GULİVER’İN GEZİLERİ

Hazırlayan:

M. Orhan BUĞRAHAN

1. BÖLÜM

CÜCELER ÜLKESİ LİLLİPUT’A SEYAHAT

-1-

Ben İngiltere’nin kuzeyinde yaşayan beş çocuklu bir ailenin üçüncü çocuğum. Babam kolej masraflarını karşılayamayınca on yedi yaşımda okuduğum okuldan ayrıldım.

Babam, tıp eğitimi almamı istiyordu. Bunun üzerine iki yıl tıp eğitimi aldım. Gerek okul hayatımda gerekse daha sonra gemicilik hakkında çok kitap okudum. Hayalim hep günün birinde denizci olma ve deniz seyahatlerine çıkmaktı.

Tıp eğitiminden sonra Dr. Brates’in yardımıyla bir muayenehane açtım ve hayatımı düzene sokmak için evlendim. Dr. Brates ölünce işlerim bozuldu. Geçim sıkıntısı çekmeye başladım. Bunun üzerine ailemin de izniyle seyahat gemilerinde doktorluk yapmaya karar verdim.

4 Mayıs 1699’da Antilop adlı gemi ile güney denizlerine doğru yola çıktık. Hindistan yakınlarına gelince fırtınaya yakalandık. Rüzgâr önünde bir yaprak gibi sürüklenen gemimiz, kayalara çarptı. Gemimiz batmaya başlayınca can derdine düştük. Denizin içinde fırtına ve dalgalarla mücadele etmeye çalıştık. Fakat kendimizi dalgaların akışına bırakmaktan başka çare kalmamıştı.

Fırtına biraz sakinleşince kendimi bir sahilde buldum. Hemen denizden çıkıp kıyıdaki çimenlerin üzerine uzandım, ertesi sabaha kadar uyudum. Uyandığımda kollarımın, bacaklarımın ve saçımın sıkıca yere bağlı olduğunu fark ettim.

Etraftan sesler geliyordu. Biraz sonra bir canlının başıma tırmandığını, oradan da göğsüme doğru ilerlediğini hissettim. Bu, elinde ok ve yay bulunan on, on beş santim büyüklüğünde bir insandı. Üstelik, bu cücelerden üstümde otuz kırk tane vardı. Avazım çıktığı kadar bağırmaya başlayınca hepsi korkarak kaçıverdi.

Biraz sonra tekrar geldiler. İçlerinden cesur biri ”Hekineh degul!“ diye bağırdı. İçimde garip bir endişe vardı. Çabalaya çabalaya bağlı olduğum iplerden bir kolumu kurtardım ve saçımın bağlı olduğu ipleri gevşettim. Bu sırada birinin ”Tolgo Phonak!” dediğini duydum. Bir anda üzerime toplu iğne büyüklüğünde oklar yağmaya başladı. Bir taraftan da bazıları mızraklarını yan taraflarıma sokmaya çalışıyordu. Allah’tan üzerimdeki manda derisinden yapılmış yeleği delemiyorlardı.

Ben yerde kımıldamadan durunca, onlar da saldırmaktan vazgeçmişti. Başımın yanına kurdukları bir iskelenin üzerine üç kişi çıkmıştı. Bunlardan önemli biri gibi giyinmiş olanı uzun uzun bir şeyler anlattı.

Sol elimle teslim olduğumu işaret ettim ve parmağımı ağzıma götürerek aç olduğumu anlatmaya çalıştım.

Yüzüme dayadıkları merdivenlerden çıkarak ellerindeki meyve dolu sepetleri ağzıma boşalttılar. Su içmek istediğimi işaret edince de su bardağı büyüklüğündeki fıçıları getirip elime verdiler. Ellerinden geldiği kadar beni doyurmaya çalışan bu halka minnet borçluydum ve onlara bir kötülük yapamazdım.

Biraz sonra rütbeli biri bir konuşma yaptı. Eliyle bir yönü göstererek oraya götürüleceğimi anlatmaya çalışıyordu. Ben de serbest kalmak istediğimi anlatmaya çalıştım. Bana, bunun mümkün olmadığını anlatmaya çalıştılar. Üzerimdeki ok yaralarına merhem sürdüler. Biraz sonra uykuya dalmışım. Bu uyku tam sekiz saat sürmüş.

Burası bilim ve teknikte çok ileri bir ülkeydi. Beni taşımak için tekerlekli ve büyük bir araç yapmışlardı. Bu araca, parmak büyüklüğünde bin beş yüz at koşmuşlar. Makaralar yardımıyla beni dört saatte arabanın üzerine taşımışlar.

Yolda araba bozulunca iki genç, yüzüme kadar yanaşmış ve ellerindeki mızrağın ucunu burnuma sokmuşlar. İşte o zaman hapşırarak uyandım. O gün akşama kadar yol aldık. Gece, dinlenmek için konakladık. Ertesi sabah güneşin doğmasıyla birlikte yola çıktık. Başkentin iki yüz metre yakınında durduk. Ben, buradaki tapınakta kalacaktım.

İmparator ve devletin ileri gelenleri beni karşılamaya gelmişti. Yüz bin kişi kadar bir kalabalık etrafımı sarmıştı. Ayağımı iyice zincirleyip kaçamayacağım anlaşılınca ipleri kestiler.

Ayağıma bağlı zincirler ancak üç beş adım atabileceğim kadar uzundu.

-2-

Ayağa kalktığımda gördüğüm manzara gerçekten büyüleyiciydi. Çok güzel bir manzara vardı. Her şey çok küçüktü, en yüksek ağaçlar bile yaklaşık iki metre boyundaydı.

Bu sırada kuleden inen imparator, at üzerinde bana doğru geliyordu. Atından inen hükümdar, beni baştan ayağa hayranlıkla gözden geçirdi. Aşçıların bana yiyecek vermelerini emretti. Yirmi tabak et, on testi su vardı. Getirilen yemeklerin hepsini silip süpürdüm.

İmparatorun boyu, sarayın ileri gelenlerinin hepsinden bir tırnak daha uzundu. Mertçe bir bakışı, heybetli bir duruşu vardı. Yedi yıldır hükümdarmış. Kendisini daha rahat görebilmek için boylu boyunca yatmıştım; yüzüm, yüzünün karşısındaydı. İmparator, benimle konuşmaya çalıştı ama dillerini anlamıyordum. İki saat sonra saraydan gelenler gitti. Beni korumak için birçok asker bırakmışlardı. Bazı yaramazlar bana ok atıyordu fakat muhafızların komutanı onlara engel oldu. Cezalarını vermem için onları bana teslim etti. Ben de onları alıp cebime koydum. Bu haylazlar kısa zamanda hatalarını anladılar, ben de onları usulca yere bıraktım. Yumuşak yürekliliğimi gösteren bu hareket oradakilerin hoşuna gitmişti. Bundan sonra bana daha sıcak davranmaya başladılar. Geceye doğru benim için hazırladıkları eve gittim ve yere uzandım.

Bütün ülkede benimle ilgili haberler yayılmaya başlamıştı. İnsanlar, akın akın beni görmeye geliyordu. Böyle olunca ülkede işler aksamaya başladı.

Bütün bunlar olurken imparator, benim hakkımda karar vermek için meclisini birçok kez toplamıştı. Fakat benim hakkımda karar verememişlerdi. Hakkımda iyi düşünenler olduğu gibi kötü düşünenler de vardı. İmparator ve meclis sonunda yaşamam gerektiğine karar vermişler. Ancak onların en büyük sorunları beni besleyebilmekti. Beni doyurmak için hizmetime altı yüz kişi ayrılmıştı. Üç yüz terzi bana elbise dikebilmek, ülkenin en ünlü bilginleri de dillerini öğretebilmek için görevlendirildi.

Birkaç hafta içinde bu güzel ülkenin dilini epeyce öğrendim. Bu dili öğrenince kraldan beni bırakmasını rica ettim. Fakat meclise sormadan böyle bir şeye karar veremezdi. Benim de davranışlarımla imparatorun ve halkın güvenini kazanmam gerekiyordu.

Üzerimde tehlikeli bir silah olabileceğini düşünüyorlardı. Bunun için üzerimi aradılar. Onları ceplerime koydum, orada gördüklerini kâğıtlara yazdılar. Fakat gümüş saatin ve birkaç altın param olan ceplerime koymadım. Memurlar, hazırladıkları listeyi imparatora sundular. Bu raporda beni “Dağ Adam” olarak adlandırmışlardı. Benim imparatora karşı saygılı olduğumu da yazmışlardı. Benden kılıcımı ve silahımı istediler. Silahın nasıl kullanılması gerektiğini bir mermi atarak gösterdim. Silah sesinden, orada bulananlar ve imparator çok korkmuştu. Rapordaki eşyalardan, zararlı olmadığını düşündüklerini geri verdiler.

-3-

Uyumlu hareketlerimin ve yumuşak davranışım, herkes üzerinde olumlu bir etki yaptı. Artık özgürlüğümü ümit etmeye başlamıştım. Halkın, avucumun içine sıçrayıp oynamalarına izin veriyordum. Çocuklar, saçlarımın arasında saklambaç oynuyordu. Ben de bu sırada onların dillerini iyice öğrenmeye başlamıştım.

İmparator, beni bir şenliğe davet etti. Orada, on iki parmak yükseklikteki bir ipin üzerinde maharetini sergileyen cambazlar dikkatimi çekti. Bu oyunlara sadece memur olmak ve makamını yükseltmek isteyenler katılıyordu.

Bu şenliklerde sık sık kazalar da olmuyor değildi. Ben de birkaç adamın yere düşüp sakatlandığını gördüm. Asıl kazalar ise bakanların katıldığı yarışmalarda oluyormuş. Çünkü bakanlar eskisinden daha iyi olduklarını göstermek zorundaymış. Bu yüzden kendilerini o kadar zorluyorlardı ki kazalar kaçınılmaz oluyordu.

