Raymond E. FEIST

Güney Kaliforniya’da doğdu ve büyüdü. Kaliforniya Üniversitesi’nde İletişim Bilimleri eğitimi aldı. Çok satan ve övgü toplayan Gediksavaşları Efsanesi (Riftwar Saga) kitaplarının, The Serpentwar Saga dizisinin ilk kitabının yazarıdır. Daughter of the Empire, Servent of the Empire ve Mistress of the Empire kitaplarını Janny Wurts ile birlikte kaleme almıştır.

Feist, Rancho Santa Fe, Kaliforniya’da eşi, roman yazarı Kathlyn Starbuck ve kızıyla yaşamaktadır.

İthaki Yayınları - 151

Raymond E. Feist

Büyücü - Çırak / Gediksavaşları Efsanesi 1. Cilt

Özgün Adı: Riftwar Saga 1

Magician

- Apprentice -

İngilizceden çeviren: Gamze Sarı

1. Baskı, 2002, İstanbul

© Türkçe Çeviri: Gamze Sarı, 2002

© İthaki Yayınları, 2002

© Raymond E. Feist, 1982, 1992

Bu eserin yayın hakkı Akçalı Telif Hakları Ajansı aracılığıyla satın alınmıştır.

Yayıncının yazılı izni olmaksızın alıntı yapılamaz.

İthaki™ Penguen Kitap-Kaset Bas. Yay. Paz. Tic. Ltd. Şti.’nin yan kuruluşudur.

Mühürdar Cad. İlter Ertüzün Sok. 4/6 34710 Kadıköy-İstanbul

Tel: (0216) 330 93 08 - 348 36 97 / Faks: (0216) 449 98 34

ithaki@ithaki.com.tr - www.ithaki.com.tr - www.ilknokta.com

GEDİKSAVAŞLARI EFSANESİ
1. CİLT

BÜYÜCÜ
- Çırak -

RAYMOND E. FEIST

Çeviren: GAMZE SARI

1. KİTAP
ÇIRAK

1

FIRTINA

Fırtına dinmişti.

Pug kayaların kenarında sekiyor, gelgit birikintileri arasında dolaşırken zorlukla basacak yer bulabiliyordu. Gözleri fıldır fıldır dönerek yamacın altındaki her birikintiyi inceliyor, henüz sona ermiş fırtınanın etkisiyle bu göletlere sürüklenmiş kılçıklı yaratıkları arıyordu. Bu su bahçesinden topladığı kum böcekleri, kaya sürüngenleri ve yengeçlerle dolu çuvalını taşırken genç kasları ince gömleğinin altında şişiyordu.

Öğlen güneşi, çevresinde kıpırdaşan denizi pırıl pırıl aydınlatırken, batı rüzgârı güneşten yol yol açılmış kestane rengi saçlarını dalgalandırıyordu. Pug çuvalını yere bıraktı, ağzının sıkıca bağlı olup olmadığını kontrol etti ve açık bir kumluğa oturdu. Çuvalı dolu sayılmazdı, ama Pug önündeki fazladan bir saatlik zamanı dinlenmeye ayıracaktı. Aşçı Megar, çuval doluya yakın olduğu sürece başını ağrıtmazdı. Sırtını büyük bir kayaya dayadı, az sonra sıcak güneşin altında uykuya dalmıştı.

Saatler sonra, serin bir su serpintisiyle uyandı. İrkilerek gözlerini açtı, gereğinden fazla kaldığını anlamıştı. Batıda, denizin üzerinde, ufuktaki altı küçük ada olan Altı Kız Kardeş’in karanlık silüetinin üzerinde kara fırtına bulutları toplanmaya başlamıştı. Yağmurun isli bir tül gibi peşinden sürüklendiği bulanık, dalgalanarak yaklaşan bulutlar, yazın başlarında sahilin bu tarafında olağan sayılan ani fırtınalardan birini haber veriyordu. Güneyde, Denizcinin Kederi’nin sarp yamaçları gökyüzüne doğru uzanıyor, dalgalar o kayalık kulenin dibini dövüyordu. Şiddetli dalgaların ardında köpükler kabarmaya başladı, fırtınanın az sonra vuracağının kesin bir işaretiydi bu. Pug tehlikede olduğunu biliyordu, yaz fırtınaları kumsallardaki, hatta çok şiddetliyse ilerideki alçak bölgelerdeki herkesi boğabilirdi.

Çuvalını kapıp kuzeye, kaleye doğru ilerlemeye başladı. Birikintilerin arasından geçerken rüzgârın serinliğinin daha derin ve nemli bir soğuğa döndüğünü hissetti. İlk bulutlar güneşin önünden geçip parlak renkleri gri tonlarına dönüştürürken, yamalı bir bohçayı andıran gölgeler günü bölmeye başlıyorlardı. Açıklarda, bulutların karanlığını delen yıldırımlar düşüyor, şimşeklerin boğuk gümbürtüsü dalgaların sesini bastırıyordu.

Pug kumsaldaki ilk açıklığa gelince hızını arttırdı. Fırtına umduğundan daha hızlı yaklaşıyor, önünde yükselen gelgiti de hızlandırıyordu. İkinci gelgit birikintisi bölgesine ulaştığında, suyun kıyısıyla yamaçlar arasında ancak on adımlık kuru kum kalmıştı.

Pug kayaların arasında hızla, bir o kadar da dikkatle ilerledi, iki kez neredeyse tökezliyordu. Bir sonraki kumluğa vardığında, son taşın üzerinden atlayışını ayarlayamayıp yere, kötü bir şekilde indi. Ayak bileğini tutarak kumların içine atladı. Gelgit de, sanki bunu bekliyormuşcasına kabarıp, bir an üzerini tamamen kapladı. Görmeden elini uzatınca, çuvalının sürüklenip gittiğini hissetti. Çılgınca ileri atılarak onu tutmaya çalıştı, ama ayak bileğini kullanamıyordu. Yuvarlandı, su da yutmuştu. Öksürüp tükürükler saçarak başını kaldırdı. Doğrulmaya başlamıştı ki, ilkinden de büyük ikinci bir dalga göğsüne çarpıp onu sırtüstü devirdi.

Pug dalgalar arasında oynayarak yetişmişti ve tecrübeli bir yüzücüydü, ama bileğinin acısı ve dalgaların çarpışları onu giderek paniğe doğru sürüklüyordu. Bunu üzerinden atıp, dalga çekilirken hava almak için yüzeye çıktı. Yarı yüzerek, yarı çırpınarak yamaca doğru ilerledi, suyun orada sadece birkaç santim derinliğinde olacağını biliyordu. Pug yamaçlara ulaşıp yaslandı, ağırlığını elinden geldiğince yaralı bileğine vermemeye çalışıyordu. Kayalık duvar boyunca ağır ağır ilerledi, sular da her dalga ile birlikte yükseliyordu. Nihayet yukarıya çıkabileceği bir yere ulaştığında, sular beline kadar yükselmişti. Kendini yola kadar çekmek için tüm gücünü kullanması gerekti. Bir an durup soluklandı, sonra tırmanmaya başladı, taşlı zeminde yürümeye direnen bileğine yüklenmek de istemiyordu.

Dizlerini ve bacaklarını taşların üzerinde yara bere içinde bırakarak zorlukla tırmanıp, nihayet kayalıkların tepesindeki çimenliğe ulaştığında yağmurun ilk damlaları da düşmeye başlamıştı. Pug tırmanışın verdiği yorgunluktan nefes nefese, bitap düşmüş bir halde kendini yere bıraktı. Seyrek damlalar hafif, ama aralıksız bir yağmura dönüşmüştü.

Soluklandıktan sonra doğrulup, şişmiş bileğini inceledi. Dokunmaya karşı hassastı, ama oynatabilince içi rahatladı: Demek ki kırılmamıştı. Dönüş yolunu topallayarak kat etmek gerekecekti, ama kumsalda boğulma tehlikesini atlattığı için de rahattı. Kasabaya vardığında Pug sırılsıklam ve üşümüş olacaktı. Kalenin kapıları gece kapanacaktı, hassas bileğiyle ahırların arkasındaki duvara tırmanmayı da göze alamayacağı için, orada kalacak bir yer bulması gerekecekti. Hem bekleyip kaleye ertesi gün dönerse, yalnızca Megar’ın ona söyleyecekleri olurdu, ama duvardan atlarken yakalanacak olursa, Kılıçustası Fannon ya da Atustası Algon, onu sözlerden çok daha fazlasıyla karşılarlardı.

O dinlenirken, yağmur şiddetlendi ve ikindi güneşi fırtına bulutlarının ardında tamamen gözden yitince gökyüzü karardı. Bir anlık rahatlaması, kum böcekleriyle dolu çuvalını yitirdiği için kendine duyduğu bir kızgınlığa dönüştü. Uyumamış olsa, dönüş yolculuğunu sakin sakin yapabilir, bileğini burkmamış olur, ayrıca kayalıkların yukarısındaki akarsu yatağında da, fırlatmak için o çok değer verdiği dümdüz taşlardan aramaya zamanı kalmış olurdu. Şimdi ise taşlar yoktu, geriye dönmesi de en az bir hafta sonra olacaktı. Tabii Megar onun yerine başka bir çocuk yollamazsa ki, eli boş döndüğüne göre bu pekâlâ mümkündü.

Pug yağmurda oturmanın pek rahatsız edici olduğunu hatırladı ve yola koyulma zamanının geldiğine karar verdi. Ayağa kalkıp bileğini yokladı. Yoklanmaya itiraz ediyordu, ama idare ederdi. Çimenlerin üzerinde topallayarak eşyalarını bıraktığı yere gidip heybesini, değneğini ve sapanını aldı. Heybesinin yırtılmış, ekmek ve peynirinin de kayıp olduğunu görünce, kaledeki askerlerden duyduğu bir küfürü savurdu. Rakımlar, daha büyük olasılıkla kum kertenkeleleri, diye düşündü. Artık bir işe yaramayan çuvalı atıp, şanssızlığına hayret etti.

Derin bir nefes alıp değneğine dayanarak, yarları yoldan ayıran alçak tepelere doğru yola koyuldu. Etrafta yer yer basık ağaç kümeleri vardı, Pug civarda daha uygun bir barınak olmayışına hayıflandı, kayalıklarda hiçbir yer yoktu çünkü. Bir ağacın altında da beklese, ağır adımlarla kasabaya da gitse, aynı miktarda ıslanacaktı.

Rüzgâr şiddetlendi ve Pug, ıslak sırtında soğuğun ilk ısırışını hissetti. Titreyerek, hızını elinden geldiğince arttırdı. Küçük ağaçlar rüzgârın önünde eğilmeye başlamıştı, Pug da adeta dev bir el sırtından itiyormuş gibi hissediyordu. Yola varınca kuzeye saptı. Doğudaki büyük ormanın ürkütücü seslerini duyuyordu, yıllanmış meşelerin dallarının arasında ıslık çalan rüzgâr da uğursuz havayı güçlendiriyordu. Ormanın karanlık açıklıkları Kral Yolu’ndan daha tehlikeli değildi kuşkusuz, ama kanun kaçakları ve diğer, daha az insan olan suçlular hakkında anımsadığı hikâyeler, gencin tüylerini diken diken ediyordu.

Kral Yolu’na sapan Pug, yol boyunca devam eden hendek sayesinde biraz daha korunmuş oluyordu. Rüzgâr güçlenip, yağmur gözlerine batmaya, zaten ıslak olan yanaklarını gözyaşlarına boğmaya başlamıştı. Sert bir rüzgâr onu yakaladı ve bir an için dengesini yitirdi. Yol kenarındaki hendekte su birikmeye başlamıştı ve beklenmedik derinlikteki birikintilere düşmemek için adımlarını dikkatle atmak zorundaydı.

Bir saate yakın bir süre boyunca, durmaksızın şiddetlenen fırtınada yol aldı. Yol kuzeybatıya dönmüş, uluyan rüzgârı neredeyse tam karşısına almıştı. Pug rüzgâr karşısında eğildi, gömleği arkasında dalgalanıyordu. Sık sık yutkunuyor, içinde kabaran paniği bastırıyordu. Artık tehlikede olduğunun farkındaydı, fırtına yılın bu zamanı için normal olanın çok ötesinde bir şiddetle güçleniyordu. Müthiş yıldırımlar karanlık manzarayı aydınlatıyor, parlak beyaz ve mat siyah renklerle anlık olarak ağaçların ve yolun silüetini çiziyorlardı. Ardından, tersine dönmüş renkleriyle bir süre gözlerinin önünde kalan, baş döndürücü görüntüler algılarını şaşırtıyordu. Yukarıdan gelen müthiş şimşek gümbürtüleri bedensel birer darbe gibiydi. Fırtınaya karşı duyduğu korku, hayal ürünü haydut ve goblinlere duyduğu korkuyu bastırmıştı. Yolun kenarındaki ağaçların arasından yürümeye karar verdi; meşelerin gövdeleri rüzgârı biraz olsun keserdi.

Ormana yaklaşırken bir kırılma sesi duyunca durdu. Fırtınanın karanlığında, çalıların arasından fırlayan kara orman yaban domuzunu zorlukla fark edebilmişti. Domuz çalılardan çıktı, dengesini kaybetti, sonra birkaç metre ileride tekrar doğruldu. Pug orada dikilmiş, başını bir o yana bir bu yana sallayarak kendisini süzen hayvanı açıkça görebiliyordu. Uçlarından sular damlayan iki büyük dişi loş ışıkta parlıyor gibiydiler. Korkudan gözleri büyümüş, ayaklarını yere vuruyordu. Orman domuzları öfkeli hayvanlardılar, ama normalde insanlardan uzak dururlardı. Bu domuz ise fırtına yüzünden paniğe kapılmıştı, Pug da kendisine saldıracak olursa ağır yaralanacağının, hatta ölebileceğinin farkındaydı.

Taş kesilmiş bir halde beklerken değneğini savurmaya hazırlandı, ama domuzun ormana dönmesini umuyordu. Hayvan başını kaldırarak çocuğun havadaki kokusunu inceledi. Kararsızlık içinde titrerken pembe gözleri pırıl pırıldı. Bir ses duyunca bir an için ormana doğru döndü, sonra başını eğip saldırdı.

Pug değneğini savurdu, domuzun başının yan tarafına sıkı bir darbe indirerek dengesini bozdu. Domuz çamurlu zeminde yana doğru kayıp, Pug’ın bacaklarına çarptı. Domuz kayarak geçerken o da düştü. Pug yerde yatarken, domuzun dönüp tekrar saldırmaya hazırlandığını gördü. Domuz yaklaşıyordu ve Pug’ın kalkacak kadar zamanı yoktu. Hayvanı tekrar savuşturmak için değneğini çaresizce salladı. Domuz değneği savuşturdu, Pug da yuvarlanarak uzaklaşmaya çalıştı, ama bedenine bir ağırlık çöktü. Elleriyle yüzünü, kollarıyla da göğsünü kapatarak hayvanın darbesini bekledi.

Bir an sonra ise, domuzun hareket etmediğini fark etti. Yüzünü açınca domuzun, yan tarafına siyah tüylü, bir metrelik bir ok yemiş bir halde yattığını gördü. Pug ormana doğru baktı. Kahverengi deri giysiler giymiş bir adam ağaçların başladığı yerde duruyor, elindeki çiftçi yayını özenle bir muşamba kılıfa sarıyordu. Değerli silah havanın kötü etkisine karşı korunmaya alındıktan sonra, adam yaklaşıp çocukla hayvanın başında dikildi. Cüppesi ve pelerini vardı, yüzü görünmüyordu. Pug’ın yanında diz çöküp, yaban domuzunun leşini çocuğun bacaklarının üzerinden kolayca kaldırırken rüzgârın uğultusuna karşı, "İyi misin, evlat?" diye bağırdı. "Bir yerin kırıldı mı?"

"Sanmıyorum," diye bağırdı Pug, kendini toparlamıştı. Sağ tarafı sancıyordu, her iki bacağı da fena yaralanmıştı. Bileği de hâlâ hassastı ve bugün şanslı gününde değildi, ama kırık ya da kalıcı bir yaralanma yok gibiydi. İri, etli eller onu tutup ayağa kaldırdı. Adam ona değneğini ve yayı uzatarak, "Al," diye buyurdu. Pug onları alınca adam koca bir avcı bıçağıyla hemen domuzu kesmeye koyuldu, işini bitirince Pug’a döndü. "Benimle gel, evlat. En iyisi benim ve efendimin yanında gecelemen. Yeri uzak değil, ama acele etsek iyi olur. Bu fırtına bitince daha da kötüleşecek. Yürüyebilir misin?"

Dengesizce bir adım atan Pug, başıyla onayladı. Adam tek kelime etmeden domuzu omuzuna vurdu ve yayını aldı. Ormana doğru dönerek, "Gel," dedi. Pug’ın zorlukla yetişebildiği bir hızla yürümeye başladı.

Orman, fırtınanın gümbürtüsünü çok az kesebildiği için konuşmak mümkün değildi. Bir şimşek bir an için ortalığı aydınlattı ve Pug adamın yüzünü görebildi. Yabancıyı daha önce görüp görmediğini anımsamaya çalıştı. Crydee ormanında yaşayan avcı ve ormancılar arasında sık rastlanan bir görünüşü vardı: Geniş omuzlu, uzun boylu, sağlam yapılıydı. Siyah saçlarıyla sakalı ve zamanının çoğunu dışarıda geçirenlere özgü, hava şartlarından yıpranmış bir görünümü vardı.

Çocuk bir an hayal gücüne kapılıp, adamın ormanda saklanan bir haydut çetesinin elemanlarından olup olmadığını düşündü. Sonra bu fikirden vazgeçti, hiçbir haydut beş parasız olduğu apaçık olan bir kale çocuğu için başına dert almazdı.

Adamın bir efendisi olduğunu söylediğini hatırlayan Pug, onun bir arazi sahibinin mülkünde yaşayan bir toprak ağası olabileceğinden kuşkulandı. O zaman efendisinin hizmetinde olur, ama kefalet ödeyenler gibi ona bağlı olmazdı. Toprak erleri doğuştan özgür olurlar, toprağı işlemelerinin karşılığında ekin ya da hayvanlarının bir kısmını verirlerdi. O da doğuştan özgür olmalıydı. Kefalet ödeyenlerin uzun yay taşımalarına izin verilmezdi, zira bu silahlar çok değerli ve tehlikeliydiler. Yine de, Pug ormanda böyle bir arazi olduğunu hatırlamıyordu. Bu iş çocuk için bir merak konusu olmuştu, ama gün boyunca başına gelenler, her türlü merakı aklından uzaklaştırıyordu.

Saatler gibi gelen bir süre sonra, adam bir grup sık ağacın arasına daldı. Güneş battığı ve fırtınanın izin verdiği o azıcık aydınlığı da götürdüğü için, Pug karanlıkta neredeyse onu gözden yitirecekti. Adamı görmekten ziyade, ayak seslerini dinleyerek ve varlığını hissederek takip edebiliyordu. Pug ağaçların arasında bir patika üzerinde olduklarını sezmişti, ayaklarına direnen sürtünmeler ya da taşlar yoktu. Yeri önceden bilinmiyorsa, az önce bulundukları yerden bu patikayı bulmak gün ışığında bile çok zor, gece ise imkânsız olurdu. Bir süre sonra, ortasında küçük, taştan bir kulübenin bulunduğu bir açıklığa geldiler. Tek pencereden ışık sızıyor, bacadan da duman tütüyordu. Açıklığı geçerlerken Pug, fırtınanın ormanın bu kesiminde nasıl olup da daha hafif olduğuna hayret etti.

Kapının önüne geldiklerinde adam kenara çekilip, "Sen gir, evlat. Benim domuzu temizlemem gerek," dedi.

Pug boş boş başını sallayarak ahşap kapıyı açtı ve içeri girdi.

"Kapat şu kapıyı, evlat. Üşütüp ölmeme neden olacaksın."

Pug söyleneni yapmak için atıldı ve kapıyı düşündüğünden biraz daha sertçe çarparak kapattı.

Dönüp karşısındaki sahneyi inceledi. Kulübenin içi tek bir küçük odadan ibaretti. Bir duvarda, hayli büyük bir ocağı olan bir şömine vardı. Parlak, canlı ateş sıcak bir ışık veriyordu. Şöminenin yanında bir masa, onun arkasında da bir sedire uzanmış iri yarı, sarı cüppeli biri duruyordu. Kır saçları ve sakalı, ateş ışığında kırpışan bir çift parlak mavi göz dışında neredeyse tüm yüzünü kaplıyordu. Sakalın içinden çıkan uzun bir pipo donuk, görkemli bir duman çıkarıyordu. Pug adamı tanımıştı. "Efendi Kulgan..." Dük’ün büyücüsü ve danışmanı, şatonun kalesi çevresinde tanıdık bir simaydı. Kulgan gözlerini kaldırıp Pug’a bir baktı ve derin, yankılanan ve güçlü bir tondaki sesiyle, "Demek beni tanıyorsun?" dedi.

"Evet, efendim. Kaleden."

"Adın nedir, kaleden gelen çocuk?"

"Pug, Efendi Kulgan."

"Şimdi hatırladım seni." Büyücü umursamazca elini salladı. Gözlerini keyifle kısarak, "Sanatımda ustayım, ama yine de bana ’Efendi’ deme, Pug," dedi. "Doğuştan senden asalet yönünden üstün olduğum doğru, ama çok da farklı değiliz. Gel, ateşin yanında bir battaniye var, sen de sırılsıklam olmuşsun. Elbiselerini as da kurusunlar, sonra otur oraya." Karşısındaki sediri gösterdi.

Pug söyleneni yaptı, bu arada gözlerini de bir an olsun büyücüden ayırmıyordu. Dük’ün sarayının bir üyesi olsa da, o bir büyücüydü, sıradan insanların hor gördüğü, kuşkulanılacak birisiydi. Bir çiftçinin ineği bir canavar doğuracak olsa ya da ekinler harap olsa, köylüler bunu yakındaki gölgelerde gizlenen bir büyücüye mâl etmeye hazırdılar. Daha kısa bir süre öncesine kadar, Kulgan’ı Crydee’den taşlayarak kovdukları da olurdu. Dük’ün yanındaki konumu sayesinde artık kasaba halkının hoşgörüsünü kazanmıştı, ama eski korkular kolay kolay ölmezdi. Pug giysilerini astıktan sonra oturdu. Büyücünün masasının hemen yanından kendisini süzen bir çift kızıl gözü görünce irkildi. Pullu bir kafa masanın üzerine doğru yükselip çocuğu inceledi.

Kulgan çocuğun huzursuzluğu karşısında güldü. "Gel evlat. Fantus seni yemez." Elini sedirinin yanına çöken yaratığın başına koyup, gözlerinin üzerindeki çıkıntıları okşadı. Gözlerini kapatıp yumuşak bir hırıltı çıkardı; bir kedinin mırıldanmasına benziyordu. Pug şaşkınlıktan açılmış ağzını kapatıp, "O gerçekten bir ejderha mı, efendim?" diye sordu.

Büyücü güldü, tok, candan bir sesi vardı. "Kendisi de öyle sanıyor, evlat. Fantus bir ateş ejderi, ejderhanın kuzeni sayılır, ama boyutları daha küçük." Yaratık bir gözünü açıp büyücüye dikti. "Ama onlar kadar gözüpek," diye hemen ekledi Kulgan ve ejder gözünü yine kapadı. Kulgan yumuşak, ölçülü bir tonla konuşuyordu. "Çok zekidir, ona söylediklerine dikkat et. Hayli hassas bir yaratıktır o."

Pug başıyla onayladı. Merakla büyümüş gözleriyle, "Ağzından ateş saçabilir mi?" diye sordu. On üç yaşında bir çocuk için, ejderhanın kuzeni bile müthiş bir şeydi.

"Havasında olduğu zaman geğirdiğinde bir iki alev çıkarır, ama nadiren havasındadır. Bence nedeni de ona uyguladığım zengin perhiz. Yıllardır avlanmadı bile, yani bir ateş ejderi için biraz formsuz. Doğrusu onu fena halde şımartıyorum."

Pug bu fikir karşısında rahatladı. Büyücü bu yaratığı şımartacak kadar seviyorsa, ne kadar yabancı da olsa, artık gözüne daha insancıl, daha az esrarengiz görünüyordu. Fantus’u inceledi, ateşin zümrüt rengi pullarını altın gibi parlatışına hayran olmuştu. Ufak bir tazı boyundaki ejderin uzun, kıvamlı bir boynu ve timsahı andıran bir başı vardı. Kanatları sırtında toplanmıştı ve önünde uzanan iki pençeli ayağı amaçsızca boşlukta esniyor, bu arada Kulgan da kemikli göz çıkıntılarının arkasını kaşıyordu. Uzun kuyruğu yerden birkaç santim yukarıda ileri geri savrulup duruyordu.

Kapı açıldı ve iri yarı okçu, elinde temizlenmiş ve parçalanmış bir domuz filetosu taşıyarak içeri girdi. Bir şey söylemeden şömineye geçip eti pişirmeye başladı. Fantus başını kaldırıp, uzun boynunun verdiği avantajı kullanarak masanın üzerinden bir göz attı. Ejder çatal dilini şapırdatarak aşağı atladı ve ağır ağır, soylu bir havayla ocağa doğru ilerledi. Ateşin önünde sıcak bir yer beğenip, akşam yemeğine kadar kestirmeye koyuldu. Toprak ağası pelerinini çıkarıp kapıdaki bir kancaya astı. "Bana kalırsa fırtına şafağa kalmadan dinecek." Ateşe dönüp, domuz için şarap ve otlardan bir karışım hazırladı. Pug adamın yüzünün sol tarafından aşağı doğru inen, ateş ışığında kızıl ve korkunç görünen yara izini görünce irkildi. Kulgan piposuyla toprak beyini işaret etti.

"Ağzı sıkı adamımı tanıyorsam, henüz onunla uygun şekilde tanışmamışsındır. Meecham, bu delikanlı Pug, Crydee Şatosu kalesinden." Meecham bir an başıyla selamlayıp, tekrar kızaran butla ilgilenmeye koyuldu. Pug selamına karşılık verdi, ama Meecham onu görmedi bile. "Beni domuzdan kurtardığınız için size teşekkür edemedim."

Meecham, "Teşekküre gerek yok, evlat," diye cevap verdi. "Ben hayvanı ürkütmesem, muhtemelen sana saldırmazdı." Ocağın başından kalkıp odanın başka bir köşesine giderek üzeri örtülü bir kovadan biraz kahverengi hamur aldı ve yoğurmaya başladı.

"Şey, efendim," dedi Pug Kulgan’a dönerek, "domuzu öldüren onun okuydu. Hayvanı takip ediyor olması gerçekten büyük şans."

Kulgan güldü. "Akşam yemeğimizin şeref konuğu olan bu zavallı yaratık da en az senin kadar şartların kurbanı olmuş." Pug’ın aklı karışmıştı. "Anlayamadım, efendim."

Kulgan ayağa kalkıp, kitaplığının en üst rafından bir şey alarak çocuğun önündeki masaya koydu. Lacivert kadifeden bir örtüye sarılmıştı, Pug’a onu sarmak için bile böyle pahalı bir malzeme kullanılmasından, çok değerli bir şey olduğunu hemen anlamıştı. Kulgan kadifeyi açıp, ateş ışığında parlayan, kristal bir küre çıkardı. Pug kürenin güzelliği karşısında beğeniyle iç çekti, çünkü görünüşte hiçbir kusuru yoktu ve biçimindeki yalınlık muhteşemdi.

Kulgan camdan küreye işaret etti. "Bu aygıt Carselı Althafain adında, kendisine geçmişte bir iki iyilik yaptığım için -ama bunların pek önemi yok- beni böylesine değerli bir armağana layık gören, son derece kudretli bir büyü sanatkârı tarafından bir hediye olarak yapılmıştı. Bugün Althafain Usta’nın yanından dönmüş olduğumdan, andacını sınıyordum. Kürenin derinlerine bak, Pug."

Pug gözlerini küreye dikti ve yapısının derinlerinde oynaşır gibi görünen titrek şömine ışığını izlemeye çalıştı. Gözleri kürenin içindeki her bir yüze odaklanmaya çalışırken odanın yüz kez yinelenen yansımaları, birbirinin içine geçip dans ediyordu. Akıyor ve birbirine karışıyor, sonra da dumanlı ve belirsiz bir hal alıyorlardı. Topun merkezindeki hafif beyaz ışıltı, ateşten gelen kırmızı ışığın yerini aldı ve Pug bakışlarının bu yeni ışığın hoşnutluk verici sıcaklığına kapıldığını hissetti. Kaledeki mutfağın sıcaklığı gibi, diye düşündü dalgınlıkla.

Aniden topun içindeki süt beyazı renk kayboldu ve Pug gözlerinin önünde mutfağı gördü. Aşçı Şişko Alfan pasta yapıyor, bir taraftan da parmaklarındaki tatlı kırıntıları yalıyordu. Böyle yaparak da aşçıbaşı Megar’ın gazabını üzerine çekmiş oldu, zira Megar bunu tiksinti veren bir alışkanlık olarak görüyordu. Pug daha önce pek çok kez tanık olduğu bu sahneye güldü ve görüntü kayboldu. Birden kendini yorgun hissetti.

Kulgan kristali kumaşa sarıp kaldırdı. "İyi iş çıkardın, evlat," dedi düşünceli bir şekilde. Bir an çocuğu bir şey düşünüyormuşçasına süzdü, sonra da oturdu. "İlk denemede böylesine berrak bir görüntü oluşturabileceğini tahmin etmezdim, ama anlaşılan sende en başta görünenden fazlası var."

"Efendim?"

"Boş ver, Pug." Bir an durdu ve sonra, "Bu oyuncağı ilk defa kullanıyor, görümü ne kadar uzağa yollayabileceğimi sınıyordum ki, yola ulaşmaya çalıştığını gördüm. Aksak ve yara bere içindeki halinden kasabaya asla yetişemeyeceğine karar verdim, bu yüzden seni getirsin diye Meecham’ı yolladım," dedi.

Pug kendisine gösterilen olağanüstü ilgiden mahcup görünüyor, yanaklarına al basıyordu. On üç yaşındaki birinden beklenebilecek bir şekilde kendi yeteneklerini olduğundan fazla tahmin ederek, "Bunu yapmanıza gerek yoktu, efendim. Kasabaya zamanında yetişirdim," dedi.

Kulgan gülümsedi. "Belki ama, belki de değil. Fırtına mevsime aykırı düşen bir şiddete sahip ve yolculuk etmeyi tehlikeli hale getiriyor."

Pug yağmurun kulübenin damını hafiften dövüşünü dinledi. Fırtına hızını kesmiş gibiydi ve Pug büyücünün sözlerinden kuşku duydu. Kulgan çocuğun düşüncelerini okumuş gibi, "Sözlerimden şüphe duyma, Pug. Bu açıklığı koruyan sırf büyük ağaç gövdeleri değil. Mülkümün sınırını işaret eden meşelerden çemberi aşarsan, fırtınanın öfkesini hissedersin. Meecham, bu rüzgârın şiddetini nasıl tahmin ediyorsun?" dedi.

Meecham yoğurmakta olduğu ekmek hamurunu bıraktı ve bir an düşündü. "Neredeyse üç yıl kadar önce altı gemiyi parçalayan fırtına kadar kötü." Bir an tahminini kafasında evirip çevirir gibi durdu, sonra başını sallayarak teyit etti. "Evet, neredeyse onun kadar kötü, ancak onun kadar uzun süre esmez."

Pug üç yıl öncesinde Crydee’ye gitmekte olan bir Quega ticaret filosunu Denizcinin Kederi’ne savuran fırtınayı düşündü. Fırtınanın doruğunda, kale duvarlarındaki muhafızlar, rüzgârla aşağıya uçmamak için kulelerin içine saklanmak zorunda kalmışlardı. Bu fırtına da o kadar şiddetliyse, Kulgan’ın büyüsü muazzam olsa gerekti, zira kulübenin dışındaki bahar yağmurundan kötü gelmiyordu kulağa.

Kulgan sıranın üzerinde arkasına yaslandı, sönmüş piposunu yakmaya çalışmakla meşguldü. Tatlı, beyaz dumandan kocaman bir bulut çıkardığında, Pug’ın dikkati büyücünün arkasında duran bir sandık dolusu kitaba kaydı. Ciltlerin üzerinde yazılanları seçmeye çalışırken dudakları sessizce kıpırdandı, ama bunu başaramadı.

Kulgan kaşlarından birini kaldırıp, "Demek okuyabiliyorsun, öyle mi?" dedi.

Pug, çalışma alanına izinsiz burnunu sokarak büyücüyü gücendirdiği düşüncesiyle telaşlanarak irkildi. Onun mahcubiyetini sezen Kulgan, "Sorun değil, evlat. Okuma yazma bilmek suç değil," dedi.

Pug duyduğu huzursuzluğun dağıldığını hissetti. "Biraz okuyabiliyorum, efendim. Aşçı Megar bana mahzenlerdeki mutfak için ayrılmış erzakların fişlerini nasıl okuyacağımı gösterdi. Bazı sayıları da biliyorum."

"Sayıları da demek," diye ünledi büyücü iyi huylulukla. "Eh, nadir bulunan birisin." Arkasına uzandı ve raftan kızıl-kahve ciltli bir kitap çekti. Kitabı açtı, gözlerini kısarak sayfaları birbiri ardına inceledi ve nihayet istediği gibi bir sayfa buldu. Açık durumdaki kitabı çevirdi ve masaya, Pug’ın önüne koydu. Kulgan, sol üst köşedeki bir harfin çevresinde yılanlar, çiçekler ve birbirine dolaşık asmalardan oluşan renkli bir çizimle süslenmiş bir sayfayı işaret etti. "Oku bunu, evlat."

Pug buna uzaktan yakından benzeyen bir şeyi hiç görmemişti. Derslerini Megar’ın kaba el yazısıyla şekillenmiş harflerle düz parşömen üzerinde, mangal kömüründen bir çubukla yapmıştı. Yapıtın ayrıntılarıyla büyülenerek oturmaya devam etti, sonra büyücünün kendisini izlemekte olduğunu fark etti. Aklını başına devşirerek okumaya başladı.

"Derken bir çağ... çağrı geldi..." Onun için yeni olan karmaşık birleşimlerde bocalayarak sözcüğe baktı. "Zacara’dan." Durdu ve doğru okuyup okumadığını görmek üzere Kulgan’a baktı. Büyücü devam etmesi için başını salladı. "Çünkü Kuzey un... unutulacaktı, olmaya ki, imparatorluğun yüreği çü.. çürüsün ve her şey yitirilsin. Ve doğuştan Bosanialı olsalar da, o askerler hâlâ Yüce Kesh’e hizmetlerinde sadıktılar. Bu yüzden, onun büyük müşkülü nedeniyle silahlarını aldılar, zırhlarını kuşandılar ve Bosania’dan ayrılıp gemiyle güneye, her şeyi yıkılmaktan kurtarmak üzere gemiyle yola çıktılar."

Kulgan, "Bu kadarı yeterli," dedi ve kitabın kapağını usulca kapadı. "Bir kale çocuğuna göre harfler konusunda oldukça yeteneklisin, oğlum."

"Efendim, bu kitap nedir?" diye sordu Pug, Kulgan kitabı ondan alırken. "Hiç benzerini görmemiştim."

Kulgan bir an Pug’a onu yeniden huzursuz eden bir bakışla baktı ve gülümseyerek gerginliği dağıttı. Kitabı yerine geri koyarken, "Bu ülkenin tarihidir, evlat," dedi. "Bir Ishapia manastırı başrahibi tarafından armağan olarak verilmişti. Yüz yıldan eski bir Keshia metninin çevirisidir."

Pug başını salladı ve, "Hepsi çok tuhaf geliyordu. Neyi anlatıyor?" dedi.

Kulgan bir kez daha Pug’a içinde bir şey görmeye çalışıyormuşçasına baktı, sonra, "Uzun zaman önce, Pug, Sonu Olmayan Deniz’den Gri Kule Dağları boyunca Acı Deniz’e uzanan tüm bu topraklar Yüce Kesh İmparatorluğu’nun parçasıydı," dedi. "Doğuda, uzakta Rillanon adlı tek bir küçük ada üzerinde, küçük bir krallık bulunuyordu. Büyüyerek kendisine komşu ada krallıklarını yuttu ve Adalar Krallığı oldu. Daha sonra ana karaya doğru tekrar genişledi ve hâlâ Adalar Krallığı olmasına rağmen, çoğumuz ona sadece ’Krallık’ diyoruz. Crydee’de yaşayan bizler, Krallığın bir parçasıyız, onun sınırları içinde olup da Rillanon’dan ne kadar uzak olunabiliyorsa, o kadar uzakta yaşamamıza rağmen.

"Bir defasında, uzun yıllar önce, Yüce Kesh İmparatorluğu bu toprakları terk etti, zira güneydeki komşuları olan Keshia Konfederasyonu ile uzun süren ve kanlı bir savaşa girdi."

Pug yitik imparatorlukların ihtişamına kapılmıştı, ama Meecham’ın fırına birkaç somun kara ekmek yerleştirmekte olduğunu fark edecek kadar da açtı. Dikkatini yeniden büyücüye verdi. "Kimdi bu Keshia Kon-..."

"Keshia Konfederasyonu," diye tamamladı Kulgan çocuğun yerine. "Yüzyıllarca Yüce Kesh’e vergi vererek varlığını sürdüren bir grup küçük millettir bunlar. Kitabın yazılmasından on iki yıl önce, kendilerine zulmedene karşı birleştiler. Hiçbiri kendi başına Büyük Kesh ile çatışacak güçte değildi, ancak bir araya geldiklerinde onun gözüne denk oldular. Fazlasıyla denk, zira savaş yılları birbirini izledi. İmparatorluk lejyonlarını kuzey illerinden çekip onları güneye göndermek zorunda kaldı ve böylelikle kuzeyi yeni, daha genç olan Krallığın saldırılarına karşı savunmasız bıraktı.

"Orduyu batıya sürerek Batı Krallığı’nı genişleten, Dük Borric’in büyük babası, Kral’ın en küçük oğluydu. O günden beri, bir zamanlar imparatorluğa ait Bosania ili, Özgür Natal Şehirleri dışında, Crydee Dükalığı olarak bilinir."

Pug bir an düşündükten sonra, "Sanırım bir gün bu Yüce Kesh’e yolculuk etmek isterim," dedi.

Meecham burnundan soludu, kahkahayı andıran bir şeydi. "Ya ne sıfatla yolculuk ederdin, çapulcu olarak mı?"

Pug yüzünün kızardığını hissetti. Çapulcular yurtsuz adamlar, para karşılığında savaşan paralı askerlerdi ve haydutlardan ancak bir gömlek üstün kabul edilirlerdi.

Kulgan, "Belki bir gün edersin, Pug," dedi. "Yol uzundur ve tehlikelerle doludur, ancak gözüpek ve dinç birinin yolculuktan sağ çıktığı duyulmamış şey değildir. Bundan daha tuhaf şeylerin olduğu bilinir."

Masadaki sohbet daha genel konulara döndü, zira büyücü bir ayı aşkın süredir Carse’taki güney kalesindeydi ve Crydee dedikodularını öğrenmek istiyordu. Ekmek piştiğinde Meecham onu sıcak sıcak servis etti, domuz filetosunu dilimledi ve tabaklar dolusu peynirle yeşillik çıkardı. Pug daha önce hiç bu kadar iyi bir yemek yememişti. Mutfakta çalıştığı zaman bile, kale çocuğu olarak konumu, anca kıt kanaat geçinmesine yetmişti. Yemek sırasında Pug iki kez büyücünün kendisini dikkatle izlemekte olduğunu fark etti.

Yemek sona erdiğinde, Meecham masayı topladı, sonra da Kulgan ile Pug oturup konuşurken bulaşıkları temiz kum ve tatlı suyla yıkamaya koyuldu. Masada tek bir et parçası duruyordu; Kulgan bunu ateşin önünde yatmakta olan Fantus’a attı. Ateş ejderi gözlerinden birini açarak yiyecek parçasına baktı. Bir an rahat dinlenme yeri ile sulu et parçası arasında seçim yapmaya çalıştı, sonra ödülü midesine indirmek için gereken on beş santimi aştı ve gözlerini yeniden kapadı.

Kulgan piposunu yaktı ve çıkardığı dumandan memnun olunca, "Yetişkinliğe eriştiğin zaman neler yapmayı planlıyorsun, oğlum?" dedi.

Pug uykuyu savuşturmaya çalışıyordu, ama Kulgan’ın sorusu üzerine yeniden dikkat kesildi. Kasaba ve kaledeki delikanlıların çırak olarak alındığı Seçim zamanı yaklaşmıştı ve Pug heyecanlanarak, "Bu Yaz Ortası Günü Kılıç Ustası Fannon’ın yanında Dük’ün hizmetine girmek istiyorum," dedi.

Kulgan narin konuğunu süzdü. "Senin çırak olmana daha bir iki yıl olduğunu sanıyordum, Pug," dedi.

Meecham kahkaha ile homurtu arasında bir ses çıkardı. "Kılıçla kalkanı sağa sola sürüklemek için biraz ufak tefek sayılmaz mısın, evlat?"

Pug kızardı. Kaledeki yaşıtları arasındaki en ufak tefek erkek çocuğu oydu. "Aşçı Megar geç serpilebileceğimi söyledi," dedi belli belirsiz bir asilikle. "Kimse anne babamın kim olduğunu bilmiyor; bu yüzden de ne bekleyeceklerini hiç bilmiyorlar."

"Öksüz müsün?" diye sordu Meecham o ana kadar yaptığı en manalı hareketi yapıp tek kaşını kaldırarak.

Pug başını salladı. "Beni yolda bulduğunu iddia eden bir kadın tarafından dağ manastırındaki Dala Rahipleri’ne bırakılmışım. Bana bakmalarının imkânı olmadığından beni kaleye getirmişler."

"Evet," diye ekledi Kulgan, "Zayıfın Kalkanı’na tapanların seni kaleye ilk getirdiği zamanı hatırlıyorum. Sütten yeni kesilmiş bir bebekten büyük değildin. Bugün özgür biri olman sadece Dük’ün iyiliği sayesindedir. Bir kölenin oğlunu azat etmenin özgür birinin oğlunu köle yapmaktan daha az kötü olduğunu düşünüyordu. Herhangi bir kanıt olmadığından, seni köle ilan etmek hakkıydı."

Meecham tarafsız bir ses tonuyla, "İyi bir adam, şu Dük," dedi.

Pug kendi kökenine dair hikâyeyi kaledeki mutfakta Magya’dan yüzlerce kez dinlemişti. Kendini tamamen bitkin hissediyor ve gözlerini güç bela açık tutabiliyordu. Kulgan bunu fark etti ve Meecham’a işaret etti. Uzun boylu toprak ağası rafların birinden birkaç battaniye aldı ve bir yer yatağı yaptı. İşi bittiğinde Pug başı masanın üzerinde, uykuya dalmıştı. İri yarı adamın elleri onu tabureden nazikçe kaldırıp battaniyelerin üzerine yerleştirdi, sonra da üzerini örttü.

Fantus gözlerini açtı ve uyuyan çocuğa baktı. Kurdu hatırlatan bir esnemeyle sürünerek Pug’ın yanına geldi ve ona sokuldu. Pug uykusunda ağırlığını öteki tarafına verdi ve bir kolunu ateş ejderinin boynuna sardı, ateş ejderi, gırtlağının derinlerinden onaylar bir gürleme çıkardıktan sonra gözlerini yeniden kapadı.

2

ÇIRAK

Ormana sessizlik hâkimdi.

Hafif ikindi yeli uzun meşeleri sallıyor ve yaprakları sadece biraz sallarken gündüzün sıcağını kesiyordu. Gün doğumu ve gün batımında kulakları tırmalayan bir koro oluşturan kuşlar, sabahın bu saatinde büyük ölçüde sessizdi. Deniz tuzunun belli belirsiz kokusu, çiçeklerin tatlı rayihası ve çürüyen yaprakların acılığıyla karışıyordu.

Pug ile Tomas, gidecek özel bir yeri olmayan ve oraya varacak bol bol zamanı olan erkek çocuklarına özgü, amaçsız, rastgele adımlarla yolda yürüyorlardı. Pug küçük bir kayayı hayali bir hedefe gönderdi, sonra dönüp yol arkadaşına baktı. "Annen kızmamıştır, değil mi?"

Tomas gülümsedi. "Hayır, işlerin nasıl olduğunu anlıyor. Seçim gününde diğer çocukların da nasıl olduğunu gördü. Üstelik doğrusunu istersen, bugün mutfakta işe yaramaktan çok ayak bağı oluyorduk."

Pug başını salladı. Pastacı Alfan’a taşırken bir çanak kıymetli balı yere dökmüştü. Sonra da taze ekmek somunlarından bir tepsi dolusunu fırından çıkarırken düşürmüştü. "Bugün kendimi biraz aptal durumuna düşürdüm, Tomas."

Tomas güldü. Kum rengi saçları ve parlak mavi gözleri olan, uzun boylu bir çocuktu. Erkek çocuklarına özgü başına bela açma eğilimine rağmen, güler yüzü nedeniyle kalede çok sevilirdi. Pug’ın en yakın arkadaşı, arkadaştan çok kardeşiydi ve bu nedenle Pug, Tomas’ı resmi olmayan liderleri olarak kabul eden diğer çocuklardan da bir ölçüde kabul görmüştü.

Tomas, "Benden fazla değil. Hiç değilse, sığır böğürlerini yukarıya asmayı unutmadın," dedi. Pug sırıttı. "Her halükârda, Dük’ün tazıları mutlu oldu." Kıs kıs güldü, sonra bir kahkaha attı. "Annen kızdı, değil mi?"

Tomas arkadaşıyla birlikte güldü. "Öfkeden deliye döndü. Yine de onları uzaklaştırana kadar köpekler etten biraz yediler. Ayrıca, kızgınlığı daha çok babama... Seçim’in tüm Zanaatustalarının bütün gün sağda solda oturup pipo tüttürmeleri, bira içmeleri ve hikâye alışverişinde bulunmaları için bir mazeretten fazlası olmadığını iddia ediyor. Kimin hangi çocuğu seçeceğini zaten bildiklerini düşünüyor."

Pug, "Diğer kadınların söylediklerine bakılırsa, böyle düşünen sadece o da değil." Sonra Tomas’a gülümsedi. "Muhtemelen yanılmıyor da."

Tomas’ın gülümsemesi soldu. "Babamın ortada olup da işlere nezaret etmemesinden gerçekten hoşlanmıyor. Sanırım bunu biliyor, bizi sabahı dışarıda geçirmek üzere kaleden kışkışlaması bu yüzden, sinirini bizden çıkarmasın diye. Ya da en azından senden," diye ekledi soru dolu bir gülümsemeyle. "En çok seni sevdiğine yemin edebilirim."

Pug’ın gülümsemesi geri geldi ve yeniden kahkaha attı. "Eh, ben daha az bela çıkarıyorum."

Tomas arkadaşının koluna şakadan bir yumruk atarak, "Yani daha az yakalanıyorum, demek istiyorsun," dedi.

Pug gömleğinin içinden sapanını çıkardı. "Bir tel dolusu keklik veya bıldırcınla dönersek, sinirleri bir parça düzelebilir."

Tomas gülümsedi. Kendi sapanını da çıkararak, "Olabilir," diye onayladı. Patikadan ayrılıp çok uzakta olmadığını bildikleri sulama gölüne yönelirken Tomas başı çekti. Kazayla önlerine çıkmadıkları sürece günün o saatinde av bulmaları pek muhtemel değildi, ama bulacaklarsa da, bu en büyük olasılıkla gölün yakınında olurdu. Crydee şehrinin kuzeydoğusundaki ormanlar güneydeki büyük ormandan daha az ürkütücüydü. Ağaçların yıllardır kereste elde etmek için kesilmesi, ormanlardaki yeşil açıklıklara güney ormanlarının derin yataklarında bulunmayan, güneşli ve havadar bir hal vermişti. Kale çocukları geçen yıllarda burada pek çok kez oynamıştı. Biraz hayal gücüyle orman harikulade bir yere, büyük maceralarla dolu, yeşil bir âleme dönüşürdü. Bilinen en büyük serüvenlerden biri burada gerçekleşmişti. Çocuklar yaklaşan erkeklik üzerine gençlik rüyalarını açığa vururken suskun ağaçlar cüretkâr kaçışlar, berbat maceralar ve büyük çatışmalara sahne olan savaşlara tanıklık etmişti. İğrenç yaratıklar, koca canavarlar ve sefil haydutların hepsiyle savaşılmış ve hepsine galebe çalınmıştı; buna çoğu zaman büyük bir kahramanın, yas içindeki yoldaşlarına münasip son sözlerini ederek ölüşü eşlik etmiş, tüm bunlar da kaledeki yemeğe yetişmelerine imkân verecek kadar kısa zamanda başarılmıştı.

Tomas körpe kayın fidanlarıyla perdelenen göle tepeden bakan, küçük bir yükseltiye erişti ve gözlemeye başlayabilmeleri için çalılardan bir bölümünü yana çekti. Hayranlık içinde durdu ve usulca, "Pug, bak!" dedi. Gölün kıyısında bir erkek geyik duruyordu; su içerken kendisini rahatsız eden şeyin kaynağını ararken başını havaya kaldırmıştı. Yaşlı bir hayvandı, burnunun çevresindeki tüyler neredeyse beyazdı ve başı muhteşem boynuzlarla taçlanmıştı.

Pug hızla saydı. "On dört dalı var."

Tomas başıyla onayladı. "Ormandaki en yaşlı erkek geyik olsa gerek." Geyik dikkatini çocukların olduğu yana verdi, bir kulağı huzursuzca seğiriyordu. Bu denli güzel bir yaratığı korkutup kaçırmak istemediklerinden oldukları yerde donup kaldılar. Uzun, sessiz bir an boyunca erkek geyik burun delikleri açılıp kapanarak yükseltiyi izledi, sonra da başını ağır ağır suya indirdi ve içti.

Tomas Pug’ın omzunu kavradı ve başını yana eğdi. Pug Tomas’ın baş hareketini izledi ve bir şeklin sessizce açıklığa yaklaşmakta olduğunu gördü. Orman yeşiline boyanmış, deri giysiler içindeki, uzun boylu bir adamdı bu. Gri cüppesinin başlığı arkaya atılmıştı ve sakin, düzenli adımlarla geyiğe yaklaşıyordu. Tomas, "Martin bu," dedi.

Pug da Dük’ün Avcıustası’nı tanımıştı. Pug gibi öksüz olan Martin, bu silahı kullanmakta dengi az olduğundan, kaledekiler tarafından Longbow{1} olarak tanınır olmuştu. Biraz esrarlı biri olan Martin Longbow yine de çocuklarca çok sevilirdi, zira kaledeki yetişkinlere karşı mesafeli olmasına rağmen, çocuklara karşı her zaman arkadaş canlısı ve samimi davranırdı. Avcıustası sıfatıyla, aynı zamanda Dük’ün Ormancısıydı da. İz sürücülerine izinsiz avlananlar, olası yangın tehlikeleri, göç eden goblinler ya da ormanda kamp yapan haydutların izlerini aratırken görevleri onu kaleden zaman zaman günlerce, bazen haftalarca uzak tutuyordu. Ancak kaledeyken ve Dük için bir av düzenlemekle meşgul olmadığı zamanlarda, her zaman çocuklara ayıracak zamanı olurdu. Onu ağaç irfanıyla ilgili sorularla sıkıştırır ya da Crydee sınırlarının kıyısındaki topraklara dair öyküler anlatmaya zorladıklarında, kara gözleri her zaman neşeyle dolu olurdu. Sonu gelmez bir sabrı vardı sanki, bu da onu şehirde ve kaledeki Zanaatustalarının çoğundan farklı kılıyordu.

Martin geyiğin yanına yanaştı, usulca uzandı ve hayvanın boynuna dokundu. Koca kafa yukarı döndü ve geyik burnunu Martin’in koluna sürttü. Martin alçak sesle, "Konuşmadan yavaş yavaş yürürseniz, yaklaşmanıza izin verebilir," dedi.

Pug ve Tomas irkilerek birbirlerine baktılar ve açıklığa adım attılar. Yavaşça gölün etrafından dolaştılar, geyik onların hareketini başıyla izliyor, hafifçe titriyordu. Martin onu yatıştırıcı bir hareketle okşadı ve hayvan sakinleşti. Tomas ile Pug gelip avcının yanında durdular ve Martin, "Uzanıp ona dokunun, ama ağırdan alın ki, korkmasın," dedi.

Önce Tomas elini uzattı ve geyik parmaklarının arasında titredi. Pug elini uzatmaya başladı ve geyik bir adım geriledi. Martin geyiğe Pug’ın daha önce duymadığı bir dilde bir şeyler mırıldandı ve hayvan kımıldamadan durdu. Pug ona dokundu ve postunun dokusuna hayret etti -daha önce dokunduğu işlenmiş derilere öylesine benzemesine rağmen, parmak uçlarının altında atan yaşamı hissettiği için, o kadar farklıydı ki.

Geyik birden geriledi ve arkasını döndü. Derken tek bir ani sıçrayışla ağaçların arasında kaybolmuştu. Martin Longbow kıkırdadı ve, "İyi de oldu. İnsanlarla dostluk kurması iyi olmazdı. O boynuzlar çabucak izinsiz bir avcının şöminesinin üzerini süslerdi," dedi.

Tomas, "O çok güzel, Martin," diye mırıldandı.

Longbow, gözlerini geyiğin ormanda yittiği noktadan ayırmadan başını salladı. "Öyle, Tomas."

Pug, "Senin erkek geyikleri avladığını sanıyordum, Martin. Nasıl oluyor da-" dedi.

Martin, "İhtiyar Aksakal’la aramızda bir çeşit anlaşma var, Pug," dedi. "Ben yalnızca dişisi olmayan bekar erkek geyikleri ya da buzağılama çağını geçmiş dişileri avlıyorum. Bir gün gelip de Aksakal haremini genç bir erkeğe kaptırdığında, onu alabilirim. Şimdiyse, ikimiz de diğerini kendi haline bırakıyor. Ona bir okun ucundan bakacağım gün de gelecek." Çocuklara gülümsedi. "Okun uçmasına izin verip vermeyeceğimi o ana kadar bilemem. Belki veririm, belki de vermem." Aksakal’ın yaşlanmasını düşünmek ona hüzün veriyormuş gibi, bir süre suskun kaldı, sonra hafif bir esinti dalları hışırdattığında, "Şimdi, böyle iki gözüpek avcıyı sabahın köründe Dük’ün ormanına getiren nedir? Bu öğleden sonra Yaz Ortası festivali varken, yapılacak bin tane şey olmalı," dedi.

Tomas yanıt verdi. "Annem bizi mutfaktan attı. Yaptığımızdan fazlasını bozuyorduk. Bugün Seçim olduğundan..." Sesi kesildi ve birden utandı. Martin’in gizemli ünü büyük ölçüde Crydee’ye ilk geldiği zamanlardan kalmaydı. Seçim zamanı geldiğinde kendi yaşındaki diğer erkek çocuklarıyla birlikte, bir araya toplanmış Zanaatustalarının huzuruna çıkmak yerine Dük tarafından doğrudan eski Avcıustası’nın yanına yerleştirilmişti. Bilinen en eski geleneklerden birinin çiğnenmesi şehirdeki birçok kişiyi gücendirmiş, ancak hiçbiri bu duygularını Lord Borric’e açıktan açığa ifade etmeye cesaret edememişti. Doğal olduğu üzere, öfkeleri Dük’e değil Martin’e yöneldi. Yıllar geçtikçe Martin Dük’ün kararını fazlasıyla haklı çıkarmıştı, ancak yine de halkın çoğu Dük’ün ona o gün özel muamele etmesinden rahatsızdı. On iki yıl geçtikten sonra bile, bazıları hâlâ Martin Longbow’u farklı, dolayısıyla da şüphe edilmesi gereken biri olarak görüyordu.

Tomas, "Affedersin, Martin," dedi.

Martin özrü kabul ettiğini belirten bir şekilde başını salladı, ama neşesizce. "Anlıyorum, Tomas. Sizin katlandığınız belirsizliğe katlanmak zorunda kalmamış olabilirim, ancak diğer pek çoklarının Seçim gününü bekleyişini gördüm. Dört yıldır ben de diğer Zanaatustalarının yanında durduğumdan, endişelerinizi biraz biliyorum."

Pug’ın aklına bir düşünce geldi ve düşünmeden, "Ama şu anda diğer Zanaatustalarının yanında değilsin," dedi.

Martin başını iki yana salladı; düzgün yüz hatlarında kederli bir ifade dolaştı. "Duyduğunuz endişe yüzünden apaçık ortada olanı göremeyebileceğinizi düşünmüştüm. Ama keskin bir zekân var, Pug."

Tomas bir an ne dediklerini anlayamadı, sonra da aydı. "O zaman çırak seçmeyeceksin!"

Martin parmağını dudağına götürdü. "Bununla ilgili tek kelime etmek yok, delikanlı. Yo, geçen yıl seçilen Garret’la birlikte, iz sürücü takımım tamamlandı."

Tomas hayal kırıklığına uğramıştı. Kılıçustası Fannon’un yanında görev almayı her şeyden çok istiyordu, ancak asker olarak seçilmeyecekse, Martin’in yanında ormancı olarak yaşamayı yeğlerdi. Şimdi ikinci seçeneği elinden alınmıştı. Bir an kara kara düşündükten sonra neşelendi: Belki de Martin’in onu seçmemesinin nedeni, Fannon’un daha önce seçmiş olmasıydı.

Arkadaşının tüm olasılıkları dikkate alırken bir neşe ve moral bozukluğu döngüsüne girdiğini gören Pug, "Neredeyse bir aydır kalede yoktun, Martin," dedi. Hâlâ elinde duran sapanı yerine koydu ve, "Nerelerde saklanıyordun?" diye sordu.

Martin Pug’a bakarken çocuk sorduğu sorudan anında pişman oldu. Martin ne kadar cana yakın olursa olsun, yine de Avcıustası, Dük’ün hanesinden biriydi ve kale çocukları Dük’ün çalışanlarının nereden gelip nereye gittiklerini sormayı alışkanlık haline getirmemeliydi.

Martin, Pug’ın mahcubiyetini hafif bir gülümsemeyle dağıttı. "Elvandar’daydım. Kraliçe Aglaranna eşi, Elf Kralı’nın ölümünün üzerine tuttuğu yirmi yıllık yası sona erdirdi. Büyük bir kutlama oldu."

Pug bu yanıt karşısında şaşırmıştı. Crydee’deki insanların çoğu gibi, onun için de Elfler efsaneden pek öte değildi. Ancak Martin gençliğini elf ormanlarının yakınında geçirmişti ve kuzeydeki o ormanlardan dilediğince geçip giden sayılı insandan biriydi. Bu, Martin Longbow’u diğerlerinden ayıran şeylerden bir diğeriydi. Martin elf irfanını çocuklarla daha önce paylaştıysa da, Pug’ın hatırladığı kadarıyla bu elflerle olan ilişkisinden ilk bahsedişiydi. Pug, "Elf Kraliçesi’yle şölene mi katıldın?" diye kekeledi.

Martin alçakgönüllü bir önemsizlik tavrı takındı. "Eh, tahttan en uzakta duran masada oturdum, ama evet; oradaydım." Gözlerindeki sorulmamış soruları görerek devam etti. "Bildiğiniz gibi çocukken, elf ormanının yakınlarındaki Silban Manastırı keşişleri tarafından büyütülmüştüm. Elf çocuklarıyla oynardım ve buraya gelmeden önce, Prens Calin ile kuzeni Galain ile birlikte avlandım."

Tomas heyecandan neredeyse zıplıyordu. Elfler onun özellikle ilgisini çeken bir konuydu. "Kral Aidam’ı tanır mıydın?"

Martin’in gözleri bulutlandı, kısıldı ve tavrı aniden sertleşti. Tomas Martin’in tepkisini gördü ve, "Özür dilerim, Martin. Yanlış bir şey mi söyledim?" diye sordu.

Martin özrü elini sallayarak savuşturdu. "Senin bir kabahatin yok, Tomas," dedi tavrı bir parça yumuşayarak. "Elfler Kutlu Adalar’a göçenlerin, özellikle de zamansız ölenlerin adlarını zikretmez. Bunun sözü edilenleri oraya yaptıkları yolculuktan geri çağırarak, onları son istirahatlerinden mahrum bıraktığına inanırlar. Onların inançlarına saygı duyuyorum.

"Eh, soruna cevap vermem gerekirse, hayır, onunla hiç tanışmadım. Ben daha küçük bir çocukken öldürüldü. Ama onun yaptığı işlerin hikâyelerini duydum ve her koşulda iyi ve bilge bir kraldı." Martin çevresine baktı. "Öğle vakti yaklaşıyor. Kaleye dönmemiz gerek."

Yola doğru yürümeye başladı ve çocuklar da ona ayak uydurdular.

"Şölen nasıldı, Martin?" diye sordu Tomas.

Avcı Elvandar’ın harikalarından bahsetmeye başlarken Pug içini çekti. Elflerin öyküleri onu da büyütüyordu, ama ilgisi Tomas’ınkinin yanına bile yaklaşmıyordu. Tomas elf ormanlarının halkını anlatan masallara, anlatanın inanılırlığına hiç bakmadan, saatlerce katlanabilirdi. En azından, diye düşündü Pug, Avcıustası güvenilir bir tanıktı. Martin’in konuşması tekdüze bir tonda sürüp gitti; Pug’ın dikkati dağıldı ve kendisini yeniden Seçim’i düşünür buldu. Kendisine endişelenmemesini ne kadar da söylese, faydasızdı: Endişeliydi. Öğleden sonranın yaklaşmasını dehşete yakın bir duyguyla karşıladığını fark etti.

Çocuklar avluda duruyorlardı. Yaz Ortası, bir yılın sonunu, yeni bir yılın da başlangıcını imleyen gündü. O gün şatodaki herkes bir yıl daha yaşlı sayılacaktı. Toplanmış çocuklar için, bu önemliydi, çünkü çocukluklarının son günüydü. Bugün Seçim günüydü.

Pug yeni tuniğinin yakasını çekiştirdi. Tomas’ın eskilerinden biri olduğundan, tam olarak yeni sayılmazdı, ama Pug’ın sahip oldukları arasında en yenisiydi. Tomas’ın annesi Magya onu küçük çocuk için, Dük ile maiyetinin önüne çıkarken derli toplu görünsün diye almıştı. Magya ile kocası Aşçı Megar öksüze anne baba olmaya kaledeki herkesten çok yakındı. Ona hastayken bakıyorlar, onu doyuruyorlar ve hak ettiğinde kulaklarını çekiyorlardı. Aynı zamanda onu Tomas’ın kardeşiymiş gibi seviyorlardı.

Pug etrafına bakındı. Diğer çocukların tümü de en iyi giysilerini giymişti, çünkü bu genç yaşamlarının en önemli günlerinden biriydi. Her biri toplanmış Zanaatustaları ve Dük’ün kurmaylarının önünde ayakta duracak ve her biri bir çıraklık konumu için değerlendirilecekti. Kökenleri zaman içinde yitmiş olan bir törendi bu, çünkü seçimler zaten yapılmıştı. Zanaat ustaları ve Dük’ün memurları her bir çocuğun erdemlerini birbirleriyle tartışarak birçok saat geçirmişlerdi ve hangi çocukları çağıracaklarını biliyorlardı."

Sekiz ila on üç yaş arasındaki erkek çocukları zanaat ve askerlik hizmetinde çalıştırma uygulamasının, her zanaate en uygun olan kişileri seçmek için en uygun yöntem olduğu zaman içinde anlaşılmıştı. Bu ayrıca, gereksinim doğması durumunda, diğer zanaatlarda yarı yarıya ustalık sahibi bireylerden oluşan bir havuzun var olmasını sağlıyordu. Sistemin dezavantajı, bazı çocukların bir zanaat ya da askerlik konumuna seçilmemesiydi. Ara sıra tek bir konum için gerekenden fazla çocuk olur veya bir boşluk olmasına rağmen, çocuklardan hiçbiri uygun olarak değerlendirilmezdi. Çocuklarla boş kadro sayılarının birbirine denk göründüğü zamanlarda bile, herhangi bir garanti yoktu. Şüphe içinde olanlar için, kaygı verici bir zamandı bu.

Pug ayaklanın dalgınlıkla toza sürüdü. Denediği her şeyde başarılı görünen Tomas’ın aksine Pug’ın kabahati çoğu zaman fazla uğraşmak ve görevlerini yüzüne gözüne bulaştırmak olurdu. Çevresine baktı ve diğer çocuklardan birkaçının da gerginlik alametleri gösterdiklerini fark etti. Bazıları kaba şakalar yapıyor, seçilip seçilmemelerini hiç umursamıyor gibi davranıyorlardı. Başkaları Pug gibi kendi düşüncelerine kapılmış, dikiliyor, seçilmemeleri durumunda ne yapacaklarına kafalarını takmamaya çalışıyorlardı.

Seçilmemesi durumunda Pug -diğerleri gibi- bir başka kasaba ya da şehirde bir zanaat aramak üzere serbest kalacaktı. Kalırsa, ya Dük’ün topraklarını bir toprak ağası sıfatıyla işleyecek ya da kasabanın birkaç balıkçı teknesinden birini çalıştıracaktı. Her iki olasılık da eşit derecede sevimsizdi, ama Crydee’den ayrılmayı hayal edemiyordu.

Pug Megar’ın ona önceki gece söylediklerini hatırladı. Yaşlı aşçı onu Seçim yüzünden kendini fazla yıpratmaması için uyarmıştı. Ne de olsa, diye belirtmişti, kalfa rütbesine asla erişmeyen birçok çırak vardı ve her şey hesaba katıldığında, Crydee dışında, içinde olduğundan daha fazla zanaatsız adam bulunuyordu. Megar birçok balıkçı ve çiftçi oğlunun baba mesleğini seçerek seçime girmekten feragat ettiği gerçeğini örtbas etmişti. Pug Megar’ın kendi Seçim gününün, seçilmeyen çocukların toplanmış Zanaatustaları, ev hanesi ve yeni seçilen çırakların bakışlarının altında, son isim söylenene ve utanç içinde azat edilene dek dikildiklerini hatırlamayacak kadar geride kalıp kalmadığını merak etti.

Pug alt dudağını ısırarak gerginliğini gizlemeye çalıştı. Seçilmemesi halinde geçmişte bazılarının yaptığı gibi kendini Denizcinin Kederi’nin yüksek yerlerinden atacak türden biri değildi, ama seçilmiş olanlarla yüzleşme fikrine tahammül edemiyordu.

Kendisinden daha kısa boylu olan arkadaşının yanında duran Tomas, Pug’a gülümsedi. Pug’ın kaygılı olduğunu biliyordu, ama kendi heyecanı da doruğa vardığından, ona fazla yakınlık hissedemiyordu. Babası onun Kılıçustası Fannon tarafından çağrılacak ilk kişi olduğunu itiraf etmişti. Üstelik Kılıçustası, Tomas’ın eğitimde başarılı olması durumunda, Dük’ün şahsi muhafızları arasında bir yer bulacağını da çıtlatmıştı. Bu fevkalade bir onurdu ve Tomas’ın ilerleme şansını artırır, hatta muhafız birliğinde on beş ya da yirmi yıl geçirdikten sonra ona subay rütbesi dahi kazandırırdı.

Pug’ı dirseğiyle dürttü, zira Dük’ün habercisi avluya tepeden bakan balkona çıkmıştı. Haberci muhafızlardan birine işaret etti, muhafız büyük kapıdaki küçük kapıyı açtı ve Zanaatustaları içeri girdiler. Karşıya geçip kalenin geniş merdivenlerinde durdular. Geleneklere uygun bir biçimde, sırtlarını çocuklara vererek Dük’ü beklediler.

Kalenin geniş, meşe duvarları hantal bir biçimde açılmaya başladı ve Dük’ün kahve ve altın renklerini taşıyan birkaç muhafız basamaklardaki yerlerini almak üzere fırladılar. Kısa pelerinlerin her birine altın Crydee martısı, onun üzerinde de Dük’ün kraliyet ailesinin bir üyesi olarak konumunu gösteren küçük, altın taç işlenmişti.

Haberci bağırdı, "Bana kulak verin! Üçüncü Crydee Dükü, Krallık Prensi; Crydee, Carse ve Tulan Lordu; Batının Valisi; Kral’ın Ordularının Şövalye-Generali; Rillanon tahtının muhtemelen vârisi, Borric conDoin hazretleri." Dük unvan listesi tamamlanana kadar bekledi, sonra da gün ışığına adımını attı.

Elli yaşını geçmesine rağmen, Crydee Dükü hâlâ doğuştan savaşçı olan birinin akıcı zarafeti ve güçlü adımlarıyla hareket ediyordu. Koyu kumral saçlarının şakaklarındaki beyazlara rağmen, hâlâ yaşından yirmi yıl genç gösteriyordu. Son yedi yıldır olduğu gibi, boynundan çizmesine kadar siyahlara bürünmüştü, zira hâlâ sevgili eşi Catherine’in yasını tutmaktaydı. Yan tarafında gümüş kabzalı, siyah kınlı bir kılıç asılıydı, parmağında ise dükalık mühür yüzüğü, kendisine taşıma izni verdiği yegâne süs vardı.

Haberci sesini yükseltti. "Majesteleri, Prensler Lyam conDoin ve Arutha conDoin, Crydee soyunun vârisleri; Kral’ın Batı Ordusunun Şövalye-Yüzbaşıları; Rillanon kraliyet soyunun prensleri."

Her iki oğul da öne çıkarak babalarının arkasında durdular. Dük geç yaşta evlendiğinden iki genç adam çıraklardan altı ve dört yaş büyüktü, ama bu sıkılgan çömez namzetleriyle Dük’ün oğulları arasındaki fark, birkaç yıllık yaş farkından çok daha fazlaydı. Her iki prens de sakin ve kendisine hâkim görünüyordu.

Yaşça daha büyük olan Lyam babasının sağ tarafında duruyordu; sarışın, yapısı güçlü bir adamdı. İçten gülümsemesi annesinin eşiydi ve her zaman kahkahanın eşiğinde görünürdü. Parlak mavi bir tunikle bacaklarına yapışan, sarı bir pantolon giymişti ve omuzlarına gelen saçları kadar sarı, kısa kesilmiş bir sakalı vardı.

Lyam ışık ve günse, Arutha gölgeler ve geceydi. Boyu neredeyse ağabeyi ve babası kadar uzundu, ama onların yapısı güçlüyken, Arutha sıska denecek kadar uzun bacaklıydı. Kahverengi bir tunik ve kuru yaprak renginde bir pantolon giymişti. Saçları koyu, yüzü ise tıraşlıydı. Arutha ile ilgili her şey, insana çabukluk hissi veriyordu. Gücü hızındaydı: meç kullanmaktaki hızında, aklını çalıştırmaktaki hızında. Mizah anlayışı yavan ve çoğu zaman keskindi. Lyam Dük’ün tebaası tarafından açıktan açığa sevilirken, Arutha halk tarafından yeteneği yüzünden saygı ve takdir görür, ancak ona sıcaklık beslenmezdi.

İki oğul bir arada babalarının karmaşık karakterini büyük ölçüde temsil eder gibiydi, zira Dük’te hem Lyam’ın teklifsiz mizah anlayışı, hem de Arutha’nın karanlık ruh halleri vardı. Kardeşler mizaç olarak birbirlerine neredeyse taban tabana zıt olmalarına karşın, ikisi de gelecek yıllarda Dükalık ve Krallık’a fayda sağlayacak yetenekli adamlardı. Dük her iki oğlunu da çok seviyordu.

Haberci yeniden konuştu. "Kraliyet soyunun kız evladı, Prenses Carline."

İçeri giren narin ve zarif kız, aşağıda dikilen çocuklarla aynı yaşta olmasına rağmen, daha şimdiden hükmetmek üzere doğmuş birine özgü duruşla zarafeti ve merhum annesinin güzelliğini belli etmeye başlamıştı. Yumuşak, sarı giysisi, siyaha yakın saçlarıyla keskin bir karşıtlık oluşturuyordu. Gözleri annelerininki gibi Lyam’ın gözleriyle aynı mavi renkteydi ve kız kardeşi babasının koluna girdiğinde Lyam gülümsedi. Arutha bile nadir görülen yarım gülümsemelerinden birini lütfetti, zira o da kız kardeşini çok severdi.

Kaledeki birçok delikanlı Prenses’e gizliden gizliye âşıktı; ortalıkta bir haylazlık döndüğünde Prenses’in çoğu zaman kendi yararına kullandığı bir gerçekti bu. Ancak onun varlığı bile o günkü meseleyi çocukların kafasından uzaklaştırmaya yetmedi.

Daha sonra Dük’ün maiyeti içeri girdi. Pug ve Tomas Dük’ün memur kadrosundaki herkesin, Kulgan dahil, orada olduğunu görebiliyordu. Pug onu fırtınalı geceden sonra kalede birkaç kez görmüştü ve bir defasında birkaç laf etmişler, Kulgan onun sağlığını sormuştu, ancak çoğu zaman büyücü göz önünde değildi. Pug büyücüyü gördüğünde biraz şaşırdı, çünkü Kulgan tam olarak Dük’ün maiyetinin bir üyesi değil, zaman zaman danışmanlık görevini üstlenen biri sayılıyordu. Kulgan çoğu zaman kulesine kurulur, gözlerden uzakta, büyücüler bu türden yerlerde ne yaparsa, onu yapardı.

Büyücü, bir Yapıcı Astalon rahibi ve Dük’ün en ihtiyar yardımcılarından biri olan Rahip Tully ile derin bir sohbete dalmıştı. Tully Dük’ün babasına danışmanlık yapmıştı ve o zaman dahi ihtiyar görünüyordu. Şimdi ise kadim bir hali vardı -en azından Pug’ın genç bakış açısından- ama gözlerinde hiçbir bunaklık emaresi okunmuyordu. O berrak gri gözlerin bakışları birçok kale çocuğuna saplanmıştı. Zekâsı ve dili de bir o kadar gençti ve bir kale çocuğunun Rahip Tully’den zılgıt yemektense Atustası Algon’un deri kayışıyla bir celse yaşamayı yeğlediği pek çok kez görülmüştü. Ak saçlı rahip dağlayıcı sözcükleriyle kötülük yapan kişinin sırtındaki deriyi sıyırabilirdi neredeyse. Yakınlarda bir yerde, zaman zaman Tully’nin gazabına uğramış olan, Tulan Baronu, Dük’ün vasallarından{2} Tolburt’un oğlu ve Toprak Beyi Roland duruyordu. Kalede asil doğumlu yegâne diğer erkek çocuğu olduğundan, her iki Prensin de arkadaşıydı. Babası Dükalık yönetimi ve Dük’ün sarayı hakkında bir şeyler öğrensin diye onu önceki yıl Crydee’ye göndermişti. Hayli sıkıntılı bir yer olan sınır sarayında Roland evinden uzak bir ev keşfetti. Oraya vardığında zaten bir parça haylazdı, ancak bulaşıcı mizah anlayışı ve hazırcevaplığı çoğunlukla yaptığı eşek şakalarının doğurduğu öfkeyi dağıtıyordu. Yaptığı herhangi bir haylazlıkta çoğu zaman Prenses Carline’e suç ortaklığı eden kişi Roland’dı. Açık kumral saçları ve mavi gözleriyle Roland yaşına göre uzun boylu dururdu. Oraya toplanmış çocuklardan bir yaş büyüktü ve Lyam ile Arutha çoğu zaman saray görevleriyle meşgul olduklarından, geçen yıl sık sık onlarla birlikte oynamıştı. Tomas ile başta rakip, sonra sıkı dost olmuşlar ve Tomas neredeyse, Pug da orada olacağından Pug ile de doğrudan arkadaş olmuşlardı. Pug hafifçe gülümsedi, çünkü Roland’ın eşek şakalarının kurbanı herkesten çok kendisi de olsa, yine de bu vahşi genç Toprak Beyinden hoşlanıyordu.

Maiyeti tam kadro yerine yerleştikten sonra Dük konuştu. "Dün Lord ve Kralımız Dördüncü Rodric’in hükümranlığının onbirinci yılının son günüydü. Bugün Banapis Festivali var. Ertesi gün, burada toplanmış olan çocuklar Crydee’nin erkekleri arasında sayılacak, artık birer çocuk değil, çıraklar ve özgür insanlar olacaklar. Bu anda, aranızdan herhangi birinin Dükalık hizmetinden azat edilmeyi isteyip istemediğini sormamın yeridir. Aranızda bunu isteyen biri var mı?" Bu formalite gereği sorulan bir soruydu ve birinin Crydee’den ayrılmayı istemesi nadir görüldüğünden, cevabı beklenmezdi. Ama çocuklardan biri öne çıktı.

Haberci, "Hizmetinden azat edilmeyi isteyen kim?"

Çocuk yere baktı, gergin olduğu belliydi. Genzini temizleyerek, "Ben Hugen oğlu Robert," dedi. Pug onu tanıyordu, ama yakından değil. Ağ onarıcılarından birinin oğlu, bir kasaba çocuğuydu ve onlar kale çocuklarıyla nadiren kaynaşırdı. Pug onunla birkaç kez birlikte oynamıştı ve çocuğun sayılan biri olduğu düşüncesindeydi. Hizmeti reddetmek nadir olan bir şeydi ve Pug da bunun nedenlerini diğerleri kadar merak ediyordu.

Dük sevecen bir sesle konuştu. "Amacın nedir, Hugen oğlu Robert?"

"Efendimiz, babam beni zanaatına alamıyor, çünkü dört erkek kardeşim, birçok ağ onarıcının oğulları gibi, onun ardından kalfa ve usta olarak zanaate yükselme yeteneğine fazlasıyla sahip. En büyük ağabeyim artık evli ve onun da bir oğlu var; bu yüzden ailemin evinde artık bana yetecek kadar yer yok. Ailemle kalıp babamın zanaatını sürdüremeyeceksem, denizci olarak çalışmak üzere efendimizin iznini rica ediyorum."

Dük bu meseleyi düşündü. Robert denizin çağrısına kapılan köy çocuklarının ilki değildi. "Seni yanına almaya razı olan bir usta buldun mu?"

"Evet, Efendimiz. Margrave Limanı’ndan Yeşil Derinlikler adlı geminin ustası olan Kaptan Gregson razı."

"Bu adamı tanıyorum," dedi Dük. Hafifçe gülümseyerek, "İyi ve adil bir adamdır. Hizmetine girmeni tavsiye eder ve yolculuklarında talihin senden yana olmasını dilerim. Geminle birlikte ne zaman dönersen, Crydee’de hoş karşılanacaksın," dedi.

Robert biraz resmi bir tavırla eğildi ve Seçim’de payına düşen kısım bitmiş olduğundan, avludan ayrıldı. Pug Robert’ın maceraperest seçimine hayret etmişti. Bir dakikadan kısa bir sürede çocuk ailesi ve eviyle olan bağlarını koparmıştı ve artık hiç görmediği bir şehrin vatandaşıydı. Bir denizcinin gemisinin limanına sadakat borçlu olması gelenektendi. Margrave Limanı, Acı Deniz üzerindeki Beş Özgür Natal Şehri’nden biriydi ve artık Robert’ın eviydi.

Dük haberciye devam etmesini işaret etti.

Haberci Zanaatustalarından ilki olan Yelkenci Holm’u çağırdı, o da üç çocuğun adını söyledi. Her üçü de hizmete girdiler ve hiçbiri bundan memnun olmamış görünmedi. Çocuklardan hiçbiri hizmeti reddetmediğinden seçim sorunsuz ilerliyordu. Her çocuk yeni ustasının yanına gidip orada duruyordu.

Öğleden sonra ilerleyip çocukların sayısı azaldıkça Pug giderek daha huzursuz olmaya başladı. Çok geçmeden avlunun ortasında duran Pug ile Tomas’ın dışında yalnızca iki çocuk kalmıştı. Zanaatustalarından tümü çıraklarını çağırmıştı ve yalnızca Dük’ün kurmaylarından Kılıçustası’nın yanında duran ikisi konuşmamıştı. Pug basamakların üzerinde duran grubu inceledi, kalbi kaygıyla atıyordu. İki prens çocukları süzüyordu, Lyam dostça bir gülümsemeyle, Arutha ise bir şeyleri kara kara düşünerek. Bu olan biten Prenses Carline’in canını hepten sıkıyordu ve Roland’a bir şeyler fısıldamasına bakılırsa, bunu gizlemek için pek çaba sarf etmiyordu. Bu, mürebbiyesi olan Leydi Marna’nın ona kınayan bir bakış atmasına yol açtı.

Atustası Algon öne çıktı, kahve-altın renkli kısa pelerininde sol göğsünün üzerine işlenmiş, küçük bir at başı vardı. At ustası Dick oğlu Rulf’ın adını söyledi ve Dük’ün seyisinin oğlu ustasının yanında durmaya gitti. Arkasını döndüğünde Pug’a küçümseyen bir bakış attı. İki çocuk birbiriyle hiç anlaşamazdı, çiçekbozuğu yüzlü çocuk Pug’la alay ve eziyet ederek saatler geçirirdi. Her ikisinin de Dick idaresinde ahırlarda çalıştığı süre içinde, adam oğlu ne zaman Pug’a bir tuzak kursa başını öte yana çevirir ve çıkan herhangi bir aksaklıktan öksüz sorumlu tutulurdu. Pug için berbat bir dönemdi ve çocuk yaşamının geri kalanında Rulf ile birlikte çalışmaktansa, hizmeti reddetmeye ant içmişti.

Kralın şahsi muhafızı Samuel kalenin asker kadrosunun bir üyesi olacak olan diğer çocuğu çağırınca, Pug ile Tomas bir başlarına kaldılar. Bundan sonra Kılıçustası Fannon öne çıktı ve ihtiyar asker, "Megar oğlu Tomas," diye seslenirken kalbinin durduğunu hissetti.

Bir duraklama oldu ve Pug kendi isminin çağırıldığını duymayı bekledi, ancak Fannon geri adım attı ve Tomas avluyu aşıp onun yanında durdu. Pug üzerindeki tüm bakışların altında küçüldüğünü hissediyordu. Avlu artık hiç hatırlamadığı kadar büyük görünüyordu ona ve kendisini uygunsuz ve kötü giyimli hissediyordu. Çırak almamış herhangi bir Zanaatustası ya da kurmay kalmadığını anladığında yüreği karardı. Çağrılmayan tek çocuk kendisi olacaktı. Ağlamamak için mücadele ederek Dük’ün topluluğu dağıtmasını bekledi.

Dük gözlerinde çocuğa duyduğu şefkatle konuşmaya başlarken, sesi bir başkası tarafından kesildi. "Efendimiz, lütfederseniz."

Tüm gözler öne çıkan büyücü Kulgan’a çevrildi. "Bir çırağa ihtiyacım var ve kalenin öksüzü Pug’ı hizmete çağırmak istiyorum."

Toplaşmış Zanaatustalarının arasından bir fısıltı dalgası geçti. Birkaç kişinin bir büyücünün Seçim’e katılmasının doğru bir şey olmadığını söyledikleri duyulabiliyordu. Dük onları bakışlarıyla susturdu, yüzünde sert bir ifade vardı. Hiçbir Zanaatustası Crydee Dükü’ne, Krallık’taki en asil üçüncü kişiye, bir çocuğun durumu konusunda meydan okumazdı. Yavaş yavaş tüm gözler çocuğa çevrildi.

Dük, "Kulgan kendi zanaatında kabul gören bir usta olduğundan, seçmek onun hakkıdır. Kale öksüzü Pug, hizmeti kabul ediyor musun?" dedi. Pug kaskatı duruyordu. Kendisini bir Şövalye-Teğmen olarak kralın askerlerinin başında, onları savaşa götürürken düşlemiş ya da bir gün gelip de asil birinin kayıp oğlu olduğunu öğreneceğini hayal etmişti. Çocukça hayallerinde gemilerle yelken açmış, büyük canavarları avlamış ve yurdu kurtarmıştı. Daha sakin düşünceler içinde olduğu anlarda, yaşamını gemi inşa ederek, çanak çömlek yaparak ya da ticaret öğrenerek geçirip geçirmeyeceğini merak etmiş ve bu zanaatlerden her birinde ne kadar başarılı olacağı konusunda yorumlar yapmıştı. Ama asla düşünmediği, hayallerini hiçbir zaman süslememiş olan şey, bir büyücü olmaktı.

Dük’ün sabırla kendisinden bir yanıt beklediğini anlayarak aniden şoktan sıyrıldı. Önünde duranların yüzlerine baktı. Rahip Tully, Prens Arutha gibi ona, nadir gülümsemelerinden birini gönderdi. Prens Lyam başıyla hafifçe evetledi ve Kulgan onu dikkatle izledi. Büyücünün yüzünde kaygı belirtileri vardı ve Pug aniden kararını verdi. Bütünüyle yerinde bir çağrı olmayabilirdi, ancak her zanaat hiç olmamasından iyiydi. Öne adım attığında kendi ayağına takıldı ve yüzükoyun tozun içine düştü. Kendini toplayarak büyücünün yanına yarı sürünerek, yarı koşarak vardı. Tökezleme etraftaki gerilimi dağıttı ve Dük’ün gür kahkahası avluyu doldurdu. Utançla kızaran Pug, Kulgan’ın yanında duruyordu. Yeni ustasının geniş göbeğinin etrafından bakan Pug, Dük’ün onu izlediğini, yüz ifadesinin Pug’a sevecen bir kafa sallayışıyla yumuşadığını gördü. Dük arkasına, Seçim’in bitmesini bekleyenlere doğru döndü.

"Burada bulunan her çocuğun artık ustasının emri altında olduğunu, Krallık yasaları çerçevesinde, her konuda ona itaat edeceğini ve her birinin gerçek ve asil bir Crydee erkeği olarak kabul edileceğini ilan ederim. Çıraklar ustalarına eşlik etsin. Ziyafete kadar, hepinize iyi bir gün dilerim." Arkasını dönerek sol kolunu kızına sundu. Kız elini babasının koluna hafifçe koydu ve birlikte kendilerine yol açan saray mensuplarının sallarını yararak geçtiler. İki Prens ve saray halkının geri kalanı da onları izledi. Pug Tomas’ın Fannon Usta’nın peşinden muhafız kışlalarına yöneldiğini gördü.

Dikkatini yeniden düşüncelere kapılmış görünen Kulgan’a çevirdi. Bir an sonra büyücü, "Bugün ikimizin de hata yapmadığını ümit ederim," dedi.

Büyücünün ne demek istediğini anlayamayan Pug, "Efendim?" dedi. Kulgan bir elini dalgınlıkla sallayarak sarı cüppesinin denizde çırpışan dalgalar gibi devinmesine neden oldu. "Zararı yok, evlat. Olan oldu. Elimizdekini en iyi şekilde değerlendirmeye çalışalım."

Elini çocuğun omzuna koydu. "Gel, oturduğum kuleye çekilelim. Benimkinin altında, senin işini görecek bir oda var. Onu bir proje için düşünmüştüm, ama hazırlayacak zamanı hiç bulamadım."

Pug hayret içinde durdu. "Kendime ait bir oda mı?" Bir çırak için bu duyulmuş şey değildi. Çoğu çırak ustasının çalışma odasında uyur ya da sürüleri korur veya bunun gibi şeyler yapardı. Bir çırağın kendisine ait bir mekânı olması, ancak kalfa mertebesine yükseldiğinde olağan olan bir şeydi.

Kulgan çalı gibi kaşlarından birini kaldırdı. "Elbette. Her dakika ayakaltında olmana göz yumamam. Hiçbir iş yapamam yoksa. Üstelik büyü, düşünmek için bir başına kalmayı gerektirir. Benim kadar, hatta belki benden çok gereksinim duyacaksın rahatsız edilmemeye." Cüppesinin katlarının içinden uzun, ince piposunu çıkardı ve yine cüppenin içinden çıkmış olan bir keseden aldığı tütünle doldurmaya koyuldu.

"Görevleri filan tartışmakla uğraşmayalım, evlat. Çünkü, doğrusunu istersen, senin için hazırlıklı değilim. Ama çok geçmeden işleri toparlarım. O güne kadar zamanı birbirimizi tanımak için değerlendirebiliriz. Anlaşıldı mı?" Pug şaşırmıştı. Haftalar önce Kulgan’la geçirdiği akşama rağmen büyücünün ne iş yaptığı konusunda çok az bilgisi vardı, ancak Zanaatustalarının nasıl olduğunu pekâlâ biliyordu ve onlardan hiçbiri bir çırağın planlarına razı olup olmadığını sormayı düşünmezdi. Ne diyeceğini bilemeyen Pug başını sallamakla yetindi.

"İyi o zaman," dedi Kulgan, "kuleye gidip sana yeni giysiler bulalım, sonra da günün geri kalanını şölenle geçiririz. Daha sonra ustayla çırak olmayı öğrenmek için bol bol zamanımız olacak." İri yarı büyücü Pug’a gülümseyerek onu döndürdü ve uzaklaştırdı.

Geç ikindi zamanı hava açık ve parlaktı, denizden gelen bir esinti yaz sıcağını kesiyordu. Crydee Kalesi’nin kale içinin ve aşağıdaki kasabanın dört bir yanında, Banapis Festivali’nin hazırlıkları sürmekteydi.

Kökeni eski zamanlarda kaybolmuş olan Banapis, bilinen en eski bayramdı. Her yıl Yaz Ortası Günü’nde, ne geçmişe, ne de gelecek yıla ait olmayan bu günde düzenlenirdi.

Başka uluslarca farklı isimlerle bilinen Banapis, efsaneye göre Midkemia gezegeninin bütününde kutlanmaktaydı. Bazıları festivalin elfler ve cücelerden alındığına inanırdı, zira ömrü uzun olan ırkların Yaz Ortası şölenini iki ırkın hatırlayabildiği en eski çağlardan beri kutladığı söylenirdi. Konuda uzman kişilerden çoğu, insanların elf ve cüce halklarından herhangi bir şey almalarının düşük bir olasılık oluşundan başka bir neden göstermeden bu söylentiyi reddederdi. Kuzey ülkelerinin sakinleri, goblin kabileleri ve Kara Yol Kardeşliği klanlarının dahi Banapis’i kutladığı rivayet edilirdi, ancak hiç kimse böylesi bir kutlamaya tanık olduğunu söylememişti.

Avlu cıvıl cıvıldı. Bir haftayı aşkın süredir hazırlanmakta olan çeşitli yiyecekleri yerleştirmek üzere devasa masalar kurulmuştu. Taş Dağı’ndan getirtilen koca koca cüce birası fıçıları mahzenlerden güç bela çıkarılmış, üzerlerindeki ağırlığı protesto eden, aşırı yüklenmiş tahta iskelelerin üzerinde duruyordu. Fıçı sehpalarının narin görünümünden telaşa kapılan birtakım işçiler, fıçıların içindekileri hızlı tarafından boşaltmaktaydılar. Megar mutfaktan çıktı ve onları çabucak kovaladı. "Toz olun, böyle giderse akşam yemeğine hiç kalmayacak! Mutfağa geri dönün, ahmaklar sizi! Daha yapılacak bir alay iş var."

İşçiler homurdanarak uzaklaştılar; Megar da biranın doğru sıcaklıkta olup olmadığından emin olmak için kendisine bir maşrapa doldurdu. Onun dibini bulduktan ve her şeyin yolunda olduğundan emin olduktan sonra, mutfağa geri döndü.

Ziyafet için herhangi bir resmi başlangıç yapılmazdı. Geleneklere göre, insanlar, yiyecekler, şarap ve bira, belirli bir yoğunluğa erişene dek birikir, sonra da şölen aniden tüm yoğunluğuyla başlardı.

Pug mutfaktan koşarak çıktı. En kuzeydeki, büyücü kulesi olarak bilinen kuledeki odası ona kale içinin ana kapılarına tercih ettiği, mutfaktan geçen bir kestirme yol sağlamıştı. Yeni tuniğiyle pantolonunun içinde avluyu geçerken ağzı kulaklarındaydı. Hiç böyle güzel şeyler giymemişti ve bunları arkadaşı Tomas’a göstermek için sabırsızlanıyordu.

Tomas’ı bulduğunda arkadaşı askerlerin kışlasından çıkmaktaydı; onun da neredeyse Pug kadar acelesi vardı. Karşılaştıklarında söze aynı anda başladılar.

"Yeni tuniğe bak-" dedi Pug.

"Asker pelerinime bak-" dedi Tomas.

İkisi de durdular ve kahkahalara boğuldular.

Kendini ilk toplayan Tomas oldu. "Bunlar çok güzel giysiler, Pug," dedi Pug’ın kırmızı tuniğinin pahalı kumaşına dokunarak. "Bu renk de seni açmış."

Tomas da kahve-altın renkli cüppesiyle havalı bir figür yaptığından, Pug bu iltifata aynen karşılık verdi. Tomas’ın cüppesinin altında her zamanki ev dokuması tuniğiyle pantolonunu giymiş olması önemli değildi. Fannon Usta asker olarak liyakatinden memnun kalana dek bir asker üniforması almayacaktı.

İki arkadaş yüklü masaların birinden diğerine gezip durdular. Havadaki leziz kokular Pug’ın ağzını sulandırıyordu. Genç bir aşçı yamağı elinde bir sinek kovucusu ile masanın başına dikilmişti. Görevi, ister böcek cinsinden, ister her daim aç çırak cinsinden olsun, haşereleri yiyeceklerden uzak tutmaktı. Çocukların rol aldığı diğer birçok durumda olduğu gibi, bu şölen muhafızı ile yaşça daha büyük çıraklar arasındaki ilişki, büyük ölçüde geleneklerce belirleniyordu. Çocuğu tehditle ya da zorbalıkla yiyeceklerden şölenden önce ayrılmaya zorlamak, görgü kurallarına aykırı ve kaba bir davranış sayılırdı. Ancak masadan bir ödül kapmak için hile, gizlilik ya da elçabukluğundan yararlanmak, adil bir davranış olarak görülürdü.

Pug ile Tomas, Jon adındaki çocuğun turtalardan birini aşırmaya çalışan bir ufaklığın eline feci bir şaplak indirişini ilgiyle izlediler. Tomas başının bir hareketiyle Pug’ı masanın uzak ucuna yolladı. Pug, Jon’un görüş alanında salınarak geziniyor, çocuk da onu dikkatle izliyordu. Pug ani bir hareketle masaya doğru hamle eder gibi yaptı ve Jon ona doğru eğildi. Sonra Tomas birdenbire masadan bir börek kaptı ve sinek kovan kayışın inmesine fırsat vermeden kirişi kırdı. Masadan koşarak uzaklaşırlarken Pug ile Tomas, masasını yağmaladıkları çocuğun öfkeli bağırışlarını duyabiliyorlardı.

Güvenli bir uzaklığa eriştiklerinde Tomas Pug’a böreğin yarısını verdi ve Pug güldü. "Kalıbımı basarım kalede eli senden çabuk olan yoktur."

"Genç Jönümüzün sana bakan gözleri de pek yavaş kaldı."

Beraberce güldüler. Pug böreğin kendi payına düşen yarısını ağzına attı. Baharatı azdı ve içindeki tuzlu domuz etiyle tatlı çıtır hamurun arasındaki karşıtlık lezizdi.

Dük’ün müzisyenleri ana avluya yaklaşırken borular ve davulların sesi geldi. Kale içinde göründüklerinde kalabalık arasında sessiz bir haber dolaşmış gibi oldu. Bir an sonra aşçı yamakları şölene katılanların yiyecekleri yığmaları için tahta tabaklar dağıtmakla meşguldü ve fıçılardan maşrapalar dolusu bira ve şarap çekilmekteydi.

Çocuklar fırlayarak ilk masanın önünde sıraya girdiler. Pug ile Tomas cüsselerini ve çevikliklerini kullanarak kalabalığı ok gibi yardılar ve her türden yiyecekle birer koca maşrapa dolusu köpüklü bira kaptılar.

Nispeten sakin bir köşe bulup yiyecekleri aç kurtlar gibi mideye indirmeye başladılar. Pug hayatında ilk kez bira içti ve sert, hafif acı tadına şaştı. Midesine inerken onu ısıtır gibiydi ve ikinci bir deneysel yudum aldıktan sonra biradan hoşlandığına karar verdi.

Pug, Dük’ün ailesinin de halkın arasına karıştığını görebiliyordu. Dük’ün maiyetindeki başka kişilerin de masaların önünde sırada beklediği görülebiliyordu. Bugün hiçbir tören, ayin ya da rütbeye kulak asılmayacaktı. Herkese sırası geldiğinde servis yapılıyordu, çünkü Yaz Ortası Günü, herkesin hasadın zenginliğini eşit olarak paylaştığı zamandı.

Pug’ın gözü Prenses’e ilişti ve göğsünün biraz sıkıştığını hissetti. Avludaki çocuklardan çoğu güzelliğine iltifatlar yağdırdığından, pek mutlu bir hali vardı. Koyu mavi renkte güzel bir elbise ile aynı renkte, geniş kenarlı bir şapka giymişti. Övücü sözlerin sahiplerine ayrı ayrı teşekkür etti ve koyu renkli kirpikleriyle pırıltılı gülümsemesini kullanarak ardında bir alay aşk sarhoşu delikanlı bıraktı.

Festival için kasabaya gelen birçok gezici oyuncu grubunun ilkini teşkil eden jonglör ve palyaçolar avluda arzı endam ettiler. Bir başka kumpanyanın aktörleri de kasaba meydanında bir sahne kurmuştu ve akşama bir gösteri sunacaklardı. Eğlenceler ertesi günün ilk saatlerine kadar sürecekti. Pug geçen yıl çocuklardan birçoğunun, kafalarının ve midelerinin doğru düzgün çalışacak halde olmaması nedeniyle Banapis’i izleyen gün işten muaf tutulmak zorunda kaldıklarını biliyordu. Aynı sahnenin yarın da yineleneceğinden hiç şüphesi yoktu.

Yeni çırakların kasabadaki evlerden çoğunu ziyaret edip, tebriklerle maşrapalar dolusu bira almaları âdetten sayıldığından, Pug akşamı iple çekiyordu. Bu aynı zamanda kasabadaki kızlarla tanışmak için de elverişli bir zamandı. Flört hiç rastlanmayan bir şey olmasa da, hoş karşılanmazdı. Ancak anneler Banapis sırasında daha az tetikte olma eğilimindeydi. Delikanlılar artık birer zanaat sahibi olduklarından, rahatsızlık veren haşerelerden çok, birer damat namzedi olarak görülürdü ve kızı genç bir kocayı kafeslemek için doğal yeteneklerini kullanırken annesinin başını öte yana çevirdiği çok görülmüştü. Yapısı ufak tefek, görünümü de çocuksu olduğundan Pug, kaledeki kızlardan pek rağbet görmezdi. Ancak Tomas, boyu posu ve yakışıklılığı artarken kızların çocuksu cilvelerine giderek daha çok hedef olmaya başlamıştı ve Pug arkadaşının kaledeki kızlardan bir ikisi tarafından değerlendirmeye tabi tutulduğunun farkındaydı. Pug tüm bu işlerin aptalca olduğunu düşünecek kadar küçük, ancak bunlardan etkilenecek kadar da büyüktü.

Pug, ağzına sığması olasılık dışı olan bir lokmayı çiğnerken etrafına bakındı. Kasaba ve kalede yaşayan insanlar geçiyor, çocukları çırak olmaları nedeniyle tebrik ediyor ve onlara mutlu bir yeni yıl diliyorlardı. Pug her şeyin olması gerektiği gibi olduğunu derinden hissediyordu. Kulgan onunla ne yapacağına hiç emin görünmese de, bir çıraktı. İyi yemek yemişti ve hafiften kafayı bulmak üzereydi -bu da hoşluk duygusuna katkıda bulunuyordu. Ve en önemlisi, dostlar arasındaydı. Yaşamda bundan pek fazlası olamaz, diye düşündü.

3

KALE İÇİ

Pug şiltesinin üzerinde asık suratla oturuyordu.

Ateş ejderi Fantus başını öne iterek Pug’ı gözlerinin çevresindeki kabartıların arkasını kaşımaya davet etti. Pek ilgi görmeyeceğini anlayan ejder kule penceresine yöneldi ve küçük bir siyah duman bulutuyla tamamlanan bir hoşnutsuzluk homurtusuyla birlikte uçuşa kalktı. Pug kendi sıkıntılarına öyle gömülmüştü ki, yaratığın gittiğini fark etmedi. On dört ay önce Kulgan’ın çıraklığı görevini üstlendiğinden beri yaptığı her şey ters gitmişti sanki.

Şilteye arka üstü uzanarak gözlerini koluyla kapattı; pencereden esen tuzlu deniz melteminin kokusunu alıyor, bacaklarında güneşin sıcaklığını hissedebiliyordu. Çıraklığından beri yaşamındaki her şey iyiye gitmeye başlamıştı, en önemlisi olan şey, çalışmaları dışında.

Aylardır Kulgan ona büyücülük sanatının temel bilgilerini öğretmeye çalışıyor, ama her nedense hep çabalarının boşa çıkmasına yol açan bir şey oluyordu. Büyü yapma kuramlarında Pug çabuk öğreniyor, temel kavramları anlamakta güçlük çekmiyordu. Ancak ne zaman bilgisini kullanmaya kalksa, bir şey onu engelliyordu. Adeta zihninin bir parçası büyüyü tamamlamayı reddediyor gibiydi; büyüde belirli bir noktayı geçmesini önleyen bir engel vardı sanki. Ne zaman denese, bu noktaya yaklaştığını hissediyor ve inatçı bir atın süvarisi gibi, kendine engeli aşırtamıyordu sanki.

Kulgan her şeyin zamanla kendiliğinden düzeleceğini söyleyerek kaygılarını dağıtıyordu. Tıknaz büyücü çocuğa karşı her zaman anlayışlı davranıyor, çaba gösterdiğini bildiğinden, daha başarılı olmadığı için onu hiç paylamıyordu.

Pug daldığı düşüncelerden, birinin kapıyı açışıyla sıyrıldı. Başını kaldırdığında Rahip Tully’nin kolunun altında iri bir kitapla içeri girdiğini gördü. Din adamı kapıyı kapatırken beyaz cüppesi hışırdadı. Pug doğrulup oturdu.

"Pug, yazı dersinin vakti geldi-" Çocuğun yüzündeki yılgın ifadeyi görerek durdu. "Sorun nedir, evlat?"

Pug zamanla ihtiyar Astalon rahibini sevmişti. Sert, ama adil bir ustaydı. Çocuğu başarısızlıkları yüzünden ne kadar azarlarsa, başarıları yüzünden de bir o kadar överdi. Hızlı çalışan bir aklı ve mizah anlayışı vardı ve Pug kulağa ne kadar aptalca geleceğini düşünürse düşünsün, sorulara açıktı.

Ayağa kalkan Pug içini çekti ve, "Bilmiyorum, Peder," dedi. "İşler doğru yürümüyor gibi. Neyi denesem yüzüme gözüme bulaştırmayı beceriyorum."

"Pug, her şey kapkara olamaz," dedi Rahip bir elini Pug’ın omzuna koyarak. "Neden bana canını sıkan şeyi anlatmıyorsun; yazı alıştırmasını başka zaman yapabiliriz." Pencerenin yanında duran bir tabureye gitti ve otururken cüppesini düzeltti. Büyük kitabı ayağının dibine yerleştirirken çocuğu inceledi.

Pug geçen bir yılda büyümüştü, ama hâlâ ufak tefekti. Omuzları bir parça genişlemeye başlamıştı ve gözlerinde bir zamanlar olacağı erkeğin izleri görülüyordu. Ev dokuması tuniği ve pantolonuyla kederli bir figürdü; ruh hali de üzerindeki kumaş kadar griydi. Çoğunlukla derli toplu ve düzenli olan odası artık aklındaki kargaşayı yansıtan bir tomarlar ve kitaplar karmaşası içindeydi.

Pug bir an sessizce oturdu, ama rahip bir şey söylemeyince, konuşmaya başladı. "Sana Kulgan’ın bana efsunların gerginlik olmadan uygulanabilmesi için zihni sakinleştiren üç temel efsun öğrettiğini anlatmıştım, hatırlıyor musun? Eh, doğrusu bu egzersizlerde aylar önce ustalaştım ve artık çok az çaba sarf ederek zihnimi birkaç saniyede sakinleştirebiliyorum. Ama iş daha ileriye gitmiyor. O noktadan sonra, her şey dağılıyor."

"Ne demek istiyorsun?"

"Öğrenilecek bir sonraki şey, zihni doğasına aykırı düşen eylemleri, örneğin diğer şeylerin tümünü dışlayarak tek bir şeyi düşünmeyi ya da tek bir şeyi düşünmemeyi -ki bu şeyin ne olduğunu bilirken bu hayli zor bir iş- yapmak üzere terbiye etmek. Bunları çoğu zaman yapabiliyorum, ama ara sıra kafamın içinde birbiriyle çatışan, işleri farklı şekillerde yapmamda ayak direyen güçler varmış gibi hissediyorum. Sanki kafamın içinde Kulgan’ın beklememi söylediğinden farklı bir şeyler oluyor.

"Ne zaman Kulgan’ın öğrettiği basit büyülerden birini denesem, bir nesneyi hareket ettirmek ya da kendimi yerden havalandırmak gibi, kafamdaki bu şeyler konsantrasyonumu ele geçiriyor ve kontrolümü kaybediyorum. En basit efsunun bile üstesinden gelemiyorum."

Pug titrediğini hissetti, bundan Kulgan dışında birine bahsetme fırsatını ilk kez bulmuştu. "Kulgan denemeye devam etmemi ve endişelenmememi söylemekle yetiniyor." Gözyaşlarının eşiğinde, sözlerine devam etti. "Yeteneğim var. Kulgan bunu ilk andan, kristali kullandığımdan beri bildiğini söylüyor. Sen de bana yeteneğim olduğunu söyledin. Ama bir türlü büyülerin olması gerektiği gibi işlemelerini sağlayamıyorum. Tüm bunlar kafamı o kadar karıştırıyor ki."

"Pug," dedi rahip, "büyünün birçok özelliği vardır ve onu kullanan bizler bile, nasıl işlediği hakkında çok az şeyi anlarız. Tapınaklarda bize büyünün tanrıların bir armağanı olduğu öğretilir; biz de bunu inancımız yüzünden kabul ederiz. Bunun nasıl böyle olabileceğini anlamamamıza rağmen sorgulamayız. Her tarikatın kendi büyü sahası vardır, iki saha da asla birbirine benzemez. Kendi tarikatlarının izinden giden bazılarının yapamayacağı büyüleri yapabilirim. Ama kimse bunun neden olduğunu anlayamıyor.

"Büyücüler farklı türden bir büyüyle uğraşır ve onların uygulamaları bizim tapınaklarda yaptıklarımızdan çok farklıdır. Onların yaptıklarının çoğunu bizler yapamayız. Büyü sanatını inceleyen, büyünün doğasını ve işleme şekillerini öğrenmeye çalışan onlardır, ancak onlar dahi büyünün nasıl işlediğini açıklayamaz. Yalnızca büyüyü işletmeyi bilir ve bu bilgiyi öğrencilerine aktarırlar, Kulgan’ın sana yaptığı gibi."

"Bana yapmaya çalıştığı gibi, Peder. Beni yanlış değerlendirmiş olabileceğini düşünüyorum."

"Sanmıyorum, Pug. Bu işleri biraz bilirim ve Kulgan’ın öğrencisi oluşundan beri sendeki erkin büyümekte olduğunu hissedebiliyorum. Belki de başkaları gibi buna geç erişeceksin, ama doğru yolu bulacağına eminim."

Pug’ın içi rahatlamamıştı. Rahip’in bilgeliğinden ya da fikirlerinden şüphe etmiyordu, ancak onun yanılmış olabileceğini de hissediyordu. "Umarım, haklısınızdır, Peder. Bende ne hata olduğunu anlamıyorum, o kadar."

"Sanırım ben biliyorum," dedi kapının yanından bir ses. İrkilen Pug ve Rahip Tully başlarını çevirip kapı boşluğunda duran Kulgan’ı gördüler. Büyücünün mavi gözlerinde kaygı çizgileri vardı ve kalın, gri kaşları burnunun üzerinde bir V şekli oluşturuyordu. Ne Pug ne de Tully kapının açıldığını duymamıştı. Kulgan uzun, yeşil cüppesini topladı ve kapıyı açık bırakarak odaya adım attı.

"Gel buraya, Pug," dedi büyücü elini hafifçe sallayarak. Pug büyücünün yanına gitti, o da her iki elini Pug’ın omuzlarına koydu. "Günbegün odalarında oturup işlerin neden yolunda gitmediğini düşünerek kaygılanan çocuklar işlerin yolunda gitmesini sağlayamazlar. Bugünü dilediğince geçirmen için sana veriyorum. Altıncı Gün olduğundan, çocukların bulabildiği türden belalarda sana yardımcı edecek bir sürü çocuk bulabilirsin." Gülümsedi ve öğrencisinin içi ferahlıkla doldu. "Çalışmaya ara verip biraz dinlenmeye ihtiyacın var. Şimdi git haydi." Bunu derken çocuğun kafasına şakadan hafif bir darbe vurdu ve onu koşaradım merdivenlerden aşağı yolladı. Kulgan şiltenin yanına giderek ağır cüssesini buraya serdi ve rahibe baktı. "Çocuklar," dedi Kulgan başını iki yana sallayarak. "Bir festival düzenler, onlara bir zanaat arması verir ve birden çocuk değil, erkek olmayı beklerler. Ancak hâlâ birer çocuktur onlar ve ne kadar uğraşırlarsa uğraşsınlar, hâlâ erkek gibi değil, çocuk gibi davranırlar." Piposunu çıkarıp doldurmaya koyuldu. "Büyücüler otuz yaşında genç ve deneyimsiz sayılır, ancak diğer zanaatların tümünde otuz yaşındaki bir adam kalfa ya da usta, büyük olasılıkla da kendi oğlunu Seçim’e hazırlamakta olur." Pug’ın ateş çömleğinde hâlâ için için yanmakta olan közlere bir ince çıra koydu ve piposunu yaktı.

Tully başını salladı. "Anlıyorum, Kulgan. Rahiplik de yaşlı bir adamın mesleğidir. Pug’ın yaşındayken, rahip yardımcısı olmama daha on üç yılım vardı." İhtiyar rahip öne doğru eğildi. "Kulgan, çocuğun sorunu ne, peki?"

"Çocukta yanlış bir şey yok, biliyorsun," diye bildirdi Kulgan sakin bir sesle. "Ona öğretmeye çalıştıklarımı uygulayamayışının bir açıklaması yok. Tomarlar ve aygıtlarla yapabildikleri beni hayrete düşürüyor. Çocuğun böylesi şeylere öylesine büyük bir yeteneği var ki, yüce sanatlarla uğraşan bir büyücünün hamuruna sahip olduğuna kalıbımı basabilirim. Gel gör ki, içsel gücünü kullanamaması..."

"Bir çözüm bulabileceğini düşünüyor musun?"

"Ümit ederim, öyle olur. Onu çıraklıktan azletmek zorunda kalmaktan nefret edeceğim. Onu hiç seçmemiş olmamdan daha çok yıkar bu." Yüzü duyduğu içten kaygıyı ele veriyordu. "İnsanın kafası karışıyor, Tully. Sanırım sen de onda büyük bir potansiyel olduğunu kabul edersin. O gece kulübemde kristali kullanışını gördüğüm an, yıllardır ilk defa çırağımı bulmuş olabileceğimi düşündüm. Hiçbir usta onu seçmeyince, yazgının yollarımızın kesişmesini sağladığını anladım, ama o çocuğun kafasının içinde başka bir şey daha var, daha önce hiç karşılaşmadığım bir şey, güçlü bir şey. Bunun ne olduğunu bilmiyorum, Tully, ama benim alıştırmalarımı reddediyor, sanki her nasılsa... yanlış ya da... ona aykırıymışlar gibi. Pug’da karşılaştığım şeyi bundan daha iyi açıklayabilir miyim, bilmiyorum. Bunun herhangi bir basit açıklaması yok."

"Çocuğun dediğini düşündün mü?" diye sordu rahip yüzünde düşünceli bir kaygı ifadesiyle.

"Benim yanılmış olmam konusundakini mi?"

Tully başını salladı. Kulgan soruyu elinin bir hareketiyle savuşturdu. "Tully, sen de büyünün doğasını benim kadar, hatta belki benden iyi bilirsin. Tanrınıza Düzen Getiren Tanrı, diye boşuna denmemiş. Mezhebiniz bu evrene dirlik düzen getiren şey hakkında pek çok şeyi açığa çıkarmıştır. Bir an bile çocuğun yeteneğinden kuşku duyuyor musun?"

"Yeteneğinden, hayır. Ama şu an konumuz yeteneği değil."

"Her zamanki gibi, iyi dedin. Eh, o zaman herhangi bir fikrin var mı? Çocuğu din adamı mı yapsak, mesela?"

Tully yüzünde onaylamayan bir ifadeyle arkasına yaslandı. "Rahipliğin bir çağrı olduğunu bilirsin, Kulgan," dedi kaskatı bir tavırla.

"Rahatla, Tully. Şaka yapıyordum." İçini çekti. "Yine de onda rahip olma arzusu ya da büyücünün zanaatı üzerine doğal bir beceri yoksa, ondaki bu doğal yeteneği nasıl değerlendirebiliriz ki?"

Tully bir an sessizlik içinde düşündü, sonra, "Yitik sanatı düşündün mü?" diye sordu.

