklına gelmiş gibi “Sen istemezsin, otomobil kullanacaksın” dedi.

Penny sesine zoraki bir sıcaklık katmaya çalışarak “Doğru” cevabını verdi. “Yolda sizin çocuklara rastlama şansını göze alamam.”

Cross başını aç bir kaplumbağa gibi öne uzatarak, “Bu orospu çocuklarının neden bana işten el çektirdiklerini mi öğrenmek istiyorsun?” diye sordu öfkeyle.

Penny not defterini çıkarmaya cesaret edemeden salladı.

“Çünkü doğru dürüst bir polis yerine lanet bir doktorun sözünü dinlemeyi tercih ediyorlar, nedeni bu.”

Penny köpek olsaydı, kulakları hemen dikilmişti. Ama nazik bir şekilde kaşını kaldırmakla yetindi. “Bir doktor mu” diye sordu.

“O dallamayı işimizi yapması için getirdiler. Adam içeri tıktığımız herifin masum olduğunu söylüyor, bu da kanıtlara göre saçma. Şimdi, ben tam yirmi yıllık polisim ve içgüdülerime güvenirim. O orospu çocuğunu ele geçirdik, bunu hissediyorum. Yapmam gereken tek şey lanet parçaları tamamlayana kadar onu parmaklıkların ardında tutmaya çalışmaktı.” Cross içkisini başına dikip boş kadehi sertçe dolaba koydu. “Ve onlar da bana işten el çektirme cesaretini gösterdiler”

Kanıt üretme o halde. Penny esrarengiz doktor hakkında daha çok şey öğrenmek istiyordu ama önce Cross’un ateşinin sönmesini beklemenin daha doğru olacağını sezdi. “Ne yaptığınızı söylediler?” diye sordu.

Cross karaftan bardağına hatırı sayılır miktarda içki koyarken, “Ben yanlış bir şey yapmadım” dedi. “Lanet olası Brandon’ın sorunu, o masanın başında o kadar uzun süredir oturuyor ki, işin ne olduğunu unutmuş. İçgüdü, iş bu demektir. İçgüdü ve sıkı çalışma” Lanet bir sosyal hizmet uzmanı gibi lanet kavramlarla dolu bir kafanın kahrolası fikirlerine teslim olmak değil.”

Penny, “Peki bu adam kim?” diye sordu.

“Dr. Tony, kahrolası Hill. Lanet olası İçişleri’nden. Bir fildişi kulede oturuyor ve bize haydutları nasıl yakalayacağımızı söylüyor. Ben nükleer fizikten ne kadar anlarsam o da polislikten o kadar anlıyor. Ama iyi doktor, herifi bırakalım diyor, Brandon evet efendim, hayır efendim, diyor. Sırf buna katılmadığım için kıçıma tekmeyi yedim.” Cross viskisini yudumladı, yüzü öfke ve alkolden kıpkırmızı olmuştu. “Şu ana kadar şansı yaver gitmiş mankafa bir zorbayla değil de kahrolası bir dâhiyle karşı karşıyayız sanırsın. Adının önünde lanet ‘doktor’ yazan akıllı piçlerin pisliği bu şekilde yakalamasına ihtiyacımız yok. Yaptığımız tek şey, adama yeni canice fikirler vermek olur.”

Penny, “Öyleyse soruşturmanın gidişatını beğenmiyorsunuz diyebilir miyiz?” diye sordu.

Cross homurdandı. “Bu da bir söyleme biçimi. Şuraya yazıyorum, bu küçük dallamayı tekrar sokaklara salarlarsa bir ceset daha buluruz.”

*

Carol’ın sözüne sadık olması Tony’yi şaşırttı. Tony bilgisayarında çalışırken Carol da onun masasına oturarak ifade yığınını inceledi. Rahatsız olmak bir yana, Tony onun varlığını şaşırtıcı biçimde yatıştırıcı buldu. Profile kaldığı yerden devam etmekte hiç güçlük çekmedi.

*

Bir eğlence treni gibi, her biri ardından gelen kaçınılmaz düşüklüğü telafi etmek için daha büyük olmak zorundadır. Bu noktada tırmanışın üç önemli işareti vardır. Boğazdaki kesikler giderek derinleşmiş ve düzgünleşmiştir. Cinsel organların kesilmesi o bölgedeki birkaç ufak kesikten tam bir hadım etmeye kadar gitmiştir. Isırıklar ve ardından söz konusu bölgedeki kesikler sayı ve derinlik olarak artmıştır. Gene de izlerini örtme konusunda denetimi yeterince elinde tutmayı başarmıştır.

Uyguladığı işkence düzeyinin artıp artmadığını, tahmin etmek zor, çünkü her durumda farklı işkence teknikleri kullanıyor gibi. Ama bu farklı tekniklerin itkisine ihtiyaç duyması da kendi içinde bir tırmanma.

Patoloğun raporuna bakılırsa olayların sıralanması şu biçimde gelişmiş gibi görünüyor:

Bileklerde kelepçe ve bağ kullanarak bağlama.

Isırma ve emme gibi cinsel davranışlar da dâhil olmak üzere işkence.

Boğazdaki ölümcül kesik.

Ölüm sonrası cinsel organların kesilmesi.

Bunlar bize katil hakkında ne anlatır?

Karmaşık ve hayli gelişmiş fantezileri var, bunları işkence yöntemleriyle uyguluyor.

Cinayetleri işlediği bir yer var. Eylemlerinin neden olduğu kan ve diğer vücut sıvıları normal bir ev ortamında hemen temizlenemeyecek miktarda. Öbür dikkatli davranışları göz önüne alındığında bu daha fazla risk almak olurdu. Bulunduğu yerde, cinayetlerden sonra temizlenmek için hemen hemen kesin olarak bir donanıma sahip. Kilitli bir garaj, güvenli ama muhtemelen suyu ve elektriği olan bir bina aramamız gerekir. Terk edilmiş bir yerde de olabilir, böylece kurbanlarının çığlıklarının duyulması riski olmaz. (Hemen hemen kesin olarak işkence sırasında ağızdaki tıkaçları çıkarıyor. Çığlıkları ve yalvarmaları duymak istiyor.)

İşkenceye karşı saplantısı var ve kendi işkence aletlerini yapabilecek beceriye sahip. Boğaz ve cinsel organların tereddütle kesilmelerine bakılacak olursa tıp ya da kasaplık becerisi yok gibi görünüyor.

Tony başını ekrandan çevirerek ve Carol’a şöyle bir göz attı. Carol kendini okumaya kaptırmıştı, gözlerinin arasında tanıdık kaş çatma çizgisi görülüyordu. Kadının önerdiği belli olan şeyden kaçmakla aptallık mı yapıyordu? İşinin yarattığı gerilimi, bir sosyopatın zihnine girmenin getirdiği iniş çıkışları onunla ilişki kuran herkesten çok anlardı. Carol akıllı ve duyarlıydı ve kendini ilişkiye mesleğine verdiği kadar veriyorsa, sorunlarını onu cezalandıracak bir sopa olarak kullanmaktan çok çözecek kadar güçlü olabilirdi.

Birden üzerindeki gözlerin farkına varan Carol başını kaldırdı ve Tony’ye yorgun bir gülümsemeyle baktı. Tony o anda kararını verdi. Hiç yolu yok. Başka birinin rehine olarak tutmasına izin vermeden de kafasındaki saçmalıkla ilgili sorunları vardı. Carol ona daha fazla yaklaşmayacak kadar akıllıydı. “İyi gidiyor mu?” diye sordu Carol.

Tony, “Onu hissetmeye başlıyorum” itirafında bulundu.

“Çok hoş bir yer değildir herhalde” dedi Carol.

“Hayır ama bunun için para alıyorum.”

Carol başını salladı. “Sanırım tatmin edici. Peki heyecan da veriyor mu?”

Tony alayla gülümsedi. “Bunu söyleyebiliriz. Bazen bunun beni onlar kadar sapık yapıp yapmadığını merak ediyorum.”

Carol güldü. “Sen de ben de. En iyi hırsız yakalayıcılarının haydutların zihinlerine girenler olduğunu söylerler. Yani yaptığım işte en iyisi olacaksam, bir haydut gibi düşünmem gerekir. Ama bu demek değil ki onların yaptığını yapmak istiyorum.”

Bu sözlerden tuhaf bir biçimde rahatlayan Tony gözlerini tekrar ekrana çevirdi.

*

Katilin kurbanlarıyla birlikte geçirdiği zaman da bazı ipuçları veriyor. Dört olaydan üçünde katil akşamın erken saatlerinde ilişki kurmuş ve ertesi gece geç saatlerde cesetleri atmış görünüyor. İlginçtir, üçüncü olayda kurbana çok daha fazla zaman ayırmış, belli ki iki günün büyük kısmında onu canlı tutmayı başarmış. Bu Noel’de işlenen cinayet.

Normalde hayat koşulları nedeniyle kurbanları uzun süre ayıramazken, bu koşullar Noel süresince değişmiş olabilir. Bunlar büyük ihtimalle evle değil işle ilgili koşullardır, ancak Noel’de ailesinin yanına yalnız giderek ona kurbanıyla geçireceği zamanı kazandıran biriyle birlikte olması da muhtemeldir. Bir diğer olasılık da Gareth Finnegan’la geçirdiği uzun zamanın kendisi için tuhaf bir Noel hediyesi, daha önceki “iş”inin iyi performansı yüzünden bir ödül olmasıdır.

Cinayetlerle cesetlerin atılması arasındaki kısa zaman aralıkları, işkence ve cinayetler sırasında önemli ölçüde içki ya da uyuşturucu kullanmadığını düşündürüyor. Bagajda canlı ya da ölü bir ceset varken trafik kurallarına uymaması nedeniyle polis tarafından durdurulma riskine giremezdi. Ayrıca kurbanlarının otomobillerini kullanmış gibi görünmesine karşın, kendi aracının olduğu da açık. Aracının yeni ve iyi durumda olma olasılığı yüksek, çünkü normal polis kontrolünde durdurulma lüksüne sahip değil.

*

Tony bilgisayarında “kaydet” tuşuna bastı ve tatmin olmuş bir gülümsemeyle arkasına yaslandı. Burada durabilirdi. Yarın sabah, Becerikli Andy’de bulmayı beklediği karakteristikler listesini ve polislerin olası hareket yöntemleri için önerilerini tamamlardı.

Carol, “Bitti mi?” diye sordu.

Tony ona bakmak için döndü, Carol önündeki dosyaları kapamıştı. “Bitirdiğini anlayamadım” dedi.

“On dakika önce bitirdim. Uçuşan parmaklarını rahatsız etmek istemedim.”

Tony başkalarının onu, kendisinin incelediği biçimde incelemesinden nefret ediyordu. Kendi incelemesinde hastanın yerinde olma düşüncesi, ter içinde uyandığı o kâbuslardan biriydi. “Bugünlük bu kadar yeter” diyerek dosyayı diskete aktardı ve disketi cebine koydu.

Carol, “Seni eve götüreyim” dedi.

Tony ayağa kalkarak, “Teşekkür ederim” karşılığını verdi. “Otomobili kent merkezine getirmiyorum. Doğrusunu söylemek gerekirse otomobil kullanmaktan fazla hoşlanmam.”

“Seni suçlayamam. Şehir trafiği berbat.”

Carol, Tony’nin evinin önünde durduğunda, “Bir fincan çay içme şansım var mı? Tuvalete gitmekten ise hiç söz etmek istemiyorum.”

Tony ısıtıcıyı açarken Carol da banyoyu kullanmak için yukarıya çıktı. Aşağı inerken telesekreterde kendi sesini duydu. Merdivenin başında durarak Tony’yi gözetledi. Tony masaya yaslanmış, elinde kalem kâğıt mesajları dinliyordu. Onun yüzünün ve vücut hatlarının giderek tanıdıklaştığını düşündü Carol. Kendi sesi sona erdi ve makineden bip sesi çıktı. Başka bir ses, “Merhaba, Tony, ben Pete” dedi. “Önümüzdeki Perşembe Bradfield’da olmam gerek. Çarşamba akşamı yatak ve bira şansım var mı? Bu arada, İbne Katili soruşturmasına dâhil olduğun için tebrikler. Umarım orospu çocuğunu yakalarsın.” Bip. “Anthony, sevgilim. Nerelerdesin? Burada yatmış seni özlüyorum. Bitirilmemiş bir işimiz var, sevgili çocuk.”

Tony sesi duyunca doğrulup telesekretere baktı. Ses boğuk, seksi, sıcaktı. “Düşünsene sen...” Tony’nin eli uzanarak makineyi birden kapattı.

Carol acıyla, biriyle ilişkisi yokmuş bir de, diye düşündü. Yürümeye başladı. “Çayı boş ver. Yarın görüşürüz” dedi. Sesi buz gibi soğuktu.

Tony hemen arkasına döndü, gözlerinde panik vardı. Göründüğü gibi değil” dedi hiç düşünmeden. “Bu kadınla hiç tanışmadım”

Carol kapı ağzında dönerek koridorda yürümeye başladı. Kilidi açmaya çalışırken Tony soğuk bir sesle konuştu. “Sana doğruyu söylüyorum, Carol. Seni hiç ilgilendirmediği halde. “

Carol hafifçe döndü, bir yerlerden bir gülümseme bularak dudaklarına yerleştirdi ve “Çok haklısın. Beni hiç ilgilendirmez. Yarın görüşürüz, Tony” dedi.

Kapının kapanma sesi Tony’nin başında bir çekiç sesi yankılandı. Duvara yaslanırken acı acı, “Allah’a şükür psikologsun” dedi. “Sıradan biri yüzüne gözüne bulaştırabilirdi. İşini çocuk oyuncağına çevirmeyi gerçekten iyi biliyorsun değil Hill?”

11

BACKUP.00 7; DOSYA AŞK.011” ADLI 3,5 İNÇLİK DİSKETTEN

Gareth tramvayda bana hafifçe gülümsediğinde hayallerimin gerçekleşmek üzere olduğuna emin olmuştum. İşte beklenmedik bir sorun yüzünden fazla mesai yapmam gerekmiş ve onu bir haftadan fazla takip etmeyi başaramamıştım.

İşten sonra eve döndüğümde hayali beni uyutan ninni gibiydi, sesi kulaklarımda yankılanıyordu ama onu kanlı canlı görmeye ihtiyacım vardı. İşe gitmek üzere evden çıkmadan önce kapısının dışında olabilmek için çalar saatimi kurdum ama o kadar yorgundum ki saatin zilini duymadım. Uyanır uyanmaz, tek şansımın birkaç durak sonra onu tramvayda yakalamak olduğunu anladım.

Platforma koşarken tramvay geldi. İlk vagonu heyecanla taradım ama onu göremedim. Boğazıma bir yumru tıkandı. Sonra ikinci vagon kapısının sağ tarafında parlayan başını gördüm. Kalabalığı yararak tam yanında durmayı başardım, dizlerim ona değiyordu. Bu temasla Gareth başını kaldırdı. Gri gözlerinin köşeleri kırıştı, dudaklarında bir gülümseme belirdi. Ben de ona gülümseyip, “Affedersiniz” dedim.

“Önemli değil” dedi. “Bu tramvay gün geçtikçe daha kalabalık oluyor.”

Konuşmayı devam ettirmek istedim ama ilk kez söyleyecek bir şey bulamadım. Gareth, Guardian’a geri döndü, ben de dışarıya bakarmış gibi yaparken göz ucuyla onu izlemek zorunda kaldım. Fazla bir şey değildi, biliyorum ama bir başlangıçtı. Beni görmüştü. Var olduğumu biliyordu. Her şey zamana kalmıştı.

Shakespeare, “Yapacağımız ilk iş bütün avukatları öldürmek olmalı” dediğinde haklıydı. Böylece hiç değilse daha az yalancı kalırdı dünyada. Aynı sözcüklerdi sanki. Avukat, yalancı. Bir gün mübaşirden yana, ertesi gün sanıktan yana konuşan birinden hiçbir şey beklememek gerekirdi.

Gareth’ın evinin köşesinde park ettim. Cipimin koyu renk camları nedeniyle görünmeden onun eve girişini gözleyebilirdim. Evinin çevresinde çit olmadığından durduğum yerden oturma odasını biliyordum.

Artık alışkanlıklarını biliyordum. Eve altıyı biraz geçe geldi, mutfaktan bir kutu Grolsch aldı ve oturma odasına dönerek birasını içip televizyon seyretti. Yirmi dakika kadar sonra mutfaktan biraz yiyecek aldı pizza, hazır yiyecekler, fırında patates. Anlaşılan yemek pişirmeye meraklı değildi. Birlikte olduğumuz zaman bu sorumluluğu, üstlenmek zorunda kalacaktım.

Haberlerden sonra odadan çıktı, evin başka bir odasında çalıştığını tahmin ettim. Çam raflara dizilmiş hukuk kitaplarını hayal ettim. Sonra ya televizyon izlemeye geri dönecek ya da köşedeki pub’ta birkaç kadeh içki içecekti.

Gareth’ın hayatını paylaşacak birine ihtiyacı var diye düşündüm eve dönmesini beklerken. Bu insan bendim. Gareth benim Noel hediyem olacaktı.

Saat beşi çeyrek geçe, Gareth’ın evinin hemen arkasındaki park gerine beyaz bir Volkswagen Golf girdi ve içinden bir kadın indi. Otomobile yaslanarak dosya dolu bir evrak çantasıyla bir kol çantası aldı. Kaldırımda yürürken kadının bana belli belirsiz tanıdık geldiğini düşündüm. Ufak tefek, açık kahverengi saçlar arkada örgü yapılmış, kocaman gözlükler, siyah takım, boğaz kısmı dantelli beyaz bluz.

Kadın Gareth’ın bahçe kapısına doğru döndüğünde gözlerime inanamadım. Bahçe kapısından evin kapısına kadar yürüdüğü süre boyunca, kadının bir emlakçı, sigortacı, bazı belgeler bırakan bir meslektaş olduğunu söyledim kendime. Herhangi biri. Herhangi biri.

Sonra kadın çantasını açıp bir anahtar çıkardı. Anahtarı kilide sokup içerice girerken zihnim “Hayır” diye bağırıyordu. Oturma odasının kapısı açıldı ve kadın evrak çantasını bir koltuğun üzerine bıraktı. Sonra tekrar odadan çıktı. On dakika sonra Gareth’ın büyük beyaz bornozunu giymiş olarak geri döndü.

Doğrusunu söylemek gerekirse yol boyunca Shakespeare’e hak verdim.

Neşeli olma zamanıydı, bu yüzden hayal kırıklığımın ruh halimi etkilemesine izin vermemeye zorladım kendimi. Bunun yerine bir sonraki projem üzerine araştırmaya yoğunlaştım. Mevsime uygun bir şey istiyordum: Eski barbar Hıristiyan sembolizmi. Bir yemlik ve kundak bezleriyle yapılabilecek fazla şey olmadığından kendime sanatsal bir izin vererek hayatın öbür tarafına gittim.

Bir ceza biçimi olarak çarmıha germe herhalde Romalılar’ın Kartacalılar’dan aldığı bir şeydi. (Romalılar’ın başka herkese barbar demeleri ilginç değil mi?) Romalılar çarmıhı Punic Savaşları sırasında benimsediler ve başlangıçta yalnızca kölelere uygulanan bir cezalandırma yöntemi oldu. Bu da gayet uygun görünüyor, çünkü şimdi Gareth’ın oynamasını istediğim tek rol de buydu. İmparatorluğun sonlarında çarmıh daha genel bir ceza yöntemi haline geldi. Romalılar’ın gelip onları fethetmelerinden pardon, medenileştirmelerinden sonra baş kaldıran yöre halkına karşı kullanıldı.

Geleneksel olarak adam kırbaçlanıyor, sonra sokaklarda haç taşıyarak yürümeye zorlanıyor ve yere gömülü uzun bir kazığın yanına götürülüyordu. Sonra haça çiviyle asılıyor ve kasnaklarla yukarıya kaldırılıyordu. Ayakları bazen çiviyle bazen de iplerle bağlanırdı. Zaman zaman askerler adamın ölmesine yardım ederler, kurbanın bacaklarını kırarlardı. Bu da onun bakılmasını sağlardı. Ama kendi amaçlarım açısından daha süslü St. Andrews Haçı’nı seçtim. Birincisi, bu haç Gareth’ın kaslarında daha ilginç bir basınç yaratacaktı, ikincisi, işi başarırsa ona ulaşmak çok daha kolay olacaktı.

İlginçtir, çarmıha germe, askerden kaçma suçu dışında askerler için bir ceza yöntemi olarak hiç kullanılmadı. Belki de Romalılar doğru olanı yapmışlardı.

***

Ama bu arada kim kurbandı? Çünkü öldürecek rastgele birini arayarak yolculuk yapacak kadar akılsızca davranamazdı. Ah, hayır: Kendine bir süre önce bir kurban, yani eski ve çok yakın bir arkadaş bulmuştu.

Brandon daktilodaki kâğıda boş gözlerle baktı. Tom Cross ACC’nin mükemmel polis kavramından çok uzaktı ama her zaman iyi bir hırsız yakalayıcı olarak görünmüştü. Bu geceki gibi alışılmadık davranışlar ancak bütün kariyeri hakkında kuşku uyandırmaya yarayabilirdi. Yıllar boyunca Cross hiç kimsenin ruhu duymadan, kanıtları düzenleyip başka kaç kişiyi suçlu göstermişti? Kuralları çiğneyip Tony’yi yasadışı aramaya götürmüş olan kendisi olmasaydı kimse Tom Cross’un bulduğu “kanıt”tan şüphelenmeyecekti. Stevie McConnell dışında kimse, Cross’un üç “bulgu”sundan ikisinin eve onunla birlikte geldiğini bilmeyecekti. Bunun sonuçlarını düşünmek bile Brandon’ın sırtından soğuk terler dökülmesine yetmişti.

Cross, Brandon’a onu görevden alma seçeneğinden başka bir şey bırakmamıştı. Kaçınılmaz olarak bunu izleyecek disiplin toplantısı ilgili herkes için acılı olacaktı ama bu Brandon’ın hiç de derdi değildi. Olayın cinayet bölümünün morali üzerindeki etkisiyle daha çok ilgileniyordu. Bununla savaşmanın tek yolu, soruşturmanın sorumluluğunu doğrudan üstlenmekti. Şimdi yapması gereken tek şey Şefi haklı olduğuna ikna etmekti. Brandon iç çekerek daktilodan son kâğıdı çıkardı ve yeni bir kâğıt taktı.

Şefe gönderdiği not kısa ve amacına uygundu. Eve sürünerek gitmeden önce yapması gereken tek bir iş kalmıştı. Brandon saate baktı. On ikiye otuz dakika var. Daktiloyu iterek özel not defterine yazmaya başladı: “Detektif Kevin Matthews’a. John Brandon, Emniyet Müdür Yardımcısı. Konu: Steven McConnell. Müfettiş Cross’un görevden alınmasından sonra cinayet bölümünün yöneticiliğini doğrudan üstlenmiş bulunuyorum. McConnell’ı cinayetle suçlamak için hiçbir gerekçe yoktur. McConnell saldırı suçundan kefaletle serbest bırakılmalı ve daha başka kanıtlar ortaya çıkarsa onu daha fazla sorgulayabilmemiz için bir hafta içinde Scargill Sokağı’na dönecek biçimde ayrı bir kefalet duruşmasına çıkmalı. Bize ilişkide bulunduğu kişiler hakkında bilgi ya da Gareth Finnegan ve Adam Scott’la tanıştırmış olabileceği insanların adlarını vermeyi kabul etmediğini göz önüne alırsak, yapacağı her tür teması takip etmeliyiz. Scott ve Finnegan’la ve artık bildiğimiz gibi mesleki boyutta Damien Connolly ile bağlantısını gerekçe göstererek telefonunun dinlenmesi için izin de çıkarılmalı. Birbiriyle ilgili dört cinayet konusundaki soruşturmalarımız geniş bir cephede sürdürmeli. Kefaletle serbest bırakılmasından sonra McConnell’ın takip edilmesini öneriyorum. Yarın öğleyin kıdemli polislerle bir toplantı yapılacak.” Brandon notunu imzaladı ve bir zarfın içine koydu. Nöbetçi çavuşun yanına gitmek için merdivenden inerken, dost kazanma ve insanları etkileme yolu diye düşündü. Tony Hill’in Stevie McConnell hakkında yanılmaması için dua etti. Tom Cross içgüdüleri konusunda haklıysa, bu polislerin moralini bozmaktan çok daha riskli olurdu.

*

Carol yemek masasına yığılır gibi oturdu, çenesini kavuşturduğu kollarının arasına sokmuş, bir eliyle Nelson’un karnını gıdıklıyordu. “Ne düşünüyorsun oğlum? Yalan söyleyen bir orospu çocuğu daha mı?”

Kedi gözlerini kısarak, “Mırr” dedi.

“Bunu söyleyeceğini biliyordum. Sana katılıyorum, nasıl da hep onları seçerim.” Carol içini çekti. “Haklısın, mesafemi korumalıydım. Hamleyi sen yaparsan böyle olur. Arkadan darbe yersin. Ama genellikle hiç beklenmedik bir yerden gelir. Şimdi hiç değilse neden benden uzak durduğunu biliyorum. Onsuz olmak daha iyi kediciğim. Hayat ikinci keman ol da yeterince zor zaten.”

Nelson, “Mırr” diyerek ona katıldığını belirtti.

“Kafamın çalışmadığını sanmış olmalı, benim, yaban birinin telesekreterdeki gibi mesajlar bıraktığına inanmamı bekliyor.”

Nelson sırt üstü dönerek “Hırrr” diye şikâyet etti, pençeleriyle onun parmaklarını çiziyordu.

“Tamam, demek sen de bunun aptalca olduğunu düşünüyorsun. Ama adam bir psikolog. Bana yalan söylediğini açıklamak için bir şey uydurması gerekseydi, komik telefon konuşmalarından daha kabul edilebilir bir görüntü yaratır. Yapması gereken tek şey, ilişkiyi bitirdiği mesajını almayan biri olduğunu söylemekti.” Carol gözlerini ovuşturarak esnedi ve bir an öylece durdu.

Michael’ın çalışma odası olarak kullandığı küçük odanın kapısı açıldı ve Michael kapı ağzında belirdi. “Sesler duyduğumu sanmıştım. Benimle konuşabilirsin, biliyorsun. Ben sana cevap verebilirim hiç değilse.”

Carol yorgunca gülümsedi. “Nelson da veriyor. Kedilerle konuşamamamız onun hatası değil. Seni rahatsız etmek istemedim, çalıştığını biliyorum.”

Michael içki dolabının önüne giderek kendine biraz Skoç koydu. “Şimdiye kadar yaptıklarımızı denetliyordum. Fazla bir şey değil. Senin günün nasıl geçti?”

“Hiç sorma. Bizi Scargill Sokağı’na transfer ettiler. Tam bir cehennem. Hesaplamalarını bir abaküste yaptığını düşün, o zaman çalışma ortamım hakkında bir fikir edinebilirsin. Ortam berbat ve Tony Hill’den hiç söz etmeyelim. Bunun dışında her şey mükemmel.” Carol, Michael’ı izleyerek kendisine bir içki koydu.

Michael kanepelerden birinin koluna tüneyerek, “Konuşmak ister misin?” diye sordu.

“Teşekkürler ama ben almayayım.” Carol içkisini bir dikişte bitirdi, içkinin etkisiyle ürperdi ve “Bu arada sana bazı fotoğraflar getirdim. Ne zaman bakabilirsin?” diye sordu.

“Yarın akşam bazı programlarla uğraşma işini bitireceğim. Yarın akşam uygun mu?”

Carol, Michael’a sarılarak onu kucakladı. “Teşekkür ederim, kardeşim” dedi.

Michael da ona sarılarak, “O zevk bana ait” dedi. “Meydan okumayı ne kadar sevdiğimi bilirsin.”

Carol, “Ben yatıyorum” dedi. “Uzun süredir ayaktayım.”

Carol ışığı söndürür söndürmez Nelson’un yatağın ayak ucuna yattığını hissetti. Onun sıcaklığını bacaklarında hissetmek güzeldi, gerçi akşamüstü umduğu bedenin yerini alamazdı. Elbette başını yastığa koyar koymaz uykusu kaçtı gitti. Yorgunluğu geçmemişti ama zihni hiç de uykulu değildi. Lütfen Allahım, yarın öğleden sonra Tony ile kendisinin arasındaki gerginlik buhar olup uçsun. Aşağılanma hissi hâlâ varlığını sürdürecekti ama Carol yetişkin ve profesyonel bir insandı. Artık Tony’nin sınırlarını bildiğinden onu tekrar zor duruma sokmayacaktı ve Tony de onun öğrendiğini bildiğinden belki biraz rahatlamış olurdu. Her iki durumda da profil aralarındaki tarafsız zemini sağlayabilirdi. Carol, Tony’nin ortaya çıkaracağı şeyleri dört gözle bekliyordu.

*

Uyuyan şehrin öbür tarafında Tony de yatağına yatmış tavana bakıyordu. Alçının kalktığı yerlerde hayali yol haritalarını izliyordu. Başucundaki lambayı kapamanın bir anlamı olmadığını biliyordu. Uyku tutmayacak, karanlıkta bir klostrofobiye yakalandığını hissetmeye başlayacaktı. Koyunları saymak hiçbir zaman işe yaramamıştı. Gecenin yavaş ilerleyen saatlerinde Tony Hill kendi terapisti haline dönüşüyordu. “Bu gece neden telefon ettin ki?” diye mırıldandı. “Carol Jordan’dan hoşlanıyorum. Onu hayatımda istemediğimi biliyorum ama onu incitmek de istemedim. Hayatımda kimsenin olmadığını söyledikten telesekreterde senin sesini duyunca suratına bir yumruk yemiş gibi olmalı.

Yabancı biri birbirimizi pek tanımadığımızı, bu gece olan her şeyin aşırı bir tepki olduğunu söylerdi. Ama yabancılar, bir insan avında, saat bir sonraki kurbanın hayatından çaldığı sırada birlikte çalışırken ortaya çıkan bağı, yakınlığı anlayamaz”

İçini çekti. Hiç değilse Carol’ı yalan söylemediğine ikna edebilecek bir şey kaçırmamıştı ağzından, kendi içinde dikkatle gizli tuttuğu gerçeği. Hastalarına ne derdi? “Dışarı çıkarın. Ne olduğu önemli değil, konuşmak acıyı yok etmenin ilk adımıdır.”

Acıyla, “Ne saçmalık ama” dedi. “Sihir torbamdaki hilelerden biri, fantezilerini toplumun kabul edemeyeceği bir biçimde gerçekleştirme yoluna giden çarpık zihinleri ortaya çıkarmaya yönelik merakımı meşrulaştırma yollarından biri daha. Carol’a gerçeği, i ile başlayan sözcüğü söyleseydim bile duyduğum acı azalmayacaktı. Sadece kendimi değersiz bir bok yığını gibi hissedecektim. Yaşlıların iktidarsız olmaları önemli değil. Benim yaşımda kaldıramayanlar ise fıkra konusudur.”

Telefon çalınca şaşırdı. Sırtüstü dönerek almacı kaldırdı. “Alo” dedi, sesi tereddütlüydü.

“Anthony, sonunda. Ah, seni ne kadar özledim.”

Boğuk, kısık sese duyduğu öfke parladığı kadar çabuk söndü. Ona kızmanın ne anlamı vardı? Sorun o değildi. Kendini tutarak, “Mesajını aldım” dedi. Carol’la yaşadığı beceriksizliğe bu kadın neden olmamıştı. Bir erkeğe göre bu kadar hastalıklı bir mazereti olmasa çirkinlik olmayacaktı. Güzel, normal bir kadınla ilişkiyi düşünmenin bile anlamı yoktu. Tıpkı yakınlaştığı diğer kadınlarla olduğu gibi Carol’la da aynı şey olacaktı. Umabileceği tek şey telefon seksiydi. Bu, hiç değilse bir tür eşitlik yaratıyordu. Yalnızca orgazm değil, ereksiyon olmuş taklidi de yapabilirdi.

Angelica kıkırdadı. “Eve geldiğinde hoş bir şey bulmanı düşünmüştüm. Umarım biraz oynaşmak için çok yorgun değilsindir”

Tony kendinden iğrenmesini göz ardı etmeye çalışarak, “Senin oynaşmaların için asla çok yorgun olmam” dedi. Bunu bir terapi olarak düşün, dedi kendine. Sırtüstü yattı, sesin kendisini etkilemesine izin vererek elini göğsünden kasıklarına kaydırdı.

*

Penny Burgess, Bradfield Evening Sentinel Times’ın üçüncü katında belirdiğinde temizlikçiler asansörün yanında dedikodu yapıyorlardı. Haber bölümüne geçerken ışıkları yaktı, bu arada bir şarkı mırıldanıyordu. Çantasını bilgisayarın yanındaki masaya bırakarak ekranı açtı. Kütüphane veri tabanına girdi ve “arama” tuşuna bastı. Önüne beş seçenek çıktı.

1. Konu;

2. Ad;

3. Ek bilgi;

4.Tarih;

5.Fotoğraflar.

Penny 2’ye bastı. “Soyadı” hanesine “Hill” yazdı. “Ad” yazısı çıkınca “Tony”, “unvan” hanesine de “Dr.” yazdı. Sonra arkasına yaslanarak bilgisayarın dev belleğine depolanmış bilgileri bulmasını bekledi. Sigara paketini çıkararak günün ilk sigarasını yaktı. Birkaç nefes almıştı ki ekran da “Bulundu (6)” yazısı belirdi.

Penny altı bilgi kalemini ekrana çağırdı. Bilgiler kronolojik olarak sondan başlayarak belirdiler. Birincisi Sentinel Times’dan kesilmiş iki aylık bir bilgiydi. Yeni muhabirlerden biri tarafından yazılmıştı. Gerçi yazıyı o dönemde okumuştu ama sonradan tamamen unutmuştu. Okurken hafif bir ıslık çaldı.

BİR KATİLİN ZİHNİNİN İÇİNDE

Şehrin eşcinsel topluluğunu dehşete sokan en son cinayetle ilgili olarak bugün İçişleri’nin dizi cinayetler katilini bulmak üzere görevlendirdiği kişi konuştu.

Adli tıp psikoloğu Tony Hill, bir yıldır hükümetin finanse ettiği önemli bir araştırma yürütüyor. Bu sonunda FBI’ın Kuzuların Sessizliğinde canlandırılana benzer bir suçlu profili çıkarma bölümü kurulup kurulmayacağına karar verilecek.

34 yaşındaki Dr. Hill daha önce Blamires Hastanesi’nde klinik psikolog olarak çalıştı. Burası İngiltere’nin en tehlikeli suçluların tutulduğu maksimum güvenli bir akıl hastanesidir ve içinde kitle katili David Harney dizi cinayetler katili Keith Bond, nam-ı diğer Otoyol Çılgını da bulunmaktadır.

Dr. Hill, “Polis bu olaylarda danışmanlık yapma için beni görevlendirmedi, bu yüzden cinayetler hakkında okurlarınızdan daha çok şey bilmiyorum” dedi.

*

Ya Tony Hill meslektaşlarına yalan söylemişti ya da olayla bu görüşmeden sonra ilgilenmeye başlamıştı. Eğer böyleyse Penny, editörünü cezbetmek için bunu nasıl kullanacağını biliyordu. Manşeti gözünün önünde canlandırabiliyordu. “POLİS İNSAN AVINDA BEST ÖRNEĞİNİ İZLİYOR.” Öbür bilgileri çabucak taradı. Zaten bilmediği bir şey yoktu, gerçi Dr. Hill’in üçüncü cinayetteki farklılıkların sokaklarda iki katil olduğu anlamına geleceği varsayımıyla ilgilenmişti. Bu, fazla yankı yaratmadan kaybolmuş bir düşünceydi. Telefonda bulduğu zaman Kevin’a bunu sorması gerekiyordu.

Bir sonraki kupür Guardian’dandı ve dizi suçlar saldırganlarıyla ilgilenecek bir ulusal bölüm geliştirmek için İçişleri’nin bir program başlattığını açıklıyordu. Proje, Bradfield Üniversitesi’nce yürütülecekti. Yazı Dr. Hill’in geçmişi hakkında daha fazla bilgi veriyordu, Penny onun kariyer ayrıntılarını defterine kaydetti. Hiç de yabana atılacak bir adam değildi. Onu dikkatle ele alması gerekecekti. Kalemiyle dişlerine vurarak Sentinel Times’ın neden Dr. Hill’in profiliyle ilgili bir araştırma yapmadığını merak etti. Belki denemişler ama hüsrana uğramışlardı. Meslektaşlarıyla bunu konuşması iyi olacaktı.

Öbür iki gazete yazısı ulusal çapta bir renkli gazetedendi, Sessizliğinin sinemalarda oynadığı dönemle çakışan, dizi cinayetler katilleriyle ilgili iki bölümlü bir diziydi. Her iki yazıda da Dr. Hill’den söz ediliyor, psikolojik profilcilerin çalışmalarından bahsediliyordu.

Son iki gazete yazısı onun en ünlü hastalarından biriyle, Otoyol Çılgını Keith Pond’la ilgiliydi. Pond otoyol üzerindeki benzin istasyonlarından beş kadını kaçırmış, vahşice tecavüz etmiş ve öldürmüştü. Duruşma sırasında ancak iki ceset bulunmuştu. Ama Dr. Hill’le birçok terapi seansına katıldıktan sonra Pond öbür üç cesedin nerede olduğunu itiraf etmişti. Dr. Hill kurbanlardan birinin acılı ailesi tarafından mucize bir iş başardığı söylenerek tebrik edilmişti. İki yazıdan birinde Dr. Hill’in özel yaşamından söz ediliyordu ama fazla bir ayrıntı yoktu. Her zamanki gibi gazeteci bunun iyi bir hikâyeyi engellemesine izin vermemişti.

*

Hiç evlenmemiş olan Tony Hill kendisini işine adamıştır. Eski bir meslektaşı, “Tony işkoliktir. İşiyle evlidir” demiştir.

“Hastalarını neyin harekete geçirdiğini anlama isteğiyle doludur. Herhalde ülkede onun kadar çarpık zihinlerin içine girme ve yaptıklarının nedenlerini bulma yeteneğine sahip ikinci bir kişi daha yoktur.

Bazen normal hastalardan çok dizi cinayetler katilleriyle daha iyi ilişki kurabildiğini düşünüyorum.”

Dr. Hill yalnız yaşıyor ve meslektaşlarıyla sosyal ilişki kurmamasıyla ünlü. Dizi cinayet katillerinin zihinlerini incelemenin dışında tek hobisi yürüyüşe çıkmak. Hafta sonları düzenli olarak Lakes ya da Yorkshire Dales’e gidiyor ve kayalık bölgede dolaşıyor.

*

Penny defterine notlar alırken yüksek sesle, “Tam bir kahkaha varili gibi görünüyor” dedi. Ana menüye dönerek beşinci seçeneği seçti. Resim için tekrar Tony’nin adını yazdı. Veri bankası dosyada bir resim olduğunu açıkladı. Penny fotoğrafı çağırdı ve ekranda beliren yüze baktı. “İşte oldu” diye bağırdı. Adam daha önce yalnızca bir kez görmüştü ama şimdi Carol Jordan’ın yanında gördüğü kişinin kim olduğunu biliyordu.

Penny koltuğunda arkasına yaslanarak üçüncü sigarasın keyfini çıkardı ve haber bölümünün dolmaya başladığını fark etti. Tek bir küçük telefondan sonra kantinden patates kızartması alarak kendini ödüllendirecek zamanı bulabilirdi. Telefona uzanarak Kevin Matthews’un ev numarasını çevirdi. Kevin telefonu ikinci çalışta açtı. “Detektif Matthews” dedi uykulu bir sesle.

Penny, “Merhaba Kev, ben Penny” diyerek karşılığında duyduğu şaşkın sessizliğin tadını çıkardı. “Seni evinden rahatsız ettiğim için özür dilerim ama sorularıma bürodan çok evinde cevap vermeyi tercih edeceğini düşündüm.”

Kevin, “N-nne?” diye kekeledi. Sonra fısıltılı bir sesle, “Evet, iş. Sen uyumana devam et canım” dedi.

“Dr. Tony Hill ne kadar zamandır ekipte?”

“Bunu nasıl duydun? Allah kahretsin, bunun çok gizli bir bilgi olması gerekiyordu” diye patladı. Gerginliği öfkeye dönüşmüştü.

“Cık, cık, Kev. Böyle bağırırsan asla uyuyamazsın. Nasıl bildiğimi boş ver, elini kalbine koyup bilginin senden kaynaklandığını reddedebileceğine şükret. Ne kadar zamandır, Kev?”

Kevin boğazını temizledi. “Yalnızca birkaç gündür.”

“Brandon’ın fikri miydi?”

“Doğru. Bak, bu konuda gerçekten konuşamam. Çok gizli tutulması gerekiyor.”

“Bir profil çıkarıyor, doğru mu?”

“Sen ne zannediyordun?”

“Carol Jordan’la birlikte mi çalışıyor? Brandon’ın gözbebeği de bu işin içinde, değil mi?”

“İrtibatı o sağlıyor. Bak, kapatmam gerek. Seninle daha sonra konuşuruz, tamam mı?” Kevin sesini tehditkâr çıkarmaya çalıştı ama başaramadı.

Penny gülümseyip ağzındaki sigara dumanını yavaş yavaş üfledi. “Teşekkürler, Kev. Sana çok özel bir borcum var.” Almacı yerine koydu, ekranı temizledi ve bir haber dosyası açtı.

“Özel haber. Penny Jordan” diye yazdı. Kahvaltıyı boş ver. Yapacak çok daha ilginç bir işi vardı.

*

Tony sekiz buçukta ekranın önüne oturmuştu. Erotik ilişkisi hakkında hissetmeyi beklediği suçluluk yerine, kendini tazelenmiş hissediyordu. Angelica’yla böyle bir ilişkiye izin vermek nedense onu rahatlatmıştı. Bu koşullar altında bunu şaşırtıcı bulmasına karşın, onunla yaratıcı cinsellikle konuşurken gerçekten de uyarılmıştı. Orgazm olana kadar ereksiyonunu koruyamamıştı ama yanında başarısızlığını paylaşacak kimse olmadığı için bu da önemli görünmüyordu. Belki Angelica’nın birkaç telefonundan sonra gerçeklerle panikten daha az bir duyguyla yüzleşebilecekti.

Ama çalışırken değil. Şimdi tam bir huzur içinde olması gerekiyordu. Sekreterine telefon bağlamamasını söylemiş ve direkt hattının sesini kısmıştı. Düşünce akışını hiçbir şey ve hiç kimse kesmeyecekti. Bir gün önce yaptığı çalışmayı okurken tatmin duygusu devam etti. Şimdi kendini onun yerine koyup Becerikli Andy hakkındaki sonuçlarını kâğıda dökmeye hazırdı. Termostan kendine kahve koyarak derin bir soluk aldı.

*

Yakalanana kadar kesinlikle tekrar cinayet işleyecek bir dizi cinayetler katiliyle karşı karşıyayız. Süreci hızlandıracak bir şey olmazsa, bir sonraki cinayet, Damien Connolly’nin ölümünden sonraki sekizinci Pazartesi gerçekleşecek. Onu süreyi kısaltmanın eşiğine itebilen şey fanteziyi canlı tutmak için kullandığı şeyi kaybetmesine neden olan bir olay olabilir. Örneğin video kaset kullandığı için kasetlerin kaybolması ya da zarar görmesi denetimini yitirmesine neden olabilir. Diğer bir olası senaryo da masum bir insanın cinayetlerle ilgili olarak suçlanmasıdır. Bu kendi benliğine bir hakaret olarak algılayıp bir sonraki cinayetini programladığından önce işleyebilir.

Yeni kurbanını şimdiden seçmiş olduğuna ve kurbanın davranışlarıyla yaşam tarzını öğrenmeye çalıştığına inanıyorum. Seçilen kurbanın eşcinsel camiada tanınmamış biri olması olasılığı yüksek. Bu kişi, neredeyse her açıdan, heteroseksüel bir yaşam süren normal bir erkek olacaktır.