Bir gün, çok eğleneceklerini düşündüğüm bir oyun aklıma geldi. Altmışar santim uzunluğunda sekiz tane sopa getirmelerini rica ettim. Ertesi sabah, getirilen sopalardan bir kısmını kare oluşturacak şekilde yere çaktım. Mendilimi bu sopalar üzerine bağlayıp olabildiğince gerdim. Sonra da dört sopayı korkuluk olarak kenarlarına çaktım. İşimi bitirince imparatordan yirmi iyi biniciyi seçmesini istedim. İmparator ricamı kabul etti. Ben de ata binmiş ve kılıç kuşanmış bu binicileri, elimle birer birer mendilin üzerine bıraktım. Biniciler iki gruba ayrılıp tıpkı savaş yapıyor gibi oklar attılar, kılıçlarını çektiler, saldırdılar, geri çekildiler. Askerlerin hareketleri imparatoru çok memnun etmişti.

Eğlence kazasız belasız üç gün devam etti. İmparator da eğlenceleri çok beğendi. Yine bir eğlence sırasında, benim yakalandığım yerin yakınında çok büyük ve siyah bir varlık görmüşler. Anlatılanlardan bunun, benim şapkam olduğunu anladım. Ertesi gün şapkamı getirdiler ancak taşımak ve arabaya yüklemek için kenarlarına iki delik açmışlar. Bunlara rağmen şapkam kullanılabilir durumdaydı.

Günler, eğlenceli geçmesine rağmen hâlâ esirdim. Sonunda benim durumumu tekrar görüşmek için imparator, meclisi toplamaya karar verdi. Fakat serbest bırakılmama sadece Skireş Bolgolam itiraz etmiş. Bu adama kötülüğüm dokunmadığı hâlde bana düşman kesilmişti. İmparator, ağırlığını koymuş ve beni serbest bırakmaya karar vermişler. Buna Skireş Bolgolam da razı edilmiş. Ancak bunun için bazı şartları kabul etmem gerekiyor. Uymam gereken şartlar Skireş Bolgolam tarafından okundu.

Lilliput’un büyük imparatoru, Dağ Adam’a serbest kalması için aşağıdaki şartları önerdi. Dağ Adam, yemin ederek bu şartları kabul etti.

1. Dağ Adam, izin almadan ülkemizden dışarı çıkmayacak.

2. Dağ Adam, Lilliput halkının canına ve malına zarar vermeyecek.

3. Acele postalarımızı en kısa zamanda yerine ulaştıracak.

4. Düşmanımız olan Blefusku ülkesinin topraklarımızı ele geçirmek için hazırladıkları donanmayı yok etmeye yardımcı olacak.

5. Dağ Adam, sarayın yanına yapılacak büyük parkın duvarlarına ağır taşların taşınmasında ve kuvvet gerektiren diğer işlerde yardımcı olacak.

6. Yukarıdaki şartlara uyacağına yemin ettikten sonra Dağ Adam’a, halkımızdan bin yedi yüz yirmi atlısını besleyecek kadar yiyecek ve içecek verilecektir.

Bütün bu şartlara uyacağıma yemin ettim. Yemin töreninde sol elimle sağ ayağımı tuttum. Sağ elimin orta parmağını başımın üzerine koyarken baş parmağımı da sağ kulağımın ucuna değdiriyordum. Bütün bu hareketler bana gülünç gelse bile ciddiyetimi muhafaza etmiştim. Bu yemin töreninden sonra zincirler çözüldü ve özgürlüğüme kavuştum.

-4-

Özgürlüğüme kavuşunca ilk isteğim başkent Mildendo’ya gitmek için izin istemek oldu. İmparator, bu isteğimi kabul etti.

Şehir, surlarla çevriliydi. Surların seksen santim yüksekliği ve on parmak kalınlığı vardı. Üç metre aralıklarla kuleler yer alıyordu.

Başkent Mildendo’ya, batı yönündeki büyük kapının üzerinden yavaşça girdim. Caddelerde ilerlemekte zorlanıyordum. Evlerin çatılarına, yüksek binalara ve insanlara zarar vermekten korkuyordum.

İmparatoru kırmak istemiyordum. Bu yüzden kentin yakınında bulunan ormandan ağaç keserek beni taşıyabilecek iki tane iskemle yaptım. İskemlelerden birinin üzerine çıktım. İskemlelere basa basa ilerledim, hiç kimseye zarar vermeden iç avluya kadar geldim. Oradan yanlamasına yatarak yüzümü pencerenin hizasına getirdim. İmparator ve ailesi odadan beni seyrediyordu. İmparator, elini öpmem için pencereden uzattı.

Serbest kaldıktan sonra İç İşleri Bakanı Reldresal, beni ziyarete geldi. Bir saat kadar onunla görüştük. O, serbest bırakılmam için çok uğraşmıştı. Serbest bırakıldığım için beni tebrik etti. Reldresal:

– Ülkemiz iç ve dış tehlikelerle karşı karşıya. Ülke içindeki bazı kötü kimseler, karışıklık çıkarmaya çalışıyor. Dışarıdan çok güçlü bir düşmanın ülkemizi istila etme tehlikesi var. Blefuskulular, ülkemizi istila etmeye çalışıyorlar. Üç senedir onlarla amansız bir savaş içindeyiz.

Eskiden yumurtalar geniş ucundan kırılıyormuş. İmparatorun dedesi, yumurtaları sivri ucundan kırmaları için ferman çıkarmış. Halk bu fermana karşı çıkmak için altı kez isyan etmiş. Blefusku hükümdarları da bu ayaklanmaları desteklemiş. Suçlular da Blefusku Devleti’ne sığınmış. Bunun için iki devlet arasındaki savaşlar otuz altı yıl sürmüş. Bu savaşlarda birçok can ve mal kaybı olmuş. Şimdi düşmanlar kuvvetli bir donanma kurmuşlar ve bize saldırmaya hazırlanıyorlar, dedi.

Ben, sıcak kanlı dostuma:

– Peki, şimdi ne yapmayı düşünüyorsunuz, diye sordum.

Reldresal:

– İmparatorumuz sizin yiğitliğinize ve iyiliğinize çok güveniyor. Bize bu konuda yardım etmelisiniz, dedi.

Ben:

– Bir yabancı olduğum için, iç işlerinize karışmayı uygun bulmuyorum. Ancak ülkenizi ele geçirmeye çalışan düşmanlara karşı elimden gelen bütün yardımı yapmaya hazırım, dedim.

-5-

Blefusku İmparatorluğu, Lilliput’un kuzeydoğusunda yer alan bir adadır. İki devlet arasında sekiz yüz metre genişliğinde bir boğaz vardır. İki devlet arasındaki ilişkiler savaştan dolayı yasak olduğu için düşmanların benden haberi yoktu.

Düşman donanmasını ele geçirmek için bir plan hazırladım ve bunu İmparator’a sundum.

Dürbünümü çıkararak gizlice Blefusku donanmasını inceledim. Limanda yaklaşık elli savaş gemisi hazır bekliyordu.

Şehre geri dönüp birçok halat ve demir direk hazırlamalarını istedim. Sağlam olması için halatları üç kat yaptım. İğne büyüklüğündeki demir direkleri birleştirdim ve uçlarına kanca taktım. Daha sonra bunları alıp denize girdim. Ayaklarım yerden kesilinceye kadar suda yürüdüm. Sonra da otuz metre kadar yüzdüm. Ayaklarım tekrar dibe değmeye başlayınca yürümeye devam ettim.

Denize girdikten yarım saat sonra düşman donanmasına ulaştım. Beni gören düşmanlar karaya doğru kaçmaya başladılar. Halat ve çengelleri hemen çıkarıp gemilere geçirdim. Diğer uçlarını da birbirine bağlayıp düğümledim.

Ben bunlarla uğraşırken düşman üzerime ok yağdırıyordu. Atılan okların gözüme isabet etmesinden korkuyordum. O sırada cebimdeki gözlükleri çıkarıp gözlerime taktım. Artık oklara pek aldırış etmiyordum.

Halatları tutarak gemileri çekmeye başladım ancak gemiler hiç hareket etmedi. Cebimdeki çakıyı alıp gemilerin demirli olduğu halatları kestim. Daha sonra tekrar çekmeye başladım. Bu sırada yağmur gibi ok yağıyordu. Düşman donanmasının elli savaş gemisini kolayca çekerek ardım sıra sürüklüyordum.

Blefuskulular şaşkınlık içindeydi. Donanmalarının götürüldüğünü görünce çılgına döndüler. Tehlike sahasından uzaklaşınca durdum. Ellerime ve yüzlerime saplanmış olan okları birer birer temizledim. Sonra Lilliput’a doğru ilerlemeye başladım. Herkes kıyıda merakla beni bekliyordu.Gemileri görmüşler ancak suyun içinde beni fark etmemişlerdi. İmparator, benim boğulduğumu düşünmüş.

Boğaz sığlaşınca ayağa kalktım. Beni görünce endişeleri kayboldu ve yerini büyük bir sevinç aldı. İmparator beni ödüllendirdi ve bana ülkenin en büyük onur rütbesi olan “Nardak” unvanını verdi.

İmparatorun gözünü hırs bürümüştü. Kalan gemileri de getirmemi istedi. O, Blefusku adasını alıp kendi ülkesine katmak istiyordu. Oranın halkını, yumurtalarını sivri uçtan kırmaya mecbur etmeyi ve bütün dünyanın tek hükümdarı olmayı arzu ediyordu. Bu iyi niyetli, adaletli, akıllı hükümdar hırsa kapılınca nasıl da değişmişti! İmparatoru bu niyetinden vazgeçirmeye çalıştım fakat bu sözler onun hoşuna gitmedi. Sırf bu yüzden yapmış olduğum bütün iyilikleri unuttu. Bundan sonra imparatorla birlikte benden hoşlanmayan bakanlar, kuyumu kazmaya başladılar.

Bir süre sonra Blefusku’dan bir heyet geldi. İmparatorun lehinde oldukça kârlı bir antlaşma yapıldı. Beni de ülkelerine davet ettiler. Yurduma dönmeden önce Blefusku’yu mutlaka ziyaret edeceğimi de söyledim.

Blefusku hükümdarının yanına gidebilmek için imparatordan izin istedim. Ancak bu isteğimi soğuk karşıladı. Daha sonra bir dostumdan öğrendiğime göre Blefusku heyeti ile görüşmemi imparator ihanet olarak algılamış. İşte bu günden itibaren saray çevresinin bana karşı bakışlarının değiştiğini fark ettim.