Kulgan’ın gözleri faltaşı gibi açıldı. "Şu eski efsane mi?" Tully başını salladı. "Yaşamının bir anında yitik sanat efsanesi üzerinde düşüncelere dalmamış olan tek bir büyücü olduğunu sanmam. Yitik sanat var olsaydı, zanaatımızın eksik kaldığı birçok noktayı gün ışığına kavuştururdu." Sonra Tully’yi onaylamadığını gösteren kısılmış gözlerinin hapsine aldı. "Ama efsaneler hayli yaygındır. Sahildeki hangi taşı kaldırsan, altından efsane çıkar. Ben şahsen kadim batıl inançlara yıkmaktansa, kusurlarımıza gerçek yanıtlar aramayı yeğlerim."

Tully’nin ifadesi ciddi, ses tonu azarlar bir hal aldı. "Tapınaktaki bizler onu efsane saymayız, Kulgan! İlk insanlara tanrılar tarafından öğretilen, açığa çıkmış hakikatin bir parçası olarak kabul edilir."

Tully’nin ses tonuna sinirlenen Kulgan tersledi, "Dünyanın düz olduğu inanışı da öyleydi, ta ki Rolendrik -hatırlatayım ki, o da bir büyücüydü- büyülü görüsünü ufkun, dünyanın bir küre olduğunu açıkça kanıtlayan eğimini ortaya çıkaracak kadar yukarıya gönderene dek! Bu, zamanın başlangıcından beri ufukta bir geminin geri kalanından önce yelkeninin belirdiğini gören neredeyse her denizci ve balıkçı tarafından bilinen bir gerçekti!" Neredeyse bağırıyordu.

Tully’nin uzun zaman önce terk edilen eski kilise nizamının hatırlatılmasından gücendiğini gören Kulgan, ses tonunu yumuşattı. "Sana saygısızlık etmek istemem, Tully. Ama eski bir hırsıza nasıl çalacağını öğretmeye kalkma. Tarikatının iş mantığa gelince, en iyileriyle aşık attığını biliyorum, din adamı kardeşlerinden yarısının o ölümüne ciddi rahip yardımcılarının yüz yıl önce bir kenara atılan teolojik meseleleri münazara ettiklerini görünce kahkaha krizlerine tutulduklarını da. Üstelik, yitik sanat söylemi bir Ishapia dogması değil miydi?"

Şimdi Kulgan’a tasvip etmeyen bakışlarını dikme sırası Tully’ye gelmişti. Nükteli bir çaresizlik havası içinde, "Tarikatımın iç işleyişi konusunda bir nebze merhametsiz bir sezgiye sahip olmana rağmen, din eğitimin hâlâ eksik, Kulgan," dedi. Biraz gülümsedi. "Gerçi münazaralı hakikat mahkemeleri konusunda haklısın. Çoğumuzun bunları bu kadar komik bulmasının nedeni, bizler de birer rahip yardımcısı olduğumuz zaman bunlar konusunda ne denli acı verici derecede ciddi olduğumuzu hatırlamamız." Sonra ciddileşerek, "Ama din eğitiminin eksik olduğunu söylerken ciddiydim," dedi. "Ishapialıların birtakım tuhaf inanışları olduğu doğru ve dar fikirli bir grupturlar, ama aynı zamanda bilinen en eski tarikattırlar ve mezhepler arasındaki farklılıklara ilişkin meselelerde en yüksek düzeyli kilise olarak kabul edilirler."

"Din savaşlarında, demek istiyorsun," dedi Kulgan neşeli bir homurtuyla.

Tully bunu duymazlıktan geldi. "Ishapialılar, Krallık’taki en eski irfan ve tarihin muhafızlarıdır ve Krallık’taki en geniş kütüphane onlarınkidir. Krondor’daki tapınaklarında bulunan kitaplığı ziyaret ettim ve çok etkileyiciydi."

Kulgan gülümsedi ve hafif bir küçümseme edasıyla, "Ben de öyle, Tully, aynı zamanda da Şartlı Kilisesi’ndeki ondan on kat büyük olan raflara da göz gezdirdim. Ne olmuş?" dedi.

Tully öne eğilerek, "Şu ki, Ishapialılar hakkında ne istersen söyleyebilirsin, ancak irfan yerine tarih gibi bir şeyi ortaya koyduklarında, çoğunlukla iddialarını destekleyen kadim kitaplar sunabilirler," dedi.

Kulgan Tully’nin söylediklerini elini sallayarak savuştururken, "Hayır," dedi. "Senin ya da bir başkasının inançlarını hafife almıyorum, ancak yitik sanatlar hakkındaki bu saçmalıkları kabul edemem. Pug’ın büyünün benim bilmediğim bir yanında, belki ruhların çağrılması ya da yanılsama -çok az şey bildiğimi seve seve itiraf edeceğim- sahasına daha yatkın olabileceğine inanmaya razı olabilirim, ancak uzun süre önce ortadan kaybolan büyü tanrısı Kaos Savaşları’nda öldü diye sanatında asla ustalaşamayacağını kabul edemem! Hayır, bilinmeyen irfanın var olduğunu kabul ederim. Büyüyü anlayışımızın uzaktan yakından tamamlanmış olduğunu düşünmeye başlamak için dahi çok fazla kusur var zanaatımızda. Ama Pug büyü öğrenemezse, bu sadece ben öğretmen olarak başarısız olduğum içindir."

Büyücünün Pug’ın muhtemel kusurlarını değil kendininkileri düşünmekte olduğunu birden anlayan Tully artık Kulgan’a öfkeyle bakıyordu. "Şimdi ahmaklık ediyorsun işte. Sen yetenekli bir adamsın ve Pug’ın yeteneğini keşfeden kişi ben olsaydım, onu yanına yerleştirecek senden iyi bir öğretmen düşünemezdim." Kulgan bir itiraz gevelemeye kalktı, ama Tully lafını kesti. "Yo, bırak devam edeyim. Bizde eksik olan şey anlayış... Pug gibi, yetilerine hâkim olamayan yabani yeteneklerin, rahip ve büyücü olarak başarısızlığa uğrayanların varlığını unutmuş gibisin."

Kulgan piposundan bir nefes çekti, konsantre olmaktan kaşları çatılmıştı. Birden kıkırdamaya, sonra da kahkahalarla gülmeye başladı. Tully büyücüye sert sert baktı. Kulgan piposunu dalgınlıkla salladı. "Düşündüm de, domuz çobanının biri oğluna aile mesleğini öğretmeyi başaramasa, bunun suçunu domuz tanrılarının vefatına atabilirdi."

Bu küfre yakın düşünce karşısında Tully’nin gözleri faltaşı gibi açıldı, sonra o da güldü, kısa bir kahkahaydı. "İşte bu münazara mahkemelerine göre bir şey!" İki adam da bunun üzerine, uzun, gerginlikleri gideren bir kahkaha kopardılar. Tully içini çekip ayağa kalktı. "Yine de zihnini söylediklerime tamamen kapama, Kulgan. Pug o yabani yeteneklerden biri olabilir. Sen de onu salıverme düşüncesine kendini alıştırmak zorunda kalabilirsin."

Kulgan bu düşünce karşısında başını hüzünle iki yana salladı. "O diğer başarısızlıkların basit bir açıklaması olduğuna inanmayı reddediyorum, Tully. Veya Pug’ın çektiği güçlükler için de. Hata evrenin doğasında değil, her erkek ya da kadının kendi içindeydi. Çoğu zaman Pug konusunda başarısız olduğumuz anın, ona nasıl ulaşabileceğimizi anlamadığımız an olduğunu düşünüyorum. Belki de ona yeni bir usta arasam, onu yeteneklerini daha iyi kullanabilecek birinin yanına yerleştirsem iyi olacak."

Tully içini çekti. "Bu konuda düşüncemi söyledim, Kulgan. Sana söylemiş olduklarımın dışında bir nasihat veremem. Yine de, dedikleri gibi, kötü bir usta, hiç olmamasından evladır. Hiç kimse onu eğitmek üzere seçmeseydi, çocuğun hali nice olurdu?"

Kulgan oturduğu yerden irkilerek doğruldu. "Ne dedin?"

"Dedim ki, hiç kimse onu eğitmek üzere seçmeseydi, çocuğun hali nice olurdu?"

Kulgan boşluğa bakarken gözleri odaklarını yitirir gibi oldu. Piposundan bir hışımla nefesler çekmeye koyuldu. Onu bir an izledikten sonra Tully, "Ne oluyor, Kulgan?" dedi.

Kulgan, "Emin değilim," dedi, "ama bana bir fikir vermiş olabilirsin."

"Ne gibi bir fikir?"

Kulgan bu soruyu elini sallayarak savuşturdu. "Tam olarak emin değilim. Bana düşünmek için zaman ver. Ama sorduğun soru üzerine düşün ve kendine bunu sor: İlk büyücüler güçlerini kullanmayı nasıl öğrendi?"

Tully yeniden arkasına yaslandı ve her iki adam da bu soruyu sessizlik içinde kafalarında evirip çevirmeye başladılar. Pencereden oyun oynayan çocukların, kale içinin avlusunu dolduran seslerini duyabiliyorlardı.

Her Altıncıgün, kaledeki erkek ve kız çocuklarının öğleden sonrayı kendi uygun gördükleri şekilde geçirmelerine izin verilirdi. Çıraklık yaşına gelmiş ve daha küçük erkek çocukları, patırtıcı ve gürültülü bir ahaliydi. Kızlar ise kaledeki hanımların hizmetinde çalışarak temizlik, dikiş gibi işlerin yanı sıra mutfak işlerine yardımcı oluyorlardı. Her gün şafaktan günbatımına ve daha sonrasına kadar bir haftaya yetecek kadar çalışıyorlardı, ama -haftanın altıncı gününde kaledeki avluda, Prenses’in bahçesinin yakınında toplanıyorlardı. Çocukların çoğu, pırtık kumaşlarla sertleşene kadar doldurulmuş deri bir topla, itip kakmalar ve haykırışlar, tekmeler ve ara sıra yumruklaşmalarla kaba bir elim sende oyunu oynuyordu. Yırtılmalar, kan ve çamur lekeleri yaygın olduğundan hepsi de en eski giysilerini giyiyordu.

Kızlar Prenses’in bahçesinin yanındaki alçak duvarın üzerine oturur ve kendilerini Dük’ün maiyetindeki hanımlar hakkında dedikodularla oyalarlardı. Hemen her zaman en iyi etek ve bluzlarını giyerler, saçları ise yıkanmaktan ve fırçalanmaktan pırıl pırıl parlardı. Her iki grup da gösterişli bir tavırla birbirlerini görmezlikten gelirmiş gibi yapar, ancak ikna edici olma konusunda eşit derecede başarısız olurdu.

Pug oyunun sürmekte olduğu yere doğru koştu. Her zaman olduğu gibi Tomas arbedenin tam ortasındaydı, kum rengi saçları bayrak gibi uçuşuyor, bağırışları ve kahkahası gürültüyü bastırıyordu. Dirsekler ile tekmelerin arasında vahşice neşeli bir hali vardı, sanki dıştan gelen acı, yarışmayı daha değerli kılıyor gibiydi. Sürünün içinden koşarak geçti ve ona çelme takmaya çalışanların ayaklarından uzak durmaya çalışarak topu bir tekmeyle yükseğe fırlattı. Kimse bu oyunun nereden çıktığını ya da kuralların tam olarak ne olduğunu bilmiyordu, ama çocuklar oyunu babalarının yıllar önce yapmış olduğu gibi, savaş meydanlarına yaraşan bir şiddetle oynuyorlardı.

Pug oyun sahasına koştu ve tam o anda Tomas’a arkadan vurmak üzere olan Rulf a çelme taktı. Rulf gövdelerden oluşan bir düğüm içinde yere indi ve Tomas kendini kurtardı. Gol noktasına doğru koşarak topu önüne bıraktı, bir tekmeyle ters çevrilmiş bir fıçının içine yollayarak kendi takımına sayı kazandırdı. Diğer çocuklar golü bağırarak kutlarken Rulf ayağa fırladı ve bir başka çocuğu iterek doğrudan Pug’ın önüne geldi. Kalın kaşlarının altından öfke dolu gözlerle bakarak, "Bunu bir daha denersen, bacaklarını kırarım, kum tavuğu," dedi. Kum tavuğu, adı çıkmış, kötü alışkanlara sahip bir kuştu -bunlar arasında yumurtalarını başka kuşların yuvalarına bırakarak yavrularını başka kuşlara büyüttürmek de vardı. Pug Rulf’ın herhangi bir hakaretini yanına bırakacak değildi. Son birkaç ayda yaşadığı sinir bozuklukları yüzeyin hemen altında olduğundan, Pug o gün kendisini özellikle alıngan hissetmekteydi.

Bir sıçramayla Rulf’ın kafasına doğru uçarak hamle yaptı ve sol kolunu kendisinden daha iri yarı olan çocuğun boynuna sardı. Sağ yumruğunu Rulf’ın yüzüne gömdü ve Rulf’ın burnunun ilk darbenin altında ezildiğini hissetti. Bir anda iki çocuk da yerlerde yuvarlanıyordu. Rulf’ın daha ağır oluşu etkisini göstermeye başladı ve çok geçmeden Pug’ın göğsüne oturarak şişman yumruklarını kendisinden daha ufak tefek olan çocuğun yüzüne indirmeye başladı.

Tomas bir kenarda çaresizlik içinde duruyordu, çünkü arkadaşına ne kadar yardım etmek isterse istesin, çocukların onur yasası tüm asillerinki kadar kesin ve çiğnenemezdi. Arkadaşının lehine araya girmeye kalksa, Pug bu utancı üzerinden asla atamazdı. Tomas zıplayıp duruyor, Pug’ı cesaretlendiriyor, Pug’ın yediği her yumrukta, darbeleri hissediyormuş gibi yüzünü buruşturuyordu.

Pug kıvranarak iri kıyım çocuğun altından sıyrılmaya çalışıyor, yumruklarından çoğunun kendi yüzüne değil, toprağa inmesine neden oluyordu. Ancak yeterli sayıda yumruk hedefini buluyordu, öyle ki, çok geçmeden Pug sürecin tamamından tuhaf bir kopukluk hissetmeye başladı. Herkesin sesinin o kadar uzaktan gelmesini ve Rulf’ın yumruklarının acı vermiyor gibi olmasını tuhaf buluyordu. Görüşü kırmızı ve sarı renklerle dolmaya başlamıştı ki, ağırlığın göğsünden kalktığını hissetti.

Kısa bir anın sonunda her şey yerli yerine oturdu ve Pug Prens Arutha’nın eliyle Rulf’ın yakasını sıkıca tutarak başında durduğunu gördü. Ağabeyi ya da babası kadar güçlü bir yapısı olmasa da, Rulf’ı seyis yamağının parmakları yere anca değecek kadar havada tutabiliyordu. Prens gülümsedi, ama neşesi yoktu. "Sanırım bu kadarı yeter," dedi sessizce, gözleri öfkeyle yanarak. "Sen de aynı fikirde değil misin?" Sesindeki buz gibi ton, fikir sormadığını açıkça gösteriyordu. Rulf, Prens’in onama olarak kabul ettiği bir sesi boğulurcasına çıkarırken, Pug’ın ilk darbesi nedeniyle hâlâ yüzünden oluk oluk kan akıyordu. Arutha Rulf’ın yakasını koyverdi ve seyis yamağı izleyenlerin kahkahaları eşliğinde arkası üstü düştü. Prens aşağı uzandı ve Pug’ın ayağa kalkmasına yardımcı oldu.

Arutha dizleri titreyen çocuğu düz tutarak, "Cesaretini takdir ediyorum, delikanlı, ama Dükalığın genç büyücülerinden en iyisinin dayaktan beyninin sulanmasına izin veremeyiz, değil mi?" dedi. Sesinde yalnızca hafif bir alay vardı ve Pug orada durup Dük’ün küçük oğluna aval aval bakmaktan başka bir şey yapamayacak kadar sersemlemişti. Prens ona hafifçe gülümsedi ve onu elinde ıslak bir bezle Pug’ın yanına gelmiş olan Tomas’a devretti.

Tomas yüzünü bezle ovuştururken Pug içinde bulunduğu sisten çıktı ve Arutha yanlarına dönerken Prenses ile Roland’ın yalnızca birkaç metre ötede durmakta olduğunu görünce kendini daha da kötü hissetti. Kaledeki kızların önünde dayak yemek yeterince kötüydü; Rulf gibi bir budala tarafından Prenses’in önünde cezalandırılmak ise bir felaketti.

Bedensel durumuyla pek az ilgisi olan bir iniltiyle Pug elinden geldiğince başka birisine benzemeye başladı. Tomas onu sertçe kavradı. "O kadar kıvranmamaya çalış. O kadar da berbat durumda değilsin. Bu kanın çoğu zaten Rulf’ın. Yarına burnu, öfkeli bir kırmızı kabağa benzeyecek."

"Benim kafam da öyle."

"O kadar kötü bir şey yok. Bir ya da belki iki morarmış göz ile yanında bir de şiş yanak. Toplamda epey iyiydin, ama bir dahaki sefere Rulf’a bulaşmak istediğinde, biraz daha kilo alana kadar bekle, olur mu?" Pug Prens’in kız kardeşini savaş meydanından uzaklaştırmasını izledi. Roland ona sırıttı ve Pug ölmüş olmayı diledi.

Pug ile Tomas ellerinde yemek tabaklarıyla mutfaktan çıktılar. Ilık bir geceydi ve serinletici okyanus meltemini mutfağın sıcağına yeğlemişlerdi. Verandada oturdular ve Pug çenesini sağa sola hareket ettirdiğinde, yerinden oynadığını hissetti. Bir parça kuzu eti ısırarak deney yaptı ve tabağını bir kenara koydu.

Tomas onu izliyordu. "Yiyemiyor musun?"

Pug başını salladı. "Çenem çok ağrıyor." Öne eğilerek dirseklerini dizlerine, çenesini de yumruklarına dayadı. "Sinirime hâkim olmam gerekirdi. O zaman daha iyi dövüşürdüm."

Tomas bir ağız dolusu yiyeceğin arasından konuştu. "Fannon Usta askerin her zaman sakin olmasını, yoksa kaybedeceğini söylüyor."

Pug içini çekti. "Kulgan da bunun gibi bir şey söylemişti. Beni rahatlatan bazı alıştırmalarım var. Onları kullanmam gerekirdi."

Tomas yemeğinden bir bölümü yuttu. "Odanda alıştırma yapmak başka, bu türden bir işi birisi sana yüzüne karşı hakaret ederken kullanmak ise bambaşka. Sanırım ben de olsam, aynısını yapardım."

"Ama sen olsan, kazanırdın."

"Muhtemelen. Ki bu yüzden Rulf asla bana saldırmazdı." Tavrından kendini övmeye çalışmadığını, yalnızca meseleyi olduğu gibi ifade ettiği anlaşılıyordu. "Yine de iyiydin. Kabak burunlu herif bir daha sana sataşmadan önce iki kere düşünür ve zaten en önemlisi de bu."

Pug, "Ne demek istiyorsun?" dedi.

Tomas tabağını bıraktı ve geğirdi. Bu sesten memnun olmuş görünerek, "Zorbalar her zaman aynıdır: Onları yenip yenememenin önemi yoktur," dedi. "Asıl önemli olan, onlara kafa tutup tutamamandır. Rulf iri yarı olabilir, ancak tüm o yaygaranın altında korkağın biridir. Artık ilgisini daha küçük çocuklara yöneltecek, onları bir süre itip kakacaktır. Artık seninle işi olmasını isteyeceğini sanmam. Bedelini ödemekten hoşlanmaz." Tomas Pug’a geniş ve sıcak bir gülümsemeyle baktı. "Ona attığın ilk yumruk nefisti. Tam gagasının ortasına."

Pug kendisini biraz daha iyi hissediyordu. Tomas Pug’ın el sürülmemiş akşam yemeğine gözünü dikmişti. "Onu yiyecek misin?"

Pug tabağına baktı. Sıcak kuzu eti, sebzeler ve patateslerle doluydu. Leziz kokusuna rağmen, Pug’ın hiç iştahı yoktu. "Hayır, sen alabilirsin."

Tomas tabağı kaptı ve yiyecekleri ağzına tıkmaya başladı. Pug gülümsedi. Tomas’ın yemekte sınır tanıdığı görülmüş şey değildi.

Pug bakışlarını yeniden kale duvarına dikti. "Kendimi öyle aptal hissediyorum ki."

Tomas bir avuç yiyeceği yarı yarıya ağzına götürmüşken durdu. Bir an Pug’ı inceledi. "Sen de mi?"

"Ben de mi, ne?"

Tomas güldü. "Prenses Rulf’ın seni patakladığını gördü diye utandın."

Pug itiraz etti. "Pataklama değildi. Yediğim kadarını da vurdum!"

Tomas bağırdı. "İşte! Biliyordum! Prenses yüzünden."

Pug teslimiyet içinde arkasına yaslandı. "Sanırım öyle."

Tomas hiçbir şey söylemedi ve Pug ona baktı. Pug’ın yemeğini bitirmekle meşguldü. Neden sonra, "Sanırım ondan sen de hoşlanıyorsun, öyle mi?" dedi.

Tomas omuzlarını silkti. İki ısırık arasında, "Leydimiz Carline yeterince güzel, ama ben haddimi bilirim. Zaten gözüme başkasını kestirdim."

Pug dikilip oturdu. "Kim?" diye sordu, merakı depreşerek.

"Söylemem," dedi Tomas kurnaz bir gülümsemeyle.

Pug güldü. "Neela, değil mi?"

Tomas’ın ağzı açık kaldı. "Nereden bildin?"

Pug esrarengiz görünmeye çalıştı. "Biz büyücülerin kendimize özgü yöntemlerimiz vardır."

Tomas horuldadı. "Amma da büyücüsün hani. Ben ne kadar Kral’ın ordusunda Şövalye-Yüzbaşıysam, sen de o kadar büyücüsün. Söyle bana, nereden bildin?"

Pug güldü. "Esrarlı bir şey değil. Onu ne zaman görsen şu pelerinini havalandırıyor ve horoz gibi şişiniyorsun."

Tomas sıkıntılı görünüyordu. "Onun benden haberdar olduğunu düşünmüyorsun, değil mi?"

Pug besili bir kedi gibi gülümsedi. "Senden haberdar olmadığına eminim." Durdu. "Şayet körse ve de kaledeki kızlar ona bunu şimdiden yüz kez belirtmemişse."

Tomas’ın yüzünden elem dolu bir ifade geçti. "Kızlar ne düşünüyordur acaba."

Pug, "Kızların ne düşündüğünü kim bilir ki? Anlayabildiğim kadarıyla, muhtemelen bundan hoşlanıyor," dedi.

Tomas düşünceli bir şekilde tabağına baktı. "Hiç, bir eş almayı düşündüğün oluyor mu?"

Pug parlak ışığa yakalanmış baykuş gibi gözlerini kırpıştırdı. "Ben... ben bunu hiç düşünmemiştim. Büyücülerin evlenip evlenmediğini bilmiyorum. Evlendiklerini sanmam."

"Genellikle askerler de öyle. Ama Fannon Usta ailesini düşünen bir askerin işini düşünmeyen bir asker olduğunu söylüyor." Tomas bir dakika sessiz kaldı.

Pug, "Bu Çavuş Gardan’ı ya da diğer askerlerden bazılarını engelliyor gibi görünmüyor."

Bu istisnalar sadece savını kanıtlamaya yarıyormuş gibi Tomas homurdandı. "Bazen bir aileye sahip olmanın nasıl bir şey olduğunu hayalimde canlandırmaya çalışıyorum."

"Senin ailen var, aptal. Burada öksüz olan benim."

"Bir eş, demek istiyorum, taş kafalı." Tomas Pug’a en iyi "yaşayamayacak kadar aptalsın" bakışını attı. "Ve bir gün çocuklar, anne ve baba değil."

Pug omuzlarını silkti. Sohbet onu rahatsız eden alanlara kayıyordu. Büyümeye Tomas’tan daha az meraklı olduğundan, bu şeyleri hiç düşünmezdi. "Sanırım, yapmamız gereken buysa, evlenir ve çoluk çocuğa karışırız," dedi.

Pug konuyu hafife almasın diye Tomas ona büyük bir ciddiyetle baktı. "Kalenin bir yerlerinde ufak bir oda hayal ettim ve... kızın kim olabileceğini düşünemiyorum." Yiyeceğini çiğnedi. "Sanırım bunda bir yanlışlık var."

"Yanlışlık mı?"

"Sanki anlamadığım başka bir şey varmış gibi... bilmiyorum."

Pug, "Eh, sen anlamazsan, ben nasıl anlayacağım ki?" dedi.

Tomas birden konuyu değiştirdi. "Bizler dostuz, değil mi?"

Pug şaşırmıştı. "Elbette dostuz. Sen kardeşim gibisin. Annenle baban bana kendi oğulları gibi baktılar. Neden böyle bir şey soruyorsun ki?"

Tomas sıkıntılı bir şekilde tabağını yerine koydu. "Bilmiyorum. Sadece bazen bütün bunların bir gün değişeceğini düşünüyorum. Sen bir büyücü olacak, belki dünyayı dolaşacak, uzak ülkelerde diğer büyücüler göreceksin. Bense lordumun buyruğu altındaki bir asker olacağım. Muhtemelen Krallığın ancak ufak bir bölümünü, onu da şanslıysam Dük’ün şahsi muhafız gücünde bir refakatçi olarak göreceğim."

Pug telaşlandı. Tomas’ın hiçbir konuda bu kadar ciddi olduğuna tanık olmamıştı. Yaşça büyük olan çocuk her zaman ilk kahkahayı patlatan olur ve hiçbir zaman kaygılı görünmezdi. "Ne düşündüğün umurumda değil, Tomas," dedi Pug. "Hiçbir şey değişmeyecek. Ne olursa olsun, bizler dost olacağız."

Tomas buna gülümsedi. "Umarım haklısındır." Arkasına yaslandı ve iki çocuk denizin üzerindeki yıldızları ve çerçevesini kale kapısının oluşturduğu bir resmi andıran kasaba ışıklarını izlediler.

Pug ertesi sabah yüzünü yıkamaya çalıştı, ancak bu işi tamamlanamayacak kadar çetin buldu. Sol gözü şişerek tamamen kapatmıştı, sağ gözü ise ancak yarı açıktı. Yüzü büyük, morumsu şişliklerle bezenmişti ve çenesi ne zaman sağa sola hareket ettirse yerinden çıkıyordu. Fantus Pug’ın şiltesinde yatıyor, sabah güneşi kule penceresinden içeri dolarken kızıl gözleri alazlanıyordu.

Çocuğun odasının kapısı ardına kadar açıldı ve tıknaz cüssesini yeşil bir cüppenin örttüğü Kulgan içeri adım attı. Bir an durup çocuğu izledikten sonra şiltenin üzerine oturdu ve ejderin göz kenarlarının arkasını kaşıyarak Fantus’un gırtlağının derinlerinden hoşnut bir gümbürtü çıkarttı. "Görüyorum ki, dünü boş boş oturarak geçirmemişsin," dedi.

"Başım bir parça belaya girdi, efendim."

"Eh, dövüşmek yetişkin erkeklerin olduğu gibi, delikanlıların alanına da girer, ancak öteki çocuğun da en az bu kadar berbat göründüğüne eminim. Aldığın kadar da verme hazzını hiç tatmamak çok yazık olurdu."

"Benimle eğleniyorsunuz."

"Birazcık, Pug. İşin doğrusu ben de gençliğimde hırgürden payıma düşeni aldım, ama çocukça dövüşlerin zamanı geçti. Enerjini daha iyi kullanman gerekiyor."

"Biliyorum, Kulgan, ama son zamanlarda canım o kadar sıkkındı ki, Rulf öksüz olmamla ilgili o şeyleri söylediğinde, tüm öfkem kaynayarak içimden taştı."

"Eh, bundaki kendi payını bilmek bir yetişkin olma yolunda olduğuna dair iyi bir işaret. Çoğu çocuk suçu başkasına atarak veya dövüşmesini gerektiren ahlaki bir neden olduğunu iddia ederek davranışını haklı çıkarmaya çalışırdı."

Pug tabureyi çekti ve yüzü büyücüye dönük olacak şekilde oturdu. Kulgan piposunu çıkarıp doldurmaya başladı. "Pug, senin durumunda, eğitimini yanlış yoldan yürütüyor olabileceğimizi düşünüyorum." Geceden kalma bir çömlekte yanmakta olan küçük ateşte yakmak üzere bir çıra arayıp bulamadığında Kulgan’ın yüzü bir an bulutlandı; sonra büyücünün sağ elinin işaret parmağının ucundan ufak bir alev fışkırdı. Alevle piposunu yakarak çok geçmeden odayı büyük beyaz duman bulutlarıyla yarı yarıya doldurmuştu. Elini salladığında alev kayboldu. "Pipodan hoşlanıyorsan, kullanışlı bir numara."

"Bu kadarını yapabilmek için bile her şeyimi verirdim," dedi Pug bıkkınlıkla.

"Söylediğim gibi, bu işte yanlış yoldan ilerliyor olabiliriz. Belki de eğitimine farklı bir yaklaşım benimsemeliyiz."

"Nasıl yani?"

"Pug, uzun zaman önceki ilk büyücülerin onlara büyü sanatını öğretecek öğretmenleri yoktu. Bugün öğrendiğimiz hünerleri onlar geliştirdiler. Havadaki değişimlerin kokusunu almak ya da bir değnek yardımıyla su bulmak gibi eski hünerlerden bazıları, en eski başlangıçlarımıza kadar dayanır. Bir süre seni kendi haline bırakmayı düşünüyorum. Bendeki kitaplardan istediğini çalış. Öteki çalışmalarını devam ettir, Tully’den yazı sanatını öğren, ancak seni bir süre derslerle sıkmayacağım. Elbette, sorabileceğin sorulara yanıt vereceğim. Ama şimdilik kendi kendini bir hal yoluna sokmaya ihtiyacın var."

Damdan düşmüş gibi olan Pug, "Umutsuz bir vaka mıyım?" diye sordu.

Kulgan yatıştırıcı bir şekilde gülümsedi. "Hiç de değil. Daha önce de başlangıçta ağır aksak giden büyücüler olmuştu. Unutma, çıraklığın daha dokuz yıl sürecek. Son birkaç aydaki başarısızlıkların şevkini kırmasına izin verme.

"Bu arada, ata binmeyi öğrenmek ister misin?"

Pug’ın Ruh hali birden tamamen değişti ve, "Ah, evet! Öğrenebilir miyim?" diye haykırdı.

"Dük bir delikanlının zaman zaman Prensesle birlikte at binmesini istediğine karar verdi. Büyüdükleri için oğullarının artık birçok görevleri var ve Dük onlar Prenses’e eşlik edemeyecek kadar meşgul oldukları zamanlar için senin iyi bir seçim olduğunu düşünüyor."

Pug’ın başı fırıl fırıl dönüyordu. Genellikle asillere özgü bir hüner olan biniciliği öğrenmekle kalmayacak, Prensesle birlikte de olacaktı! "Ne zaman başlıyorum?"

"Bugün. Sabah şapeli neredeyse bitti." Birinci gün olduğundan, bu eğilimde olanlar Kale’nin şapelinde ya da aşağı kasabadaki küçük tapınağa ibadete giderdi. Günün geri kalanı, sadece Dük’ün sofrasına yiyecek koymak için gereken hafif işlere ayrılırdı. Kız ve erkek çocuklar Altıncıgün fazladan bir yarım gün izinli olabilirlerdi, ancak büyükleri yalnızca Birincigün dinlenirdi. "Atustası Algon’a git. Dük’ten talimat aldı ve derslerine hemen başlayacak."

Pug tek kelime daha etmeden ayağa fırladı ve ahırlara doğru koştu.

4

SALDIRI

Pug atını sessizlik içinde sürüyordu. Atı denize tepeden bakan kayalıkların üzerinden ağır adımlarla ilerliyordu. Ilık meltem çiçeklerin kokusunu taşıyor ve doğuda ormanın ağaçları, rüzgârda hafifçe salınıyordu. Yaz güneşi okyanusun üzerine sıcak bir parıltı vuruyordu. Dalgaların üzerinde martıların havada asılı durduğu, sonra da yiyecek arayarak suya dalış yaptığı görülebiliyordu. Başlarının üzerinde iri, beyaz bulutlar sürükleniyordu.

Cins beyaz binek atının üzerindeki Prenses’in sırtını izlerken aynı günün sabahını hatırladı. Prenses babasıyla birlikte ortada görünene dek ahırlarda neredeyse iki saat beklemişti. Dük, Pug’a kalenin leydisine karşı sorumlulukları üzerine uzun uzadıya vaaz vermişti. Dük önceki gece Atustası Algon’un verdiği talimatların tümünü yinelerken Pug hiç sesini çıkarmadan dinlemişti. Ahırların ustası ona bir haftadır ders veriyordu ve Prenses’le birlikte at sürebilmeye hazır -kılpayıyla- olduğuna karar vermişti.

Pug kapıdan çıkan Prenses’in ardından giderken beklenmedik şansına hâlâ hayret etmekteydi. Önceki geceyi yatakta dönüp durarak geçirmesine, sonra da kahvaltı etmemesine rağmen, içi içine sığmıyordu.

Şimdiyse ruh hali çocukça bir neşeden düpedüz sinir bozukluğuna dönüşmekteydi. Prenses ona emir yağdırmak dışında, Pug’ın tüm nazik sohbet girişimlerini yanıtsız bırakmıştı. Ses tonu buyurgan ve kabaydı ve isminin Pug olduğunu ona birkaç kez nazikçe hatırlatan Pug’ı yok sayıp ona "çocuk" diye hitap etmekte ısrar ediyordu. Şimdi biraz sarayın vakur hanımları gibi davranıyor, her şeyden çok da şımarık, huysuz bir çocuğu andırıyordu.

Pug, kendi beceri düzeyine sahip birisi için yeterli olduğu hükmüne varılan ihtiyar, gri yük atının üzerinde otururken başta kendini tuhaf hissetmişti. Katırın sakin bir tabiatı vardı ve mutlak bir biçimde gerekli olandan hızlı gitmek yönünde hiçbir eğilim göstermiyordu.

Pug, Kulgan’ın ona verdiği parlak kırmızı tuniğini giymişti, ancak yine de Prenses’in yanında kötü giyimli kalıyordu. Prenses yalın, ancak kusursuz, siyah biyeli sarı bir binici elbisesi ile ona uygun bir şapka giymişti. Eyere yan otururken dahi Carline doğuştan at binmek için yaratılmış biri gibi görünüyordu; oysa Pug kendi katırının arkasında, aralarına bir saban koşarak yürümesi gerekirmiş gibi hissediyordu. Pug’ın katırında, her dört yüz metrede bir durup, Prenses’in kusursuz bir eğitim almış atı onun kırbacının en ufak dokunuşuna anında yanıt verirken, Pug’ın sağrısına attığı çılgınca tekmeleri duymazlıktan gelerek otlanmak ya da çalıları didiklemek gibi sinir bozucu bir eğilim vardı. Prenses arkasından gelen, serkeş bineğini hareket halinde tutmaya çalışırken binicilik hüneri kadar irade gücünü kullanan çocuğun aşırı zorlanmaktan homurdanışını duymazdan gelerek sessizlik içinde yoluna devam ediyordu.

Pug açlığın ilk kıpırdanışlarını hissettiğinde, romantik düşleri yerlerini on beş yaşındaki normal bir delikanlının iştahına bıraktı. At üzerinde ilerlemeye devam ederlerken, düşünceleri eyer kaşındaki yiyecek sepetine daha çok dönmeye başladı. Pug’a sonsuzluk gibi gelen bir sürenin sonunda Prenses ona döndü. "Senin zanaatın ne, çocuk?"

Uzun sessizliğin ardından gelen soru yüzünden irkilen Pug yanıtını verirken kekeledi. "Ben... Kulgan Usta’nın çırağıyım."

Ona, yemek tabağında dolaşan bir sinek görmüş olması durumunda uygun düşecek bir bakışla baktı "Ah. Sen o çocuksun." Var olan minik ilgi kıvılcımı da sönüp gitti ve Prenses başını ondan öte yana çevirdi. Bir süre daha yola devam ettikten sonra, "Çocuk, burada duracağız," dedi.

Pug katırını durdurdu ve daha Prenses’in yanına varamadan kız Algon Usta’nın yapacağını söylediği gibi elini vermesini beklemeden çevik bir hareketle aşağı atlamıştı. Pug’a atının koşumlarını verdi ve uçurumun kenarına doğru yürüdü.

Bir dakika boyunca denize baktıktan sonra Pug’a bakmadan, "Sence ben güzel miyim?" dedi.

Pug ne diyeceğini bilemeden, sessizlik içinde durdu. Prenses başını çevirip ona baktı. "Ee?"

Pug, "Evet, Majesteleri," dedi.

"Çok mu güzel?"

"Evet, Majesteleri. Çok güzel."

Prenses bir an bunu düşünür gibi göründükten sonra dikkatini aşağıdaki manzaraya çevirdi. "Güzel olmam önemli, çocuk. Leydi Marna’nın dediğine göre, Krallık’taki en güzel leydi olmam gerekirmiş, çünkü bir gün nüfuz sahibi bir koca bulmalıyım ve yalnızca Krallık’taki en güzel leydiler seçim yapabilirmiş. Çirkin olanlar, kendilerine talip olan her kimse, razı olmak zorunda kalırlarmış. Babam çok önemli biri olduğu için pek çok talibimin olacağını söylüyor." Döndü ve Pug bir an için güzel yüz hatlarından bir endişe gölgesinin geçtiğini gördü. "Senin çok arkadaşın var mı, çocuk?"

Pug omuzlarını silkti. "Birkaç tane, Majesteleri."

Prenses onu bir an inceledikten sonra, geniş kenarlı binici şapkasının altından kurtulmuş bir perçemi dalgınlıkla yana iterek, "Bu güzel olmalı," dedi. O an o kadar yaralı ve yalnız görünüyordu ki, Pug yüreğinin yeniden ağzına geldiğini hissetti. Yüz ifadesi Prenses’e bir şeyleri belli etmiş olmalıydı, zira birden kızın gözleri kısıldı ve ruh hali düşünceliyken birdenbire asil oluverdi. En buyurgan sesiyle, "Şimdi yemek yiyeceğiz," diye duyurdu. Pug atları çabucak kızağa bağladı ve sepeti indirdi. Yere koydu ve açtı.

Carline yanına yaklaştı ve, "Yemeği ben hazırlayacağım, çocuk," dedi. "Benim ellerim sakarlık ederek tabakları devirip şarabı dökmez." Prenses öne eğilip yemek paketlerini açarken Pug geriye doğru bir adım attı. Leziz peynir ve ekmek kokuları burnuna geldi ve Pug ağzının sulandığını hissetti.

Prenses başını kaldırıp ona baktı. "Atları tepenin üzerinden çaya götürüp sula. Geri dönüş yolunda yiyebilirsin. Ben yemeğimi bitirdiğimde seni çağırırım." Pug içinden gelen iniltiyi bastırarak atların koşumlarını aldı ve yürümeye başladı. Bazı boştaki taşları tekmeleyerek atları yürütürken içinde çelişik duygular vardı. Kızın yanından ayrılmaması gerektiğini biliyordu, ama ona itaatsizlik de edemezdi. Görünürde başka kimse yoktu ve ormanın bu kadar uzağında bela çıkması düşük bir olasılıktı. Üstelik bir süre Carline’den uzakta olmaktan memnundu.

Çaya ulaştı ve bineklerin eyerlerini çıkardı; nemli eyer ve kolan izlerini fırçalayarak giderdikten sonra koşumları yere bıraktı. At olduğu yerde kalacak şekilde eğitilmişti, yük atının da uzaklaşmaya niyeti yok gibiydi. Pug kendine oturacak rahat bir yer bulurken otlandılar. Pug hâlâ içinde bulunduğu durumu kafasında evirip çeviriyordu ve kafası karıştı. Carline hâlâ gördüğü kızların en güzeliydi, ama tavırları büyüyü çabucak bozuyordu. Hali hazırda midesi onun için hayallerindeki kızdan daha önemliydi. Bu aşk meselesinin tahmin ettiğinden öte bir şey olduğunu düşündü.

Bir süre bunu düşünerek kendini oyaladı. Sıkıldığında suda taş aramaya gitti. Son zamanlarda sapanıyla alıştırma yapmaya pek fırsatı olmamıştı ve bu iyi bir zamandı. Birkaç düzgün taş buldu ve sapanını çıkardı. Biraz uzakta bulunan küçük ağaçların arasından hedefler seçip oradaki kuşları korkutarak alıştırma yaptı. Birkaç acı böğürtlen kümesini vurarak, altı hedeften yalnızca bir tanesini ıskaladı. Nişancılığının her zamanki kadar iyi oluşundan memnun olarak, sapanı kemerine tıktı. Özellikle umut vaat eder görünen birkaç taş daha buldu ve kesesine yerleştirdi. Kızın işinin neredeyse bitmiş olduğuna karar verdi ve o kendisini çağırdığı zaman hazır olmak için atları eyerlemeye gitti.

Prenses’in atının yanına vardığında, tepenin öteki yanından bir çığlık duyuldu. Prenses’in eyerini bırakıp tepeye koştu ve duvarı aştığında donakaldı. Boynu ve kollarındaki tüyler diken dikendi.

Prenses koşuyor, bir çift trol de onu yakından takip ediyordu. Troller çoğunlukla ormandan bu kadar uzaklaşmaya cesaret etmediğinden Pug onları görmeye hazırlıklı değildi. İnsana benziyorlardı, ancak kısa boylu ve enliydiler ve neredeyse yere kadar gelen, uzun, kalın kolları vardı. Çoğu zaman dört ayak üzerinde koşar, bir tür kozmik maymun parodisine benzerlerdi; bedenleri kalın, gri postla kaplıydı ve geri çekilmiş dudakları uzun dişlerini gözler önüne seriyordu. Bu çirkin yaratıklar nadiren bir insan grubunu rahatsız ederdi, ancak zaman zaman yalnız yolculuk edenlere saldırdıkları olurdu.

Pug bir an durarak sapanını kemerinden çekti ve içine bir taş yerleştirdi; sonra da sapanını başının üzerinde döndürerek tepeden aşağı koşturdu. İlk taşı fırlattığında yaratıklar Prenses’e neredeyse yetişmişti. Taş en öndeki trolü başının tam yanından vurarak tam bir parende atmasına neden oldu. İkinci trol de birinciye takılıp düştü ve her ikisi de bir düğüm halinde yere indiler. Troller yeniden ayaklanırken Pug durdu; dikkatleri Carline’den kendilerine saldırana yönelmişti. Pug’a kükrediler, sonra da saldırıya geçtiler. Pug gerisin geri tepeye doğru koştu. Atlara ulaşabilirse trolleri geride bırakabileceğini, çember çizerek kızı alabileceğini, sonra da güvenli bir şekilde uzaklaşabileceğini biliyordu. Omzunun üzerinden baktı ve yaklaştıklarını gördü -ortaya serilmiş devasa köpek dişleri, toprağı yırtan uzun ön pençeler. Rüzgârın estiği yönde olduğundan, yaydıkları ağır çürük et kokusunu alabiliyordu.

Tepenin üstünü aştı, kesik kesik ve zorlanarak nefes alabiliyordu. Atların çay boyunca uzaklaştığını ve öncekinden yirmi metre ötede olduklarını görünce kalbi durur gibi oldu. Tepeden aşağı doğru atılırken bu farkın sonunda ölümüne mal olmamasını diledi.

Koşarak çaya daldığında peşindeki trollerin sesini duyabiliyordu. Burada su sığdı, ama yine de onu yavaşlatmıştı.

Çayın içinde suları sağa sola fışkırtarak ilerlerken ayağı bir taşa takıldı ve düştü. Kollarını öne itti ve başını suyun üzerinde tutarak elleriyle düşüşünün hızını kesti. Yeniden ayağa kalkmaya çalışırken sarsıntı kollarından bedenine yükseldi. Yeniden tökezledi ve troller suyun kenarına yaklaşırken arkasını döndü. Kendilerine eziyet edenin suda debelendiğini gördüklerinde böğürdüler ve bir an durdular. Pug hissiz parmaklarıyla sapanına bir taş yerleştirmeye çalışırken kör bir dehşet içindeydi. Beceremeyip sapanı düşürdü ve çay sapanı alıp götürdü. Pug gırtlağında bir çığlığın büyüdüğünü hissedebiliyordu.

Troller suya girerken Pug’ın gözlerinin ardında bir ışık çaktı. Kavuran bir acı alnını yırtarken zihninde gri harfler belirdi. Pug bunları Kulgan’ın ona birkaç kez gösterdiği bir elyazmasından tanıyordu. Düşünmeden büyüyü söyledi, o konuştukça sözcükler birer birer zihninin gözü önünden siliniyordu.

Son sözcüğe eriştiğinde acı durdu ve önünden gürültülü bir kükreme koptu. Gözlerini açtı ve iki trolün suda kıvrandığını gördü; çaresizce kendilerini sağdan sola atar, çığlık çığlığa bağırır ve inlerken gözlerinde ızdırap vardı.

Pug kendini sudan sürükleyerek çıkartırken yaratıkların debelenmesini izledi. Artık çırpınırken boğulma sesleri çıkarıyor ve tükürük saçıyorlardı. Bir saniye sonra biri sarsıldı ve suda yüzüstü yatarak hareketsiz kaldı. Berikinin ölmesi bir iki saniye daha aldı, ama yoldaşı gibi o da kafasını sığ suyun üzerinde tutamayarak boğuldu.

Başı dönen ve kendisini halsiz hisseden Pug çayı yeniden aştı. Zihni donuklaşmıştı ve her şey dumanlı ve parçalara ayrılmış görünüyordu. Birkaç adım attıktan sonra atları hatırlayarak durdu. Etrafına baktı ve hayvanlardan eser göremedi. Trolleri gördüklerinde kaçmış ve güvenli çayırlara doğru yolda olmalıydılar.

Pug Prenses’in önceden olduğu yere doğru yürüdü. Tepeciğin üzerine çıktı ve çevresine bakındı. Prenses görünürde olmadığından ters çevrilmiş yiyecek sepetinin olduğu yere yöneldi. Düşünürken güçlük çekiyordu ve kurt gibi açtı. Bir şeyler yapıyor ya da bir şeyleri düşünüyor olması gerektiğini biliyordu, ama düşüncelerinin çiçekdürbününden tek çıkarabildiği yemekti.

Dizlerinin üzerine çökerek bir dilim peynir aldı ve ağzına tıktı. Yakınlarda yarısı dökülmüş bir şişe şarap duruyordu, onunla peyniri mideye indirdi. Leziz peynirle keskin şarap onu kendine getirdi ve zihninin berraklaştığını hissetti. Bir somundan büyük bir parça ekmek kopardı ve düşüncelerini yola sokmaya çalışırken onu çiğnedi. Pug olayları hatırlarken bir şey belirginleşiyordu. Her nasılsa bir büyü yapmayı başarmıştı. Üstelik bunu bir kitap, tomar ya da aygıtın yardımı olmadan yapmıştı. Emin değildi, ama bu her nedense tuhaf geliyordu. Düşünceleri yeniden bulanıklaştı. Her şeyden çok uzanıp yatmak istiyordu, ama yiyeceklerini çiğnerken izlenimlerinin çılgın desenini bir düşünce böldü. Prenses!

Ayağa fırladı ve başı döndü. Dengesini sağlayarak bir parça ekmekle şarabı kaptı ve onu en son koşarken gördüğü yöne doğru yola koyuldu. Kendisini zorla iteliyor, ilerlemeye çalışırken ayaklarını sürüyordu. Birkaç dakika sonra düşünme yetisinin arttığını ve üzerindeki bitkinliğin dağılmakta olduğunu hissetti. Prenses’in adını seslenmeye başladı, sonra da bir çalı kümesinden sessiz hıçkırıkların geldiğini duydu. İterek kendine yol açtığında, Carline’i çalıların arkasında çömelmiş, yumruklarını karnına yapıştırmış halde buldu. Kızın gözleri dehşetle faltaşı gibi açılmıştı, giysisi kirlenmiş ve yırtık pırtıktı. Pug görüş alanına girince irkilerek ayağa fırladı ve Pug’ın boynuna atılarak başını onun göğsüne gömdü. Elleriyle Pug’ın gömleğinin kumaşına asılıyken, bedeni şiddetli, acılı hıçkırıklarla sarsılıyordu. Kolları öne uzanmış, elleri hâlâ peynir ve şarapla dolu olan Pug ne yapacağını hepten şaşırmıştı. Kolunu dehşet içindeki kıza çekingenlikle sardı ve, "Her şey yolunda. Gittiler. Güvendesiniz," dedi.

Kız ona bir süre daha tutundu, sonra da, gözyaşları dindiğinde, uzaklaştı. Burnunu çekerek, "Seni öldürdüklerini ve beni almak için geri geldiklerini sandım," dedi.

Pug bu durumu bildiği tüm durumlardan daha kafa karıştırıcı buluyordu. Genç yaşamının en asap bozucu deneyiminden yeni çıkmışken, zihnini farklı türden bir kafa karışıklığıyla serseme çeviren başka bir deneyimle karşı karşıya kalmıştı. Düşünmeden Prenses’i kollarına aldı ve artık aralamadaki temasın ve kızın yumuşak, ılık çekiciliğinin farkındaydı. İçinde koruyucu, erkeksi bir duygu kabardı ve kıza yaklaşmaya başladı.

Carline onun ruh halindeki değişikliği hissetmiş gibi, geri çekildi. Tüm saraya uygun tavırlarına ve eğitimine rağmen, daha on beş yaşında bir kızdı ve Pug ona sarılmışken yaşadığı duygu seli onu rahatsız etmişti. Bildiği tek role, kalenin Prensesi rolüne sığındı. Sesinin buyurgan çıkmasına çalışarak, "Yaralı olmadığını gördüğüme memnun oldum, çocuk," dedi. Pug bunun üzerine gözle görülür bir biçimde sıkıntıyla kasıldı. Carline Aristokratlara özgü tavırlarına tekrar bürünmeye çalıştı, ama kızarmış burnuyla gözyaşlarının yol yol olduğu yüzü bu çabasını zayıflatıyordu. "Atımı bul da kaleye dönelim."

Pug’a sinirleri çıplakmış gibi geldi. Sesinin üzerinde sıkı bir denetim sağlayarak, "Özür dilerim, Majesteleri, ama atlar kaçtı. Korkarım yürümek zorundayız," dedi.

Carline kendini incinmiş ve kötü muamele görmüş hissediyordu. O günkü olayların hiçbiri Pug’ın suçu değildi, ama çoğu zaman pohpohlanan asabiyeti el altındaki en yakın hedefi kavradı. "Yürümekmiş! Ta kaleye kadar yürüyemem," diye tersledi, Pug’a bu konuda sorgusuz sualsiz ve hemen bir şeyler yapması gerekiyormuş gibi bakarak.

Pug o günün tüm öfkesi, kafa karışıklığı, yürek acısı ve can sıkıntısının içinde kabardığını hissetti. "O zaman ortada olmadığınızı fark edip de sizi almaya birini göndermelerine kadar bu kahrolası yerde oturursunuz," dedi. Artık bağırıyordu. "Herhalde bu güneş battıktan iki saat sonra filan olur."

Carline geri çekildi, yüzü kül gibiydi, biri suratına bir tokat atmış gibiydi. Alt dudağı titredi ve bir kez daha gözyaşlarının eşiğinde göründü. "Benimle bu tarzda konuşulmasına izin veremem, çocuk," dedi.

Pug’ın gözleri büyüdü ve elindeki şarap şişesini sallayarak ona yaklaştı. "Senin hayatını kurtarmaya çalışırken neredeyse canımı verecektim," diye bağırdı. "Tek bir teşekkür sözcüğü duydum mu? Yo! Tek duyduğum ’kaleye yürüyerek dönemem,’ diye ağlamaklı bir şikâyet. Biz kaleliler asil doğmuş olmayabiliriz, ancak bir insana hak ettiğinde teşekkür edecek kadar görgülüyüzdür." Konuşurken içindeki öfkenin taştığını hissedebiliyordu. "Sen istersen burada kal, ama ben..." Birden şişeyi başının üzerinde yükseğe kaldırmış, gülünç bir pozda duruyor olduğunu fark etti. Prenses’in gözleri ekmek somunundaydı ve onu başparmağına geçirmiş, kemerinde tuttuğunu fark etti, bu da zaten tuhaf olan görünümünü daha bir acayipleştiriyordu. Bir an dili dolaştı, sonra da öfkesinin uçup gittiğini hissederek şişeyi indirdi. Prenses iri gözleriyle, yüzüne tuttuğu yumruklarının üzerinden ona bakıyordu. Pug onun kendisinden korktuğunu düşünerek bir şey söyleyecekti ki, kızın gülmekte olduğunu gördü. Sıcak, melodik bir sesti, içinde alay yoktu. "Kusuruma bakma, Pug," dedi, "ama orada öyle dururken o kadar şapşal bir halin var ki. Krondor’da diktikleri o berbat heykellere benziyorsun, sadece havada tuttuğun kılıç yerine şişe."

Pug başını iki yana salladı. "Kusuruna bakılmaması gereken benim, Majesteleri," dedi. "Size öyle bağırmaya hiç hakkım yoktu. Lütfen beni affedin."

Carline’in yüz ifadesi birden değişerek kaygıyla doldu. "Hayır, Pug. Söylediklerinin her kelimesinde haklıydın. Sana gerçekten de hayatımı borçluyum ve berbat davrandım." Ona yaklaştı ve elini Pug’ın koluna koydu. "Teşekkür ederim."

Pug onun yüzüne kapılıp gitmişti. Onun üzerine kurduğu tüm çocukça düşlerden arınmak yolunda aldığı tüm kararlar artık deniz meltemine kapılıp gitmişti. Büyü kullanmış olması mucizesinin yerini daha acil ve temel kaygılar almıştı. Elini ona doğru uzatacak oldu, sonra kızın konumu aklına geldi ve ona şişeyi ikram etti. "Şarap?"

Kız Pug’ın düşüncelerindeki ani değişikliği hissederek güldü. İkisi de geçirdikleri büyük sıkıntıdan dolayı bitkin, biraz da sersem haldeydi, ama Carline hâlâ aklını başında tutmaya çabalıyordu ve Pug üzerinde yarattığı etkiyi anlıyordu. Başını sallayarak şişeyi aldı ve bir yudum içti. Dengesini bir parça toplayan Pug, "Acele etsek iyi olur. Gece inmeden kaleye varabiliriz," dedi.

Carline gözlerini ondan ayırmadan başını salladı ve gülümsedi. Pug kızın bakışları üzerindeyken kendini rahat hissetmiyordu ve kale yoluna doğru döndü. "İyi, o zaman. Yola çıksak iyi olacak."

Kız da onun yanında yürümeye başladı. Bir an sonra, "Ben de biraz ekmek alabilir miyim, Pug?" diye sordu.

Pug yarlarla kale arasındaki mesafeyi pek çok kez koşmuştu, ancak Prenses yürümeye alışkın değildi ve yumuşak binici çizmeleri bu tür bir girişime uygun değildi. Kale ufukta göründüğü zaman, bir kolunu Pug’ın omzuna atmıştı ve fena topallıyordu.

Kapı kulesinden bir haykırış yükseldi ve muhafızlar koşarak onlara yaklaşmaya başladılar. Onların arkasında da kızın mürebbiyesi Leydi Marna geliyordu, Prenses’e doğru tabana kuvvet koşarken kırmızı elbisesini önünde toplamıştı. Saraydaki hanımların -ve birkaç muhafızın- iki katı cüsseye sahip olmasına rağmen, hepsine nal toplattı. Yavrusuna saldırılan bir dişi ayı gibi geliyordu. Ufak tefek kıza yetişip onu tamamen nefessiz bırakmakla tehdit eden bir kucaklamayla kavradığında, koca göğsü sarf ettiği çabayla körük gibi inip kalkıyordu. Çok geçmeden saraydaki hanımlar Prenses’in etrafında toplanarak onu sorularıyla boğdular. Kargaşa yatışmadan Leydi Marna döndü ve Pug’ın gırtlağına, bir dişi ayı gibi çöktü." Prenses’in böyle bir hale gelmesine nasıl cüret edersin! Topallıyor, giysisi pislik, yırtık içinde. Seni kalenin bir duvarından diğerine kadar kırbaçlatacağım. Seninle işim bittiğinde gün ışığını gördüğün güne lanet edeceksin." Bu saldırı karşısında gerileyen Pug hengâmede boğulmuş, tek kelime edemiyordu. Prenses’in durumundan bir şekilde Pug’ın sorumlu olduğunu hisseden bir muhafız Pug’ın yanına yanaştı ve onu kolundan kavradı.

"Onu rahat bırak!"

Carline mürebbiye ile Pug’ın arasına zorla girerken sessizlik çöktü. Küçük yumrukların darbeleri altında kalınca muhafız Pug’ı bıraktı ve yüzünde bir hayret ifadesiyle geriye çekildi. "O benim hayatımı kurtardı. Beni kurtaracağım diye neredeyse ölüyordu." Gözyaşları yüzünden oluk oluk akıyordu. "O yanlış hiçbir şey yapmadı. Ve hiçbirinizin onu itip kakmasına izin vermeyeceğim." Kalabalık Pug’a yeni bir saygıyla bakarak etraflarını sardı. Dört bir yandan fısıltılar geliyordu ve muhafızlardan biri haberi kaleye iletmek için koştu. Prenses kolunu bir kez daha Pug’ın omzuna doladı ve kapıya doğru yürümeye başladı. Kalabalık ikiye ayrıldı ve iki yorgun gezgin duvarlarda yakılan meşale ve lambaları görebildi.

Avlu kapısına ulaştıklarında, Prenses hanımlarından ikisinin kendisine yardım etmesine izin vererek Pug’ı fena halde rahatlattı. Böyle ufak tefek bir kızın insana bunca yük olabileceğine inanamazdı. Carline’in dönüşünden haberdar edilmiş olan Dük aceleyle kızına doğru geldi. Prenses’e sarıldı, sonra da onunla konuşmaya başladı. Meraklı, sorular soran izleyiciler etrafını sararken Pug onları gözden kaybetti. İterek büyücü kulesine doğru kendine yol açmaya çalıştı, ama insanların baskısı onu olduğu yerde kalmaya zorladı.

"Yapılacak işiniz yok mu?" diye kükredi bir ses.

Kafalar Kılıçustası Fannon’u ve onu yakından izleyen Tomas’ı görmek üzere döndü. Tüm kale halkı çabucak çekilerek Pug’ı Fannon, Tomas ile Dük’ün maiyetindekiler arasından, Fannon’un sözünü kulak ardı edebilecek kadar yüksek düzeyli olanların önünde durur halde bıraktı. Pug Prenses’in babası, Lyam, Arutha ve Toprak Beyi Roland ile konuştuğunu görebiliyordu. Fannon, "Ne oldu, evlat?" dedi.

Pug konuşmaya çalıştı, ama Dük ile oğullarının yaklaşmakta olduğunu görünce durdu. Avludaki genel toplaşmadan telaşa kapılan Kulgan da aceleyle Dük’ün peşinden geliyordu. Dük yaklaştığında herkes eğilerek selam verdi ve Pug Carline’in Roland’ın ricalarına rağmen kendisinin yanında durmak üzere babasının peşinden geldiğini gördü. Leydi Marna göklere doğru, tedirgin bir bakış attı ve Roland yüzünde bariz bir hayret ifadesiyle kızın peşinden gitti. Prenses Pug’ın elini tuttuğunda Roland’ın yüz ifadesi kara bir kıskançlığa dönüştü.

Dük, "Kızım seninle ilgili bazı olağanüstü şeyler anlattı, evlat. Olanları bir de senin ağzından dinlemek isterim," dedi. Pug aniden utandı ve elini nazikçe Carline’in elinden ayırdı. Carline’in hevesle yaptığı süslemeler eşliğinde, günün olaylarını aktardı. İkisinin arasında Dük olayların nasıl gerçekleştiğine dair gerçeğe yakın bir bilgi sahibi oldu. Pug sözlerini bitirdiğinde, Lord Borric, "Troller nasıl oldu da çayda boğuldu, Pug?" diye sordu.

Pug rahatsız görünüyordu. "Onlara bir büyü yaptım ve kıyıya ulaşamadılar," dedi usulca. Hâlâ bu başarısı yüzünden kafası karışıktı ve Prenses diğer her şeyi bir kenara ittiğinden, bu konuda pek düşünmemişti. Kulgan’ın yüzündeki şaşkınlığı görebiliyordu. Pug bir şey söyleyecek oldu, ama Dük’ün bir sonraki sözleri yüzünden sustu.

"Pug, aileme yaptığın hizmetin karşılığını ne kadar ödemeye çalışsam az. Ancak cesaretine yaraşan bir ödül bulacağım." Carline bir heves patlaması içinde Pug’ın boynuna atılarak ona şiddetle sarıldı. Pug mahcubiyet içinde dikiliyor, çılgınca etrafına bakınıyordu, bu yakınlığın kendi eseri olmadığını anlatmaya çalışır gibi bir hali vardı.

Leydi Marna bayılacakmış gibi görünüyordu ve Dük manalı manalı öksürerek kızına eliyle çekilmesini işaret etti. Carline Leydi Marna’yla birlikte çekilirken Kulgan ile Fannon, tıpkı Lyam ile Arutha gibi, bundan eğlendiklerini belli etmekle yetindiler. Roland Pug’a öfkeli, haset bir bakış attıktan sonra döndü ve kendi dairesine yöneldi. Lord Borric Kulgan’a, "Bu çocuğu odasına götür. Bitkin görünüyor. Ona yiyecek gönderilmesini emredeceğim. Yarın kahvaltıdan sonra büyük salona gelmesini sağla," dedi. Pug’a döndü. "Tekrar, sana teşekkür ederim." Dük oğullarına kendisini izlemelerini işaret etti ve yürüyerek uzaklaştı. Fannon Tomas’ın koluna yapıştı, zira sarışın çocuk arkadaşıyla konuşmaya başlamıştı. Yaşlı Kılıçustası başıyla çocuğa kendisiyle gelip Pug’ı rahat bırakmasını işaret etti. Binlerce soruyla yanıp tutuşmasına rağmen Tomas başını salladı.

Herkes gittiğinde Kulgan kolunu çocuğun omzuna attı. "Gel, Pug. Yorgunsun ve konuşulacak çok şey var."

Pug şiltesine uzanmıştı, yemeğinden artakalanlar yakınındaki bir tabakta duruyordu. Daha önce hiç bu kadar yorgun olduğunu hatırlamıyordu. Kulgan odada bir ileri bir geri volta atıyordu. "Kesinlikle inanılmaz." Elini havada salladığında kırmızı cüppesi iri cüssesinin üzerinden bir kayanın üzerinden akan sular gibi dökülüyordu. "Gözlerini kapıyorsun ve haftalar önce gördüğün bir elyazmasının görüntüsü gözlerinin önüne geliyor. Elyazmasını elinde tutuyormuşçasına büyüyü okuyorsun ve troller düşüyor. Kesinlikle inanılmaz." Pencerenin yanındaki tabureye oturarak devam etti. "Pug, bunun gibi bir şey daha önce hiç yapılmamıştı. Ne yaptığını biliyor musun?"

Pug ılık, yumuşacık bir uykunun kıyısındayken irkildi ve büyücüye baktı. "Yalnızca yaptığımı söylediğim şeyi yaptım, Kulgan."

"Evet, ama bunun ne anlama geldiğine dair herhangi bir fikrin var mı?"

"Hayır."

"Benim de yok." Heyecanı yok olup yerini tam bir kararsızlığa bırakırken büyücü içten içe çöker gibi oldu. "Bunun ne anlama geldiğine dair en ufak bir fikrim dahi yok. Büyücüler büyüleri öyle kafalarından atmaz. Din adamları bunu yapabilir, ama onların odağı ve büyü türleri farklıdır. Sana odaklar hakkında öğrettiklerimi hatırlıyor musun, Pug?"

Ders tekrarlayacak havada olmayan Pug yüzünü buruşturdu, ama kendisini doğrulup oturmaya zorladı. "Büyüyü hayata geçiren herkesin, kullandığı erk için bir odağı olmalıdır. Rahiplerin büyülerini dua yoluyla odaklama gücü vardır; onların okuduğu büyüler bir tür duadır. Büyücüler bedenlerini, aygıtları ya da kitaplarla elyazmalarını kullanır."

"Doğru," dedi Kulgan, ancak az önce herkesçe bilinen bu gerçeği çiğnedin." Uzun piposunu çıkardı ve çanağının içine dalgınlıkla tütün doldurdu. "Okuduğun büyü, odak olarak büyüyü yapan kişinin bedenini kullanamaz. Bir başka kişiye korkunç bir acı vermek için geliştirilmiştir. Korkunç bir silah olabilir. Ancak yalnızca üzerinde yazılı olduğu bir elyazmasından, büyünün yapıldığı sırada okunarak yapılabilir. Bunun nedeni nedir?"

Pug kurşundan gözkapaklarını açılmaya zorladı. "Büyü elyazmasının kendisidir."

"Doğru. Bazı büyüler büyücüde yaradılıştan vardır, bir hayvanın biçimine bürünmek ya da hava koşullarını koku yoluyla anlamak gibi. Ancak bedenin dışında, bir başka şeyin üzerinde büyüler yapmak için harici bir odak gerekir. Ezberden okuduğun büyüyü okumaya çalışmanın sonucunda, büyü işlese dahi, trollerin değil senin üzerinde korkunç bir acı ortaya çıkması gerekirdi. Büyücülerin bu türden büyüleri, büyüyü yapan kişiye zarar vermeyecek bir biçimde odaklamak için elyazmalarını, kitapları ve diğer aygıtları geliştirmesinin nedeni de budur işte. Ve bugüne kadar, yaşayan hiç kimsenin elinde elyazması olmadan bu büyüyü yapamayacağına yemin edebilirdim."

Pencere pervazına dayanan Kulgan bir an gözlerini boşluğa dikerek piposundan nefesler çekti. "Sanki büsbütün yeni bir büyü biçimi geliştirmiş gibisin," dedi usulca. Bir yanıt gelmeyince Kulgan çocuğa baktı, Pug derin bir uykuya dalmıştı. Kulgan başını hayretle iki yana sallayarak bitkin çocuğun üzerini örttü. Duvarda asılı lambayı söndürdü ve dışarı çıktı. Basamaklardan kendi odasına çıkarken başını iki yana sallıyordu. "Kesinlikle inanılmaz."

Pug, Dük’ün maiyetini topladığı büyük salonda bekliyordu. Kalede ve kasabadaki, bir yolunu bulup toplantıya girebilen herkes oradaydı. Gösterişli giysiler içindeki Zanaatustaları, tacirler ve ikinci dereceden soylular da oradaydı. Çocuğa merakla inanmazlık arasında değişen ifadelerle bakarak duruyorlardı. Çocuğun yaptığı işe dair söylentiler kasabada yayılmış ve anlatılırken büyümüştü.

Pug uyandığı zaman odasında bulduğu yeni giysileri giymişti. Yeni kavuştuğu ihtişamı içinde kendisini mahcup ve acemi hissediyordu. Tuniği en pahalı ipekten parlak sarı bir şey, pantolonu ise pastel maviydi. Pug parmaklarını çizmelerin içinde oynatmaya çalıştı, yaşamında ilk defa çizme giyiyordu. Onların içinde yürümek insana tuhaf ve rahatsız geliyordu. Yan tarafında mücevherli bir hançer, uçan martı biçiminde altın bir tokası olan siyah, deri bir kemerden asılı duruyordu. Pug bu giysilerin bir zamanlar Dük’ün oğullarından birinin küçülünce bir yana bırakılan, ancak hâlâ yeni ve güzel görünen giysileri olduğundan şüpheleniyordu.

Dük sabahki işlerini tamamlıyordu: Tersane işçilerinin biri, büyük ormana yapılacak bir kereste toplama keşif gezisinde ona eşlik edecek muhafızlar rica etmişti. Borric her zamanki gibi siyahlara bürünmüştü, ancak oğulları ile kızı en iyi saray giysileri içindeydi. Lyam babasının önündeki işleri can kulağıyla dinliyordu. Gelenek uyarınca, Roland onun arkasında duruyordu. Arutha nadir görülen neşeli hallerinden birinde, yukarı kaldırdığı elinin arkasından Rahip Tully’nin az önce yaptığı bir şakaya gülüyordu. Carline sessizce duruyordu; yüzünde sıcak bir gülümseme vardı ve doğrudan Pug’a bakarak onun rahatsızlığını -ve Roland’ın öfkesini- artırıyordu.

Dük bir bölük muhafızın zanaatkârlara ormana yolculuklarında eşlik etmesine izin verdi. Zanaatustası şükranlarını sunup eğilerek selam verdikten sonra kalabalığın arasına dönerek Pug’ı Dük’ün önünde bir başına bıraktı. Çocuk, Kulgan’ın yapmasını öğütlediği gibi öne çıktı ve Crydee Lordu’nun önünde, biraz kaskatı da olsa, gereken şekilde eğildi. Borric çocuğa gülümsedi ve Rahip Tully’ye işaret etti. Rahip hacimli cüppesinin yeninden bir belge çıkardı ve bir çığırtkana uzattı. Çığırtkan öne çıktı ve tomarı açtı.

Yüksek bir sesle şunları okudu: "Miri arazimiz içindeki herkesin dikkatine: Crydee kalesinden genç Pug, majesteleri Prenses Carline’i savunmak uğruna yaşamını tehlikeye atarken örnek bir cesaret örneği sergilemiş olduğundan ve genç Crydeeli Pug’a sonsuza dek borçlu kalacağımızdan; dileğim, memleketteki herkes tarafından sevgili ve sadık hizmetkârımız olarak bilinmesidir; buna ilaveten, Crydee sarayında Toprak Beyi sıfatı ve bu şifada ilgili tüm haklar ve ayrıcalıklarla birlikte ona bir yer verilmesi de dileğimizdir. Bunlara ilaveten herkesçe biline ki, Derin Orman mülküne ait unvanın ona ve zürriyetine, hayatta oldukları sürece, sahip olmak ve elinde tutmak üzere, tüm hizmetkârları ve mülkleriyle birlikte ihsan edilmiştir. Bu mülke ait unvan rüştünü ispat ettiği güne kadar hükümdarın elinde tutulacaktır. Bugün itibarıyla elim ve mührümle belirlenmiştir. Borric ConDoin, üçüncü Crydee Dükü; Krallık Prensi; Crydee, Carse ve Tulan Lordu; Batının Valisi; Kral’ın Ordularının Şövalye-Generali; Rillanon tahtının muhtemel vârisi."

Pug dizlerinin boşandığını hissetti, ama düşmeden önce kendisine hâkim oldu. Odada bir alkış patlaması oldu. İnsanlar çevresini sarmış, onu tebrik ediyor ve sırtına şaplaklar atıyorlardı. Toprak erleri, bir evi ve hayvanları olan bir Toprak Beyiydi. Zengindi. Ya da üç yıl sonra rüştünü ispat ettiğinde öyle olacaktı. On dört yaşında Krallığın bir adamı olarak kabul edilmesine rağmen, toprak ve unvan ihsanları on sekiz yaşına ulaşana kadar yapılmazdı. Dük arkasında ailesi ve Roland ile birlikte yaklaşırken kalabalık geriledi. İki Prens de Pug’a gülümsediler, Prenses ise mutlulukla ışıl ışıldı. Roland olanlara inanamıyormuş gibi alaylı bir gülümsemeyle baktı Pug’a.

Pug, "Onur duydum, Majesteleri," diye kekeledi. "Ne diyeceğimi bilmiyorum."

"O zaman hiçbir şey söyleme, Pug. Herkes abuk sabuk konuşurken bu bilge görünmeni sağlar. Gel, seninle konuşalım." Dük kolunu çocuğun omzuna atıp onunla birlikte kalabalığın içinden geçerken kendi koltuğunun yanına bir koltuk yerleştirilmesini işaret etti. Oturarak, "Şimdi hepiniz yanımızdan ayrılabilirsiniz. Toprak Beyi’yle konuşmak istiyorum," dedi. Etrafa toplanmış olan kalabalık hayal kırıklığıyla mırıldandı, ancak salondan çıkmaya başladılar. Dük, Kulgan ile Tully’yi işaret ederek, "Siz ikiniz dışında," diye ekledi.

Carline tereddüt içindeki Roland ile birlikte babasının koltuğunun yanında duruyordu. "Sen de gitsen iyi olur, çocuğum," dedi Dük.

Carline itiraz edecek oldu, ama babasının sert çıkışmasıyla sustu. "Pug’ın başını daha sonra da ağrıtabilirsin, Carline." İki Prens kapıda duruyordu, kızın çıkardığı rezaleti komik buldukları belliydi; Roland kolunu Prenses’e sunmaya çalıştı, ama Carline kendisini çekti ve sırıtan ağabeylerinin arasından bir hışımla geçti. Mahcup olan Roland onlara katıldığında Lyam Toprak Beyi’nin omzuna bir şaplak attı. Roland ona kötü kötü baktığında Pug öfkenin suratına bir tokat gibi indiğini hissetti.

Kapılar çınlayarak kapandığında ve salon boş kaldığında Dük, "Roland’a kulak asma, Pug," dedi. "Kızım onu iyiden iyiye büyüsü altına almış durumda; Roland kendisini ona âşık sayıyor ve bir gün onunla evlenmeyi rica etmeyi planlıyor." Bakışı kapanan kapıya takılı kalarak, neredeyse dalgınlıkla ekledi. "Ama onayımı almak istiyorsa, olmaya başladığı hovardadan fazla bir şey olduğunu kanıtlaması gerekecek."

Dük bu konuyu elinin bir hareketiyle savuşturdu. "Şimdi, diğer meselelere gelecek olursak, Pug, sana bir armağanım daha var, ama öncelikle sana bir şeyi açıklamak istiyorum.

"Soyum Krallık’taki en eski soylardan biridir. Ben kendim de bir Kralın soyundan geldim, zira Crydee’nin ilk Kralı olan Büyükbabam, Kral’ın üçüncü oğluydu. Kraliyet kanından geldiğimizden, vazife ve onur konularıyla çok ilgiliyizdir. Şimdi sen de maiyetimin bir üyesi ve Kulgan’ın çırağısın. Görev konularında ona karşı sorumlusun. Onur konularında ise bana karşı sorumlusun. Bu odada kazandığımız başarıların andaçları ve sancakları asılıdır. İster bizi yok etmek için hiç ara vermeden çalışan Kara Kardeşlik’e direniyor, ister korsanlarla çarpışıyor olalım, her zaman cesurca savaştık. Bizimki asla bir onursuzluk lekesinin düşmediği, onurlu bir mirastır. Sarayımızın hiçbir üyesi bu salona asla utanç vermemiştir ve senden de aynısını bekliyorum."

Pug başını salladı; çocukluğundan hatırladığı zafer ve onur öyküleri başında dönüp duruyordu. Dük gülümsedi. "Şimdi, diğer armağanına gelelim. Rahip Tully’nin elinde, dün gece ortaya çıkarmasını rica ettiğim bir belge var. Sana vermeyi uygun gördüğü ana kadar ondan bu belgeyi saklamasını rica edeceğim. Bu konuda başka bir şey söylemeyeceğim, onu sana verdiğinde bugünü hatırlamanı ve belgede söylenenler üzerinde uzun uzun düşünmeni ümit ettiğim dışında."

"Bunu yapacağım, Majesteleri." Pug Dük’ün çok önemli bir şey söylemekte olduğundan emindi, ama son yarım saatte olup biten tüm olaylardan sonra, bunlar aklında pek yer etmiyordu.

"Seni yemeğe bekleyeceğim, Pug. Sarayın bir üyesi olarak, artık yemeklerini mutfakta yemeyeceksin." Dük ona gülümsedi. "Senden genç bir beyefendi çıkaracağız, evlat. Ve bir gün Kral’ın Rillanon şehrine gittiğinde, hiç kimse Crydee sarayından gelenlerin görgüsünde bir kusur bulamayacak."

5

GEMİ ENKAZI

Esen meltem serindi.

Yazın son günleri de geçip gitmişti ve çok geçmeden güz yağmurları gelecekti. Birkaç hafta sonra da onları kışın ilk karı izleyecekti. Pug odasında oturmuş, zihni büyü yapmaya hazırlamak için tasarlanmış kadim alıştırmaların bulunduğu bir kitabı inceliyordu. Dük’ün maiyetine yükselmesinin heyecanı geçtiğinde eski düzenine dönüş yapmıştı.

Trollere karşı kazandığı harikulade başarı Kulgan ile Rahip Tully’nin yorumlarına konu olmayı sürdürüyordu. Pug bir çıraktan beklenen şeylerin çoğunu hâlâ yapamadığını görmüştü, ancak başka başarılar elde etmeye başlıyordu. Artık bazı tomarları kullanmak daha kolaydı ve bir defasında, yaptığı işi gizlice tekrarlamaya çalışmıştı.

Kitapların birinden, nesneleri havalandırmak için kullanılan bir büyü ezberlemişti. Büyüyü ezberden okumaya çalıştığında her zamanki engellerin zihninde var olduğunu hissetmişti. Nesneyi, şamdanı, kımıldatmayı başaramamıştı, ancak şamdan birkaç saniye titremiş ve Pug kısa bir süre, nesneye zihninin bir parçasıyla dokunmuş gibi hissetmişti. Bir tür ilerleme kazandığı için mutlu olduğundan eski bungunluğundan büyük ölçüde sıyrıldı ve çalışmalarına kaldığı yerden şevkle başladı.

Kulgan hâlâ kendi hızını bulması için onu yalnız bırakıyordu. Büyünün doğası üzerine birçok uzun sohbetleri olmuştu, ancak Pug çoğu zaman tek başına çalışıyordu.

Aşağıdaki avludan bağırışlar geldi. Pug penceresine yürüdü. Tanıdık bir siluet görerek dışarı uzandı ve, "Selam, Tomas! Neler oluyor?" diye bağırdı. Tomas başını kaldırıp yukarı baktı.

"Selam, Pug! Gece bir gemi batmış. Enkaz Denizcinin Kederi’nin altında karaya vurmuş. Gel de bak."

"Hemen aşağı geliyorum."

Pug kapıya doğru koşmadan önce bir cüppe aldı, çünkü güneşli bir gün olmasına rağmen, kıyıda hava sert olurdu. Son hızla merdivenlerden inerken az kaldı pastacı Alfan’ı deviriyordu. Mermi gibi kapıya doğru giderken tıknaz pastacının, "Gittiğin yere bakmazsan, Toprak Beyi filan dinlemem, çekerim kulaklarını, evlat!" diye bağırdığını duydu. Mutfak personeli kendilerinden saydıkları çocuğa karşı tavırlarını, başarısından gurur duymak dışında değiştirmemişlerdi.

Pug sesinde kahkahayla geriye seslendi, "Özür dilerim, Aşçıbaşı!"

Pug dış kapının dışında ve Tomas’ın beklemekte olduğu köşenin ardında kaybolurken Alfan ona iyi huylulukla el salladı. Tomas arkadaşını görür görmez yüzünü kapıya çevirdi.

Pug Tomas’ın koluna yapıştı. "Bekle. Saraydan herhangi birine haber verildi mi?"

"Bilmiyorum. Balıkçı köyünden az önce haber geldi," dedi Tomas sabırsızlıkla. "Gel hadi, yoksa köylüler enkazı soyup soğana çevirir."

Dük’ün sarayından herhangi biri gelmeden önce kazadan kurtarılan malların alınması yasal sayılırdı. Bunun sonucunda, köylüler ve kasabalıların bu tür olayları yetkililere haber vermekte işi ağırdan alırlardı. Kıyıya vuran gemide, denizcilik ikramiyelerini almak için ustalarının kargosuna el değdirmemeye kararlı denizcilerin bulunması durumunda, kan dökülmesi ihtimali de olurdu. Bu türden çekişmelerin şiddetli çarpışmalar, hatta ölümle sonlandığı görülmüştü. Halktan herhangi birinin gemide kalmış olabilen denizcilerden zarar görmemesini sağlamak ancak askerlerin orada olması sayesinde mümkün olabilirdi.

"Ah, hayır," dedi Pug. "Orada herhangi bir sorun varsa, Dük de başka kimseye haber vermediğimi öğrenirse, başım dertte, demektir."

"Baksana, Pug. Etrafta koşuşturup duran bunca insan varken, sence Dük’ün duyması uzun sürer mi?" Tomas ellerini saçlarının içinden geçirdi. "Birileri muhtemelen şu anda büyük salonda, ona haberi veriyordun Fannon Usta devriyede ve Kulgan daha bir süre dönmeyecek." Kulgan o gün ilerleyen saatlerde Meecham ile birlikte, bir haftadır kaldığı, ormandaki kulübesinden dönecekti. "Gemi enkazı görmek için tek şansımız bu olabilir." Aniden bir ilham geldi. "Pug, buldum! Sen artık bir saray mensubusun. Gel, oraya vardığımızda da Dük namına açıklama yaparsın." Yüzünde hesapçı bir ifade belirdi. "İyi birkaç şey bulursak da, kim bilecek?"

"Ben bileceğim." Pug bir an düşündü. "Dük namına açıklama yapıp da bir şeyi kendime saklamam doğru olmaz..." Tomas’a onaylamayan bir bakışla baktı... "askerlerinden birinin bir şey almasına izin vermem de öyle." Tomas’ın mahçubiyeti yüzünden belli olduğundan, Pug, "Ama hâlâ enkazı görebiliriz! Haydi gel!" dedi.

Pug birden yeni mevkiini kullanma ve çok fazla şey alınmadan ya da biri zarar görmeden oraya varabilirse, Dük’ün ondan memnun olabileceği fikrine kapılmıştı. "Pekâlâ," dedi. "Atlardan birini eyerlerim ve her şey çalınmadan önce oraya varabiliriz." Pug döndü ve ahırlara doğru koştu. O geniş tahta kapıları açarken Tomas ona yetişti. "Ama, Pug, ben daha önce hiç ata binmedim. Nasıl yapılır, bilmem."

"Çok basit," dedi Pug koşumların durduğu odadan bir koşum takımı ile eyer alarak. Prenses’le gezintiye çıktıkları gün bindiği gri atı gözüne kestirdi. "Ben sürerim, sen de arkamda oturursun. Kollarını belime sarman yeter, düşmezsin."

Tomas kuşkulu görünüyordu. "Sana mı yaslanayım?" Başını iki yana salladı. "Bunca yıldır sana bakan kimdi?"

Pug ona kötü kötü gülümsedi. "Annen. Şimdi bir sorun olursa diye silah deposundan bir kılıç al, bakalım. Hâlâ askercilik oynama şansın var."

Tomas bu ihtimal karşısında sevinmiş görünerek kapıdan hızla çıktı. Birkaç dakika sonra gri renkli at, sırtında iki çocuk olduğu halde ana kapıdan hantalca çıkmış, Denizcinin Kederi’ne doğru yol alıyordu.

Enkaz çocukların göz erimine girdiğinde, köpüklü dalgalar kıyıyı dövüyordu. Bölgeye yaklaşan yalnızca bir iki köylü vardı, onlar da bir atla süvarisinin yaklaştığını görünce anında dağıldılar, çünkü bu sadece enkazdan kurtarılanlara Dük namına sahip çıkmaya gelmiş, saraydan bir asil olabilirdi. Pug dizginleri çekip durduğunda, etrafta hiç kimse yoktu.

Pug, "Haydi gel," dedi, "birileri buraya gelmeden etrafa bakmak için bir iki dakikamız var."

İki çocuk attan inerek atı kayaların ancak elli metre uzağındaki küçük bir çimenlikte otlanmaya bıraktılar. Kumlarda gülerek koşarlarken Tomas kılıcını havaya kaldırmış, kahramanlık destanlarından öğrendiği eski savaş naralarını atarken sesinin vahşi çıkmasına çalışıyordu. Kılıcı kullanmaktaki hüneri konusunda olmayacak hayallere kapılmış değildi gerçi, ama bu birilerinin onlara saldırmadan önce iki kez -en azından kale muhafızları oraya varana kadar- düşünmesine neden olabilirdi.

Enkaza yaklaştıklarında Tomas hafifçe ıslık çaldı. "Bu gemi sırf öylece kayalara bindirmemiş, Pug. Bir fırtınayla buraya sürülmüş gibi görünüyor."

Pug, "Geriye kalan pek bir şey yok, değil mi?" dedi.

Tomas sağ kulağının arkasını kaşıdı. "Hayır, sadece pruvanın {3} bir parçası. Anlamıyorum. Dün gece fırtına yoktu, sadece sert bir rüzgâr vardı. Gemi nasıl olup da böyle paramparça olmuş?"

"Bilmiyorum." Aniden Pug’ın gözüne bir şey çarptı. "Pruvaya baksana. Nasıl boyandığına bak."

Pruva kayaların üzerindeydi, gelgit yükselene kadar orada kalacaktı. Pruva güverte çizgisinden dibine kadar parlak bir yeşil renge boyanmıştı ve üzerinden cila geçilmiş gibi, güneş ışığını yansıtıyordu. Gemi aslanı yerine donuk siyah renkteki su çizgisine kadar parlak sarıdan girift desenler vardı. Pruvanın bir metre aşağısına mavi beyaz renklerde bir göz çizilmişti ve görebildikleri tüm güverte üstü parmaklıları beyaza boyanmıştı.

Pug Tomas’ın koluna yapıştı. "Bak!" Pruvanın ardındaki suyu işaret etti ve Tomas kabaran köpüklerin arasında parçalara ayrılmış, beyaz gemi direğini görebildi.

Tomas bir adım yaklaştı. "Bir Krallık gemisi değil, orası kesin." Pug’a döndü. "Belki de Queg’den gelmişlerdir."

"Hayır," diye yanıtladı Pug. "Sen de benim kadar Queg gemisi gördün. Bu Queg ya da Özgür Şehirler’den gelme bir şey değil. Şimdiye kadar bu sulardan buna benzer bir geminin geçtiğini sanmam. Etrafa bir göz atalım."

Tomas aniden ürkek göründü. "Dikkatli ol, Pug. Burada bir tuhaflık var; içimde de kötü bir his var. Etrafta hâlâ birileri olabilir."

Her iki çocuk da bir dakika etraflarına bakındılar, sonunda Pug, "Sanmam," diye kararını belirtti, "o sereni kırıp da gemiyi böyle fena parçalayacak kadar hızla kıyıya süren her neyse, üzerinde durmaya çalışan herkesi de öldürmüş olmalı."

Daha yakına gelen çocuklar etrafta yatan, dalgalarla kayaların arasına saçılmış, ufak tefek eşyalar gördüler. Kırık çanak çömlek ve tahtalar, yırtılmış kırmızı yelken bezi parçaları ve ipler vardı. Pug durdu ve tanımadığı bir maddeden yapılmış, tuhaf görünümlü bir hançeri yerden aldı. Donuk, gri renkte ve çelikten hafifti, ancak yine de oldukça keskindi.

Tomas kendini parmaklıklara doğru çekmeye çalıştı, ancak kaygan zeminde ayağını sağlam basacak yer bulamadı. Pug çizmelerinin gelgitle yıkanması tehlikesiyle karşılaşana kadar geminin teknesinde ilerledi; denizde yürürlerse gemi enkazına binebilirlerdi, ama Pug güzel giysilerini mahvetmeye isteksizdi. Tomas’ın geride, enkazı incelemekte olduğu yere doğru yürüdü.

Tomas Pug’ın arkasını işaret etti. "O kaya çıkıntısına tırmanırsak, güverteye inebiliriz."

Pug kayayı gördü; altı metre kadar sol taraflarında başlayan ve yukarıya doğru genişleyerek gemi bodoslamasının üzerinde asılı duran tek bir taş çıkıntısı. Tırmanması kolay görünüyordu ve Pug kabul etti. Kendilerini yukarı çektiler ve sırtlarını yarların tabanına dümdüz yaslayarak kaya çıkıntısı üzerinde santim santim ilerlediler. Yol dardı, ama dikkatli adım attıklarında, düşme riski azdı. Teknenin üzerinde bir noktaya ulaştılar. Tomas işaret etti. "Bak. Cesetler!"

Güvertede yatan iki adam vardı, ikisi de tanımadıkları açık mavi zırhlara bürünmüştü. Birinin başını düşen bir mızrak parçalamıştı, ama yüzüstü yatan diğerinde, hareketsizliğinden başka bir yaralanma belirtisi yoktu. Adamın sırtına kayışla tutturulmuş, yabancı görünen, tuhaf testere gibi dişleri olan bir kılıç vardı. Başı da aynı derecede yabancı görünümlü, çanağa benzer, yanlarında ve arkasında çan biçiminde genişleyen, mavi bir miğferle gizlenmişti. Tomas köpüren dalgaların sesini bastırmak için bağırdı, "Kendimi aşağı salacağım. Güverteye çıktıktan sonra bana kılıcı ver, sonra da kendini indir ki, seni tutabileyim."

Tomas kılıcı Pug’a verdikten sonra ağır ağır döndü. Yüzünü yar duvarına vererek çömeldi. Arkaya doğru kayarak kendisini neredeyse serbest kalana kadar aşağıya saldı. Kendini öne iterek kalan bir buçuk metreyi de aşıp güvenli bir iniş yaptı. Pug kılıcı ters çevirdi ve Tomas’a uzattıktan sonra arkadaşının yaptıklarını yineledi; bir an sonra ikisi de güvertede duruyordu. Ön güverte endişe verici bir şekilde öne meyletti ve geminin ayaklarının altında kımıldadığını hissettiler.

"Gelgit yükseliyor," diye bağırdı Tomas. "Gemiden artakalanları havalandırıp kayalarda parçalayacak. Her şey kaybolacak."

"Etrafına bak," diye bağırarak yanıt verdi Pug. "Kurtarılmaya değer ne varsa kaya çıkıntısına fırlatmaya çalışabiliriz."

Tomas başını salladı ve çocuklar güverteyi aramaya başladılar. Pug bedenlerin yanından geçtiğinde onlarla arasında olabildiğince çok mesafe bırakmaya özen gösterdi. Güvertenin dört bir yanında, döküntüler gözlere karmaşık bir sahne sunuyordu. Neyin değerli çıkıp neyin çıkmayacağına karar vermek kolay değildi. Güvertenin arka tarafında, aşağıdaki ana güvertenin arta kalan kısmına -suyun üzerinde kalmış, yaklaşık iki buçuk metre boyunda kalaslar- inen bir merdivenin iki tarafında parçalanmış parmaklıklar vardı. Pug suyun altında kalan kısmın birkaç metreden fazla olamayacağından emindi, yoksa gemi kayalarda daha yukarıda olurdu. Geminin kıçı gelgitle çoktan sürüklenmiş olmalıydı.

Pug güverteye uzandı ve başını yandan sarkıttı. Merdivenin sağ tarafında bir kapı gördü. Tomas’a ona katılmasını seslenerek, merdivenden dikkatle indi. Altındaki dayanaklar çöktüğünden alt güverte bel vermişti. Destek almak için merdivenin tırabzanına tutundu. Bir an sonra, Tomas da yanına gelmişti, Pug’ın etrafından dolandı ve kapıya doğru ilerledi. Kapı yarı açık duruyordu ve Pug’ın bir adım önünde, kapıdan sıkışarak geçti. Kapının yakınındaki bölme duvarında tek bir kapı olduğundan, kamara karanlıktı. Loşlukta birçok zengin görünümlü kumaş parçasıyla darmadağın olmuş bir masadan artakalanları görebiliyorlardı. Bir köşede hamak ya da alçak karyolaya benzer bir şey tepetaklak duruyordu. Birkaç küçük sandık da görülebiliyordu, içindekileri sanki dev bir el sağa sola saçmıştı.

Tomas bu karışıklığın içinde bir şeyler bulmaya çalıştı, ancak hiçbir şeyin önemli ya da değerli olduğundan emin olamadı. Yanlarında parlak renkli şekiller olan, alışılmadık tasarımda bir küçük çanak buldu ve tuniğinin içine yerleştirdi.

Kamaradaki bir şey dikkatini çektiğinden Pug sessizce duruyordu. İçeri adım atmasıyla birlikte tuhaf, onu sıkıştıran bir duyguya kapılmıştı.

Enkaz sallanarak Tomas’ın dengesini bozdu. Tomas kılıcını düşürerek bir sandığa tutundu. "Gemi havalanıyor. Gitsek iyi olur."

Pug cevap vermedi, dikkatini tuhaf izlenimlere odaklamıştı. Tomas koluna yapıştı. "Haydi gel. Gemi bir dakika içinde parçalanacak."

Pug silkinerek Tomas’ın elinden kurtuldu. "Bir saniye. Bir şey var..." Sesi kesildi. Ani bir hareketle dağınık odayı aştı ve mandalla tutturulmuş bir sandıktaki bir çekmeceyi çekerek açtı. Boştu. Bir İkincisini, sonra da üçüncüsünü açtı. Aradığı şey buradaydı. Üzerinde siyah bir kurdele ile siyah bir mühür olan, tomar halindeki bir parşömeni aldı ve gömleğinin içine tıktı.

"Haydi gel," diye bağırdı Tomas’ın yanından geçerek. Basamaklardan koşarak çıktılar ve sürünerek güverteye tırmandılar. Gelgit gemiyi havalandırdığından kendilerini kaya çıkıntısına kolayca attılar ve dönüp oturdular.

Gemi artık gelgitte sürükleniyor, dalgalar çocukların yüzüne ıslak sular püskürtürken, öne arkaya sallanıyordu. Pruva’nın kayarak kayalardan kurtulmasını, kaburgasındaki kalasların, bir ölüm iniltisini andıran yüksek ve derin yırtılma sesleriyle kopmasını izlediler. Pruva yükseğe kalktı ve çocuklar kaya çıkıntısının altındaki yarlara çarpan dalgalarla ıslandılar.

Enkaz hafifçe iskele tarafına meylederek açık denize doğru sürüklendi, onu dışarıya doğru iten gelgit durana dek.

Hantalca geriye, kayalara doğru ilerlemeye başladı. Tomas Pug’ın koluna yapışarak ona kendisini izlemesini işaret etti. Ayağa kalktılar ve yeniden sahilin yolunu tuttular. Kayanın kumun üzerinde asılı durduğu yere geldiklerinde aşağı atladılar.

Yüksek bir gıcırtı üzerine başlarını çevirip enkazın kayalara sürüldüğünü gördüler. Kaburgalar paramparça oldu ve acı bir feryatla ayrıldı. Enkaz sancak tarafına kaykıldı ve döküntüler güverteden denize dökülmeye başladı.

Tomas birden uzanıp Pug’ın koluna yapıştı. "Bak." Gelgitte geriye doğru kayan enkazı işaret etti.

Pug onun neyi işaret ettiğini anlamamıştı. "Nedir?"

"Bir an güvertede tek bir ceset var, sandım."

Pug ona baktı. Tomas’ın yüzünde bir kaygı ifadesi vardı. Bu ifade birden öfkeye dönüştü. "Kahretsin!"

"Ne?"

"Kamarada düştüğüm zaman kılıcı düşürdüm. Fannon kulaklarımı koparacak."

Gelgit, enkazı uçurum cephesinde parçalarken gök gürültüsünü andıran bir ses geminin yok oluşunu haber verdi. Artık bir zamanlar yabancı, ancak güzel olan geminin parçaları denize sürüklenecek, birkaç gün boyunca millerce güneyde sahile vuracaktı.

Keskin bir haykırışla sona eren alçak sesli bir inilti çocukların arkalarını dönmelerine yol açtı. Arkalarında, gemiden kaybolmuş olan adam, palasını sol elinde gevşekçe tutmuş, kumda sürükleyerek yaklaşıyordu. Sağ kolunu yan tarafına sıkıca yapıştırmıştı; mavi göğüslüğüyle miğferinin altından kan sızdığı görülüyordu. Öne doğru yalpalayarak bir adım attı. Yüzü kül renginde, gözleri acı ve şaşkınlıkla açılmıştı. Çocuklara anlayamadıkları bir şeyler haykırdı. Silahsız olduklarını göstermek için ellerini havaya kaldırarak ağır ağır gerilediler.

Adam onlara doğru bir adım daha attı ve dizleri kırıldı. Sendeleyerek kendini dikleştirdi ve bir anlığına gözlerini kapadı. Kısa ve tıknazdı, kollarıyla bacaklarında güçlü kaslar vardı. Göğüslüğünün altına mavi bezden kısa bir etek giymişti. Kollarında kolluklar vardı, bacaklarınıysa sırımla bağlanmış sandalların üzerine deriyi andıran baldır zırhları kaplıyordu. Elini yüzüne götürdü ve başını iki yana salladı. Gözleri açıldı ve yeniden çocuklara baktı. Bir kez daha yabancı lisanla konuştu. Çocuklar hiçbir şey söylemeyince, öfkelenir gibi göründü ve ses tonuna bakılırsa soru olan bir dizi yabancı sözcük daha söyledi.

Pug dar kumsal şeridini geçmelerini önleyen adamın yanından koşarak geçmek için gereken mesafeyi tarttı. Adamın o korkunç görünümlü kılıcı kullanacak durumda olup olmadığını deneme riskine değer olmadığına karar verdi. Asker çocuğun düşüncelerini sezmiş gibi, sağına doğru yalpalayarak birkaç adım atıp tüm kaçma şanslarını yok etti. Yeniden gözlerini kapadı ve yüzünde kalan az bir renk de solup gitti. Gözleri kaymaya başladı ve kılıç elinden düştü. Artık adamdan bir zarar gelmeyeceği belli olduğundan Pug ona doğru ilerlemeye başladı.

Adama yaklaştığında kumsalın yukarı tarafından bağırışlar duyuldu. Pug ile Tomas Prens Arutha’nın bir bölük süvarinin başını çektiğini gördüler. Yaralı asker başını güçlükle yaklaşan atların sesine çevirdi ve gözleri irileşti. Yüzünden katışıksız bir dehşet ifadesi geçti ve kaçmaya çalıştı. Suya doğru sendeleyerek birkaç adım attı ve yüzüstü kumlara yığıldı.

Pug Dük’ün konsey salonunun kapısına yakın bir yerde duruyordu. Birkaç metre ötede Dük Borric’in yuvarlak toplantı masasında kaygılı bir topluluk oturmaktaydı. Dük ile oğullarının yanı sıra, Rahip Tully, ancak bir saat önce dönmüş olan Kulgan, Kılıçustası Fannon ve Atustası Algon toplanmış, oturmaktaydı. Ciddiydiler, zira yabancı geminin gelişi Krallık için potansiyel bir tehlike sayılıyordu.

Pug kapının öteki tarafında duran Tomas’a hızlı bir bakış attı. Tomas yemek salonunda servis yaptığı zamanlar dışında hiç asillerin huzurunda bulunmamıştı ve Dük’ün toplantı salonunda olmak sinirlerini bozuyordu. Fannon Usta konuştu ve Pug dikkatini yeniden masaya çevirdi.

"Bildiklerimizi yeniden özetlemek gerekirse," dedi yaşlı Kılıçustası, "bu insanların bize tamamen yabancı oldukları açık." Tomas’ın gemiden aldığı çanağı aldı. "Bu çanak, Çömlekçiustamızca bilinmeyen bir tarzda üretilmiş. Başta bunun sadece fırınlanıp sırlanmış kilden olduğunu düşünüyordu, ancak daha yakından incelediğinde böyle olmadığı anlaşıldı. Bir tür deriden, bir kalıbın -belki de ahşap- etrafına sarılmış, sonra da bir tür reçineyle kaplanmış parşömen inceliğindeki derilerden yapılmış. Bildiğimiz her şeyden çok daha dayanıklı."

Bunu kanıtlamak için çanağı masaya sertçe çarptı. Kilden yapılma bir çanak gibi tuzla buz olmak yerine tok bir ses çıkardı. "Şimdi, bu silahlarla zırh daha da zihin karıştırıcı." Mavi göğüslük, miğfer, kılıç ve hançeri işaret etti. "Benzer bir tarzda üretilmiş gibi görünüyorlar." Hançeri kaldırdı ve yere bıraktı. Çanakla aynı tok sesi çıkardı. "Tüm hafifliğine rağmen, neredeyse en iyi çeliğimiz kadar sağlam."

Borric başını salladı. "Tully, sen hepimizden daha eskisin. Buna benzer şekilde inşa edilmiş bir gemi duydun mu hiç?" "Hayır." Tully sakalsız çenesini dalgınlıkla kaşıdı. "Acı Deniz’den, Krallık Denizi’nden, hatta Yüce Kesh’ten dahi böyle bir geminin geldiğini duymamıştım. Krondor’daki Ishap Tapınağı’na haber gönderebilirim. En eskiye dayanan kanıtlar onlardadır. Belki de bu insanlar hakkında bilgileri vardır."

Dük başını salladı. "Lütfen bunu yap. Elfler ve cücelere de haber göndermemiz gerekiyor. Burada bizden yüzyıllar önce bulunuyorlardı ve onların bilgeliğine başvurmamız iyi bir şey olur."

Tully aynı fikirde olduğunu belirtti. "Sonu Olmayan Deniz’den gelen gezginler iseler Kraliçe Aglaranna’nın bu insanlar hakkında bilgisi olabilir. Belki de bu kıyıları daha önce de ziyaret etmişlerdir."

"Abes," diye homurdandı Atustası Algon. "Sonu Olmayan Deniz’in öteki kıyısında hiçbir ulus yoktur. Aksi halde bir sonu olurdu."

Kulgan hoşgörülü bir ifade takındı. "Sonu Olmayan Deniz’in öteki kıyısında başka ülkelerin var olduğuna dair kuramlar vardır. Sadece bizim bu kadar uzun bir yolculuğu gerçekleştirebilecek çapta gemilerimiz yok."

Algon’un tek dediği, "Kuramlar," oldu.

"Bu yabancılar kim olursa olsun," dedi Arutha, "onlar hakkında elimizden gelen her şeyi öğrendiğimizden emin olsak iyi olur."

Algon ile Lyam ona soran gözlerle, Kulgan ile Tully ise ifadesiz bir yüzle baktılar. Arutha devam ederken Borric ile Fannon başlarını salladılar. "Çocukların tarifine göre, geminin bir savaş gemisi olduğu açık. Cıdavralı {4} ağır pruva, mahmuzundan diğer gemilere toslamak için tasarlanmıştır ve yüksek ön güvertenin okçular için mükemmel bir yer olduğu gibi, alçak orta güverte de filika demiriyle kavranan diğer gemilere binmek için elverişlidir. Kıçtaki güvertenin de yüksek olduğunu tahmin ederim. Teknenin daha büyük bir bölümü sağlam kalmış olsaydı, sanırım kürekçi sıraları da bulurduk."

"Bir savaş kalyonu mu?" diye sordu Algon.

Fannon sabırsız görünüyordu. "Elbette, seni avanak." İki usta arasında, zaman zaman hasmane atışmalara dönüşen dostça bir rekabet vardı. "Konuğumuzun silahına bir baksana." Geniş kılıcı işaret etti. "Bu oyuncağı elinde döndüren azimli bir adamın üzerine atınla hücum etmek ister miydin? Bacaklarının altından atını doğrayıp kesiverirdi. O zırh hafif ve tüm o zevksiz renklerine rağmen maharetli bir el tarafından yapılmış. Ben, adamın piyade olduğunu tahmin ediyorum. Güçlü yapısına bakılırsa, yarım gün koştuktan sonra hâlâ savaşabiliyordu." Bıyığını dalgınlıkla ovuşturdu. "Bu insanların arasında yaman savaşçılar var."

Algon yavaşça başını salladı. Arutha koltuğunda arkasına yaslandı, parmaklarını esneterek ellerini çadır gibi birleştirmişti. "Benim anlayamadığım şey," dedi Dük’ün küçük oğlu, "neden kaçmaya çalıştığı. Ona çekilmiş hiç silahımız yoktu ve hücum etmiyorduk. Kaçması için hiçbir neden yoktu."

Borric ihtiyar rahibe baktı. "Bunu öğrenebilecek miyiz?"

Tully’nin kaşları çatılmıştı; kaygılı bir hali vardı. "Sağ tarafına, göğüslüğünün altına gömülmüş uzun bir tahta parçasının yanı sıra, başına da kötü bir darbe almıştı. O miğfer kafatasını kırılmaktan korumuş. Ateşi yüksek ve epey kan kaybetmiş. Sağ çıkmayabilir. Zihin temasına başvurmak zorunda kalabilirim, tabii bilincini buna imkân verecek ölçüde geri kazanabilirse." Pug zihin temasını biliyordu; Tully bunu ona daha önce açıklamıştı. Yalnızca birkaç din adamının uygulayabildiği bir yöntemdi ve hem özne, hem de uygulayan kişi için son derece tehlikeliydi. Buna kalkıştığına göre ihtiyar rahip yaralı adamdan bilgi almak için büyük gereksinim duyuyor olmalıydı.

Borric dikkatini Kulgan’a çevirdi. "Ya çocukların bulduğu tomar?"

Kulgan dalgınlıkla elini salladı. "Bir ön ve bir kısa inceleme yaptım. Büyülü özellikleri olduğuna kuşku yok. Sanırım Pug’ın kamarayı ve o sandığı incelemek için bir dürtü hissetmesi de bu yüzdendi. Büyüye karşı onun kadar duyarlı olan herkes onu fark ederdi." Doğrudan Dük’e baktı. "Ancak ben, amacını daha iyi belirlemek üzere daha ayrıntılı bir inceleme yapmadan önce mührü kırmaya isteksizim. Büyülü mühürlerin kırılması, gerektiğince yapılmadığında, tehlikeli olabilir. Mühür üzerinde oynanmışsa tomar kendi kendisini ya da daha kötüsü, onu kırmaya çalışanları yok edebilir. Bu, büyük güce sahip bir tomarda gördüğüm buna benzer ilk tuzak olmazdı."

Dük bir an parmaklarıyla masada davul çaldı. "Pekâlâ. Bu toplantıyı başka bir güne bırakacağız. Tomardan ya da yaralı adamdan yeni bir şey öğrenilir öğrenilmez, yeniden bir araya geleceğiz." Tully’ye döndü. "Adamın nasıl olduğuna bak ve uyanırsa, elinden geldiği kadarını toparlamak için sanatını kullan." Ayağa kalktı ve diğerleri de onu izlediler. "Lyam, Elf Kraliçesi’ne ve Taş Dağı ile Gri Kuleler’deki cücelere olanların haberini yolla. Onlardan fikir iste."

Pug kapıyı açtı. Dük kapıdan çıktı ve diğerleri de ardından geldiler. En son çıkanlar Pug ile Tomas oldu ve salonda yürürlerken Tomas Pug’ın üzerine doğru eğildi.

"Gerçekten de bir şeyleri başlattık."

Pug başını iki yana salladı. "Adamı ilk bulan biz olduk, o kadar. Biz olmasak, başkası olurdu."

Tomas odadan ve Dük’ün inceleyen bakışlarından uzaklaştığına memnun görünüyordu. "Bunun sonu kötüye varırsa, umarım bunu hatırlarlar."

Tully yaralı adamın yardımcıları tarafından bakıldığı kendi dairesine yönelirken Kulgan da merdivenlerden kuledeki odasına çıktı. Dük ile oğulları bir kapıdan geçip kendi özel dairelerine geçerek çocukları holde yalnız bıraktılar.

Pug ile Tomas bir depo odasından geçerek mutfağa gittiler. Megar durmuş, birkaçı çocuklara ellerini sallayarak selam veren mutfak çalışanlarına nezaret ediyordu. Oğlunu ve evlatlığını gördüğünde gülümsedi ve, "Eh, bu defa burnunuzu ne gibi bir belaya soktunuz, bakalım?" dedi. Megar kum rengi saçları ve içten bir çehresi olan, esnek bir adamdı. Tomas’a kabataslak bir çizimin tamamlanmış bir tabloya benzemesi gibi benziyordu. Orta yaşlarını süren, hoş görünümlü bir adamdı, ancak Tomas’ı diğerlerinden ayıran zarif yüz hatları onda yoktu.

Megar sırıtarak, "Herkese Tully’nin dairesindeki o adam konusunda ağızlarını tutmaları söyleniyor ve haberciler oradan oraya, bir yerden bir yere koşuşturup duruyor. Krondor Prensi’nin yedi yıl önceki ziyaretinden beri böyle patırtı görmedim!" dedi.

Tomas tabakların birinden bir elma kaptı ve zıplayarak bir masanın üzerine oturdu. İki ısırık arasında babasına olan biteni anlattı.

Pug onları tezgâha dayanarak dinledi. Tomas öyküyü minimum düzeyde süsleyerek aktarmıştı. Bitirdiğinde Megar başını iki yana salladı. "Eh, eh. Yabancılar, öyle mi? Umarım yağmacı korsanlar değildirler. Son zamanlarda oldukça huzurlu zamanlar geçirdik. Kara Yol Kardeşliği’nin," -tükürerek bir işaret yaptı- "katil ruhlarına lanet olsun, goblinlerle o belaları başlattığı zamandan beri on yıldır. O türden bir kargaşayı yeniden hoş karşılayacağımı sanmam, tüm erzakları sınır boylarındaki köylere göndermek filan. Neyin en çabuk bozulacağına ve neyin en uzun dayanacağına göre yemek pişirmek. Bir ay doğru dürüst bir yemek pişiremedimdi."

Pug gülümsedi. Megar’ın en zor olasılıkları dahi alıp, temel öğelerine bölmek gibi bir yeteneği vardı: durumun mutfak personeline ne kadar rahatsızlık vermesinin beklenebileceğini hesap etme yeteneği.

Tomas tezgâhtan aşağı atladı. "Ben en iyisi askerlerin yemekhanesine gidip Fannon Usta’yı bekleyeyim. Yakında görüşürüz." Mutfaktan koşarak çıktı.

Megar, "Durum ciddi mi, Pug?" diye sordu.

Pug başını iki yana salladı. "Biliyorum, diyemem. Bilmiyorum. Tully’yle Kulgan’ın endişeli olduğunu ve Dükün sorunu elfler ve cüceler ile konuşacak kadar önemsediğini biliyorum. Olabilir."

Megar Tomas’ın çıktığı kapıya baktı. "Savaş ve katliam için kötü bir zaman olurdu." Pug Megar’ın yüzündeki gizleyemediği kaygıyı görebiliyor ve yeni asker olmuş bir oğlun babasına söyleyecek hiçbir şey bulamıyordu.

Pug kendisini tezgâhtan iterek uzaklaştırdı. "Ben de gitsem iyi olacak, Megar." Mutfaktaki diğerlerine el sallayarak veda etti ve mutfaktan çıkıp avluya yürüdü. Dükün dairesindeki toplantının ciddi havası onu endişelendirdiğinden, pek ders çalışacak durumda değildi. Hiç kimse ortaya çıkıp da fazla bir şey söylememişti, ancak yabancı geminin bir işgal filosunun öncüsü olması olasılığını değerlendirmekte oldukları açıktı.

Pug dolanarak kalenin yan tarafına gitti ve Prenses’in ufak çiçek bahçesine çıkan üç basamağı tırmandı. Taş bir banka oturdu, çitler ve dizi dizi gül ağaçları avlunun büyük bölümünü gözlerden gizliyordu. Hâlâ muhafızların siperlerde devriye gezdiği yüksek surların tepelerini görebiliyordu. Bunun kendi düş gücünün bir ürünü mü olduğunu, yoksa askerlerin o gün özellikle mi dikkatli olduğunu merak etti.

Kibar bir öksürük dönmesine neden oldu. Bahçenin öteki tarafında Prenses Carline, Toprak Beyi Roland ve küçük nedimelerinden ikisiyle birlikte duruyordu. Pug kalede hâlâ şöhret sahibi biri sayıldığından, kızlar gülümsemelerini gizlediler. Carline onları, "Toprak Beyi Pug ile özel olarak konuşmak istiyorum," diyerek kovaladı. Roland önce tereddüt etti, sonra da kaskatı bir şekilde eğildi.

İki genç hanım omuzlarının üzerinden kıkırdayarak Pug ile Carline’e bakıyorlar, bu da Roland’ın sinir bozukluğunu daha da artırıyor gibi görünüyordu.

Pug Carline yaklaşırken ayağa kalktı ve acemice eğildi. Carline ters bir tavırla, "Ah, otur haydi. Bu budalalıklar bana bıkkınlık veriyor ve ihtiyacım olanın tümünü Roland’dan görüyorum," dedi.

Pug oturdu. Kız onun yanında yerini aldı ve ikisi de bir an sessiz kaldılar. Neden sonra Carline, "Seni bir haftadan uzun zamandır görmedim. Meşgul müydün?" dedi.

Kız ve onun değişken ruh halleri kafasını karıştırdığından Pug kendini rahatsız hissetti. Pug’a sadece üç hafta önce, onu trollerden kurtararak kale personeli arasında bir dedikodu kasırgası yarattığı zamandan beri sıcak davranıyordu. Ancak diğerlerine, özellikle de Toprak Beyi Roland’a karşı hâlâ asabiydi.

"Derslerimle meşguldüm."

"Pöf! O berbat kulede çok fazla zaman geçiriyorsun."

Pug kule odasını hiç de berbat saymıyordu -biraz rutubetli olması dışında. Orası onundu ve kendini orada rahat hissediyordu.

"İsterseniz atla gezintiye gidebiliriz, Majesteleri."

Kız gülümsedi. "Bu hoşuma giderdi. Ancak korkarım, Leydi Marna buna izin vermez."

Pug şaşırmıştı. Prenses’i koruma şeklinden sonra, kızın analığının bile kendisinin nezih bir refakatçi olduğunu kabul edeceğini düşünmüştü. "Neden vermesin ki?"

Carline gülümsedi. "Düşüncesine göre, halktan biri olduğun zamanlarda haddini bilirmişsin. Artık bir saraylı olduğundan, bazı emellerin olacağından kuşkulanıyor." Dudaklarında hafif bir gülümseme dolaştı.

