Bâki Ayhan T.

FIRTINAYA HAZIRLIK

Yapı Kredi Yayınları

Yapı Kredi Yayınları

Şiir

Fırtınaya Hazırlık / Bâki Ayhan T.

Kitap Editörü: Murat Yalçın

Kapak Tasarımı: Nahide Dikel

© Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık Ticaret ve Sanayi A.Ş. 2005

Bütün yayın hakları saklıdır.

Kaynak gösterilerek tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında

yayıncının yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.

Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık Ticaret ve Sanayi A.Ş.

Yapı Kredi Kültür Merkezi

İstiklal Caddesi No. 285 Beyoğlu 34433 İstanbul

Telefon: (0 212) 252 47 00 (pbx) Faks: (0 212) 293 07 23

http://www.yapikrediyayinlari.com

e-posta: ykkultur@ykykultur.com.tr

www.teleweb.com.tr

FIRTINAYA HAZIRLIK

Bâki Ayhan T. 1969’da Adana’da doğdu. Marmara Üniversitesi’nde Türk Dili ve Edebiyatı okudu, yüksek lisans ve doktora yaptı. Aynı üniversitede öğretim görevlisi; “Cumhuriyet Dönemi Türk Şiiri” dersleri veriyor.

“Mandolinli Kız” başlıklı ilk şiiri Milliyet Sanat Dergisi Genç Şairler Antolojisi’nde çıktı (1985); aynı yıl Adana’da ilk şiir kitabını yayımladı. Şiirlerini ve şiir üzerine yazılarını çeşitli dergilerde yayımlıyor. Düzyazılarında Bâki Asiltürk imzasını da kullanıyor.

1997-2004 yılları arasında şiir ağırlıklı edebiyat dergisi Budala’yı (27 sayı) çıkardı. Bu dergide 2003 yılı sonlarında “Soylu Yenilikçi Şiir” başlıklı manifestosunu yayımladı. Uzak Zamana Övgü kitabıyla 2004 Behçet Aysan Şiir Ödülü’nü aldı.

Yapıtları

Şiir: Sevdalar Tünemiş Şu Yüreğime, Ova, 1985; Hileli Anılar Terazisi, Can, 2001; Uzak Zamana Övgü, Can, 2003.

Soylu Yenilikçi Şiir

I

Şiirin tarihi, kopma’larla belirlenir.

Hilmi Yavuz

2003 sonbaharında çıkan Uzak Zamana Övgü kitabımda yer alan “Sele Kapılan Küre”, “Hileli Zar”, “Aynadaki Görüntüye Tepki” gibi şiirler dergilerde yayımlandığında bazı şair ve eleştirmenlerce şaşkınlıkla karşılanmıştı. Bu şaşkınlıkta şiirlerin biçimsel benzersizliğinin ve söyleyişteki, döneme göre “yabancılaşmışlığın” rolüne dikkat çekildiğini hatırlıyorum. Özellikle “Sele Kapılan Küre” içerik, söyleyiş ve biçim bakımlarından taşıdığı yenilikler ekseninde inceleme ve eleştirilere konu olmuştu. Bu şiirleri yazan kişi olarak “biçim”e dikkat çekilişini, söyleyiş ve içeriğe yönelik belirlemelerde de “yeniliğin ürpertisi”nden söz edilmesini haz duyarak hatırladığımı belirtmek isterim.

Yeni dönemin ruhunu sezme ve yansıtma arzusu duyan şair, poetikadaki dönüşümü gerçekleştirirken yeniliklerin “gökten zembille indirilip şairin hizmetine sunulmadığını” bilmek durumundadır. Eski dönemleri en eskilerine kadar araştırmış, derinlikli ve disiplinli okumalar yapmış, eski ve yeni kuşakla poetik tartışmalara girmiş, önceki dönem şiirlerinden örnek yorumlamalar ve çözümlemeler gerçekleştirmiş olmalıdır. Yeniliğin yolunu açarken şiir epistemolojisini, poetik birikimi ve yaratıcılık sezgisini temel kriterler sayarak gençliğin acemiliğini ve dağınıklığını birikimle giderme yoluna girmiş olmak şair için bir zorunluluktur.

Gerçek şu ki, Türk şiiri, keskin bir dönemeçte.

Bugünden bakıldığında 1980 kuşağı şairlerinin bireysel eğilimlerle veya ortak noktalarda buluşarak kurdukları dönemsel “poetika”nın olgunlaştığı ve kuşağın temsilcisi sayılabilecek şairlerin artık bu olgunluk çerçevesinde şiirler yazdığı söylenebilir. Olgunluk, kuşak şiiri adına olumlu bir durum gibi gözükmekle ve aslında gerçekten de öyle olmakla birlikte; olgunluğun, yenilikçi bir atılıma izin vermeyecek bir konumu da işaret ettiği unutulmamalıdır. Olgunluğa erişmiş her varlık, sona doğru yol almaya başlamış demektir. İşte, 1980 kuşağının kurduğu ve yıllar içerisinde olgunlaştırdığı poetika sonrasında şiir bu anlamda büyük bir dönüşüme gereksinim duymaktadır bugün. O kuşaktan bazı şairlerin aynı heyecanla şiir yazmayı, yayımlamayı sürdürmesi, bu dönem şiirinin haritasının ana hatlarıyla çizilmiş olduğu gerçeğini değiştirmez: 1980 sonrası Türk şiiri genel anlamda kendini yenileyebilme özelliğini yitirmiştir ve ancak kendi ekseni üzerinde dönenmektedir.

Burada, Cemal Süreya’nın, “Şiirde de azalan verimler kanunu var. Dil bir açıdan işlendikçe o alanda elde edilen verimler bir noktadan sonra azalmaya başlıyor. Bu bir bunalıma yol açıyor.” diyerek açımladığı “azalan verimler” belirlemesini hatırlamanın tam da sırası değil mi? Buradan çıkarak, hem yenilik iddiasında olan hem de kendine özgülüğün peşinde koşan bir şiirin eskitilmiş, içi boşaltılmış, çağrışım zenginliğini yitirmiş biçim ve biçemlerle kurulamayacağını belirtmek yeterlidir sanırız. Rilke, 1898’de modern şiir üzerine yaptığı bir konuşmada modern öncesi şiiri eleştirirken, “Dün’e karşı haksızlık ediyor gibi görünürsem, beni bağışlamanızı isteyeceğim; çünkü büyük bir Yeni ile dolu içim, bu yeni konusunda size bazı yüce ve görkemli şeyleri açıklamadan duramayacağım.” diyordu. Yukarıdaki, 1980’ler şiirine ilişkin belirlemelerim için aynı şeyleri söylemek isterim.

2000’li yılların kırılma noktasına rastlayan dönem, dünyada ve Türkiye’de yeni açılımların ortaya çıkmasına neden oldu. Bu yeni açılımların binyılların kırılma noktasında yaşanması bir rastlantı olabilir; ne var ki, durum budur ve biten bir dönemin yerine çizgileri henüz tam olarak netleşmemiş de olsa yeni bir dönem başlamaktadır. Elbette dönemler zaman eksenli düşünüldüğünde “başlarlar”; ama öte yandan yenileşme eksenli düşünüldüğünde “başlatılırlar” da...

Poetikanın yenileştirilmesi gerektiği, böyle zamanlarda, eskinin tükenen ve çürümeye başlayan taraflarını bilen ve yeniliğin ne olması gerektiğini sezen şairler tarafından hissedilir. Bu, hem bilgiyle hem sezgiyle derinden bağlantılıdır. Yenilikçi şair hem eskiyi ve onun eksiklerini iyi bilmek hem de önünde açılan dönemde nelerin yeni sayılabileceğini, çağın ruhunu estetik bakımdan hangi yaklaşımların eksiksiz biçimde yansıtabileceğini sezmek zorundadır. Şairin asıl yapması gerekense; önceki dönemde temsilciler tarafından yaygınlaştırılmış biçemi ve yapıyı kökten değiştirmek, geçmişten alınabilecekleri de yeniden kurgulamak ve böylelikle soylu bir yenilik gerçekleştirmektir.

Poetikada hem dönüştürücü bir yenilik hem de soylu bir duruş peşinde olduğumuzdan, geliştirmeye çalıştığımız şiire Soylu Yenilikçi Şiir tanımlamasını uygun gördük. Yenilik arayışlarında temel noktalardan birinin de “biçim” olduğunun farkındayız; çünkü Türk şiirinde “biçim” üzerinde epey zamandır düşünülmediğini, sınırlı arayışların biçimi de kapsayacak kadar geniş olmadığını ileri sürüyoruz. Yenilikçi şaire eski dönemlerin biçemi ve imge sistemi ve içeriği gibi biçimleri de yetmemelidir. Goethe’nin yüzyıllar önce söylediği, “Biçimlerin incelenmesi, dönüşümlerin incelenmesidir.” sözü bu bağlamda Soylu Yenilikçi Şiir’in biçimsel dönüştürücülüğe neden bu kadar önem verdiğinin –yaklaşım bakımından– ipuçlarından biri olabilir.