– 6 –

Lilliput İmparatorluğu’nda yaşayan insanların boyu, ortalama altı parmaktır. Buradaki bütün hayvanların ve bitkilerin boyları da bununla orantılıdır. Atların ve ineklerin boyları en fazla dört beş parmak kadar. Kazlar ise bir parmağın yarısını geçmiyor.

Lilliputlular, yakınları çok iyi görmelerine rağmen uzakları pek göremiyorlar. Bir keresinde aşçının sinek büyüklüğünde bir tavuğu yolduğunu gördüm. Bir kızın gözle görülemeyecek kadar küçük bir iğne iplikle elbise dikişini seyrettim.

Lilliputların yazıları çok garip! Çinliler gibi yukarıdan aşağıya yazıyorlar. Kâğıdın bir köşesinden çapraz olarak karşı köşeye doğru yazıyorlar.

En büyük ceza, devlete karşı işlenen suçlara veriliyor. İftiralar ve yalancı şahitlikler büyük suçlardan kabul edilip asla affedilmiyor. Dolandırıcılık, hırsızlıktan daha büyük bir suç sayılıyor. Bu ülkede yönetim sadece cezaya dayanmıyor. Bir kimse yetmiş üç ay boyunca kanunlara uygun davranır ve hiçbir suç işlemediğini ispat ederse ödüllendiriliyor. Aynı zamanda bu kişiler ”kanuni” unvanını alarak bazı ayrıcalıklar elde ediyor.

Bana, önde ve arkada ikişer, yanlarda ise birer gözü bulunan adalet anıtlarını gösterdiler. Bu şekilde, adaletin gözlerinden hiçbir şeyin kaçamayacağına inanıyorlarmış. Bu anıtın bir elinde içi altınla dolu ağzı açık bir torba, diğer elindeyse kını içinde duran bir kılıç var. Bununla ceza ve mükâfat dengesini kurduklarını ve cezalandırmaktan daha çok ödüllendirmeye önem verdiklerini gösteriyorlarmış.

Hükümdarların en önemli görevinin Allah’a hizmet etmek olduğuna inanıyorlar. Bunun için Allah’a inanmayanlara iş vermiyorlar. Bu ülkede, bir kimse kendine iyilik eden birisine kötülük ederse en ağır cezaya çarptırılıyor.

Lilliput’ta herkes en iyi okullarda eğitim görme hakkına sahip. Erkek ve kız okulları var. Çocuklar burada, sahasında uzman öğretmenler tarafından yetenek ve eğilimlerine uygun olarak hayata hazırlanıyor. Yaşlılara ve ihtiyaç sahiplerine huzur evlerinde, sakatlara ve hastalara hastanelerde ücretsiz bakılıyor. Bu yüzden ülkede dilenci bulunmuyor.

Lilliput’ta dokuz ay on üç gün kaldım. Terziler bana elbise dikmek için kumaşları birkaç kat olarak yapıyorlardı. Gerekli ölçüleri alabilmek için yere uzandım. Elbiselerimin dikilmesi bitince her tarafı yamalanmış elbiselere benzediğini gördüm.

Üç yüz aşçı yemeklerimi pişirmek için görevlendirilmişti. Yirmi kadar hizmetçi, masanın üzerine servis yapıyordu. Bir o kadar hizmetçi de masanın aşağısında içecekler ve yemeklerle hazır bekliyordu. Ben tavukları ve hindileri bir lokmada mideme indiriyordum. Hizmetçiler yemek yiyişimi görünce hayretler içinde kalıyordu.

Yemek yiyişimi merak eden imparator ailesi ve Hazine Bakanı Flimnap, bir gün beni ziyarete geldiler. Birlikte yemek yedik fakat ben o gün saray halkını hayrete düşürmek için daha çok yedim. Flimnap’ın göz altından beni süzdüğünü fark ettim. Bu bakan, beni sevmemesine rağmen o gün bana sürekli iltifat etti. Meğer o gün benim kuyumu kazmaya gelmiş. İmparatora, beni başından savmanın çok yerinde olacağını söylemiş. Flimnap, imparatorla arası iyi olduğu için onu etkilemiş olmalı. Zira imparator bana eskisi gibi sıcakkanlı davranmıyordu.

– 7 –

Lilliput’tan nasıl ayrıldığımı anlatmadan önce arkamdan çevrilen gizli dolaplardan bahsetmek istiyorum.

İmparatorların ve bakanların hırs, ihtiras ve kıskançlıkları hakkında çok şey duymuştum. Ancak Lilliput ülkesinde de bunların olabileceğini hiç düşünmemiştim.

Blefusku hükümdarının yanına gitmeye hazırlandığımda yanıma, saraydaki yüksek makamlardan biri geldi. Bu adama zamanında büyük iyiliklerim dokunmuştu. Onu alıp cebime koydum, içeri girdikten sonra masanın üzerine yerleştirdim. Selamlaşıp birbirimizin hatırını sorduk. Bakan, oldukça düşünceli görünüyordu. Ziyaretinin sebebini sordum.

Bakan:

– Önemli bir sorun var, şimdi beni dikkatle dinlemelisin! Bakanlar kurulunda seninle ilgili birçok kez gizli toplantı yapıldı. Bildiğiniz gibi büyük amiral size karşı düşmanlık besliyor. Bunun için sizi suçlayan bir dosya hazırladı. Görüşmeler tamamlandı ve imparator iki gün önce tam bir karara varabildi. Sizin hakkınızda yapılan toplantıda alınan kararların bir örneğini buraya getirdim, dedi.

Toplantı kararlarının yazılı olduğu kâğıdı alıp okudum. Kâğıtta Blefusku donanmasının kalanını almayıp imparatora ihanet ettiğim belirtiliyordu. Blefusku elçilerine hizmet ve yardım ettiğim ve Blefusku ülkesini ziyaret etmek istediğim suç olarak yazılıydı.

Misafir bakan:

– Amiral ve Hazine Bakanı senin, öldürülerek cezalandırman konusunda ısrar ediyordu. İmparator, üstün hizmetlerini söyleyerek cezanın hafifletilmesini istedi. Bir gece eviniz yıkılarak iki bin asker sizi zehirli ok yağmuruna tutacak. Yemeklerinize de zehir katacaklar. İmparator, öldürülmenize taraftar olmadığı için Reldresal’a fikrini sordu. O da öldürülmenizin doğru olmayacağını belirtti. Onun bu görüşlerine meclis karşı çıktı. Amiral, öldürülmenizde ısrar ediyordu. Hazine Bakanı da aynı düşüncede idi. Sizi beslemek için çok para harcandığından ekonominin sarsıldığını anlattı. Bu masrafların gelecekte daha da artacağını söyledi. En sonunda gözlerinizin kör edilmesine ve açlıktan yavaş yavaş ölmenizin sağlanmasına karar verildi, dedi.

Bakan dostum yanımdan ayrıldıktan sonra, ne yapacağımı şaşırmış bir hâlde düşüncelere daldım. Benim için verilmiş kararda övgüler de vardı. Ancak ben alınan kararda bir merhamet eseri bulamadım. Aslında şehri kısa sürede harabeye çevirebilirdim. Bütün halk gelse beni alt edemezdi. Ama bu fikirler bana hiç de insanî gelmedi. Zira bu ülkenin insanlarından minnet ve vefayı öğrenmiştim.

İmparatordan, daha önce Blefusku hükümdarını ziyaret etmek için izin almıştım. Bundan faydalanarak Reldresal’e bir mektup yazdım ve geziye gittiğimi bildirdim. Yanıma bir gemi aldım. Bazen yüzerek bazen de yürüyerek Blefusku Limanı’na ulaştım. Halk zaten çoktandır beni bekliyormuş. Yanıma bir rehber verdiler ve birlikte başkente gittik. Şehre iki yüz metre yaklaşınca durduk. Geldiğimizi imparatora haber verdiler. Yaklaşık iki saat sonra imparator ve saray halkı beni karşılamaya geliyordu.

İmparator ve yanındakiler atlarından indiler. Buraya, elçilere verdiğim sözü tutmak için geldiğimi ve Lilliput’takilerin geldiğimden haberi olduğunu söyledim. Gözden düştüğümden ve hakkımda alınan karardan hiç bahsetmedim.

Blefusku imparatoru, beni bütün konukseverliği ile karşıladı. Fakat bana yatacak yer bulma konusunda epeyce sıkıntı çektiler.

– 8 –

Blefusku’ya geleli üç gün olmuştu. Ülkeyi gezip görmek için kuzey sahiline gitmiştim. Denizde, devrilmiş sandala benzeyen bir cisim gördüm. Sonra bunun bir sandal olduğunu anladım. Fırtınada bir gemiden düşmüş olmalıydı.

İmparatorun yanına gittim. Sandalı sahile çekmek için kalan gemilerden yirmi tane gemi istedim. Amiralin emrine üç bin gemici vermesini rica ettim. Dalgalar, sandalı biraz daha sahile sürüklemişti. Gemilerin halatlarının uçlarını sandala bağlamaya çalıştım. Ancak su benim boyumu aştığı için rahat çalışamıyordum. Ayaklarım yere değinceye kadar sandalı sahile doğru çektim.

Gemiler sandalı önden çekerken ben de arkadan ittim. Sandalı sahile çekip doğrulttuk. İki küreğin yardımıyla sandalı Blefusku tersanelerine götürdüm. Halk, bu kadar büyük bir gemiyi görmenin şaşkınlığını yaşıyordu. İmparatora bu gemiyle ailemin yanına dönebileceğimi söyledim. Sandalı tamir edebilmek için kendilerinden yardım etmelerini rica ettim. İmparator, biraz isteksiz de olsa izin verdi.

Lilliput hükümdarı, alınan karardan haberim olmadığını düşündüğü için Blefusku’daki gezim sona erince oraya döneceğimi sanıyormuş. Ancak uzun zaman geçtiği hâlde geri dönmeyince şüphelenmeye başlamış. Daha sonra benimle ilgili kararların olduğu yazıyı Blefusku hükümdarına göndermiş. Elçi, Blefusku hükümdarına gelerek, benim kaçtığımı; eğer iki saat içinde dönmezsem vatan haini sayılacağımı söylemiş. Ayrıca iki ülke arasındaki dostluğun devam etmesi için elime ve ayağıma zincir vurularak Lilliput’a geri gönderilmemin sağlanmasını istemiş.