Son kurbanının bir polis olması kafa karıştırıyor. Bunun kazayla ya da rastlantıyla yapılmayan bir seçim olma olasılığı çok yüksek. Katil soruşturmaya bir mesaj gönderiyor. Onu fark etmemizi, ciddiye almamızı talep ediyor. Bize kendisinin en iyisi olduğunu da söylüyor. O bizi yakalayabilir ama biz onu yakalayamayız. Böyle bir davranışın yakalanmaya davetiye çıkarma yolu olduğunu söyleyen bir teori var ama bu olayda böyle olduğuna inanmıyorum.

Bir sonraki hedefinin de bir polis memuru, hatta belki soruşturmada çalışan biri olma olasılığı var. Bu kendi başına katilin polisleri seçmesi için yeterli bir neden değil. Aynı zamanda cinayetin onun gözünde bir anlam taşıması için belirlediği kurban ölçütlerine de uymalı. Kurban profiline uyan bütün polislerin sürekli tetikte olmaları gerektiğini, evlerinin çevresine park etmiş her tür şüpheli araca dikkat etmelerini ve işe ya da sosyal faaliyetlere gidiş gelişte takip edilip edilmediklerini kontrol etmelerini öneriyorum.

Kurbanı izlemek ve hazırlık süreci, katil için iki önemli amaca hizmet ediyor: Cinayeti işlemek üzere geldiği zaman potansiyel sürprizleri yok ediyor ve katilin hayatının en önemli kısmı olan fanteziyi ateşliyor.

Katilimiz büyük ihtimalle beyaz, erkek, 25 ile 35 yaşları arasında. Uzun boylu, iri yapılı olma ihtimali yüksek. Buna rağmen muhtemelen kendi bedenini beğenmiyor. Jimnastik salonuna gidebilir ama buna parası yetiyorsa evinin mahremiyetinde kendi donanımını kurmayı tercih edecektir. Sağ elini kullanıyor.

Görüntüsü sıradışı değil. Çok, çok sıradan görünüyor. Şüphe uyandırmayacak davranışları var. İki kez bakmayacağınız türde bir insan ve kesinlikle dizi cinayetler katili şüphesi uyandırmıyor. Dövmeleri ve/veya kendi yaptığı yara izleri olabilir ama bunlar büyük ihtimalle görünmüyor.

Bradfield’ı iyi biliyor ve Temple Fields hakkındaki bilgisi de çok iyi. Bu da şehirde oturan ve büyük ihtimalle burada çalışan birini düşündürüyor. Sıradan bir ziyaretçi olduğunu sanmıyorum, buraya yalnızca öldürmek için dönen eski bir şehir sakini de değil. Hepsinin tramvay hattı çevresinde oturmaları dışında kurbanlarının evleri ya da işyerleri arasında coğrafi bir modeli düşündüren bir belirti yok. Birinci kurbanın evi, katilin oturduğu ya da çalıştığı yere coğrafi olarak en yakın yer olabilir. Kurbanların genel geçmişi ve tarzına, katilin tanıdığı ve bildiği bir ortama sıkı sıkıya bağlı çalıştığına bakılırsa, katilin kiralık değil sahibi olduğu bir mülkte, bir dairede değil bir evde, kurbanlarınkine benzer özelliklerde bir banliyöde oturduğunu sanıyorum. Kurbanların evleri herhalde katilinkinden daha değerlidir. Bunlar bir açıdan ulaşmak istediği erkekler.

Büyük olasılıkla ortalamanın üzerinde bir zekâ düzeyi var, gerçi üniversite bitirmiş olmasını beklemiyorum. Okul kayıtları muhtemelen gelmediği günlerin fazla olduğunu ve çok değişken notları olduğunu gösteriyordur.

Hiçbir zaman potansiyeline ya da başkalarının beklentilerine uygun yaşamadı. Birçok dizi cinayet katilinin kötü bir meslek geçmişi vardır, işten işe geçerler, istifa etmekten çok işten atılırlar. Ama bu katil cinayetleri işlerken olağanüstü bir denetim düzeyi sergiliyor, bu yüzden düzenli bir işte, muhtemelen belirli bir sorumluluğu, planlama gereken bir işte çalışmasını beklerim. Ne var ki bu işin öbür insanlarla fazla ilişki gerektirdiğini sanmıyorum, çünkü başkalarıyla ilişkileri bozuk karakterini ortaya çıkaracaktır. Kurbanlarının hepsi orta sınıftan insanlar, bunun tek istisnası Damien Connolly. Bu da bana muhtemelen onun da benzer bir iş ortamında çalıştığını düşündürüyor. Onu teknolojiyle ilgili alanlarda, muhtemelen bilgisayar alanında çalışırken bulursak şaşırmam. Bu alan insanların önemli beceriye sahip olmadan iyi işler yapabilecekleri bir istihdam alanı. Bilgisayar programcılarının tuhaf dünyasında aykırı insanlar kolaylıkla kendilerine bir yer bulabilir. Çoğunlukla çok yüksek maaşlar alırlar, çünkü yerlerine başkasını almak zordur. Katilimizin yazılım dünyasında yaratıcı bir insan olduğundan şüpheliyim ama onu bir sistem müdürü ya da program test yöneticisi olarak görsem şaşırmazdım. Büyük olasılıkla patronlarıyla iyi geçinemiyor, onlara boyun eğmiyor ve tartışma eğiliminde.

İşi, hırsları, giysileri ve evi açısından orta sınıfa dâhil, gerçi ailesi işçi sınıfından gelmiş olabilir. Ellerini iyi kullanıyor ama ellerini kullandığı bir işte çalışmadığını düşünme eğilimindeyim, çünkü bu cinayetlerde yüksek bir planlama derecesi var.

Sosyal açıdan kendini terk edilmiş hissediyor. Yalnız olmayabilir ama insanlarla ilişki kurmuyor. Kendini yabancı gibi hissediyor. Büyük olasılıkla yüzeysel sosyal beceriler geliştirmiştir ama nedense davranışları her zaman yanlış notaya vuruyor. Çok yüksek sesle gülen, aslında saldırgan davranışlar gösterirken şaka yaptığını sanan, bazen kendi başına hayallere dalmış gibi görünen biridir. Gerçekte hiç arkadaşı olmayan, bir gruba katılan ama özellikle bir kişiyle asla ikili olmayan biridir. Sosyal başarısızlıklarını anlayamıyor. Fantezileriyle yalnız kalmayı tercih ediyor, çünkü başkalarıyla birlikte olduğu zaman çevresinde olup bitenleri tam olarak denetleyemiyor.

Tek başına yaşamıyor olması da çok mümkün. Biriyle birlikte yaşıyorsa, bu bir erkek değil, bir kadındır. Cinsel olarak erkekleri çekici bulduğu ve bunu kabul edemediği için, hiçbir koşul altında bir erkekle birlikte yaşamaz, hatta platonik bir ilişki içinde bile olmaz. Kadınlarla cinsel ilişki kurabilir ama coşkulu ve başarılı bir âşık değildir. Performansı yeterli olmaz, ereksiyona ulaşmakta ya da korumakta sürekli sorun yaşayabilir. Bununla birlikte cinayet işlerken iktidarsız olmayacak ve hemen hemen kesin olarak kurbanlarıyla bir tür tam cinsel ilişkiye girme gücünde olacaktır.

*

Tony durdu ve pencereden dışarı baktı. Bazen tavuk yumurta ikilemini hissediyordu. Kendisi de iktidarsızlığın öfke ve ketlemelerini çok iyi bildiği için hastalarına empati duyuyordu, yoksa kendi cinsel sorunları bu işi daha iyi yapabilmesi için mi bu kadar çok artmıştı? Sabırsızlıkla, “Önemli mi?” diye sordu. Elini saçında gezdirerek tekrar ekrana yoğunlaştı.

*

Biriyle birlikte yaşıyorsa, bu kişi hemen hemen kesin olarak sevgilisinin katil olduğundan hiç kuşkulanmıyor. Bu yüzden ilk içgüdüsü onu korumak olabilir, çünkü katilin o olamayacağına inanacaktır. Bu yüzden yalnızca kız arkadaşların ya da eşlerin yanında olduklarını iddia ettikleri her tür şüpheli yalnızca bu nedenle bir kenara bırakılmamalıdır.

Kendi otomobili var ve otomobil iyi durumda. (yukarıya bakınız). Ve Pazartesi geceleri bir yere gitme yükümlülüğü olmadan serbest kalabiliyor.

Hayli yapılanmış bir kişiliği var, bir denetim manyağı. Kız arkadaşı en sevdiği mısır gevreğini almayı unuttuğu için deliye dönen tiplerden. Gerekçelerinin mükemmel olduğuna inanıyor, işlediği suçlarda yaptığı tek şeyin, herkesin yapmak istediği ama cesaret bulamadığı şeyleri yapmak olduğunu düşünüyor. Omuzlarında büyük bir yük var ve bütün dünyanın kendisine karşı olduğunu hissediyor. Bu kadar akıllı ve yetenekli olmasına karşın bu pis işi yapmak yerine neden şirketi o yönetmiyor? Bu kadar çekici olmasına karşın nasıl oluyor da bir süper modelle çıkamıyor? Cevap, bütün dünyanın onu alt etmeye çalışmasıdır Şımarık bir çocuğun benmerkezci dünya görüşüne sahip ve davranışlarının başkaları üzerindeki etkisini hiç anlayamıyor. Gördüğü tek şey, olayların onu nasıl etkilediği.

Israrlı bir fantezici ve hayalci. Fantezileri incelikle kurulmuş ve onun için gerçeklikten daha önemli. Fantezi dünyası, hem seçtiği hem de günlük yaşamda her tür engelle karşılaştığında sığındığı yer. Fantezileri büyük olasılıkla seks kadar şiddet de içeriyor ve fetişist olabilir. Bu fanteziler durağan değil, güçlerini yitirdikçe daha da geliştirilmeleri gerekiyor.

Kimse onu durduramadan şiddet içeren fantezilerini gerçekleştirebileceğinden emin. Polisten daha akıllı olduğundan da son derece emin. Yakalanacağı günü planlamıyor. Bundan çok daha akıllı olduğunu düşünüyor. Adli tıpta saptanabilecek ipuçlarını silmekte çok dikkatli davrandı. Bu yüzden, daha önce Detektif Jordan’a da söylediğim gibi, dördüncü cinayet yerinde bırakılan Rus geyik derisi parçasının en kör gözüm parmağına türden bir kandırmaca olduğunu düşünüyorum. Hemen hemen kesin olarak soruşturmayı dikkatle izliyor ve biz etrafta derinin kaynağını bulmaya çalışırken gülmekten yerlere yattığına kuşku yok. Polis derinin nereden geldiğini bulsa bile, katili bulduğumuz zaman eşyaları arasında bu deri parçasıyla uzaktan yakından bağlantılı hiçbir şeyin olmamasına şaşırmayacağım.

Bir sabıkası varsa bile küçük yaşta alınmış bir sabıka olma olasılığı yüksek. Olası suçlar arasında şunlar var: Vandalizm, önemsiz kundakçılıklar, çalma, kendinden küçük çocuklara ya da hayvanlara karşı saldırgan davranışlar, öğretmenleri taciz. Ne var ki zaman içinde katil muazzam bir özdenetim kurmayı öğrenmiştir ve yetişkinken sabıkası olma olasılığı çok düşüktür.

Soruşturmayı olabildiğince yakından takip edecek ve ona özlemini çektiği saygıyı verdiği sürece popülerlik peşinde koşacak. Adam Scott’ın mezarına ikinci cinayetten kısa süre sonra saygısızlık edilmesi ilginç. Bu suçlarının profilini yükseltmeye yönelik bir girişim olabilir. Muhtemelen polislerle bağlantısı olan biri ve eğer böyleyse bunu soruşturmanın gidişatı hakkında bilgi edinmek için kullanmaya çalışacaktır. Bu şekilde ağzından laf alınmaya çalışıldığını hisseden bütün polisler, cinayet bölümündeki amirlerine bunu rapor etmeye teşvik edilmelidir.

*

Tony dosyayı kaydetti ve hepsini baştan sona okudu. Birlikte çalıştığı bazı psikologlar, katilin çocukluğuna ilişkin bilgiler ve katilin yetişirken göstermesinin bekleneceği davranışlar listesini de profile katardı. Tony bunu yapmazdı. Sorgulanacak bir şüpheli ortaya çıktığında böyle bilgileri edinmek için yeteri kadar zaman olurdu. Tony, topun ağzında olan polislerle iş yaptığını asla unutmazdı. Tom Cross gibi, şüphelilerin ne tür gizli çocukluk yaşadıklarına hiç aldırmayan insanlar.

Tom Cross’u düşünmek Tony’nin eleştirel gözünü biledi. Onu profilinin değerine ikna etmek bir kâbus olacaktı.

*

Bradfield Evening Sentinel Times’ın ilk baskısı öğlede önce bayilere ulaştı. İş, ev ve kelepir mal peşinde koşanlar sokak satıcılarından gazeteyi başlığına bile bakmadan aldılar. Doğrudan ihtiyaçlarını karşılayacağını umdukları küçük ilanlar bölümünü açtılar ve önle arka sayfayı geçenlerin göreceği şekilde tuttular. İlk sayfadaki manşete göz atacak kadar meraklı herkes “CİNAYET AVININ ŞEFİNE İŞTEN EL ÇEKTİRİLDİ. Cinayet muhabiri Penny Burgess’ın özel haberi” yazısını keşfederdi. Sayfanın sağ alt tarafında Tony’nin bir fotoğrafı ve “CİNAYET POLİSLERİ BEST’İN ÖNERİSİNİ DEĞERLENDİRİYOR. Penny Burgess’ın özel haberi” yazısı bulunuyordu. Gazeteyi satın alacak kadar merakı uyananlarsa, “Seçtiğimiz üst düzey psikiyatr İbne Katili avına katıldı, sayfa üçte” alt başlığını okuyabilirdi.

Bradfield’ın kalabalık sokaklarından hayli yüksekteki bir büroda bir katil gazeteye baktı, içindeki heyecan kabardı. İşler iyi gidiyordu. Sanki polis katilin fantezilerine göre davranarak, düşlerin gerçek olabileceğini kanıtlıyordu.

12

BACKUP.007; DOSYA AŞK.012” ADLI 3,5 İNÇLİK DİSKETTEN

Bütün herkes sokağa dökülmüş, Paskalca Yortusu’nda hâlâ borcunu ödüyor olacakları Noel hediyeleri alıyordu, aptallar. Ben inimdeydim, unutulmaz bir Noel yaşamak için çalışıyordum. Gareth’ın bu dünyadaki son Noel’i olsa da her ayrıntının kafasına video kasetimdeki kadar kazınacağından emindim.

Yapabileceğim bütün dikkat ve özenle karşılaşmamızı ayarlamıştım. Orospunun gelişi, Adam ve Paul’le yaptığım gibi onu evde yakalama şansını kaçırdığım anlamına geliyordu. Alternatif planlar yapmak zorundaydım.

Ona bir davetiye gönderdim. Noel arifesini ailesiyle ya da orospuyla geçireceğini tahmin ederek 23 Aralık’ı seçtim. Karşı koyamayacağını ve orospuya göstermeye cesaret edemeyeceğini bildiğim kelimeler kullandım. Son cümlede, “Davetiyeyle girilir” yazıyordu. Akıllıca bir cümle. Yani aramızdaki ilişkinin tek kanıtını yanında getirmesi gerekiyordu.

Davetiyenin arkasındaki adreste, önceden denetleme zahmetine girerse, Bradfield ile Yorkshire Dales arasındaki yaylalarda terk edilmiş bir kulübe vardı, Start Hill Çiftliği ve inime göre şehrin karşı yakasındaydı. Kulübenin Noel’de kiraya verilmesini bekliyordum. Ama Gareth’a bu kadar zaman vermeye hiç niyetim yoktu.

Tipik bir Noel akşamıydı. Kemik beyazı yeni ay, bir kokteyl saatindeki mücevher parçaları gibi parıldayan yıldızlar, kırağı kaplı ot ve çalılar. Tatil kulübesine ve birkaç çiftliğe giden tek şeritli patika yolun kenarında durdum. Uzaktan, Bradfield’a masalsı bir kurdele gibi uzanan çift şeritli yolu görebiliyordum.

Flaşörlerimi açarak cipten indim ve kaputu açtım, ihtiyacım olan şeyleri elimin altına koyduktan sonra ön kanada yaslanıp bekledim. Dondurucu bir soğuk vardı ama aldırmadım. İyi hesap yapmıştım. Ancak beş dakika beklemiştim ki, dik yokuşu tırmanan bir motor sesi duydum. Işıklar aşağıdaki virajda görününce üşümüş ve kaygılı görünerek deli gibi elimi salladım.

Gareth’ın eski Escort’u aniden önümde durdu. Kapıyı açıp dışarı çıkarken ona doğru birkaç tereddütlü adım attım. “Bir sorun mu var?” diye sordu. “Korkarım otomobiller hakkında pek bir şey bilmiyorum ama belki sizi gideceğiniz yere kadar...”

Gülümsedim. “Durduğunuz için teşekkür ederim” dedim Bana yaklaşırken yüzünde beni tanıdığını belirten en küçük bir belirti yoktu. Bundan dolayı ondan nefret ettim.

Cipe doğru gerileyerek kaputun yanına gittim. “Büyük sorun değil” dedim. “Yalnızca üç ele ihtiyacım var. Bu parçayı tutabilirseniz ben de bu somunu sıkarım...” Motoru gösterdim. Gareth kaputa doğru eğildi. İngiliz anahtarını alarak kafasına indirdim.

Beş dakika içinde Gareth kendi otomobilinin bagajında bir hindiden daha sıkı olarak doldurulmuştu. Otomobilinin anahtarlarını cüzdanını ve ona gönderdiğim davetiyeyi almıştım. Şehirden geçerek çiftliğe gittim ve baygın cesedini özen göstermeden kiler merdivenine bıraktım. O sırada daha fazlasını yapacak zamanım yoktu, çünkü cipe geri dönmem gerekiyordu.

Gareth’ın otomobilini Bradfield merkezinde bıraktım, Temple Fields’da, Crompton Gardens’ın arka sokağında. Kimse bana dikkat etmedi. Hepsi de eğlenmekle meşguldü. Tren istasyonuna yürümek yalnızca on dakika sürdü.

Yirmi dakikalık bir tren yolculuğundan ve on beş dakika çevik adımlarla yürüyüşten sonra cipime geri döndüm. Dikkatle cipin yanına yaklaştım. Hiç hayat belirtisi, birinin çevrede olduğuna dair bir işaret yoktu. Islıkla “Hark The Herald Angels Sing”i çalarak Stan Hill Çiftliği’ne geri döndüm.

Kilerin ışığını yaktığım zaman Gareth’ın koyu renk gözleri bana öfkeyle parladı. Bundan hoşlandım. Adam ve Paul’un hastalıklı paniğinden sonra biraz cesareti olan bir erkek görmek canlılık veriyordu. Ağzındaki tıkacın ardından çıkan boğuk ses bir yalvarmadan çok öfkeli bir homurtuya benziyordu.

Üzerine eğilerek alnındaki saçları geriye ittim. Başta silkinerek geriye çekildi, sonra sakinleşti ve duruldu, gözlerinde hesap vardı. “Bu daha iyi” dedim. “Mücadeleye hiç gerek yok, direnmeye hiç gerek yok. “

Gareth başını salladı, sonra homurdanarak gözleriyle tıkacı işaret etti Yanına çömelip ameliyat bandının köşesini tuttum. Sıkıca kavrar hale gelince tek bir hızlı hareketle bandı çekip çıkardım. Yavaş yavaş yapmaktan daha az acı verirdi bu.

Gareth çenesini oynattı, kuru dudaklarını yaladı. Bana öfkeyle baktı. “Lanet bir parti” dedi hırlar gibi, sesi biraz titrekti.

“Tam olarak bunu hak ettin” dedim.

“Bunu hangi cehennemden çıkarıyorsun?” diye sordu.

“Bana umut verdin. Ama o orospuyla çıktın. Ve bunu gizli tutmaya çalıştın.”

Gözlerinde ışık yandı. “Sen...” diye söze başladı.

“Haklısın” diyerek sözünü kestim. “Artık neden burada olduğunu biliyorsun.” Sesim taş döşeme kadar soğuktu. Birden ayağa kalkarak malzemelerimi koyduğum tezgâhın yanına gittim.

Gareth gene konuşmaya başlamıştı ama onun sesine kulaklarımı tıkadım. Avukatların ne kadar ikna edici olabileceğini biliyordum ve tatlı sözlerle yapacağımdan vazgeçecek değildim. Fermuarlı torbayı açtım ve kloroformlu pamuğu çıkardım. Gareth’a dönerek yanına diz çöktüm. Bir elimle saçını sıkıca kavradım, öbür elimle de pamuğu ağzıyla burnuna tuttum. Gareth o kadar şiddetle mücadele etti ki, bayılmadan önce elimde epeyce saç kaldı. İyi ki lastik eldivenlerimi giymiştim, yoksa saçları elimi keserdi. Kanımın onunkine karışması istediğim en son şeydi.

Bayılınca giysilerini keserek çıkardım. Judas iskemlesinin kayışını göğsünün çevresine koltuk altlarından bağladım. Tavan kirişlerinden birine bir kasnak tutturmuştum. Kancayı da kayışa taktım. Gareth’ın vücudunu rüzgâra kapılmış ökseotu gibi sallanana kadar kasnakla birlikte yukarıya kaldırdım. Havada asılı kalınca, kelepçeleri çıkarmak ve onu Noel ağacıma bağlamak birkaç dakikalık bir işti.

Duvara bir St. Andrews Haçı şeklinde iki kalas cıvatalamış ve üstünü mavi Norveç ladininin dikenli dallarıyla kaplatmıştım. Haçın her iki koluna deri şeritler takmıştım. Bu şeritleri Gareth’ın ayak bileklerine bağladım. Gareth’ın yumruklarını açıp ellerini açık olarak bantladım. Son olarak kancayı söktüm ve ağırlığı bilek kayışlarının taşımasına bıraktım. Vücudu endişe verecek biçimde kendini salmıştı, bir an yeterince güçlü kayışlar takmadığımdan kaygı duydum. Ağaca sürtünen deri bir süre ses çıkardı, sonra sesi Gareth duvarda şehit düşmüş bir havari gibi asılıydı.

Çekicimi çıkarıp bu iş için seçtiğim soğuk keskileri biledim. Noel gecesine kadar birlikte olacaktık. Kırk sekiz saatimizin her anının tadını çıkarmaya kararlıydım.

***

Çok az insan, insansever ya da yurtsever ilkelerle cinayet işler... Katillerin büyük kısmına gelince, onlar hiç de doğru olmayan karakterlerdir.

Dört detektif, eskiden Tom Cross’un bürosu olan odada, John Brandon müfettişin açığa alınmasının resmi açıklamasını yaparken taş gibi yüzle durdular. Bazen Brandon gene çocuklardan biri olmayı, kendi konumunu zayıflatır görünmeden nedenlerini açıklayabilmeyi istiyordu. “Yapmamız gereken şey bunu bir kenara bırakıp soruşturmayı ilerletmek” dedi. “Şimdi, McConnell’ın durumu nedir?”

Kevin koltuğunda öne doğru eğildi. “Emrettiğiniz gibi yaptım efendim. Gece yarısından hemen önce serbest bırakıldı, o saatten beri arkasında bir ekip var. Şu ana kadar çizgi dışı bir şey yapmadı. Dosdoğru eve gitti, ışıklara bakılırsa hemen yattı. Bu sabah sekizde kalktı ve işe gitti. Jimnastik salonuna yeni üye gibi görünen bir polis koydum, bir polis de sokakta.”

“Bunlara devam et Kevin. Başka bir şey var mı? Dave, bilgisayarından ilginç bir şey çıktı mı?”

“Birçok otomobil plakası ve daha önce eşcinsellere saldırılarda bulunmuş insanları takip ediyoruz. Don Merrick’in Rusya’da tatil rezervasyonu yaptırmış insanların seyahat acentelerinden aldığı isimlerle bu listeyi karşılaştırıyoruz. Profil elimize gelince bazı şüpheliler ortaya çıkabilir ama şu an bir şey yok efendim.”

Carol araya girdi. “Bazı jimnastik dernekleri Rusya’ya gitmiş ya da Rus takımlarına karşı yarışmış olan üyelerinin listesini vereceklerini söylediler.”

Dave suratını astı. “Ah, ne harika, yeni lanet listeler” dedi.

Stansfield, “Deri işinde bir haber kaynağım var” dedi. “İngiltere’deki en büyük ithalatçı. Ona deri parçasını sordum ve geyik derisi olduğu için büyük ihtimalle sıradan işçi ceketi olmadığını söyledi. Önemli kişiler giyermiş ama iktidarda olanlar değil. Bilirsiniz. Başkomiser gibi biri.” Sırıttı. “Ya da yağlı direğin yarısındaki resmi bir memur. Başkan vekili. Geminin ile İkinci kaptanı. Bu tür insanlar.”

Dave sırıttı. “HOLMES’a eski KGB ajanlarına göz atmalarını söyledim.”

Brandon bir şey söylemek üzere ağzını açtı ama telefonu çalışıyla söyleyecekleri yarıda kaldı. Telefonu açıp, “Brandon” dedi. Yüzünde bütün ifade yok oldu, sanki tabut taşıyormuş gibi donuk bir hal aldı. “Evet efendim, hemen geliyorum.” Telefonu yavaşça kapatıp ayağa kalktı. “Emniyet Müdürü akşam gazetesinin bu haberi nasıl aldığını öğrenmek istiyor.” Kapının yanında durdu, bir eli kapı kolundaydı. “Kirli çamaşırlarımızı Bayan Burgess’ın lavabosunda yıkayan adamın ibret olsun diye onu cezalandırmam için dua edeceğinden eminim.” Carol’a şöyle bir baktı. “Ya da kadının.”

*

Tony büro kapısını arkasından kapattı ve proje sekreterine mutlulukla el sallayıp gülümsedi. “Öğle yemeğine çıkıyorum, Claire. Herhalde Temple Fields’daki Cafe Genet’ye giderim. Detektif Jordan üçte gelecek ama o saate kadar dönmüş olurum. Tamam mı?”

“Gazetecilerden gelen telefonlara cevap vermeyeceğinize emin misiniz?” diye arkasından seslendi Carol.

Tony büroda geri geri yürümeye devam etti. “Hangi gazeteciler?” diye sordu.

“Birincisi, Sentinel Times’dan Penny Burgess. Ben geldiğimden beri yarım saatte bir arıyor. Son bir saatte de bütün ulusal gazetelerden ve Bradfield Radyosu’ndan aradılar.”

Tony şaşırarak kaşlarını çattı. “Neden?” diye sordu. “Ne istediklerini söylediler mi?”

Claire, kampüsteki gazete bayisinden aldığı Sentinel Times’ı kaldırdı. “Ben psikolog değilim Tony ama bununla ilgili olabileceğini düşünüyorum.”

Tony yürümesini kesti. Bürosundan bile başlıkları okuyabiliyor ve ön sayfadaki kendi fotoğrafını görebiliyordu. Mıknatısın çektiği demir gibi gazeteye yaklaştı. Artık Penny Burgess’ın her iki yazıdaki adını okuyabiliyordu. Kaba bir biçimde “Alabilir miyim?” diyerek gazeteye uzandı.

Claire gazeteyi bırakıp onun tepkisini gözledi. Patronunu severdi ama Tony’nin akşam gazetesinde teşhir edilmesinden rahatsız olmasından zevk alacak kadar insandı. Tony ön sayfayı hızla geçerek kendisi hakkındaki yazıyı aradı. Giderek artan bir dehşet duygusuyla okudu:

*

Dr. Hill, İbne Katili’nin çarpık zihnine girmek için gereken donanıma sahip. İki üniversite diplomasının ve topluma terör estirmiş kriminal sapıklarla doğrudan ilgilenmenin getirdiği zengin deneyimin yanı sıra inatçılığıyla da ünlü.

*

Bir meslektaşı, “Tony işiyle evlidir. Bunun için yaşar. İbne Katili’ni yakalayacak biri varsa o da Tony Hill’dir” dedi.

“Artık yalnızca an meselesi, buna inanıyorum. Tony dinlenmek bilmez. Bu orospu çocuğu enselenene kadar vazgeçmez.

Tony’nin üstün bir zekâsı var. Bu dizi cinayetler katillerinin IQ’su yüksek olabilir ama iş gözaltından çıkmaya geldiğinde asla çok zekice davranmazlar.”

*

Tony, “Aman Allahım” dedi. Kendisine saygı duyan hiçbir meslektaşının bu tür sözler söylemeyecek olması bir yana, yazı Becerikli Andy’yi düelloya davet etmekten farksızdı. Bir meydan okuma gibiydi. Becerikli Andy’nin buna bir cevap yolu bulacağından emindi Tony. Gazeteyi masaya bırakarak suratını astı.

Sekreteri anlayışla, “Biraz çizmeyi aşmış” dedi.

Tony öfkeyle, “Bırak çizmeyi aşmışlığı, lanet bir sorumsuzluk” karşılığını verdi. “Ah, ne saçmalık. Ben yemeğe çıkıyorum. Emniyet Müdür Yardımcısı ararsa bugün uğramayacağım.” Tekrar kapıdan çıktı.

“Ya Detektif Jordan? Ya o ararsa?”

“Ona ülkeden ayrıldığımı söyleyebilirsin.” Kapıyı açarak sustu. “Hayır, yalnızca şaka yapıyordum. Ona toplantımız için buraya geleceğimi söyle.”

Asansörü beklerken hiçbir tecrübesinin onu bir katille dolaysız temasa hazırlamadığını fark etti. Bu kendi başına çözmesi gereken bir sorundu.

*

Kevin Matthews içkisini bitirerek barmene işaret etti. İnatçı bir tavırla Carol ve Merrick’e, “Bu göstermelik bir şey olsa bile gene de bu lanet deri parçasına ulaşması gerekirdi, değil mi’” diye sordu. “Aynı şey mi?”

Merrick başını salladı. “Bu kez kahve içeceğim Kevin” dedi Carol. “Bize bir menü de getirt, olur mu? Doktorla uzun bir görüşme yapacağım gibi bir his var içimde, onun da yemek yemeyi unutmak gibi kötü bir alışkanlığı var.”

Kevin içkileri söyledikten sonra Carol’a döndü. Ona terfi kazandırmış olan ısrarla, “Ama haklıyım, değil mi? Deriyi bu biçimde bırakmak için, yalnızca ulaşmakla kalmaz, ne kadar sıradışı bir şey olduğunu da bilmesi gerekir.”

Carol, “Katılıyorum” dedi.

“Yani nereden geldiğini bulmaya çalışmak zaman kaybı değil, öyle mi?”

Carol sabırla, “Zaman kaybı olduğunu söylemedim” dedi. “Şimdi Tom Cross’la neler olduğunu anlatacak mısın, yoksa katilimiz gibi yapıp işkence aletini getirmek zorunda mı kalacağım? “

Kevin neler olduğunu anlatırken Merrick’in ilgisi dağıldı. Hikâyeyi defalarca dinlemişti. Bara yaslanarak müşterileri inceledi Sackville Arms, Scargill Sokağı karakoluna en yakın pub değildi ama Yorkshire’den Tetleys ve Manchester’dan Boddington satıyordu, bunlar da kaçınılmaz olarak yerel polise hitap ediyordu. Pub, Temple Fields’ın dış çevresindeydi bu da Scargill Sokağı’nın açık olduğu dönemde bölge polisleri için ayrıca çekici bir noktaydı. Çünkü küçük hırsızlar ya da fahişeler teşkilattaki özel bağlantılarının kulağına burada rahatça bir eyler fısıldayabilirlerdi. Ne var ki Scargill Sokağı terk edildikten sonraki birkaç ay içinde pub biraz değişmişti. Müdavimler orayı kendi başlarına kullanmaya alışmıştı ve polislerle geri kalan müşteriler arasında açıkça belli olan bir mesafe vardı. Pub’ı yeni kaynaklar bulmak için kullanan polisler soğuk bir tepkiyle karşılaşmıştı. Serbestçe dolaşan bir katil varken bile kimse bilgi verme alışkanlığına dönmek istemiyordu.

Merrick polis gözleriyle salonu taradı, içki içenleri sınıflandırdı. Fahişe, satıcı, kiralık oğlan, pezevenk, zengin, yoksul, dilenci, eşcinsel. Carol’ın sesi bu incelemeyi bozdu. “Sen ne düşünüyorsun, Don?”

“Affedersiniz bayan, çok uzaklardaydım. Ne hakkında ne düşünüyorum?”

“Asayiş Şubesi’nin kızlarına güvenmek zorunda kalmak yerine kendi ekibimizi kurmanın zamanı geldi. Evlere o kadar çok girip çıktılar ki, bana yağmur yağdığını söyleseler dışarıya çıkıp kontrol ederdim.”

Merrick, “Fahişeleri boş verin” dedi. “Eşcinsel topluluğun nasıl olduğunu iyice öğrenmemiz gerek. Cehennem Deliği’ne giden, eşcinselliğini saklamayan çocukları kastetmiyorum. Gizleyenleri söylüyorum. Övünmeyenler. Onlar bu adama daha önce rastlamış olabilirler. Demek istiyorum ki, bu tür katiller hakkında bütün okuduklarıma bakarak, bazen ilk seferinde gerçekten öldürmezler, bırakırlar. Yorkshire Canavarı’nın yaptığı gibi. Yani denetimden çıkmış bir şiddete maruz kalan korkmuş, ortaya çıkmayan bir adam var belki. Bu da işin başlangıcı olabilir.”

Kevin, “Ve Tanrı biliyor ya, bizim de bir başlangıca ihtiyacımız var” dedi. “Ama bağlantıların nasıl kurulduğunu bilmesek, nasıl bağlantı kurabiliriz?”

Carol düşünceli bir tavırla, “Kuşkun varsa bir polise sor” dedi.

Kevin, “Ne yap?” diye sordu.

“Teşkilat’ta eşcinsel polisler var. Onlar kendilerini gizlemeyi iyi biliyor olmalılar. Bize anlatabilirler.”

Kevin inatla karşı çıktı. “Bu soruyu cevaplandırmaz. Sessiz kalmakla bu kadar uğraşmışlarsa kim olduklarını nasıl bilebiliriz?”

“Met’te gay ve lezbiyen polislerin kurduğu bir dernek var. Neden onlarla temasa geçip gizli tutulacağını söyleyerek yardımlarını istemiyoruz? Birilerinin Bradfield’da bağlantısı olmalı.”

Merrick, Carol’a hayranlıkla, Kevin sıkıntıyla baktı. Her ikisi de sessizce Detektif Jordan’ın nasıl her soruya bir cevap bulabildiğini merak ediyorlardı.

*

Tom Cross sigarasını aşağı yukarı oynatarak, yüzünde sinsi bir tatmin ifadesiyle Sentinel Times’ın baş sayfasına baktı. Bayan Burgess, bir gece önceki konuşmada denetimi elinde tuttuğunu düşünmüş olabilirdi ama Tom Cross böyle olmadığını biliyordu. Kedinin fareyle oynaması gibi oynamıştı onunla ve kız da tam ondan beklediği biçimde davranmıştı. Hayır, Sezar’ın hakki Sezar’a. Kız beklediğinden de iyi iş çıkarmıştı. Konu Dr. Lanet Hill’i bulma konusunda polisin Sentinel Times karşısında tökezlemesi hakkındaki o satır müthişti.

Bugün Bradfield polis teşkilatında birçok öfkeli adam olacaktı Bu da Tom Cross’un Penny Burgess ile oyununun öç kısmıydı. Ama başka biri daha kızacaktı. Bugünkü gazeteleri okuduğunda katil öfkeden deliye dönecekti.

Tom Cross sigarasını söndürüp çayından bir yudum aldı. Gazetesini katladı ve önündeki masaya koyduktan sonra kafe penceresinden dışarı baktı. Bir sigara daha yaktı. İbne Katili’ni kışkırtmaya kararlıydı. Kışkırtılınca dikkatsiz davranmaya, hatalar yapmaya başlardı. Stevie McConnell böyle davrandığında da Tom Cross onu hazır durumda bekliyor olacaktı. Denetimi elinde tutan o orospu çocuklarına bir katil yakalamak nasıl olurmuş gösterecekti.

Tony ona üç kala bürosuna döndü. Bu durumda bile Carol’dan erken gelememişti. Dış büronun kapısını açar açmaz Claire, “Detektif Jordan geldi” dedi. Başıyla Tony’nin bürosunu işaret etti. “Orada bekliyor. Senin döneceğini söyledim.”

Tony’nin gülümsemesi sıkıntılıydı. Kapı kolunu sıkı sıkı tutarken gözlerini de sıkıca kapadı ve derin bir soluk aldı. Yüzüne hoş geldin gülümsemesi olduğunu umut ettiği bir ifade yerleştirerek kapıyı açtı ve bürosuna girdi. Carol kapı sesini duyunca dışarı baktığı pencereden başını çevirdi ve Tony’ye soğuk, inceleyici bir bakışla baktı. Tony kapıyı arkasından kapattı ve kapıya yaslandı.

Carol, “Ayakkabısından daha derin bir çamura basmış bir adam gibi görünüyorsun” yorumunu yaptı.

Tony ironiden daha öte bir ifadeyle, “Öyleyse ilerleme kaydetmişim” karşılığını verdi. “Genellikle boyumu aşacak derinlikte bir çamura basmışım gibi hissederim.”

Carol ona doğru bir adım attı. Söyleyeceklerini prova etmişti. “Benim yanımda böyle hissetmene hiç gerek yok. Dün gece... şey, sen pek samimi değildin, ben de işaretleri yanlış değerlendirmişim. Lütfen her şeyi unutup aramızda asıl önemli olana yoğunlaşabilir miyiz?”

Tony bir terapist kadar kişisellikten uzak bir sesle, “Nedir bu?” diye sordu. Konuşması daha çok sohbet havasındaydı.

“Bu katili enselemek için birlikte çalışmak.”

Tony kapıdan uzaklaşarak koltuğunun güvenliğine gitti, masayı ikisinin arasında tutmaya özen gösteriyordu. “Benim için de iyi olur.” Çarpık bir gülümsemeyle baktı. “İnan ban profesyonel ilişkide bütün diğer ilişkilerde olduğumdan daha iyiyimdir. Bunu şanslı bir kaçış olarak değerlendir.”

Carol masanın öbür tarafına geçerek bir iskemle çekti. Bacak bacak üstüne atarak ellerini kucağında kavuşturdu. “O halde şu profile bir bakalım.”

Tony sakin bir tavırla, “Yabancıymışız gibi davranmana gerek yok” dedi. “Sana saygı duyuyorum ve işin yeniliklerine bu kadar açık olmana hayranım. Bak, dün... dün gece olanlardan önce işin ötesine geçen bir arkadaşlık kuruyor gibiydik. Bu o kadar kötü bir şey mi? Tekrar bu yönde anlaşamaz mıyız?”

Carol omzunu silkti. “Zayıflığını ortaya koyduktan sonra arkadaş olmak kolay değil.”

“Birine onu çekici bulduğunu göstermenin ille de zayıflık olduğunu düşünmüyorum.”

Carol, “Kendimi aptal gibi hissediyorum” dedi. Kendini neden böyle açığa vurduğundan emin değildi. “Senden bir şey beklemeye hiç hakkım yoktu. Şimdi kendime kızıyorum.”

Tony, “Ve de bana” dedi. Bu konuşma düşündüğünden daha az sarsıcı geçiyordu. Danışmanlık tekniklerini unutmadığını düşündü rahatlayarak.

Carol, “Daha çok kendime” dedi. “Ama bununla baş edebilirim. Benim için önemli olan işin yapılması.”

“Benim için de. Yapmaya çalıştığım şeyi anlayan bir polis bulmak benim için ender görülen bir şey.” Masasının üstündeki kâğıtları topladı. “Carol... Bu seninle ilgili değil, biliyorsun. Benimle ilgili. Çözmem gereken sorunlarım var.”

Carol ona uzun uzun ve sertçe baktı. Tony onun gözlerinizi ifadeyi okuyamadığını fark edince içinden bir panik duygusu geldi geçti. Carol’ın ne hissettiğini hiç bilmiyordu. Carol, “Söylediklerini anlıyorum” dedi, sesi soğuktu. “Sorunlardan söz etmişken” diye ekledi, “yapacak bir işimiz yok mu?”

*

Carol, Tony’nin bürosunda dizi katilin profiliyle tek başına oturuyordu. Tony yandaki odada sekreteriyle çalışırken Carol’ı orada bırakmıştı. Brandon’ın yalnızca birkaç gün önce onu kaçırmasından beri yığılmış yazışmalar Tony’yi bekliyordu. Carol bütün meslek hayatında bir rapordan bu kadar etkilendiğini hatırlamıyordu. Polisliğin geleceği buysa kesinlikle bunun bir parçası olmak istiyordu. Sonunda asıl metnin bitimine geldi ve ayrı bir yaprağa geçti.

Üzerinde durulması gereken noktalar:

Kurbanlardan biri bir arkadaş/akrabasına istenmeyen eşcinsel yaklaşıma maruz kaldığını söylemiş mi? Eğer söylemişse ne zaman, nerede ve kimin tarafından?

Katil kurbanını uzun süre araştırıyor. Kurbanlarıyla ilk karşılaşması muhtemelen cinayetten uzun bir süre günler değil haftalar önce gerçekleşiyor. Onlarla nerede tanışıyor? Kuru temizlemeci, ayakkabı tamircisi, sandviçlerini aldıkları yer, lastik ve egzoz bakımı yaptırdıkları yer gibi sıradan bir yer olabilir. Hepsinin tramvay yoluna yakın oturduğunu düşünürsek, kurbanların işe gidip gelmek ya da akşamları çıkmak için düzenli olarak tramvayı kullanıp kullanmadıklarını öğrenmemiz gerektiğini düşünüyorum. Banka hesapları, kredi kartı ve meslektaş, kız arkadaş ve aile üyelerinden bulgular toplayarak derinlemesine araştırma yapılmasını öneriyorum. Bu zanlının bulunmasını kolaylaştırabilir.

Kurbanların söz konusu geceyi özel bir nedenle boş tuttuklarını gösteren bir belirti var mı? Gareth Finnegan kız arkadaşına bu konuda yalan söyledi -öbürleri de söyledi mi?

Cinayetleri nerede işliyor? Evinde olması olanaksız çünkü tutuklanma olasılığını hesaplamıştır ve evinde kanıt bırakmamak için her tür önlemi alacaktır. Bu vakalar da kullanıldığını tahmin ettiğimiz işkence aletlerini yapması ve kullanması için yeterince büyük bir yer olmalı. Terk edilmiş bir garaj ya da gece boş kalan bir sanayi birimi olabilir. Hemen hemen kesin olarak Bradfield’da yaşadığını düşünürsek, rahatlıkla ulaşabildiği terkedilmiş bir köy mülkü olabilir.

Kendi aletini yapabilmesi için işkence aletleri hakkında bir yerden bilgi edinmiş olmalıdır. Kitapçıları ve kütüphaneleri işkence üzerine kitaplar soran ya da ısmarlayan bir müşterileri var mı diye soruşturmak yararlı olabilir.

Carol birkaç sayfa daha karıştırarak, ilk okuduğunda kendisine önemli gelen birkaç paragrafı tekrar okudu. Tony’nin, verdiği dosya yığınlarını bu kadar çabuk sindirmiş olmasını takdir etmemek zordu. Yalnızca bu kadar da değil, Carol’ın zihninde, yakalamaya çalıştığı adamın biraz silik de olsa ilk kez bir portresini yaratan kilit noktaları da çıkarmıştı.

Ama profil kafasında başka sorular da doğuruyordu. Bu sorulardan hiç değilse biri Tony’nin aklına hiç gelmemişti. Baştan bir kenara bıraktığı için mi değinmemiş olduğunu merak etti. Her iki durumda da Carol’ın bilmesi gerekiyordu. Ve bir saldırı gibi görünmeyecek biçimde sormanın bir yolunu bulacaktı.