"Emeller mi?" dedi Pug anlamayarak.

Carline utangaç bir tavırla, "Daha üst bir mevkiye kavuşmak yolunda hırsların olduğunu düşünüyor. Beni bazı yönlerden etkilemeye çalıştığını düşünüyor," dedi.

Pug Carline’e boş boş baktı. Aniden kafasında bir şimşek çaktı ve önce, "Ah," sonra da, "Ah! Majesteleri," dedi. Ayağa kalktı. "Böyle bir şeyi asla yapmam. Demek istediğim asla aklımdan bile geçmez... yani..."

Carline birden ayağa kalktı ve Pug’a dargın bir bakış attı. "Oğlanlar! Hepiniz ahmaksınız." Uzun, yeşil giysisinin eteklerini toplayarak bir hışımla oradan uzaklaştı.

Pug oturdu, kız kafasını öncekinden de çok karıştırmıştı. Öyle görünüyordu ki adeta... Düşüncenin kesilip gitmesine izin verdi. Kızın kendisine karşı bir şeyler hissetmesi ihtimali ne kadar yüksek görünürse, bu olasılık onu o kadar endişeye sevk ediyordu. Carline kısa bir süre önce düşlerinde hayal ettiği masal prensesinden epey fazlaydı. Küçük ayaklarından birini yere vurarak bir kaşık suda tüm kaleyi sarsabilecek bir fırtına koparabilirdi. Prenses çapraşık bir zihne sahipti, çelişkili tabiatı da cabası.

Derin düşüncelerini sürdürmesine yandan ok gibi geçen Tomas engel oldu. Arkadaşı gözüne ilişince üç basamağı bir sıçrayışta çıktı ve onun önünde nefes nefese durdu. "Dük bizi istiyor. Gemideki adam öldü."

Dük’ün toplantı odasında aceleyle toplandılar; bir haberci kapısını vurduğunda cevap vermeyen Kulgan dışında. Büyülü tomar sorununa kendisini derinden kaptırdığı düşünüldü.

Peder Tully solgun ve süzgün görünüyordu. Pug onun görünüşü karşısında hayrete düşmüştü. Aradan bir saatten biraz fazla zaman geçmesine rağmen, ihtiyar rahip bu arada birkaç uykusuz gece geçirmiş gibi görünüyordu. Gözleri kızarmıştı ve çevresinde derin, mor halkalar vardı. Yüzü kül gibiydi ve alnında hafif bir ter parıltısı görülüyordu.

Borric rahibe bir rafta duran sürahiden bir kadeh şarap doldurup verdi. Tully perhiz yapan biri olduğundan tereddüt etti, sonra da kana kana içti. Diğerleri masanın çevresinde önceki konumlarını aldılar.

Borric Tully’ye baktı ve, "Ee?" dedi.

"Kumsaldaki asker bilincini yalnızca birkaç dakikalığına yeniden kazandı, ölmeden önce son bir çırpınışla. Bu zaman zarfında onunla temas kurmak amacıyla zihnine sızabilme fırsatını buldum. En son hummalı düşleri boyunca onunla birlikte kalarak onun hakkında elimden gelebildiğince çok şey öğrenmeye çalıştım. Teması neredeyse zamanında koparamayacaktım."

Pug’ın beti benzi attı. Zihnin teması süresince rahip ile öznenin zihni bir olurdu. Adam öldüğünde Tully teması koparmamış olsaydı, ölebilir ya da aklını yitirebilirdi, zira iki adam düşüncelerinin yanında duygularını, korkularını ve duyu izlenimlerini de paylaşırdı. Tully’nin bitkin halini anlıyordu artık: İhtiyar rahip işbirliği yapmayan bir özneyle bağlantıyı sürdürmek için büyük bir enerji harcamış ve can çekişen adamın acısı ve dehşetinden payına düşeni almıştı.

Tully biraz daha şarap içtikten sonra devam etti. "Bu adamın ölüm döşeğindeki düşleri hummalı sanıların ürünü değilse, korkarım ortaya çıkışı endişe verici bir durumun habercisi." Tully şaraptan bir yudum daha aldı ve kadehi yana itti. "Adamın adı Xomich idi. Tsuranuanni İmparatorluğu adlı bir yönetimin altındaki Honshoni ulusunun basit bir askeriydi."

Borric, "Ne bu ulusun, ne de o İmparatorluğun adını hiç duymadım," dedi.

Tully başıyla onayladı ve, "Duymuş olsanız, şaşırırdım," dedi. "O adamın gemisi Midkemia’daki hiçbir denizden gelmiyordu." Pug ile Tomas birbirlerine baktılar ve Pug tüylerinin ürperdiğini hissetti; Tomas’ın yüzünün solmasına bakılırsa, o da aynı şeyi hissetmişti.

Tully sözlerine devam etti. "Bu işin nasıl başarıldığı konusunda fikir yürütmekten fazlasını yapamayız, ancak bu geminin kendi zamanımız ve mekânımızdan ayrı, başka bir dünyadan geldiğine eminim." Soruların sorulmasına fırsat vermeden, "Bırakın, açıklayayım," dedi.

"Bu adam hummaya tutulmuştu ve aklı dalıp gidiyordu." Tully’nin yüzünden hatırladığı acının ürpertisi geçti. "Yalnızca ’Yüce’ olarak düşündüğü birinin onur muhafızlarından biriydi. Birbiriyle çelişen görüntüler vardı ve emin olamıyorum, ancak çıktıkları yolculuğun tuhaf kabul edildiği anlaşılıyor, hem bu Yüce’nin varlığı, hem de görevin niteliği yüzünden. Elde edebildiğim tek düşünce, Yüce’nin gemiyle yolculuk etmeye ihtiyaç duymadığı. Bunun ötesinde küçük, ama hızlı ve birbiriyle bağlantısız izlenimler aldım. Yankora olarak bildiği bir şehir vardı, derken korkunç bir fırtına ve ani, kör eden bir parlaklık vardı, bu gemiye düşen yıldırım olabilir, ama ben öyle olduğunu sanmam. Kaptanı ve yoldaşlarının sulara kapılıp denize düştüğüne dair bir düşünce vardı. Sonra kayalara çarpma." Bir an durdu. "Bu görüntülerin o sırada gerçekleştiğinden emin değilim, çünkü mürettebatın kör eden ışıktan önce kaybolmasını muhtemel buluyorum."

"Neden?" diye sordu Borric.

"Kendimin ilerisine geçtim," dedi Tully. "Öncelikle neden bu adamın başka bir dünyadan geldiğini sandığımı açıklamak istiyorum.

"Bu Xomich yetişkinlik çağına büyük ordularla yönetilen bir ülkede erişmişti. Gemileri denizlerde hüküm süren, savaşçı bir ırk onlarınki. Ama hangi denizlerde? Bildiğim kadarıyla bu halkla temas kurulduğundan bahseden hiç olmamıştı. Daha da ikna edici başka görüntüler de var. Kesh’in merkezindeki, bizim bildiklerimizin en büyükleri olanlardan çok daha geniş, koca şehirler. Büyük bir bayramda geçit resmindeki, bir tribününün önünden geçen ordular; Kral’ın Batı Ordusu’ndan daha büyük şehir garnizonları."

Algon, "Yine de, onların," -bunu kabul etmekte güçlük çekiyormuş gibi durdu, "-Sonu Olmayan Deniz’in öteki kıyısından gelmediğini gösteren hiçbir kanıt yok." Bu olasılık onu o dünyada olmayan bir yer düşüncesinden daha az rahatsız eder gibiydi.

Tully sözünün kesilmesine kızmış gibiydi. "Daha, çok daha fazlası var. Onu çoğu yurdu hakkındaki düşlerinde izledim. Duyup gördüklerime hiç benzemeyen yaratıkları, öküz gibi arabaları çeken, altı bacaklı şeyleri ve böceklere ya da sürüngenlere benzeyen, ama insanlar gibi konuşan başka yaratıkları hatırlıyor. Ülkesi sıcaktı ve hatırladığı güneş bizimkinden daha iri ve yeşil renkteydi. Bu adam bizim dünyamızdan değildi." Bu son sözler kesin bir ifadeyle söylenerek odadaki herkesin şüphelerine bir son vermişti. Tully emin olmadıkça böyle bir ifadede asla bulunmazdı.

Herkes söylenenler üzerinde düşünürken oda sessizdi. Çocuklar da olanları izliyor ve bu duyguyu paylaşıyordu. Kimse konuşmak istemiyor gibiydi, sanki konuşmak, rahibin verdiği bilgileri bir hakikat olarak sonsuza kadar mühürleyecek, sessiz kalmak ise bir kâbus misali gelip geçmesini sağlayabilecekti. Borric ayağa kalkıp pencereye doğru yürüdü. Pencere kalenin arka taraftaki boş bir duvarına bakmasına rağmen, sanki orada başında dönüp duran sorulara bir yanıt sağlayacak bir şeyler ararcasına gözünü dikmiş, bakıyordu oraya. Hızla arkasını döndü ve, "Buraya nasıl gelmişler, Tully?" dedi.

Rahip omuzlarını silkti. "Belki de Kulgan’ın kullandıkları yöntem konusunda bir kuramı vardır. Benim kendimce kurguladığım en muhtemel olaylar dizisi şöyle: Gemi fırtınada delindi; geminin kaptanı ve mürettebatının büyük bölümü kayboldu. Son çare olarak bu Yüce, her kimse, gemiyi fırtınadan çıkarmak, hava koşullarını değiştirmek ya da başka bir büyük iş gerçekleştirmek üzere bir büyü yaptı. Bunun sonucunda gemi kendi dünyasından bizimkine savrularak Denizcinin Kederi sahili açıklarında ortaya çıktı. Gemi kendi dünyasında hızla hareket ediyorduysa, buraya da aynı hareketi sürdürerek varmış ve batı rüzgârı sert estiğinden, yok denecek kadar az mürettebatı kalmış olan gemi doğrudan kayalara sürülmüş olabilir. Ya da sadece kayaların üzerinde ortaya çıkmış, buraya vardığı anda parçalanmış olabilir."

Fannon başını iki yana salladı. "Başka bir dünyadan. Bu nasıl mümkün olabilir?"

İhtiyar rahip ellerini kaldırarak şaşkınlık belirten bir hareket yaptı. "Elimizden gelen tek şey, fikir yürütmek. Ishapialıların tapınaklarında eski tomarları vardır. Bunlardan bazılarının, kendileri de daha eski tomarların birer kopyası olan, eski tomarların birer kopyası olduğu rivayet edilir. Orijinallerin kesintisiz bir zincir halinde Kaos Savaşları zamanına dayandığını savunurlar. Bunların arasında ’başka düzlemler’, ’başka boyutlar’ ve bizim unuttuğumuz kavramlardan bahsedilir. Ancak açık olan bir şey vardır. Bilinmeyen ülkeler ve halklardan bahsederler ve insanoğlunun bir zamanlar başka dünyalara ya da başka dünyalardan Midkemia’ya yolculuk ettikleri fikrini öne sürerler. Bu kavramlar yüzyıllar boyunca dini tartışmaların merkezinde yer almıştır ve hiç kimse bunların herhangi birinde gerçeklik payı olup olmadığını kesin bir şekilde ifade edememiştir." Durdu, sonra, "Şimdiye kadar," dedi. "Xomich’in zihnindekileri görmemiş olsam, bugünkü olayları açıklayan böylesi bir kuramı kabul etmezdim. Ama şimdi..."

Borric odayı geçerek koltuğunun arkasına geldi, elleriyle yüksek arkalığın iki yanını kavramıştı. "Bu olanaksız görünüyor."

"Geminin ve adamın burada olduğu bir gerçek, Baba," dedi Lyam.

Arutha kardeşinin sözlerine kendi sözlerini ekledi. "Bizim de bu işin tekrarlanması olasılığının ne kadar olduğuna karar vermemiz gerekiyor."

Borric Tully’ye, "Bunun ciddi bir durumun habercisi olabileceğini söylediğinde haklıydın," dedi. "Büyük bir İmparatorluk dikkatini Crydee ile Krallık’a çevirecek olursa..."

Tully başını iki yana salladı. "Borric, seni eğittiğim zamanların üzerinden o kadar mı zaman geçti ki, konunun can alıcı noktasını tamamen kaçırıyorsun?" Dük itiraz edecek olunca kemikli elini kaldırdı. "Beni affedin, lordum. Yaşlı ve yorgunum, görgü kurallarını unutuyorum. Ama hakikat yine de hakikattir. Kudretli bir ulus ya da daha doğrusu uluslar imparatorluğu onlar ve bize ulaşmak için bir yolları varsa, bunun sonuçları feci olabilir, ancak en kötüsü bu Yüce’nin sanatında güçlü bir büyücü ya da din adamı olması ihtimalidir. Zira o türünün tek örneği değilse, bu İmparatorluk içinde onun gibi başkaları da varsa ve gerçekten de bu dünyaya büyü marifetiyle ulaşmaya çalıştılarsa, o zaman bizim için gerçekten de buhranlı zamanlar yolda, demektir."

Masadaki herkes hâlâ onun neden bahsettiğini anlamıyor gibi göründüğünden Tully, ümit vaat eden, ancak ara sıra kafaları çalışmayan bir öğrenci grubuna ders veren sabırlı bir hoca gibi sözlerine devam etti. "Geminin ortaya çıkışı şans eseri olabilir ve eğer öyleyse, bu sadece merak uyandıran bir şey olur. Ancak buraya gelişi önceden tasarlanmış bir şeyse, tehlikede olabiliriz, çünkü bir gemiyi başka bir dünyaya taşımak benim havsalamın {5} almadığı ölçekte bir büyüdür. Bu insanlar, kendilerine verdikleri adla Tsuraniler, bizim burada olduğumuzu biliyorlarsa ve bize ulaşmak için bir yöntemleri varsa, o zaman sadece gücünün doruğunda olan rakibimiz, eli dünyanın bu ücra köşesine kadar uzandığı zamanlarda Yüce Kesh’in sahip olduğuna denk ordulardan korkmakla kalmayıp, bildiğimiz tüm büyülerden daha büyük büyüyle yüzleşmemiz gerekir."

Borric başını salladı, çünkü bu sonuç, bir kez ifade edildiğinde apaçık ortadaydı. "Bu konuda hemen Kulgan’ın görüşüne başvurmalıyız."

"Bir şey daha, Arutha," dedi Tully. Prens düşüncelere dalmış olduğundan, sandalyesinden başını kaldırdı. "Xomich’in senden ve adamlarından neden kaçmaya çalıştığını biliyorum. Sizlerin kendi dünyasından tanıdığı, Thûn adında, Tsuranilerin korktuğu insan başlı at biçimindeki yaratıklar olduğunuzu sandı."

"Neden böyle sansın ki?" diye sordu şaşırmış görünen Lyam.

"Daha önce hiç at ya da ona uzaktan yakından benzeyen bir şey görmemişti. Bu insanlarda hiç at bulunmadığını sanıyorum."

Dük yeniden oturdu. Parmaklarıyla masada davul çalarak, "Rahip Tully’nin dedikleri doğruysa, bazı kararlar vermemiz ve bunu çabuk yapmamız gerekir. Bu insanları kıyılarımıza getiren sadece bir kazaysa, korkacak pek bir şey olmayabilir. Ancak, buraya gelişleri önceden planlanmış bir şeyse, ciddi bir tehlikeyle karşı karşıya olduğumuzu düşünmeliyiz. Bizler Krallık’taki garnizonlar arasında sayıca en az olanıyız ve buraya güçlerini toplayıp gelmeleri durumunda işimiz hayli zor olacaktır," dedi.

Diğerleri mırıldanarak onunla hemfikir olduklarını belirttiler ve Dük, "Çoğu noktada Rahip Tully’yle aynı fikirde olmaya meyilli de olsam, burada söylenmiş olan şeylerin hâlâ spekülasyon olduğunu anlamaya çalışmamız iyi olur. Bu halk konusunda Kulgan’ın düşüncelerini almalıyız," dedi. Pug’a döndü. "Bak bakalım, ustan bize katılacak durumda mı."

Pug başını sallayıp kapıyı açtıktan sonra kaleden koşarak geçti. Kule merdivenlerine doğru koştu ve onları ikişer ikişer çıktı. Kapıyı vurmak üzere elini kaldırdığında, bir yıldırımın yakınındaymış gibi, kolları ve kafasındaki tüylerin dikilmesine yol açan tuhaf bir hisse kapıldı. Üzerine aniden bir terslik olduğu duygusu çöktü ve kapıyı yumrukladı. "Kulgan! Kulgan! İyi misin?" diye bağırdı, ama hiçbir cevap gelmiyordu. Kapı kolunu denedi ve kilitli olduğunu gördü. Omzunu dayayarak kapıyı zorlamaya çalıştı, ancak yerinden oynamıyordu. Tuhaf duygu geçmişti, ama Kulgan’ın sessizliği karşısında içi korkuyla doldu. Etrafında kapıyı zorlayarak açmakta kullanabileceği bir şeyler aradı ve hiçbir şey bulamayınca merdivenlerden gerisin geri koştu.

Uzun salona koştu. Burada Crydee üniforması içindeki muhafızlar nöbet tutuyordu. En yakındaki ikisine, "Siz ikiniz, benimle gelin. Ustamın başı dertte," diye bağırdı. Tereddüt etmeden çocuğun peşinden, çizmeleriyle taş basamakları çınlatarak çıktılar.

Büyücünün kapısına vardıklarında Pug, "Kırın kapıyı!" dedi. Çabucak mızraklarıyla kalkanlarını bir yana bıraktılar ve omuzlarını kapıya dayadılar. Bir, iki, üç kez asıldılar ve kilit plağının etrafındaki kalaslar itiraz eder gibi inleyerek çatladılar. Son kez omuz verdikten sonra kapı savrularak açıldı. Muhafızlar kendilerini kapının arkasına düşmekten son anda kurtardılar ve yüzlerinde hayret ve şaşkınlıkla geriye adım attılar. Pug bir omuz darbesiyle aralarında kendine yer açtı ve odanın içine baktı.

Kulgan yerde, baygın yatıyordu. Mavi cüppesi perişan haldeydi ve bir kolunu korumak istermiş gibi yüzünün üzerine kapamıştı. Yarım metre uzağında, çalışma masasının durması gereken yerde, parıldayan bir boşluk havada asılı duruyordu.

Pug havadaki bu noktaya baktı. Tam da gri sayılamayacak, geniş bir gri kürede kırılmış bir ışık tayfının izleri parıldıyordu. Pug ardını göremiyordu, ama içinde katı bir şey yoktu. Gri mekândan, büyücüye uzanmakta olan bir çift insan kolu çıkıyordu. Kollar Kulgan’ın cüppesinin kumaşına dokunduklarında durup kumaşı yokladılar. Bir karar verilmiş gibi, Kulgan’ın kolunu bulana kadar bedeninde gezindiler. Eller onu kavradı ve kolunu boşluğa doğru kaldırmaya çalıştılar. Pug dehşet içinde kalakalmıştı, çünkü boşluğun öte yanındaki her kim ya da her ne ise, tıknaz büyücüyü yukarı ve içeri çekmeye çalışıyordu. Bir çift el daha büyücünün kolunu birinci çiftin tuttuğu yerin yakınından kavradı; Kulgan boşluğa doğru çekiliyordu. Pug döndü ve mızraklardan birini, hayret içindeki muhafızların yasladığı duvardan aldı. Askerlerden ikisi de bir hamle yapamadan, gri noktaya nişan aldı ve mızrağı fırlattı.

Mızrak onlarla Kulgan’ı ayıran üç metreyi uçarak aştı ve boşluğun içinde kayboldu. Kısa bir an sonra, kollar Kulgan’ı bırakıp çekildiler. Gri boşluk aniden titreşerek ortadan kayboldu; yerini bir şaklamayla hava doldurdu. Pug Kulgan’ın yanına koştu ve ustasının başında eğildi.

Büyücü nefes alıyordu, ama yüzü bembeyazdı ve ter damlalarıyla kaplıydı. Teni soğuk ve yapışkandı. Pug Kulgan’ın şiltesine koştu ve bir battaniye çekti. Büyücünün üzerini örterken muhafızlara, "Rahip Tully’yi bulun," diye bağırdı.

Pug ile Tomas o gece uyuyamayıp sabaha kadar oturdular. Tully büyücüye bakarak olumlu bir tahminde bulunmuştu. Kulgan şok geçiriyordu, ama birkaç gün içinde kendini toplardı.

Dük Borric, Pug ile muhafızları tanık oldukları şey hakkında sorguya çekmişti ve kale galeyan halindeydi. Tüm muhafızlar yataktan kaldırılmış, Dükalık’ın sınır boylarındaki devriyeler iki misline çıkarılmıştı. Dük hâlâ geminin ortaya çıkışıyla büyücünün odasındaki olay arasında ne gibi bir bağlantı olduğunu bilmiyordu, ama hâkimiyet bölgesinin güvenliği konusunda hiçbir şeyi şansa bırakmıyordu. Kalenin duvarları boyunca meşaleler yanıyordu ve Uzunburun fenerine ve aşağısındaki kasabaya muhafızlar gönderilmişti.

Tomas, kaledeki az sayıda sakin yer olan Prenses Carline’in bahçesindeki bir parkta Pug’la yan yana oturuyordu. Tomas Pug’a düşünceli bir şekilde baktı. "Sanırım bu Tsuraniler geliyor."

Pug elini saçlarının arasından geçirdi. "Bunu kesin olarak bilmiyoruz."

Tomas’ın sesi yorgun geliyordu. "Sadece içimde öyle bir his var."

Pug başıyla onayladı. "Yarın olup Kulgan bize neler olduğunu anlatabildiğinde öğreneceğiz."

Tomas dışarı, sura doğru baktı. "Buraları hiç böyle tuhaf görmemiştim. Kara Kardeşlik ile goblinlerin bizim küçüklüğümüzdeki saldırısından beri; o zamanları hatırlıyorsun değil mi?"

Pug bir an sessizce başını salladı sonra, "O zaman neyle karşı karşıya olduğumuzu biliyorduk," dedi. "Kara elfler kalelere herkesin hatırlayabildiği en eski zamanlardan beri saldırıyor. Goblinler de... eh, onlar goblin işte."

Uzun süre konuşmadan oturdular; derken taş döşemedeki ayak sesleri birinin gelmekte olduğunu haber verdi. Zincir zırhı ile cüppesi içindeki Kılıçustası Fannon önlerinde durdu. "Ne? Bu saatte daha ayakta mısınız? İkinizin de yatakta olması lazım." İhtiyar savaşçı kale surlarını incelemek üzere başını çevirdi. "Bu gece uyuyamayan birçok adam var." Dikkatini yeniden çocuklara verdi. "Tomas, bir askerin bulabildiği her fırsatta uyuyabilme hünerini kazanması gerekir, çünkü hiç uyumaya fırsat bulamadığı birçok uzun gün olur. Ve Toprak Beyi Pug, senin de uyuyor olman gerekirdi. Şimdi, neden gidip dinlenmeye çalışmıyorsunuz?"

Çocuklar başlarını salladılar, Kılıçustasına iyi geceler dileyip gittiler. Dük’ün muhafız alayının kır saçlı kumandanı onları giderken izledi ve küçük bahçede bir süre, kendi huzursuz edici düşünceleriyle baş başa, bekledi.

Pug kapısının yanından geçen ayak seslerine uyandı. Çabucak pantolonuyla tuniğini çekti ve basamaklardan koşarak Kulgan’ın odasına çıktı. Aceleyle yerine takılan kapıyı ittiğinde Dük ile Rahip Tully’yi Kulgan’ın şiltesinin yanında ayakta durur buldu. Pug ustasının, cılız çıkan, zorla yatakta tutulmaktan yakınan sesini duydu. "Size söylüyorum, iyiyim ben," diye ayak diredi Kulgan. "Sadece bırakın biraz dolanayım, göz açıp kapayıncaya kadar eskisi gibi olurum."

Sesi hâlâ yorgun çıkan Tully, "Eskisi gibi yerle yeksan halde, demek istiyorsun. Tehlikeli bir sarsıntı geçirdin, Kulgan. Seni bayıltan her neyse, seni epey bir marizlemiş. Şansın varmış, çok daha kötüsü olabilirdi."

Kulgan, hiç kimseyi rahatsız etmek istemediğinden kapıda sessizce duran Pug’ı fark etti. "Ha, Pug," dedi, sesi alışılmış gücünü biraz kazanarak. "Gel, gel. Anladığım kadarıyla, tanımadığım yoldaşlarla beklenmedik bir yolculuğa çıkmak zorunda kalmayışımı sana borçluymuşum."

Pug gülümsedi, zira bitkin haline rağmen Kulgan her zamanki gibi neşeli görünüyordu. "Gerçekten hiçbir şey yapmadım, efendim. Sadece bir şeylerin yanlış olduğunu hissettim ve harekete geçtim."

"Çabuk ve doğru şekilde davrandın," dedi Dük gülümseyerek. "Çocuk bir kez daha hanemden birinin sağ salim oluşundan sorumlu. Böyle giderse ona Dükalık Hanesinin Koruyucusu unvanını vermek zorunda kalacağım."

Dük’ün övgüsünden memnun olan Pug gülümsedi. Borric büyücüye döndü. "Seni böyle ateşli gördüğümüze göre, sanırım dün hakkında konuşsak iyi olacak. Yeterince iyi misin?"

Bu soru Kulgan’ın sinirli sinirli bakmasına neden oldu. "Elbette, yeterince iyiyim. On dakikadır anlatmaya çalıştığım da bu zaten." Kulgan yataktan kalmaya davrandı, ama başı dönmeye başladığında, Tully omzuna elini koyup onu engelleyerek onu yeniden dinlenmekte olduğu büyük yastık yığınına yönlendirdi.

"Oradan da pekâlâ konuşabilirsin, sağ ol. Şimdi, yatakta kal."

Kulgan itiraz etmedi. Çok geçmeden kendini daha iyi hissederek, "Tamam, ama pipomu uzatır mısın, lütfen?" dedi.

Pug Kulgan’ın piposuyla tütününü getirdi, büyücü pipoyu sıkıştırırken de ateş çanağından yanan, uzun bir çıra getirdi. Kulgan piposunu yaktı ve istediği gibi yanmaya başlayınca yüzünde memnun bir ifadeyle geriye yaslandı. "Şimdi," dedi, "nereden başlayalım?"

Dük çabucak onu Tully’nin ortaya çıkardıkları konusunda bilgilendirirken rahip de Dük’ün gözünden kaçan birkaç ayrıntıyı ekledi. Sözlerini bitirdiklerinde Kulgan başını salladı. "Bu insanların kökeni konusundaki tahminin büyük ihtimalle doğru. Gemiden getirilen eşyaları gördüğümde bu olasılıktan kuşkulanmıştım ve dün bu odada olup bitenler düşüncelerimi doğruladı." Bir an durarak düşüncelerini topladı. "Tomar bu halkın, Tsurani halkının bir büyücüsünün karısına yazdığı bir mektuptu, ama sadece bundan ibaret değildi. Mühür okuyanı mektubun sonunda bulunan bir büyüyü yapmaya zorlayacak şekilde büyüyle donatılmıştı. Bu, normalde okumayı bilsin, bilmesin, herkesin tomarı okumasını sağlayan, olağanüstü bir büyü."

Dük, "Bu tuhaf bir şey," dedi.

Tully, "Hayret verici," dedi.

"Bunlar benim için tamamıyla yeni kavramlar," diye itiraf etti Kulgan. "Her neyse, mektubu büyücüler tarafından yazılan mektuplarda sıkça görülen büyülü tuzaklardan korkmadan okuyabilmek üzere o büyüyü etkisiz hale getirmiştim. Lisan, elbette yabancıydı ve tercüme etmek için başka bir tomardaki büyüyü kullandım. Lisanı bu büyü sayesinde anladıktan sonra bile, bahsedilen her şeyi tam olarak anlamadım.

"Fanatha adlı bir büyücü gemi yoluyla kendi dünyasındaki bir şehre yolculuk ediyordu. Denize açıldıktan birkaç gün sonra, şiddetli bir fırtınaya kapıldılar. Gemi direğini kaybetti ve mürettebatın büyük bölümü denize düştü. Büyücü tomarı yazmak için az bir zaman ayırdı -aceleyle yazılmıştı- ve üzerine büyüleri yaptı. Öyle anlaşılıyor ki, bu adam gemiden istediği zaman ayrılıp evine ya da başka bir yere güvenlik içinde dönebilirmiş, ama gemi ve taşıdığı yük konusundaki kaygıları bunu yapmasını engellemiş. Bu konuda emin değilim, ama mektubun üslubundan, yaşamını gemideki diğerleri için tehlikeye atmasının alışılan bir şey olmadığı anlaşılıyordu. Kafa karıştıran başka bir şey de, ’Savaş Lordu’ olarak andığı birine karşı görevinden bahsetmesiydi. Çok ufak şeylerden bir sonuç çıkarmaya çalışıyor olabilirim, ancak mektuptaki hava bana bunun kişisel bir görevden çok bir onur meselesi ya da verilmiş bir söz yüzünden olduğunu düşündürüyor. Her halükârda notu kaleme aldı, mühürledi, sonra da gemiyi büyü marifetiyle hareket ettirme işine kalkışacaktı."

Tully başını hayretle iki yana salladı. "İnanılır gibi değil."

Kulgan, "Ve bizim büyüden anladığımız kadarıyla, olanaksız," diye ekledi heyecanla.

Pug büyücünün mesleki ilgisinin, düpedüz kaygılı görünen Dük tarafından paylaşamadığını fark etti. Çocuk Tully’nin, bu insanların Krallığı işgal etmeleri durumunda, bu ölçekte büyünün ne anlama geleceğine dair söylediklerini hatırladı. Büyücü, "Bu insanlar bizim yalnızca üzerinde fikir yürütebileceğimiz güçlere sahip," diye devam etti. "Büyücü bazı konularda son derece açıktı - bu kadar kısa bir mesaja bunca çok fikri sıkıştırma yeteneği, olağanüstü düzenlilikte bir zihne delalet ediyor.

"Karısını, geriye dönmek için elinden geleni ardına koymayacağına dair ikna etmeye son derece özen göstermişti. ’Yeni Dünya’ya bir gedik açmaktan bahsediyordu, zira -ve bunu tam olarak anlamadım- bir köprü zaten kurulmuştu ve sahip olduğu bir aygıt gemiyi kendi dünyasında hareket ettirecek... bir çeşit yetiden yoksundu. Tüm belirtilere göre, bu umutsuz bir kumardı. Tomara ikinci bir büyü yerleştirdi -beni sonunda yakalayan da bu oldu. İlk büyüyü etkisiz hale getirdiğimde İkinciyi de saf dışı bıraktığımı sanmıştım, ama yanılmışım. İkinci büyü, birisi tomarı yüksek sesle okumayı tamamlar tamamlamaz harekete geçecek şekilde tasarlanmıştı, büyü sanatının duyulmadık bir örneği daha. Büyü bu gediklerden yeni bir tanesinin açılmasını sağlayacaktı, böylece mesaj önce ’Meclis’ adı verilen bir yere, oradan da büyücünün karısına aktarılacaktı. Neredeyse mesajla birlikte gediğe kapılacaktım."

Pug öne doğru bir adım attı. Düşünmeden, "O zaman o eller onu bulmaya çalışan arkadaşlarının elleri olabilirdi," deyiverdi.

Kulgan çırağına baktı ve başıyla onayladı. "Bu da bir olasılık. Her halükârda, bu olaydan çok şey çıkarabiliriz. Bu Tsuraniler büyüyü denetlemek konusunda, bizlerin düşüncelerimizde ancak ucundan kıyısından kavrayabileceğimiz ölçüde denetleme yeteneğine sahipler. Gedikler konusunda çok az, özellikleri konusunda da hiç bilgimiz yok."

Dük şaşırmış görünüyordu. "Lütfen açıkla."

Kulgan piposundan bir nefes aldı, sonra, "Büyü, doğası gereği, kararsızdır," dedi. "Zaman zaman bir büyü öylesine çarpılır ki -bunun neden olduğunu bilemiyoruz- ...dünyanın dokusunu yırtar. Kısa bir süreliğine bir gedik açılır ve... bir yerlere açılan bir geçit oluşur. Böylesi olaylar konusunda bundan öte pek bir şey bilinmez, muazzam enerji boşalımlarına yol açtıkları dışında."

Tully, "Bunlar teoriden ibarettir, ancak hiç kimse zaman zaman bir büyü ya da büyü aygıtının aniden bu şekilde patlamasının ve gerçeklikteki bu kararsızlığın ortaya çıkışının nedenini anlamıyor. Bunun gibi birkaç vaka oldu, ancak elimizde sadece ikinci elden gözlemler var. Bu gediklerin oluşumuna tanıklık edenler ya öldüler ya da ortadan kayboldular," dedi.

Kulgan yeniden söze girdi. "Kabul edilen varsayıma göre, bu kişiler gediğin birkaç metre uzağındaki her şeyle birlikte yok oldular." Bir an düşünceli göründü. "Bu durumda o gedik çalışma odamda belirdiği zaman ölmem gerekirdi."

Dük araya girdi. "Tarifinize bakılırsa, gedik dediğiniz bu şeyler tehlikeli."

Kulgan başıyla onayladı. "Aynı zamanda tahmin edilemez. Keşfedilen tüm güçler arasında en denetlenemez olanlar arasındadırlar. Bu insanlar onların nasıl üretildiğini ve dünyalar arasında bir geçit olarak kullanmak üzere nasıl denetlenebildiklerini biliyorlar ve onlardan güvenli bir biçimde geçiyorlarsa, sanatları en muktedir cinsinden, demektir."

Tully, "Bunun öncesinde gediklerin tabiatını biraz tahmin ediyorduk, ancak somut delillerle uzaktan yakından ilgili bir şeye sahip olmamız, ilk defa oluyor," dedi.

Kulgan, "Peh!" dedi. "Yabancı halklar ve bilinmeyen nesnelerin geçen yıllar içinde zaman zaman aniden ortaya çıktığı görülmemiş şey değil, Tully. Bu şüphesiz onların nereden geldiğini açıklardı," dedi.

Tully bunu onaylamak konusunda gönüllü değil gibiydi. "Yalnızca teori, Kulgan; kanıt değil. Bu insanlar hep ölüydü; aygıtlar da... hiç kimse tanınmayacak kadar yanmış ve biçimsizleşmiş olmayanların ne olduğunu anlayamadı."

Kulgan gülümsedi. "Gerçekten mi? Ya yirmi yıl önce Salador’da ortaya çıkan adama ne demeli?" Dük’e dönerek, "Bu adam bilinen hiçbir lisanı konuşmuyordu ve son derece tuhaf bir tarzda giyinmişti," dedi.

Tully burnunun üzerinden Kulgan’a baktı. "Aynı zamanda tamamen kaçıktı ve anlaşılır tek kelime edememişti. Tapınaklar ona çok zaman ayırmıştı-"

Borric’in rengi soldu. "Tanrılar adına! Orduları bizimkilerden kat kat büyük, dünyamıza istedikleri zaman ulaşabilen bir savaşçılar ulusu. Ümit edelim, gözlerini Krallık’a çevirmemiş olsunlar."

Kulgan başını salladı ve bir duman bulutu üfledi. "Şimdiye kadar bu insanların görüldüğünü duymadık ve onlardan korkmamız şart olmayabilir, ama içimde bir his..." Bir an düşüncesini tamamlamadan bıraktı. Hafif bir rahatsızlığı gidermek için bir yana eğilerek, "Bir şey olmayabilir, ama mesajda bir köprüden bahsedilmiş olması canımı sıkıyor. Dünyalar arasında kalıcı bir yolun zaten var olduğunu düşündürüyor. Umarım, yanılıyorumdur," dedi. Merdivenlerden gürültüyle çıkan ayakların seslerini duyunca döndüler. Bir muhafız içeri aceleyle girdi ve Dük’ün önünde hazır ola geçerek ona küçük bir kâğıt verdi.

Dük adamı gönderdi ve katlanmış kâğıdı açtı. Hızla okuduktan sonra Tully’ye verdi. "Elflerle cücelere, yanıtları taşıyacak güvercinlerle birlikte hızlı süvariler yollamıştım. Elf Kraliçesi Crydee’ye doğru yola çıktığını ve iki gün içinde buraya varmış olacağını haber veriyor."

Tully başını iki yana salladı. "Yaşadığım süre boyunca, Leydi Aglaranna’nın Elvandar’dan çıktığını hiç duymamıştım. Bu beni iliklerime kadar donduruyor."

Kulgan, "Buraya geldiğine göre, işler ciddi bir hal alıyor olmalı. Umarım yanılıyorumdur, ama sanırım bu Tsuranilerden haberdar olan bir tek bizler değiliz," dedi.

Odaya sessizlik çöktü ve Pug’ı bir çaresizlik duygusu kapladı. Silkinerek kendini bu duygudan kurtardı, ama yankıları daha günlerce onu izleyecekti.

6

ELF MECLİSİ

Pug pencereden dışarı sarktı.

Sabahın erken saatlerinde bastıran şiddetli yağmura rağmen, avluda bir keşmekeş hüküm sürüyordu. Her önemli ziyaret için yapılan gerekli hazırlıklara, bu ziyaretçilerin elf olmasının alışılmamışlığı eklenmişti. Kraliçe Aglaranna’dan ara sıra gelen ziyaretçiler dahi kalede boy gösterdiğinde merak konusu olurdu, çünkü elflerin Crydee nehrinin güneyine geçtiği pek görülen bir şey değildi. Elfler insan topluluklarından uzak yaşardı ve görenekleri tuhaf ve büyülü kabul edilirdi. Bu topraklarda insanların Batı’ya gelmesinden çok uzun zaman öncesinden beri yaşıyorlardı ve Krallığın tüm hak iddia etmelerine karşın, özgür bir halk olduklarına dair, söze dökülmemiş bir anlaşma vardı.

Bir öksürük Pug’ın dönmesine ve büyük bir kitabın üzerinde oturan Kulgan’ı görmesine neden oldu. Büyücü bir bakışıyla çocuğun derslerine geri dönmesi gerektiğini belirtti. Pug kepenkleri kapatıp şiltesine oturdu. Kulgan, "Birkaç saat içinde elflere alık alık bakmak için bol bol zamanın olacak, evlat," dedi. "O zaman derslere ayıracak çok az zamanın kalacak. Elinde olan zamanı en iyi şekilde değerlendirmeyi öğrenmen gerek."

Fantus kafasını çocuğun kucağına yerleştirmek üzere sendeleyerek yaklaştı. Pug bir kitap alıp okumaya başlarken göz kabartılarından birinin arkasını dalgınlıkla kaşıdı. Kulgan, Pug’a büyünün doğasını daha derinden kavramasına yardımcı olacağı umuduyla, farklı büyücüler tarafından anlatılan büyülerdeki ortak nitelikleri bulup çıkarmak görevini vermişti.

Kulgan, Pug’ın trollere yaptığı büyünün o sırada üzerinde bulunan muazzam baskının sonucunda olduğu düşüncesindeydi. Başka büyücülerin yaptıkları araştırmaları incelemenin çocuğa, derslerinde ilerlemesini önleyen engelleri aşmasında yardımcı olabileceğini ümit ediyordu. Kitap Pug’a da çok da ilginç gelmiş ve okuma yazması epey ilerlemişti.

Pug, uzun piposundan büyük duman bulutları üflerken bir taraftan da okumakta olan ustasına göz attı. Kulgan’da önceki günkü zayıflığından eser yoktu ve çocuğun bu saatleri Elf Kraliçesi ile maiyetinin gelişini boş boş beklemek yerine ders çalışarak geçirmesinde ısrar etmişti.

Birkaç dakika sonra Pug’ın gözleri keskin dumandan yaşarmaya başladı ve yeniden pencereye dönüp kepenkleri açtı. "Kulgan?"

"Evet, Pug?"

"Sıcaklık için ateşi yanar tutsak, ama bir şekilde dumanı dışarı taşısak seninle çalışmak çok daha iyi olurdu." Dumanı tüten ateş çömleğiyle büyücünün piposu arasında kalan oda, kalın, mavi-beyaz bir sisle dolmuştu.

Büyücü gürültülü bir kahkaha kopardı. "Haklısın." Bir an gözlerini kapadı, elleri hızlı bir hareketle havada uçtu ve alçak sesle bir dizi büyülü söz söyledi. Çok geçmeden elinde, gri ve beyaz renkte dumandan, iri bir küre tutuyordu ve onu dışarı attığında odanın havası temiz ve berrak oluverdi.

Pug gülerek başını iki yana salladı. "Eksik olma, Kulgan, ama benim kafamda daha dünyevi bir çözüm vardı. Ateş çanağı için bir baca yapmaya ne dersin?"

"Bu mümkün değil, Pug," dedi Kulgan oturarak. Duvarı işaret etti. "Kule inşa edilirken bir baca yapılmış olsa, tamamdı. Ama taşları buradan başlayıp, benim odamdan geçerek ta çatıya kadar sökmek zor, üstelik de pahalı olurdu."

"Ben duvarda bir baca düşünüyordum, Kulgan. Demircinin tav fırınındaki, ısıyı ve dumanı çatıdan çekip alan taş körüğü biliyor musun?" Büyücü başıyla evetledi. "Eh, demirciye metal bir körükle körükten çıkıp dumanı çekecek metal bir baca yaptırabilsem, aynı işi yapardı, değil mi?"

Kulgan bunu bir an düşündü. "Yapmaması için bir neden göremiyorum. Ama bu bacayı nereye yerleştireceksin?"

"Şuraya." Pug pencerenin sol üst tarafındaki iki taşı işaret etti. Bunlar kule yapılırken yerlerine iyi yerleştirilmemişlerdi ve artık aralarında rüzgârın içeri uğuldayarak esmesine yol açan, geniş bir aralık vardı. Soldakini işaret ederek, "Bu taş yerinden çıkarılabilir," dedi. "Denedim, yerinden oynuyor. Baca ateş çanağının üzerinden gelip, şurada kavislenebilir" -çanağın üzerinde, taşla aynı seviyede bir noktayı işaret etti- "ve buradan dışarı çıkabilir. Etrafındaki boşluğu kapatırsak, rüzgârı dışarıda tutar."

Kulgan etkilenmiş görünüyordu. "Bu alışılmamış bir düşünce, Pug. İşe yarayabilir. Sabah demirciyle konuşup onun bu konudaki fikrini alırım. Acaba bu daha önce neden kimsenin aklına gelmedi."

Bacayı düşündüğü için kendisiyle gurur duyan Pug derslerine geri döndü. Gözüne daha önce de takılan ve bir belirsizlik nedeniyle kafasını karıştıran bir pasajı yeniden okudu. Neden sonra başını kaldırıp büyücüye baktı ve, "Kulgan," dedi.

Kulgan başını kitabından kaldırarak, "Evet, Pug?" dedi.

"İşte yine karşıma çıktı. Büyücü Lewton burada büyünün, onu yapan kişi üzerindeki etkisini bozmak ve onu harici bir hedefe yöneltmek için Marsus’un kullandığı efsunun aynını kullanıyor." Yerini kaybetmemek için kitabı yere ters koyduktan sonra bir başka kitabı eline aldı. "Ancak Dorcas burada bu efsunun kullanılmasının büyüyü körleterek işe yaramama olasılığını artırdığını yazıyor. Bu tek yapının tabiatı üzerinde nasıl bu kadar çok anlaşmazlık olabiliyor?"

Kulgan öğrencisine bakarken bir an gözlerini kıstı. Sonra arkasına yaslandı ve piposundan uzun bir nefes çekerek bir mavi duman bulutu üfledi. "Bu daha önce söylediğim şeyi kanıtlıyor, evlat. Biz büyücüler zanaatımız konusunda ne kadar kibirli olursak olalım, bu işte bilimin yönü gerçekte çok az. Büyü, zamanın başlangıcından beri ustadan çırağına geçen halk sanatları ve hünerleri birikiminden ibaret. Deneme yanılma, deneme yanılma, yöntem bu işte. Asla iyi anlaşılan ve herkesçe kabul gören yasaları, kuralları ve belitleri olan bir büyü sistemi yaratılmasına çalışılmadı." Pug’a düşünceli bir şekilde baktı. "Her birimiz bir masa yapan, ancak her biri farklı ağaçlar, farklı türden testereler seçen, bazıları ağaç çivisiyle takoz kullanan, bazıları kullanmayan marangozlar gibiyiz... sonunda ortaya bir masa çıkıyor, ama her durumda masanın yapılma yöntemi aynı değil.

"Burada karşı karşıya olduğumuz, en büyük olasılıkla, herhangi bir büyü reçetesinden çok, incelediğin bu saygıdeğer büyücülerin sınırları hakkında bir kavrayış. Lewton ve Marsus için efsun büyünün örülmesine yardımcı olmuş; Dorcas içinse buna bir engel teşkil etmişti."

"Verdiğin örneği anlıyorum, Kulgan, ama bu büyücülerin tümünün aynı şeyi bu kadar çok ve farklı şekilde yapabileceğini asla anlayamayacağım. Hepsinin de kendi amacına ulaşmak istediğini ve bunun için farklı bir yöntem bulduğunu anlıyorum, ama bunu yapma tarzlarında eksik olan bir şey var."

Kulgan meraklanmış görünüyordu. "Eksik olan nedir, Pug?"

Çocuğun düşünceli bir hali vardı. "Ben... bilmiyorum. Sanki bana, ’İşte böyle yapılmalı, tek yolu bu,’ ya da onun gibi bir şey söyleyecek bir şeyler arıyorum. Bu bir anlam ifade ediyor mu?"

Kulgan başıyla onayladı. "Seni anlayacak kadar iyi tanıyorum. Senin düzenli bir zihnin var, Pug. İşin mantığını birçoklarından, yaşça senden çok daha büyük olanlardan çok daha iyi anlıyorsun. Meseleleri rastgele bir olaylar topluluğundan çok bir sistem olarak görüyorsun. Belki de sorununun bir parçası da bu."

Pug’ın yüz ifadesinden büyücünün söylediklerine ilgi duyduğu anlaşılıyordu. Kulgan sözlerine devam etti. "Öğretmeye çalıştığım şeylerin büyük bölümü bir mantık sistemine, neden sonuç ilişkisine dayansa da, birçokları dayanmıyor. Birisine lavta çalmayı öğretmeye çalışmak gibi bir şey bu. Onlara tellere nasıl basılacağını gösterebilirsin, ama bu bilgi insanı büyük bir ozan yapmaya yetmez. Sana güçlük çıkaran öğrencilik değil, sanat."

"Anladığımı sanıyorum, Kulgan." Cesareti kırılmış gibiydi.

Kulgan ayağa kalktı. "Buna kafayı takma; hâlâ gençsin ve daha senden umudu kesmedim." Ses tonu ciddi değildi ve Pug şaka yaptığını hissetti.

"O zaman hepten kayıp vaka değilim, öyle mi?" dedi gülümseyerek.

"Gerçekten de değilsin." Kulgan öğrencisine düşünceli bir şekilde baktı. "Aslını istersen, bir gün o mantıklı kafanı büyünün iyileştirilmesi yolunda kullanacağına dair bir his var içimde."

Pug biraz şaşırmıştı. Kendisini büyük işler başaracak biri olarak görmüyordu.

Pencereden bağırtılar geldi ve Pug bakmak için oraya doğru seğirtti. Bir bölük muhafız ön kapıya doğru koşuyordu. Pug Kulgan’a döndü. "Elfler geliyor olmalı! Muhafız alayı çıktı."

Kulgan, "Pekâlâ," dedi. "Bugünlük dersle işimiz bitti. Elflere bir bakmadan seni zaptetmeye imkân yok. Git bakalım."

Pug kapıdan koşarak çıktı ve merdivenlere yöneldi. Basamakları ikişer ikişer indi, son dört basamağa gelince kule zeminine atladı ve koşmaya devam etti. Mutfaktan ve kapıdan ok gibi geçti. Kaleyi geçip ön avluya vardığında, Tomas’ı bir saman arabasının üzerinde dikilir halde buldu. Pug gelenleri etrafa toplanmış meraklı kale ahalisinin başlarının üzerinden daha iyi görebilmek için onun yanına tırmandı.

Tomas, "Senin gelmeyeceğini sandım, bütün gün kitaplarınla birlikte tıkılıp kalacağını düşünmüştüm," dedi.

Pug, "Bunu dünyada kaçırmam. Elfler!" dedi.

Tomas dirseğini şakadan Pug’ın yan tarafına gömdü. "Bu hafta yeterince heyecan yaşamadın mı?" .

Pug ona karanlık bir bakış fırlattı. "Bu kadar kayıtsızsan, nasıl oluyor da bu yağmurda bu arabanın tepesinde dikiliyorsun?"

Tomas cevap vermedi. Onun yerine işaret etti. "Bak!"

Pug başını çevirince yeşil cüppeler içindeki süvariler kapıdan girerken muhafız bölüğünün hazır ola geçtiğini gördü. Süvariler atlarını Dük’ün onları beklemekte olduğu, ana kale kapılarına sürdüler. Pug ile Tomas hayranlık içinde seyrediyorlardı, çünkü süvariler çocukların gördüğü en kusursuz atları, hiç eyer ya da koşum kullanmadan sürüyorlardı. Atlara su değmemiş gibiydi ve postları, büyü marifetiyle veya gri ikindi ışığının bir hilesi yüzünden hafifçe ışıldıyordu sanki, Pug hangisi olduğundan emin olamadı. Liderleri, on yedi karış boyunda, uzun, dalgalı bir yelesi ve sorguca benzer bir kuyruğu olan, özellikle iri bir hayvana binmişti. Süvariler bineklerinin başını havaya kaldırarak selam verdiler ve kalabalıktakiler duyulur bir tarzda nefeslerini tuttular.

"Elf küheylanları," dedi Tomas alçak sesle. Bu atlar, elflerin efsanevi binek hayvanlarıydı. Martin Longbow çocuklara bir defasında onların Elvandar yakınlarında gizli, derin orman açıklıklarında yaşadıklarını anlatmıştı. Zekâya ve büyülü bir tabiata sahip oldukları ve hiçbir insanın sırtlarında oturamayacağı söylenirdi. Onları sırtlarına binici almaya yalnızca soylu elf kanından birinin ikna edebileceği de söylenirdi.

Seyisler atları almak üzere öne atıldılar, ama ahenkli bir ses, "Buna gerek yok," dedi. En büyük küheylanın sırtındaki ilk süvariden geliyordu. Yardım almadan çevik bir hareketle aşağı atlayarak ayaklarını yere hafifçe bastı ve kukuletasını geriye atarak yele gibi gür, kızıl saçlarını ortaya serdi. İkindi yağmurunun kasvetinde bile, içinden altın gölgeler geçiyor gibiydi. Kadın uzun boylu, neredeyse boyca Borric’e denkti. Dük onun yanına gelirken basamakları çıktı.

Borric ellerini uzattı ve kadını selamlayarak onun ellerini kendi ellerine aldı. "Hoş geldiniz, leydim; bana ve haneme büyük bir onur bahşettiniz."

Elf Kraliçesi, "Çok naziksiniz, Lord Borric," dedi. Sesi tok ve şaşırtıcı derecede berraktı, kalabalığın üzerinden aşıp kendini avludaki herkese duyurabiliyordu. Pug, Tomas’ın elinin omzunu kavradığını hissetti. Başını çevirdiğinde Tomas’ın yüzünde esrik bir ifade gördü. "O çok güzel," dedi uzun boylu çocuk.

Pug dikkatini yeniden karşılamaya çevirdi. Elflerin Kraliçesi’nin tam anlamıyla insan ölçüsüne göre olmasa da, gerçekten güzel olduğunu kabul etmek zorundaydı. Kraliçe’nin gözleri iri ve soluk mavi renkteydi, loş ışıkta neredeyse ışık saçıyordu. Yüz hatları zarifti, belirgin elmacık kemikleri ve kuvvetli, ama erkeksi olmayan bir çenesi vardı. Gülümsemesi güçlüydü ve ala çalan dudaklarının arasından beyaz dişleri parlıyordu. Alnında, saçlarını geride tutan ve ırkının alametifarikası olan memesiz, sivri kulaklarını ortaya çıkaran, altından sade bir halka vardı.

Kafilesinin, tümü de zengin giysiler içindeki diğer üyeleri de atlarından indiler. Her biri parlak ve altlarına giydikleri bacaklarına yapışan pantolonlar karşıt renklerde birer tunik giymişti. Birinin tuniği koyu kızıl kahverenginde, diğerininki ise soluk sarıydı ve üzerinde parlak yeşilden bir cüppe vardı. Bazıları eflatun omuz atkıları, bazılarıysa koyu kırmızı kısa pantolonlar giymişti. Parlak renklerine rağmen bunlar özenle hazırlanmış, hiçbir şekilde inceliksiz ya da aşırı süslü olmayan kıyafetlerdi. Kraliçe’nin yanında her biri görünüş olarak birbirine benzeyen, uzun boylu, genç ve kıvrak hareketli, on bir süvari vardı.

Kraliçe başını Dük’ten öte yana çevirdi ve ahenkli lisanında bir şey söyledi. Elf küheylanları ön ayaklarını havaya kaldırarak onu selamladılar, sonra da şaşkın bakışların arasında kapıdan koşarak çıktılar. Dük konuklarını içeriye aldı ve çok geçmeden kalabalık dağıldı. Tomas ile Pug yağmurda sessizce oturdular.

Tomas, "Yüz yaşına bile gelsem, onun gibi bir şey göreceğimi sanmam," dedi.

Pug şaşırmıştı, çünkü arkadaşı böyle duygularını nadiren belli ederdi. Bir an içinden Tomas’ı çocukça hayranlığı yüzünden azarlamak geldi, ama arkadaşının yüzündeki ifade bunun uygun düşmeyeceğini gösteriyordu. "Haydi gel," dedi, "sırılsıklam oluyoruz."

Tomas arabadan inen Pug’ı izledi. Pug, "Üzerini değiştirip kuru bir şeyler giysen iyi olacak, bir de bak bakalım birinden kuru bir cüppe ödünç alabilecek misin," dedi.

Tomas, "Neden?" diye sordu.

Pug hain bir gülümsemeyle, "Ha? Sana söylememiş miydim? Dük senin de saray ahalisiyle birlikte yemek yemeni istiyor. Elf Kraliçesi’ne gemide gördüklerini anlatmanı istiyor," dedi.

Tomas’ın kendini kaybedip kaçacak gibi bir hali vardı. "Ben mi? Büyük salonda yemek yemek mi?" Yüzü bembeyaz oldu. "Konuşmak mı? Kraliçe’yle mi?"

Pug keyifle güldü. "Zor bir şey değil. Ağzını açıyorsun, sözcükler çıkıyor."

Tomas Pug’a ani bir yumruk savurdu, o da başını eğip yumruğu savuşturduktan sonra dönerek tam bir devir yapan arkadaşını arkadan yakaladı. Tomas kadar iri yarı olmasa da Pug’ın güçlü kolları vardı ve arkadaşının ayaklarını yerden kesmesi zor olmadı. Tomas debelendi ve çok geçmeden kendilerini kontrol edemeden gülüyorlardı. "Pug, indir beni."

"Sakinleşene kadar olmaz."

"İyiyim."

Pug onu yere bıraktı. "Bu nedendi şimdi?"

"Kendini beğenmiş hallerin ve bana son ana kadar söylemediğin için."

"Pekâlâ. Sana söylemeden önce beklediğim için özür dilerim, o zaman. Şimdi dahası nedir?"

Tomas yağmur nedeniyle anlaşılır olandan daha rahatsız görünüyordu. "Yüksek tabakadan insanlarla nasıl yemek yenileceğini bilmiyorum. Aptalca bir şey yapacağımdan korkuyorum."

"Zor bir şey değil. Sadece beni izle ve yaptıklarımı yap. Çatalı sol elinle tut ve yiyecekleri bıçakla kes. Su çanaklarından içme, onlar el yıkamak için ve onları sık sık kullan, çünkü ellerin kaburgalar yüzünden sık sık yağlanacaktır. Kemikleri Dük’ün masasının önündeki zemine değil, omzunun üzerinden köpeklere atmayı da unutma. Bir de ağzını kol yenlerine silme, masa örtüsünü kullan, o bu işe yarıyor."

Askerlerin yemekhanesine doğru yürürlerken Pug arkadaşına saraya özgü görgü kurallarının püf noktaları konusunda bilgi veriyordu. Tomas Pug’ın bilgi dağarcığının zenginliğinden etkilenmişti.

Tomas hasta ve acılı görünmek arasında gidip geliyordu. Ne zaman biri ona baksa, en vahim görgüsüzlükten mahkûm olmuş gibi hissediyor ve hasta görünüyordu. Bakışı ne zaman baş masaya dönse ve Elf Kraliçesi’ni görse, midesi düğüm düğüm oluyor ve acılı görünüyordu.

Pug Tomas’ın kendi yanında, Dük’ün masasının biraz uzağındaki masalardan birinde oturmasını ayarlamıştı. Pug’ın her zamanki yeri Dük Borric’in masasında, Prenses’in yanıydı. Pug Prenses’ten uzak kalma fırsatını memnuniyetle karşılamıştı, çünkü kız hâlâ ona karşı hoşnutsuzluğunu ifade etmeyi sürdürüyordu. Normalde ona saraydaki hanımların pek ilginç bulduğu, yüzlerce minik dedikoduyu yetiştirirken, önceki gece onu imalı bir şekilde yok saymış ve tüm ilgisini buna şaşıran ve besbelli sevinen Roland’a bahşetmişti. Pug kendisinin buna verdiği, yüksek dozda sinir bozukluğuyla karışık rahatlama tepkisini akıl karıştırıcı bulmuştu. Kızın gazabından azat olduğu için ferahlamış da olsa, Roland’ın onun üzerine titremesinin, gideremediği, onu tedirgin eden bir kaşıntı olup çıktığını fark etmişti.

Roland’ın ona son zamanlarda gösterdiği, yapmacıklı bir kibarlığın arkasına gizlenmiş düşmanlık, Pug’ın canını sıkıyordu. Hiçbir zaman Roland’a Tomas kadar yakın değildi, ama daha önce hiçbir zaman birbirlerine kızmak için bir nedenleri olmamıştı. Roland her zaman Pug’ın yaşındaki çocuklar kalabalığının bir ferdi olmuştu. Halktan çocuklarla zıtlaştığında hiçbir zaman rütbesinin arkasına saklanmamış, her zaman meseleyi gereken her türlü yoldan çözmeye hazırlıklı olmuştu. Crydee’ye vardığında çoktan deneyimli bir dövüşçü olduğu için de, anlaşmaları çoğu zaman barışçıl olarak çözülmüştü. Pug ile Roland arasında bu koyu gerginlik varken Pug dövüşte Tomas’ın dengi olmayı diliyordu; Tomas, Roland’ın yumruklarıyla üstesinden gelemediği tek çocuktu, yegâne dövüşleri, çabucak Roland’ın temiz bir dayak yemesiyle sonuçlanmıştı. Güneş şafakta nasıl doğuyorsa, Pug da öfkeli genç Toprak Beyi’yle olan yüzleşmesinin hızla yaklaştığından o kadar emindi. Bundan ödü kopuyordu, ama gelip çattığında da rahatlayacağını biliyordu.

Pug Tomas’a bir göz atarak arkadaşının kendi derdine düşmüş olduğunu gördü. Pug dikkatini yeniden Carline’e çevirdi. Prenses tüm benliğini etkisine almıştı, ancak Pug’ın ona ne zaman yakın olsa hissettiği tuhaf bir huzursuzluk kızın çekiciliğine gölge düşürüyordu. Onu ne kadar güzel bulursa bulsun -siyah bukleleri ve mavi gözleri bazı, son derece huzursuz edici hayalleri alevlendiriyordu- her nedense bu imgeler daima biraz boş, yüreğinde renksiz ve Carline uzak, yanına yanaşılmaz ve tanınmayan bir kişiyken kurduğu düşlerde var olan al korlardan yoksun oluyordu. Onu son zamanlarda fırsat bulduğu kadar kısa bir süre gözlemlemek dahi, böylesine idealize edilmiş düşünceleri imkânsız hale getirmişti. Kız sade gündüz düşlerine sığmayacak kadar karmaşık olduğunu kanıtlıyordu. Tomas bütünde Prenses meselesini sıkıntı verici buluyordu, ancak onu Roland’la birlikte görmek ona kız hakkındaki içsel çelişkilerini unutturmuş, daha az düşünsel, daha temel bir duygunun ön plana çıkmasına neden olmuştu. Kıskanmaya başlıyordu.

Pug o anda Tomas’ı yok farz edip kendi berbat durumunu düşünerek içini çekti. Hiç değilse, diye düşündü Pug, yalnız değilim. Carline Roland’ı bariz bir şekilde sıkıntıya sevk ederek, Aglaranna’nın oğlu Elvandar Prensi Calin’le derin bir sohbete dalmıştı. Prens Arutha ya da Lyam ile aynı yaşta gösteriyordu, ama ona bakılırsa, yirmili yaşlarının başında görünen annesi de öyleydi. Kraliçe’nin en kıdemli danışmanı, Tathar dışında elflerin tümü de hayli genç görünüyordu, Tathar ise Dük’ten yaşlı göstermiyordu.

Yemek sona erdiğinde, Dük’ün maiyetinin büyük bir bölümü dinlenmeye çekildi. Dük ayağa kalkıp kolunu Aglaranna’ya sundu ve onlara katılmaları buyrulmuş olanları konsey salonuna yönlendirdi.

İki gün içinde üçüncü kez Pug ile Tomas kendilerini Dük’ün konsey salonunda buldular. Pug, büyük oranda yediği ağır yemeğin etkisiyle, orada olmaktan eskisi kadar rahatsız değildi, ama Tomas her zamankinden sıkıntılı görünüyordu.-Uzun boylu çocuk yemekten önceki bir saati Elf Kraliçesi’ne gözünü dikip bakarak geçirmiş olmasına rağmen, bu dar mekânda ondan başka her yere bakıyor gibi bir hali vardı. Pug Aglaranna’nın Tomas’ın davranışlarını fark ettiğini ve hafifçe gülümsediğini sandı, ama emin olamadı.

Kraliçe’yle birlikte gelen iki elf, Calin ile Tathar, hemen çanağın ve Tsurani askerinden alınan eşyaların durduğu yan masaya yöneldiler. Her bir ayrıntı karşısında büyülenerek, bunları yakından incelediler.

Dük toplantıyı usulünce açtığında iki elf Kraliçe’nin iki yanındaki koltuklara oturdular. Pug ile Tomas her zamanki gibi kapının yanında ayakta duruyorlardı.

Dük, "Sizlere olup bitenleri bildiğimiz kadarıyla anlattık ve artık delilleri kendi gözlerinizle gördünüz. Yardımcı olacağını düşünüyorsanız, çocuklar gemide olanları aktarabilirler," dedi.

Kraliçe başını yana eğdi, ama konuşan Tathar oldu. "Öyküyü ilk elden duymak isterim, Majesteleri."

Borric çocuklara yaklaşmalarını işaret etti. Öne çıktılar ve Tathar, "Bu dış dünyalıyı hanginiz buldu?" dedi.

Tomas Pug’a konuşma işini onun üstlenmesi gerektiğini gösteren bir bakış attı. Pug, elfe nasıl hitap etmesi gerektiğini bilmediğinden, "İkimiz birlikte bulduk, efendim," dedi. Tathar bu genel saygı ifadesinden hoşnut göründü. Pug o gün olanları, hatırlayabildiği hiçbir şeyi atlamadan aktardı. Sözlerini bitirdiğinde, Tathar ona her biri Pug’ın belleğini canlandıran, unuttuğu küçük ayrıntıları ortaya çıkaran bir dizi soru sordu.

Bitirdiğinde Pug geri çekildi ve Tathar bu işlemi Tomas üzerinde de yineledi. Tomas besbelli altüst olmuş bir halde, tekleyerek başladı ve Elf Kraliçesi ona rahatlatıcı bir gülümseme bahşetti. Bu ancak onu daha da tedirgin etmeye yaradı ve çok geçmeden gitmesine izin verildi.

Tathar’ın soruları gemi hakkında daha fazla ayrıntının, çocuklarca unutulmuş küçük şeylerin ortaya çıkmasını sağlamıştı: güvertede sağa sola savrulmuş, kum dolu ateş kovaları, Arutha’nın bunun bir savaş gemisi olduğu yönündeki tahminlerini doğrulayan, boş mızrak askıları.

Tathar arkasına yaslandı. "Hiç böyle bir gemi duymamıştık. Birçok bakımdan başka gemilere benziyor, ama her bakımdan değil. İkna olmuş durumdayız."

Calin, sessiz bir sinyal almış gibi konuştu. "Kral-Babamın ölümünden beri Elvandar Savaşönderi olarak hizmet veriyorum. Ormanlardaki yuvalarımızın muhafızlığını yapan gözcü ve devriyelere nezaret etmek benim görevim. Bir süredir büyük ormanda, Crydee nehrinin güneyinde tuhaf şeyler olduğunun farkındayız. Birkaç kez ulaklarımız ormanın el değmemiş bölümlerinde insanların ayaklarının bıraktığı izleri buldular. Bunlar, Elvandar sınırları ile Taş Dağı’nın yakınındaki Kuzey Geçidi’nin arasındaki bölgede görüldüler.

"Gözcülerimiz haftalardır bu adamları bulmaya çalışıyorlar, ancak yalnızca izleri görülebiliyor. Bir keşif ya da yağmacı grubundan beklenecek olağan şeylerden hiçbiri yoktu. Bu insanlar kendilerini gizlemeye büyük özen gösteriyordu. Elvandar’ın bu denli yakınından geçmemiş olsalardı, görülmeden geçip gidebilirlerdi, ama hiç kimse yuvamızın yakınına davetsiz gelip de göze çarpmadan gidemez.

"Birkaç gün önce, gözcülerimizden biri nehri, ormanlarımıza yakın bir yerden, Kuzey Geçidi yönünde geçen yabancı bir kafile gördü. Yarım günlük yürüyüş boyunca onları izledi, sonra da kaybetti."

Fannon kaşlarını kaldırdı. "Bir elf iz sürücüsü onları kayıp mı etti?"

Calin başını hafifçe yana eğdi. "Maharet eksikliğinden değil. Sık bir orman parçasına girdiler ve öteki taraftan çıkmadılar. Kayboldukları noktaya kadar izlerini sürmüş."

Lyam, "Sanırım artık nereye gittiklerini biliyoruz," dedi. Alışılmadık derecede ciddi haliyle babasına her zamankinden çok benziyordu.

Calin sözlerine devam etti. "Mesajınız geldikten dört gün önce, en son görüldükleri yerin yakınında bir grup gören bir devriyeye önderlik ettim. Sakalları olmayan kısa ve tıknaz adamlardı. Bazıları açık tenli, bazıları esmerdi. On kişiydiler ve ormandan geçerken huzursuzdular, en küçük seste dahi dikkat kesiliyorlardı. Ama onca ihtiyatlarına rağmen, izlendiklerine dair en ufak fikirleri yoktu.

"Tümü de parlak renklerde, kırmızı ve mavi, kimi yeşil, kimi sarı zırhlar giymişti, siyah cüppe içindeki bir tanesi dışında. Masanın üzerindekine benzer kılıçlar ve çentikli olmayan kılıçlar, yuvarlak kalkanlar ile kısa ve tuhaf, iki büklüm eğilmiş tuhaf yaylar taşıyorlardı."

Algon oturduğu yerde öne eğildi. "Bunlar, Keshialı köpek askerlerce kullanılan geriye doğru eğimli yaylar."

Calin ellerini iki yana açtı. "Kesh bu topraklardan uzun zaman önce ayrıldı ve bizim tanıdığımız zamanlarda İmparatorlukla porsukağacı ya da dişbudaktan yapılma, basit yaylar kullanılırdı."

Algon heyecanla araya girdi. "Kendilerine sakladıkları, gizli bir yöntemleri var; bu tür yayları tahta ve hayvan boynuzlarından yapıyorlar. Bu yaylar küçük, ama uzun yay kadar olmasa da, büyük bir güce sahipler. Menzilleri şaşırtıcı derecede..."

Borric, Atustası’nın kendini silah merakına kaptırmasını istemeyerek manalı manalı gırtlağını temizledi. "Majesteleri lütfen devam edebilir mi?"

Algon şiddetle kızararak geriye yaslandı ve Calin, "Onları iki gün boyunca izledim," dedi. "Gece olunca durup ateş yakmadan kamp kurdular ve geride geçişlerine dair bir iz bırakmamak için büyük özen gösterdiler. Tüm yiyecek artıkları ve bedensel atıklar bir torbada toplandı ve kafileden biri tarafından taşındı. Dikkatle ilerliyorlardı, ama onları izlemek bizim için zor olmadı.

"Ormanın kıyısına, Kuzey Geçidi’nin ağzının yakınlarına geldiklerinde, yolculukları boyunca birkaç kez daha yaptıkları gibi, bir parşömen üzerine bazı işaretler koydular. Derken siyahlar içindeki, bir aygıtı çalıştırdı ve ortadan kayboldular." Dük’ün halkı arasında bir kıpırdanma oldu. Özellikle de Kulgan kaygılı görünüyordu.

Calin durdu. "Ancak en tuhaf olan şey lisanlarıydı, çünkü konuşmaları bildiğimiz hiçbir şeye benzemiyordu. Alçak sesle konuşuyorlardı, ancak onları duyabiliyorduk ve sözcükleri bir anlam ifade etmiyordu."

Sonra Kraliçe konuştu. "Bunu duyunca telaşlandım, zira bu dış dünyalıların, büyük ormanda, Taş Dağı’nın tepelerinde, şimdi de Krallığın kıyılarında özgürce gezinerek Batı’nın haritasını çıkarmakta oldukları açıktı. Size haber yollamaya hazırlanırken, bu dış dünyalılara dair raporlar sıklaşmaya başladı. Kuzey Geçidi bölgesinde birkaç kafile daha görüldü."

Arutha kollarını masaya dayayarak öne eğildi. "Kuzey Geçidi’ni geçerlerse Yabon’a ve Özgür Şehirler’e giden yolu öğrenirler. Karlar dağlara düşmüş olacaktır ve kış mevsiminde yardım alamayacağımızı keşfedebilirler."

Bir an Dük’ün yüzünden bir telaş gölgesi geçerek metin tavırlarına ihanet etti. Kendini yeniden topladı ve, "Hâlâ Güney Geçidi var ve oranın haritasını daha çıkaramamış olabilirler. Eğer bu bölgelerde olsalardı, Gri Kuleler köyleri Taş Dağı köylerinden daha geniş bir alana dağılmış olduğundan, cüceler büyük olasılıkla onların varlığına dair işaretleri görmüş olurlardı," dedi.

"Lord Borric," dedi Aglaranna, "Durumun kritik olduğunu düşünmeseydim, asla Elvandar’dan ayrılmayı göze almazdım. Bize dış dünyalı İmparatorluğu hakkında anlattıklarınıza bakılırsa, şayet anlattığınız kadar güçlülerse, Batı’nın tüm halkları namına korkarım. Elfler Krallık’a pek sevgi beslemese de, Crydeelilere saygı duyarız, çünkü sizler her zaman onurlu insanlar oldunuz ve hâkimiyet bölgenizi genişleterek bizim bölgelerimize tecavüz etmeye hiçbir zaman kalkışmadınız. Bu dış dünyalıların fetih amacıyla buraya gelmeleri durumunda, sizinle ittifak kurmaya hazırız."

Borric bir an ses çıkarmadan oturdu. "Elvandar Leydisi’ne savaş çıkması durumunda elflerin yardımı için teşekkür ederim. Bize verdiğiniz tavsiyeler için de minnettarız, çünkü artık harekete geçebiliriz. Büyük ormanlarda olup bitenlerden haberdar olmasaydık, muhtemelen bu yabancılara başımıza açmaya hazırlandıkları belalar için daha fazla zaman tanımış olurduk." Bundan sonra söyleyeceklerini düşünüyormuş gibi yeniden durdu. "Ve bu Tsuranilerin bizim kötülüğümüzü istediklerinden hiç kuşkum yok. Yabancı bir ülkede keşif yapmayı, oradaki halkın tabiatını ve mizacını kestirmeye çalışmayı anlayabilirim, ama savaşçılar tarafından yapılan kapsamlı harita çıkarma çalışmaları yalnızca bir işgal hazırlığı olabilir."

"Muhtemelen büyük bir orduyla geleceklerdir," derken Kulgan’ın sesi yorgun çıkıyordu.

Tully başını iki yana salladı. "Belki de öyle olmaz." Konuşmaya devam ederken tüm gözler ona çevrildi; "Ben o kadar emin değilim. Xomich’in zihninde okuduklarımın çoğu karmakarışıktı, ama bu Tsuranuanni İmparatorluğu hakkında, onu bildiğimiz tüm uluslardan farklı kılan bir şey var; görev ve güç birliği anlayışlarında son derece yabancı bir şeyler var. Size nereden bildiğimi söyleyemem, ama tahminime göre, güçlerinin ufak bir bölümüyle önce bizi sınamayı seçebilirler. Sanki dikkatleri başka bir yere yönelik, biz de akıllarına sonradan gelen bir fikir gibiyiz." Kendinin de inkâr etmediği kafa karışıklığıyla başını iki yana salladı. "İçimde böyle bir his var, o kadar."

Dük doğrulup oturdu, sesi buyurgan bir hal aldı. "Harekete geçeceğiz. Yabon Dükü Brucal’a ve Taş Dağı ile Gri Kuleler’e haber göndereceğim."

Aglaranna, "Cüce halkının bildiklerini öğrenmek iyi olacaktır," dedi.

Borric, "Şimdiye kadar haber almayı ümit etmiştim, ama ne habercilerimiz, ne de taşıdıkları güvercinler daha dönmedi," dedi.

Lyam, "Belki şahinler yüzündendir," dedi. "Güvercinler her zaman güvenilir olmaz ya da belki haberciler cücelere hiç ulaşamamıştır."

Borric Calin’e döndü. "Carse kuşatmasının üzerinden kırk yıl geçti ve o zamandan beri cücelerle pek fazla alışverişimiz olmadı. Bugünlerde cüce klanlarına kim komuta ediyor?"

Elf Prensi, "O zamankiyle aynı kişi," dedi. "Taş Dağı, Delmoria köyünden, Hogar soyundan Harthorn sancağı altında yönetiliyor. Gri Kuleler ise Caldara köyünden, Tholin soyundan Dolgan’ın sancağının altında toplanıyor," dedi.

"Kara Kardeşlik’in Carse kuşatmasını kaldırdıkları zaman daha çocuk olmama rağmen, ikisini de tanıyorum," dedi Borric. "Müşkül bir durum çıkarsa, yaman birer müttefik olacaklardır. "

Arutha, "Ya Özgür Şehirler ve Krondor Prensi?" dedi.

Borric arkasına yaslandı. "Bunu düşünmem gerekiyor, çünkü Doğu’da sorunlar olduğunu duydum. Bu konuyu bu gece düşüneceğim," dedi. "Hepinize bu görüşme için teşekkür ederim. Meskeninize dönüp dinlenme ve yemek içmekle meşgul olun. Gelmeleri durumunda işgalcilerle başa çıkmak üzerine planlar tasarlamanızı rica edeceğim ve yarın yeniden toplanacağız."

Ayağa kalkan Elf Kraliçesi’ne kolunu sundu, sonra da onu Pug ile Tomas’ın açık tuttuğu kapılardan geçirdi. En son çıkan Pug ile Tomas oldu. Fannon Tomas’ı yedeğe alarak onu askerlerin yemekhanesine yönlendirirken Kulgan da Tully ve iki elf danışman ile salonun dışında ayakta durdu.

Büyücü çırağına döndü. "Pug, Prens Calin büyü kitaplarından oluşan küçük kitaplığınla ilgilendiğini beyan etti. Lütfen kitaplarını ona gösterir misin?"

Pug bunu yapacağını söyledi ve Prens’i merdivenlerden çıkararak odasının kapısına götürdü ve ona kapıyı açtı. Calin içeri girdi, Pug da onu izledi. Uyumakta olan Fantus irkilerek uyandı. Elfe güvensiz bir bakış attı.

Calin yavaşça ejderin yanına gitti ve Pug’ın anlamadığı dilde birkaç yumuşak kelime etti. Fantus gerginliğini kaybetti ve Prens’in başını kaşımasına izin vermek için boynunu öne uzattı.

Bir an sonra ejder Pug’a beklenti dolu gözlerle baktı. Pug, "Evet, yemek bitti. Mutfak artıklarla doludur," dedi. Fantus kurdumsu bir sırıtışla pencereye yaklaştı ve burnuyla iterek açtı. Bir kanat şaklamasıyla dışarıya çıkmış, mutfağa doğru kayarak ilerliyordu.

Pug Calin’e bir tabure önerdi, ama Prens, "Teşekkür ederim, ama koltuklarınız ve tabureleriniz benim soyum için pek rahat sayılmaz. İzin verirsen, yerde oturmakla yetineceğim. Hayli alışılmamış bir evcil hayvanın var, Toprak Beyi Pug," dedi. Pug’a hafifçe gülümsedi. Pug Elf Prensi’ni yoksul odasında ağırlamaktan biraz rahatsızdı, ama elfin tavırları çocuğu rahatlattı.

"Fantus bir evcil hayvandan çok daimi bir konuk sayılır. Kendisine ait bir zihni vardır. Ara sıra haftalarca ortadan kaybolduğu görülmemiş şey değildir, ama çoğu zaman burada kalır. Meecham gittiğinden yemeğini mutfağın dışında yemesi gerekiyor."

Calin Meecham’ın kim olduğunu sordu. Pug açıkladıktan sonra ekledi; "Kulgan onu Kuzey Geçidi karla kapanmadan önce Dük’ün adamlarından bazılarıyla dağlar üzerinden Bordon’a gönderdi. Neden gittiğini söylemedi, Majesteleri."

Calin çocuğun kitaplarından birine baktı. "Bana Calin denmesini tercih ederim, Pug."

Pug başını salladı, memnun olmuştu. "Calin, sence Dük’ün aklında ne var?"

Elf ona esrarlı bir tavırla gülümsedi. "Dük kendi planlarını açıklayacaktır, sanırım. Benim tahminim, Meecham Dük doğuya yolculuk etmeyi düşünürse diye yolu hazırlıyordur. Muhtemelen yarın öğrenirsin." Baktığı kitabı havaya kaldırdı. "Bunu ilginç buldun mu?"

Pug uzanıp kitabın adını okudu. Dorcas’ın Nesnelerin Canlandırılması Üzerine Risalesini mi? Evet, ama bana biraz muğlak geldi."

"Haklı bir hüküm. Dorcas da muğlak bir adamdı, en azından ben öyle olduğunu düşünürdüm."

Pug irkildi. "Ama Dorcas otuz yıl önce ölmüştü."

Calin düzgün beyaz dişlerini göstererek gülümsedi. Soluk gözleri lambanın ışığında parlıyordu. "O zaman elf irfanı hakkında pek az şey biliyorsun, öyle mi?"

"Çok az," diye kabul etti Pug. "Sen konuştuğum ilk elfsin, gerçi çok küçükken bir defasında başka bir elf görmüş olabilirim. Emin değilim." Calin kitabı bir yana bıraktı. "Yalnızca Martin Longbow’un anlattıklarını, her nasılsa hayvanlarla ve bazı ruhlarla konuşabildiğinizi biliyorum. Elvandar’da ve onu çevreleyen elf ormanlarında yaşadığınızı ve çoğunlukla kendi türünüzle zaman geçirdiğinizi."

Elf kahkaha attı, yumuşak, ahenkli bir sesti. "Neredeyse hepsi doğru. Longbow dostumu iyi tanıdığımdan, bazı öykülerin epey renklendirilmiş olduğunu söyleyebilirim, zira başkalarını kandıran türden bir adam olmamasına rağmen, bir elfin mizah anlayışına sahiptir." Pug’ın yüz ifadesinden bunu anlamadığı belliydi. "Sizin ölçülerinize göre çok uzun süre yaşarız. Dünyadaki mizahtan keyif almayı öğrenir, insanların bulmadığı çoğu yerde eğlenceli bir şey buluruz. Ya da buna sadece yaşama farklı bir bakış açısı, diyebilirsin. Sanırım Martin bunu bizlerden öğrendi."

Pug başıyla onayladı. "Alaycı gözler."

Calin kaşlarından birini soru soran bir ifadeyle kaldırdı. Pug açıkladı, "Buradaki insanların çoğu Martin’i geçimsiz bulur. Bir nevi, farklı. Bir defasında bir askerin onda alaycı gözler olduğunu söylediğini duymuştum."

Calin içini çekti. "Martin için yaşam kolay olmadı. Küçük yaşta kendi başına bırakıldı. Silban Keşişleri iyi yürekli adamlardır, ama bir çocuğu yetiştirmek için donanımlı değildirler. Martin öğretmenlerinden kaçabildiğinde yabani bir şey gibi ormanda yaşadı. Onu bir gün bizim çocuklarımızdan ikisiyle dövüşürken yakaladım -çok küçükken insanlardan pek farklı değilizdir. Yıllar geçtikçe Elvandar’a dilediği zaman gelebilen az sayıda insandan biri oldu. O değer verdiğimiz bir dosttur. Ama tam olarak ne elf ne de insanların dünyasında var olamadığından, ikisinde de bir parça bulunduğundan, özel bir yalnızlık yükü taşıyor, sanırım."

Pug Martin’i yeni bir bakış açısından gördü ve Avcıustası’nı daha iyi tanımayı denemeye karar verdi. Asıl konuya dönerek, "Söyledikleri doğru mu?" dedi.

Calin başını salladı. "Bazı yönlerden. Hayvanlara yalnızca insanların yaptığı gibi, onları rahatlatacak, huzur verici bir ses tonuyla konuşabiliriz, ancak varlıkların ruh hallerini daha kolay okuyabildiğimizden, bu konuda insanlardan daha başarılıyızdır. Martin’de de bu ustalık bir parça var. Ancak, ruhlarla konuşmayız. İnsanların ruh saydığı varlıklar vardır -orman perileri, cinler, periler- ama bunlar bizim büyümüzün yakınında yaşayan doğal varlıklardır."

Pug’ın merakı uyanmıştı. "Sizin büyünüz mü?"

"Bizimki varlığımızın bir parçası, en çok Elvandar’da güçlü olan büyüdür. Çağlarca öncesinden beri var olan, bizim ormanlarımızla barış içinde yaşamamıza olanak sağlayan bir mirastır. Orada başkaları gibi çalışır, avlanır, bahçelerimize bakar, mutluluklarımızı kutlar, çocuklarımızı eğitiriz. Elvandar’da zaman yavaş geçer, çünkü orası yaşı olmayan bir yerdir. Dorcas’la konuştuğumu hatırlamam ondan, zira genç görünümüme rağmen, yaşım yüzü aşkındır."

"Yüz..." Pug başını iki yana salladı. "Zavallı Tomas, Kraliçe’nin oğlu olduğunu duyduğunda üzülmüştü. Şimdi mahvolacak."

Calin başını yana eğdi, yüzünden yarım bir gülümsemenin gölgesi geçti. "Bizimle birlikte konsey salonunda olan delikanlı mı?"

Pug başını salladı. Calin, "Kraliçe-Annemin bir insan üzerinde bu etkiyi uyandırması ilk defa olmuyor, ama yaşça daha büyük erkekler bu etkiyi daha kolay gizleyebiliyor," dedi.

Pug dostunu koruma duygusuyla, "Senin için sorun değil ya?" diye sordu.

"Hayır, Pug, elbette değil. Elvandar’daki herkes Kraliçe’yi sever ve güzelliğinin eşsiz olduğu herkesçe kabul edilir. Dostunun ona tutulmasına şaşırmadım. Kral-Babam vefat edeli beri, sizin ırkınızdan birden çok cüretli asilzade Aglaranna’yı izdivaca razı etmek için geldi. Yas süresi artık bittiğine göre, dilerse bir başkasıyla evlenebilir. Bunun sizin ırkınızdan biri olması pek muhtemel değildir, çünkü bunun gibi birkaç evlilik yapılmış da olsa, bunlar çok nadirdir ve sizin ırkınızdan olanın yaşamı sona erince genellikle hüzünlü bir hal alırlar. Annem Tanrıların rızasıyla daha birçok insan ömrü sürecektir."

Calin gözlerini odada gezdirdi ve ekledi, "Dostumuz Tomas’ın elflerin yüce hanımına duyduğu hisleri büyüyünce kaybetmesi muhtemel. Sanırım, Prensesinizin sana olan duygularının değişeceği gibi."

Pug kendisini mahcup hissetti. Carline ile Elf Prensi’nin yemekte ne konuştuğunu merak etmesine rağmen, kendini rahat hissetmediği için soramamıştı. "Onunla uzun uzun konuştuğunuzu fark ettim."

"Omuzlarında yıldırımlar uçuşan, iki metrelik bir kahramanla karşılaşmayı beklemiştim. Anlaşılan elinin bir hareketiyle yirmi kadar trolü haklamışsın."

Pug kızardı. "Sadece iki taneydiler ve büyük oranda kazayla oldu."

Calin’in kaşları havaya kalktı. "İki tanesi bile bir başarı. Kızın hayal kurduğunu sanmıştım. Öyküyü duymak isterdim." ..

Pug ona olanları anlattı. Bitirdiğinde Calin, "Bu olağandışı bir öykü, Pug," dedi. "İnsan büyüleri hakkında çok az bilgim var, ama yaptığının Kulgan’ın dediği gibi tuhaf olduğunu düşünecek kadarını biliyorum. Efl büyüsü insanlarınkinden çok farklıdır, ama biz kendi büyümüzü sizin kendinizinkini anladığınızdan daha iyi anlarız. Asla böyle bir olayın benzerini duymamıştım, ama seninle şunu paylaşabilirim: Zaman zaman, büyük ihtiyaç anında, bir içsel çağrı yapılarak derinlerde yatan gizli güçler ortaya çıkarılabilir."

Pug, "Ben de böyle düşünmüştüm, ama olanları biraz daha iyi anlasam fena olmazdı."

"Bu zamanla gerçekleşebilir."

Pug konuğuna baktı ve derinden içini çekti. "Keşke Carline’i de anlayabilseydim."

Calin omuzlarını silkip gülümsedi. "Kim bir başkasının zihnindekileri anlayabilir? Sanırım daha bir süre onun ilgi odağı olmaya devam edeceksin. Daha sonra belki de bir başkası dikkatini dağıtır, belki de genç Toprak Beyi Roland. Kızın esiri olmuş gibi bir hali var."

Pug bir homurtu çıkardı. "Şu... baş belası."

Calin anlayışla gülümsedi. "O zaman Prenses’ten hoşlanıyorsun, öyle mi?"

Pug âli bir kaynaktan ona yol göstermesini beklercesine yukarıya baktı. "Ondan hoşlanıyorum," diye kabul etti, derin derin içini çekerek. "Ama onu o özel anlamda sevdiğimden emin değilim. Bazen sevdiğimi sanıyorum -özellikle de Roland’ın ona yaltaklandığını gördüğümde- ama bazen de sevmediğimi düşünüyorum. Açık seçik düşünmemi çok zorlaştırıyor ve her zaman ona sanki yanlış şeyler söylüyorum."

"Toprak Beyi Roland’ın aksine," diye süfle verdi {6} Calin.

Pug başını salladı. "O sarayda doğup yetişmiş. Söylenecek doğru şeylerin hepsini biliyor." Pug dirseklerinin üzerinde geriye yaslandı ve özlemle içini çekti. "Herhalde ondan rahatsız oluşumun nedeni, her şeyden çok haset. Bana kendimi el yerine koca taş yumruları, ayak yerine de ağaç kütükleri taşıyan biri gibi hissettiriyor."

Calin anlayışlı bir tavırla başını salladı. "Kendimi halkının alışkanlıkları konusunda uzman saymıyorum, Pug, ama insanlar arasında, hissettiğiniz şeyi kendinizin seçtiğini bilecek kadar zaman geçirdim; Roland sana kendini sakar hissettiriyorsa bu, ona izin verdiğin içindir.

"Tahmin ederim ki, konumlarınız tersine dönmüş olsa, genç Roland da kendisini senin gibi hissederdi. Başkalarında gördüğümüz kusurlar asla kendimizde gördüklerimiz kadar korkunç gelmez bize. Roland dolaysız konuşmana ve dürüst tavrına gıpta ediyor olabilir.

"Her halükârda, Prenses kendi burnunun dikine gitmeye azimli olduğu sürece, senin ya da Roland’ın yapacağı herhangi bir şeyin onun üzerinde pek bir etkisi olmayacaktır. Seni, dostunun Kraliçemizi değerlendirdiği kadar abartılı değerlendirmiş. Umutsuz bir hödüğe dönüşmediğin sürece, hazır olana dek onun bu tavrını kimse değiştiremez. Sanırım gelecekteki eşi olarak seni kafasına koymuş."

Pug bir an ağzı açık bakakaldı, sonra da "Eşi mi?" dedi.

Calin gülümsedi. "Gençler çoğu zaman daha sonraki yıllarda açıklığa kavuşturulacak meselelerle fazlasıyla ilgilenir. Sanırım bu konudaki azmi, gerçek değerini anlamasından çok, senin gönülsüzlüğünden kaynaklanıyor. Çocukların çoğu gibi o da sahip olamadığı şeyi istiyor." Dostça bir sesle, "Zaman bunu açıklığa kavuşturacaktır," dedi.

Pug yüzünde endişeli bir ifadeyle öne eğildi. "Vay canına, işleri amma karıştırmışım. Kaledeki çocukların çoğu Prenses’e âşık olduğunu sanıyor. Bunun gerçekte ne kadar dehşet verici bir şey olduğunu bir bilseler." Gözlerini bir an sıkarak kapattı. "Başım ağrıyor. Sanmıştım ki, o ve Roland..."

Calin, "O sadece sende ilgi uyandırmak için bir araç olabilir. Maalesef, bu ikinizin arasında nahoş duyguların doğmasına neden olmuş," dedi.

Pug ağır ağır başını salladı. "Öyle sanırım. Roland bütünde iyi biridir aslında; çoğunlukla arkadaştık. Ama benim rütbem artırıldığından beri, açıktan açığa düşmanca davranıyor bana. Bunu görmezden gelmeye çalışıyorum, ama bir süre sonra kanıma dokunuyor. Belki de onunla konuşmayı denesem iyi olacak."

"Sanırım, bu akıllı bir hareket olacaktır. Ama sözcüklerine karşı anlayışlı davranmazsa, şaşırma. Prenses’in büyüsüne kapılmış olduğu kesin."

Bu konu Pug’ın başını ağrıtmaya başlamıştı ve büyülerden söz geçince, "Bana elf büyüsü hakkında başka bir şeyler anlatır mısın?" diye sordu.

"Bizim büyümüz kadimdir. Bizim varlığımızın ve yarattığımız şeylerin parçasıdır. Elf çizmeleri yürürken bir insanın bile sessiz olmasını sağlar ve elf yayları hedefi daha iyi vurur, çünkü büyümüzün doğası böyledir. Bizi, ormanlarımızı, yaratılarımızı donatır. Zaman zaman, onu tamamen anlayan kişilerce incelikle yönlendirilebilir. Tathar gibi Efsunörücüler tarafından. Ama bunu yapmak kolay değildir, çünkü büyümüz idare edilmeye karşı direnç gösterir. Her şeyden çok, rüzgâr estiğinde hissedilebilen, özdeği olan havaya benzer. İnsanlar ormanlarımızın büyülü olduğunu söyler, zira orayı o kadar uzun zamandır mesken edindik ki, büyümüz Elvandar gizemini yarattı. Orada yaşayan herkes barış içindedir. Hiç kimse, büyük sanatlar yardımı olmadan Elvandar’a davetsiz giremez ve elf ormanlarının uzak sınırları dahil oraya kötü niyetle girenlerde tedirginlik yaratır. Bu her zaman böyle değildi; geçmiş çağlarda topraklarımızı moredhel ile, sizin Kara Yol Kardeşliği adını verdiğiniz kimselerle paylaşıyorduk. Onları ormanlarımızdan sürdüğümüz büyük kopuştan beridir, Elvandar değişmekte, daha çok bizim mekânımız, yuvamız, özümüz olmakta."

Pug, "Kara Yol Kardeşleri gerçekten de elflerle akraba mı?" dedi.

Calin’in gözleri perdelendi. Bir an durduktan sonra, "Bu konularda pek konuşmayız, çünkü keşke doğru olmasaydı, dediğimiz çok fazla şey var. Sana şu kadarını söyleyebilirim: Sizlerin Kardeşlik adını verdiğiniz moredhel ile halkım arasında, kadim zamanlardan kalma ve uzun süre önce saptırılmış da olsa, bir bağ vardır. Böyle olmamasını dilerdik, ama onlar gerçekten de bize akrabadır. Çok uzun aralıklarla birisi bize geri gelir, buna da Dönüş deriz." Bu konuda konuşmaktan çok rahatsız oluyormuş gibi bir hali vardı.

Pug, "Özür dilerim, eğer ben..." dedi.

Calin özrü eliyle savuşturdu. "Merak bir öğrencide utanılacak şey değildir, Pug. Bu konuda daha fazla konuşmamayı tercih ederim, o kadar."

Gecenin geç saatlerine kadar birçok konuda konuştular. Pug Elf Prensi’nden büyülenmişti ve söylediği pek çok şey Calin’in ilgisini çektiğinden, koltukları kabarmıştı.

Calin nihayet, "Ben yatmaya çekilsem iyi olacak," dedi. "Fazla istirahate ihtiyacım olmasa da, şimdi biraz dinlenmem gerek. Bence sen de aynını yapsan iyi olacak."

Pug ayağa kalktı ve, "Bana bu kadar çok şey anlattığın için teşekkür ederim," dedi. Sonra da biraz mahcup bir tavırla gülümsedi. "Benimle Prenses hakkında konuştuğun için de."

"Konuşmaya ihtiyacın vardı."

Pug Calin’i, ona kalacağı yeri gösterecek bir hizmetkârın beklediği uzun salona kadar eşlik etti. Pug odasına döndü ve yağmurda uçmak zorunda kaldığı için öfkeyle homurdanan ıslak Fantus eşliğinde uyumak üzere uzandı. Fantus çok geçmeden uyuyakaldı. Ancak Pug uyuyamadan, ateş çanağında titreşen ışıkların tavanda dans eden ışıklarına bakarak yattı. Yabancı savaşçılara dair anlatılanları kafasından çıkarmaya çalıştı, ama batı ellerindeki ormanlarda sinsice dolaşan, parlak giysili savaşçıların görüntüleri uyumayı imkânsızlaştırıyordu.

Ertesi sabah Crydee Kalesi’ne kasvetli bir hava hâkimdi. Tsurani hakkındaki haberler hizmetçilerin dedikodularıyla yayılmıştı, ancak ayrıntılar eksikti. Herkes işine bakarken bir taraftan da Dük’ün ne yapacağına dair bir tahmin kırıntısı duymak umuduyla kulak kesilmişti. Herkes bir konuda hemfikirdi: Crydee Dükü, Borric conDoin, boş boş oturup bekleyecek biri değildi. Bir şey yapılacak ve bu kısa zamanda olacaktı.

Pug bir saman balyasının üzerine oturmuş, Tomas’ın kılıcını bir direğe savurup önce ters, sonra düz vuruşlarla çenterek alıştırma yapmasını izliyordu. Darbeleri isteksizdi ve nihayet kılıcını tiksintiyle yere fırlattı. "Bir şey beceremiyorum." Yürüyüp Pug’ın yanına oturdu. "Acaba neden bahsediyorlar."

Pug omuzlarını silkti. "Onlar" Dük’ün konseyiydi; o gün çocuklardan konseye katılmaları istenmemiş ve son dört saat yavaş geçmişti.

Hizmetkârlar ön kapıya doğru seğirtirken avlu birden doluverdi. "Haydi gel," dedi Tomas. Pug balyanın üzerinden atlayarak indi ve arkadaşını izledi.

Kaleyi dolaşıp geçtiklerinde muhafızlar önceki gün olduğu gibi sıraya giriyordu. Hava dünden daha soğuktu, ama yağmur yoktu. Çocuklar aynı arabaya tırmandılar ve Tomas ürperdi. "Bence bu yıl kar erken gelecek. Belki de yarın."

"Gelirse hatırlanan en erken kar olacaktır. Cüppeni giymen gerekirdi. Talim yüzünden terlisin ve hava seni donduruyor."

Tomas’ın canı sıkkın görünüyordu. "Tanrılar adına, annem gibi konuşuyorsun."

Pug yalandan öfkelenmiş gibi yaptı. İnce ve burundan gelen bir sesle, "Soğuk alıp mosmor kesildiğinde ve öksürüp tıksırıp, teselli aradığında koşa koşa bana gelme, Tomas Megarson, çünkü burada onu bulamazsın," dedi.

Tomas sırıttı. "Şimdi aynen onun gibi konuştun."

Büyük kapıların açılma sesine döndüler. Dük ile Elf Kraliçesi kale içinden ayrılan diğer konukların başını çekerken Dük dostça bir veda jestiyle Kraliçe’nin elini tutmuştu. Sonra Kraliçe elini ağzına götürdü ve yüksek olmamasına rağmen kalabalığın gürültüsünü bastıran bir dizi ahenkli sözcüğü şarkı gibi söyledi. Avluda duran hizmetkârlar sustular ve çok geçmeden kalenin dışından toynak sesleri duyuldu.

On iki beyaz at kapılardan koşarak geçti ve Elf Kraliçesi’ni şahlanarak selamladılar. Elflerin her biri yardım almadan bir elf küheylanının sırtına sıçrayarak bindiler. Ellerini kaldırarak Dük’ü selamladılar, sonra da arkalarını dönerek son hızla kapıdan çıktılar.

Onlar gittikten sonra kalabalık birkaç dakika boyunca, elfleri son kez, belki bu ömürlerinde son defa gördüklerini kabul etmek istemeden öylece durdular. Ağır ağır işlerine geri döndüler.

Tomas uzaklara bakıyordu ve Pug ona döndü. "Ne oldu?"

Tomas usulca, "Bir gün Elvandar’ı görebilmeyi dilerdim," dedi.

Pug onu anladı. "Belki görürsün." Ama daha şakacı bir tonla ekledi, "Gerçi bundan kuşkuluyum. Çünkü ben bir büyücü olacağım, sen de bir asker olacaksın ve Kraliçe biz öldükten çok sonra bile Elvandar’da hüküm sürüyor olacak."

Tomas şakacı bir şekilde arkadaşının tepesine atlayarak, onu samanların arasına bastırdı. "Ya! Demek öyle. Eh, ben de bir gün Elvandar’a gideceğim." Pug’ı altında kıstırarak göğsüne oturdu. "Gittiğim zaman da Tsurani üzerinde onlarca zafer kazanmış, büyük bir kahraman olacağım. Kraliçe beni bir onur konuğu olarak karşılayacak."

Pug arkadaşını iterek uzaklaştırmaya çalışarak güldü. "Ben de ülkedeki en büyük büyücü olacağım."

İkisi de güldüler. Bir ses oyunlarını böldü. "Pug! Buradasın demek."

Tomas kalktı ve Pug doğrulup oturdu. Demirci Gardell’in tıknaz cüssesi onlara yaklaşmaktaydı. Göğsü fıçıyı andıran, saçı az, ama gür ve siyah bir sakalı olan bir adamdı. Kolları dumandan islenmişti ve önlüğü birçok ufak yerinden yanarak delinmişti. Arabanın yanına yanaştı ve yumruklarını beline koydu. "Her yerde seni aradım. Kulgan’ın ateş çanağın için yapmamı istediği şu kapağı hazırladım."

Pug arkasında Tomas’la arabadan güçlükle indi. Gardell’in ardından kale ortasındaki demirci dükkânına yürüdüler. Sağlam yapılı demirci, "Hayli akıllıca bir fikir, şu kapak. Neredeyse otuz yıldır demirci ocağında çalışıyorum, ama ateş çanağına kapak takmak hiç aklıma gelmemişti. Kulgan bana planını anlatır anlatmaz bir tane yapmam şart oldu," dedi.

Bir büyük, bir de küçük tav fırını ile farklı boyda birkaç örsün bulunduğu, geniş bir baraka olan demirci dükkânına girdiler. Etrafta her türde eşya onarılmayı bekliyordu: zırhlar, üzengi demirleri ve mutfak eşyaları. Gardell daha büyük olan tav fırınına yürüdü ve kapağı aldı. Bir kenarı ile yüksekliği birer metre kadardı ve üzerinde bir deliği olan bir koni oluşturuyordu. Yakınlarda, özellikle ince olarak hazırlanmış, uzun, yuvarlak borular duruyordu.

Gardell yaratısını incelemeleri için havaya kaldırdı. "Onu oldukça ince yaptım, hafif olsun diye epey teneke kullandım, çünkü ağır olsa, çökerdi." Ayak başparmağıyla birkaç boy madeni çubuğu işaret etti. "Zeminde birkaç delik açıp destek için bunları kullanacağız. Düzeltmek biraz zaman alabilir, ama sanının senin bu şey çalışacak."

Pug sırıttı. Fikirlerinden birinin somut bir biçim aldığını görmekten büyük bir haz duyuyordu. Bu yeni ve memnuniyet verici bir inişti. "Ne zaman kurabiliriz?"

"İstersen, hemen şimdi. İtiraf edeyim, çalıştığını görmeyi ben de isterim."

Pug borulardan birazını, Tomas ise geri kalanıyla çubukları aldı. Tuhaf yüklerini dengede tutmaya çalışarak, arkalarında kıkırdayan demirciyle birlikte büyücü kulesine doğru yola çıktılar.

Kulgan odasına giden merdivenleri çıkmaya başlarken derin düşünceler içindeydi. Birden yukarıdan bir ses geldi: "Dikkat et!" Kulgan tam zamanında başını kaldırarak bir taş bloğunun merdivenden aşağı, sarhoş bir çılgınlık krizindeymişçesine basamaklardan sekerek indiğini gördü. Hava alçı tozuyla doldu ve Kulgan hapşırdı.

Tomas ile Pug yüzlerinde kaygılı ifadelerle merdivenden koşarak indiler. Kimsenin canının yanmadığını gördüklerinde, ikisi de rahatlamış göründü.

Kulgan ikisine meşum bir bakış attı ve, "Nedir bütün bunlar?" dedi.

Tomas duvarla bir olmaya çalışırken Pug da sıkılgan göründü. İlk konuşan Pug oldu. "Taşı bahçeye indirmeye çalışıyorduk ve elimizden kaydı gibi oldu."

"Kaydı gibi mi oldu? Bana daha çok özgürlüğüne kavuşmak için delice depar atmış gibi geldi. Şimdi, neden taşı taşıyordunuz ve nereden geldi?"

"Benim duvarımdaki sağlam olmayan taştı," dedi Pug. "Gardell son boruyu yerine yerleştirebilsin diye çıkarmıştık." Kulgan hâlâ anlamamış göründüğünden, "Ateş çanağım için, hatırladın mı?" dedi.

"Ah," dedi Kulgan, "evet. Şimdi hatırladım." Sesin nereden geldiğini öğrenmek için bir hizmetkâr geldi ve Kulgan ondan taş bloğu taşımaları için birkaç işçi getirmesini rica etti. Hizmetkâr gitti, Kulgan da çocuklara, "Sanırım o taşı biraz daha iri birinin nakletmesine izin vermek daha iyi olacak. Şimdi, gidip bu harika şeyi görelim."

Merdivenleri çıkıp çocuğun odasına girdiler ve Gardell’i son boru parçasını takar buldular. Demirci onlar girince döndü ve, "Eh, ne düşünüyorsunuz?" dedi.

Çanak duvara biraz yaklaştırılmıştı ve kapak çanağın üzerindeki eşit uzunlukta dört madeni çubuğun üzerinde duruyordu. Dumanın tamamı kapakta tutuluyor ve hafif madeni borudan geçerek uzaklaşıyordu. Ne yazık ki, taşın eksik olduğu yerdeki delik borudan hayli büyüktü ve rüzgâr dumanın büyük bölümünü gerisingeri odanın içine üflüyordu.

"Kulgan, ne düşünüyorsun?" dedi Pug.

"Eh, evlat. Hayli etkileyici görünüyor, ama buradaki atmosferde pek bir düzelme göremiyorum."

Gardell kapağa elinin tersiyle sağlam bir darbe indirerek onu tenekemsi bir sesle çınlattı. Kalın nasırları yüzünden eli yanmıyordu. "Ben o deliği tıkar tıkamaz, işini görecektir, büyücü. Atlılar için kalkan yapmakta kullandığım boğa derilerinden biraz getirip, bir parçasının ortasında bir delik açar ve borunun etrafına geçirdikten sonra duvara çivilerim. Üzerine bir iki kat tabaklama sıvısı sürdüm müydü, sıcaklık onu iyice bir kurutup sertleştirir. Sıcaklığı alır ve dumanın yanında rüzgârla yağmuru da odadan uzak tutar." Demirci el işinden memnun görünüyordu. "Eh, ben gidip deriyi getireyim. Hemen dönerim."

Pug icadını önünde görmekten dolayı gururdan patlayacak gibiydi, Tomas da Pug’ın zaferini yansıtıyordu. Kulgan bir an bıyık altından güldü. Pug birden Kulgan’ın günü nerede geçirdiğini hatırlayarak büyücüye döndü. "Konsey’den ne haberler var?"

"Dük Batı’nın tüm asilzadelerine mesajlar göndererek olanları ayrıntılı olarak anlatıyor ve Batı ordularının hazırlanmasını talep ediyor. Korkarım Tully’nin yazıcılarını çetin günler bekliyor, çünkü Dük mesajların mümkün olduğunca çabuk bitirilmesini istiyor. Tully’nin tepesi atmış durumda, çünkü Dük’ün yokluğunda geride kalıp Fannon ve Algon ile birlikte Lyam’a danışmanlık yapması buyruldu."

"Lyam’a danışmanlık mı? Yokluğu mu?" diye sordu Pug anlayamadan.

"Evet, Dük, Arutha ve ben, Özgür Şehirler’e, oradan da Prens Erland’la görüşmek için Krondor’a yolculuk edeceğiz. Bu gece, becerebilirsem bir meslektaşıma bir rüya mesajı göndereceğim. Belgan, Bordon’ın kuzeyinde yaşıyor. Artık oraya varmış olması muhtemel olan Meecham’a bir gemi bulması için haber yollayacak. Dük haberi bizzat iletmesinin en iyisi olacağını düşünüyor."

Pug ile Tomas heyecanlı görünüyordu. Kulgan ikisinin de gelmek istediğini biliyordu. Krondor’a gitmek genç yaşamlarının en büyük serüveni olacaktı. Kulgan kır sakalını ovuşturdu. "Derslerine devam etmen kolay olmayacak, ama Tully sana birkaç hile öğretebilir."

Pug’ın patlayacak gibi bir hali vardı. "Lütfen, Kulgan, ben de gelebilir miyim?"

Kulgan şaşırmış gibi yaptı. "Sen mi, gelmek mi? Bunu hiç düşünmemiştim." Gerilim artarken bir an düşündü. "Eh..." Pug gözleriyle yalvarıyordu. "...sanırım sorun olmaz." Pug bir viyaklama koyuverip havaya sıçradı.

Tomas düş kırıklığını gizlemek için mücadele veriyordu. Zorla inceden gülümsedi ve Pug adına sevinmiş görünmeye çalıştı.

Kulgan kapıya doğru yürüdü. Pug Tomas’ın mahzun ifadesini fark etti. "Kulgan?" dedi. Büyücü dudaklarında hafif bir gülümsemeyle döndü.

"Evet, Pug?"

"Tomas da gelebilir mi?"

Tomas başını iki yana salladı, çünkü ne saray halkındandı ne de büyücünün sorumluluğundaydı, ama gözleri Kulgan’a yakararak bakıyordu.

Kulgan geniş geniş gülümsedi. "Herhalde ikinizi bir arada tutsak iyi olacak, bu sayede belayı tek bir yerde arayabiliriz. Tomas da gelebilir. Fannon’la işleri ayarlarım."

Tomas haykırdı ve iki çocuk birbirlerinin sırtına şaplaklar attılar.

Pug, "Ne zaman gidiyoruz?" dedi.

Kulgan güldü. "Beş gün içinde. Ya da Dük cücelerden haber alırsa, daha önce. Koşucular açık olup olmadığına bakmak için Kuzey Geçidi’ne gönderiliyor. Değilse, Güney Geçidi’nden geçeceğiz."

Kulgan kol kola girip dans eden ve heyecan nidaları atan çocukları bırakarak oradan ayrıldı.

7

ANLAYIŞ

Pug avludan aceleyle geçti.

Prenses Carline ona bir not göndererek kendisiyle çiçek bahçesinde buluşmasını istemişti. Prenses’in son buluşmalarından hışımla ayrılmasından sonra kızdan ilk defa haber alıyordu ve endişeliydi. Hissettiği çelişkiler ne olursa olsun, Carline’le arasının bozuk olmasını istemiyordu. Calin’le iki gün önceki kısa konuşmalarından sonra Rahip Tully’yi bulmuş ve onunla uzun uzadıya konuşmuştu.

İhtiyar rahip Dük’ün personeline yaptığı taleplere rağmen, çocukla konuşmak için zaman ayırmaya istekli davranmıştı. Bu Pug için iyi bir sohbet olmuş, özgüvenini artırmıştı. İhtiyar din adamının son mesajı şu olmuştu: Prenses’in ne hissettiğini ve ne düşündüğünü kafana takmaktan vazgeç ve Pug’ın ne hissettiğini ve ne düşündüğünü keşfetmeye başla.

Rahibin tavsiyesine uymuştu ve artık Carline’in aralarında herhangi bir "anlayış"tan bahsetmesi durumunda ne söylemesi gerektiğini biliyordu. Haftalardır ilk kez bir yön duygusuna benzer bir şey hissediyordu - böylesi bir yolda ilerleyerek sonunda nereye varacağını bilmiyor da olsa.

Prenses’in bahçesine vardığında bir köşeyi döndü, sonra durdu, çünkü basamaklarda Carline yerine Toprak Beyi Roland duruyordu. Roland hafif bir gülümsemeyle başını salladı. "İyi günler, Pug."

"İyi günler, Roland." Pug etrafına bakındı.

"Birini mi bekliyorsun?" dedi Roland kavgacı ses tonunu gizlemekte pek başarılı olmayan bir kayıtsızlığı zorla takınarak. Sol elini kılıcının kabzasına gelişigüzel yaslamıştı. Kılıcı sayılmazsa, renkli pantolon, yeşil ve altın renklerinde tunik ve uzun, binici çizmeleriyle her zamanki gibi giyinmişti.

"Eh, aslına bakarsan Prenses’i görmeyi bekliyordum," dedi Pug bir parça dikbaşlılıkla.

Roland şaşırmış gibi yaptı. "Öyle mi? Leydi Glynis bir not hakkında bir şeyler söylemişti, ama ikiniz arasında işlerin biraz gergin durumda olduğunu sanıyordum..."

Pug son birkaç gündür Roland’ın durumuna anlayışla yaklaşmaya çalışmıştı çalışmasına, ama Roland’ın nezaketsiz, üstünlük taslar tavırları ve müzmin husumeti elbirliği edip Pug’ın sinirini bozuyordu. Öfkesine hâkim olamayarak, "Bir Toprak Beyinden diğerine konuşmak gerekirse, Roland, sana şöyle anlatayım: Carline ile benim aramda işlerin nasıl olduğu, seni hiç ilgilendirmez!"

Roland’ın yüzünde açıktan açığa düşmanca bir ifade belirdi. Öne doğru adım atarak kendisinden kısa boylu olan çocuğa baktı. "Demek ilgilendirmez, öyle mi, kahrolası! Ne yapmaya çalıştığını bilmiyorum, Pug, ama onu incitecek bir şey yaparsan ben..."

"Ben mi onu incitecekmişim!" diye sözünü kesti Pug. Roland’ın öfkesinin yoğunluğu onu sarsmış, tehdidi ise çileden çıkarmıştı. "Bizi birbirimize düşüren o zaten..."

Pug birden ayaklarının altındaki zeminin eğildiğini ve arkadan ona çarptığını hissetti. Gözlerinin önünde ışıklar patladı ve kulaklarında çana benzer bir çınlama oldu. Roland’ın ona vurmuş olduğunu anlayana kadar uzun bir an geçti. Pug başını iki yana salladı ve gözleri yeniden odaklandı. Kendisinden yaş ve cüsse bakımından büyük olan toprak beyinin her iki elini yumruk yapmış, tepesinde dikildiğini gördü. Roland sözcükleri sımsıkı kenetlenmiş dişlerinin arasından tükürürcesine söyledi. "Onun hakkında bir daha kötü bir şey söylersen, bayılana kadar döverim seni."

Pug’ın içinde her an yükselen öfkesi alevleniyordu. Gözlerini dövüşmeye hazır bir pozda bekleyen Roland’dan ayırmadan dikkatlice ayağa kalktı. Ağzında öfkenin acı tadını hisseden Pug, "Onu kazanmak için iki yıldan uzun zamanın vardı, Roland. Bırak gitsin," dedi.