Blefusku hükümdarı, bakanlarıyla üç gün boyunca yaptığı görüşmelerden sonra bu teklifi nazik bir şekilde reddetti. Üstelik bulduğum sandalla yakında denize açılıp uzaklara gidecektim. Bundan dolayı her iki imparatorun da benden dolayı hiçbir endişesi kalmayacaktı.

Blefusku hükümdarı, olup bitenleri bana da anlattı. Ülkesinde kalmak istersem beni koruyacağını söyledi. Fakat ben ülkeme, ailemin yanına dönmek istiyordum. İmparatora, bütün iyi niyeti için teşekkür ettim. Çok anlayışlı biri olduğu için imparator alınmadı, hatta bunun en doğru karar olduğunu söyledi.

Terziler uzun uğraşılar sonunda sandalıma iki yelken yaptılar. Ben de sağlam ipleri bir araya getirerek halat yaptım. Sandalı yağlamak için inek yağı kullandım. Bu çalışmalarla yolculuk için sandal hazır hâle getirildi. Hazırlıklar bir ayda tamamlanmıştı.

İmparator ve ailesinin elini öptüm. İmparator, bana değerli eşyalar hediye etti. Benim için büyük bir tören yapıldı. Erzak olarak yiyecek ve içecek hazırlanmıştı. Ülkeme götürmek için yanıma altı inek, iki tosun ve beşer koyun ve koç almıştım. Fakat insanların benimle gitmesine izin vermediler, bunun için yemin bile aldılar.

Bütün hazırlıklar tamamlandıktan sonra 1701 yılı 24 Eylül günü, sabah Güneş doğarken yola çıktım. Rüzgâr güneyden estiği için kuzeye doğru ilerledim. Uzun süre yol aldıktan sonra sandalımı yol üstünde bir adaya demirledim. Orada bir şeyler yedikten sonra biraz dinlenmek için uzandım. Uyandığımda Güneş doğmak üzereydi.

Açık bir hava vardı. Kahvaltımı yaptım ve tekrar yola koyuldum. Yolculuğumun üçüncü gününde, öğleden sonra saat üç sıralarında bir gemi gördüm. Bir taraftan gemiye doğru yol alıyor, diğer taraftan da durmadan bağırıyordum. Gemiye doğru yaklaşıyordum. Bu sırada gemidekiler beni fark etmiş olacaklar ki iki el ateş ederek bayrak çektiler. Bir anda vatanıma, çoluk çocuğuma kavuşma ümidi içimi kapladı. Gemide dalgalanan bayrağın ülkeme ait olması içimi rahatlattı.

Bu gün 26 Eylül’dü. Gemiye iyice yaklaştım. Sandaldaki inek ve koyunları cebime koydum. Eşyalarımı da yanıma alarak gemiye çıktım.

Gemi, bir ticaret gemisiydi ve kaptan da çok nazik bir adamdı. Geminin içinde eski bir arkadaşıma da rastladım. Ben, kısaca ne yaptığımı, nereden geldiğimi ve nereye gittiğimi onlara anlattım. Kaptan, hayal gördüğümü ve sayıkladığımı sandı. Cebimdeki inekleri ve koyunları çıkardım, herkes donakaldı ve hayretler içinde bu hayvancıklara bakıyordu. Bunları görünce bana inandılar. Kaptana, iki inekle bir koyun hediye ettim.

Yolculuğumuz çok iyi geçti. Fakat farelerden biri, ineklerden birini yedi. 13 Nisan 1702’de İngiltere’ye geldik.

İngiltere’de hayvanları halka göstererek çok para kazandım. İkinci yolculuğuma çıkarken onları yüksek fiyatlara sattım. İçimi yakan seyahat etme isteği burada kalmama izin vermedi. Bu yüzden karım ve çocuklarımla ancak iki ay kalabildim. Onlara iyi bir ev ve bir miktar para bıraktım. Onlar için iyi hayat şartları hazırladım. Onlarla vedalaştıktan sonra gözyaşları içinde yola koyuldum.

2. BÖLÜM

DEVLER ÜLKESİNDE BROBDİGNAG’A SEYAHAT

– 1 –

20 Haziran 1702’de Surat’a doğru yola çıktık. Ümit Burnu’na kadar ilerledikten sonra yiyecek ve içecek almak için burada karaya çıktık. Yolculuk sırasında gemimiz hasar gördüğü için yükleri boşalttık. Geminin tamiri uzun sürdü ve kaptanımız sıtmaya tutuldu. Bu nedenle Ümit Burnu’ndan ancak mart sonlarında ayrılabildik.

İlk rotamız Madagaskar Boğazı idi. 19 Nisan’da Madagaskar Boğazı’nı geçtiğimizde batıdan çok şiddetli rüzgâr esmeye başladı. Çıkan fırtına bizi Moluka Adalarının doğusuna kadar sürükledi. Fırtınanın dinmesi mürettebatı sevindirmişti.

Bu denizleri çok iyi bilen tecrübeli kaptanımız Nikolas, büyük bir fırtınanın yaklaştığını haber verdi. Ertesi gün esmeye başlayan güney musonu, kaptanı haklı çıkarmıştı. Gemimiz açıkta seyrettiği için dalgalarla mücadele etmenin anlamı yoktu. Çok şiddetli bir fırtına çıktı. Allah’tan gemimiz bu fırtınaya dayanıyordu. Ancak fırtına çok şiddetlenmiş, tehlikeli olmaya başlamıştı.

Fırtına dindiğinde tam olarak nerede olduğumuzu tecrübeli denizciler bile bilmiyordu. Gemimiz sağlamdı, yiyecek ve içeceğimiz de boldu. Tecrübeli denizcilerin ortak görüşüyle kuzeye doğru ilerlemenin doğru olacağını düşündük. 16 Haziran 1702 günü gözetleme direğindeki tayfa “Kara göründü!” diye bağırdı. Bu haber üzerine sevinç çığlıkları attık. Zira karaya ayak basarak rahatlamak istiyorduk.

Gemimizi açığa demirledik. Kaptan, ben de içinde olmak üzere on iki kişiyi keşif yapmak üzere sandalla karaya gönderdi. Yanımıza su koyacak fıçıları da aldık. Benim amacım bu ülkeyi görmek, yeni şeyler bulmaktı. Karaya çıkınca ne insan ne su izine rastlamıştık. Ben tek başıma içerilere doğru epeyce ilerledim. Her taraf kıraç ve kayalıktı. Sonra dönüp sahile geldim. Sahile çıkan tayfaların korku içinde çığlık atarak sandallara bindiğini gördüm. Tayfalar, can korkusu ile küreklere asılmış, gemiye ulaşmaya çalışıyordu.

Tayfaların arkalarından bağıracaktım ama o sırada dev gibi bir yaratık gördüm. Denizin içinde olanca hızıyla sandalı takip ediyordu. Bu, dev gibi bir insandı. Su ancak dizlerine kadar geliyordu. Bereket versin tayfalar kaçmayı başarmıştı. Ben de var gücümle geldiğim tarafa doğru kaçmaya başladım. Önüme gelen dik tepeyi tırmandıktan sonra geniş bir alan gördüm. Göz alabildiğine ekili bir alan vardı ve buradaki otların boyu altı metre kadardı.

Tepeden inerek ilerlemeye devam ettim. Ormanlık bir arazinin içinden bir ana yola çıktım. Meğer ağaç sandığım bu şeyler buğday sapı, yol sandığım yer de patikaymış.

Buğdayların boyu yaklaşık on iki metre idi. Tarlanın içinde bir saat kadar yürüdükten sonra ancak tarlanın sonuna gelebildim. Bu tarladan diğerine geçmek için merdiven vardı. Fakat merdivenler çok yüksekti. Çitin arasından diğer tarlaya geçmeye çalışırken dev bir insan gördüm.

Çok korkmuştum ve ekinlerin arasına gizlendim. Adam, gök gürlemesine benzer bir sesle bağırdı. Bu sesi duyunca korkudan dizlerimin bağı çözüldü. Daha sonra bu sesi duyan altı dev adam ellerinde oraklarla oraya geldiler. Biraz konuştuktan sonra tarladaki ekinleri biçmeye başladılar.

Ekinlerin arasından giderek bu adamlardan kaçmaya çalışmak oldukça zordu. Yere düşen buğday başaklarının sivri ve keskin püskülleri vücuduma batıyordu. O kadar yorulmuştum ki hareket edecek gücüm kalmamıştı. Buradan çıkamayacağımı düşünerek ümitsizliğe kapıldım. Oraya uzandım.

Bu yolculuğa çıkmakla hata yapmıştım. Üstelik eşim ve çocuklarım da bu yolculuğu istememişti. Lilliputlar beni dünyanın en büyük insanı sanıyordu. Hâlbuki burada önemsiz bir yaratıktım.

Çaresizlik içinde yerde yatarken işçilerden biri bulunduğum yere on metre kadar yaklaşmıştı. Adam bana iyice yaklaştığında can havliyle avazım çıktığı kadar bağırmaya başladım. Dev adam, duyduğu sesin şaşkınlığı içinde etrafına bakındı ve yattığım yerde beni gördü.

Dev adam beni dikkatlice inceledi. Zarar vermeyeceğimi anlayınca parmaklarının ucuyla beni belimden tuttu ve daha yakından görebilmek için gözlerinin hizasına getirdi. Ellerimi havaya kaldırıp acıklı bir sesle bir şeyler söyledim. Konuştuğumu görünce şaşkınlığı biraz daha arttı. Bense bu arada parmaklarının baskısıyla canımın ne kadar acıdığını anlatmaya çalışıyordum. Ne demek istediğimi anlamış olmalı ki ceketinin eteğini kaldırarak beni yavaşça oraya koydu. Beni, efendisine göstermek için koşmaya başladı. Biraz sonra hizmetçi, bir şeyler söyleyerek beni efendisine verdi.