13

BACKUP.007; DOSYA AŞK.013” ADLI 3,5 İNÇLİK DİSKETTEN

Gareth’ı oyalamaktan nefret ettim ama küçük bir hata yüzünden onu bırakmak zorunda kaldım. Otomobilinde şirketinin yakın müşterilerine gönderdiği birkaç Noel kartı bulmuştum, kartlar bütün ortaklar tarafından imzalanmıştı. Birinin içine dolmakalem ve şablon seti kullanarak Gareth’ın kanıyla büyük harflerle, “BÜTÜN OKURLARINIZA MUTLU NOELLER. ÖZEL NOEL HEDİYENİZ CARLTON PARK’TA ORKESTRA YERİNİN ARKASINDAKİ ÇALILIKTA SİZİ BEKLİYOR. NOEL BABADAN SELAMLAR” yazdım. Kanla yazı yazmak kolay değildi. Sürekli pıhtılaşıyordu, yani birkaç harften sonra temizlemek zorundaydım. Neyse ki mürekkep sıkıntısı yoktu.

Bradfield Evening Sentinel Times’ın yazı işleri müdürüne bir Jiffy torbası gönderdim ve kartı birkaç hafta önce çektiğim video kasetle birlikte içine koydum. Gareth’la yapacaklarımı planladığım zaman bu kasetleri çekmeye başlamıştım. Çalışma tarzımı biraz değiştirmeye karar vermiştim. Temple Fields artık riskliydi. İbneler farkında olamayacak kadar sarhoş ya da uçmuş olsalar da polis gözünü dört açmış olmalıydı. Ama Carlton Park’ın doğal bitki örtüsü son derece tehlikesizdi.

Yağmurlu bir Pazar sabahı erken saatte, kimseler ortada yokken video kameramla birlikte Carlton Park’a gitmiştim. Dökme demir orkestra platformuyla işe başladım. Çevresinde dolaşarak her açıdan kameraya çektim. BEST bürosundaki birinin orayı tanıması uzun sürmezdi. Kaldı ki Carlton Park şehir sınırları içindeki en büyük parktır ve Nisan’dan Eylül’e kadar her Pazar orada konser verilir. Kamerayı kasten omzumda değil göğüs seviyesinde tuttum. Doğru yükseklik tahminlerinin bu açıdan yapıldığını okumuştum. Adli tıpçılar bu videodan bir sonuca varacaklarsa, bunun yanlış sonuç olmasını istiyordum.

Orkestra yerini arkamda bırakarak çalılıklara doğru giden patikada yürüdüm. Cesedi bırakmayı düşündüğüm genel alanı taradıktan sonra film çekmeyi bıraktım. Cipime geri dönerken kimseyi görmedim. Bu da iyi oldu, çünkü Noel mesajımı alınca haber müdürünün yüzünün ne hale geleceğini düşünürken yüzümde geniş bir sırıtma belirmişti.

Mesaj iki başka işlev daha görecekti. Gareth’ın kimliğini saptamak için gereken süreyi kısaltacaktı, reklam makinesinin her zaman yavaş olan haber süresinden beslenmesini kolaylaştıracaktı. İkincisi polise tam bir av verecek, kimin Noel kartlarına ulaşmış olduğu öğrenmeye yöneltecekti.

Polis, Gareth’la bağlantısı olan birinin ondan kurtulmaya karar verdiği ve cesedi eşcinsellerin dolaştığı bir bölgeye bırakarak öbür cinayetlerle bağlantılı süsü vermeye çalıştığı sonucuna bile varabilirdi. Hayal kırıklığına uğramış ve öfkeli bir müşterinin yapacağı türden bir şey. Gerçekten şansım varsa, orospuya bile hayli zor saatler yaşatabilirlerdi.

Şehir merkezine giderek ana postaneden paketi yolladım. Armağan alanların son dakika paniği nedeniyle hiç dikkat çekmiyordum. Bir şişe şampanya almak için bir dükkânın önünde durdum. Çalışırken normal olarak içki içmem ama bu özel bir durumdu.

Geri döndüğümde Gareth yarı baygındı, anlaşılma? sözler mırıldanıyordu. Merdivenden inerken neşeyle, “Noel Baba geri döndü” dedim. Şampanyanın mantarını çıkarıp iki bardağa şampanya koydum. Birini Gareth’ın yanına götürdüm ve ayak ucuma basarak önüne düşmüş başını hafifçe kaldırdım. Bardağı dudaklarına tutup eğdim. “Bundan hoşlanacaksın” dedim. “Dom Perignon.”

Gareth’ın gözleri birden açıldı. Bir an şaşkınlıkla baktı, sonra hatırlayarak bana sırf nefret dolu bir bakışla baktı. Ama şampanyaya karşı koyamadı. Açgözlülükle içkiyi içti, tadını çıkarmamıştı bile. Sonra gözlerinde tuhaf bir tatmin duygusuyla yüzüme baktı.

Öfkeyle, “Sana boşuna içki verdim” dedim. “Hayattaki bütün güzel şeyler gibi.” Geri çekilerek yüzüne bardağı fırlattım. Bardak burnunda parçalanarak yanaklarında kesikler oluşturdu. Doris Teyze’nin geri dönmeyeceğine memnun olmuştum. Yirmi beşinci evlilik yıldönümü armağanı olarak ince kristal bardak takımı vardı ve Doris korkarak bunları hiç kullanmamıştı. Korkusunda haklıydı.

Gareth başını iki yana salladı. “Sen şeytansın” dedi. “Tam bir şeytan. “

Yumuşak bir sesle, “Hayır, değilim” dedim. “Ben adaletim. Adaleti hatırlıyor musun? Adaleti korumak senin görevin.”

“Sapık şeytan orospu çocuğu” dedi.

Bu kadar cesaretinin kalmasına inanamıyordum. Ona patronun kim olduğunu göstermenin zamanı gelmişti. Ellerini birkaç keskiyle haça çivilemiştim bile. Ellerinin çevresinde siyah ve koyulaşmış kan vardı. Sıra şimdi ayaklarına gelmişti.

Tezgâhtan aletlerimi seçtiğimi görünce Gareth sonunda kendine geldi. Umutsuzca, “Buna hiç gerek yok” dedi. “Lütfen. Hâlâ beni bırakma şansın var. Seni asla bulamazlar. Nerede olduğumuzu bilmiyorum. Senin kim olduğunu, nerede oturduğunu, hayatını nasıl kazandığını bilmiyorum. Bradfield’dan gidebilirsin, seni asla bulamazlar.”

Bir adım daha yaklaştım. Gözlerinde yaşlar birikti ve yanağındaki kandan akarak yere düştü. Canını yakmış olmalılar ama Gareth kılını bile kıpırdatmadı. “Lütfen” diye fısıldadı. “Çok geç değil henüz. O adamları öldürdüysen bile. Onları öldüren sen miydin?”

Akıllıydı, bunu kabul etmem gerek. Fazla akıllı. Kendisine biraz daha acı kazandırmıştı. Dönüp keskiyle çekici tezgâha bıraktım. Başka düşüncelerim olduğunu düşünsün daha iyi. Geceyi ona insaf edeceğime inanarak geçirsin. Bu Noel’i daha da tatlı hale getirecekti.

Kiler kapısını arkamdan kapatıp üst kattaki yatak odasına gittim. Elimde kaset ve şampanya şişesinin en lezzetli kısmı vardı. Yaşadığım en iyi Noel’i geçiriyordum. Bütün o çaresiz umut yıllarını, bu yıl annemin öbür çocuklar gibi bana hediye almasına dua ettiğim yılları hatırladım. Ama annemin yaptığı tek şey beni hayal kırıklığıma uğratmak olmuştu. Şimdi bana özlediğim şeyi verebilecek tek kişinin kendim olduğunu anlamıştım. Hayatımda ilk kez başkalarının yaşadığı türden, sürprizler, doyum ve cinsellik dolu bir Noel yaşayabilirdim.

***

Arkasında bıraktığı izlerden davranışlarını okuyan polis, onun dolaşmış olduğunu anladı. Onu yöneten neden çarpıcıydı, çünkü bu cinayet bir araç değil, nedenin ta kendisiydi.

The Wunch of Bankers, Kevin Matthews’un Penny Burges buluşmak için güvenli gördüğü birkaç yerden biriydi. Rap müzik çalınan ve pembe dizileri -Rover’s Return Snug, Woolp Eaterie, Queen VicLounce ve Cheers Beer Bar- taklit eden pub bir polisin muhabir Penny ile görüleceği en son yerdi.

Kevin, kapuçinodan çok makine yağına benzeyen kahvesini içerken suratını astı. Bu Penny de hangi cehennemdeydi? Saatine on ikinci kez baktı. Penny en geç dörtte orada olacağını söylemişti ve saat dördü on geçiyordu. Yarım kalmış fincanını kenara iterek yanındaki vestiyerden şık yağmurluğunu aldı. Tam gidiyordu ki pub’ın kapısı açıldı, Penny içeri girdi. Elini sallayarak dosdoğru onun masasına geldi.

Kevin, “Saat dört demiştin” diyerek selamladı onu.

“Allahım, Kevin, bu yaşında anal döneme geri döndün” dedi Penny ve yanındaki koltuğa otururken yanağını okşadı. “Bana şu orman meyvelerinin doyumsuz tadını veren tatlı maden sularından al, canım” dedi. Sesinde içkisinin abartılı reklamıyla alay eden bir ton vardı.

Kevin bardakla geri dönünce Penny hemen elini onun kasığına götürdü. “Mımmm, teşekkürler” dedi maden suyunu içerken. “Peki yeni bir haber var mı? Bu kadar acil olan nedir?”

Kevin düz bir sesle, “Bugünkü gazeteler” dedi. “Turnayı gözünden vurdun.”

Penny, “Ah, iyi” dedi. “Belki olumlu bir şey bulabiliriz. Aleyhinde kanıt bulduğunuz bir zanlı gibi.”

“Hiç anlamıyorsun. Köstebeği arıyorlar. Brandon bu sabah iğneli fıçı üzerinde oturuyordu sanki. İç İşler Bölümü sızıntıyı soruşturmaya başladı. Penny beni korumalısın.” Penny sigara yakarak oyalandı. Kevin, “Beni dinliyor musun?” diye sordu.

Penny otomatik bir tavırla, “Elbette dinliyorum sevgilim” diye onu yatıştırdı, zihninde yazısını planlamaya başlamıştı bile. “Neden bu kadar gergin olduğunu anlamıyorum yalnızca. İyi bir gazetecinin kaynaklarını asla açıklamadığını bilirsin. Sorun nedir? İyi bir gazeteci olmadığımı mı düşünüyorsun?” Penny kafasında dönüp duran düşünceler yerine Kevin’ı dinlemeye zorladı kendini.

Kevin sabırsızlıkla, “Sana güvenmiyor değilim” dedi. “Benim endişe ettiğim teşkilat. Herkes kendini temize çıkarmaya çalışıyor, yani ikimizi bilen herkes İç İşler Bölümü’ne bunu anlatabilir. İlişkimiz olduğunu öğrenirlerse de biliyorsun. İş biter. Ben biterim.”

Penny, “Ama ikimizi kimse bilmiyor. En azından ben söylemedim” dedi sakin bir sesle.

“Başka kimsenin bilmediğini sanıyordum. Sonra Carol Jordan bildiğini düşünmeme neden olan bir şey söyledi.”

Penny sesindeki inanmazlığı saklayamayarak, “Sen de Carol’ın hemen İç İşler Bölümü’ne koşacağını düşünüyorsun” dedi. Cinayet bölümünün en parlak memuruyla fazla ilişkisi olmamıştı ama detektif hakkında bildikleri buna uymuyordu.

“Onu tanımıyorsun. Çok acımasızdır. Son noktaya kadar gitmek ister ve bir basamak daha yukarı çıkmak için beni bir çırpıda saf dışı bırakır.”

Penny başını bıkkınlıkla iki yana salladı. “Aşırı tepki gösteriyorsun. Carol Jordan görüştüğümüzü esrarengiz bir biçimde öğrenmiş olsa bile, Dr. Hill’le olan ilişkisiyle ün kazanmaya çalışmaktan sana dikkat etmeyecek kadar meşgul olduğuna eminim. Kaldı ki mantıklı düşünürsen, başkalarını gammazlayan biri olarak tanınmakla kazanacak bir şeyi yok.”

Kevin başını şüpheyle iki yana salladı. “Bilmiyorum. Penny, bu işin nasıl olduğunu hiç bilmiyorsun. Günde on sekiz saat çalışıyor ama bir sonuca varamıyoruz.”

Penny onun kasıklarını okşadı. “Sevgilim, çok fazla baskı altındasın. Bak sana ne diyeceğim. Her şey açığa çıkar da biri seni gösterirse İç İlişkiler Bölümü bize gelmek zorunda. Gizli bir işbirliğine bakacaklardır. Böyle bir şey olursa kaynağım Carol Jordan’mış gibi davranırım, tamam mı? Bu da suları iyice bulandırır.”

Kevin’in gülümsemesi her şeye değerdi ona göre. Bu ve onun başka özellikleri. Kevin tatmin olarak ayağa kalktı. “Teşekkürler, Pen. Dinle, gitmem gerekiyor. Seni en kısa zamanda ararım, tamam mı?” Eğilip kadını uzun uzun öptü.

Penny onun arkasından, “Beni bilgilendirmeyi unutma, canım” diye seslendi. Kevin kapıya varmadan yazının girişi kafasında biçimlenmeye başlamıştı bile. Oh evet, artık yazıyı görebiliyordu.

*

Bradfield polisi, dört kurbanı öldüren ve erkeklerin hayatını hiç olmadığı kadar tehlikeye sokan dizi cinayetler katilini yakalamak için yeni kaynaklar ayırıyor.

Ama yeni polisler canavar İbne Katili’ni aramakla görevli değiller. Bu polislerin görevi bizzat polisleri araştırmak.

Teşkilatın üst kademesi Sentinel Times’daki yazıların doğruluğundan öyle telaşa kapıldı ki yazıların kaynağını bulmak için büyük bir insan avı başlattılar. Katili yakalamak yerine, dehşet içindeki kamuoyunun neler olduğunu öğrenme hakkını dikkate alan kendi adamlarını yakalamaya çalışıyorlar.

*

Carol dış büronun kapısını açarak, “İşimi bitirdim. Konuşabilir miyiz?” diye sordu.

Tony başını dalgınca bilgisayar ekranından kaldırarak bir parmağını kaldırdı ve “Evet, tabii, bana bir dakika verirsen” diyerek yapmakta olduğu işi bitirdi.

Carol geri çekilerek derin bir soluk aldı. Ne kadar profesyonel olmaya çalışırsa çalışsın, bu adama karşı hissettiklerini engelleyemiyordu. Söylemesi yapmasından daha kolay. Birkaç dakika sonra Tony yanına geldi. Masasının kenarına tünedi, düşünürken ellerini saçlarında gezdirmesinden dolayı saçları Afacan Dennis gibi dik dik olmuştu. “Peki” dedi. “Hüküm nedir?”.

Carol, “Çok etkilendim” karşılığını verdi. “Her şey yerli yerine oturmuş. Ama birkaç önemli nokta var.”

Tony, “Yalnızca birkaç mı?” diye sordu, neredeyse kıkırdayacak gibi çıkmıştı sesi.

“Adamın güçlü olması, kurbanlarını taşıyacak kadar güçlü olması gerektiğini söylüyorsun. Onları zayıf bir durumda yakaladığı varsayımında da bulunuyorsun. Belki iki kişi olabilirler diye düşünüyordum.”

Tony, “Devam et” dedi, sesi hiç de soğuk değildi.

“İki erkeği kastetmiyorum. Bir erkek ve daha zayıf görünen başka biri demek istiyorum. Belki ergenlik çağında bir oğlan ve daha büyük olasılıkla bir kadın. Bilmiyorum, belki tekerlekli iskemlede bir adam. Bir suç ortağı. Ian Brady ve Myra Hindley gibi.” Carol kâğıtları düzene soktu. Tony hâlâ bir şey söylememişti. Birkaç dakika onun ifadesiz yüzünü inceledikten sonra Carol, “Herhalde bunu düşünmüşsündür. Ben yalnızca bu aklımızda tutmamız gereken bir olasılık olup olmadığını merak ettim” diye ekledi.

Tony aceleyle, “Affedersin, niyetim söylediklerini göz ardı etmek değildi” dedi. “Bu düşünceyi kafamdan geçiriyor ve bildiklerimizle karşılaştırıyordum. Düşündüğüm ilk şey, adamın tek başına olup olmadığıydı. Olasılıkları değerlendirerek tek başına olduğuna karar verdim. Moors Cinayetleri gibi vakalar, iki kişinin birlikte çalışarak korkunç cinayetler işlemişti. Bu son derecede ender görülür. Ayrıca iki kişi olsaydı metodoloji ve patolojide bir değişiklik bulmayı beklerdim. Fantezilerinin bu kadar çakışmasına inanmak zor. Ama bu ilginç bir düşünce Bir açıdan haklısın. Bir kadınla birlikte çalışıyorsa bu kurbanlarını boğuşmadan nasıl ele geçirebildiğini açıklar.” Tony dosdoğru önüne bakıyordu, kaşları düşünceyle çatılmıştı.

Carol koltuğunda hareketsiz oturdu. Sonunda Tony dönerek, “Ben tek başına çalışan adam düşüncemi koruyorum. Seninki ilginç bir fikir ama gerçek olma olasılığı en yüksek senaryomu değiştirmeye beni ikna edecek bir bulgu göremiyorum.”

Carol sakin bir sesle, “Tamam, anlaşıldı” dedi. “Buradan hareketle bir travesti olması olasılığını düşündün mü? Demin dediğin gibi, bir kadın onlara rahatça yaklaşabilir. Kadın erkek giysileri giymişse ne olur? Aynı etkiyi yapmaz mı?”

Tony bir an şaşırarak baktı. “Belki kurulduğu zaman profil çıkarma bölümüne başvursan iyi olur” dedi.

Carol sırıttı. “İltifatın hiç gereği yok.”

“Gerçekten samimiyim. Bu tür bir işi yapmak için gereken özellikler sende var. Sen de görüyorsun, hata yapmaz değilim. Bir travestiyi hiç aklıma getirmemiştim. Şimdi, neden bu olasılığı göz ardı ettim?” diye yüksek sesle düşündü. “Bilincime çıkmadan önce bunu reddetmemin bilinçaltında bir nedeni olmalı...” Carol konuşmak üzere ağzını açtı ama Tony, “Hayır, bir dakika bekle, lütfen, dur bunu bulayım.” Ellerini tekrar saçlarında gezdirerek bir kez daha düzeltti.

Carol kendisine Tony’nin geri kalan herkes kadar küstah, bir şey kaçırmış olabileceğini kabul edemeyen biri olduğunu söyleyerek geri çekildi. Onun farklı olduğunu söyleyerek kendini kandırma diye uyardı kendini sertçe.

Tony, “Tamam” dedi, sesinde tatmin vardı. “Cinsel bir sadistle karşı karşıyayız, doğru mu?”

“Doğru. “

“Sadomazoşizm cinsel fetişlerin iktidar yoludur. Ama travestiler bunun tam tersidir. Travestiler kadının toplumdaki zayıf kabul edilen rolünü üstlenmek isterler. Travestiliğin aldaki sabit düşünce kadının örtük bir güce, kendi cinsiyetinin gücüne sahip olduğu inanışıdır. Sadomazoların özlemini çektiği vahşi acı ve güç alışverişinden çok uzaktadır. Bir travestinin fantezisi hiç de böyle değildir. Kurbanlarını kadın kılığına girmiş bir erkekle değil de bir kadınla karşı karşıya olduğuna ikna edebilmek için katilin başarılı bir kılık değiştirme yapması gerekir. Ama klinik psikolojideki deneyimlerime dayanarak söylüyorum, katilin cinsel sadist de olması gerekir. İkisi yan yana olmaz. Aynı şey transseksüel için de geçerlidir. Hatta daha da geçerli, çünkü tedaviyi kabul etmeden önce bir psikoloğun danışmanlığından geçmeleri gerekir.”

Carol yok yere ezildiğini hissederek, “Yani bu olasılığı bir kenara bırakıyorsun” dedi.

“Ben hiçbir şeyi bir kenara bırakmam. Bu oyunda kendini aptal yerine koymaktır bu. Şöyle düşünüyorum, olasılığı o kadar az ki profile koymak yanlış olurdu, çünkü varlığı bile insanları yanlış yöne itebilir. Ama gene de akılda tutmak gerekir. Doğru yönde düşünüyorsun.” Beklenmedik bir biçimde gülümseyerek sözlerinin ukala havasını yok etti. “Başta dediğim gibi Carol, birlikte bu işi çözebiliriz.”

“Ve kesinlikle bir kadın olmadığına emin misin?” diye sordu Carol.

“Psikoloji tümüyle yanlış. En açık noktayı alırsak, bu katil takıntılı bir insan ve bu da bir erkek özelliği. Tanıdığın kaç kadın yağmurda anorak giyerek tren istasyonlarındaki tren numaralarını yazar?”

“Ama ya o sendrom, adı neydi, insanların hayatlarını berbat edecek derecede birini kafaya taktıkları hastalık? Bundan asıl olarak kadınların çektiğini düşünmüştüm.”

Tony, “De Clerambault Sendromu” dedi. “Ve evet, asıl olarak kadınlar bunu yaşar. Ama yalnızca tek bir insana odaklanırlar ve sonuçta ölen tek kişi acı çeken kişidir, bazen intihar da ederler. Kadınların takıntıları erkeklerinkinden farklıdır, önemli olan bu. Erkeklerin saplantıları denetimle ilgilidir, pul toplar ve sınıflandırırlar, yattıkları her kadının külotlarını biriktirirler. Ganimete ihtiyaçları vardır. Kadınların saplantıları boyun, eğmeyle ilgilidir. Yeme düzensizliklerinde onları yok eden ve kontrol eden bu saplantıdır. İstek nesnesiyle evlenen de Clerambault Sendrom’lu kişi herhalde bir şovenistin mükemmel eş idealidir. Bu durum katilimize uymuyor.”

Carol, “Ne demek istediğini anlıyorum” dedi. Profil çıkarma sürecine katkıda bulunduğunu hissettiği yeni bir fikirden vazgeçmeye isteksizdi.

Tony onun isteksizliğini görünce, “Buna bir de buradaki fiziksel güç unsurunu eklersek” dedi. “Vücudun güçlü. Herhalde boyuna göre çok güçlüsün. Ben senden yalnızca birkaç santim uzunum. Ama beni ne kadar süre taşıyabilirsin? Bir otomobilin bagajından çıkarıp duvarın üstünden atmak için ne kadar süre gerekir? Beni omzuna atıp Carlton Park’tan çalılıkların oraya götürebilir misin? Kaldı ki bütün kurbanlar benden daha uzun boylu ve daha ağır.”

Carol pişmanlıkla gülümsedi. “Tamam, sen kazandın. İkna oldum. Aklıma gelen bir şey daha var.”

“Bir duyalım bakalım.”

“Profilini okurken düşündüm: Cinayetler arasındaki sürenin korunmasına ilişkin ileri sürdüğün neden yeterince güçlü değil” diye söze başladı tereddütle.

Tony alayla, “Demek sen de fark ettin” dedi. “Bu beni de ikna etmedi. Ama açıklamak için başka bir şey aklıma gelmedi. Daha önce hiç böyle bir şeyle karşılaşmamıştım, ne yüz yüze ne de literatürde. Tanıdığım bütün dizi cinayet katilleri giderek tırmanan bir oranda cinayet işliyor.”

“Bu sorunu çözecek bir teorimiz var” dedi Carol. Tony öne doğru eğildi, ifadesi karışmıştı. “Anlatsana, Carol” dedi.

Kendini akvaryumda bir balık gibi hisseden Carol derin soluk aldı. Onun ilgisini çekmek istiyordu ama şimdi bu ilgiyi kazandıktan sonra hoşlanıp hoşlanmadığından emin değildi. “Birkaç gün önce cinayetler arasındaki süreyle ilgili söylemlerini hatırlıyorum.” Gözlerini kapatıp ezberden tekrarladı. “Birçok olayda cinayetler arasındaki süre giderek azalır. Başlangıçta cinayetleri tetikleyen katillerin fantezileri olmuştur ve cinayet işlemini ne kadar kusursuz hale getirirlerse getirsinler, gerçeklik hiçbir zaman fanteziye uymaz. Ama ne kadar aşırıya kaçarsa, duyarlılıkları o kadar körelir ve cinayetin sağladığı cinsel heyecan için daha fazla itkiye ihtiyaç duyarlar. Bu yüzden cinayetler sıklaşır. Shakespeare’in dediği gibi, sanki iştahın artması onu giderenden kaynaklanır. Haklı mıyım?”

Tony, “Müthiş” dedi. “Görsel belleğin de bu kadar güçlü mü, yoksa yalnızca işitsel mi?”

Canı sıkılan Carol gözlerini yuvarladı. “Korkarım yalnızca işitsel. Her neyse, profilde katilin bilgisayarlarla çalışıyor olabileceğini öne sürdüğün zaman kafamda bir şimşek çaktı. Açıkça belirtmediğin ama belli ki seni rahatsız eden soru, zaman geçtikçe neden video kasetlere karşı kayıtsızlığının artmaması.”

Tony başını salladı. Carol’ın dile getirdiği nokta güçlüydü ve onu rahatsız eden şey tam da buydu. Her ikisini de tatmin edecek bir cevap bulmaya çalıştı. Konuşurken sonuca ulaşmaya çabaladı. “Tartışma adına varsayalım ki birinci kasetin onu on iki hafta hareketsiz tutma potansiyeli vardı. Ama daha o zamandan ikinci kurbanı ele geçirme sürecine başlamıştı ve yeniden cinayet işleme noktasına gelmeden fırsat önüne çıktı. Bu kadar kusursuz bir biçimde karşısına çıkan şansa direnemedi. Daha sonra cinayetler arasında sekiz hafta bıraktığını fark etti ve sekiz haftanın sabit olmasına karar verdi. Şimdiye kadar kasetler bu süreyi korumasını sağlamıştı. Belki şimdi bu sabit kalıp değişecektir.”

Carol başını iki yana salladı. “Mantıklı ama ben ikna olmadım.”

Tony sırıttı. “Bunun için Tanrı’ya şükürler olsun. Ben de olmadım. Daha iyi bir açıklaması olmalı ama ben bulamıyorum.”

Carol, “Bilgisayarlar hakkında ne kadar bilgilisin?” diye sordu.

“Açma/kapama düğmesinin nerede olduğunu ve kullanmam gereken programın nasıl kullanılacağını biliyorum. Bunun ötesinde tam bir geri zekâlıyım.”

“İki kişi ettik. Ama kardeşim bir bilgisayar dehasıdır. Bir oyun yazılımı şirketinin ortağı. Çok yeni teknolojilerle çalışıyor. Şimdi ortağıyla birlikte insanların oynadıkları oyunlara kendi görüntülerini koymalarını sağlayan düşük maliyetli bir sistem geliştiriyorlar. Diğer bir deyişle, Terminator 2’de ekrandaki kötü adamları Arnie yerine Tony Hill ya da Carol Jordan dövüyor. Önemli olan şu, kasetleri tarayıcıyla taramak ve görüntüleri bir bilgisayara aktarmak için yeterli donanım ve yazılım piyasada var. Buna dijitalleştirme diyorlar sanırım. Her neyse, görüntüleri bilgisayar ortamına aktardığında istediğin biçimde değiştirebiliyorsun. Durağan fotoğraflar ya da başka kasetlerden parçalar ekleyebiliyorsun. Görüntüleri üst üste bindirebiliyorsun. Altı ay önce özgün yazılımı yazdıklarında Michael bana kendi yarattığı diziyi gösterdi. Tory Partisi’nin bir konferansını kasete almış ve yanına bir seks kılavuzu kaseti koymuş. Bütün bakanların yüzlerini konuşma yaparken seçerek seks kasetindeki kişilere yerleştirmiş.” Carol kaseti düşünerek güldü. “Çok komikti ama inan bana, John Major ile Margaret Thatcher’ı hiç bu kadar anlaşırken görmemişsindir ‘Anlamsız’ sözcüğüne yepyeni bir anlam katmıştı”

Tony, Carol’a şaşkın bir sessizlik içinde bakakaldı. “Benimle dalga geçiyorsun” dedi.

“Kasetlerin onu denetim altında tutmasının mükemmel bir açıklaması”

“Yani kardeşin gibi gerçek bir deha olması gerekmez mi?”

Carol, “Bence de öyle” dedi. “Anladığım kadarıyla kullanılan teknikler çok basit. Ama bunu yapmak için gereken yazılım ve yan işlemler inanılmaz derecede pahalı. Tek bir yazılım için iki üç bin pound harcamak gerekir. Yani ya elinin altında böyle bir donanımın bulunduğu ve kendi başına çalışabileceği bir şirkete girmiş ya da iyi para kazanan bir bilgisayar düşkünü.”

Tony yarı şaka yaparak, “Ya da bir hırsız” dedi.

Carol, “Ya da bir hırsız” diyerek ona katıldı.

Tony kuşkuyla, “Bilmiyorum” dedi. “Bu soruyu cevaplandırıyor ama çok sıradışı bir cevap.”

Carol kulaklarına inanamayarak, “Peki Becerikli Andy sıradışı değil mi?” diye sordu.

“Ha, tabii sıradışı, tamam ama bu kadar olacağından emin değilim.”

“İşkence aletlerini yapıyor. Bunu bilgisayarda bir tasarım programında yapmak çok daha kolay. Tony, bir şey onun sekiz haftalık döngülerle harekete geçmesini sağlıyor. Neden bu olmasın?”

“Bu bir olasılık, Carol, bu aşamada bundan öte bir şey değil. Bak, neden hazırlık soruşturması yapıp önerdiklerinin uygulamada mantıklı olup olmadığını öğrenmiyorsun?”

Carol hayal kırıklığına uğrayarak, “Profiline eklemek istemiyor musun?” diye sordu.

“Bu aşamada ancak küçük bir olasılık olan bir şeyi ekleyerek olasılıklarının güçlü olduğu şeyleri zayıflatmak istemiyorum. Sen kendin söyledin, bunu düşünmene yol açan profilde spekülasyondan öte olmayan birkaç cümle. Beni yanlış anlama, bu fikri reddediyor değilim. Çok parlak bir fikir olduğunu düşünüyorum. Ama bazı çevrelerde profilin tümüne karşı çıkanları alt etmek gibi çok zor bir görevimiz var zaten. Bu fikri destekleyenler bile ille de profilin hepsine katılmak zorunda değil. Bu yüzden onlara kolay hedefler vermeyelim derim. Bir düşün, doğrudan içini göremesinler diye hediye paketine sararak vermek daha iyi olmaz mı? Tamam mı?”

Carol içinden onun haklı olduğunu bilerek, “İyi” dedi. Bir kalemle kâğıt aldı. Yazarken bir yandan da kendi kendine “Bradfield bölgesindeki yazılım üreticilerini ve danışmanları gözden geçir” diye mırıldanıyordu. “Michael’a gerekli donanım/yazılımı sor ve satış kayıtlarını kontrol et. Yeni hırsızlıkları kontrol et.”

Tony, “Bilgisayar kulüpleri” diye ekledi.

Carol bunu da listesine eklerken, “Teşekkürler” dedi. “Ve billboardlar. Ah Tanrım, HOLMES ekibinde gerçekten popüler olacağım.” Ayağa kalktı. “Uzun bir iş olacak. Bir an önce gitmem gerek. Bunu Scargill Sokağı’na götürecek ve Bay Brandon’a vereceğim. Senin de gelip incelemen iyi olur.”

Tony, “Dert değil” dedi.

“Bir şeyin dert olmadığına sevindim.”

Tony tramvayın penceresinden bakarak yağmur altında hızla geçen şehir ışıklarını izliyordu. Tramvayın parlak beyaz iç dekorunda kozayı andıran bir şeyler vardı. Duvar yazısız, sıcak, temiz. Güvenli bir yer hissi uyandırıyordu. Sürücü trafik ışıklarına yaklaştı, kornasına bastı. Çocukluktan kalma bir sese benziyordu, çizgi filmlerdeki bir trenin çıkaracağı türde bir ses.

Tony pencereden başını çevirerek tramvaydaki yarım düzine yolcuyu inceledi. Profilini yazdıktan sonra hissettiği tuhaf boşluğu yok etmek için her şeyi yapardı. Sanki böylece olayla ilgisi bitmişti. Brandon, Carol’a onunla her gün görüşmesini söylemişti.

Carol’ın bilgisayar teorisi konusunda daha teşvik edici olsaydım keşke, diye düşündü ama yılların eğitim ve pratiği temkinlilik alışkanlığı getirmişti. Fikir kendi başına parlaktı. Önerisinin uygulanabilirliği konusunda araştırma yaptıktan sonra, bunu öbür polislerle birlikte onaylamaktan mutluluk duyacaktı. Ama kendi profilinin güvenilirliği adına, ortalama bir polisin bilimkurgu olarak göreceği fikirlere karşı mesafesini koruması gerekiyordu.

Polisin bu akşam ne yaptığını merak etti. Carol onu arayarak ekiplerin Temple Fields’a gideceğini ve bölgenin müdavimleriyle görüşüp profil önerilerinin onlara tanıdık gelip gelmediğine bakacaklarını söylemişti. Şansları yaver giderse HOLMES’da daha önceki suçlu kayıtlarında ya da kayıtlı plakalardaki verileri karşılaştırabilecekleri bazı adlar elde edebilirlerdi.

Hoparlörlerden elektronik bir ses, “Bir sonraki durak Bank Vale istasyonu. Bank Vale istasyonu bir sonraki durak” dedi. Tony birden şehir merkezini epeyce geride bıraktığını ve Carlton Park’ın karanlık tarafına girdiklerini fark etti. Burası evinden bir mil kadar ötedeydi. Bank Vale’i geçtiler, Tony koltuğunda doğrularak bir sonraki durak anons edildiğinde çıkış kapısına gitmek üzere hazırlandı.

Düzgün banliyö sokaklarında hızlı hızlı yürüdü, okul bahçelerini geçti, Woodside bölgesine adını veren fabrikadan kalan küçük enkazın çevresinden dolaştı. Hızla geçerken ağaçlara bakarak, ormanı çaprazlamasına kesen patikanın şimdi neredeyse tümüyle ıssız olacağını alayla düşündü. Bu yolu terk edenler önce eve yalnız yürüyen kadınlar olmuştu. Sonra endişeli annelerin izin vermediği çocuklar. Şimdi Bradfield’da yaşamın acı derslerini öğrenen erkekler vardı.

Tony sokağına girerek çıkmaz sokağın sakinliğinden keyif aldı. Akşamı bir biçimde geçirecekti. Belki süpermarkete giderek tavuklu bir yemek için malzeme alırdı. Bir video kaset al. Okumalarını tamamla.

Anahtarı kilide sokarken telefon çalmaya başladı. Evrak çantasını bir yana fırlatan Tony kapıyı arkasından ayağıyla kapatarak telefona koştu. Telefonu açtı ama daha cevap verme fırsatı bulamadan karşıdaki kişi kulak ağrısını dindirmek kullanılan sıcak zeytinyağı gibi konuştu. “Anthony, sevgilim, benim için soluk soluğa kalmış gibisin.”

*

Tony eve dönerken bu konuyu düşünmekten kaçınmayı başarmıştı ama gene de bu telefonu umut ettiğini biliyordu. Brandon telefon çalmadan bir dakika kadar önce başucu lambasını kapatmıştı. Sıcaklığından uzaklaşarak telefonu açarken Maggie, “Açmasan olmaz mı?” diye mırıldandı.

“Brandon” dedi hırlar gibi.

Yorgun bir ses, “Efendim, ben Detektif Matthews” dedi. “Stevie McConnell’ı yakaladık. Çocuklar onu Seaford’daki feribot limanında buldular. Rotterdam’a giden bir gemiye binmek üzereymiş.”

Brandon, Maggie’nin karşı çıkışlarına aldırmadan yorganın üzerine oturdu. “Ne yapmışlar?”

“Şey, efendim, yapabilecekleri fazla bir şey olduğunu sanmıyorum, polis kefaletiyle bırakılmıştı ve ihlal edebileceği koşullar yoktu.”

“Hâlâ ellerinde mi?” Brandon yataktan çıkmış, çamaşır çekmecesini açmıştı.

“Evet, efendim. Gümrükçülerin bürosunda tutuyorlar.”

“Hangi nedenle?”

“Bir polis memuruna saldırı.” Kevin’ın sesi nedense Cheshire Kedisi’nin gülümsemesi gibi bedensiz bir görüntüyü çağrıştırdı. “Ne yapacaklarını sormak için beni aradılar ve davaya kişisel bir ilgi gösterdiğiniz için önce size sormamız gerektiğini düşündüm.”

Brandon öfkeyle, daha ileriye gitme, diye düşündü. Ama söylediği tek şey, “Bence çok açık. Onu adaleti yanıltmaya çalışmaktan tutuklayın ve Bradfield’a getirin” oldu. Boxer şortunu zorlukla giydi, bir iskemlenin arkasındaki pantolonunu almak için uzandı.

“Bu söylediklerinizden onu bu kez savcıya çıkaracağımızı kefaleti reddetmesini isteyeceğimizi çıkarabilir miyim?” Kevin’ın sesi o kadar tatlıydı ki, ona dişlerine mal olabilir ve bunun nedeni de çürüme olmazdı.

“Gerekçemiz varsa normal olarak böyle yaparız, Detektif. Beni bilgilendirdiğin için teşekkür ederim.”

Kevin, “Bir şey daha var efendim” dedi.

Brandon, “Nedir o?” diye gürledi.

“Çocuklar birini daha gözaltına almak zorunda kaldılar.”

“Bir gözaltı daha mı? Neden birini daha gözaltına almak zorunda kaldılar?”

“Müfettiş Cross, efendim. Anlaşılan McConnell’ın feribota binmesini zorla engellemeye çalışıyormuş.”

Brandon gözlerini kapatarak ona kadar saydı. “McConnell’a bir şey oldu mu?”

“Görünürde hayır efendim, yalnız biraz sarsılmış. Ama komiserin gözü morardı.”

“İyi. Onlara Cross’u bırakmalarını söyleyin. Beni yarın aramalarını da söyleyin, tamam mı Detektif?” Brandon telefonu kapayarak karısını öpmek için eğildi. Karısı yorgana sahip çıkmış ve kış uykusuna yatmış bir sincap gibi sımsıkı sarınmıştı.

Maggie, “Hımmm” diye mırıldandı. “Gitmen gerektiğine emin misin?”

“İnan bana ben de iyi bir zamanlama olduğunu düşünmüyorum ama bu tutukluyu getirdiklerinde orada olmak istiyorum. Merdivenden aşağı düşebilecek türde bir herif.”

“Dengesinde bir sorun mu var?”

Brandon başını üzüntüyle iki yana salladı. Onun dengesinde değil. Başka insanlar bazen biraz dengesizleşiyorlar.. Bu gece disiplin kurallarına uymayan biri elimizde zaten. Şansımı daha fazla zorlayamam. Döndüğümde görüşürüz”

On beş dakika sonra Brandon cinayet bölümü odasına giriyordu. Kevin Matthews odanın karşı köşesinde bir masaya çökmüş, başını kollarının arasına almıştı. Brandon yaklaşırken Kevin’in hafifçe horladığını duydu. Ekiptekilerin dün gece doğru dürüst uyuyup uyumadıklarını merak etti. Memurlar sonuçsuzluk nedeniyle yorgun ve gergin olurlarsa ciddi hatalar yaşanırdı Brandon on yıl sonra adli bir hatada başrol oynamış bir kişi olarak anılmak istemiyordu. Bunun olmaması için her şeyi yapardı. Kevin’ın karşısına otururken kendisine alayla söylediği gibi tek bir sorun vardı. Bu araştırmanın dizginlerini elinde tutmak için, kaçınmak istediği bütün yanlış yargılara yol açan uzun saatler boyu çalışmak zorundaydı o da. Catch 22. Birkaç yıl önce Maggie akşam kurslarına gitmeye karar verdiği zaman o romanı okumuştu. Maggie kitabın komik, acımasız keskin eleştirilerle dolu harika bir kitap olduğunu söylemişti. Brandon kitabı berbat bulmuştu. Ona Teşkilat’ı hatırlatıyordu. Özellikle de eskiden aklı başında olan kişilerin çıldırdığı bunun gibi gecelerde.

Telefon çaldı. Kevin kıpırdadı ama uyanmadı. Sempatik bir yüz ifadesi takınan Brandon uzanıp telefonu açtı. “Ben Brandon. “

Anlık bir suskunluk oldu. Sonra gergin bir ses, “Efendim. Çavuş Merrick. Efendim, bir ceset daha bulduk.”

14

BACKUP.007; DOSYA AŞK.0I4” ADLI DİSKETTEN

Gareth’ı Carlton Park’a götürmek sandığım kadar kolay olmadı. Araştırmalarımı dikkatle yapmıştım ve bahçıvanların kullandığı giriş yolundan gidebileceğime güvenmiştim. Dikkate almadığım tek şey Noel tatili olmuştu. Yol asfalta gömülü iki metal direkle kapatılmıştı. Kenarından geçebilirdim, çünkü cip yolun kenarındaki küçük çalıların üzerinden gidebilirdi. Ama kaçınılmaz olarak lastik izi ve muhtemelen küçük boya izleri bırakırdım. Gareth yüzünden özgürlüğümden olmaya hiç niyetim yoktu, yani bu seçenek olmazdı.

Cipi, park personelinin malzemelerini bıraktığı deponun arkasına park ettim. Hiç değilse ne yoldan ne parktan görünüyordum. Noel’in ertesi günü gece ikide etrafta fazla insan yoktu ama başarı o olay değildi.

Cipten çıkıp etrafı kolaçan ettim. Kulübe olmazdı. Hırsız alarmı vardı. Ama artık tanrılar bana gülümsüyordu. Kulübenin kenarında küçük, tahta bir el arabası vardı, bavulları sürüklemeyi aklına getirmeyen hamalların eskiden tren istasyonlarında kullandıkları türden. Bahçıvanlar elmabaşını herhalde bitkileri taşımak için kullanıyorlardı. Gareth’ın çıplak cesedini, cipe kadar ittiğim arabaya yükledim. Cesedin çevresine birkaç siyah plastik çöp torbası tıktım ve gıcırdamasın diye aksları yağladım. Sonra dosdoğru çalılıklara yöneldim.

Gene şanslıydım. Kimseyi görmedim. Arabayı orkestra yerinin arkasında, ardındaki dik yokuşu kaplayan çalılıklara götürdüm. Patikanın kenarında arabayı çalılıklara doğru ittim. Sonra yumuşak toprakta ayak izi bırakmaktan kaygı duyarak arabanın üzerine çıktım ve Gareth’ın cesedini bir uçtan çalılıklara yuvarladım. Geri çekilerek aşağı atladım, arabayı da arkamdan çekiyordum. Çalılar biraz ezilmiş gibi duruyordu ama Gareth’dan iz yoktu. Şansım yaver giderse postacı Noel mesajımı BEST’e götürene kadar ceset bulunmazdı.

On dakika sonra arabayı yerine koymuş ve parkın arka kapısından kilise avlusunun karşısındaki sakin yola çıkmıştım. Görülme olasılığı çok az olsa bile, farlarımı yakmadan önce ana yol görünene kadar bekledim. Temple Fields’ın aksine burası uykusuzluk çeken meraklı birinin gece geç saatlerde geçen tuhaf araçları fark edebileceği bir bölgeydi.

Eve dönüp on iki saat uyudum. İşe gitmeden önce bilgisayarımın başında ilginç bir saat geçirecek kadar erken kalktım. Neyse ki meşgul olduğum bir geceydi de, Sentinel Times’ın ertesi günkü baskısının beklentisini kafamdan uzaklaştıran birçok karmaşık sorunu çözmekle uğraştım.

Mesajımı araştırmak için kısa zamanları olmasına rağmen beni gururlandırdılar. Anlaşılan hemen sabırla çalışmaya başlamış ve polisleri bunu ciddiye almaya ikna edebilmişlerdi. Bana ön sayfada yer vermelerdi, yazının yanında mesajımın bir fotoğrafı vardı ama kartın kimden geldiğini belirleyecek hiçbir işaret yoktu.

KATİL GAZETEMİZİ UYARDI

Sapık katilin çıplak ve organları kesilmiş kurbanı, Sentinel Times’a gönderilen tuhaf bir mesajın ardından bir parkta bulundu.