Buradan hareketle yapılacak işlerin en önemlilerinden biri şiirde yeni biçimler ve biçimin içselleştirildiği özgün biçemler bulmaktı. Bu anlamda, Soylu Yenilikçi Şiir, Türk ve dünya şiirinde hiç kullanılmamış bir biçim geliştirme kaygısına düşmüş fakat geleneğin birikimini göz ardı etmeyi eksiklik saydığından, geleneği ve moderni aynı anda içselleştirerek şiirde yeni bir biçim ortaya koymuştur. Bu biçim, hem Türk hem de Avrupa şiirinde kullanılan biçimlerin bireşimci bir yenilikle dönüştürülmesi yoluyla elde edilmiştir: Soylu Yenilikçi Şiir’in geliştirdiği biçimde dizelerin kümelenişi önce birden dörde kadar çoğalarak ilerlemekte, sonra da geriye doğru seyredip şiir tek dizeyle bitmektedir. Dize kümelenişinin [1+2+3+4+3+2+1] şeklinde gerçekleştiği bu biçimde hemen görülebileceği gibi yatay bir “yatay simetrik” yapı söz konusudur; bu bakımdan yeni geliştirdiğimiz bu özgün biçime “yatay simetrik yapı” adını vermekte sakınca görmüyoruz. Yazılmaya başlanmasının üzerinden iki yıldan fazla zaman geçen yatay simetrik yapılı şiirlerin bir arada olduğu, biçimsel bakımdan köklü bir yenileşmenin gerçekleştirildiği Uzak Zamana Övgü’nün ardından, yaklaşık üç yıl sonra, Fırtınaya Hazırlık’la okur önüne çıkarken bu sürede pek çok şeyin yerli yerine oturduğunu düşünüyorum. Hem benim şiirimde, hem de geçmiş dönemin şiirinde... Bu manifestoyu yazmaya beni cesaretlendiren de bir anlamda bu “yerli yerindelik” düşüncesi oldu.

Böyle bir yapının yenilikçi şiirdeki işlevi nedir? Her şeyden önce bu yapı, geçmiş dönemlerin Türk ve dünya şiirindeki bütün biçimlerini bireşimci bir yaklaşımla buluşturmaktadır. Ancak bu buluşturmada şairi yalnızca biçim kaygısının yönlendirmediğini söylemeye gerek yok. Biçimin tek başına şiire yalnızca farklı bir görüntü sağladığının, yeni ve bakir bir biçem getirmeyen biçimlerin yalnızca basit bir “formalizm” ekseninde kalacağının, yazılanın şiir olabilmesi için başka kriterlerin de aynı kuşatıcılıkla devreye girmesi gerektiğinin farkındayız. Eğer böyle bir biçim kaygısına düştüysek bu aynı zamanda binyılların birikimini yansıtabilecek bir ifade bulabilme amacına da yöneliktir. Yanı sıra, bu simetrik biçimin kendi yapısı gereği modern eksende bir çoksesliliğe de kapı açabileceğini ileri sürüyoruz.

Ritmin sağlanmasında önemli ögelerden olan biçim ekseninde geniş bir kuşatıcılıkla bin yılları kendi sayfasında buluşturmayı arzulayan bir şiirle karşı karşıyadır okur. Bu, hem bin yılların hem de yeni çağın ritmini yakalamada önemli görülmüştür. Şurası muhakkak ki; dış yapının kuruluşunda anlamın, içeriğin dışlanmaması, dahası, yeni biçimle örtüştürülebilmesi için biçim yükünün anlama da yedirilmesi gerekirdi. Biçim tek başına hiçbir büyü ya da şiirsellik taşımaz; Yahya Kemal’in “vezin” için söylediğini biçim için rahatlıkla söyleyebiliriz. Bununla birlikte yeniliğin bütünlüklü olması için dış yapının yenileştirilmesi de şiddetli bir arzunun sonucunda olmuştur; sarsıcı bir yenilik yaratılabilmesinde yapısal dönüşüm de gerekli görülmüş, şiirde modernist bir dönüştürücülüğün gerçekleştirilebilmesi için biçime de çok iş düştüğü bilinçle kavranmıştır.

II

Verili edebi dille yetinmek istemeyen bir şairin,

fiilen mevcut, erişilebilir toplumsal lehçeleri kullanmaktansa,

özellikle şiir için (...) yeni bir dil

yaratma yoluna gitmesi kayda değer bir noktadır.

Bakhtin

Şiirde gerçekleştirilen bu dönüşüm “biçimcilik” damgası yiyebilir; ama, tarih hükmünü verirken geçmiş dönemlerdeki biçimsel yenilikleri de hesaba katacaktır. Şimdiden bazı itirazların ya da suçlamaların yükseldiğini duyar gibi oluyorum. Hemen söyleyeyim: Hayır, bu, “biçimci” bir şiir değildir! Biçimcilik suçlamasıyla düşünenlere, biçimcilikle biçimsellik arasındaki ayrımı hatırlatmakla yetiniyorum. Soylu Yenilikçi Şiir’in biçimci bir şiir olmadığı, biçimsellik ekseninde yürüyerek içeriği de dönüştürdüğü ve biçim-içerik örtüşmesini sağlarken her iki eksende birden yürümeyi arzuladığı şiirlerin birlikte okunuşundan sonra görülecektir. Soylu Yenilikçi Şiir’in oluşturduğu dil ve teknik onun tanınmasında ve algılanmasında, içerikle birlikte temel rolleri oynamaktadır. Evet, şiirde yepyeni bir dil ve teknik getirdiğimizi söylüyoruz. Bu dil ve teknik kendisini, Bakhtin’in belirlemesiyle söyleyecek olursak, “karşı çıkılamayan, bütünü kapsayan bir şey olarak realize etme” yolundadır.

Yeni şiir dilinin ve tekniğin geliştirilmesinde, bugün, dizeye çok iş düşmektedir. Bu anlamda, şiirin gelip yeniden dizeye dayandığı bir gerçektir. Dizenin ihmal edilmesi, şiirin yapısına gösterilen titizliğin tamamen dağılmasına, böylelikle şiirin bir yapı olduğunun giderek unutulmasına zemin hazırlamıştır. Türk şiirinde epeydir ihmal edilen dize, şairin “haysiyeti” olma yoluna yeniden girmelidir. Şiir duygu ve düşüncelerle değil, sözcüklerle de değil, dizelerle yazılır. Sözcük seçimi, dize kuruluşu, ardından dönüştürücü bir biçim ve nihayet bütünlüklü bir yapı. Bu sıralama, Soylu Yenilikçi Şiir’in yapısal yönünü özetleyen bir belirleme olarak okunabilir. Bununla birlikte “dize”nin, şiirin bütünlüğünü sağlayan birimlerden yalnızca biri olduğunu unutmuyoruz; gerçekten de “dize” tek başına ancak kendine dönükse, “mısra-ı berceste” olarak söylenmek istenmişse bir varlık ifade edebilir. Yoksa, hiçbir dize, tek başına bir özgünlük ve estetik değer yaratarak şiirin bütününü kapsayamaz. Israrla dizeye vurgu yapmamız, şiir işçiliği denen şeyin dize üzerinde yoğunlaşması ve buradan çıkarak bütüne ulaşması gerektiğini düşünmemizdendir. Dizelerin sağlamlığı, birbiriyle kurduğu anlamsal ve yapısal bağlantılar şiirin bütünlüğünün sağlanmasında büyük öneme sahiptir. Son yıllarda şiirde görülen ve şikâyet konusu olan başıboşluk, dağınıklık, kopyacılık, sözcük oyunlarına düşkünlük, yerli yersiz alıntı yapma hastalığı... genç şairin dize işçiliğini unutmuş olmasından kaynaklanıyor kanımızca. Şiirin bütünündeki anlamın oluşturulmasında öncelikle tek tek dizelerin belli bir söyleyiş ve anlam ekseninde buluşması şarttır. Eğer, şairin işi, Valéry’nin belirttiği gibi kolaycı dünyadan ayrı bir ilişkiler dünyası ekseninde, herkesin uyguladığı düzen ile hiçbir bağlantısı olmayan bir dünya, ya da bir nesneler düzeni, bir ilişkiler dizgesi yaratmak ise bunun yaratılmasında şairin öncelikle bir yapı peşinde olması gerekir. Böyle bir yapı yakalanabilirse, bu şiir için olduğu kadar şiirli bir yaşamın ürpertilerinin peşinde olanlar için de benzersiz bir armağandır.

Öte yandan bu durum, dizelerin kendi içlerinde de bir güzelliğe sahip oldukları gerçeğini değiştirmez. Pek çok şiirin, aslında gizemli bir yaratışla belli dizeler üzerinden yazıldığını ileri sürebiliriz. Şiirin bütün yükünü üzerlerinde taşımasalar bile şiirin çıkış noktası olmaları bu dizelerin okurda ayrı bir tat bırakması sonucunu doğurmaz mı? Benzetmemi anlayışla karşılayınız; sözcükler arasındaki gizli kurguyu gerçekleştirme işlevi üstlenen bakır telin sağladığı iletişimle elde edilen şiirsel ritm, dizeler ve bölümler arasındaki kaynaşmanın göstergesi olarak düşünülmelidir. Bu anlamda; sözcük aynı zamanda dize demektir, dizenin de şiir oluşu gibi. Bir iletken olarak bakır tel, dize ile şiirin bütünü arasında uzanırken anlam yükünü de üzerinde taşır. Sözcüklerin dizelerde ve şiirin bütününde birbiriyle kurduğu ikili ya da çoklu ilişkiler, şairin ifade biçimini belirlediği gibi metinde ilk bakışta/okuyuşta algılanması zor bir şiirsel atmosfer de yaratır. Bu atmosferin genişleyip derinleşmesi, solunabilir olması metnin söylemsel ve anlamsal geçirgenliğinin sezilmesiyle mümkün olabilecektir. Bu da öncelikle, sözcüklerin sözcüklerle ve dizelerle, dizelerin dizelerle ve metnin bütünüyle kurduğu ilişkinin kavranmasını gerektirir. Şiirin anlamı sözcükten çıkıp metnin tamamına, aynı zamanda da metnin tamamından çıkıp tek tek sözcüklere yayılır; dizeleri iletken gibi kullanarak... Sözcüklerin bilinen anlamıyla dili aşarak şiir birimi olabilmesi ancak dize kuruluşundaki işlevleriyle mümkündür.