İleri geri yavaş yavaş yürümeye başladım. Efendinin yanına giderek şapkamı çıkardım ve saygıyla onu selamladım. Konuşmalarımı anlayabileceği ümidiyle bağırarak birkaç kelime söyledim ama hiçbir şey anlamamıştı. Kesemi çıkarıp altınları avucuna koydum fakat bunların ne olduğunu anlamamıştı. Altınları ve kesemi bana tekrar verdi. Bu dev adamların neler yapabileceğini düşündüğüm için onlara sevimli görünmeye çalışıyordum.

Efendi, benim akıllı bir yaratık olduğumu artık anlamıştı. Bana bir şeyler söylemek istiyordu. Ancak gök gürlemesine benzeyen sesi az kalsın kulaklarımı sağır edecekti. Ben de onunla bağırarak konuşmaya çalışıyordum. Fakat bir türlü anlaşamadık.

Efendi, hizmetçileri eve gönderdikten sonra mendilini çıkardı ve beni mendilinin üzerine bıraktı. Beni mendile güzelce sarıp sarmaladı ve evine götürdü. Karısı, beni ilk gördüğünde çığlık atarak geri çekildi. Ancak daha sonra bana alıştı ve beni sevmeye başladı. Efendinin ailesi; hanımı, üç çocuğu ve yaşlı bir büyük anneden oluşuyordu. Öğleyin ev halkı yemek masasının etrafına oturdu. Hizmetçi, kocaman bir tabakta yemek getirdi. On metre yüksekliğindeki bu masadan düşmekten korkuyordum.

Çiftçinin hanımı küçük bir tabağa azıcık et doğradı, biraz da ekmek ufaladı ve benim önüme koydu. Bu nezaketli davranışından dolayı kendisine teşekkür ettim. Bardağı güçlükle kaldırıp su içmeye çalıştım. Benim hareketlerim ev halkı tarafından ilgiyle takip ediliyordu.

Çiftçi efendi bana işaret ederek yanına yaklaşmamı istedi. Masanın üzerinde onun yanına giderken evin yaramaz çocuğu beni yakaladı ve havaya kaldırdı. Korkudan bacaklarım tir tir titremeye başladı. Bereket versin ki babası hızlı davranarak beni hemen çocuğun elinden aldı.

Oğluna kızdı. Çocuğun bana kin beslememesi için, babasından onu affetmesini istedim. Efendi bu sefer, oğlunun elini tutarak beni yavaş yavaş sevmesini istedi.

Evde iki köpek vardı. Her biri dört fil büyüklüğünde idi. Kedinin, insanı yiyecek gibi bakması beni korkutmuştu. Soğukkanlı davranmaya karar verdim. Bir sağa, bir sola yürümeye başladım. Gördüm ki benim kediden korktuğum kadar o da benden korkuyordu. Yemek sırasında, iki yaşlarında bir çocukla bir süt nine içeri girdi. Çocuk beni görünce ağlamaya başladı. Onu susturmak için beni, eline oyuncak olarak verdiler. Çocuk belimden yakalayıp ağzımı burnumu yoldu. Ben can havliyle öyle bağırdım ki çocuk beni bırakmak zorunda kaldı.

Efendim, yemekten sonra hanımına beni koruması için sıkı sıkı tenbih ederek işçilerin yanına gitti. Hanım, benim çok yorgun olduğumu anlamış olacak ki beni yatağının üzerine yatırdı ve üstüme bir mendil örttü.

Birkaç saat kadar uyumuşum. Rüyamda karımı ve çocuklarımı gördüm. Uyandığım sırada köpek büyüklüğünde iki fare perdelerden tırmanarak yatağıma çıktı. Fareler etrafımda dolaşarak beni yakalamak için saldırmaya hazırlanıyordu. Korkuyla hemen fırladım ve kılıcımı çektim. Bir tanesi tam üzerime atılmıştı ki kılıcımla onu etkisiz hâle getirdim. Diğer fare de arkadaşının başına geleni görünce kaçıverdi.

Hanım odaya geldiğinde kanlar içindeydim. Kendisine korkulacak bir şey olmadığını anlatmaya çalıştım. Hanım gülümseyişimi ve yerde yatan fareyi görünce rahatladı. Beni eline aldı ve bahçeye çıkardı. Yüz metre kadar ilerledikten sonra bir çiçeğin iki yaprağı arasına beni saklayınca rahatladım.

– 2 –

Efendimin on yaşlarında bir kızı vardı. Oldukça akıllı ve bilgili bir çocuktu. Aynı zamanda dikiş konusunda çok maharetliydi. Bu çocuk, annesiyle birlikte bana güzel bir yatak hazırladı. Küçük çocuğun oyuncak beşiğini benim için hazırladılar ve farelerden korunmam için duvarda asılı bir rafa yerleştirdiler.

Küçük kız, beni en az kendisi kadar düşünüyor ve bütün ihtiyaçlarımı karşılıyordu. Bu kız, bana aynı zamanda dillerini de öğretiyordu. Ben bir şeyi işaret edince onun kendi dillerindeki adını söylüyordu. Böylece kısa sürede dillerini öğrenmeye başlamıştım.

Bu kız, bana “Minik” adını taktı. Kızın boyu, akranlarına göre kısa olmasına rağmen on iki metre kadardı. Ondan sonra bu adla anılır oldum. Ben de ona “Küçük Dadı” adını vermiştim.

Efendimin tarlada insana benzeyen minik bir yaratık bulduğu haberi bütün ülkede duyulmuştu. Bir gün efendimin iyi dostlarından olan komşusu, bu söylentilerin doğru olup olmadığını öğrenmek için bize geldi. Beni masanın üzerine koyarak maharetimi göstermemi istediler. Ben de onlara kendi dillerinde “Hoş geldiniz!” dedim. Oldukça yaşlı olan bu adam beni daha iyi görebilmek için gözlüklerini taktı. Kılıçla bir iki gösteri yaptım.

Efendimin yaşlı dostu parayı çok seven bir adamdı. Bu ihtiyar, efendime, beni panayırda halka göstererek çok para kazanabileceğini söylemiş. Halka, para karşılığı gösterilmek onurumu zedeliyordu. Ancak buna dayanabilecek güçteydim. Öte yandan Küçük Dadı’m, başıma bir belâ geleceğinden endişeleniyordu. Benim için çok kaygılanmıştı.

Dostunun bu tavsiyesi, efendime mantıklı gelmiş olacak ki beni bir sabah panayıra götürmek üzere kutuya koydu. Küçük Dadı’m da bizimle gelecekti. Küçük Dadı’m, rahat etmem için yatağımı da kutuya koydu. At sırtında yolculuğumuz yarım saat kadar sürdü fakat ben çok sarsılmış ve bitkin düşmüştüm.

Efendim, şehre gelince bir hana girdi ve hancıyla uzun uzun konuştu. Sonra bir tellal tuttu, o da insana benzeyen bir varlığın handa olduğunu ve herkesin onu görebileceğini ilan etti.

On beş metre karelik bir odaya bir masa ve seyirciler için otuz tane sandalye yerleştirdiler. Beni de masanın üzerine koydular. Küçük Dadım’ı da bana ne yapmam gerektiğini söylemesi için masanın yanına bir sandalyeye oturttular. Seyircileri otuzar otuzar içeri almaya başladılar. Ben, Küçük Dadı’mın emirlerine göre masanın üzerinde sağa sola yürümeye başladım. Sonra seyircileri selamladım, avazım çıktığı kadar bağırarak onlara “Hoş geldiniz!” dedim. Kılıcımı çekerek bir gösteri yaptım. Daha pek çok gösterim oldu. Bir gün içinde on iki gruba gösteri yaptım. Aynı şeyleri on iki kere yapmak beni yormuş, bitkin düşürmüştü. Seyirciler, yaptıklarımı öyle ballandıra ballandıra anlatmışlardı ki halk beni görmek için sırada bekliyordu.

Efendimin önlem almasına rağmen tatsız olaylar da olmuyor değildi. Yaramaz bir çocuğun attığı fındık, başımı sıyırıp geçmişti. Eğer fındık isabet etseydi başımı parçalayabilirdi.

Efendim, bir başka panayırda da beni göstereceğini duyurmuştu. Panayır bitip eve döndükten sonra ancak üç günde kendime gelebildim. Bundan sonra da asla rahat yüzü görmedim. Günlerim artık gösteri ile geçiyordu. Efendim para kazandıkça gözü doymuyor, dahasını istiyordu.

17 Ağustos 1703’te, başkente doğru yola çıktık. Bizimle birlikte Küçük Dadı’m ve evden bir hizmetçi de gelmişti. Başkent, yaklaşık üç bin kilometre uzaklıktaydı. Yolumuz üzerindeki yerlerde de gösteri yapıyorduk. On haftalık yolculuğum boyunca on sekiz büyük kente uğradık.

26 Ekim’de başkente gelince efendim, saraya yakın bir yerde, ana cadde üzerinde bir daire kiraladı. Gösteri için de büyük bir salon kiraladı. Marifetlerimi salonda, on beş metrelik bir masa üzerinde günde on defa olarak sergiliyordum.

Zaman geçtikte bu ülkenin dilini iyice öğrenmeye başlamıştım. İstediğimi rahatça anlatabiliyor, onları da iyi bir şekilde anlayabiliyordum. Efendimin öğrettiği kadarıyla okumayı da öğrenmiştim.

– 3 –

Para kazandıkça efendimin hırsı artıyordu fakat benim sürekli olarak çalışmam sağlığımı ciddi olarak etkiledi. Yemeden içmeden kesilmiş, bir deri bir kemik kalmıştım. Çiftçi efendi de sağlığımın kötüye gittiğinin farkındaydı. Benden mümkün olduğunca yararlanıp servetine servet katmak istiyordu.

Bir gün saraydan bir haberci geldi. Kraliçe, saraya gidip gösteri yapmamızı istiyordu. Bunun üzerine saraya gittik, kraliçenin huzurunda gösteri yaptık. Kendisi ve yanındakiler bu gösteriden son derece memnun kaldı. Kraliçe, yaşadıklarım hakkında bana sorular sordu. Bunlara dilim döndüğü kadar cevap vermeye çalıştım. Bu konuşmalardan sonra kendisiyle sarayda kalıp kalamayacağımı sordu. Ben de:

– Eğer özgür olsaydım bu teklifi seve seve kabul ederdim, dedim.