“Noel Baba” olarak imza atan katil, cesedi Carlton Park’a bıraktığını tuhaf bir Noel mesajıyla itiraf etti.

Korkunç mesaj kanla yazılmış gibi görünüyor. Şehrin önde gelen hukuk şirketlerinden birinin Noel kartına yazılmış.

Kartın yanında cesedin yerini gösteren ev yapımı bir video kaset var. BEST personeli buranın Park Hill’deki orkestra yeri olduğunu hemen anladı.

BEST çalışanlarının uyardığı polis, üniformalı ve sivil memurlarıyla Noel kartında sözü edilen park bölgesini aradı.

Kasette gösterildiği gibi orkestra yerinin yakınındaki doğal bitki örtüsünde yapılan kısa bir araştırmadan sonra, bir erkek cesedi bulundu.

Polis kaynaklarına göre ceset çıplaktı. Erkeğin boğazı ve organları kesilmişti.

Kurbanın ölümden önce işkence gördüğü sanılıyor.

Carlton Park’ın bu bölgesinin eşcinsellerin alışveriş alanı olarak bilinmesine karşın, polis bu cinayetle daha önceki iki genç erkek cinayeti arasında şu an bir bağlantı kurmuyor. Bu yılın başlarında öbür iki ceset Temple Fields’ın “eşcinsel mahallesi” olarak bilinen bölgesine bırakılmıştı.

Cesedin kimliği henüz teşhis edilmedi ve polis kurbanın eşkâlini açıklamadı. Kurbanın yirmi sekiz otuz yaşlarında olduğuna inanılıyor.

Bradfield’dan Noel Arifesi’nde postaya verilen paket Sentinel Times bürosuna bu sabahki postayla geldi. Üzerinde haber editörü Matt Smethwick’in adı vardı.

Bay Smethwick, “İlk düşüncem birinin kötü bir şaka yaptığı oldu, özellikle de söz konusu şirketteki avukatlardan birini tanıdığım için” dedi.

“Sonra arkadaşımın kayak tatili için ülke dışında olduğunu hatırladım, yani paketi postaya veren o olamazdı.

Hemen polisi aradım ve neyse ki polis beni ciddiye aldı.”

Bence de almalıydı. Hayatımda hiç bu kadar ciddi olmamıştım. Polisin söylediklerine rağmen, Gareth’ın dizinin üçüncü kişisi olması düşüncesi kafalarından geçmiş olmalı. En son keşfi, Adam ve Paul’un öldürülmesini tekrar dile getirme bahanesi olarak kullanan gazetecinin dikkatinden kaçmamış ama. Son baskı yapıldığında yorum yaptırmak için bir akademisyen bile bulmuşlardı.

BİR KATİLİN ZİHNİNİN İÇİNDE

Şehrin eşcinsel topluluğunu dehşete sokan en son cinayetle ilgili olarak bugün İçişleri’nin dizi cinayetler katilini bulmak üzere görevlendirdiği kişi konuştu.

Adli tıp psikoloğu Tony Hill, bir yıldır hükümetin finanse ettiği önemli bir araştırma yürütüyor. Bu araştırma sonunda FBI’ın Kuzuların Sessizliği’nde canlandırılana benzer bir suçlu profili çıkarma bölümü kurulup kurulmayacağına verilecek.

34 yaşındaki Dr. Hill daha önce Blamires Hastanesi’nde klinik psikolog olarak çalıştı. Burası İngiltere’nin en tehlikeli suçluların tutulduğu maksimum güvenlikli akıl hastanesidir ve kitle katili David Harney ile dizi cinayetler katili Keith Bond, nam’ı diğer Otoyol Çılgını da burada tutulmaktadır.

Dr. Hill, “Polis bu olaylarda danışmanlık yapmam için beni görevlendirmedi, bu yüzden cinayetler hakkında okurlarınızdan daha çok şey bilmiyorum” dedi.

“Hemen bir yargıya varmak istemiyorum ama gerekirse, Adam Scott ve Paul Gibbs cinayetlerinin aynı kişi tarafından işlenmiş olmasının kesinlikle mümkün olduğunu söylerdim.

Görünürde bu son cinayetler birbirine benziyor ama bazı önemli farklar var. Birincisi, ceset çok farklı bir yerde bulundu. Carlton Park bir gay semti olarak tanınmış olsa da, şehir merkezindeki Temple Fields’dan çok farklı bir ortamı var.

İkincisi, Sentinel Times’a gönderilen mesaj. Daha önceki vakalarda böyle bir şey olmadı ve katil de daha önceki cinayetlere hiç değinmiyor.

Bu da burada en az iki farklı insanın olduğunu düşünmeme neden oluyor.”

Yazı aynı minvalde devam ediyordu. Neon ışıklarıyla, “Nereye bakacağımız hakkında en küçük bir fikrimiz yok” deniyordu. Dr. Tony Hill’in geceleri uykusuz kalmama neden olacağını düşünmek yersizdi. Onlara hiç unutamayacakları bir ders vermeye karar verdim.

***

Bir insan bir cinayetle karşı karşıya kaldığı zaman gözlerini, kulaklarını ve anlayışını cebine koymak zorunda değildir. Hemen komaya girmezse sanırım bir cinayetin başka bir cinayetten daha iyi ya da daha kötü olduğunu görebilmelidir. Cinayetler arasında da heykel, resim, oratoryo, değerli taşlar, oyma işleri vb.de olduğu kadar erdem açısından küçük fark ve gölgeler vardır.

Tony banyosunda uzanmış yatıyordu, elinin altında bir brendi bardağı vardı. Böyle rahatlamış, tükenmiş durumdayken kendini en son ne zaman bu kadar rahat, bu kadar iyimser hissettiğini hatırlamıyordu. Angelica’yla telefonda yaşadıkları iyi bir profil çıkardığına inanmasıyla birleşince ona yeni bir umut vermişti. Belki anormal olması gerekmiyordu. Belki dünyanın geri kalanına, işlerini halleden, geçmişi özümsemiş ve dünyalarını görmek istedikleri biçimde biçimlendirmiş kişiler arasına katılabilirdi. “Hayatımı değiştirebilirim” dedi.

Telsiz telefon çaldı. Tony yavaş, akıcı bir hareketle telefona uzandı. Artık hiç panik hissetmiyordu. Angelica’nın telefonlarından duyduğu korkunun yerini beklentinin alması ne kadar tuhaftı. Neşeli bir sesle, “Alo” dedi.

“Tony, ben John Brandon. Senin için bir araç gönderiyorum. Birini daha bulduk.”

Tony yerinde dikildi, sular üzerinden deniz laboratuvarında bir deneydeymiş gibi süzülüyordu. “Emin misin?”

“Carol Jordan ve Don Merrick olayın duyulmasından beş dakika sonra olay yerine gittiler.”

Tony gözlerini sımsıkı kapattı. “Aman Allahım” diye homurdandı. “Nerede?”

“Clifton Sokağı’nda genel tuvaletlerde. Temple Fields.”

Tony küvetten çıktı. “Orada görüşürüz” dedi.

“Tamam, Tony. Otomobil beş dakika içinde orada olur.”

“Hazır olurum.” Telefonu kapadı ve banyodan çıkarak yürürken kurulandı. Bir yandan düşünürken bir yandan da blucin tişört, gömlek, süveter ve deri ceketini giydi. Gecenin ne kadar soğuk olduğunu hatırlayarak bir çift çorap daha giydi. Bot bağcıklarını bağlarken kapı çaldı.

Devriye otomobilindeki gerginlik her tür yapıcı düşü olanağını yok ediyordu. Karanlık sokaklardan geçerken mavi ışık, sokak lambalarının tuhaf turuncu ışığıyla kontrast oluşturuyordu. Kendisine eşlik eden iki maço trafik polisi, konuşmaya olanak tanımayan kibirli bir poz takınmıştı. Lastik gıcırtılarıyla hızla Clifton Sokağı’na girdiler. Sürücü sokağın orta kesiminde girişi kesen polis şeritlerini görünce antiblokaj frenlere bastı.

Şerit Tony için kaldırıldı. Tony, dosdoğru rastgele park edilmiş polis arabaları ve bir ambulansın durduğu orta kesime gitti. Yaklaşırken umumi tuvalet işaretini görebiliyordu. Levha binanın karanlığında ışıklıydı. Ambulansın yanında Don Merrick’i gördü, başındaki bandajdan dolayı onu tanımaması olanaksızdı. İnceleme yapan polis memurlarını görmezden gelen Tony hemen Merrick’in yanına gitti. Merrick cep telefonuyla hararetli bir konuşma yapıyordu. Tony’yi gördüğünü anlatmak için elini salladı ve konuşmasını “Tamam, teşekkürler, sizi rahatsız ettiğim için özür dilerim” diye bitirdi.

Tony, “Çavuş” dedi. “Bay Brandon’ı arıyorum. Ya da Detektif Jordan’ı.”

Merrick başını salladı. “Her ikisi de içeride. Sanırım göz atmak istersiniz.”

“Cesedi kim buldu?”

“Sokak kızlarından biri. Kadınlara ait tuvaletlerin hepsinin dolu olduğunu iddia ediyor, bu yüzden özürlülerin tuvaletine gitmiş. Yanında bir müşteri olduğuna bahse girerim. Adam belanın kokusunu alır almaz tüymüştür.”

Tony göz ucuyla Carol’ın tuvaletlerden çıktığını gördü. Carol hemen onların yanına geldi. Merrick uzaklaşıp cep telefonunu çevirmeye başlarken, Carol, “Geldiğin için teşekkür dedi.

Tony, “Dünyada kaçırmayacağımı söyleseydim bunu kesinlikle birileri yanlış anlardı” dedi alayla. “Neden ‘Becerikli’ olduğunu düşündünüz?”

“Kurban çıplak ve boğazı kesilmiş. Belli ki buraya tekerlekli iskemleyle getirilmiş ama yere fırlatılmış. Üzerinde de dün akşamki Sentinel Times’ın ön sayfası var.” Carol’ın sesi gergin, gözleri sertti. “Onu kışkırttık, değil mi?”

Tony, “Biz kışkırtmadık. Gazete kışkırtmış olabilir ama biz değil” dedi dalgınca. “Ama bu kadar hızlı harekete geçmesini beklemiyordum.”

Merrick tekrar yanlarına gelerek neşeli bir sesle, “Öyle görünüyor ki tekerlekli iskemlenin izini bulduk. Biri bu gece erken saatte hastane resepsiyonundan almış. Şansımız yaver giderse olayı gören birini bulabiliriz.”

Carol, “iyi iş yaptın, Don” dedi. “O halde bir göz atabilir miyiz?” diye sordu Tony’ye. Tony başını sallayarak Carol’ın arkasından gitti. Yavaşça tuvaletleri dolaşarak gördüklerine kafasına yazdı. Siyah PVC döşemenin, duvarda rastgele döşenmiş gri ve siyah karoların, açık saçık duvar yazılarının, havadaki kokunun farkına vardı. Girişin iç kısmında tuvaletler ikiye ayrılıyordu, solda erkekler, sağda da kadınlar için bölmeler vardı. Özürlü tuvaleti sağda, kadınlara ait tuvaletlerin hemen girişindeydi. Brandon ile Kevin Matthews kapının kenarında durmuş geniş kapı girişinden içeriye bakıyorlardı. Tony içeri girerek sessizce onların yanına gitti. Bir fotoğrafçı kapının iç kısmında durmuş, Brandon Becerikli Andy’yi ellerine teslim ederse jüriyi ikna edebilecek fotoğraflar çekiyordu. Birkaç saniyede bir flaşın ışığı izleyenlerin gözlerini acıtıyordu.

Tony yerde kıvrılmış yatan cesede dikkatle baktı. Carol’ın dediği gibi çıplaktı ama temizlenmemişti. Diz, dirsek ve bir ayak bileğinde bir tür koyu, yağlı bir maddenin kalıntıları vardı. Cesette kan izleri de vardı. Boğaz kesiği genişti ama şüphelendiği gibi ölüme neden olacak kadar derin değildi. Görebildiği kadarıyla cinsel organlar zarar görmemişti ama adamın rektum ve anüsüyle çevresindeki yumuşak et keskin bir bıçakla vahşice kesilip alınmıştı. Tony’nin içinden sıcak bir rahatlama dalgası geçerek onu düşünmeyi reddettiği şeyi düşünmeye zorladı. Carol gibi o da kendi yaptıklarının Becerikli Andy’yi tarzını değiştirip tekrar harekete geçmeye kışkırttığından korkmuştu. Brandon’ın telefonundan bu yana bu dehşet, alıcı kuş gibi omuzlarında duruyordu.

Tony, Brandon’a dönerek tereddüt etmeden konuştu. “Bu o değil. Taklit bir cinayet bu.”

Clifton Sokağı’nın öbür ucundaki gölgelerin arasından Tom Cross, cinayet araştırmasının tanıdık ritüel dansını izlemek için bir anda beliren hayaletimsi kalabalığa katıldı. Dudaklarını sıkarak gülümsüyordu, gölgelerin arasından biraz daha ortaya çıktı. İç cebinden günlüğünü çıkararak not almak için bir sayfa yırttı. Sokak lambasının solgun ışığının altında, “Sevgili Kevin, İbne Katili’nin bu cinayeti işlemediğine bir altın saatine bahse girerim. En iyi dileklerimle, Tom” diye yazdı.

Seaford acı olduğu kadar utandırıcı bir tecrübe olmuştu ama Tom Cross aşağılanmanın amacını engellemesine izin verecek insanlardan değildi. Notu dörde katlayarak üzerine, “Detektif Kevin Matthews. Özel” diye yazdı. Kalabalığı yara yara şeridin ardındaki bir polisi yakaladı. “Kim olduğumu biliyorsun, değil mi?” diye sordu.

Polis memuru tereddütle başını sallayarak iki yana baktı Teşkilatın yeni cüzamlısıyla konuşmasını gören olur mu diye kaygılanıyordu.

Cross notu uzattı. “Bunu Detektif Matthews’a götür, haydi evladım” dedi.

Polis memuru, “Evet, efendim” diyerek notu eldivenli elinin içine aldı. Temel Reis Cross’un gözünü morartacak cesareti kimin bulduğunu bir an merak etti.

Cross seyircilerin arasına dönerken omzunun üzerinden, “Göreve döndüğümde seni hatırlayacağım” dedi. Dar geçitten bir gece kulübünün yangın çıkışının önüne park ettiği Volvo’sunun yanına gitti. Gün tatmin edici olmaktan uzaktı ve sabah da bir gelişme vaat etmiyordu. Ama Kevin Matthews’a gönderdiği mesajın doğru olduğuna inanması Tom Cross’un yararlı bir iş yaptığını düşünmesine yetmişti.

Tony inatçı bir tavırla, “Otopsi beni destekleyecektir” dedi. “Bu adamı öldüren her kimse, bizim katil değil.”

Bob Stansfield suratını astı. “Sırf birkaç yağ lekesi var diye nasıl bu kadar emin olduğunuzu anlayamıyorum.”

“Yalnızca cesedin temiz olmaması değil.” Tony parmaklarını şıklattı. “Yanlış yaş grubunda. Yirmi yaşında bile değil. Kendini gizli tutmak bir yana eşcinsel dünyada iyi tanınıyor. Bu sabah üçte kimliğini teşhis ettiniz.”

Kevin Matthews başını salladı. “Asayiş Şubesi iyi tanıyor. Chaz Collins. Bir barda çalışan ve şiddet içeren cinsellikten hoşlanan eski bir kiralık oğlan.”

Tony, “Kesinlikle” dedi. “Ayrıca penisinde ya da testislerinde bir işaret yok, oysa bizim katil bu organlara giderek daha fazla şiddet uyguluyor. Şimdiye kadar basma yalnızca kurbanların cinsel organlarının kesildiği söylendi. Nasıl ve hangi bölgeler olduğunu açıklamadık. Bu katil bütün anal bölgeden kurtulma gerekçesi olarak yorumladı bunu. Öldürmeden önce kurbana tecavüz ettiği ve adli tıbbın meni bulmasını istemediği için böyle davrandığını düşünüyorum.” Tony düşüncelerini toplamak ve John Brandon’ın sabah toplantısında istettiği kahvaltı tepsisinden bir fincan kahve daha almak için sustu.

Carol, “Tekerlekli iskemle” dedi. “Hastaneden çalarak büyük bir riskin altına girdi. Bizim katilin şimdiye kadar sergilediği dikkatliliğe uyan bir şey değil bence.”

Kevin ağzı yumurta ve sosla dolu, “İşkence de görmemiş diye ekledi. “Ya da hiç değilse belirgin bir işkence yok.” Cebinde bu görüşünü odanın içinde söylenenler kadar belirleyen bir not vardı. Temel Reis’e işten el çektirilmiş olabilirdi ama Kevin onun içgüdülerine güveniyordu.

Ama Bob Stansfield vazgeçecek gibi değildi. “Tamam taklit cinayet olarak düşünmemizi sağlamak için kasten böyle yapmışsa? Ya kasten kafamızı karıştırmaya çalışıyorsa? Kaldı ki şuradaki gazeteyi görmezden gelemezsiniz. Dr. Hill’in profili de yanlış gazete yazılarının onun çalışma tarzını değiştirmesine neden olabileceği uyarısında bulundu.”

Tony özenle bir sandviç hazırlamaya devam etti. Sandviç ekmeğinin içindeki yumurtanın üzerine sos sürerek sarısı ezilene kadar sıkıştırdı. Sonra, “Bu teoride bir yanlış yok” dedi. “Becerilerini konuşturmak için de öldürmesi çok mantıklı. Öbürleri gibi planlanarak yapılmış bir iş değil, bu yüzden kurban seçimi çok farklı olabilir. Ama yöntemin aynı olması gerekirdi.”

Stansfield ısrar etti. “Ama yöntem aynı. Bu adamın boğazı kesilmiş, tıpkı öbürleri gibi. Bu orospu çocuğu adamı berbat hale getirmiş. Kıçının durumuna bakarak işkence görmediğini nasıl söyleyebilirsiniz?”

“Bahse giriyor olsaydım, Chaz Collins’in boğazındaki kesik nedeniyle ölmediğine bire yüz koyardım. Elle boğulduktan sonra dizi katilin kurbanlarından biri gibi gözükmesi için boğazının kesildiğine bahse girerdim. Bence biraz kontrolden çıkmış şiddet içeren bir cinsellik var. Chaz arkadan ilişki kurulurken boğuşuyordu, öbür adam onu sakinleştirmek için boğazın sıkı sıkı tuttu. Orgazm anında fazla sıktı ve elinde bir ceset kaldı. Bu cesetten kurtulmanın tek yolunun dizi katilin işine benzetmek olduğunu düşündü, mesajı belki alamayız diye cesedin üzerine dünün gazetesini bıraktı.”

Brandon yağlı parmaklarını cebinden çıkardığı bir kâğıt mendile silerken, “Kesinlikle çok mümkün” dedi.

Carol kararlı bir tavırla, “Sanırım Tony haklı” karşılığını verdi. “İlk tepkim bunun beşinci kurban olduğuydu ama üzerinde kadar çok düşünürsem yanıldığıma o kadar emin oluyorum. Beni asıl rahatsız eden nedir biliyor musunuz?” Dört çift göz soruşturur gibi ona baktı. Carol kendini bir tanık iskemlesindeymiş gibi baskı altında hissetti. “Dün gece Pazartesi değildi. “

Tony sırıttı. Stansfield gözlerini yukarı kaldırdı. Kevin isteksizce başını salladı ve Brandon, “Haftanın bugünü onun için önemli mi?” diye sordu.

Carol başını salladı. “Bunun nedeni ister pratik uygunluk ister boş inanç olsun, Pazartesini seçmesi için çok güçlü bir neden var belli ki. Bu neden her neyse onun için çok önemli. Sırf bizi sıkıştırmak için bu kuralı ihlal ettiğini düşünmüyorum.”

Kevin araya girdi. “Carol’a katılıyorum. Sırf Pazartesi nedeniyle değil. Başka bir şey de var.”

Stansfield şaşırarak ona baktı. İyi niyetle, “Tamam, anlaşılan benim teorim geçerli değil” dedi. “Ayrı bir iş. Peki bu işi kim soruşturacak?”

Brandon içini çekti. “Merkez’deki Müdür Sharples’la konuşacağım, işi ona aktarırım. Cinayet bizimkine ait değilse onların şefinin başına patlar.”

Kevin dalgın dalgın, “O hasta” diye hatırlattı.

“Demek öyle. Peki, bu sabah hangi müfettiş şanssızsa ona paslarım. Şimdi, dün geceki olaylar Dr. Hill’in profiline gereken önemi vermemizi engelledi ama şimdi bunu ele almalıyız.” Brandon’ın sözü kapının vurulmasıyla kesildi. “Girin” derken sesindeki rahatsızlığı saklamaya çalışıyordu.

Üniformalı çavuş birkaç zarfla içeriye girdi. “Bunlar yeni geldi efendim. Biri adli tıptan, öbürü laboratuvardan” diyerek zarfları Brandon’ın önüne bıraktı. Brandon zarflardaki çıkarırken çavuş çoktan gitmişti.

Brandon patoloğun ön otopsi raporunu incelerken öbürleri sabırsızlıklarını güçlükle gizlediler. Brandon, “sevgili John” diye okudu. ‘“Bu olayda bir sevinç çığlığı atacağını biliyorum, çünkü öyle görünüyor ki katil sonunda bazı izler bırakmış. Kötü haber şu ki, sizin adamın işi olduğunu sanmıyorum. Kurban boğazı kesilmeden önce boğularak ölmüş. Muhtemel elle boğazı sıkılmış. Ayrıca önceki dört kurbanda kullanılan bıçak kullanılmamış. Öyle görünüyor ki bu daha uzun ve daha kalın bir bıçak, aşçıların sebze doğrama bıçağına benziyor. Oysa bildiğin gibi daha önceki kurbanlarda fileto bıçağına çok benzeyen bir şey kullanılmıştı. Ölüm saatini dün gece sekiz ile on arasında tahmin ediyorum. En kısa zamanda ayrıntılı raporu göndereceğim... Vay, vay vay. Peki, sen haklısın sanırım, Tony.”

Bob Stansfield elini Tony’ye uzatarak, “Sizin görüşünüze tam zamanında katılmışım yoksa bok gibi ortada kalacaktım” dedi. “İyi iş, Doktor.” Carol içinden gülümsedi. Ekibin geri kalanı neyse ki Tony’nin söylenmeye değer bir şeyleri olduğunu kabul etmeye başlamıştı. Cross gittikten sonra ortamın bu kadar farklılaşması şaşırtıcıydı.

Kevin iskemlesinde rahatsızca kıpırdanarak, “Adli tıp ne diyor? Bizim vakalarla ilgili bir şey var mı, yoksa yalnızca Chaz Collins’le ilgili ön rapor mu?”

Brandon öbür sayfaları karıştırdı. “On rapor... ön rapor... ön rapor...” Derin bir nefes aldı. Sesindeki bastırılmış bir iğrenmeyle, “Aman Allahım” dedi.

Carol, “Ne oldu efendim?” diye sordu.

Brandon bir eliyle uzun yüzünü ovuşturarak kâğıda yanlış okuyup okumadığını anlamak istermiş gibi tekrar baktı. “Damien Connolly’nin cesedindeki yanıkları incelemişler. Bu yanıkların nedenini bulmaya çalışmışlar.”

Tony durdu, sandviçinin son lokması havada kaldı. “Peki sonuç nedir?” diye sordu Bob Stansfield.

Brandon, “Tam düşündüğüm gibi” dedi. “Adli tıptaki çocuklar yalnızca bir pasta süsleme aletinin parçaları olduğunu düşünüyorlar.”

Tony hayaldeymiş gibi, dudaklarında uzak bir gülümsemeyle, “Elbette” dedi. “Bütün o farklı yıldız biçimleri. Söylendiği anda o kadar açıkça görülüyor ki.” Birden dört kişinin ona bakakaldığını fark etti. Yalnızca Carol kaygılı duruyordu. Öbür yüzlerde daha önce görmüş olduğu ifadeleri gördü. Bıkkınlık, tiksinti, anlayamama.

Stansfield acı acı, “Yirmi dört karat bir kafa” dedi. Kimse onun katili mi yoksa Tony’yi mi kastettiğini tam olarak anlayamadı.

*

Penny Burges, Bradfield Evening Sentinel Times’ın suç bölümünü üstlendiği gün, erkek seleflerinden daha iyi haber kaynakları bulacağına söz verdi. Masonik locanın erkek ritüellerinin ve erkek toplantılarının kendisi için kapalı bir dünya olarak kalacağını biliyordu ama kendi bilgisi dışında orada bile önemli bir şey olmaması için kararlıydı.

Ev telefonunun o sabah altıyla yedi arasında iki kez çalmış olması şaşırtıcı değildi o halde. Her iki telefon da polistendi, İbne Cinayetleri’yle ilgili olarak daha önce sorguladıkları kişinin ülke dışına kaçarken gözaltına alındığını söylüyorlardı. İsim yoktu, eşkâl yoktu ama adı bilinmeyen zanlı o sabah adaleti yanıltma suçlamasıyla mahkemeye çıkacaktı. Penny’nin o gece ikiye kadar ayakta kalmasına neden olan beşinci cesedin bulunmasından sonra, bağlantı çok açıktı.

Penny koyu Earl Grey çayından ikinci fincanı içerken kendi kendine gülümsedi. Bu gece onun için yeni bir baş sayfa olacaktı. Editör ve avukat cesaretlerini kaybetmezlerse tabii. Fincanını ve mısır gevreği kâsesini lavaboya bırakıp mantosunu aldı. Her iki durumda da ilginç bir gün olacaktı.

Mahkemeye çıkma zamanı geldiğinde savcılığın önünde her şeyin plana göre gitmesini kimin sağlayacağı konusunda kısa çöpü Carol seçmişti. Stansfield ile Kevin’ın takip etmeleri gereken rutin soruşturmaları vardı. Tony de, bir konferansa katılan Kanadalı bir akademisyen psikologla randevusu için Leeds’e gitmişti. Bu profil bölümü kurma çalışmalarının bazı yanlarını almaları gerekiyordu. Grup toplantısından sonra birkaç dakika yalnız kaldıklarında Carol’a, “Kavramsal harita çıkarma” demişti.

Carol adliye binasının merdivenini çıkarken alayla, “kuantum mekaniği” de diyebilirdi, diye düşündü. Yakasını yemekten önce durması beklenen doğu rüzgârına karşı kaldırmıştı. Bu bölümde yer almasını birileri ciddi olarak düşünecekse, öğrenmesi gereken çok şey vardı, bu kadarı açıktı.

Güvenlikten geçip on iki mahkeme salonunun bulunduğu uzun koridorda yürürken bölümle ilgili bütün düşünceleri yok oldu. Her zamanki homurdanan, küstah suçlular ve onların zavallı aileleri yerine bir medya ordusuyla karşı karşıya geldi. Bir Cumartesi sabahı adliyede hiç bu kadar medya mensubu görmemişti, Cumartesi normal olarak haftanın en sakin günü olurdu. Kalabalığın arasında Don Merrick’i görebildi. Merrick’in sırtı mahkeme salonuna dönüktü, rahatsız olmuş görünüyordu.

Carol hemen hızlandı. Ama çok geç kalmıştı. Görülmekle kalmamış, iyi bir yazı kokusuyla ulusal medyanın gönderdiği yeni muhabirler olmayan bir avuç gazeteciden biri tarafından da tanınmıştı. Köşeyi dönerken muhabirler arkasından seğirttiler. Duvara yaslanıp Don Merrick’e gülümseyen Penny Burgess dışında hepsi.

Merrick alayla, “Bu sabah telefon alan tek kişi sen değilsin demek ki” dedi.

“Ne yazık ki hayır, Çavuş. En azından çocuklar yöneticinizle sizden daha çok ilgileniyorlar.”

Merrick, “Dikkat etse iyi olacak” dedi.

“Ah, ben olsam böyle demezdim.”

Merrick kuru bir sesle, “Ben böyle duydum” dedi.

Penny’nin kaşları kalktı. “Sana bir ara içki ısmarlamama izin vermelisin, Don. O zaman dedikodunun doğru olup olmadığını kendin de görebilirsin.”

Merrick başını iki yana salladı. “Sanmıyorum, canım. Karım bundan hoşlanmaz.”

Penny sırıttı. “Yöneticiyi boş ver. Peki Don, hepsi Detektif Jordan’ın peşinden gittiğine göre, mahkemenin işleyişi hakkında haber yazma hakkımı yerine getirmeme izin verecek misin?”

Don Merrick kapı ağzından çekilerek eliyle ona içeri geçmesini işaret etti. “Konuğum ol” dedi. “Ama unutmayın, Bayan Burgess, gerçekler, yalnızca gerçekler. Masum insanları risk altına sokmak istemeyiz, değil mi?”

Penny onun yanından geçip mahkeme salonuna girerken tatlı bir sesle, “Yani İbne Katili’nin yaptığı gibi mi?” diye sordu.

Brandon, Tom Cross’a kulaklarına inanamayarak baktı. Yüzü derin bir gönül rahatlığıyla doluydu, morarmış gözü kendinden hoşnut duruşunun tek istisnasıydı. “Aramızda kalacak, John” diyordu, “McConnell konusunda doğru davrandığımı kabul etmek zorundasın. Dün geceki o olay İbne Katili’nin işi değildi, haksız mıyım? Tabii ki olamazdı, olabilir mi, beni alt kata kapattığını düşünürsek.” Brandon’ın odasında küllük olmadığını göz ardı ederek bir sigara yaktı ve dumanı keyifle havaya savurdu.

Brandon uğraştı ama gereken kelimeleri bulamadı. İlk kez söyleyecek söz bulamıyordu.

Cross külünü silkmek için çevresine baktı, sonra yerde karar kılarak ayakkabısıyla halının üzerinde külleri ezdi. “Peki işe ne zaman başlamamı istiyorsun?” diye sordu.

Brandon arkasına yaslandı ve tavana baktı. “Bu bana kalsaydı bu şehirde asla seni işe başlatmazdım” dedi memnuniyetle.

Duman Cross’un boğazında kaldı. Brandon anın keyfini çıkarıyormuş gibiydi. “Lanet olası, şakadan hoşlanıyorsun, John” dedi tükürür gibi.

Brandon soğuk bir sesle, “Hayatımda hiç bu kadar ciddi olmamıştım” karşılığını verdi. “Bu sabah seni uyarmak için aradım. Dün öğleden sonra Steven McConnell’a yaptıklarınız tacizdi. Dosya açık, müfettiş. Bu araştırmaya bir daha yaklaşırsanız sizi gözaltına almakta tereddüt etmem. Doğrusunu istersen bundan da keyif duyarım. Bu teşkilatta görev yapan ya da açığa alınan hiçbir polisin adını kötüye çıkarmayacağım.” Brandon’ın sözleri kafasına dank ettikçe Cross sarardı, sonra yüzü öfke ve aşağılanmayla doldu. Brandon ayağa kalktı. “Şimdi büromdan ve karakolumdan çık” dedi.

Cross başına bir darbe yemiş gibi ayağa kalktı. “Bundan pişman olacaksın Brandon” dedi öfkeyle.

“Beni zorlama Tom. Kendi iyiliğin için beni zorlama.”

*

Ayaklarıyla düşünen Carol gazetecileri avukatlar kafeteryasının dışındaki küçük salonda topladı. “Tamam, tamam” diyerek abartılı el hareketleriyle onları sakinleştirmeye çalıştı. “Bakın, bana iki dakika izin verirseniz, hemen dönüp sorularınıza cevap vereceğim, tamam mı?”

Gazeteciler tereddütle durdular, arkadaki bir ikisi mahkeme salonuna dönme eğilimi gösteriyordu. Çenesini hafifçe ovalayan Carol, “Bakın çocuklar” dedi. “Acı çekiyorum. Dişim ağrıyor ve ondan önce dişçimi aramazsam bugün beni görmesi şansını kaçırırım. Lütfen. Bana izin verin. Sonra tamamen sizin olacağım, söz veriyorum” Carol zoraki gülümsedi ve kafeteryaya girdi. Duvarda bir telefon vardı. Ajandasını çıkarıp bir sayfaya bakıyormuş gibi yaparak adliyenin tanıdık numarasını çevirdi. “Birinci mahkeme lütfen” dedi. Telefonun bağlanmasını bekledikten sonra mübaşire, “Ben Detektif Jordan. Savcıyla konuşabilir miyim?” dedi.

Birkaç dakika sonra Kraliyet savcısıyla konuşuyordu. “Eddie. Ben Carol Jordan. Burada Steven McConnell’ın gelmesini bekleyen otuz gazeteci var Yanlış sonuçlara varmaya can atılıyorlar, doğaçlama bir basın toplantısıyla onları burada tutarken senin adamı içeriye sokmayı tercih edeceğini düşündüm. Mübaşire söyler misin?” Savcının mübaşirle konuşmasını bekledi.

“Olur Carol” dedi savcı. “Teşekkürler.”

Oyununa devam eden Carol telefonu kapattıktan sonra ajandasına bir şeyler karaladı. Sonra derin bir soluk alarak gazetecilerin yanına gitti.

15

“BACKUP.007; DOSYA AŞK.015”ADLİ3,5İNÇLİKDİSKTEN

Damien Connolly. Bir yıl araştırsam polise ders vermek için daha iyi bir insan bulamazdım. Ama Connolly zaten listemdeydi, kişisel “İlk On” listemde. Onu kıstırmak öbürlerinden daha zordu, çünkü vardiya düzeni benim çalıştığım saatlerle çoğunlukla çakışıyordu. Ama büyükannemin her zaman söylediği gibi değerli hiçbir şey kolay değildir.

Onu her zamanki yolla tuzağa düşürdüm. “Sizi rahatsız ettiğim için özür dilerim ama otomobilim bozuldu ve en yakın telefon kulübesinin nerede olduğunu bilmiyorum. AA’ya telefon etmek için telefonunuzu kullanabilir miyim?” Evlerinin eşiğinden bu kadar kolay girmem gerçekten komik. Üç ölü adam, gene de en temel önlemleri bile almıyorlar. Damien’a neredeyse acıyacaktım, çünkü hepsinin içinde bana ihanet etmemiş tek kişi oydu. Ama polislere ne kadar yararsız olduklarını örneğiyle göstermem gerekiyordu. “Eşcinsel cemaati”yle aynı fikirde olmak rahatsız ediciydi ama eşcinsel oldukları düşünülen insanlar öldürüldüğü zaman polisin hiçbir şey yapmadığını söyledikleri zaman yüzde yüz haklıydılar. Kendilerinden birinin öldürülmesi onları oturup düşünmeye zorlayacak tek şeydi. En sonunda hak ettiğim saygıyı bana göstermek zorunda kalacaklardı.

Bunun için Damien’a biraz özel bir şey tasarlamıştım. Alışılmadık bir ceza yöntemi, korkunç pour discourager les autres1 örneği olarak zaman zaman kullanılan bir yöntem. Kralı öldürmeyi planlayan büyük ihanet olaylarında çoğunlukla böyle yapılırdı. Uygun diye düşündüm. Yapabilseler beni devirecek grubun bütünsel bir parçası değilse Damien neydi?

İngiltere’de bu yöntem ilk kez 1238’de, III. Henry’yi öldürmek için Woodstock’daki kraliyet şatosuna gelen önemsiz bir soylu yakalandığı zaman kullanıldı. Öbür olası hainlere kralın, hayatına yönelik girişimlerin acımasızlıkla karşılanacağını göstermek için önce atlar tarafından sürüklenmiş, sonra da başı kesilmiş.

Diğer bir olay da bir soylu veliahtına suikast düzenleyen kişinin on sekizinci yüzyılın ortasında aynı kaderi paylaşmasıydı. Suikatçının adını anmak uğursuz olarak addediliyordu. Francois Damiens, Versailles’da Kral XV. Louis’yi bıçakladı. Ölüm cezasında “göğsü, kolları, uylukları ve kalçaları kıskaçlarla yakılacak, cinayeti işlediği bıçağı tutan sağ eli sülfürle yakılacak, yaralarına kurban ve balmumuyla karışık kızgın yağ dökülecek ve sonra cesedi dört at tarafından çekilecek ve organları kesilecek” yazıyordu.

İnfaz raporlarına göre Damiens’ın koyu kahverengi saçı işkence arasında bembeyaz olmuştu. Büyük âşık Casanova anılarında şöyle yazıyor: “Dört saat boyunca korkunç sahneyi izledim ama insanın içine işleyen çığlıkları duydukça birkaç kez kafamı çevirmek ve kulaklarımı kapamak zorunda kaldım.”

Açık ki onu kilere sürüklemek için at kullanamazdım, bu yüzden kendi düzenlememi yapmak zorundaydım. Sicim ve kasnaklardan bir sistem yaptım, yatlarda kullanılan şu pencereli bocurgatlara bağlayarak yere ve tavana tutturdum. Her sicimin ucunda, bileklere bağlanacak çelik bir kanca vardı. Sicimlerin uzunluk ve gerginliğini ayarlayarak Damien’ı havada sallandırdım, kol ve bacaklarıyla X şeklini almıştı, hastalıklı penisi kasap dükkânındaki bir hayvan gibi havada sallanıyordu.

Kloroform onun üzerinde diğerlerine oranla daha kötü bir etki gösterdi. Kendine gelir gelmez şiddetle kustu: Yerden otuz santim yüksekte baş aşağı sallanırken kolay yapılacak bir iş değil. İyi ki tıkacı çıkarmışım, yoksa kendi kusmuğunda boğulurdu, bu da onu cezalandırmaktan alacağım doyumu yok ederdi.

Şaşkınlıktan sersemlemişti. Neden burada olduğuna dair hiçbir fikri yoktu. “Çünkü seni seçtim” dedim ona. “Yanlış iş yapmayı seçecek kadar şanssızdın. Şimdi seni zanlıları sorguladığın biçimde sorgulayacağım. “

Doris Teyze’nin mutfağını yararlı olabilecek bir şey var mı diye boş yere araştırırken krema kalıplarına rastlamıştım. Bu kalıpları hatırlıyordum. Her yıl Doris Teyze’nin Noel pastaları, Bradfield pastacılarının aynısını zor yapacağı bir sanat mucizesi olurdu. Bir keresinde Henry Enişte büyük bir pasta yaptığı sırada onu çağırınca yardım etmek için kalıp torbasını almıştım. Altı yaşından büyük değildim herhalde.

Doris iğrenç bir çiftlik işinden döndüğü zaman çabalarımı görünce çılgına döndü. Henry Enişte’nin bıçaklarını keskinleştirmekte kullandığı deri ustura kayışını alıp gömleğimi yırtacak derecede dövdü. Sonra beni odama yemeksiz kapattı, rahat bir yirmi dört saat içine işeyeceğim bir kova dışında hiçbir şey olmadan orada kaldım. Değerli kalıp setini uygun bir yerde kullanmanın yolunu bulacağımı biliyordum.

Kilerde kalıpları ısıtmak için kullanacağım bir cihaz vardı. Isıtınca Damien’in vücuduna işaretimi koyacaktım, tıpkı celladın aynı adlı Damiens’a iki yüz kırk yıl önce yaptığı gibi. Kıpkırmızı kalıplar etine değdikçe cildinin yıldız gibi açması çok güzel oldu. Şaşırtıcı derecede etkiliydi de. Damien bilmek istediğim her şeyi ve hiç aldırmadığım bir sürü saçmalığı anlattı. Daha önceki işlerimin soruşturulmasına doğrudan katılmadığına üzülmüştüm. Polisin ne kadar umutsuzca çabaladığını birinci elden teyid etmiş olurdum.

Damien’dan kalanları gene Temple Fields’a bırakmaya karar verdim. Gareth’dan sonra elimdeki sanat eserinden kurtulmak için güvenli yeni yerler bulmak için uğraşmıştım. Queen of Hearts’ın arka bahçesi amacıma mükemmel uyuyordu, gece ıssız ve gizli Ama ertesi gün canlanacak, Damien uzun süre soğukta kalmayacaktı.

Yeni bir oyunun tam zamanıydı. Buna hazırlık olarak, Adam’dan hemen sonra çatı arasına çıkıp geçmişimden koruduğum eşyaların durduğu sandığı açtım. Hatıra olarak sakladığım şeylerden biri de bir Sovyet gemisinin mühendisinin telaş içinde, unutamayacağı bir gecenin karşılığında bana verdiği deri ceketti. Bu ülkede gördüğüm deri ceketlerden farklı görünüyordu. Deri ceketin kolundan parçalar yırttım, bir çiviye ya da kilidin keskin köşesine takılmış olabilecek hale getirdim. Parçayı bir çekmeceye koydum, sonra ceketin geri kalan kısmını parçalara ayırarak plastik bir torbaya yumurta ve sebze kabuklarıyla birlikte koydum. Kente inerek torbayı atacak bir aradım Sahte kanıtı kullanmak istediğim zaman gelinceye kadar ceket çoktan bir atık yerini boylamış olurdu.

Bu tuhaf deri parçasının nereden geldiğini bulmak için kaç adamı yirmi saat çalıştıracaklarını düşününce içimdeki heyecanı dindiremedim ama asla bu deriyle benim aramda bir bağ kuramazlardı. Başka şeyleri bırak, Bradfield’da kimse beni bu ceketi giyerken görmemişti.

Bu kez ilgi şimdiye kadar ulaştığım her şeyi gölgede bırakmıştı. Sonunda polis dört cinayetin ardında tek bir insan olduğunu kabul itti Sonunda beni ciddiye almanın zamanı geldiğini anladılar.

Damien’ı gezegenden silip bilgisayarıma soktuktan sonra, ilk projeme dönmeden önce ilgilenmem gereken bir kişi daha kalmıştı. Benim için değerli bir erkeği, hayatımı eşit ve saygılı eşler olarak paylaşabileceğim bir erkeği bulma işine konulamazdım, beni açıkça aşağılayan bu adamı cezalandırmadan olmazdı.

Gareth Finnegan’ın cesetlerimden biri olduğunu bile anlamamış olan Dr. Tony Hill’di hedefim. Beni aşağılamıştı. Beni küçümsemiş, başarımı kabul etmeye yanaşmamıştı. Karşısında ne çapta bir deha olduğunun farkında değildi. Bu küstahlığının cezasını çekecekti.

Onun ortadan kaldırılmasını bir meydan okuma olarak görmekten kendimi alamıyordum. Herkes böyle düşünmez mi?

***

Böyle iğrenç yenilikler yaratmadan da eski boğaz kesme yöntemlerini kullanamazlar mı?

Dairesinin kapısını arkasından kaparken Carol’ı bir gürültü karşıladı. Kanepelerden birine oturmuş olan Michael televizyondaki rugby maçından gözünü ayırmadı bile; “Merhaba kardeşim” dedi. “Zorlu maç. On dakika sonra tümüyle seninim.”

Carol ekrana baktı. İngiliz ve İskoç renklerindeki formaları çamur içindeki iri kıyım adamlar sahaya yayılmışlardı. “Çok yüksek teknoloji” diye mırıldandı. “Bir duş yapmam gerek.”

On beş dakika sonra kardeşler bir şişe içkiyi paylaşıyorlardı. Michael, “Senin için bazı bilgisayar çıkışları getirdim” dedi.

Carol doğruldu. “Önemli bir şey var mı?”

Michael omzunu silkti. “Senin için neyin önemli olduğunu bilmiyorum. Katiliniz işaretleri yapmak için beş farklı biçimde cisim kullanmış, işaretleri beş ayrı model halinde ayırdım. Bir kalp ve bazı belli belirsiz harflere benziyorlar. A, D, G ve P. Senin için bir anlam ifade ediyor mu?”

Carol istemeden ürperdi. “Ah, evet. Çok şey ifade ediyor. Çıkışları yanında getirdin mi?”

Michael başını salladı. “Evrak çantamda.”

“Biraz bakayım. Bu arada sen de biraz beynini çalıştırır mısın?”

Michael içkisini bitirerek bardağını tekrar doldurdu. “Bilmiyorum. Benim paramı verebilecek misin?”

“Serbest olduğum ilk hafta sonu istediğin otelde yemek, yatak ve kahvaltı.”