Soylu Yenilikçi Şiir dış-biçimsel yapısıyla geçmiş çağların sesini duyurmaya çalışırken içerikte de insanların ve kültürlerin tek-tipleştirilmesine itirazlar dillendirmektedir. Bu şiir, içerikte de yenilikçi ve çağın ürpertisini verebilen bir şiir olma iddiasındadır; yer yer eski zamanların bakir güzelliğini, insanın doğayla bütünleşmişliğini sezdirirken, yer yer de modernizmin getirdiklerini ve götürdüklerini sorgulamaktadır. Bu sezdirme ve sorgulamada politik ya da genel/toplumsal eğilimlerin tuzağına düşülmemiş, kişi olarak şairin algıları temel kriter olarak benimsenmiştir; çünkü sezgisi güçlü bir şairin algılarının politik ya da genel/toplumsal eğilimlerden daha derinlikli olduğuna ve politik doğruların şiirsel parıltılar yanında ancak birer gölge lekesi sayılabileceğine inanıyoruz. Türk şiirinin bazı dönemlerinde, varlığı ve varoluşu yansıtmada, insanın içinde bulunduğu durumu ve bu durumun dünya içindeki kaygı uyandırıcı ayrıntılarını ortaya koymada şiirin, politika ve sosyolojiye yenik düşmesi üzücü sonuçlar doğurmuş, poetik kayıplara zemin hazırlamıştır. Şiirde zeminin kayganlaşması ya da şairin önüne hendekler kazılması yine böyle dönemlerin temel özellikleri arasında görünmektedir bugünden bakılınca. Şairin dünyayla, varlıkla, zamanla, öteki insanlarla kurduğu ya da kuramadığı ilişkinin izdüşümlerini imgeler yoluyla yansıtan şiirde bugünden yarına yaşayıp yaşamayacağı bile belli olmayan politik eğilimlerin yeri olmadığını düşünüyoruz. Politika bir itiraf değildir; tam tersine doğruların gizlenmesine, aldatmaya, var olanı kendi bildiğince sürdürmeye dayanan bir etkinlik alanıdır. Şiirin gizleyiciliği ise aslında derin itiraflar yoluyla, varolanla ilişkileri/ilişkisizlikleri estetiğin süzgecinden geçirerek sunan bir geçirgen perdenin gizleyiciliğidir. Yanı sıra politik etkinlik çevreye kendini dinletmeyi, çevreyi yönetmeyi hedeflerken, şiir çevreyi dinlemeyi, nesnelerle birebir ilişkide onların ruhuyla birleşmeyi önemseyen, yönetmek bir yana nesneler, durumlar tarafından belli bir bağlılaşık çerçevesinde yönetilmeyi arzulayan bir tavırdır.

Bugün, tarihi yok sayan, yok etmeye çalışan köksüz bir küreselcilik dünyaya egemen olma yolundadır. Soylu Yenilikçi Şiir, sosyolojik bir görev üstlenmemekle ve böyle bir görevciliğin şiir-dışı olduğunu savunmakla birlikte, içerikte de zamanımızın kaygılarını, kırılmışlığını, zeminin kayganlığını konu edinerek küreselleşmenin edebiyattaki şiir-sesli karşıtlarından biri olma arzusundadır. Biz, “insan” dendiğinde bunu “insanlık” biçiminde algılıyoruz. Şiirin dilini ve tekniğini de buna göre oluşturmayı ve metnin yapısına sızdırırken bu yaklaşımdan sapmamayı hedefliyoruz. Şiirin kolay anlaşılır olmaması gerektiğini savunuyoruz; çünkü “insan”ın kolay anlaşılır olmadığını biliyoruz. Küre, sele kapılma ekseninde dönüyor olsa da tarih vardır, her zaman da var olacaktır. Şu anda bile bir tarih yaşanmakta, yazılmaktadır. Birikimsizliğin, tarihsizliğin çoraklık ve çarpıklık olduğu, Türk ve dünya şiirinin birikimini içselleştiremeyen bir şiirin modern olamayacağı, “modernist” olabilme şansını ise asla yakalayamayacağı inancındayız. Bizce, modern olmanın yolu gelenekseli özümsemekten, modernist olabilmekse varolanı dönüştürmekten geçer.

III

Şiir saf zamana ulaşmanın yolu,

varoluşun gerçek sularının derinliklerine

dalıştır. Şiir, sonsuza değin

yaratıcı zaman ve ritmden başka bir şey değildir.

Octavio Paz

Soylu Yenilikçi Şiir, hayatı-duyuları-duyguları-şiirsel deneyimleri yansıtma bağlamında imgelerle devinen ve bu imgeleri simgeleştirme yolunda yürümeyi hedefleyen bir şiirdir. Bu şiirdeki “bahçe” hiçbir zaman yalnızca “bahçe” değildir; “gemi”nin aslında “gemi”, “gümüş”ün de “gümüş” olmadığı gibi. Dolayısıyla şiirdeki nesneleri algılarken bu dünyanın dışında başka bir dünyaya “yükselme” zorunluluğu vardır. Sözün “anlam”a evrilmesinde, şairin sezgi ya da deneyim yoluyla bulduklarının okura şiirsel kodlarla ulaşmasında esas rol imgenindir. Duyuşlarını dizeleştirirken bilinçli ya da bilinçsiz, imgelerden yola çıkar şair. Soylu Yenilikçi Şiir’de şair-öznenin dilin katmanları içerisinden yarattığı imgelerle yaşam deneyimlerinin oluşturduğu imgeler aynı düzlemdedir. Duyusal veya duygusal algılar şairin zihninde özümlendikten sonra şiire yansırken, dil aracılığıyla sunulan bu imgelerin alımlanmasında okuyucu dilden uzaklaşır; anlama/anlamaya yönelir. Bir anlam katmanı olarak imgenin verili dilden bağımsızlaşması, onu şiirin özünde yaşayan, dille anlam arasında salınan bir sarkaca benzetir. Belki de, şiirin bütün zenginliğiyle, anlamı da içeren ritmik yapısıyla kavranmasında düzenleyici işlevi üstlenen bir metronoma...

Soylu Yenilikçi Şiir, imge oluşturmada da, bütünlüklü bir anlam yaratmada da dilin soylu kullanımından yanadır. Yakın veya çok yakın geçmişteki Türk şiirinde özellikle bazı şairlerin metinlerinde sıkça karşılaşılan “nasır, cenin, kıç, darbuka, siğil, puşt, gübre, dingil, dışkı, irin, patlıcan, abiler, helâ, balgam...” gibi kapsamlı çağrışıma kapalı, anlam bakımından sığlıktan kurtulamayan, soyluluktan uzak sözcükler Soylu Yenilikçi Şiir’de yer almamaktadır. Böyle bir seçkincilikte sözcüklerin yalnızca kendilerini tanıma, onları tek biçimli-tek katmanlı olarak görme eğiliminin benimsendiği, suçlayıcı bir tonla ileri sürülebilir. Soylu Yenilikçi Şiir’in bu seçkinciliği yukarıda bir kısmı sıralanan sözcüklerin yıllar içerisinde şiirde yarattığı düzeysizlik atmosferini de reddetme tavrıyla ilgilidir! Seçkincilik, sözcükler bağlamında da bu şiirin kriterleri arasındadır. Bu sözcüklerin şiirin biçem düzeyini düşürdüğüne, şiiri halkın ayağına götürmeyi hedeflerken ayağa düşürdüğüne inanmaktayız.

Sözcüklerdeki seçkinciliğine karşın Soylu Yenilikçi Şiir, dili (language) bütün katmanlarıyla kavrayan, sözcüklere veya öteki dil birimlerine eğilirken semantikle grameri, fonetikle morfolojiyi birbirinden ayırmayan bir şiirdir. Dilin biçim, anlam, ses, çağrışım... boyutları bu şiirde birlikte özümsenecektir. Dilin “söz” olma özelliği öne çıkarıldığında semantik üzerinde yoğunlaşılmakta, yalnızca biçime girildiğinde etimoloji ve morfoloji öne çıkarılmaktadır. Bir belirleme olarak söyleyelim: 1980’lerde ve 1990’larda dilin etimolojik ve morfolojik özellikleri fazlaca öne çıkarılmıştır; bu ise sözün, sözcüğün öteki boyutlarından uzaklaşmayı getirmiştir. Şiirin doğası, dilin katmanlarını ayrı ayrı düşünmeye ve kabullenmeye uygun değildir. Sözcük oyunlarını ve ağırlıklı olarak sözcüklerin morfolojik değerlerini temel alan anlam çoğaltmaları derinlikli bir şiirde kendine yer bulamaz. Türkçenin -iyi ayarlandığında- şiiri zenginleştirici inceliklerinden biri olabilen bu tip oyunların dozu kaçırıldığında şiir bir bulmacaya, eğlenceli fakat sonuçsuz bir oyuna dönüşmektedir. Dil tek başına hiçtir, “dil”e dayanan abartılı sözcük oyunları da şiire düzeyli kazanımlar sağlamaz. Dil ancak yetkinlikle işlendiğinde ve bu işleniş şiirde yenilikçi bir yaklaşımla sunulduğunda dilin değeri yükselmekte, katmanları zenginleşmektedir. Buna bağlı olarak Soylu Yenilikçi Şiir dilin katmanlarını şiirde temsil ederken bu katmanları ayrışma değil, bütünleşme biçiminde ele alır.

Bugün şiirin dilinde, tekniğinde, biçim ve biçeminde dönüşüme duyulan gereksinimin karşılanması poetikada hem eskinin sınırlarının çizilmesini hem de yeninin kapılarının açılmasını sağlayacaktır. Modern Türk şiirinin dönüşüm noktasındaki şairlerden biri olan Yahya Kemal’in ifadesine dayanarak söyleyecek olursak, “yeni bir çığırı sezmekle ona vücut vermek arasındaki aşılmaz mesafe”yi kat etme çabasına girmek, 2000’li yılların başlarında Türk şiirinin gereksinim duyduğu dönüşümü, yenileşmeyi gerçekleştirmek Soylu Yenilikçi Şiir’in temel yönelimidir.

Dönüştürücülük ancak cesur deneylerle mümkündür.

Bâki Ayhan T.