Roland’ın yüzü öfkeden bembeyaz kesildi ve Pug’a saldırarak onu yere yuvarladı. Bir düğüm halinde yere indiler; Roland Pug’ın omuzları ve kollarına, hasar vermeyen yumruklar indiriyordu. Her ikisi de yerde yuvarlanır, doğru dürüst nefes alamazken, birbirine pek zarar veremiyordu. Pug kolunu Roland’ın boynuna sardı ve büyük toprak beyi delice yumruklar savururken ona asılı kaldı. Roland birden bir dizini Pug’ın göğsüne gömüp onu iterek uzaklaştırdı. Pug yerde yuvarlandı ve ayağa kalktı. Roland da bir saniye sonra ayağa kalkmıştı ve karşılıklı durdular. Aralarındaki mesafeyi ölçerken Roland’ın yüz ifadesi öfkeden, soğuk, hesapçı bir kızgınlığa dönüşmüştü. Sol kolunu kıvırıp öne doğru uzatarak ve sağ yumruğunu yüzünün önünde hazır tutarak ağır ağır ilerledi. Pug’ın, para için gezici gösterilerde yapıldığını görmüş olmasına rağmen, yumruk dövüşü adı verilen bu dövüş tarzı konusunda hiç deneyimi yoktu. Roland birkaç vesileyle bu spor konusunda geçici bir ilgiden öte bilgisi olduğunu kanıtlamıştı.

Pug avantajı eline almaya çalıştı ve Roland’ın kafasına yandan vahşi bir yumruk savurdu. Roland geriye çekilip yumruğu savuştururken Pug tam bir tur döndü; sonra Roland öne sıçrayarak sol eliyle Pug’ın yanağına sert bir darbe indirerek çocuğun başını acı veren bir darbeyle geriye doğru salladı. Pug sendeleyerek uzaklaştı ve Roland’ın sağ eli Pug’ın çenesini kıl payıyla kaçırdı.

Pug yeni bir darbeden korunmak için ellerini havaya kaldırdı ve başını sağa sola sallayarak görüşünü kaplayan, dans eden ışıkları dağıttı ve Roland’ın bir sonraki yumruğunun altından eğilmeyi son anda başardı. Pug Roland’ın gardı altında öne hamle etti ve omzuyla diğer çocuğun karnına vurarak onu yeniden yere yıktı. Pug onun üzerine atladı ve Roland’ın kollarını yanında tutmak için çabaladı. Roland bir dirseğiyle Pug’ın şakağına bir darbe indirdi ve afallayan büyücü çırağı bir an sersemleyerek geriye doğru düştü.

Yeniden ayağa kalkarken yüzünde acı patladı ve dünya yeniden kaykıldı. Yönünü şaşıran, kendisini korumaktan âciz kalan Pug, Roland’ın indirdiği darbeleri sersemlemiş duyularının tam olarak tanımadığı, boğulmuş, uzak olaylar gibi algılıyordu. Pug’ın zihninin bir bölümünde belli belirsiz bir alarm duyuldu. Acı yüzünden kararan bilinç düzeyinin altında bir yerlerde bazı süreçler hiçbir uyarı vermeden işlemeye başladı. Temel, hayvani içgüdüler denetimi ele geçirdi ve kopuk, doğru dürüst anlayamadığı bir bilincin içinden, yeni bir güç ortaya çıktı. Trollerle olan karşılaşmasında olduğu gibi, kör edici parlaklıkta ışık ve ateşten sözcükler zihin gözünde belirdi ve onları sessizce okudu.

Pug’ın varlığı ilkel bir hal aldı. Arta kalan bilincinde, aklında öldürme düşüncesiyle hayatta kalmak için savaşan, ilkel bir yaratıktı. Düşünebildiği tek şey, hasmını boğarak canını çıkarmaktı.

Pug’ın zihninde birden bir alarm duyuldu. Bunun yanlış, kötü olduğuna dair derin bir duyguyla sarsıldı. Aylar süren eğitimi yüzeye çıktı ve tek duyabildiği Kulgan’ın, "Güç böyle kullanılmamalı!" diye haykıran sesiydi. Onu örten zihinsel örtüyü yırtıp atarak gözlerini açtı.

Bulanık görüşünde parıldayan ışıklara rağmen Pug Roland’ın sadece bir metre önünde diz çöktüğünü, faltaşı gibi açılmış gözlerle boynundaki görünmez parmaklarla mücadele ettiğini görebildi. Pug gördüğü şeylerle kendi arasında herhangi bir bağlantı hissetmiyordu ve zihninin yeniden berraklaşmasıyla birlikte ne olduğunu anladı. Öne eğilerek Roland’ın bileklerini kavradı. "Kes şunu, Roland! Dur! Gerçek değil. Boğazını sıkan kendininkinden başka el yok." Panikten körleşmiş olan Roland, Pug’ın haykırışlarını duymuyor gibiydi. Pug kalan tüm gücünü toplayarak Roland’ın ellerini uzaklaştırdı, sonra da yüzüne sert bir tokat attı. Roland’ın gözlerinden yaş geldi ve birden boğulur gibi bir sesle nefes aldı.

Hâlâ nefes nefese olan Pug, "Bu bir yanılsama. Kendi kendini boğuyordun," dedi.

Roland güçlükle nefes aldı ve yüzünde bariz bir korkuyla kendisini iterek Pug’dan uzaklaştırdı. Bitkinlikle kılıcını çekmeye çabaladı. Pug öne eğildi ve Roland’ın bileğini sıkıca kavradı. Güçbela konuşarak başını iki yana salladı ve, "Neden yok," dedi.

Roland Pug’ın gözlerinin içine baktı ve kendi gözlerindeki korku silinmeye başladı. Yaşça büyük toprak beyinin içindeki bir şeyler çatırdar gibi oldu ve geriye yerde oturan, bitkin, süzgün bir genç adam kaldı yalnızca. Roland nefes nefese, gözlerinde toplanan yaşlarla gerisin geri oturdu ve sordu, "Neden?"

Pug da bitkinlikle arkasına yaslanarak ellerinden destek aldı. Önünde duran, kuşkuyla paramparça olmuş, yakışıklı çehreyi inceledi. "Çünkü benim yapabileceğim tüm büyülerden daha etkili bir büyünün etkisi altındasın." Roland’ın gözlerinin içine baktı. "Onu gerçekten de seviyorsun, değil mi?" Roland’ın öfkesinin son zerresi de uçup gitti; gözlerinde hafif bir korku hâlâ kendisini gösteriyordu, ama bir yaş yanağına düşerken Pug onda derin bir acı ve ızdırap gördü. Roland’ın omuzları çöktü ve başını salladı; konuşmaya çalışırken nefesi kesik kesikti. Bir an ağlamanın eşiğinde gibiydi, ama mücadele ederek acısını uzaklaştırdı ve kendine yeniden hâkim oldu. Derin bir nefes alarak gözyaşlarını sildi ve derin bir nefes daha aldı. Doğrudan Pug’a baktı ve ihtiyatla sordu," Ya sen?"

Pug gücünün biraz geri geldiğini hissederek yere uzandı. "Ben... ben emin değilim. Beni kendimden şüpheye düşürüyor. Bilmiyorum. Bazen başka hiç kimseyi düşünmüyorum, bazen de ondan olabildiğimce uzak olsam, diyorum."

Roland anladığını belirtti, son korku izi de silinip gitmişti. "O söz konusu olduğunda bir zerre zekâ kalmıyor bende."

Pug kıkırdadı. Roland ona baktı, sonra o da gülmeye başladı. "Neden bilmem," dedi Pug, "ama her nedense söylediğin şey bana fena halde komik geldi." Roland başını salladı ve o da gülmeye başladı. Çok geçmeden öfkenin geride bıraktığı duygusal boşluğu uçarılık doldururken, ikisi de gözlerinden yaşlar gelerek oturuyorlardı.

Roland biraz kendini toplamış, kahkahalarını kontrol altına almıştı ki, Pug ona bakıp, "Bir zerre zekâ!" dedi ve bu ikisini de yeni bir kahkaha krizine soktu.

"Eh!" dedi bir ses sertçe. Döndüler ve iki nedimesiyle birlikte durmuş, önündeki sahneyi incelemekte olan Carline’le karşılaştılar. Yerde yatan İkiliye kınayan bir bakış atarak, "Birbirinizden bu kadar hoşlanmış göründüğünüze göre, ben araya girmeyeyim," dedi.

Pug ile Roland bakıştılar ve birden gürültülü birer kahkaha kopardılar. Roland arkaya yuvarlanırken Pug ise bacaklarını önüne uzatıp kahkahalarını yüzünü gömdüğü ellerine gizledi. Carline öfkeyle kızardı ve gözleri irileşti. Sesinde buz gibi bir öfkeyle, "Beni mazur görün!" dedi ve nedimelerinin yanından bir hışımla geçip gitti. Uzaklaşırken yüksek sesle, "Oğlanlar!" diye ünlediğini duyabiliyorlardı.

Pug ile Roland, bir dakika oturarak isteriye yaklaşan kahkaha krizinin geçmesini beklediler; sonra Roland ayağa kalkıp elini Pug’a uzattı. Pug kendisine uzatılan eli aldı ve Roland onun ayağa kalkmasına yardım etti. "Kusuruma bakma, Pug. Sana kızmaya hakkım yoktu." Sesi yumuşadı. "Geceleri onu düşünmekten uyuyamıyorum. Her gün birlikte olduğumuz sayılı saniyeyi iple çekiyorum. Ama sen onu kurtardığından beri, tek duyduğum senin adın." Roland acıyan boynuna dokunarak, "O kadar kızdım ki, seni öldüreceğimi sandım. Onun yerine neredeyse kendimi öldürtecektim," dedi.

Pug Prenses’in ardında kaybolduğu köşeye bakarak başıyla onayladığını belirtti. "Ben de özür dilerim, Roland. Daha büyüyü kontrol etme konusunda pek iyi değilim ve sinirlendiğim zamanlarda türlü türlü korkunç şey olabiliyor sanki. Trollerle olduğu gibi." Pug Roland’ın onun artık bir büyücünün çırağı olmasına rağmen, hâlâ Pug olduğunu anlamasını istiyordu. "Asla böyle bir şeyi kasten yapmazdım -özellikle de bir arkadaşıma."

Roland bir an Pug’ın yüzünü inceledi ve yarı alaylı, yarı mahcup gülümsedi. "Anlıyorum. Kötü davrandım. Sen haklıydın: Bizi yalnızca birbirimize düşürüyor. Aptal olan benim. İlgilendiği sensin."

Pug’ın yılgın bir hali vardı. "İnan bana, Roland. Gıpta edilecek durumda olduğumdan pek emin değilim."

Roland’ın gülümsemesi genişledi. "O inatçı bir kız, orası kesin." Bariz kendine acımayla yalandan kabadayılık karışımı bir tavır arasından, Roland İkincisini seçmişti.

Pug başını iki yana salladı. "Ne yapılmalı, Roland?"

Roland şaşkın göründü, sonra da yüksek sesle güldü. "Tavsiye almak için bana gelme, Pug. Beni herkesten çok parmağının ucunda oynatıyor. Ama atasözünde dendiği gibi, ’Bir genç kızın kalbi dönek rüzgârlar kadar çok değişir.’ Carline’in yaptıkları için seni suçlamayacağım." Pug’a gizli bir komplodaki suç ortağıymış gibi gözünü kırptı. "Yine de, havada bir değişiklik olursa diye gözlerimi açık tutarsam, rahatsız olmazsın ya?"

Pug bitkinliğine rağmen güldü. "Verdiğin ödünlerde biraz fazla cömert davrandığını fark etmiştim zaten." Yüzüne düşünceli bir bakış yerleşti. "Biliyorsun ya, Roland, sonsuza kadar beni görmezden gelse işler daha basit -daha iyi değil, daha basit- olurdu. Bütün bunlar hakkında ne düşüneceğimi bilmiyorum. Çıraklığımı tamamlamam gerekiyor. Bir gün idare edeceğim mülklerim olacak. Sonra bir de Tsurani meselesi var. Her şey o kadar çabuk oldu ki, ne yapacağımı bilmiyorum."

Roland Pug’a bir parça halden anlayarak baktı. Elini Pug’ın omzuna koydu. "Bu çırak ve asilzade olma meselesinin senin için yeni olduğunu unutmuştum. Yine de, benim payıma düşenlerin daha ben doğmadan kararlaştırılmış olmasına rağmen, böyle ağır düşüncelere pek zaman ayırmadığımı itiraf etmem gerek. Bu gelecek hakkında kaygılanma meselesi kupkuru bir iş. Bir maşrapa sert birayla ıslatılırsa, faydası olur, kanaatindeyim."

Ağrıları ve eziklerini hisseden Pug başıyla onayladığını belirtti. "Keşke bunu yapabilseydik. Ama korkarım, Megar aynı fikirde olmayacaktır."

Roland parmağını burnunun yanına götürdü. "O zaman biz de Aşçıbaşı’nın kokumuzu almasına izin vermeyiz. Haydi gel, bira barakasının tahtalarının gevşek olduğu bir yer biliyorum. Gizlice bir iki kupa içebiliriz."

Roland yürüyerek uzaklaşmaya başladı ama Pug onu, "Roland, dövüştüğümüz için üzülüyorum," diyerek durdurdu.

Roland durup bir an Pug’ı inceledi, sonra sırıttı. "Ben de öyle." Elini uzattı. "Barış yapalım."

Pug Roland’ın elini kavradı. "Barış yapalım."

Köşeyi dönüp Prenses’in bahçesini arkalarında bıraktılar ve durdular. Önlerinde katışıksız bir sefalet tablosu vardı. Tomas askerlerin yemekhanesinden yan kapıya kadar kaleyi boydan boya, tamamen zırhlı -kısa pelerin üzerinde örme zırh, miğfer ve dizine kadar gelen çizmelerin üzerine ağır madeni baldır zırhları- bir şekilde yürüyordu. Bir kolunda bir kalkan, ötekinde ise dört metre uzunluğunda ve demirden bir ucu olan, sağ omzuna acımasızca yüklenmekte olan, ağır bir mızrak taşıyordu. Mızrak, biraz sağa meyletmesine ve uygun adım yürürken onu dengede tutmaya çalıştıkça biraz yalpalamasına neden olduğundan, ona komik bir görünüş de veriyordu.

Dük’ün Muhafız Alayının çavuşu durmuş, Tomas için sayarak ritim tutuyordu. Pug çavuşu tanıyordu, Gardan adında uzun boylu, dost canlısı bir adamdı. Keshialı kökeni koyu teninden anlaşılıyordu. Pug ile Roland’ı gördüğünde beyaz dişleri koyu renkli, sert sakalını ikiye böldü. Omuzları neredeyse Meecham’ınkiler kadar geniş görünüyordu, o da Meecham gibi askerlere özgü, rahat, gevşek hareketlerle yürüyordu. Siyah saçlarının arasına hafif aklar düşmüş de olsa, otuz yıldır askerlik yapıyor olmasına karşın, yüzü genç görünümlü ve kırışıksızdı. Pug ile Roland’a göz kırparak, "Dur!" diye bağırdı ve Tomas durdu.

Pug ile Roland aralarındaki mesafeyi kapatırken, Gardan, "Sağa dön!" diye bağırdı. Tomas itaat etti. "Saray halkı mensupları yaklaşıyor. Selam dur!" Tomas sağ kolunu uzattı ve selam verirken mızrağı yere doğru eğildi. Mızrağın ucunun biraz fazla alçağa inmesine izin verdiğinden, onu geri çekmek için neredeyse esas duruşunu bozacaktı.

Pug ile Roland gelip Gardan’ın yanında durdular ve iri yarı asker onları teklifsiz bir selam ve sıcak bir gülümsemeyle karşıladı. "İyi günler, Toprak Beyleri." Bir an Tomas’a döndü. "Silahlar omza! Hedefe düzgün adım... yürü!" Tomas yürümeye başlayarak ona atanan "hedefe", hali hazırda kışlanın önündeki bahçeye doğru yürüdü.

Roland gülerek, "Bu nedir? Özel talim mi?" dedi.

Gardan bir eli kılıcında, öteki Tomas’ı işaret ederek durdu. "Kılıçustası Fannon birinin burada durup taliminin bitkinlik ya da başka bir ufak rahatsızlık yüzünden yarım yamalak yapılmadığından emin olmasının genç savaşçımız için faydalı olabileceğini düşündü." Sesini biraz alçaltarak, "O sağlam yapılı bir delikanlı; biraz yorulmaktan başka bir zarar görmez," dedi.

Roland, "Bu özel talim neden?" diye sordu. Gardan onlara söylerken Pug başını iki yana salladı.

"Genç kahramanımız iki kılıç kaybetti. İlki anlaşılabilirdi, çünkü gemi meselesi hayati önemdeydi ve o ânın heyecanı içinde böylesi bir dikkatsizlik affedilebilirdi. Ama ikinci kılıç Elf Kraliçesi ile kafilesinin gittiği gün talim direğinin yakınlarında, ıslak zeminde yatar halde bulundu ve genç Tomas da görünürde yoktu." Pug, Gardell’in ateş çömleği için yaptığı kapakla birlikte geldiğinde Tomas’ın talimini hepten unuttuğunu biliyordu.

Tomas kendisi için belirlenen yolun sonuna geldi ve geriye dönmeye koyuldu. Gardan yara bere ve kir içindeki iki çocuğa baktı ve, "Siz iki genç beyefendi ne karıştırıyordunuz?" diye sordu.

Roland teatral bir tavırla gırtlağını temizledi ve, "Ah... Pug’a ilk boks dersini veriyordum," dedi.

Gardan uzanıp Pug’ın çenesini eline aldı ve çocuğun yüzünü çevirerek inceledi. Hasarı değerlendirdikten sonra, "Roland, bana hatırlat da adamlarıma kılıç kullanma konuşunda ders vermeni asla istemeyeyim -yaralı sayısına dayanamazdık." Pug’ın yüzünü bırakarak, "Yarın gözün pek güzel olacak, Toprak Beyi," dedi.

Pug konuyu değiştirerek, "Oğulların nasıl, Gardan?" dedi.

"İyiler, Pug. Zanaatlerini öğreniyor ve kendilerini zengin etmeyi düşlüyorlar; gelecek Seçim’de asker olmaya hâlâ niyetli olan Faxon dışında. Geriye kalanlar kardeşim Jeheil’in öğretmenliğinde uzman at arabası ustaları oluyorlar." Hüzünle gülümsedi. "Yalnızca Faxon varken ev çok boş kaldı, ancak karım sessizlikten memnun görünüyor." Sonra sırıttı; bulaşıcı gülümsemesini görüp de paylaşmamak zordu. "Yine de büyük oğlanlar çok geçmeden evlenir; o zaman da zaman zaman ayakaltında dolaşan torunlar ve bol bol neşeli gürültüler olur."

Tomas yaklaşırken Pug, "Hükümlüyle konuşmama izin var mı?" diye sordu.

Gardan kısa sakalını ovuşturarak güldü. "Herhalde bir dakika başımı öteye çevirebilirim, ama elini çabuk tut, Toprak Beyi." Pug Gardan’ı Roland’la konuşmaya bırakarak avlunun karşı ucuna gitmek üzere yanından geçen Tomas’ın yanında yürümeye başladı. Pug, "Nasıl gidiyor?" diye sordu.

Tomas ağzının kıyısından, "Ah, çok iyi. Bunu iki saat daha sürdürürsem mezara girmeye hazır olurum," dedi.

"Dinlenemez misin?"

"Yarım saatte bir beş dakika hazır olda duruyorum." Yolunun sonuna ulaştı ve oldukça keskin bir dönüş yaparak yeniden Gardan ile Roland’a doğru yürümeye başladı. "Ateş çanağının kapağı tamamlandıktan sonra, talim kazığının yanına geldim ve kılıcın kayıp olduğunu gördüm. Kalbim duracak sandım. Her yeri aradım. Bana inat olsun diye sakladığını düşünüp neredeyse Rulf’ı pataklayacaktım. Askerlerin yatakhanesine döndüğüm zaman, Fannon yatağımda oturmuş, bıçağı yağlıyordu. Diğer askerlerin kahkahalarını zaptetmeye çalışırken kendilerini yaralayacaklarını düşünüyordum ki, ’Kendini kılıç konusunda yeterince hünerli buluyorsan, belki de zamanını kesik bir kolla yürümenin yolunu öğrenerek harcamak istersin,’ dedi. Tüm gün yürüme cezası," diye ekledi kederle. "Şuracıkta can vereceğim."

Roland ile Gardan’ın yanından geçtiler ve Pug kendisini arkadaşının halini anlamaya zorladı. Diğerleri gibi o da bu durumu komik buluyordu. Eğlendiğini gizleyerek sesini suç ortaklığı belirten alçak bir tona getirdi ve, "Ben gitsem iyi olacak. Kılıçustası gelirse fazladan bir günlük yürüyüş ekleyebilir," dedi.

Tomas bunu düşünerek inledi. "Tanrılar beni korusun. Uzaklaş, Pug."

Pug fısıldadı; "İşin bittiğinde, gelecek haldeysen bira barakasında bize katıl." Pug Tomas’ın yanından ayrıldı ve yeniden Gardan ile Roland’a katıldı. Çavuşa, "Teşekkür ederim, Gardan," dedi.

"Bir şey değil, Pug. Şimdi kendisini saldırıya uğramış da hissetse, genç şövalye adayımız iyi olacaktır. Onu izleyenler olduğu için de rahatsız oluyor."

Roland başını salladı. "Eh, bu yakınlarda kılıç kaybetmez, sanırım."

Gardan güldü. "Doğru. Fannon Usta ilkini affedebilirdi, ama İkincisini değil. Tomas’ın bunu alışkanlık haline getirmediğinden emin olmanın iyi olacağını düşündü. Arkadaşın Kılıçustası’nın Prens Arutha’dan sonra gördüğü en iyi öğrenci, ama bunu Tomas’a söyleme. Fannon her zaman en fazla potansiyel gördüklerine en zorlu davranır. Eh, ikinize de iyi günler, Toprak Beyleri. Ve çocuklar," -durdular- "şu ’ilk boks dersi’nden de kimseye bahsetmem."

Çavuşa nezaketi için teşekkür ettiler ve Gardan’ın sesinin ölçülü kadansı avluyu doldururken bira barakasına doğru yürüdüler.

Tomas gevşek tahtaların ardından göründüğünde Pug ikinci birasını yarılamış, Roland ise dördüncünün dibini bulmaya yakındı. Tomas kir pas içinde ve terliydi, zırhından kurtulmuştu. Büyük bir bitkinlik gösterisiyle, "Dünyanın sonu geliyor olacak; Fannon beni cezadan erken azletti," dedi.

Pug, "Neden?" diye sordu.

Roland kısa süre içinde bira yapımında kullanılacak bir arpa çuvalının üzerinde oturduğu yerin yakınındaki bir rafa tembel tembel uzandı ve yığınların birinden bir maşrapa aldı. Maşrapayı Tomas’a fırlattı, o da yakalayıp Roland’ın ayaklarını üzerine dayadığı büyük bira fıçısından doldurdu.

Tomas büyük bir yudum aldıktan sonra ağzını elinin tersiyle sildi ve, "Bir şeyler oluyor. Fannon aniden baskın yaptı, bana oyuncaklarımı kaldırmamı söyledi ve öyle acelesi vardı ki, Gardan’ı neredeyse sürükleyerek götürdü."

Pug, "Belki de Dük Doğu’ya doğru yola çıkmaya hazırlanıyordur," dedi.

Tomas, "Belki de," dedi. İki arkadaşını inceleyerek taze morluklarla dolu çehrelerini fark etti. "Pekâlâ. Neler oldu?"

Pug Roland’a bakarak acınası görünümlerini açıklaması gerekenin o olduğunu belirtti. Roland Tomas’a çarpık bir gülümsemeyle baktı ve, "Dük’ün boks turnuvasına alıştırma olsun diye bir hazırlık maçı yaptık," dedi.

Birası boğazına kaçan Pug boğulacak gibi oldu, sonra da güldü. Tomas başını iki yana salladı. "İkinizin de birbirinizden farkı yok. Prenses yüzünden kavga mı ediyordunuz?" Pug ile Roland bakıştılar; derken bir anda Tomas’ın üzerine çullandılar ve birleşen ağırlıklarının altında onu yere yıktılar. Roland Tomas’ı yere yapıştırdı, sonra Pug onu tutarken birayla yarı dolu bir maşrapa alıp havaya kaldırdı. Roland yalandan bir ciddiyetle, "Seni bu vesile ile Crydee’nin İlk Kâhini Tomas olarak kutsuyorum," dedi. Bunu derken de maşrapanın içindekileri mücadele eden çocuğun suratına döktü.

Pug önce geğirdi, sonra, "Al benden de o kadar," dedi. Maşrapasında kalan birayı arkadaşının üzerine boca etti.

Tomas bira tükürüp gülerek, "Peki! Haklıymışım!" dedi. Üzerindeki ağırlığı atmaya çabalayarak, "Şimdi kalkın üzerimden! Yoksa sana burnunu en son kimin kanattığını hatırlatmam mı gerekiyor, Roland?" dedi.

Roland son derece yavaş uzaklaştı, sarhoş haldeki vakarı onu keskin bir hassasiyetle hareket etmeye zorluyordu. "Pek haklısın." Kendisi de Tomas’ın üzerinden yuvarlanarak inmiş olan Pug’a dönerek, "Yine de açık seçik ifade etmek gerekir ki, o esnada, Tomas’ın burnumu kanatmayı başarmasının yegâne nedeni, dövüşümüz sırasında âdil olmayan bir avantaja sahip oluşuydu."

Pug Roland’a mahmur gözlerle baktı ve, "Ne adil olmayan avantajıymış bu?" dedi.

Roland parmağını dudaklarına götürüp bunların aralarında kalmasını işaret ederek, "O kazanıyordu," dedi.

Roland yeniden arkası üstü arpa çuvalına yığıldı ve Pug ile Tomas kahkahalara boğuldular. Pug bu lafı o kadar komik bulmuştu ki, bir türlü susamıyordu; Tomas’ın kahkahasını duymak da ancak kendinin iki kat gülmesine neden oluyordu. Nihayet ağrıyan yan taraflarını tutarak doğrulup oturdu.

Pug nefesini toplayarak, "O dövüşü kaçırdım. Başka bir şey yapıyordum, ama ne olduğunu hatırlamıyorum," dedi.

"Roland buraya Tulan’dan ilk geldiğinde, yanlış hatırlamıyorsam köyde ağları tamir etmeyi öğreniyordun."

Roland çarpık bir gülümsemeyle, "Birisiyle bir ağız dalaşına girmiştim -kimdi, hatırlıyor musun?" dedi. Tomas başını iki yana salladı. "Her neyse, bir ağız dalaşına girdim ve Tomas yaklaşıp bizi ayırmaya çalıştı. Bu sıska çocuğun-" Tomas itiraz etmeye kalktı, ama Tomas parmağından birini havaya kaldırıp kımıldatarak sözünü kesti. "Evet, öyleydin. Çok sıska. Bu sıska çocuğun -bu sıska halktan çocuğun- ne cüretle bana -Dük’ün maiyetinin yeni atanmış bir üyesi ve eklemeliyim ki, bir centilmen olan şahsıma- nasıl davranacağımı öğretmeye kalkışabildiğini bir türlü anlamıyordum. Ben de bu durumda nezih bir centilmenin yapabileceği tek şeyi yaptım."

Pug, "Ne?" diye sordu.

"Ağzına bir tane çaktım." Üçü yeniden kahkahalara boğuldular.

Tomas olanları hatırlayıp başını iki yana sallarken Roland, "Sonra o da bunu müteakiben bana babamın bir ayıbımı en son ortaya çıkarışından beri yediğim en kötü dayağı attı.

"İşte o zaman boks konusunda ciddileştim."

Tomas yalandan bir ciddiyetle, "Eh, o zamanlar küçüktük," dedi.

Pug maşrapaları yeniden doldurdu. Çenesini güçlükle oynatarak, "Eh, şu anda kendimi yaklaşık yüz yaşında hissediyorum," dedi.

Tomas bir an ikisini süzdü. "Cidden, kavganın nedeni neydi?" dedi.

Roland şaka ve üzüntü karışımıyla, "Lordumuzun, tarifsiz bir çekiciliğe sahip kızı..."

"Tarifsiz ne demek?" diye sordu Tomas.

Roland ona sarhoş bir küçümsemeyle baktı. "Anlatılamaz, budala!"

Tomas başını iki yana salladı. "Prenses’in anlatılamaz bir budala olduğunu düşünmüyorum-" Roland’ın maşrapası biraz önce kafasının bulunduğu noktadan geçerken eğildi. Pug yeniden gülerek arka üstü yuvarlandı.

Tomas, büyük bir törensellikle raftan başka bir maşrapa alan Roland’a sırıttı. Roland, "Söylediğim gibi," diye başladı maşrapayı fıçıdan doldurarak, "tarifsiz çekiciliğe sahip -ancak belki muhakemesi biraz zayıf- olan leydimiz, kafasına -ancak tanrılarca tam olarak anlaşılabilen nedenlerden dolayı- ilgisini burada bulunan genç büyücümüze bahşetmeyi takmış durumda. Bunu niçin -benimle zaman geçirebilecekken- yaptığını tahmin edemiyorum." Bir ara vererek geğirdi. "Her halükârda, bu türden bir ihsanın ne şekilde kabul edilmesinin uygun düşeceğini tartışıyorduk."

Tomas yüzünde kocaman bir gülümsemeyle Pug’a baktı. "Senin halinden anlıyorum, Pug. Kesinlikle elin kolun dolu."

Pug kızardığını hissetti. Sonra şeytani bir gülümsemeyle, "Öyle mi?" dedi. "Peki ya buralarda iyi tanınan genç bir asker çırağının mutfakta çalışan bir kızla gizlice kilere sızmasına ne demeli?" Yüzünde yalandan bir endişe ifadesiyle geriye yaslandı ve, "Neela’nın bunu öğrenmesi durumunda olacakları düşünmek bile istemiyorum..." diye ekledi.

Tomas’ın ağzı açık kaldı. "Yapmazsın... yapamazsın!" Roland yan taraflarını tutarak geriye yattı. "Asla bu kadar başarılı bir sudan çıkmış balık taklidi görmemiştim!" Doğrulup oturdu, gözlerini şaşılaştırdı ve ağzını çabuk çabuk açıp kapadı. Üçü de bir kez daha onulmaz bir neşeye boğuldular.

Bardaklar yeniden dolduruldu ve Roland maşrapasını kaldırdı. "Beyler, şerefe içmeyi öneriyorum!"

Pug ile Tomas maşrapalarını havaya kaldırdılar.

Roland’ın sesi ciddileşti ve, "Geçmişte aramızda ne türden anlaşmazlıklar yaşanmış olursa olsun, sizler memnuniyetle dostum sayacağım iki adamsınız," dedi. Maşrapasını daha yükseğe kaldırdı ve, "Dostluğa!" dedi.

Üçü de bardaklarını dibine kadar içtiler ve yeniden doldurdular. Roland, "Elinizi üzerine koyun," dedi.

Üç çocuk ellerini birleştirdiler ve Roland, "Nereye gidersek gidelim, aradan kaç yıl geçerse geçsin, asla dostsuz kalmayacağız," dedi.

Pug andın ani ciddiyetine şaşırdı ve, "Dostuz!" dedi.

Tomas da Pug’ın sözlerini tekrarladı ve üçü bir onama hareketiyle birbirlerinin ellerini sıktılar.

Maşrapalar yeniden boşaltıldı ve çocuklar dostluğun ve biranın gül rengi alazında zamanı unuturken ikindi güneşi çabucak ufkun ötesine kaçtı.

Pug uyandı, mahmur ve sersemdi. Neredeyse sönmüş durumdaki ateş çanağının ışığı odayı hafif pembe ve siyah tonlara boyuyordu. Kapısı hafif ama ısrarlı bir şekilde çalınıyordu. Yavaşça ayağa kalktı, sonra da içki nöbetinin etkisinden hâlâ sıyrılamamış olduğundan düşeyazdı. Tomas ve Roland ile kiler odasında bütün akşam ve gecenin bir bölümünde kalmış, akşam yemeğini kaçırmıştı. Roland’ın tanımladığı şekliyle kalenin bira stoğunda "hatırı sayılır bir gedik" açmışlardı. Büyük bir miktar tüketmemişlerdi, ama içkiye dayanıklılıkları az olduğundan, bu onlara kahramanca bir serüven gibi gelmişti.

Pug pantolonunu çekti ve sarsak bacaklarla kapıya gitti. Göz kapakları kuru gibi geliyordu ve ağzının içi kupkuruydu. Gecenin ortasında içeri girmeyi talep edenin kim olduğunu merak ederek kapıyı açtı.

Yanından biri hayal meyal geçti ve arkasını döndüğünde Carline’in kalın bir cüppeye sarınmış halde odasının ortasında durmakta olduğunu gördü. Kız, "Kapıyı kapat!" diye tısladı. "Birisi kulenin dibinden geçip merdivenlerde ışık görebilir."

Pug itaat etti, hâlâ sersem gibiydi. Donuk zihnine işleyen tek şey, kömürlerin saçtığı hafif ışığın merdiven sahanlığını aydınlatmasının küçük bir olasılık oluşuydu. Başını sağa sola sallayarak aklını başına toplamaya çalıştı ve ateş çömleğinin yanına gitti. Bir çırayı közlerden tutuşturdu ve lambasını yaktı. Oda parlak bir aydınlığa büründü.

Carline odayı inceler, sedirin yakınındaki dağınık kitap ve tomar yığınını süzerken Pug düşüncelerini biraz toparlamaya başladı. Carline odanın her köşesine baktıktan sonra, "Beslediğin o ejder şeysi nerede?" diye sordu.

Pug’ın gözleri biraz odaklandı ve ona keresteden yapılmış gibi gelen diline hâkim olarak, "Fantus mu? Ateş ejderleri neler yaparsa onları yapmak üzere bir yerlerde," dedi.

Carline cüppesini çıkararak, "İyi. Beni korkutuyor," dedi. Pug’ın dağınık sedirine oturdu ve ona sert sert baktı. "Seninle konuşmak istiyorum." Pug’ın gözleri irileşti ve bakakaldı, çünkü Carline’in üzerinde yalnızca ince bir gecelik vardı. Onu boynundan ayak bileklerine kadar örtmesine rağmen, bedenine Pug’ı telaşlandıran bir şekilde yapışıyordu. Pug birden üzerinde yalnızca pantolon olduğunu fark etti ve tuniğini attığı yerden aceleyle alıp başından geçirdi. Gömleğiyle mücadele ederken alkolden kaynaklanan sisin son zerreleri de dağıldı. "Tanrılar adına!" dedi acılı bir fısıltıyla. "Baban bunu öğrenirse, kafamı koparır."

"Sesini alçak tutacak kadar aklın varsa öğrenmez," diye yanıtladı kız şımarık bir edayla.

Pug sedirinin yanındaki tabureye gitti, yeni kapıldığı dehşet onu sarhoşluk yüzünden sendelemekten kurtarmıştı. Carline onun darmadağın halini inceledi ve kınayan bir sesle, "İçki içmişsin," dedi. Pug inkâr etmediğinde de, ekledi, "Roland’la sen yemekte ortaya çıkmadığınızda nereye kaybolduğunuzu merak ettim Babamın da saray halkıyla yiyeceği yemeğe gelememesi iyi oldu; yoksa sizi bulması için birilerini gönderirdi."

Asil doğumlu kadınlara âşık olan soylu olmayan adamları bekleyen korkunç kader hakkındaki öyküler başına birer birer üşüşürken Pug’ın rahatsızlığı endişe verici bir hızla artıyordu. Carline’in davetsiz bir misafir oluşu ve uygunsuz bir şeyin yaşanmamış oluşu, Dük’ün pek bağışlatıcı bulacağını sanmadığı birer ayrıntıydı. Paniğini yutmaya çalışarak, "Carline, burada kalamazsın. İkimizin başını da hayal bile edemeyeceğim kadar büyük belaya sokacaksın," dedi.

Kızın yüzünde kararlı bir ifade belirdi. "Sana söylemek için geldiğim şeyi söyleyene kadar bir yere gitmiyorum."

Pug tartışmanın faydasız olduğunu biliyordu. Daha önce bu bakışı pek çok kez görmüştü. Teslimiyetle içini çekerek, "Pekâlâ, o zaman, nedir?" dedi.

Ses tonunu duyan Carline’in gözleri irileşti. "Eh, böyle davranacaksan, söylemem olur biter!"

Pug iniltisini bastırdı ve gözlerini kapatarak arkasına yaslandı. Başını ağır ağır sallayarak, "Pekâlâ. Özür dilerim. Lütfen, ne yapmamı istiyorsun?" dedi.

Kız yanına, sedirin üzerine vurdu. "Gel, buraya otur." Kaderinin -son derece kısa bir yaşam sürmek- bu kaprisli kız tarafından kararlaştırıldığı hissini görmezden gelmeye çalışarak itaat etti. Kızın yanına oturmaktan çok kendini fırlattı. Carline Pug’ın çıkardığı iniltiye kıkırdadı. "Sarhoş olmuşsun! Nasıl bir şey?"

"Şu anda pek eğlenceli sayılmaz. Kendimi kullanılmış bir mutfak bezi gibi hissediyorum."

Carline anlayışlı görünmeye çalıştı, ama mavi gözleri neşeyle parlıyordu. Teatral bir tavırla dudaklarını büzerek, "Kılıç kullanmak ve okçuluk gibi bütün ilginç şeyleri siz oğlanlar yapıyorsunuz. Nezih bir leydi olmak o kadar sıkıcı ki. Yemekte bir bardak sulu şaraptan fazlasını içsem babam krize girer," dedi.

Pug sesinde giderek artan bir çaresizlikle, "Burada bulunman durumunda gireceği krizin yanında lafı bile olmaz. Carline buraya neden geldin?" dedi.

Kız soruyu duymazdan geldi. "Bu öğleden sonra Roland ile ne yapıyordunuz, dövüşüyor muydunuz?" Pug evet anlamında başını salladı. "Benim yüzümden mi?" diye sordu gözlerinde bir parıltıyla.

Pug içini çekti. "Evet, senin yüzünden." Bu yanıt üzerine kızın yüzünde beliren hoşnut ifade sinirine dokundu ve sesi kızgın bir hal aldı. "Carline, ona oldukça kötü davrandın." Kız, "O yüreksiz ahmağın biri!" diye tersledi. "Ona duvardan atla desem, hemen yapardı."

Pug, "Carline," diye neredeyse mızıldandı, "neden-"

Kız öne eğilip ağzını kendi ağzıyla örttüğünde sorusu yarım kaldı. Pug karşılık veremeyecek kadar sersemlemiş olduğundan öpücük tek taraflı oldu. Kız çabucak çekilip oturarak onu ağzı açık halde bıraktı ve, "Ee?" dedi.

Özgün bir yanıt bulamayan Pug, "Ne?" dedi.

Kızın gözlerinde ateşler çaktı. "Öpücük, seni budala." "Ah!" dedi hâlâ şokta olan Pug. "Şey... güzeldi."

Carline ayağa kalktı ve gözleri öfke ve utanç karışımıyla irileşerek ona baktı. Kollarını kavuşturdu ve ayağını yere vurup yaz zamanı pencereleri döven doluyu andıran bir ses çıkararak ayakta durdu. Ses tonu alçak ve keskindi. "Güzel! Tek söyleyeceğin bu mu?"

Pug içinde yükselen, birbiriyle çelişkili türlü türlü duyguyla onu izliyordu. O anda panik, lambanın loş ışığında yüzünün etrafına salınmış kara saçlarıyla ve kollarını kavuşturunca ince kumaşın göğsünün üzerinde gergin dururken ne kadar güzel, yüz hatlarının ne kadar canlı göründüğünün neredeyse acı veren bilinciyle çatışıyordu. Pug’ın kendi mahcubiyeti de tavrının rahat görünmesine neden oluyor, bu da kızı daha da öfkelendiriyordu. "Sen öptüğüm ilk -babamı ve ağabeylerimi saymazsan- erkeksin ve tek söyleyebildiğin ’güzel’ oluyor."

Pug kendisini bir türlü toplayamıyordu. Hâlâ duygu selleriyle boğuşarak, "Çok güzel," deyiverdi.

Carline ellerini beline koydu -bu da geceliğini rahatsız edici yeni yönlere çekmişti- ve yüzünde bariz bir inanmazlıkla Pug’a bakmayı sürdürdü. Sesini kontrol ederek, "Buraya gelip kendimi senin kollarına atıyorum. Kendimi ömür boyu bir manastıra sürülme tehlikesiyle baş başa bırakıyorum!" dedi. Pug kızın kendi olası kaderinden bahsetmediğini fark etti. "Batı’daki her iki çocuktan biri -azımsanmayacak sayıda da yaşça daha büyük asilzade- dikkatimi çekmek için divane oluyor. Senin tek yaptığınsa bana alelade bir aşçı yamağı, genç lord için gelip geçici bir eğlence gibi davranmak."

Pug’ın aklı başına geldi; kendiliğinden değil de, Carline’in davasını gerekenden biraz daha ateşli bir şekilde savunduğunu fark ettiğinden. Aniden kızın gerçek öfkesine tiyatrovari davranışların bolca karıştığını anlayarak, "Carline, bekle. Bana bir saniye ver," dedi.

"Bir saniye mi! Sana haftalar verdim. Düşünmüştüm ki... birbirimizi anladığımızı düşünmüştüm."

Pug zihni arı gibi çalışırken anlayışlı görünmeye çabaladı. "Lütfen otur. Bırak da açıklamaya çalışayım."

Carline tereddüt etti, sonra da Pug’ın yanındaki yerine dönüp oturdu. Pug bir parça acemilikle kızın ellerini kendi ellerinin içine aldı. Bir anda kızın yakınlığı, sıcaklığı, saçının ve teninin kokusu onu çarptı. Yarlarda hissettiği tutku sersemletici bir şiddetle geri döndü ve zihnini söylemek istedikleri üzerinde odaklamak için savaş vermek zorunda kaldı.

Düşüncelerini yaşamakta olduğu sıcak dalgadan uzaklaşmaya zorlayarak, "Carline, senden hoşlanıyorum," dedi. "Hem de çok. Zaman zaman seni Roland kadar çok sevdiğimi düşünüyorum, ama çoğu zaman sen yakınlarda olduğun zaman sadece aklım karışıyor. Sorun da bu: İçim o kadar karışık ki. Çoğu zaman ne hissettiğimi anlamıyorum."

Kızın gözleri kısıldı, beklediği cevabın bu olmadığı belliydi. "Ne demek istediğini anlamıyorum. Asla olayları anlamaya kafasını bu kadar takmış bir çocuk tanımamıştım," derken sesi sertti.

Pug zoraki gülümsemeyi başardı. "Büyücüler açıklamalar aramak için eğitilir. Meseleleri anlamak bizim için çok önemlidir." Bunun üzerine kızın gözlerinde bir ışık gördü ve üsteledi. "Artık iki görevim var, ikisi de benim için yeni. Kulgan’ın beni büyücü yapma yolundaki çabalarına rağmen bir büyücü olamayabilirim, çünkü derslerimin çoğunda zorluklar yaşıyorum. Senden gerçekte kaçıyor değilim, anlıyor musun, ama çektiğim bütün bu sıkıntılar yüzünden, derslerime olabildiğince çok zaman ayırmam gerekiyor."

Bu açıklamasının pek sempatiyle karşılanmadığını görerek, taktik değiştirdi. "Her halükârda, diğer görevimi düşünecek az zamanım var. Sonuçta babanın maiyetindeki asillerden biri olarak kalıp, mülklerimi -küçük de olsalar- idare etmem, kiracı çiftçilerimle ilgilenmem, silah çağrılarına karşılık vermem ve bunun gibi şeyler yapmam mümkün. Ama bu diğer meseleyi, büyü derslerimi bir çözüme kavuşturmadan önce bunu düşünemem bile. Yanlış seçimi yaptığımdan emin olana dek denemeye devam etmem gerekiyor. Ya da Kulgan beni azledene dek," diye ekledi sessizce.

Durdu ve kızın yüzünü inceledi. Carline’in mavi gözleri onu dikkatle izliyordu. "Krallık’ta büyücüler pek önemli kişiler sayılmaz. Demem o ki, usta bir büyücü olsam bile... Eh, kendini rütbesi ne olursa olsun, bir büyücüyle evlenmiş olarak tahayyül edebiliyor musun?"

Kızın biraz telaşa kapılmış bir hali vardı. Çabucak eğildi ve Pug’ı yeniden öperek zaten yıpranmış olan dinginliğini parçaladı. "Zavallı Pug," dedi, biraz çekilerek. Tatlı sesi Pug’ın kulaklarında çınlıyordu. "Olman gerekmiyor ki. Yani büyücü olman, demek istiyorum. Toprağın ve unvanın var ve eminim ki, zamanı gelince Babam onlara yenilerini ekleyebilir."

"Sorun benim ne istediğimle ilgili değil, anlamıyor musun? Mesele benim ne olduğumla ilgili. Sorunun bir parçası kendimi işime tam olarak vermemem olabilir. Bildiğin gibi Kulgan’ın beni çırak olarak alması gereksinimden çok merhamet yüzündendi. Onunla Tully’nin dediklerine rağmen de, asla özel bir yeteneğim olduğuna gerçekten ikna olamadım. Ama belki de kendimi vakfetmem, kendimi bir büyücü olmaya adamam gerekiyordur." Bir nefes aldı. "Mülklerimle ve görevlerimle ilgilenirken bunu nasıl yapabilirim? Ya yenilerini edinmekle?" Durdu. "Ya seninle?"

Carline alt dudağını hafifçe ısırdı ve Pug onu kollarına almak ve her şeyin yoluna gireceğini söyleme arzusuyla savaştı. Bunu bir kez yaptıktan sonra, işlerin çabucak kontrolünden çıkacağından hiç şüphesi yoktu. Kısıtlı deneyimleri çerçevesinde tanıdığı hiçbir kız, kasabadaki güzel kızlar bile, onda bu denli güçlü duygular uyandırmamıştı.

Carline aşağı doğru bakarken kirpiklerini biraz indirerek hafifçe, "Ne dersen yapacağım, Pug," dedi. Pug bir an ferahladı, sonra kızın az önce söylediği şeyin anlamı tam olarak kafasına dank etti. Ah, Tanrılar aşkına! diye düşündü. Hiçbir büyücü hilesi gençlik tutkusu karşısında aklını başında tutmaya yaramazdı. Çaresizlikle arzudan sıyrılmak için bir yöntem aradı ve kızın babası aklına geldi. Darağacının önünde durmuş, kaşlarını çatar haldeki Crydee Dükü’nün görüntüsü şehvetini büyük ölçüde giderdi.

Pug derin bir nefes alarak, "Kendimce seni seviyorum, Carline," dedi. Kızın yüzü ışık saçmaya başladı ve felaketi savuşturmaya çabalayan Pug azimle devam etti. "Ama geri kalan şeyler hakkında kararımı vermeden önce kendim hakkında bilgi edinmeye çalışmam gerektiğini düşünüyorum." Kız söylediklerini kulak ardı eder görünüp yüzünü öpücüklere boğarken konsantrasyonu epey zorlu bir sınavdan geçti.

Sonra Carline durdu ve geriye çekildi. Doğasındaki zekâ istediği her şeyi elde etmek yolundaki çocukça gereksinimine baskın çıkınca yüzündeki mutluluğun yerini düşünceli bir ifade aldı. Pug, "Şimdi seçim yaparsam, Carline, her zaman yaptığım seçimden kuşku duyabilirim. Zamanla yaptığım seçim yüzünden sana kızmam ihtimaliyle karşı karşıya kalmak ister miydin?" derken gözlerinde idrak ışığı belirdi.

Bir süre hiçbir şey söylemedi, sonra sessizce, "Hayır. Buna dayanabileceğimi sanmıyorum, Pug," dedi.

Pug gerginliğin süzülüp gittiğini hissederken ferahlayarak içini çekti. Birden oda soğumuş gibi oldu ve ikisi de ürperdiler. Carline Pug’ın ellerini şaşırtıcı bir güçle kavradı. Gülümsemeyi becerdi ve kendisini sakin olmaya zorlayarak, "Anlıyorum, Pug," dedi. "Derin bir nefes aldıktan sonra usulca ekledi, "İşte seni bu yüzden sevdiğimi sanıyorum. Asla kimseye yalan söyleyemiyorsun. Özellikle de kendine."

"Sana da, Carline." Kızın gözleri yaşardı, ama gülümsemesi silinmedi. Kıza karşı hissettikleriyle boğuşan Pug, "Bu kolay değil," dedi. "Lütfen, lütfen, inan bana, bu kolay değil."

Birden gerginlik çözüldü ve Carline Pug’ın kulaklarına müzik gibi gelen bir sesle, hafifçe güldü. Gözyaşlarıyla kahkaha arasında kalarak, "Zavallı Pug. Seni üzdüm," dedi.

Pug’ın yüzünden, kızın gösterdiği anlayış karşısında ferahladığı anlaşılıyordu. Kıza duyduğu sevgi yüzünden kendisini mutlu hissediyordu. Gerginlik dağıldığı için yüzüne biraz şapşal bir ifade veren bir gülümsemeyle başını ağır ağır iki yana sallayarak, "En ufak bir fikrin yok, Carline. En ufak bir fikrin," dedi. Uzanıp Carline’in yüzüne sevgiye dokundu. "Zamanımız var. Hiçbir yere gittiğim yok."

Yarıya inmiş kirpiklerin arasından mavi gözler ona kaygıyla baktı. "Yakında babamla birlikte gideceksin."

"Döndüğümde, demek istedim. Daha yıllarca burada olacağım." Kızı yanağından hafifçe öptü. Sesini daha neşeli çıkarmaya çabalayarak, "Üç yıl daha mülk devralamam, yasa böyle," dedi. "Babanın da senden daha yıllarca ayrılabileceğini sanmam." Çarpık bir şekilde gülümsemeye çalışarak ekledi, "Üç yıl sonra beni görmeye dahi katlanamıyor olabilirsin."

Carline usulca Pug’ın kollarının arasına sokulup, yüzünü omzuna gömerek ona sıkı sıkı sarıldı. "Asla, Pug. Asla bir başkasını sevemem." Pug’ın elinden kıza dokunmanın verdiği hisse hayran olmaktan başka bir şey gelmiyordu. "Sözcüklerle anlatamıyorum, Pug. Sen beni... anlamaya çalışan tek kişisin. Herkesten fazlasını görüyorsun," derken Carline’in gövdesi titriyordu. Pug kendini usulca biraz geri çekti ve kızın yüzünü eliyle kaldırdı. Kızı bir kez daha öptüğünde dudaklarındaki tuzlu gözyaşlarının tadını aldı. Carline birden karşılık vererek Pug’a daha sıkı sarıldı ve onu tutkuyla öptü. Pug geceliğinin ince kumaşının ardından kızın bedeninin sıcaklığını duyumsar ve kulaklarında hafif iç çekiş sesleri duyarken, kendi bedeni de karşılık vermeye başladı ve bir kez daha akla sığmayan bir tutkunun içine sürüklendiğini hissetti. Kararlılığını pekiştirerek, kendini Carline’in kollarından nazikçe ayırdı. Kendini yavaş yavaş ve zorla ondan uzaklaştırdı ve sesinde üzüntüyle, "Sanırım odana dönmen gerekiyor, Carline," dedi.

Carline başını kaldırıp Pug’a baktı; yanaklarına al basmış, dudakları hafifçe aralanmıştı. Kesik kesik nefes alıyordu ve Pug bu durumda kendisini ve durumu kontrol altında tutmak için muazzam bir savaş veriyordu. Daha kararlı bir sesle, "Odana dönmen en iyisi, hemen şimdi," dedi.

Her biri diğerinin varlığının yoğun bir biçimde farkında olarak ağır ağır sedirden kalktılar. Pug kızın elini bir an daha tuttu, sonra bıraktı. Eğilip Carline’in cüppesini aldı ve giymesi için tuttu. Ona kapıya kadar eşlik ettikten sonra kapıyı açtı ve kulenin basamaklarından aşağı baktı. Yakınlarda kimsenin izine rastlamadığından, kapıyı ardına kadar açtı. Carline kapıdan geçti ve arkasını döndü. Usulca, "Zaman zaman benim budala ve kibirli bir kız olduğumu düşündüğünü biliyorum ve öyle olduğum zamanlar da oluyor, Pug. Ama seni gerçekten seviyorum," dedi.

Pug tek kelime edemeden, cüppesinin hafif hışırtısı karanlıkta yankılanarak basamaklarda kayboldu. Pug kapıyı sessizce kapadı ve lambayı söndürdü. Sedirine uzanıp gözlerini karanlığa dikti. Etrafındaki havada Carline’in taze kokusunu duyabiliyordu ve yumuşak bedeninin anısı ellerinin karıncalanmasına neden oluyordu. Kız gittiğinden ve kendini kontrol etmesine artık gerek kalmadığından, özlemin bedenine hücum etmesine izin verdi. Carline’in kendisine duyduğu tutkuyla capcanlı yüzünü görebiliyordu. Gözlerini önkoluyla örterek, kendi kendisine hafifçe inledi ve, "Yarın kendimden nefret edeceğim," dedi.

Pug kapının sert vuruluşuna uyandı. Kapıya doğru seğirtirken aklına ilk gelen düşünce Dük’ün Carline’in ziyaretini öğrenmiş olmasıydı. Tek düşünebildiği, Buraya beni asmaya geldi, idi. Dışarısı hâlâ karanlık olduğundan Pug kapıyı en kötüsünü bekleyerek açtı. Kapının dışında kızın kale muhafızlarından bir bölüğün başını çeken öfkeli babası yerine kale kapıcılarından biri duruyordu.

"Uyandırdığım için kusura bakma, Toprak Beyi, ama Kulgan Usta ona hemen katılmanı istiyor," dedi yukarı, Kulgan’ın odasını işaret ederek. Pug’ın yüzündeki rahatlama ifadesini uyku mahmurluğuyla karıştırarak, "Hemen," diye ekledi. Pug başını salladı ve kapıyı kapadı.

Pug bir durum değerlendirmesi yaptı. Soyunmadan tekrar uykuya daldığından hâlâ giyinikti. Güm güm atan kalbinin durulmasını bekledi. Gözleri kumla dolu gibiydi ve bozuk midesi yüzünden ağzında fena bir tat vardı. Küçük masasına gidip yüzüne soğuk su çarparken asla bir yudum daha bira içmeyeceğini mırıldandı.

Pug Kulgan’ın odasına ulaştı ve büyücüyü şahsi eşyalar ve kitaplardan oluşan bir yığının üzerinde ayakta durur buldu. Büyücünün sedirinin yanında bir taburede Rahip Tully oturmaktaydı. Rahip büyücünün düzenli olarak büyümekte olan yığına eklemeler yapmasını izledi ve, "Kulgan bütün bu kitapları yanına alamazsın. Bunları taşımak için iki yük katırına ihtiyacın olur ve işine hiç yaramayacakları halde onları geminin neresinde tutacağını havsalam almıyor," dedi.

Kulgan elindeki iki kitabı bebeklerine bakan bir anne gibi süzdü. "Ama çocuğun eğitimine devam etmek için bunları almam şart."

"Pöh! Daha doğrusu, kamp ateşlerinin etrafında ve gemide kafa yoracağın bir şeyler olsun diye. Mazeretleri boş ver. Güney Geçidi’ni karla kapanmadan önce aşmak için hızla ilerlemeniz gerekecek. Hem kışın Acı Deniz’i geçen bir gemide kim kitap okuyabilir ki? Çocuk derslerinden ancak bir iki ay geri kalacak. Ondan sonra çalışacak sekiz yıldan fazla zamanı olacak. Onu biraz rahat bırak."

Konuşma Pug’ı şaşırtmıştı ve bir soru sormaya çalıştı, ama atışan iki ihtiyar arkadaş onu duymazdan geldiler. Tully’den gelen birkaç yeni itirazdan sonra Kulgan teslim oldu. Kitapları sedirine fırlatarak, "Galiba haklısın," dedi. Pug’ın kapının yanında beklediğini gördü ve, "Ne? Daha burada mısın?" dedi.

Pug, "Daha beni neden çağırttığını söylemedin, Kulgan," dedi.

Kulgan gözlerini parlak bir ışığa yakalanmış çiftlik baykuşu gibi koca koca kırparak, "Öyle mi?" dedi. "Söylemedim mi?" Pug başını salladı. "İyi, o zaman. Dük günün ilk ışığıyla birlikte yola çıkmaya hazır olmamızı emrediyor. Cücelerden yanıt gelmedi, ama beklemek istemiyor. Kuzey Geçidi’nin kapalı olduğu neredeyse kesin ve Güney Geçidi’nde de kar olmasından korkuyor." Kulgan kendi kendine, "Korkmakta da haklı," dedi. "Havayı koklayan burnum ’kar yağdı yağacak,’ diyor. Erken ve çetin bir kış bekliyor bizi."

Tully ayağa kalkarken başını iki yana salladı "Bunu da, yedi yıl önce hatırlanan en berbat seli yaşadığımız zaman kıtlık olacağı tahmininde bulunan adam söylüyor. Büyücüler! Topunuz şarlatansınız." Ağır ağır kapıya yürüdü, sonra da yalandan öfkesinin yerini gerçek bir endişe alarak durup Kulgan’a baktı. "Gerçi bu defa haklısın, Kulgan. Kemiklerimde derin sızılar var. Kış kapımızda."

Tully gitti ve Pug, "Gidiyor muyuz?" diye sordu.

Sabrı taşan Kulgan, "Evet! Öyle dedim, değil mi? Eşyalarını topla ve elini çabuk tut. Şafağa bir saatten az var," dedi.

Pug gitmek üzere dönmüştü ki Kulgan, "Ah, bir dakika, Pug," dedi.

Büyücü kapıya gitti ve dışarı bakarak Tully’nin merdivenlerden indiğine ve kulak eriminin dışında olduğuna emin oldu. Pug’a döndü ve, "Davranışlarında herhangi bir kusur bulmuyorum... ama gelecekte kendini yeniden bir gece misafiriyle karşı karşıya bulursan, kendini daha fazla... sınamamanı öneririm. İkinci kez bu denli başarılı olacağından emin değilim," dedi.

Pug’ın beti benzi attı. "Duydun mu?"

Kulgan zeminle duvarın birleştiği bir noktayı işaret etti. "Senin şu ateş çanağı şeysin duvarın buradan otuz santim aşağısında dışarı açılıyor ve sesi inanılmaz bir şekilde iletiyor." Dalgınlıkla, "Döndüğümüz zaman nasıl olup da sesi bu kadar iyi ilettiğine bakmam gerekecek," dedi. Yeniden çocuğa dönerek, "Her halükârda, geç saatlere kadar çalışmıştım ve niyetim kulak misafiri olmak değildi, ama her kelimesini duydum," dedi. Pug kızardı. Kulgan, "Niyetim seni utandırmak değil, Pug. Doğru davrandın ve şaşırtıcı bir bilgelik gösterdin," dedi. Elini Pug’ın omzuna koyarak, "Sana bu konularda akıl vermeye uygun biri değilim, korkarım, zira böyle genç ve kafasının dikine gidenlerini bırak, kadınlarla genelde çok az deneyimim oldu," dedi. Pug’ın gözlerinin içine bakarak, "Ama şu kadarını biliyorum ki, o anın sıcaklığı içinde uzun vadedeki sonuçları anlamak neredeyse imkânsız. Bunu yapabildiğin için seninle gurur duyuyorum," dedi.

Pug mahcubiyetle gülümsedi. "Hiç zor olmadı, Kulgan. Sadece zihnimi bir konuya odakladım."

"Neye?"

"İdam cezasına."

Kulgan keskin bir kahkaha attı, sonra, "Peki, ama felaket potansiyeli Prenses için de son derece yüksek olurdu, Pug," dedi. "Doğu saraylarındaki şehirli bir soylu kadın gizliliğini koruduğu sürece her rütbeden istediği kadar sevgili edinebilir, ama kralla bu denli yakın akraba olan bir sınır dükünün yegâne kızının böyle bir lüksü olamaz. Her konuda şüpheden arınmış olması gerekir. Şüphenin bile Carline’e zararı dokunabilir. Onu seven biri bunu dikkate alır. Anlıyor musun?"

Pug başını salladı; önceki gece direnip baştan çıkmadığı için artık hepten rahatlamıştı.

"İyi, gelecekte daha dikkatli olacağını biliyorum." Kulgan gülümsedi. "İhtiyar Tully’ye de bakma. Sadece Dük geride kalmasını buyurdu diye aksilik ediyor. Kendisini hâlâ yardımcıları kadar genç sanıyor. Şimdi git de eşyalarını hazırla. Şafağa bir saatten az kaldı."

Pug başını salladı ve Kulgan’ı önündeki kitap yığınlarına bakar halde bıraktı. Kulgan üzüntüyle en yakınındaki kitabı aldı ve bir rafa yerleştirdi. Bir saniye sonra bir başka kitabı alıp çuvala tıktı. "Bir taneden zarar gelmez," dedi Tully’nin başını kınayarak iki yana sallayan görünmez hayaletine. Kitapların geri kalanını rafa yerleştirdi, çuvala tıktığı sonuncusu hariç. "Pekâlâ, o zaman," dedi asice, "iki!"

8

YOLCULUK

Hafif, sulu bir kar yağıyordu.

Pug atının üzerinde otururken kalın cüppesinin altında titriyordu. On dakikadır eyerin üzerinde, Dük’ün kafilesinin geri kalanının hazırlanmasını bekliyordu.

Avlu acele eden, bağıran, yük katarındaki tıknaz katırların üzerine malzemeleri yığan adamlarla doldu. Şafak yeni söküyor, avluya, kuleden indiği anda Pug’ı selamlayan siyah ve gri tonlar yerine biraz renk katıyordu. Kapıcılar çoktan bavulunu aşağı taşımıştı ve yanlarında getirdikleri diğer eşyalarla birlikte katırlara bağlıyorlardı.

Pug’ın arkasında panik dolu bir "Ho!" haykırışı duyuldu ve Pug döndüğünde Tomas’ın şahlanan heyecanlı bir atın dizginlerini çılgınca çekiştirdiğini gördü. Pug’ın parlak, hafif savaş atı gibi, Tomas’ın atının da gemi enkazına giderken bindikleri yaşlı, kaba hayvanla ilgisi yoktu. Pug, "O kadar çekme," diye bağırdı. "Ağzını kesip onu kızdıracaksın. Birkaç defa hafifçe asılıp dizginleri sal."

Tomas buna uydu ve at sakinleşerek Pug’ınkinin yanına geldi. Tomas eyerin üzerinde çiviler varmış gibi oturuyordu. Atın bir sonraki hareketini tahmin etmeye çalışırken yüzü bir konsantrasyon timsaliydi.

"Dün düzgün adım yürüyor olmasaydın, at binmeye gidip biraz alıştırma yapabilirdin. Şimdi seni giderken eğitmem gerekecek."

Tomas yardım vaadine minnettar görünüyordu. Pug gülümsedi. "Bordon’a vardığımızda, Kral’ın Mızraklı Süvarileri gibi at biniyor olursun."

"Delik deşik bir kız kurusu gibi de yürüyor olurum." Tomas eyerde ağırlığını yana kaydırdı. "Daha şimdiden taş bir bloğun üzerinde saatlerdir oturuyormuşum gibi geliyor. Eyerleme yerinden bu kadar az uzaklaşmışken."

Pug atından aşağı atladı ve eyer kapakçığının altına bakabilmek için Tomas’ın bacağını çekmesini söyledi ve eyeri inceledi, sonra, "Bu atı senin için kim eyerledi?" diye sordu.

"Rulf. Neden sordun?"

"Ben de öyle düşünmüştüm. O kılıç yüzünden onu tehdit ettiğin ya da benim dostum olduğun için senden öç alıyor. Artık Toprak Beyi olduğum için beni tehdit etmeye cesareti yok, ama üzengi kayışlarını düğümlemeyi kolay sayıyor. Böyle birkaç saat at bindikten sonra, kafanı yere çarpıp ölmezsen bile, aylarca yemekleri ayakta yersin. Haydi, aşağı in de sana göstereyim."

Tomas yarı sıçrayıp yarı düşerek attan indi. Pug ona düğümleri gösterdi. "Gün bitmeden baldırlarının iç tarafına sürtünüp yara etmiş olurdu. Uzun da değiller ayrıca." Pug düğümleri aldı ve kayışları doğru uzunluğa ayarladı. "Bir süre çok tuhaf gelecek, ama topuklarını aşağıda tutman gerekiyor. Duymaktan bıkana kadar sana hatırlatacağım, ama düşünmeden yaptığın zaman başını belaya girmekten kurtarır. Ve dizlerinle kavramaya da çalışma; bu yanlıştır ve bacaklarını ağrıtır, yarın doğru dürüst yürüyemez hale gelirsin." Birkaç temel talimat daha verdi ve kolanı kontrol etti, boldu. Sıklaştırmayı denedi ve at nefes aldı. Pug hayvanın sağrısına bir şaplak attı ve at keskin bir nefes verdi. Pug kolan kayışını çabucak çekti ve, "Bugün ilerleyen saatlerde muhtemelen kendini bir yana meyleder durumda bulurdun, son derece rahatsız edici bir konumda."

"Şu Rulf!" Tomas ahıra doğru döndü "Onu canı çıkasıya kadar döveceğim!"

Pug arkadaşının koluna yapıştı. "Bekle. Hırgüre vaktimiz yok."

Tomas sıkılmış yumruklarıyla durdu, sonra rahatlayarak içini çekti. "Zaten dövüşecek durumda da değilim. Atı inceleyen Pug’a bakmak için döndü.

Pug başını iki yana salladı, sonra da yüzünü buruşturdu. "Ben de." Eyeri ve dizginleri inceleme işini bitirdi ve at ürktü. Pug atı yatıştırdı. "Rulf sana aynı zamanda çabuk kızan bir at vermiş. Bu arkadaş seni muhtemelen öğleden önce sırtından atar, sen yere çarpmadan da ahırın yolunu yarılamış olurdu. Yaralı bacaklar ve kısa üzengi kayışlarıyla hiç şansın olmazdı. Seninle atları değişirim." Tomas rahatlamış göründü ve diğer atın eyerine çabalayarak çıktı. Pug dizginleri ikisi için ayarladı. "Öğle yemeğimizi yerken yolculuk kayıtlarımızı değiştirebiliriz." Pug bundan sonra yay gibi gerilmiş olan savaş atını yatıştırdı ve çevik bir hareketle eyere tırmandı. Dizginlerde kendisiden daha emin ellerin, iki yanda da sağlam duran bacakların olduğunu hisseden at sakinleşti.

"Hey! Martin," diye bağırdı Tomas, Dük’ün Avcıustası yürüyerek görüş menziline girerken. "Bizimle birlikte mi yolculuk ediyorsun?"

Ormancılara özgü deri giysilerinin üzerine kalın yeşil cüppesini almış olan avcının yüzünü çarpık bir gülümseme böldü. "Kısa bir süreliğine, Tomas. Bazı iz sürücüleri Crydee sınırlarından dolaştırmam gerekiyor. Nehrin güney koluna vardığımızda yönümü doğuya vereceğim. İz sürücülerimden ikisi bir saat önce yola çıktı, Dük için yol açıyorlar."

Pug, "Bu Tsurani meselesi konusunda ne düşünüyorsun, Martin?" diye sordu.

Avcıustasının hâlâ genç olan yüzü bulutlandı. "Elfler kendilerini endişeye bırakmışsa, endişelenecek bir şey var, demektir." Toplantı hattının ön tarafına döndü. "Bana müsaade, adamlarıma talimat vermem gerekiyor." Çocukları kendi başlarına oturur halde bıraktı.

Pug Tomas’a, "Bu sabah başın nasıl?" diye sordu.

Tomas yüzünü buruşturdu. "Uyandığım zamandan beri yaklaşık iki beden küçüldü." Yüzü biraz aydınlandı. "Yine de heyecan içerideki zonklamayı durdurmuş gibi görünüyor. Kendimi neredeyse iyi hissediyorum."

Pug kaleye doğru baktı. Dün geceki karşılaşmanın anısı aklına gelip duruyordu ve birden Dük’le yolculuk etmek zorunda olmasından üzüntü duydu.

Tomas arkadaşının kederli halini fark etti ve, "Suratın neden böyle asık? Gittiğin için heyecanlı değil misin?" dedi.

"Bir şey yok. Sadece düşünüyordum."

Tomas bir an Pug’ı inceledi. "Galiba anlıyorum." Derin bir iç çekişle eyerinde geriye yaslandı ve atı ayağını yere vurup huysuzlandı. "Kendi hesabıma ben gitmekten memnunum. Galiba dün konuştuğumuz ufak mesele Neela’nın kulağına gitmiş."

Pug güldü. "Bu sana kilerlerde kimlere eşlik ettiğine dikkat etmeyi öğretir."

Tomas mahcubiyetle güldü.

Kale kapıları açıldı ve Dük ile Arutha, yanlarında Kulgan, Tully, Lyam ve Roland ile birlikte çıktılar. Carline arkasında Leydi Marna’yla birlikte onları izledi. Dük ile yoldaşları sütunun başına doğru yürüdüler, ama Carline Pug ile Tomas’ın oturduğu yere seğirtti. Yanlarından geçerken muhafızlar onu selamladılar, ama o buna kulak asmadı. Pug’ın yanına geldi ve Pug kibarca eğilerek selam verince, "Ah, insene şu salak attan," dedi.

Pug attan indi ve Carline kollarını onun boynuna dolayarak ona bir an sıkı sıkı sarıldı. "Kendine dikkat et ve iyi ol," dedi. "Başına bir şey gelmesine izin verme." Geri çekildi, sonra da onu hafifçe öptü. "Ve eve dön." Gözyaşlarına hâkim olmaya çalışarak babasıyla ağabeyinin hoşça kal demek için bekledikleri sıra başına doğru seğirtti.

Pug yeniden atına binerken Tomas teatral bir şekilde öksürdü ve güldü; yakınlardaki askerler de gülmemeye çalışıyorlardı. Tomas, "Öyle görünüyor ki, Prenses sizin için birtakım planlar yapmış, lordum," diye dalga geçti. Pug ona elinin tersiyle vurmak üzere hamle ederken eğildi. Hareket atının öne atılmasına neden oldu ve Tomas bir an sonra atını yeniden sıraya sokmaya çabalıyordu. At Tomas’ın istediği dışında herhangi bir yöne gitmeye kararlı görünüyordu; şimdi gülme sırası Pug’a geçmişti. Nihayet kendi atını Tomas’ınkinin yanına getirdi ve huysuz atı güderek yeniden sıraya soktu. Kısrak kulaklarını düzleştirdi ve Pug’ın atını ısırmak üzere döndü ve Pug, "İkimizin de Rulf’la görülecek davası var; bize birbirini de sevmeyen iki at vermiş. Senin bineğini askerlerden birininkiyle değiştiririz," dedi.

Tomas rahatlayarak attan yarı indi, yarı düştü ve Pug sıranın ilerisindeki bir askerle değiş tokuşu gerçekleştirdi. Atlar değiştirildi ve Tomas yerine dönerken Roland, Pug ile Tomas’ın durdukları yere gelip ikisine de elini uzattı. "Siz ikiniz kendinize dikkat edin. Siz aramadan da orada hayli fazla bela var."

Bunu yapacaklarına söz verdiler ve Roland Pug’a, "Senin için işlere göz kulak olurum," dedi.

Pug Roland’ı çarpık gülümsemesini fark etti ve Carline’in babasıyla birlikte durduğu yere bir göz atarak, "Ona şüphem yok," dedi, sonra ekledi, "Roland, ne olursa olsun, sana da iyi şanslar."

Roland, "Teşekkür ederim. Samimiyetine inanıyorum," dedi. Tomas’a da, "Ve sen etrafta yokken etraf gerçekten sıkıcı olacak," dedi.

Tomas, "Olup bitenlere bakarsan, sıkıcı olsa öpüp de başımıza koysak gerektir," dedi.

Roland, "Fazla sıkıcı olmasın da, değil mi? Kendinize iyi bakın! Can sıkıcı bir ikilisiniz, ama sizi kaybetmeyi hiç istemem."

Roland dostça bir el sallayışla yürüyerek uzaklaşırken Tomas güldü. Toprak Beyi’nin Dük’ün kafilesine gitmesini izleyince ve babasının yanında duran Carline’i görünce Pug Tomas’a döndü. "Buraya kadar. Gittiğime memnunum. Kafamı dinlemeye ihtiyacım var."

Çavuş Gardan sıranın ilerlemesi buyruğunu getirdi ve yola çıktılar. Dük ile Arutha, arkalarında Kulgan ve Gardan ile başı çekiyorlardı. Martin Longbow ve iz sürücüleri Dük’ün atının yanında koşarak ilerliyorlardı. Onları yirmi çift süvari, aralarına Tomas ile Pug, arkalarında ise beş çift muhafız eşliğinde yük katarı olduğu halde izliyordu. Başta yavaşça, sonra giderek artan bir hızla, kalenin kapılarından geçtiler ve güney yoluna ayak bastılar.

Son iki günü sık ormanlık arazi içinden olmak üzere üç gündür yoldaydılar. Martin Longbow ile adamları o sabah Crydee nehrinin Sınır nehri adını alan güney kolunu geçtiklerinde doğuya sapmışlardı. Sınır nehri, Crydee ile Lord Borric’in uyruk illerinden biri olan Carse Baronluğu’nun arasındaki sınırı belirliyordu.

Erken inen kışın aniden bastıran karları gelmiş ve güz manzarasını beyaz renkle sarmalamıştı. Orman sakinlerinin çoğu aniden bastıran kışa hazırlıksız yakalanmıştı; postları hâlâ beyazdan çok boz renkteki tavşanlar ve yarı donmuş göletlerin üzerinden aceleyle geçen, güneye göç ederken dinlenen ördekler ve kazlar. Kar ağır sulu tanelerle tipi halinde yağıyor, gündüz hafif eriyor, gece yeniden donarak buzdan ince bir kabuk oluşturuyordu. Buz atların ve katırların toynaklarının altında kırılırken, durgun kış havasında alttaki yaprakların çatırtısı duyulabiliyordu.

Öğleden sonra Kulgan uzakta pike yapan, ağaçların arasında güç bela görünen bir ateş ejderi filosu gördü. Kırmızı, altın, yeşil ve mavi, rengârenk hayvanlar ağaç tepelerinin üzerinde uçuşuyor, sonra haykırışlar ve ufak ateş püskürmeleriyle sarmallar çizerek yükseliyorlardı. Katar geçerken Kulgan dizginlere asıldı ve Pug ile Tomas’ın ona yetişmesini bekledi. Yan yana geldiklerinde, görüntüyü işaret ederek, "Çiftleşme uçuşuna benziyor. Bakın, erkekler ne kadar saldırgan davranırsa, dişiler de onlarla o kadar fazla karşılık veriyor. Ah, keşke bunu daha yakından inceleyecek zamanımız olsaydı," dedi.

Bir açıklığı geçerlerken Pug yaratıkları gözleriyle izledi, sonra da biraz şaşırarak, "Kulgan, orada, kenara yakın bir yerde uçan Fantus değil mi?" dedi.

Kulgan’ın gözleri irileşti. "Tanrılar adına! Sanırım öyle."

Pug, "Onu çağırayım mı?" diye sordu.

Büyücü kıkırdadı. "O dişilerden gördüğü ilgiye bakılırsa, bunun pek yararı olacağını sanmam." Dük’ün katarının ardından giderken ateş ejderi topluluğunu gözden yitirdiler. Kulgan, "Çoğu yaratığın aksine, ateş ejderleri ilk kar yağışında çiftleşir," dedi. "Dişiler yumurtalarını yuvalara bırakır, sonra kış boyunca uyuyarak onları bedenleriyle ısıtırlar. Baharda yavrular yumurtadan çıkar ve anneleri onlara bakar. Fantus büyük olasılıkla sonraki birkaç günü, öhöm, bir kuluçkaya babalık ederek geçirecektir. Sonra kaleye geri dönüp kışın geri kalanında Megar’ın ve diğer mutfak personelinin asabını bozar."

Tomas ile Pug güldüler. Tomas’ın babası oyunbaz ejderi tanrıların tertipli mutfağına gönderdiği bir bela saydığını belli etmek için hayli çaba harcıyordu, ama birkaç kez iki çocuk da Megar’ı hayvana en kıymetli mutfak artıklarını verirken görmüştü. Pug’ın Kulgan’ın çırağı olduğu on beş aydan beri, Fantus Dük’ün personelinin çoğu için kanatlı, pullu bir evcil hayvan olup çıkmıştı; ancak Fantus’un ejderi andıran görünümünü huzursuz edici bulan, Prenses gibi birkaç kişi daha vardı.

Arazinin izin verdiği ölçüde hızlı bir şekilde güneydoğuya ilerlemeye devam ettiler. Dük Güney Geçidi’ne karlarla kapanıp bahara kadar doğuyla bağlantılarını koparmadan önce ulaşmak konusunda kaygılıydı. Kulgan’ın hava duyusu, herhangi bir büyük fırtınaya yakalanmadan oraya varma şansları olduğunu söylemişti. Çok geçmeden büyük güney ormanlarının en derin bölgesi olan Yeşil Yürek’in kıyısına vardılar.

Ormandaki açıklıkların derinlerinde, Carse’daki kaleden gelme iki bölük muhafız dinlenmiş atlarla birlikte onları bekliyordu. Dük Borric güneye Baron Bellamy’ye güvercinlerle talimatlar göndermiş, Baron da aynı yöntemi kullanarak atların onları beklemekte olacağını bildirmişti. Yeni binek ve muhafızlar toplantı yerine Bellamy ve Tulanlı Tolburt tarafından idare edilen, büyük ormanların kenarına yakın Jonril garnizonundan aceleyle gelecekti. Dük binek değiştirmek suretiyle Bordon’a yapacağı üç, belki de dört günlük yolculuktan tasarruf etmiş olacaktı. Longbow’un iz sürücüleri Dük’ün izlemesi için bariz işaretler bırakmıştı ve o günün ilerleyen saatlerinde ilk buluşma yerine ulaşmaları bekleniyordu.

Pug Tomas’a döndü. Uzun boylu çocuk atında biraz daha iyi oturuyordu, ancak tırısa kalkmak zorunda kaldıklarında hâlâ kollarını uçmaya çalışan bir tavuk gibi sallıyordu. Gardan geriye, çocukların yük muhafızlarıyla birlikte at sürdüğü yere geldi. "Dikkatli olun," diye bağırdı. "Burasıyla Gri Kuleler’in arası Yeşil Yürek’in en karanlık kısmıdır. Elfler bile buradan çabuk ve kalabalık olarak geçer." Dük’ün Muhafız Alayı çavuşu atını yüz geri etti ve dörtnala sıranın başına döndü.

Günün geri kalanını, her göz ormanda bela alameti ararken yolculuk ederek geçirdiler. Tomas ile Pug havadan sudan konuşuyor, Tomas iyi bir dövüş çıkma ihtimali konusunda yorumlar yapıyordu. İki çocuğun sohbeti de çevrelerindeki, sessiz ve tetikte görünen askerlere boş geliyordu. Buluşma yerine gün batınımdan hemen önce ulaştılar. Hayli geniş bir açıklıktı, karı delip geçen alçak dalları olan birkaç ağaç kütüğü, ağaçların uzun zaman önce kesildiğini gösteriyordu.

Yeni atlar etrafı kazıklarla çevrili bir alanda duruyordu, her biri uzun bir iple bağlanmıştı ve altı muhafız etraflarında dikkatle nöbet tutuyordu. Dük’ün kafilesi yaklaştığında, silahları hazırdı. Tanıdık Crydee sancağını gördüklerinde silahlarını indirdiler. Bunlar Baron Bellamy’nin altın renkli bir haçla dörde bölünmüş kırmızı cüppesini giymiş, yüreklerinin üzerinde şahlanmış bir savaş atı simgesi taşıyan Carselı adamlardı. Tüm adamların kalkanlarının üzerinde aynı simge vardı.

Altı muhafızın çavuşu selam verdi. "Hoş geldiniz, lordum."

Borric selamı kabul etti. "Atlar?" dedi basitçe.

"Zindeler, lordum ve beklemekten sabırsızlar. Adamlar da öyle."

Borric atından indi; bir başka Carse askeri atının koşumlarını aldı.

"Sorun var mı?"

"Yok, lordum, ama bu yer dürüst adamlara uygun değil. Dün gecenin tamamında ikişer ikişer nöbet tuttuk ve üzerimizde gözler hissettik." Çavuş zamanında goblinler ve haydutlarla savaşmış, yüzünde yara izleri taşıyan bir askerdi. Hayal mahsulü şeylere inanıp kapılacak türden biri değildi ve Dük bunu kabullendi. "Bu gece nöbeti ikiye katlayın. Yarın atları garnizonunuza götürürsünüz. Onların bir gün dinlenmesini yeğlerdim, ama burası iyi bir yer değil."

Prens Arutha öne çıktı. "Ben de son birkaç saattir birtakım gözlerin üzerimizde olduğunu hissettim, Baba."

Borric çavuşa döndü. "Kafilemizi tartmaya çalışan bir harami çetesi tarafından gölge gibi izleniyor olabiliriz. Sizinle birlikte iki adamımı geri göndereceğim, çünkü elli adamla kırk sekiz adam arasında pek fark yoktur, ama sekiz, altıdan çok daha iyi bir sayıdır." Çavuş bunun üzerine bir rahatlama duyduysa da pek belli etmeyerek, "Teşekkür ederim, lordum," demekle yetindi.

Borric adamı huzurundan gönderdi ve Arutha’yla birlikte kampın ortasına, büyük bir ateşin yanmakta olduğu yere doğru yürüdü. Askerler yolculuk boyunca her gece yaptıkları gibi rüzgâra karşı kaba barınaklar kuruyorlardı. Borric atların yanında iki de katır gördü ve saman balyalarının da getirilmiş olduğunu fark etti. Arutha onun gözlerinin baktığı yeri izledi. "Bellamy öngörülü bir adam; Majestelerinize iyi hizmet ediyor."

Kulgan, Gardan ve çocuklar kendilerini ateşin önünde ısıtan iki soyluya yaklaştılar. Karanlık hızla çöküyordu; öğle vaktinde bile karla kaplı ormanda pek az ışık oluyordu. Borric etrafına baktı ve titredi, sırf soğuktan da değildi. "Burası uğursuz bir yer. Ne kadar çabuk uzaklaşsak, o kadar iyi."

Hızlı tarafından bir yemek yiyip uyumaya çekildiler. Pug ile Tomas birbirlerine yakın yattılar ve yorgunluk onları uyutana dek her yabancı sesle irkilip durdular.

Dük’ün kafilesi, iz sürücülerin bile yollarını değiştirmesine, gerisin geri dönüp atlar için başka bir yol ararken geçtikleri yolları işaretlemesine neden olacak kadar sık ağaçların arasından ormanın derinliklerine girdiler. Ormanın çoğu yeri karanlık ve çapraşıktı, yolculuklarını güçleştiren, boğucu sık çalılıklarla doluydu.

Pug Tomas’a, "Burada güneşin parladığından kuşkuluyum," dedi. Alçak sesle konuşuyordu. Carselı adamların yanından üç gün önce ayrıldıklarından beri, her geçen gün hissettikleri gerilim artmıştı. Ağaçların derinlerinde ilerlerken ormanın sesleri giderek azalmıştı, artık sessizlik içinde at sürüyorlardı. Sanki hayvanlar ile kuşlar bile ormanın bu bölümünden uzak duruyordu. Pug bunun nedeninin güneye göç etmeyen ya da kış uykusuna yatmayan çok az hayvan kalması olduğunu bilse de, bunu bilmek kendisinin ve Tomas’ın hissettiği ürküntüyü azaltmıyordu.

Tomas yavaşladı. "Korkunç bir şeyin olacağını hissediyorum."

Pug, "İki gündür böyle diyorsun," dedi. Bir dakika sonra ekledi, "Umarım dövüşmek zorunda kalmayız. Bana göstermeye çalıştıklarına rağmen, bu kılıcı nasıl kullanacağımı bilmiyorum."

"İşte," dedi Tomas ona bir şey uzatarak. Pug uzatılan şeyi aldı ve içinde küçük, düzgün taşlarla bir sapan olan küçük bir kese buldu. "Bir sapanla kendini daha rahat hissedebileceğini düşündüm. Kendime de bir tane getirdim."

Bir saat daha yol aldılar, sonra atları dinlendirmek ve soğuk bir yemek yemek üzere durdular. Sabah ortasıydı ve Gardan atları birer birer muayene ederek iyi durumda olduklarından emin oldu. Hiçbir askere olası en küçük yaralanma ya da hastalığı görmezden gelme şansı verilmiyordu. Bir atın teklemesi durumunda, binicisi bir başkasının terkisine binmek zorunda kalırdı ve Dük böylesi bir gecikmeyi kaldıramayacağından bu ikisinin bir yolunu bulup geri dönmeleri gerekirdi. Herhangi bir güvenli barınaktan bu denli uzak bir yerde bu kimsenin düşünmeyi ya da dile getirmeyi istemediği bir şeydi.

İkindi ortasında ikinci at birliğiyle buluşacaklardı. Yolculuklarının ilk dört günündeki tehlikeli biçimde hızlı gidişleri kendisini temkinli bir yürüyüşe bırakmıştı, zira ağaçlar arasından geçerken acele etmek tehlikeli olabilirdi. Her halükârda bu hızla giderlerse, buluşmaya vaktinde yetişeceklerdi. Yine de Dük ağır gittiklerinden yakınıyordu.

Zaman zaman durup muhafızların kılıçlarını çekip önlerine çıkan çalıları, iz sürücülerin bıraktığı dar patikayı izlerken ormanın durgunluğunu bölen kılıç darbeleriyle kesmelerini bekleyerek ilerlemeye devam ediyorlardı.

Pug Carline hakkında düşüncelere dalmıştı ki, sütunun çocukların göz erimi dışındaki ucundan bağırışlar koptu. Pug ile Tomas’ın yakınındaki süvariler bir an sonra, çevrelerini saran sık çalılıklara kulak asmadan, alçaktaki dallardan içgüdüyle sakınarak hücum ediyorlardı.

Pug ile Tomas da atlarını diğerlerinin peşinden mahmuzladılar ve çok geçmeden karla örtülü ağaçlar yanlarından geçip giderken duyuları kahve beyaz renklerde bir bulanıklık kaydetti. Kafalarını eğip, bineklerinden düşmemeye çabalayarak atlarının boyunlarına yaklaşıp ağaç dallarının çoğundan sakınmayı başardılar. Pug omzunun üzerinden baktığında Tomas’ın geride kaldığını gördü. Pug ormandan çatırtıyla bir açıklığa çıkarken cüppesine dallar ve sürgünler takılıyordu. Kulağına savaş sesleri geldi ve çocuk çarpışmaların devam etmekte olduğunu gördü. Etraflarında savaş koparken yedek binek atları kazıklarını yerden kurtarmaya çalışıyordu. Pug saldırganların biçimlerini ancak hayal meyal seçebiliyordu; kılıçlarını yukarı, atlılara doğru savuran, karanlık, cüppeli şekiller.

Biri diğerlerinden ayrılıp Pug’ın birkaç metre önündeki bir muhafızın kılıç darbesine kulak asmadan koşarak ona doğru geldi. Yabancı savaşçı önünde yalnızca bir çocuk olduğunu görerek Pug’a haince gülümsedi. Savaşçı kılıcını bir darbe indirmek üzere havaya kaldırırken bir çığlık attı ve yüzüne kapadığı parmaklarının arasından kan süzüldü. Tomas Pug’ın arkasında atını dizginlemiş ve haykırarak bir taş daha yollamıştı. "Başını belaya sokacağını düşünmüştüm," diye bağırdı. Atını mahmuzladı ve düşen adamı çiğneyip geçti. Pug bir an olduğu yere çakılıp kaldıktan sonra o da atını mahmuzladı. Sapanını çıkararak birkaç hedefe atış yaptı, ama taşların hedefi bulup bulmadığından emin olamadı.

Pug kendini aniden savaşın ortasındaki sakin bir yerde buldu. Dört yanında koyu gri cüppeler ve deriden zırhlar içindeki şekillerin ormandan sökün ettiğini görebiliyordu. Elflere benzemelerine rağmen saçları daha koyu renkteydi ve Pug’ın kulaklarına nahoş gelen bir lisanda bir şeyler haykırıyorlardı. Ağaçların arasından uçan oklar Crydee süvarilerinin eyerlerinin boşalmasına neden oluyordu.

Etrafta hem saldırganların hem de askerlerin cesetleri yatıyordu. Pug on iki kadar Carselı adamın yanında Longbow’un iki öncü izcisinin cansız bedenlerinin kamp ateşinin etrafındaki kazıklara, canlı olduklarını düşündüren bir pozda bağlanmış olduklarını gördü. Yanlarındaki karın üzerinde kızıl kan lekeleri vardı. Hile işe yaramıştı, zira Dük atını doğrudan açıklığa sürmüş ve artık tuzak kapanmıştı.

Lord Borric’in sesi hengâmeyi bastırdı. "Bana gelin! Bana gelin! Etrafımız sarıldı."

Pug atını Dük’e ve toplanmakta olan adamlarına doğru delice mahmuzlarken etrafta Tomas’ı arandı. Havayı oklar doldurdu ve ölenlerin çığlıkları ormanda yankılandı. Borric, "Bu taraftan!" diye bağırdı ve hayatta kalanlar onun peşinden gitti. Kendilerine saldıran okçuları çiğneyip önlerine gelen ne varsa ezerek ormana girdiler. Atlarının boyunlarına yapışıp oklardan ve alçaktaki dallardan sakınarak pusu yerinden dörtnala uzaklaşırlarken haykırışlar onları izliyordu.

Pug büyük bir ağaçtan korunarak atını telaş içinde yana çekti. Çevresine bakındı, ama Tomas’ı göremedi. Gözlerini başka bir atlının sırtına dikerek tek bir şeye, adamın sırtını gözden kaybetmemeye yoğunlaşmaya çalıştı. Arkalarından yabancı, yüksek sesli haykırışlar duyulabiliyordu ve onlara bir taraflarından gelen başka sesler yanıt veriyordu. Pug’ın ağzı kupkuruydu ve giydiği kalın eldivenlerin içinde elleri terliyordu.

Etraflarında yankılanan haykırışlar ve çığlıkların arasında ormanda son hızla ilerlediler. Pug kat ettikleri mesafenin izini kaybetti, ama kesinlikle bir mil ya da fazlasını geçtiklerini düşünüyordu. Sesler hâlâ ormanda yankılanıyor, diğerlerine Dük’ün kaçış yönünü bildiriyordu.

Pug birden kendini sık çalılıkları ezerek teri köpüklenmiş, nefes nefese kalmış atını kısa, ama dik bir yokuşa sürerken buldu. Dört bir yanında griler ve yeşillerden, yalnızca beyaz lekelerle bölünen kasvetli bir görüntü vardı. Yokuşun tepesinde Dük kılıcını çekmiş, diğerlerinin yanında durmasını bekliyordu. Arutha babasının yanında oturuyordu, yüzü soğuğa rağmen terle kaplıydı. Başlarına nefes nefese atlar ve bitkin muhafızlar toplanıyordu. Tomas’ın Kulgan ile Gardan’ın yanında durduğunu gören Pug rahatladı.

Son süvari de yaklaşınca, Lord Borric, "Kaç kişi?" dedi.

Gardan sağ kalanlara göz gezdirdi ve, "On sekiz adam kaybettik, sekiz yaralımız var ve tüm yüklerle katırları aldılar," dedi.

Borric başını salladı. "Atları bir an dinlendirin. Geleceklerdir."

Arutha, "Karşı koyacak mıyız, Baba?" dedi.

Borric başını iki yana salladı. "Sayıları çok fazla. Açıklığa en az yüz tanesi saldırdı." Tükürdü. "O pusuya tuzağa yürüyen tavşan gibi düştük." Etrafına bir göz attı. "Kafilemizin neredeyse yarısını kaybettik."

Pug yanında oturan bir askere, "Kimdi onlar?" diye sordu.

Asker Pug’a baktı. "Kara Yol Kardeşliği, Toprak Beyi, Kahooli o piçlerin her birinin başına belalar versin," diye yanıtladı intikam tanrısının adını anarak. Asker eliyle etraflarında bir çemberi işaret etti. "Çoğunlukla buranın doğusundaki dağlarda ve Kuzey Elleri’nin yukarı bölgelerinde yaşamalarına rağmen, küçük çeteler halinde Yeşil Yürek’ten geçerler. Etrafta olduğunu tahmin edeceğimden fazlasıydı bu, kahrolası talih."

Arka taraflarından bağırışlar duyuldu ve Dük, "Geliyorlar! Yürüyün!" dedi.

Sağ kalanlar harekete geçtiler ve bir kez daha ağaçların arasından dörtnala ilerleyerek kendilerini izleyenlerin önüne geçtiler. Sık orman içindeki tehlikeli rotalarını düşünürken zaman Pug için bir an dondu. İki defasında adamlar çığlık attılar; Pug bunun çarpan dallardan mı, oklardan mı olduğunu bilemedi.

Yeniden bir açıklığa ulaştılar ve Dük durmalarını işaret etti. Garden, "Majesteleri, atlarımız buna daha fazla dayanamaz," dedi.

Borric hüsranla eyer kaşına vurdu, yüzü öfkeyle kararmıştı. "Kahrolasıcalar! Ya biz neredeyiz?"

Pug çevresine bakındı. Saldırının yapıldığı asıl yere göre nerede olduklarına dair en ufak bir fikri yoktu ve etrafındakilerin yüzündeki ifadelerden anladığı kadarıyla, başka kimsenin de yoktu.

Arutha, "Doğuya doğru yola çıkmamız ve dağlara yönelmemiz gerekiyor, Baba," dedi.

Borric başıyla onayladı. "Ama doğu ne tarafta kalıyor?" Uzun boylu ağaçlar ve sönük güneş ışığıyla kasvetli gökyüzü elbirliği etmiş, onlara referans alacakları herhangi bir işaret vermeyi reddediyordu.

Kulgan, "Bir saniye, Majesteleri," dedi ve gözlerini kapadı. Ağaçlar arasından izlendiklerini gösteren bağırışlar duyuldu ve Kulgan gözlerini açıp işaret etti. "Şu tarafta. Doğu orası." Dük tek bir soru sormadan ya da tek bir kelime etmeden atını belirtilen yöne doğru mahmuzlayarak diğerlerinin de onu izlemesini işaret etti. Pug tanıdık birinin yanında olmak için büyük bir istek duydu ve Tomas’la yeniden birleşmeye çalıştı, ama süvariler arasından kendisine yol açamadı. Güçlükle yutkundu ve kendi kendisine fena halde korkmuş olduğunu itiraf etti. Yakınlardaki askerlerin karamsar yüzleri bu konuda tek başına olmadığını gösteriyordu.

Yeşil Yürek’in karanlık dehlizlerinden geçerken zaman akıp gitti. Kaçış rotası üzerinde attıkları her adım birbirlerine kaçakların izlediği yolu haber veren Kara Yol Kardeşleri’nin haykırışlarıyla yankılanıyordu. Pug’ın gözüne zaman zaman uzakta uzun ve hızlı adımlarla ilerleyen, onlarınkine paralel bir yol izlerken çabucak ağaçların karanlığında yiten bir şekil takılıyordu. Onlara eşlik eden koşucular yollarını kesmeye çalışmıyorlardı, ama daima yakınlardaydılar.

Dük bir kez daha durmalarını emretti. Gardan’a dönerek, "Gözcüler! Bizi ne kadar yakından izlediklerini öğrenin. Dinlenmemiz gerekiyor." Gardan çabucak atlarından aşağı sıçrayan ve kaçış yollarında gerisin geri koşmaya başlayan üç adama işaret etti. Tek bir çeliğin çeliğe çarpma sesi ve boğuk bir haykırış en yakındaki Kara Kardeşlik iz sürücüsüyle karşılaştığını haber verdi.

"Kahrolasıcalar!" dedi Dük. "Bizi bir çember içine sürüyor, bizi asıl kuvvetlerinin içine çekmeye çalışıyorlar. Daha şimdiden doğudan çok kuzeye ilerliyoruz."

Pug bu fırsatı Tomas’ın yanına geçmek için kullandı. Atlar kesik kesik nefes alıyor, gövdelerindeki ter soğukta buharlaşırken titriyorlardı. Tomas cılız bir şekilde gülümsemeyi becerdi, ama hiçbir şey söylemedi.

Adamlar çabucak atların arasında dolaşıp herhangi bir yaralanma olup olmadığına baktılar. Birkaç dakika sonra Gözcüler koşarak döndüler. Biri nefes nefese, "Lordum, bizi yakından izliyorlar, en azından elli, altmış kadarlar," dedi.

"Ne kadar zamanımız var?"

Adam yüzünden terler boşanarak durdu ve yanıtladı, "Beş dakika, lordum." Neşesizce gülümseyerek, "Öldürdüğümüz iki tanesi duraklamalarını sağlar, ama o kadar."

Borric kafileye, "Bir dakika dinlendikten sonra yola çıkıyoruz," dedi.

Arutha, "Bir dakika, bir saat, ne fark eder ki? Atların işi bitik. Kardeşlerden daha fazlası çağrıya gelmeden karşı koymamız gerek," dedi.

Borric başını iki yana salladı. "Erland’a ulaşmam gerekiyor. Tsuranilerin gelişinden haberdar edilmeli."

Yakınlardaki araçlardan bir ok, hemen ardından da bir İkincisi geldi ve süvarilerden biri daha yıkıldı. Borric, "İleri!" dedi.

Bitkin atları eşkin hızda ormanın derinliklerine sürdüler, sonra da yaklaşan saldırıya karşı etrafı gözlediler. Dük el işaretlerini kullanarak iki yana açılmaları ve buyruğu üzerine harekete geçmeleri için asker hattını yaydı. Atlar şişen burun deliklerinden köpük üflüyorlardı ve Pug yere yıkılmalarına az kaldığını biliyordu.

Tomas, "Neden saldırmıyorlar?" diye sordu.

Pug, "Bilmiyorum," diye cevap verdi. "Sadece bizi yanlardan ve arkadan taciz ediyorlar."

Dük elini kaldırdı ve sütun durdu. İzlendiklerine dair hiçbir ses duyulmuyordu. Döndü ve alçak sesle konuştu. "İzimizi kaybetmiş olabilirler. Bineklerinizin kontrol edilmesi haberini kulaktan kulağa geçirin-" Başının yanından geçen bir ok onu birkaç santimle ıskaladı. "İleri!" diye bağırdı ve izlemekte oldukları rota üzerinde sarsak bir tırısa kaldırdılar.

Gardan, "Lordum, görünüşe bakılırsa, bizim hareket etmemizi istiyorlar," diye bağırdı.

Dük haşin bir fısıltıyla küfretti, sonra, "Kulgan, doğu ne tarafa düşüyor?" diye sordu.

Büyücü gözlerini yeniden kapadı ve Pug onun kendisini bu büyüyle yormakta olduğunu anladı. Sakince duran biri için zor olmamasına rağmen, bu koşullar altında onu bitkin düşürüyor olmalıydı. Kulgan’ın gözleri açıldı ve sağ tarafı işaret etti. Sütunun yönü kuzeye doğru çevriliydi.

Arutha, "Bizi yeniden ağır ağır döndürüyorlar, Baba, asıl güçlerinin olduğu yere doğru," dedi.

Borric sesini yükselterek, "Yalnızca ahmaklar ve çocuklar bu yolu izler. Buyruğum üzerine sağa dönün ve hücum edin," dedi. Adamlardan her biri silahlarını hazır eder ve atların dörtnala gidişe biraz dayanabilmeleri için tanrılarına sessizce dualar ederken bekledi. Sonra Dük, "Şimdi!" diye bağırdı. Sütun tek bir beden gibi yönünü sağa çevirdi ve süvariler dermansız kalmış atlarını mahmuzladılar. Ağaçların arasından oklar akarak geldi ve adamlar ile atlar çığlıklar attılar.

Pug bir dalın altında eğildi ve bir kılıç ve kalkanla boğuşurken dizginlere çaresizce tutundu. Kalkanın kaydığını fark etti ve onunla mücadele ederken atının yavaşlamakta olduğunu hissetti. Aynı anda hem hayvanın üzerinde gereken denetimi sağlayıp hem de silahlarıyla baş edemiyordu.

Pug alet edevatını düzenlemek için bir an durmayı göze alarak atını dizginledi. Bir ses üzerine sağa döndü. Kara Yol Kardeşliği okçularından biri en çok beş metre uzağında duruyordu. Pug bir an olduğu yere çakılıp kaldı, okçu da öyle. Pug onun Elf Prensi Calin’e olan benzerliği karşısında hayrete düşmüştü. Aşağı yukarı aynı en ve boyda olan iki ırkı birbirinden ayıran saçlar ve gözler dışında pek az fark vardı. Yaratığın yay kirişi kopmuştu ve yayına yeniden ip gererken karanlık gözlerini Pug’a dikmiş, duruyordu.

Pug’ın Kara Kardeş’i bu kadar yakında durur görmekten duyduğu şaşkınlık ona atını neden durdurduğunu unutturmuştu. Kara elfin sakin ve hünerli tavrından büyülenerek, hissiz bir şekilde oturmuş, okçunun silahını onarmasını izliyordu.

Derken okçu akıcı bir hareketle sadağından bir ok çekip yayına yerleştirdi. Aniden bastıran telaş Pug’ın harekete geçmesine yol açtı. Sendeleyen atı çılgınca attığı tekmelere yanıt verdi ve yeniden harekete geçti. Okçunun okunu görmedi, ama kulağının yanından geçtiğini hissetti, sonra da Pug dörtnala ilerleyerek Dük’ün kafilesine yetişirken okçu gerilerde kayboldu.

Önünden gelen gürültüler Pug’ın elinden geldiğince hızlı gittiğine dair her türlü belirtiyi gösteren atını hızlanmaya zorlamasına neden oldu. Pug karanlık yüzünden yolunu seçmeye zorlandığından, ormandan dolanarak geçiyordu.

Birden kendisini Dük’ün renklerinde giyinmiş bir süvarinin arkasında buldu ve Pug’ın atı daha hafif bir biniciyi taşımaktan dolayı daha az yorgun olduğundan adamı geçti. Arazi daha inişli çıkışlı bir hal aldı ve Pug Gri Kuleler’in eteklerindeki tepelik bölgeye girip girmediklerini merak etti.

Bir atın çığlığı Pug’ın geriye dönüp bakmasına neden oldu. Yanından geçtiği askerin, bineği burnundan köpüklü kan kusarak yıkılırken yere düştüğünü gördü. Pug ile bir başka binici durdular ve asker arkasını dönerek atını ilk askerin durduğu yere sürdü. Düşen adama elini uzatarak onu terkisine almayı önerdi. Düşen asker hâlâ ayakta olan atın sağrısına bir şaplak atıp onu yeniden ileri gönderirken başını iki yana sallamakla yetindi. Pug ikinci adamın atının tek süvariyi bile güç bela taşıdığını, iki kişiyi asla taşıyamayacağını biliyordu. Düşen asker kılıcını çıkarıp yaralı atı öldürdü ve peşlerindeki Kara Kardeşler’i beklemek için döndü. Pug adamın cesareti karşısında gözlerinin yaşlarla dolduğunu hissetti. Diğer asker omzunun üzerinden çocuğun duymadığı bir şey haykırdı, sonra birden yanında ilerlemeye başlamıştı. "Hareket et, Toprak Beyi!" diye bağırdı.

Pug topuklarını atının yanlarına gömdü ve hayvan sendeleyerek tırısa kalktı.

Kaçış halindeki asker sütunu tökezleyerek, bitkinlikle ilerlemeyi sürdürürken Pug da süvari kafilesinin arasından Dük’ün yakınındaki bir yere ilerledi. Birkaç dakika sonra Lord Borric yavaşlamalarını işaret etti. Başka bir açıklığa girdiler. Borric kafilesini gözleriyle inceledi. Yüzünden çaresiz bir öfke geçti ve yerini şaşkınlığa bıraktı. Elini havada tuttu ve süvariler etrafta dolanıp durmayı kestiler. Ormanda bağırışlar vardı, ama bu defa uzaktan geliyorlardı.

Gözleri fal taşı gibi açılan Arutha, "Onları kayıp mı ettik?" dedi.

Dük ağır ağır başını salladı; dikkatini uzaktan gelen bağırışlara odaklamıştı. "Şimdilik. Okçuları yarıp geçtiğimizde, arkalarından dolaşmış olmalıyız. Bunu fark etmeleri ve yüz geri etmeleri uzun sürmez. En iyi ihtimalle on, on beş dakikamız var." Hırpalanmış durumdaki kafilesine göz gezdirdi. "Saklanacak bir yer bulabilseydik keşke."

Kulgan sendeleyen atını Dük’ün yanına sürdü. "Lordum, buna bir çözüm bulabilirim, ancak riskli ve sonu ölümcül olabilir."

Borric, "Gelip bizi haklamalarını beklemek kadar ölümcül olamaz. Planın nedir?"

"Elimde hava koşullarını kontrol edebilen bir tılsım var. Kullanımı kısıtlı olduğundan onu denizdeki olası fırtınalara karşı kullanmayı planlıyordum. Onunla yerimizi gizlemeyi başarabilirim. Herkes atını açıklığın uzak ucunda, şu kaya çıkıntısının yanında toplasın. Hayvanları sustursunlar."

Borric bunun yapılmasını emretti ve hayvanlar açıklığın karşı ucuna götürüldüler. Müşfik eller bitkin ve heyecanlı olan atları okşayarak uzun kaçışlarının ertesinde onları sakinleştirdi.

Dar bir açıklığın en yüksek ucunda, sırtlarını başlarının yukarısında gri bir yumruk gibi yükselen bir kaya çıkıntısına vererek toplanmışlardı. Üç taraflarında zemin hafifçe meylediyordu. Kulgan dar bir alana toplanmış grubun çevresinde yürümeye başladı.

Alçak sesle bir şeyler okuyarak tılsımı karmaşık bir desen oluşturacak şekilde sallıyordu. İkindi ışığı ağır ağır soldu ve çevresinde bir sis toplanmaya başladı. Başlarda yalnızca yakınlarda ince duman tutamları belirdi, derken daha başka, büyük rutubet bulutları ortaya çıkarak hafif bir sise dönüştü.

Çok geçmeden Dük’ün kafilesi ile ağaçların oluşturduğu hat arasında kalan hava puslu bir hal almıştı. Kulgan hareketlerini hızlandırdı ve sis koyulaşarak açıklığı, büyücüden çıkıp dört yönde ağaçlara doğru ilerleyen beyazlıkla doldurdu. Birkaç dakika içinde birkaç metre ötesini görmek imkânsız hale gelmişti.

Kulgan yürümeye devam ediyor, ağaçlardaki zaten loş olan ışığı gizlemek için daha kalın pus tabakaları gönderiyordu. Büyücünün okuduğu her sözcükle birlikte kasvetli sis derinleştikçe açıklık ağır ağır kararıyordu.

Sonra Kulgan durdu ve Dük’e dönerek, "Herkesin sessiz olması gerekiyor. Kara elfler görmeden sisin içine dalarsa, ümit ediyorum ki, eğimli toprak onların sağdan ya da soldan geçip kayaların etrafından dolanmasına yol açacaktır. Ama kimse kıpırdamasın. Herhangi bir ses yenilgimiz olacaktır," diye fısıldadı.

Herkes hızla yaklaşan tehlikeyi anlayarak başını salladı. Kara Kardeşler’in yanlarından geçip gitmesi ve Dük ile adamlarını yeniden arkalarında bırakması umuduyla bu derin sisin merkezinde duracaklardı. Bu hep ya da hiç türünden bir kumardı, zira özgür kalmaları durumunda, Kardeşler bir kez daha geri döndüklerinde bu noktadan hayli uzaklaşmış olma şansları yüksekti.

Pug Tomas’a baktı ve, "Buraların kayalık olması iyi, yoksa bazı güzel izler bırakırdık," dedi.

Konuşamayacak kadar korkan Tomas başını salladı. Yakınlardaki bir muhafız Pug’a sessiz olmasını işaret etti ve genç Toprak Beyi başını salladı.

Gardan ve birkaç muhafız, Dük ve Arutha ile birlikte, hilenin başarısızlığa uğraması olasılığına karşı silahlarını hazır edip kafilenin ön tarafında konumlarını aldılar. Kara Kardeşler yolları üzerinde geriye dönerken haykırışlar daha yüksek bir hal aldı. Kulgan Dük’ün yanında duruyor, sessizce büyü yapıyor, çevresinde daha fazla sis toplayıp öne doğru gönderiyordu. Pug sisin hızla genişliyor olacağını, Kulgan okumaya devam ederken giderek daha geniş bir alanı örteceğini biliyordu. Fazladan geçen her dakika, Yeşil Yürek’in daha büyük bir bölümünü sisle kaplayacak, saldırganların onları bulmasını giderek zorlaştıracaktı.

Pug yanağında bir ıslaklık hissetti ve başını kaldırıp baktı. Kar yağmaya başlamıştı. Sise yeni yağan karın onu etkileyip etkilemediğini görmek için korkuyla baktı. Gergin geçen bir dakika boyunca izledi ve sonra rahatlayarak içini çekti, zira kar onu dağıtmak şöyle dursun, sisin perdeleme etkisini artırıyordu.

Yakınlarda hafif bir ayak sesi duyuldu. Yakınındaki adamların her biri gibi, Pug da donup kaldı. Kardeşlik’in yabancı lisanında konuşan bir ses duyuldu.

Pug omuzlarının arasında bir kaşıntı hissetti, ama sırtındaki ısrarcı hissi yok saymaya çalışarak, hareket etmeyi reddetti. Tomas’a yan bir bakış attı. Tomas eli atının burnunda, taş gibi hareketsiz durmuş, siste bir heykele benziyordu. Geriye kalan tüm atlar gibi, Tomas’ın bineği de yüzündeki elin sessiz kalması için bir buyruk olduğunu biliyordu.

Sisin içinden bir başka ses duyuldu ve Pug neredeyse sıçrayacaktı. Seslenen kişi doğrudan önünde duruyor gibiydi. Ona yanıt veren ses bir kez daha, bu defa daha uzaktan geldi.

Gardan Pug’ın hemen önünde duruyordu. Pug çavuşun sırtının seğirdiğini gördü. Gardan ağır ağır çömelerek kılıcıyla kalkanını yere bıraktı. Ağır hareket etmeyi sürdürerek ayağa kalktı ve kemerindeki bıçağı çıkardı. Derken birden, gecenin içinde kaybolan bir kedi kadar hızlı ve akıcı hareketlerle sisin içine adım attı. Hafif bir ses oldu ve Gardan yeniden ortaya çıktı.

Önünde Kara Kardeşler’den biri debeleniyordu; Gardan’ın koca kara ellerinden biri yaratığın ağzının üzerinde sıkıca kapanmıştı. Gardan öteki koluyla hasmının boğazını sıkıyordu. Pug çavuşun yaratığı sırtına bıçağı saplamak için ihtiyaç duyduğu bir saniye kadar bile serbest bırakmayı göze alamadığını görebiliyordu. Yaratık çavuşun koluna tırmığa benzer tırnaklarıyla dalarken Gardan dişlerini acıyla kenetledi. Nefes almaya çalışan yaratığın gözleri yuvalarından uğradı. Gardan olduğu yerde çakılı kalmış, kendini kurtarmak için debelenen Kara Kardeş’i acı kuvvetle yerden yukarıda tutuyordu. Gardan onu boğarak canını çıkarırken yaratığın yüzü önce kızardı, sonra da morardı. Yaratığın etini dalan tırnaklarının ucundan süzülen kan Gardan’ın kolundan oluk oluk akıyordu; ama kudretli asker neredeyse kıpırtısızdı. Sonra Kara Kardeş kendisini saldı ve Gardan koluyla son bir defa sıkarak boynunu kırıp yaratığı sessizce yere süzülmeye bıraktı.

Gardan’ın gözleri sarf ettiği çaba yüzünden irileşmişti ve nefesini yeniden toplarken ciğerleri sessizce körük gibi kalkıp iniyordu. Yavaşça döndü, diz çöktü, bıçağını yerine koydu. Kılıcıyla kalkanını alarak sisin içindeki nöbetine kaldığı yerden devam etti.

Pug’ın çavuşa karşı hissettiği tek şey hayranlık ile takdirdi, ancak diğerleri gibi sessizce izlemekten başka bir şey yapamıyordu. Zaman geçti ve sesler öfkeli sorularını birbirlerine yöneltir, kaçakların gizlendikleri yeri ararken daha uzaklardan gelir oldular. Sesler uzaklaştı ve sonra, açıklıktaki herkes aynı anda rahatlayarak iç çekmiş gibi, etraf sessizleşti. Dük, "Önümüze geçtiler. Atları getirin. Doğuya gidiyoruz," diye fısıldadı.

Pug loşluğun içinde etrafına bakındı. Önünde Dük Borric ile Prens Arutha yolu gösteriyordu. Gardan büyü girişiminden dolayı hâlâ bitkin durumda olan Kulgan’ın yakınındaydı. Tomas arkadaşının yanında sessizce yürüyordu. Dük’le birlikte Crydee’den yola çıkan elli muhafızdan geriye on üç kişi kalmıştı. O günden sağ çıkan atların sayısı yalnızca altıydı. Öteki atlar ilerleyemez duruma geldikçe sessiz, dudaklarını geren muhafızlar tarafından çabucak öldürülmüştü.

Ağır adımlarla ilerleyerek tepeleri çıkmaya devam ettiler. Güneş batmış, ama peşindekilerin geri dönmesinden endişe eden Dük ilerlemelerini emretmişti. Adamlar adımlarını dikkatle atıyor, gece vakti engebeli arazide yol aldıklarından temkinli davranıyordu. Adamların ayakları buzlu kayalarda zaman zaman kaydıkça karanlık alçak sesle edilen küfürlerle bölünüyordu.