Michael suratını astı. “Hızına bakılırsa bu otele gitmeden emekli maaşımı almış olurum. Peki bir ay ütülerimi yapmaya ne dersin? “

“On beş gün.”

“Üç hafta.”

“Olmuş bil.” Carol elini uzattı, Michael da sıktı.

“Peki ne bilmek istiyorsun kardeşim?”

Carol katilin video kasetleri bilgisayarla değiştirmesi hakkındaki teorisini anlattı. Kaygıyla, “Ne diyorsun?” diye sordu.

“Yapılabilecek bir şey” dedi Michael. “Buna hiç şüphe yok. Teknoloji mevcut, programı kullanmak da zor değil. Tek elimle bile yapabilirim. Ama sen çok ciddi bir paradan söz ediyorsan. Bir video kartı için üç yüz, Reel Magic kartı için dört yüz, doğru dürüst bir video dijitizer için üç ile beş arası, artı çok iyi bir tarayıcı için bin papel diyelim. Ama asıl önemlisi yazılım. Gerçekten kaliteli bir şey için tek bir yazılım paketi var: Vicom 3D Commander. Bu bizde var, yaklaşık dört bin pound’a mal oldu ve bu da altı ay önceydi. En son versiyonu için de sekiz yüz daha verdik. Kullanma kitapları tuğla kadar ağır.”

“Yani fazla kişinin sahip olabileceği bir yazılım değil.”

Michael yüzünü astı. “Kesinlikle değil. Çok pahalı bir set. Bizim gibi profesyoneller, video üretim stüdyoları ve çok ciddi meraklılar yalnızca.”

“Piyasada ne kadar kolay bulunabilir? Tezgâhtan alınabilir mi?” diye sordu Carol.

“Pek değil. Biz doğrudan Vicom’la ilişki kurduk, çünkü bu kadar para verirken tam bir eğitim vermelerini istiyorduk. Bazı özel yerler bunları satıyor ama ellerinde çok fazla yoktur. Ama postayla sipariş verilebilir. Birçok bilgisayar programı böyle alınır.”

“Sözünü ettiğin diğer şeyler, birçok insanın alabileceği türden şeyler mi?”

“Her yerde bulunabilir. Video işine yüzde iki üç sızmayla, belki tarayıcıda yüzde on beştir. Ama adamını yakalama planlıyorsan, senin yerinde olsam işe Vicom’la başlardım.”

“Satış kayıtlarına bakmamıza izin verirler mi sence?”

Michael suratını astı. “Tahmin gücün benimki kadar iyi. Sen rakip değilsin ve bu bir cinayet soruşturması. Asla bilemezsin, işbirliği yapmaktan mutluluk duyabilirler. Kaldı ki bu adam onların programını kullanıyorlarsa, işbirliği yapmamaları kötü reklam olur. İlişki kurduğumuz kişinin adını bulabilirim. Satış müdürleriydi. İskoç bir herif. Hangisinin adı hangisinin soyadı olduğunu söyleyemeyeceğin şu isimlerden. Grant Cameron, Campbell Elliott... Dur aklıma gelecek...”

Michael ajandasına bakarken Carol da içkileri tazeledi ve taşan köpükleri yaladı. Son zamanlarda hayatında fazla keyif yoktu. Ama teorisinden yola çıkarak bazı ipuçları bulabilirse her şey değişirdi.

Michael, “Buldum” diye bağırdı. “Fraser Duncan. Pazartesi sabahı onu ara ve benim adımı ver. Hücuma geçme zamanı, kardeş.”

Carol samimiyetle, “Yanılmıyorsun” dedi. “İnan bana, bunu hak ettim.”

*

Kevin Matthews büyük yatakta sereserpe uzanmıştı, yanındaki kadına gülümsüyordu. “Mımmm” diye mırıldandı. “Bu çok hoştu.”

Penny Burgess parmaklarını Kevin’in göğsündeki kılların üzerinde gezdirerek, “Evde yemek pişirmekten iyidir” dedi.

Kevin kıkırdadı. “Birazcık iyi.” Penny’nin daha önce koyduğu votka ve koladan kalana uzandı.

Penny, “Bu gece kurtulabildiğine şaşırdım” diyerek göğüs uçları onunkine değecek kadar öne eğildi.

“Son zamanlarda o kadar çok fazla mesai yaptım ki, karım beni evde beklemekten vazgeçti.”

Penny vücudunun üst kısmını Kevin’a bastırarak onun soluğunu kesti. “Lynn’i kast etmemiştim” dedi. “İşten söz ediyordum. “

Kevin onun bileklerini tutarak yatağa devirdi. Sonunda soluk soluğa kıkırdayarak yan yana yattıklarında, “Doğrusunu söylemek gerekirse yapacak fazla iş yoktu” dedi.

Penny inanmadan homurdandı. “Ya, öyle mi? Dün gece Carol Jordan beş numaralı cesedi buldu, zanlı ülkeden kaçmaya çalışırken gözaltına alındı ve bana yapacak fazla iş yoktu diyorsun Haydi, Kevin, konuştuğun kişi benim.”

Kevin soylu bir tavırla, “Yanlış anladın, sevgilim” dedi. “Sen ve geriye kalan bütün medya mensupları.” Penny’ye dersini verme şansını fazla sık bulmuyordu ve bundan en iyi biçimde yararlanmaya kararlıydı.

“Ne demek istiyorsun?” Penny bir dirseğinin üzerinde doğrularak farkında olmadan yorganın altından vücudunu çıkardı. Artık eğlence olmaktan çıkmış, işe dönüşmüştü.

“Birincisi. Carol’ın dün gece bulduğu ceset dizi cinayetler katilinin kurbanlarından biri değildi. Taklit bir işti. Otopsi raporu bunu kuşkuya yer bırakmayacak biçimde kanıtladı. Bir seks cinayeti daha. Merkez, Asayiş Şubesi’nin yardımıyla bir iki gün içinde konuyu çözer.” Sesindeki memnuniyet çok belirgindi.

Penny kendini tutarak sıkılı dişlerinin ardından tatlı tatlı, “Sonra?” diye sordu.

“Sonra ne, sevgilim?”

“Bu birincisiydi, ikincisi de olmalı.”

Kevin öylesine bilmiş bir tavırla gülümsedi ki, Penny düzgün bir alternatifini bulur bulmaz adamı kapı önüne koymaya karar verdi. “Ha, evet, ikincisi. Stevie McConnell katil değil.”

Penny ilk kez söyleyecek bir şey bulamadı. Bilgi kendi başına şok ediciydi. Ama daha da şok edici olan bunu bilen Kevin’ın bir şey söylememiş olmasıydı. Sessiz kalmış ve cahil budala gibi görünmesine neden olacak bir yazı yayınlamasına izin vermişti. “Gerçekten mi?” dedi, yatılı okuldan ayrıldığından ve sokak ağzıyla konuşmaya karar verdiğinden beri kullanmadığı mükemmel bir aksanla konuşmuştu.

“Doğru. Bunu en başından beri biliyorduk.” Kevin yastıkların üzerine yatarak Penny’nin bakışlarındaki salt nefreti neyse ki farkına varmadı.

Penny diksiyon öğretmeninin ondan gurur duyacağı bir tonla, “Peki bu sabah mahkemedeki pantomim neyin nesiydi?” diye sordu.

Kevin yılışık yılışık gülümsedi. “Şey, çoğumuz McConnell’ın adamımız olmadığına zaten karar vermiştik. Ama Brandon onu takip ettirdi, ülkeden çıkmaya çalışırken yakalandı, bu yüzden onu gözaltına almak zorundaydık. Bu arada McConnell’ın bizim İbne Katili olmadığı kesinleşmeye başladı. Artı, Tony Hill’in hazırladığı profili de uymuyor.”

Penny sert bir sesle, “Bunu duyduğuma inanamıyorum” dedi.

Kevin sonunda her şeyin yolunda gitmediğini anladı. “Ne? Bir sorun mu var, sevgilim?”

Penny her hecenin üstüne basa basa, “Yalnızca küçük bir sorun” dedi. “Suçsuz bir insanı gözaltına almakla kalmayıp bir de basının bu adamın büyük ihtimalle İbne Katili olduğu varsayımını yayınlamasına izin verdiğinizi mi söylüyorsun?”

Kevin doğrularak içkisinden bir yudum aldı ve Penny’nin saçlarını okşamak için elini uzattı. Penny şiddetle geri çekildi. Kevin ukala bir tavırla, “O kadar da abartılacak bir şey değil” dedi. “Adam içerideyken kimse linç etmek için evine saldıramaz. Ayrıca dünyaya satır arasında adamı yakaladığımızı söylemekle gerçek katili bize varlığını belli etmeye kışkırtacağını söyledik sanırım.”

Penny, “Yani onu tekrar cinayet işlemeye mi yöneltmek istiyorsunuz?” diye sordu. Sesi giderek yükseliyordu.

Kevin öfkelenerek, “Elbette hayır” dedi. “Ben ilişkiye geçmek dedim. Gareth Finnegan’ı öldürdükten sonra yaptığı gibi.”

Penny, “Allahım” dedi. “Kevin, nasıl burada oturup cezaevindeyken Stevie McConnell’ın başına kötü bir şey gelmeyeceğini söyleyebiliyorsun?”

*

Penny Burgess ile Kevin Matthews, Stevie McConnell’ın gözaltı süresinin uzatılmasının haklılığını tartışadursunlar, Kraliyet Barleigh Cezaevi’nin C Kanadı’nda üç erkek sırayla Stevie McConnell’a cezaevinde adi suçluların başına ne geldiğini gösteriyorlardı. Sahanlığın sonunda bir gardiyan McConnell’ın çığlıklarına ve yalvarmalarına aldırmadan duruyor, işitme aygıtı kapatılmış sağır bir insan gibi duymazdan geliyordu. Bradfield’ın tepelerinde ise acımasız bir katil, dünyaya cezaevindeki kişinin mükemmel işlenmiş dört seri cezalandırmadan sorumlu olmadığını göstermeye yardımcı olacak işkence aletinin son rötuşlarını tamamlıyordu.

*

HOLMES odası normal bir faaliyet günündeydi, operatörler ekrana bakıyor, tuşlara basıyordu. Carol, Dave Woolcott’u bürosunda patates kızartması ve balık yerken buldu. Carol içeriye girdiğinde Dave başını kaldırıp hafifçe gülümsedi. “Bu gece çalışmadığını sanıyordum” dedi.

“Hâlâ serbest kalmayı umuyorum. Kardeşim, film başlamadan önce sinemaya ulaşabilirsem bana bir kova patlamış mısır almaya söz verdi. Sana yalnızca uğrayıp bir şey vermek istedim.” Dave’in masasına iki plastik torba bıraktı. İçinden bir dolu bilgisayar dergisi döküldü.

“Bir teorim var” dedi. “Şey, daha çok bir sezgi.” Carol katilin video kasetleri bilgisayara aktararak fantezilerine göre değiştirdiği düşüncesini üçüncü kez anlattı.

Dave onu dikkatle dinledi, Carol’ın fikrini özümsedikçe başını salladı. “Hoşuma gitti” dedi yalnızca. “O profili birkaç kez okudum ve Dr. Hill’in katilin cinayetlerin kasetlerini alarak harekete geçmemesi hakkında söylediklerini katıyorum. Hiç anlamlı değil. Ama senin fikrin anlamlı geliyor. Peki benden ne yapmamı istiyorsun?”

“Michael, eğer haklıysak, Vicom 3D Commander alıcılarını tespit etmenin bizi katile götüreceğini düşünüyor. Ben o kadar emin değilim. Katilin çalıştığı şirkette bu yazılımın olması ve katilin değişiklikleri orada yapması ihtimali de var Ama güvenliği sağlamak için bütün tarama ve dijital işlemleri evde yapması gerekir. Yani video dijitizer ve video kartları satanları incelemek de iyi olur diye düşündüm. Bunları dergilerdeki ilanlar aracılığıyla bulabiliriz, çünkü hemen tüm bilgisayar malzemeleri posta siparişiyle yapılıyor. Yerel bilgisayar kulüpleriyle de bağlantıya geçebiliriz. Bu işe ayıracak adamın varsa tabii.”

Dave içini çekti. “Hayal kurmaya devam et Carol.” Bir dergiyi eline alıp sayfalarını karıştırdı. “Sanırım bu gece ve yarın bir liste çıkarabilirim. Pazartesi sabahı ilk iş olarak birkaç memuru bu işe gönderirim. Operatörler veriyi girecek zaman bulabilirse, bilmiyorum ama bunun yapılmasına çalışacağım. Tamam mı?”

Carol sırıttı. “Sen bir yıldızsın Dave.”

“Ben lanet bir azizim Carol. En küçük çocuğum henüz görmediğim iki diş çıkardı.”

Carol isteksizce, “Kalıp, dergileri taramana yardım edebilirim” dedi.

“Haydi, yaylan. Gidip eğlen. Birimizin keyif çatmasının zamanı geldi. Hangi filme gideceksin?”

Carol suratını astı. “Cumartesi Özel programı, iki film bir arada: İnsan Avı ve Kuzuların Sessizliği”

Otomobiline giderken Dave’in kahkahası kulaklarında çınlıyordu.

*

Uzun çığlık midesinden gelmişti sanki. Hızla giden bir tren gibi orgazm olurken Tony muhteşem bir rahatlama hissetti. “Ah, Allahım” diye inledi.

Angelica soluk soluğa, “Ah, evet, evet” dedi. “Gene geliyorum, gene, ah, Tony, Tony...” Sesi hıçkırıklarla kesildi.

Tony yatağında sırtüstü yattı, göğsü inip çıkıyordu, ter ve seks kokusu ağırlığınca üstüne çökmüştü. Sanki birden ağırlığını hissetmeyeceği kadar uzun zamandır taşıdığı bir yükten kurtulmuş gibi hissetti. İyileşme de böyle miydi, bu ışık ve renk duygusu, bu geçmişi bir kömür çuvalı gibi bırakma duygusu? Üstlerindeki yükleri attıklarında hastaları da böyle mi hissediyordu?

Kulaklarında kesik kesik solumalar vardı. Birkaç dakika sonra Angelica, “Vay canına. Vay canına. Bu yaşadığım en iyi orgazmdı. Beni sevme tarzını çok seviyorum.”

Tony ilk kez samimi olarak, “Benim için de iyiydi” dedi. Bu tuhaf terapi ve cinsel oyun bileşimine başladıklarından beri ilk kez ereksiyon sorunu çekmemişti. En başından itibaren kaya gibi sert olmuştu. Duyguda azalma, utanma yok. Yıllardır ilk kez sorunsuz bir seks yaşamıştı. Tamam, Angelica odada yanında değildi ama bu doğru yönde dev bir adımdı.

Angelica, “En tatlı müziği yapıyoruz” dedi. “Kimse beni senin uyardığın gibi uyarmamıştı.”

Tony tereddütle, “Bunu sık sık yapıyor musun?” diye sordu. Angelica seksi, boğuk sesiyle kıkırdadı. “Sen ilk değilsin.”

“Bunu ben de biliyorum. Sen tam bir uzmansın.” Tony pek de samimiyetsiz olmayarak iltifat etti. Onun için mükemmel bir terapistti, hiç değilse bu kadarı kesinlikle doğruydu.

“Paylaşmaya izin verdiğim erkekler konusunda çok seçiciyim. Sunduklarımı herkes takdir etmez” diye ekledi Angelica.

“Bunun keyfini çıkarmadıkları için çok tuhaf olmalılar. Ben çıkardığımı biliyorum.”

“Buna memnun oldum, Anthony. Ne kadar memnun olduğumu bilemezsin. Şimdi gitmem gerek.” Ses tonu Tony’nin konuşmaların sonunda bekler olduğu resmî bir tona bürünmüştü. “Bu gece gerçekten özeldi. Yakında görüşürüz. “

Telefon kesildi. Tony telefonu kapatıp gerindi. B Angelica’yla, hayatında ilk kez boğulma hissi duymadan koruyucu bir sahiplenme hissetmişti. Büyükannesinin onu sevdiğini ve önem verdiğini biliyordu ama onlarınki göstermelik bir aileydi ve büyükannesinin sevgisi onunkinden çok kendisinin ihtiyaçlarını gidermeye yönelik pratik bir sevgiydi. Geçmişte ilişki kurduğu kadınlar büyükannesinin duygusal hayaleti olmuştu, şimdi bunu kavrıyordu. Angelica’yla bunu kırmayı umut edebilirdi.

Cinsel yaşamı, kısmen vücudu olgunlaşmakta isteksiz olduğu gibi yaşıtlarının çoğundan daha geç başlamıştı. On yedi yaşına kadar sınıftaki en küçük oğlandı, cinsellikten kendisinden daha çok korkar görünen on üç on dört yaşındakilerle çıkmaya mahkûmdu. Sonra birden boy attı. Üniversiteye gittiğinde tek kişilik bir yatakta beceriksiz hareketlerle bakirliğini kaybetti, fitilli yatak örtüsüne sürtünmeden kaynaklanan tahrişler günler boyu sürdü. En nihayet bakireliğinden kurtulduğuna sevinen kız arkadaşı bir süre sonra onu bıraktı.

Üniversitede deneyimini geliştiremeyecek kadar utangaç ve çalışkandı. Sonra doktorasına başladığı zaman üniversitedeki genç bir felsefe öğrencisine tutuldu. Akıllı ve ilginç olduğu için kızın ilgisini çekmişti. Patricia modern bir kadın olduğunu hiç saklamamıştı, tıpkı ilişkilerini çarşafın üstünde tutkusuz performansı yüzünden bitirdiğini saklamadığı gibi. “Bunu kabul et, sevgilim” demişti, “beynin muhteşem olabilir ama düzüşün sıfır düzeyini hak ediyor ancak.”

Ondan sonra yokuş aşağı gitti. Tony’nin ilişki kurduğu son iki kadın onun mükemmel bir beyefendi olduğunu, asla yatak için baskı kurmadığını düşündüler. Onu yatağa götürüp ne kadar ender gelebildiğini keşfedene kadar. Tony bir kadını, kadın ne yaparsa yapsın sertleşemediğine ikna etmenin ne kadar uzun süre önce keşfetmişti. Yüksek sesle, “Egolarının ezilmesi canlarına tak etti” dedi.

Belki şimdi sonunda geçmişiyle yüzleşmenin ve ileriye gitmenin bir yolunu bulmuştu. Angelica’yla bu geceki gibi birkaç gece daha yaşarsa, belki ama belki gerçeğini denemeye hazır olurdu Angelica’nın hizmetinin bunu da kapsayıp kapsamadığını merak etti. Belki de birkaç imada bulunmayı düşünmeye başlamalıydı.

*

Brandon masasındaki kâğıdı okuyarak uykulu gözlerini ovuşturdu. Dave Woolcott’la birlikte akşamı yarım düzine raporu inceleyerek geçirmişlerdi. Raporlar, Dave’in HOLMES bilgisayarından gelen bağıntılara cevap olarak adamlarına verdiği emirler sonucu gelmişti. Katili ortaya çıkarmak için küçük bir ipucu bulma çabalarına rağmen ikisinin de ipucu olarak değerlendirebileceği bir şey yoktu ortada.

Dave, “Belki Carol’ın düşüncesi işe yarar” diyerek esnedi.

Brandon, “Başka her şeyi denedik” dedi, sesi yüzü kadar depresifti. “Bunu da araştırmak göz çıkarmaz.”

Dave, “Carol, işini iyi yapıyor” dedi. “Bugünlerden birinde dükkânı o yönetecek.” Sesinde hiçbir acılık yoktu, yalnızca yorgun bir hayranlık vardı. Ağzı ayrılacakmış gibi esnedi.

“Evine git Dave. Marion’u son kez ne zaman uyanıkken gördün.”

Dave homurdandı. “Bir de siz başlamayın efendim. Zaten sızmak üzereyim, yapacak fazla bir şey yok. Yarın gelip bu bilgisayar satıcıları listesini bitiririm.”

“Tamam ama çok erken gelme, duydun mu? Ailene bir iyilik yap. Onlarla kahvaltı et.” Brandon kendi öğüdünü tutmadan önce tanık ifadeleri ve polislerin izlenimlerinin üzerinden bir kez daha geçmek istiyordu. Onlara ilk ciddi ipucunu verecek bir şeyin orada olmadığına bir türlü inanamıyordu.

Yarısına gelmişken yığının geri kalanını inceleyecek isteği olmadığını fark etti. Maggie’nin sıcak vücuduna sarılma düşüncesi çok çekiciydi.

Brandon içini çekerek bir sonraki kâğıdı eline aldı. İnlemesini telefonunun ısrarlı çalışı kesti, içini çekerek “Brandon” dedi.

“Çavuş Murray, efendim, ön masadan. Sizi rahatsız ettiğim için özür dilerim efendim ama şu an karakolda hiç detektif yok. Önemli olan şu, burada bir bey var, sanırım sizinle konuşmak istiyor. Damien Connolly’nin bir komşusu efendim.”

Brandon iskemlesinden kalkmıştı bile. “Hemen geliyorum” dedi.

Ön masadaki adam, duvarın kenarındaki tahta sırada oturuyordu. Başı önünde, çenesinde birkaç günlük bir sakal. Brandon tezgâhın arkasından yanına gelirken başını kaldırdı. Brandon onun otuzuna merdiven dayadığını tahmin etti. Güneş yanığı ten, göz altında morluklar. Pahalı ama zarif takım elbisesine gömleğinin açık üst düğmesinin altından sarkan ipek kravatına bakılırsa bir tür işadamıydı. Hangi günde ve hangi şehirde olduğunu unutacak kadar çok seyahat eden bir insan gibi gözleri kızarmıştı. Kendisinden daha yorgun duran birini görmek Brandon’a taze bir enerji aşıladı. Neşeyle, “Bay Harding” dedi. “Ben John Brandon, Damien Connolly vakasından sorumlu başkomiser yardımcısı.”

Adam başını salladı. “Terry Harding. Damien’den birkaç ev aşağıda oturuyorum.”

“Çavuş bize bir bilgi verebileceğinizi söyledi.”

Terry Harding, “Doğru” dedi. Sesinde büyük bir yorgunluk vardı. “Öldürüldüğü gece Damien’ın garajından bir yabancının otomobille çıktığını gördüm.”

16

BACKUP.OO7; DOSYA AŞK.016” ADLI 3,5 İNÇLİK DİSKETTEN

Damien Connolly’den kurtulmadan önce Dr. Tony Hill üzerinde çalışmaya başlamıştım bile. Damien gibi onun adının da potansiyel partner olarak listemde yer alması bana şiirsel bir adalet gibi görünmüştü. Onu cezalandırmakla doğru şeyi yaptığımı pekiştirecek bir şeye ihtiyacım varsa, o da buydu.

Bu yüzden nerede oturduğunu, nerede çalıştığını ve görünüşünün nasıl olduğunu şimdiden öğrenmiştim. Sabah evden kaçta çıktığını, hangi tramvaya bindiğini ve üniversitedeki küçük bürosunda ne kadar kaldığını biliyordum.

Her şeyin ne kadar düzgün gittiğini düşünüyordum ki, işler öngörmediğim ve hoşlanmadığım bir biçimde gelişmeye başladı. Sanırım polisin aptallığını azımsamakla hata yapmıştım. Bradfield polisinde fazla beyin olduğunu hiç düşünmedim ama en son gelişmeler beni bile sarstı. Yanlış adamı tutuklamışlardı.

İnanılmaz aptallık ve sezgi eksiklikleri, eleştirmeden koyun gibi peşlerinden giden medyada vardı ancak. Sentinel Times’ı alıp da gözaltındaki kişinin polise benim cinayetlerimle ilgili soruşturmada yardım ettiğini okuduğumda gözlerime inanamadım. Bir polis memuruna yönelik sokak saldırısından sonra tutuklanmıştı. Benim kadar dikkatli birinin Temple Fields’da bir sokak dalaşına katılacağını onlardan başka kim düşünebilirdi? Bu benim zekâma hakaretti. Gerçekten sokaktaki denetimsiz serserilerden biri olduğumu mu sanmışlardı?

Yazıyı defalarca okudum, aptallıklarının derinliğini kavramıyordum bir türlü. Öfke içimde yakıcıydı. Hazımsızlık gibi bağırsaklarımda ve giren kramplarda hissediyordum bu öfkeyi. Dramatik bir şey, onlara ne kadar yanıldıklarını kanıtlayacak bir şey yapmak istiyordum.

Kaslarım çabadan titreyene, terden sırılsıklam olana kadar ağırlık çalıştım ama öfke kaybolmayı gene de reddediyordu. Hızla üst kata çıkıp bilgisayarıma aktardığım Damien kasetlerini izledim. İşim bittiğinde, Rus milli takımının gurur duyacağı bir cinsel jimnastik yapmıştık. Ama hiçbir şey beni tatmin etmiyordu. Hiçbir şey öfkemi yatıştıramıyordu.

Neyse ki onların aksine ben aptal değilim. Denetimsiz öfkenin benim için ne kadar tehlikeli olabileceğini biliyorum. Öfkemi dizginlemem, yaratıcı olmam ve öfkemi işe yarar hale getirmem gerekiyordu. Kendimi öfkeyi yapıcı bir yola sokmaya zorladım. Dr. Tony Hill’i nasıl ele geçireceğimi ve ele geçirdiğimde de ona ne yapacağımı kılı kırk yaran ayrıntılarla planladım. Onu havada bırakacaktım -kelimenin tam anlamıyla.

Squassation ve strappado. İspanyol Engizisyonu elindekilerden en iyi biçimde nasıl yararlanacağını çok iyi biliyordu. Gezegendeki en büyük gücü, yerçekimi gücünü kullandılar. Gereken tek şey bir vinç, bir kasnak, birkaç urgan ve bir taştır. Kurbanın ellerini arkasından bağlar ve aralarından kasnak aracılığıyla bir ip geçimsizin. Sonra taşı ayaklarına bağlarsınız.

1770’de yayınlanan Engizisyon’un Korkunç Zalimlikleri kitabında John Marchant bu etkili işkenceyi büyük bir belagatla anlatıyordu:

Kurban daha sonra başı kasnağa varana kadar yukarı çekilir. Bu biçimde bir süre asılı kalır. Ayağındaki taşın ağırlığıyla bütün eklemleri ve uzuvları gerilir ve birden bir silkinmeyle ip gevşek bırakılarak aşağıya indirilir ama yere yavaş inmesi önlenir ki bu da korkunç bir şeydir. Kol ve bacakları çıkar, korkunç bir acı içindedir. Düşüşünün ani kesilmesiyle oluşan şok ve ayağında bütün vücudunu geren ağırlık daha da yoğun ve zalimcedir.

Almanlar buna, bana çok çekici gelen bir incelik ekledi. Kurbanın arkasına sivri uçlu bir makara koydular. Yani kurban aşağıya indikçe makara sırtını kesiyor ve vücudunu kanlı bir yığın haline getiriyordu. Bu etkiyi yeniden üretmeyi düşündüm ama planı uzun süre inceledikten sonra bile, ellerini önden kelepçelemedikçe beni tatmin eden bir tasarım üretemedim. Ellerini önden kelepçelemek ise squassation ve strappado’nun daha az etkili olmasına neden olurdu. Benim sloganım, her şeyi basitleştir idi.

Planlama ve inşa aşamasında Dr. Hill’in çevresindeki ağımı daha da daraltma yolunda adımlar attım. Doktor kafamın içine gireceğini sanabilir ama her şeyi yanlış anlamış aslında.

Harekete geçmeyi sabırsızlıkla bekliyordum. Saatleri sayıyordum.

***

“Şimdi, Bayan R. elimde bir bıçakla gece yansı yatağınızın başında belirsem ne derdiniz?” Bu soruya itirafta bulunan kız, “Ah, Bay Williams, başka biri olsaydı korkardım. Ama sizin sesinizi duyar duymaz sakinleşirdim” cevabını verdi. Zavallı kız. Bay Williams’ın nasıl biri olduğunu anlamış olsa, cesede benzer yüzde göreceği ve uğursuz seste duyacağı şey sonsuza dek sakinliğini bozardı.

Telefon çaldığında Carol’ın ilk tepkisi öfke oldu. Pazar sabahı sekizi on geçe çalan telefon yalnızca iş demekti. Kıpırdadı, Nelson’un kulaklarının dikilmesine neden olan bir hoşnutsuzluk homurtusu çıkardı. Kolu yorganın altından çıkarak başucundaki komodini el yordamıyla araştırdı. Telefonu açarak, “Jordan” dedi homurtuyla.

“Sabah alarm araması bu.” Ses fazla neşeli, diye düşündü Carol ama sonra arayanın kim olduğunu anladı.

“Kevin” dedi. “İyi bir haber olsa iyi olacak.”

“İyiden de iyi. Katilin Damien Connolly’nin evinden otomobille çıktığını gören bir tanığa ne dersin?”

Carol, “Bir daha söyle” dedi. Kevin cümlesini tekrarladı. İkinci tekrarda Carol yatakta oturdu. “Ne zaman?” diye sordu.

“Adam dün gece geç saatte yürüyerek eve gelmiş. İş için şehir dışındaymış. Brandon onu sorguya çekti. Dokuzda bir toplantı var.” Kevin’ın sesi Noel hediyelerini açan bir çocuk gibi heyecanlıydı.

“Kevin, seni orospu çocuğu, beni daha önce de arayabilirdin...”

Kevin kıkırdadı. “Güzellik uykusuna ihtiyacın olduğunu düşündüm.”

“Güzellik uykusunun Allah belasını versin...”

“Hayır, ben de kalkalı beş dakika oldu. Doktoru da yanında getirebilir misin? Onu aramaya çalıştım ama cevap veren olmadı.”

“Tamam, evine gidip onu kaldırmaya çalışırım. Telefonların fişini çekme gibi bir alışkanlığı var galiba. Doğru dürüst bir gece uykusu çekeceğini nasıl düşünebilir? Onun bir polis olmadığını söyleyebilirsin” diye ekledi. Hızla telefonu kapayıp duşa koştu. Tony’nin telesekreterdeki kadınla birlikte olduğu için telefonunun fişini çektiği düşüncesi aklından geçti. Bu düşünce midesinin yanmasına neden oldu. Sular üzerinden akarken, “Aptal orospu” diye mırıldandı kendi kendine.

Saat dokuza yirmi kala Tony’nin zilini çalıyordu. Birkaç dakika sonra kapı açıldı. Gözleri uykulu, sabahlığının bağlarını bağlamaya çalışan Tony ona baktı. “Ne var, Carol?”

Carol resmi bir sesle, “Seni uyandırdığım için özür dilerim” dedi. “Telefonlara cevap vermiyordun. Bay Brandon seni almamı söyledi. Dokuzda bir toplantı yapılacak. Elimizde bir tanık var.”

Tony gözlerini ovuşturdu, şaşırmış görünüyordu. “İçeri girsen iyi olacak.” Carol’ı kapıyı kapamak için orada bırakarak koridorda yürüdü. “Telefon için özür dilerim. Geç uyuduğum için fişini çektim.” Başını iki yana salladı. “Bir duş yapıp tıraş olana kadar bekleyebilir misin? Ya da ben kendim de gelebilirim. Benim yüzümden geç kalmanı istemem.”

Carol, “Beklerim” dedi. Paspasın üzerindeki gazeteyi alıp duvara yaslanarak inceledi, üçüncü bir kişinin varlığını gösteren belirtiler bulmayı bekliyordu. Hiçbir ses duymayınca anlaşılmaz bir biçimde rahatladı. Tepkisinin çocukça olduğunu bilmesine karşın bu, tepkilerin bir gecede yok olacağı anlamına da gelmezdi. Yok olana kadar gizlemeyi öğrenmek zorundaydı yalnızca. Tony’nin ilgisizliği nedeniyle sonunda bu tepkilerin yok olacağını kesin olarak biliyordu.

On dakika sonra Tony blucin ve rugby gömleği saçları ıslak ve düzgün taranmış olarak belirdi. “Özür dilerim” dedi. “Duş alana kadar kafam çalışmıyor. Şimdi, bu tanık meselesi nedir?”

Carol otomobile giderken ona bildiği az şeyi anlattı Tony, “Bu harika bir haber” dedi. “İlk başarı, değil mi?” Carol omzunu silkti. “Bize neler anlatacağına bağlı. Adam kırmızı bir Ford Escort kullanıyorsa, bizi fazla bir yere götürmez. Çapraz inceleme için somut bir şey gerek. Bilgisayar gibi bir şev belki.”

“Ha, evet, bilgisayar teorisi. Nasıl gidiyor?”

“Kardeşimle konuştum. Çok mümkün olduğunu söylüyor.” Carol, Tony’nin ona üstünlük tasladığını hissederek soğuk bir sesle konuşmuştu.

Tony, “Harika” dedi. “İşe yaramasını gerçekten umut ediyorum. Pişmiş aşa soğuk su katmaya çalışmıyordum, bunu biliyorsun. Olasılıklar dengesiyle çalışmam gerek, senin fikrin benim göstergelerimin dışında. Ama ulusal profil ekibinde bize gereken bu tür sorgulayıcı beyin fırtınası. Yola çıktığımızda aramıza katılmayı ciddi olarak düşünmelisin bence.”

Carol, “Bu olaydan sonra benimle çalışma düşüncesinden hoşlanacağını sanmam” dedi. Gözlerini yola dikmişti.

Tony derin bir soluk aldı. “Şimdiye kadar birlikte çalışmayı bu kadar çok istediğim bir polise rastlamadım.”

Carol acı bir sesle, “Özel hayatına girsem bile mi?” diye sordu. Eski yarayı deştiği için kendinden nefret ediyordu.

Tony içini çekti. “Arkadaş olabileceğimizi sanmıştım. Biliyorum ki ben...”

Carol, “İyi” diye onun sözünü kesti, konuyu hiç açmamış olmayı istiyordu. “Arkadaş olabiliriz. Kupada Bradfield Victoria’nın şansı nedir sence?”

Şaşıran Tony koltuğunda dönerek Carol’a baktı. Ağzının kenarında beliren gülümsemeyi gördü. Birden ikisi de kahkahaya boğuldular.

*

Cezaevi hizmetine yönelik en son hükümet tehditleri, Kraliyet Cezaevi’ndeki memurların yasaları harfiyen izlemesi anlamına geliyordu. Bu da tutukluların her yirmi dört saatte yirmi üç saat kapatılmaları demekti. Stevie McConnell tek başına olduğu hücredeki yatağında yan yatmıştı. İki mor göz, birkaç kırık kaburga, sayamayacağı kadar çok çürük ve cinsel organında oturmanın bile çok acı verdiği hasarla çıktığı son saldırıdan sonra tek kişilik hücreye alınmak istemiş ve bu isteği yerine getirilmişti.

İbne Katili olmadığını ne kadar söylerse söylesin fark etmiyordu. Kimse aldırmıyordu, ne gardiyanlar ne de tutuklular. Gardiyanlar da ona tutuklular kadar hor davranıyordu. Hiçbir gardiyan hücre kapısını açarak köşede duran kokulu kovayı boşaltmamıştı. Koku, Stevie’nin sevişecek yabancılar bulduğu düzinelerce umumi tuvaletin kokusundan daha ısrarlı ve nedense daha iğrençti.

Anladığı kadarıyla durumu iyi değildi. Parmaklıkların arkasında olması onu birçok insanın gözünde suçlu kılmaya yetiyordu. Büyük ihtimalle bütün dünya, artık Stevie McConnell kodeste olduğundan İbne Katili’nin son kurbanını aldığına ikna olmuştu. İlk sorgudan sonra serbest kaldığında işteki herkesin, personel ve müşterilerin onunla göz göze gelmemeye dikkat ettiğini acıyla fark etmişti. Yıllardır düzenli olarak gittiği Temple Fields’daki bir barda bir tek atmak, eşcinsel dayanışmasının da esrarengiz bir biçimde onu terk ettiğini göstermeye yetmişti. Polis ve basın zaten psikopatlarının o olduğunu düşünüyordu. Ve İbne Katili yakalanana kadar Bradfield, Stevie McConnell için hoş bir yer olmayacaktı. Eski sevgilisinin bir jimnastik salonu işlettiği Amsterdam’a taşınma kararı o sırada anlamlı gelmişti. Kendisini izledikleri hiç aklına gelmemişti.

Bir polis memurunu koruduğu için bütün bunların başına gelmiş olmasının ironisini düşünmeden edemiyordu Acı acı güldü. O iri yarı Geordie çavuş herhalde tuğlayı kafasına yemesinin şans olduğunu düşünüyor, onu İbne Katili’nin bir sonraki kurbanı olmasını önleyecek tek şeyin bu olduğunu tahmin ediyordu. Aslında Stevie McConnell o gecenin tek kurbanıydı. Ve işler daha iyiye gitmeyecekti. Avukatına göre şok geçiren ailesi bile ona neler olduğunu öğrenmek istemiyordu.

Yatakta yatıp geleceğini kara kara düşünürken bir karar vardı. Acı içinde yataktan indi, gömleğini çıkardı. Kaburgalarının verdiği acıyla yüzünü buruşturdu. Dişleri ve tırnaklarıyla jean kumaşın dikişini söktü. Bir yatak yayının keskin tarafına kumaşı bağlayarak ince şeritlere ayırdı. Güçlü olması için şeritleri ördü. El yapımı ipi boynuna gevşek şekilde geçirdikten sonra yatağın üstüne tırmandı. Kısa ipin öbür ucunu üst ranzanın alt tırabzanına bağladı.

Sonra güneşli bir Pazar sabahı saat dokuzu on yedi geçe kendini aşağıya bıraktı.

*

Scargill Sokağı, son bir umudu kalmış batmak üzere olan bir şirket gibi heyecanlı bir faaliyetle uğulduyordu. Bütün bunların merkezi HOLMES odasıydı, burada memurlar ekrana bakıyor, yeni bilgiler ediniyor, sisteme gelen yeni yazışmaları değerlendiriyordu.

Brandon bürosunda dört detektifi ve Tony ile birlikte savaş konseyini toplamıştı, dördünün elinde de Terry Harding’le yapılan görüşme notlarının bir fotokopisi vardı. Brandon yalnızca dört saat uyuyabilmişti ama soruşturmada ilerleme olasılığı ona yeni bir enerji vermişti. Bu enerjiyi yalnızca gözlerinin çevresindeki koyu halkalar yalanlıyordu. Brandon, “Özetlersek” dedi, “Damien Connolly’nin öldürüldüğü gece yediyi yaklaşık çeyrek geçe bir adam onun garajından bir tür büyük dört teker çekişli ciple çıkıyor, cipin rengi koyu. Garaj kapısını kapatmak için cipten iniyor, tanığımız o zaman onu iyice görüyor. Eşkâl şöyle: Beyaz, uzunca boylu, yirmi ile kırk beş yaşları arasında, muhtemelen saçı at kuyruğu halinde toplanmış. Beyaz spor ayakkabı, blucin ve uzun bir palto giymiş. HOLMES ekibi daha önce Temple Fields’da bu tanıma uyan bütün araçları kontrol etmişti. Birçok sürücü sorgulandı ama Terry Harding’in ifadesi elimizde olduğuna göre hepsinin takibini yapıp daha ayrıntıyla sorgulayacaklar. Bob, bu işle senin ilgilenmeni istiyorum, olay sırasında nerede olduklarını da öğren.”

Stansfield sigarasının külünü kararlı bir hareketle silkerek, “Tamam, patron” dedi.

“Ha, Bob. Harding’in bütün hafta gerçekten bir iş gezisi nedeniyle Japonya’da olup olmadığını da birine kontrol ettirir misin? Bu işte her şeyden emin olmak istiyorum.” Stansfield başını salladı.

Brandon saat yedide mutfakta hazırladığı listeye bakarak, “Saat on birde Harding için bir otomobil gönderiyorum” dedi. “Carol, bu görüşmeyi senin yapmanı istiyorum. Harding’in havaalanına gitmek için hangi taksi şirketini kullandığını öğren. Zamanı biraz daha kısaltabilir miyiz, bir bakalım. Tony, bu işte bizimle birlikte olmanı istiyorum. Belki Harding’in hatırladıklarını geliştirmek için strateji hazırlama konusunda bize yardımcı olabilirsin. Gördüğü kişinin nasıl biri olduğuna dair sağlam bir tanım elde edebilir miyiz, bir bakalım.”

Tony, “Elimden geleni yaparım” dedi. “Hiç değilse gerçekten hatırladıklarıyla hatırladığını sandıkları arasında bir ayrım yapabilirim herhalde.”

Brandon ona tuhaf bir bakış fırlattı ama gene de konuşmayı sürdürdü. “Kevin, otomobil galerilerine gitmeleri için bir ekip kurmanı istiyorum. Dört çekişli ciplerle ilgili bulabildiğiniz bütün broşür ve ilanları toplayın. Bunları olumlu bir teşhis yapabilir mi diye Harding’e gösterelim.”

“Olur efendim. Daha önceki kurbanların komşularına gidip aynı aracı civarda görüp görmediklerini de soralım mı?” Kevin heyecanla konuşuyordu.

Brandon bir an bunu düşündü. Biraz sonra, “Bakalım bu günlük ne yapabiliriz” dedi. “Bu iş çok insan gücü ve zaman ister ve buna ihtiyacımız olmayabilir. Ama herhalde Connolly’nin sokağındaki öbür komşularla konuşmak yararlı olur Şimdi, elimizde olumlu bir kanıt var. İyi fikir, Kevin. Şimdi Dave. Sen bizim için ne yapabilirsin?”

Woolcott, HOLMES ekibinin yaptıklarını özetledi. “Pazar günü olduğu için, ciple ilgili olasılıkları daraltana kadar Swansea ile teması geçmeyeceğim. Onlara ne kadar çok bilgi verebilirsek, olasılıklar o kadar azalır. Bu Harding bize otomobilin yapım, model ve yılını verebilirse ya da hiç değilse bazı modelleri eleyebilirse, DVLC’ye İngiltere’de bu tanıma uyan bütün ciplerin listesini vermesini söyleyebiliriz. O zaman kayıtlı cip sahipleriyle konuşuruz. Bradfield’dan başlar, soruşturmayı buradan genişletiriz. Çok zahmetli bir iş ama sonunda bulacağız.”

Brandon onu onaylayarak başını salladı. “Başka bir şey var mı?”

Tony elini kaldırdı. “Komşuları sorguya çekecekseniz, soruşturmayı biraz genişletmek yararlı olabilir.” Bütün gözler onun üzerindeydi ama o yalnızca Carol’ın gözlerinin farkındaydı. Aralarında olanlar onun Becerikli Andy’nin yakalanmasına yardımcı olma isteğini artırmıştı. “Bu adam kurbanlarını ayrıntıyla inceliyor, buna karşı çıkan biri olduğunu sanmam. Bence Damien Connolly’yi bir süredir izliyordu. Kışın ortasında olduğumuzu ve dışarıda durmak için havanın uygun olmadığını düşünürsek, gözetleme işini büyük ihtimalle otomobilinin içinden yaptığını söyleyebiliriz. Herhalde evin yakınına park etmemiştir, çünkü bu kadar küçük bir sokakta fazla dikkat çekerdi. Sokağın sonuna doğru park ettiğini tahmin ediyorum, kurbanın evini görebileceği bir yere. Belki orada oturan biri uzun süre boyunca yabancı bir arabanın oraya park ettiğini fark etmiştir.”

Brandon, “İyi bir düşünce” dedi. “Kevin, bu işe sen bakabilir misin?”

“Olur, efendim. Çocukları gönderirim.”

Carol tatlı bir sesle “Ve kızları da” dedi. “Belki dört teker çekişli ciplere yoğunlaşmamalarını da söylemelisin. Bu adam sandığımız kadar dikkatliyse, cipi yalnızca kaçırmalarda kullanıp gözetleme yaptığı sırada başka bir araç kullanıyor olabilir. Meraklı bir komşu onu fark etmesin diye.”

Brandon, “Sen ne düşünüyorsun, Tony?” diye sordu.

“Bu beni şaşırtmaz” dedi Tony. “Bu katilin ne kadar zeki olduğunu unutmamalıyız. Kiralık otomobiller bile kullanabilir.”

Dave Woolcott homurdandı. “Ah Allahım, bunu bana yapma.”