(Ekim 2003-Ocak 2006,

Kadıköy-Beşiktaş)

HAYATTA BEN EN ÇOK KENDİMİ SEVDİM

“Hayatta Ben En Çok Babamı Sevdim” şairi C. Yücel’e,

“Hayatta Ben En Çok Annemi Sevdim” şairi A. Budak’a

ve kendime

Hayatta ben en çok kendimi sevdim:

Karanlık suların, sivri yapıların dibinde

Çırpınıp durdu kırmızı bir yaratık

Boğuldu ve kurtuldu kendi kirinde

Yağmaktan bıkmış bir yağmur gibi dindim

Hayatta ben en çok kendimi sevdim:

Dağılmış cambazhane, dikenli tel

Güneşli bir günün derin uykusu

Derinleşen uykusu otuz iki yılın,

Güneyden batıya öksüren tren

Rüzgâra sayfa açan sözcük delisi

Ansızın kapanan kapı: kendiliğinden

Hayatta ben en çok kendimi sevdim:

Yalan söyledim çocuklara ve kadınlara

En çok da bahçekatlarında

Başlayan öykülere sesimi verdim

Bir gemi yanaşırken bir başkasına

Korsan kılıçları gibi keskin ve acımasız

Kimse sızamadı acıma: kusursuz yalnız

Hayatta ben en çok kendimi sevdim:

Tek kişilik bir vagondum yük trenine eklenen

Sonunda beklenen oldu bir tünelden geçerken

Ray değiştirdi güneyden batıya öksüren tren

Derin bir uykudan, çarpışmayla irkildim

Kırmızı bir yaratığa çarpmıştı kalbim

Ne olduğunu otuz iki yıldır öğrenemedim

Hayatta ben en çok kendimi sevdim:

Kristal sandım gecedeki cam bardakları

Şarabı saat on ikiden sonra içtim

Bir güzel kanattım öptüğüm dudakları: yanılgı

Paslanmaktan tedirgin demirden bir at

Çocukluğumu yeni zamanlara taşıdı

Hayatta ben en çok kendimi sevdim:

Mutsuzluğa eklenen bir gülüş gibi

Uzatmaya çalıştım gölgesini günün

Eğildim derin sandığım sığ sulara: başkaları

Mora çalan yalancı şafakların izinde

Arayıp durdum morötesi şafakları

Hayatta ben en çok kendimi sevdim:

Yırtık bir güzellikle sevişen yumuşak ten,

Efsanelere süzülmüş av yorgunluğu

Derin hiçliklere gizledi sesimi...

Bir ata bindim, sonra bir gökten indim

Irmakların gürültüsü sildi ayak izimi

Düelloda kırmızı bir yaratığa yenildim

Hayatta ben en çok kendimi sevdim:

Sesleri çoğaltan sessizlik korkusu,

Feci bir kazada hayatını kaybeden tren,

Karanlıkta parlayan uyumsuz çığlık,

Merhem tanımayan vazgeçilmez yanık,

İkiz kardeşi korkulu uykuların...

Sığ sanılan derin ve karanlık suların

Belki de en derin yerinde yittim

Hayatta ben çok kendimi sevdim

sen burda bir yabancısın, üstelik küstah

KÜSTAH YABANCI

sen burda bir yabancısın, üstelik küstah

bilmezsin tende dolaşan rüzgârın tadını

kâğıttaki mürekkebe üflemenin hazzını

ellerini yağmurla yıkadığın görülmemiştir

sislere boğulmuştur sırtlan bakışların

istersen gümrah ormanları yanında getir

en çok da kara sular içersin uzak iklimlerden

kum ve okyanus çizersin yol haritalarına

cesaretin korkuya gizlendiği bellidir gözlerinden

kurnazlığın hazırdır kurgulanmış oyuna

sen bu haritanın kırık çizgisisin, yabancısın:

arıların, kuşların ve atların bakir çığlığına

kızıl akan nehirlere karışır çürük yaprağın

ipeği yıpratan zehir saçılır sözcüklerinden

demir kuşlar derin vadilere akarken

dünden daha yabancı, üstelik de barbarsın

BASAMAKSIZ MERDİVEN

kuytu bakışlarındaki buz kuyusu: korku

kimse bir şey öğretmedi: boşluk ve tutku

birbirini açıkladı derin uçurumlarda

hayat: gökyüzüne basamaksız merdiven

korkunun, yalnızlığın ve tavanarasının

birbirine eklendiği tekinsiz serüven

küle dokunsan ateş, ateşe dokunsan yangın

sudan kurtulmuş bulut gibi boşluk

güzün ve kışın ansızın birbirine girdiği

erken uyanışlardan ilk sarhoşluk

hayat: bir sarmalın izini sürmektir

tırmanmak basamaksız merdivenlerden

geleceği boşluklarda görmektir

gülün dağıldığı uykusuzluk, külün savrulduğu

zamanın korkulu terleyişinden ne ister

kuytu bakışlarındaki buz kuyusu: korku

KARIŞIK ZAMANLAR

şekil verilmemiş gümüş ruhu yansıtır

gereksizdir tozunu silmek eşyanın

alınsa da anlatır itirazın güzelliğini

güzeldir itiraz yazın fırtınayla dolmasına

gecenin gece sanılmasına düşünülmeden

şaşırmayın: birkaç karga uçabilir serçeden

aynayı ayna sanırsınız: ruhun göğüdür

sır: üşümüş halidir güzün bilmezsiniz

saatli maarif takviminden öğrendikleriniz

filizkıran fırtınasının vakitsiz söküğüdür

ben-, sen-, şey-, tedavisiz durur gece

saklanan köşeleri bir bir görülmüş

hastanın zamandan habersiz öldüğüdür

yıldızlar düşkırıklarıdır uzak tanrıların

kör kütük bıçaklarla yanlış kesilmiş

ruhu yansıtır şekil verilmeyen gümüş

SONRA GİDİLECEK YER

hep vardı gidilecek bir yer

mümkündü çölden ormana kapılar açmak

çağırır dururdu müziğe benzer sesler

ağaç sıyrılırdı bulutlardan: değişmeye

atlar gergin soluklarıyla uzaklaşırdı

yaşamaktı: suyun yaprakta uyuma hali

binbir şifre vardı çözülecek: çözüldü

en çok da gök üzüldü rüzgâr konuşmayı unutunca

sırlar parıltılı camlara yazıldı

yeniden başlarız tufandan kurtulunca

şimdi her yerde biçimsiz bir ahali gölgesi

açık ve tartışmasız, konuşmalı ve açık

aynı yeri gösteriyor yaşamanın ibresi

nereye baksanız aynı biçimler

kadın vücudunu andıran asitli şişeler

kalmayacak gidilecek bir yer

BATIK

batık soluklarıyla unutulmuş hayat

sürek avında tazı soyunda geyik sırtında

kabaran en eski en eski en eski zaman

baş dönmesiyle yaşayan bir eskiadam

ağaç kovuğunda taş oyuğunda takvimsiz

omurgasında anlaşılması zor kavisler

çok uzak günün karmaşasından

yıldırımlardan korkulu da olsa

temizler düşlerini kirlisulardan

düşen taşlar azar azar kırılsa

atların gergin haykırışıyla ve

rüzgârla dönerken yolunu yitirdiği eve

kendini kurtarıp derin çığlardan

hangi çağlardan geçerse geçsin

atların gidişiyle eksik ve kısık

hayat bulacak soluklarıyla kesik

FIRTINADAN SES

kalbini daya fırtınadan süzülen sese

herkesten kendine kaygılı bir yolculuk

çığlığı tuhaf rüzgârlardan herkese

bir ses ki yalnız vahşi kuşlara yakışır

bir sis ki kanyonlara yaraşır yalnız

kendini ısırır dudak: soluk mu soluk

çürümüştür kurdu tanımayan orman

uzayıp giden yalnızlıktır ulumalarından

bir gökyüzü gerilir gecenin üstüne

başladığı yerde ansızın biter zaman

yol ne kadar uzunsa, kısaysa dünya

yürüsün azgın bir kısrakla dünyaya

uzayıp giden renkli ufuklar gibi

yaban çığlıkların umudu kesilse

açılacaktır yeniden vahşi kanatlarıyla atlar

daya kalbini fırtınadan süzülen sese

SONSUZ UÇAR

ne güzel yırtardı gökyüzünü yıldızlar

uçuşan izlerine bakarken göçkuşlarının

ne düzgün, ne arzulu, ne sonsuz uçar

olurdu her şey öyleydi bir salkım üzümde

şarap olurdu ezilince iki kalp arasında

kırmızı üzüm her yaradan ayrı kanar

okurduk yazardık yerin göğün ruhunu

vardı, öyleydi, sahi, kuşun uyuduğunu

hem arzulu hem sevinçli hem yarım

sayılamayan bilgilerin yok çokluğunu

güz gibi sözlü yazla kış arasında

az gibi, yok gibi, hiç gibi değil

bırakırdık yara doya doya kanasın da

bir şövalyenin ruhu atında yaşar sonsuz

ve kınsız bir kılıç ikiye ayırır zamanı

şimdi bir vahşet kendini aşkla sınasın da

HESABA KATILMAYAN

her şeyi ayarlamışlardı:

zamanı durduracaklardı, damarda kanı

yorulmaz kanadını inatçı göçkuşlarının

ışığın hızını, çocukların el sallayışını

papatyaların kırlara yayılışını bile

hesaplamışlardı bitişini amansız kışların

herkese duyurmuşlardı: gelecekler

sileceklerdi bahçe kahkahalarını

aşk haykırışlarını kadınların

geniş ateşlere sığdırır gibi alacaklar

yanıldılar: hesap yanlıştı, çelenk

çiçek sayılmazdı yıldızlara sorulursa

tuhaftı cennetle cehennemin buluşması

dört çiviye gerilen gölgesi şehirlerin

yeni bir taşkınlık yaratacaktı, yarattı

bir şeyi hesaba katmamışlardı

CEZA ve SUÇ

zehirli yanılgılar içinden geçiyor zaman

gururunu ve tekbaşınalığını yeniden yaratıyor

maskelere aldırma–, cezayı umursamayan

tragedyaya gülüyor, komedyaya ağlıyor

her şeyin yeri değişmiş diyor: görmüyor musunuz

cezalar suçlarımıza ne güzel uyduruluyor

kıpkızıl bir resim: işte kardeşlik anısı

zevkini çıkarıyor havada uçuşan cinayetlerin

mevsimin ayarttığı uzun ağaçların en yenisi

acısına yaslanıyor kökünden çektiklerinizin

dağdağa büyüyor: giderek ayrılıyor ırmaklar

nabzını dinleyin, zehrini alın kalbinize

bırakılırsa küstah bir yabancıya satılacaklar

ne kayıt ne bilgelik ne erdem ne gökyüzü

dağılıyor her şey suçun ağırlığında

zehirli zamanlar içinden geçiyor yanılgılar da

UZUN TARİH

tarih uzundur, uzun bir sonsuzluktur

göğsünde eskiyen kılıçlar yıldızlara çarpar

parçalanıp yeniden dağılır gökyüzüne

gürültülüdür, sessizdir, sonsuz bir uzunluktur

uyanınca atlar kısa uykularından

suyu arayan için elbette susuzluktur

bitmez! bitti sandığınızda aslında başlar

bundandır yanlış bilgelerin şaşırması

belki dinlenmek için biraz yavaşlar

tarih: anlaşılmaz tezatlar devşirmesi

kalın kitaplarda yer yer mutsuzluktur

gerçekten yaşanmıştır yaşanmadı sanılanlar

mutsuzluğu içeren uzun umutsuzluktur

sendeler belki ama düşmez, yıkılmaz

insan tarih insan tarih insan demektir

şimdi: geceye direnen uykusuzluktur

SİS ÇANLARI

sis çanları bir yol çizer: yitik zaman

düşen yaprağı hiçbir değişim durduramaz

mutludur çünkü rüzgâr şeyleri savurmaktan

sonsuz yolculuğun, arkaik yalnızlığın acısı

ve garip dağınıklığı ömür sayfalarının

unutur düzenli albümlerde toparlanmayı

her şeyi bilen yolcu! gördün bozukluğu

yönleri birbirine karıştırdığını fotoğrafların

anladın derinliğini kaybedilmiş anıların

yüreğine gizlendi batık zamanların uğultusu

gökyüzü: bir adaydı mıknatıs gücünde

bedenindeki bütün çivileri kendine çekti

yıldızlar birbirini kırdı: karmaşık efsane

gizliliğe karıştı yönler, haritalar eskidi

insan uğultulu boşlukların eşiğinde

yitik zaman: sis çanlarının derinden çizdiği

YAŞAM BOŞLUĞU

soğuk odalar perisi’ne;

gizem’e

karanlığı sorguluyor: bir parça ışık

sessizlik tozlarına bulanıyor duyular

burda biraz hayat var: o da karanlık

dışarıda köpekler boşluğu dişliyor

birbirine çarpıyor yağmurlar gökte

siyahla mavi kesişiyor uzakta

sözcüklerin arası daha çok genişliyor

biraz ışık, biraz umut, biraz yalnızlık

düşüyor boşluğa birbiri ardına

kırık mermerler eski zamanları düşlüyor

belirsiz: sürüp sürmeyeceği soluk almanın

öteye çağırıyorlar beride duruyor, tutunuyorum

bir hırıltı durup durup yeniden başlıyor

dünyayı göremiyorum: dünya görüşüm yok

soluklarım daha da solacak belli

ışık ve ses sarsıntıda yoruluyor

YALAN

avunmadır sözün doğrulanmasını beklemek

yazmalısın bulana dek, bu en büyük yalanın:

kaleminden dışa değil, içe akmalı kanın

vakit dedikleri gecedir, gece yalnızlık

ikiye ayrılışında derin karanlıkların

kılıçtan keskindir kimi zaman bir ıslık

üç nokta koyarlar, inanma iki noktadır:

yalanla doğrulanmalıdır sözün akışı

soğuk güneşlerle çarparsan içindeki kışı

evler odada, odalar bu yüzden sokaktadır

anılara sor geçmişin ürperten şefkatini

zamandır: doyumsuz ve duyarsız hayvan

unutur her ömürde yeniden yüceltildiğini

yazacaksın yüzyılları avutana dek

kimse görmeyecek kâğıdın derinliğini

avunmadır sözün doğrulanmasını beklemek

DÜĞÜM

günler birbirine düğümlenir: çıkmaz zaman

kendini arar gecenin ısrarcı uğultusunda

zamanları şaşırmış bir nöbetçidir insan

biri fırtınayı haber verse: kararlı ve sert

geceye eklenir uçurumun uğultusu

denizleri unutup göklere yükselir su

umutsuzluk, içinde taşır mutsuzluğu

çözülmez düğüm olur: kuytu ve derin

korku, tedirginlik, bir acayip üşüme

söze yansıyan acısı gergin günlerin

unutulmuş zamana girer soluklar: ağır

sesler ve uyumlu düşlerle uyutulmaktan

sislerin boğduğu kurt uluması ormandan

karışıklığın kendini kutsadığı anlar

geceden kopup boşluklara savrulan

günler birbirine düğümlenir: çıkmaz zaman

BOŞLUĞA BÜYÜYEN

her şeyimi sesimde topladım: yağmur

uzaklara, daha uzaklara ve daha

kaçıp kaçıp kendime döndüğüm olur

boşluğa büyüyen ağaçlara dadanmış

fırtınadır, geyikler kara batar uzakta

bu amansız zamanda soluğum duyulur

dünya dışıma düşer duyunca solduğumu

korkuyla karışık gelecekleri solur

kalbime doldurduğum dünyanın kışı

zamansız fırtınalar ortasında kalır

yorgun kış, bedeli ödenmiş zaman

beni onlara, onları bana çarpar

duyulmayan seslere ve dokunulmayan

gelip gider unutulan zaman

kokularla renkler birbirine saklanır

yalnız: her şeyini sesinde toplayan

DUVAR SAATİ

duvara vurdu kendini yalnızlık: zaman

durup durup geçiyor yelkovan akrebi

tekbaşınalığın örüp örüp ağa benzettiği

bir gökte koşuyorsun durup dinlenmeden

zaman inatçı yağmur, sızıyor derinlerden

indir duvardan artık şu kararsız saati

birine zamanı sorsan: sınırsız alay

boşluğa kendini assan: umut yoksunluğu

buruşuk kâğıda bir şeyler yazsan: kısa

yazlar yavaşça bitmese, günler kısalmasa

yine de gökyüzüne çakılabilir ince zaman

saat kendini unutturabilir duvarda

kararsızlığı basamaktır tekbaşınalığa

kâğıda leke midir yazı: yazının lekesi kâğıt

yazıya bahane midir yalnızlığın duvar saati

zamana vurdu kararsız sözcükler kendini

HİÇ ÇİÇEKLERİNİN AÇTIĞI YER

“varlık ve zaman” yazarına

yaşamın hiçliğini anlamayı istedim:

gerçeğin üstünden baktım şeylere

taş bir yürekle hilelere eğildim

aşk vardı gerçeğin ve şeylerin üstünde:

soruları artırmaya yarayan aşk

soruları artıran bir yaraydı aşk

fırlatıldığım bu karmaşık dünya

tanımıyordu aşktan artan korkuyu

çekiniyordu kendine sormaktan

hileleri dağıtan kışkırtıcı soruyu

böyle de geçirebilirmişim hayatı

boş bir odaya bakarak dolu gözlerle:

hiç çiçeklerinin açtığı yere

nereden baksam görüyorum:

varlık kendini inkâr ediyor

boşluğun saltanatı kalıyor geriye

GÜLÜŞLERİYLE SERSERİ

sesler hesaplanamaz gerginliğinde

sesler: zehirli kuşların gökte bıraktığı

karanlık geleceğin yanlış şarkısını söyler

ağır çekim belgesel tatsızlığında zaman:

çizgilerini çoktan şaşırmış sarkaç

çınlayıp durur çıplak unutulmuş duvardan

çarpıtılmış ezgisiyle sussa da ev ve kent

bütün saldırıları boşa çakırtır

dayanır soluklanarak dayanır soluklanır

kendini kandırır boşluklarda hayalet

çarpık gülüşleriyle serseri sokaklarda

uğursuzluğun dağlanmış çocukları:

cinayete en uygun zamanı bekler

kimsenin sormadığı bir zaman aralığı bu

aramadığı, anlamadığı aldatılmışlık

hesaplanamaz gerginliğinde sesler

duyulur süzülüşü parmaklarından sesin

vis carminum

soğuk kanla durulmaz kıyısında: fırtına

bir üzgünlüğü getirir bağbozumlarından

aldırmaz seslerin boşlukta dağılışına

iki ucundan aynı anda girer tünelin

tam ortada kendiyle korkunç çarpışma

dağılışı duyulur karanlığa seslerin

şaşırtır ve dondurur muhteşemliğiyle

zor duyulur bir titreşimdir aslında

ne zaman uzak zamanlarla konuşsa

duyulur süzülüşü parmaklarından sesin

zaman ağacında isimsiz yaprak:

fırtına boşluklarının sonsuz yolcusudur

kendinden başkalarına savrularak

gökten yere yerden göğe: karmaşıktır

kilitler zamanı herkesten saklayarak

kıyısında durulmaz bir fırtına koparacak

FLÂNEUR

uğultulu aralıklarda ve kaldırımlarda:

bulmak için değil yitirmeye dolaştım

gün, gecenin geciken saatlerini arar da!