Pug yorgunluk ve soğuktan hissizleşmiş bedeniyle, güç bela yürüyordu. Günün sonu hiç gelmeyecek gibiydi ve en son ne zaman mola verdiğini ya da yemek yediğini hatırlayamıyordu. Bir defasında askerlerden biri ona bir matara vermişti, ama içtiği o yegâne zaman loş bir anı olmuştu artık. Bir avuç kar alıp ağzına attı, ama eriyen buz onu pek rahatlatmadı. Kar şiddetini artırmıştı ya da Pug’a öyle geliyordu; yağışını göremiyordu, ama yüzüne daha sık ve daha büyük bir kuvvetle çarpıyordu. Acı bir soğuk vardı ve cüppesinin içinde titriyordu.

Dük’ün fısıltısı bungunluğun içinde çınlayan bir çağrı gibi kulaklarına vardı. "Durun. Karanlıkta etrafta dolaştıklarından kuşkuluyum. Burada dinleneceğiz."

Arutha’nın fısıltısı önünde bir yerden duyuldu: "Yağan kar sabaha kadar izlerimizi örtecektir."

Pug dizlerinin üzerine çöktü ve cüppesine sarındı. Yakından Tomas’ın sesi geldi. "Pug?"

Usulca, "Buradayım," diye yanıt verdi.

Tomas kendini yakınında bir yere attı. "Galiba..." dedi kesik kesik aldığı nefeslerin arasından, "bir daha asla hareket edemeyeceğim. "

Pug’ın elinden gelen tek şey başını sallamaktı. Dük’ün sesi kısa bir mesafeden geldi. "Ateş yok."

Gardan, "Ateşsiz kamp kurmak için çetin bir gece, Majesteleri," diye yanıt verdi.

Borric, "Öyle, ama o cehennem evlatları yakınlardaysa, ateş onların uluyarak üzerimize saldırmalarına yol açar. Isınmak için bir araya toplaşın ki, kimse donmasın. Nöbetçiler dikin ve geri kalanlara uyumalarını söyleyin. Şafak söktüğünde onlarla aramıza olabildiğince fazla mesafe koymak istiyorum." Pug gövdelerin ona etraftan baskı yaptığını hissetti ve sıcaklık uğruna rahatsızlığı göz ardı etti. Çok geçmeden huzursuz bir uykuya dalarak gece boyunca sık sık sıçrayarak uyandı. Sonra birden şafak olmuştu.

Gece sırasında üç at daha ölmüştü, donmuş bedenleri karın üzerinde açıkta yatıyordu. Pug kendini halsiz ve kaskatı hissederek ayağa kalktı. Ayaklarını yere vurup, donmuş, ağrıyan bedenini biraz canlandırmaya çalışırken kontrolsüz bir şekilde titriyordu. Tomas kımıldadı, sonra sıçrayarak uyandı ve ne olduğuna baktı. Sakar hareketlerle ayağa kalktı, sonra ayaklarını yere vurmak ve kollarını sallamak işinde Pug’a katıldı. Takırdayan dişlerinin arasından, "Hayatımda hiç bu kadar üşümemiştim," dedi.

Pug çevresine bakındı. Arkalarında on metre havaya yükselerek yukarıdaki bir dağ sırtıyla birleşen, hâlâ yer yer çıplak ve gri olan geniş granit çıkıntılar arasındaki bir oyuktaydılar. Zemin yürüdükleri yolun üzerinde meyilliydi ve Pug ağaçların burada daha seyrek olduğunu fark etti. Kayalara tırmanmaya başlarken Tomas’a "Benimle gel," dedi.

Arkalarından bir ses, "Lanet olsun!" dedi ve Pug ile Tomas arkalarını dönerek Gardan’ın bir muhafızın hareketsiz bedeninin başında çömeldiğini gördüler. Çavuş Dük’e baktı ve, "Gece ölmüş, Majesteleri," dedi. Başını iki yana sallayarak, "Yaralanmış ve bundan hiç söz etmemiş," diye ekledi.

Pug saydı; kendisi, Tomas, Kulgan, Dük ve oğlu dışında artık on iki asker kalmıştı. Tomas başını kaldırıp daha yukarı tırmanmış olan Pug’a baktı ve, "Nereye gidiyoruz?" diye sordu.

Pug onun fısıldadığını fark etti. Başını eğerek yukarıyı gösterdi ve, "Orada ne olduğunu görmeye," dedi.

Tomas başını salladı ve tırmanmaya devam ettiler. Kaskatı olmuş parmakları sert kayaları kavrama gereksinimine direniyordu, ama sarf ettiği efor bedenini ısıtırken Pug artık üşümediğini fark etti. Tepeye ulaştı ve yukarıdaki dağ sırtının kenarını kavradı. Kendisini yukarı çekti ve Tomas’ı bekledi.

Tomas nefes nefese dağ sırtının üzerine çıktı, Pug’ın ilerisine baktı ve, "Hay canına!" dedi.

Önlerinde Gri Kuleler’in yüce dorukları azametle yükseliyordu. Arkalarından doğan güneş dağların kuzey sırtlarına gül ve altın renkli şavkını vururken batı sırtları hâlâ çivit renginde karanlıkla örtülüydü. Gök açıktı, kar durmuştu. Nereye baksalar, manzara beyazla donanmıştı.

Pug Gardan’a el salladı. Çavuş kayaların dibine yürüdü, biraz tırmandı ve, "Nedir?" dedi. Pug, "Gri Kuleler! En çok beş mil uzakta," dedi.

Gardan elini sallayarak çocuklara dönmelerini işaret etti ve aceleyle inerek son metreleri sıçrayarak aştılar. Hedefleri göz eriminde olduğundan, kendilerini yeniden hayat bulmuş hissediyorlardı. Gardan’ın durmuş Dük, Arutha ve Kulgan ile görüş alışverişi yaptığı yere geldiler. Borric alçak sesle konuşuyor, sesi taze sabah havasında açıkça duyuluyordu. "Ölen hayvanların üzerinde ne varsa alın ve adamların arasında paylaştırın. Geriye kalan atları getirin, ama kimse at binmeyecek. Hayvanları örtmeye çalışmanın da anlamı yok, zira zaten geniş izler bırakacağız."

Gardan selam verdi ve askerlerin arasında dolaşmaya başladı. Askerle çiftler halinde ya da tek tek, gözleriyle takip edildiklerine dair belirtiler arıyorlardı.

Borric Kulgan’a, "Güney Geçidi’nin nerede olduğu hakkında bir fikrin var mı?" dedi.

"Büyülü görümü kullanmaya çalışacağım, lordum." Kulgan konsantre oldu ve Pug onu yakından izledi, zira zihin gözüyle görmek derslerinde başaramadığı işlerden biriydi. Kristali kullanmaya benziyordu, ama daha az resimsiydi, daha ziyade bir şeyin büyüyü yapan kişiye göreli olarak nerede bulunduğu hakkında bir izlenimdi. Kulgan birkaç dakikalık sessizlikten sonra, "Bilemiyorum, Efendim," dedi. "Buraya daha önce gelmiş olsaydım, o zaman belki anlardım, ama geçidin nerede olabileceğine dair hiçbir izlenim alamıyorum."

Borric başıyla onayladı. "Keşke Longbow burada olsaydı. Bu bölgedeki nirengi noktalarını bilir." Aradaki dağ sırtının ardından Gri Kuleler’i görebiliyormuş gibi doğuya döndü. "Bana dağların her biri diğerinin aynı gibi geliyor."

Arutha, "Baba, kuzeye mi?" dedi.

Borric Arutha’nın kurduğu mantık karşısında biraz gülümsedi. "Evet. Geçit kuzeydeyse, hâlâ geçilmez olmadan önce aşma şansımız olabilir. Dağları bir kez aştıktan sonra, hava doğuda daha ılıman olacaktır -en azından yılın bu mevsiminde kural budur. Bordon’a yürüyerek ulaşabilsek gerektir. Zaten geçidin kuzeyindeysek ise, eninde sonunda cücelere varırız. Onlar bize barınak sağlar ve belki de doğuya giden başka bir yol bilirler." Bitkin haldeki kafilesini yokladı. "Üç atımız, içmek için de erimiş kar suyumuz olduğu sürece, bir hafta daha dayanabiliriz." Gökyüzünü inceleyerek etrafına bakındı. "Hava böyle giderse."

Kulgan, "İki, bilemedin üç gün sonra kötü hava koşullarından kurtulmuş oluruz. Daha uzak bir geleceği bilemiyorum," dedi. Aşağılarındaki ormanın derinlerinden gelen uzak bir çığlık ağaçların üzerinden yankılandı. Herkes birden hareketsiz kaldı. Borric Gardan’a baktı. "Çavuş, sence ne kadar uzaktalar?"

Gardan kulak kabarttı. "Söylemek zor, lordum. Bir mil, iki, belki de daha çok. Ses ormanda tuhaf şekillerde taşınır, hava bu kadar soğuk olduğu zaman daha da tuhaf." Borric başını salladı. "Adamları topla. Hemen yola çıkıyoruz."

Pug’ın parmak uçları yırtılmış eldivenlerinin arasından kanıyordu. Dük gün içinde her fırsatta Kara Kardeşlik iz sürücülerinin peşlerine düşmesini önlemek için adamları kayalar üzerinden yürütmüştü. Saat başı muhafızlar kendi izlerinin üzerinde yanıltıcı izler açmak için gönderilmiş, atlardan aldıkları battaniyeleri arkalarından sürükleyerek izlerini ellerinden geldiğince silmişlerdi.

Dört yandan çamlar ve titrek kavaklarla çevrili çıplak kayalardan bir açıklığın kenarında duruyorlardı. İzlenme riskine atılmak yerine daha engebeli, yüksek arazide kalmayı yeğleyerek dağa tırmanırken ağaçlar giderek seyrelmişti. Şafaktan beri Gri Kuleler’e doğru uzanan tepelerden bir dağ sırtını izleyerek kuzeydoğu yönünde ilerliyorlardı, ama dağların yaklaşıyor gibi görünmeyişi Pug’ın cesaretini kırıyordu.

Güneş tepedeydi, ama Gri Kuleler’in yücelerinden soğuk bir rüzgâr estiğinden Pug onun sıcaklığını pek az hissedebiliyordu. Biraz arkadan Kulgan’ın sesini duydu. "Rüzgâr kuzeydoğudan estikçe kar yağmaz, çünkü olan nem doruklara yağmış olur. Rüzgâr yön değiştirip batıdan ya da kuzeybatından, Sonu Olmayan Deniz’den eserse, daha fazla kar yağar."

Pug kaygan zeminde dengesini sağlayarak kayalara nefes nefese tırmandı. "Kulgan, bütün bunların yanında bir de ders görmemiz şart mı?"

Birkaç adam güldü ve son iki günün gerginliği bir anlığına azaldı. Bir başka yokuşun dibindeki geniş bir düzlüğe ulaştılar ve Dük durmalarını emretti. "Bir ateş yakın ve hayvanlardan birini kesin. Burada son geri muhafızları bekleyeceğiz."

Gardan çabucak ormandan yakacak odun toplamaları için adamlar gönderdi ve birine uzaklaştırması için atlardan ikisi verildi. Gösterişli hayvanlar yürümekten yorgun düşmüş, acıkmıştı ve eğitimlerine rağmen Gardan onların kan kokusundan uzağa götürülmelerini istiyordu.

Seçilen at çığlık attı, sonra aniden sessizleşti ve ateşler hazır olduğunda askerler alevlerin üzerine kebap şişleri yerleştirdiler. Çok geçmeden kızaran et kokusu havayı doldurdu. Pug lezzetten hoşlanmayacağını tahmin etmesine rağmen, kokunun ağzını sulandırdığını gördü. Bir süre sonra eline kızarmış ciğer geçirilmiş bir çubuk tutuşturuldu, o da ciğeri mideye indirdi. Yakınlarda bir yerde Tomas da cızırdayan bir porsiyon buta aynı muameleyi yapmaktaydı.

Yemeyi bitirdiklerinde, artan hâlâ sıcak olan etler at battaniyelerinden yırtılan şeritlere ve yırtık cüppelere sarıldı ve adamlar arasında paylaştırıldı.

Adamlar kampı toplar, ateşleri söndürür, geçişlerine dair işaretleri örter ve yürüyüşe yeniden başlamak üzere hazırlanırken Pug ile Tomas Kulgan’ın yanında oturdular.

Gardan Dük’ün yanına geldi. "Lordum, arkadaki muhafızlar gecikti."

Borric başıyla onayladı. "Biliyorum. Yarım saat önce dönmeleri gerekiyordu." Tepenin aşağısına, uzaklarda sisle örtülmüş büyü ormana baktı. "Beş dakika daha bekleyelim, sonra yola çıkarız."

Sessizlik içinde beklediler, ama muhafızlar dönmedi. Neden sonra Gardan emri verdi. "Pekâlâ, çocuklar. Gidiyoruz."

Adamlar Dük ile Kulgan’ın arkasında dizildiler ve çocuklar arkalarda yerlerini aldılar. Pug saydı. Geriye yalnızca on asker kalmıştı.

İki gün sonra uluyan rüzgârlar gelerek, derinin açıkta kalan kısımlarına buzdan bıçaklar saplamaya başladı. Rüzgâra doğru eğilerek ağır ağır kuzeye yürüyen adamların her biri cüppesine sıkı sıkı sarınmıştı. Soğuk ısırmasını önlemek için cılız bir çabayla çaputlar koparılmış ve çizmelerin etrafına sarılmıştı. Pug boş yere kirpiklerinin donmasını önlemeye çalışıyor, ama keskin rüzgâr gözlerini ağrıtıyor ve damlalar çabucak donarak görüşünü bulanıklaştırıyordu.

Pug Kulgan’ın rüzgârı bastıran sesini duydu. "Lordum, fırtına yaklaşıyor. Barınak bulmalıyız, yoksa ölürüz." Dük başını salladı ve öndeki iki adamına barınak aramalarını işaret etti. İkisi tökezleyerek koşmaya başladılar, diğerlerinden sadece biraz hızlı gidiyorlar, ama kalan azıcık güçlerini de cesaretle yaptıkları işe veriyorlardı.

Kuzeybatıdan bulutlar gelmeye başladı ve gökler karardı. Dük çığlıklar atan rüzgârı bastıran bir sesle, "Ne kadar zaman kaldı, Kulgan?" diye bağırdı.

Büyücü, rüzgâr saçını ve sakalını yüzünden uçurup açık alnını ortaya sererken elini başının üzerinde salladı. "En fazla bir saat." Dük yeniden başını salladı ve adamlarını ilerlemeye teşvik etti.

Acıklı bir ses, bir kişneme rüzgârın sesini böldü ve bir asker seslenerek en son atın da yıkıldığını söyledi. Borric durdu ve küfrederek atın olabildiğince çabuk kesilmesini emretti. Askerler hayvanı kestiler ve dumanı tüten et parçalarını sarmadan önce karda soğumaya bıraktılar. İşleri bittiğinde, et askerler arasında bölüştürüldü.

Dük, "Barınak bulabilirsek ateş yakıp eti pişirebiliriz," diye seslendi.

Pug içinden barınak bulamazlarsa, etin pek işlerine yaramayacağını ekledi. Yürüyüşlerine yeniden başladılar.

Çok geçmeden iki muhafız çeyrek milden az bir uzaklıkta bir mağaranın olduğu haberiyle birlikte döndüler. Dük onlara yolu göstermelerini emretti.

Sert rüzgârın kamçıladığı bir kar yağmaya başladı. Gökyüzü artık karanlık olduğundan görüş mesafesi otuz kırk metreyle sınırlıydı. Pug’ın başı dönüyordu ve ayaklarını kendisine direnen kardan çekmek için mücadele vermek zorunda kalıyordu. İki eli de hissizleşmişti ve donup donmadığını merak etti.

Tomas yapı itibarıyla daha dayanıklı olduğundan biraz daha iyi görünüyordu, ama o da konuşamayacak kadar yorgundu. Sadece arkadaşının yanında zahmetle ilerliyordu.

Pug birden karın üzerine yüz üstü yattı, kendisini şaşırtıcı bir şekilde ısınmış ve uykulu hissediyordu. Tomas düşen büyücü çırağının yanına diz çöktü. Pug’ı salladı ve neredeyse bilincini yitirmiş olan çocuk inledi.

Tomas, "Kalk," diye bağırdı. "Az bir yol kaldı."

Pug Tomas ve askerlerden birinin yardımıyla güç bela doğruldu. Ayağa kalktığında Tomas askere, arkadaşıyla ilgilenebileceğini işaret etti. Asker başını salladı, ama uzaklaşmadı. Tomas etrafına sardığı çok sayıda battaniye şeridinin birini çözdü, bir ucunu Pug’ın kemerine bağladı ve karın üzerinde ona yarı yol göstererek, yarı çekiştirerek yürüttü.

Çocuklar bir kaya çıkıntısının etrafından dolaşmalarına yardım eden muhafızı izlediler ve kendilerini bir mağaranın ağzında buldular. Korunaklı karanlığın içine sendeleyerek birkaç adım attıktan sonra taş zemine düşüp kaldılar. Dışarıdaki teni ısıran rüzgâra rağmen mağara sıcak geliyordu ve bir bitkinlik uykusuna daldılar.

Pug pişen at etinin kokusuna uyandı. Kendisini kalkmaya zorladı ve ateşin ardında dışarısının karanlık olduğunu gördü. Yakınında yığınlar halinde dallar ve yakacak odun duruyordu ve adamlar ateşi özenle besliyordu. Başkaları yakınlarda durmuş, et parçaları kızartıyorlardı. Pug parmaklarını esnetti ve acıdıklarını gördü, ama lime lime olmuş eldivenlerini çıkardığında herhangi bir soğuk ısırığı belirtisine rastlamadı. Tomas’ı dürterek uyandırdı ve çocuk dirseklerinin üzerinde doğrularak ateşin ışığına bakıp gözlerini kırpıştırdı.

Gardan ateşin öte tarafına durmuş, bir muhafızla konuşuyordu. Dük yakında bir yerde oturmuş, oğlu ve Kulgan’la sessiz bir konuşmaya dalmıştı. Gardan ile muhafızın ardında Pug’ın tek görebildiği karanlıktı. Mağarayı buldukları zaman saatin kaç olduğunu hatırlamıyordu, ama o ile Tomas saatlerce uyumuş olmalıydı.

Kulgan onların kıpırdandığını gördü ve yanlarına geldi. Yüzünde kaygılı bir ifadeyle, "Kendinizi nasıl hissediyorsunuz?" diye sordu. Çocuklar koşullara göre kendilerini iyi hissettiklerini belirttiler. Pug ile Tomas Kulgan’ın buyruğu üzerine çizmelerini çıkardılar ve Kulgan memnuniyetle soğuk ısırığından muzdarip olmadıklarını duyurdu, gerçi dediğine göre, askerlerden bir tanesi onlar kadar şanslı değildi.

"Ne kadardır uyuyoruz?" diye sordu Pug.

"Dün gece ve bugünün tamamı boyunca," dedi büyücü içini çekerek.

Sonra Pug çok çalışılmış olduğunu gösteren bazı işaretler fark etti. Çalı çırpıların kesilmiş olmasının yanında, o ve Tomas battaniyelerin bazılarıyla örtülmüştü. Mağara ağzının yakınında ateşin yanındaki yeni doldurulmuş bir dizi mataranın yanında bir çift tavşan asılıydı. Pug sesinde endişeyle, "Bizi uyandırabilirdin," dedi.

Kulgan başını iki yana salladı. "Dük fırtına geçene kadar hareket etmezdi, bu da sadece birkaç saat önce oldu. Her halükârda, buradaki yegâne yorgun kişiler sen ve Tomas değildiniz. Buradaki yılmaz çavuşun dahi sadece bir gecelik dinlenmeyle birkaç mil daha yürüyebileceğinden kuşkuluyum. Dük yarın gidişata bakacak. O zaman hava iyi olursa yola çıkacağımızı tahmin ediyorum."

Kulgan ayağa kalktı ve küçük bir el hareketiyle çocukların mümkünse uykuya dönmelerini işaret ederek gidip Dük’ün yanında durdu. Pug bütün gün uyumuş olmasına rağmen hâlâ yorgun olmasına şaştı, ancak daha fazla uyumaya çalışmadan önce midesini dolduracağını düşündü. Tomas onun dile getirmediği soruya karşılık olarak başını salladı ve ikisi soluğu ateşin yanında aldılar. Askerlerden biri et kızartmakla meşguldü ve onlara sıcak et verdi.

Çocuklar yemeği mideye indirdiler, bitirdiklerinde de sırtlarını geniş mağaranın bir duvarına yaslayarak oturdular. Pug Tomas’la konuşmaya başladı, ama gözüne mağaranın ağzındaki muhafız ilişince dikkati dağıldı. Çavuş Gardan’la konuşmakta olan adamın yüzünden tuhaf bir ifade geçti, sonra dizleri büküldü. Gardan uzanıp onu yakaladı ve yere yatırdı. Adamın yan tarafından çıkan oku gördüğünde iri yarı çavuşun gözleri faltaşı gibi açıldı.

Zaman bir an durmuş gibi oldu, sonra Gardan bağırdı, "Hücum!"

Mağaranın ağzının hemen dışından bir uluma duyuldu ve bir şekil ışığa çıkıp önce çalıların, sonra da ateşin üzerinden sıçrayarak et pişiren askeri devirdi. Çocukların biraz uzağına indi ve yanlarından sıçrayarak geçtiği adamlarla yüzleşmek için döndü. Hayvan postlarından yapılma bir pantolona ve paltoya sarınmıştı. Bir kolunda savaş izleri taşıyan, küçük bir kalkan vardı, diğer eliyle de kıvrık bir kılıcı havaya kaldırmıştı.

İnsanınkine benzemeyen dudaklarında pis bir sırıtışla, keskin dişlerini gösteren yaratık mağaradaki kafileyi ateş ışığını yansıtan gözlerle süzerken Pug hareket edemeden durdu. Tomas’ın gördüğü eğitim kendini gösterdi ve uzun yürüyüşleri boyunca sahip çıktığı kılıcı bir anda kınından çıktı. Yaratık göstere göstere kendisini Pug’ın üzerine attı, Pug da yana yuvarlanarak darbeyi savuşturdu. Kılıç yere çarparak çınladı ve Tomas dengesiz bir hücuma kalkarak yaratığın göğsüne acemi bir darbe indirdi. Yaratık dizlerinin üzerine çöktü ve ciğerleri kanla dolarken gırtlağından bir lıkırdama sesi geldi; sonra da yüz üstü düştü.

Başka saldırganlar da mağaranın içine atlıyor ve çabucak Crydeeli adamlar tarafından karşılanıyordu. Kılıçlar dar mağarada çınlarken küfürler duyuluyordu. Muhafızlarla saldırganlar yüz yüze çarpışıyor, birkaç metreden fazla hareket edemiyorlardı. Dük’ün adamlarından birkaçı kılıçlarını bırakıp kemerlerinden yakın dövüşe daha elverişli olan hançerlerini çektiler.

Pug kılıcını kavradı ve etrafında bir saldırgan aradı, ama bulamadı. Ateşin titreşen ışığında saldırganların artakalan muhafızlardan sayıca az olduğunu ve her saldırganla boğuşan iki ya da üç Crydeeli olduğundan, yaratığın çabucak öldürüldüğünü gördü.

Mağara birden askerlerin kesik kesik nefes alışları dışında sessizleşti. Pug etrafına baktı ve yerde yalnızca bir adam olduğunu gördü; oka hedef olan askerdi. Diğerlerinden birkaçı hafif yaralar almıştı. Kulgan adamların arasında aceleyle dolaşıp yaralara baktı, sonra da Dük’e, "Lordum, başka ciddi yara yok," dedi.

Pug ölü yaratıklara baktı. Altı tanesi mağara zeminine serilmiş, yatıyordu. Cüsseleri adamlardan ufaktı, ama aradaki fark pek fazla değildi. Kalın kaş çizgilerinin üzerinde, eğimli alınları gür, siyah saçlarla son buluyordu. Mavi-yeşil renkteki derileri pürüzsüzdü, yanaklarında yeni yetme sakalını andıran bir şey bulunan bir tanesi hariç. Ölü hallerinde açık olan gözleri, devasa ve yuvarlaktı, irisleri sarı üzerine siyah renkteydi. Tümü de iğrenç yüzlerindeki vahşi hayvanlarınkini andıran uzun dişlerini göstererek ölmüştü.

Pug yaratıklardan başka iz olup olmadığını görmek için gece karanlığını gözleyen Gardan’ın yanına geldi. "Nedir onlar, Çavuş?"

"Goblinler, Pug. Gerçi normal bölgelerinin bu kadar uzağında ne işleri olabilir, bilemiyorum."

Dük onun yanına geldi ve, "Sadece yarım düzine, Gardan. Goblinlerin avantaj kendilerinde olduğu zamanlar dışında silahlı adamlara saldırdığını hiç duymamıştım. Bu intihardı," dedi.

Goblinlerden birinin başında çömelmiş olan Kulgan’ın, "Lordum, buraya bakın," diye seslendiği duyuldu. Yaratığın üzerindeki kirli kürk ceketi çıkarmıştı ve göğsündeki uzun, girintili çıkıntılı bir yarayı işaret ediyordu. "Bunu biz yapmadık. Üç ya da dört günlük ve kötü bir şekilde iyileşiyormuş."

Muhafızlar diğer bedenleri de incelediler ve üç goblinde daha bu dövüşte alınmamış yaralar olduğunu rapor ettiler. Birinin kolu kırıktı ve kalkansız dövüşmüştü.

Gardan, "Efendim, zırh giymiyorlarmış. Yalnızca ellerindeki silahlar varmış." Sırtına bir yay asılı ve kemerinde boş bir sadak olan ölü bir goblini işaret etti. "Tek bir okları varmış, onu da Daniel’i yaralamakta kullanmışlar."

Arutha katliam sahnesine baktı. "Bu çılgınlıktı. Umarsız bir çılgınlık."

Kulgan, "Evet, Majesteleri, çılgınlık," dedi. "Savaş yorgunu, donmak ve açlıktan ölmek üzereymişler. Kızaran etin kokusu onları çıldırtmış olmalı. Görünüşlerine bakılırsa uzun süredir aç olduklarını söyleyebilirim. Kendileri donarak ölürken bizim yemek yememizi seyretmek yerine tüm umutlarını son, delice bir saldırıya bağlamayı yeğlemişler."

Borric yeniden goblinlere baktı, sonra adamlara cesetleri mağaranın dışına çıkarmalarını emretti. "Ama kiminle savaşıyorlardı?" diye ortaya sordu.

Pug, "Kardeşlikle mi acaba?" dedi.

Borric başını iki yana salladı. "Onlar Kardeşlik’e ait yaratıklardır ya da birbirleriyle bize karşı ittifak halinde olmadıkları zamanlarda birbirlerini rahat bırakırlar. Hayır, başka biriydi."

Tomas giriştekilere katılırken etrafına baktı. Dük’le konuşurken Pug kadar rahat değildi, ama nihayet, "Lordum, cüceler olabilir mi?" diye sordu.

Borric başıyla onayladı. "Yakınlardaki bir goblin köyüne bir cüce akını olmuşsa, bu neden zırhsız ve erzaksız olduklarını açıklardı. En yakınlarındaki silahları kapıp yollarını savaşarak açmış ve ilk fırsatta kaçmış olurlardı. Evet, belki de cücelerdi."

Cesetleri dışarıya taşıyan muhafızlar koşarak mağaraya döndüler. "Majesteleri," dedi biri, "ağaçlarda hareket sesleri duyuyoruz."

Borric diğerlerine döndü. "Hazır olun!"

Mağaradaki herkes çabucak silahlarını hazırladı. Çok geçmeden hepsi buzlu karı çıtırdatarak ilerleyen ayakların sesini duyabiliyordu. Onlar beklerken sesler yükseldi ve yakınlaştı. Pug kılıcını tutuyor, içinin bulantısını bastırmaya çalışarak gerginlikle bekliyordu.

Dışarıdakiler durduğunda ayak sesleri aniden kesildi. Derken yaklaşan tek bir çift çizmenin sesi duyuldu. Bir şekil karanlıktan çıkıp doğrudan mağaraya geldi. Pug askerlerin ardını görmek için kafasını uzattı ve Dük, "Bu gece yakınlardan geçen kimdir?" dedi.

Bir buçuk metreden uzun olmayan, kısa boylu bir şekil, cüppesinin kukuletasını geri iterek bir kafa dolusu kalın kahverengi saçın üzerinde duran madeni bir miğferi ortaya serdi. Parıldayan bir çift yeşil göz ateşin ışığını yansıtıyordu. Kızıl-kahve renkte kalın kaşlar iri, kancalı bir burnun üzerindeki bir noktada birleşiyordu. Şekil durup kafileyi inceledikten sonra arkadakilere işaret verdi. Gecenin içinden başka şekiller belirdi ve Pug yanında Tomas’la birlikte daha iyi görebilmek için kendisine iterek yol açtı. Arkada gelenlerin birkaçının katırları yürüttüğünü görebiliyorlardı.

Dük ile askerler gözle görülür bir biçimde rahatladılar ve Tomas, "Cüce bunlar!" dedi.

Muhafızlardan birkaçı ve en yakındaki cüce güldüler. Cüce Tomas’a alaycı bir bakış atarak, "Ne bekliyordun, evlat? Sizi alıp götürecek güzel bir orman perisi filan mı?" dedi.

Baştaki cüce ateş ışığının çemberine adımını attı. Dük’ün önünde durdu ve, "Cüppenize bakarak Crydeeli adamlar olduğunuzu anlıyorum," dedi. Göğsüne vurdu ve, "Bana Caldara köyünün şefi ve Gri Kuleler cüce halkının Savaşönderi, Dolgan derler," dedi. Cüppesinden, kemerinin altına kadar iner gibi görünen, uzun bir sakalın altından piposunu çıkarırken mağaradaki diğerlerini süzdü. Sonra daha az resmi bir dille, "Peki, tanrılar adına, uzun ahaliden böyle zavallı görünümlü bir kafileyi bu soğuk ve ıssız yere getiren nedir?" dedi.

9

MAC MORDAIN CADAL

Cüceler nöbet tutuyordu.

Pug ile diğer Crydeeliler ateşin çevresinde oturmuş, Dolgan’ın adamlarının hazırladığı yemeği açlıkla mideye indiriyorlardı. Ateşin yakınında bir tencere yahni fokurduyordu. Koparılınca sert kabuğunun içindeki ballı, kara, tatlı hamuru ortaya çıkan sıcak yol ekmeği somunları çabucak mideye indirilmekteydi. Cücelerin yük hayvanlarının taşıdığı tütsülenmiş balık son birkaç günkü at eti perhizlerinden sonra hoş bir değişiklik oluyordu.

Pug üçüncü porsiyon ekmek ve yahnisini tüketmekle meşgul olan Tomas’ın yanında oturduğu yerden baktı. Cücelerin kampın çevresinde ustalıkla çalışmalarını seyretti. Cücelerin çoğu mağara ağzının dışındaydı, zira soğuk onları insanlardan daha az rahatsız ediyor gibiydi. İkisi yaşayacak olan yaralı adamla ilgilenirken ikisi de Dük’ün adamlarına sıcak yemek servis ediyordu, bir tanesi ise bu kabarcıklı kahverengi sıvıyla dolu büyük bir hayvan postundan bira bardaklarını dolduruyordu.

Dolgan’ın yanında kırk cüce vardı. Cüce şefinin iki yanında iki oğlu, yaşça daha büyük olan Weylin ile Udell vardı. Her ikisi de babalarına şaşırtıcı bir şekilde benziyordu, ancak saçları kızıl-kara yerine siyah olan Udell esmerliğe meyilliydi. Her ikisi de bir elinde piposu, diğerinde bir maşrapa birayla Dük’le konuşurken eliyle geniş hareketler yapan babalarına kıyasla sessiz görünüyordu.

Cüceler ormanın kıyısında bir nevi devriye gezmekteydi, ancak Pug köylerinden bu kadar uzakta devriye gezmelerinin pek alışılmamış bir şey olduğu izlenimine kapılmıştı. İzlerine rastladıkları goblinler onlara birkaç dakika önce saldırmış olmasa onları yakından takip etmeyecek ve geceki fırtına Crydeeli adamların geçişine ait tüm izleri sildiğinden, Dük’ün kafilesini ıskalayacaklardı.

"Seni hatırlıyorum, Lord Borric," dedi Dolgan birasından bir yudum alarak, "gerçi Crydee’ye en son geldiğimde sen bebekten biraz halliceydin. Babanla birlikte yemek yemiştim. İyi bir sofra kurmuştu."

"Crydee’ye yeniden gelecek olursan da, Dolgan, umarım benim soframı da aynı ölçüde tatminkâr bulursun." Dük’ün amacından bahsetmişler ve Dolgan yemeğin hazırlanma süresi boyunca, büyük ölçüde sessiz kalıp, düşüncelere dalmıştı. Birden sönmüş olan piposuna baktı. Onu kaldırarak kederle içini çekti, ta ki Kulgan’ın kendi piposunu çıkardığını ve takdire şayan duman bulutları çıkarmakta olduğunu fark edene kadar. Gözle görülür bir canlanmayla, "Üzerinizde fazladan bir pipoya yetecek kadar tütün bulunur mu acaba, büyücü usta?" dedi. Cücelerin Kral Lisanı’nı konuşurken çıkardığı derin, inişli çıkışlı mırıltılarla konuşuyordu.

Kulgan tütün kesesini çıkardı ve cüceye uzattı. "Bereket versin ki," dedi, "pipomla tütün kesem her zaman üzerimde taşıdığım iki şeydir. Diğer eşyalarımın kaybolmasına katlanabilirim -gerçi iki kitabımı yitirmiş olmak beni derinden üzüyor- ancak pipomdan aldığım avuntu olmadan herhangi bir koşula katlanmayı düşünemiyorum."

"Öyle," dedi cüce piposunu yakarken, "hakkın var. Güz birası -ya da elbette sevgi dolu karımın arkadaşlığı veya iyi bir dövüş- dışında, su katılmamış haz vermekte pipoyla aşık atacak çok az şey vardır." Konuyu vurgulamak için uzun bir nefes çekti ve büyük bir duman bulutu üfledi. Haşin yüzünden düşünceli bir ifade geçti ve, "Şimdi, getirdiğiniz haberlere gelelim," dedi. "Bunlar tuhaf haberler, ancak bir süredir boğuşmakta olduğumuz bazı gizemleri açıklamaya yarıyorlar."

Borric, "Hangi gizemleri?" dedi.

Dolgan mağara ağzının dışını işaret etti. "Size söylediğimiz gibi, bu civarlarda devriye gezmek zorunda kaldık. Bu yeni bir şey, zira geçen yıllarda madenlerimiz ve çiftliklerimizin civarındaki bölgelerde sorun olmazdı." Gülümsedi. "Ara sıra fazlasıyla gözü pek bir eşkıya ya da moredhel -sizin deyiminizde Karanlık Kardeşler- çetesinin ya da her zamankinden daha ahmak bir goblin kabilesinin bizi bir süre rahatsız ettiği olur. Ama çoğu zaman asayiş berkemaldir.

"Ama son zamanlarda her şey alt üst oldu. Yaklaşık bir ay veya biraz daha uzun bir zaman önce, kendi köylerinden bizim köylerimizin kuzeyine doğru büyük moredhel ve goblin hareketleri görmeye başladık. Araştırmak için bazı gençleri gönderdik. Hem goblin, hem de moredhele ait, bütün bütün terk edilmiş köyler buldular. Köylerin bazıları yağmalanmıştı, ama çoğu herhangi bir çatışma izi olmadan boşaltılmıştı.

"Söylemeye gerek yok ki, bu vicdansızların yerlerini değiştirmesi bizim problemlerimizin artmasına neden oldu. Köylerimiz nispeten yüksek çayır ve platolarda olduğundan, saldırmaya cesaret edemiyorlar, ancak geçerlerken alçaktaki vadilerde otlayan sürülerimizi yağmalıyorlar -artık dağ sırtında devriye gezmemizin nedeni de bu. Kış gelip çattığından, sürülerimiz en alçaklardaki çayırlarda ve teyakkuzda olmamız şart.

"Habercilerinizin köylerimize ulaşamamasının nedeni büyük ihtimalle dağlardan aşağı, ormanlara doğru kaçan çok sayıda moredhel ile goblinin varlığıdır. Şimdi, hiç değilse bu göçe neyin neden olduğu konusunda bir fikir sahibiyiz."

Dük başını salladı. "Tsuraniler."

Dolgan bir an düşünceli görünürken Arutha, "O zaman orada kuvvetliler," dedi.

Borric oğluna soran bakışlarla bakarken Dolgan kıs kıs güldü ve, "Şu senin oğlun epey akıllı, Lord Borric," dedi. Düşünceli bir şekilde kafa salladıktan sonra, "Evet, Prens. Oradalar ve kuvvetliler. Başka konulardaki tehlikeli kusurlarına rağmen, moredhel savaş sanatları konusunda hünerlidir," dedi. Sonra piposundaki tütün artığını dökerek, "Cüce ahalisine boş yere Batıdaki en iyi savaşçılar, denilmemiştir, ama sayımız daha usandırıcı komşularımızdan kurtulmaya yetmiyor. Geçmekte olan gibi büyük bir orduyu yerinden sürmek için yeterince silah ve erzakla donanmış adamlardan oluşan, büyük bir kuvvet gerekir," dedi.

Kulgan, "Bu dağlara nasıl ulaştıklarını öğrenmek için her şeyimi verirdim," dedi.

Dük, "Ben sayılarının kaç olduğunu öğrenmeyi yeğlerdim," dedi.

Dolgan piposunu yeniden doldurdu ve yaktıktan sonra, gözlerini düşünceli bir şekilde ateşe dikti. Weylin ile Udell birbirlerine bakıp başlarını salladılar, sonra Weylin, "Lord Borric, sayıları beş bin kadar olabilir," dedi.

İrkilen Dük bir yanıt veremeden Dolgan daldığı düşüncelerden sıyrıldı. Küfrederek, "Hatta on bine yakın!" dedi. Başını çevirip yüz ifadesinden söylenenleri anlamadığı aşikâr olan Dük’e baktı. Dolgan, "Bu göçü işgal dışında her türlü şeye yormuştuk. Salgın hastalık, çeteler arası savaşlar, mahsullerine dadanıp kıtlık çıkaran zararlılar, ancak dış dünyalılardan bir işgal ordusu bunların arasında yoktu.

"Boş kasabaların sayısına bakılırsa, birkaç bin goblin ile moredhelin Yeşil Yürek’e indiğini tahmin ediyoruz. Bu köylerden bazıları iki oğlumun dahi yardım almadan üstesinden gelebilecekleri bir avuç kulübeden oluşuyor. Ancak diğerleri kazıklı çitleri koruyan yüz iki yüz savaşçının bulunduğu, surlarla çevrili tepe kaleleri. Bunlar gibi on iki tanesini bir aydan biraz fazla zaman içinde silip süpürdüler. Böylesi bir işi başarmak için sence kaç adama ihtiyacın olur, Lord Borric?"

Pug yaşamında ilk defa korkunun Dük’ün yüzüne açıkça kazınmış olduğunu gördü. Borric kolunu dizinin üzerine yaslayarak öne eğildi ve, "Hudut boyundaki sınır garnizonlarındakileri de sayarsak, Crydee’ye bağlı bin beş yüz adamım var. Carse ve Tulan’daki garnizonlardan biner kişi daha çağırabilirim, gerçi bunu yaparsam onların elinde hiç adam kalmaz. Köylerle kasabalardan toplayabileceğim askerlerin sayısı en iyi ihtimalle bin kadardır ve bunların çoğu Carse’taki kuşatmanın gazileri ya da eğitimsiz gençler olur," dedi.

Arutha, "Üçte biri denenmemiş, en çok dört bin beş yüz kişi on binlik bir orduya karşı," derken babası kadar ciddi görünüyordu.

Udell önce babasına sonra da Lord Borric’e baktı. "Babam ne bizim, ne de moredhelin hünerlerini mübalağa etmiyor, Majesteleri," dedi. "İster beş bin, ister on bin kişi olsun, soyumuza düşman olanları sürecek yavuz, deneyimli savaşçılar olacaktır."

"Benim düşünceme göre," dedi Dolgan, "en iyisi büyük oğluna ve tabii baronlarına haber göndererek onlara kalelerinizin surlarının ardında güvende kalmalarını söyle ve kendini Krondor’da gizle. Yeni gelenlere bu baharda karşı koymak için Batının Orduları’nın tamamı gerekli olacak."

Tomas birden, "Durum gerçekten bu kadar kötü mü?" dedi, sonra da konseyi böldüğü için mahcup oldu. "Özür dilerim, lordum."

Borric özrü eliyle savuşturdu. "Belki de tüm korku ipliklerini alıp var olandan büyük bir halı örüyoruz, ama iyi bir asker en kötüsüne hazırlanır, Tomas. Dolgan haklı; Prens’in yardımını almam gerekiyor." Dolgan’a baktı. "Ama Batı Orduları’nı silah altına çağırmak için, Krondor’a ulaşmam şart."

Dolgan, "Güney Geçidi kapalı; siz insanların gemilerindeki ustalar da kışın Karanlık Boğazlar’ı geçmeye kalkışmayacak kadar aklıselim sahibi," dedi. "Ama zor da olsa, başka bir yol da var. Bu dağların içinden geçen, Gri Kuleler’in altında bulunan kadim tüneller vardır. Birçoğu halkın tarafından demir ve altın çıkarmaya çalışırken kazılmıştı. Bazıları doğaldır; dağlar doğduğu zaman oluşmuştur. Yine bazıları, halkım bu dağlara ilk geldiğinde de vardı, kimler tarafından kazıldıklarını ancak tanrılar bilir. Dağların altından boydan boya geçerek dağ sırasının öteki tarafından, Bordon’un yalnızca bir günlük yürüyüş uzaklığında bir noktadan çıkan tek bir tünel vardır. Geçmesi iki gün sürer ve tehlikeler olabilir."

Cüce kardeşler babalarına baktılar ve Weylin, "Baba, Mac Mordain Cadal mi?" dedi.

Dolgan başıyla onayladı. "Evet, büyük babam ve onun babasının terk ettikleri madenler." Dük’e, "Dağın altında naillerce uzanan tüneller kazdık ve bunlardan bazıları sözünü ettiğim kadim tünellerle bağlantılı. Bu eski geçitlerle bağlantılı olduğu için Mac Mordain Cadal hakkında karanlık ve tuhaf öyküler vardır. Eski madenlerin derinlerine inerek efsanevi hazineleri arayan birçok cüce olmuş, bunlardan çoğu da geri dönmüştür. Ama birkaçı ortadan kayboldu. Cüce bir yola ayağını bastığında, artık kaybolması mümkün değildir, bu yüzden arayışları sırasında yollarını kaybetmiş olamazlar. Başlarına bir şey gelmiş olmalı. Sana bunu aramızda herhangi bir yanlış anlaşma olmasın diye söylüyorum, zira atalarımca kazılan geçitlerden ayrılmadığımız sürece, karşılaştığımız risk küçük olacaktır."

"’Biz’ mi dedin, dost cüce?" dedi Dük.

Dolgan sırıttı. "Sizi yolun üzerine bırakmakla yetinirsem, bir saat içinde umutsuz bir biçimde kaybolmuş olursunuz. Yo, Rillanon’a gidip Kral’a iyi Düklerinden birini kaybetmeyi becerdiğimi anlatmak zorunda kalmak istemem. Size seve seve rehberlik ederim, Lord Borric, küçük bir bedel karşılığında." Son sözleri söylerken Pug ile Tomas’a göz kırpmıştı. "Örneğin, bir kese tütün ve Crydee’de iyi bir yemek."

Dük’ün neşesi biraz yerine geldi. Gülümseyerek, "Oldu bil ve sağ ol, Dolgan," dedi.

Cüce oğullarına döndü. "Udell, sen kafilenin yarısıyla katırları ve Dük’ün yola devam edemeyecek kadar hasta ya da yaralı olan adamlarını al. Crydee kalesine doğru yola çık. Bavullarımızın arasında bir yerde parşömene sarılı bir mürekkep hokkasıyla tüy kalem olacak; onu majesteleri için bul ki, adamlarına talimatlarını yazabilsin. Weylin, bizimkilerden geriye kalanları Caldara’ya geri götür, sonra da kışın tipileri gelip çatmadan diğer köylere haber uçur. İlkyaz geldiğinde, Gri Kuleler’deki cüceler savaşa gidecek."

Dolgan Borric’e baktı. "Cüce halkının çok öncelere dayanan belleğinde, hiç kimse yaylalardaki köylerimizi fethedememiştir. Ama birilerinin bunu denemesi sinir bozucu olabilir. Cüceler Krallığın yanında yer alacaktır, Lordum. Uzun zamandır dostumuz oldunuz, ticarette adil davranıp, istendiğinde yardımınızı esirgemediniz. Bizler de çağrıldığımız zaman asla savaştan kaçmadık."

Arutha, "Ya Taş Dağı?" dedi.

Dolgan güldü. "Majesteleri’ne bana hatırlattığı için teşekkür ederim. İyi bir dövüş çıksa da kendilerine haber verilmese, İhtiyar Harthorn ile klanları fena halde gücenirdi. Taş Dağı’na da ulaklar göndereceğim."

Pug ile Tomas Dük’ün Lyam ve Fannon’a mesajlar yazmasını izlediler, sonra da çektikleri uzun uykuya rağmen dolu mideleri ve yorgunlukları uykularını getirmeye başladı. Cücelerin onlara ödünç verdiği kalın cüppeleri çam sürgünlerinin etrafına sararak rahat şilteler yaptılar. Pug geceleyin birkaç kez dönerek derin uykusundan uyandı ve alçak sesle konuşmalar duydu. Mac Mordain Cadal ismini birden fazla kere duydu.

Dolgan Dük’ün kafilesini Gri Kuleler’in eteklerindeki kayalık tepelerden geçirdi. Günün ilk ışığıyla oradan ayrılmışlar, cüce şefinin oğulları ise yanlarına kendi adamlarını alarak kendi hedeflerine doğru yola çıkmıştı. Dolgan Dük ile oğlunun önünde yürüyor, onun arkasından ise oflayıp puflayan Kulgan ile çocuklar geliyordu. Hâlâ yola devam edebilecek durumda olan beş Crydeeli asker, iki katırın başını çekerek, Çavuş Gardan gözetiminde arkadan geliyorlardı. Çabalayan büyücünün arkasında yürüyen Pug, "Kulgan, bir mola iste. İşin bitik," dedi.

Büyücü, "Hayır, evlat. İdare ederim. Madenlere girdiğimizde yavaşlarız, oraya varmamız da çok sürmez," dedi.

Tomas kafilenin başında yürüyen Dolgan’ın tıknaz bedenine baktı, kısa bacakları geniş adımlarla hızlı bir tempoyla ilerliyordu. "O hiç yorulmaz mı?"

Kulgan başını iki yana salladı. "Cüce ahalisi güçlü yapılarıyla tanınır. Carse Kalesi savaşında, kalenin Kara Kardeşler tarafından alınmasına ramak kalmışken, Taş Dağı ile Gri Kuleler’den gelen cüceler kuşatma altındakilere yardım etmek üzere yürüyüşe kalkmışlardı. Bir haberci kalenin düşmesinin yakın olduğu mesajını getirince cüceler bir gece ve yarım gün boyunca koşarak Kara Kardeşler’e arkadan saldırdıklarında savaşma kapasitelerinden hiçbir şey eksilmemişti. Kardeşlik bölünerek bir daha asla tek bir lider yönetiminde toplanamadı." Bir süre kesik kesik nefes aldı. "Dolgan’ın cücelerden gelen yardımı övüşünde hiç böbürlenme yoktu, zira onlar kuşkusuz Batıdaki en iyi savaşçılardır. İnsanlara kıyasla sayıları az da olsa, dağ dövüşçüleri olarak ancak Hadati tepelileri onlara denk olmaya yakındır."

Pug ile Tomas uzun adımlarla ilerleyen cüceye yeni bir saygıyla baktılar. Tempo hızlı olmasına rağmen, önceki gece ve o sabah yedikleri öğünler çocukların tükenmekte olan enerjilerini yenilemişti ve ayak uydurmakta zorlanmıyorlardı.

Büyüyen çalılarla kapanmış maden girişine geldiler. Askerler geçidi açarak geniş, alçak bir tüneli gözler önüne serdiler. Dolgan kafileye döndü. "Ara sıra başınızı eğmeniz gerekebilir, ama cüce madenciler buradan pek çok at geçirmiştir. Bol bol yetecek kadar yer olsa gerektir."

Pug gülümsedi. Cücelerin bir metre kırk santim ile bir buçuk metre arasındaki boyları anlatılan öykülerden bildiğinden daha uzundu. Kısa bacaklı ve geniş omuzlu olmaları dışında, insanlara hayli benziyorlardı. Dük ile Gardan geçerken zorlanacaktı, ama Pug cüceden anca sekiz on santim uzun olduğundan, idare ederdi.

Gardan meşalelerin yakılmasını buyurdu ve kafile hazır olduğunda Dolgan onları madene soktu. Tünelin karanlığına adım attıklarında, cüce, "Uyanık olun, zira bu tünellerde nelerin yaşadığını ancak tanrılar bilebilir. Rahatsız edilmesek gerektir, ancak dikkatli olmak en iyisi," dedi.

Pug içeri girdi ve karanlık onu sarmalarken, omzunun üzerinden geriye baktı. Giderek geride kalan ışıkta Gardan’ın siluetini gördü. Kısa bir an Carline’i ve Roland’ı düşündü ve kızın bu kadar kısa bir zamanda kendisine ne kadar uzak göründüğüne, rakibinin ona gösterdiği ilgiye karşı kendisini ne kadar kayıtsız hissettiğine şaştı. Başını iki yana salladı ve bakışları önünde uzanan karanlık tünele döndü.

Tüneller rutubetliydi. Ara sıra ikiye ayrılan bir tünelle karşılaşıyorlardı. Pug geçerken bunların hepsine bakıyordu, ama tüneller karanlıkta çabucak yutulup gidiyorlardı. Meşaleler duvarlarda dans eden titreşen, birbirlerine yaklaştıkça veya birbirlerinden uzaklaştıkça ya da tavan yükselip alçaldıkça genişleyen ve daralan gölgeler bırakıyordu. Birkaç noktada katırların başını eğmek zorunda kaldılar, ama geçişlerinin çoğunda yeterli yer vardı.

Pug önünde yürümekte olan Tomas’ın, "Burada başıboş dolanmak istemezdim; yön duygumu tümden yitirdim," diye mırıldandığını duydu. Pug hiçbir şey söylemedi, çünkü tünellerde ona boğucu gelen bir yan vardı.

Bir zaman sonra birkaç tünelin çıktığı, geniş bir mağaraya çıktılar. Sütun durdu ve Dük nöbetçiler dikilmesini buyurdu. Meşaleler kayalara sıkıştırıldı ve katırlara su verildi. Pug ile Tomas son nöbetle birlikte durdular ve Pug yüz kez ateşin ışığının hemen dışında bazı şekillerin gezindiğini sandı. Çok geçmeden muhafızlar gelip onların yerini aldı ve çocuklar yemek yemekte olan diğerlerine katıldılar. Onlara yemeleri için, kurutulmuş et ve bisküvi verildi. Tomas Dolgan’a, "Burası neresi?" diye sordu.

Cüce piposundan bir nefes çekti. "Burası bir şan deliği, evlat. Halkım buralarda maden çıkarırken buna benzer pek çok yer yapmıştı. Büyük demir, altın, gümüş ve diğer metal damarları bir araya gelince, birçok tünel birbiriyle birleşirdi. Metaller çıkarılırken de, bu mağaralar oluşurdu. Burada bunlar kadar büyük olan doğal mağaralar da var, ama onların görünümü farklıdır. Onlarda burasının aksine, yerden yükselen ve tavandan aşağı uzanan büyük taş külahlar bulunur. Geçerken bunlardan birini göreceksin."

Tomas yukarı baktı. "Ne kadar yükseğe çıkıyor?"

Dolgan başını kaldırıp baktı. "Tam olarak bilmiyorum. Belki otuz metre, belki de onun iki ya da üç katı. Bu dağlar hâlâ madenler açısından zengin, ama dedemin dedesinin buraları ilk kazdığı zamanlarda, maden zenginliği hayal dahi edilemeyecek kadardı. Bu dağların içinden geçen, buranın yukarısında ve aşağısında pek çok katmanda, yüzlerce tünel vardır. Gerçi şuradaki tünelin içinden" -şan deliğinin zeminiyle aynı kottaki başka bir tüneli işaret etti- "bir tünel geçer ve başka bir tünelle, o da bir başkasıyla birleşir. Onu izlersen kendini sonunda başka bir terk edilmiş maden olan Mac Bronin Alroth’ta bulursun. Oradan da Mac Owyn Dur’a çıkabilirsin, orada da halkımdan birkaç kişi nasıl olup da onların altın madenine girebildiğini soracaklardır sana." Güldü. "Gerçi cüce soyundan olmadıkça yolu bulabileceğini sanmam."

Piposundan bir nefes çekti ve değişen muhafız nöbetindekiler yemek yemeye geldiler. Dolgan, "Eh, yola koyulsa iyi olacak," dedi.

Tomas şaşırmış görünüyordu. "Geceyi geçirmek üzere mola verdiğimizi sanmıştım."

"Güneş daha tepede, delikanlı. Uyumamıza daha yarım gün var."

"Ama ben sanmıştım ki..."

"Biliyorum. Bu beceriye sahip değilsen, burada zamanın izini kaybetmek kolaydır."

Alet edevatlarını topladılar ve yeniden yola düştüler. Biraz daha yürüdükten sonra, aşağı meyleder gibi görünen bir dizi kıvrımlı, dönüşlü tünele girdiler. Dolgan dağların sağ tarafındaki girişin batıdakinden yüz metre kadar alçakta olduğunu ve yolculuğun büyük bölümünde aşağı ineceklerini açıkladı.

Daha sonra en sonuncudan daha ufak da olsa, içinden çıkan tünellerin çokluğu bakımından etkileyici olan bir başka şan deliğinden geçtiler. Dolgan bu tünellerden birini duraklamadan seçti ve onları oradan geçirdi.

Çok geçmeden önlerinden gelen su sesini duyabiliyorlardı. Dolgan omzunun üzerinden, "Kısa bir süre sonra yaşayan hiçbir insan ve çok az cücenin gördüğü bir manzaraya tanık olacaksınız," dedi.

Onlar yürüdükçe akan suyun sesi fazlalaştı. Bu defaki doğal ve ilkinden birkaç kat büyük olan başka bir mağaraya girdiler. İçinde yürüdükleri tünel, mağaranın sağ tarafı boyunca uzanan, altı metre genişliğinde çıkıntılı bir yüzeye dönüştü. Hepsi kenarından aşağı baktılar, ama aşağıya uzanan karanlıktan başka bir şey göremediler.

Yol duvarda bir kavis çiziyordu ve onu geçtiklerinde hepsinin soluklarını tutmalarına neden olan bir manzarayla karşılaştılar. Mağaranın karşı ucunda, devasa bir kaya çıkıntısının üzerinden dökülen, görkemli bir çavlan vardı. Bulunduktan noktanın doksan metre yukarısından mağara zeminine dökülürken karşı duvarın taş cephesine çarparak geçiyor ve aşağıdaki karanlıkta kayboluyordu. Mağarayı, yere çarpışını duyarak şelalenin yüksekliği hakkında bir tahmin yürütmeyi imkânsız kılan yankılarla dolduruyordu. Çavlanın içinde, kendi ışığıyla şavkıyan, ışık saçan renkler dans ediyordu. Kırmızılar, altın rengi ışıklar, yeşiller, maviler ve sarılar beyaz köpüklerin arasında oynaşıyor, duvardan dökülüyor, suyun yara vurduğu yerlerde bir an süren keskin ışık patlamalarıyla alazlanıyor, karanlığın içinde perilere yaraşan bir resim çiziyordu.

Dolgan gürültüyü bastıran bir sesle, "Çağlar önce Wynn-Ula nehri Gri Kuleler’den ta Acı Deniz’e kadar akardı. Büyük bir deprem nehrin altında bir yarık açtığından, artık aşağıdaki muazzam bir yeraltı gölüne dökülüyor. Kayaların arasından akarken ona için için yanan renklerini veren mineralleri topluyor," diye bağırdı. Bir süre sessizce durarak Mac Mordain Cadal çavlanlarını {7} hayranlıkla izlediler.

Dük yürüyüşün yeniden başlamasını işaret etti ve yola devam ettiler. Çavlanların görülmeye değer manzarasının yanında, saçtıkları su püskürtüsü ve serin rüzgâr onları tazelemişti; zira mağaralar rutubetli ve küf kokuluydu. Yollarına devam ederek, sayısız tünel ve geçitten geçerek, madenlerin daha da içlerine ilerlediler. Bir süre sonra Gardan çocuklara nasıl olduklarını sordu. Pug da Tomas da biraz yorgun olmalarına rağmen, iyi oldukları yanıtını verdiler.

Daha sonra başka bir mağaraya geldiler ve Dolgan geceleme zamanının geldiğini söyledi. Yeni meşaleler yakıldı ve Dük, "Umarım elimizde bunlardan yolculuğa yetecek kadar vardır. Çabuk yanıyorlar," dedi.

Dolgan, "Bana birkaç adam verin de ateş yakmak için eski odun parçaları getireyim. Tavanı başına yıkmadan nerede bulacağını bildiğin sürece etrafta bunlardan epey bulunur," dedi.

Gardan ile iki adam cücenin peşinden yandaki bir tünele girerken diğerleri katırların sırtlarındaki yükleri indirdi ve hayvanları kazığa bağladı. Katırlara su postlarından su ve otlayamayacakları zamanlar için taşınan tahıldan bir miktar verildi.

Borric Kulgan’ın yanına oturdu. "Son birkaç saattir içimde kötü bir his var. Benim hayal gücümden mi, yoksa burada kötüye alamet bir şeyler mi var?"

Arutha onlara katılırken Kulgan başıyla onayladı. "Ben de bir şey hissettim, ama duygu bir gelip bir gidiyor. Adını koyabildiğim bir şey değil."

Arutha yere çömeldi ve hançeriyle toprakta bir şeyler çiziktirmeye koyuldu. "Bu yer herkesin tüylerini diken diken eder. Belki de hepimiz aynı şeyi hissediyoruzdur: insanların ait olmadığı yerde bulunmaktan duyulan korku."

Dük, "Umarım bundan ibarettir," dedi. "Burası dövüşmek" -durdu- "ya da kaçmak için kötü bir yer olurdu." Mağarada hiç kimse konuşmadığından ve ses iyi taşındığından çocuklar nöbette olmalarına rağmen, adamların geri kalanı gibi konuşulanları duyabiliyordu. Pug alçak sesle, "Ben de bu madenle işim bittiğinde memnun olacağım," dedi.

Tomas meşalenin ışığında sırıttı, yüzünde şeytani bir ifade vardı. "Karanlıktan korktun mu, ufaklık?"

Pug bir homurtu çıkardı. "Senden çok değil, itiraf etmesen de. Yolunu bulup dışarı çıkabilir miydin, sence?"

Tomas’ın gülümsemesi kayboldu. Konuşmaları Dolgan ile yanındakilerin gelişiyle kesintiye uğradı. Geçmiş günlerde geçitlerde destek olarak kullanılan kırık kerestelerden bolca taşıyorlardı. Eski, kuru odunlardan çabucak bir ateş yakıldı ve çok geçmeden mağara parlak bir ışıkla aydınlandı.

Çocuklar nöbetten azledilip yemek yediler. Yemeklerini bitirir bitirmez cüppelerini yere serdiler. Pug sert toprak zemini rahatsız buldu, ama çok yorgundu ve çok geçmeden uyku onu teslim aldı.

Katırları madenlerin daha derinlerine sürdüler, hayvanların toynaklarının taşlarda çıkardığı takırtılar karanlık tünellerde yankılanıyordu. Yalnızca öğle yemeği için durmuş, onun dışında bütün gün yürümüşlerdi. Şimdi Dolgan’ın ikinci gecelerini geçireceklerini söylediği mağaraya yaklaşıyorlardı. Pug’ın içinde tuhaf bir his vardı, soğuk bir havayı hatırlar gibi. Son bir saat içinde bu hisse birkaç kez kapılmıştı ve endişeliydi. Her defasında dönüp arkaya bakıyordu. Bu kez Gardan, "Ben de hissediyorum, evlat, sanki yakında bir şey var," dedi.

Başka bir geniş şan deliğine girdiler ve Dolgan elini havaya kaldırarak durdu. Cüce bir şeylere kulak kabartırken tüm hareketler durdu. Pug ile Tomas da dikkatle dinlediler, ama hiçbir ses duyamadılar. Neden sonra cüce, "Bir an duyduğumu sandım... ama, duymadım galiba. Burada kamp kuruyoruz," dedi. Yanlarında taşıdıkları yedek odunu ateş yakmakta kullandılar.

Pug ile Tomas nöbetlerini bitirdiklerinde ateşin çevresindeki grubu durgun buldular. Dolgan, "Mac Mordain Cadal’in bu bölümü daha derindeki, kadim tünellere yakındır. Varacağımız bir sonraki mağarada doğrudan eski madenlere açılan birkaç tünel olacak. O mağarayı da geçtikten sonra, yüzeye hızla çıkabileceğiz. Yarın öğle vakti madenden çıkarız," diyordu.

Borric etrafına bakındı. "Burası senin tabiatına uygun olabilir, cüce, ama ben burayı geride bırakınca memnun olacağım," dedi.

Dolgan güldü; gür, içten kahkahası mağara duvarlarında yankılandı. "Bu yerin tabiatıma uymasından çok, benim tabiatım bu yere uyuyor, Lord Borric. Dağların altında kolaylıkla yolculuk edebilirim ve halkım kendini bildi bileli madencidir. Ama seçeneğim olsa, zamanımı yükseklerdeki Caldara otlaklarında sürümü otlatarak geçirmeyi ya da uzun salonda kardeşlerimle oturup bira içip baladlar söylemeyi yeğlerim."

Pug, "Balad söyleyerek epey zaman geçiriyor musunuz?" diye sordu.

Dolgan ona dostça bir gülümsemeyle baktı; gözleri ateşin ışığında parlıyordu. "Evet. Çünkü dağlarda kışlar uzun ve çetin geçer. Sürüler bir kez kışlık meralara alındığında yapacak az iş kalır, biz de şarkılarımızı söyler, güz birasını içer ve baharı bekleriz. Bu, iyi bir yaşamdır."

Pug başıyla onayladı. "Bir gün köyünü görmek isterdim, Dolgan."

Dolgan her zaman hazır ve nazır olan piposundan bir nefes aldı. "Belki de bir gün görürsün, delikanlı."

Gece yatmaya çekildiler ve Pug uykuya doğru sürüklendi. Bir defasında, gecenin köründe, ateş sönmeye yüz tutmuşken daha önce ona musallat olan dondurucu hisse kapılarak uyandı. Bedeninden soğuk terler süzülerek doğrulup oturdu ve etrafına bakındı. Görevleri başındaki muhafızların meşalelerinin yanında ayakta durduğunu görebiliyordu. Çevresinde, uyuyan adamların siluetleri vardı. Bir an, his yoğunlaştı, sanki korkunç bir şey onlara doğru yaklaşıyordu ve tam Tomas’ı uyandıracaktı ki, geçti ve onu yorgun ve bitkin bıraktı. Yeniden yattı ve çok geçmeden rüyasız bir uykuda kayboldu.

Üşümüş ve kaskatı bir halde uyandı. Muhafızlar katırları hazırlamaktaydı ve kısa bir süre içinde hep birlikte yola çıkacaklardı. Pug uykusundan çekilip alınmaya itiraz eden Tomas’ı uyandırdı. "Evde mutfaktaydım, Annem de koca bir tabak dolusu sosisle üzerinden bal damlayan mısır kekleri hazırlıyordu," dedi uykulu bir sesle.

Pug ona bir peksimet fırlattı. "Bordon’a kadar bununla idare etmen gerekecek. Sonra yemek yiyeceğiz."

Az sayıdaki eşyalarını toplayıp katırlara yükledikten sonra yola düştüler. Yola devam ederlerken Pug önceki geceki buz gibi duyguyu yeniden hissetmeye başladı. His birkaç kez gelip geçti. Saatler geçti ve en son büyük mağaraya geldiler. Burada Dolgan onları kısa süre için durdurarak karanlığın içine baktı. Pug onun, "Bir an sandım ki..." dediğini duydu.

Birden Pug’ın ensesindeki tüyler diken diken oldu ve dondurucu dehşet hissi öncekinden de korkunç bir şekilde onu pençesine aldı. "Dolgan, Lord Borric!" diye haykırdı. "Korkunç bir şeyler oluyor!"

Dolgan bir taş kadar hareketsiz durarak kulak kabarttı. Başka bir tünelden hafif bir inleme yankılandı.

Kulgan, "Ben de bir şey hissediyorum," diye bağırdı.

Aniden ses daha yakından yine geldi, kemerli tavandan yansıyarak nereden geldiğinin anlaşılmasını zorlaştıran, insanın iliğini donduran bir iniltiydi.

"Tanrılar adına!" diye bağırdı cüce. "Bu bir tayf! Acele edin! Bir çember oluşturun, yoksa üzerimize çöker ve mahvoluruz."

Gardan çocukları öne itti, muhafızlar da katırları mağaranın ortasına sürdüler. İki katırı çabucak kazıklara bağladılar ve çılgına dönmüş hayvanların etrafında bir çember oluşturdular. Silahlar çekildi. Gardan kendisini iki çocuğun arasına yerleştirerek onları geriye, katırlara doğru gitmeye zorladı. İkisi de silahını çekmişti, ama ellerinde kararsızlıkla tutuyordu. Tomas kalbinin küt küt attığını hissediyordu, Pug da soğuk terle sırılsıklam olmuştu. Onu pençesine alan dehşet, Dolgan ona bir ad koyalı beri artmamıştı, ama azalmamıştı da.

Keskin bir nefes alma sesi duydular ve sağ taraflarına baktılar. Bir şekil, sesi çıkaran askerin önünde karanlığın içinden beliriverdi: değişen bir insan silueti, siyah zeminden daha koyu, gözlerinin olması gereken yerde için için yanan, kor ışık.

Dolgan, "Birbirinize yakın durun ve yanınızdakini koruyun. Onu öldüremezsiniz, ama soğuk demirin dokunuşundan hoşlanmazlar. Size dokunmasına izin vermeyin, zira bedeninizden yaşamınızı emip alır. Böyle beslenirler," dedi.

Yaratık acele etmeye ihtiyacı yokmuş gibi onlara yavaşça yaklaştı. Bir an önündeki savunmayı yoklarmışçasına durdu.

Tayf dünyadaki tüm dehşet ve çaresizliğin sese bürünmüş halini andıran, başka bir alçak ve uzun inilti koyuverdi. Muhafızlardan biri aniden aşağı doğru bir darbe indirerek kılıcıyla tayfa vurdu. Kılıç değdiğinde yaratıktan tiz bir inilti koptu ve kılıcın üzerinde bir an soğuk, mavi alevler oynaştı. Yaratık geri çekildi, sonra muhafıza ani ve hızlı bir darbe indirdi. Gövdesinden kolu andıran bir gölge çıktı ve muhafız bir çığlık kopararak yere yığıldı.

Tayfın varlığından dehşete düşen katırlar kazıklarını çekerek kendilerini kurtardılar. Muhafızlar yere yıkıldı ve etrafa kargaşa hâkim oldu. Pug uçan toynaklarla daha fazla ilgilendiğinden bir anlığına tayfı gözden kaybetti. Katırlar tepişirken Pug kendisini hengâmenin içinden önüne geleni iterek yol açarken buldu. Arkasından Kulgan’ın sesini duydu ve büyücünün Prens Arutha’nın yanında durduğunu gördü. "Hepiniz bir arada durun," diye buyurdu büyücü. Büyücüye itaat eden Pug, başka bir muhafızın çığlığı da galeride yankılanırken diğerleriyle birlikte Kulgan’ın çevresini sardı. Bir an sonra çevrelerinde, Kulgan’ın bedeninden yayılan, büyük bir beyaz duman bulutu belirmeye başladı. Büyücü, "Katırları geride bırakmamız gerek," dedi. "Yaşayan ölü dumanın içine girmez, ama dumanı uzun süre bir arada tutamam ve yürüyerek uzaklaşamam. Şimdi kaçmamız şart!"

Dolgan mağaranın girdikleri tarafının tam karşısındaki bir tüneli işaret etti. "Gitmemiz gereken yön orası." Kafile bir arada durmaya özen göstererek tünele doğru ilerlemeye başlamıştı ki, dehşet dolu bir anırtı koptu. Yerde bedenler yatıyordu: ölen muhafızların yanı sıra iki katır. Siyah şekil kafileye yaklaşırken, yere düşen meşaleler titreşiyor, sahneye bir kâbus havası katıyordu. Dumanın kıyısına varan tayf dumana dokununca geriledi. Beyaz dumana giremeyerek ya da girmek istemeyerek, sınırında dolanıyordu.

Pug yaratığın arkasına baktı ve içi bulandı.

Yaratığın arkasında, elinde tuttuğu meşalenin ışığında Tomas durmaktaydı. Tomas yaratığın ötesindeki Pug’a ve kaçan kafileye çaresizlikle baktı. Pug’ın gırtlağından "Tomas!" sözcüğü, ardından da bir hıçkırık koptu.

Kafile kısa bir an durdu ve Dolgan, "Duramayız. Çocuk uğruna hepimiz ölürüz. Yolumuza devam etmeliyiz," dedi. Arkadaşına yardım etmek için öne doğru hamle eden Pug’ın omzunu bir el kararlılıkla kavradı. Arkasına baktı ve onu tutanın Gardan olduğunu gördü. "Onu bırakmak zorundayız, Pug," dedi abanoz yüzünde ciddi bir ifadeyle. "Tomas bir asker. Bunu anlıyor." Pug çaresizce sürüklendi. Tayfın bir an arkalarından geldiğini, sonra da durup Tomas’a döndüğünü gördü.

Artık Pug’ın haykırışlarından mı, kötücül bir histen mi haber aldığı bilinmez, yaşayan ölü yaratık Tomas’a doğru yürümeye başlayarak ona ağır ağır yaklaştı. Çocuk tereddüt etti, sonra da arkasını dönüp başka bir tünele doğru koştu. Tayf bir çığlık atarken onun peşine düştü. Pug Tomas’ın meşalesinin ışığının tünelde kaybolduğunu, sonra da titreyerek karanlığa karıştığını gördü.

Tomas, Gardan Pug’ı çekerek uzaklaştırırken arkadaşının yüzündeki acı dolu ifadeyi gördü. Katırlar kazıklarından kurtulduğunda diğerlerinden uzaklaşmıştı ve onlardan ayrı düşmüş olduğunu fark etti. Tayfın etrafından dolaşmak için bir yol aradı, ama yoldaşlarının girdiği geçide çok yakındı. Kulgan ile diğerleri tünele kaçarken Tomas tayfın ona doğru döndüğünü gördü. Yaratık ona yaklaşmaya başladı ve Tomas bir an tereddüt ettikten sonra başka bir tünele doğru koştu.

Tomas geçitte kaçarken gölgeler ve ışık duvarlarda çılgın danslar ediyor, ayak sesleri karanlıkta yankılanıyordu. Meşalesini sol elinde sıkı sıkı tutmuş, sağ eliyle kılıcını kavramıştı. Omzunun üzerinden geriye baktı ve yanan iki kırmızı gözün onu izlediğini gördü, ancak arayı kapatıyor gibi bir halleri yoktu. Boyun eğmez bir azimle, Beni yakalarsa, Crydee’deki en hızlı koşucuyu yakalamış olur, diye düşündü. Uzun, esnek adımlarla koşmaya başlayarak gücünden ve nefesinden tasarruf yaptı. Arkasını dönüp yaratıkla yüz yüze kalırsa, kesinlikle öleceğini biliyordu. İlk baştaki korkusu azaldı ve zihnine soğuk bir berraklığın, mücadele etmenin faydasız olduğunu bilen avın kurnaz mantığının, hâkim olduğunu hissetti. Tüm enerjisi kaçmaya yönelmişti. Yaratıktan mümkün olan her yolla kurtulmaya çalışacaktı.

Bir yan koridora girip koşarak ilerledi, bir taraftan da tayfın onu izleyip izlemediğini kontrol ediyordu. Yanan kırmızı gözler döndüğü tünelin ucunda durdular ve tekrar peşine düştüler. Yaratıkla aralarındaki mesafe artmış gibiydi. Tomas’ın aklından, pek çoklarının yaratığın elinde, kaçamayacak kadar korktukları için ölmüş olabilecekleri düşüncesi geçti. Tayfın gücü doğurduğu, insanı hissiz bırakan dehşette yatıyordu.

Başka bir koridor ve başka bir dönemeç. Tayf hâlâ arkasındaydı. Önünde büyük bir mağara vardı ve Tomas tayfın kafileye saldırdığı mağaraya girdiğini fark etti. Etrafından dolaşmış ve başka bir tünelden girmişti. Zeminde seğirtirken yolunun üzerinde yatan katırlar ve muhafızların cesetlerini gördü. Yeni bir meşale kapmaya yetecek kadar kısa bir süre durdu, çünkü kendi meşalesi sönmeye yüz tutmuştu ve ateşi diğerine aktardı.

Arkasına baktığında yaşayan ölü yaratığın aralarındaki mesafeyi kapattığını gördü ve yeniden koşmaya başladı. Göğsünde bir umut kıvılcımı vardı, çünkü Dolgan bu mağaradan yüzeye çıkan yolun düz olduğunu söylemişti. Yönünü şaşırmış olmasına ve emin olamamasına rağmen, doğru olduğunu düşündüğü tünele saptı.

Avını elinden bir kez daha kaçıran tayf öfkeyle inledi ve onun peşine düştü. Tomas, uzun bacakları açılır, önündeki mesafeyi yutarken dehşetinin coşkunun kıyısında dolaştığını hissetti. Eski gücünü yeniden topladı ve kendisine sabit bir tempo belirledi. Hayatında hiç bu denli hızlı koşmamıştı, ama hiç böyle bir nedeni de olmamıştı.

Ona sonsuzluk gibi gelen bir süre koştuktan sonra, birbirine yakın, bir dizi yan tünele yaklaştığını gördü. Umudunun söndüğünü hissetti, çünkü bu cücenin bahsettiği düz yol değildi. Tünellerden birini rastgele seçerek bir geçide saptı ve yakında başka tünellerin de olduğunu gördü. Birkaç tüneli daha aştıktan sonra, elinden geldiğince çabuk dönerek geçitler labirentinin içinden döne döne ilerledi. Bunun gibi iki tünelin arasında oluşan duvarın altından başını eğerek geçerken bir an durdu ve nefesini topladı. Kulak kabarttığında tek duyabildiği kendi küt küt atan kalbinin sesi oldu. Buraya gelirken arkaya bakamayacak kadar meşguldü ve tayfın nerede olduğundan emin olamıyordu.

Birden koridorların aşağısında, uzaktan gelen, tiz bir öfke çığlığı belli belirsiz yankılandı. Tomas tünelin zeminine çöktü ve bedeninin halsizleştiğini hissetti. Daha da hafif bir çığlık yankılandı ve Tomas tayfın izini kaybettiğine ve başka bir yönde hareket ettiğine emin oldu.

Bir rahatlama duygusu tüm gövdesini kapladı, neredeyse gülecekti. Bu hissin hemen ardından, durumunu kavradı. Doğrulup oturdu ve durum değerlendirmesi yaptı. Yolunu bulup gerideki ölü hayvanlara ulaşabilirse, hiç değilse yiyeceği ve suyu olurdu. Ama ayağa kalkarken mağaranın nerede olduğu konusunda hiçbir fikri olmadığını fark etti. Geçtiği dönemeçleri saymadığı için kendisine küfrederek genelde izlediği yolu hatırlamaya çalıştı. Kendisine daha çok sağa döndüğünü hatırlattı, adımlarını daha çok sola doğru izlerse, şan deliğine açılan çok sayıda tünelden birini bulması gerekirdi. İlk dönemecin ardına ihtiyatla bakan Tomas, geçitler labirentinde yolunu arayarak ilerlemeye başladı.

Bilinmeyen bir sürenin sonunda Tomas durdu ve tayftan kaçtıktan sonra geldiği ikinci büyük mağarada durup etrafına bakındı. İlk mağara gibi bunda da katırlar ve adamlar -ve ümit ettiği yiyecek ile su- yoktu. Tomas kesesini açtı ve yürürken kemirmek üzere sakladığı küçük peksimeti çıkardı. Bu, açlığını gidermeye pek yaramadı.

Bitirdiğinde yeniden yola düşerek çıkış yoluna dair bir ipucu aramaya başladı. Meşalesinin sönmesine az bir zaman kaldığını biliyor, ama öylece oturup karanlıkta adsız bir ölümü beklemeyi reddediyordu.

Bir süre sonra Tomas tünelde yankılanan su sesi duydu. Açlığının kışkırtmasıyla aceleyle ilerlerken, büyük bir mağaraya, tahminince en büyük olanına girdi. Uzaklardan Mac Mordain Cadal çavlanlarının belli belirsiz kükreyişini duyabiliyordu, ancak hangi yönden geldiğine emin olamıyordu. Karanlığın içinde, yukarılarda bir yerde, iki gün önce tuttukları yol uzanıyordu. Tomas içinin burkulduğunu hissetti, toprakta düşündüğünden de derine batmıştı.

Tünel genişleyerek bir çeşit merdiven sahanlığına açıldı ve sürekli mağaranın duvarlarına çarpıp durarak etrafı alçak yankılarla dolduran, görünüşte büyük bir gölün ardında kayboldu. Tomas çabucak dizlerinin üzerine çöküp içti. Suda zengin bir mineral tadı vardı, ama berrak ve tatlıydı.

Uyluklarının üzerine oturarak çevresine bakındı. Merdiven sahanlığının zemini sıkıştırılmış toprak ile kumdu ve doğaldan ziyade biçimlendirilmiş gibiydi. Tomas cücelerin yeraltı gölünü geçmek için tekneler kullanmış olabileceğini tahmin etti, ancak öteki kıyıda ne olduğunu ancak merak edebiliyordu. Sonra aklına gölün karşı kıyısına geçmek için tekne kullananların cücelerden başkası olabileceği düşüncesi geldi ve yeniden korktu.

Sol tarafında, merdiven sahanlığı ile mağara duvarının birleştiği bir noktaya yaslanmış bir odun yığını fark etti. Yanına giderek birkaç parça çekti ve bir ateş yaktı. Odunlar daha çok, tünelleri dayaklamakta kullanılan kereste parçalarından oluşuyordu, ama araya karışmış birkaç dal ve sürgün vardı. Bunları çavlanlar yukarıdan, nehrin dağa girdiği yerden getirmiş olmalı, diye düşündü. Yığının altında bazı lif biçimli otların yetiştiğini gördü. Bitkilerin güneş ışığı olmadan büyüyebilmelerine hayret eden çocuk, yine de haline şükrediyordu, zira onları kılıcıyla kestikten sonra, odun parçalarının etrafına otları sararak kaba saba meşaleler yapabildi. Kılıç kemerini kullanarak bunları bir demet halinde bağladığından kınından vazgeçmek zorunda kaldı. Nihayet, diye düşündü, biraz daha ışık bulacağım. Nereye gittiğini görmek için fazladan zaman kazanmak içini rahatlatıyordu.

Küçük ateşine daha büyük kereste parçaları attı ve çok geçmeden ateş kükreyerek harlandı. Mağara aniden aydınlandı ve Tomas arkasını döndü. Bir tür mineral ışığı yakalayıp yeniden yansıttığı, sonra da yeniden yakaladığından, mağaranın tamamı parıltılı bir ışıkla alazlanıyordu. Duvarlar ve tavandan çağlayan gibi dökülen, mağaranın tümüne göz alabildiğine perimsi bir nitelik katan, parıltılı bir gökkuşağıydı bu.

Tomas bir dakika boyunca huşu içinde durarak manzarayı doya doya seyretti, çünkü görmekte olduğu şeyi asla sözcüklerle betimleyemeyeceğini biliyordu. Aklına bu görüntüye tanık olan yegâne insanın kendisi olabileceği düşüncesi geldi.

Gözlerini manzaranın ihtişamından ayırmak zordu, ama Tomas kendisini zorladı. Fazladan aydınlığı içinde bulunduğu bölgeyi incelemek için kullandı. Merdiven sahanlığının ötesinde hiçbir şey yoktu, ama sol tarafta, kumluğun uzak ucunda mağaradan ayrılan başka bir tünel fark etti.

Meşalelerini bir araya topladı ve merdiven sahanlığında yürüyerek ilerledi. Tünele ulaştığında, kuru keresteler çabucak yanıp bittiğinden, ateşi söndü. Başka bir muhteşem görüntü duyularına hücum etti, zira mücevheri andıran duvarlar ve tavan ışıldamaya devam ediyordu. Pırıltılar ağır ağır solarak, mağara meşalesi ile hızla sönen ateşinin kızıl şavkı dışında bir kez daha karanlığa gömüldü.

Diğer tünele ulaşmak için uzanması gerekiyordu, ama bunu kılıcını veya meşalelerini düşürmeden ya da çizmelerini ıslatmadan becerdi. Sırtını mağaraya vererek yolculuğuna kaldığı yerden yeniden başladı.

Meşalesinin ışığı giderek azalırken saatlerce yolculuk etti. Yeni meşalelerden birini yaktı ve verdiği ışığın tatminkâr olduğunu gördü. Hâlâ korkuyordu, ama bu koşullarda soğukkanlılığını koruduğu için kendisiyle gurur duyuyordu ve Kılıçustası Fannon’un da yaptıklarını onaylayacağından emindi.

Bir süre yürüdükten sonra bir yolağzına geldi. Tozda bir yaratığın kemiklerini buldu, kaderinin ne olduğunu bilmek imkânsızdı. Oradan uzaklaşan başka bir yaratığın izlerini fark etti, ama bunlar eskilikten silinmişti. Net bir yol bulma ihtiyacından başka bir şey düşünmeden Tomas bunları izledi. Çok geçmeden onlar da tozda kayboldular.

Zamanı anlamasının hiçbir yolu yoktu, ama artık gecenin ilerleyen saatlerinde olması gerektiğini düşündü. Bu geçitlerde bir zamansızlık hissi vardı ve çok geçmeden kendini geri dönüşü olmayan bir şekilde kaybolmuş hissetti. Panik tohumları olduğunu hissettiği duyguyu bastırmaya çabalayarak yürümeye devam etti. Zihnini eve dair hoş anılarla ve gelecek düşleriyle oyaladı. Bir çıkış yolu bulacak ve yaklaşan savaşta büyük bir kahraman olacaktı. Ve en aziz tuttuğu düşü de, Elvandar’a yolculuk etmek ve elflerin güzel hanımını yeniden görmekti.

Aşağı doğru inen tüneli izledi. Bu bölge diğer mağaralar ve tünellerden farklı gibiydi; biçimlendirilişi diğerlerine benzemiyordu. Dolgan’ın bunun böyle olup olmadığını ve bu işi yapanın kim olduğunu söyleyebileceğini düşündü.

Başka bir mağaraya girdi ve etrafına bakındı. Mağaraya açılan tünellerden bazıları bir adamın dik yürüyerek geçebileceği yüksekliğe anca sahipti. Diğerleri bir bölük askerin, omuzlarında uzun mızraklarıyla, yan yana on kişi yürüyebileceği genişlikteydi. Bunun küçük tünelleri cücelerin inşa ettiği ve bunlardan birini izleyerek yukarı, yüzeye çıkabileceği anlamına geldiğini ümit etti.

Etrafına bakınarak, sıçrama mesafesinde, dinlenebileceği bir kaya çıkıntısı gördü. Yanına gitti ve kılıcıyla meşale demetini üzerine fırlattı. Daha sonra meşalesini söndürmemek için usulca yukarı attı ve kendisini de yukarı çekti. Düşmeden üzerinde uyunabilecek kadar genişti. Duvarın iki metre yukarısında, çapı yaklaşık bir metre olan, küçük bir delik vardı. Delikten aşağı bakan Tomas çabucak içinde ayakta durabileceği kadar genişlediğini ve karanlığa doğru uzandığını gördü.

Hemen yukarısında pusuya yatmış hiçbir şey olmadığına, aşağıdan gelen herhangi bir şeyin de onu uyandıracağına emin olduğundan, Tomas cüppesine sarındı, başını eline yasladı ve meşaleyi söndürdü. Korkuyordu, ama günün bitkinliği onu çabucak uyuttu. İçin için yanan kırmızı gözlerin onu sonu gelmeyen koridorlar boyunca izlediği huzursuz rüyalar görerek ve dehşete boğularak uyudu. Rüyasında dinlenebileceği, kızıl-altın rengi saçları ve soluk mavi gözleri olan bir kadının bakışları altında, kendini güvende hissettiği, yeşil bir yere gelene kadar koştu.

Adı konulamayan bir sese irkilerek uyandı. Ne kadar uyuduğu konusunda hiçbir fikri yoktu, ama bedeninin gerekirse yeniden koşabilmesine yetecek kadar uyumuş gibi hissediyordu. Karanlıkta etrafını yoklayarak meşalesini buldu ve kesesinden çakmaktaşıyla çelik çıkardı. Meşalenin dolgusuna kıvılcımlar çakıp tutuşturdu. Meşaleyi çabucak kendisine yanaştırdı ve kıvılcımı üfleyerek aleve dönüştürdü. Etrafına baktığına mağaranın değişmemiş olduğunu gördü. Tek duyduğu, kendi hareketlerinin belli belirsiz yankısıydı.

Hayatta kalma şansı bulmasının, ancak ilerlemeye devam etmesi ve yukarıya doğru yolunu bulması durumunda mümkün olduğunu anladı. Ayağa kalktı ve kaya çıkıntısından aşağı inecekti ki, yukarıdaki delikten hafif bir gürültü geldi.

Delikten aşağı baktı, ama hiçbir şey göremedi. Tekrar hafif bir ses geldi ve Tomas kendisini zorlayarak bunun ne olduğunu duymaya çalıştı. Neredeyse ayak sesine benziyordu, ama emin olamadı. Az kaldı seslenecekti, ama kendisini tuttu, zira bunun kendisini bulmak için geri dönmüş arkadaşları olduğunun bir garantisi yoktu. Hayal gücü ona diğer pek çok olasılık sunuyordu ve bunların hepsi de nahoş şeylerdi.

Bir an düşündü, sonra kararını verdi. Sesi çıkaran her neyse, onu madenlerden çıkarabilirdi, sırf takip edeceği bir iz bırakarak bile olsa. Ona daha çekici gelen başka bir seçenek olmadığından, kendisini ufak deliğe çekerek yeni tünele girdi.

10

KURTARMA

Madenden çıkan kafile keyifsizdi.

Hayatta kalanlar bitkin bir halde yere çöktüler. Pug, Tomas’ın kaçmasından beridir saatlerce gözyaşlarıyla mücadele etmişti, ancak artık ıslak toprağa uzandı ve kendisini kaskatı hissederek gri gökyüzüne baktı. Tayfı uzaklaştırmak için kullandığı büyü yüzünden enerjisi tamamen tükenmiş olan Kulgan’ın durumu en kötüsüydü. Yolun büyük bölümünde omuzlarda taşınmıştı ve onu taşıyanların da yüklerinin bedelini ödediği belliydi. Bir ateş yakıp nöbet bekleyen Dolgan dışında hepsi de bitkinlik içinde uykuya daldılar.

Pug konuşanların sesine ve berrak, yıldızlı bir geceye uyandı. Pişen yemek kokusu onu selamladı. Gardan ile geriye kalan üç muhafız uyandığında, Dolgan diğerlerine göz kulak olma işini onlara devretmiş ve kapan kurarak bir tel dolusu tavşan yakalamıştı. Bunlar bir ateşin üzerinde kızarıyordu. Derinden horlamakta olan Kulgan dışındakiler uyandılar.

Arutha ile Dük çocuğun uyandığını gördüler ve Prens onun oturmakta olduğu yere geldi. Dük’ün küçük oğlu, kara kulak asmayarak yere, cüppesine sarınmış olan Pug’ın yanına oturdu. "Kendini nasıl hissediyorsun, Pug?" diye sordu Arutha, gözlerinden duyduğu ilgi okunuyordu.

Pug Arutha’nın müşfik yanını ilk kez görüyordu. Konuşmaya çalıştı ve yaşların gözlerine dolduğunu hissetti. Tomas kendini bildi bileli dostu, dosttan çok kardeşi olmuştu. Konuşmaya çalışınca gırtlağından onu sarsan, koca hıçkırıklar koptu ve sıcak, tuzlu gözyaşlarının ağzına aktığını hissetti.

Arutha kolunu Pug’ın omzuna sararak çocuğun omzunda ağlamasına izin verdi İlk üzüntü dalgası geçtiğinde Prens, "Bir dostu kaybetmenin yasını tutmakta yanlış bir şey yok, Pug. Babam da, ben de acını paylaşıyoruz," dedi.

Dolgan da gelip Prens’in yanında durdu. "Ben de öyle, Pug, çünkü o sempatik bir delikanlıydı. Hepimiz kaybını paylaşıyoruz," dedi. Cüce aklından bir şey geçirir gibi göründü, sonra da Dük’le konuştu.

Kulgan yeni uyanmış, kış uykusundan kalkan bir ayı gibi doğrulup oturmuştu. Etrafta olup bitenleri anladı ve Arutha’yı Pug’ın yanında görünce, ağrıyan mafsallarını çabucak unutup yanlarına gitti.

Söyleyebilecekleri pek bir şey yoktu, ama gösterdikleri yakınlık Pug’ın içini rahatlatıyordu. Nihayet toparlandı ve kendisini Prens’ten çekerek uzaklaştırdı. "Teşekkür ederim, Majesteleri," dedi burnunu çekerek. "İdare ederim."

Ateşin yanındaki Dolgan, Gardan ile Dük’e katıldılar. Borric cücenin söylediği bir şey üzerine kafasını iki yana sallıyordu. "Cesaretin için teşekkür ederim, Dolgan, ama buna izin veremem."

Dolgan piposundan bir nefes çekti, sakalını dostça bir gülümseme böldü. "Ya beni nasıl engellemeyi düşünüyorsunuz, Majesteleri? Güç kullanarak değil, herhalde."

Borric başını iki yana salladı. "Hayır, elbette değil. Ama gitmek aptallığın en büyüğü olur."

Kulgan ile Arutha birbirlerine soran bakışlar attılar. Soğuk, hissiz bir dünyada kaybolduğundan, Pug onlara pek dikkat etmiyordu. Daha yeni uyanmış olmasına rağmen, kendini yeniden uyumaya hazır hissediyor, uykunun verdiği ılık, yumuşak rahatlamayı arıyordu.

Borric onlara, "Bu çılgın cüce madenlere geri dönmeye niyetleniyor," dedi.

Kulgan ile Arutha itirazlarını dile getiremeden Dolgan, "Bunun cılız bir ümit olduğunu biliyorum, ama çocuk kötü ruhtan kaçabilmişse, kaybolmuş ve yalnız dolanıyor olacaktır. Orada bir çocuğunki şöyle dursun, bir cücenin ayaklarının bile hiç basmadığı tüneller vardır. Bir geçide girdiğimde, dönüş yolunu bulmakta zorlanmam, ama Tomas’ta böyle bir doğal his yok. İzini bulabilirsem, onu da bulabilirim. Madenlerden kaçma şansı olacaksa, benim rehberliğime ihtiyaç duyacaktır. Eğer yaşıyorsa çocuğu eve getireceğim, buna Caldara köyünün şefi, Dolgan Tagarson söz veriyor. Denemedikçe bu kış uzun salonumda dinlenemem," dedi.

Cücenin sözleri Pug’ı uyuşukluğundan sıyırmıştı. "Onu bulabileceğini düşünüyor musun, Dolgan?"

"Bulabilirsem bulabilirim," dedi. Eğilerek Pug’a yaklaştı. "Fazla umutlanma, çünkü Tomas’ın tayftan kaçmış olması küçük bir ihtimal. Aksini söylersem, sana kötülük etmiş olurdum, oğlum." Pug’ın gözlerinde yaşların yeniden toplandığını görünce çabucak ekledi, "Ama bir yolu varsa, onu bulacağım."

Keder ile yenilenen umut arasında bir orta yol bulmaya çalışan Pug başıyla onayladı. Uyarıyı anlıyordu, ama yine de Dolgan’ın girişiminin sunduğu ufak umut kıvılcımından vazgeçemiyordu.

Dolgan kalkanıyla baltasının durduğu yere gidip onları eline aldı. "Gün doğduğunda tepelerden inip ağaçların arasından geçen yolda hızla ilerleyin. Yeşil Yürek gibi olmasa da, bu yerde küçük bir kafile için bol bol tehlike bulunur. Yolunuzu kaybederseniz, yönünüzü doğuya çevirin. Bordon’a giden yolu bulursunuz. Oradan itibaren iş üç günlük yürüyüşe kalır. Tanrılar sizi korusun."

Borric başıyla onayladı ve Kulgan gitmeye hazırlanan cücenin yanına gitti. Dolgan’a bir kese uzattı. "Kasabada tütün bulabilirim, cüce dostum. Lütfen bunu al."

Dolgan aldı ve Kulgan’a gülümsedi. "Teşekkür ederim, büyücü. Sana borçluyum."

Borric gelip cücenin önünde durdu ve elini omzuna koydu. "Sana borçlu olan bizleriz, Dolgan. Crydee’ye yolun düşerse sana vaat ettiğimiz yemeği yiyeceğiz. Daha fazlası da olacak. Talih senden yana olsun."

"Teşekkür ederim, Lord Cenapları. Dört gözle bekleyeceğim." Dolgan başka tek kelime etmeden Mac Mordan Cadal’in karanlığına yürüdü.

Dolgan ölü katırların yanında, yiyecek, su ve bir meşale almaya yetecek kadar durdu. Cücenin yeraltında yolunu bulmak için ışığa ihtiyacı yoktu -halkı uzun zaman önce başka duyularını karanlığa uyumlulaştırmıştı. Ancak istenmeyen yaratıkların ilgisini üzerine çekmenin riski ne kadar büyük olursa olsun, çocuk ışığı görebilirse, Tomas’ı bulma şansını artırır, diye düşünüyordu. Hâlâ hayatta olduğunu varsayarsak, diye içinden ekledi keyifsizce.

Tomas’ı en son gördüğü tünele giren Dolgan, çocuğun geçişinin izlerini aradı. Toz inceydi, ama yer yer ufak bir düzensizlik, belki bir ayak izi olabilecek bir şeyi çıkarabiliyordu. Yola devam eden cüce, çocuğun ayak izlerinin açıkça belirli olduğu, daha tozlu geçitlere geldi. Aceleyle bunları izledi.

Dolgan birkaç dakika sonra aynı mağaraya geldi ve küfretti.

Tayfla yapılan dövüşün neden olduğu tüm karışıklıklar arasında çocuğun ayak izlerini yeniden bulma konusunda pek ümidi yoktu. Kısa bir süre durduktan sonra, mağaradan çıkan tüm tünellerde işaret aramaya koyuldu. Bir saat sonra mağaradan çıkan, ilk girdiği yerin sağındaki bir tünelden geçen tek bir ayak izi gördü. İzi takip ettiğinde geniş aralıklarla birkaç ayak izi daha buldu ve çocuğun koşuyor olması gerektiğine karar verdi. Aceleyle yoluna devam etti ve geçit daha tozlu bir hal aldığında daha başka izler de gördü.

Dolgan göldeki mağaraya geldi ve izi neredeyse yeniden kaybedecekti ki, merdiven sahanlığının yakınındaki tüneli gördü. Suyun içinde bin bir zahmetle yürüyerek kendini geçide doğru çekti ve Tomas’ın izlerini gördü. Meşalesinden yayılan hafif ışık mağaradaki kristalleri aydınlatmak için yeterli değildi. Ama dikkatini çocuğu bulmaya öylesine vermişti ki, öyle bile olsa durup manzarayı hayranlıkla izlemezdi.

Aşağıya inen geçidi izledi, hiç durup dinlenmeden. Tomas’ın tayfı çoktan geride bıraktığını biliyordu. Yolculuğunun büyük bölümünde daha ağır bir tempo izlediğine dair işaretler vardı: Tozdaki ayak izleri yürüdüğünü, soğuk kamp ateşi ise mola verdiğini gösteriyordu. Ama burada tayf dışında, onun kadar dehşet verici başka tehlikeler de vardı.

Dolgan son mağarada izi bir kez daha kaybetti ve ancak izlerin sona erdiği yerin yukarısındaki kaya çıkıntısını gördüğünde bulabildi. Buraya tırmanmakta zorlandı, ama başardığında, çocuğun meşalesini söndürdüğü yerdeki isi gördü. Tomas burada dinlenmiş olmalıydı. Dolgan etrafındaki boş mağaraya baktı. Dağların bu kadar aşağısında hava hareket etmiyordu. Bu tür şeylere alışık olan cüce için bile burası insanın sinirlerini bozan bir yerdi. Kaya çıkıntısının üzerindeki siyah ize baktı. Ama Tomas burada ne kadar kalmıştı ve nereye gitmişti?

Dolgan duvardaki deliği gördü ve çıkıntıdan uzaklaşan ayak izi olmadığından, Tomas’ın gittiği yerin burası olduğuna karar verdi. Tırmanarak delikten geçti ve aşağı, dağın iç kısımlarına açılan daha büyük bir geçide açılana kadar ilerledi.

Dolgan bir grup ayak izine benzeyen bir şeyi izledi, sanki bir grup adam bu tarafa gelmiş gibiydi. Tomas’ın ayak izleri de bunlara karışmıştı ve endişelendi, zira çocuk bu yoldan diğerlerinden önce ya da sonra ya da onlarla birlikte geçmiş olabilirdi. Çocuk birisinin elinde tutsaksa, Dolgan her saniyenin hayati önem taşıdığını biliyordu.

Tünel dönerek aşağı indi ve çok geçmeden sıkıca bir araya getirilmiş ve pürüzsüz bir hal alana dek parlatılmış, büyük taş bloklardan yapılmış bir salona dönüştü. Tüm yaşamı boyunca bunun bir benzerini görmemişti. Geçit düzleşti ve Dolgan sessizce yürüdü. Taş sert ve tozsuz olduğundan izler kaybolmuştu. Başının çok üzerinde Dolgan tavandan zincirlerle sarkıtılmış birkaç kristal şamdanın birincisini seçebildi. Mumların yakılabilmesi için bir palangayla indirilebiliyorlardı. Çizmelerinin sesi yüksek tavandan boş bir yankıyla döndü.

Geçidin uzak ucunda tahtadan yapılmış, demirden şeritleri ve büyük bir kilidi olan bir kapı gözüne çarptı. Kapının kanatları açıktı ve içeriden ışığın geçtiği görülüyordu.

Dolgan hiç ses çıkarmadan kapının yanına süzüldü ve içeri baktı. Gördükleri karşısında ağzı açık kaldı, kalkanı ile baltasını gayrı ihtiyari çekti.

Altın paralardan ve bir insanın yumruğu büyüklüğündeki mücevherlerden oluşan bir yığının üzerinde Tomas oturuyor, balığa benzeyen bir şey yiyordu. Karşısında Dolgan’ın gözlerine inanamamasına yol açan bir şekil çömelerek oturmuştu.

Ufak bir at arabası boyutundaki bir kafa yerde duruyordu. Koyu altın rengindeki, her biri bir kalkan büyüklüğündeki pullar üzerini kaplamıştı ve uzun, kıvrak boynu devasa salonun loşluğuna doğru uzanan kocaman bir gövdede son buluyordu. Sırtında sarkan uçları yere değen dev kanatlar kapalı duruyordu. Başında, narin görünümlü, gümüşi beneklerle kaplı bir sorguçla ayrılan, iki sivri kulak duruyordu. Yaratığın uzun ağız bölümünde, her biri bir kılıç boyundaki keskin dişlerini ortaya seren, kurdumsu bir gülümseme vardı ve uzun dili ani bir hareketle şaklayarak dışarı çıktı.

Dolgan kendisini esir alan kaçma isteğini bastırdı, zira Tomas oturuyor ve görünüşe bakılırsa cüce ahalisinin en korkulan ve eski düşmanıyla yemeğini paylaşıyordu: büyük bir ejderhayla. Öne adım attı ve çizmeleri taş zeminde çatırdadı.

Tomas sese döndü ve ejderin koca başı yerden kalktı. Yakut renkli devasa gözleri küçük davetsiz misafiri süzdü. Tomas yüzünde bir mutluluk ifadesiyle ayağa fırladı. "Dolgan!" Hazine yığınından aşağı indi ve cüceye doğru seğirtti.

Ejderin sesi büyük salonda gümbürdeyerek, vadideki gök gürültüsü gibi yankılandı. "Hoş geldin, cüce. Arkadaşın bana onu terk etmeyeceğini söylemişti."

Tomas cücenin önünde durup bir düzine soruyu sıralarken Dolgan’ın duyuları sersemlemiş bir haldeydi. Çocuğun arkasında tüm ejderlerin prensi sessizce oturmuş, konuşmayı gözlemliyordu ve cüce her zamanki soğukkanlılığını korumakta güçlük çekiyordu. Tomas’ın sorularından pek bir şey anlamayan Dolgan ejderi daha iyi görebilmek için çocuğu nazikçe yana itti. "Yalnız geldim," dedi çocuğa usulca. "Diğerleri aramayı bana bırakmaya isteksizdi, ama görev çok önemli olduğundan, yola devam etmeleri gerekti."

Tomas, "Anlıyorum," dedi.

"Bu ne sihirbazlıktır?" diye sordu Dolgan alçak sesle.

Ejder kıkırdadı ve ses odada gümbürdedi. "Yuvama gel de sana söyleyeyim, cüce," dedi. Büyük ejderin kafası yere çevrildi, gözleri hâlâ Dolgan’ın başının üzerine dikilmişti. Cüce kalkanıyla baltasını gayrı ihtiyari hazır tutarak, ağır ağır yaklaştı. Ejder derin, yankılanan bir kahkaha attı, bir kanyondan dökülen şelale gibi. "Kendini tut, ufak savaşçı, sana ya da arkadaşına zarar vermeyeceğim."

Dolgan kalkanını indirdi ve baltasını kemerine astı. Etrafına bakındı ve dağın yaşayan kayalarından oluşturulmuş, devasa bir salonda durduklarını gördü. Salonun tüm duvarlarında solmuş ve yırtılmış, büyük duvar halıları ve bayraklar görülebiliyordu; görünümlerindeki bir şey Dolgan’ı iğrendirdi, zira bunlar eski oldukları kadar yabancıydı da -tanıdığı hiçbir yaratık, insan, elf ya da goblin bu flamaları yapmazdı. Tavandaki kalaslardan başka kristal şamdanlar asılıydı. Salonun uzak ucunda bir platformun üzerinde duran bir taht ile önünde pek çok kişinin yemek yiyebileceği uzun masalar görülebiliyordu. Masalarda kristal sürahilerle altın tabaklar duruyordu. Bütün bunlar da çağların tozuyla kaplanmıştı.

Salonun başka yerlerinde yığınlarca hazine yatıyordu: altın, mücevherler, taçlar, gümüşler, gösterişli zırhlar, rulolarca nadir kumaş ve kıymetli ağaçlardan kazınmış, büyük bir zanaat ile kakılmış mineli sandıklar.

Dolgan bir ömürlük zenginliğin üzerine çökerek, olabildiğince rahat oturmak için nesneleri dalgınlıkla sağa sola itti. Cüce piposunu çıkarırken Tomas yanına oturdu. Dolgan belli etmese de sakinleşmeye ihtiyaç duyuyordu ve piposu her zaman sinirlerini yatıştırırdı. Meşalesinden bir ince çıra yakıp piposunu tutuşturdu. Ejder onu izledikten sonra, "Artık ateşle duman mı soluyabiliyorsun, cüce? Sen yeni ejder misin? Hiç böyle küçük bir ejder olmuş muydu?" dedi.

Dolgan başını iki yana salladı. "Bu sadece benim pipom." Tütünün nasıl kullanıldığını açıkladı.

Ejder, "Bu tuhaf bir şey, ama senin halkın, gerçekten de tuhaf bir halk," dedi.

Dolgan bunun üzerine bir kaşını kaldırdı, ama hiçbir şey demedi. "Tomas, buraya nasıl geldin?"

Tomas’ın ejdere kulak asar gibi bir hali yoktu, bu da Dolgan’ı rahatlatmıştı. Koca canavar onlara zarar vermek isteseydi, bunu çok az bir gayret sarf ederek yapabilirdi. Ejderler su götürmez bir şekilde, Midkemia’daki en haşmetli yaratıklardı. Gençliğinde dövüştüğü ejderlerin iki katı olan bu ejder de Dolgan’ın duyduğu ejderler arasında en haşmetlisiydi.

Tomas yemekte olduğu balığı bitirdi ve, "Uzun zaman dolaştım ve uyuyabileceğim bir yere geldim," dedi.

"Evet, orayı buldum."

"Bir sese uyandım ve buraya varan izler buldum."

"Onları da gördüm. Senin esir alındığından korktum."

"Alınmamıştım. Buraya gelen bir goblin ve Kara Kardeşlik kafilesiydi. Önlerinde yatan şey onları fazlasıyla endişelendirdiği için arkalarından gelene dikkat etmediklerinden, onları hayli yakından izleyebildim."

"Bu tehlikeli bir şey."

"Biliyorum, ama bir çıkış yolu bulmam şarttı. Bana yüzeye çıkan yolu gösterebileceklerini ve onlar ilerlerken bekleyebileceğimi, sonra da gizlice dışarı çıkabileceğimi düşündüm. Madenlerden çıkabilirsem, kuzeye, senin köyüne doğru gidebilirdim."

"Gözüpek bir plan, Tomas," dedi Dolgan gözlerinde onaylayan bir ifadeyle.

"Buraya geldiler, ben de peşlerinden."

"Onlara ne oldu?"

Ejder konuştu. "Onları uzaklara gönderdim, cüce, çünkü onlar benim birlikte olmayı seçeceğim türden kişiler değildiler."

"Uzaklara mı gönderdin? Nasıl?"

Ejder başını biraz kaldırdı ve Dolgan onun pullarının yer yer solmuş ve donuklaşmış olduğunu gördü. Kızıl gözlerinin üzerinde hafif bir perde vardı ve Dolgan aniden ejderin kör olduğunu anladı.

"Ejderler uzun zamandır büyü gücüne sahiptir, bu büyü diğerlerine benzemez. Seni sanatım sayesinde görebiliyorum, cüce, çünkü uzun zamandır ışıktan mahrumum. Hain yaratıkları aldım ve kuzeyde uzaklara yolladım. Oraya nasıl vardıklarını bilmiyor, bu yeri de hatırlamıyorlar."

Dolgan piposundan bir nefes çekerek duyduklarını düşündü. "Benim halkımın öykülerinde, büyücü ejderleri anlatan efsaneler vardır, ancak gördüğüm ilk büyücü ejder sensin."

Ejder başını adeta yorgunlukla yere bıraktı. "Çünkü ben altın ejderlerin sonuncusuyum, cüce ve daha küçük olan ejderlerin hiçbiri sihir sanatına malik değildir. Asla bir can almamaya yeminliyim, ama onların türünden kimselerin dinlenme yerimi istila etmesine izin vermem."

Tomas konuştu. "Rhuagh bana iyi davrandı, Dolgan. Sen beni bulana kadar burada kalmama izin verdi, zira birinin geleceğini biliyordu."

Dolgan ejdere bakarak önsezisine hayret etti.

Tomas devam etti, "Bana yemek için tütsülenmiş balık ve dinlenecek yer verdi."

"Tütsülenmiş balık mı?"

Ejder, "Sizin gnom olarak bildiğiniz koboldlar {8}, beni tanrı sayıp bana tapınır ve bana adaklar getirirler, derin gölde tutulan ve tütsülenen balıkla derinlerdeki salonlardan toplanan hazineler," dedi.

"Evet," dedi Dolgan, "gnomlar hiçbir zaman zekâlarıyla tanınmamışlardır."

Ejder kıkırdadı. "Doğru. Koboldlar utangaçtır ve yalnızca derin tünellerinde huzurlarını kaçıranlara zarar verirler. Sade bir ahalidir onlar ve bir tanrıya sahip olmak hoşlarına gidiyor. Ben avlanamadığım için de, bu münasip bir anlaşma."

Dolgan soracağı bir sonraki soruyu aklında evirip çevirdi. "Saygısızlık etmek istemem, Rhuagh, ama ejderlerle olan deneyimlerimde kendi türünüz dışındakilere pek sevgi beslemediğinize tanık oldum. Neden çocuğa yardım ettin?"

Ejder bir an gözlerini kapadı, sonra da açıp cüceye boş boş baktı. "Şunu bil ki, cüce, bu her zaman böyle değildi. Senin halkın eskidir, ama benim halkım halkların biri hariç en eskisidir. Bizler elflerden ve moredhelden önce buradaydık. Bizler adı anılamayacak olanlara hizmet ederdik ve mutlu bir halktık."

"Ejder Lordları’na mı?"

"Sizin efsaneleriniz onlara böyle der. Onlar bizlerin efendisiydi, bizler de elfler ve moredhel gibi, onların kullarıydık. Tahayyül edilemeyecek bir yolculuğa çıkarak bu diyarları terk ettiklerinde, cücelerin veya insanların bu topraklara gelmelerinden önce bizler özgür halkların en güçlüsü olduk. Bizlerin egemenliği gökler ve her şeyin üzerindeydi, zira bizler herkesten daha kudretliydik.

"Çağlar önce, insanlar ve cüceler dağlarımıza geldiler ve bir zaman barış içinde yaşadık. Ama gelenekler değişir ve çok geçmeden anlaşmazlıklar başladı. Elfler moredheli bugün Elvandar adı verilen ormandan sürdüler ve insanlarla cüceler ejderlerle savaşa tutuştular.

"Bizler güçlüydük, ama insanlar ormandaki ağaçlar gibidir, sayılamayacak kadar çokturlar. Halkım yavaş yavaş güneye kaçtı ve bu dağlarda son kalan benim. Burada çağlardır yaşadım, çünkü yuvamdan ayrılmak istemedim.

"Büyü yoluyla bu hazineyi arayanları döndürebiliyor, sanatları yüzünden zihinlerini bulandıramadıklarımı ise öldürüyordum. Öldürmekten usandım ve daha fazla can almamaya yemin ettim, moredhel gibi menfur olanları bile. Bu yüzden onları uzaklara gönderdim ve bu yüzden çocuğa yardım ettim, zira o zarar görmeyi hak etmiyordu."

Dolgan ejderhayı inceledi. "Sana teşekkür ederim, Rhuagh."

"Teşekkürünü hoşnutlukla karşılıyorum, Gri Kuleler diyarından Dolgan. Gelmenden de mutluyum. Çocuğu ancak kısa bir süre daha barındırabilirdim, zira Tomas’ı yanıma büyü sanatını kullanarak, ölüm nöbetimi tutsun diye çağırdım."

"Ne?" diye bağırdı Tomas.

"Ejderhalara ölecekleri ânı bilme yetisi bahşedilmiştir, Tomas. Benim ölümüm yaklaşıyor. Kendi halkımın ölçüsüne göre bile yaşlıyım ve dolu dolu yaşadım. Böyle olmasından hoşnutum: Bizim yolumuz böyledir."

Dolgan sıkıntılı görünüyordu. "Yine de burada oturup bunları söylemeni dinlemek bana tuhaf geliyor."

"Neden, cüce? Senin halkından biri öldüğünde ne kadar uzun değil, ne kadar iyi yaşadığına bakıldığı doğru değil midir?"

"Bu dediğin doğru."

"Öyleyse ölüm anının bilinmesi ya da bilinmemesi niye önemli olsun ki? İkisi de aynı şeydir. Türümdekilerin ümit edebileceği her şeye sahip oldum: sağlığa, eşlere, çocuklara, zenginliklere ve saire. İstediğim her şey bunlardan ibaretti ve onlara sahip oldum."

"Neyi istediğini bilmek bilgelik ifadesidir, istediğini elde ettiğin zamanı bilmek de daha da büyük bir bilgeliktir," dedi Dolgan.

"Doğru. Elde edilemez olduğu zamanı bilmek ondan da büyük bir bilgeliktir, zira o zaman çabalamak ahmaklıktır. Ölüm nöbeti tutmak halkımın geleneğidir, ama çağırabileceğim kadar yakında, kendi halkımdan kimse yok. Gitmeden önce ölümü beklemeni rica ediyorum. Bunu yapar mısın?"

Dolgan Tomas’a baktı, o da kabul ettiğini belirtir bir şekilde başını aşağı yukarı salladı. "Pekâlâ, ejder, bunu yapacağız, yüreğimize mutluluk veren bir şey olmasa da."

Ejder gözlerini kapadı; Tomas ile Dolgan gözlerin şişerek kapanmakta olduklarını görebiliyordu. "Sağ ol, Dolgan ve sen de, Tomas."

Ejderha yattı ve onlara yaşamını anlattı, Midkemia göklerinde uçuşlarını, kaplanların şehirlerde yaşadığı uzak ülkeleri ve kartalların konuşabildiği dağları. Gecenin ilerleyen saatlerine kadar hayret ve hayranlık verici öyküler anlatıldı.

Sesi çatallanmaya başlayınca Rhuagh, "Bir defasında bu yere bir insan, sanatı kudretli bir büyücü gelmişti. Buradan büyü yoluyla uzaklaştırılamıyordu, onu öldüremiyordum da. Tam üç gün savaştık, onun sanatı benimkine karşıydı ve bittiğinde bana galebe çalmıştı. Beni öldüreceğini ve hazinelerimi yanında götüreceğini sandım, ama bunun yerine yanımda kaldı, zira tek düşüncesi büyümü öğrenmekti, ben öldüğümde yitip gitmesin diye."