Bob Stansfield, ekibinin adlarını karaladığı kâğıttan başını kaldırdı. “Bundan Dr. Hill’in önerdiği soruşturmanın şimdilik bir kenara bırakılacağını çıkarabilir miyiz?”

Brandon dudaklarını sımsıkı kıstı. Brifing sırasında duyduğu heyecan yok olmuştu. Önlerindeki iş katlanılamayacak kadar ağırdı. Katili yakalama düşüncesi, Terry Harding’in karakola gelmesinden önceki kadar uzak bir düşünceydi. “Doğru. Saygısızlık etmek istemem, Tony ama senin önerilerin yalnızca varsayım ve ilk kez elimizde somut gerçekler var.”

Tony, “Önemli değil” dedi. “Somut kanıtların her zaman önceliği vardır.”

Dave, “Ya Carol’ın bilgisayarlarla ilgili düşüncesi? Hâlâ bunu inceleyecek miyiz?” diye sordu.

Brandon, “Aynı şey geçerli” dedi. “Bu bir sezgi, somut bir Şey değil, yani evet, şimdilik bir kenara bırakalım.”

Carol kenara atılmamaya kararlı bir biçimde, “Özür dilerim efendim” diye araya girdi. “Terry Harding bize aracın markası ve modeli hakkında olumlu bir kanıt sunsa bile, daha ileriye gidemeyebiliriz. Olasılığı daraltmadan önce elememiz gereken başka faktörler var. Bilgisayarlar konusunda haklıysam, çapraz eleştirmeyi yaptığımız zaman önemli olacak küçük bir grupla karşı karşıya kalırız.”

Brandon bunu bir an düşündü. Sonra, “Anlaşıldı Carol. Tamam, araştırmaya devam edebiliriz, Dave ama öncelikli olarak değil. Yalnızca ana soruşturmadan serbest kalan çocuklar var. Tamam, yapmamız gereken şeyler hakkında sorusu olan?” Çevresine bakınarak kafaların sallandığını gördü. Sert bir sesi “Tamam, ekip” dedi. “Haydi iş başına.”

Kevin bürodan çıkarlarken Carol’a fısıltıyla, “Kolay gelsin” dedi.

Carol ona dönerek kuru bir sesle, “Kolaysa başına gelsin” cevabını verdi. “Tony, bu görüşme için stratejimizi planlamak için sakin bir köşe bulabilir miyiz?”

*

Terry Harding’le bir saat görüştükten sonra koridorda Tony, Carol’a “Bu adamdan daha çok şey öğrenmenin tek yolu hipnoz” dedi.

Carol, “Sen bunu yapabilir misin?” diye sordu.

“Temel tekniği biliyorum. Göz hareketlerine ve vücut diline bakılırsa gördükleri konusunda doğru söylüyor, bir şey uydurmuyor ya da abartmıyor, yani hipnoz altında daha ayrıntılı bilgi verebilir, özellikle ona gösterecek fotoğraflar elimizde olursa.”

On dakika sonra Carol, Kevin’in ekibinin şehirdeki otomobil bayilerinden aldığı broşürlerle geri döndü. “İhtiyacımız olan bunlar mı?”

Tony başını salladı. “Mükemmel. Bunu yapmamı istediğinden emin misin?”

Carol, “Denemeye değer” dedi.

Terry Harding’in kahve içtiği sorgu odasına geri döndüler. Harding yalvarır bir ifadeyle, “Artık gidebilir miyim?” diye sordu. “Yarın Brüksel’e uçmam gerekiyor ve henüz çantamı bile hazırlamadım.”

Carol masanın öbür ucuna oturarak, “Fazla uzun sürmez efendim” dedi. “Dr. Hill bir şey denemek istiyor.”

Tony güven verircesine gülümsedi. “Damien’ın garajından çıkarken gördüğünüz cipe benzer araçların resimleri elimizde. Sizden istediğimiz, kabul ederseniz sizi hipnozla uyutmak ve bunlara bakmanız.”

Harding kaşlarını çattı. “Neden normal halimle bakamıyorum?”

Tony yatıştırıcı bir tavırla, “Özel bir modeli tanıma şansınız daha yüksek olur” diye açıkladı. “Önemli olan şu, Bay Harding, belli ki çok meşgul bir insansınız. Olayı gördükten sonra dünyanın öbür ucuna gittiniz, bir dizi önemli iş toplantısına katıldınız ve büyük ihtimalle yeterince uyumadınız. Yani bilinciniz büyük ihtimalle geçen Pazar gördüklerinizin ayrıntılarını depolamıştır. Hipnoz yöntemini kullanarak bu bilgiyi sizden alabiliriz.”

Harding tereddütlüydü. “Bilmiyorum. Beni uyutarak istediğiniz her şeyi söyletebilirsiniz diye düşünüyorum.”

“Ne yazık ki böyle değil. Yoksa hipnozcular milyoner olurlardı” diye şaka yaptı Tony. “Dediğim gibi, önemli olmadığı için bilinçaltına gömdüğünüz bilgileri bilince çıkaracağız.”

Harding kuşkuyla, “Ne yapmam gerekiyor?” diye sordu.

Tony, “Yalnızca sesimi dinleyin ve size söylediklerimi izleyin” dedi. “Kendinizi biraz tuhaf, biraz uzam dışı hissedeceksiniz ama denetim sürekli sizde olacak. Nörolinguistik programlama denilen bir tekniği kullanıyorum. Çok rahatlatıcı, size söz veriyorum.”

“Uzanmam falan, mı gerekiyor?”

“Hayır. Önünüzde saat falan da sallamayacağım. Denemeye hazır mısınız?”

Carol, Harding’in yüzünde değişen ifadelere bakar soluğunu tuttu. Sonunda Harding başını salladı. “Beni uyutabileceğinizden kuşkuluyum” dedi. “Ben kendi zihnini tanıyan bir insanım. Ama denemek istiyorum.”

Tony, “Tamam” dedi. “Rahatlamanızı istiyorum. Daha rahatlatıcı oluyorsa gözlerinizi kapatın. Şimdi, içinizin derinliklerine çekilmenizi istiyorum...”

Başarılarından büyük heyecan duyan Tony ile Carol apar topar cinayet bölümü odasına girdiler. Bob Stansfield pencerenin kenarında durmuş aşağıdaki yağmurdan ıslanmış sokağa bakıyordu. Omuzları içe çökmüştü, elindeki sigara kendi kendine yanıyordu. Çevresine bakınınca Carol, “Neşelen, bir daha bu fırsatı bulamayabilirsin” dedi.

Stansfield acı bir sesle, “Demek haberi duymadınız” dedi.

Carol onun yanına giderken, “Ne haberi?” diye sordu.

“Stevie McConnell kendini astı.”

Carol sendeleyerek bir masaya çarptı. Kulakları uğulduyordu, bayılacağını sandı. Tony içgüdüsel bir hareketle öne atılıp onu bir iskemleye oturttu. Yumuşak bir sesle, “Derin soluk al, Carol ve yavaş yavaş” diyerek üzerine eğilip solgun yüzüne endişeyle baktı.

Carol gözlerini kapadı, tırnaklarını avuç içlerine geçirdi ve itaat etti. Stansfield, “Affedersin” dedi. “Bende de aynı etkiyi yarattı.”

Carol başını kaldırarak alnına düşen saçları geriye itti. “Nasıl oldu?”

“Öyle anlaşılıyor ki dün dövülmüş. Adi suçlular için özel muamele. Bu sabah gömleğini yırtarak kendini asmış. Lanet gardiyanlar hiç fark etmemiş, çünkü başka işleri varmış.”

Carol, “Zavallı orospu çocuğu” dedi.

Stansfield, “Bunun bedeli ağır ödenecek” öngörüsünde bulundu. “Benimle ilgili bir şey olmadığına memnunum. Hiç değilse benim başıma patlamayacak. Demek istiyorum ki, Brandon’a bomba işlemez, yani kutuyu taşıyan zavallı bir detektifin başına patlayacak.”

Carol ona sanki vurmak istermiş gibi baktı. “Bazen Bob, beni gerçekten hayrete düşürüyorsun” dedi soğuk bir sesle. “Brandon nerede?”

“HOLMES odasında. Herhalde Şeften saklanıyor.”

Brandon ile Dave Woolcott’u ana odadaki detektif bölümünde buldular. İlk heyecanı Stansfield’ın verdiği haberle gölgelenen Carol, “Olumlu bir şey bulduk efendim” dedi. “Hangi otomobili kullandığını biliyoruz.”

*

Penny Burgess ana yoldan ormanlığa giden Forestry Commission yoluna saptı. Ormanın ortasında bir park yeri ve piknik alanı arıyordu. Burası en sevdiği yerlerden biriydi. Rüzgârın hafta boyunca biriken her şeyi götürdüğü ağaçlıklı ve sakin bir yer. Son birkaç günün sıkı çalışması, büyük yazılar ve yetersiz uykudan sonra böyle bir şeye kesinlikle ihtiyacı vardı.

Radyodaki program bitti ve haber sunucusu, “Şimdi haberler için haber merkezine bağlanıyoruz” dedi. Haber saati cıngılından sonra okuduğu konuya göre fazla neşeli bir kadın sesi, “Northern Sound haber saati. Şehre korku salan dizi cinayetlerle bağlantılı olarak Bradfield polisince sorgulanan kişi bu sabah Barleigh Cezaevi’ndeki hücresinde ölü bulundu” dedi.

Penny şok geçirerek ayağını gazdan çekti ve otomobil sarsılarak dururken öne doğru fırladı. “Allah kahretsin” diye batırarak radyonun sesini açmak için uzandı.

“Steven McConnell’ın kendi giysilerinden yaptığı bir iple kendini asarak intihar ettiği sanılıyor. Şehirdeki bir vücut geliştirme jimnastik salonunun sahibi olan McConnell geçen hafta şehrin eşcinsel mahallesinde sivil bir polis memurunun da karıştığı bir sokak kavgasından sonra gözaltına alınmıştı.” Haber spikeri Eurovision Şarkı Yarışması’nın sonuçlarını açıklıyormuş gibi konuşuyordu. “Kefaletle serbest bırakılmış ama ülkeden kaçmaya çalışırken tekrar gözaltına alınmıştı. İçişleri söz ölümü konusunda kapsamlı bir soruşturma yapılacağını söyledi.

Başbakan bugün ekonominin hiç bu kadar iyi durun olmadığını söyledi...” Penny kontağı kapatarak dar yolda güçlükle geri döndü ve benzin istasyonuna uğrayıp gerisin geri kente sürmeye başladı. Kevin’i bırakmaya karar vermem iyi olmuş diye düşündü. Yazacağı yazıdan sonra onun kendisini tekrar görmek isteyeceğini hiç sanmıyordu.

*

Tony taksinin arka koltuğunda parmaklarıyla trampet çalıyordu, üzerinde tuhaf bir huzursuzluk vardı. Scargill Sokağı’ndan ayrılmak kolay olmamıştı ama polis elindeki tek somut kanıt üzerinde çalışırken bir yardımı olmayacağını biliyordu. Bu hummalı faaliyet ortasında ihtiyaçları olan en son şey, onun orada oturarak Stevie McConnell’ın katil olduğuna ikna olmama nedenlerini hatırlatmasıydı.

Angelica’nın bu gece arayacağından emin olması tek avuntu kaynağıydı. Taksi ıslak ve boş sokaklardan geçerken Tony konuşmasını prova etti. Bu gece hiçbir sorun yaşamayacağına, kadının tuhaf erotik terapisi nedeniyle sonunda kaderini yeneceğine yeni bir güven, yeni bir kesinlik duyuyordu. Ona telefonlarının onun için anlamını asla bilemeyeceğini söyleyecekti. Sorunlarını denetim altına aldığını hisseden Tony rahatlayarak içini çekti ve Becerikli Andy’yi aklından çıkardı.

*

Penny Burgess bir kutu Guinness açtı, bir sigara yaktı ve bilgisayarını açtı. Radyoda duyduğu olayı doğrulatmak için birkaç telefon ettikten sonra yalnızca politikacılar, gazeteciler ve köktendincilerin mesleki ilerleme sağlamak için kullandıkları yürekten haklı olduğu inancıyla işe koyuldu.

Derin bir nefes aldı, bir an düşündü, sonra tuşlara vurmaya başladı.

*

Eşcinsel vücut çalıştırıcısı Stevie McConnell cezaevi hücresinde kendini öldürdüğü zaman Bradfield’ın dizi cinayetler katili dün (Pazar) beşinci kurbanını almış oldu.

Polis gerçek katilin hata yapmasını sağlamak için McConnell’ın İbne Katili olduğu izlenimini vermişti.

Ama 32 yaşındaki McConnell kendi gömleğini yırtarak yaptığı iple intihar ettiği zaman çarpık uygulamaları trajediyle sonuçlandı. McConnell, Barleigh Cezaevi’ndeki tek kişilik hücresinde ranzanın üstüne ipi bağladı ve kendini aşağıya bırakarak intihar etti.

Dün gece İbne Katili soruşturmasında görevli bir polis memuru, “Günlerdir Stevie McConnell’ın katil olmadığını biliyorduk” itirafında bulundu.

Önceki gün koğuş arkadaşlarının vahşi saldırısına uğradıktan sonra McConnell tek kişilik bir hücreye konulması için cezaevine personeline yalvarmıştı. Barleigh Cezaevi’nden bir haber kaynağı, “Gerçekten kötü dövülmüş. Buraya geldiğinde onun İbne Katili olduğu sanılıyordu, yalnızca polis onu suçlamak için yeterli kanıt bulamamıştı. Tutuklular adi suçluları sevmezler ve bu duygularını açığa vururlar. McConnell çok vahşice dövülmüştü. Dövülmekle kalmamış, cinsel tacize de uğramıştı” dedi.

Gardiyanların McConnell’ın vahşice dövülmesine seyirci kaldığı söyleniyor. Cezaevi yönetmeliği nedeniyle dün (Pazar) McConnell kendi hayatına son verecek kadar uzun süre hücresinde yalnız kaldı. Bir İçişleri sözcüsü olayla ilgili kapsamlı soruşturma yürütüleceğini söyledi.

McConnell şehir merkezinde bir vücut geliştirme salonu işletiyordu. Katilin üçüncü kurbanı, avukat Gareth Finnegan buranın üyesiydi.

McConnell, Temple Fields’ın eşcinsel mahallesinde üçüncü bir şahıs tarafından saldırıya uğrayan sivil bir polis çavuşunun yardımına koştuktan sonra önemsiz bir suçlamasıyla karşı karşıya kalmıştı.

Kefaletle serbest bırakıldıktan sonra ülkeden kaçmaya çalıştı. Hollanda’ya giden bir feribota binmek üzereyken polis onu tekrar gözaltına aldı ve mahkemeyi gözaltı süresinin uzatılmasına ikna etti.

Bir polis kaynağı, “Birçok insanın McConnell’ı katil olarak düşünmesini sağladık, istediğimiz buydu” diye itirafta bulundu.

“Dizi cinayetlerin katilleri çok kendini beğenmiştir katilin parmağımızı yanlış insana uzattığımız zaman kendini açığa çıkaracak kadar öfkeleneceğini düşündük. Ama her şey ters gitti.”

Dün gece McConnell’ın bir arkadaşı, “Bradfield polisi katildir. Bana göre Stevie’yi onlar öldürdüler” dedi.

“Polis dizi cinayetler konusunda onu gerçekten zorladı. Onu her tür baskı altına soktular.

Daha sonra gitmesine izin verseler bile çamur at izi kalsın gibi oldu. İşinde ve gay barlarda herkes ona soğuk davrandı.

Bu yüzden gitmeye karar verdi. Bu bir trajedidir. Daha da kötüsü, anlamsız bir trajedi.

Bu iş polisi katili bulma konusunda bir adım ileriye götürmedi.”

*

Penny bir sigara daha yakarak yazısını okudu. Dosyayı kaydetme tuşuna basıp modern aracılığıyla büro bilgisayarına gönderirken hafifçe, “Bunu da sen düşün, Kevin” dedi. Sonra bir daha düşünerek tuşlara basmaya başladı:

Haber merkezine not

Penny Burgess’dan

Geçen hafta ve bugünün fazla mesaisi nedeniyle yarını (Pazartesi) izin günüm olarak kullanıyorum. Umarım bu fazla karışıklığa neden olmaz!

Dave Woolcott defterine not alarak, “Land Rover Discovery, metalik gri ya da koyu mavi” diye teyid etti.

Carol, “Adam böyle söyledi” dedi.

“Tamam. Pazar günü olduğu için bölgemizde bulunan bütün Land Rover’ların listesini Swansea’dan alamam” dedi Dave.

“Ama bak ne yapabiliriz, ana bayileri ve ikinci el galerileri dolaşarak bu araçtan satın alanların kayıtlarını istemek için bir ekip kurabiliriz” diye öne sürdü Kevin. Diğerleri gibi o da Barleigh’den gelen trajik haberle biraz sarsılmıştı.

Brandon, “Hayır” dedi. “Bu zaman ve personel kaybı olur. Katilin bu aracı buradan aldığının garantisi yok. Yarın sabaha kadar bekleyeceğiz. Sonra işe koyuluruz.”

Herkes hayal kırıklığına uğramış görünüyordu, gerçi Brandon’ın savının geçerliliğinin farkındaydılar. Carol, “Bu durumda efendim” dedi, “Dave’le bilgisayar donanım ve yazılım şirketlerinin listesini hazırlayabilirim. Böylece telefonlara ayıracak insan gücü bulur bulmaz bu işe koyulabiliriz.”

Brandon başını salladı. “İyi fikir, Carol. Şimdi, neden hepimiz eve gidip evimizin nasıl bir yer olduğunu hatırlamıyoruz?”

*

Kapı çaldığında Tony kanepeye uzanmış, kendisini televizyon izleme keyfi sürdüğüne ikna etmeye çalışıyordu. Onu sıkıntıdan kurtaracak birinin imdada koştuğu düşüncesi ayaklarına güç verdi. Kapıyı açtı, ağzına bir gülümseme yerleştirmişti bile.

Şansının yaver gitmediğini anlayınca gülümseme dudaklarında dondu. Kapıda bir kadın vardı ama arkadaşlardan ya da meslektaşlarından biri değildi. Uzun boylu, kemikli yüzlü, kare çeneli, kaba yüz hatları olan bir kadındı. Kadın uzun koyu renk saçını yüzünden geriye iterek, “Sizi rahatsız ettiğim için gerçekten özür dilerim ama otomobilim bozuldu ve nerede telefon var bilmiyorum. Servisi aramak için telefonunuzu kullanabilir miyim acaba? Telefonun parasını öderim tabii..” dedi. Özür diler gibi gülümsedi.

17

BACK UP.007; DOSYA AŞK.017” ADLI 3,5 İNÇLİK DİSKETTEN

Sackville Arms’da Çavuş Merrick’i gördüğüm zaman bayılacağımı sandım. Oraya sırf Scargill Sokağı’ndan detektiflerin takıldığını bildiğim için gitmiştim. Cinayet bölümündekilerin dedikodularını duymak istiyordum. Benim ve başarılarım hakkında duymak konuştuklarını istiyordum. Beklediğim en son şey tanıdık bir yüzün bana bakmasıydı.

Merrick’in içeri girdiğini gördüğüm zaman köşede dikkat çekmeden oturuyordum. Oradan çıkmayı düşündüm ama bunun dikkat çekebileceğine karar verdim, istediğim en son şey beni tanıması ve kendine özgü nedenlerle beni takip etmesiydi. Kaldı ki neden bir polisin öğle tatilimi berbat etmesine izin vereyim?

Ama beni görüp konuşmak için yanıma gelirse diye midemdeki yanmayı durduramıyordum. Ondan korkmuyordum ama dikkatini çekmek de istemiyordum. Neyse ki yanında iki meslektaşı vardı ve başkalarına dikkat etmeyecek kadar hararetle bir şey ‘muhtemelen bilselerdi beni tartışıyorlardı. Kadını gazetelerden tanıdım. Detektif Carol Jordan. Canlı haliyle daha güzel görünüyor, herhalde saçları hoş bir sarı tonunda olduğu için. Öbür adamı daha önce görmemiştim ama gelecekte kullanmak üzere suratını zihnime yerleştirdim. Havuç kırmızısı saç, soluk ten, çilsiz, çocuksu yüz hatları. Ve tabii Merrick, başı ve omuzları öbürlerinden yukarıda, başında bir tür şapka var. O şapkayı nereden bulduğunu merak ettim.

Merrick’den bazı diğer polislerden nefret ettiğim gibi nefret ediyordum, gerçi beni birkaç kez gözaltına almıştı ama. Bana öbürleri gibi aşağılayarak davranmadı. Beni gözaltına aldığı zaman alay etmedi. Ama beni bir nesne olarak gördüğünü, saygıya değer biri olmadığımı düşündüğünü biliyordum. Vücudumu denizcilere satmamın bir amacı olduğunu asla anlamadı. Ama o zaman yaptıklarım şimdi önemli değil. Şimdi farklıyım, kişiliğim değişti. Seaford’da olanlar sinemada izlediğim bir şey kadar küçük ve uzak geliyor şimdi.

Beni yakalamaya çalışan polislerin yanı başında olmak tuhaf bir biçimde heyecan vericiydi. Avcılarımdan yalnızca birkaç ötede olmak gerçekten içimi heyecanla doldurdu, avlarının farkında değillerdi. Olağanüstü bir şey olduğunu sezecek altıncı hislerim yoktu, Carol Jordan’ın bile. Kadınların sezgileri buraya kadar. Bunu bir tür test, avcılarımı yanıltma yeteneğimin bir ölçütü olarak gördüm. Beni yakalayabileceklerini düşünmeleri o kadar saçma, kadar düşünülemez bir şey ki.

Bu karşılaşmadan sonra kendimi o kadar güçlü hissettim ki ertesi günkü gazeteler başıma balyoz gibi indi. Sentinel Times’ın ilk baskısını bir mühendisin masasında gördüğüm zaman ana bilgisayar odasından çıkıyordum. İBNE KATİLİ SORUŞTURMASINDA BEŞİNCİ CESET yazısı bas bas bağırıyordu sanki.

Öfkelenip haykırmak, pencereden bir şeyler fırlatmak istedim. Buna nasıl cesaret edebilirler? Eserlerim o kadar bireysel ki, bir kopya cinayeti nasıl benim işlerimle karıştırabilirlerdi?

Kendi odama döndüğümde bastırılmış öfkeyle titriyordum. Mühendise gazeteye bakmak istediğimi söylemek isterdim ama konuşma konusunda kendime güvenmiyordum. En yakın gazete bayiine gidip bir gazete kapmak istedim. Ama bu bağışlanmaz bir hata olurdu. Başarının sırrı, dedim kendime, normal davranmaktı. Meslektaşlarımın hayatımda tuhaf bir şeyler olduğunu düşünmelerine yol açacak hiçbir şey yapmamak.

“Sabır” dedim kendime, “en önemli erdemdir.” Bu yüzden masama oturarak yeniden yazılması gereken bir yazılımla ilgilendim. Ama kendimi bu işe veremiyordum ve bu öğleden sonra maaşımı hak etmeyeceğimi biliyordum. Saat dörtte artık daha fazla tahammül edemedim. Telefonu kaparak, arayanlara Bradfield’ın Sesi’nde haberleri yayımlayan özel numarayı çevirdim.

Yazı haberlerdeki ilk başlıktı, olması gerektiği gibi. “Polisin öğleden sonraki açıklamasına göre sabah erken saatlerde Temple Fields bölgesinde bulunan erkek cesedi Bradfield’ın eşcinsel topluluğunu paniğe boğan dizi cinayetler katilinin beşinci kurbanı değil.” Sözcükler kafama dank edince öfkem yatıştı, içimdeki boşluk daha da arttı.

Daha fazla bekleyemeden telefonu kapadım. Sonunda doğruyu görmüşlerdi. Ama onların hataları yüzünden dört saat cehennem azabı yaşamıştım. Çektiğim her saatin karşılığında Dr. Hill’in çekeceklerine bir saat daha eklenecek diye kendi kendime yemin ettim.

Çünkü Bradfield polisi saçmalıkların en büyüğünü yapmıştı. Dr. Tony Hill, bütün suçların bana ait olduğunu bile anlamamış olan o aptal adam, dizi cinayetler katili soruşturmasına resmi polis danışmanı olarak atanmıştı. Zavallı aptallar. En iyi umutları buysa, belli ki hiç umutları yoktu.

***

Hiçbir düşman tanığın ortadan kaldırılmadığı, hiçbir artı kazancın elde edilmediği ve hiçbir öcün alınmadığı bir saf şehvet cinayetinde, acele etmenin mahvolmak anlamına geleceği açıktır.

Çektiği acı o kadar korkunçtu ki, Tony bir kâbus gördüğüne inanmak istiyordu. Ne kadar çok farklı acının olduğunu hiç bilmiyordu. Başındaki ağrı, boğazındaki keskinlik, omuzlarındaki bağırtan, acıyla burkan kırık ve kasıklarındaki kramplar. Başta acı bütün öbür duygularını engellemişti. Gözlerini sımsıkı kapamıştı, bildiği tek şey alnından ter akıttıracak kadar acı çektiğiydi.

Yavaş yavaş aşırı acıya katlanmayı öğrendi, ağırlığını bacağına verirse krampların yavaş yavaş dindiğini, omuzlarındaki yırtılma duygusunun azaldığını fark etti. İşkence daha katlanılabilir bir hale geldikçe, midesine yerleşen ve her an dışarı çıkmakla tehdit eden derin bir bulantı hissetti. Kim bilir ne kadar zamandır orada asılıydı.

Yavaşça, korkarak gözlerini açtı ve başını kaldırdı. Bu hareket omuzlarından ve boynundan bir spazm geçmesine neden oldu. Çevresine bakındı. Anında bakmamış olmayı diledi. Hemen nerede olduğunu anlamıştı. Oda aydınlıktı, tavana ve duvarlara konulmuş spot ışıkları beyaz boyalı bir odayı gösteriyordu. Oraya dökülmüş kan izleri olduğunu hemen anladığı koyu lekelerle kaplı kaba taştan bir zemini vardı. Karşısında üç ayaklı sehpa üzerinde bir video kamera duruyordu, yandaki kırmızı ışık odayı incelemesinin kaydedildiğini gösteriyordu. Karşı duvarda çeşitli bıçakların düzgünce yerleştirildiği mıknatıslı bir şerit vardı. Odanın bir köşesinde duran işkence aletlerini hemen tanıdı. Bir işkence tezgâhı, tanıdığı ama adını bilmediği bir tür tuhaf iskemle. Dinsel bir şey mi? Hıristiyanlığa özgü bir şey mi? İhanetle ilgili bir şey mi? Bir Judas iskemlesi, tamam, buydu. Duvarda kocaman tahta bir haç, sapık bir amaç için kullanılan kutsal bir alet gibi. Kuru dudaklarından hafif bir inleme kaçtı.

Şimdi en kötüsünü gördüğü için kendi durumunu kontrol etti. Çıplaktı, kilerin soğukluğunda tüyleri diken diken olmuştu. Elleri arkasından bağlıydı. Bileklerini kesen sert köşelere bakılırsa, tavana bağlandığı belli bir ip ya da zincirin tuttuğu bir kelepçeyle bağlanmıştı. Bu palamar vücudunun üst kısmını ileriye çıkartacak kadar gergindi, belinden iki büklüm olmasına neden oluyordu. Tony aşağı doğru kendini iterek vücudunu yana çevirmeyi. Göz ucuyla arkasından geçen güçlü bir naylon ip gördü. İp bir kasnağın içinden tavana, oradan gene bir kasnakla bir vince bağlanıyordu.

“Aman Allahım” diye inledi. Korkusu doğrulanır diye ayaklarına bakmaya korkuyordu ama gene de gözlerini aşağıya bakmaya zorladı. Korktuğu gibi her iki ayak bileği de deri kayışlarla bağlanmıştı. Kayışlar da ucunda büyük bir taş bulunan bir ipe bağlıydı. Gayrı ihtiyari bir korkuyla titreyerek kaslarını daha da gerdi. İşkenceyi biliyordu, hastalarını tedavi etmek için sadizm tarihini incelemişti. Ama en kötü anlarında bile böyle insanlık dışı bir yazgıya maruz kalacağını düşünmemişti.

Zihni çalışmaya başlamıştı bile. Tavana erişene kadar vinçle yukarıya çekilecekti. Kasları yırtılacak, eklemleri en son sınıra kadar zorlanacaktı. Sonra vincin ipi serbest bırakılarak birkaç ayak boyu düşecek ve frene basılacaktı. İşi bitirecek olan taşın ağırlığıydı, eklemlerini yırtarak çıkmış uzuvlarıyla sallanmaya bırakacaktı onu. Şansı yaver giderse şok ve acıyla bayılırdı. Strappado, İspanyol Engizisyonu’nun sanat düzeyine eriştirdiği bir alet. İşkencede yüksek teknolojiye hiç ihtiyaç yok.

Bu bilgilerin içinde yarattığı kör panikten kurtulma çabasıyla kendini olanları düşünmeye zorladı. Kapıdaki kadın, olaylar bununla başlamıştı. Kadını içeriye alırken Tony belli belirsiz bir tanıdıklık hissetmişti. Onu bir yerde gördüğünden emindi, ama bu kadar ayırt edici derecede çirkin birini görüp de hatırlamamasını aklı almıyordu. Kadını holden çalışma odasına sokmuştu. Sonra bir el gizlice ensesinden uzanarak yüzüne soğuk, bulantı veren bir pamuk koymadan önce belli belirsiz kimyasal bir koku duymuştu. Dizinin arkasına yediği bir tekmeyle yer düşmüştü. Mücadele etmişti ama kadın ağırlığınca üstüne oturmuşken, bayılmadan önce ancak bir dakika sürmüştü bu da.

Sonra hem aydınlık hem karanlık bir dünyaya geçmişti ayılmak için mücadele eder etmez yüzüne kapanarak kendisini tekrar bayıltan pamuğun farkındaydı yalnızca. Sonunda kendine gelene kadar. Becerikli Andy’nin işkence odasında. Birden aklına bir alıntı geldi. “Bir insan on beş gün sonra asılacağını bildiği zaman, efendim, zihnini harika bir biçimde yoğunlaştırır.” Kaçınılmaz olandan kaçmasını sağlayacak bir ipucu olduğunu biliyordu. Yapması gereken tek şey bu ipucunu bulmaktı.

Profilinde tamamen yanılmış mıydı? Onu kaçıran kadın Becerikli Andy miydi? Bu o muydu? Yoksa ustasına itaat eden bir işbirlikçi miydi yalnızca? Belleğindekileri tekrar inceleyerek bir şeyler yakalamaya çalıştı. Kadının görüntüsünü zihninde tekrar canlandırdı. Önce giysiler. Continental tarzda kesilmiş bej manto, tıpkı Carol’ınki gibi, açık önünden beyaz bir gömlek görünüyor. Üst düğmeleri büyük göğüslerini ve derin ayrığını gösterecek kadar açılmış. Blucin, spor ayakkabı. Spor ayakkabı. Kendisininkiyle aynı marka ve modeldi. Ama bunların hiçbiri önemli değil, dedi Tony kendine. Becerikli Andy’nin yakalanmamak için aldığı önlemlerin dış simgeleriydi yalnızca. Kadının giysileri öyle seçilmişti ki, bir iplik bırakmış olsa bile bunun önemi olmayacaktı, çünkü ya onun ya da Carol’ın giysilerinden geldiği sanılacaktı. Carol evine iplik bırakacak kadar sık gelmişti.

Kadının yüzünü de herhangi bir yere koyamadı. Bir kadına göre uzun boyluydu, kemikliydi de. Güçlü çenesi, çirkin burnu, geniş ağzı ve birbirinden tuhaf biçimde uzak gözleriyle annesi bile onu çekici olarak göremezdi. Ağır ama becerikli yapılmış makyajıyla bile temel malzemeyle yapabileceği fazla bir şey oktu. Tony onunla hiçbir zaman aynı odada olmadığından emindi, gerçi sokakta, tramvay istasyonunda ya da kampüste yanından geçmiş de olabilirdi.

Spor ayakkabılar. Nedense aklına hep spor ayakkabılar geliyordu. Keşke acı biraz dinse de doğru dürüst düşünebilse.

Tony bacaklarını dümdüz tutarak omuzlarına binen gerilimi azaltmaya çalıştı. Kazandığı bir santim yeterli değildi. Korkunç bir korkuya kapıldı gene ve gözyaşlarını gözlerini kırpıştırarak durdurdu.

Spor ayakkabılarda ne vardı? Tony bulabileceği bütün yoğunlaşma gücünü topladı ve kadının görüntüsünü tekrar canlandırdı. Yavaş yavaş ne olduğunu anladı. Ayaklar çok büyüktü. Bu boydaki bir kadına göre bile çok büyüktü. Bunu kavrar kavramaz Tony elleri de hatırladı. Önce siyah deri eldivenler sonra ince lastik eldivenler büyük ellerini, kalın ve güçlü parmaklarını gizlemişti. Onu buraya getiren kişi kadın olarak doğmamıştı.

*

Carol kapı ziline tekrar bastı. Hangi cehennemdeydi? Işıklar açık, perdeler çekiliydi. Belki pizza almak, mektup atmak, bir şişe şarap almak, video kaset kiralamak için dışarıya çıkmıştı. Carol içini çekerek arkasını döndü ve sokağın sonuna kadar yürüyerek Tony’nin sokağıyla arkasındaki evler arasındaki dar geçide yöneldi. Tony’nin arka bahçesine girdi. Evin eski sahibi duvarı yıkmış ve Tony’nin otomobilini koyduğunu söylediği beton bir alan hazırlamıştı.

Otomobil tam olarak olması gereken yerdeydi. Carol, “Ah, Allah kahretsin” diye yakındı. Otomobilin yanından geçerek eve yürüdü ve mutfak penceresinden içeriyi gözetledi. Açık kapıdan hole vuran ışık odaya soluk bir aydınlık vermişti. Hiç hayat belirtisi yok. Kirli bulaşıklar, boş şişeler yok.

Carol belki şansım yaver gider diyerek arka kapıyı denedi.

Boşuna. Otomobiline geri dönerken, “Kahrolası erkekler” diye homurdandı. “Beş dakika dostum, sonra işim bitecek” deyip sürücü koltuğuna geçti. On dakika daha geçti ama kimse gelmedi.

Carol motoru çalıştırıp yola çıktı. Sokağın sonunda yolun öbür tarafındaki pub’a şöyle bir göz attı. Denemeye değer diye düşündü. Sigara dumanı içinde, kalabalık odaları incelemek ve Tony Hill’in her neredeyse Farewell to Arms’da olmadığını keşfetmek üç dakikadan kısa sürdü.

Bir Pazar gecesi saat dokuzda yürüyerek gidebileceği nerede olabilirdi? Carol kendine, “Herhangi bir yerde” dedi. “Dünyadaki tek arkadaşı sen değilsin. Seni beklemiyordu, yarın buluşmak üzere aradın yalnızca.”

Vazgeçen Carol eve döndü. Daire boştu. Michael’ın bir fuarda tanıştığı bir kadınla yemeğe çıktığını hatırladı. Dünyaya boş verip yatmaya karar verdi. Ama önce Tony’nin telesekreterine mesaj bıraksa iyi olurdu. İki sabah haber vermeden evine giderse rahatsız olmaya başlayabilirdi. Telesekreter iki kez çaldıktan sonra devreye girdi ama Tony’nin mesajı çıkmadı, yalnızca sinyal sesinden sonra birkaç klik sesi duyuldu. “Merhaba, Tony” dedi Carol. “Telesekreter çalışıyor mu bilmiyorum, bu yüzden bu mesajı alıp almayacağını da bilmiyorum. Saat dokuzu yirmi geçiyor ve erken yatmak niyetindeyim. Sabah büroya gidip bilgisayar satıcıları işiyle uğraşacağım. Bay Brandon yarın saat üçte bir toplantı istiyor. Üçten önce gelebilirsen beni ara. Detektif odasında değilsem HOLMES odasında olurum.”

Kucağına Nelson’ı alıp, kendine sert bir içki koyan Carol önündeki işi düşündü. Becerikli Andy’nin kendi kasetini oluşturmak için ihtiyaç duyduğu malzeme ve programları satan bilgisayar şirketleri listesi çok uzundu. Carol, Dave’e yazılım şirketini bulana kadar işe başlamamasını söylemişti. Onların müşteri listesi daha kısa olurdu ve çapraz referans yapmak için Discovery programları vardı. Ancak bundan bir iş çıkarsa akşam çok zor bir araya getireceği Dave’in ekibini işe koşacaktı. Kediye, “Bulacağız, Nelson” dedi. “Umarım bu çabalar meyvesini verir.”

*

Taş üzerindeki yüksek topukların takırtısı acı hezeyanını peyniri kesen tel gibi kesiyordu. Her gün bir ses, bulunduğu yerle bir tehdide dönüşmüş. Gündüz mü gece mi olduğu ya da kaçırıldığından beri ne kadar zaman geçtiği hakkında hiç fikri yoktu. Ses arkadan yaklaşırken Tony kendini dikkat kesilmeye zorladı. Kadın aşağı iniyordu. Merdiven basamağında takıntı sustu. Tony alçak sesli bir kıkırdama duydu. Yavaşça, ağır adımlarla ses arkasından dolaştı. İncelendiğini hissediyordu Tony.

Kadın oyalanıyordu, görüş açısına gelene kadar Tony’nin çevresinden dolandı. Tony bir an onun vücudunun muhteşemliğinden afalladı. Boyundan aşağısı soft porno dergisine model olabilirdi. Bacaklarını ayırarak durdu kadın. Bol kırmızı ipek bir kimono giymişti, kimononun önü açık olduğundan meme başlarıyla kasığını açıkta bırakan olağanüstü kırmızı bir deri korse görülüyordu. Siyah çoraplı bacağının altında siyah yüksek topuklu ayakkabılar vardı. Kimononun altında bile Tony onun güçlü, kaslı kol ve omuzları olduğunu görebiliyordu. Asılı olduğu yerden bir arıkil yakı kadar erotikti.

Kadın sözcükleri yaya yaya, “Henüz keşfedemedin mi, Anthony?” diye sordu. Bastırılmış kahkahasının sıcaklığı sesinde belirgindi.

Adının tam olarak söylenmesi, Rubik’in bellek kübünde son dönüş oldu. Zihni hızla çalışan Tony, “Sanırım birkaç ağrı kesici söz konusu bile olamaz değil mi, Angelica?” dedi.

Gene kısık sesli kıkırdama. “Mizah duygunu kaybetmemiş olmana sevindim.”

“Hayır, yalnızca onurum. Bunu beklemiyordum, Angelica. Telefon konuşmalarımızda hiçbir şey aklında benim için bunun olduğunu düşünmeme yol açmadı.”

“Kim olduğum hakkında hiç fikrin yoktu, değil mi?” Angelica’nın sesindeki gururu anlamamak olanaksızdı.

“Evet ve hayır. Bu adamları öldüren kişinin sen olduğunu bilmiyordum. Ama bana gelmiş bir kadın olduğunu biliyordum.”

Angelica kaşlarını nasıl cevap vereceğini bilemiyormuş gibi çattı. Dönüp kamerayı kontrol etti. “Bunu anlamak geç kaldın. Telefonu suratıma kaç kez kapadığını biliyor musun?” Sesi öfkeliydi, incinmiş değil.

Tony tehlikeyi sezdi ve yumuşak sözcükler bulmaya çalıştı. “Çünkü bir sorunum vardı, senin yüzünden değil.”

Angelica, duvar boyunca uzanan taş sıranın yanına giderken, “Benimle sorunun vardı” dedi.

Tony tekrar denedi. “Tam tersi” dedi. “Kadınlarla ilişkilerimde hep sorun yaşadım. Bu yüzden başta nasıl davranacağımı bilmiyordum. Ama zaman içinde düzeldi. Düzeldiğini biliyorsun. Birlikte harika olduğumuzu biliyorsun. Sorunlarımı ardımda bıraktığımı düşünmeme sen neden oldun.” Angelica’nın sözlerinin ardındaki ironiyi fark etmemesi için dua etti.

Ama Angelica hiç de aptal değildi. Alaylı bir gülümsemeyle, “Bunu rahatlıkla söyleyebilirsin sanırım, Anthony” dedi.

“Benden akıllı çıktın. Katilin bir erkek olduğuna inanmıştım. Bunu düşünmem gerekirdi.”

Ona arkasını dönerek kameradaki kaseti değiştirdi. Sonra Tony’ye döndü ve, “Beni asla yakalayamazdın. Seni de ortadan kaldırınca artık kimse yakalayamaz.”

Tehdidi duymazdan gelen Tony konuşmasını sürdürdü, sesini sıcak ve düz tutmaya çalışıyordu. “Kadın olduğunu anlamam gerekirdi. Bu gizlilik, ayrıntılara dikkat, işini yaptıktan sonra temizliğe gösterdiğin özen. Bunların bir erkeğin değil kadın zihninin işaretleri olduğunu anlamadığım için aptal olmalıyım.”

Angelica dudak büktü. “Hepiniz aynısınız, siz psikologlar.” Sözcüğü müstehcenmiş gibi tükürerek söylemişti. “Hayal gücünüz çok dar.”

“Ama ben onlara benzemem, Angelica. Tamam, önemli bir hata yaptım ama bahse girerim seni herkesten daha iyi tanıyorum. Çünkü sen bana zihninin içini gösterdin. Yalnızca cinayetlerle de değil üstelik. Bana gerçek kadını, aşkı anlayan kadını gösterdin. Ama onlar anlamadılar, değil mi? Onlara bir erkeğin vücudunda bir kadın ruhuna sahip olduğunu söylediğinde sana inanmadılar. Ah, anlamış gibi yapmışlardır, sana üstünlük taslamışlar, aşağılamışlardır. Ama içlerinden seni hilkat garibesi gibi bir kenara attılar, değil mi? İnan bana, ben asla bunu yapmazdım.” Konuşmasının sonuna gelirken Tony’nin sesi çatallaştı, ağzı korku ve kloroformdan kurumuştu. Hiç değilse damarlarından geçen adrenalin bir analjezik görevi görüyordu.

Angelica kaba bir tavırla, “Benim hakkımda ne biliyorsun?” diye sordu, yüzündeki acı koket görüntüsüyle tam bir tezat oluşturuyordu.

Tony, Angelica’nın narsisizminin onunla gizli yanlarını paylaşmasını, Tony’nin gözündeki imajını duymaya ihtiyacı olduğunu gerekli kılacağını düşündü ve kumar oynayarak, “Konuşacaksak bir içeceğe ihtiyacım var” dedi. Hayatını kurtarma şansı varsa, onunla bir ilişki kurmak zorundaydı. Bir içki duvardaki ilk tuğla olabilirdi. Angelica’nın kendisini ne kadar nesne değil de birey olarak görmesini sağlarsa, şansı da o kadar artardı.

Angelica şüpheyle dudak büktü. Sonra uzun saçlarını havalandıran bir baş hareketiyle uzaklaşıp duvardaki lavaboya gitti. Musluğu açarak bir bardak arandı. “Bir bardak alacağım” diye mırıldanarak yanından geçti ve takırtılarla merdiveni tekrar çıktı.

Tony küçük zaferinin getirdiği rahatlamayı hissetti. Angelica otuz saniyeden kısa bir süre sonra döndü, elinde kalın beyaz bir kupa vardı. Lavaboya doğru yürürken Tony mutfağın yukarıda olduğunu tahmin etti. Angelica yüksek topuklarla yürümeyi iyi beceriyordu, adımları ölçülü ve dişiydi. Kaçırma ve öldürmenin gerilimi altında daha erkeksi tavırlara büründüğünden bu Tony’ye ilginç geldi. Terry Harding’in, Damien CQ evinden çıkan bir erkek gördüğüne inanmasının tek nedeni buydu.

Angelica kupayı doldurdu ve Tony’ye dikkatle yaklaştı. Saçlarını sımsıkı tuttu, başını acı verecek biçimde geriye çekti ve ağzına buz gibi suyu döktü. Suyun yarısı çenesinden aktı ama Tony de çok rahatladı. Angelica geriye çekilirken, “Teşekkürler” dedi boğuk bir sesle.

Angelica alayla, “İnsan konuğuna karşı her zaman nazik olmalı” dedi.