Kraliçe, bunun üzerine efendime döndü ve beni yüksek bir fiyata satıp satmayacağını sordu. Efendim de bu teklifi seve seve kabul etti. Beni bin altına kraliçeye sattı. Kraliçeden, Küçük Dadı’mın da yanımda bulunmasını rica ettim. Kraliçe, ricamı kabul ederek bu küçük kızın dadım olarak saraya alınması emrini verdi. Daha sonra efendimle vedalaştık fakat ona biraz soğuk davrandım. Sadece selam vermekle yetindim. Çünkü beni esir gibi kendi menfaati doğrultusunda çalıştırmıştı. Kraliçe, benim soğuk davranışımı fark etmiş, bana, bunun sebebini sordu. Ben de:

– Önce bana sahip çıktığı için efendime minnettarım. Hayatımı ona borçluyum. Ancak iyiliğinin karşılığını gösterilerim sayesinde fazlasıyla aldı. Sağlığım bozuluncaya kadar gösteri yaptık, sonunda öleceğimi düşününce beni size sattı, dedim.

Konuşuyor olmam, kraliçeyi biraz şaşırttı. Beni eline alarak çalışma odasındaki kralın yanına götürdü. Kral ilk bakışta kraliçenin elinde böcek olduğunu sanarak ilgisiz davrandı.

Kraliçe, beni yavaşça kralın masasına bıraktı. Ben de birkaç kelime ile kendimi tanıttım. Dadım olan küçük kız da olup bitenleri tek tek anlattı. Kral beni iyice inceledi, sonra maharetli bir ustanın yaptığı bir oyuncak sandı. Ama konuştuğumu, düzgün ve akıllı sözler söylediğimi görünce şaşkınlığını gizleyemedi. Sorduğu sorulara akıllıca cevap verince hayretler içinde kaldı.

Kral, sarayın üç büyük bilginini çağırttı. Bilginler beni iyice incelediler, sonra benimle ilgili birbirini tutmayan görüşler ileri sürdüler. En sonunda oy birliği ile bir yaratılış garibesi olduğuma karar verdiler.

Ben de krala, yaratılış garibesi olmadığımı, geldiğim ülkede benim gibi milyonlarca insan olduğunu söyledim. Orada evlerin, ağaçların, hayvanların boyca orantılı olduğunu belirttim. Fakat bunların çiftçi tarafından öğretilmiş sözler olduğuna inandılar. Kral, bilginleri bir tarafa alarak beni bulan çiftçiyi çağırttı. Onu gizlice sorguya çektikten sonra söylediklerimin doğru olacağına inanmaya başladı.

Kral, bana çok iyi bakılmasını emretti. Küçük Dadı’mın bana bakmasını söyledi. Bize sarayda güzel bir daire verdiler. Bir marangoza, benim için güzel bir yatak yaptırdılar. Taşırken sarsıntılardan etkilenmemem için odamın iç yüzeyi pamukla döşenmişti.

Farelerin odama girmemesi için de kapıma kilit yapılmasını rica ettim. Kraliçe, üzerime yeni elbiseler dikilmesini istedi. Kalın elbiselere alışıncaya kadar epeyce sıkıntı çektim. Kraliçe beni o kadar çok seviyordu ki yanından hiç ayırmak istemiyordu. Yemeğimi genelde dadım, kraliçe ve biri on altı, diğeri on yedi yaşlarındaki iki prensesle birlikte yiyorduk. Kraliçe, tabağıma konulan eti küçük parçalara ayırarak yiyişimi izlemekten hoşlanırdı.

Bu ülkenin tatil günleri çarşamba idi. Bugün âdet olduğu üzere kral bütün aile fertleriyle birlikte yemek yerdi. Bu masada biz de yer alıyorduk. Kral, benimle konuşmaktan çok hoşlanır, ülkemin durumu hakkında bilgi isterdi. Ben de elimden geldiği kadar anlatmaya çalışırdım. Bir gün yine ülkemden bahsediyordum. Kral, arkasında bekleyen başbakana dönerek:

– Bak görüyor musun? Kendini, dünyanın hakimi sanan şu insan ne kadar da aciz! İnsan, herkesin imrendiği soylu bir hayattan berbat bir hayata düşebiliyor. Eminim bu insanların da evleri, giysileri, şehirleri ve çoluk çocukları var. Bizden bir farkları yok. İyilik ve büyüklük insanların boylarında değil, içlerindedir, dedi.

Kral, bu söylediklerinde haksız değildi. Ben de Lilliput’taki insanların benim yanımdaki durumlarına ve acizliklerine gülmüştüm. Hayatta insan ne ederse onu bulurmuş.

Kraliçenin bir cücesi vardı. Beni hiç sevmiyordu. Ülkenin en ufak adamı olan bu cüce dokuz metre boyundaydı. Benimle sürekli alay ediyordu. Bir gün yine birlikte yemek yiyorduk. Bu kıskanç cüce, benden öç almak için fırsat kolluyormuş. Yemek sırasında dalgınlığımdan yararlanarak beni belimden yakaladı ve süt dolu bir bardağın içine atıverdi. Daha sonra oradan hemen kaçtı. İyi bir yüzücü olduğum hâlde üç dört litre süt yuttum. Bütün bunlar, kraliçenin gözü önünde oldu. Yardımıma Küçük Dadı’m yetişti. Beni sütün içinden çıkarıp yatağıma yatırdı. Bu olaydan sonra cüceyi bir daha sarayda görmedim. Bu ülkede en çok rahatsız olduğum konulardan birisi de sineklerdi. Serçe büyüklüğündeki sinekler, kulaklarımın içinde vızıldayıp beni hiç rahat bırakmıyordu. Bu hayvanlardan iğreniyordum. Bu ülkenin insanları küçük şeyleri pek göremediğinden, benim gördüklerimi fark etmiyorlardı. Gözlerimizin çok büyük ve çok küçük şeyleri fark edememelerinin ne büyük bir nimet olduğunu şimdi çok iyi anlıyorum. En büyük ve en küçük şeyleri görseydik hayat ne kadar çekilmez olurdu.

Bir sabah, odayı havalandırmak için pencereyi açtığımda yirmiden fazla eşek arısı birden odama giriverdi. Başımın ve yüzümün çevresinde vızıldamaya başladılar. Beni sokacaklar diye çok korktum. Hemen kılıcımı çekerek onları kaçırdım.

– 4 –

Bu devler ülkesinin adı, Brobdignag’dır. Burası yaklaşık olarak beş mil genişliğinde, altı mil uzunluğunda bir ülkedir. Burasının Japonya ile Kaliforniya arasında bir yerde olduğunu sanıyorum.

Ülke, krallıkla yönetiliyor. Ülkenin kuzey doğusunda geçit vermeyen sıradağlar ve onların üzerinde birçok yanardağ bulunuyor. Brobdignag’ın diğer üç tarafı denizlerle çevrili olmasına rağmen hiç limanı yok. Akarsuların denizlere döküldüğü yerlerde sivri ve sarp kayalar var. Deniz öyle çok hırçın ve öyle dalgalar çıkıyor ki kimse denize açılmayı göze alamıyor. Bundan dolayı denizlerden hiçbir şekilde faydalanılmıyor. Akarsularda hem balıkçılık hem de taşımacılık yapıyorlar.

Balıkları, bizim balıkların boyundaydı. Bazen kıyıya vuran balinaları tutuyorlar. Devler ülkesi Brobdignag, yüz elli şehirden oluşuyor. Bu şehirlerin etrafı duvarlarla çevrili. Başkentin ortasından, şehri ikiye ayıran bir nehir akıyor. Bu şehirde altı yüz bin kişi yaşıyor.

İçerisinde pek çok yapının bulunduğu saray, yedi bin metre karelik bir alana kurulmuş. Küçük Dadı’mla bana bir araba tahsis etmişlerdi. Bu araba ile sık sık geziye çıkılırdı. Ben de evimin içinde durarak onların gezilerine katılırdım. Bu geziler sayesinde bu şehir hakkında oldukça fazla bilgi sahibi olmuştum.

Böyle gezilerde beni büyük evde taşımaları oldukça zor oluyordu. Evim, dadımın kucağına zor sığıyor, arabada da çok yer tutuyordu. Bu yüzden oraya buraya kolayca götürülebilecek küçük bir gezinti evi yapıldı. Gezilerde dadım beni taşımaktan yorulduğunda taşıma görevi güvenilir bir memura verilmişti.

Saraya geleli az bir zaman olmasına rağmen en yüksek derecedeki memur bile beni tanıyordu. Kralın rızasını kazanarak bütün nimetlere kavuşmuştum. Fakat her bir nimet için ayrı ayrı minnet etmek zorunda kalmamıştım. Onun adıyla gittiğim her yerde saygı görüyordum.

At üzerindeki yolculuklarda küçük gezinti evim oldukça sarsılıyordu. Şehre yaptığımız bütün gezilere, küçük gezi kutumda götürülüyordum. Gezilerde halk, beni görebilmek için etrafıma toplanırdı.

Şehrin her yanını dolaşıyorduk. Ülkenin en yüksek kulesini de görmeyi çok istiyordum. Dadı’m, bu isteğimi kıramadı ve merakımı gidermek için beni bir gün oraya götürdü. Kuleyi gördüğümde büyük bir hayal kırıklığına uğradım. Çünkü bu kulenin yüksekliği ancak dokuz metre idi. Buradaki insanların boyunu düşünecek olursak bu kule pek de öyle hayret uyandıracak uzunlukta değildi. Fakat bu kulenin mimarî yapısı, işlemeleri ve sağlamlığı son derece muhteşemdi. Duvarları, kalınlığı otuz metre olan on iki metre karelik kesme taşlarla yapılmıştı.

Bir keresinde sarayın mutfağını merak edip aşağıya inmiştik. Mutfağın tavanı kubbe şeklindeydi ve yerden yaklaşık iki yüz metre yükseklikteydi. Bütün eşyalar kendi büyüklüklerine göreydi ama bana göre oldukça büyük görünüyorlardı. Kocaman tencereler, bardaklar, tabaklar, şişlerde dönen butlar…

Bir gün sarayın ahırına girdim. Orada yaklaşık altı yüz at vardı. Bu atların boyları ortalama on yedi metre idi. Kral herhangi bir geziye çıktığında dört yüz atlı muhafız ona eşlik ederdi.