Tomas hayretler içinde oturuyordu, zira Pug’dan büyü hakkında öğrendiği pek az şey olmasına rağmen, bunun muhteşem bir şey olduğunu düşünüyordu. Zihninin gözünde devlerin savaşını ve iş başındaki büyük erkleri görebiliyordu.

"Yanında tuhaf bir yaratık vardı, bu yaratık gobline çok benzemesine rağmen dik duruyordu ve hatları daha inceydi. Üç yıl benimle kaldı, hizmetkârı ise gelip gitti. Öğretebileceğim ne varsa öğrendi, çünkü ondan bir şeyi esirgeyemedim. Ama o beni eğitti de ve bilgeliği beni avuttu. Ne kadar bayağı olursa olsun yaşama saygı duymayı ondan öğrendim ve bana gelen tüm canları bağışlamaya yemin ettim. O da başkalarının elinde acı çekmişti, benim de insanlarla olan savaşlarımda değer verdiğim pek çok şeyi kaybederek çektiğim gibi. Bu adam yürekteki ve zihindeki yaraları iyileştirme sanatına mazhardı ve yanımdan ayrıldığında kendimi yenik değil, muzaffer hissettim." Durup yutkundu; Tomas kelimelerinin artık güçlükle çıktığını görebiliyordu. "Ölüm nöbetimi bir ejderha tutamayacaksa, onun burada oturmasını yeğlerdim, çocuğum, çünkü o senin türünden dost sayacağım ilk kişiydi."

"O kimdi, Rhuagh?" diye sordu Tomas.

"Adına Macros deniyordu."

Dolgan’ın düşünceli bir hali vardı. "Adını duydum, sanatı son derece kudretli bir büyücü. Doğuda bir yerlerde yaşamış, neredeyse bir efsane."

"O bir efsane değil, Dolgan," dedi Rhuagh boğuk bir sesle. "Ancak ölmüş olabilir, çünkü benimle yaşadığı zamanın üzerinden çağlar geçti." Ejderha durdu. "Zamanım artık yaklaşıyor, bu yüzden bitirmem gerek. Senden bir ricam var, cüce." Başını hafifçe oynattı ve, "Şuradaki kutuda büyücünün bu an kullanılmak üzere verdiği bir armağan var. Büyüyle biçimlendirilmiş bir çubuk. Macros bunu öldüğümde ardımda leş yiyenlerin didikleyeceği kemikler kalmasın diye bıraktı. Onu buraya getirir misin?" dedi.

Dolgan işaret edilen sandığın yanına gitti. Açtığında mavi kadife kumaşın üzerinde duran siyah, madeni bir çubuk buldu. Çubuğu eline aldı ve boyuna göre şaşırtıcı derecede ağır olduğunu gördü. Çubuğu ejderhaya taşıdı.

Ejderha konuştuğunda, dili şişmiş olduğundan, sözcükleri güçlükle anlaşılıyordu. "Bir an sonra çubuğu bana değdir, Dolgan, çünkü sonum gelmiş olacak."

"Peki," dedi Dolgan, "ancak sonunu görmek bana hiç mutluluk vermeyecek, ejderha."

"Bundan önce söyleyeceğim son bir şey var. Diğer kutunun yanında senin için bir hediye var, cüce. Burada canının çektiği diğer her şeyi alabilirsin, zira hiçbiri işime yaramaz. Ama bu salonda bulunanlar arasında, senin almanı istediğim şey kutunun içindeki." Başını Tomas’a çevirmeye çalıştı, ama başaramadı. "Tomas, son anlarımı benimle paylaştığın için sana teşekkür ederim. Kutuda cücenin hediyesinin yanında senin için de bir hediye var. Sen de başka ne istersen al, çünkü yüreğinde iyilik var." Derin bir nefes aldı ve Tomas bu nefesin ejderhanın gırtlağında hırıldadığını duydu. "Şimdi, Dolgan."

Dolgan çubuğu uzattı ve ejderin kafasına hafifçe dokundurdu. Önce hiçbir şey olmadı. Rhuagh usulca, "Macros’un son armağanıydı," dedi.

Birden ejderhanın çevresinde yumuşak, altın renkli bir ışık oluşmaya başladı. Ölüm ezgisi salonun duvarlarında yankılanırken hafif bir uğultu duyuldu. Işık giderek parlak bir hal alır ve enerji kazanarak nabız gibi atmaya başlarken ses yükseldi. Tomas ile Dolgan Rhuagh’ın pullarındaki solgun lekelerin silinmesini izlediler. Postu altın ışıklarla parıldıyordu ve gözlerindeki perde kalkmaya başladı. Başını ağır ağır kaldırdı ve etrafındaki salonu yeniden görebildiğini anladılar. Göğsü dimdikti ve kanatları havalanarak altındaki gümüşî parıltıyı ortaya serdi. Sararmış dişleri parlak beyaz bir renge büründüler ve dimdik doğrulup, başını havaya kaldırırken rengi atmış siyah renkteki pençeleri cilalanmış abanoz gibi parıldadı.

Dolgan usulca, "Bu benim gördüğüm en muhteşem manzara," dedi.

Rhuagh gençliğindeki gücünün görüntüsüne yeniden bürünürken ışığın yoğunluğu yavaşça arttı. Tüm, ihtişamlı boyunca dimdik doğruldu, sorgucunda gümüş ışıklar oynaşıyordu. Ejderha genç, çevik bir hareketle başını geriye attı ve bir haykırışla yüksek, kemerli tavana doğru güçlü bir ateş rüzgârı savurdu. Yüz trompeti andıran bir kükremeyle, "Sağ ol, Macros. Gerçekten de prenslere yaraşır bir armağan bu," diye bağırdı.

Derken tuhaf bir biçimde tınılı olan gümlemenin tonu değişerek daha sürekli, daha yüksek bir hal aldı. Bir an hem Dolgan hem de Tomas nabız gibi atan tonların arasından bir sesin, derin, uğuldayan bir yankıyla, "Bir şey değil, dostum," dediğini duyduklarını sandılar.

Tomas yüzünde ıslaklık hissederek dokundu. Ejderhanın saf güzelliğinin karşısında dökülüveren mutluluk gözyaşları yüzünden oluk oluk akıyordu. Ejderhanın koca, altın kanatları, havaya atılarak uçmaya başlayacakmış gibi açıldı. Titreşen ışık o kadar parlak bir hal aldı ki, Tomas ile Dolgan, gözlerini görüntüden ayıramasalar da, bakmaya dayanamaz oldular. Odadaki ses öyle tiz bir notaya ulaşmıştı ki, tavandan başlarına toz iniyordu ve zeminin sallandığını hissedebiliyorlardı. Ejderha kanatlarını açarak kendisini havaya attı, sonra kör edici bir soğuk ışık çakışıyla ortadan kayboldu. Oda birden eskisi gibiydi ve ses yok olmuştu.

Ejderin kaybolmasından sonra mağaranın boşluğu rahatsız edici geliyordu ve Tomas cüceye baktı. "Gidelim, Dolgan. Kalmak istemiyorum."

Dolgan düşünceli görünüyordu. "Peki. Ben de kalmayı istemiyorum. Yine de ejderhanın armağanları meselesi var hâlâ." Ejderhanın belirttiği kutuya gidip açtı.

Dolgan’ın gözleri, içeri uzanıp bir cüce tokmağı çekerken faltaşı gibi açıldı. Tokmağı gözlerinin önünde tuttu ve saygıyla inceledi. Tokmağın başı meşale aydınlığında mavimsi ışıklarla parlayan gümüşî bir madenden yapılmıştı. Yan tarafına cüce simgeleri kazınmıştı. Sapı, kakmalı meşe ağacındandı ve üzerinde boylu boyunca şerit testeresiyle yapılmış süsler vardı. Parlatılmıştı ve cilanın altından ahşabın derin, zengin damarları görülebiliyordu. Dolgan usulca," Bu Tholin’in Şahmerdanı. Uzun zaman önce halkımdan alınmıştı. Dönüşü Batı’nın dört bir yanındaki cüce salonlarını neşeye boğacak. Bu çağlar önce yitirdiğimiz, son kralımızın simgesidir," dedi.

Tomas bakmak için yakına geldi ve kutuda başka bir şey daha olduğunu gördü. Dolgan’ın yanından uzandı ve beyaz kumaştan büyük bir bohçayı çekti. Bohçayı açtı ve kumaşın ön tarafında altın bir ejderha süslemesi olan beyaz bir kısa pelerin olduğunu gördü. İçinde, aynı armayı taşıyan bir kalkanla altın bir miğfer vardı. En muhteşemiyse beyaz bir kabzası olan altın bir kılıçtı. Kını fildişini andıran, ancak metal gibi, daha güçlü olan pürüzsüz, beyaz bir maddeden yapılmıştı. Bohçanın altında, hayranlık dolu bir "Ah!" nidasıyla çıkardığı, altından bir zincir zırh yatıyordu.

Dolgan onu izledi ve, "Al onları, evlat. Ejder senin armağanın olduğunu söylemişti," dedi.

"Bunlar bana göre fazlasıyla değerli, Dolgan. Bunlar bir prense ya da krala ait."

"Önceki sahiplerinin işine pek yaramayacaklarını düşünüyorum, delikanlı. Gönül rızasıyla verildiler ve sen istediğini yapabilirsin, ancak onlarda özel bir yan olmalı, aksi halde şahmerdanın yanında kutuya konulmazlardı. Tholin’in şahmerdanı, bu dağlardaki en eski maden olan kadim Mac Cadman Alair ocaklarında tavlanmış bir erk silahıdır. Varaklı zırh ile kılıcın da öyle olması muhtemel. Sana gelmelerinin bir amacı olabilir."

Tomas bir an düşündü, sonra dış cüppesini hızla çekti. Tuniği cepken sayılmazdı, ama altın zırh ondan daha iri yarı biri için yapıldığından, üzerinden kolaylıkla geçti. Kısa pelerini üzerine çekti ve miğferi başına yerleştirdi. Kılıçla kalkanı eline alarak Dolgan’ın önüne dikildi, "Aptal görünüyor muyum?"

Cüce onu yakından inceledi. "Biraz büyükler, ama büyüyünce sana tam olurlar, şüphesiz." Çocuğun bir elinde kılıcı, diğerinde kalkanı tutarak duruşunda bir şey gördüğünü sandı. "Yo, Tomas, aptal görünmüyorsun. Belki rahat değilsin, ama aptal da değilsin. Bunlar ihtişamlı şeyler ve sanırım, zamanla onları giyilmeleri amaçlanan şekilde giyeceksin."

Tomas başıyla onayladı, cüppesini aldı ve kılıcını kaldırarak kapıya doğru döndü. Zırh şaşırtıcı derecede hafif, Crydee’de giydiğinden çok daha hafifti. Çocuk, "Başka bir şey almak içimden gelmiyor, Dolgan. Sanırım bu kulağa tuhaf geliyor," dedi.

Dolgan yürüyerek yanına geldi. "Yo, evlat, ben de ejderhanın hazinesinden başka bir şey almak istemiyorum." Gerisindeki salona bir bakış attıktan sonra, "Gerçi ileriki gecelerde bunun akıllıca bir şey olduğundan kuşku duyacağım. Bir gün dönebilirim, ama bundan şüpheliyim. Şimdi, eve giden bir yol bulalım," diye ekledi. Yola çıktılar ve çok geçmeden Dolgan’ın iyi tanıdığı, onları yüzeye çıkaran tünellerdeydiler.

Dolgan sessiz bir uyarıyla Tomas’ın kolunu kavradı. Çocuk konuşmamayı akıl etti. Aynı zamanda tayfın önceki günkü saldırısından önce hissettiği telâşı hissediyordu. Ama bu defakini neredeyse bedenen hissedebiliyordu. Yaşayan ölü yaratık yakınlardaydı. Tomas meşaleyi yere koyarak söndürdü. Gözleri hayretle büyüdü, zira beklediği karanlığı görmek yerine, cücenin öne ağır ağır ilerleyen siluetini hayal meyal görebiliyordu. Düşünmeden, "Dolgan-" dedi.

Cüce arkasını döndü ve sırtında aniden siyah bir şekil belirdi. Tomas, "Arkanda!" diye bağırdı.

Dolgan tayfla yüzleşmek üzere dönerken kalkanıyla Tholin’in şahmerdanını gayrı ihtiyari çekti. Yaşayan ölü yaratık cüceye bir darbe indirdi ve Dolgan’ı kurtaran yalnızca savaşta pişmiş refleksleri ile cücelere özgü, karanlıkta hareketi sezme yetisi oldu, zira darbeyi demirle kaplanmış kalkanıyla karşılamıştı. Yaratık demire değince öfkeyle uludu. Derken Dolgan atalarının efsanevi silahıyla öne atıldı ve tokmak gövdesine değerken yaratık bir çığlık attı. Tokmağın ucundan mavi-yeşil ışık fışkırdı ve yaratık ızdırap içinde inleyerek geriledi.

Dolgan, "Arkamda kal," diye bağırdı. "Demir onun sinirini bozuyorsa, Tholin’in şahmerdanı acı veriyor. Onu uzaklaştırmayı başarabilirim."

Tomas cüceye itaat etmeye hazırlandı, derken sağ elinin uzanıp kılıcı sol tarafındaki kından kurtardığını hissetti. Üzerine uymayan zırh birden omuzlarına daha rahatça yerleşti ve kalkan kolunda, onu yıllardır taşıyormuşçasına dengelendi. Tomas istemsiz bir şekilde Dolgan’ın arkasına ilerledi, sonra altın kılıcı hazırda tutarak yanından geçti.

Yaratık duraklar gibi oldu, sonra da Tomas’a doğru hareket etti. Tomas kılıcını indirmeye hazırlanarak havaya kaldırdı. Tayf katışıksız dehşet ifade eden bir ses çıkararak arkasını döndü ve kaçtı. Dolgan Tomas’a bir göz attı ve gördüğü bir şey, Tomas kendine gelir gibi olur ve kılıcını yerine kaldırırken tereddüt etmesine neden oldu.

Dolgan meşalenin yanına döndü ve, "Bunu neden yaptın, delikanlı?" dedi.

"Tomas, "Ben... bilmiyorum," dedi. Bir an cücenin talimatlarına itaat etmediği için utanarak, "Ama işe yaradı. Yaratık kaçtı," dedi.

"Evet, işe yaradı," diye kabul etti Dolgan meşalenin kapağını kaldırarak. Işıkta çocuğu inceledi.

Tomas, "Sanırım atalarının tokmağı ona fazla geldi," dedi.

Dolgan hiçbir şey demedi, ama bunun doğru olmadığını biliyordu. Yaratık Tomas’ı beyaz ve altın renkli zırhının içinde görünce korkarak kaçmıştı. Derken cücenin aklına başka bir düşünce geldi. "Oğlum, yaratığın arkamda olduğunu nasıl bilip de beni uyardın?"

"Onu gördüm."

Dolgan dönüp Tomas’a bariz bir hayretle baktı. "Gördün mü? Nasıl? Meşalenin kapağını kapamıştın."

"Bilmiyorum. Gördüm, sadece."

Dolgan meşalenin kapağını yeniden kapadı ve ayağa kalktı. Birkaç metre ileri giderek, "Şimdi neredeyim, delikanlı?" dedi.

Tomas hiç tereddüt etmeden yanına gelip durarak bir elini omzuna koydu. "Buradasın."

"Ne-?" dedi cüce.

Tomas önce miğfere, sonra da kalkana dokundu. "Onların özel olduğunu sen söylemiştin."

"Evet, delikanlı. Ama o kadar da özel olduklarını düşünmemiştim."

Endişelenen çocuk, "Onları çıkarsam mı?" diye sordu.

"Yo, yo." Dolgan meşaleyi yere bırakarak, "Senin neyi görüp neyi göremeyeceğini düşünüp kaygılanmak zorunda kalmazsam daha hızlı hareket edebiliriz," dedi. Sesini neşeli çıkarmaya zorladı. "Ve diyarda bizden iyi iki savaşçı bulunamaz da olsa, o ışıkla varlığımızı ilan etmezsek daha iyi olacak. Ejderhanın moredhelin madenlerimizdeki varlığından bahsetmesi içimi rahatlatmıyor. Bir çete halkımın gazabıyla karşılaşma riskine atılacak kadar cesursa, başkaları da olabilir. Oradaki tayf senin altın kılıcınla benim kadim tokmağım karşısında dehşete kapılmış olabilir, ama yirmi küsur moredhel bu kadar kolay etkilenmeyebilir."

Tomas söyleyecek hiçbir şey bulamadığından, karanlığın içinde ilerlemeye başladılar.

Aceleyle ilerleyen goblin ve Karanlık Kardeşlik grupları yanlarından geçerken üç kez durup gizlendiler. Karanlık gözlem noktalarından, geçenlerin çoğunun yaralı olduğunu ya da topallarken soydaşlarından yardım aldıklarını görebiliyorlardı. Son grup da gittikten sonra Dolgan Tomas’a döndü ve, "Tarihte hiçbir zaman goblinler ile moredhel madenlerimize bu denli kalabalık gruplar halinde girmeye cesaret edememişti. Halkımdan, bu riske atılamayacak kadar korkarlar," dedi.

Tomas, "Hayli hırpalanmış bir halleri var, Dolgan ve yanlarında dişiler ve çocuklar var, üstelik büyük çıkınlar taşıyorlar. Bir şeylerden kaçıyorlar," dedi.

Cüce başıyla onayladı. "Hepsi de Gri Kuleler’deki kuzey vadisi yönünden kaçıp Yeşil Yürek’e doğru ilerliyorlar. Bir şey onları hâlâ güneye doğru sürüyor."

"Tsuraniler mi?"

Dolgan başıyla evetledi. "Benim düşüncem de o şekilde. Haydi gel. En iyisi Caldara’ya elimizden geldiğince çabuk dönmek." Yola çıktılar ve çok geçmeden Dolgan’ın iyi bildiği, onları yüzeye ve eve götüren tünellerdeydiler.

Beş gün sonra Caldara’ya vardıklarında ikisi de bitkin haldeydi. Dağlarda kar yoğundu ve ilerleyişleri yavaştı. Köye yaklaştıklarında muhafızlar tarafından görüldüler ve çok geçmeden köyün tamamı onları karşılamaya geldi.

Köyün uzun salonuna götürüldüler ve Tomas’a bir oda verildi. O kadar yorgundu ki, hemen uykuya daldı; tıknaz cüce bile yorulmuştu. Cüceler ertesi gün köyün büyüklerini meclise toplamayı ve vadiye ulaşan son haberleri tartışmayı kararlaştırdılar.

Tomas uyandığında kurt gibi açtı. Ayağa kalkarak gerindi ve hiçbir tarafının tutulmadığını görerek şaşırdı. Altın zırhı çıkarmadan uykuya dalmıştı ve uyandığında mafsallarıyla kaslarının isyan bayrağını çekmesi gerekirdi. Kapıyı açtı ve adımını bir salona attı. Uzun salonun merkezindeki odaya gelene kadar hiç kimseyi görmedi. Büyük masanın etrafında oturan birkaç cüce vardı, masanın başında da Dolgan oturuyordu. Tomas bunlardan birinin Dolgan’ın oğlu Weylin olduğunu gördü. Dolgan çocuğa bir sandalyeye oturmasını işaret etti ve onu gruba tanıştırdı.

Cücelerin hepsi de Tomas’ı selamladılar, o da nazik yanıtlar verdi. Daha çok masadaki büyük yiyecek şölenine bakıyordu.

Dolgan güldü ve, "Buyur ye, delikanlı; masa doluyken aç durman için bir neden yok," dedi. Tomas bir tabağı sığır eti, peynir ve ekmekle tepeleme doldurdu ve pek kaldıracak gibi olmamasına ve günün daha erken bir saati olmasına rağmen bir maşrapa bira aldı. Tabaktakileri çabucak bitirdi ve onu tasvip etmeyen biri var mı diye etrafına bakınarak ikinci bir porsiyon aldı. Cücelerin çoğu Tomas’ın bilmediği türden, bölgedeki çeşitli köylere kışlık stokların tahsisiyle ilgili bir konuda tartışmaya dalmışlardı.

Dolgan konuşmayı durdurdu ve, "Tomas aramızda olduğuna göre, bence en iyisi şu Tsuranilerden bahsedelim," dedi.

Bunu duyan Tomas’ın kulakları dikildi ve ilgisini tamamen söylenenlere verdi. Dolgan, "Ben devriyeye çıktıktan sonra, Elvandar’dan ve Taş Dağı’ndan ulaklar aldık. Kuzey Geçidi yakınlarında bu yabancılar pek çok gez görülmüş. Taş Dağı’nın güneyindeki tepelerde kamp kurmuşlar," diye devam etti.

Cücelerden biri, "Bizi silah altına çağırmadıkları sürece bu Taş Dağı’nın sorunu," dedi.

Dolgan, "Bu doğru, Orwin, ama geçidin hemen güneyindeki vadiye girip çıktıklarına dair haberler de var. Gelenekler gereği bizim olan arazilere tecavüz ettiler ve bu Gri Kuleler’in sorunudur," dedi.

Kendisine Orwin olarak hitap edilen cüce başıyla onayladı. "Gerçekten de öyle, ama bahara kadar yapabileceğimiz hiçbir şey yok."

Dolgan ayaklarını masaya dayayarak piposunu yaktı. "Bu da doğru. Ama Tsuranilerin de bahara kadar bir şey yapamayacağına şükredebiliriz."

Tomas elinde tutmakta olduğu bir sığır pirzolasını bıraktı. "Tipi vurdu mu?"

Dolgan ona baktı. "Evet, delikanlı, geçitlerin tümü de karla kapandı, zira kışın ilk tipisi dün gece geldi. Buradan hiçbir şey çıkamaz, özellikle de bir ordu..."

Tomas Dolgan’a baktı. "O zaman..."

"Evet. Bu kış süresince bizim konuğumuz olacaksın, zira en dayanıklı ulağımız bile dağlardan geçip Crydee’ye varamaz."

Tomas arkasına yaslandı, zira cücelerin salonunun konforuna rağmen, daha bildik bir ortamda olmayı yeğliyordu. Yine de yapılabilecek hiçbir şey yoktu. Bunu kabullendi ve dikkatini yeniden yemeğine verdi.

11

EFSUNCUNUN ADASI

Bitkin haldeki kafile ayaklarını sürüyerek Bordon’a girdi.

Çevrelerinde geleneksel gri tunikleri, pantolonları ve cüppeleri içindeki Natal Korucuları’ndan bir bölük at sürüyordu. Korucular devriye gezerken şehrin bir mil dışında yolcularla karşılaşmış, hali hazırda da onlara eşlik etmekteydiler. Borric korucuların, bitkin durumdaki yolcuları atlarının terkisine almayı teklif etmemelerine içerlemişti, ama bunu başarıyla gizledi. Bu baldırı çıplak takımının Crydee Dükü ile kafilesi olduğunu anlamak için pek nedenleri yoktu ve debdebeli bir giriş dahi yapsa, Özgür Natal Şehirleri ile Krallık arasındaki ilişkiler pek sıcak sayılmazdı.

Pug Bordon’a hayretle baktı. Krallık standartlarına göre küçük bir şehir, bir liman kasabasından az hallice olmasına rağmen Crydee’den çok daha büyüktü. Nereye baksa, insanlar bilmediği işlerin peşinde koşuşturuyordu, meşgul ve dalgındılar. Bir esnafın ya da pazardaki bir kadının ara sıra attığı bakışlar dışında yolculara pek kulak asan yoktu. Çocuk daha önce hiç bu kadar çok insanı, atı, katırı ve arabayı bir arada görmemişti. Duyularını istila eden bir renk ve ses kargaşasıydı. Korucuların atlarının arkasında havlayan köpekler koşuyor, sinirlenen bineklerin tekmelerinden çevik hareketlerle kaçıyorlardı. Birkaç sokak çocuğu kafileye bağırarak küfür etti, görünüşlerinden anlaşıldığı kadarıyla hepsi de oralara yabancıydı ve yanlarındaki muhafızlara bakılırsa tutsaklardı. Pug bu küstahlıktan biraz rahatsız oldu, ama şehrin yeniliği dikkatini çabucak dağıttı.

Bölgedeki diğer şehirler gibi Bordon’ın da daimi bir ordusu yoktu, bunun yerine efsanevi Kesh Muhafızları’nın soyundan gelen ve batıdaki en iyi biniciler ve iz sürücülerden sayılan Natal Korucuları’ndan oluşan bir sınır karakolunu geçindiriyorlardı. Korucular belanın yaklaştığını önceden haber verebiliyor ve civardaki milislere oraya varmaları için zaman kazandırıyordu. İsmen bağımsız olan korucular, haydutları ve asileri gördükleri yerde öldürme yetkisine sahipti, ama Dük’ün öyküsünü dinledikten ve Martin Longbow’un -iyi tanıdıkları- adını duyduktan sonra devriyenin lideri bu meselenin yerel valilere devredilmesi gerektiğine karar verdi.

Şehir meydanının yakınındaki ufak bir binada bulunan yerel valinin bürosuna götürüldüler. Gözetimi valiye devrederken korucuların tutsaklardan kurtulduklarına ve devriyelerine döndüklerine memnun olmuş gibi bir halleri vardı.

Vali, geniş gövdesini parlak renklerdeki kuşaklarla sarmaya ve parmaklarına iri altın yüzükler takmaya düşkün, tıknaz, esmer bir adamdı. Korucu yüzbaşısı bölüğünün Dük’ün adamlarıyla karşılaşmasını anlatırken siyah, yağlanmış sakalını sıvazladı. Korucular atlarına binip uzaklaşırken vali, Borric’e soğuk bir selam verdi. Dük şehirdeki en büyük gemi simsarı ve Borric’in Özgür Şehirler’deki ticaret vekili olan Talbott Kilrane tarafından beklendiklerini açıkça ifade ettiğinde valinin tavrı aniden değişti. Bürodan valinin şahsi meskenine götürüldüler ve onlara siyah, koyu kahve ikram edildi. Vali hizmetkârlarından birini bir mesajla Kilrane’in evine gönderdi ve Dük’le ara sıra havadan sudan sohbetler ettiği zamanlar dışında, sessizce bekledi.

Kulgan Pug’a doğru eğilip, "Ev sahibimiz kararını vermeden önce rüzgârın ne yönden estiğine bakan cinsten biri; bizlerin tutsak mı, konuk mu olduğumuza karar vermeden önce tacirden haber bekliyor," dedi. Büyücü kıkırdadı. "Büyüdüğünde ufak görevlerdeki memurların dünyanın dört bir yanında aynı olduğunu göreceksin."

Meecham şahsında öfkeli bir fırtına kısa bir süre sonra valinin odasında aniden belirdi, yanında Kilrane’in üst düzey memurlarından biri vardı. Memur hızla bunun gerçekten de Crydee Dükü olduğunu ve evet, Talbott Kilrane tarafından beklendiğini açıkladı. Vali rezilce özür dilemelere koyuldu ve Dük’ün maruz kaldığı rahatsızlığı affedeceğini ümit ettiğini belirtti, ama bu koşullarda acaba anlayış gösterebilir miydi? Tavrı dalkavukçaydı ve gülümsemesi içtenlikten yoksundu.

Borric, evet, çok iyi anladığını belirtti. Daha fazla gecikme olmadan valinin yanından ayrıldılar ve bir grup seyisin atlarla birlikte beklediği dışarıya çıktılar. Çabucak atlara bindiler ve Meecham ile memur onları kasabadan geçirip büyük, gösterişli evlerin bulunduğu, tepe yamacındaki bir topluluğa götürdüler.

Talbott Kilrane’in evi, şehre tepeden bakan en yüksek tepenin üzerine kondurulmuştu. Pug yoldan baktığında demir atmış durumdaki gemileri görebiliyordu. Bunlardan direkleri çıkarılmış, çetin kış mevsiminde kullanılmadıkları açık olan onlarcası orada yatıyordu. Özgür Şehirler’in kuzeyindeki Ylith’e giden birkaç kıyıya yakın seyreden gemi limana temkinlice girip çıkıyordu, ama etraf genelde sessizdi.

Eve vardılar ve alçak bir duvardaki, hizmetkârların koşup atlarını aldıkları açık bir kapıdan girdiler. Atlarından inerlerken ev sahipleri evin geniş kapısından çıkarak yanlarına geldi.

"Hoş geldiniz, Lord Borric, hoş geldiniz," dedi sıska yüzünü bölen sıcak bir gülümsemeyle. Talbott Kilrane, kel kafası, keskin yüz hatları ve ufak, kara gözleriyle insan biçiminde yeniden doğmuş bir akbabaya benziyordu. Bol giysileri sıskalığını gizlemeyi pek başaramıyordu, ama tavrındaki rahatlık ile gözlerindeki ilgi, çirkin çehresini yumuşatıyordu.

Pug adamın görünüşüne rağmen onu sempatik buldu. Adam hizmetkârları, kafile için odalar ile sıcak yemek hazırlamaları için kovaladı. Görevi açıklamaya çalışan Dük’ü dinlemedi. Bir elini kaldırarak, "Daha sonra, Majesteleri. Siz dinlendikten ve yemek yedikten sonra uzun uzadıya konuşabiliriz. Bu gece sizi yemeğe bekleyeceğim, ama şimdi kafileniz için sıcak banyolar ve temiz yataklar var. Odalarınıza sıcak yemek göndereceğim. İyi bir yemek, dinlenme ve temiz giysiler sayesinde kendinizi yeni bir adam gibi hissedeceksiniz. O zaman konuşabiliriz," dedi.

Ellerini çırptı ve onlara odalarını göstermek üzere bir muhafız geldi. Dük ile oğluna ayrı odalar tahsis edilirken Pug ile Kulgan aynı odayı paylaşacaktı. Gardan’a Meecham’ın odası gösterildi ve Dük’ün askerleri hizmetkârların meskenine götürüldü.

Kulgan kendisi bir süre hizmetkârıyla konuşurken Pug’a banyoya önce onun girmesini söyledi. Meecham ile Kulgan toprak ağasının odasına gidince Pug kirli giysilerinden soyundu. Odanın ortasında sıcak ve buharları tüten hoş kokulu suyla dolu, geniş, madeni bir küvet vardı. Küvete ayağını soktu ve çabucak geri çekti. Karda üç gün boyunca yürüdükten sonra, su ona kaynar gelmişti. Ayağını yavaşça yeniden suya soktu ve sıcaklığa alıştığında ağır ağır suya girdi.

Küvetin eğimli sırtından destek alarak arkasına yaslandı. Küvetin iç tarafı sırlıydı ve evindeki tahta küvetlerden sonra bu pürüzsüz, kaygan doku Pug’a yabancı geldi. Tatlı bir sabunla sabunlandı ve saçındaki pisliği yıkadı, sonra da küvetin içinde ayağa kalktı ve durulanmak için başından aşağı bir kova soğuk su döktü.

Kurulandı ve onun için bırakılan temiz gecelik entariyi giydi. Saatin erken olmasına bakmadan kendini sıcak yatağa attı. Son düşüncesi güler yüzlü, kum rengi saçlı çocuk üzerineydi. Pug uykuya dalarken Dolgan’ın arkadaşını bulup bulamadığını merak etti.

Gün içinde bir defa, Kulgan iri bedenini sabunlarken suyun büyük bir hevesle etrafa sıçratılışına eşlik eden isimsiz bir ezginin mırıldanılışına uyandı. Pug gözlerini kapadı ve çabucak yeniden uykuya daldı.

Kulgan onu akşam yemeği için uyandırdığında derin uykudaydı. Tuniği ile pantolonu yıkanmış, gömleğindeki ufak yırtık da onarılmıştı. Çizmeleri parlatılmıştı ve siyah bir ışıltıyla parlıyorlardı. Durup kendisini bir aynada incelerken ilk defa yanaklarında hafif, siyah bir gölge fark etti. Daha da yaklaştı ve bir sakalın ilk belirtilerini gördü.

Kulgan onu izledi ve, "Eh, Pug. Prens Arutha gibi tıraşlı dolaşman için bir ustura getirmelerini söyleyeyim mi? Yoksa muhteşem bir sakal salmak mı istersin?" dedi. Kendi ak sakalını abartılı bir hareketle sıvazladı.

Pug Mac Mordain Cadal’den ayrılışından beri ilk kez gülümsedi. "Sanırım bu konuda endişelenmeyi daha bir süre erteleyebilirim."

Çocuğun moralinin düzelmekte olduğunu görerek memnun olan Kulgan kahkaha attı. Pug’ın Tomas için duyduğu üzüntünün derinliği büyücüyü endişelendirmişti ve çocuğun dayanıklı mizacının yeniden kendisini gösterdiğini gördüğü için rahatlamıştı. Kulgan kapıyı açık tuttu. "Gidelim mi?"

Pug başını eğerek saray reveransı taklidi yaptı ve, "Elbette, usta büyücü. Önce siz?" dedi ve kahkahaya boğuldu.

Crydee kalesindekinin yanında lafı edilemeyecek de olsa, geniş ve aydınlık bir salon olan yemek odasına gittiler. Dük ile Prens Arutha çoktan oturmuştu, Kulgan ile Pug da çabucak masadaki yerlerini aldılar.

Pug ile Kulgan oturduğunda Borric tam da Crydee’deki ve büyük ormandaki olayları anlatmayı bitiriyordu. "Böylece," dedi, "haberin o kadar önemli olduğuna inanıyorum ki, şahsen iletmeyi tercih ettim."

Hizmetkârlar yemek masasının başındakiler için çok çeşitli yemekler getirirken tüccar sandalyesinde arkaya yaslandı. "Lord Borric," dedi Talbott, "adamınız Meecham’ın yanıma ilk gelişinde, sizin namınıza yaptığı istek, sanırım bilginin aktarılma tarzı nedeniyle, biraz muğlaktı." Kulgan’ın Belgan’la temas kurmak için kullanılan büyüden, Belgan’ın da mesajı Meecham’a aktarışından bahsediyordu. "Krondor’a ulaşma arzunuzun kendi halkım için, şu anda olduğunu idrak ettiğim denli hayati önemde olduğunu hiç tahmin etmiyordum." Durdu, sonra devam etti. "Elbette, getirdiğiniz haberler beni telaşlandırdı. Size bir gemi bulmak üzere gemi komisyoncusu görevini yerine getirmeye istekliydim, ancak şimdi sizi kendi gemilerimden biriyle göndermeyi üzerime alacağım." Elinin yanındaki ufak bir çanı alarak çaldı. Bir saniye sonra omuz başında bir hizmetkâr duruyordu. "Kaptan Abram’a haber gönder, Fırtına Kraliçesi’ni hazır etsin. Yarın ikindi vakti sular yükseldiğinde Krondor’a hareket edecek. Sonra daha ayrıntılı talimatlar göndereceğim."

Hizmetkâr eğilerek selam verdikten sonra gitti. "Teşekkür ederim Kilrane Usta. Sizin anlayacağınızı ümit etmiştim, ama bu kadar kısa zamanda bir gemi bulmanızı beklemiyordum."

Tacir doğrudan Borric’e baktı. "Dük Borric, açık konuşayım. Özgür Şehirler ile Krallık arasında pek sevgi yoktur. Ve daha da açık konuşmak gerekirse, conDoin ismi daha da az sevilir. Walinor’u yakıp yıkan ve Natal’i kuşatan sizin büyükbabanızdı. Anca bu şehrin on mil kuzeyinde durdurulabildi ve bunun anısı hâlâ pek çoğumuzun içini sızlatmaktadır. Atalarımız Keshialıdır, ancak doğuştan özgürüz ve fatihlere pek az sevgi besleriz." Dük sandalyesinde kaskatı bir biçimde otururken Kilrane sözlerine devam etti. "Yine de, daha sonra babanızın ve şimdi sizin iyi birer komşu olduğunuzu, Özgür Şehirlerle ticarette adil, hatta zaman zaman cömert davrandığınızı kabul etmek zorundayız. Sizin onurlu bir adam olduğunuza inanıyor ve bu Tsuranilerin muhtemelen aynı sizin söylediğiniz gibi olduğunu anlıyoruz. Düşünceme göre siz mübalağaya düşkün bir adam değilsiniz."

Dük bunu duyunca biraz gevşedi. Talbott bir yudum şarap içtikten sonra konuşmasına devam etti. "Çıkarlarımızın Krallık’tan yana olduğunu anlamazsak aptallık etmiş oluruz, zira tek başımıza çaresiz durumdayız. Sizler gittikten sonra Loncalar ve Tacirler Meclisi’ni toplantıya çağıracak ve bu konuda Krallık’a destek verilmesi gerektiği tezini savunacağım." Gülümsedi ve masadaki herkes gördü ki, o da nüfuzuna ve yetkisine Dük kadar güvenen bir adamdı. "Sanırım meclisin bunun akıllıca olduğunu görmesini sağlamakta güçlük çekmem. Tsurani savaş kadırgasının lafını ettikten ve bizim gemilerimizin böylesi gemilerden oluşan bir filo karşısında ne duruma düşeceği üzerine ufak bir tahmin yürüttükten sonra, ikna olsalar gerektir."

Borric güldü ve elini masaya vurdu. "Usta tacir, servetini kaderin talihli bir aşık oyunuyla kazanmadığın anlaşılıyor. Kurnaz zihnin benim Rahip Tully’ninkinden aşağı kalmaz. Bilgeliğin de öyle. Sana teşekkür ediyorum."

Dük ile tüccar gecenin ilerleyen saatlerine kadar konuşmaya devam ettiler, ama Pug hâlâ yorgundu ve yatağına döndü. Kulgan saatler sonra odaya geldiğinde, çocuğu yüzünde huzurlu bir ifadeyle yatarken buldu.

Fırtına Kraliçesi rüzgârı arkasına almış, yardlarıyla gök yelkenleri gazaba gelmiş, denizde şaklayarak ilerliyordu. Dönen, insanın tenine batan yağmur geceyi öyle karartmıştı ki, uzun direklerinin uçları puslu bir karanlık içinde güvertesinde duranların gözlerinden gizlenmişti.

Kıç güvertesinde insanlar koca, kürk astarlı cüppelerin altında toplaşmış, acı, ıslak soğukta üşümemeye çalışıyorlardı. Son iki hafta zarfında iki kez açık denizlerde yolculuk etmişlerdi, ancak bu uzun süredir karşılaştıkları en kötü havaydı. Gemi armasından bir çığlık yükseldi ve kaptana iki adamın serenden düştüğü haberi yollandı. Dük Borric Kaptan Abram’a, "Yapılabilecek bir şey yok mu?" diye bağırdı.

"Hayır, lordum. Onlar ölü ve aramak mümkün olsa bile ki, değil, aptallık olurdu," diye seslenerek yanıt verdi kaptan, sesi fırtınanın gümbürtüsünü bastırarak.

Yukarıda, tehlikeli gemi armasında, tayfalar nöbet tutuyor, serende toplanan, yaptıkları fazladan ağırlıkla sereni kırma ve gemiyi iş göremez hale getirme tehlikesi yaratan buzları kırıyorlardı. Kaptan Abram bir eliyle küpeşteye tutunmuş, herhangi bir sorun belirtisi arıyordu, tüm gövdesi gemisiyle uyum halindeydi. Yanında baş vuran güvertede yere onun kadar sağlam basamayan Dük ile Kulgan vardı. Alt taraftan yüksek bir gıcırdama, bir çatırtı geldi ve kaptan küfretti.

Birkaç saniye sonra bir denizci önlerinde belirdi. "Kaptan, kalaslarımızdan biri çatladı ve gemi su alıyor."

Kaptan ana güvertede duran ikinci kaptanlardan birine el salladı. "Aşağıya bir ekip gönderip hasar tespiti yap, sonra da rapor ver."

İkinci kaptan çabucak onunla birlikte aşağı inmek üzere dört adam seçti. Kulgan bir dakika kadar transa girdikten sonra, "Kaptan, bu fırtına üç gün daha sürecek," dedi.

Kaptan tanrıların ona verdiği talihe küfretti ve Dük’e, "Gemiyi fırtınada su alırken üç gün daha yürütemem. Demir atıp gövdeyi tamir edecek bir yer bulmam gerekiyor," dedi.

Dük başıyla onayladı ve fırtınanın sesini bastırmak için bağırarak, "Queg’e mi dönüyorsun?" dedi.

Kaptan başını iki yana sallayarak siyah sakalındaki karları ve damlayan suları silkeledi. "Gemiyi rüzgâra karşı Queg’e döndüremem. Efsuncunun Adası açıklarında demir atmamız gerekecek."

Kulgan başını iki yana salladı, ancak bu hareketi diğerleri tarafından fark edilmedi. Büyücü, "Sığınabileceğimiz başka bir yer yok mu?" diye sordu.

Kaptan büyücüye ve Dük’e baktı. "Bu kadar yakında başka bir yer yok. Serenlerden birini kaybetme riskine gireriz. O zaman da, suyla dolup batmasak bile, üç yerine altı gün kaybederiz. Denizler giderek dalgalı bir hal alıyor ve daha fazla adam kaybedebileceğimden korkuyorum." Gemi direğindekilere ve dümencilere bağırarak emirler verdi, onlar da rotayı güneye, Efsuncunun Adası’na doğru çevirdiler.

Kulgan Dük ile birlikte aşağı indi. Sallanan, yükselip alçalan geminin hareketi, merdivenden ve dar koridordan geçişi güçleştiriyordu ve kamaralara doğru giderlerken tıknaz büyücü sağa sola yalpa vuruyordu. Dük oğluyla paylaştığı kamarasına, Kulgan da kendisininkine girdi. Çarpmalar sırasında Gardan, Meecham ile Pug ranzalarında dinlenmeye çalışıyordu. İlk iki gün deniz tuttuğundan, çocuk zorluk çekiyordu. Fırtınalı havalarda güvertede dolaşabilme yeteneğini bir parça edinmişti, ama yine de tüketmek zorunda kaldıkları tuzlanmış domuz etiyle peksimeti bir türlü yiyemiyordu. Denizin taşkınlığı yüzünden, geminin aşçısı her zamanki görevini yerine getirememişti.

Geminin kalasları vuran dalgalara itiraz ederek gıcırdıyordu ve ileriden çalışma ekibinin gövdedeki gediği tamir etmeye çalışırken çıkardığı çekiç seslerini duyabiliyorlardı.

Pug yatağında yuvarlanarak döndü ve Kulgan’a baktı. "Fırtına ne âlemde?"

Meecham bir dirseğinin üzerine yaslanarak doğruldu ve ustasına baktı. Gardan da aynısını yaptı. Kulgan, "Üç gün daha esecek. Bir adanın rüzgâr altı tarafına çekecek ve etkisi azalana kadar orada bekleyeceğiz," dedi.

"Ne adası?" diye sordu Pug.

"Efsuncunun Adası."

Meecham ranzasından fırlayarak başını alçak tavana çarptı. Gardan kahkahasını bastırırken Meecham küfretti ve, "Kara Macros’un adası mı?" diye bağırdı.

Kulgan gemi yüksek bir dalga tepesini aşıp tekrar inişe geçerken kendisini doğrultmak için bir elini kullanarak başıyla onayladı. "Ta kendisi. Bu fikir benim de pek hoşuma gitmedi, ama kaptan gemi için endişeleniyor." Konuyu işaretle sağlamlaştırmak istercesine, gemi gövdesi bir an kaygı verici bir biçimde inleyip gıcırdadı.

"Macros kim?" diye sordu Pug.

Kulgan bir an çocuğun sorusu yüzünden olduğu kadar, ambardaki ekibi dinlediği için bir an düşünceli durdu, sonra da, "Macros büyük bir efsuncudur, Pug. Belki de dünyanın gördüğü en büyük efsuncu," dedi.

"Evet," diye ekledi Meecham, "ve cehennemin en derin muhitinden gelen bir iblisin tohumudur. Sanatları en karasındandır ve Lims-Kragma’nın eli kanlı Rahipleri bile adasına ayak basmaya korkar."

Gardan güldü. "Ölüm tanrıçasının rahiplerinin gözünü korkutacak bir sihirbaz görmedim daha. Kudretli bir bilgin arif olmalı."

"Bunlar sadece birer öykü, Pug," dedi Kulgan. "Onun hakkında asıl bildiğimiz şey, Krallık’ta büyücülerin gördüğü zulüm doruğa ulaştığında, Macros’un bu adaya kaçtığıdır. O günden beri hiç kimse buraya gelip gitmemiştir."

Duyduklarıyla ilgilenen Pug, fırtınanın korkunç gürültüsünü unutarak ranzasında doğruldu. Kulgan’ın yüzü geminin her yalpa vuruşuyla birlikte çılgınca sallanan meşalenin düşürdüğü dans eden gölgeler ve yarı ışıklarla yıkanan yüzünü izledi.

Kulgan, "Macros çok yaşlıdır," diye devam etti. "Hangi hünerle hayatta kaldığını bir kendi bilir, ama üç yüz yıldan uzun süredir hayatta."

Gardan, "Ya da orada aynı adı taşıyan birkaç adam yaşadı," diye burun kıvırdı.

Kulgan başını salladı. "Belki de. Her halükârda, onun hakkında gerçekte bilinen hiçbir şey yok, denizcilerin anlattığı korkunç öyküler dışında. Macros büyünün karanlık yanını icra ediyor bile olsa, şöhretinin belki de yalnız kalmasını sağlayan bir tedbir olarak büyük ölçüde şişirilmiş olduğundan kuşkulanıyorum."

Gövdedeki bir kalasın daha ayrıldığını düşündüren yüksek bir çatırtı onları susturdu. Kamara fırtınayla savruluyordu ve Meecham hepsinin aklında olan şeyi dile getirdi: "Ben de Efsuncunun Adası’na ayak basabileceğimizi ümit ediyorum."

Gemi adanın güney koyuna ağır aksak yanaştı. Gövdedeki hasarı tespit etmek üzere yan tarafa dalgıç indirmek için fırtınanın dinmesini beklemek zorundaydılar.

Kulgan, Pug, Gardan ve Meecham güverteye çıktılar. Yarlar fırtınanın hızını kestiğinden, hava biraz daha yumuşaktı. Pug kaptanla Kulgan’ın durmakta olduğu yere doğru yürüdü. Onların bakışlarını yarların tepesine kadar izledi.

Koyun yükseğinde, günün gri ışığında uzun kulelerinin silueti gökyüzüne vurmuş bir şato duruyordu. Kuleleri göğe bir pençe gibi uzanan, tuhaf bir yerdi. Şato, yüksekte mavi, nabız gibi atan bir ışıkla, yıldırıma yakalanmış ve şato sakinlerince işe koşulmuş gibi parlayan tek bir pencere dışında karanlıktı.

Pug Meecham’ın, "Orada, uçurumun üzerinde. Macros," dediğini duydu.

Üç gün sonra dalgıçlar yüzeye çıktılar ve kaptana hasar tespit raporlarını sundular. Pug, Meecham, Gardan ve Kulgan’la birlikte güvertedeydi. Prens Arutha ile babası kaptanın yanında durmuş, geminin durumu konusundaki hükmü bekliyorlardı. Yukarıda deniz kuşları pike yapıyor, bu sulardaki bir geminin müjdelediği artık ve çöpleri arıyordu. Kış fırtınaları kuşların yetersiz beslenmesini bütünlemeye yaramıyordu ve bir gemi hoş karşılanan bir yemek yeme aracıydı.

Arutha diğerlerinin beklemekte olduğu ana güverteye indi. "Hasarı gidermek bugünün tamamını ve yarının yarısını alacak, ama kaptan geminin Krondor’a varana kadar idare edeceğini düşünüyor. Buradan sonra pek zorluk çekmeyiz, herhalde."

Meecham ile Gardan birbirlerine manalı bakışlar attılar. Bu fırsatı kaçırmak istemeyen Kulgan, "Kıyıya çıkma fırsatımız olacak mı, Majesteleri?" dedi.

Arutha tıraşlı çenesini eldivenli eliyle sıvazladı. "Evet, ama bizi taşımak için bir sandal çıkaracak tek denizci bile yok."

"Bizi mi?" diye sordu büyücü.

Arutha çarpık gülümsemesiyle gülümsedi. "Kamaralar canıma yetti, Kulgan. Bacaklarımı sağlam toprakta açmaya ihtiyacım var. Üstelik, size göz kulak olacak biri olmazsa, günü hiç işiniz olmayan yerlerde dolanarak geçirirsiniz." Pug’ın başını kaldırıp kaleye doğru bakışı büyücünün gözünden kaçmadı.

"O şatodan ve sahilden oraya çıkan yoldan uzak duracağız, kesinlikle. Bu adaya dair öyküler efsuncunun salonlarına girmeye çalışanların başına ancak kötü şeyler geldiğinden bahsediyor."

Arutha denizcilerden birine işaret etti. Bir sandal hazırlandı ve dört adamla çocuk sandala bindiler. Sandal yan tarafa çıkarıldı ve fırtınanın sonrasında hâlâ esmeye devam eden serin rüzgâra rağmen ter döken bir ekip tarafından suya indirildi. Pug uçurumun tepesine atıp durdukları bakışlardan adamların işten ya da hava koşullarından dolayı terlemediklerini anladı.

Arutha onun düşüncelerini okumuş gibi, "Midkemia’da denizcilerden daha boş inançlı bir tür olabilir, ama bunların kim olduğunu sana söyleyemem," dedi.

Gemi suya indiğinde Meecham ile Gardan mataforalardan sarkan ipleri attılar. İki adam hantal hareketlerle kürekleri aldılar ve sahile doğru kürek çekmeye başladılar. Başta kesik kesik, tekleyerek kürek çekiyorlardı, ama Prens’in kınayan bakışları ve birtakım şahısların bir sahil kasabasında yaşamalarına rağmen nasıl kürek çekileceğini bilmemeleri üzerine yaptığı birkaç yorumun üzerine, nihayet sandalın doğru dürüst ilerlemesini sağlamayı başardılar.

Kumlu bir sahile, küçük körfezin yarlarını bölen ufak bir koya çıktılar. Kaleye çıkan, adanın öte taraflarına giden bir başkasıyla birleşen bir patika vardı.

Pug aşağı atladı ve sandalı kıyıya çekmelerine yardım etti. Sandal sahile çıktığında diğerleri de indiler ve bacaklarını açtılar.

Pug’a izleniyorlarmış gibi geldi, ama etrafına her bakışında, tek görebildiği kayalar ve kışı uçurum yüzündeki yarıklarda geçiren birkaç deniz kuşu oldu.

Kulgan ile Prens sahilden yukarı çıkan iki patikayı incelediler. Büyücü efsuncunun kalesinden uzağa çıkan diğer patikaya baktı ve, "Öteki yolu incelemenin pek zararı olmasa gerek. Gidelim mi?" dedi.

Günlerin sıkıntısı ve kapalı kalmışlığı hissettikleri kaygıya baskın çıktı. Arutha başını sertçe salladıktan sonra, patikada önlerine düştü.

Pug Meecham’ın arkasında, en sonda geliyordu. Geniş omuzlu toprak ağası, elini üzerinden ayırmadığı uzun bir kılıçla silahlanmıştı. Pug sapanını hazırda tutuyordu, zira Gardan’ın fırsat bulduğu zaman verdiği derslere rağmen, kılıç kullanmak konusunda kendisini hâlâ rahat hissetmiyordu. Çocuk gözleriyle önlerindeki manzarayı hazmederken dalgınlıkla sapanla oynuyordu.

Yolun üzerinde, kafile yaklaştığı zaman kaçan birkaç su kuşu ve yağmur kuşu kolonisi vardı. Kuşlar viyaklayarak şikâyetlerini belirttiler ve yürüyüşçüler geçene kadar yuvalarının yanında dolandılar, sonra da tepe yamacının kıt konforuna geri döndüler.

Bir tepe sırasının ilkine çıktılar ve kaleden uzağa giden patikanın başka bir tepenin arkasında inişe geçtiği görüldü. Kulgan, "Bu bir yere varıyor olmalı. Devam edelim mi?" dedi. Arutha başıyla onayladı, diğerleri ise hiçbir şey söylemediler. İki alçak tepe sırasının arasında bulunan bir kuytuluktan az hallice olan, küçük bir vadiye gelene dek yolculuklarına devam ettiler. Vadinin tabanında bazı binalar vardı.

Arutha usulca, "Ne diyorsun, Kulgan? Bunlarda birileri yaşıyor mu?" dedi.

Kulgan binaları bir an inceledikten sonra Meecham’a döndü, o da öne çıktı. Toprak eri bakışlarını vadinin tabanından çevredeki tepelere gezdirerek aşağıdaki manzarayı inceledi. "Sanmam. Yemek pişirmek için yakılan ateşlerden çıkan duman veya çalışan insanların sesi yok."

Arutha vadinin tabanına doğru yürüyüşüne yeniden başladı, diğerleri de onu izledi. Meecham bir an dönüp Pug’a baktı, sonra da çocuğun sapanından başka silah taşımadığını fark etti. Toprak ağası kemerinden uzun bir avcı bıçağı çıkardı ve bir şey söylemeden çocuğa verdi. Pug başını kabul anlamında bir kez salladı ve bıçağı sessizlik içinde aldı.

Binaların üzerindeki bir platoya vardıklarında Pug yabancı görünümlü bir ev gördü; ortadaki binanın çevresi geniş bir avlu ve birkaç ek binayla sarılmıştı. Arazinin tamamının çevresinde bir buçuk metreden uzun olmayan, alçak bir duvar vardı.

Tepenin yamacından inerek duvardaki bir kapıya vardılar. Avluda birkaç verimsiz meyve ağacı ve yabani otların sardığı bir bahçe vardı. Ortadaki binanın ön tarafına yakın bir yerde, üzerine üçlü bir yunus heykelinin kondurulduğu bir çeşme bulunuyordu. Çeşmeye yaklaştılar ve heykelin etrafını saran sığ havuzun içinin, eskilikten solmuş ve rengini kaybetmiş çinilerle kaplı olduğunu gördüler. Kulgan çeşmenin yapım üslubunu inceledi. "Bu zekice tasarlanmış. Suyun yunusların ağzından çıkması gerekiyor, sanırım."

Arutha onunla hemfikir oldu. "Kral’ın Rillanon’da gördüğüm çeşmeleri buna benziyor, ancak bundaki zarafet onlarda yok."

Yerde pek az kar vardı, zira anlaşılan korunaklı vadiyle adanın tamamı, en çetin kışlarda bile az kar alıyordu. Ama yine de soğuktu. Pug biraz uzaklaştı ve evi inceledi. Duvarlarında her üç metrede bir pencereleri olan, tek bir kattan oluşuyordu. Karşısında durduğu duvarda iki kanatlı bir kapıya göre bir açıklık olmasına rağmen, kapılar uzun zaman önce menteşelerinden çıkarılmıştı.

"Burada her kim yaşamışsa, belayla karşılaşmayı beklemiyormuş."

Pug dönüp arkasında duran Gardan’ın da eve bakmakta olduğunu gördü. "Gözetleme kulesi yok," diye devam etti Çavuş. "Alçak duvar da savunmadan çok hayvanları bahçelerden uzak tutmaya yararmış gibi görünüyor."

Onlara katılan Meecham Gardan’ın son söylediğini duydu. "Evet, burada savunma pek düşünülmemiş. Burası adadaki en alçak nokta, tepeden aşağı inerken evin arkasından görülen şu ufak pınar dışında." Arkasını dönüp başını kaldırdı ve kuleleri vadiden hâlâ görülebilen kaleye baktı. "Belayı düşünerek inşa ettiğin yer orası. Burası ise," dedi elinin bir hareketiyle alçak binaları işaret ederek, "mücadeleyi bilmeyenler tarafından yapılmış."

Pug uzaklaşırken başıyla onayladı. Gardan ile Meecham farklı bir yöne, terk edilmiş bir ahıra doğru gittiler.

Pug evin arka tarafına geçti ve daha küçük birkaç bina buldu. Bıçağını sağ eliyle kavradı ve en yakındakine girdi. Çatısı çökmüş olduğundan, tavanı göğe açılıyordu. Üç duvarında tahtadan geniş rafları olan ve görünüşte bir depoya benzeyen mekânın zeminine parçalanmış ve solmuş kırmızı kiremitler saçılmıştı. Pug binadaki diğer odaları inceleyip onların da benzer görünümde olduğunu gördü. Binanın tamamı bir tür ardiyeydi.

Yandaki binaya geçti ve geniş bir mutfak buldu. Bir duvara yaslanmış duran, üzerinde aynı anda birkaç tencereyi ısıtacak kadar geniş bir taş fırın vardı, ateşin üzerinde arka taraftaki bir açıklığın üzerinden sarkan bir şiş, bir sığır böğrünü ya da bir kuzuyu taşıyacak kadar büyüktü. Odanın ortasında, sayısız satır ve bıçak darbesinin izlerini taşıyan, devasa bir kasap tezgâhı vardı.

Pug köşede duran, toz ve örümcek ağlarıyla kaplanmış, tuhaf görünümlü bir tunç tencereyi inceledi. Tencereyi çevirdi ve tahta bir kaşık buldu. Başını kaldırdığında, bir an mutfağın dışında birini gördüğünü sandı.

Ağır ağır kapıya yaklaşarak, "Meecham? Gardan?" diye seslendi. Dışarı adımını attığında, ortalıkta kimse yoktu, ama asıl binanın arka kapısının yakınlarında hareket eden bir şey gözüne ilişti.

Arkadaşlarının binaya önceden girmiş olduğunu farz ederek kapıya doğru seğirtti. Asıl binaya girdiğinde, yan koridorlardan birinde ufak bir hareket yakaladı. Bir an durup bu tuhaf eve göz gezdirdi.

Önündeki kapı açık duruyordu, bir zamanlar onu tutan raylarından kurtulmuş bir kapıydı. Kapının arkasında göğe açılan büyük bir orta avluyu görebiliyordu. Ev aslında içi boş, kare şeklindeki bir alandı, kısmi çatının iç tarafı sütunların üzerinde yükseliyordu. Avlunun tam ortasında başka bir çeşmeyle küçük bir bahçe vardı. Dışarıdaki gibi bu çeşme de bakımsız durumdaydı ve bu bahçeyi de yaban otları bürümüştü.

Pug hareket gördüğü hole baktı. Yandaki alçak bir kapıdan geçerek loş bir koridora çıktı. Çatıda yer yer birkaç kiremidin eksik olduğundan ara sıra yukarıdan ışık süzülüyor, çocuğun yolunu bulmasını kolaylaştırıyordu. İki boş odanın yanından geçti, bunların yatak odaları olduğundan şüpheleniyordu.

Bir köşeyi dönüp kendisini tuhaf görünümlü bir odaya açılan kapının önünde buldu ve içeri girdi. Duvarlar, köpüklerde yarı çıplak kadınlar ve erkeklerle oynaşan deniz yaratıklarının resmedildiği çini mozaiklerle kaplıydı. Bu sanat üslubu Pug için yeniydi. Dük’ün salonlarındaki az sayıda duvar halısı ve ondan da az sayıdaki tabloların tümü de gerçeğe son derece yakındı, yumuşak renkler ve ayrıntılarla resmedilmişti. Bu mozaikler ise insanlar ve hayvanları, ayrıntıları vermeden temsil ediyordu.

Yerde havuza benzeyen geniş bir çökelti vardı, önündeki basamaklar aşağı iniyordu. Karşı taraftaki duvardan, havuzun üzerinden sarkan pirinçten bir balık kafası çıkmıştı. Pug odanın neye yaradığını anlayamadı.

Birisi düşüncelerini okumuş gibi, arkasından bir ses, "Burası bir ılıklık," dedi.

Pug döndü ve arkasında duran bir adam gördü. Boyu vasat uzunlukta olan adamın geniş bir alnı ve çukurda, siyah gözleri vardı. Koyu renkli saçlarının şakak kısımlarında aklar olsa da, sakalı gece kadar siyahtı. Sade kumaştan kahverengi bir cüppe giymiş, beline bir urgan bağlamıştı. Sol elinde meşeden, sağlam bir asa tutuyordu. Pug gardını alarak uzun avcı bıçağını çekti.

"Yo, delikanlı, bıçağını indir, sana zarar vermeye niyetim yok." Pug’ı rahatlatan bir biçimde gülümsedi.

Pug bıçağını indirdi ve, "Bu odaya ne dediniz?" dedi.

Adam odaya girerek, "Bir ılıklık," dedi. "Burada havuza borularla ılık su taşınıyordu ve yıkananlar giysilerini çıkarıp şu raflara koyuyordu." Arkadaki duvarda bulunan birtakım rafları işaret etti.

"Yemeğe gelen konuklar burada yıkanırken, hizmetkârlar da onların giysilerini temizleyip kuruturdu."

Pug birine yemeğe gelen konukların onun evinde yıkanması düşüncesini alışılmadık buldu, ama bir şey söylemedi. Adam sözlerine devam etti, "Şu kapının ardında" -havuzun yanındaki bir kapıyı işaret etti- "çok sıcak suyla dolu bir havuz vardı, sıcaklık adı verilen bir odanın içinde. Onun arkasında da adına soğukluk adı verilen bir odada, soğuk suyla dolu bir havuz bulunurdu. Yunak denen dördüncü bir odadaysa, hizmetkârlar yıkananları kokulu yağlarla ovardı. Tenlerini de tahtadan sopalarla keselerdi. O zamanlar sabun kullanmıyorlardı."

Bütün bu farklı yıkanma odaları Pug’ın aklını karıştırmıştı. "Temizlenmek için epey zaman harcıyorlarmış gibi geliyor. Bütün bunlar çok tuhaf."

Adam asasına yaslandı. "Sana öyle geliyor olmalı, Pug. Ancak sanırım bu evi inşa edenler de senin kalendeki salonları tuhaf bulurdu."

Pug irkildi. "Adımı nereden bildiniz?"

Adam yeniden gülümsedi. "Binaya yaklaşırken uzun boylu askerin sana isminle hitap ettiğini duydum. Eski hazineleri aramaya gelmiş korsanlar olmadığınızdan emin olana dek saklanıp sizi izledim. Korsanların çok azı senin kadar genç olduğundan, seninle konuşmanın güvenli olduğuna karar verdim."

Pug adamı inceledi. Adamda sözlerinde gizli anlamlar olduğunu düşündüren bir şey vardı. "Neden benimle konuştunuz?"

Adam boş havuzun kenarına oturdu. Cüppesinin eteği geri çekilmiş, sağlam yapılı çapraz askılı sandallarını ortaya sermişti. "Çoğu zaman yalnızım ve yabancılarla konuşma şansı nadiren sahip olduğum bir şey. Bu yüzden gemine dönmeden önce, beni hiç değilse birkaç dakika ziyaret edip etmeyeceğine bir bakmak istedim."

Pug da oturdu, ama yabancıyla arasına rahat edeceği kadar mesafe koymayı ihmal etmeden. "Burada mı yaşıyorsunuz?"

Adam çevresindeki odaya bakındı. "Yo, ancak uzun zaman önce öyleydi." Sesinde düşünceli bir ton vardı, bu itiraf uzun zaman önce gömdüğü anıları canlandırmış gibi.

"Siz kimsiniz?"

Adam yeniden gülümsedi ve Pug gerginliğinin yok olduğunu hissetti. Tavrında güven veren bir şeyler vardı ve Pug adamın ona zarar vermeye niyetli olmadığını görebiliyordu. "Bana çoğu zaman seyyah, derler, zira çok diyarlar görmüşümdür. Buralarda zaman zaman münzevi olarak tanınırım, böyle yaşadığım için. Beni nasıl istersen öyle çağırabilirsin. Hepsi aynı." Pug ona yakından baktı. "Doğru dürüst bir adınız yok mu?" "Çok, o kadar çok ki, birkaçını unuttum. Doğduğum zaman bana da, sana olduğu gibi bir ad verilmişti, ama kabilemdekiler arasında bu yalnızca baba ve arif-rahip tarafından bilinen bir addır."

Pug bunu düşündü. "Bütün bunlar çok tuhaf, bu ev gibi. Sizin halkınız kimlerdir?"

Seyyah denilen adam güldü, bu iyi huylu bir kıkırdamaydı. "Meraklı bir zihnin var, Pug, sorularla dolu." Bir an durduktan sonra, "Sen ve yol arkadaşların nereden geliyorsunuz? Koydaki gemide Bordon’un Natal bayrağı dalgalanıyor, ama senin aksanın ve giysilerin Krallık’takilere uygun," dedi.

Pug, "Bizler Crydeeliyiz," dedi ve adama yolculuğun kısa bir açıklamasını yaptı. Adam birkaç basit soru sordu ve Pug farkına varmadan onları adaya getiren olayları ve yolculuğun geri kalan kısmı için planlarını tamamıyla anlatmış olduğunu gördü.

Sözlerini bitirdiğinde seyyah, "Bu gerçekten de fevkalade bir hikâye. Dünyalar arasındaki bu buluşma sona ermeden önce daha şaşılacak pek çok şey olacağını sanıyorum," dedi. Pug ona soran bakışlarla baktı. "Anlamıyorum."

Seyyah başını iki yana salladı. "Anlamanı beklemiyorum, Pug. Diyelim ki, ancak olayın sonradan tetkikiyle, katılanları katıldıkları durumdan ayıran bir zaman mesafesi olduğunda anlaşılabilecek bir şeyler oluyor."

Pug dizini kaşıdı. "Kulgan’ın büyünün nasıl işlediğini anlatmaya çalışırkenki hali gibi konuşuyorsunuz."

Seyyah başıyla onayladı. "Yerinde bir kıyaslama. Gerçi bazen büyünün nasıl işlediğini anlamanın yegâne yolu büyüyü işlemektir."

Pug canlandı. "Siz de mi büyücüsünüz?"

Seyyah uzun, siyah sakalını sıvazladı. "Bazıları benim öyle olduğumu düşünmüştür, ama bu konularda Kulgan ile aynı anlayışa sahip olduğumuzdan kuşkuluyum."

Pug’ın yüzünden, söylemese de, bunu yetersiz bir açıklama olarak gördüğü anlaşılıyordu. Seyyah öne eğildi. "Bir iki büyü yapabiliyorum, eğer bu sorunu yanıtlıyorsa, genç Pug." Pug avludan birinin ona adıyla seslendiğini duydu. "Gel," dedi seyyah. "Arkadaşların seni çağırıyor. Gidip onları senin iyi olduğuna dair temin etsek iyi olacak."

Banyo odasından çıktılar ve içteki bahçenin açık avlusunu geçtiler. Bahçeyi evin ön tarafından geniş bir bekleme odası ayırıyordu ve buradan geçerek dışarıya çıktılar. Diğerleri Pug’ın yanında seyyahı görünce, çabucak silahlarını çekerek etraflarına bakındılar. Kulgan ile Prens avluyu geçerek önlerinde durdular. Seyyah silahsız olduğunu belirten evrensel işareti yaparak havaya kaldırdı.

İlk konuşan Prens oldu. "Yanındaki kim, Pug?"

Pug seyyahı tanıttı. "Bize zarar vermek niyetinde değil. Bizim korsan olmadığımıza emin olana kadar gizlenmiş." Bıçağı Meecham’a verdi.

Bu açıklamayı yetersiz bulmuş bile olsa, Arutha bir şey belli etmedi. "Buradaki işin nedir?"

Seyyah asayı sol kolunun büklümüne alarak ellerini iki yana açtı. "Ben burada ikamet ediyorum, Crydee Prensi. Bu sorunun bana daha uygun olduğunu düşünüyorum."

Prens kendisine böyle hitap edildiği için biraz sertleşti, ama gergin geçen bir andan sonra gevşedi. "Öyleyse, haklısın, zira bizler davetsiz misafirleriz. Geminin kasvetli kapalı alanlarından sıkıldığımız için biraz ferahlamak amacıyla buraya geldik. Daha başka bir amacımız yok."

Seyyah başıyla onayladı. "O halde Villa Beata’ya hoş geldiniz."

Kulgan, "Villa Beata nedir?" dedi.

Gezgin sağ eliyle kapsayıcı bir hareket yaptı. "Bu yuvanın adı Villa Beata’dır. Burayı inşa edenlerin lisanında, ’kutlu yuva’ anlamına gelir ve uzun yıllardır da öyleydi. Görebildiğiniz gibi, daha iyi günler görmüştü."

Herkes seyyahın yanında rahatlıyordu, zira onlar da adamın rahat tavırlarına ve dostça gülümsemesine güven duyuyorlardı. Kulgan, "Ya bu tuhaf yeri inşa edenlere ne oldu?" dedi.

"Öldüler... ya da gittiler. Buraya ilk geldiğinde burasının Insula Beata ya da Kutlu Ada olduğunu sanıyorlardı. Dünyalarının tarihini değiştiren korkunç bir savaştan kaçmışlardı." Hatırlamanın verdiği acı çok büyükmüş gibi, kara gözleri bulutlandı. "Büyük bir kral öldü... ya da öldüğü sanıldı, zira bazıları onun dönebileceğini söylüyor. Korkunç ve hazin bir zamandı. Burada huzur içinde yaşamak istediler."

"Onlara ne oldu?" dedi Pug.

Seyyah omuzlarım silkti. "Korsanlar ya da goblinler mi? Hastalık ya da çılgınlık mı? Kim bilebilir ki? Bu yuvayı sizin şimdi gördüğünüz haliyle gördüm ve burada yaşayanlar uzun zaman önce gitmişti."

Arutha, "Tuhaf şeylerden bahsediyorsun seyyah dost. Bunlar hakkında pek bilgim yoktur, ama bu yer uzun zaman önce terk edilmiş görünüyor. Nasıl oluyor da burada yaşayanları tanıyorsun?" dedi.

Seyyah gülümsedi. "Senin tahmin ettiğin kadar uzun zaman önce değildi, Crydee Prensi. Ben de göründüğümden daha yaşlıyım. İyi beslenmekten ve düzenli banyo yapmaktan geliyor."

Meecham tüm bu süre zarfında yabancıyı inceliyordu, zira kıyıya çıkanlar arasında en kuşkucu mizaca sahip olan oydu. "Ya Kara Kişi? Seni rahatsız etmiyor mu?"

Seyyah omzunun üzerinden kalenin tepesine baktı. "Kara Macros mu? Büyücüyle benim zıtlaşmak için pek az sebebimiz var. İşlerine karışmadığım sürece adayı idare etmeme göz yumuyor."

Pug’ın aklından bir şüphe geçti, ama seyyah sözlerine devam ederken bir şey söylemedi. "Böylesine kudretli ve dehşetli bir büyücünün basit bir münzeviden korkması için pek bir neden olmadığını eminim siz de kabul edersiniz." Öne eğildi ve bir sırrı açarmış gibi bir ses tonuyla ekledi, "Üstelik, şöhretinin büyük ölçüde şişirildiğini ve abartıldığını düşünüyorum, davetsiz misafirleri uzak tutmak için. Ona atfedilen hünerlere sahip olduğundan kuşkuluyum."

Arutha, "O zaman belki de bu efsuncuyu ziyaret etmeliyiz," dedi.

Münzevi Prens’e baktı. "Şatoda hoş karşılanacağınızı sanmam. Efsuncu çoğu zaman işiyle meşgûldür ve işinin bölünmesini pek sevmez. Bazılarının hayalinde canlandırdığı gibi dünyadaki tüm kötülüklerin efsanevi mimarı olmayabilir, ama yine de insanı ziyaret ettiğine pişman edecek kadar sorun çıkarabilir. Genelde arkadaşlığı pek iyi sayılmaz." Sözcüklerinde hafif, alaylı bir nüktedanlık vardı.

Arutha etrafına bakındı ve, "Sanırım görüp görebileceğimiz tüm ilginç şeyleri gördük. Belki de gemiye dönsek iyi olacak," dedi.

Hiç kimse karşı çıkmayınca Prens, "Ya sen, seyyah dost?" dedi.

Yabancı ellerini yana açtı. "Ben yalnız kalma alışkanlığımı devam ettireceğim, Majesteleri. Bu ufak ziyaretten keyif aldım, Çocuğun dışarıdaki dünyada olup bitenlere dair verdiği haberlerden de, ancak beni yarın burada aramanız durumunda, bulacağınızdan şüpheliyim."

Ondan daha fazla bilgi çıkmayacağı belliydi ve Arutha adamın muğlak yanıtları karşısında sinirlendiğini fark etmişti. "O zaman sana hoşça kal, diyoruz, seyyah. Tanrılar seni esirgesin."

"Sizi de, Crydee Prensi."

Oradan gitmek üzere döndüklerinde Pug bileğine bir şeyin dolandığını hissetti ve Kulgan’ın üzerine kapaklandı. İkisi de düğüm halinde yere indiler ve seyyah çocuğun ayağa kalkmasına yardım etti. Meecham ile Gardan tıknaz büyücüye destek verip onu ayağa kaldırdılar. Kulgan ağırlığını ayağına verdi ve düşecek gibi oldu. Arutha ile Meecham onu kavradılar. Seyyah, "Anlaşılan bileğin burkulmuş, büyücü dostum. Al," dedi. Asasını uzattı. "Asam dayanıklı meşe odunundan yapılmadır ve gemiye dönerken ağırlığına dayanacaktır."

Kulgan kendisine sunulan asayı aldı ve ağırlığını ona verdi. Deney kabilinden bir adım attı ve asa yardımıyla yolu gidebileceğini gördü. "Teşekkür ederim, ama ya sen?"

Yabancı omuzlarını silkti. "Basit bir asa, yerine kolaylıkla yenisi konulabilir, büyücü dostum. Belki bir gün onu geri alma fırsatına sahip olurum."

"Onu o gün için saklayacağım."

Seyyah, "İyi. Öyleyse, o zamana dek, tekrar hoşçakalın," diyerek arkasını döndü.

Dönüp binaya girmesini izledikten sonra yüzlerinde şaşkınlık ifadeleriyle birbirlerine baktılar. İlk konuşan Arutha oldu. "Tuhaf bir adam bu seyyah."

Kulgan başıyla onayladı. "Bildiğinizden daha tuhaf, Prensim. Yanımızdan ayrıldığında bir efsunun etkisini kaybettiğini hissettim, adeta çevresindeki herkesin ona güvenmesini sağlayan bir büyü taşıyor."

Pug Kulgan’a döndü. "Ona bir sürü soru sormak istedim, ama bir türlü soramadım."

Meecham, "Evet, ben de böyle hissettim," dedi.

Gardan, "Aklımda bir düşünce var. Sanırım efsuncunun kendisiyle konuştuk," dedi.

Pug, "Benim düşüncem de öyle," dedi.

Kulgan asaya yaslandı ve, "Belki de. Öyle ise, kimliğini gizlemek için kendisine özgü nedenleri olmalı," dedi. Yukarı çıkarak villadan uzaklaşan patikada ağır ağır yürürken bunu konuştular.

Teknenin demirli olduğu koya vardıklarında Pug bir şeyin göğsüne süründüğünü hissetti. Elini tuniğinin içine uzattı ve ufak bir katlanmış parşömen parçası buldu. Bulduğu şeyi şaşırarak çekti. Hatırladığı kadarıyla bunu almamıştı. Ayağa kalkmasına yardım ederken seyyah bunu Pug’ın gömleğinin içine atmış olmalıydı.

Kulgan tekneye doğru ilerlemeye başlarken arkasına baktı ve Pug’ın yüzündeki ifadeyi görerek, "Elinde ne var?" dedi.

Pug parşömeni ona uzatırken diğerleri de büyücünün etrafını sardılar. Kulgan parşömeni açtı. Okudu ve yüzünden hayret dolu bir ifade geçti. Bir kez daha, yüksek sesle okudu. "Yüreklerinde kötülük taşımadan gelenlere kucak açarım. Gelecek günlerde karşılaşmamızın tesadüf olmadığını anlayacaksınız. Tekrar görüşene dek, münzevinin asasını bir dostluk ve iyi niyet nişanesi olarak saklayın. Belirlenen güne kadar beni aramayın, zira bu da önceden taktir edilmiştir. Macros."

Kulgan mesajı Pug’a geri verdi, o da okudu. "O zaman münzevi Macros’muş!"

Meecham sakalını sıvazladı. "Bu benim kavrayışımı aşan bir şey."

Kulgan başını kaldırıp, ışıkların hâlâ bir penceresinde yanıp söndüğü kaleye baktı. "Benimkini de aşıyor, eski dostum. Ama her ne anlama geliyor olursa olsun, efsuncunun bizim iyiliğimizi istediğini düşünüyorum ve bence bu iyi bir şey."

Gemiye döndüler ve kamaralarına çekildiler. Gece boyunca dinlendikten sonra, geminin öğle vakti sular yükselince hareket etmeye hazır olduğunu öğrendiler. Yelkenlerini açtıklarında onları, mevsime göre çok hafif esen, doğrudan Krondor’a götüren meltemler selamladı.

12

MECLİSLER

Pug huzursuzdu.

Oturmuş, Prens’in Krondor’daki sarayının pencerelerinin birinden dışarı bakıyordu. Dışarıda, üç gündür olduğu gibi, kar yağıyordu. Dük ile Arutha, Krondor Prensi’yle her gün görüşüyordu. İlk gün Pug Tsurani gemisini buluşu hakkındaki öyküsünü anlatmış, sonra salıverilmişti. Bu sıkıntılı görüşmeyi hatırlıyordu.

Prens’in genç, canlı ve sağlıklı bir adam olmasa da, otuzlu yaşlarını süren biri olduğunu görerek şaşırmıştı. Krondorlu Erland, Pug’ın anlattıklarını sabırla dinleyerek, çocuğun Kral’ın tahtının yasal vârisinin huzuruna çıkarkenki huzursuzluğunu azaltan, düşünceli bir adamdı. Gözleri Pug’a güven vererek, anlayışla bakıyordu, çekingen çocukların huzuruna çıkması sık sık olan bir şeymiş gibi. Pug’ın anlatısını dinledikten sonra kısa bir süre Pug’la, dersleri ve tesadüfen asalet mertebesine yükselişi gibi ufak konular üzerine, bunlar ülkesi için önemli konularmışçasına sohbet etmişti.

Pug Prens Erland’dan hoşlandığına karar verdi. Krallık’taki ikinci en kudretli, Batı’daki tek ve en güçlü adam olan Prens, içten ve dost canlısı biriydi ve önemsiz konuğunun rahatıyla ilgileniyordu.

Sarayın ihtişamına hâlâ alışamamış olan Pug odaya göz gezdirdi. Bu ufak oda bile zengin bir şekilde döşenmişti, uyku minderi yerine direkli bir yatak vardı. Pug daha önce hiç yatakta uyumamıştı ve derin, yumuşak, kuş tüyü şiltede rahat etmek ona zor geldi. Odanın köşesinde, içinde tüm hayatı boyunca giyebileceğini sandığından çok giysi bulunan bir dolap vardı; giysilerin tümü de pahalı bir dokuma ve iyi terzilik eseriydi ve tümü de görünürde onun bedenine uygundu. Kulgan bunun Prens’ten bir armağan olduğunu söylemişti.

Bu odanın sessizliği Pug’a Kulgan ile diğerlerini ne kadar az gördüğünü hatırlattı. Gardan ile askerleri o sabah babasının Prens Lyam’a gönderdiği bir yığın mesajla birlikte yola çıkmışlar, Meecham ise saray muhafızlarının yanına yerleştirilmişti. Kulgan çoğu zaman toplantılara dahil olduğundan Pug’ın kendi başına kalacak bir sürü zamanı oluyordu. Yanında kitapları olmasını diliyordu, zira o zaman hiç değilse bu zamanı yerinde kullanabilirdi. Krondor’a varışından beri yapacak pek az işi olmuştu.

Pug en az bir kez Tomas’ın bu yerin -görünüşte taştan çok cam ve büyüden inşa edilmiş gibiydi- ve içindeki insanların yeniliğine ne kadar bayılacağını düşünmüştü. Kaybettiği arkadaşını düşünüyor, Dolgan’ın her nasılsa onu bulduğunu ümit ediyor, ama buna inanmıyordu. Onu yitirmenin acısı artık donuk bir sızıydı, ama yine de ağrılıydı. Geçen aydan sonra bile kendisini Tomas’ı yakınlarda görmeyi ümit ederek dönerken yakalıyordu.

Daha fazla boş boş oturmak istemeyen Pug kapıyı açtı ve Prens’in sarayının doğu kanadı boyunca uzanan hole baktı. Yeknesaklığı bölecek tanıdık bir yüz görmek umuduyla aceleyle holde ilerledi.

Aksi yöne giden bir muhafız yanından geçti ve onu selamladı. Pug hâlâ ne zaman yanından bir muhafız geçse selamlanma fikrine alışamamıştı, ancak Dük’ün kafilesinin bir üyesi sıfatıyla ve Toprak Beyi unvanı nedeniyle ev personeli tarafından şeref payesinin gerektirdiği saygıyı görüyordu.

Daha ufak bir hole ulaştığında, keşfe çıkmaya karar verdi. İki yön de diğerinin aynı, diye düşündü. Prens ona sarayda dolaşabileceğini bizzat kendisi söylemişti, ama Pug haddini aşmak konusunda çekingen davranıyordu. Şimdiyse sıkıntı onu serüvene ya da bu koşullar altında olabildiği kadarıyla serüven aramaya yöneltmişti.

Pug saray bahçesini farklı bir açıdan gören bir pencerenin yanında ufak bir girinti buldu. Pug pencerenin pervazına oturdu. Saray duvarlarının ardında Krondor limanı aşağıda, beyaz bir örtüye bürünmüş oyuncak bir şehir gibi görünüyordu. Binaların çoğunun bacasından tüten duman, şehirdeki yegâne yaşam belirtisiydi. Limandaki gemiler birer minyatüre benziyor, demir atmış, yelken açabilecekleri daha elverişli hava koşullarını bekliyorlardı.

Arkasından gelen hafif bir ses Pug’ı daldığı düşüncelerden kopardı. "Sen Prens Arutha mısın?"

Arkasında altı yedi yaşlarında, iri, yeşil gözleri ve gümüş rengi bir fileye toplanmış koyu, kızıl kahve saçları olan bir kız çocuğu duruyordu. Elbisesi sade, ama güzeldi, kollarına beyaz danteller dikilmiş kırmızı kumaştan dikilmişti. Yüzü sevimliydi, ama ona komik bir ciddiyet katan derin bir konsantrasyon ifadesi taşıyordu.

Pug bir an durakladı, sonra, "Hayır, benim adım Pug. Prens’le birlikte geldim," dedi.

Kız hayal kırıklığını gizlemeye çalışmadı. Omuzlarını silkerek gelip Pug’ın yanına oturdu. Başını kaldırıp Pug’a aynı ciddi ifadeyle baktı ve, "Senin Prens olmanı ümit ediyordum, çünkü siz Salador’a gitmek üzere buradan ayrılmadan önce onu bir görmek istiyordum," dedi.

Pug donuk bir sesle, "Salador," dedi. Yolculuğun Prens’e yapılan ziyaretle sona ereceğini ümit etmişti. Son zamanlarda Carline’i düşünür olmuştu.

"Evet. Babam hepinizin hemen Salador’a gitmek üzere yola çıkacağınızı, oradan da bir gemiye binip Kral’ı görmeye gideceğinizi söylüyor."

"Senin baban kim?"

"Prens, şapşal. Sen hiçbir şey bilmez misin?"

"Bilmiyorum galiba." Pug kıza baktı ve eli kulağında bir başka Carline gördü. "Sen Prenses Anita olmalısın."

"Elbette. Üstelik ben gerçek bir prensesim. Bir dükün kızı değil, bir prensin kızıyım. Babam istese kral olurdu, ama istemedi. Olsaydı, ben de bir gün kraliçe olurdum. Ama olmayacağım. Sen ne iş yapıyorsun?"

Herhangi bir girizgâh olmadan aniden gelen soru Pug’ı hazırlıksız yakaladı. Çocuğun gevezelikleri çok usandırıcı değildi ve pencerenin dışındaki manzarayla daha çok ilgilendiğinden onu pek dinlemiyordu.

Tereddüt ettikten sonra, "Dük’ün büyücüsünün yanında çırağım," dedi.

Prenses’in gözleri yusyuvarlak oldu ve, "Gerçek bir büyücü mü?", dedi.

"Yeterince gerçek."

Kızın ufak yüzü keyifle aydınlandı. "İnsanları kurbağaya çevirebiliyor mu? Annem dedi ki, büyücüler kötü davranan insanları kurbağaya çevirirmiş."

"Bilmiyorum. Onu gördüğüm zaman sorarım -onu görürsem, tabii," diye ekledi alçak sesle.

"Ah, sorar mısın? Bunu öğrenmeyi o kadar çok isterim ki." Bu hikâyenin doğru olup olmadığını öğrenme ihtimalinden tamamen büyülenmiş görünüyordu. "Bir de lütfen bana Prens Arutha’yı nerede görebileceğimi söyler misin?"

"Bilmiyorum. Ben kendim de onu iki gündür görmedim. Onu neden görmek istiyorsun ki?"

"Annem bir gün onunla evlenebileceğimi söylüyor. İyi biri olup olmadığını görmek istiyorum."

Bu çocuğun Dük’ün küçük oğluyla evlenmesi olasılığı bir an Pug’ı afallattı. Soyluların çocuklarını reşit olmalarından yıllar önce birbirleriyle nişanlamaları görülmemiş bir şey değildi. On yıl sonra Prenses bir kadın, Prens ise hâlâ genç bir adam, Krallık’taki ikinci dereceden bir kalenin kontu olacaktı. Yine de Pug bu olasılığı ilginç buldu.

Pug, "Bir kontla yaşamayı sever misin, dersin?" diye sordu, sorar sormaz da bunun aptalca bir soru olduğunu anladı. Prenses de bu görüşü Rahip Tully’nin takdir edeceği bir bakışla onayladı.

Kız, "Şapşal! Annemle Babamın beni kiminle evlendireceğini bilmezken bunu nasıl bilebilirim?" dedi.

Çocuk ayağa sıçradı. "Eh, geri dönmem lazım. Burada olmamam gerekiyor. Beni odamın dışında bulurlarsa, cezalandırırlar. Umarım Salador ve Rillanon’a iyi bir yolculuk yaparsınız."

"Teşekkür ederim."

Kız ani bir endişe ifadesiyle, "Kimseye burada olduğumu söylemezsin, değil mi?" dedi.

Pug ona suç ortaklığını belirtir bir biçimde gülümsedi. "Hayır. Sırrın güvende." Kız rahatlayarak gülümsedi ve holün iki yönüne de bakındı. Gitmeye hazırlanırken Pug, "O iyi bir adam," dedi.

Prenses durdu. "Kim?"

"Prens. O iyi bir adamdır. Bazen derin düşünür ve keyifsiz olur, ama genelde iyi biridir."

Prenses bu bilgiyi hazmederken bir an kaşlarını çattı. "Bu iyi. İyi olmayan biriyle evlenmek istemezdim." Kıkırdayarak köşeyi döndü ve gitti.

Pug biraz daha oturup karın yağışını izledi ve çocukların devlet meseleleriyle ilgilenmesi ve iri, ciddi, yeşil gözleri olan bir çocuk üzerine derin düşüncelere daldı.

O gece kafilenin tamamı Prens tarafından bir şölenle ağırlandı. Saraydaki soyluların tamamı ile Krondor’un avam tabakasından zenginlerin çoğu galaya katılmıştı. Yemekte yüzü aşkın kişi vardı ve Pug kendisini, giysilerinin kalitesine ve sırf orada oluşu gerçeğine duydukları saygıdan dolayı, nazikçe yok sayan yabancılarla aynı masada buldu. Dük ile Prens Arutha, Prens Erland ve eşi, Prenses Alicia ve Krondor Prenslik Şansölyesi ve Şövalye-Mareşal Dük Dulanic ile birlikte baş masada oturuyorlardı. Erland’ın bozuk sağlığı yüzünden, Krondor ordusunu yönetme işi Dulanic’e ve derin bir sohbete dalmış olduğu, Erland’ın Krondor filosu Lord-Amirali Lord Barry’ye kalmıştı. Diğer kraliyet nazırları da yakında oturuyordu, konukların geri kalanıysa daha ufak masalardaydı. Pug, kraliyet masasından en uzakta bulunan masada oturuyordu.

Hizmetkârlar koşuşturarak salona girip çıkıyor, yiyecek dolu büyük tabaklarla şarap sürahileri taşıyorlardı. Salonda saz şairleri dolaşıyor, en yeni baladlarla şarkıları söylüyorlardı. Hokkabaz ve akrobatlar masaların arasında sanatlarını icra ediyor, konuklarca genelde göz ardı edilmelerine rağmen, ellerinden geleni ortaya koyuyorlardı, zira gösterdikleri çabaları eksik bulursa Törenler Ustası onları yeniden çağırmayabilirdi.

Duvarlar geniş sancaklar ve gösterişli duvar halılarıyla kaplıydı. Sancaklar Krallık’taki tüm soylara aitti, batıdaki en uzak noktada yer alan Crydee’nin kahve ve altın renklerinden, doğudaki uzak Ran’ın beyaz ve yeşiline kadar. Kraliyet masasının arkasında Krallık sancağı asılıydı, üzerinde mor zemin üzerine, conDoin krallarının kadim arması olan, kılıç tutan, başının üzerinde bir kılıç olan şahlanmış altın bir aslan işlenmişti. Bunun yanında, bir dağ zirvesinin üzerinden uçan, kraliyet morunun üzerine gümüş renkte işlenmiş bir kartal simgesini taşıyan Krondor sancağı asılıydı. Kraliyet rengini sadece Prens ve Rillanon’daki Kral giyebilirdi. Borric ile Arutha tuniklerinin üzerine, krallığın prenslerinden, kraliyet ailesiyle akraba olduklarını belirten kırmızı renkte örtüler giymişlerdi. Pug daha önce ikisinin de konumlarına özgü resmi nişanlara büründüklerini görmemişti.

Her yerde neşeli görüntüler ve sesler vardı, ama odanın karşı tarafından bile Pug, Prens’in masasındaki sohbetin alçak sesle yapıldığını görebiliyordu. Borric ile Erland yemeğin büyük bölümünü kafa kafaya verip, kendi aralarında konuşarak geçirdiler.

Pug birinin omzuna dokunmasıyla irkildi ve arkasını döndüğünde yarım metre arkasındaki geniş perdelerin arasından ona bakan, oyuncak bebeğe benzer bir yüz gördü. Prenses Anita parmağını dudaklarına götürdü ve ona yanına gelmesini işaret etti. Pug masadaki diğerlerinin odadaki büyük ve büyük sayılabilecek şahıslara baktıklarını ve adı sanı belli olmayan bir çocuğun ortadan kayboluşunu fark etmeyeceklerini gördü. Ayağa kalktı ve perdelerin arasından geçerek kendisini hizmetkârlara ait ufak bir girintide buldu. Önünde mutfağa giden başka bir perde vardı, Pug’ın tahminine göre minik kaçak yatağından bunu kullanarak kaçmıştı. Pug Anita’nın beklediği yere ilerleyerek mutfak ile büyük salonu birbirine bağlayan uzun bir koridorun gerçekten de var olduğunu gördü. Bir duvar boyunca tabak çanak ve kadehlerle dolu bir masa uzanıyordu.

Pug, "Burada ne işin var?" diye sordu.

Kız yüksek bir fısıltıyla, "Şşt!" dedi. "Burada olmamam gerekiyor."

Pug çocuğa gülümsedi. "Birinin seni duymasından endişelenmene gerek olduğunu sanmam, çok fazla gürültü var."

"Prens’i görmeye geldim. Hangisi o?"

Pug ona küçük girintiye gelmesini işaret etti, sonra da perdeyi biraz yana çekti. Baş masaya doğru işaret ederek, "Babanın iki yanındaki, siyah ve gümüş rengi tunik ve kırmızı kolsuz manto giymiş olan," dedi.

Çocuk parmaklarının üzerine yükseldi ve, "Göremiyorum," dedi.

Pug kızı bir an havaya kaldırdı. Kız ona gülümsedi. "Sana borçluyum."

Pug yalandan bir ciddiyetle, "Hiç de değil," dedi. İkisi de kıkırdadılar.

Perdenin yakınında biri konuşunca Prenses irkildi. "Kaçmam lazım!" Girintiyi koşarak aştı, ikinci perdeden geçti ve mutfağa ve kaçış yerine doğru gözden kayboldu.

Ziyafet salonuna açılan perde aralandı ve şaşkın bir hizmetkâr Pug’la göz göze geldi. Ne diyeceğini bilemeyen hizmetkâr başıyla selam verdi. Çocuğun orada olmaması gerekirdi, ama giysisine bakılırsa mühim biri olduğu kesindi.

Pug etrafına baktı ve pek ikna edici olmayan bir sesle nihayet, "Odamın yolunu bulmaya çalışıyordum. Yanlış yöne gidiyor olmalıyım," dedi.

"Konukların kaldığı bölüme yemek salonunun sol tarafındaki ilk kapıdan geçiliyor, genç efendi. Ah... bu tarafta mutfak var. Size yolu göstermemi ister miydiniz?" Hizmetkârın bunu istemediği gayet açıktı, Pug da bir rehber edinme konusunda onun kadar isteksizdi. "Yo, teşekkür ederim, kendim bulabilirim," dedi.

Pug diğer konuklar tarafından fark edilmeden masasına geri döndü. Yemeğin geri kalanı, hizmetkârlardan birinin arada sırada attığı tuhaf bakışlar dışında olaysız geçti.

Pug yemekten sonra zamanını bir tacirin oğluyla konuşarak geçirdi. İki genç adam birbirlerini Prens’in yemek sonrası davetinin verildiği kalabalık odada buldular. Birbirlerine kibar davranarak sıkıntılı bir saat geçirdikten sonra çocuğun babası geldi ve onu ardına katarak götürdü. Pug bir süre kendisi orada yokmuş gibi davranan Prens’in diğer konuklarının arasında durduktan sonra kimseyi gücendirmeden kendi odasına kaçabileceğine karar verdi -kimse yokluğunu fark etmeyecekti. Üstelik, yemek masasından kalktıktan sonra Prens’i, Lord Borric’i ya da Kulgan’ı görmemişti. Davet büyük ölçüde yirmi kadar hane görevlisiyle davet sırasından geçerken Pug’a nazik bir şeyler söyleyen, alımlı bir kadın olan Prenses Alicia’nın gözetimindeydi.

Pug odasına döndüğünde orada kendisini bekleyen Kulgan’ı buldu. Kulgan herhangi bir girizgâh yapmadan, "Günün ilk ışığıyla birlikte yola çıkıyoruz, Pug. Prens Erland bizi Kral’ı görmek için Rillanon’a gönderiyor," dedi.

Pug, "Prens neden bizi gönderiyor ki?" dedi. Fena halde sıla özlemi çektiğinden, sesi aksiydi.

Kulgan daha yanıt veremeden kapı savrularak açıldı ve Prens Arutha bir hışımla içeri daldı. Pug Arutha’nın yüzündeki zapt edilmemiş öfke ifadesine şaşırdı.

"Kulgan! Buradasın," dedi Arutha kapıyı çarparak. "Soylu kuzenimizin Tsurani istilası hakkında ne yaptığını biliyor musun?"

Kulgan konuşamadan Prens cevabı verdi. "Hiçbir şey! Babam Kral’ı görene dek Crydee’ye yardım göndermek için parmağını bile kımıldatmayacak. Bu en iyi ihtimalle daha iki ay sürer."

Kulgan elini kaldırdı. Arutha Dük’ün danışmanlarından biri yerine çocukluğundaki öğretmenlerinden birini gördü. Tully gibi Kulgan da gerektiği zaman Dük’ün iki oğluna da buyruk verebiliyordu. "Sessiz, Arutha."

Arutha bir koltuk çekerken başını iki yana salladı. "Özür dilerim, Kulgan. Sinirlerime hâkim olmam gerekirdi." Pug’ın kafa karışıklığını fark etti. "Senden de özür dilemeliyim, Pug. Burada bilmediğin çok fazla şey söz konusu. Belki de..." Kulgan’a soran gözlerle baktı.

Kulgan piposunu çıkardı. "Ona söylesen iyi olur, o da yolculuğa geliyor. Yakında öğrenecek nasılsa."

Arutha bir an parmaklarıyla koltuğun kolçağında davul çaldıktan sonra oturduğu yerde öne eğilerek, "Babamla Erland günlerdir gelmeleri durumunda bu dış dünyalıları karşılamanın en iyi yönteminin ne olacağı konusunu görüşüyor. Prens gelmelerinin muhtemel olduğunu kabul bile ediyor," dedi.

Durdu. "Ancak Kral’dan izin alana dek Batı Orduları’nı toplamak için hiçbir şey yapmayacak."

"Anlamıyorum," dedi Pug. "Batı Orduları Prens’in komutasında değil mi?"

Arutha neredeyse yüzünü buruşturarak, "Artık değil," dedi. "Kral bir yıldan kısa bir süre önce, orduların kendi izni olmadan toplanamayacağına dair haber gönderdi." Kulgan bir duman bulutu üflerken Arutha koltuğunda arkaya yaslandı. "Bu geleneğe aykırı bir şey. Batı Orduları’nın hiçbir zaman Krondor Prensi dışında bir komutanı olmamıştı, Doğu Orduları’nın Kral’a ait olması gibi."

Bütün bunların ne anlama geldiği Pug’ın kafasında hâlâ açık değildi. Kulgan, "Prens Kral’ın Batıdaki Lord-Mareşali, Kral dışında Dük Borric ile diğer Şövalye-Generallere komuta edebilecek yegâne kişi. Onun bir çağrı yapması durumunda, Malac’s Cross’tan Crydee’ye kadar her Dük, sınır karakolları ve sipahileriyle birlikte çağrıya yanıt verecektir. Kendine özgü nedenlerle Kral Rodric, kimsenin kendi izni olmadan orduları toplayamayacağına karar verdi."

Arutha, "Babam buna bakmadan Prens’in çağrısına uyardı, Düklerin geri kalanı gibi," dedi.

Kulgan başıyla onayladı. "Kral’ın korktuğu da bu olabilir, zira Batı Orduları uzun zamandır Kral’dan çok Prens’in orduları sayılır. Baban çağırırsa çoğu toplanır, zira ona neredeyse Prens Erland’a olduğu kadar saygıları vardır. Kral ’hayır’ derse de..." Cümleyi yarıda bıraktı.

Arutha başını salladı. "Krallık içinde nifak çıkar."

Kulgan piposuna baktı. "Hatta belki iç savaş."

Bu tartışma Pug’ın rahatını kaçırmıştı. Yeni edindiği unvanına rağmen hâlâ bir kale çocuğuydu. "Krallığın savunması için olsa bile mi?"

Kulgan başını ağır ağır iki yana salladı. "Öyle bile olsa. Bazı insanlar için, buna krallar da dahil, işlerin nasıl yapıldığı, yapılıp yapılmamaları kadar önemlidir." Kulgan durakladı. "Dük Borric bundan bahsetmiyor, ama uzun süredir kendisiyle bazı doğulu dükler, özellikle de kuzeni Guy du Bas-Tyra arasında anlaşmazlık var. Prens ile Kral arasındaki bu sorun da yalnızca Batı ile Doğu arasındaki gerilimi artırmaya yarayacak."

Pug koltuğunda geriye yaslandı. Bunun anladığından daha önemli olduğunu anlıyordu, ama meseleleri kavrayışında boşluklar vardı. Kral, Prens’in orduları Krallığı savunmak üzere toplamasından nasıl rahatsızlık duyabilirdi? Kulgan’ın açıklamasına rağmen bu ona mantıklı gelmiyordu. Ya Doğu’da Dük Borric’in bahsetmek istemediği ne türden bir sorun vardı?

Büyücü ayağa kalktı. "Yarın erken kalkacağımız için, biraz uyusak iyi olacak. Salador’a at üstünde uzun bir yolculuk olacak, sonra da gemiyle Rillanon’a başka bir uzun yol kat edeceğiz. Kral’a ulaştığımızda, Crydee’de karlar çözülmeye başlamış olacak."

Prens Erland sarayın avlusunda atlarının üzerindeki kafileye iyi yolculuklar diledi. Onlara iyi dileklerde bulunurken solgun ve derinden kaygılı görünüyordu.

Ufak Prenses üst katlardaki pencerelerden birinde durmuş, Pug’a minik bir mendil sallıyordu. Pug başka bir Prenses’i hatırladı ve Anita’nın büyüyünce Carline gibi mi, yoksa daha ılımlı mı olacağını merak etti.

Avludan, onlara Salador’a kadar eşlik etmek üzere hazırlanmış Kraliyet Krondor Mızraklılarından bir muhafız takımının beklediği dışarıya çıktılar. Dağlara ve Karaavlak bataklıklarından, Malac’s Cross’tan -batı ve doğu ellerinin bölünme noktası- geçip Salador’a gitmek için üç hafta at süreceklerdi. Oradan gemiye binecekler, iki hafta sonra da Rillanon’a varacaklardı.

Mızraklılar gri renkte kalın cüppelere bürünmüştü, ancak cüppelerinin altından Krondor Prensi’nin mor ve gümüş rengi pelerinleri görülebiliyordu ve kalkanları Krondor kral soyunun armasını taşıyordu. Dük’ün onuruna, şehir garnizonundan bir müfreze yerine Prens’in kendi muhafız alayından bir takım tahsis edilmişti.

Onlar şehirden ayrılırken bir kez daha kar yağmaya başladı ve Pug Crydee’de baharı bir daha görüp göremeyeceğini merak etti. Doğuya giden yolda ağır ağır yürüyen atının sırtında sessizce oturarak son birkaç haftada edindiği izlenimleri tasnif etmeye çalıştı, sonra da kendisini olacaklara teslim ederek vazgeçti.

Salador’a olan at yolculuğu üç yerine dört hafta sürdü, zira Karaavlak’ın batısındaki dağlarda olağanüstü şiddette bir fırtına olmuştu. Adını bataklıklardan alan köyün dışındaki bir handa konaklamak zorunda kalmışlardı. Burası küçük bir handı ve birkaç gün boyunca hepsi birden rütbelerinden bağımsız olarak bir araya sıkışmak zorunda kalmışlardı. Yiyecekler sade, biraysa berbattı ve fırtına geçtiğinde, hepsi de Karaavlak’ı geride bıraktığına memnun olmuştu.

Eşkiyaların rahat vermediği bir köye rastladıklarında bir gün daha kaybetmişlerdi. Yaklaşan atlı askerler haydutları kaçırmıştı, ama Dük askerler gider gitmez geri dönmediklerinden emin olmak için bölgenin taranmasını buyurmuştu. Köylüler kapılarını Dük’ün kafilesine açmış, onları hoş karşılamış ve onlara en iyi yiyecekleriyle sıcak yataklarını sunmuşlardı. Dük’ün ölçüsüne göre bu sunulanlar pek zengin sayılmazdı, ancak Dük, köylülerin sahip oldukları yegâne şeyin bunlar olduğunu bildiğinden, konukseverliklerini yakınlıkla karşıladı. Pug yalın yiyeceklerden ve insanların arkadaşlığından keyif aldı, Crydee’den ayrılmasından beridir ilk defa evde olmaya bu kadar yakındı.

Salador’a varmalarına yarım gün kaldığında, şehir muhafızlarından bir devriye birliğiyle karşılaştılar. Muhafız yüzbaşısı atını sürerek öne çıktı. Atının dizginlerini çekerek, "Prens’in muhafızlarını Salador topraklarına getiren nedir?" diye bağırdı. İki şehir arasında pek sempati yoktu ve Krondorlular yanlarında hanedan sancağı olmadan yolculuk ediyordu. Adamın ses tonu, onların varlığını bölgesine bir tecavüz olarak gördüğü konusunda kuşkuya yer bırakmıyordu.

Dük Borric cüppesini geriye atarak pelerinini ortaya serdi. "Efendine Crydee Dükü, Dük Borric’in şehre yaklaşmakta olduğu ve Lord Kerus’un konukseverliğini istediği haberini götür."

Muhafız yüzbaşısı şaşaladı. "Özür dilerim, Majesteleri. Hiçbir fikrim yoktu... sancak yoktu..." diye kekeledi.

Arutha sert bir sesle, "Bir süre önce bir ormanda yitirdik," dedi.

Yüzbaşının kafası karışmış gibiydi. "Lordum?"

Borric, "Boş ver, Yüzbaşı. Sadece efendine haber yolla," dedi.

Yüzbaşı selam verdi. "Hemen, Majesteleri." Atını çevirdi ve binicilerden birine öne çıkmasını işaret etti. Adama talimatlar verdi, o da atını mahmuzlayarak şehre yöneldi ve çok geçmeden dörtnala ilerleyerek gözden kayboldu.

Yüzbaşı Dük’e döndü. "Majestelerinin izni olursa, adamlarım hizmetinizdedir."

Dük, tümü de yüzbaşının mahcubiyetinden keyif alırmış gibi görünen, yolculuktan yorgun düşmüş Krondorlulara, baktı. "Sanırım otuz asker yeterli, Yüzbaşı Salador şehri muhafız alayı, şehrin civarında haydutları barındırmamasıyla meşhurdur."

Kendisiyle alay edildiğini anlamayan yüzbaşı bunu duyunca şişinir gibi oldu. "Teşekkür ederim, Majesteleri."

Dük, "Sen ve adamların, devriye görevinize devam edebilirsiniz," dedi.

Yüzbaşı yeniden selam verdi ve adamlarının yanına döndü. Bağırarak ilerleme emrini verdi ve muhafız sırası Dük’ün kafilesinin yanından geçti. Onlar geçerken yüzbaşı selam vermelerini emretti ve mızraklar Dük’e doğru indirildi. Borric selama elini tembelce sallayarak karşılık verdi ve muhafızlar geçtikten sonra, "Bu kadar ahmaklık yeter, Salador’a gidelim," dedi.

Arutha güldü ve, "Baba, böyle adamlara Batı’da ihtiyacımız var," dedi.

Borric döndü ve, "Öyle mi? Nedenmiş?" dedi.

Atlar ilerlerken Arutha, "Kalkanları ve çizmeleri parlatmak için," dedi.

Dük gülümsedi, Krondorlular ise kahkahayla güldüler. Batılı askerler Doğudakileri pek beğenmezdi. Doğu, Batı’nın Krallığın genişlemesine maruz kalmasından çok önce sulh yapmıştı ve Doğu Elleri’nde savaş sanatları konusunda gerçek bir hüner isteyen türden sorunlar pek olmazdı. Krondor Prensi’nin muhafızları savaşta kendilerini kanıtlamış gazilerden oluşuyordu, Salador’unkiler ise Batılı muhafızlarca askerlik görevlerini en iyi resmigeçitlerde yerine getiren kişiler olarak görülüyordu.

Çok geçmeden şehre yaklaştıklarını gösteren alametlerle karşılaştılar: işlenmiş tarım arazisi, köyler, yol kenarındaki meyhaneler ve ticaret mallarıyla yüklü at arabaları. Günbatımında Salador’un surlarını uzaktan görebiliyorlardı.

Şehre girerlerken Dük Kerus’un şahsi muhafız alayından tam bir bölük dolusu asker, saraya giden sokakların iki yanını tuttular. Krondor’da olduğu gibi, burada da bir kale yoktu, zira çevredeki topraklar uygarlaşınca, ufak, kolaylıkla savunulabilen bir kaleye duyulan gereksinim ortadan kalkmıştı.

Sokaklar boyunca dizilen vatandaşlar Uzak Sahil’in vahşi sınırından gelen batılı Dük’e alık alık bakıyorlardı. Olanları bir geçit törenine benzeten bazıları tezahürat yaptılar, ama çoğu Dük ile kafilesinin kana bulanmış barbarlar değil de sıradan insanlar gibi görünmesinden hayal kırıklığına uğrayarak sessizce duruyorlardı.

Sarayın avlusuna vardıklarında, hane hizmetkârları atlarını almak üzere koştular. Hane muhafızlarından biri, Krondorlu askerleri Prens’in şehrine dönmeden önce dinlenecekleri kışlalara götürdüler. Tuniğinde yüzbaşı nişanı olan bir başkası, Borric’in kafilesini binanın basamaklarından çıkardı.

Pug hayretle baktı, zira bu saray Prens’in Krondor’daki sarayından bile büyüktü. Birkaç dış odadan geçtikten sonra bir iç avluya ulaştılar. Burada çeşmeler ve ağaçlar arkasında asıl sarayın bulunduğu bir bahçeyi süslüyordu. Pug içinden geçmiş oldukları binanın Dük’ün meskenini çevreleyen binalardan biri olduğunu anladı. Lord Kerus’un bu kadar çok binayla ve böylesine geniş bir kadroyla ne yaptığını merak etti.

Avludaki bahçeyi geçtiler ve bir merdivenden daha çıkarak asıl sarayın kapısında duran bir karşılama komitesine yaklaştılar. Bu bina belki bir zamanlar çevresindeki şehri koruyan bir kaleydi, ama Pug onu yüzyıllar önceki haliyle tasavvur edemiyordu, zira yıllar içinde yapılan sayısız yenileme kadim bir kaleyi cam ve mermerden yapılma parıltılı bir şeye dönüştürmüştü.

Dük Kerus’un gözü keskin, ihtiyar, gurka gibi bir adam olan mabeyincisi, dikkate değer tüm soyluları -güneyde Kesh sınırlarından kuzeyde Tyr-Sog’a kadar- tanırdı. Yüzler ve vakalar konusundaki belleği Dük Kerus’u sık sık mahcup duruma düşmekten kurtarırdı. Borric avludaki geniş basamaklardan çıktığında, mabeyinci Kerus’a çoktan birkaç şahsi bilgiyle gereken dalkavukluk miktarı konusunda çabuk bir değerlendirme sunmuştu.

Dük Kerus Borric’in elini tuttu. "Ah, Lord Borric, bu beklenmedik ziyaretle bana büyük bir onur verdiniz. Keşke geleceğinizi önceden haber verseydiniz, daha münasip bir karşılama hazırlardım."

Dükler önde, sarayın bekleme odasına girdiler. Borric, "Size zahmet verdiysem, özür dilerim, Lord Kerus, ama korkarım görevimiz çabuk olmamıza bağlı ve resmi nezaket gösterilerinin bir yana bırakılması gerekiyor. Kral’a mesajlar getirdim ve denizden Rillanon’a doğru olabildiğince çabuk yola çıkmam gerekiyor," dedi.

"Elbette, Lord Borric, ama şüphesiz kısa bir süre burada kalabilirsiniz, değil mi, belki birkaç hafta?"

"Korkarım ki, kalamam- Mümkün olsa bu gece denize açılırdım."

"Bu gerçekten de üzücü bir haber. Sizi bir süre konuk edebilmeyi o kadar istiyordum ki."

Kafile Dük’ün mülakat odasına ulaştı; mabeyinci burada bir alay hane hizmetkârına bazı talimatlar verdi, onlar da konukların odasını hazırlamak üzere fırladılar. Yüksek, kemerli tavanı, devasa şamdanları, kavisli cam pencereleri olan muazzam salona giren Pug kendisini cüce gibi hissetti. Oda gördüklerinin en büyüğüydü, Krondor Prensininkinden bile büyüktü.

Meyveler ve şarapla birlikte büyük bir masa kurulmuştu ve yolcular masanın başına iştahla oturdular. Bedeninin tamamı ağrılar sızılarla dolu olan Pug güçlükle oturdu. Sırf at üstünde uzun saatler geçirmekten usta bir biniciye dönüşüyordu, ama bu gerçek, yorgun kaslarını rahatlatmıyordu.

Lord Kerus Dük’ü acele yolculuğunun nedenini söylemesi için sıkıştırdı ve meyve lokmaları ve şarap yudumlarının arasında Borric ona son üç ayda olanları anlattı. Bitirdiğinde Kerus üzüntülü görünüyordu. "Bunlar gerçekten de kötü haberler, Lord Borric. Krallık’ta ortalık sütliman değil. Prens’in size Doğu’ya son gelişinizden sonra çıkan sorunlardan biraz bahsettiğine eminim."

"Evet, bahsetti. Ama gönülsüzce ve gelişigüzel bir biçimde. Unutmayın, Rodric’in taç giyme töreni olduğu zaman, vasallığımı yenilemek üzere başkente yaptığım son yolculuğun üzerinden on üç yıl geçti. O zamanlar hükmetmeyi öğrenme konusunda yetenekli görünen, hayli zeki bir genç adama benziyordu. Ama Krondor’da duyduklarıma bakılırsa, bir değişiklik olmuş gibi görünüyor."

Kerus odaya göz gezdirdikten sonra elini sallayarak hizmetkârlarını gönderdi. Borric’in yoldaşlarına manalı manalı bakarak bir kaşını soran bir ifadeyle kaldırdı.

Lord Borric, "Buradakilere güvenirim ve bir sırra ihanet etmezler," dedi.

Kerus başıyla onayladı. Yüksek sesle, "Dinlenmeye çekilmeden önce bacaklarınızı açmak için belki bahçemi görmek isteyebilirsiniz," dedi.

Borric kaşlarını çattı ve tam konuşacaktı ki, Arutha elini babasının koluna koyarak başıyla onayladı.

Borric, "Bu kulağa ilginç geliyor. Soğuğa rağmen kısa bir yürüyüş bana iyi gelebilir," dedi.

Dük Kulgan, Meecham ve Gardan’a kalmalarını işaret etti, ama Lord Kerus Pug’ın onlara katılması gerektiğini belirtti. Borric şaşkın görünüyordu, ama başıyla kabul ettiğini belirtti. Bir dizi küçük kapıdan bahçeye geçtiler ve dışarıya çıktıklarında Kerus, "Çocuk bizimle gelirse daha az kuşkulu görünür. Artık kendi hizmetkârlarıma bile güvenemiyorum. Kral’ın her yerde ajanları var," diye fısıldadı.