her suçun bir âleti var: benimki gerginlik

fırtınalar gökyüzünü arzuyla sıyırırken

kısa ve bakışımsız ömür iç içedir orda

doğar- yaşlı, yaşar- genç, ölürken çocuk:

adı bilinmeyen hastalıklı çiçeklerdenim

parçalanmış uykulardan hem düşünceli

yitik günlerin tenine eklediğim

köşebaşları yaralı gölgelerle dolu

parıltılı bir define adası her cam arkası

kent dedikleri kararsız sevgiliymiş: bildim

cins böcekler bıraktım uğultularına kentin

gemiler yüzdürdüm karanlık yataklarında

içimdeki uğultuyla parçalandı her vitrin

MÜREKKEP LEKELERİ

zaman: gizli savaşı mürekkeple kâğıdın

kendinden kolay sıyrılamayacağı

bellidir sözcüklere bulaşan yalnızın

tutkuya karışan tedirgin an’lar

dudaklarında mürekkep lekeleriyle

yakın durur kâğıda ve geceye

eşyanın yalnıza gönderdiği çığlık

sözcüklerin anlama ördüğü kafes

kâğıtta mürekkep tedirginliğiyle

çarpar birbirine: tutulur nefes

beklemek bundan korkuludur kâğıda

tutkuya yenilmiş lekedir taşıdığı

tenine çizilen sınırsız dağdağa

kırık çizgiler parıltısı: uzakta kanayan

incinmiş kâğıdın pişmanlığı

zaman: mürekkeple kâğıdın gizli savaşı

FIRTINAYA HAZIRLIK

ırmaklardan söz edilmişti ve dalgalardan

ilk kez kadında gördüm göğün derinliğini

çarpışma gibiydi günü geçmişle sınayan

ilk kez gecede gördüm ten yalnızlığını

karanlığı çeken ışıktı, ışığı yapan karanlık

zaman: eşyayı hiçe sayan derin dalgınlık

köşeleri tutulmuştu yeryüzünün ve kadının

parçalanmıştı gelecek: sulara dalan yüzüm

dünya denen üçgenin gizli zamanlarında

fırtınaya hazırlık gibiydi gecemle gündüzüm

açıklanmadı tutulan sırlar, kendine örtüldü

zamansız savrulan bir güldü dünden güne

hazırlıksızdı ve şaşkın hırsla öpüldüğüne

ilk kez zamanda gördüm kıvrılmayı: kadın

buydu derin bilgenin kendini adadığı belki

bütün sınırları onda aştım ırmaklar gibi

ZEHİR TÖRENİ

ne kadar uzak: sisler içinde yiten

zehire alışma törenidir zakkumun ömrü

zarif parmaklar arasında ezdirecekler

beden bunu bildi: gece izlerini sildi

derinden soldu kararsız esintilerden

dudaklarıma bulaşan zehir yalan değildi

geceden geçememek, bulamamak sözleri

kaybedilenlerin tuhaf gölgeli izinde

dokunma özrüdür soyunmanın uzun sürmesi

esirgeyen ve bağışlayan bir beden sürçmesi

hangisi gerçek varlık mı yokluk mu

varlıkla yokluğun arası mı bir soyunmada

unuttun uzun bekleyişlerin soldurduğunu

sen bir zakkum olsaydın zamanın ortasında

belki hatırlardım ilk nerde gördüğümü

zehire alışma töreni derdim zakkumun ömrü

GÜZ SÜZÜLÜYOR

güz süzülüyor şarabın inceliğine

tortular bırakıyor kâğıda zaman

artırıyor boşlukların tedirginliğini

içinden fırtınalar geçen bahçedeyiz

bütün mevsimlere uğramış: cesur

duruşu rüzgârların yorgunluğudur

yırtıldı göğün perdesi bulutlar süzülecek

derinden sezilecek yıldırımların arzusu

göreceğiz üzüntüsünü geçip giderken

şarap: geçmişin uyandırılma korkusu

halka halka renkli gölgeler düşecek

birbirine eklenecek tuzaklar

hırçın çocuklar içimizde dövüşecek

korkacağız bakmaya, hem de çok

bağbozumlarında yakılan ateşlere

güz süzülecek şarabın inceliğine

KILIÇTAN İPEĞE SIZI

“kılıç ipekte sınanır” şairine

kılıç ipekte sınanır: peki ya ipek?

teninde mi arzulu yabankuşunun

güz tedirginliğinde çıkarırken giyecek!

zamanlarla barışmadı kınsız kılıcım

sıyrılmadı gecenin dağınıklığından

bu yüzden her daim daha yalnızım

yıldızları okusam üstüme geliyor gökyüzü

bozuluyor anlaşma günden geçerken

kılıçtan ipeğe derinleşen o ince sızı

dünden daha geç yarından daha erken

anlaşılmaz izdir geçmişten geleceği

ürperiş: yol alıştır tedirginlikten hazza

kılıcın izi gitmez gecenin ipeğinden

ten ve ipek yeni büklümlerde buluşur

aşka dökülüşür yıldızlar kendiliğinden

ipek tende sınanır: peki ya ten?

ZAMANYOLUNA KURULAN SALINCAK

geçmişi uzaklaştırmak: sonsuz yanılsama

ayrıntının pahalı yalnızlığa dönüştüğü yer:

yorgun, teslim olmuş bir zaman aralığı

eski alışkanlıktır yıldızlarla anlaşmak

zamanyoluna kurmuşsan salıncağını

boşunadır bayıltıcı gece tozlarına alışmak

hayat sallayacaktır seni boşlukta

eline tutuşturulan liste: yalnızlık biçimleri

hızlı sevişmelerin aşkları dize getirdiği

anlaşılacaktır şeylerden uzak kalınca

başlaması gecikirse düş saatlerinin

iyi yaşanır boşlukta bir sarkaç gibi

budur salıncağın gökyüzüne çizdiği

kimle paylaşacaksın bağışlanmaz suçu

bekle: kim tutacak öteki ucunu ipin?

kendinden uzaklaşırken sonsuz üzüleceksin

YAPRAK KIMILDAMIYOR

yağmur o kadar ağır: yaprak kımıldamıyor

düşmüyor savrulan gelecekten hiçbir şey

artık yıldızlar günü geceye bağlamıyor

bütün saatler ötekinden biraz ileri

kımıldamayan yaprakta mürekkep lekeleri

zamanın kesik yerine damlamıyor

tutumsuz beden, cehennem yürek, gizli

yeni icat tahakküm ve tenin yanlış seyri

uçuşurken ayrı yerlerde yürekle beden

kaydedilmiyor uyumsuzluk düşleri

ilişki: çelişki! kurduğu ve bozduğu mesafe

bozuluyor şimdiki zamanın zoraki gülüşlerine

ateşlere inat buzdağlarından arınmıyor

her şey bütünmüş! değil bakılırsa yaprağa

sarınmıyor ne kadar üşüse de fırtınalardan

anlam o kadar derin: yaprak kımıldayamıyor

TEKBAŞINALIK

tekbaşınalık: geçmişi güne yalnız eklemektir

hüzünden geçilir hevesten geçilir

odalar dolusu ses içilir tekbaşınalık için

dizlerde kapanmayan yaralar açılır

koşarken geçmişin geleceğine

bir sokaktan ötekine düşmektir

iki dünya birbirine çarpar çevrende

yıldızlara yeni duruşlar seçilir

gürültülü, karmaşık ve alışılmış düzende

tekbaşınalığa dar kapılardan geçilir

kimseye söz bırakmazsın, kimse de sana

nedeni vardır elbet böyle durmanın:

ötekiler şaşırır yıldızların asılı kaldığına

kalındır geleceğin sayfası: hem dağınık

bakılmamalı gürültüsüz solduğuna

günü geleceğe yalnız eklemektir tekbaşınalık

UTANÇ ve SALDIRI

“geniş zamanlar umuyordunuz...”

gün savuruyor çiçek tozlarını akşama

olmuyor esirgenmiş bir duygunun vakti

arzuların sabrını denerken karanlıkta

duyulmuyor hışırtısı perdenin ve çarşafın

akşamı zehreden müzik ve gürültü:

üst üste biniyor yalnızlık görüntüsü

adanmış gün: erken ve geç sessizlikler

soyulmuyor gece, koruyor kendini

toza bulanmış geçmiş ve gelecekler

yıkıyor kirli suyla soğumuş cesedini

beklemeye vakti yok boşluktaki okun

geçmiş ve gelecek, aşk ve tekbaşınalık

hiçliktir geniş zamanlarda unuttuğun

sakıncalı susuş bu, sakıncalı kahkaha

aşkın nerden döneceği belli olmuyor

çiçek tozları savuruyor günü akşama

ESKİ LAMBA

kısık: sesini de esirgiyor ışığını da

her zaman evde, dışarıyı sevmiyor

unutuyor kendini küçük odalarda

solgun perdeler çekiyor boşluklara

düzeltilmemiş, hasta ve yılgın

ne karanlık ne aydınlık: ince alaca

biraz sis, biraz unutulmuşluk belki

gölgeler içeriye doğru birbirini izliyor

uyanırken yüz yıllık uykusundan

zehrini gecenin derinine gizliyor

dünya güzel belki, düş bitimsiz

titriyor durmadan zamanın ayak sesi:

eski lambanın geceyarısına gizlendiği

bir gölge düşüyor ansızın camlara

yaslanıyor birbirine korkulu düşler

kısık: sesini de esirgiyor ışığını da

TAHTA AT

içimdeki tahta atla geçiyorum hayatı

bayrak-, flama-, konfeti ve graponlar

yok: her adımda eksiliyor geleceğin saltanatı

tekdüze adımlar, uzaklardan çığlıklar

sisli bir ormanın kuytu derinliğinde

tahta ata benden gizli binmeye çalışacaklar

bütün avlar yenilgiyle biter aslında

birinin güzelliği öteki çirkinliği tamamlar

barutun dağılırken çıkardığı ses

avcının yenilgisini herkesten iyi anlar

tutunamadığım dal uçları, dikenler

oyuncak kılıçları eski şövalyelerin

içimde gezdirdiğim tahta ata benzer

kısık göz-, çatlak dudak- ve kırık kanatla

tanımsız bir karmaşaya ekleniyorum

geçiyorum hayatı tahta bir atla

UTANARAK DEĞDİĞİ

utanarak dokunuyor herkes birbirine

ne bir sürpriz kanat çırpıyor uzakta

ne de fırtınayı özleyen keskin dalga

hayat böyledir işte! ateşin sonu kış

araya durgun bir gökyüzü girse de

külün sonu boşluklara savruluş

hayat böyledir işte! belki bulutun gölgesi

biraz gökyüzü düşürür ıssız yollara

ölçemez içindeki sisi hiçbir fırtına:

avcıların yağmura karışan tüfek sesi

durup dururken değişir nesnelerin dili

pencereye gökyüzü denir kapıya zaman

ve dudaklardaki çatlağa dolar sevgili

zamanın mevsimlere saldırısıdır

yokluk güldürüsüdür şimdilerde hayat

herkesin birbirine utanarak değdiği

BIRAKILAN BİR EVİN DÖKÜLÜŞÜ

dalgın sayfalarda gezeriz: yer bulamamaktan

yaşamak derin çekingenliktir, durmadan

yer aramaktır gün boyu titreyen ellerimize

böyledir sözcüklere sığınanlar: utangaç

duvarımızda karanlık bir gelecek portresi

çürük yerinden belirsizliğe büyürken ağaç

böyledir yaşamak, kayıp bir ikindi yürüyüşü

bırakılan bir evin sokağa dökülüşü hüzünle

insana, sayfalara, geçmiş ve geleceğe

dudaklarımızda kalıtsal bir hüzün bükülüşü

mevsimleri şaşırmaktan sonsuz tedirginiz

kadını gemi sanan, kâğıdı okyanus

ayrılıklardan eski şarkılar çıkaran: biz

renkcümbüşüne uzak, sisten şeylere

artık su gibi bakan buğulu gözleriz

tedirgindir yer bulamamaktan ellerimiz

KİMSEYE YETMEYEN KIŞ

“soğuğa açılan kapı” yazarına

kış: sana da yetmedi koşaradım koşaradım

arıtmadı derin sessizliklere paralel anlaşmaları

umutsuzca geceyi bekledi kırık saplı bir bıçak

dudakları titreyen bir yağmur getirdin bana

yetecekti soğuk: yetmedi, kesti kendini acımasızca

gündüz parıltılı olsa da gece takvimlerde tekledi

büyülü bir boşluğu çizen yüksek yıldırım

bir korkunun ötekini çağırmasıdır şimdi

herkes başka yol aradı zamanda kendine

anlaşılmadı fırtınaların birbirini tükettiği

kurdun su içişine, soluyuşuna hayranlığın

kışın anlamını derinleştirdi aramızda:

uçurumu hırpalayan buzlu rüzgârın

ırmaktaki kar manzarası sana bakıyor

ırmak ondan bize akıyor anladım

kış kimseye yetmedi: koşaradım koşaradım

İNTİHAR ÇATISI

intihar çatısına gökyüzünden çıkılır

kırlangıçlara takılır acı gülüş izleriyle

alışkanlık gizleriyle yeryüzüne bakılır

kırmızıdır bütün renkler, mordan da öte

kuşların çizdiği sınır, boşlukların ıslığı

duyulmaz! bakışlar gökyüzüne yıkılır

temasa yer yok, kırılgandır buluşmalar

alçaktır başka yalnızlıklardan yüksekliğiyle

bakılınca görülmez, zordur alışmalar

göğün şiddetle çırpınan eteğine takılır

kendi sesine savrulan perdedir pencerede

ağaç isimlerini ezberlemenin talihsizliği

fırtınaya yol gösteren şimşekler tene çekilir

yağmur biter, kimse gelmez açılan gökten

bir ağaç köklerinden acıyla sökülür

gökyüzünün çatısına intihardan çıkılır

BULUT GERİ DÖNDÜ

geri dönmüştü bulut: penceremize

eskimeyen seslere sığındık durduk

rüzgârların çizdiği soğuk tenimizle

gökte değil tavanarasında kayboldu

son uçurtması yurtsuz çocukluğun

unutuş her şeyi kendine yonttu

sızlayan bileklerden uçuşan serçeler

penceredeki bulutu doldurdu sesleriyle

şimdi bir müzik yağmuru esintide

perdenin havalanan yerini örter

sarmaşık süpüren kızın parmakları

sokağı anılardan nasıl temizler

boşluğa savrulurken sızılı yalnızlığı

bir görüntü değil bu, anı hiç değil

kanıyor çünkü usul usul hâlâ

bulut geri döndü hayatımıza

çay renginden kırmızböceğine süzüldük

LÜSİFERİN

gecenin güne çektiği ince çizgiydik

unutkan bir kışın ürperdiği akşamda

kendini yaratan utangaç parıltı: bizdik

herkes gitmişti, izler bırakarak geceye

yağmur, ıslak çimenler ve ürkek kanatlar

belli belirsiz ışığa bulanacak diye

çay renginden kırmızböceğine süzüldük

aşka yazıldık birleşerek akışkanlıkta

parıltıya dönüştü çarpışmamızda her şey

yanıp yanıp sönüyordu dünya uzakta

az sonra cümbüş başlayacak: ağustos!

bir şey ağustosu kışla buluşturmuş: yanlış

akşam kızışırken ateşli böcekler arasında

uçuşan kıvılcımlar şarkısı: kısık ve parıltılı

aşkın ve ışığın birbirine çarpması

ikimiz: herkes kaybolmuştu uçucu bir ışıkta

SOYUNMA SAATİ

soyunma saati:

kışın güneşten, ağacın rüzgârdan

evin yabancı seslerden gizlendiği

bilinir bu zamanda tenin geceden

gecenin müzikten sislendiği

uçucu gülüşün bıraktığı izler silinir

yıldızlar pencerede aksak parıltılarla

hiçbir söz inandırıcı değildir, değildir

uzaklaşmanın kuşkulara bulaştığı saat

yasaklardan habersiz gelir

zaman: silkelenir mevsimine ermiş ağaç gibi

dört köşede aynı yanlışın meyveleri

sönmüş tenlere gönülsüzce eğilir

uzaktan değebilirsiniz ancak: devirdiği

kristal bir vazo değildir, gecedir

soyunma saatidir!

TENBOZUMU

“pan flüt çetesi” şairine

zamanıdır: bekletmemeli yeni tenleri

renkli sular süzmeli gecenin kalbinden

ertelememeli geç mevsimlere esrikliği

tenbozumu bitmez, güz eskimez aralıkta

nafile yolculuğudur anlamayanın

nereye ulaşsa hep aynı nokta

parçalanmış göklere savrulan kuşak

tutkulu bir ten gibi sarar geçmişi

yağmurun bağbozumlarını beklediği

bin yıl sonra hüzünle hatırlanacak

tenini serseri yağmurlarla yıkar üzüm

sızım sızım sızlar güzün yaralı dizi

yeniden bulur her arzuda kendini

tenin esrikliği benzemez gemininkine

tutkudan bilinmeyen derinliklere sızar

zamanıdır: serilmeli gecenin yeni tenine

HAZ

tesadüfen keşfedilmiş amansız çırpınış:

yangınını kendi çıkaran, besleyip büyüten

başkalarında kendini eskiten yolculuk

çalınan her kapıda çekici bir ten

özlediğin kıvranış, canlı duruşu heykelin

titrek görüntülere eklenen uykusuzluk

tek kişide dört kişiyi görme becerisi

bitimsiz arzu, sınırsız hırs, kırmızı yağmur

santim santim ilerleyişi keskin öfkenin

geçmişi de geleceği de unutturur

ölü lamba, titrek mum, utangaç alev

aşkın ikizi arzu, deliliğin ikizi suskunluk

hazzın derin hükmü: ziyaretsiz tutukluluk

ateşten gömleği, yırtık gömleği aşkın

haz: hayatın terbiyecisi çılgın efendi

tesadüfen keşfedilişi amansız çırpınışın

EL DEĞMEMİŞ GEMİ

gemilere bindi şair, istiridyelerden indi

ekledi haritada kara parçalarını birbirine

ateşler götürdü ve ateşli sular getirdi

kırmızıya çalar tutkulu tozlara eğilmişti

tuzlu sulara dağılmıştı kıta aralarında

bilinmedi hangi pusulalara yenildiği

yanıltıcıydı tenha dizelere demir atması

gelişini beklemiyordu sert esintiler

durmadan sözcük çeker ipler derinden

açılmamış istiridyeler şairi bekler

ne zaman güverteye çıksa: rakipsiz kral

ne zaman denize inse: söz kızgınlığı

anlaşılmadı sislere bulanmış üzgünlüğü

karmaşık: ortaçağdan mı kalmıştı neydi

şaire yenik düştü gereksiz kalabalık

gemilere bindi şair, istiridyelerden indi

GEMİ ve RÜZGÂR

bütün gemiler rüzgâr bekliyor: yanılgı

sınırsız sıkıntıyla geçiyor zaman

arzulanan: nesnelerin şiddetli fırtınası

bekliyor: göğün çatlakları onarılsın

uzaklaşsın sebepsiz sarsıntılardan

rüzgârın ömre zarar kendini saklaması

gece üşütüyor, gündüz saklıyor yıldızları

karanlığa bulanıyor arzu tozları: savurgan

tutkunun bitimsiz soluğuyla canlanan

gemiler: rüzgârların unutulmuş kızları

arzu ve yalnızlık, umut ve kırılganlık

aynı gemide yakalanıyor fırtınaya

sonrası tufan… ve muhteşem dağınıklık

bekleyin: hiç gelmeyecek olanı

su altında çürüsün zambaklarınız

bütün gemiler rüzgâr bekliyor: yanılgı

BİR GEMİNİN DİPTEN ÇIKARILIŞI

aynı kapıdan giriyor aşk ve yalnızlık

aşk ve yalnızlık aynı kapıdan çıkıyor:

derinleşiyor zamandaki buzlu karanlık

yalanlar renk değiştiriyor dünden güne

aydınlık yalanlıyor bizi: sürüyor gece

gerçeğin sonu: sınırsız bir dalgınlık

kapıyı çarparak çıktık hep: kendimizle

keskin çizgiler çektik geçmişin arasına

aşk gürültülerine yazdık telâşımızı

kimselerin çözemediği derin tutkuyla

şaşırtmasın geceyi insanın sessizliği

yıkıntıları dinliyor şimdi: görüntülere

bir geminin dipten çıkarılışı gibi bakıyor

bir kapı açılıyor: çıkıp gidiyor hayat

hayat çıkıp gidiyor: bir kapı kapanıyor

aynı kapıdan giriyor yalnızlık ve aşk

GECEYE DÜŞEN

geceye düşen: kurtulmuş!