– 5 –

Bu ülkede yaşamaktan çok mutluydum. Ancak küçük olmamdan dolayı başıma bazı gülünç olaylar gelmeseydi daha da mutlu olacaktım. Küçük Dadı’m beni sık sık sarayın bahçesine çıkarırdı. Rahat gezebilmem için beni yere bırakırdı.

Bir gün yine bahçeye çıkmıştık. O zamanlar cüce de saraydan kovulmamıştı. Cüceye takılarak ona bodur elma ağacına benzediğini söyledim. Bu sözle onu kızdırarak amacıma ulaştım. Söylediklerime çok içerlemiş olan cüce ben elma ağacının altındayken birden elma ağacını silkelemeye başladı. Havadan karpuz büyüklüğünde elma yağıyordu. Bir tanesi sırtıma çarparak yüzü koyun yere düşmeme sebep oldu. Bu olayı kraliçe duyunca çok kızdı.

Bir gün yine bahçede gezintiye çıkmıştık. Küçük Dadı’m, beni güvenli olduğunu düşündüğü bir çimenliğe bırakarak epeyce uzaklaştı. O anda aniden dolu yağmaya başladı. Düşen dolular Hindistan cevizi büyüklüğündeydi. İlk darbelerle neye uğradığımı şaşırdım ve yere serildim. Emekleyerek güç bela bir limon ağacının altına sığınmayı başardım. Ama her tarafım yara bere içinde kalmıştı. Bu olaydan sonra on gün yataktan çıkamadım.

Hiç unutmam, Küçük Dadı’m beni eline alıp bahçeye çıkarmıştı. Beni yere bırakarak bayanlarla birlikte bahçenin başka köşesine doğru gezintiye çıktı. Bu sırada bahçıvanlardan birinin küçük köpeği kokumu alarak doğruca yanıma geldi. Beni biraz kokladıktan sonra ağzına aldı. Allah’tan iyi eğitilmiş bir köpekti, ağzına aldığı hâlde bana zarar vermedi. Beni efendisinin yanına götürdü ve usulca yere bıraktı. Bahçıvan beni yerden alarak durumumu sordu, endişelenmişti. O kadar çok korkmuştum ki bir süre kendime gelemedim. Fakat bu olayı kimseye duyurmadık. Bir keresinde bir kuş beni kapıp götürmek istedi. Kılıcımla ona karşı koydum. Ufacık kuşlar bile benden korkmuyordu.

Kraliçe, benim deniz maceralarımı dinlemekten müthiş keyif alırdı. Bir gün yelken ve kürek kullanmak isteyip istemediğimi sordu. Kraliçeye bunun nasıl olacağını sordum. O da bana, küçük bir sandal yaptıracağını ve yüzdürmek için de uygun bir yer bulacağını söyledi.

Evimi yapan usta marangoz, on gün içinde isteklerime uygun bir sandal yaptı. Sandalı denemek için su dolu bir kaba koyduk. Kraliçe bu durumdan çok memnun oldu. Suyun içinde sandalla birlikte maharetimi göstermemi istediler. Fakat bunun için alan çok dardı. Bu nedenle su koymak için büyük bir tekne yaptılar. Sandalımla bu teknenin içinde kraliçeyi ve kralı eğlendirecek gösteriler yapıyordum. Bazen kürek çekiyor, bazen yelken açıyordum.

Bir gün sandal sefası yapacakken hizmetçinin biri beni elinden düşürdü. O yükseklikten yere çakılacaktım ki Allah’tan hizmetçinin elbisesindeki toplu iğneye tutunabildim.

Hizmetçilerden birinin beslediği maymun, az kalsın hayatıma mal oluyordu. Sıcak bir yaz günü odamın penceresini açmıştım. Odamda sessizce otururken bir şeyin pencereden atladığını gördüm. Bir maymun odanın içinde sağa sola zıplıyordu. Beni fark edince meraklı gözlerle incelemeye başladı. Korkudan odanın bir köşesine çekildim. Maymun beni yakalamaya çalıştı. Yakalanmamak için ne kadar uğraştıysam da başaramadım. Beni yakaladı ve dışarı çekti. Fakat bana anne şefkatiyle davranmaya başladı. Bu sırada dadım odaya geldi. Dadı’mın gelmesiyle maymunun kaçması bir oldu. Dadı’m, çığlığı kopardı. Maymun da beni eline alıp evin çatısına atladı. Beni maymunun elinden kurtarmak için herkes çabalıyordu.

Beni kurtarmaya çalışan hizmetçilerden bazıları taş atarak maymunu aşağıya indirmeye çalışıyordu. Birkaç kişi akıl edip merdiven getirdi. Yakalanacağını anlayan maymun beni orada bırakıp kaçtı. Maymundan kurtulmuştum ama doksan metre yukarıda idim. Gözlerim kararıp aşağıya düşebilirdim. Bereket versin böyle bir şey olmadı. Hizmetçilerden biri beni cebine koyarak aşağıya indirdi.

– 6 –

Bir gün kral tıraş olurken yanında bulunuyordum. Berbere rica edip kralın sakalındaki kıllardan elli kadar aldım. Daha sonra onları bir tarak sırtı olabilecek bir tahtaya geçirerek tarak yaptım.

Kraliçenin hizmetinde bulunanlardan birine rica ederek kraliçenin saçını tararken dökülen saçları toplamasını istedim. Hizmetçi, bir süre sonra bana bir tomar saç getirdi. Marangozdan bir sandalye iskeleti yapmasını istedim. Saç kıllarını iskelenin deliklerin geçirerek hasır gibi ördüm. Bu hasır sandalyeyi kraliçeye armağan ettim. Bu, kraliçenin çok hoşuna gitmişti. Kraliçe, bir gün bu sandalyeye oturmamı istedi fakat bu değerli saçların üzerine oturmayacağımı söyledim.

Kraliçenin saçlarından bir de para kesesi yapmıştım. Bu kesenin üzerine altın işlemelerle kraliçenin adını yazdım. Bu kese kullanmak için değil de süs içindi. Küçük Dadı’m bu para kesesini en değerli eşyalarından biri olarak sakladı.

Kral, müzikten hoşlanırdı. Saraydaki müzik sesleri öyle gürültülü gelirdi ki ne söylendiğini çoğu zaman anlayamazdım. Ben de küçük evimin kapı ve pencerelerini kapatarak müzik dinlemeye çalışıyordum. Böylece konserler, çile olmaktan çıkıyor, birer müzik ziyafetine dönüşüyordu.

Sarayda bizim piyanoya benzeyen bir müzik aleti vardı. Kral ve kraliçeden izin alarak ülkeme ait bir parça çalmak istediğimi söyledim. Onlar da kabul ettiler. Fakat, müzik aleti çok büyüktü. Çalamamak korkusuyla ümitsizliğe bile düştüm. Davul tomağına benzer bir tokmak aldım. Piyanonun önünde rahat gidip gelebilmek için yüksek bir seki yaptırdım. Böylelikle istediğim parçayı çalmayı başardım.

Kral, çok hoşgörülü ve akıllı bir insandı. Bazen benimle uzun uzadıya konuşurdu. Krala bir gün:

– Siz çok bilge bir kralsınız. Fakat çevrenizdekileri küçük görmeniz sizin bilgeliğinize uymuyor. Hakimiyet ve zekâ sadece cisim olarak büyük olanlarda değil. Çünkü karınca ve arı gibi hayvanlar çoğu zaman kendilerinden büyük hayvanlardan daha beceriklidir, dedim.

Kral beni büyük bir dikkatle dinledi. Söylediklerimden etkilenmiş olmalı ki bana öncekinden daha çok değer vermeye başladı. Bana ülkemin yönetimi hakkında sorular sordu. Ben de ona ülkemin yönetiminden bahsettim:

– Halk tarafından seçilen, bilgeliğiyle ün kazanmış bir meclis vardır. Kralla birlikte bu meclis ülke hakkında karar alır, dedim. Bunları anlatırken kral pür dikkat beni dinliyordu. Krala ülkemin yargı sisteminden, maliyesinden, askerî başarılarından, eğlencelerimizden ve spor oyunlarımızdan bahsettim. Kral diğer konuşmalarda bana aklına takılan pek çok soru yöneltti. Bu sorulara cevap aldı ve yorumlarda bulundu. Kral, bu konuşmaların sonunda:

– Sevgili dostum, gördüğüm kadarıyla yönetim şekliniz, yasalarınız sistemli sayılabilecek şekilde düzenlenmiş. Ancak insanlarınızın bazıları yetkilerini hırs, açıkgözlülük, bilgisizlik, tembellik ve ahlaksızlık yönünde kullanıyor. Bu durum öteki güzellikleri lekelemiş görünüyor. Fakat sen hayatının çoğunu seyahatlerde geçirdiğin için birçok kötü işlerden uzak kalmışsın, dedi.

Kral gerçekten de bilgeliğini göstermiş, isabetli sonuçlar çıkarmıştı.

-7-

Kralın, benim ülkemin insanlarının, yeryüzünün en kötü insanları olduğunu söylemesi pek hoşuma gitmemişti. Bir konuşmamızda krala baruttan bahsetmiştim. Barutun nasıl yapıldığını biliyordum. Silahın nasıl yapılacağını da tarif edebilirdim. Böylelikle kral, kendisine karşı gelenleri kolaylıkla emri altına alabilirdi. Bir teşekkür olarak bu silahı ona seve seve yapabileceğimi söyledim. Kral, kızgın bir şekilde bu teklifimi geri çevirdi.

– Küçük adam, böyle bir şey insanlığa faydalı olamaz. Bu aracın yapılışını öğrenmektense ülkemin yarısını kaybetmeye razıyım. Eğer hayatına değer veriyorsan bana bir daha böyle bir şeyden söz etme, dedi.