Borric’in siniri tepesine fırlamış gibiydi. "Kral sizin hanenize ajanlar mı yerleştirdi?"

"Evet, Lord Borric, Kralımızda büyük bir değişiklik oldu. Erland’ın size hikâyenin tamamını anlatmadığını biliyorum, ama bu bilmeniz gereken bir öykü."

Dük ile yoldaşları rahatsız görünen Dük Kerus’u izliyorlardı. Dük Kerus karla kaplı bahçeye bakarken genzini temizledi. Sarayın pencerelerinden ve yukarıdaki dolunaydan yayılan ışıkla aydınlanan bahçe, ayak izlerinin bozmadığı, beyaz ve mavi kristallerden bir manzaraydı.

Kerus kardaki bir dizi ayak izine işaret ederek, "Bunları bu öğleden sonra size neyi söylememin güvenli olacağını düşünmek için buraya geldiğimde ben yaptım," dedi. Etrafına bir kez daha göz atıp, kimsenin konuşmalarına kulak misafiri olup olamayacağına baktıktan sonra devam etti. "Üçüncü Rodric öldüğünde, herkes tacı Erland’ın almasını bekliyordu. Resmi yas süresinin bitiminde, Ishap Rahipleri tüm muhtemel vârisleri iddialarını sunmaya çağırdılar. Sizin de onlardan biri olmanız bekleniyordu."

Borric başıyla onayladı. "Geleneği biliyorum. Şehre geç geldim. Her halükârda hakkımdan feragat edeceğim için, orada olmamamın bir önemi yoktu."

Kerus başıyla onayladı. "Burada olsaydınız, tarih başka türlü olabilirdi, Borric." Sesini alçalttı. "Bunu söyleyerek kellemi tehlikeye atıyorum, ama birçokları, hatta Doğu’daki bizler bile, size tacı almanız için ısrar ederdik."

Borric’in yüz ifadesinden bunu duymaktan hoşlanmadığı belli oluyordu, ama Kerus diretti. "Buraya vardığınızda, tüm kulis çalışmaları bitmişti -lordların çoğu tacı Erland’a vermeye razıydı- ama bu konu üzerindeki kuşkular dağılana kadar gergin bir buçuk gün geçti. Neden büyük Rodric’in bir vâris belirlemediğini bilmiyorum. Ancak rahipler gerçek bir hakka sahip olmayan uzak akrabaların tümünü kovaladıktan sonra, önlerinde üç adam duruyordu, Erland, genç Rodric ve Guy du Bas-Tyra. Rahipler onlardan yasal savlarını istedi ve her biri sırayla bunu sundu. Hem Rodric, hem de Erland’ın geçerli hakları vardı, Guy ise orada şekil gereği bulunuyordu, zamanında buraya varmış olsanız, sizin de olacağınız gibi."

Arutha sert bir sesle araya girdi, "Yas dönemi batılı Lordlardan hiçbirinin Kral olmayacağını garanti ediyor."

Borric oğluna onaylamayan bir bakış attı, ama Kerus, "Tam olarak değil. Veraset hakları üzerinde herhangi bir kuşku olsaydı, rahip töreni babanızın gelişine kadar ertelerdi, Arutha. Bu daha önce yapılmıştır," dedi.

Borric’e baktı ve sesini alçalttı. "Dediğim gibi, Erland’ın tacı alması bekleniyordu. Ama taç ona sunulduğunda, hakkını Rodric’e devrederek bunu reddetti. O zamanlarda kimse Erland’ın sağlığının bozuk olduğunu bilmediğinden, lordların çoğu bu kararı kralın yegâne oğul sıfatıyla Rodric’in hakkının cömertlikle tasdik edilişine yordular. Guy du Bas-Tyra’nın çocuğu desteklemesiyle, toplanan Lordlar kongresi onun ardıllığını onayladı. Derken gerçek anlamda iç çekişmeler başladı, ta ki merhum eşinizin amcası Kral Naibi olarak adlandırılana dek."

Borric başıyla onayladı. Kimin o zamanlar bir çocuk olan Kral’ın Naibi olarak belirleneceği üzerine yapılan savaşları hatırlıyordu. Nefret ettiği kuzeni Guy neredeyse bu mevkii kazanacaktı, ama Borric’in zamanında oraya varışı ve Rillanonlu Caldric’e arka çıkması ile Yabonlu Dük Brucal’ın ve Prens Erland’ın verdiği destek sayesinde, kongredeki oyların çoğunluğu Guy’ın aleyhine kaymıştı.

"Bunu izleyen beş yıl yalnızca Kesh’le tek tük sınır çatışmaları oldu. Etraf sakindi. Sekiz yıl önce-" Kerus tekrar susup etrafına bir göz attı- "Rodric kendi deyimiyle bir kamusal iyileştirme programına başlayarak, yolları ve köprüleri yeniledi, barajlar ve saire inşa etti. Başlarda bunlar pek az yük oluyordu, ancak vergiler her yıl arttı, artık köylüler ve özgür adamlar, hatta ikinci dereceden soyluların dahi kanları son damlasına kadar akıtılıyor. Kral programlarını öyle bir raddeye getirdi ki, artık başkentin tamamını yeniden inşa ederek onu, dediğine göre, insanlık tarihinde bilinen en büyük şehir haline getirmeyi amaçlıyor.

"İki yıl önce asillerden oluşan küçük bir heyet Kral’a geldi ve ondan bu aşırı harcamalarından vazgeçmesini ve halkın sırtındaki yükü azaltmasını istedi. Kral bir öfke nöbetine kapıldı, asilleri vatan haini olmakla suçladı ve onları hemen idam ettirdi."

Borric’in gözleri irileşti. Aniden dönerken çizmelerinin altındaki kar çatırdadı. "Batı’da bunun hakkında hiçbir şey duymadık!"

"Erland bu haberi duyduğunda, hemen Kral’a gitti ve idam edilen soyluların aileleri için tazminat ve vergilerin azaltılmasını talep etti. Kral -söylentiye göre- amcasını tutuklamaya hazırmış, ancak hâlâ güvendiği birkaç danışmanı bunu yapmasını engellemiş. Majesteleri’ne Krallık’ta eşi benzeri görülmemiş böylesi bir davranışın şüphesiz batılı lordların Kral’a karşı isyan etmesine neden olacağı tavsiyesinde bulunmuşlar."

Borric’in yüzü karardı. "Hakları varmış. O çocuk Erland’ı assaydı, Krallık geriye dönüşü olmayan bir biçimde ikiye bölünürdü."

"O günden beridir Prens Rillanon’a ayak basmadı ve iki adam birbiriyle konuşmadığından Krallık meseleleri yardımcılar tarafından yürütülüyor."

Dük bakışlarını göğe çevirdi ve sesi sıkıntılı bir hal aldı. "Bu duyduklarımdan çok daha kötü. Erland bana vergilerden ve onları Batı’da uygulamayı reddetmesinden bahsetmişti. Kral’ın da Kuzey ve Batı’daki sınır karakollarının geçiminin sağlanması gereğini anladığından bunu kabul ettiğini söylemişti."

Kerus başını ağır ağır hayır anlamında salladı. "Kral ancak yardımcıları Kuzey Elleri’nden akın akın gelen ve Krallığındaki şehirleri yağmalayan goblin tabloları çizdiğinde kabul etti."

"Erland yeğeniyle arasındaki gerginlikten bahsetmişti, ama taşıdığım haberlerin ışığında dahi, Majesteleri’nin eylemleri konusunda bir şey söylemedi."

Kerus derin bir nefes aldı ve yeniden yürümeye başladı. "Borric, Kral’ın sarayındaki çanak yalayıcıların arasında o kadar zaman geçiriyorum ki, siz Batılıların sade konuşmaya ne kadar düşkün olduğunuzu unutuyorum." Kerus bir an sessiz kaldıktan sonra, "Kralımız bir zamanlar olduğu kişi değil. Zaman zaman eski hali gibi, gülen ve açık yürekli, Krallık için büyük planlarla dolu biriyken bazen de... başka biri olup çıkıyor, yüreğine karanlık bir ruh sahip olmuş gibi," dedi.

"Dikkatli olun, Borric, zira tahta sizde yakın duran bir tek Erland var. Kralımız bu gerçeğin pekâlâ farkında -siz bunu hiç düşünmüyor da olsanız- ve hançerler ve zehirler görüyor, böyle şeylerin olmadığı yerde."

Gruba sessizlik çöktü ve Pug Borric’in açıktan açığa sıkıntılı olduğunu gördü. Kerus sözlerine devam etti. "Rodric başkalarının tacına göz dikmiş olduğundan korkuyor. Bu doğru olabilir, ancak bunlar Kral’ın şüphelendiği kişiler değil. Kral’dan başka yalnızca dört conDoin erkeği var, tümü de onurlu adamlar." Borric bu iltifat karşısında başını eğdi. "Ancak Kral’ın annesi ve onun halkı aracılığıyla tahtla bağı olduğunu öne sürmeye hakkı olan on kadar kişi daha var. Tümü de doğulu lordlar ve Lordlar Kongresi’nin önünde taht üzerinde hak iddia etme fırsatından geri durmayacak kişiler."

Borric kızgın görünüyordu. "Hıyanetten bahsediyorsunuz."

"Adamların edimlerinde olmasa da yüreklerinde hıyanet... şimdilik."

"Doğu’da işler böylesi bir hale biz Batıdakilerin haberi olmadan mı geldi?"

Bahçenin uzak ucuna vardıklarında Kerus başıyla onayladı. "Erland onurlu bir adam, bu yüzden de mesnetsiz söylentileri tebaasından, hatta sizden dahi gizleyecektir. Sizin de söylemiş olduğunuz gibi, Rillanon’a en son gidişinizin üzerinden on üç yıl geçti. Kral’dan gelen tüm ilam ve mektuplar hâlâ Prens’in sarayından geçiyor. Nereden bilecektiniz ki?

"Korkarım Kral’ın danışmanlardan biri ya da diğerinin kendini bizim gibi, soyluların ulusun refahının bekçisi olduğu inancına sahip çıkanların kesik başlarının üzerinde yükseltmesi artık bir zaman meselesi."

Borric, "Öyleyse açık konuşarak pek çok şeyi riske ediyorsunuz," dedi.

Dük Kerus omuzlarını silkerek saraya dönmeleri gerektiğini işaret etti. "Ben her zaman aklımdakileri söyleyen bir insan olmadım, Lord Borric, ancak bunlar zor zamanlar. Başka herhangi biri gelmiş olsaydı, yalnızca kibar sohbetler olurdu. Siz benzersiz bir konumdasınız, zira Prens ile yeğeninin arası açık olduğundan, Krallık’ta Kral’ı etkilemesine imkân verecek denli güce ve rütbeye sahip olan bir tek siz varsınız. Ağırlığı olan konumunuza gıpta etmiyorum, dostum.

"Üçüncü Rodric’in kral olduğu zamanlarda, ben Doğu’daki en güçlü asiller arasındaydım, ancak Dördüncü Rodric’in sarayında hali hazırdaki nüfuzuma bakılırsa, toprağı olmayan bir çapulcu olsam da bir şey fark etmezmiş." Kerus durdu. "Kara yürekli kuzeniniz Guy artık Kral’a en yakın olan kişi ve Bas-Tyra Dükü ile aramda pek sevgi yoktur. Birbirimizden hoşlanmama sebeplerimiz, sizin aranızda olanlar kadar şahsidir. Ancak onun yıldızı parladıkça benimki daha da sönüyor."

Kerus soğuğun işlemeye başladığı ellerini şaklattı. "Ama iyi bir haber var. Guy kışı Pointer’s Head yakınlarındaki kalesinde geçirmekte olduğundan, Kral şu anda onun çevirdiği dolaplardan muaf durumda." Kerus Borric’in kolunu kavradı. "Kral’ın fevri tabiatının önüne bir set çekmek için sahip olduğunuz tüm nüfuzu kullanın, Lord Borric, zira haberini getirdiğiniz bu istila karşısında birleşmemiz gerekiyor. Uzun süren bir savaş bizi sahip olduğumuz az sayıdaki yedek askerden de mahrum bırakır ve Krallık sınanacak olursa, dayanıp dayanamayacağını bilemem."

Borric hiçbir şey demedi, zira Kerus’un söyledikleri Prens’in yanından ayrılışından beri duyduğu tüm korkulardan beter çıkmıştı. Salador Dükü, "Son bir şey daha, Borric. Erland on üç yıl önce tacı reddetmiş olduğundan ve sağlığının bozulduğuna dair söylentiler nedeniyle, Lordlar Kongresi azalarının çoğu onlara yol göstermen için sizden medet umacaktır. Sizin önderlik ettiğiniz yerde pek çokları, hatta Doğu’daki bizlerden bazıları dairi ardınızdan gelecektir," dedi.

Borric soğuk bir tavırla, "İç savaştan mı bahsediyorsunuz?" dedi.

Yüzünden acılı bir ifade geçen Kerus bir elini salladı. Gözleri nemli, neredeyse ağlayacak gibiydi. "Ben daima taca sadığımdır, Borric, ancak işlerin doğrusunu söylemek gerekirse, Krallığın önce gelmesi şarttır. Hiçbir adam tek başına Krallık’tan önemli değildir."

Borric sıktığı dişlerinin arasından, "Kral demek Krallık demektir," dedi.

Kerus, "Sizin gibi birinden de başka bir şey söylemesi beklenmezdi. Kral’ın enerjisini Batı’daki bu sorunlara yöneltebileceğinizi ümit ederim, zira Krallık tehlikeye düşerse, başkaları böyle yüce inanışlara sadık kalmayacaktır," dedi.

Bahçeden uzaklaşan basamaklara yöneldiklerinde Borric’in ses tonu bir parça yumuşadı. "Niyetinizin iyi olduğunu ve yüreğinizde yalnızca ülke sevgisi olduğunu biliyorum, Lord Kerus. İnancınızı kaybetmeyip dua edin, zira Krallığın devamı için elimden geleni ardıma koymayacağım."

Kerus saraya giden kapının önünde durdu. "Korkarım hepimiz çok yakında derin sulara dalacağız, lordum Borric. Sözünü ettiğiniz bu istilanın bizi boğacak dalga olmamasına dua ediyorum. Size yapabileceğim her türlü yardımı yapmaya hazırım." Bir hizmetkârın açtığı kapıya doğru döndü. Yüksek sesle, "Size iyi geceler diliyorum, zira hepinizin yorgun olduğunu görebiliyorum," dedi.

Borric, Arutha ve Pug yeniden içeri girdiğinde odada gergin bir hava vardı ve Dük kara kara düşünüyordu. Hizmetkârlar konuklara odalarını göstermek üzere geldiler ve Pug aşağı yukarı kendi yaşında, Dük’ün uşaklarının giysisine bürünmüş bir çocuğu izledi. Salondan çıkarlarken Pug omzunun arkasından bakıp Dük ile oğlunun birlikte durup Kulgan’la konuştuğunu gördü.

Pug ufak, ancak zarif bir odaya götürüldü ve yatak örtülerinin zenginliğine bakmadan tamamen giyinik bir halde kendini yatağa attı. Hizmetkâr çocuk, "Soyunurken yardıma ihtiyacınız var mı, Toprak Beyi?" dedi.

Pug doğrulup çocuğa öyle samimi bir hayret ifadesiyle baktı ki, hizmetkâr bir adım geriledi. Bariz bir rahatsızlıkla, "Hepsi bu kadar mı, Toprak Beyi?" diye sordu.

Pug’ın tek yaptığı bir kahkaha atmak oldu. Çocuk bir an kararsız kaldıktan sonra eğilerek selam verdi ve odadan aceleyle çıktı. Pug doğulu asillere ve soyunmalarına yardım etmek zorunda kalan hizmetkârlara şaşarak giysilerini çekip çıkardı. Elbiselerini katlayamayacak kadar yorgun olduğundan, onları bir yığın halinde yere bırakmakla yetindi.

Yatağının yanındaki mumu üfledikten sonra, akşamki konuşma yüzünden sıkıntılı olan Pug bir süre karanlıkta yattı. Saray entrikaları hakkında pek az bilgisi vardı, ancak Borric’in onurlu bir adam olarak şöhretine rağmen, Kerus’un yabancıların önünde böyle konuşması için derinden endişeleniyor olması gerektiğini biliyordu.

Pug son aylarda olup biten her şeyi düşündü ve Kral’ın Crydee’nin çağrısına uçuşan sancaklarla yanıt vermesi üzerine kurduğu düşlerin, gerçeklerin sert kayalarında parçalanan başka bir çocukça hayalden ibaret olduğunu anladı.

13

RILLANON

Gemi limana girdi.

Krallık Denizi’nin iklimi, Acı Deniz’den daha ılımandı ve Salador’dan oraya yaptıkları yolculuk olaysız geçmişti. Yolun büyük bölümünde sürekli kuzeybatı yönünde esen bir rüzgârla boğuşmak zorunda kaldıklarından, iki yerine üç hafta geçmişti.

Pug geminin ön güvertesinde durmuş, cüppesine sıkıca sarılmıştı. Kış rüzgârının sertliği yerini daha yumuşak bir serinliğe bırakmıştı, sanki baharın gelmesine sadece birkaç gün vardı.

Rillanon’a Krallığın Mücevheri deniyordu ve Pug bunun hak edilmiş bir isim olduğuna karar verdi. Batı’nın yayvan şehirlerinin aksine Rillanon, engebeli tepelerin üzerine hoş bir karmaşa halinde saçılmış uzun kuleler, zarif kemerli köprüler ve hafifçe bükülen yollardan oluşan bir kütleydi. Görkemli kulelerin üzerinde sancak ve flamalar rüzgârda çırpınıyordu, şehir, varlığını kutluyormuş gibi. Pug’a, limana demir atmış gemilere gidip gelen mavnalarda çalışan gemiciler bile Rillanon’da olmanın büyüsü yüzünden daha renkli geldi.

Salador Dükü Borric için bir dükalık bayrağı dikilmesini buyurmuştu ve bu sancak şimdi geminin ana direğinin tepesinde dalgalanıyor, kraliyet şehrinin memurlarına Crydee Dükü’nün geldiğini haber veriyordu. Borric’in gemisine limandaki gemi kılavuzu tarafından iskeleye yanaşma önceliği tanındı ve gemi çabucak kraliyet rıhtımına bağlandı. Kafile gemiden indi ve Kraliyet Hane Muhafızları’ndan bir bölük tarafından karşılandı. Muhafızların başında ihtiyar, ak saçlı, ancak yine de dimdik duran bir adam vardı ve Borric’i sıcak bir şekilde selamladı.

İki adam birbiriyle kucaklaştılar ve muhafızlara özgü, kraliyet renkleri olan mor ve altın giysiler içinde, ancak kalbinin üzerinde bir dükalık nişanı taşıyan yaşlı adam, "Borric, seni yeniden görmek güzel. Ne kadar oldu? On... on bir yıl mı?" dedi.

"Caldric, eski dostum. On üç yıl oldu." Borric ona sevgiyle baktı. Adamın berrak, mavi gözleri ve kısa, akçıl bir sakalı vardı.

Adam başını iki yana sallayıp gülümsedi. "Çok uzun zaman oldu." Diğerlerine baktı. Pug’ı fark ederek, "Bu senin küçük oğlun mu?" dedi.

Borric güldü. "Hayır, gerçi olsa da beni utandırmazdı." Uzun, ince Arutha’ya işaret etti. "Oğlum bu. Arutha, gel de büyük dayınla tanış."

Arutha öne çıktı ve ikisi kucaklaştılar. Rillanon Lordu, Kral Hane Muhafızları Alayı’nın Şövalye-Generali ve Kraliyet Şansölyesi, Dük Caldric, Arutha’yı itti ve onu bir kol boyu uzaklığından inceledi. "Seni son gördüğümde daha ufak bir çocuktun. Seni tanımam gerekirdi, zira babanın yakışıklılığından payını almış da olsan, sevgili kardeşime -annenin babasına- da çok benziyorsun. Aileme onur verdin."

Borric, "Eh, ihtiyar savaş atı, şehrin nasıl?" dedi.

Caldric, "Konuşulacak çok şey var, ama burada değil. Sizi Kral’ın sarayına getirip rahat ettireceğiz. Ziyaret için çok zamanımız olacak. Sizi buraya, Rillanon’a getiren nedir?" dedi.

"Majesteleri’yle görüşmem gereken çok önemli bir mesele var, ama sokaklarda konuşulacak türden bir şey değil. Saraya gidelim."

Dük ile kafilesine binekler verildi ve şehrin içinden atlarıyla geçerlerken bir muhafız takımı caddeleri boşalttı. Pug Krondor ile Salador ihtişamlarıyla etkilenmişse de, Rillanon karşısında nutku tutulmuştu.

Ada şehri aralarından denize akan birkaç ufak nehrin aktığı çok sayıda tepenin üzerine inşa edilmişti. Kuleler kadar köprüler ve kanallardan oluşan bir şehre benziyordu. Binalardan çoğu yeni görünüyordu ve Pug bunun Kral’ın şehri yeniden inşa etme planının bir parçası olduğunu düşündü. Yol üzerinde birkaç noktada işçilerin eski bir binadan taşları çıkardıklarını ya da yeni duvarlar ve çatılar diktiklerini gördü. Yeni binaların cephesi renkli taşlarla, çoğu onlara beyaz, mavi ya da pembe renk veren mermer ve kuvarsla kaplanmıştı. Caddelerdeki kaldırım taşları temiz, hendekler Pug’ın diğer şehirlerde gördüğü tıkanıklıklar ve pislikten yoksundu. Başka ne yapıyor olursa olsun, diye düşündü çocuk, Kral şehre muhteşem bir şekilde bakıyor.

Sarayın önünden akan bir nehir olduğundan, giriş, suyun üzerinden ana avluya geçen kemerli bir köprüyle sağlanıyordu. Saray, şehrin merkezindeki bir tepe yamacının üzerine yayılmış uzun koridorlarla birbirlerine bağlanan büyük binalar toplamıydı. Cephesine kaplanmış pek çok renkte taşlar ona gökkuşağı gibi bir görünüm veriyordu.

Avluya girerlerken duvarlardan trompet sesleri duyuldu ve muhafızlar hazır ola geçtiler. Atları almak için kapıcılar öne çıkarken saray girişinin yanında bir grup saray asilzadesiyle memuru onları karşılamak üzere bekliyordu.

Pug onlara yaklaştığında bu adamlar tarafından verilen selamların resmi olduğunu ve Dük Caldric’in karşılamasının sıcaklığından yoksun olduğunu fark etti. Kulgan ile Meecham’ın arkasında dururken, Caldric’in sesini duyabiliyordu. "Lordum Borric, Crydee Lordu, size Kraliyet Hanesinin Vekilharcı Baron Gray’i takdim edeyim." Bu, üzerine sıkı sıkıya oturmuş, kırmızı ipekten bir tunik ve dizlerinde torba gibi şişen soluk griden bir pantolon giymiş, kısa boylu, tıknaz bir adamdı. "Kont Slevec, Kraliyet Donanması Birinci Lordu." İnce, yağlı bir bıyığı olan, uzun boylu, sıska bir adam eğilerek selam verdi. Hepsi de Lord Borric’in gelişinden duydukları memnuniyeti kısaca ifade ettiler, ama Pug onların söylediklerinde pek içten olmadıklarını hissetti.

Kalacakları yerlere götürüldüler. Kulgan’ın Meecham’ı yanında tutmak için ortalığı ayağa kaldırması gerekti, zira Baron Gray onu saraydaki hizmetkârlar kanadına göndermek istemiş, ancak Caldric Kraliyet Şansölyesi olarak nüfuzunu kullanınca bundan vazgeçmişti.

Pug’a gösterilen oda, ihtişam bakımından o ana kadar gördüklerinin tümünü fena halde aşmıştı. Zemin cilalı mermerdendi, duvarlar da aynı malzemeyle kaplanmıştı, ama üzerinde yer yer altına benzeyen lekeler vardı. Yatak odasının bir tarafındaki, büyük, altın varaklı bir küvetin bulunduğu, ufak bir odada büyük bir ayna asılıydı. Kâhyalardan biri tek tük eşyasını -kendi bavulları ormanda kaybolduğundan beri yolda topladıkları birkaç şeyi- Pug’ın tüm sahip olduklarının on katının sığabileceği, devasa bir dolaba yerleştirdi. Adam işi bittikten sonra, "Banyonuzu hazırlayayım mı, efendim?" diye sordu.

Pug başıyla onayladı, çünkü gemide geçirdiği üç haftanın sonunda giysileri üzerine yapışmış gibi geliyordu. Banyo hazır olduğunda, kâhya, "Lord Caldric, dört saat sonra Dük Borric’in kafilesini akşam yemeğine bekliyor, efendim. O zaman geri geleyim mi?" dedi.

Adamın diplomatikliğine hayran kalan Pug "evet," dedi. Adamın tek bildiği Pug’ın Dük’le birlikte gelmiş olduğuydu ve yemek davetine dahil olup olmama kararını Pug’a bırakmıştı.

Pug ılık suya dalarken rahatlayarak uzun uzun iç çekti. Kalede çocukken banyo seven biri değildi, kir pasını denizde ve kalenin yakınındaki çaylarda yıkamayı yeğlerdi. Şimdiyse banyodan keyif almayı öğrenebilirdi. Tomas’ın bu konuda ne düşüneceğine kafa yordu. Siyah saçlı, güzel bir prenses ile mutlu ve kum rengi saçlı bir çocuk üzerine hüzünlü anılardan ılık bir sisin içine süzüldü.

Önceki gece yedikleri, Dük Caldric’in Lord Borric’in kafilesini ağırladığı yemek dostça bir buluşmaydı. Şimdiyse taht odasında, Kral’ın huzuruna kabul edilmeyi bekliyorlardı. Salon yüksek, kemerli bir tavanı olan, kocaman bir şeydi, güneydeki duvarının tamamı ise şehre tepeden bakan yerden tavana kadar pencerelerle kaplıydı. Dük’ün kafilesi izleyenlerin arasından, merkezi bir koridordan geçirilirken yüzlerce soylu etrafta bekliyordu.

Pug, Dük Borric’i kötü giyimli saymasının mümkün olamayacağını düşünmüştü, zira çocukları gibi o da her zaman Crydee’deki en iyi giysileri giyerdi. Ancak odanın dört bir yanındaki süslü giysilerin arasında, Borric tavus kuşu sürüsü arasında kalmış bir kuzgunu andırıyordu. Şurada inci işlemeli bir cepken, burada altın iplikle işlenmiş bir tunik -her bir asilzade diğeriyle yarışıyor gibiydi. Kadınlardan tümü en pahalısından ipek ve brokarlara bürünmüşlerdi, ancak erkekleri parlaklıkta yalnızca biraz aşıyorlardı.

Tahtın önünde durdular ve Caldric Dük’ü takdim etti. Kral gülümsedi ve Pug onun Arutha’yı biraz andırdığını fark etti, ancak Kral’ın tavırları daha rahattı. Tahtında öne eğildi ve, "Şehrimize hoş geldin, kuzen. Bunca yıldan sonra bu salonda Crydee’yi görmek güzel," dedi.

Borric öne adım attı ve Adalar Kralı Dördüncü Rodric’in önünde diz çöktü. "Majestelerini iyi bulduğum için mutluyum."

Hükümdarın yüzünden bir gölge geçti, sonra Kral yeniden gülümsedi. "Bize yoldaşlarını takdim et."

Dük oğlunu takdim etti ve Kral, "Eh, conDoin soyundan bizim dışımızda birinin anne tarafımızın kanını taşıdığı doğruymuş," dedi. Arutha eğilerek selam verdi ve geriledi. Dük’ün danışmanlarından biri sıfatıyla sıra Kulgan’daydı. Dük’ün sarayında herhangi bir rütbesi olmayan Meecham odasında kalmıştı. Kral nazik bir şeyler söyledi ve Pug tanıtıldı. "Crydee Toprak Beyi Pug, Majesteleri, Derin Orman Efendisi ve maiyetimin azası."

Kral ellerini şaklattı ve güldü. "Trolleri öldüren çocuk. Ne kadar harika. Seyyahlar bu öyküyü uzak Crydee sahillerinden buraya getirdi ve bunu cesur eylemi gerçekleştiren kişinin ağzından duymayı isteriz. Daha sonra bir araya gelelim de bize bu mucizeyi anlat."

Bin gözün kendisini izlediğini hisseden Pug eğilerek acemice selam verdi. Daha önce de trol hikâyesinin yayılmamış olmasını dilediği zamanlar olmuştu, ama bunu hiçbir zaman şimdiki kadar istememişti.

Pug geriledi ve Kral, "Bu gece kuzenimiz Borric’in gelişi onuruna bir balo düzenleyeceğiz," dedi.

Ayağa kalkarak mor cüppesini düzeltti ve altın makam zincirini çıkardı. Bir iç oğlanı zinciri kadifeden mor bir yastığın üzerine yerleştirdi. Kral daha sonra altın tacını siyah bukleli saçlarının üzerinden aldı ve başka bir iç oğlanına verdi.

O tahtından inerken kalabalıktakiler eğildiler. "Gel, kuzen," dedi Borric’e, "tüm bu makam kasıntılıkları olmadan konuşabileceğimiz, şahsi balkonuma çekilelim. Bu tantana beni bıktırıyor," dedi.

Borric başıyla onayladı ve Pug ile diğerlerine beklemelerini işaret ederek Kral’ın yanında yürümeye başladı. Dük Caldric o günkü toplantının sona erdiğini ve Kral’a ricaları olanların ertesi gün yeniden gelmeleri gerektiğini duyurdu.

Kalabalık salonun ucundaki iki büyük kapıdan ağır ağır boşalırken Arutha, Kulgan ve Pug beklediler. Caldric onlara yaklaştı ve, "Size bekleyebileceğiniz bir oda göstereyim. Majesteleri’nin sizi huzuruna çağırması ihtimaline karşı yakınlarda bir yerde bulunmanız iyi olur," dedi.

Bir saray vekilharcı onları Kral’ın Borric’i geçirdiği kapının yakınındaki ufak bir kapıdan geçirdi. Ortasında meyveler, peynir, ekmek ve şarapla dolu, uzun bir masanın bulunduğu geniş, rahat bir odaya girdiler. Masanın etrafında çok sayıda sandalye, odanın duvarları boyunca da üzerlerine şişkin yastıklar yığılmış birkaç divan vardı.

Arutha geniş camdan kapıların yanına gitti ve dışarıya baktı. "Babamla Kral’ın kraliyet balkonunda oturduğunu görebiliyorum."

Kulgan ile Pug da ona katılıp işaret ettiği yere baktılar. İki adam şehre ve ötesindeki denize tepeden bakan bir masanın başına oturmuştu. Kral taşkın el hareketleriyle konuşuyor, Borric de onu dinlerken başıyla onaylıyordu.

Pug, "Ekselansları’nın bu kadar genç görünmesini beklemiyordum, Majesteleri," dedi.

Arutha onu alaylı bir gülümsemeyle yanıtladı. "Babamın onun babasının kuzeni, dolayısıyla annemin de annesinin kuzeni olduğunu düşündüğün zaman, pek şaşırtıcı değil."

Kulgan elini Pug’ın omzuna koydu. "Soylu ailelerin arasında çoğu zaman birden çok bağ vardır, Pug. Dört ya da beşinci göbekten kuzenler politik nedenlerle evlenir ve aileleri yeniden birbirine yaklaştırır. Doğu’da tahtla arasında, uzak da olsa ve çarpık bir yoldan da ilerlese, şöyle ya da böyle bir akrabalık bağı olduğunu iddia edemeyecek tek bir aile dahi olduğunu sanmam."

Masaya döndüler ve Pug bir peynir parçasını kemirmeye başladı. "Kral’ın keyfi yerindeymiş gibi görünüyor," dedi tümünün de aklında olan konuya temkinlice yaklaşarak.

Kulgan çocuğun bunu dolambaçlı bir şekilde ifade edişinden memnun olmuşa benziyordu, zira Salador’dan ayrıldıktan sonra Borric hepsini de Dük Kerus’un söyledikleri konusunda dikkatli olmaları için uyarmıştı. İhtarını, "İktidar salonlarında sır olmaz ve sağırlar bile duyabilir," atasözüyle bitirmişti.

Arutha, "Hükümdarımız değişken ruh hallerine sahip biridir; umalım da Babam’ın haberlerini duyduktan sonra keyfi kaçmasın," dedi.

Dük’ten gelecek haberi beklerlerken ikindi ağır ağır geçti. Dışarıdaki gölgeler uzadığında Borric aniden bir kapıda göründü. Yüzünde sıkıntılı bir ifadeyle yanlarına geldi. "Majesteleri öğleden sonranın büyük bölümünü Krallığın yeniden doğumu üzerine planlarını anlatarak geçirdi."

Arutha, "Ona Tsurani’yi anlattın mı?" dedi.

Dük başıyla onayladı. "Beni dinledi ve sakin bir tavırla bana bu meseleyi düşüneceğini belirtti. Yaklaşık bir gün sonra yeniden görüşeceğimizden başka bir şey demedi."

Kulgan, "Hiç değilse keyfi yerinde gibiydi," dedi.

Borric yaşlı danışmanına baktı. "Korkarım, fazla keyifli. Bir tür telâş alameti bekliyordum. Krallığı önemsiz bir nedenle boydan boya geçmiş değilim, ancak söylediklerim onu heyecanlandırmış gibi görünmedi."

Kulgan endişeli görünüyordu. "Bu yolculukta zaten fazla zaman harcadık. Umalım da Majesteleri’nin bir hareket planına karar vermesi uzun zaman almasın."

Borric kendisini bir sandalyeye attı ve bir şarap bardağına uzandı. "Umalım."

Pug Kral’ın şahsi meskenine doğru yürürken sezdikleri yüzünden ağzı kurumuştu. Birkaç dakika içinde Kral Rodric’le görüşecekti ve Krallığın hükümdarıyla yalnız kalma düşüncesi onu huzursuz ediyordu. Daha önce diğer güç sahibi soyluların huzurunda ne zaman bulunsa, Dük’ün ya da oğlunun gölgesine saklanmış, Tsuraniler hakkında bildiği az bir şeyi anlatmak üzere öne çıktıktan sonra tekrar çabucak arka planla karışmıştı. Şimdiyse Büyük Kesh İmparatorluğu’nun kuzeyindeki en kudretli adamın yegâne konuğu olacaktı.

Hane vekilharçlarından biri onu Kral’ı şahsi balkonuna açılan kapıdan geçirdi. Geniş, açık verandanın kenarı boyunca birkaç hizmetkâr ayakta duruyordu ve Kral da geniş bir tentenin altındaki oyulmuş mermerden yapılma bir masanın başında oturuyordu.

Güneşli bir gündü. Ondan önce kışın yaptığı gibi, bahar da erken geliyordu ve esen havada bir ılıklık vardı. Balkonun altında, sınırını çizen çalı ve taş duvarların ötesinde, Pug Rillanon şehrini ve ötesindeki denizi görebiliyordu. Renkli çatılar öğle güneşinde pırıl pırıl parlıyordu ve son dört gün içinde son karlar da tamamıyla erimişti. Gemiler limana girip çıkıyor, sokaklar da vatandaşlarla dolup taşıyordu. Tacirlerin ve seyyar satıcıların belli belirsiz duyulan bağırışları Kral’ın oturmuş, öğle yemeğini yediği yere hafif bir uğultu halinde yükseliyordu.

Pug masaya yaklaşırken hizmetkârlardan biri bir sandalye çekti. Kral döndü ve, "Ah! Toprak Beyi Pug, lütfen otur," dedi. Pug eğilerek selam verecek oldu, ama Kral, "Yeter. Bir arkadaşımla yemek yerken formalitelere tahammül edemem," dedi.

Pug tereddüt ettikten sonra, otururken, "Majesteleri beni onurlandırıyor," dedi.

Rodric bu sözü eliyle savuşturdu. "Erkeklerin arasında bir çocuk olmak nasıl şeydir, hatırlıyorum. Tacı aldığımda senden az büyüktüm. O zamana kadar ben sadece babamın oğluydum." Gözlerinde bir an uzak bir ifade belirdi. "Prens’tim, doğru, ama yine de yalnızca bir çocuktum. Benim fikrimin hiçbir kıymeti yoktu ve babamın beklentilerini bir türlü karşılayamıyordum, ne avcılıkta, ne yelkencilikte ne de kılıç kullanmada. Caldric’in de aralarında bulunduğu öğretmenlerimden bir sürü azar işitirdim. Kral olduğumda bütün bunlar değişti, ancak nasıl olduğunu hâlâ hatırlıyorum." Pug’a döndü ve gülümserken uzak ifade kayboldu. "Ve arkadaş olmamızı gerçekten istiyorum." Öte yana bir bakış attı ve ifadesi yeniden uzak bir hal aldı. "Şimdilerde insan fazla arkadaş edinemiyor, değil mi? Kral olduğumdan dolayı da arkadaşım olduğunu iddia eden, ancak öyle olmayan pek çokları çıkıyor." Bir an suskun kaldıktan sonra düşünceli halinden yeniden sıyrıldı. "Şehrimi nasıl buldun?"

Pug, "Hiç böyle bir şey görmemiştim, Majesteleri. Muhteşem," dedi.

Rodric önlerinde uzanan manzaraya baktı. "Evet, öyle, değil mi?" Elini salladı ve bir hizmetkâr kristal kadehlere şarap doldurdu. Pug şaraptan bir yudum aldı; hâlâ şaraptan zevk almayı öğrenememişti, ancak bu şarabın çok iyi olduğunu düşündü, hafifti, içinde meyve ve hafif baharat tadı vardı. Rodric, "Rillanon’u burada yaşayanlar için muhteşem bir yer haline getirmek için çok çalıştım. Bir gün gelip Krallık’taki tüm şehirlerin burası kadar muhteşem olmasını, gözün baktığı her yerde güzelliğin bulunmasını isterdim. Bunu yapmak için yüz ömür gerekeceğinden, tek yapabildiğim izlenecek yolu göstermek, öykünmek isteyenler için bir örnek oluşturmak. Ancak tuğla bulduğum yerde mermer bırakıyorum. Ve bunu görenler ne olduğunu anlayacaklar -mirasım."

Kral bir an sayıklar gibi olmuştu ve Pug Kral’ın binalardan, bahçelerden ve çirkinlikleri göz önünden çekmekten bahsederken söylediklerinin hepsinden emin olamadı. Kral aniden konuyu değiştirdi. "Bana trolleri nasıl öldürdüğünü anlat."

Pug ona anlattı ve Kral onun her sözcüğünü dikkatle dinler gibiydi. Çocuk bitirdiğinde Kral, "Bu fevkalade bir öykü. Saraya ulaşan anlatışlardan daha iyi, zira onların yarısı kadar kahramanca olmasa da, gerçek olduğu için onlardan iki kat etkileyici. Cesur bir yüreğin var, Toprak Beyi Pug," dedi.

Pug, "Teşekkür ederim, Majesteleri," dedi.

Rodric, "Öykünde Prenses Carline’den bahsettin," dedi.

"Evet, Majesteleri?"

"Onu annesinin kucağında küçük bir bebek olduğu zamandan beri görmedim. Nasıl bir kadın oldu?"

Pug bu konu değişikliğini şaşırtıcı bulmasına rağmen, "Çok güzel bir kadın oldu, Majesteleri, annesine çok benziyor. Biraz öfkeli de olsa, akıllı ve zeki," dedi.

Kral başıyla onayladı. "Annesi çok güzel bir kadındı. Kızı onun yarısı kadar bile güzel olsa, gerçekten de çok güzel demektir. Akıl yürütebiliyor mu?"

Pug’ın kafası karışmış gibiydi. "Majesteleri?"

"Akıl, mantık için uygun bir kafası var mı? Tartışabiliyor mu?"

Pug şiddetle kafa salladı. "Evet, Majesteleri. Prenses bu konuda çok iyidir."

Kral ellerini ovuşturdu. "İyi. Borric’in onu buraya ziyarete yollamasını sağlamalıyım. Bu doğulu kadınların çoğu içi boş, yavan kimseler. Borric’in kıza bir eğitim vermiş olduğunu ümit ediyordum. Mantık ve felsefe bilen, tartışıp konuşmayı bilen genç bir kadınla tanışmak isterim."

Pug birden Kral’ın tartışmaktan bahsederken kendi düşündüğü şeyi kastetmediğini anladı. Bu uyuşmazlıktan bahsetmemenin en iyi olacağına karar verdi.

Kral devam etti. "Bakanlarım beni bir eş bulmam ve Krallık’a bir vâris vermem için sıkıştırıyor. Meşguldüm ve açık konuşmak gerekirse, saraydaki kadınlarda ilgimi çekecek pek az şey bulabildim -ah, ay ışığında bir yürüyüş ve... başka şeyler için iyiler. Ama ya vârislerimin annesi olmak için? Sanmıyorum. Ancak kraliçe arama konusunda ciddileşmem gerekiyor. Belki de conDoin soyundan gelen yegâne kız evlat iyi bir başlangıç noktası olurdu."

Pug conDoin’lerin başka bir kız çocuğu olduğundan bahsedecekken Kral ile Anita’nın babası arasındaki gerginliği hatırlayarak bu güdüsünü bastırdı. Üstelik, kız daha yedi yaşındaydı.

Kral yeniden konu değiştirdi. "Kuzen Borric dört gündür yabancılar, şu Tsuraniler hakkında anlattıklarıyla gözlerimi dolduruyor. Bütün bu işler hakkında sen ne düşünüyorsun?"

Pug ürkmüş görünüyordu. Kral’ın ona, Krallığın güvenliği gibi önemli bir mesele şöyle dursun, herhangi bir konudaki fikrini sorabileceğini düşünmemişti. Bir an düşünerek yanıtını elinden geldiğince iyi ifade etmeye çalıştı, sonra, "Tüm görüp duyduklarımdan hareketle, Majesteleri, bu Tsuranilerin salt istila etmeyi planlamakla kalmadıklarını, şimdiden burada olduklarını düşünüyorum," dedi.

Kral bir kaşını kaldırdı. "Ya? Kanıtlarını duymak isterim."

Pug söyleyeceklerini dikkatle düşündü. "Bu halkın korudukları gizlilik dikkate alındığında, Majesteleri, bildiğimiz kadar çok görüldülerse, geliş gidişlerinin sayısının bildiğimizden çok daha fazla olması mantıklı değil midir?"

Kral başıyla onayladı. "İyi bir sav. Devam et."

"Dolayısıyla, karlar yağdıktan sonra, uzak bölgelerden ayrılmamaları nedeniyle, onların izlerini bulma olasılığımızın azalması da muhtemel değil midir?"

Rodric başıyla onayladı ve Pug devam etti. "Dük ile diğerlerinin söyledikleri kadar dövüşken iseler, baharda hücuma geçmek üzere askerlerini kış mevsiminde getirecekleri iyi bir yer bulmak üzere Batı’nın haritasını çıkardıklarını sanıyorum." Kral elini masaya vurdu. "Mantığını iyi işletmişsin, Pug." Hizmetkârlara yemek getirmelerini işaret ederek, "Şimdi, yemek yiyelim," dedi.

Hayret veren çeşitlilikte ve iki kişi oldukları düşünüldüğünde şaşırtıcı bir miktarda yiyecek getirildi ve Pug Kral’ın cömertliğine karşı kaygısız görünmemek için pek çok şeyden azar azar aldı. Yemek yerlerken Rodric ona birkaç soru sordu, Pug da elinden geldiğince yanıtladı.

Pug yemeğini, bitirirken Kral dirseğini masaya dayadı ve sakalsız çenesini ovuşturdu. Uzun süre boşluğa baktı ve Pug düşüncelere dalmış bir krala nasıl davranmak gerektiğini bilmediğinden kendini mahcup hissetmeye başladı. Sessizce oturmayı seçti.

Bir süre sonra Rodric düşüncelerinden sıyrıldı. Pug’a bakıp, "Neden bu insanlar gelip başımıza bela oluyor şimdi? Yapılacak o kadar çok şey var ki. Savaşın planlarımı kesintiye uğratmasına izin veremem," derken sesinde sıkıntılı bir ton vardı. Ayağa kalkıp bir süre balkonda volta attı, Pug da Kral’la birlikte ayağa kalktığından, orada öylece dikildi. Rodric Pug’a döndü. "Dük Guy’a haber göndermem lazım. O bana yol gösterir. Kafası bu işlere yatkındır."

Kral birkaç dakika daha şehre bakarak volta atarken Pug da onun sandalyesinin yanında durdu. Kral’ın kendi kendisine bölünmemesi gereken büyük yapıtlardan bahsettiğini duydu, sonra kolunun çekildiğini hissetti. Döndü ve saray vekilharçlarından birinin yanında sessizce durduğunu gördü. Vekilharç gülümseyerek ve kapıya doğru bir işaret yaparak görüşmenin sona erdiğini belirtti. Pug adamı kapıya kadar izlerken, personelin Kral’ın ruh hallerini tanımak konusundaki yeteneğine hayret etti.

Pug odasına geri götürüldü ve hizmetkârdan Lord Borric’e meşgul değilse, Pug’ın onu görmek istediği mesajını iletmesini istedi. Odasına gitti ve oturup düşünmeye başladı. Kısa bir süre sonra kapı tıklatıldığında düşüncelerinden sıyrıldı. Kapıyı çalanın girmesine izin verdi ve Dük’e mesajı taşıyan hizmetkâr Borric’in Pug’ı hemen göreceği mesajıyla birlikte içeri girdi.

Pug adamın ardından odasından çıktı ve Dük’ün odasını yardım almadan bulabileceğini söyleyerek onu yolladı. Dük’e ne söyleyeceğini düşünerek ağır ağır yürüdü. İki şey çocuk için çok açıktı: Kral, Tsuranilerin krallığı için potansiyel bir tehdit olmasından hoşlanmamıştı ve Lord Borric, Guy du Bas-Tyra’nın Rillanon’a çağrılmakta olduğunu duyunca aynı derecede rahatsız olacaktı.

Son birkaç günkü tüm yemeklerde olduğu gibi, masada bir sessizlik vardı. Crydeeli beş adam Dük’ün odasında oturmuş, yemek yiyor, tümü de koyu renkli tuniklerinin üzerinde Kral’ın mor ve altın renkli armasını taşıyan saray hizmetkârları yakınlarda dolanıyordu.

Dük Rillanon’dan ayrılıp Batı’ya dönmek için can atıyordu. Crydee’den ayrılmalarının üzerinden neredeyse dört ay geçmişti: kışın tamamı. İlkbahar kapıdaydı ve tümü de Tsurani saldırısının artık birkaç gün içinde gerçekleşeceğine inanıyordu. Arutha’nın huzursuzluğu da babasınınkinden aşağı kalmıyordu. Kulgan dahi bekleyişin olumsuz etkilerini belli ediyordu. Yalnızca duygularını hiç belli etmeyen Meecham, beklemekten rahatsız değilmiş gibi görünüyordu.

Pug sıla özlemi de duyuyordu. Sarayda sıkılmıştı. Kulesine ve derslerine dönmek istiyordu. Kimseye bundan bahsetmese de Carline’i de yeniden görmek istiyordu. Son zamanlarda onu daha yumuşak bir ışıkla hatırladığını, bir zamanlar sinirini bozan özelliklerini affettiğini görüyordu. Aynı zamanda, karışık duygularla Tomas’ın kaderini öğrenebileceğini de hissediyordu. Dağlarda karlar erken erirse Dolgan bu yakınlarda Crydee’ye haber gönderirdi.

Borric son bir hafta zarfında Kralla kendi açısından hiçbiri tatminkâr geçmeyen birkaç görüşmeye daha katlanmıştı. Bunlardan sonuncusu birkaç saat önce olmuştu, ama odadaki hizmetkârlar çıkmadan önce bu konuda hiçbir şey söylemeyecekti.

Son tabaklar da toplanır ve hizmetkârlar Kral’ın en iyi Keshia konyağını bardaklara boşaltırken kapı çalındı ve Dük Caldric içeri girerek hizmetkârları elini sallayarak dışarı çıkardı. Oda boşaldığında Dük’e döndü.

"Borric, yemeğini böldüğüm için özür dilerim, ama haberlerim var."

Borric ayağa kalktı, diğerleri de öyle. "Lütfen bize katıl. İşte, bir bardak al."

Caldric kendisine sunulan konyağı aldı ve Pug başka bir sandalye çekerken çocuğun sandalyesine oturdu. Rillanon Dükü konyağından bir yudum aldı ve, "Bir saatten kısa bir süre önce Bas-Tyra Dükü’nden ulaklar geldi. Guy, Kral’ın Batı’daki bu sorun ’söylentileri’ nedeniyle ’gereksiz yere’ üzülmesi olasılığı üzerine duyduğu endişeyi dile getiriyor."

Borric ayağa kalkıp bardağını odanın karşı tarafına fırlatarak paramparça etti. Crydee Dükü öfkeyle neredeyse kükrerken duvardan amber renkli sıvı süzüldü. "Guy ne dolap çeviriyor? Bu söylentiler ve gereksiz yere üzülmeler meselesi nedir!"

Caldric bir elini kaldırdı ve Borric biraz sakinleşerek yeniden oturdu. Yaşlı Dük, "Kral’ın Guy’a yaptığı çağrıyı ben şahsen kaleme aldım. Anlattığın her şey, her bilgi kırıntısı ve her kanı mektuba dahildi. Tek düşünebildiğim Guy’ın kendisi saraya varana dek Kral’ın hiçbir karara varmamasını sağladığı," dedi.

Borric parmaklarıyla masada davul çaldı ve Caldric’e öfkeden çakmak çakmak gözleriyle baktı. "Bas-Tyra ne yapıyor? Savaş gelirse Crydee’ye ve Yabon’a gelir. Halkım acı çeker. Topraklarım yakılıp yıkılır."

Caldric başını ağır ağır iki yana salladı. "Açık konuşacağım, eski dostum. Kral ile amcası, Erland’ın arası açılalı beri, Guy Krallık’ta kendi sancağına öncelik vermek üzere oynuyor. Sanıyorum ki, Erland’ın sağlığının iyice bozulması durumunda, Guy kendisinin Krondor’un mor rengini giyeceğini düşünüyor."

Borric sıkılmış dişlerinin arasından, "O zaman beni iyi dinle, Caldric," dedi. "Bu yükü kendime ya da benden olanlara ancak davaların en yücesi için yüklerim. Ancak Erland düşündüğüm kadar hastaysa, Guy ne iddia ederse etsin, Krondor’daki tahta oturan Kara Guy değil, Anita olur. Batı Orduları’nı Krondor’a sürmem ve krallığı üzerime almam gerekirse, bunu yaparım, Rodric başka türlüsünü istese bile. Batı tahtına başka biri ancak Kral’ın tebliği üzerine oturabilir."

Caldric Borric’e sakince baktı. "Ve tahta hıyanetle damgalanmak mı istiyorsun?"

Borric masaya eliyle vurdu. "O alçağın doğduğu güne lanet olsun. Onun akrabam olduğunu kabul etmek zorunda olduğuma üzülüyorum."

Caldric bir dakika Borric’in sakinleşmesini bekledi, sonra, "Seni senden iyi tanırım, Borric. Batı’nın savaş sancağını Kral’a karşı kaldırmazsın, kuzenin Guy’ın gırtlağını seve seve sıkacak olsan bile. Krallığın en iyi iki generalinin birbirinden böylesine nefret etmesi beni her zaman üzmüştür," dedi.

"Öyle ve nedensiz de değil. Ne zaman Batı’ya yardım için bir çağrı yapılsa, muhalefet eden hep kuzen Guy olur. Ne zaman bir entrika çevrilse ve bir unvan yitirilse, onu kazanan Guy’ın gözdelerinden biri olur. Nasıl göremiyorsun? Kongre’nin Rodric’in ilk üç yılı için Guy’ı kral naibi olarak seçmemesi sadece senin, Yabonlu Brucal’ın ve benim baskılarımız sonucu oldu. Krallık’taki her dükün önünde durdu ve senin Kral’ın adıyla hükmetmeye uygun olmayan, yorgun, ihtiyar bir adam olduğunu söyledi. Bunu nasıl unutabiliyorsun?"

Caldric sandalyede oturur, oda fazlasıyla aydınlık olduğundan bir eliyle gözlerini perdelerken gerçekten de yorgun görünüyordu. Usulca, "Görüyorum ve unutmadım. Ama o aynı zamanda evlilik bağıyla akrabam ve ben burada olmasam Rodric üzerinde daha ne kadar nüfuzu olurdu sence? Kral çocukken onu taparcasına seviyor, onda atılgan bir kahraman, birinci dereceden bir savaşçı, Krallığı savunan biri görüyordu," dedi.

Borric sandalyesinde geriye yaslandı. "Özür dilerim, Caldric," derken sesi sertliğini kaybetmişti. "Hepimizin iyiliği için çalıştığını biliyorum. Ve onca yıl önce Guy gerçekten de kahraman rolü oynayıp Derin Taunton’da Kesh Ordusu’nu püskürtmüştü. Birinci elden tanık olmadığım meselelerden bahsetmemeliyim."

Arutha bütün bunlar konuşulurken sessizce oturmuştu, ancak gözlerinden babasıyla aynı öfkeyi duyduğu belli oluyordu. Sandalyesinde öne eğildi ve dükler ona baktı "Söyleyecek bir şeyin mi var, oğlum?"

Arutha ellerini iki yana açtı. "Bütün bunları dinlerken beni rahatsız eden bir düşünce vardı: Tsuraniler gelirse, Kral’ın tereddüt etmesi Guy’a ne kazandıracak?"

Borric parmaklarıyla masada davul çaldı. "Bilmece bu, zira çevirdiği tüm dolaplara rağmen Guy bana beslediği garez uğruna Krallığı tehlikeye atmaz."

"Mesele henüz kuşkulu bir durumdayken Batı’nın biraz acı çekmesine izin vermek, sonradan da Doğu Orduları’nın başında, Derin Taunton’da olduğu gibi fatih ve kahraman olarak gelmek işine gelmez miydi?" dedi Arutha.

Caldric bunu düşündü. "Ümit ediyorum ki, Guy bile bu yabancıları bu denli hafife alamaz."

Arutha odada volta attı. "Ama bildiklerini bir düşün. Can çekişen bir adamın sayıklamaları. Yalnızca buradaki Pug’ın gördüğü, benim de denize doğru sürüklenirken göz ucuyla gördüğüm bir geminin tabiatı üzerine tahminler. Bir rahip ile bir büyücünün varsayımları ki, bu iki meslek de Guy’ın gözünde pek az değer taşır. Göç eden Kara Kardeşler. Bu tür haberlerin doğruluğundan şüphe ediyor olabilir."

"Ama her şey ortada," diye itiraz etti Borric.

Caldric genç Prens’in odada volta atmasını izledi. "Beki de sen haklısın. Eksik olan şey sözlerindeki ivedilik, mürekkeple parşömene yazılmış kuru bir mektupta eksik olan ivedilik. Buraya vardığında, onu ikna etmeliyiz."

Borric sözlerini neredeyse tükürerek söyledi. "Buna karar vermek Kral’a kalmış, Guy’a değil."

Caldric, "Ama Kral Guy’ın verdiği nasihatlere çok önem atfediyor. Batı Orduları’nın komutasını eline geçireceksen, ikna edilmesi gereken kişi Guy," dedi.

Borric sarsılmış görünüyordu. "Ben mi? Ben orduların sancağını taşımak istemiyorum. Tek istediğim gerekirse Erland’ın bana yardım etmekte serbest olması."

Caldric iki elini de masanın üzerine koydu. "Borric, bütün bilgeliğine rağmen, taşralı bir asilzadeden pek farklı değilsin. Erland ordulara önderlik edemez. Sağlığı iyi değil. Yapabilecek olsaydı bile, Kral buna izin vermezdi. Son zamanlarda Rodric’i en iyi halinde gördün. Karanlık ruh hallerine büründüğü zaman, yaşamından endişe duyuyor. Hiç kimsenin bunu söyleyecek cesareti yok, ama Kral amcasının tacı elde etmek üzere entrika çevirdiğinden kuşkulanıyor."

"Gülünç!" diye bağırdı Borric. "On üç yıl önce istese Erland tacı alabilirdi. Açık bir ardıllık durumu yoktu. Rodric’in babası daha onu yasal mirasçısı olarak belirlememişti ve Erland’ın hakkı Kral’ınki kadar açıktı, belki daha da açık. Rodric’in iddiasını yalnızca Guy ile çocuğu kullanmak isteyenler desteklediler. Kongrenin büyük bölümü Kral olarak Erland’ı desteklerdi."

"Biliyorum, ama devir değişti ve çocuk artık çocuk değil. Artık korkudan içi bulanan, ürkmüş bir genç adam. Bunun Guy ile diğerlerinin etkisinden mi, bir akıl hastalığından mı olduğunu bilmiyorum. Kral başka insanlar gibi düşünmüyor. Hiçbir kral başkalarını düşünmez, Rodric ise çoğundan daha az yapıyor bunu. Ne kadar gülünç görünürse görünsün, Batı’nın Orduları’nı amcasına vermeyecektir. Guy onun kulağına fısıldamaya başladıktan sonra, onları sana da vermeyeceğinden korkuyorum."

Borric bir şey söylemek üzere ağzını açtı, ama Kulgan araya girdi. "Kusuruma bakmayın, Majesteleri, ama bir öneride bulunabilir miyim?"

Caldric Borric’e baktı, o da başıyla onayladı. Kulgan boğazını temizledi ve, "Kral Batı Orduları’nı Yabonlu Dük Brucal’a verir miydi?" dedi.

Borric ile Caldric’in yüzlerinde idrak kıvılcımı ağır ağır ışıdı ve nihayet Crydee Dükü başını arkaya atıp güldü. Yumruğunu masaya vurup neredeyse bağırarak, "Kulgan! Seni tanıdığım bütün bu yıllar boyunca bana iyi hizmet etmemiş olsaydın bile, bu gece yaptığınla etmiş olurdun," dedi. Caldric’e döndü. "Ne dersin?"

Caldric odaya gireli beri ilk kez gülümsedi. "Brucal mı? O ihtiyar savaş köpeği mi? Krallık’ta daha dürüst bir adam yoktur. Üstelik veraset sırasında da değil. Guy’ın gözden düşürme çabalarından bile muaf olacaktır. Orduların komutasını alırsa..."

Arutha düşüncenin sonunu getirdi. "Babamı baş danışmanı olmak üzere çağırır. Babamın Batı’daki en iyi komutan olduğunu biliyor."

Caldric yüzünde heyecanla sandalyesinde doğrulup oturdu. "Yabon’un ordularının komutası bile sende olurdu."

"Evet," dedi Arutha, "ve LaMut, Zûn, Ylith ve diğerleri."

Caldric ayağa kalktı. "Bunun işe yarayacağını sanıyorum. Yarın Kral’a hiçbir şey söyleme. Bu ’öneriyi’ yapmanın uygun zamanını kollayacağım. Dua edin de Majesteleri onaylasın."

Caldric oradan ayrıldı ve Pug bu yolculuğun iyi bir sona ermesi için ilk defa bir umut olduğunu gördü. Bütün hafta boyunca kara yıldırımlar gibi tüten Arutha bile neredeyse mutlu görünüyordu.

Pug kapısının yumruklanmasına uyandı. Uykulu uykulu dışarıda olan her kimse, içeri girmesini söyledi ve kapı açıldı. Kraliyet vekilharçlarından biri içeri baktı. "Efendim, Kral Dük’ün kafilesindeki herkesin ona taht odasında katılmasını buyuruyor. Hemen." Pug’ın rahat etmesi için bir meşale tuttu.

Pug hemen geleceğini söyledi ve aceleyle giyindi. Dışarısı hâlâ karanlıktı ve bu sürpriz çağrıya neyin neden olduğunu düşünerek kaygılanıyordu. Önceki gece, Caldric gittikten sonraki umut duygusunun yerini, ne yapacağı tahmin edilemeyen Kral’ın bir şekilde Bas-Tyra Dükü’nün oraya gelişini engelleme planını öğrenmiş olduğuna dair, içini kemiren bir kaygı almıştı.

Odasından çıktığında hâlâ tuniğini saran kemerinin tokasını ilikliyordu. Yanında akşamları genellikle yakılan fener ve mumlar söndürülmüş olduğundan karanlığa karşı bir meşale tutan vekilharçla birlikte salondan aceleyle geçti.

Taht odasına ulaştıklarında, Dük, Arutha ile Kulgan oraya geliyor, hepsi de hâlâ uyku kıyafetleri içinde tahtının yanında volta atmakta olan Rodric’i endişeli bakışlarla süzüyorlardı. Dük Caldric bir kenarda, yüzünde ciddi bir ifadeyle duruyordu. Oda, meşaleleri taşıyan vekilharçlar dışında boştu.

Tahtın önünde toplanmalarından hemen sonra, Rodric bir öfke fırtınasına tutuldu. "Kuzen! Elimde ne var, biliyor musun?" diye çığlık attı bir parşömen destesi tutarak.

Borric bilmediğini söyledi. Rodric’in sesi yalnızca biraz alçaldı. "Yabon’dan bir mesaj! O ihtiyar ahmak Brucal şu Tsurani yabancılarının sınır karakollarından birine saldırıp yok etmelerine izin vermiş! Şunlara bir bak!" diye neredeyse çığlık atarak parşömen destesini Borric’e doğru fırlattı. Kulgan parşömenleri yerden alıp Borric’e uzattı. "Boş ver," dedi Kral sesi yeniden neredeyse normal bir hal alarak. "Sana ne yazdığını söyleyeyim.

"Bu istilacılar Özgür Şehirler’e, Walinor yakınında hücum etmişler. Elf ormanlarının içine kadar saldırmışlar. Taş Dağı’na saldırmışlar. Crydee’ye saldırmışlar."

Borric düşünmeden, "Crydee’den ne haberler var?" dedi.

Kral bir ileri bir geri yürümeyi kesti. Borric’e baktı ve bir an Pug onun gözlerinde deliliği gördü. Kral gözlerini kısa bir süre kapattı, sonra yeniden açtı ve Pug Kral’ın yeniden kendisi olduğunu görebildi. Başını hafifçe iki yana salladı ve elini şakağına götürdü. "Yalnızca Brucal’dan ikinci elden aldığım haberler var. Altı hafta önce bu mesajlar yola çıktığında, Crydee’ye tek bir saldırı olmuştu. Oğlun Lyam zaferin tam olduğunu, yabancıların ormanın derinliklerine sürüldüklerini rapor ediyor."

Caldric öne adım attı. "Tüm raporlar aynı şeyi söylüyor. Ağır silahlarla donanmış piyade bölükleri karlar erimeden önce gece vakti saldırarak sınır karakollarını hazırlıksız yakalamış. Taş Dağı’nın yakınlarındaki LaMut adındaki bir sınır karakolunun işgal edildiği dışında pek az şey biliniyor." Borric’e manalı manalı baktı. "Tsuranilerin süvari kullandığına dair hiç haber yok."

Borric, "O zaman belki de Tully haklıdır ve atları yoktur," dedi.

Kral’ın başı dönüyor gibiydi, sendeleyerek geri adım attı ve tahtına oturdu. Bir elini yeniden şakağına koydu ve, "Bu atlar meselesi nedir? Krallığım istila edildi. Bu yaratıklar askerlerime saldırmaya cüret etti," dedi.

Borric Kral’a baktı. "Majesteleri ne yapmamı ister?"

Kral sesini yükseltti. "Yapmak mı? Bir karar vermeden önce sadık Bas-Tyra Dükümün gelmesini bekleyecektim. Ama artık harekete geçmem gerekiyor."

Durdu ve kara gözleri meşale ışığında parlarken yüzünde kurnaz bir ifade belirdi. "Batı Orduları’nı Brucal’a vermeyi düşünüyordum, ama o ihtiyar ahmak kendi sınır karakollarını bile korumaktan âciz."

Borric, Brucal namına itiraz edecek oldu, ama babasını tanıyan Arutha koluna yapışınca Dük sessiz kaldı.

Kral, "Borric, Crydee’yi oğluna bırakman gerekiyor. Sanırım o başının çaresine bakabilir yetenekte. Bize şimdiye kadarki yegâne zaferimizi kazandırdı." Gözleri daldı ve kıkırdadı. Bir an başını iki yana salladı ve sesindeki çılgınlık kayboldu. "Ah, tanrılar adına, bu ağrılar yok mu. Başım patlayacak gibi sanki." Gözlerini bir an kapattı. "Borric, Crydee’yi Lyam ile Arutha’ya bırak; sana Batı Orduları’nın sancağını veriyorum; Yabon’a git. Brucal büyük baskı altında, zira yabancıların ordusunun büyük bölümü LaMut ile Zûn’a doğru hücum ediyor. Oraya vardığında, ihtiyacın olanları iste. Bu istilacıların topraklarımızdan sürülmesi lazım."

Kral’ın yüzü solgundu ve alnında ter damlaları parlıyordu. "Bu başlamak için iyi bir saat değil, ama limana bir gemi hazırlanması için haber yolladım. Hemen yola çıkman gerekiyor. Şimdi git."

Dük eğilerek selam verdi ve döndü. Caldric, "Majesteleri’ni odasına götüreyim. Hazır olduğunuzda size rıhtıma kadar eşlik ederim," dedi.

Yaşlı Şansölye, Kral’ın tahttan inmesine yardım etti ve Dük’ün kafilesi salondan ayrıldı. Odalarına koştular ve vekilharçların çoktan eşyalarını toplamakta olduklarını gördüler. Pug etrafta heyecanla bekliyordu, zira nihayet eve dönecekti.

Rıhtımın kenarında durarak Caldric’e veda ettiler. Pug ile Meecham bekliyordu ve uzun boylu toprak ağası, "Eh, delikanlı. Bu savaşa girdiğimize göre evi yeniden görene dek epey zaman geçecek," dedi.

Pug başını kaldırıp onu fırtınada bulmuş olan adamın yaralı yüzüne baktı. "Neden? Eve gitmiyor muyuz?"

Meecham başını iki yana salladı. "Prens Krondor’dan gemiyle yola çıkıp Karanlık Boğazlarından geçerek kardeşinin yanına gidecek, ama Dük gemiyle önce Ylith’e oradan da Brucal’ın LaMut yakınlarındaki kampına geçecek. Lord Borric nereye giderse, Kulgan da oraya gider. Ve ustam nereye giderse, ben de oraya giderim. Ya sen?"

Pug midesinin büzüldüğünü hissetti. Toprak ağasının söylediği doğruydu. Yeri Crydee’dekilerin değil Kulgan’ın yanıydı, gerçi isterse Prens’le birlikte eve dönmesine izin verileceğini biliyordu. Kendini çocukluğunun sona ermekte olduğunun başka bir belirtisine teslim etti. "Kulgan nereye giderse, ben de oraya giderim."

Meecham omzuna bir şaplak attı ve, "Eh, hiç değilse balıkçı karısının süpürgesi gibi salladığın o kahrolası kılıcın nasıl kullanılacağını öğretebilirim sana," dedi.

Bu ihtimal karşısında pek de neşelenmeyen Pug hafifçe gülümsedi. Çok geçmeden gemiye binip Salador’a doğru yol almaya ve batıya yapacakları uzun yolculuğun ilk ayağına başladılar.

14

İSTİLA

O yıl bahar yağmurları şiddetliydi.

Savaş etkinlikleri her daim var olan çamur yüzünden kesintiye uğruyordu. Kısa süreli, sıcak yaz gelmeden önce hava neredeyse bir ay daha ıslak ve soğuk kalacaktı.

Yabonlu Dük Brucal ile Lord Borric haritalarla kaplı bir masanın başında durmuş, bakıyorlardı. Yağmur kumandan çadırının merkezi parçası olan tentenin damını dövüyordu. Tentenin iki tarafına, iki soyluya uyku alanı sağlamak üzere iki çadır daha eklenmişti. Çadır meşaleler ve Kulgan’ın piposu yüzünden dumanla doluydu. Büyücü soylular için iyi bir danışman, büyü marifetiyle yaptığı yardımlar ise yararlı olmuştu. Havadaki değişimleri fark edebiliyor ve büyücü görüsüyle sık sık olmasa da Tsurani askerlerinin hareketlerinden bazılarını algılayabiliyordu. Karşılaştığı, savaş anlatıları da dahil her kitabı okuyarak geçirdiği yıllar nedeniyle hatırı sayılır bir taktik ve strateji uzmanı olmuştu.

Brucal masanın üzerindeki en yeni haritayı işaret etti. "Buradaki bir noktayı ve şuradaki başka bir noktayı aldılar. Onları oradan atmak için gösterdiğimiz tüm çabalara rağmen bu noktayı" -haritadaki başka bir noktayı işaret etti- "ellerinde tutuyorlar. Aynı zamanda şuradan buraya doğru bir hat üzerinde ilerliyor gibi görünüyorlar." Gri Kuleler’in doğu cephesi boyunca uzanan bir çizgiyi eliyle kat etti. "Burada planlı bir hareket izliyorlar, ama bundan sonra nereye gideceğini tahmin edebilirsem ne olayım." İhtiyar Dük yorgun görünüyordu. Çatışmalar iki aydır kesintili olarak devam ediyordu ve iki tarafta da bariz bir avantaj yoktu.

Borric haritayı inceledi. Kırmızı noktalar bilinen Tsurani kalelerinin bulunduğu yerleri imliyordu: elle kazılmış, en az iki yüz asker tarafından korunan, kerpiç göğüs siperleri. Aynı zamanda takviye bölüklerinin varlığından da şüphe ediliyordu, bunların yaklaşık konumu ise sarı noktalarla belirtilmişti. Saldırıları herhangi bir konuma çabucak, bazen birkaç dakika içinde takviye yapıldığı biliniyordu. Mavi noktalar Krallık ordugâhlarını yerini belirtiyordu, ancak Brucal’ın askerlerinin çoğu kumandanların çadırının bulunduğu tepenin etrafına yerleştirilmişti.

Ylith ve Tyr-Song’dan gelen ağır piyade ve mühendisler sabit istihkâm bölgelerini doldurmak ve yaratmak üzere oraya varana dek, Krallık temelde devingen bir savaş sürdürüyordu, zira toplanan birliklerden çoğu süvariydi. Crydee Dükü diğer adamın tahliliyle hemfikirdi. "Taktikleri değişmiyor gibi görünüyor: ufak bir kuvvet getir, siper kaz ve müdafaa et. Birliklerimizin oralara girmesini engelliyorlar, ama biz geri çekildiğimizde peşimizden gelmeyi reddediyorlar. Burada yinelenen bir biçim var. Ama ben de bir türlü bunun ne olduğunu göremiyorum."

İçeri bir muhafız girdi. "Lordlarım, dışarıda bir elf var, içeri girmek istiyor."

Brucal, "Onu içeri al," dedi.

Muhafız çadırın kanadını açtı ve elf içeri girdi. Kızıl-kahve saçları başına yapışıktı ve cüppesinden çadırın zeminine su damlıyordu. Düklere hafifçe eğilerek selam verdi.

Borric, "Elvandar’dan ne haberler var?" diye sordu.

"Kraliçem size selamlarını gönderiyor." Çabucak haritaya döndü. Güneyde Gri Kuleler ile kuzeyde Taş Dağı’nın arasındaki, Borric’in kuvvetlerinin doğu ucundan kapattığı geçide işaret etti. "Dış dünyalılar bu geçitten pek çok asker geçiriyor. Elf ormanlarının kıyısına kadar ilerlediler, ama içeri girmeye çalışmıyorlar. Geçişi zorlaştırdılar." Sırıttı. "Birkaç tanesini yarım gün boyunca peşimden neşeli bir şekilde koşturdum. Neredeyse cüceler kadar iyi koşuyorlar. Ama ormanda bana ayak uyduramadılar." Dikkatini yeniden haritaya verdi. "Crydee’den dışarıda gezen devriyelerle hafif çarpışmaların olduğu haberi geldi, ancak kalenin yakınlarında bir şey olmamış. Gri Kuleler, Carse ya da Tulan’dan herhangi bir hareket haberi yok. Bu geçit boyunca siper kazmakla yetiniyor gibiler. Batıdaki kuvvetleriniz size katılamayacaklar, çünkü artık geçemezler."

Brucal, "Yabancılar ne kadar güçlü görünüyor?" diye sordu.

"Bu bilinmiyor, ama ben bu yol üzerinde birkaç bin asker gördüm." Parmağıyla geçidin kuzey kenarına paralel, elf ormanlarından Krallık kampına uzanan bir yolu işaret etti. "Taş Dağı cüceleri yalnız kaldı, güneye gitmeye kalkışmadıkları sürece. Dış dünyalılar onların da geçişini engelliyor."

Borric elfe, "Tsuranilerin süvari getirdiklerine dair herhangi bir haber var mı?" diye sordu.

"Hiç yok. Raporların hepsi sadece piyadelerden bahsediyor."

Kulgan, "Rahip Tully’nin atsız olduklarına dair tahmini doğru çıkmış gibi görünüyor," dedi.

Brucal eline fırçayla mürekkep aldı ve bilgileri haritaya işledi. Kulgan arkasında durmuş, omzunun üzerinden bakıyordu.

Borric elfe, "Dinlendikten sonra hanımına selamlarımı ve sağlık ile refah dileklerimi götür. Batıya ulak gönderecek olursanız, lütfen aynı mesajı oğullarıma da taşıyın," dedi.

Elf eğilerek selam verdi. "Lordum nasıl isterse. Elvandar’a hemen döneceğim." Döndü ve çadırdan çıktı.

Kulgan, "Sanırım görüyorum." Haritadaki yeni kırmızı noktalara işaret etti. Kabaca, geçidin içinden geçen bir yarım daire oluşturuyorlardı. "Tsurani buradaki alanı tutmaya çalışıyor. Çemberin ortasında şu vadi var. Kimsenin yaklaşmamasını sağlamaya çalıştıklarını tahmin ediyorum."

Düklerin ikisinin de kafası karışmış gibiydi. Borric, "Ama ne amaçla? Orada askeri açıdan herhangi bir değer taşıyan bir şey yok ki. Adeta onları o vadide sıkıştırmak üzere bizi davet etmeye çalışıyorlar," dedi.

Brucal’ın birden nefesi kesildi. "Bu bir köprübaşı mevzii. Bir nehri aşmak gibi düşün. Büyücünün verdiği adla gediğin bu tarafında iyi korudukları bir köprübaşları var. Yalnızca adamlarının taşıyabileceği kadar malzemeye sahipler. Bölge üzerinde baskın yapacak kadar denetim sahibi olmadıklarından, hücuma geçmeden önce kontrol ettikleri alanı genişletmek ve malzeme biriktirmek zorundalar."

Brucal büyücüye döndü. "Kulgan, ne düşünüyorsun? Bu daha çok senin alanına giriyor."

Büyücü haritaya, içinde gizlenmiş bilgileri sezmek istermişçesine baktı. "Burada söz konusu olan büyü hakkında hiçbir şey bilmiyoruz. Malzeme ve adamları ne kadar çabuk geçirebileceklerini bilmiyoruz, çünkü hiç kimse daha önce bir belirmeye şahit olmadı. Büyük bir alana gereksinimleri olabilir, bu vadi de onlara bunu sağlar. Ya da birlikleri geçirmek için bir süre kısıtlamasına tabi olabilirler."

Dük Borric bunu düşündü. "O zaman yapılacak tek bir şey var. Vadiye bir grup gönderip ne yaptıklarına bakmamız gerekiyor."

Kulgan gülümsedi. "Majesteleri izin verirse, ben de gitmek isterim. Büyü söz konusuysa askerleriniz gördüklerinin ne olduğu hakkında en ufak fikre dahi sahip olmayabilir."

Brucal gözleriyle büyücünün iri cüssesini tartarak itiraz edecek oldu, ama Borric sözünü kesti. "Görünüşüne aldanma. Bir süvari eri gibi at biner." Kulgan’a döndü. "Pug’ı da yanına alsan iyi olur, çünkü biriniz düşerse, diğeri haberi taşıyabilir."

Kulgan bunu duyunca mutsuz göründü, ama bunun akıllıca olduğunu görebiliyordu. Yabon Dükü, "Kuzey Geçidi’ne, sonradan da bu vadiye saldırıp kuvvetlerini şuraya çekersek, ufak, hızlı bir kafile buradan geçebilir." Vadinin güney ucuna doğudan açılan ufak bir geçidi işaret etti.

Borric, "Bu oldukça cesur bir plan. Tsuranilerle o kadar uzun zamandır dans ediyoruz ki, bunu bekleyeceklerini sanmam." Ertesi gün uzun olacağından büyücü akşamın geri kalanını dinlenerek geçirmelerini önerdi. Gözlerini kısa bir süre kapattıktan sonra iki lidere yağmurun dineceğini ve ertesi günün güneşli geçeceğini bildirdi.

Kulgan çadırlarına girdiğinde Pug bir battaniyeye sarınmış, yatıyordu. Meecham yemek pişirdiği ateşin önünde oturmuş, akşam yemeğini hazırlıyor ve Fantus’un aç kursağından uzak tutmaya çalışıyordu. Ateş ejderi ustasını bir hafta önce bulmuş, çadırlarının üzerinden geçtiği askerlerden ürkek bağırtılar kopmasına neden olmuştu. Bir okçunun oyunbaz ejdere bir ok saplamasına yalnızca Meecham’ın buyurgan bağırışları engel olmuştu. Kulgan evcil hayvanını gördüğüne sevinmiş, ancak hayvanın onları nasıl bulduğunu bir türlü açıklayamamıştı. Ejder doğrudan büyücünün çadırına taşınmış, Pug’ın yanında uyumaktan ve Meecham’ın dikkatli gözlerinin önünde yiyecek çalmaktan mutlu bir şekilde yaşayıp gidiyordu.

Büyücü sırılsıklam cüppesini çıkarırken Pug doğrulup oturdu. "Tsuranilerin elinde tuttuğu bölgenin derinlerine, ufak bir vadinin çevresinde oluşturdukları çemberi koparmak ve ne çevirdiklerini öğrenmek için bir keşif gezisi yapılacak. Seninle Meecham bu yolculuğa benimle birlikte çıkacaksınız. Ardımda ve yanımda dostlar olmasını istiyorum."

Bu haber Pug’ı heyecanlandırmıştı. Meecham ona uzun saatler boyunca kılıç ile kalkanın nasıl kullanılacağını öğretmiş ve eski askerlik düşleri geri dönmüştü. "Kılıcımı keskin tuttum, Kulgan."

Meecham kahkaha yerine geçen bir homurtu çıkardı ve büyücü ona karanlık bir bakış attı. "Bu iyi, Pug. Ama şansımız varsa, dövüşmeyiz. Tsuranileri uzaklaştıracak büyük bir kuvvete bağlı daha ufak bir kuvvetle birlikte gideceğiz. Bölgelerine hızla dalacak ve gizledikleri şey neyse, keşfedeceğiz. Daha sonra elimizden geldiğince hızla dönecek ve geriye haber getireceğiz. Tanrılara şükrediyorum ki, atları yok, yoksa böylesine cüretkâr bir işi başarmayı asla ümit edemezdik. Onlar darbemizi indirdiğimizin farkına varamadan içlerinden atla geçeceğiz."

Çocuk umutla, "Belki bir esir alabiliriz," dedi.

"Bu bir değişiklik olurdu," dedi Meecham. Tsuranilerin esir düşmektense ölmeyi yeğleyen azılı savaşçılar olduğu ortaya çıkmıştı.

"Belki o zaman neden Midkemia’ya geldiklerini öğrenebiliriz," diye ileri sürdü Pug.

Kulgan düşünceli görünüyordu. "Bu Tsuraniler hakkında anladığımız pek az şey var. Geldikleri bu yer neresi? Kendi dünyalarıyla bizimkinin arasında nasıl geçiş yapıyorlar? Ve senin de ifade ettiğin gibi, en can sıkıcı olan soru da, neden geliyorlar? Neden topraklarımızı istila ediyorlar?"

"Metal."

Kulgan ile Pug başlarını çevirip bir gözünü Fantus’tan ayırmadan yahniyi kaşıkla tabaklara aktaran Meecham’a baktılar. "Onlarda hiç metal yok ve bizimkileri istiyorlar." Kulgan ile Pug ona boş bakışlarla baktıklarında da, başını iki yana salladı. "Şimdiye kadar bunu çözmüş olduğunuzu düşündüğümden, gündeme getirmedim." Yahni dolu kâseleri yana koydu, arkasına doğru uzandı ve şiltesinin altından parlak kırmızı bir ok çıkardı. İncelemeleri için öne tutarak, "Hediyelik," dedi. "Ucuna bakın. Kılıçlarının yapıldığı malzemenin aynısı, çelik gibi sertleştirilmiş bir tür ağaç. Askerler tarafından toplanan pek çok şeyi inceledim ve bu Tsuranilerin yaptığı, içinde maden olan hiçbir şeye rastlamadım."

Kulgan afallamış görünüyordu. "Elbette! O kadar basit ki. Kendi dünyalarından bizimkine geçmenin bir yolunu buldular, öncüler gönderdiler ve yoksun oldukları metaller açısından zengin bir toprak keşfettiler. Bu yüzden bir istila ordusu yolladılar. Bu aynı zamanda neden aşağıdaki ormanlar yerine dağlardaki yüksek bir vadiye dizildiklerini de açıklıyor. Oradan rahatça ulaşabilirler... cüce madenlerine!" Ayağa fırladı. "Düklere hemen bilgi versem iyi olacak. Cücelere madenlerine düzenlenebilecek baskınlara karşı teyakkuz halinde olmaları için haber göndermemiz gerek."

Kulgan çadırın girişinde kaybolurken Pug düşünceli bir şekilde oturdu. Bir an sonra, "Meecham, neden ticareti denemiyorlar?" dedi.

Meecham başını iki yana salladı. "Tsuraniler mi? Gördüklerime bakılırsa, evlat, iddiaya girerim ticaret akıllarından hiç geçmemiştir. Savaşçı tipler bunlar. Bu piç kuruları altı yüz değişik iblis gibi savaşıyor. Süvarileri olsaydı bütün bu adamları LaMut’a kadar kovalar, sonra da muhtemelen şehri yakıp başlarına yıkarlardı. Ama onları bitkin düşürebilirsek, bir buldok gibi, onlar yorulana dek dayanırsak, bir süre sonra bu işi sonuca vardırabiliriz. Kesh’e ne olduğuna baksana. Konfederasyon İmparatorluk’u güneyde birbiri ardına isyanlarla yorduğu için kuzeyde Bosania’nın yarısını Krallık’a kaptırdılar."

Bir süre sonra Pug Kulgan’ın yakında döneceğinden umudu kesti, yemeğini tek başına yedi ve yatmaya hazırlandı. Meecham büyücünün yemeğini ejderden korumaya çalışmayı bırakıp kendisi de yattı.

Karanlıkta Pug uzanıp çadırın damına bakarak yağmurun sesini ve ejderin yemeğini keyifle çiğneyişini dinledi. Çok geçmeden uykuya daldı ve rüyasında karanlık bir tünel ve aşağısında kaybolan titrek bir ışık gördü.

Askerlerin oluşturduğu sıra ormanın içinde ağır ağır ilerlerken, ağaçlar sıktı ve ağır bir sis havada asılıydı. Birkaç dakikada bir öncüler gelip gidiyor, Tsuranilerin bir pusu hazırladığına dair işaretler arıyorlardı. Güneş tepedeki ağaçların yükseklerinde kaybolmuştu ve manzaranın tamamına hâkim olan grimsi yeşillik birkaç metre önlerini görmelerini zorlaştırıyordu.

Sıranın başında LaMut ordusunun genç bir yüzbaşısı olan, ihtiyar LaMut Kontu’nun oğlu Vandros gidiyordu. Vandros aynı zamanda Brucal’ın ordusundaki sağgörülü ve yetenekli genç subaylardan biriydi.

Çiftler halinde yolculuk ediyorlar, Pug Kulgan ile Meecham’ın arkasında, bir askerin yanında oturuyordu. Sıranın gerisine durma emri geldi ve Pug atının dizginlerini çekip aşağı indi. Hafif bir tuniğin üzerine, iyice yağlanmış bir zincir zırh giymişti. Bunun üzerinde ortasında mavi bir daire üzerinde gri kurt kafası olan LaMut kuvvetleri armasını taşıyan kısa bir cüppe vardı. Uzun çizmelerinin içine kalın, yün pantolonunun paçalarını sıkıştırmıştı. Sol elinde bir kalkan vardı ve kılıcı kemerinden sarkıyordu; kendini gerçek bir asker gibi hissediyordu. Tek uyumsuz nokta ona biraz büyük gelen ve hafif komik bir görüntü veren miğferiydi.

Yüzbaşı Vandros Kulgan’ın beklemekte olduğu yere geldi ve atından indi. "Keşif erleri yaklaşık yarım mil ileride bir kamp buldular. Muhafızların onları görmediğini düşünüyorlar."

Yüzbaşı bir harita çıkardı. "Yaklaşık olarak buradayız. Ben adamlarımın önünde düşmanın bulunduğu noktaya saldıracağım. Zûn’dan gelen süvariler bizi iki yandan destekleyecekler. Birlikte at süreceğiniz sıraya Teğmen Garth komuta edecek. Düşman kampını geçecek ve dağlara doğru yolunuza devam edeceksiniz. Yapabilirsek sizi izlemeye çalışacağız, ama günbatımında size yetişmediysek, tek başınıza devam etmek zorundasınız.

"Ağır da olsa, ilerlemeye devam edin. Atları zorlayın, ama canlı tutmaya çalışın. At sırtındayken her zaman bu yabancılardan daha hızlı gidebilirsiniz, ama yaya olduğunuz sürece geri dönmenize pek ihtimal vermiyorum. İblis gibi koşuyorlar.

"Dağlara ulaştığınızda geçitten ilerleyin. Güneş battıktan bir saat sonra atlarınızı vadiye sürün. Kuzey Geçidi’ne şafakta saldırılacağı için, vadiye güvenli bir şekilde girerseniz, ümit ediyorum ki, bulunduğunuz yerle Kuzey Geçidi arasında fazla bir engel bulmayacaksınız. Vadiye girdiğinizde hiçbir nedenle durmayın. Bir adam düşerse, orada bırakılması gerekir. Görev kumandanlara bilgi getirmektir. Şimdi dinlenmeye çalışın. Bir süre buna fırsatınız olmayabilir. Bir saat içinde saldıracağız."

Atını tekrar sıranın başına sürdü. Kulgan, Meecham ve Pug konuşmadan oturuyorlardı. Büyücü, büyü yapmasını engelleyeceği gerekçesiyle zırh giymemişti. Pug zırhın asıl onun hatırı sayılır göbeğini engelleyeceği kanısındaydı. Meecham’ın yan tarafında diğerleri gibi bir kılıç vardı, ama elinde bir at oku tutuyordu. Pug’ın onun tarafından uzun saatler boyunca eğitildiği için Meecham’ın kılıca yabancı olmadığını bilmesine rağmen, okçuluğu yakın dövüşe yeğliyordu.

Saat ağır ağır geçti ve hâlâ çocukça zafer düşlerinin pençesinde olduğu için Pug giderek artan bir heyecan hissetti. Gri Kuleler’e ulaşmalarından önce Kara Kardeşlerle savaşmanın dehşetini unutmuştu.

Onlara haber ulaştığında yeniden atlarına bindiler. Tsuranileri görene dek başta yavaş ilerlediler. Ağaçlar seyrekleşince hızlandılar ve açıklığa ulaştıklarında atları dörtnala sürdüler. Süvari hücumuna karşı savunma olarak topraktan geniş göğüs siperleri inşa edilmişti. Pug kamplarını savunmaya koşan Tsuranilerin parlak renkli miğferlerini görebiliyordu. Süvariler hücuma geçince, Zûn birliklerinin diğer Tsurani kamplarına saldırmasıyla birlikte ağaçların arasından yankılanan dövüş sesleri duyuldu.

Atlarını gürleyen bir yıldırım dalgası gibi dosdoğru kampa sürerlerken atların ayaklarının altında zemin sarsılıyordu. Tsurani askerleri göğüs siperlerinin gerisinde kalıp çoğu hedefine ulaşmayan oklar fırlattılar. Sütunun ilk bölümü göğüs siperlerine vurduğunda ikinci bölüm sola dönüp kampa açı vererek uzaklaştı. Burada göğüs siperlerinin dışında birkaç Tsurani askeri vardı ve bunlar bir tırpanın önündeki samanlar gibi çiğnendiler. Bunlardan iki tanesi iki elleriyle kullandıkları koca kılıçlarla süvarileri neredeyse vuracaktı, ama ıskaladılar. Atını bacaklarıyla idare eden Meecham ikisini birden hızlı oklarıyla yere serdi.

Pug arkadaki dövüş seslerinin arasında bir atın çığlığını duydu, derken ormana girdiler ve birden kendini çalıların arasından geçerken buldu. Ağaçları yarıp alçak dalların altında eğilerek olabildiğince hızla ilerlerken manzara yanlarından geçen yeşil ve kahverengiden bir çiçek dürbünü görüntüsüydü.

Sıradakiler neredeyse yarım saat at sürdükten sonra atlar yorulmaya başlayınca hız kestiler. Kulgan Teğmen Garth’a seslendi ve haritada konumlarını kontrol etmek üzere durdular. Günün ve gecenin geri kalanında yavaş hareket ederlerse, geçidin ağzına şafağa yakın bir saatte varabilirlerdi.

Meecham yere eğilen teğmen ile Kulgan’ın başının üzerinden baktı. "Bu yeri tanıyorum. Çocukluğumda Hûsh yakınlarında yaşarken burada avlanmıştım."

Pug irkildi. Meecham’ın geçmişinden bu ilk bahsedişiydi. Pug Meecham’ın Crydeeli olduğunu farz etmişti ve delikanlıyken Özgür Şehirler’de olduğunu duyunca şaşırmıştı. Ama Meecham’ı bir çocuk olarak düşünmekte zorlanıyordu.

Toprak ağası sözlerine devam etti. "Dağların zirvesinden geçen bir yol var, iki daha küçük doruğun arasından geçen bir patika. Keçiyolundan biraz hallice, ama bütün gece atları sürsek, gündoğumunda vadiye varabiliriz. Nerede arayacağını bilmiyorsan bu patikayı bu taraftan bulmak zordur. Vadi tarafından ise neredeyse imkânsız. İddiaya girerim Tsuraniler bunun hakkında hiçbir şey bilmiyorlardır."

Teğmen Kulgan’a soran gözlerle baktı. Büyücü Meecham’a baktıktan sonra, "Denemeye değebilir. Vandros için yolumuza işaret koyabiliriz. Ağır ilerlersek vadiye ulaşmadan önce bize yetişebilir," dedi.

Teğmen, "Pekâlâ," dedi, "en büyük avantajımız hareket yeteneğimiz, bu yüzden ilerlemeye devam edelim. Meecham, nereden çıkacağız?"

İri yarı adam teğmenin omzunun üzerinden eğilerek haritada, vadinin güney ucunun yakınlarındaki bir yeri işaret etti. "Buradan. Yaklaşık bir mil boyunca dosdoğru batıya gittikten sonra kuzeye dönersek, vadinin ortasına ulaşabiliriz." Konuşurken parmağıyla işaret etti. "Bu vadi kuzey ve güney ucunda çoğunlukla ağaçlarla kaplıdır, ortada ise bir çayırlık vardır. Büyük bir kampları varsa orada olacaklardır. Orası büyük ölçüde açıktır, zira yabancılar şaşırtıcı bir şey bulmamışlarsa, bizi durdurmak üzere örgütlenemeden atlarımızı onların yanından doğruca sürebiliriz. İşin netameli kısmı, oraya askerler yerleştirmiş olmaları durumunda kuzeydeki ağaçların içinden geçmek olacaktır. Ama onları aşarsak Kuzey Geçidi’ne kadar serbest kalırız."

"Herkes kabul ediyor mu?" diye sordu teğmen. Kimseden ses çıkmayınca adamlara atları yürütmeleri emrini verdi ve Meecham rehber olarak başa geçti.

Geçidin ya da Pug’ın fikrine göre Meecham’ın keçiyolu olarak isabetli bir şekilde adlandırdığı yerin girişine, gün batımından bir saat önce ulaştılar. Burada teğmen muhafızlar dikti ve atların eyerlerinin çıkarılmasını emretti. Pug atını avuç avuç çimenle ovaladıktan sonra kazığa bağladı. Otuz asker atları ve zırhlarıyla ilgilenmekle meşguldü. Pug havadaki gerginliği hissedebiliyordu. Tsurani kampının etrafındaki koşu askerleri huzursuz etmişti ve dövüşmek için can atıyorlardı.

Meecham Pug’a kılıcıyla kalkanını’ asker battaniyelerinden yırttığı paçavralarla nasıl saracağını gösterdi. "Bu gece bu şilteleri kullanmayacağız ve hiçbir şey tepelerde metalin metale çarpma sesi gibi çınlayamaz, evlat. Nalların kayaya çarpışı dışında." Pug onun atın nallarına özellikle bu iş için yapılan ve eyer torbasında saklanan deriden çoraplar geçirmesini izledi. Gün batmaya başlarken Pug dinlendi. Kısa süren, bahar alacakaranlığı süresince atları yeniden eyerleme emrinin gelmesini bekledi. İşini bitirdiğinde askerler atlarını sıraya sokmaya başlamıştı.

Meecham ile teğmen sıra boyunca yürüyerek adamlara talimatları yineliyorlardı. Meecham önde, teğmen ikinci sırada, son askere gelene dek tek sıra halinde ilerleyeceklerdi. Her atın sol üzengisinden bir dizi ip geçirdiler ve adamların her biri kendi atını yürütürken bu ipe sıkı sıkı tutundu. Herkes konumunu aldıktan sonra Meecham yürümeye başladı.

Patika dik bir açıyla yükseliyordu ve atlar yer yer güçlükle ilerliyordu. Karanlıkta ağır hareket ediyor, yoldan uzaklaşmamaya özen gösteriyorlardı. Meecham zaman zaman sırayı durduruyor, ön tarafı kontrol ediyordu. Böyle birkaç kez durduktan sonra, yol derin, dar bir geçitte en yüksek noktasına ulaştı ve yokuş aşağı inmeye başladı. Bir saat sonra genişledi ve dinlenmek üzere durdular. Meecham ile birlikte iki asker yolu keşfetmek üzere önden yollanırken sırayı oluşturan bitkin atlılardan geri kalanı kramp girmiş bacaklarını dinlendirmek üzere yere yığıldı. Pug yorgunluğun tırmanmaktan olduğu kadar sessiz geçişin gerginliğinden kaynaklandığını bilse de, bu bacaklarını daha iyi hissetmesine neden olmadı.

Onlara fazlasıyla kısa gelen bir moladan sonra yeniden yola çıktılar. Pug ayaklarını sürüyerek ilerlerken yorgunluk zihnini hissizleştirerek dünyayı sonu gelmeyen bir adımlar silsilesine indirgedi. Birkaç defasında üzengisine bağlanmış ipe yapıştığı at onu neredeyse peşinden sürükledi.

Pug birden sıranın durduğunun ve iki tepe arasındaki, vadi tabanına tepeden bakan bir aralıkta durduklarının farkına vardı. Buradan yokuşu atla inmek birkaç dakika sürerdi.

Kulgan çocuğun hayvanının yanında durduğu yere yürüdü. Tıknaz büyücü tırmanmadan pek sıkıntı duymuyor gibiydi ve Pug yağ katmanlarının altında yatıyor olması gereken kaslara hayret etti. "Kendini nasıl hissediyorsun, Pug?"

"Yaşayacağımı sanıyorum, ama bir dahaki sefere, senin için bir mahsuru yoksa, at üzerinde gitmeyi tercih ederim." Artık alçak sesle konuşuyorlardı, ama büyücü yine de usulca kıkırdadı.

"Seni tamamen anlıyorum. Günün ilk ışığına kadar burada kalacağız. Önümüzde uzun ve zorlu bir at yolculuğu olduğundan biraz uyumanı öneririm."

Pug başıyla onayladı ve tek kelime etmeden yattı. Kalkanını yastık niyetine kullandı ve büyücü bir adım atmadan uyuyakalmıştı. Meecham gelip deri çorapları atından çıkardığında yerinden hiç kımıldamadı.

Pug birisinin kendisini nazikçe sarsmasıyla uyandı. Gözlerini daha bir saniye önce kapamış gibiydi. Meecham önünde bağdaş kurmuş, ona bir şey uzatıyordu. "Al, evlat. Bunu ye."

Pug ona ikram edilen yiyeceği aldı. Fındığı andıran bir tadı olan, yumuşak bir ekmekti. İki lokma sonra kendisini daha iyi hissetmeye başladı.

Meecham, "Çabuk ye, birkaç dakika içinde yola çıkacağız," dedi. Teğmen ile büyücünün atlarının yanında durdukları yere ilerledi. Pug ekmeği bitirip atına bindi. Bacaklarındaki ağrılar geçmişti ve atına bindikten sonra hareket etmek için can atmaya başladı.

Teğmen atının yüzünü adamlara çevirdi. "Batıya doğru at süreceğiz -daha sona da, benim komutum üzerine kuzeye gideceğiz. Yalnızca size saldırırlarsa savaşın. Görevimiz Tsuraniler hakkında bilgilerle geri dönmek. Adamlardan biri düşerse, duramayız. Diğerlerinden ayrı düşerseniz, geri dönmeye çalışın. Gördükleriniz hakkında hatırlayabileceğiniz kadarını kafanıza kazıyın, zira haberi düklere taşıyacak yegâne insan siz olabilirsiniz. Tanrılar hepimizi korusun."

Askerlerden birkaçı çeşitli tanrılara, başta savaş tanrısı Tith’e hızla dua mırıldandılar. Sıra tepe yamacından indi ve vadinin düzlüğüne ulaştı. Güneş arkalarındaki tepelerin doruğundaydı ve manzara gül rengi bir aydınlıkla yıkanıyordu. Tepelerin eteğinde ufak bir çaydan geçtiler ve uzun çimenlerle dolu bir ovaya girdiler. Önlerinde uzakta bir orman kıyısı vardı, kuzeyde de başka bir tane görülebiliyordu. Vadinin kuzey ucunda kamp ateşi dumanlarının sisi havada asılı duruyordu. Pug düşmanın gerçekten de orada olduğunu düşündü ve dumanın hacmine bakılırsa, sayıları epey çok olmalıydı. Meecham’ın haklı olduğunu ve hepsinin de Krallık askerlerinin onları geride bırakma şansına sahip oldukları açıklıkta konumlanmış olduklarını ümit etti.

Bir süre sonra teğmen haber yolladı ve sıra kuzeye doğru döndü. Tırısta ilerleyerek atların gücünü hızın kuşkusuz gerekli olacağı zamana sakladılar.

Pug vadinin güneyindeki ağaçlara girerlerken önlerindeki ağaçların arasında renkli bir şeyler gördüğünü sandı, ama emin olamadı. Ağaçlara vardıklarında ağaçların içinde bir haykırış yükseldi. Teğmen, "Pekâlâ, bizi gördüler. Atlarınızı hızlı sürün ve birbirinizden ayrılmayın," diye bağırdı. Atını mahmuzladı ve çok geçmeden kafilenin tamamı ormandan gümbürtüyle geçiyordu. Pug ön taraftaki atların sola döndüğünü gördü ve kendi atını da onları izlemek üzere çevirince ağaçların arasında bir açıklık gördü. İlk ağaçlar yanından hızla geçerken sesler yükseldi ve gözleri ormanın karanlığına alışmaya çalıştı. Atının kendisinden daha iyi görebildiğini ümit etti, yoksa kendisini bir ağaca toslamış bulabilirdi.

Savaşa alışkın ve çevik olan at, ağaç gövdelerinin arasında depar atıyordu ve Pug dalların arasında çakan renkler görebilmeye başlamıştı. Tsurani askerleri atlıların yolunu kesmek üzere koşuşturuyordu, ama ağaçların arasından dolaşmak zorunda kaldıklarından bu imkânsızdı. Ormanda Tsuranilerin birbirlerine haber ulaştırmalarına ve tepki vermelerine fırsat vermeyecek kadar hızla ilerliyorlardı. Pug bu şaşırtma avantajının uzun süre etkili olmayacağının farkındaydı; öyle büyük bir gürültü çıkarıyorlardı ki, düşmanın neler olduğunu anlamaması olanaksızdı.

Ağaçların arasına delice daldıktan sonra birkaç Tsurani askerinin durmuş onları beklediği başka bir açıklığa girdiler. Atlılar hücuma geçti ve savunucuların çoğu ezilmemek için dağıldılar. Ancak bir tanesi, yüzüne kazınmış olan dehşete rağmen yerinde durdu ve iki elinde tuttuğu kılıcı savurdu. Atlardan biri bir çığlık attı ve kılıç atın sağ bacağını keserken atın binicisi yere savruldu. Yanlarından hızla geçince Pug dövüşü gözden kaybetti.

Pug’ın omzunun üzerinden öfkeli bir arı gibi vızıldayan bir ok uçarak geçti. Arkasındaki okçulara olabildiğince ufak bir hedef sunmak için atının yağırına kapandı. Önünde bir asker, eyerinden arkası üstü düştü, boynuna kırmızı bir ok saplanmıştı.

Çok geçmeden ok menzilinin dışına çıktılar ve güneydeki madenlerden çıkan eski bir yolun üzerine inşa edilmiş bir göğüs siperine doğru at sürmeye başladılar. Siperin arkasında yüzlerce parlak renkli şekil sağa sola koşuşturuyordu. Teğmen binicilere siperin etrafından dolaşıp batıya yönelmelerini işaret etti.

Sipere saldırmayıp yanından geçecekleri ortaya çıkar çıkmaz, Tsurani okçular tabyanın üzerinden kendilerini dışarı attılar ve binicilerin yolunu kesmeye koştular. Ok atımı mesafesine girmeleriyle birlikte, hava kırmızı ve mavi oklarla doldu. Pug bir atın çığlık attığını duydu, ama vurulan hayvanı ya da binicisini göremedi.

Okçu safının önünden hızla at sürerek başka bir sık ağaç dizisine girdiler. Teğmen bir an atının dizginlerini çekti ve, "Buradan dosdoğru kuzeye yönelin. Neredeyse çayıra vardık, bu yüzden gizlenemeyeceğiz ve tek yardımcınız hız olacak. Ormanın içinde kuzeye yöneldikten sonra, durmadan ilerleyin. Kuvvetlerimizin orayı yarıp geçmiş olması lazım ve o ağaçlığı geçebilirsek, durumumuz düzelecektir," diye bağırdı. Meecham ağaçlığın eninin iki ya da üç mil olduğunu söylemişti. Oradan itibaren tepelerin arasındaki Kuzey Geçidi’nin başlangıcına kadar üç millik açık arazi vardı.

Atları olabildiğince dinlendirmek için yavaşlayarak tırısa kaldırdılar. Ufacık görünen Tsuranilerin peşlerinden geldiklerini görebiliyorlardı, ama atlar yeniden koşmaya başlamadan önce onlara asla yakalanmazlardı. Pug önlerinde ormanın her geçen dakika büyüyen ağaçlarını görebiliyordu. Ormanda olması gereken, onları izleyen, bekleyen gözleri hissedebiliyordu.

"Ok erimine girer girmez, elinizden geldiği kadar hızlı at sürün," diye bağırdı teğmen. Pug askerlerin kılıçlarını ve yaylarını çektiklerini gördü ve kendi kılıcını da çekti. Sağ eliyle kavradığı silahla kendini rahat hissetmeden ağaçların arasında tırısta ilerledi.

Hava birden oklarla doldu. Pug birinin miğferinden sektiğini hissetti, ama ok yine de başını geri itip gözlerini yaşartmıştı. Gözlerini kırpıştırıp berrak görmeye çalışarak atını körlemesine ilerlemeye zorladı. Sol elinde kalkan, sağında da kılıç olduğundan, açık bir şekilde görebilecek kadar gözlerini kırpıştırdığında, kendisini ağaçların arasında buldu. Ormana girerken altındaki savaş atı bacaklarıyla uyguladığı baskıya yanıt verdi.

Sarı giyimli bir asker bir ağacın arkasından peydah oldu ve çocuğa bir kılıç darbesi savurdu. Pug’ın kalkanıyla karşıladığı darbe sol kolunu uyuşturdu. Kılıcını omzunun üzerinden aşağı savurdu ve asker yana sıçrayınca darbesi boşa gitti. Asker yeni bir kılıç darbesi vurmak üzere konumunu alamadan Pug atını mahmuzladı. Orman dört bir yanında dövüşme sesleriyle çınlıyordu. Ağaçların arasındaki diğer atlıları hayal meyal seçebiliyordu.

Birkaç defa geçmesini engellemeye çalışan Tsurani askerlerini yere yıktı. Bir tanesi atın dizginlerini yakalamaya çalıştı, ama Pug çömleğe benzeyen miğferine indirdiği bir darbeyle adamı sersemletti. Her ağacın arkasından fırlayan piyadeler yüzünden Pug’a hep birlikte çılgın bir saklambaç oyunu oynuyorlarmış gibi geliyordu.

Pug sağ yanağında keskin bir acı hissetti. Ormanın içinden sıçrayarak ilerlerken kılıcı tuttuğu eliyle yüzünü yoklayınca bir ıslaklık hissetti ve elini çekince elinin boğumlarında kan gördü. Kayıtsız bir merak hissetti. Ona çarpan oku görmemişti bile.

İki kez daha askerleri savaş atıyla yana savurarak yere yıktı. Birden ormandan fırladı ve görüntülerden oluşan bir mozaik duyularına çarptı. Bir an atının dizginlerini çekti ve manzaranın zihnine işlemesine izin verdi. Ormandan çıktığı yerin en fazla yüz metre uzağında, boyu otuz metre kadar olan, iki ucunda altı metre yüksekliğine direkler bulunan, koca bir aygıt duruyordu. Çevresine birkaç adam toplanmıştı, Pug’ın gördüğü, zırh giymemiş ilk Tsuranilerdi bunlar. Bu adamlar uzun, siyah cüppeler giymişti ve tamamıyla silahsızdılar. Direklerin arasında Kulgan’ın odasında gördüklerini andıran, parıldayan bir gri sis asılıydı ve tam arkasındaki bölgeyi gizliyordu. Pusun içinden kırmızı zırh giymiş iki asker tarafından güdülen, iki kısa gri, kısa boylu, altı bacaklı hayvan tarafından çekilen bir araba ilerliyordu. Makinelerin arkasında birkaç araba daha vardı ve arabaların ötesinde tuhaf hayvanlardan birkaç tanesinin daha otladığı görülebiliyordu.

Tuhaf aygıtın arkasında, çayırın üzerine Pug’ın sayamadığı kadar çadırla devasa bir kamp kurulmuştu. Üzerlerinde tuhaf bir tasarıma sahip ve cırtlak renklerde bayraklar rüzgârda dalgalanıyordu ve kamp ateşlerinden yükselen duman esintide taşındığından burnunu kekre bir keskinlikle yakıyordu.

Ağaçların arasından başka biniciler de geliyordu ve Pug tuhaf aygıttan uzaklaşarak atını mahmuzladı. Altı bacaklı hayvanlar başlarını kaldırdılar ve sallanarak üzerlerine gelen atlardan uzaklaştılar, binicilerin önünden çekilmek için gereken asgari çabadan fazlasını sarf edermiş gibi bir halleri yoktu.

Siyah cüppeli adamlardan biri binicilerin üzerine doğru koştu. Yanlarından geçerlerken durdu ve bir yanda dikildi. Pug adamın tıraşlı yüzünü bir an gördü, dudakları kımıldıyordu ve gözleri çocuğun arka tarafındaki bir noktaya dikiliydi. Pug bir çığlık duydu ve arkasına baktığında yerde bir binici gördü, atı bir heykel gibi olduğu yerde kalakalmıştı. Çocuk başını çevirdiğinde birkaç muhafız adamı sakinleştirmeye koşuyordu. Tuhaf aygıtın yanından geçtikten sonra, sol tarafta bir dizi geniş, parlak renkli çadır görebiliyordu. Önünde, yol açıktı.

Pug’ın gözüne Kulgan ilişti ve kendisini büyücüye yaklaştırmak için atının dizginlerini çekti. Dokuz metre kadar sağ tarafında Pug başka biniciler de görebiliyordu. Onlar fırlayarak uzaklaştıklarında Kulgan çocuğa anlayamadığı bir şey haykırdı. Büyücü önce yüzünün sağ tarafını, sonra da Pug’ı işaret ettikten sonra Pug âlimin onun iyi olup olmadığını sorduğunu anladı. Pug kılıcını sallayıp gülümsedi, büyücü de gülümsemesine karşılık verdi.

Aniden, yaklaşık yüz metre önlerinde, yüksek bir uğultu havayı doldurdu ve siyah cüppeli bir adam adeta yoktan var oldu. Kulgan’ın atı doğrudan adamın üzerine hücum etti, ama adam elinde bulunan acayip görünümlü bir aleti büyücüye yöneltti.

Hava enerjiyle cızırdadı. Kulgan’ın atı kişnedi ve topuz yemiş gibi yere yıkıldı. Şişman büyücü atının başının üzerinden öne fırladı ve yere çarparken omzunu altına aldı. Hayret verici bir çeviklik gösterisiyle yuvarlanarak ayağa fırladı ve siyah cüppeli adama doğru koştu.

Pug durmama emrine rağmen atının dizginini çekti. Atının yönünü çevirdi ve geri giderek büyücünün kendisinden ufak tefek olan adamın göğsünün üzerine at biner gibi oturduğunu, iki adamın da sağ eliyle berikinin sol bileğini kavradığını gördü. Pug ikisinin bir irade savaşı içinde, gözlerini birbirlerine kilitlediklerini görebiliyordu. Kulgan bu tuhaf zihinsel gücü Pug’a daha önce açıklamıştı. Bu bir büyücünün diğerinin iradesini kendisi doğrultusunda değiştirme yöntemiydi. Büyük konsantrasyon gerektiriyordu ve son derece tehlikeliydi. Pug kendi atından sıçrayarak indi ve iki adamın mücadele içinde birbirlerine kilitlendiği yere koştu. Kılıcının düz yeriyle siyah cüppeli adamın şakağına vurdu. Adam bayılarak kendini bıraktı.

Kulgan sendeleyerek ayağa kalktı. "Teşekkür ederim, Pug. Ona üstün geleceğimi sanmıyorum. Hiç böylesi bir zihinsel güçle karşılaşmamıştım." Kulgan yerde yatarak titreyen atına baktı. "İşe yaramaz halde." Pug’a dönerek, "İyi dinle, çünkü Lord Borric’e haber taşıman gerekecek. O arabanın gedikten çıkış hızından hareketle, bir günde yüz kadar, belki çok daha fazla adam getirebileceklerini tahmin ediyorum. Dük’e makineyi ele geçirmeye çalışmanın intihar olacağını söyle. Büyücüleri fazlasıyla kudretli. Gediği açık tutmakta kullandıkları makineyi yok edebileceğimizi sanmıyorum. İnceleyebilecek zamanım olsaydı... Krondor’dan, belki de Doğu’dan takviye istemesi şart," dedi.

Pug Kulgan’ın koluna yapıştı. "Bütün bunları hatırlayamam. İkimiz aynı atı süreriz."

Kulgan itiraz edecek oldu, ama çocuğun onu atın durduğu yere doğru çekmesine direnemeyecek kadar mecalsizdi. Pug Kulgan’ın itirazlarına kulak asmadan ustasını kaba kuvvetle eyere çıkarttı. Hayvanın yorgunluğunu fark edince bir an tereddüt etti, sonra da bir karara vardı. "İkimizi birden taşırsa asla yolun sonuna kadar dayanamaz, Kulgan," diye bağırdı hayvanın sağrısına vurarak. "Ben başka bir tane bulurum."

Kulgan’ı taşıyan at hızla uzaklaşırken Pug da bölgeyi taradı. Altı metreden az bir uzaklıkta binicisi olmayan bir at geziniyordu, ama o yaklaşırken hayvan kontrolden çıktı. Pug küfrederek arkasını döndü ve ayağa kalkan siyah cüppeli Tsuranilerden biriyle yüz yüze geldi. Adam sersemlemiş ve dermansız görünüyordu ve Pug adamın üzerine saldırdı. Kafasında tek bir düşünce vardı: ’bir esir almak’ ve adamın görünüşüne bakılırsa, üstüne üstlük bir Tsurani büyücüsüydü bu. Pug büyücüyü hazırlıksız yakalayarak yere yıktı.

Pug kılıcını tehditkâr bir şekilde kaldırırken adam telaş içinde geriye doğru sendeledi. Adam eliyle Pug’ın teslim olma ifadesi olarak yorduğu bir işaret yaptı ve çocuk tereddüt etti. Birden gövdesinden bir acı dalgası geçti ve ayakta kalmak için çaba sarf etmesi gerekti. Sağa sola sendeledi ve ızdırabının arasından tanıdık bir şeklin adını seslenerek ona doğru at sürdüğünü gördü.

Pug başını iki yana salladı ve acı kayboldu. Meecham ona doğru hızla yaklaşıyordu ve Pug, Tsurani’nin kaçmasına engel olabilirse, toprak ağasının adamı Dük’ün kampına kadar taşıyabileceğini biliyordu. Böylece çektiği bütün acıyı unutarak arkasını döndü ve hâlâ sırtüstü yatmakta olan Tsurani’nin üzerine doğru yürüdü. Çocuğun tekrar ona doğru yaklaştığını gören büyücünün yüzünden bir hayret ifadesi geçti. Pug arkadan kendisine seslenen Meecham’ı duydu, ama gözlerini Tsurani’den ayırmadı.

Düşen büyücülerine yardım etmek isteyen birkaç Tsurani askeri çayırı koşarak aştı, ama Pug yalnızca birkaç metre uzakta duruyordu ve Meecham onlara birkaç saniye içinde ulaşacaktı.