Tony, “Umarım bunu bir süre daha devam ettirirsin” karşılığını verdi. “Biliyorsun, sana hayranlık duyuyorum. Bir tarzın var.”

Angelica tekrar kaşlarını çattı. “Beni aldatmaya çalışma, Anthony. Böyle aptal iltifatlarla bir yere varamazsın.”

“Aptallık değil” diye karşı çıktı Tony. “Yaptığın şeylerin ayrıntılarına günlerimi, gecelerimi verdim. Zihninin içine o kadar çok girdim ki sana nasıl hayran olmam? Nasıl etkilenmem? Buraya getirdiğin diğerlerinin, kim olduğun, neler yapabileceğin hakkında hiçbir fikirleri yoktu.”

“Bu doğru, bunu rahatlıkla söyleyebilirim. Bebek gibiydiler, korkmuş, aptal bebekler” dedi hor görür bir tavırla. “Benim gibi bir kadının onlara neler yapabileceğini görmediler. Hain, şehvet düşkünü aptallardı.”

“Çünkü seni benim tanıdığım gibi tanımıyorlardı.”

“Sürekli bunu söyleyip duruyorsun. Kanıtla. Benim hakkımda her şeyi bildiğini kanıtla.”

Tony, onun zırhını indirdiğini düşündü. Yemek için şarkı söylemeyi boş ver, hayatın için konuş.

Psikolojinin gerçekten bir bilim mi yoksa saçmalık mı olduğunu keşfedeceği test yeriydi burası.

*

“Fraser Duncan. Merhaba, ben Bradfield polisinden Detektif Carol Jordan.” Carol unvanını tam olarak söylemeye hiç alışamamıştı. Biri ortaya çıkıp, “Hayır, değilsin Sonunda seni bulduk” diye bağıracakmış gibi geliyordu ona. Neyse ki bugün böyle bir şey olmadı.

“Evet.” Ses dikkatliydi, iki heceli kelime soru sorar gibi söylenmişti.

“Aslında yaptığımız bir araştırmada bize yardım edebileceğinizi kardeşim Michael Jordan önerdi.”

“Ha, öyle mi?” Ses biraz sıcaklaşmıştı. “Michael nasıl? Yazılımla mı uğraşıyor?”

Carol, “Kesinlikle bu onun en sevdiği oyuncak bence” dedi.

Fraser Duncan güldü. “Pahalı bir oyuncak, Detektif. Şimdi, sizin için ne yapabilirim?”

“Sizinle Vicom 3D Commander hakkında konuşmak istiyorum. Çok gizli tutulacak, bunu anlıyorsunuzdur. Önemli bir cinayet araştırması yapıyoruz ve teorilerimizden biri de katilimizin kendi kasetlerinde oynama yapmak, belki başka malzemeler aktarmak için sizin yazılımı kullandığı. Bu mümkün, değil mi?”

“Mümkünden de öte. Çok basittir.”

“Peki tüm müşterilerinizin kayıtlarını saklıyor musunuz?” diye sordu Carol.

“Saklarız. Bütün paketleri doğrudan satmıyoruz tabii ama Commander alan herkesin kayıtları bizden geçmek zorunda, çünkü bu onlara parasız müşteri hizmeti sağlıyor, yazılımı geliştirdikçe öncelikli olarak onlara gönderilmesini garantiliyor.” Duncan artık açılmıştı. “Müşteri veri tabanımıza girmek istediğinizi düşünüyorum, Detektif.”

“Gerçekten de öyle efendim. Bu bir cinayet soruşturması ve bu bilgi bizim için çok önemli olabilir. Tümüyle gizli tutulacağını bir kez daha belirtmek istiyorum. İşimiz biter bitmez verilerinizin sistemimizden silinmesiyle bizzat ilgileneceğim.” Carol yalvarır gibi konuşmamaya çalışıyordu.

Duncan tereddütle, “Bilmiyorum” dedi. “Sizin ve meslektaşlarınızın müşterilerimin kapısını çalması fikrinden hoşlandığımdan emin değilim.”

“Böyle olmayacak, Bay Duncan. Kesinlikle. Listeyi İçişleri Ana Soruşturma Sistemimize aktaracak ve oradaki bilgilerle çapraz eşleştirme yapacağız. Ancak bir bağlantı ortaya çıkarsa harekete geçeriz.”

Duncan birden, “Peşinde olduğunuz kişi dizi cinayetler katili mi?” diye sordu.

Carol bir an, ne duymak istiyor acaba, diye merak etti. Kumar oynayarak, “Evet” dedi.

“Sizi biraz sonra ararım, Detektif. Yalnızca söylediğiniz kişi olduğunuzdan emin olmak için.”

“Olur tabii.” Carol ona ana polis santralının telefonunu verdi. “Scargill Sokağı’ndaki HOLMES odasında olduğumu söyleyin.”

Beş dakika sabırsızlıkla geçti. Telefonun çalışı bitmeden Carol almacı kulağına götürmüştü bile. “Detektif Jordan.”

“Bana borcun var, kardeşim.”

“Michael”

“Fraser Duncan’a senin ne kadar saygın bir kişi olduğunu ve polis hakkında duyduklarına rağmen sana güvenebileceğini söyledim biraz önce.”

“Seni seviyorum, kardeşim. Şimdi telefonu kapa da adam beni arayabilsin”

Bir saat içinde Vicom’un verileri HOLMES bilgisayar ağına girmişti. Bunu sağlayan da Dave Woolcott ve modern teknolojinin mucizeleriydi. Veri kullanımının genel kurallarını kararlaştırdıktan sonra Carol, Fraser Duncan’ı Woolcott’a havale etmişti. “ASCII dosyaları”, “baud oranı” gibi yabancı ifadelerden oluşan konuşmayı anlamadan dinlemişti.

Dave terminallerden birinde çalışırken Carol da onun yanına oturdu. Dave, “Tamam” dedi. “Swansea’dan Bradfield’ın yirmi mil çapı içinde Discovery almış herkesi içeren listeyi aldık. Vicom’dan yazılım alanların listesini de aldık. Bu tuşa vuracağım ve bu menüden şu seçeneğe gireceğim. Şimdi arkamıza yaslanıp makinenin işini yapmasını bekleyebiliriz.”

İşkenceli bir dakika boyunca hiçbir şey olmadı. Sonra ekran silindi ve bir mesaj yanıp sönmeye başladı. “(2) eşleme bulundu. Eşlemelerin listesini ister misiniz?” Dave “evet” tuşuna basınca ekranda iki ad ve adres belirdi.

1: Philip Crozier, 21 Broughton Crag, Sheffield Road, Bradfield BX4 6JB

2: Christopher Thorpe (sınıflama ölçütü 1) I Angelica Thorpe (sınıflama ölçütü 2), 14 Gregory Sokağı, Moorside, Bradfield BX4 4LR

Carol ikinci seçeneği göstererek, “Bu ne anlama geliyor?” diye sordu.

“Discovery, Christopher Thorpe adına kayıtlı, yazılım da Angelica tarafından alınmış. Bu seçeneği kullanmakla makine adın yanı sıra adrese göre de eşleme yapıyor. Tamam, Carol, bir şey buldun. Bunun bir anlamı var mı yok mu göreceğiz?”

*

Penny Burgess, Malham Pavement’ın kaba kireçtaşında hızla yürüyordu. Gökyüzü ilkbaharın parlak mavi rengindeydi, otlar kahverengiden yeşile dönmeye başlamıştı. Zaman zaman kuşlar şarkı söylüyordu. Penny’nin gerçekten kendine geldiği iki durum vardı. Biri sıcak bir haberin peşinde koşmaktı. Öbürü de Yorkshire Dales ve Derbyshire Peak District’in yüksek ovalarında dolaşmaktı. Açık havada kendini kuşlar kadar özgür hissediyordu, bütün gerilim yok olmuştu. Bir saat önce yazı isteyen haber masası yok, gidilmesi gereken haber kaynakları yok, rakiplerinden ileride olmak, omzunun üzerinden geriye bakmak yok. Yalnızca gökyüzü, yüksekler, olağanüstü kireçtaşı manzara ve o.

Birden nedensiz yere aklına Stevie McConnell takıldı. Bir daha gökyüzünü göremeyecek, kırda dolaşamayacak ve mevsimlerin dönüşünü seyredemeyecekti. Allah’a şükür birine bu yoksunluğun bedelini ödetecek gücü vardı.

*

Philip Crozier’ın evi üç katlı modern, dar bir evdi, alt katında yalnızca dahili bir garaj bulunuyordu. Carol otomobilde oturarak evi iyice gözden geçirdi. Yan koltukta oturan genç polis memuru, “Girecek miyiz efendim?” diye sordu.

Carol bir an düşündü. İdeal olarak bilgisayarda çıkan adların sahiplerini sorgularken yanında Tony’nin olmasını isterdi. Evinden onu bulmaya çalışmıştı. Cevap yok. Claire onun henüz büroya gelmediğini söylemişti. Dokuz buçukta bir randevusu olduğu için şaşkındı. Carol evin çevresinde dolaştı ama bir gece önce bıraktığı gibiydi. Kadın arkadaşıyla eğleniyor, kararını verdi. Becerikli Andy’nin yakalanmasını kaçırması iyi olur diye düşündü kötü niyetle, sonra hemen bu çocuksu düşüncesinden pişman oldu. Tony olmazsa Don Merrick’in yanında olmasını isterdi. Ama Merrick, Discovery’nin tespitinden sonra soruşturmanın başka bir cephesinde çalışıyordu. Acil başka işi olmayan tek kişi polis memuru Morris’ti, o da henüz üçüncü ayını yaşıyordu.

Carol, “Evde olup olmadığını öğrenebiliriz” dedi. “Ama herhalde iştedir.”

Bahçe yoluna girdiler, Carol düzgün biçilmiş çimenlere ve evin kusursuz boyasına dikkatle baktı. Ev Tony’nin profiline hiç uymuyordu. Değeri ve konumu açısından, onların hayat tarzlarına imrenen birinin evinden çok kurbanların evine benziyordu. Carol zile bastıktan sonra geriye çekildi. Tam vazgeçip otomobile dönmek üzereydiler ki ayak sesleri duydu. Kapı açıldı ve gri eşofman altı, kırmızı tişört giymiş çıplak ayaklı, iri yarı siyah bir adam göründü. Terry Harding’in verdiği eşkâlden çok farklıydı. Carol’ın yüreği bir an durdu sanki, sonra kendine Crozier’in yazılımı ve Discovery’yi kullanabilecek tek kişi olmayabileceğini hatırlattı. Adam gene de sorgulanmaya değerdi. Adam, “Buyurun” dedi.

“Bay Crozier.”

“Benim. Siz kimsiniz?” Sesinde rahat, güçlü bir Bradfield aksanı vardı.

Carol kimliğini çıkararak kendini tanıttı, “içeriye girip biraz konuşabilir miyiz acaba?”

“Hangi konuda?”

“Adınız rutin araştırmalarda ortaya çıktı ve sizi listeden silmek için bazı sorular sormak istiyorum.”

Crozier kaşlarını çattı. “Ne tür araştırmalar?”

“İçeriye girebilirsek açıklarım efendim.”

“Hayır, orada durun, bu ne demek oluyor? İşimi bitirmeye çalışıyorum.”

Morris, Carol’ın yanına geçti. “Zorluk çıkarmanıza gerek yok efendim, yalnızca rutin bir kontrol.”

Carol soğuk bir sesle, “Bay Crozier zorluk çıkarmıyor” dedi. “Sizin yerinizde olsam ben de aynı biçimde davranırdım. Sizinkinin tanımına uyan bir araç bir olayda kullanılmış ve sizi soruşturmanın dışına çıkarmamız gerekiyor. Bu soruşturmayla bağlantılı olarak başka insanlarla da konuşuyoruz efendim. Fazla uzun sürmez.”

Crozier iç çekerek, “O halde tamam” dedi. “İçeri girseniz iyi olacak.”

Halı kaplı merdivenlerden açık plan mutfaklı oturma odasına girdiler. Oda pahalı ama minimalist bir tarzda döşenmişti. Adam iki deri ve ahşap koltuğu gösterdi, kendisi cilalı parke üzerinde duran deri mindere oturdu. Morris defterini çıkararak temiz bir sayfa açtı.

Carol, “Evde mi çalışıyorsunuz?” diye sordu.

“Doğru. Ben serbest çalışan animatörüm.”

Carol, “Çizgi filmler mi?” dedi.

“Çoğunlukla bilim animasyonları yaparım. Açık Üniversite kursunuz için atomların nasıl çarpıştığını gösteren bir şev istiyorsanız sizin adamınız benim. Peki bu iş nedir?”

“Bir Land Rover Discovery’niz var mı?”

“Doğru. Garajda.”

“Geçen Pazartesi gecesi otomobilinizi kullanıp kullanmadığınızı söyleyebilir misiniz?” Allahım, yalnızca bir hafta önce miydi?

“Söyleyebilirim. Kullanmıyordum. Boston, Massachusetts’deydim.”

Carol rutin sorular sorarak Crozier’ın tam olarak ne yaptığını öğrendi ve bu bilgilerle ne yapabileceğini kestirdi. Sonra ayağa kalktı. Kilit sorunun zamanı gelmişti ama bunu rahat bir tavırla söylemek çok önemliydi. “Yardımınız için teşekkür ederim, Bay Crozier. Bir şey daha siz burada yokken evinize giren biri var mı? Otomobilinizi ödünç alabilecek biri.”

Crozier başını iki yana salladı. “Tek başıma yaşıyorum. Bir kedim ve çiçeklerim bile yok, yani ben yokken kimsenin eve gelmesine gerek yok. Anahtarı olan tek kişi benim.”

“Bundan emin misiniz? Temizlikçi, sisteminizi kullanmak için gelen bir meslektaş.”

“Eminim. Kendi temizliğimi kendim yaparım. Tek başıma çalışırım. Birkaç ay önce kız arkadaşımdan ayrıldıktan sonra kilidi değiştirdim, tamam mı? Benim dışımda kimsede anahtar yok.” Crozier sinirlenmeye başlamıştı.

Carol ısrar etti. “Peki bilginiz dışında biri anahtarlarını ödünç alıp çoğaltmış olabilir mi?”

“Nasıl yapabilir ki? Anahtarlarımı ortalıkta bırakma alışkanlığım yok. Otomobil benim üzerime sigortalı, yani başka kimse kullanmadı şimdiye kadar.” Rahatsızlığının arttığı açıktı. “Bakın, üzerinde benim plakam olan bir otomobille bir suç işlenmişse, sahte plaka kullanıyordur, tamam mı?”

“Söylediğinizi doğru kabul ediyorum, Bay Crozier. Bana verilen bilginin yeterli olduğunu söyleyebilirim, bir daha sizi rahatsız etmeyeceğiz. Zamanınızı aldığımız için çok teşekkür ederim.”

Otomobile dönünce Carol, “Bana bir telefon bul. Dr. Hill’i tekrar aramak istiyorum. Tam ona gerçekten ihtiyacımız olduğunda çekip gittiğine inanamıyorum” dedi.

18

“BACK UP.007; DOSYA AŞK.O18”ADLI3,5İNÇLİK DİSKETTEN

Çok gülünç. Özel bir cezalandırma yapıp yapmadığımı bile söyleyemeyecek bir adam yakaladılar, beni yakalamak için onu kullanıyorlar. Ünlü birini, benim yeteneklerime denk bir hasmı işe alacak saygıyı bana göstermeleri gerekirdi en azından, benim çapımda biriyle hiç karşılaşmamış bir aptalı değil.

Bunun yerine beni aşağıladılar. Dr. Tony Hill, cinayetlerimin analizine dayanarak benim profilimi çıkaracakmış. Bu günlük yıllar sonra, doğal nedenlerle ölümümün ardından yayınlandığı zaman, tarihçiler onun profilini gerçekle karşılaştırabilecek ve sözde biliminin yanlılıklarına gülecekler.

Hill gerçeğe asla yaklaşamayacak. Kayıtlara geçmesi için bu gerçeği ben yazıyorum.

Seaford’un Yorkshire limanında doğdum. Burası bölgenin en işlek balıkçılık ve ticari doklarından biridir. Babam bir denizciydi, petrol tankerlerinde birinci subaydı. Bütün dünyayı dolaşır, sonra eve dönerdi. Ama annem, kötü bir anne olduğu kadar kötü bir eşti de. Evin her zaman karmakarışık, yemeklerin düzensiz ve yavan olduğunu şimdi görebiliyorum. Başarılı olduğu tek konu, paylaşabildikleri tek şey içkiydi. Ayyaşlar için bir Olimpiyat yapılsa, altın madalyayı bu ikisi alırdı.

Yedi yaşımdayken babam eve gelmeyi bıraktı. Annem beni iyi bir oğul olmamakla suçladı tabii. Onu benim evden kaçırdığımı söyledi. Artık evin erkeği sensin dedi. Ama ben onun beklentilerine uygun olamadım. Her zaman benim yapabileceğimden fazlasını ister ve övgü yerine hep suçlardı. Gardıropta birçok insanın mantosundan daha çok kilitli zaman geçirirdim.

Babamın maaşı olmayınca annem sosyal yardım kaynaklarına kalmıştı, bu da bırak yeterli içki almayı yaşamaya bile ancak yetiyordu. İnşaat derneği evi elimizden alınca bir süre Bradfield’daki akrabalarımızın yanına gittik ama annem onların hoşnutsuzluklarını kaldıramayınca tekrar Seaford’a geri döndük. Annem orada şehrin öbür parlak endüstrisinde, fahişelikte çalışmaya başladı. Oturduğumuz pis daire ve pansiyonlardan geçen iğrenç, sarhoş denizcilere alışmıştım. Kiramızı hep geç öder, mahkemeler kapımıza bindirmeden genellikle tüyerdik.

Hep tanık olduğum çirkin sevilmelerden nefret ederek büyüdüm ve evden olabildiğince uzak kalmayı tercih ettim, çoğunlukla doklarda uyurdum. Yiyecek alabileyim diye paralarını alabilmek için benden küçük çocukları döverdim. Taşındığımız kadar sık okul değiştirdiğim için okulda başarılı olamadım, gerçi aptal çocukların çoğundan daha çok şey biliyordum.

16 yaşına basar basmaz Seaford’u terk ettim. Benim için felaket değildi, sürekli taşındığımız için fazla arkadaş edinememiştim. Onlar gibi olmak istemeyecek kadar çok erkek tanımıştım ve kendimi onlardan farklı hissediyordum. Bradfield gibi büyük bir şehre taşınırsam istediğim şeyi elde etmenin daha kolay olacağını düşündüm. Annemin kuzenlerinden biri çalıştığı elektronik şirketinde bana bir iş buldu.

O dönemlerde kadın giysileri giymenin beni çok rahatlattığını keşfettim. Bir pansiyona taşınarak ne zaman istesem kadın gibi giyinmeye başladım, bu da beni çok rahatlattı. Akşam kurslarında bilgisayar öğrenmeye başladım ve sonunda çok iyi bir sertifika aldım. Tam o sıralarda anneme kardeşinden Seaford’da bir ev kaldı.

Tekrar Seaford’a dönerek bir işe girdim, yerel özel telefon şirketinin bilgisayar sisteminde çalışmaca başladım. Oraya dönmek istemiyordum aslında ama iş geri çevrilemeyecek kadar iyiydi. Asla annemin yanına gitmedim. Benim orada olduğumu bildiğini bile sanmam.

Seaford’un birkaç iyi yanından biri de, Hollanda’ca sık sık feribot kalkmasıdır. Her hafta sonu oraya giderdim, çünkü Amsterdam’da kadın gibi giyindiğim zaman kimse beni ayıplamıyordu. Orada birçok travesti ve transseksüelle tanıştım ve onlarla konuştukça onlar gibi olduğumu anladım. Bir erkeğin vücuduna bürünmüş bir kadındım ben. Bu da kızlara neden cinsel olarak hiç ilgi duymadığımı açıklıyordu. Erkekleri çekici bulmama karşın ibne olmadığımı biliyordum. Herkes ancak kadınla erkeğin birbirine mükemmel uyduğunu bilirken normal ilişki kurmuş gibi davranarak beni iğrendiriyordu erkekler.

Leeds’deki Jimmy’de doktora gittim, orada kuzeydeki bütün cinsiyet değişimi ameliyatları yapılır ama beni geri çevirdiler. Psikologları bütün erkekler gibi aptaldı. Ama Londra’da özel bir doktor buldum, o da bana ihtiyacım olan hormon tedavisini yaptı. Bütün bunlar olurken çalışmam mümkün değildi elbette. Doktor ameliyat olup kadın olduktan sonra başka bir işe girmem için bana iyi bir referans vereceğini söyledi.

Ameliyat için yurtdışına gitmem gerekiyordu ve bu sandığımdan çok daha pahalıydı. Anneme gidip bana ödünç para vermesi için evi ipotek etmesini istedim ama annem bana güldü geçti.

Böylece ondan öğrendiğim işi yaptım. Kendimi doklarda sattım. Denizcilerin bir travestiye bu kadar çok para vermeleri çok şaşırtıcı. Memeleri ve kamışı olan birini düşündükleri anda akılları başlarından gidiyordu. Ben öbür fahişelere benzemiyordum. İçkim, uyuşturucum, pezevengim yoktu. Ameliyat parasını biriktirene kadar bu işi sürdürdüm.

Seaford’a döndüğümde kendi annem bile beni tanımadı. Eve döneli birkaç gün olmuştu ki kazayla aşırı dozda içki içip hap aldı. Kimse buna şaşırmadı. Evet, Doktor, listeme onu da ekleyebilirsin.

Yeteneklerim, deneyimim ve referansımla Bradfield’daki telefon şirketinde sistem analisti olarak iş bulmakta zorluk çekmedim. Seaford’daki evin satışından gelen parayla Bradfield’da bir ev aldım ve hayatımı paylaşmaya lâyık bir erkek bulma işine giriştim.

Dr. Hill de bunların hiçbirini bilmeden beni anladığını sanıyor. Kısa bir süre sonra bütün bunları onunla paylaşacağım. Bunları kendisinin yazma şansının olmayacak oluşu ne kötü.

***

Doğrusu şu ki, cinayetle ilgili her konuda ayrıntılara karşı hassas bir insanım ve belki inceliğimi bu noktaya kadar taşıyabilirim.

Don Merrick, HOLMES odasına duble peynirli ve beykınlı burgerle girdi. Dave Woolcott, “Bunu nasıl yapabiliyorsun?” diye sordu. “Şu pasaklı Alice’leri yenilebilecek bir şey pişirmeye nasıl ikna ediyorsun? Bir fincan çayı bile yakabilirler ama sen her zaman onları parmağının ucunda oynatıyorsun.”

Merrick yüzünü buruşturdu. “Bu benim doğal taşralı çekiciliğim” dedi. “En çirkinini seçiyor ve bana gençlik yıllarındaki annemi hatırlattığını söylüyorum.” Oturup uzun bacaklarını uzattı. “Çavuşunun bana verdiği yarım düzine Discovery’yi kontrol ettim. Hepsi temiz. İkisini kadın kullanıyor, ikisinin söz konusu iki gece için güçlü kanıtları var, biri multiple sclerosis hastalığına yakalanmış yani bu işi yapamaz, altıncısı da üç hafta önce otomobilini Midlands’da bir bayiye satmış.”

Dave, “Harika” dedi somurtarak. “Listeyi operatörlerden birine ver de dosyayı güncelleştirsin.”

“Amir nerede?”

“Carol mı, Kevin mı?”

Merrick omzunu silkti. “Detektif Jordan’ı hâlâ amirim olarak görüyorum.”

Dave, “İş peşinde” dedi.

Merrick, “Peki bir sonuç almış mı?” diye sordu.

“İki çapraz eşleme.”

Merrick, “Haydi bir bakalım” dedi.

Dave sayfaları karıştırarak birbirine zımbalanmış üç sayfayı buldu. Birincisinde iki korelasyon vardı. Merrick kaşlar çatarak öbür sayfayı çevirdi. İkincisi, Philip Crozier hakkında sabıka kaydının sonuçlarıydı. Bilinen bir şey yok. Merrick aceleyle üçüncü sayfayı çevirdi, burada iki Christopher Thorne vardı. Birinin en son adresi Devon’daydı, hırsızlıktan çeşitli kereler hüküm giymişti. İkincisinin bilinen son adresi Seaford’daydı. Bir dizi çocuk suçlarından hüküm giymişti: Bir futbol hakemine saldırı, okulun pencerelerini kırmak, mağazadan mal çalmak. Yarım düzine yetişkin suçu vardı, hepsi de fahişelikten. Merrick soluğunu tutarak ön sayfaya döndü. “Allah kahretsin” dedi.

Dave birden dikkat kesilerek, “Ne oldu?” diye sordu.

“Şu Christopher Thorpe, Seaford’lu olan.”

“Ne var. Carol aynı insan olmadığını düşünüyor. Yani adam erkek fahişeliğinden hüküm giymiş ama Bradfield’daki evli görünüyor, çünkü aynı adreste onun soyadını taşıyan bir kadın var. Düşünsene, Discovery gibi pahalı otomobilleri doklarda kiralık oğlanlık yaparak alamazsın.”

Merrick başını iki yana salladı. “Hayır, yanlış anlamışsın. Bu Christopher Thorpe’u Seaford’dan tanıyorum, buraya gelmeden önce Seaford’da Asayiş Şubesi’nde çalışıyordum, hatırlasana. Christopher Thorpe o sırada cinsiyet değiştirme işlemlerinin yarısındaydı. Memeleri falan çıkmıştı, ameliyat olmak için para kazanmaya çalışıyordu. İşte kullandığı adı neydi tahmin et. Dave, Christopher Thorpe, Angelica Thorpe ile evli değil, Angelica Thorpe’un ta kendisi.”

Dave, “Allah kahretsin” diye Merrick’in sözünü tekrar etti.

“Dave, Carol hangi cehennemde?”

*

Angelica, Tony’nin önünde duruyordu, elleri kalçalarındaydı, dudağını ısırıyordu. “Yapamazsın, değil mi? Kanıtlayamazsın, çünkü hayatım hakkında hiçbir şey bilmiyorsun.”

Tony, “Bir anlamda kesinlikle haklısın, Angelica. Hayatinin gerçeklerini bilmiyorum” dedi dikkatle, “ama az çok biçicini biliyorum sanırım. Annen seni sevme konusunda çok iyi değildi Belki içki ya da uyuşturucu sorunu vardı ya da belki de küçük bir çocuğun ihtiyaçlarını anlamıyordu yalnızca. Her iki durumda da küçükken sevildiğini hissettirmedi sana. Haklı mıyım? “

Angelica dudak büktü. “Devam et. Kendine bir çukur kaz. “

Tony ensesinde bir korku ürpertisi hissetti. Ya yanlış bir şey söylerse? Ya bu kadın, Tony’nin soruşturma boyunca aklında tuttuğu bütün istatistiksel kesinliğin bir istisnasıysa? Ya mutlu, sevgi dolu bir aileden gelen bir dizi cinayet katiliyse? Şüphelerini şu anda kaldıramayacağı bir lüks olarak gören Tony devam etti. “Sen büyürken baban pek yanında değildi ve gurur duymasını sağlamak için elinden gelen her şeyi yapmana rağmen oğlundan gurur duyduğunu hiç göstermedi. Annen senden çok şey bekledi, sürekli sana evin erkeği sensin diyor, istediği erkek olman yerine çocuk gibi davrandığın zaman seni cezalandırıyordu.” Angelica’nın yüzü bunları bildiğini belli eden bir acıyla çarpıldı. Tony sustu.

Angelica dişlerinin arasından, “Devam et” dedi.

“Böyle iki büklüm dururken konuşmam kolay değil. İpi biraz gevşetip dik durmamı sağlayabilir misin?”

Angelica başını iki yana salladı, yüzü bir çocuğunki gibi somurtkandı.

Tony, “Böyle sana doğru dürüst bakamıyorum” diye denedi. “Muhteşem bir vücudun var, bunu biliyor olmalısın. Gördüğüm en son şey bu olacaksa, hiç değilse tadını çıkarayım.”

Angelica, Tony’nin doğru mu söyleyip söylemediğini düşünüyormuş gibi başını yana yatırdı. “Tamam” dedi sonunda. “Ama bu bir şeyler değişecek anlamına gelmez” diye ekleyerek vincin yanına gidip ipi gevşetti.

Kasları sınıra dayanmış gerginlikten kurtulurken Tony omuzlarında hissettiği acıdan dolayı çığlık atmayı önleyemedi. Angelica kameranın yanına dönerken, “Birazdan geçer” dedi. “Konuşmaya devam et” diye ona emretti. “Fantezilerden her zaman hoşlanmışımdır.”

Tony acıya karşı direnerek vücudunu doğrulttu. “Akıllı bir çocuktun” dedi. “Hepsinden daha akıllı. Bu kadar akıllıyken arkadaşlık kurmak hiç kolay olmaz. Belki çok fazla taşındınız. Farklı çevreler, hatta belki farklı okullar.”

Angelica denetimini tekrar kurmuştu, Tony konuşurken yüzü ifadesizdi. “Arkadaş edinmek kolay değildi. Başkalarından farklı olduğunu biliyordun, özeldin ama başta bunun nedenini anlayamamıştın. Sonra büyürken nedenini keşfettin. Öbür oğlanlarla aynı değildin, çünkü sen oğlan değildin. Kızlara cinsel bir ilgi duymuyordun ama eşcinsel olduğun için değil. Hiç değil. Çünkü sen kendin kızdın. Kadın giysileri giymenin seni rahatlattığını keşfettin.” Tony sustu ve ona çarpık bir gülümsemeyle baktı. “Buraya kadar nasılım?”

Angelica soğuk bir sesle, “Çok etkileyici, Doktor” dedi. “Büyülendim. Devam et.”

Tony omuz kaslarını gevşetti, şimdiye kadarki hasarın kalıcı olmadığını keşfedince rahatladı. Sırtına batan iğneler yaşadıklarından sonra çok küçük rahatsızlıklardı artık. Derin bir soluk alarak konuşmaya devam etti. “İçindeki insanı yaşamaya karar verdin, gerçekten olduğunu bildiğini kadın olmaya. Allahım, Angelica, bütün bunları yaşadığın için sana o kadar çok saygı duyuyorum ki. Doktorları bu fikri ciddiye almaya ikna etmenin ne kadar zor olduğunu biliyorum. Bütün o hormon tedavisi, elektroliz, ameliyatı beklerken yarı erkek yarı kadın olarak yaşamak, sonra ameliyatın acısı.” Başını iki yana salladı. “Bütün bunları yapacak cesareti ben bulamazdım.”

“Kolay değildi.” Bu sözler Angelica’nın ağzından neredeyse istemeden kaçmıştı.

Tony sempatiyle, “Sana inanıyorum” dedi. “Ve bütün bunlardan sonra, kadın olduğunda erkeklerdeki aptallık, duyarsızlık ve içgörü eksikliğinin kaybolmadığını kavradığın zaman değer miydi diye düşünür insan. Erkekler eskisi gibi bir avuç orospu çocuğuydu, sevgi ve ilgisini onlara sunan özel bir kadını fark etmiyorlardı.” Tony sustu ve onun yüzünü inceleyerek büyük kumar için zamanın gelip gelmediğini düşündü. Angelica’nın gözlerindeki soğukluğun yerini neredeyse zavallı bir bakış almıştı. Tony sesini yumuşattı ve alçaktı. Lütfen Allahım, işe yarasın.

“Seni reddettiler, değil mi? Adam Scott, Paul Gibbs, Gareth Finnegan, Damien Connolly. Seni geri çevirdiler.”

Angelica geçmişi silmek istermiş gibi başını şiddetle iki yana salladı. “Beni bıraktılar. Beni bıraktılar, geri çevirmediler. Bana ihanet ettiler.”

Tony yumuşak bir sesle, zor öğrendiği tekniklerin ona ihanet etmemesi için dua ederek, “Anlatsana” dedi. “Bundan söz et bana.”

Angelica “Neden anlatacakmışım?” diyerek ona doğru geldi ve öyle sert bir tokat attı ki Tony dudaklarından akan kanı hissetti. “Sen de onlardan daha iyi değilsin. O sürtüğe ne demeli? O sarışın orospuya, pis fahişeye?”

Tony ağzının içine dolan ılık tuzlu kanı yuttu. “Carol Jordan’ı mı kastediyorsun?” diye sorarak oyalandı. Bunu nasıl oynaması gerekiyordu? Yalan mı söyleyecekti, yoksa doğruyu mu?

“Kimi kastettiğimi çok iyi biliyorsun. Onunla birlikte olduğunu biliyorum, bana yalan söylemeye sakın kalkma” dedi tıslar gibi, elini tekrar kaldırmıştı. “Seni hain, inançsız orospu çocuğu.” Eli tekrar yüzüne indi, o kadar sertti ki Tony boynunun şiddetle çatırdadığını duydu.

İstemeden gözleri yaşla doldu. Gerçek, işe yaramayacaktı. Kendisine yalnızca bir cezalandırma daha kazandırırdı. İnandırıcı bir yalan söylemesi için dua ederek yalvardı. “Angelica, o yalnızca bir düzüşme, duvarlara tırmanmamı önlemek için. Beni telefonlarınla öyle uyandırdın ki. Ne zaman telefon edeceğini, hatta edip etmeyeceğini bile bilmiyordum.” Sesin bir öfke tınısı kattı. “Seni istiyordum, sen de bana seni nasıl elde edebileceğimi söylemedin. Angelica, ben de senin gibiyim. Zaman dolduruyor, eşitimi arıyorum. Yalnızca bir polisin benim fantezilerime cevap verebileceğine inanabiliyor musun, ha? Bunu bilmen gerekir, sen de benim gibisin.”

Angelica geri çekildi, yüzünde şok geçiren bir insanın ifadesi vardı. Bir tür başarı kazandığını sezen Tony konuşmaya devam etti. “Biz farklıyız, senle ben. Onlar sana lâyık değildi. Ama biz özeliz. Telefon konuşmalarımızdan bunu anlamış olman gerekirdi. Olağanüstü bir şeye sahip olduğumuzu görmedin mi? Bu kez farklı olacağını? Gerçekten istediğin bu değil mi? Öldürmek istemiyorsun. Aslında istemiyorsun. Onlar değersiz oldukları, seni bıraktıkları için öldürdün yalnızca. Gerçekten istediğin şey, sana lâyık bir eş. İstediğin şey aşk. Angelica, istediğin şey benim.”

Angelica uzun uzun onun gözlerine, açık ağzına baktı. Sonra kafası karıştı. “O sözü söyleme, seni değersiz bok torbası” diye kekeledi. “Sakın söyleme” Sesi kısık, boğuk bir çığlıktı. Birden topukları üzerinde dönerek odadan koşa koşa çıktı, yüksek topukları merdivenleri dövüyordu.

Tony onun uzaklaşan ayak sesinin ardından umutsuzca, “Seni seviyorum, Angelica” diye bağırdı. “Seni seviyorum.”

*

Carol ve memur Morris, Gregory Sokağı’ndaki küçük bir evin önünde duruyorlardı. Polis memurunun vücut dilini okumak için Carol’ın psikolog olmasına gerek yoktu. Morris, Carol’ın sezgisinin peşinde koşmaktan bıkıp usanmıştı. Kapı zilini dördüncü kez çaldıktan sonra, “İşte olmalılar” yorumunu yaptı.

Carol da aynı fikirdeydi. “Öyle görünüyor.”

“Daha sonra gelelim mi?”

Carol, “Öbür kapılara bakalım” önerisinde bulundu. “Bakalım komşular evde mi? Belki bize Thorpe’ların işten ne zaman döndüğünü söyleyebilirler.”

Morris bir öğrenci gösterisinde kalabalığı kontrol altında tutmayı tercih edermiş gibi görünüyordu. “Evet, efendim” dedi bıkkın bir sesle.

“Sen sokağın karşısına geç, ben bu yana gideceğim.” Carol onun sokakta vardiya birimindeki bir madenci gibi yürüyüşünü izledi. İç çekerek başını iki yana salladı ve dikkatini on iki numaraya yöneltti. Burası Tony’nin katil için öne sürdüğü türde bir bölgeydi. Tony’yi düşünmek Carol’ı tekrar tedirgin etti. Hangi cehennemdeydi? Herkesin zaman kaybı olarak gördüğü bir düşünceye vereceği destek bir yana, bugün onun bilgilerine gerçekten ihtiyacı vardı. Tony kayıp listesine girmek için en kötü zamanı seçmişti. Bağışlanamaz bir şeydi bu. En azından sekreterine telefon ederek onun için mazeretler uydurmasını önleyebilirdi.

On iki numaranın kapısında zil yoktu, bu yüzden Carol tahta kapıya vurdu. Kapıyı açan kadın bir pembe diziden fırlamış bir karikatür gibiydi. Kırk yaşlarındaydı, makyajı Los Angeles’ta bir akşam yemeğine davetliymiş gibi ağırdı, Bradfield’ın bir arka sokağında öğleden sonra olmasına rağmen. Platin sarısına boyalı saçları arkada topuz yapılmıştı. Göğüs yarığı görünecek kadar açık yakalı dar bir siyah süveter, parlak mavi dapdaracık tayt, beyaz topuklu ayakkabı giymiş ve ince bir altın bileklik takmıştı. Ağzının köşesinden bir sigara sarkıyordu. “Ne var, tatlım?” diye sordu.

Carol kimlik kartını göstererek, “Sizi rahatsız ettiğim için özür dilerim” dedi. “Detektif Carol Jordan, Bradfield polisi. On dört numaradaki komşularınızı bulmaya çalışıyorum, Thorpe’ları ama evde kimse yok galiba. İşten ne zaman döndüklerini biliyor musunuz acaba?”

Kadın omzunu silkti. “Bilemem, tatlım. O inek herhangi bir saatte gelip gidebilir.”

Carol, “Ya Bay Thorpe?” diye sordu.

“Hangi Bay Thorpe? Yan kapıda hiç Bay Thorpe yok canım.” Çatlak sesle kahkaha attı. “Onu hiç görmediğin anlaşılıyor. O çirkin inekle evlenen her erkek ancak kör olabilir Onunla ne işin var?”

Carol, “Yalnızca rutin bir soruşturma” dedi.

Kadın somurttu. “Bana sakın böyle söyleme” dedi. “Rutin soruşturmalara detektif göndermeyeceklerini öğrenecek kadar çok The Bill dizisi izledim. O ineği parmaklıkların ardına koymanın zamanı geldi bana sorarsan.”

“Neden, Bayan?”

“Goodison, Bette Goodison. Bette Davis’deki gibi. Çünkü o çirkin, antisosyal bir inek, nedeni bu.”

Carol gülümsedi. “Korkarım bu bir suç değil, Bayan Goodison.”

“Hayır ama cinayet suçtur, değil mi?” Bette Goodison zafer kazanmış gibi güldü.

Carol yutkundu. “Bu çok ciddi bir suçlama.”

Bette Goodison sigarasından son nefesini çekti ve izmaritini ustalıkla uzağa fırlattı. “Sizin de böyle düşündüğünüze memnun oldum. Moorside’daki arkadaşlarınız pek böyle düşünmüyor.”

Carol kaygılı bir ses tonuyla, “Meslektaşlarım hakkında iyi duygular beslememenize üzüldüm” dedi. “Belki bana neden söz ettiğinizi açıklayabilirsiniz?” Lütfen Allahım, bu Yorkshire Canavarı’nın tekrarı olmasın. Bu olayda katilin en yakın arkadaşı polise Canavar’dan şüphelendiğini söylemiş ama polis buna hiç önem vermemişti.

“Prens, ondan söz ediyoruz.”

Carol’ın zihninde bir an, Bir Bradfield evinin arka bahçesine gömülmüş bir Amerikan rock yıldızının görüntüsü canlandı. Kendini toplayarak, “Prens mi?” diye sordu.

“Alman çoban köpeğimiz. Ondan hep şikâyet ederdi, yani Angelica Thorpe. Hiç de hakkı yoktu. O köpek ona hizmet ediyordu. Biri sokaktan geçse köpek hemen haber verirdi. Köpek kadar etkili bir hırsız alarmı için bir servet yatırması gerekirdi. Her neyse, birkaç ay önce... Ağustos ayında, Banka Tatili’nden önceki hafta sonu işten eve geldik, Col’la ben, Prens yoktu. O bahçeden çıkmasının imkânı yok, yanına gelen kimseyle gitmezdi. Ortadan kaybolmasının tek bir yolu var, öldürüldü.” Bayan Goodison vurguyu artırmak için Carol’ın göğsüne parmağını uzattı. “Onu zehirledi ve hiç kanıt olmasın diye cesedini ortadan kaldırdı. O bir katil”

Normal olarak Carol bu konuşmadan kaçmak için yalınayak bir mil koşardı ama Becerikli Andy’yi takip ediyordu ve her tür tuhaflık dikkatle izlenmesi gereken bir şeydi. “Bayan Thorpe olduğundan nasıl bu kadar emin olabiliyorsunuz?” diye sordu.

“Nedenlerim var. Köpekten şikâyet eden tek kişi oydu. Kaybolduğu gün benle Col işteydik ama o bütün gün evdeydi. Bunu çok iyi biliyorum, çünkü o hafta geceleri hep ayaktaydı. Köpeğin kaybolması konusunda bir şey bilip bilmediğini sormak için kapısını çaldığımızda yalnızca o çirkin gülümsemesiyle güldü. Suratına bir tane indirebilirdim. Peki bu konuda ne yapacaksınız?”

Carol, “Korkarım kanıt olmadan yapabileceğimiz fazla bir şey yok” dedi sempatik bir tavırla. “Bayan Thorpe’un yalnız yaşadığından eminsiniz, değil mi?”

“Kimse onun gibi çirkin bir inekle yaşamak istemez. Hiç ziyaretçisi yoktur. Kadın elbisesi giymiş bok çukuru gibi durduğundan buna şaşmamalı.”

Carol, “Ne tür bir otomobil kullandığını biliyor musunuz?” diye sordu.

“Şu lanet yuppie ciplerden. Size soruyorum, Bradfield’ın ortasında kim kocaman bir cip kullanmaya ihtiyaç duyar? Bir tür çiftlikte yaşamıyoruz, değil mi?”

“Peki nerede çalıştığını biliyor musunuz?”

“Bilmiyorum ve ilgilenmiyorum.” Kadın saatine baktı “Şimdi sakıncası yoksa dizim başlıyor.”

Carol kapının Bette Goodison’ın arkasından kapanmasını izledi. Kafasında hoş olmayan bir kuşku oluşmaya başlıyordu. Ona kadar sayamadan çağrı cihazı ısrarla bipledi. “Scargill Sokağı’nda Don’u ara. Çok acil” yazısını okudu.

“Morris” diye bağırdı Carol. “Beni bir telefona götür. Pronto monto” Gregory Sokağı’nda olup bitenler her neyse bekleyebilirdi. Belli ki Don bekleyemezdi.

*

Gücü tükenen Tony bir kâbusa daldı. Yüzüne çarpan buz gibi su onu hemen doğrulttu, başı geriye çarptı. “Ahhh” diye inledi.

Angelica kaba bir sesle, “Uyan, uyan” dedi.

Tony, “Haklıydım, değil mi?” dedi şişmiş dudaklarının arasından. “Bunu düşünecek zamanın oldu, haklı olduğumu biliyorsun. Cinayetlere son vermek istiyorsun. Onların ölmesi gerekiyordu, ölmeyi hak etmişlerdi. Seni bıraktılar, sana ihanet ettiler, seni hak etmediler. Ama artık bütün bunlar değişebilir. Benimle farklı olabilir, çünkü ben seni seviyorum.”

Angelica’nın yüzündeki sert maske gözlerinin önünde parçalanarak yumuşadı. Angelica, Tony’ye gülümsedi. “Seksle ilgili değildi, biliyorsun. Her zaman sevişecek insan bulabilirim. Erkekler seks karşılığında bana para öder. Seks için çok para ödediler. Ameliyatın parasını böyle buldum, biliyorsun. Beni her zaman istediler.” Sesi tuhaf bir gurur ve öfke karışımıyla doluydu.