her şey tesadüf körpe bir kristal için

tenin cazibesi ağır anılarla tartılmış

arzulu meyva bahçeleri göğüslerinde

uğursuz kâğıtlara düşmüş çok yazılı

duruşu: bozulmamış kitaplık bekleyişinde

sana uzun bir masal anlatacağım:

kiraz, biraz elma, şeftali ve böğürtlen

son günlerinden çocukluk mevsiminin

kurtulacaksın amansız endişelerden

aldırma kıpırtılara, bir atın gerinmesidir

ilk hastalığıdır çocuk bedeninin

dalgın yüreğin kendine dönmesidir

hayata hazırlık belki: bilinmez

biriken öfkedir kapatılmış kapılarda

geceye düşen: tutkunun çizdiğidir

DÜŞTE SARSINTI

ilk uçuş: acemi kanatların rüzgârla tanışması

bozulur büyü, yavaş büyür alışkanlıklar

uzaklar yakın olur düşteki sarsıntıya

telâşlı sabahın ilk gergin uyanışı

hazla acı, hazla tedirginlik, hazla ve hızla

tutkunun gizliden geceye aldanışı

ölçüsüz kullanılır pusulası tekbaşınalığın

dilemma: ilk gençlikten kalan resimler

yiten demet, bozulan akıl, çözülen güzellik

düşlerin düğümlendiği çizgiye gider

tren vakitsiz kalkar istasyondan

rüzgâr tutkuya aldanıp vakitsiz eser

uçurum çevrilemez alışılmış yolundan

kendi yağmuruyla ıslanan ten yalnızlığı

dağınık gökkuşağı altında ölü bir kuş

ilk uçuş: acemi kanatların rüzgârla tanışması

TEN

tadını bilene her ten yeni bir mucizedir!

sıkı bir yumak çözülmüştü büyüdüğümde

sınırı terle çizilmişti pembeyaz tenlerin

en çok dut ağacına özenirdim, özendim

kendimi ipekböceği sandığım oyunlarda

sonsuzlukla tanışacağımı bilirdim

ten kokusuyla çıktım oyundan, yoldan

saçaklarla sarmaşıklara gizlenen serçeler,

gururlu sabahlar ve sarsıntılı geceler:

yumağın avcumda çözüldüğü zaman

ürperişti hazzın öteki adı: sürekli ten!

son basamağa çıkardı bu gizli arzu beni

uykuda bile dudaklarımdan düşmeyen

sıyırırken geceye düşen bedenin ipeğini

böcek değil, kelebek uçarılığında gelir

kadını bilene her ten yeni bir mucizedir!

GERİYOR GECEMİ

aşk buysa: ürpertisi gereksiz başka tenlerin

bedenimde bıraktığın keskin çizgilerden

ellerin gökyüzüne karışıyor: aşk buysa?

çerçevesi yıpranmış pencereyken kış

kapatıyorsun çığlıklarını üşümelerimin

her dokunuş biraz daha geriyor gecemi

gemiye biniyoruz, iskeleler dökülüyor bize

dallardan koşan ince sürgünler gibi

duyulurken zamanın usul adımlarla geçtiği

renkli sular süzülüyor mevsimden tenimize

ne zaman bir çiçek patlasa ışıklanıyor uykusu

ufuk genişli-, gölgeler kısalı-, zaman duruyor

usul usul akıyor köklere gizlilikte su

yıldızlar günü hazırlamaya çekiliyor geceden

her şey birbirini tamamlıyor yeni bir aşkta

ürpertisi gereksiz başka tenlerin: aşk buysa

DAR KAPI

kapın ne dardı aşkın ilk fırtınasında

duraklayarak ve zor geçtim,

ötesi: titreyen tüy serçe kanadında

tedirgin kırmızılardı beyazlığına bulaşan,

ateşle buluşan karmaşık yakınlıklar

haz yolları açmıştı kıvrılışlarından

gülün kapanışı zamansız bir ölümdü

derin gizliliklere ayarlıydı kapının ardı

kurşundan ağırdı birliktelik bu kapanışta

kapının darlığı yaşamın anlamı kadardı

yeraltı sularına sıvandı kuştüyleri

ölümsüz bir anı olup eklendi geleceğime

son alevleriyle bin yıllık yanardağın

göğsümü tıkadı, soluklarımı sardı:

dar geçtim fırtınadaki aralığından

kapın ne dardı! kapın ne dardı!

MUTSUZLUK GENİ

kadın: bir şey değildir değilse kendi

balkonlara yığılır eski eşyalar gibi

cehennemin dibi ve ateş ondan sağılır

çağrılıdır fırtına ortasında: uygunsuz

suç ortağıdır eksilen kalem uçlarının

zamanı kendine yontar: anısı sonsuz

uzanıp alır geleceği fark ettirmeden

incittiğini anlamaz savrulan perdeyi

kapılar açar, açmadan kapatır da

usulca uçurur hırpalanmış geceyi

parmaklarında gergin ipler gezdirir

umulmadık zamanlarda bozdurur hazineyi:

dolgun kırmızı, dolunay, dolgun gece

uyumsuz seslere alışık mutsuzluk geniyle

güzü ilkbahar sanır, cumayı cumartesi

kadın: bir şey değildir değilse kendi

BUDALA HARFLER

b bazen bir ş şeyler geziniyor odalarda

duvar diplerinde solgun n’ler sinirli ç’ler

kimi zaman odaların h her biri ıssız ada

çürüğe çıkarılan fotoğraflar, karga ö öksürüşleri

tedavisiz incehastalıklar, e eskihastalıklar

söyleşiyorlar insanı u uyaran karanlıklarda

gürültülü bir budalalık i içinde günlerimiz

z’den a’ya atlıyoruz çocuk oyunlarında

dokuzuncu basamak pes diyor bu kadarına da

bu mu olmalıydı geçmişe giydireceğimiz?

s soyun beni, beni çırıldatın çıplaklandırın

mutluluğu bulduğumu söyledim: f ve g

en güzel parıltıları aşk karanlığımın

y yabanılım: çünkü çok yumuşaksınız, diyor

t tahrik: n nefretlerini vura vura geçiyor

bir şeyler geziniyor o odalarda da

UNUTKAN

kâğıtlara bulanmışsın, zamanı gizliyorsun

çayı fincanda, aşkı başkasında, düşü kendinde

sözcükleri yalnızlık dökülüşünde izliyorsun

harfler savrulurken kurşunî: boşluklara

görünmez kazalarla buluşuyor gökyüzü

kırlangıç ömründe hatırlamanın güzü

sonsuzluk düşleri uydururken kendine

parmakuçlarında yürüyen bakire zaman

kışın kapısında çıplak ağaçlara sürtünüp

unutuyor sesini boşluklara aldırmadan

solgunlaşıyor fincanda çay: düşerek

usulca dudaklarının mermer tapınağına

unutkanlık sarıp sarmalarken akşamları

karanlık sana savruluyor, ışık geceye

parçalanıyor gerginlikten zamanın zarı

kâğıtlara gizlenmişsin, gördüğün başkaları

ASMA BAHÇE

“sokak prensesi” şairine

anlıyorum: ömre zarar her şey şiire yararmış

yerle gök arasında kararsız savruluyorum

bir asma bahçeyim çocukluk uykularında

ezik üzüm: düşlerin ve düşüşlerin fırtınası

uzun bekleyişler, yarım hayatlar gibi

ince sisler içinden boşluğa dağılıyorum

sarsılıyorum yerden göğe: aşk deniyor

gökçekimine uğruyor damarda durgun su

sokağa düşmüş prenseslerin uykusu

tedirgin karanlıkta tutkulara dönüyor

en uygunsuz yere kurulmuş ten salıncağı

fırtınadaki gibi sanılmış karışıklık

karşılıksız sorular içinde zaman kaçağı

geçmiş: bir asma bahçedir boşluğa sararmış

gelecek: şarabın bağbozumundaki esrik hışırtısı

anlıyorum: ömre yarar her şey şiire zararmış

İKİ YOL

iki yola birden saptım: iniş ve çıkış

sızıyla ayrıldı birbirinden mevsimler

kar ve rüzgâr geçmişime savruldu

belki kendimi kandırdım başkaları yerine

ışık hızlı gelecekler düşleyip durdum

yürümedim seslerin korunaklı gülüşlerine

her şey kuklalaşmaktı, gibi olmaktı insan

masada uyu-, gecede dolaş-, ışıkta uyan-

ışık masada, masa gecede, gece içimde

fırtınaya harf dizmenin dalgınlığından

her yol birbirine çıkacakmış tufanda

benden ona, ondan sana akarken

zaman neye yarayacak fırtına durduğunda

kim kime, ne neye yaklaşmıyorsa ordayım:

kimselerin başkasına benzemediği

hep düşündüm: ikinci yol hangisiydi?