Krala göre, ülkesi için faydalı insan, bir buğday başağı yetişen yerde iki buğday başağı yetiştiren insandı. Bu ülkede teknoloji pek gelişmemişti. Tarih, matematik ve ahlak konularında oldukça üstün olduklarını kabul etmek gerekir. Alfabelerinde yirmi harf bulunuyor. Yayınlarda halkın anlayacağı sade ve basit bir dil kullanıyorlar. Ülkenin en geniş kütüphanesi krala ait. Kralın kütüphanesinden istediğim gibi faydalanmama izin verilmişti. Marangozun yaptığı çift kanatlı merdiven sayesinde istediğim kitabı alabiliyordum.

Okuduğum kitaplardan en çok ilgimi çekenlerden biri de küçük dadımın okuduğu kitaptı. Bu kitapta insanların dünyayı yaşanmaz hâle getirdiği yazılıydı.

Bu ülkenin ordusunda, yüz yetmiş beş bin piyade ile otuz beş bin atlı asker bulunuyordu. Bu ordu, esnaf ve çiftçilerden oluşuyordu. Askerler, çok sıkı bir eğitimden geçiriliyor. Kendisinden başka bir ülke olmayan bu yerde, iç savaşlar için asker bulunduruluyor. Bu savaşların bastırılması için ordu kurmuşlar.

– 8 –

Bu ülkede bütün imkânlara sahip olmama rağmen yine de kendi ülkeme dönmek istiyordum. Gerçi bunun nasıl olacağı hakkında hiçbir fikrim ve planım yoktu. Fırtınaya tutularak sürüklenen gemimiz, bu ülke sahillerinde görülen ilk gemiydi. Kral, başka bir gemi gelirse kendisine haber verilmesini emretti. Son günlerde memleketim, eşim, çocuklarım hiç aklımdan çıkmıyordu. Artık bu hayattan sıkılmıştım. Ne devler arasında cüce ne de cüceler arasında dev olmak istiyordum. Kendim olmak kadar bana mutluluk veren başka birşey yoktu. Demek ki mutluluğu uzaklarda aramanın gereği yokmuş. Yaklaşık üç yıldır bu ülkede yaşıyordum.

Bir gün kral ve kraliçe, dadımla beni de yanlarına alarak güney sahillerine bir geziye çıktılar. Kral, sahilden yirmi kilometre uzaklıkta bir kentte birkaç gün kalmayı uygun buldu. Dadım ve ben biraz rahatsızdık ama yine de denizi görmeye can atıyordum. Hastalığımı bahane ederek dadımdan deniz havası almak için izin istedim. Dadım, ısrarlarıma dayanamayıp izin verdi. Bana dikkat etmesi için hizmetçiyi defalarca tembihledi. Oradan ayrılırken bir daha görüşemeyeceğiz gibi hüngür hüngür ağladı.

Hizmetçi, küçük evimi de yanına aldı ve birlikte yola çıktık. Sahil tarafına doğru yarım saat yürüdük. Deniz içime sevgi ve heyecan doldurmuşken aklıma gelen hatıralar bu sevincimi biraz azalttı. Hizmetçiye biraz uyumak istediğimi söyledim ve brandamın üzerine uzanıverdim. Hizmetçi de bana bir şey olmayacağını düşünerek kayıkların arasında kuş yumurtası aramaya koyuldu. Ben bu sırada uykuya dalmışım.

Bir sarsıntıyla aniden uyanıverdim. Pencereden gördüğüm kadarıyla yerden havalandığımızı fark ettim. Sarsıntı azalmıştı ve evim havada süzülüyordu. Kendimi toparlayınca avazım çıktığı kadar bağırmaya başladım ama bir faydası olmadı. Yavaşça pencereme yaklaşarak dışarı baktım. Bir kartal, gezi evimin tepesindeki halkayı gagasıyla yakalayıp gökyüzüne doğru yükselmişti. Çaresizlik içinde sonumu beklemeye başladım. Bu sırada kartalın peşine, iki kartal daha takıldı, avı paylaşmak için mücadele ediyorlardı. Kartal beni bırakarak kavgaya devam etti. Bir anda aşağıya doğru düşmeye başladım. Yaklaşık bir dakikalık bu düşüş bir gürültüyle son buldu. Evim bir süre karanlık içinde kaldıktan sonra tekrar yükselmeye başladı. Allah’tan bir denize düşmüştüm. Yoksa paramparça olabilirdim. Evim çok sağlam ve sıkı bir şekilde yapıldığından içeriye su sızmamıştı. Şimdi evim dalgalara emanet edilmiş bir şekilde denizde yüzüyordu. Biraz kendimi toparladım ve evin hava alması için çatıdaki kapağı açtım. Neredeyse havasızlıktan boğulacaktım.

Küçük Dadı’mdan ayrılmak beni üzmüştü ama içimde özgürlüğüme kavuşacağım konusunda bir ümit ışığı da vardı. Hatırıma dadımın gözyaşları geldi. Sanki başıma gelecekleri önceden hissetmişti.

Denizcilik sırasında başıma birçok olay geldi. Şimdi de yeni bir felaketle karşı karşıyaydım. Acaba evim dalgalara ne kadar dayanabilecekti? Açlıktan ve soğuktan ölmekten nasıl kurtulacaktım? Sanki adım adım sona doğru yaklaşıyordum. Yaklaşık dört saat bu şekilde kalmışım.

Böyle umutsuz bir hâldeyken evimin penceresi tarafında gıcırtıya benzer bir ses duydum. Sonra da evimin çekildiğini sandım. İçimde nedenini pek anlayamadığım bir kurtuluş ümidi belirmeye başlamıştı.

Tavanda açtığım pencerenin hizasına kadar çıktım. Buradan var gücümle bağırmaya başladım. Bir sopaya bağladığım beyaz mendilimi de delikten uzatarak bildiğim bütün dillerde “imdat” çağrısı yaptım. Biraz sonra evimin pencere olmayan tarafı sert bir cisme çarptı. Şiddetli bir sarsıntı oldu. Aradan çok geçmeden evim bir metre kadar yukarı çekildi. Yine kuvvetli bir şekilde bağırdım. Çatıda gezinen birisi delikten bana doğru seslendi. Dahası, bu adam benim ülkemin dilini biliyordu. Sesimden korktuğumu ve çaresiz bir durumda olduğumu anlamıştı.

– Sakin olun, hiçbir şeyden korkmayın! Kutunuzu gemimize bağladık. Biraz sonra adamlarımız çatınızdan bir delik açıp sizi kurtaracak, dedi.

Bu insanlar da benim boyumdaydı. Tavanda açılan bir delikten dışarı çıktım. Hayata yeniden gözlerimi açmış gibiydim. Böyle bir durumla karşılaşmayan mürettebat hayretler içindeydi. Beni soru yağmuruna tuttular fakat sorulara cevap verebilecek hâlde değildim. Gariptir ama ilk önce bütün gemicileri cüce sanmıştım.

Kaptan, beni kamarasına götürdü. Biraz kendime gelmem için nane limon ikram etti. Sonra da beni kendi yatağına yatırdı. Güzel bir istirahata ihtiyacım vardı.

Sonradan öğrendiğime göre, mürettebat evimin içindeki işe yarayacak eşyaları almış. Evimin kalan iskeletini de denize bırakmışlar.

Bir süre uyudum ama yaşadığım şeyler beni o kadar etkilemişti ki rüyama girdi. Uyandığımda rahatlamıştım. Acıktığımı fark eden kaptan hemen yemek getirtti. Kendime geldiğimi görünce yaşadıklarımı öğrenmek istedi.

Kaptan, beni nasıl bulduklarını anlattı:

– Dürbünle etrafa bakarken gemi olduğunu düşündüğüm bir cisim gördüm. Biraz yaklaştığımızda bir sandal gönderdim. Tayfalar bunun yüzen bir ev olduğunu söylediler. Evin etrafına halat bağlayıp onu gemiye doğru çektik. Sonra makaralarla onu gemiye kaldırdık. Evin tepesinde beyaz bir mendil olduğunu gördük. İçinde zavallı bir adamın bulunduğunu anladım. Bildiğin gibi sonra da seni oradan çıkardık. Evi bulduğumuz yerde üç büyük kartal vardı. Ama öyle çok büyük değillerdi, dedi.

Ben yemeğimi yedim ve şimdi kendimi daha iyi hissediyordum.

Kaptan:

– Bizden gizlediğiniz şeyler olduğunu düşünüyorum. Bazı ülkelerde suç işleyenleri sandala koyup denize bırakırlar. Açık söyleyin, eğer siz de öyle biriyseniz sizi ilk limanda bırakabilirim, dedi.

Kaptan, benden şüphelenmişti. Çünkü söylediklerim çok olağan şeyler değildi. Sonunda başımdan geçen bütün olayları anlatmaya karar verdim. Önce evden aldıkları dolabımı getirmelerini istedim. İçindeki garip eşyaları kaptana gösterdim. Kaptan her şeyi samimi ve gerçek bir şekilde anlattığımı görünce çok memnun olmuştu. Başımdan geçenleri, ülkeme dönünce kitap hâline getirip yayınlamamı istedi.

Kral ve kraliçeye sesimi duyurmak için bağırarak konuşuyordum. Bu alışkanlığım devam ettiği için bağırarak konuşmam kaptanın dikkatini çekmiş. Bunun sebebini ona anlattım.

Yolculuğumuz çok iyi geçiyordu. Eşime ve çocuklarıma kavuşacağım günü sabırsızlıkla bekliyordum. Dokuz aylık bir yolculuğun sonunda 3 Haziran 1706’da kendi şehrimin yakınındaki bir limana gemimizi demirledik. Kaptan, biraz ödünç para verdi.

Sonunda memleketime ulaşmıştım. Evimin kapısını çaldım, kapıyı hizmetçilerden biri açarak beni içeri buyur etti. Eşim beni karşısında görünce çığlık atarak bana doğru koştu ve boynuma sarıldı. Çocuklarımla da sarılarak hasret giderdik.

Bir süre uyum sorunu yaşasam da eski hayatıma kısa bir zamanda ayak uydurmayı başarmıştım. Bu yaşadıklarımdan sonra artık ailem benden ayrılmak istemiyordu. İçimdeki deniz tutkusu o kadar fazlaydı ki eşim ve çocuklarımın bu istekleri benim başka bir seyahate çıkmama engel olamadı.