Tony yüzüne açlık ve hayranlık olduğunu umduğu bir ifade yerleştirerek, “Bunun nedenini anlayabiliyorum” diye yalan söyledi. “Ama senin asıl istediğin aşktı, değil mi? Sokaklardaki sevgisiz seks ya da telefonda olan seksten daha fazlasını istiyordun. Bunu hak ediyorsun. Allahım, bunu hak ediyorsun. Ben sana bunu verebilirim, Angelica. Aşk fiziksel çekim değildir yalnızca, ama Allah biliyor ya çekicisin. Ama aşk saygı, hayranlık, büyülenmedir, ben de bütün bunları senin için hissediyorum. Angelica, istediğin şeyi elde edebilirsin. Benimle elde edebilirsin.”

Angelica’nın karışık duyguları yüzünden açıkça okunuyordu. Tony onun bir parçasının ona umutsuzca inanmak istediğini, normal ilişki dünyasına girmek istediğini görebiliyordu. Ama özsaygısı o kadar düşüktü ki, onu sevmek isteyen biri olabileceğine inanamıyordu. Hepsinden önemlisi de Tony’nin onu tuzağa düşürmeye çalıştığı kuşkusu vardı. Sert bir sesle, “Nasıl olabilir?” diye sordu. “Beni yakalamaya çalışıyordun. Polisle birlikte çalışıyorsun. Onların tarafındasın.”

Tony başını iki yana salladı. “Bu telefonda âşık olduğum kadın olduğunu anlamadan önceydi. Angelica, aşk görevden önce gelen bir duygudur. Evet, polisle birlikte çalıştım ama onlardan biri değilim.”

Angelica, “Tavşana kaç, tazıya tut” diyerek dudak büktü. “Beni yakalamaya çalışıyordun, Anthony. Sana inanmamı nasıl beklersin. Gerçekten aptal olduğumu düşünmüş olmalısın.”

“Tam tersi. Aptallıktan söz etmek istiyorsan, polisi anlat. Bir psikoloğun ilgisini beş dakikadan fazla çekemeyen yüzeysel, sıkıcı aptallardır. Onlarla ortak bir yanım yok.”

Angelica başını öfkeden çok üzüntüyle iki yana salladı. “İçişleri’nde çalışıyorsun. Kariyerin boyunca dizi suçların saldırganlarını yakaladın ve onları tedavi ettin. Şimdi de birden taraf değiştirip bana sadık kalacağına inanmamı mı bekliyorsun? Kendine gel, Anthony, böyle bir tuzağa düşecek değilim.”.

Tony gücünün azaldığını hissetti. Beyni onu oyalayacak kadar hızlı çalışmıyordu. Perişan bir halde, “Ben kariyerimi insanları yakalamakla yapmadım, onları yalnızca tedavi ettim. Bunu yapmak zorundaydım, anlamıyor musun? Çalıştığım yerlerde, ilginç olacak kadar karmaşık zihinleri ancak böyle bulabilirdim. Hayvanat bahçesinde hayvanları görmeye gitmek gibi. Onları doğal ortamlarında gözlemek istiyorsun ama görebilmenin tek yolu hayvanat bahçesine gitmek ise gidiyorsun. Onlar incelemeden önce yakalanmalarını beklemem gerekiyordu Ama sen, sen hâlâ vahşi ortamdasın, hâlâ olmak istediğin tarzdasın, mükemmele doğru gidiyorsun. Onlarla kıyaslandığında sen kaymak tabakasın. İstisnasın. Hayatımın geri kalanını zihninle heyecanlanarak geçirmek isterim. Seni asla sıkıcı bulmam.” Dehşete düşürücü belki ama asla sıkıcı değil.

Angelica’nın alt dudağı büküldü, yüzüne düşünceli bir ifade yerleşti. Penisinin sallandığı kasıklarına doğru başını salladı. “Peki beni çekici buluyorsan nasıl oluyor da hiç belli olmuyor?”

Bu Tony’nin cevap veremeyeceği bir soruydu.

*

Brandon, “Elimizde tam olarak ne var, Carol?” diye sordu.

Carol, Brandon’ın bürosunu arşınlıyor, parmaklarını çıtlatıyordu. “Elimizde bir transseksüel var. Denetimli Ulusal Sağlık Hizmeti sürecinden geçmemiş ama Don’a göre burada cinsiyet değiştirme ameliyatı reddedilmiş ve fahişelik yaparak yurtdışında ameliyat olmak için para biriktirmek zorunda kalmış bir transseksüel. Yani baştan itibaren psikiyatrlar tarafından incelenmiş ve dengesiz bulunmuş biri olduğunu biliyoruz. Bu transseksüel, Damien Connolly cinayetinde zanlının kullandığı aracın aynını kullanıyor. Angelica Thorpe’un köpeğini zehirlediğine inanan bir komşu var. Köpek birinci cinayetten on beş gün önce öldürülmüş. Angelica Thorpe, video kasetleri bilgisayar sistemine aktarmasını sağlayacak yazılımı satın almış ki bu da psikolojik profilcimizin geliştirdiği katil davranışı teorisine uyuyor.” Carol öfkeyle, “Hatta Tony’nin söylediği tarzda bir evde oturuyor” diye ekledi.

Don araya girdi. “Christopher iken kesinlikle zorluk çıkaran bir tipti.”

Brandon, “Keşke Tony’ye sorabilseydik” dedi.

Carol sıkılı dişlerinin arasından, “Keşke” karşılığını verdi. “Ama anlaşılan bugün yapacak daha önemli bir işi var.” Carol’ın aklına gelen fikir ensesine kum torbası yemek gibi çarpıcıydı. Dizleri titremeye başladı ve en yakındaki iskemleye çöktü. “Ah, aman Allahım” dedi zorlukla.

Brandon kaygılı bir ifadeyle, “Ne oldu?” diye sordu.

“Tony. Dün buradan ayrıldığından beri kimseyle bağlantı kurmadı. Sekreterine göre bugün için iki önemli toplantısı vardı ama ne işe gitmiş ne de telefon etmiş. Dün gece evinde değildi, şimdi de burada değil.” Carol’ın sözleri zehirli bir gaz bulutu gibi havada asılı kaldı. Midesinde bir yanma hissetti. Brandon’ın bakışı altında kendini kaybetmemeyi nasılsa başardı.

Carol titreyen parmaklarla masasından Brandon’ın profil kopyasını aldı. Aradığını bulana kadar hızlı hızlı sayfaları çevirdi. “‘Bir sonraki hedefinin gene bir polis memuru, hatta belki soruşturmada çalışan bir polis olması mümkün. Katil için bu tek başına yeterli olmaz, aynı zamanda cinayetin anlamlı olabilmesi için kendi kafasında belirlediği kurban ölçütlerine de uymalı. Kurban profiline uyan bütün polislerin sürekli tetikte olmalarını, evlerinin yakınında park etmiş her tür şüpheli araca dikkat etmelerini ve işle ev arasında ya da sosyal faaliyetlere katılırken takip edilip edilmediklerini kontrol etmelerini öneririm. Bunu bir düşünün, efendim. Kurban profilini düşünün. Efendim, Tony bu profile tam olarak uyuyor.”

Carol’ın söylediğine inanmak istemeyen Brandon, “Ama sekiz hafta dolmadı. Zaman gelmedi” dedi.

“Ama Pazartesi. Unutmayın, Tony onu rahatsız eden bir şey olursa zaman aralığının azalabileceğim de belirtmişti. Stevie McConnell, efendim. Bütün o popülerliği düşünün. Onun işlediği suçların kaymağını başka biri yiyor. Bakın, işte burada efendim: ‘Diğer bir olası senaryo da masum bir insanın cinayetle suçlanmasıdır. Bu onun kendisi hakkındaki fikrine öyle büyük bir hakaret olur ki, bir sonraki cinayeti programlanan zamandan önce işleyebilir. Efendim, şimdi hareket geçmek zorundayız”

Carol daha son cümlesini bitirmeden Brandon’ın eli telefona uzanmıştı bile.

*

Ön kapı doğrudan eve açılıyordu. Alt kat çok normal görünüyordu. Küçük oturma odası ucuz ama rahat mobilyalarla döşenmişti: İki kişilik bir kanepe, yeşil kumaş kaplı iskemleler. Bir televizyon, video, iyi bir müzik seti ve üzerinde Elle dergisi bulunan bir sehpa. Duvarlarda asılı iki çerçeveli balina posteri. Bilimkurgu klasikleri, birkaç Stephen King romanı ve üçlü Jackie Collins dizisi bulunan bir raf. Carol, Merrick ve Brandon odada dikkatle ilerleyip merdivenin yanından mutfağa geçtiler. Mutfak bir teşhir salonu kadar tertipliydi, tezgâh tertemizdi. Bulaşık kurutma yerinde bir kupa, bir tabak, bir çatal ve bir bıçak vardı.

Brandon önde, iki oda arasındaki dar merdivenden çıktılar. Öndeki yatak odası çilekli sütlü içecekler gibi pembe ve köpüklüydü. Eteğinde dantel olan böbrek biçimli tuvalet masası bile pembeydi. Merrick, “Barbara Cartland, hasedinden çatla” diye mırıldandı. Brandon gardırobu açtı ve kadın giysilerini inceledi. Carol pembe şifonyeri açtı ve çoğu kırmızı renkli saten iç çamaşırlarından daha rahatsız edici bir şey bulamadı.

Arkadaki yatak odasına ilk giren Merrick oldu. Kapıyı açar açmaz, kimsenin gazeteleri var olmayan kanıtlar için arama emri çıkaran savcılar hakkında demeç vermeyeceğini anladı. “Efendim” diye bağırdı. “Sanırım çözdük.”

Oda bir büro olarak döşenmişti. Büyük bir masada bilgisayar ve hiçbirini anlayamadıkları yan bilgisayar ürünleri vardı. Yanda karmaşık bir teybe bağlı bir telefon duruyordu. Küçük bir video edit masası bir duvarda, dosya dolabının yanındaydı.

Tekerlekli sehpada bir televizyon ve video duruyordu, her ikisi de çok lükstü. İki duvara dizili raflar bilgisayar oyunları, video kasetleri ve bilgisayar disketleriyle doluydu. Her kutunun üzerine düzgün harflerle etiketler yapıştırılmıştı. Odadaki tek yabancı eşya deri bir arkalıktı.

Brandon, “Tam isabet” dedi soluksuzca. “İyi iş yaptın, Carol.”

Merrick, “Nereden başlayacağız?” diye sordu.

Brandon, “Bilgisayarın nasıl çalıştığını biliyor musunuz?” diye sordu.

Carol, “Bu işi uzmanlara bırakmamız gerekir” dedi. “Başka biri şifreyi çözmeye çalışırsa bozulacak biçimde programlanmış olabilir.”

“Tamam. Don, sen dosya dolabına bak, ben video kasetleri alacağım. Carol sen de kasetlere bak.”

Carol kaset raflarının yanına gitti. İlk birkaç düzine müzik kasetiymiş gibi duruyordu, Liza Minelli’den U2’ya kadar çeşitli sanatçılar vardı. Sonrakiler birden on ikiye kadar “AS” işaretiyle sıralanmıştı. Onların ardından “PG” yazılı on dört, “GF” yazılı on beş, “DC” yazılı sekiz ve “AH” yazılı altı kaset geliyordu. Baş harfler rastlantı sınırlarının çok ötesindeydi. Carol ilk “AH” kasetini aldı ve yüreği ağırlaşarak teybe koydu. Kulaklığın fişini müzik setine, kulakları da kulağına taktı. Bir telefon sesi, ardından da ağlayabileceği kadar tanıdık bir ses duydu. Tony “Alo” dedi, sesi telefon hattı nedeniyle kısık geliyordu.

Carol’a pek de yabancı gelmeyen bir ses, “Alo, Anthony” dedi.

Tony, “Kimsiniz?” diye sordu.

Alçak sesli ve seksi bir kıkırdama. “Asla tahmin edemezsin. Milyonlarca yıl geçse tahmin edemezsin.” Carol, anladım, diye düşündü, acı önsezi içini kemiriyordu. Telesekreterdeki sesti bu.

Tony, “Tamam, öyleyse sen söyle” dedi. Sesi tuhaf, dostçaydı, oyuna katılıyordu.

“Kim olmamı isterdin? Dünyadaki herhangi biri olsam?” Tony, “Bu bir tür işletme mi?” diye sordu.

“Hayatımda hiç bu kadar ciddi olmamıştım. Hayallerini gerçekleştirmek için arıyorum. Fantezilerinin kadınıyım, Anthony. Telefon sevgilinim.”

Bir anlık bir suskunluk oldu, sonra Tony’nin tarafında telefon kapandı. Sinyal sesi başlarken Carol yabancı kadının, “Hasta la vista, Anthony” dediğini duydu.

Stop düğmesine bastı ve kulaklıkları sert bir hareketle çekti. Adam Scott’un çıplak ve anlaşılan baygın halde işkence tezgâhına uzanmış görüntüsüne sabit gözlerle bakan Brandon’a döndü. Aklının bir parçası gördüklerini kavrayamıyordu. Şeytan kanla boğulmalı, bir televizyon ekranında bayağı bir biçimde sergilenmemek diye düşündü.

“Efendim” demeye zorladı kendini. “Kasetler. Tony’nin peşindeymiş.”

*

Tony kahkaha atmaya çalıştı. Daha çok bir hıçkırık gibi çıktı sesi ama o buna aldırmadan devam etti. “Ereksiyon olmamı mı bekliyorsun? Bu halde mi? Angelica, beni kloroformla bayılttın, kaçırdın ve bir işkence odasında tek başına bıraktın. Seni hayal kırıklığına uğrattığım için üzgünüm ama böyle bağlanarak sevişme deneyi yaşamamıştım. Ereksiyon olmayacak kadar çok korkuyorum.”

“Seni bırakmayacağım, bunu biliyorsun. Hemen onlara koşarsın yoksa.”

“Beni bırakmanı söylemiyorum. İnan bana, seninle birlikte olmanın tek yolu buysa esirin olmaktan mutluluk duyarım. Seni tanımak istiyorum Angelica. Sana duygularımı kanıtlamak istiyorum. Aşkın nasıl bir şey olduğunu sana göstermek istiyorum. Gerçekten kimin tarafında olduğumu öğrenmeni istiyorum.” Tony kadınları etkilediğini öğrendiği biçimde gülümsemeyi denedi.

Angelica bir eliyle vücudunu okşayarak, “Öyleyse göster” diye kışkırttı. Elleri göğüs başlarında oyalanarak kasığına doğru ilerledi.

“Yardımına ihtiyacım olacak. Tıpkı telefonda sana ihtiyacım olduğu gibi. Kendimi gerçek bir erkek gibi hissetmemi sağladın. Lütfen, şimdi de bana yardım et.” Tony yalvarıyordu.

Angelica ona doğru bir adım atarak bir striptizci gibi vücudunu yılanvari kıvırdı. Kötü bir baştan çıkarma pozuyla, sözcükleri yayarak, “Seni uyarmamı mı istiyorsun?” dedi.

Tony, “Bu durumda uyarılacağımı sanmam” dedi. “Kollarım böyle arkadan bağlıyken olmaz.”

Angelica birden durup dudak büktü. “Sana söyledim, seni bırakmayacağım.”

“Ben de bırakmanı istemediğimi söyledim. Tek istediğim kelepçeyi öne getirmen. Böylece sana dokunabilirim.” Gene yumuşak bir gülümseme denedi.

Angelica ona düşünceli bir tavırla baktı. “Sana güvenebileceğimi nereden bileceğim? Kelepçeyi öne getirmek için ellerini serbest bırakmak zorunda kalacağım. Belki beni kandırmaya çalışıyorsun.”

“Çalışmıyorum. Söz veriyorum sana. Emin olmak istiyorsan bana tekrar kloroform ver. Ben baygınken kelepçeyi öne getir.” Tony tekrar kumar oynuyordu. Angelica’nın tepkisi sahip olduğu şans hakkında bilmek istediği her şeyi anlatacaktı ona.

Angelica, Tony’nin arkasına geçti. Tony’nin kafasının içinde heyecanlı bir ses, “Evet” diye bağırdı. Kelepçeyi tutup acı vererek yukarıya çekerken ellerinin sıcaklığını kendi ellerinde hissetti. Kol ve omuzlarına yeni acı okları saplanırken Tony, “Kahretsin” diye bağırdı. Kelepçe açılırken metalin çıkardığı sesi duydu. Angelica kelepçeyi çıkarınca Tony dizleri üstüne çöktü, bacakları titriyordu. Yüzükoyun yere düşerken, “Aman Allahım” diye bağırdı, taşın yanağına çarptığını hissetti.

Hızla hareket eden Angelica kelepçenin bir tarafının kilidini açtı, Tony’nin saçını tuttu ve yukarıya doğru çekti. Kelepçenin takıldığı kolu tutarak onun önüne geçti ve öbür kolunu üst tarafından tutarak vücuduna doğru yaklaştırdı. Birkaç saniye sonra Tony tekrar kelepçeliydi ama bu kez kelepçe öndeydi. Dua eder gibi dizüstü çöktü, bileklerindeki sıkı deri kayışlar rahatsızlığını daha da artırmıştı. “Görüyor musun?” dedi soluk soluğa. “Sana bir şey yapmaya kalkışmayacağımı söylemiştim.”

Biraz soluk soluğa kalmış olan Angelica onun önünde duruyordu, bacaklarını iki yana açmıştı. “Öyleyse göster” dedi.

Tony, “Bana yardım etmen gerekir. Kendi başıma yapamam” diye karşı çıktı zayıf bir sesle.

Angelica eğilip tekrar Tony’nin saçlarını tuttu, dimdik durma çabasından kasları titreyen bacaklarını yukarıya çekti. Birbirlerinden ancak birkaç santim ötede durdular, kimononun ipek kumaşı Tony’nin ellerine sürtünüyordu. Yanağında taşa sürtünmeden oluşan yaranın üzerinde soluğunun sıcaklığını hissediyordu. Yumuşak bir sesle, “Öp beni” dedi. İçinden, “Fahişeler öpüşmez” diye geçirdi. Bu işi farklılaştırır.

Angelica’nın gözlerinden bir parıltı geçti ama onun üzerine eğilerek saçlarını bıraktı ve yüzünü yüzüne yaklaştırdı. Dudakları birleşirken geri çekilmemek için bütün gücünü kullanması gerekiyordu. Angelica’nın dili ağzının içine girmiş, dişleriyle dilini keşfediyordu. Hayatın buna bağlı, dedi kendine. Bir planın var. Onu öpmek için kendini zorladı, dilini ağzına soktu. Dünyada bundan daha kötü şeyler olduğunu, bu kadının daha önceki kurbanlarını bu kötülüklere maruz bıraktığını söyledi kendine.

Hayatının en uzun öpücüğü gibi hissettiği öpücükten sonra Angelica geri çekildi, kasıklarına eleştirel gözlerle baktı. Tony, “Senin yardımına ihtiyacım var” dedi. “Kolay bir gün değildi.”

Angelica aralık dudaklarının arasından soluk soluğa, “Ne tür bir yardım?” diye sordu. Cinsel uyarılma konusunda fazla zorluk çekmediği açıktı.

“Ağzını kullan. Sorun yaşadığım zaman hep işe yaramıştır. Şimdi dudaklarının tadını aldım, muhteşem olacağını biliyorum. Lütfen, seninle gerçekten sevişmek istiyorum.”

Daha sözünü bitirmeden Angelica dizüstü çökerek elleriyle penisini okşadı. Yavaşça Tony’nin penisini kaldırıp ağzına soktu, gözlerini Tony’nin yüzünden ayırmıyordu. Tony uzanıp onun saçını okşamaya başladı. Sonra sonsuz bir yavaşlıkla Angelica’nın başını öne doğru çekti, başını eğmeye zorlayarak gözlerini kendisinden uzaklaştırdı.

Sonra bütün gücünü toplayarak ellerini kaldırdı ve kelepçeyi Angelica’nın başının arkasına bütün gücüyle indirdi.

Darbe Angelica’yı hazırlıksız yakalamıştı, iki büklüm oldu, dişleri şiddetle birbirine çarptı. Tony gerisin geri düştü, hiç yapılmaması gereken bu hareketi protesto eden ayak bileklerindeki yırtılmayı hissetti. Yere düşerken o da iki büklüm oldu ve Angelica’yı başından tutarak taş zemine vurdu.

Uyuşuk parmakları ayak bileklerindeki kayışlara uzanana kadar Angelica’nın üzerinden eğildi. Çıldırtıcı bir beceriksizlikle kendisini taşa bağlayan tokaları açmaya çalıştı. Ona saatler gibi gelen bir süreden sonra en nihayet serbest kalmıştı. Ayağa kalkmaya çalışırken ayak bilekleri ona ihanet etti, bükülerek tekrar yere düşmesine neden oldu ve bacaklarına acıdan bıçaklar batırdı. Tony inleyerek merdivene doğru yerde sürünerek ilerledi. Birkaç metre ancak gitmişti ki bir homurtu duydu. Angelica başını kaldırdı, kan ve sümük yüzünü uğursuz bir Cadılar Bayramı maskesine çevirmişti. Tony’yi görünce yaralı bir hayvan gibi kükreyerek sendeleye sendeleye ayağa kalkmaya başladı.

Angelica’nın kurbanlarını öldürdüğü yere ilişkin bir ipucu bulma arayışı, Tony için duydukları korku ve kaygı arttıkça daha umutsuz bir hale dönüştü. Dosya dolabının içindekileri yere boşaltmışlardı. Her kâğıt parçasını, videoda görünen kilerin yerine dair bir ipucu buluruz diye inceliyorlardı. Faturalar, garantiler, alındı belgeleri ve makbuzlar, hepsi işlemden geçti. Carol bir kira sözleşmesi ya da ipotek ayrıntısı, başka bir mülkle ilgili herhangi bir bilgi bulurum umuduyla resmi yazışmalar dosyasını inceliyordu. Merrick, Thorpe’un cinsiyet değişimi ameliyatıyla ilgili dosyaları ele almıştı. Brandon çoktan yanlış alarm almış, Seaford’daki bir mülkle ilgili bir yığın avukat mektubuna bakıyordu. Ama çok geçmeden bunun Thorpe’un ölü annesinin evinin satışıyla ilgili olduğunu anladı.

Anahtarı bulan Merrick oldu. Ameliyatla ilgili dosyaları bitirmiş, “Vergi” başlığı altında toplanan mektupları incelemeye başlamıştı. Mektubu bulunca hayal görmediğini umut ederek emin olmak için iki kez okudu.

Mektubu Brandon’a verdi, o da Pennant, Taylor, Bailey ve Co. Solicitors antetli mektubu okudu. “Sevgili Christopher Thorpe” yazıyordu mektupta. “Yeni Zelanda’daki teyzeniz Bayan Doris Makins’den Start Hill Çiftliği’nin (Upper Tontine Moor, Bradfield, W. Yorkshire) anahtarlarını size vermemizi belirten bir mektup aldık. Teyzenizin avukatı olarak bakım ve güvenlik amacıyla söz konusu mülke girebilmenizi sağlama yetkisine sahibiz. Lütfen uygun bir zamanda anahtarları almak için büromuzla bağlantı kurun...”

Carol, Brandon’ın omzunun üstünden bakarak, “Issız bir kır evine giriş” dedi. “Tony katilin elinde böyle bir yer olabileceğini söylemişti. Demek onu oraya götürmüş.” İçinde bir öfke dalgası yükselerek normal görünen bu büronun korkunç sırlarını açtıkları andan itibaren içini yiyip bitiren korkunun yerini aldı.

Brandon bir an gözlerini kapattıktan sonra sıkılı dişlerinin ardından, “Bunu bilmiyorum, Carol” dedi.

Don araya girdi. “Onu ele geçirmişse bile herif akıllı. Kendisini beladan uzak tutacak biri varsa o da Tony Hill’dir.”

Carol sert bir sesle, “Lanet karanlıkta ıslık çalmayı bırak” dedi. “Bu Start Hill Çiftliği hangi cehennemde? Oraya en kısa zamanda nasıl gidebiliriz?”

*

Tony umutsuzlukla çevresine bakındı. Bıçak seti solunda, ulaşılamayacak kadar yukarıdaydı. Angelica dizlerinin üzerinde doğrulurken Tony taş banka tutunarak kendini ayağa kaldırdı. Angelica sendeleyerek ayağa kalkar ve yavrusunu kaybetmiş bir ineğin böğürtüsüyle üstüne atılırken Tony’nin eli bıçağı kavradı.

Angelica’nın ağırlığı ve üstüne atlamasının şiddetiyle Tony’nin vücudu geriye doğru büküldü. Angelica’nın elleri onun boğazına uzandı, o kadar sıkı sarıldı ki, Tony’nin gözlerinin önünde beyaz ışıklar dans etmeye başladı. Tam artık dayanamayacağını hissederken midesinde sıcak, yapışkan kanı hissetti ve Angelica’nın boğazındaki elleri ıslak bir gazete gibi gevşedi.

Tony tam olarak neler olup bittiğini anlayamadan taş basamakları döven ayak seslerini duydu. Don Merrick çılgın bir cennet görüntüsü gibi içeriye daldı. Hemen arkasında önündeki manzaradan dolayı ağzı açık kalan John Brandon vardı.

Brandon, “Aman Allahım” dedi soluk soluğa.

Carol iki erkeği geçerek önündeki görüntüye inanamıyormuş gibi bakakaldı.

Tony zorlukla, “Tam zamanında geldiniz” dedi. Kendinden geçerken son duyduğu şey kendi isterik kahkahasıydı.

SONSÖZ

Carol yan koğuşun kapısını iterek açtı. Tony yastık yığınlarıyla desteklenerek oturtulmuştu, yüzünün sol tarafı şişmişti ve çürük içindeydi.

Fazla acı duymadan yapabileceği en iyi gülümsemeyle, “Merhaba” dedi Tony. “İçeriye girsene.”

Carol kapıyı arkasından kapatarak yatağın yanındaki bir iskemleye oturdu. Yatak örtüsünün üzerine plastik bir torba ve bir zarf bırakarak, “Sana bazı şeyler getirdim” dedi.

Tony torbaya uzandı. Bileklerindeki çürüklerden yapılma bileziği görünce Carol yüzünü buruşturdu. Tony bir Esquire, bir kutu Aqua Libra, bir teneke kutu fıstık ve bir Dashiel Hammett antolojisi çıkardı. “Teşekkür ederim” dedi. Carol’ın seçiminden etkilenmesine şaşırmıştı.

Carol savunmaya geçerek, “Ne sevdiğinden emin değildim” karşılığını verdi.

“Öyleyse iyi bir tahmincisin. Mükemmel bir polis memuru.” Carol acı dolu bir sesle, “Anlayışı biraz kıt olsa da” dedi.

Tony başını iki yana salladı. “Biraz önce John Brandon buradaydı. Nasıl olduğunu bana anlattı. Oraya daha hızlı gelemezdiniz.”

“Böyle kritik bir zamanda ortadan kaybolmayacağını daha erken anlamış olmam gerekirdi. Hazır bundan söz etmişken, senin bir hedef olabileceğini o profili okur okumaz görmeli ve buna yönelik önlemler almalıydım.”

“Saçmalama, Carol. Bunu anlaması gereken biri varsa o da bendim. Sen gerçekten çok iyi bir iş çıkardın.”

“Hayır. Anlamış olsaydın, seni... yaptığını yapmak zorunda bırakmadan oraya varırdık.”

Tony içini çekti. “Yani demek istiyorsun ki Angelica’nın hayatını kurtarırdın. Ne için? Yıllarca güvenli bir akıl hastanesinde olması için mi? İşin parlak yanına bak Carol. Devleti bir servetten kurtardın. Pahalı duruşmalar yok, yıllar boyu tedavi yok. Saçma, herhalde sana bir madalya verirler.”

Carol, “Kastettiğim bu değildi, Tony” dedi. “Ben demek istiyorum ki, birini öldürdüğün duygusuyla yaşamak zorunda kalmazdın.”

“Evet, tabii, bunun mükemmel bir sonuç olduğunu iddia edemem ama bununla birlikte yaşamayı öğreneceğim.” Zoraki gülümsedi. “Bunu yanlış anlama ama tekrar yürüdüğüm zaman yapacağım ilk şey gidip sana yeni bir manto almak olacak. Ne zaman mantona baksam haykırmak geliyor içimden.”

Carol, “Niye?” diye sordu şaşkınlıkla.

“Bilmiyor muydun? Kapıma geldiğinde seninkinin aynı bir manto giyiyordu. Böylece olay yerinde bir kanıt bıraksa bile, adli tıp bunun senden geldiğini sanacaktı.”

Carol alaylı bir sesle, “Müthiş” dedi. “Bu arada bileklerin nasıl?”

Tony suratını astı. “Bir daha keman çalabileceğimi sanmam. Koltuk değnekleriyle tuvalete gitmeyi başardım ama banyonun kenarına oturarak işemek zorunda kaldım. Büyük ihtimalle kalıcı bir hasar olmayacağını söylüyorlar ama yırtılan bağların iyileşmesi biraz zaman alacak. Senin günün nasıldı?”

Carol suratını astı. “Tüyler ürpertici. Fanteziyi canlı tutma konusunda haklıydın. Kurbanlarıyla yaptığı telefonda seks konuşmalarının bütün kasetleri vardı, telesekreteri olanlardan mesaj kasetlerini çalmış.

Bilgisayarın içindekileri keşfetmek biraz zaman aldı. Gerçekten ne yapacağını bilen biri yoktu aramızda ama kardeşim Michael gelip işi çözdü.”

Tony’nin yüzünde çarpık bir gülümseme belirdi. “O sırada söylemek istememiştim ama şimdi söylüyorum, aslında kardeşinden kuşkulanmıştım.”

“Michael’dan mı? Dalga mı geçiyorsun?”

Tony utanarak başını salladı. “Bilgisayarla video kasetler üzerinde değişiklikler yapılması fikrini ortaya attığın zaman başladı. Michael’ın bu konuda deneyimi olması gerekiyordu. Doğru yaş grubunda, bir kadınla oturuyor ama cinsel ilişki içinde değil, katilin polis ve adli tıp çalışması için ihtiyaç duyduğu bütün bilgilere sahip olabilir, işi katilin çalışmasını beklediğim genel alan içinde ve polisin soruşturmada hangi noktada olduğunu tam olarak bilecek bir konumda. Angelica’yı yakalamamış olsaydık, bir bakmak için Michael’ı akşam yemeğine davet etmeyi düşünüyordum.”

Carol başını iki yana salladı. “Kavrayışımın zayıf olduğunu söylerken ne demek istediğimi anladın mı? Seninle aynı bilgi benim de elimdeydi ve Michael kafamdan bir olasılık olarak bile geçmedi.”

“Hiç de şaşırtıcı değil. Psikopat olmadığını bilecek kadar iyi tanıyorsun onu.”

Carol omzunu silkti. “Ama tanıyor muyum? Yakın bir aile üyesinin, hatta bir eşin aynı hatayı yapması ilk kez olmayacaktı.”

“Genellikle ya kendilerini kandırırlar ya da bir açıdan duygusal olarak istikrarsız ve katile bağımlıdırlar. Bunların hiçbiri sana uymuyor.” Yorgunca gülümsedi. “Her neyse, Michael’ın ne bulduğunu anlat.”

“Bilgisayar tam bir altın madeniydi. Adamları izleme ve cinayetlerle ilgili günlük tutmuş. Hatta ölümünden sonra yayımlanmasını bile istediği yazılı. Buna inanabiliyor musun?”

Tony, “Çok kolaylıkla” dedi. “Bana hatırlat da sana dizi cinayetler katilleriyle ilgili akademik yazıları göstereyim.”

Carol ürperdi. “Sağol ama ben almayayım. Senin içir günlüğün bir çıkışını aldım. İlgileneceğini tahmin etmiştim.” Zarfı işaret etti. “Bu zarfın içinde. Ayrıca tahmin ettiğin gibi cinayetleri videoya da almış ve benim öne sürdüğüm gibi bilgisayarına aktararak fanteziyi canlı tutmak için görüntülerle oynamış. Çok tüyler ürpertici, Tony. Kâbusun bile ötesinde.”

Tony başını salladı. “Buna alıştığımı söyleyemem, çünkü bu işte bir yararın olacaksa asla alışmazsın. Ama bir anda dışarıya fırlamaması için zihninin bir köşesine kilitleyebileceğin bir aşamaya ulaşır insan.”

“Ya, öyle mi?”

“Teori böyle. Birkaç hafta sonra bana tekrar sor” dedi Tony. “Kurbanlarını nasıl seçtiği hakkında bir bilgi var mıydı?”

Carol acı acı, “Kahrolası birkaç şey” dedi. “İlk kurbanını seçmeden bile önce aylarca bunun üzerinde durdu. Telefon şirketinde bilgisayar sistem müdürü olarak çalışıyordu. Anlaşılan Seaford’da küçük bir özel telefon şirketinde çalışıyormuş eskiden ve buradaki deneyimiyle Bradfield’daki işe girebilmiş. Bilgisayar sistemini müthiş iyi bildiği için oradaki her veriye ulaşması mümkün. Son bir yılda seks hatlarını düzenli olarak arayanların adreslerini almak için telefon şirketinin bilgisayarını kullanmış.” Carol susarak çok açık soruyu havada asılı bıraktı.

Tony bıkkın bir tavırla, “Bir araştırmaydı” dedi. “Dizi saldırganlar arasında fantezilerin gelişmesinde seks hatlarının rolüyle ilgili bir araştırma yayınlamıştım. Biri Angelica’ya hemen karar vermemesini söylemeliydi.”

Onun yorumunu örtülü bir kınama olarak alan Carol devam etti. “Bununla seçmen listesini karşılaştırmış ve yalnız yaşayan erkeklerin listesini çıkarmış. Sonra evlerini gözleyerek ikinci bir denetim yapmış. Kafasında istediği kişinin fiziksel özellikleri hakkında net bir fikir varmış ve kendi evi olan, geliri iyi ve kariyer geleceği parlak birini arıyormuş. Buna inanabiliyor musun?”

Tony acı acı, “Hem de nasıl” dedi. “Onun mantığına göre adamları öldürmeyi asla istemiyordu, yalnızca onları sevmek istiyordu. Ama adamlar ona ihanet ettiği için öldürmek zorundaydı. Kendisine sürekli onu sevecek ve onunla birlikte yaşayacak bir erkek istediğini söylüyordu.”

Carol, hepimiz bunu istemez miyiz, diye düşündü ama bunu söylemedi. “Her neyse, olası adaya karar verir vermez, telefon konuşmalarına başlıyordu. Hiçbir erkeğin anonim sekse karşı koyamayacağına güvenerek bu yolla adamlara kancaya taktı.”

Tony yüzünü buruşturarak, “Iıhhh” dedi. “Ben savunma olarak ilgimin büyük kısmının akademik olduğunu söylemek zorundayım. Telefonda bu işi yapan bir kadının psikolojisiyle ilgileniyordum.”

Carol dudaklarını kısarak gülümsedi. “Telesekreterine seksi mesajlar bırakan kadını tanımadığını söylediğin zaman artık doğruyu söylediğini biliyorum hiç değilse.”

Tony başını çevirdi. “Çekici bulduğun bir erkeğin bir yabancıyla telefonda seks yaptığını keşfetmek senin için çok keyifli olmuş olmalı.”

Carol sustu, ne diyeceğini bilemiyordu. “Kasetleri dinledim” diye itiraf etti. “Seninki öbürlerinden farklıydı. Çoğunlukla rahatsız olduğun belliydi. Bu benim üstüme vazife değil tabii.”

Hâlâ onun gözlerine bakamayan Tony alaycı bir sesle konuştu. “Cinsellikte sorun yaşıyorum. Açık konuşursam, ereksiyon sağlamakta ve korumakta sorunlarım var. En doğrusu, yalnızca bir parçam telefonlara mesleki bir ilgi gösteriyordu. Öbür parçam bunları bir tür terapi olarak kullanmaya çalışıyordu. Sapık gibi görünebilirim ama benim yaptığım işi yapmanın yarattığı bir sorun da, güvenebileceğim ve saygı duyabileceğim, bir biçimde çalıştığım dünyayla bağlantılı olmayan bir terapist bulmanın neredeyse olanaksız olmasıdır. Sözlü olarak müşteri gizliliğinden bahsetseler de her zaman kendimi bu riske sokmalı konusunda isteksiz olmuşumdur.”

Tony’nin bu itirafı yapmasının zorluğunu kavrayan Carol uzanıp elini tuttu ve hafifçe sıktı. “Bunu bana anlattığın için teşekkür ederim. Daha ileriye gitmeyeceğim. Kendini daha iyi hissetmene neden olacaksa, kasetleri yalnızca benim ve John Brandon’ın dinlediğini söyleyebilirim. Teşkilat içinde arkandan neler konuşulduğunu merak etmene gerek yok.”

“Bu da bir şey. Her neyse, devam et. Angelica’nın öbür kurbanlarla konuşmalarını anlat.”

“Erkeklerin bunun hiçbir taahhüdü olmayan seks olduğunu düşündükleri çok belli. Angelica’nın çözümlemesi tümüyle farklıydı. Adamların verdikleri tepkiyle ona âşık olduklarını anlattıklarına kendini inandırmıştı. Adamlar için ne yazık ki, onlar başka türlü düşünüyorlardı. Adamlar başka bir kadına ilgi gösterir göstermez Angelica ölüm fermanını verdi. Damien dışında tabii. Damien’ı bize ders vermek için öldürdü. Sen de başka bir ders olacaktın.”

Tony ürperdi. “Cinsiyet değiştirme ameliyatı için başka bir ülkeye gitmek zorunda kalmasına şaşmamak gerek. Göründüğü psikologlar onun tavrı ve istekleriyle tam bir bayram yaşamış olmalılar.”

“Anlaşılan kendi cinsiyetine ilgisizliği nedeniyle doktorlar cinsiyet değişimi için Angelica’nın uygun bir aday olmadığına karar vermişler. Kültürel ve ailevi şartlanma yüzünden kendi cinsiyetiyle uyum sağlayamayan bir gay erkek olduğu sonucuna varmışlar. Cinsiyet değişimi yerine bir seks terapistine gitmesini tavsiye etmişler. Kötü bir sahne yaşanmış. Angelica psikologlardan birini cam bir kapıdan dışarıya fırlatmış.”

Tony, “Tazminat davası açmamış olmaları ne kötü” dedi.

“Evet. Sana karşı da dava açmayacak olmalarına sevinmelisin.”

Tony, “Hiç sanmıyorum Dediğim gibi, kurtardığım vergi mükellefleri parasını düşün. Belki buradan çıktığımda bunu kutlamak için bir yemeğe gitmeliyiz” dedi tereddütle.

“Hoşuma gider doğrusu. Bütün bunlardan çıkan bir iyi şey daha var” dedi Carol.

“Neymiş?”

“Penny Burgess dün izin gününde kıra çıkmış. Anlaşılan otomobili bozulmuş ve bütün gece ormanın ortasında kalmış. Bütün sahneyi kaçırmış. Sentinel Times’da bu gece bir düzine yazı var ama biri bile Penny’ninki değil”

Tony sırt üstü yatarak tavana baktı. Asıl meseleyi konuşmamak için çene çalıyorlardı. Carol’ın da bunu bildiğinden şüphelendi ve onun harcadığı çabaya üzülmedi. Ama bu kadar yeterdi. Gözlerini kapatarak içini çekti.

Carol ayağa kalkarken, “Ah Allahım, özür dilerim” dedi. “Düşünmemiştim. Hâlâ çok yorgun olmalısın. Bak, ben gidiyorum. Kendini iyi hissettiğin zaman okuman için dosyayı sana bırakacağım. İstersen yarın uğrarım...”

Tony bıkkın bir tavırla, “Sanırım iyi olur” dedi. “Bazen böyle üstüme yorgunluk çöküyor.”

Carol’ın ayak seslerini ve kapının açılma sesini duydu. Carol, “Kendine iyi bak” dedi.

Kapı arkasından kapandı. Tony kendini yukarıya çekerek yastıklara yaslandı. Kalın zarfa uzandı. Gerçi konuşmayı becerememişti ama merakı Angelica’nın günlüğünü göz ardı edemeyecek kadar büyüktü. A4 kâğıtlardan oluşan kalın dosyayı zarftan çıkardı. Hafifçe, “Bakalım gerçekten nasılmışsın” dedi. “Hikâyen ne? Nasıl gerekçelerdi, arkanda sakladığın ne?” Açgözlülükle okumaya başladı.

Psikolojik bozuklukları olan kişilerin içlerini dökmeleri Tony için rutin bir keşif deneyimiydi. Ama bu farklıydı, birkaç paragraftan sonra bunu anladı. Başta ne olduğunu kavrayamadı. Diğer hastaların konudan konuya atlayışından daha bilgili, daha denetimli ve daha yakındı ama bu, kendi tepkisinin neden bu kadar farklı olduğunu açıklamıyordu. Aynı anda hem büyülenip hem tiksinerek birkaç sayfa okudu. Okuduğu öbür şeylerle az çok aynı öztakıntıyı gösteriyordu ama burada alışılmadık, tüyler ürperten bir tat vardı. Yazılarını okuduğu birçok katil kanlı rollerini çok daha yükseğe çıkarır, kurbanlarına yaptıklarını ve bunların etkilerini daha az anlatırdı ama burada kendini onlarla özdeşleştiren biri vardı. Ama bu bile Tony’nin okuduklarından duyduğu tedirginliği tam olarak açıklamıyordu. Bu her ne ise, ne kadar çok okursa devam etmeye o kadar isteksiz hale getiriyordu onu, normal tepkisinin tam tersi yani. Becerikli Andy adını taktığı katilin zihninin içine girmeye saplantı derecesinde ilgi duymuştu ama şimdi her şey önündeyken bilmek istemiyordu sanki.

Kendini okumaya zorladıkça, profilinde doğru varsayımlarda bulunduğunu düşündükçe, kişisel duygular hissettiği kafasına dank etti. Bu sözcükler onu daha önce hiç yaşamadığı bir biçimde etkiliyordu, çünkü bu sayfalarda anlatılan yaşam daha önce hiç bilmediği bir dolaysızlıkla ona değiyordu. Peşinden koştuğu kendi özel intikam tanrıçasının ayak sesleriydi bunlar ve rahatsız edici bir yolculuktu.

Okumayı sürdüremeyerek kâğıtları bir kenara fırlattı. Angelica’nın ayrıntıyla anlattığı vücutlarda kendi yazgısını görmüştü. Bir psikolog olmanın kötülüğü, başına geleni tam olarak bilmesiydi. Hâlâ şokta olduğunu, derin bir reddediş içinde olduğunu biliyordu. Kilerdeki olayları kafasından atamamasına karşın onunla bu anı arasında hâlâ bir mesafe vardı, sanki olayları uzaktan izliyormuş gibi. Bir gün önceki gecenin dehşeti kükreyerek iç gözünde tekrar canlanacaktı. Bunu bildiği için şu anki hissizliği bir nimetti. Telesekreterinin avcının nasıl katile dönüştüğünün hikâyesi için şimdiden kârlı önerilerle dolu olduğunu biliyordu. Bir gün bu hikâyeyi anlatmak zorunda kalacaktı. Bunu bir psikiyatra saklama gücünü koruyacağını umut etti.

Bir dizi cinayetler katilinin hedefi olarak istatistiksel açıdan kendini tekrar aynı konumda bulmayacağını düşünmek bir rahatlık sağlamadı. Düşünebildiği tek şey kilerdeki saatler, özgürlüğünün anahtarını elde etmek için ona birkaç dakika daha kazandıracak sihirli sözcüklere bütün deneyim ve bilgisini katmasıydı.

Sonra o öpücük. Fahişenin öpüşü, katilin öpüşü, sevgilinin öpüşü, kurtarıcının öpüşü, hepsi tek bir öpücükte birleşmiş. Haftalardır onu baştan çıkaran ağızdan gelen bir öpüş, ona gelecek için umut veren sözleri söyleyen ama sonunda onu ortada bırakan ağızdan gelen bir öpüş. Tony hayatını cinayet işleyenlerin zihinlerine sızmakla geçirmişti ve bir ihanet öpücüğü yüzünden onlardan biri olmuştu.

Yumuşak bir sesle, “Sen kazandın, değil mi, Angelica?” dedi. “Beni istiyordun, işte elde ettin.”

Notlar

[←1]

Öbürlerinin cesaretini kırma.