Büyücü ayağa fırladı ve cüppesinin içine uzandı. Ufak bir aygıt çıkarıp çalıştırdı. Nesneden yüksek bir uğultu çıktı. Pug adamın elindeki aygıtı, her ne ise, düşürmek üzere adamın üzerine hücum etti. Aygıtın çıkardığı uğultu arttı ve Pug büyücüye çarparak omzunu adamın karnına gömerken Meecham’ın bir kez daha ona seslendiğini duydu.

Aniden dünya beyaz ve mavi ışıklarla patladı ve Pug bir gökkuşağının içinden karanlık bir çukura doğru düştüğünü hissetti.

Pug gözlerini açtı. Bir an onları odaklamaya çabaladı, zira görüş alanındaki her şey titreşiyor gibiydi. Derken tamamen ayıldı ve hâlâ gece olduğunu ve titreşen ışıkların, yattığı yerin biraz uzağındaki kamp ateşlerinden geldiğini anladı. Doğrulup oturmaya çalıştı ve ellerinin arkadan bağlanmış olduğunu gördü. Yanında bir inilti duydu. Loş ışıkta bir metre kadar uzağında yatan bir LaMutlu süvarinin yüz hatlarını çıkarabiliyordu. O da bağlıydı. Yüzü süzgündü ve saç çizgisinden elmacık kemiğine kadar inen, kurumuş kanla kabuk bağlamış, berbat görünümlü bir kesik vardı.

Arkasından gelen alçak sesli konuşmalar Pug’ın dikkatini dağıttı. Yuvarlandı ve mavi zırhlı iki Tsurani askerinin nöbet tuttuğunu gördü. Çocuk ile tuhaf, melodik lisanlarında konuşan iki yabancının arasında yatan birkaç esir daha vardı. Yabancılardan biri Pug’ın hareketini fark etti ve diğerine bir şey söyledi, o da başını salladı ve hızla uzaklaştı.

Bir an sonra yanında başka bir askerle birlikte geri döndü, bu defaki kırmızı ve sarı renklerde bir zırh giymişti, miğferinde iri bir sorguç vardı ve iki muhafıza Pug’ı ayağa kaldırmalarını emretti. Pug kabaca ayağa kaldırıldı ve yeni gelen, önünde durup onu gözleriyle tarttı. Bu adamın saçları siyahtı ve Pug’ın savaş alanında Tsurani cesetlerinin bazılarında gördüğü yukarı doğru çekik, aralıklı gözleri vardı. Elmacık kemikleri yassıydı ve gür, koyu renkli saçlarla sonlanan, geniş bir alnı vardı. Ateşten gelen loş ışıkta teni neredeyse altın rengi görünüyordu.

Kısa boyları olmasa, Tsurani askerlerinin çoğu Midkemia uluslarının çoğunun vatandaşlarından ayırt edilemezdi, ama Pug’ın gördüğü şekliyle bu altın adamlar, Pug’ın yıllar önce Crydee’de gördüğü, uzak ticaret şehri Shing Lai’den gelen bazı Keshli tacirleri andırıyordu.

Subay çocuğun giysilerini inceledi. Daha sonra eğildi ve Pug’ın ayaklarındaki çizmeleri inceledi. Ayağa kalktı ve onu getiren askere bağırarak bir emir verdi, asker de selam verip Pug’a döndü. Bağlı durumdaki çocuğu kavradı ve Tsurani kampının içinden dolaştırarak götürdü.

Kampın orta yerinde sancakların çapraz parçalarından geniş bayraklar asılıydı, hepsi de büyük bir çadırın etrafında bir çember halinde düzenlenmişti. Tümünde de tuhaf tasarımlar, canlı renklerle resmedilmiş yabancı görünümlü yaratıklar vardı. Bazılarının üzerinde tanımadığı bir lisanda glifler vardı. Sessizce oturmuş, deri zırhlarını parlatan ya da silahlarını onaran yüzlerce Tsurani askerinin arasından Pug’ın yarı çekilerek, yarı sürüklenerek götürüldüğü yer burasıydı. Askerlerden birkaçı geçerken onu izlediler, ama kampta Pug’ın kendi ordusunun kampından alışık olduğu olağan gürültü ve hareketlilik yoktu. Bu yere yabancı bir hava veren sadece yabancı ve renkli bayraklar değildi. Pug kaçıp geri dönebilirse Dük Borric’e yararlı bir şeyler anlatabilmek için ayrıntılara dikkat etmeye çalıştı, ama tanıdık olmayan bunca görüntüyle karşılaşan duyularının kendisine ihanet ettiğini gördü. Gördüklerinde önemli olan şeyin ne olduğunu çıkaramıyordu.

Büyük çadırın girişinde, Pug’ı çekiştiren muhafıza, siyah ve turuncu zırh giymiş iki muhafız tarafından kimliği soruldu. Hızlı bir konuşmanın ardından çadır kapağı yana çekildi ve Pug içeri itildi. Kalın bir hayvan postu ve dokuma halılar yığınının üzerine yüz üstü düştü. Pug yattığı yerden çadırın duvarlarında asılı başka bayraklar görebiliyordu. Çadır, ipeği andıran perdeler ve kalın halılar ile yastıklarla zengin bir tarzda döşenmişti.

Eller onu kabaca ayağa kaldırdı ve birkaç adamın ona baktığını gördü. İkisi dışında hepsi de Tsurani subaylarına özgü cafcaflı zırhlar ve sorguçlu miğferler içindeydi. Yastıklarla kaplı bir platformun üzerinde oturuyorlardı. Birincisinin üzerinde sade, siyah bir cüppe vardı, geriye atılmış kukuletası ince, solgun bir çehreyi ve kel bir kafayı ortaya seriyordu: bir Tsurani büyücüsü. Diğeri üzerinde siyah süslemeler olan, zengin görünümlü, turuncu bir cüppe giymişti; dizler ve dirseklerin altından kesilmiş cüppede rahatlık için giyilen bir şey görünümü vardı. Adamın sırım gibi, kaslı görünümü ve görülebilen birkaç yara izinden Pug bu adamın zırhını o gecelik bir yana koymuş bir savaşçı olduğunu varsaydı.

Siyahlar içindeki adam diğerlerine tiz, şarkı söyler gibi bir lisanda bir şeyler söyledi. Diğer adamlardan hiçbiri bir şey söylemedi, ama turuncu cüppe içindeki başıyla onayladı. Koca çadır iki cüppeli adamın oturduğu yerin yakınındaki tek bir maltızla aydınlatılmıştı. Zayıf, siyah cüppeli olan oturduğu yerde öne eğildi ve maltızdan gelen ışık aşağıdan yüzüne vurarak ona kesin bir şekilde şeytani bir hava verdi. Sözleri kesik kesik, koyu bir aksanla çıktı.

"Konuşmanızı... sadece... biraz biliyorum. Anlıyor musun?"

Aklı delice işlerken kalbi küt küt atan Pug başıyla onayladı. Kulgan’ın verdiği eğitim kendini göstermeye başlıyordu. İşe kendini sakinleştirip zihnini kaplayan sisi dağıtarak başladı. Sonra tüm duyularını otomatik olarak genişleterek her bilgi kırıntısını özümseyerek hayatta kalma şansını artırabilecek bilgi parçaları aradı. Kapıya en yakın olan asker kendini rahat bırakmış gibiydi; bir yastık yığınının üzerinde yatarken sol kolunu başının altına almıştı, dikkatini tutsağa ancak yarı yarıya odaklamıştı. Ama Pug adamın diğer elinin kemerinde asılı duran korkunç görünümlü bir hançerin kabzasından asla birkaç santimden fazla uzaklaşmadığını fark etti. Vernikli tahtadan bir an yansıyan bir ışık, turuncular içindeki adamın sağ dirseğinin altındaki bir yastıktan yarı yarıya çıkan başka bir hançer kabzasının varlığını ortaya serdi.

Siyahlar içindeki adam ağır ağır, "Dinle, çünkü sana bir şey söyleyeceğim. Sonra soru sorulacak sana. Yalan söylersen, ölürsün. Yavaş yavaş. Anladın mı?" dedi. Pug başıyla onayladı. Kafasında hiçbir şüphe yoktu. "Bu adam," dedi siyah cüppeli olan, kısa, turuncu cüppe giymiş adamı işaret ederek, "bu... büyük adam. O... yüksek adam. O..." Adam Pug’ın anlamadığı bir sözcük kullandı. Pug başını iki yana sallayınca büyücü, "Ailesi büyük... Minwanabi. O sonra geliyor..." Bir kelime arandı, sonra da çadırdaki tüm adamları, mağrur nişanları içindeki subayları işaret ederek eliyle bir çember çizdi, "...lider olan adamdan."

Pug başıyla onayladı ve usulca, "Lordunuzdan mı?" dedi.

Büyücünün gözleri kısıldı, Pug’ın sırası gelmeden konuşmasına itiraz edecek gibiydi, ama bunun yerine tereddüt etti ve, "Evet. Savaş Lordu. Burada onun isteğiyle bulunuyoruz. Buradaki, Savaş Lordu’ndan sonra geliyor," dedi. Sakince olanları izleyen turunculu adama işaret etti. "Bu adama hiçbir şeysin." Adamın istediği şeyleri anlatamamaktan dolayı öfkeli olduğu barizdi. Bu lordun kendi halkının gözünde önemli biri olduğu açıktı ve çeviriyi yapan adam bunu Pug’ın kafasına kazımaya çalışıyordu.

Lord çevirmenin sözünü kesti ve birkaç şey söyledikten sonra Pug’a doğru başını salladı. Kel büyücü başıyla onayladı ve dikkatini Pug’a çevirdi. "Lord gibi bez giymişsin, değil mi?"

Pug başıyla onayladı. Tuniğinin kumaşı sıradan askerlerin ev dokuması kumaşlarından daha kaliteliydi. Dük’ün maiyetinin bir üyesi olarak konumunu açıklamaya çalıştı. Birkaç denemeden sonra onun bir tür yüksek mevkili hizmetkâr olduğu konusundaki varsayımlarına razı oldu.

Büyücü ufak bir aygıt alıp Pug’a uzattı. Çocuk bir an tereddüt ettikten sonra uzanıp onu aldı. İçinden pembe damarlar geçen, kristalimsi bir maddeden yapılmış bir küptü. Elinde bir saniye durduktan sonra, açık pembe renkte ışıldamaya başladı. Turuncular içindeki adam bir emir verdi ve büyücü tercüme etti. "Lord diyor ki, kaç adam var..." Tekledi ve işaret etti.

Pug’ın nerede olduğu ya da hangi yöne doğru işaret edilmekte olduğu konusunda hiçbir fikri yoktu. "Nerede olduğumu bilmiyorum," dedi. "Buraya getirildiğimde baygındım."

Büyücü bir an düşünceler içinde oturduktan sonra, "O tarafta," dedi az önce gösterdiği yönle dik açı yapan bir yöne, "yüksek dağ var, ötekilerden büyük. O tarafta," elini biraz kımıldattı, "gökte bir ateş var, şunun gibi." Elleriyle bir desen çizdi. Bir an sonra Pug anladı. Adam Taş Dağı’nın bulunduğu ve gökte Beş Mücevher adlı takımyıldızın olduğu yöne işaret etmişti. Akın düzenledikleri vadideydi. Gösterilen geçit, kaçış yolu olarak kullandıktan geçitti.

"Ben... kaç kişi olduklarını gerçekten bilmiyorum."

Büyücü Pug’ın elindeki küpe yakından baktı. Küp, açık pembe tonlarda ışıldamayı sürdürdü. "İyi, doğruyu söylüyorsun."

Pug o an elinde, kendisini esir tutanlara, onları aldatıp aldatmadığını gösteren bir tür aygıt tuttuğunu anladı. Kara bir umarsızlığa boğulduğunu hissetti. Her türlü hayatta kalma umudunun bir şekilde anayurduna ihanet etmesini gerektireceğinin farkındaydı.

Büyücü vadinin dışındaki kuvvetin niteliğiyle ilgili birkaç soru sordu. Sorulardan çoğu Pug’ın strateji konularındaki toplantılarda bulunmaması nedeniyle yanıtsız kalınca, sorular Midkemia’da günlük olan, ancak Tsuranilere çok ilginç gelir gibi görünen şeyler hakkında, daha genel bir yöne kaydı.

Görüşme birkaç saat sürdü. Durumun baskısıyla genel bitkinliği bir araya gelince birkaç kez Pug’ın başı döndü. Bu defalardan birinde ona enerjisini bir süreliğine geri getiren, ama başını döndüren, sert bir içki verdiler.

Tüm sorularına yanıt verdi. Birkaç defasında istenen bilgilerin yalnızca bir bölümünü söyleyip, kendiliğinden bilgi vermeyerek gerçek aygıtını atlatmayı başardı. Bu defalardan birkaçında hem lord, hem de büyücünün eksik ya da karmaşık olan yanıtlarla başa çıkamamaktan duydukları kızgınlığı gördü. Neden sonra lord görüşmenin sona erdiğini işaret etti ve Pug dışarıya sürüklendi. Büyücü de onu izledi.

Çadırın dışına çıktıklarında büyücü Pug’ın önünde durdu. "Lordum diyor ki, ’Bence bu kul,’" -Pug’ın göğsünü işaret etti- "’o...’" Bir sözcük bulmak için çabaladı. "’O zeki.’ Lordum zeki kullardan rahatsız olmaz, çünkü iyi çalışırlar. Ama senin fazla zeki olduğunu düşünüyor. Sana dikkatli ol, dememi söyledi, çünkü sen artık köle. Zeki köle uzun zaman yaşayabilir. Çok zeki köle çabucak ölür eğer..." Yeniden durdu. Sonra büyücünün yüzünde geniş bir gülümseme belirdi. "Eğer tal... talihliyse. Evet... kelime bu." Sözcüğü ağzında bir kez daha dolaştırdı, tadından hoşlanıyormuş gibi. "Talihli."

Pug tutsakların bulunduğu alana geri götürüldü ve kendi düşüncelerine terk edildi. Etrafına baktı ve birkaç esirin daha uyanık olduğunu gördü. Çoğu kafası karışmış ve cesareti kırılmış görünüyordu. Bir tanesi açıktan açığa ağlıyordu. Pug gözlerini göğe çevirdi ve doğudaki dağların üzerinde uzanan, gelen şafağı haber veren pembeliği gördü.

15

ÇATIŞMALAR

Yağmur dinmek bilmiyordu.

Mağara ağzının yakınında, bir grup cüce, ufak bir yemek ateşinin çevresinde toplanmıştı; günün kasveti yüzlerine yansıyordu. Dolgan piposundan nefesler çekiyor, diğerleri de zırhlarının üzerinde çalışarak derideki kesik ve yırtıkları onarıyor, metalleri temizliyor ve yağlıyorlardı. Ateşin üzerinde bir yahni tenceresi hafiften kaynıyordu.

Tomas kılıcını dizlerinin üzerine yerleştirmiş, mağaranın arka tarafında oturuyordu. Diğerlerinin gerisine doğru boş boş bakıyordu, gözleri artlarındaki, uzak bir noktaya sabitlenmişti.

Gri Kuleler mevkii cüceleri yedi kez istilacılara saldırmaya teşebbüs etmiş, yedi kez de ağır kayıplar almışlardı. Ancak her defasında Tsuranilerin sayılarının azalmadığı anlaşılmıştı. Artık yaşamı düşmana büyük, ancak Gri Kuleler’deki ailelere daha da büyük bir bedel ödetilerek yitirilen pek çok cüce aralarında yoktu. Uzun ömürlü cüceler, insanlardan daha az sayıda ve daha aralıklı olarak çocuk sahibi olurdu. Her bir kaybın cüce halkına, insanlarca tahayyül edilemeyecek kadar zarar veren bir faturası oluyordu.

Cücelerin toplanıp, madenlerden geçerek vadiye saldırdığı her defada Tomas da keşif kolunun içinde yer almıştı. Altın miğferi cüceler için bir işaret feneri olmuştu. Altın kılıcı savaşın üzerinde kavis çizer, sonra da aşağı inerek düşmandan haracını alırdı. Savaşta kale delikanlısı bir güç timsaline, savaş alanındaki varlığı Tsuranilerde huşu ve korku uyandıran bir savaş kahramanına dönüşüyordu. Tayfı uzaklaştırmalarından sonra silahlarıyla zırhının büyülü oluşundan bir şüphesi vardıysa bile, onlara savaşta ilk kez büründüğü zaman bu şüpheler kaybolup gitmişti.

Caldara’dan otuz savaşçı cüce toplamış ve madenlerden geçerek zapt edilmiş vadinin güney kısmındaki bir girişine çıkmışlardı. Madenlerden pek uzak olmayan bir Tsurani devriye kuvvetini hazırlıksız yakalayıp katletmişlerdi. Ama savaş devam ettiği sırada Tomas üç Tsurani savaşçısı tarafından cücelerden ayrı düşürülmüştü. Tsuraniler başlarının üzerine kaldırdıkları kılıçlarıyla çevresini sararlarken, bir şeyin onu ele geçirdiğini hissetti. Çıldırmış bir akrobat gibi aralarında mekik dokuyarak ikisini de sağdan sola tek bir kılıç hareketiyle öldürmüştü. Üçüncüsü ani hareketin ertesinde kendini daha toparlayamadan arkadan hızlı bir darbe almıştı.

Tomas dövüşten sonra onun için yeni ve her nedense aynı zamanda korkutucu olan bir coşkunlukla dolmuştu. Savaştan dönerken, tüm yol boyunca kendisini bilmediği bir enerjiyle dolu hissetmişti.

Bunun ardından gelen her bir muharebe ona aynı gücü ve silah kullanma hünerini kazandırmıştı. Ama coşkunluk daha yoğun bir hal almış ve son iki savaşta görüntüler gelmeye başlamıştı. Artık görüntüler ilk defa kendiliğinden geliyordu. Bir resmin üzerine yerleştirilmiş başka bir resim gibi saydamdılar.

Görüntünün arkasından cüceleri ve ötedeki ormanı görebiliyordu. Ama üzerlerinde uzun zaman önce ölmüş insanlardan ve yaşayanların belleklerinden kaybolmuş yerlerden oluşan bir sahne oynuyordu. Altın kumaşlarla donanmış salonlar, masaların üzerine yerleştirilmiş kristallerde oynaşan ışıklar saçan meşalelerle aydınlatılmıştı. İnsan elinin hiç değmediği kadehler, tanıdık olmayan gülümsemelerle bükülmüş dudaklara götürülüyordu. Gözlerinin önünde, uzun zaman önce ölmüş bir ırkın yüce lordları yemek yiyordu. Tuhaf olmalarına rağmen, yine de tanıdık geliyorlardı ona. İnsana benzemelerine rağmen, gözleri ve kulakları elflerinki gibiydi. Elf ahalisi gibi uzun boylulardı, ama omuzları daha geniş, kolları daha kalındı. Kadınlar güzeldi, ama yabancı biçimlerde.

Rüya şekil ve maddeye büründü, o ana kadar tecrübe ettiklerinden daha canlıydı. Tomas kulağına belli belirsiz gelen kahkahaları, yabancı müziği ve bu insanların konuştukları sözleri duymak için kendini zorladı.

Dolgan’ın sesi onu düşüncelerinden kopardı. "Biraz yemek ister misin, delikanlı?" Ayağa kalkıp kendisine ikram edilen etli yahni kâsesini almak üzere onların yanına giderken bilincinin yalnızca bir bölümüyle yanıt verebildi. Eli kâseye değdiğinde, görüntü kayboldu ve ayılmak için kafasını sağa sola salladı.

"İyi misin, Tomas?"

Tomas yavaşça otururken bir an arkadaşına baktı. "Emin değilim," dedi tereddütle. "Bir şey var. Ben... ben tam olarak emin değilim. Sanırım, sadece yorgunum."

Dolgan çocuğa baktı. Savaşın güçlükleri genç yüzünden okunuyordu. Daha şimdiden çocuktan çok erkeğe benzemeye başlamıştı. Tomas’ta, savaş koşullarında normal karşılanabilecek karakter sağlamlaşmasından öte bir şeyler oluyordu. Dolgan daha bu değişikliğin tamamen iyi ya da kötü olduğuna karar vermemişti -ya da iyi ya da kötü olarak düşünülebileceğinden. Tomas’ı altı ay boyunca izlemek herhangi bir sonuca varmak için yeterli değildi.

Ejderin armağanı olan zırha bürüneli beri Tomas efsanevi yetenekleri olan bir dövüşçü olup çıkmıştı. Ve çocuk... yo, genç adam kilo alıyordu, yiyeceğin çoğu zaman kıt olmasına rağmen. Adeta bir şey onu zırhı dolduracak kadar büyütmeye çalışıyordu. Yüz hatları da tuhaf bir biçim almaktaydı. Burnu, öncekinden daha zarif çizgilere sahip, hafif köşeli bir şekil almıştı. Kaşları daha eğimli, gözleri daha çukur olmuştu. O hâlâ Tomas’tı, ama görünüşünde ufak bir değişiklikle birlikte, sanki başka birinin yüz ifadesini taşıyormuş gibiydi.

Dolgan piposundan derin bir nefes çekti ve Tomas’ın üzerindeki beyaz cüppeye baktı. Savaşta birkaç kez giyilmişti, ancak üzerinde hiç leke yoktu. Toprak, kan ve diğer tüm kirler, kumaşında yer etmeyi reddediyordu. Altın ejder nişanı da, ilk buldukları günkü gibi parlıyordu. Tomas’ın savaşta taktığı kalkan için de aynı şey geçerliydi. Pek çok darbe yemiş olmasına rağmen, üzerinde herhangi bir iz yoktu. Cüceler bu konuda sakıngandılar, zira ırkları uzun zaman önce erk silahlarının yapımında büyü kullanmıştı. Ama bu başka türlü bir şeydi. Bir yargıya varmadan önce bekleyip ne getirdiğini göreceklerdi.

Yavan yemeklerini bitirdiklerinde, kampın kıyısındaki muhafızlardan biri mağaranın önündeki açıklığa geldi. "Birisi geliyor."

Cüceler hemen silahlandılar ve hazır beklemeye başladılar. Tuhaf zırhlar içindeki Tsurani askerlerinin yerine, bir Natal Korucusu’nun koyu gri cüppesi ve tuniği içindeki tek bir adam belirdi. Doğrudan açıklığın ortasına yürüdü ve ıslak ormanlarda günlerce koşmaktan boğuk çıkan bir sesle, "Selam sana, Gri Kuleler mevkiinden Dolgan," diye ilan etti.

Dolgan öne çıktı. "Selam sana, Natalli Grimsworth."

İstilacılar Özgür Şehirler’den biri olan Walinor’u alalı beridir, korucular izci ve ulak olarak hizmet veriyordu. Adam mağaranın ağzından içeri yürüdü ve oturdu. Ona bir kâse yahni verildi ve Dolgan, "Ne haberler var?" diye sordu.

Adam ağız dolusu yahninin arasından, "Korkarım iyi haberler yok," dedi. "İstilacılar vadinin dışında, LaMut yönünde kuzeydoğuda geçmesi zor bir cephe oluşturmuşlar. Walinor’a yurtlarından gelen yeni birliklerle takviye yapıldı ve burası Özgür Şehirler ile Krallık arasında bir bıçak gibi duruyor. İki hafta önce yola çıktığımda Krallık ordusunun ana kampına üç akın düzenlemişlerdi, o zamandan sonra da akınlarını sürdürmüş olmaları muhtemel. Crydee’den çıkan devriyeleri taciz ediyorlar. Size kısa bir süre içinde bölgenize girmeye başlayacaklarına inanıldığını söylemem istendi."

Dolgan şaşırmış görünüyordu. "Neden dükler böyle düşünüyor ki? Bizim gözcüler yabancıların bu bölgelerdeki etkinliklerinde hiçbir artış görmedi. Gönderdikleri tüm devriyelere saldırıyoruz. Aslına bakılırsa, bizi kendi halimize bırakıyor gibiler."

"Emin değilim. Duyduğuma göre büyücü Kulgan, Tsuranilerin madenlerinizden çıkarılan metallerin peşinde olduğunu düşünüyormuş, ama bilmiyorum. Her halükârda düklerin söylediği bu. Vadideki maden girişlerine bir saldırı yapılacağını düşünüyorlar. Size vadinin güney ucuna yeni Tsurani birliklerinin geliyor olabileceğini söylemem gerekiyor, zira kuzeyde ufak baskınlar dışında, yeni ve önemli bir akın olmadı.

"Şimdi uygun gördüğünüz şeyi yapmanız gerekiyor." Böyle diyerek tüm dikkatini yahniye verdi.

Dolgan düşündü. "Söyle bana, Grimsworth, elf ahalisinden ne haberler var?"

"Pek az haber var. Yabancılar elf ormanlarının güney bölümünü istila edeli beridir, onlarla bağlantımız kesildi. Son elf ulağı ben yola çıkmadan bir hafta önce gelmişti. Son haber aldığımızda, barbarları Crydee nehrinin, ormanın içinden geçtiği yerdeki sığlıklarında durdurmuşlardı.

"İstilacılarla savaşan yabancı yaratıklara dair söylentiler de var. Ama bildiğim kadarıyla, bu yaratıkları yalnızca köyü yakıp yıkılan birkaç kişi görmüş, bu yüzden ben olsam söylediklerine pek inanmazdım.

"Gerçi ilginç bir haber var. Görünüşe göre Yabon’dan gelen bir devriye Gök Nehri’nin kıyısına kadar uzanan, olağandan geniş bir tarama yapmış. Kıyıda bazı Tsuraniler ile Kuzey Elleri’nden güneye göç eden bir goblin çetesinden artakalanları bulmuşlar. Hiç değilse, kuzey sınırları konusunda endişelenmemiz gerekmiyor. Belki de onların bir süre birbirleriyle savaşıp bizi rahat bırakmalarını ayarlayabiliriz."

"Ya da bize karşı birlik olurlar," dedi Dolgan. "Yine de bunun pek mümkün olduğunu sanmam, zira goblinler önce öldürüp, daha sonra görüşme yapma eğilimindedirler."

Grimsworth derinden kıkırdadı. "Bu eli kanlı iki ırkın birbirlerinin yoluna çıkması münasip görünüyor."

Dolgan başıyla onayladı. Grimsworth’ün yanılmadığını ümit ediyordu, ama Kuzey Ulusları’nın -cüceler Kuzey Elleri’ni böyle görürdü- dövüşe katılması düşüncesi onu huzursuz ediyordu.

Grimsworth ağzını elinin tersiyle sildi. "Yalnızca bu gece kalacağım, çünkü saflarının içinden güvenle geçeceksem, elimi çabuk tutmam şart. Kıyıda devriyelerini artırarak Crydee’ye geçişi her defasında günlerce kesiyorlar. Orada biraz zaman geçirecek, sonra da düklerin kampına uzun yolculuğuma başlayacağım."

"Geri dönecek misin?" diye sordu Dolgan.

Korucu gülümsedi; gülümsemesi esmer teninde parlak bir karşıtlık oluşturuyordu. "Tanrıların lütfu olursa, belki. Ben olmasam da, kardeşlerimden biri olur. Belki Uzun Leon’u görürsünüz, zira Elvandar’a gönderilmişti ve iyiyse, Leydi Aglaranna’dan gelen mektuplarla birlikte buraya doğru hareket ediyor olabilir. Elf ahalisinin nasıl olduğunu bilmek iyi olurdu." Elf Kraliçesi’nin adını duyunca Tomas başını daldığı derin düşüncelerden kaldırdı.

Dolgan piposundan bir nefes alıp başıyla onayladı. Grimsworth Tomas’a döndü ve ilk kez ona doğrudan hitap etti. "Sana Lord Borric’ten bir mesaj getirdim, Tomas." Cücelerin gönderdiği ilk mesajları, Tomas’ın sağ ve salim olduğu haberiyle birlikte taşıyan Grimsworth olmuştu. Tomas Grimsworth ile birlikte Krallık kuvvetlerine dönmek istemişti, ama Natal Korucusu hızlı ve sessiz yolculuk etmek zorunda olduğunu belirterek onu yanına almayı reddetmişti. Grimsworth mesajına devam etti. "Dük iyi talihin ve sağlığının yerinde oluşu karşısında büyük mutluluk duyuyor. Ancak kara haberler de gönderiyor. Arkadaşın Pug, Tsurani kampına yapılan ilk baskında düştü ve onlar tarafından esir alındı. Lord Borric kaybını paylaşıyor."

Tomas tek kelime etmeden ayağa kalktı ve mağaranın derinlerine çekildi. Birkaç saniye etrafındaki kayalar kadar hareketsiz bir halde arkada oturdu, sonra omuzlarında hafif bir titreme başladı. Titremesi artmaya devam etti, sonunda şiddetle sarsılıyor, dişleri soğuktanmış gibi takırdıyordu. Derken davetsiz gözyaşları yanaklarından boşandı ve karnından boğazına sıcak bir acının yükselerek göğsünü sıkıştırdığını hissetti. Tek bir ses çıkarmadan boğulurcasına nefes aldı ve büyük, sessiz hıçkırıklarla sarsıldı. Acı neredeyse dayanılmaz bir hal alırken, varlığının merkezinde soğuk bir öfke tohumu oluşarak yükseldi ve sıcak hüzün sancısının yerini aldı.

Tomas ateşin ışığına yeniden dönünce Dolgan, Grimsworth ve diğerleri başlarını kaldırıp baktılar. "Lütfen Dük’e ona beni düşündüğü için teşekkür ettiğimi söyler misin?" diye sordu korucuya.

Grimsworth başıyla onayladı. "Evet, söylerim, delikanlı. Eve dönmek istiyorsan, Crydee’ye koşmanın bir sakıncası olmaz, sanırım. Kılıcının Prens Lyam’ın işine yarayabileceğine eminim."

Tomas düşündü. Evi yeniden görmek iyi olurdu, ama kalede silah da taşısa, çıraklardan biri olacaktı sadece. Kaleye saldırılırsa dövüşmesine izin verirlerdi, ama akınlara katılmasına izin vermeyecekleri açıktı.

"Teşekkür ederim, Grimsworth, ama burada kalacağım. Burada hâlâ yapılacak çok şey var ve bunun bir parçası olmak istiyorum. Senden anneme ve babama iyi olduğumu ve onları düşündüğümü iletmeni istiyorum." Oturarak, "Crydee’ye dönmek kaderimde varsa, dönerim," diye ekledi.

Grimsworth Tomas’a yakından baktı, bir şey söyleyecek oldu, ama sonra Dolgan’ın başını hafifçe iki yana salladığını fark etti. Natal Korucuları elflerle cücelerin âdetlerine karşı Batıdaki tüm insanlardan daha duyarlıydı. Burada Dolgan’ın henüz soruşturulmaması gerektiğini düşündüğü bir şey oluyordu ve Grimsworth cüce şefinin bilgeliğinin önünde eğilecekti.

Yemek biter bitmez muhafızlar dikildi ve geri kalanı uyumaya hazırlandılar. Ateş sönmeye yüz tutarken Tomas insanlarla bir ilgisi olmayan müziğin belli belirsiz seslerini duydu ve yeniden gölgelerin dans ettiğini gördü. Uyku onu eline geçirmeden önce, diğerlerinden ayrı duran bir şekli açıkça gördü, uzun boylu bir savaşçıydı, yüzü zalim ve kudretliydi, üzerine altın bir ejder işlenmiş, beyaz bir tunik giymişti.

Tomas sırtını geçidin duvarına yaslamış, ayakta duruyordu. Gülümsedi, zalim ve korkunç bir gülümsemeydi bu. Gözleri irileşmişti, mavi irislerin çevresindeki beyazlar canlıydı. Hareketsiz dururken bedeni neredeyse kaskatıydı. Parmakları beyaz ve altın renkli kılıcının kabzasını kavrıyor ve yeniden açılıyordu.

Gözlerinin önünde imgeler titreşiyordu: ejderlerin sırtına binen ve toprağın derinlerindeki salonlarda yaşayan uzun boylu, zarif insanlar. Tuhaf dillerdeki müziği zihninde duyabiliyordu. Uzun zaman önce ölmüş ırk asla insanların kullanılması için düşünülmemiş bu zırhı yapan muhteşem ırk, ona sesleniyordu.

Görüntüler birbiri ardına geliyordu. Zihnini çoğu zaman onlardan arındırabiliyordu, ama şimdi olduğu gibi, savaş arzusunun yükselmesine izin verdiğinde, görüntülere boyut, renk ve ses ekleniyordu. Sözcükler duymak için kendini zorluyordu. Uzaktan geliyorlardı ve onları neredeyse anlayabiliyordu.

Başını iki yana sallayarak kendisini içinde bulunduğu ana geri getirdi. Artık karanlıkta görme yetisine şaşırmadan geçitte sağına soluna bakındı. Kesişen tünelin ötesinden adamları on iki metre ötede sessizce beklemekte olan Dolgan’a işaret etti, Dolgan da elini sallayarak onu gördüğünü belirtti. Geniş tünelin iki tarafında, tuzağı harekete geçirmeye hazır, altmış cüce bekliyordu. Bir Tsurani kuvvetinin önünde koşan, düşmanı tuzağa doğru çeken bir avuç cüceyi bekliyorlardı.

Tünelden yaklaşan ayak sesleri üzerine dikkat kesildiler. Bir an sonra ayak seslerine birbirine çarpan silahların gürültüsü eklendi. Tomas gerildi. Arkaları dönük bir halde dövüşerek gerileyen birkaç cüce görüş alanına girdi. Savaşan cüceler yandaki tünelleri geçerken iki tarafta bekleyen soydaşlarının varlığından haberdar olduklarına dair bir belirti göstermediler.

İlk Tsurani savaşçıları yanlarından geçer geçmez, Tomas, "Şimdi!" diye bağırarak öne atladı. Tünel birden dönen, kesen gövdelerle doldu. Tsuraniler çoğunlukla dar mekânlarda dövüşmeye uygun olmayan palalar taşıyorlar, cüceler ise balta ve tokmakları ustalıkla kullanıyorlardı. Tomas sağına soluna saldırdı ve birkaç beden yere düştü. Tsuranilerin titreşen meşaleleri, geçit duvarlarına çılgın, dans eden gölgeler saçarak gözleri şaşırtıyordu.

Tsurani kuvvetlerinin arka tarafından bir bağırış geldi ve yabancılar tünelin gerisine çekilmeye başladılar. Kalkanı olanlar öne gelerek kılıçlı adamların üzerinden darbelerini indirebilecekleri bir duvar oluşturdular. Cüceler herhangi bir hasar verecek kadar yukarıya uzanamıyordu. Bir cüce ne zaman saldırıya geçse, kalkan duvarı ayakta kalıyor ve saldırgana kalkanın arkasından kılıç darbeleriyle yanıt veriliyordu.

Onun boyu kılıç tutanlara vurabilecek kadar uzun olduğundan Tomas öne ilerledi. İkisini yere serdi, ama daha biri düşer düşmez yerini bir başkası alıyordu. Cüceler yine de onlara baskı yaptılar ve Tsuraniler geriledi.

Bir şan deliğine ulaşarak en alt düzeyden içeri girdiler ve Tsuraniler çabucak geniş mağaranın ortasında konumlarını alarak, kalkanlarıyla kabaca bir çember oluşturdular. Cüceler bir an tereddüt ettikten sonra, oraya saldırdılar.

Tomas’ın gözüne hafif bir hareket ilişti ve yukarıdaki kaya çıkıntılarından birine baktı. Madenin karanlığında herhangi bir şeyi açık seçik görmek mümkün değildi, ama ani bir his onu uyardı. "Arkaya bakın!" diye bağırdı.

Cücelerin çoğu kılıç duvarını yarmıştı ve onu duyamayacak kadar meşguldüler, ama yakınlardaki birkaçı hücumlarına ara verip yukarı baktılar. Tomas’ın yanında duran bir tanesi, "Yukarıdan!" diye bağırdı.

Yukarıdan siyah şekiller akın akın geliyor, kayanın yüzünden emekleyerek iniyor gibi görünüyorlardı. Başka, insan şekilleri yukarıdaki katmanlardan aşağı inen yollardan koşarak yaklaşıyorlardı. Üst düzeylerdeki Tsurani savaşçıları kapaklı lambaları açar ve meşaleler yakarken yukarıda ışıklar ortaya çıktı.

Tomas hayret içinde durdu. Mağaranın ortasındaki sağ kalan birkaç Tsuraninin arkasında, yukarıdaki her açıklıktan çok benzedikleri karıncalardan bir sürü gibi boşalan yaratıkları görebiliyordu. Ancak karıncaların aksine, bunların belden yukarısı dikti ve silah taşıyan insana benzer kolları vardı. Böceği andıran yüzlerinde iri, çok façetalı gözler ancak insana çok benzeyen ağızlar vardı. İnanılmaz bir hızla ilerliyor, şaşkın olmalarına rağmen tereddüt etmeden karşılık veren cücelere vurmak üzere öne eğiliyorlardı ve savaş yeniden başladı.

Dövüşün yoğunluğu arttı ve birkaç kez Tomas Tsurani, canavar ya da iki türden iki düşmanla birden karşı karşıya kaldı. Yaratıkların zeki olduğu açıktı, zira bir düzen içinde savaşıyorlardı ve insanlıkdışı sesleriyle Tsurani lisanında haykırdıkları duyulabiliyordu.

Tomas yaratıklardan birini öldürdükten sonra başını kaldırdı ve yukarıdan gelen yeni bir savaşçı akını gördü. "Bana gelin! Bana gelin!" diye bağırdı ve cüceler dövüşerek ona yaklaşmaya başladılar. Çoğu yaklaştığında, Dolgan’ın "Geriye, geriye gelin! Sayıları çok fazla," diye seslendiği duyuldu.

Cüceler yavaşça içinden çıktıkları tünele ve görece güvenliğine doğru hareket etmeye başladılar. Orada daha az sayıda yaratık ve Tsurani’yle karşılaşabilir ve ümitleri gerçekleşirse onları madenlerde kaybedebilirlerdi. Cücelerin geri çekildiğini gören Tsuraniler ve müttefikleri saldırılarını sertleştirdi. Tomas çok sayıda yaratığın kendilerini cücelerle kaçış yolunun arasına yerleştirdiğini gördü. Öne fırladı ve dudaklarından anlamadığı sözcüklerde, tuhaf bir savaş çığlığının koptuğunu duydu. Altın kılıcı bir an parladı ve tuhaf yaratıklardan biri bir çığlık atarak yere indi. Bir başkası ona bir pala doğrulttu ve Tomas kılıç darbesini kalkanıyla karşıladı. Daha az kuvvetli bir varlığın kolu kırılırdı, ama darbe beyaz kalkanın üzerinde çınladı ve yaratık gerileyip yeniden saldırdı.

Tomas saldırıyı bir kez daha engelledi ve başının üzerinden kavisli bir kılıç darbesiyle yaratığın boynunu vurarak başını bedeninden ayırdı. Yaratık bir an kasıldı, sonra ayaklarının dibine düştü. Tomas düşen yaratığın bedeninin üzerinden atladı ve şaşkın haldeki üç Tsurani savaşçısının önüne indi. Birinin elinde iki meşale vardı, diğerleri ise silahlıydı. Elinde meşaleleri tutan adam daha onları yere atamadan Tomas öne atladı ve iki adamı yere indirdi. Üçüncüsü kılıcını çekmeye çalışırken öldü.

Tomas kalkanını koluna asarak aşağı uzandı ve meşalelerden birini kavradı. Arkasını döndü ve cücelerin öldürmüş olduğu yaratıkların cesetlerinin üzerinden aksayarak geldiğini gördü. Birkaçı yaralı yoldaşlarını taşıyordu. Başlarını Dolgan’ın çektiği bir avuç cüce, diğerleri kaçışlarını gerçekleştirirken, düşmanı oyalıyordu.

Dövüş sırasında tünelde kalanlardan biri, yoldaşlarının geri çekilmekte olduğu açıkça ortaya çıkınca öne seğirtti. Silah yerine sıvıyla dolu iki tulum taşıyordu.

Arkadaki muhafız kaçış tüneline doğru gerilemek zorunda kalmış ve askerler iki kez onların arkalarını kesmek üzere etraflarından dolaşmaya çalışmıştı. İki defasında da Tomas kılıcını indirmiş, onlar da düşmüştü. Dolgan ile savaşçıları düşen canavarların cesetlerinin üzerinde durduğunda, Tomas, "Atlamaya hazır olun," diye seslendi.

Cüceden iki ağır tulumu aldı. "Şimdi!" diye bağırdı. Dolgan ile diğerleri geriye doğru sıçradılar ve Tsuraniler cesetlerin diğer tarafında kaldı. Cüceler tereddüt etmeksizin tünelde koşarak ilerlerken Tomas da tulumları cesetlere doğru attı. Darbe alınca delinecek şekilde yapıldıklarından dikkatle taşınmışlardı. İkisi de cücelerin dağın altındaki derin, siyah havuzlardan aldığı nafta {9} ile doluydu. Petrolün aksine fitil olmadan da yanardı.

Tomas meşaleyi kaldırdı ve uçucu sıvı birikintilerinin ortasına çarptı. Ancak kısa bir süre tereddüt eden Tsuraniler, meşale patladığında öne doğru ilerlemekteydi. Nafta alev alırken tünelde beyaz bir ısı patlaması oldu. Göremez olan cüceler ateşe yakalanan Tsuranilerin çığlıklarını duyabiliyordu. Görüşleri geri geldiğinde, tünelden aşağı ilerleyen tek bir şekil gördüler. Tomas neredeyse beyaz olan ateşlerin oluşturduğu fonun üzerinde siyah görünüyordu.

Onlara ulaştığında Dolgan, "Alevler söndüğünde üzerimize gelecekler," dedi.

Bir dizi tünelden çabucak ilerlediler ve dağların batı cephesindeki çıkışa doğru gerisin geri yol aldılar. Kısa bir mesafe kat ettikten sonra Dolgan kafileyi durdurdu. O ve diğer birkaç kişi oldukları yerde hareketsiz durarak tünellerdeki sessizliği dinlediler. Biri kendini yere atıp kulağını zemine dayadı, ama hemen ayağa fırladı. "Geliyorlar! Seslere bakılırsa yüzlercesi var, yaratıklar da öyle. Büyük bir saldırı düzenliyor olmalılar."

Dolgan durumu tarttı. Pusuyu kuran yüz elli cüceden geriye yetmiş kadarı kalmıştı, bunların da on ikisi yaralıydı. Diğerlerinin başka geçitlerden kaçtığı ümit edilebilirdi, ama hali hazırda hepsi tehlikedeydi.

Dolgan çabuk hareket etti. "Ormana gitmemiz gerekiyor." Diğerlerinin önünde aceleyle yürümeye başladı.

Tomas koşarken zorlanmıyordu, ama zihninde görüntüler dönüp duruyordu. Savaşın sıcağında bu görüntüler ona öncekinden daha canlı ve berrak bir biçimde saldırmıştı. Ölen düşmanlarının cesetlerini görebiliyordu, ama bunlar Tsuranilere hiç benzemiyordu. Düşenlerin kanının tadını alabiliyor, zafer töreninde açık yaralarından kanlarını içerken ona gelen büyülü enerjiyi hissedebiliyordu. Görüntülerden arındırmak için başını iki yana salladı. Ne töreni, diye merak etti.

Dolgan konuştu ve Tomas dikkatini zorla cücenin söylediklerine çevirdi. Koşarlarken Dolgan, "Başka bir sığınak bulmamız gerekiyor," dedi. "Belki de en iyisi Taş Dağı’na ulaşmaya çalışmak olacak. Buradaki köylerimiz güvenli, ama savaşmakta kullanacak bir üssümüz yok, zira yakında Tsuranilerin bu madenlerin kontrolünü ellerine geçireceklerini düşünüyorum. Şu yaratıkları karanlıkta iyi dövüşüyor ve ellerinde onlardan çok varsa, bizi gizlendiğimiz derindeki geçitlerden bulup çıkarabilirler."

Tomas konuşamadan başıyla onayladı. Bu Tsuranilere duyduğu soğuk nefretin ateşiyle için için yanıyordu. Yurdunu yağmalamış, adı hariç her şeyiyle kardeşi olan kişiyi ellerinden almışlardı ve onlar yüzünden dağın altında pek çok cüce dostu ölmüş, yatıyordu. Bedeli ne olursa olsun bu istilacıları yok etmek için içinden yemin ederken yüzünde acımasız bir ifade vardı.

Ağaçların arasında ihtiyatla ilerlerken Tsuranilerden izler aradılar. Altı gün zarfında üç kez ufak çatışmalara girmişlerdi ve cücelerin sayısı artık elli ikiydi. Daha ciddi yaraları olanlar, Tsuranilerin onları izlemesi ihtimalinin düşük olduğu, yükseklerdeki köylerin görece güvenliğine taşınmışlardı.

Şimdiyse elf ormanlarının güney bölümüne yaklaşıyorlardı. Başlarda geçitten doğuya dönerek Taş Dağı’na bir yol bulmaya çalışmışlardı. Yol Tsurani kampları ve devriyeleriyle doluydu ve sürekli yönlerini kuzeye çevirmek zorunda kalmışlardı. Nihayet sürekli kaçmaktan vazgeçip bir süre dinlenebilecekleri Elvandar’a gitmeyi denemeye karar verilmişti.

Bir öncü altı metre öndeki konumundan döndü ve usulca, "Akarsuyun sığlığında bir kamp var," diye fısıldadı.

Dolgan bunu düşündü. Cüceler yüzmezdi ve akarsuyu bir sığlıktan geçmeleri gerekirdi. Tsuranilerin bu yandaki tüm sığlıkları tutmuş olması düşük bir ihtimaldi. Muhafızların olmadığı bir yer bulmak zorundaydılar, böyle bir yer varsa tabii.

Tomas çevresine bakındı. Neredeyse akşam olmuştu ve nehri Tsurani saflarının bu denli yakınından gizlice geçeceklerse, bunu karanlıkta yapmak en iyisi olacaktı. Tomas bunu Dolgan’a fısıldadı, o da başıyla onayladı. Muhafızın keşfettikleri kampın batısına yönelip saklanacak elverişli bir yer aramasını işaret etti.

Kısa bir bekleyişten sonra rehber gecenin çökmesini bekleyebilecekleri, içi oyuk bir kayanın karşısındaki bir fundalık bulduğu haberiyle birlikte geri döndü. Hızla buraya gittiler ve yerden dört metre uzunluğunda, tabanında eni yedi buçuk, sekiz metreye kadar genişleyen, granit bir kaya buldular. Çalıları yana çekince içine sıkışarak sığabilecekleri bir kovuk buldular. Hepsi de güvenli bir şekilde yuvalandıklarında, Dolgan gözlem yaparak, "Bir zamanlar nehrin altındaydı herhalde -alt tarafında ne kadar pürüzsüz olduğuna bakın. Sıkışık, ama bir süre güvende olsak gerektir," dedi.

Tomas onu hayal meyal duydu, zira bir kez daha görüntülerle, ona göre uyanıkken gördüğü düşlerle mücadele ediyordu. Gözlerini kapadı ve görüntüler yeniden geldi, belli belirsiz müzik de öyle.

Zafer çabuk gelmişti, ama Ashen-Shugar kara kara düşünüyordu. Kartalların Yurdu hükümdarının canını sıkan bir şey vardı. Yel Vadisi Tiranı Algon-Kokoon’un kanının tuzu hâlâ dudaklarındaydı ve cariyeleri artık ona aitti. Yine de, eksik olan bir şey vardı.

Onu eğlendirmek için müziğe kusursuz bir biçimde ayak uyduran moredhel dansçıları inceledi. Bu olması gerektiği gibiydi. Yo, Ashen-Shugar eksikliği varlığının derinlerinde hissediyordu.

Elflerin Prensesleri olarak bildiği ve son gözdesi olan Alengwan, tahtının yanında yerde oturmuş, onun keyfini bekliyordu. Kızın güzel yüzünü ve güzelliğini gizlemekten çok, vurgulamaya yarayan ipeklere bürünmüş esnek bedenini fark etmiyordu bile.

"Sıkıntılı mısınız, efendim?" diye sordu usulca, ondan duyduğu korku, bedenini örten giysiler kadar ince bir perdeyle gizlenmişti.

Ashen-Shugar bakışlarını kaçırdı. Alengwan onun kararsızlığını görmüştü; bu yüzden ölüme layıktı, ama kızı daha sonra öldürecekti. Son zamanlarda tenin hazları, hem yatakta, hem de öldürürken duyduğu keyif uçup gitmişti. Şimdiyse bu isimsiz duyguyu, içinde, kendisine öylesine yabancı olan hayalet duyguyu düşünüyordu. Ashen-Shugar elini kaldırdı ve dansçılar kendilerini yere atarak yüzlerini taşa bastırdılar. Müzisyenler notanın ortasında çalmayı bırakmış gibiydiler ve mağara sessizdi. Elini hafifçe sallayarak onları gönderdi ve efendisini sabırla bekleyen yüce altın ejderin yanından koşarak salondan kaçtılar...

"Tomas," dedi ses.

Tomas’ın gözleri birden açıldı. Dolgan’ın eli genç adamın kolundaydı. "Zamanı geldi. Gece çöktü. Uyumuştun, delikanlı."

Tomas ayılmak için kafasını sağa sola salladı ve artakalan görüntüler silinip gittiler. Bir elf prensesinin kanlı bedeninin başında ayakta duran, beyaz ve altın renklere bürünmüş bir savaşçının son görüntüsü silinirken midesinde bir çalkalanma hissetti.

Diğerleriyle birlikte üzerlerinde asılı kayanın altından sürünerek çıktı ve bir kez daha nehre doğru yola koyuldular. Orman sessizdi, gece kuşları bile yerlerini belli etmemeye özen gösterir gibiydi.

Yanlarından geçen bir Tsurani devriyesi yüzünden yatıp gizlenmek zorunda kalmaları dışında nehre olaysız vardılar. İleride bir öncüyle nehri izlediler. Birkaç dakika sonra öncü geri döndü. "Nehri geçen bir kıyı dili var."

Dolgan başıyla onayladı; cüceler sessizce ilerlediler ve tek sıra halinde suya girdiler. Diğerleri karşıya geçerken Tomas Dolgan’la birlikte bekledi. Son cüce de suya girince kıyının yukarısından soran bir haykırış yükseldi. Cüceler donup kaldılar. Tomas hızla öne yürüdü ve karanlığın arasından bakmaya çalışan bir Tsurani muhafızını hazırlıksız yakaladı. Adam düşerken haykırdı ve kısa bir mesafeden bağırışlar koptu.

Tomas ona hızla yaklaşan meşale ışığını gördü, döndü ve koştu. Dolgan’ı kıyıda beklerken buldu ve, "Kaçın! Bize yetiştiler," diye bağırdı.

Tomas ile Dolgan sular sıçratarak nehre girerken birkaç cüce kararsız bir biçimde durdular. Su soğuktu ve hızla kıyı dilinin üzerinden akıyordu. Tomas yürürken dengesini yeniden bulmak zorunda kaldı. Su onun yalnızca beline kadar geliyordu, ama cüceler neredeyse çenelerine kadar suya batmıştı. Asla nehrin içinde savaşamazlardı.

İlk Tsurani muhafızları nehre atladığında, cüceler kaçarken Tomas onları tutmak üzere arkasını döndü. İki Tsurani ona saldırdı ve Tomas ikisini birden yere yıktı. Birkaç tanesi daha nehre atladı ve cüceleri yalnızca kısa bir an görebildi. Karşı kıyıya neredeyse varmışlardı ve Tsurani meşalelerinin ışığında yüzüne kazınmış çaresiz öfke açıkça görülebilen Dolgan’ı gözleriyle seçti.

Tomas Tsurani askerlerine yeniden saldırdı. Dört ya da beş tanesi etrafını sarmaya çalışıyordu ve elinden gelen en iyi şey onları oldukları yerde tutmaktı. Ne zaman birini öldürmeyi denese, farklı bir yönünü açıkta bırakıyordu.

Yeni sesler ona baş edemeyeceği kadar düşmanın arasında kalmasının bir an meselesi olduğunu anlattı. Onlara canını pahalıya satmaya söz verdi ve adamlardan birine saldırarak adamın kalkanını ikiye böldü ve kolunu kırdı. Adam haykırarak yere yıkıldı.

Tomas bir kılıç darbesini kalkanıyla tam yakalamıştı ki, kulağının yanından bir vızıltı duyuldu ve Tsurani muhafızlarından biri göğsüne saplanmış bir okla çığlık atarak yere düştü. Hava birden oklarla doldu. Birkaç Tsurani daha yere düştü ve geri kalanları çekildiler. Sudaki askerlerin tümü kıyıya ulaşamadan öldüler.

Biri, "Çabuk ol, be adam. Aynı şekilde karşılık verecekler," diye seslendi. Uyarının gerçekliğini kanıtlamak istermiş gibi öte yandan gelen bir ok Tomas’ın yüzünün yanından geçti. Karşı kıyının güvenliğine koştu. Bir Tsurani oku miğferine çarptı ve Tomas sendeledi. Doğrulurken bacağına başka bir ok yedi. Kendini öne attı ve ayaklarının altında nehir kıyısının kumlu toprağını hissetti. Eller uzandı ve onu kabaca çekti.

Üzerine bir baş dönmesi çöktü ve bir sesin, "Oklarını zehirliyorlar. Yapmamız gereken..." dediğini duydu. Gerisi siyahlığa gömülerek silindi.

Tomas gözlerini açtı. Bir an nerede olduğunu çıkartamadı. Başı dönüyordu ve ağzı kuruydu. Başının üzerinde bir surat vardı ve dudaklarına su tutulurken bir el başını kaldırdı. Suyu kana kana içtikten sonra kendisini daha iyi hissetti. Başını biraz çevirdi ve yakınında oturan iki adam gördü. Bir an esir düştüğünden korktu, ama bu adamların koyu yeşil renkte deri tunikler giydiklerini gördü.

Ona su veren adam, "Çok hastaydın," dedi. Derken Tomas bu adamların elf olduğunu anladı.

Çatlak bir sesle, "Dolgan?" dedi.

"Cüceler hanımımızla görüşmek üzere götürüldü. Zehrin korkusundan seni yerinden oynatmaya cesaret edemedik. Dış dünyalıların bizim tanımadığımız, hızla öldüren bir zehri var. Elimizden geldiğince tedavi ediyoruz, ama yaralananlar çoğu zaman ölüyor."

Tomas gücünün ağır ağır yerine geldiğini hissetti. "Ne kadar zamanda?"

"Üç gün. Seni nehirden tuttuğumuz zamandan beri ölümün kıyısında dolanıyorsun. Seni cesaret edebildiğimiz kadar uzağa taşıdık."

Tomas etrafına bakındı ve giysilerinin çıkarılmış olduğunu ve üzerinde bir battaniyeyle ağaç dallarından yapılmış bir barınağın altında yattığını gördü. Bir ateşin üzerinde pişen yemeğin kokusunu aldı ve leziz kokuların geldiği tencereyi gördü. Ev sahibi bunu fark etti ve bir kâse getirilmesini işaret etti.

Tomas doğrulup oturunca bir an başı döndü. Ona büyük bir ekmek parçası verildi ve onu kaşık niyetine kullandı. Yemek çok lezzetliydi ve her bir lokması onu giderek artan bir güçle dolduruyor gibiydi. Yerken yakınında oturanları gözden geçirdi. İki sessiz elf ona boş ifadelerle bakıyorlardı. Konuşanın dışında hiçbiri herhangi bir konukseverlik alameti göstermiyordu.

Tomas ona baktı ve, "Düşman ne oldu?" dedi.

Elf gülümsedi. "Dış dünyalılar hâlâ nehri aşmaktan korkuyor. Burada büyümüz daha güçlü ve kendilerini kaybolmuş ve kafaları karışmış halde buluyorlar. Hiçbir dış dünyalı kıyılarımıza ulaşıp da diğer kıyıya dönemedi."

Tomas başıyla onayladı. Yemeğini bitirdiğinde kendisini şaşırtıcı derecede iyi hissediyordu. Ayağa kalkmaya çalıştı ve bacaklarının sadece biraz titrediğini gördü. Birkaç adım attıktan sonra, kol ve bacaklarına yeniden derman geldiğini ve bacağının şimdiden iyileşmiş olduğunu hissetti. Gerinerek ve üç gündür yerde yatmaktan kaynaklanan tutulmuşluğu atarak birkaç dakika geçirdikten sonra giyindi.

"Sen Prens Calin’sin. Seni Dük’ün sarayından hatırlıyorum."

Calin ona gülümseyerek yanıt verdi. "Ben de seni hatırlıyorum, Crydeeli Tomas, bir yıl içinde çok değişmiş olsan da, bu diğerleri Galain ile Algavins. Kendini iyi hissediyorsan, Kraliçe’nin sarayında diğerlerine katılabiliriz."

Tomas gülümsedi. "Gidelim."

Kampı toplayıp yola koyuldular. Başta yavaş yürüyerek Tomas’a nefesini toplaması için bol bol zaman verdiler, ama bir süre sonra Tomas’ın kısa bir zaman önce ölümün eşiğinden dönmesine rağmen, şaşırtıcı derecede zinde olduğu ortaya çıktı.

Çok geçmeden ağaçların arasında dört şekil koşuyordu. Tomas zırhına rağmen onlara ayak uydurabiliyordu. Ev sahipleri birbirlerine soran bakışlarla baktılar.

Öğleden sonranın büyük bölümünü koşarak geçirdikten sonra durdular. Tomas ormanda çevresine bakındı ve, "Ne kadar muhteşem bir yer," dedi.

Galain, "Irkından pek çok kişi seninle aynı fikirde olmazdı, insan. Ormanın korkutucu, tuhaf şekiller ve dehşetli seslerle dolu olduğunu düşünürlerdi," dedi.

Tomas güldü. "Çoğu insanın hayal gücü kıttır ya da fazlasıyla gelişmiştir. Orman sessiz ve huzurlu. Buranın tanıdığım en huzurlu yer olduğunu düşünüyorum."

Elfler hiçbir şey söylemediler, ama Calin’in yüzünden hafif bir hayret ifadesi geçti. "Elvandar’a karanlık çökmeden ulaşacaksak, yola çıksak iyi olacak."

Gece çökerken dev bir açıklığa ulaştılar. Tomas durdu ve önündeki manzara karşısında yerine çakıldı. Açıklığın karşısında ağaçlardan oluşan devasa bir şehir göğe uzanıyordu. Tasavvur edebileceği tüm meşelerin, yanında cüce gibi kaldığı muazzam ağaçlar, bir aradaydı. Birbirlerine zarif kavisler çizen, elflerin ağaç kütükleri arasında geçiş yaparken görülebildiği üst taraftan düz köprülerle bağlanmışlardı. Tomas başını kaldırdı ve gövdelerin bir yaprak ve dal denizinde yitene dek yükseldiğini gördü. Yapraklar koyu yeşildi, ama yer yer ışıklarla parıldayan altın, gümüş hatta beyaz yapraklar görülebiliyordu. Bölgenin tamamına işleyen hafif bir ışıltı vardı ve Tomas burasının hiç gerçek anlamıyla karanlık olup olmadığını merak etti.

Calin elini Tomas’ın omzuna koydu ve sadece, "Elvandar," dedi.

Açıklığı aceleyle geçtiler ve Tomas elflerin ağaç şehrinin başta tahayyül ettiğinden de büyük olduğunu gördü. Dört bir yanda uzanıyordu ve çapı bir milden fazla olmalıydı. Tomas bu büyülü yer karşısında bir hayret heyecanı, olağanüstü bir coşku hissetti.

Bir ağacın yanına oyulmuş, dolanarak dalların içine doğru yükselen bir merdivene ulaştılar. Basamakları çıkmaya başladılar ve Tomas yeniden bir keyif hissetti, savaşta içine dolan çılgınlığın daha müşfik ve uyumlu bir yanı vardı sanki.

Yukarı çıkmaya devam ettiler ve elfler için yol görevi gören geniş dallardan geçerken Tomas dört bir yanda elf erkek ve kadınları gördü. Adamlardan çoğu rehberleri gibi deriden savaş giysileri giymişti, ama diğer birçoklarının üzerinde parlak ve canlı renklerde zarif cüppe ya da tunikler vardı. Saçları uzun ve Dük’ün sarayındakilerin aksine aşağı salınmış olan kadınların hepsi de güzeldi. Çoğunun buklelerine erken parlayan mücevherler örülmüştü. Hepsi de uzun boylu ve zarifti.

Dev bir dala varınca merdivenden ayrıldılar. Calin onu aşağı bakmaması için uyaracak oldu, zira insanların yüksek geçitlerde güçlük çektiğini biliyordu, ama Tomas kenarda durup herhangi bir rahatsızlık ya da baş dönmesi belirtisi göstermeksizin aşağı bakıyordu.

"Burası muhteşem bir yer," dedi. Üç elf birbirlerine soran gözlerle baktılar, ama hiçbir söz söylenmedi.

Yeniden yola düştüler ve dalların kesiştiği bir yere vardıklarında iki elf diğer yola saparak Tomas ile Calin’i yalnız yolculuk etmeye bıraktılar. Geniş bir açıklığa varana dek daha da derine ilerlerken dallardan oluşan yolun üzerine Tomas’ın ayakları da elf kadar sağlam basıyordu. Burada ağaçlardan bir çember Elf Kraliçesi için merkezi bir saray oluşturmuştu. Yüz dal birleşmiş ve dev bir platformda bütünleşmişti. Aglaranna maiyetinin arasında, ahşap bir tahtta oturuyordu. Kraliçe’nin yanında Natal Korucuları’nın gri renklerine bürünmüş bir insan duruyor, adamın kara teni gecenin aydınlığında parlıyordu. Tomas’ın gördüğü en uzun boylu adamdı ve Crydee’den gelen genç adam bunun Grimsworth’ün sözünü ettiği Uzun Leon adındaki korucu olması gerektiğini anladı.

Calin Tomas’ı açıklığın ortasına getirdi ve Kraliçe Aglaranna’ya takdim etti. Kraliçe beyaz ve altın renkler içindeki genç adamı görünce hafif bir şaşkınlık ifadesi gösterdi, ama çabucak kendini topladı. Derin sesiyle Tomas’ın Elvandar’a hoş geldiğini ve orada istediği kadar kalabileceğini söyledi.

Hükümdar meclisi dağıldı ve Dolgan, Tomas’ın ayakta durduğu yere geldi. "Eh, delikanlı, iyileştiğini gördüğüme memnun oldum. Seni bıraktığımızda daha belli olmamıştı. Seni bırakmaktan hiç mutlu olmadım, ama anlayacağını sanıyorum. Taş Dağı yakınlarındaki dövüş hakkında haber götürmem gerekiyordu."

Tomas başıyla onayladı. "Anlıyorum. Ne haberler var?"

Dolgan başını iki yana salladı. "Korkarım, haberler kötü. Kardeşlerimizden ayrı düştük. Sanırım bir süre elf ahalisinin yanında kalacağız ve ben bu yüksekliklerden pek haz etmiyorum."

Tomas bunun üzerine kahkahaya boğuldu. Dolgan gülümsedi, zira çocuk ejderin zırhına bürüneli beridir bu sesi ilk defa duyuyordu.

16

BASKIN

Arabalar ağır yüklerin altında gıcırdıyordu.

Kırbaçlar şaklıyor ve hantal hantal yürüyen öküzler yüklerini sahile inen yolda çekiyorlardı. Arutha, Fannon ve Lyam kaleyle sahil arasında yolculuk eden arabaları koruyan askerlerin önünde at sürüyordu. Arabaların peşinden kasaba halkından düzensiz bir kalabalık geliyordu. Çoğu çıkınlar taşıyarak ya da el arabalarını çekerek sahilde bekleyen gemilere doğru Dük’ün oğullarının ardından gidiyorlardı.

Kasaba yolundan ayrılan yola saptılar ve Arutha’nın gözleri yıkım işaretlerini taradı. Bir zamanlar müreffeh bir kasaba olan Crydee artık kekre bir mavi sisle kaplıydı. İşçiler onarabildiklerini onarmaya çabalarken sabah havasında çekiç ve testere sesleri çınlıyordu.

Tsuraniler iki gün önce şafakta baskın yapmış, dehşet içindeki kadınlar, ihtiyar adamlar ve çocuklar tarafından bir alarm verilmeden önce görev yerlerindeki birkaç muhafızı alaşağı ederek kasabanın içinden hışımla geçmişlerdi. Yabancılar kasabayı yerle bir etmiş, rıhtıma ulaşana kadar durmamış, oraya vardıklarında da üç gemiye ateş açarak ikisine ağır hasar vermişlerdi. Hasarlı gemiler Carse’a doğru ağır aksak ilerlemeye çoktan başlamışken, limandaki hasar görmemiş gemiler sahil boyunca, Denizcinin Kederi’nin kuzeyindeki konumlarına ilerlemişlerdi.

Tsuraniler rıhtımın yakınındaki binaların çoğunu ateşe vermişlerdi, ancak binalar ağır hasar görmüş olmalarına rağmen onarılabilir durumdaydı. Yangın kasabanın merkezine yayılarak orada en ağır kayıpların verilmesine neden olmuştu. Zanaatustalarının Salonu, iki han ve onlarca daha küçük bina artık dumanı tüten birer harabeydi. Yerlerini kararmış keresteler, çatlamış kiremitler ve yanık taşlar belirtiyordu. Yangın kontrol altına alınana kadar Crydee’nin üçte biri yanmıştı.

Arutha surun üzerinde durarak alevler yayılırken kasabanın üzerinde yansıyan cehennemi kızıllığı izlemişti. Sonra ilk ışıkla birlikte garnizonu çıkarmış ve Tsuranilerin çoktan ormanın içinde kaybolduğunu görmüştü.

Arutha bunu hatırladığında hâlâ kızıyordu. Fannon Lyam’a garnizonu şafağa kadar çıkarmamasını tembih etmişti -bunun kale kapılarını açtırmak ya da garnizonu daha büyük bir kuvvetin onları pusuda beklediği ormana çekmek için bir hile olduğundan korkarak- ve Lyam ihtiyar Kılıçustası’nın isteğine uymuştu. Arutha, Tsuranileri hemen püskürtmesine izin verilse, hasarın büyük bölümünü engelleyebileceğinden emindi.

Arutha sahile inen yolda ilerlerken düşüncelere dalmıştı. Önceki gün Lyam’ın Crydee’den ayrılması emri gelmişti. Dük’ün yaveri ölmüştü ve savaş bu baharda üçüncü yılına girerken Lyam’ın Yabon’daki kampında kendisine katılmasını istiyordu. Arutha’nın anlamadığı nedenlerden dolayı, Dük Borric beklendiği üzere komutayı ona vermemişti; bunun yerine Dük Borric garnizon kumandanı olarak Kılıçustası’nın adını vermişti. Ancak, diye düşündü genç prens, Lyam’ın desteği olmadan Fannon hiç değilse bana emirler yağdırmaya eskisi kadar hazır olmaz. Kızgınlığını gidermeye çalışarak başını hafifçe iki yana salladı. Kardeşini seviyordu, ama Lyam’ın hakkını savunmaya biraz daha istekli olmasını diliyordu. Savaşın başlangıcından beri Crydee’de komuta Lyam’daydı, ama tüm kararları veren Fannon olmuştu. Şimdiyse nüfuzla birlikte makam da Fannon’un olmuştu.

"Düşünceli misin, kardeşim?"

Lyam atını çekmişti ve artık başını iki yana sallayıp gülümseyen Arutha’nın yanındaydı. "Seni kıskanıyorum, o kadar."

Lyam kardeşine en sıcak gülümsemesiyle baktı. "Gitmek istediğini biliyorum, ama babamın emirleri açıktı. Sana burada ihtiyaç var."

"Yaptığım her öneri yok sayılıyorsa, bana ne kadar ihtiyaç olabilir ki?"

Lyam’ın yüz ifadesi yatıştırıcıydı. "Babamın Fannon’u garnizon komutanı yapma kararı seni hâlâ rahatsız ediyor."

Arutha kardeşine dikkatle baktı. "Artık babamın seni Crydee kumandanı yaptığı yaştayım. Babam benim yaşımdayken tam yetkili bir kumandan ve Batı’da Şövalye-Generaldi ve Kral’ın Batı’daki Valisi olmasına sadece dört yıl kalmıştı. Büyükbabam ona komutayı tamamen devredecek kadar güveniyordu."

"Babam başka, Büyükbabam başka, Arutha. Unutma, büyükbabam Crydee’de hâlâ savaş olduğu, yeni fethedilen yerlere barış getirilen zamanlarda büyümüştü. Savaşta büyümüştü. Babam öyle değil. O bütün savaş hünerlerini büyükbabamın yaptığı gibi kendi yurdunu korurken değil, Düşler Vadisi’nde Kesh’e karşı savaşırken edinmişti. Devir değişiyor."

Arutha sıkkın bir biçimde, "Gerçekten de değişiyorlar, kardeşim," dedi. "Kendi babası gibi büyükbabam da güvenli surların arkasında oturmazdı. Savaşın başlamasından beri iki yıldır Tsuranilere karşı büyük çaplı tek bir hücum bile düzenlemedik. Onların savaşın gidişatını belirlemelerine göz yummaya devam edemeyiz, aksi halde kuşkusuz galebe çalarlar."

Lyam kardeşine gözlerinden yansıyan endişeyle baktı. "Arutha, düşmana saldırmak için sabırsızlandığını biliyorum, ama Fannon garnizonu riske atmaya cesaret edemeyeceğimiz konusunda haklı. Burada kalıp sahip olduklarımızı korumamız gerek."

Arutha gerideki örselenmiş kasabalılara baktı. "Arkadan gelenlere ne kadar iyi korunduklarını anlatırım."

Lyam Arutha’daki öfkeyi gördü. "Beni suçladığını biliyorum, kardeşim. Fannon yerine senin tavsiyeni dinleseydim..."

Arutha’nın haşin tavrı kayboldu. "Bu senin yüzünden değil," diye teslim etti. "İhtiyar Fannon sadece temkinli davranıyor. Aynı zamanda bir askerin değerinin sakalına düşmüş aklarla ölçüldüğü kanısında. Ben sadece Dük’ün oğluyum. Korkarım bu andan itibaren fikirlerim baştan savılacaktır."

Lyam, "Sabırsızlığına ket vur, delikanlı," dedi yalandan bir ciddiyetle. "Belki de senin cüretkârlığınla Fannon’ın temkinliliği arasında güvenli bir orta yol izlenebilir." Lyam güldü.

Arutha her zaman kardeşinin kahkahasının bulaşıcı olduğunu düşünmüştü ve kendini sırıtmaktan alamadı. "Belki de öyle, Lyam," dedi bir kahkahayla.

Sandalların mültecileri kıyının açıklarında demirlemiş gemilere götürmek üzere beklediği kumsala geldiler. Kaptanlar gemilerinin bir kez daha saldırıya uğramayacağı konusunda kendilerine güvence verilene dek rıhtıma yaklaşmayı reddettiğinden, kaçmakta olan kasabalılar gemilere binmek için kıyıya vuran dalgaların arasından yürümek zorunda kaldılar. Erkek ve kadınlar eşyalarını taşıdıkları çıkınları ve çocuklarını güvenli bir biçimde başlarının üzerinde tutarak suyun içinden sandallara doğru yürümeye başladılar. Daha büyük çocuklar olayı bir eğlenceye dönüştürerek neşeyle yüzüyordu. Birçok kasabalı düklerin ordusunda sipahi olarak hizmet vermek üzere geride kalıp yakılan evlerini yeniden inşa edeceğinden, pek çok gözü yaşlı ayrılık oldu. Gitmekte olan kadınlar, çocuklar ve yaşlı adamlar sahilden, Dükalık’ın en güney noktasındaki ve o zamana kadar ne Tsuranilerin ne de Yeşil Yürek’teki Kara Kardeşlerin tacizine uğramamış olan Tulan’a nakledilecekti.

Lyam ile Arutha atlarından indiler ve bir asker atlarını aldı. Kardeşler askerlerin kumsala çekilen yegâne sandala haber güvercinleriyle dikkatlice doldurulmuş sandıkları dikkatle yüklemesini izlediler. Kuşlar Karanlık Boğazları’ndan gemiyle düklerin kampına nakledilecekti. Kapma uçmak üzere eğitilmiş güvercinler şu anda Crydee’ye doğru yoldaydı ve onların varışıyla birlikte düklerin kampına haber getirip götürme sorumluluğu Martin Longbow’un iz sürücüleri ile Natal Korucuları’nın omzundan kısmen kalkacaktı. Bu kampta yetişen -bu yuvalarını bulma içgüdüsünü geliştirmeleri için şarttı- olgun güvercinlerin hazır olduğu ilk yıldı.

Çok geçmeden bagajlar ve mülteciler gemilere yüklenmiş ve Lyam’ın ayrılma zamanı gelmişti. Fannon ona katı ve resmi bir veda etti, ancak Kılıçustası’nın kontrollü tavrından, Dük’ün oğlu için endişelendiği belliydi. Kendi ailesi olmayan Fannon, büyüme çağlarında çocuklara bir nevi amca olmuş, onlara kılıç kullanmayı, zırh bakımını ve savaş kuramlarını bizzat öğretmişti. Resmi bir poz takınıyordu, ama kardeşlerin ikisi de ondaki gerçek sevgiyi görebiliyordu.

Fannon gittiğinde kardeşler birbirlerine sarıldılar. Lyam, "Fannon’a iyi bak," dedi. Arutha şaşırmış göründü. Lyam sırıttı ve, "Babam’ın seni bir kez daha atlayıp garnizonun kumandanlığını Algon’a vermesi durumunda olacakları düşünmek istemem," dedi.

Arutha inledi, sonra da kardeşiyle birlikte güldü. Atustası sıfatıyla Algon, teknik olarak Fannon’dan sonra komutan yardımcısıydı. Kaledeki herkesin adama gerçek bir sevgi, atlar konusundaki engin bilgilerine de saygı besliyordu, ancak herkes onun atlar dışındaki konularda genel bilgi eksikliği konusunda hemfikirdi. İki yıllık savaştan sonra bile hâlâ istilacıların başka bir dünyadan geldiği düşüncesine direniyor, bu da Tully’ye sonsuz bir sinir bozukluğu vesilesi oluyordu.

Lyam iki gemicinin sandalı onun için tutmakta olduğu suya doğru ilerledi. Omzunun arkasından, "Kız kardeşimize de iyi bak, Arutha," diye seslendi.

Arutha bakacağını söyledi. Lyam sandaldaki kıymetli güvercinlerin yanına atladı ve sandal kumsaldan itilerek uzaklaştırıldı. Arutha giderek küçülen sandalı izledi.

Arutha ağır ağır atını tutan askerin yanına yürüdü. Durup sahile baktı. Güneyde sabah göğüne doğru fırlamış duran Denizcinin Kederi’nin başını çektiği yüksek yarlar şaha kalkmıştı. İçinden Tsuranilerin o kayalara çarptığı güne lanet etti.

Carline kalenin güney kulesinin üzerinde durmuş, denizden esen meltem yüzünden cüppesine sarınmıştı. Kumsala gitmek istemediğinden kalede kalmış, Lyam’a önceden veda etmişti. Korkularının Lyam’ın düklerin kampında babasına katılmaktan duyduğu mutluluğu gölgelememesini yeğlemişti. Son iki yıl boyunca pek çok defa kendisini böylesi duygular yüzünden paylamıştı. Yaşamındaki erkekler, tümü de çocukluklarından beri savaş için eğitilmiş birer askerdi. Ancak Crydee’ye Pug’ın esir düşmesinin haberi geleli beridir, onlar için duyduğu korku geçmek bilmemişti.

Bir kadının boğazını temizleme sesi Carline’in dönmesine neden oldu. Prenses’e son dört yıldır yoldaşlık eden Leydi Glynis hafifçe gülümsedi ve başının bir hareketiyle yerdeki, kuleye inen kapıda beliren, yeni gelmiş kişiyi gösterdi.

Roland kapı aralığından yere çıktı. Son iki yıldır daha da büyümüştü ve artık Arutha kadar uzun boyluydu. Hâlâ zayıftı, ama çocuksu yüz hatları yerlerini bir erkeğin hatlarına bırakmaktaydı.

Eğilerek selam verdi ve, "Majesteleri," dedi.

Carline onun selamını başını sallayarak kabul etti ve Leydi Glynis’e kendilerini yalnız bırakmasını işaret etti. Glynis merdivenlerden koşarak kuleye indi.

Carline usulca, "Lyam’la birlikte sahile inmedin mi?" dedi.

"Hayır, Majesteleri."

"Gitmeden önce onunla konuştun mu?"

Roland bakışlarını uzak ufuklara çevirdi. "Evet, Majesteleri, ancak gitmesinden pek memnun olmadığımı itiraf etmem gerekiyor."

Carline başını sallayarak anladığını belirtti. "Kalmak zorunda olduğun için."

Roland acı bir sesle, "Evet, Majesteleri," dedi.

Carline usulca, "Neden bu kadar resmisin, Roland?" dedi.

Roland bu Yaz Ortası günü on yedi yaşını dolduran Prenses’e baktı. Bir zamanlar sinir patlamalarına meyilli, şımarık bir küçük kız olan Carline, artık düşünceli ve içe dönük, güzel bir genç kadına dönüşüyordu. Kalede, Pug’ın haberi ulaştıktan sonra Carline’in odasından gecelerce yükselen hıçkırıkların farkında olmayan pek az kişi vardı. Neredeyse bir haftalık yalnızlıktan sonra Carline değişmiş, daha mülayim, daha az inatçı biri olarak ortaya çıkmıştı. Dışta Carline’in hissettiklerini belli eden pek az şey vardı, ama Roland onun içinde bir yara taşıdığını biliyordu.

Bir anlık sessizlikten sonra Roland, "Majesteleri..." dedi. Durdu, sonra, "Önemi yok," dedi.

Carline elini onun koluna koydu. "Roland, başka ne olursa olsun, her zaman dosttuk seninle."

"Bunun doğru olduğunu düşünmek beni mutlu ediyor."

"Öyleyse, söyle bana, aramızda yükselen bu duvar niye?"

Roland içini çekti ve yanıtında her zamanki çapkınca şakacılığından iz yoktu. "Bir duvar varsa bile, Carline, onu ben inşa etmedim."

Kızın eski kişiliğinden bir kıvılcım ortaya çıktı ve Carline sesinde asabi bir tonla, "Öyleyse bu küskünlüğün mimarı ben miyim?" dedi.

Roland’ın sesinde öfke patladı. "Evet, öyle, Carline!" Elini dalgalı kumral saçlarının içinden geçirdi ve, "Pug’la dövüştüğüm günü hatırlıyor musun?" dedi.

Carline Pug’ın adını duyunca gerildi. Katı bir tavırla, "Evet, hatırlıyorum," dedi.

"Eh, o kavga aptalca, çocukça bir kavgaydı. Ona seni üzerse onu pataklayacağımı söyledim. Sana bunu söylemiş miydi?"

Carline’in gözleri davetsiz gözyaşlarıyla doldu. Usulca, "Yo, hiç sözünü etmedi," dedi.

Roland yıllardır âşık olduğu güzel yüze baktı ve, "Hiç değilse o zaman rakibimi biliyordum," dedi. Öfkesi uçup giderken sesini alçalttı. "O zaman, sonlara doğru, onunla benim iyi arkadaş olduğumuzu düşünmek hoşuma gidiyor. Yine de, yüreğindekileri değiştirmeye çalışmaktan asla vazgeçmeyeceğime yemin etmiştim."

Carline ürpererek cüppesine sarındı, hava o kadar soğuk olmamasına rağmen. İçinde birbiriyle çelişen, kafasını karıştıran duygular vardı. Titreyerek, "Neden vazgeçtin, Roland?" dedi.

Roland’ın içinde ani ve haşin bir öfke patladı. İlk defa Prenses’in önünde nüktecilik ve terbiye maskesini düşürdü. "Çünkü bir hatırayla savaşamam, Carline." Kızın gözleri irileşti ve gözyaşları gözpınarlarına dolup yanaklarından süzüldü. "Etten kemikten başka bir adamla yüzleşebilirim, ama geçmişten gelen bu gölgeyle başa çıkamam." Sözlerinde sıcak bir öfke patladı. "O öldü, Carline. Keşke böyle olmasaydı; benim dostumdu ve onu özlüyorum, ama bıraktım, gitsin. Pug öldü. Bunun doğru olduğunu kabullenmediğin sürece, boş bir umutla yaşıyorsun, demektir."

Carline ağzını elinin tersiyle örttü, gözleri ona dile getirilmeyen inkârla bakıyordu. Birden döndü ve merdivenlerden koşarak indi.

Tek başına kalan Roland dirseklerini kule duvarının soğuk taşlarına koydu. Başını ellerinin arasına alarak, "Ah, amma da ahmak biri oldum ben!" dedi.

Kale duvarındaki muhafız, "Devriye!" diye bağırdı. Arutha ile Roland askerlerin sınır köylerinden gelen sipahilere talimatlar veren askerleri izlemeyi bırakarak döndüler.

Kapıya ulaştılar ve devriye grubu atları üzerine ağır ağır içeri girdi; yanlarında Martin Longbow ile diğer iki iz sürücünün yürümekte olduğu, on iki kirli, bitkin süvariydiler. Arutha Avcıustası’nı selamladı ve, "O yanınızdaki ne?" dedi.

Atlı sıralarının arasında duran, kısa gri cüppeler giymiş, üç adamı kastediyordu. Avcı yayına yaslanarak, "Tutsaklar, Majesteleri," dedi.

Muhafızlar gelip esirlerin etrafındaki yerlerini alırken Arutha yorgun süvarileri azletti. Beklemekte oldukları yere yürüdü ve dokunma mesafesine geldiğinde üçü de dizlerinin üzerine çökerek alınlarını toprağa bastırdılar.

Arutha bu gösteri karşısında hayretle kaşlarını kaldırdı. "Hiç bunlar gibisini görmemiştim."

Longbow başını sallayarak onayını belirtti. "Zırh giymemişler ve onları ormanda bulduğumuzda ne dövüştüler ne de kaçtılar. Şimdi gördüğün gibi yaptılar, ancak o zaman balıkçı karıları gibi zırvaladılar."

Arutha Roland’a, "Rahip Tully’yi bul. Lisanlarından bir şey anlayabilir," dedi. Roland rahibi bulmaya koştu. Longbow iki iz sürücüsünü salıverdi, onlar da mutfağa yöneldiler. Bir muhafız Kılıçustası Fannon’u Bulmaya ve ona esirleri haber vermeye gönderildi.

Birkaç dakika sonra Roland Rahip Tully ile birlikte döndü. İhtiyar Astalon Rahibi, lacivert, neredeyse siyah bir cüppeye bürünmüştü ve ona bir göz atınca üç esir birbirlerine anlaşılmaz şeyler fısıldamaya koyuldular. Tully onlardan yana baktığında tamamen sessizleştiler. Arutha Longbow’a hayretle baktı.

Tully, "Burada ne var?" dedi.

"Tutsaklar," deri Arutha. "Lisanlarıyla bir ilgisi olan tek adam sen olduğundan, onlardan bir şeyler öğrenebileceğini düşündüm."

"Xomich adlı Tsurani’yle olan zihin temasımdan çok az şey hatırlıyorum, ama deneyebilirim." Rahibin ettiği birkaç aksak kelime üç esirin de bir ağızdan konuşmasıyla birlikte bir kargaşayla sonuçlandı. En ortadaki arkadaşlarını tersleyince diğer ikisi sustular. Diğerleri gibi, o da kısa boyluydu, ama yapısı güçlüydü. Saçı kahverengiydi, teni esmerdi, ama gözleri şaşırtıcı bir yeşil renkteydi. Tully’yle ağır ağır konuştu, tavrı yoldaşlarından bir nebze daha az hürmetkârdı.

Tully başını iki yana salladı. "Emin olamıyorum, ama sanırım benim bu dünyanın Yüceler’inden biri olup olmadığımı merak ediyor."

"Yüce mi?" diye sordu Arutha.

"Can çekişen asker gemideki, ’Yüce’ adını verdiği bir kişiye hürmet duyuyordu. Bunun belirli bir şahsın adı olmaktan ziyade bir unvan olduğunu düşünüyorum. Belki de Arutha bu insanların büyücülerine ya da rahiplerine büyük hürmet besledikleri konusundaki şüphesinde haklıydı."

"Bu adamlar kim?" diye sordu Prens.

Tully adamlarla tekrar aksak sözcüklerle konuştu. Ortadaki adam ağır ağır konuşuyordu, ama Tully bir süre sonra elini sallayarak adamın sözünü kesti. Arutha’ya, "Bunlar köle," dedi.

"Köle mi?" O ana kadar Tsuranilerin yalnızca savaşçılarıyla temas kurulmuştu. Köleliği uyguladıklarını öğrenmek önemli bir keşifti. Krallık’ta görülmedik bir şey olmamasına rağmen, kölelik yaygın değildi ve hüküm giymiş suçlularla sınırlıydı. Uzak Sahil boyunda, yok denecek kadar azdı. Arutha bu fikri yabancı ve nefret verici buluyordu. İnsanlar düşük bir sosyal konumda doğmuş olabilirdi, ancak en alt düzeyden serfin bile asillerin saygı duymak ve korumak mecburiyetinde olduğu hakları vardı. Arutha ani bir tiksintiyle, "Onlara tanrılar aşkına ayağa kalkmalarını söyle," dedi.

Tully konuştu ve yanlardaki iki kişi ürkmüş çocuklar gibi etraflarını süzerken adamlar yavaşça ayağa kalktılar. Ortadaki adam sakince duruyordu, gözlerini biraz indirmişti sadece. Tully adamı bir kez daha sorgularken lisanlarını yeniden anlamaya başladığını fark etti.

En ortadaki adam uzun uzun konuştu ve sözlerini bitirdiğinde Tully, "Nehrin yakınlarındaki kuşatılmış bölgelerde çalışmakla görevlendirilmişler. Kamplarının orman halkının -elfleri kastettiğini sanıyorum- ve kısa olanların baskınına uğradığını söylüyor," dedi.

Longbow bir gülümsemeyle, "Şüphesiz cüceler," diye ekledi.

Tully ona yakıcı bir bakış attı. Uzun bacaklı ormancı gülümsemeye devam etti. Martin kaledeki, ihtiyar din adamından hiç korkmayan sayılı genç adamdan biriydi, Dük’ün personeline katılmadan önce dahi.

"Dediğim gibi," diye devam etti rahip, "elfler ve cüceler kamplarını basmış. Öldürüleceklerinden korkarak kaçmışlar. Devriye bu sabah onları bulana kadar ormanda günlerce dolaşmışlar."

Arutha, "Bu ortadakinin diğerlerinden biraz farklı bir hali var. Ona bunun nedenini sorsana," dedi.

Tully adamla yavaşça konuştu, adam da sesinde pek tonlama olmaksızın yanıt verdi. Sözlerini bitirdiğinde Tully bir parça şaşkınlıkla konuştu. "İsminin Tchakachakalla olduğunu söylüyor. Eskiden bir Tsurani subayıymış!"

Arutha, "Bu çok talihli bir şey olabilir. İşbirliği yaparsa, nihayet düşman hakkında biraz bilgi edinebiliriz," dedi.

Kılıçustası Fannon kaleden çıktı ve Arutha’nın esirleri sorguya çekmekte olduğu yere doğru seğirtti. Crydee garnizonunun komutanı, "Bunlar kim?" dedi.

Arutha esirler hakkında bildiği kadarını açıkladı ve bitirdiğinde Fannon, "İyi, sorgulamaya devam edin," dedi.

Arutha Tully’ye, "Nasıl köle olduğunu sor," dedi.

Tchakachakalla herhangi bir mahcubiyet belirtisi göstermeden öyküsünü anlattı. Bitirdiğinde Tully başını iki yana salladı. "O bir Hücum Önderi’ymiş, Rütbesinin bizim ordularımızda neye denk geldiğini çözmek biraz zaman alabilir, ama onun en azından bir Şövalye-Teğmen olduğunu tahmin ediyorum. Adamlarının ilk muhaberelerden birinde çözüldüğünü ve ’soyunun’ büyük onur kaybı yaşadığını söylüyor. Savaş Şefi dediği biri ona kendi canını alma iznini vermemiş. Bunun yerine kumanda ettiklerinin utancının kefaretini ödemek için köle yapmışlar onu."

Roland alçak bir ıslık kopardı. "Adamları kaçmış ve onu sorumlu tutmuşlar."

Longbow, "Kumandası altındakileri berbat eden ve Dükü tarafından Kuzey Hudutları boyundaki Sınır Baronları’ndan birine hizmet etmesi emredilen birden çok kont olmuştu," dedi.

Tully Martin ve Roland’a karanlık bir bakış attı. "Bitirdiyseniz, devam edebilir miyim, acaba?" Arutha ile Fannon’a hitaben, "Söylediklerinden her şeyin elinden alındığı anlaşılıyor. Bizim işimize yarayabilir," dedi.

Fannon, "Bu bir hile olabilir. Tipinden hoşlanmadım," dedi.

Adam başını kaldırdı ve Fannon’a gözlerini kısarak baktı. Martin’in ağzı açık kaldı. "Killian aşkına! Sanırım ne dediğini anlıyor."

Fannon Tchakachakalla’nın tam önünde durdu, "Beni anlıyor musun?"

"Biraz, efendi." Aksanı koyuydu ve Kral Lisanı’na yabancı, ağır, şarkı söyler gibi bir tonda konuşuyordu. "Kelewan’da pek çok Krallık kölesi var. Kral Lisanı’nı biraz biliyorum."

Fannon, "Neden daha önce konuşmadın?" dedi.

Adam yine herhangi bir duygu belirtisi göstermeksizin yanıtladı, "Emir yoktu. Köle itaat eder. Yapmaz..." Tully’ye dönüp birkaç kelime etti.

Tully, "İlk adımı atmak bir kölenin haddine düşmez, diyor," dedi.

Arutha, "Sence ona güvenilebilir mi?" dedi.

"Bilmiyorum. Öyküsü tuhaf, ama bunlar bizim ölçülerimize göre tuhaf insanlar. Ölüm döşeğindeki askerle zihin temasım bana hâlâ anlamadığım pek çok şey gösterdi." Tully adamla konuştu.

Tsurani Arutha’ya, "Tchakachakalla anlatır," dedi. Sözcükleri bulmaya çabalayarak, "Ben Wedewayo. Soyum, ailem. Klanım Hunzan. Eski, çok onur. Şimdi köle. Soy yok, klan yok, Tsuranuanni yok. Onur yok. Köle itaat eder," dedi.

Arutha, "Anladığımı sanıyorum. Tsuranilere geri dönsen sana ne olurdu?"

Tchakachakalla, "Köle olmak, belki. Öldürülmek, belki. Aynı şey."

"Ya burada kalırsan?"

"Köle olmak, öldürülmek?" Pek bir ilgi göstermeden omuzlarını silkti.

Arutha ağır ağır, "Bizler köle barındırmayız. Seni serbest bıraksak ne yapardın?" dedi.

Kölenin yüzünden bir duygu kıvılcımı geçti, adam Tully’ye döndü ve çabuk çabuk konuştu. Tully tercüme etti, "Böyle bir şey dünyasında mümkün değilmiş. Böyle bir şeyi yapabilir misin, diye soruyor."

Arutha başıyla onayladı. Tchakachakalla yoldaşlarını işaret etti. "Onlar çalışır. Onlar hep köle."

"Ya sen?" dedi Arutha.

Tchakachakalla Prens’e dik dik baktı ve gözlerini Arutha’dan bir an bile ayırmadan Tully’yle konuştu. Tully, "Seceresini sayıp döküyor. Hunzan Klanı’ndan, Wedewayo’nun Hücum Önderi, Tchakachakalla olduğunu söylüyor. Babası bir Erk Önderi, büyük büyükbabasıysa Hunzan Klanı’nın Savaş Şefi imiş. Şimdi yalnızca bir köle, ailesi yok, klanı, ulusu ve onuru yok. Ona onurunu geri vermeyi planlayıp planlamadığını soruyor," dedi.

Arutha, "Tsuraniler gelirse, ne yaparsın?" dedi.

Tchakachakalla yoldaşlarını gösterdi. "Bu adamlar köle. Tsurani gelir, hiçbir şey yapmazlar. Beklerler. Birlikte giderler..." Tully’yle birbirlerine kısaca bir şeyler söylediler ve Tully ona istediği sözcüğü söyledi, "...kazananlarla. Kazananlarla birlikte giderler." Arutha’ya baktı ve gözleri canlandı. "Sen Tchakachakalla serbest yap. Tchakachakalla senin adamın olsun, lord. Senin onurun Tchakachakalla’nın onuru. Dersen yaşam versin. Dersen Tsuranilerle savaşsın."

Fannon konuştu. "Akla yakın bir hikâye. Ama casus olma ihtimali daha yüksek.."

Fıçı göğüslü Tsurani Fannon’a dik dik baktı, sonra da ani bir hareketle Kılıçustası’nın önüne vardı ve kimse karşılık veremeden Fannon’un kemerinden kılıcını çekti.

Longbow bir saniye sonra kendi kılıcını çekmişti, Arutha’nın kılıcı da aynı anda kınından çıkmaktaydı. Roland ile diğer askerler onların yalnızca bir an gerisindeydi. Tsurani herhangi bir tehditkâr hareket yapmadı, onun yerine bıçağı çevirdi ve kabzasını Fannon’a doğru uzattı. "Efendi Tchakachakalla düşman mı düşünüyor? Efendi öldürsün. Savaşçı ölümü versin, onur geri dönsün."

Arutha kılıcını kınına geri koydu ve bıçağı Tchakachakalla’nın elinden aldı. Bıçağı Fannon’a geri vererek, "Yo, seni öldürmeyeceğiz," dedi. Tully’ye, "Bu adamın işimize yarayabileceğini sanıyorum. Şimdilik ona inanmaya meyilliyim," dedi.

Fannon hiç de memnun görünmüyordu. "Çok kurnaz bir casus olabilir, ama sen haklısın. Onu yakından izlersek, bir zararı dokunmaz. Rahip Tully, bu adamları askerlerin kışlasına götürüp onlardan ne öğrenebileceğine bakar mısın? Ben de kısa bir süre sonra yanına gelirim."

Tully üç köleyle konuştu ve onu izlemelerini işaret etti. İki ürkek köle hemen kıpırdadılar, ama Tchakachakalla Arutha’nın önünde dizlerinin üzerine çöktü. Tsurani lisanında çabuk çabuk konuştu, Tully de tercüme etti. "Az önce onu ya öldürmeni ya da adamı olarak almanı talep etti. Soyu, klanı ya da onuru olmayan bir adamın nasıl olup da özgür olabileceğini anlamıyor. Onun dünyasında böyle adamlara gri savaşçılar deniyormuş ve hiç onurları yokmuş."

Arutha, "Bizim geleneklerimiz sizinkilerden farklı. Burada ailesi ya da klanı olmayan bir adam özgür ve de onurlu olabilir," dedi.

Tchakachakalla onu dinlerken başını hafifçe yana eğdi, sonra da başıyla onayladı. Ayağa kalktı ve, "Tchakachakalla anladı," dedi. Sonra sırıtarak ekledi, "Yakında ben senin adamın olacak. İyi lord ihtiyacı var iyi savaşçıya. Tchakachakalla iyi savaşçı."

"Tully, onları yanına al ve öğren bakalım Tchak... Tchakal..." Arutha güldü. "Bu ağız dolusu ismi telaffuz edemiyorum." Köleye, "Burada hizmet vereceksen, sana bir Krallık ismi lazım," dedi.

Köle etrafına bakındı, sonra da sertçe başıyla onayladı.

Longbow, "Ona Charles deyin," dedi. "Aklıma gelen en uygun isim bu."

Arutha, "Diğerleri kadar uygun bir isim. Bu andan itibaren Charles olarak anılacaksın," dedi.

Yeni ad alan köle, "Tcharles mı?" dedi. Omuzlarını silkti ve başıyla onayladı. Başka tek kelime etmeden köleleri askerlerin kışlasına götüren Rahip Tully’nin peşine düştü.

Üç köle köşeyi dönerek gözden kaybolunca Roland, "Buna ne diyorsunuz?" dedi.

Fannon, "Kandırılıp kandırılmadığımızı zaman gösterecek," dedi.

Longbow güldü. "Ben Charles’a göz kulak olurum, Kılıçustası. O sert bir ufaklık. Onları getirirken iyi bir tempoyla yol aldı. Belki onu bir iz sürücüye çeviririm."

Arutha araya girdi. "Onu kale duvarlarının dışına gönül rahatlığıyla gönderebilmem için zaman geçmesi gerek."

Fannon konuyu bıraktı. Longbow’a, "Onları nerede bulmuştun?" dedi.

"Kuzeyde, nehrin Berrakpınar kolunun yakınlarında. Sahile doğru giden geniş bir savaşçılar kafilesinin izini sürüyorduk."

Fannon bunları düşündü. "Gardan oranın yakınlarına başka bir devriyeyi götürüyor. Belki de onları bir görür, biz de piç kurularının bu sene ne çevireceğini öğreniriz." Başka tek kelime etmeden kaleye doğru yürümeye başladı.

Martin güldü; onu duyan Arutha şaşırdı. "Bunda sana komik gelen nedir, Avcıustası?"

Martin başını iki yana salladı. "Ufak bir şey, Majesteleri. Kılıçustası’nın kendisi. Bunu kimseye açmaz, ama kumandanın yeniden babanızda olması için her şeyini vereceğine kalıbımı basarım. O iyi bir asker, ama sorumluluk almaktan hoşlanmıyor."

Arutha uzaklaşan Kılıçustası’nın sırtına baktı ve, "Haklı olduğunu sanıyorum, Martin," dedi. Sesinde düşünceli bir ton vardı. "Son zamanlarda Fannon’la o kadar ters düştüm ki, bu görevi hiç istemediği gerçeğini gözden kaybettim."

Martin sesini alçaltarak, "Bir önerim var, Arutha," dedi.

Arutha başıyla onayladı. Martin Fannon’u işaret etti. "Fannon’a bir şey olursa, çabucak yeni bir Kılıçustası ata; babanın onayını bekleme. Zira beklersen komutayı Algon alacaktır ve o ahmağın biridir."

Avcıustası’nın küstahlığı karşısında Arutha kasılırken Roland Martin’i uyaran bir bakışla susturmaya çalıştı. Arutha soğuk bir tavırla, "Senin Atustası’nın dostu olduğunu sanıyordum," dedi.

Martin gülümserken gözlerinde tuhaf bir nüktenin izleri vardı. "Evet, öyleyim, kaledeki herkes gibi. Ama kime sorsan aynı şeyi söyler: Atlarını elinden alırsan, Algon berbat bir düşünür olur."

Martin’in tavrına sinirlenen Arutha, "Ya onun yerini kim almalı? Avcıustası mı?" dedi.

Martin bu düşünce karşısında öyle açık, içten bir kahkaha attı ki, Arutha onun önerisine eskisi kadar kızmadığını fark etti.

"Ben mi?" dedi Avcıustası. "Tanrılar saklasın, Majesteleri. Ben sadece basit bir avcıyım, fazlası değil. Yo, gereksinim duyulursa, Gardan’ı ata. O Crydee’deki açık arayla en yetenekli askerdir."

Arutha Martin’in haklı olduğunu bilmesine rağmen, sabırsızlığına teslim oldu. "Yeter. Fannon iyi, ben de onun öyle kalmaya devam edeceğini sanıyorum."

Martin başıyla onayladı. "Tanrılar onu esirgesin... hepimizi de. Lütfen beni mazur gör, ama bu gelip geçen bir kaygıydı sadece. Şimdi, Majesteleri’nin izni olursa, bir haftadır sıcak bir yemek yemedim."

Arutha gidebileceğini işaret etti, Martin de mutfağa doğru yürümeye başladı. Roland, "O bir konuda yanılıyor, Arutha," dedi.

Arutha kollarını göğsünde kavuşturup, köşeyi dönerek gözden kaybolan Longbow’u izledi. "O nedir, Roland?"

"Adam göründüğü gibi basit bir avcı olmaktan çok daha fazla birisi."

Arutha bir an sessiz kaldı. "Öyle. Martin Longbow’daki bir yan her zaman beni huzursuz etmiştir, ancak hiçbir zaman bir kusurunu görmedim."

Roland güldü ve Arutha, "Şimdi de sana mı bir şey komik geldi, Roland?" dedi.

Roland omuzlarını silkti. "Sadece pek çok kişinin onunla seni birbirinize çok benzettiği."

Arutha Roland’a karanlık bir bakışla baktı, Roland ise başını iki yana salladı. "Başkalarında en çok gücendiğimiz şeylerin kendimizde gördüğümüz kusurlar olduğu söylenir çoğu zaman. Bu doğrudur, Arutha. İkinizin de mizah anlayışında aynı keskin, neredeyse alaycı yan var ve ikinizin de aptallığa tahammülü yok." Roland’ın sesi ciddileşti. "Bence bunda esrarlı bir yan yok. Sen babana çok benziyorsun; Martin’in de ailesi olmadığı için, kendisine Dük’ü örnek alması mantıklı."

Arutha düşünceli bir tavra büründü. "Belki de haklısın. Ama bu adamda beni rahatsız eden başka bir şey daha var."

Roland düşünceli Prens’in yanında yürümeye başladı ve haddini aşıp aşmadığını merak etti.

Gece gök gürültüleriyle doluydu. Batıdan yığınla bulut yaklaşırken yıldırımlar karanlığı parçalıyordu. Roland güney kulesinde durmuş, bu görüntüyü izliyordu. Akşam yemeğinden beri ruh hali batıdaki gökler kadar karaydı. Günü iyi geçmemişti. Başta Arutha’yla kapının yanında yaptığı konuşmaya canı sıkılmıştı. Derken Carline yemekte onu bu kulede iki hafta önceki karşılaşmalarından beri benimsediği aynı taş gibi sessiz tavra maruz bırakmıştı. Carline her zamankinden de durgun görünüyordu, ama Roland ne zaman ondan yana bir bakış atma cesaretini kendinde bulsa, kendi kendisine duyduğu öfke yüreğine saplanıyordu. Roland Prenses’in gözlerinde hâlâ acıyı görebiliyordu. "Ne kadar akılsız bir ahmağım ben," dedi yüksek sesle.

"Ahmak değilsin, Roland."

Carline birkaç adım ötesinde durmuş, yaklaşan fırtınaya bakıyordu. Havanın ılık olmasına rağmen, omuzlarına bir şal atmıştı. Gök gürültüsü ayak izlerini gizlemişti ve Roland, "Kuleye çıkmak için kötü bir gece, leydim," dedi.

Gelip onun yanında durdu ve, "Yağmur yağacak mı? Bu sıcak geceler gök gürültüsü ve yıldırım getiriyor, ama genellikle pek yağmur olmuyor," dedi.

"Yağmur yağacak. Leydileriniz nerede?"

Kule kapısını işaret etti. "Merdivende. Yıldırımdan korkuyorlar, üstelik, seninle yalnız konuşmak istedim."

Roland hiçbir şey söylemedi, Carline de bir süre sessiz kaldı. Gece gökleri yırtan vahşi enerji gösterileri ve onların ardından gelen çatırtılı gök gürültüsü patlamalarıyla bölünüyordu. Carline neden sonra, "Ben küçükken," dedi, "Babam böyle gecelerde tanrıların gökte oyun oynadığını söylerdi."

Roland onun duvarda asılı tek meşaleyle aydınlanan yüzüne baktı. "Benim babam bana savaştıklarını söylerdi."

Carline gülümsedi. "Roland, Lyam’ın gittiği gün doğru konuştun. Kendi kederimde kaybolup gerçekleri göremedim. Hiçbir şeyin sonsuza dek sürmeyeceğini bana en önce söyleyecek Pug’ın kendisi olurdu. Geçmişte yaşamanın aptalca olduğunu ve geleceği bizden çaldığını." Başını biraz indirdi. "Belki de bunun Babam’la bir ilgisi vardır. Annem öldüğünde asla kendini toparlayamadı. Çok küçüktüm ve hâlâ nasıl olduğunu hatırlıyorum. O ölmeden önce babam çok gülerdi. O zamanlar Lyam’a daha çok benzerdi. Sonra... eh, Arutha’ya daha çok benzer oldu. Gülüyordu, ama gülüşünde bir sertlik, bir acılık oluyordu."

"Sanki alaycı gibi mi?"

Carline düşünceli bir şekilde kafa salladı. "Evet, alaycı. Neden böyle dedin?"

"Fark ettiğim bir şey... bugün kardeşine söylediğim bir şey. Martin Longbow hakkında."

Kız içini çekti. "Evet, anlıyorum. Longbow da öyle."

Roland usulca, "Yine de, buraya ağabeyinden ya da Martin’den söz etmek için gelmedin," dedi.

"Yo, sana davranışım için ne kadar üzgün olduğumu söylemek için geldim. İki haftadır sana kızgındım, ama buna hiç hakkım yoktu. Sen sadece gerçeği söyledin. Sana kötü davrandım."

Roland şaşırmıştı. "Sen bana kötü davranmadın, Carline. Ben hödüklük ettim."

"Yo, bana dostluktan gayrı bir şey göstermedin, Roland. Bana gerçeği söyledin, duymak istediklerimi değil. Bu zor olmalı... hislerini düşününce." Yaklaşan fırtınaya baktı. "Pug’ın esir düştüğünü ilk duyduğumda, dünyanın sonu geldi sandım."

Roland anlayışlı davranmaya çalışarak, ’"İlk aşk en zor olanıdır,’" diye alıntı yaptı.

Carline bu aforizmaya gülümsedi. "Böyle derler. Ya senin için?"

Roland kaygısız görünmeyi başardı. "Öyle görünüyor, Prensesim."

Carline ellerini Roland’ın koluna koydu. "İkimizin de elinden başka türlü hissetmek gelmez, Roland."

Roland’ın gülümsemesi daha hüzünlü bir hal aldı. "Gerçek bu, Carline."

"Her zaman iyi dostum olacak mısın?"

Sesinde genç Toprak Beyi’ne dokunan içten bir kaygı vardı. Aralarındaki sorunları çözmeye çalışıyor, ama bunu yaparken eskiden kullandığı gibi kurnazlığa başvurmuyordu. Dürüst çabaları Roland’ın duygularına tam bir karşılık bulmamaktan hissettiği tüm öfkeyi yok etti. "Olacağım, Carline. Her zaman senin iyi dostun olacağım."

Carline Roland’ın kollarına geldi ve Roland ona sıkıca sarıldı, kızın başı göğsündeydi. Carline usulca, "Rahip Tully bazı sevgilerin denizden esen meltemler gibi beklenmeden geldiğini, diğerlerinin de dostluğun tohumlarından serpildiğini söylüyor," dedi.

"Böylesi bir hasadı ümit ediyorum, Carline. Ama gelmezse de, senin iyi dostun olarak kalacağım."

Bir süre konuşmadan durarak birbirlerini farklı şeyler için teselli ettiler, ama ikisinin de iki yıldır mahrum kaldığı bir şefkatle yaptılar bunu. İkisi de berikinin yakınlığının verdiği rahatlıkta kaybolmuştu ve şimşeklerin kısa anlarla ortaya serdiği şeyi görmedi. Ufukta, yalpalayarak limana yaklaşan bir gemi vardı.

Yağmur yağmaya başlarken rüzgârlar kale surlarındaki kazıklı çitlere asılı bayrakları dalgalandırıyordu. Su ufak göllerde toplanırken, meşalelerin birikintilerin yüzeyinden yansıyan safi ışığı surun üzerinde ayakta duran iki adama bu dünyadan olmayan bir görüntü veriyordu.

Bir şimşek denizi aydınlattı ve asker, "İşte, Majesteleri, gördünüz mü? Muhafız Kayaları’nın üç derece güneyinde," dedi. Kolunu uzatarak yönü belirtti.

Arutha karanlığın içine doğru bakarken alnında konsantre olmaktan derin çizgiler oluşmuştu. "Bu karanlıkta hiçbir şey göremiyorum. Orası bir Guis-wa rahibinin ruhundan bile daha karanlık." Asker katil tanrının adı geçince dalgın bir korunma işareti yaptı. "Fener kulesinden bir haber var mı?"

"Yok, Majesteleri. Ne ışıkla, ne de ulakla."

Gece yeni bir şimşek çakışıyla aydınlandı ve Arutha uzakta geminin siluetini gördü. Küfretti. "Limana güven içinde ulaşmak için Uzunburun’daki işaret fenerine ihtiyacı olacak." Başka tek kelime etmeden avluya inen merdivenlere koştu. Kapının yanına gelince bir askere atını ve iki süvariyi alıp ona eşlik etmesi talimatım verdi. Orada durmuş beklerken yağmur geçip giderek geceyi temiz, ancak ılık, nemli bir hisle bıraktı. Birkaç dakika sonra Fannon askerlerin kışlası yönünden ortaya çıktı. "Bu nedir? Atlar?"

Arutha, "Limana bir gemi yaklaşıyor ve Uzunburun’da işaret feneri yok."

Bir seyis Arutha’nın atını ve iki süvariyi getirirken, Fannon, "O zaman yola çıksan iyi olacak. Ve fener kulesindeki o taş kafalı miskinlere de görevleri bittiğinde onlara söyleyecek lafım olduğunu söyle," dedi.

Arutha Fannon’un karşı çıkmasını beklemişti ve çıkmamasından dolayı rahatladı. Atına bindi ve kapılar açıldı. Kapıdan geçip kasabaya inen yola yöneldiler.

Kısa süren yağmur geceyi taze kokularla doldurmuştu: Yolun kenarındaki çiçekler ve denizden gelen tuz kokusu kasabaya yaklaştıklarında çok geçmeden yerini yıkık binaların kavrulmuş kalıntılarından yayılan, yanık odunun kekre kokusuna bıraktı.

Sessiz kasabanın yanından geçerek liman yoluna saptılar. Rıhtımın yanına yerleştirilmiş iki muhafız Prens’in yanlarından uçarak geçtiğini görünce aceleyle selam verdiler. Limanın yanındaki kepenkleri kapanmış binalar, baskından sonra kaçanlara sessizce tanıklık ediyordu.

Kasabadan ayrıldılar ve yoldaki bir sapağı izleyerek fener kulesine doğru gittiler. Kasabanın ilerisinde anakaraya taştan, uzun bir şose, üzerinde de sıkıştırılmış topraktan bir yolla bağlanan, kayalık doğal bir adanın üzerinde yer alan fener kulesini ilk kez gördüler. Çakan bir şimşek gökyüzünü aydınlattı ve üç binici yelkenlerini fora etmiş haldeki geminin limana yaklaştığını gördüler.

Arutha diğerlerine bağırarak, "Fenerin ışığı olmazsa kayalara çakılırlar," dedi.

Muhafızlardan biri bağırarak yanıt verdi, "Bakın, Majesteleri. Birisi işaret veriyor!"

Atlarının dizginlerini çektiler ve kulenin dibinde bazı şekiller gördüler. Siyahlar içindeki bir adam durmuş, elindeki lambayı ileri geri sallıyordu. Gemidekiler tarafından açıkça görülebiliyor, ancak surlarındakiler onu göremiyordu. Loş ışıkta Arutha yerde yatan Crydee askerlerinin hareketsiz bedenlerini gördü. Yüzlerini gizleyen kukuletaları olan, siyah giysilere bürünmüş diğer dört adam, atlılara doğru koştular. Üçü sırtlarındaki kınlarından uzun kılıçlar çektiler, dördüncüsü ise okuyla nişan aldı. Arutha’nın sağındaki asker göğsüne bir ok yiyerek haykırdı. Arutha atını etrafını saran üçünün arasına sürerek kılıcıyla ikisini devirip, üçüncüsünün de yüzünü biçti. Adam hiç ses çıkaramadan düştü.

Prens atını çevirdi ve diğer yoldaşının da okçuya vurmakla meşgul olduğunu gördü. Kulenin içinden siyahlar içindeki başka adamlar da çıkarak sessizce onlara doğru koştular.

Arutha’nın atı çığlık attı. Atın sırtından çıkan bir ok görebiliyordu. Atı altında yıkılırken ayaklarını üzengilerden kurtardı ve sol bacağını ölmekte olan hayvanın sırtından kaldırarak hayvan yere çarparken atlayıp kendini kurtardı. Yere çarpıp yuvarlanarak iki eliyle uzun bir kılıcı başının üzerinde tutmuş, siyahlar içindeki kısa boylu bir şeklin hemen önünde ayağa fırladı. Uzun kılıç aşağı indi ve Arutha sola sıçrayarak kendi kılıcıyla bir darbe indirdi. Kılıcını adamın göğsüne sapladı, sonra da çekip çıkarttı. Kendisinden öncekiler gibi, siyahlar içindeki adam da çığlık atmadan yere düştü.

Çakan yeni bir şimşek kuleden Arutha’ya doğru koşan adamları gösterdi. Arutha geride kalan biniciye gidip kaledekileri uyarmasını emretmek üzere döndü, ama haykırdığı buyruk, adamın üzerine üşüşen siyahlı şekiller tarafından eyerinden çekilip alındığını görünce gırtlağında söndü. Arutha ona ulaşan ilk adamın darbesini savuşturdu ve sersemleyen üç şeklin yanından koşarak geçti. Kılıcının kabzasıyla bir dördüncünün suratını dağıtarak adamı yere yıkmaya çalıştı. Tek düşüncesi koşup kaledekileri uyarabilmek için kendisine bir kaçış yolu açmaktı. Darbeyi yiyen adam geriye doğru sendeledi ve Arutha onu sıçrayarak geçmeyi denedi. Düşen adam bir eliyle uzandı ve atlayan Arutha’nın bacağını yakaladı.

Arutha sert taşlara çarptı ve ellerin sağ çizmesine çılgınca yapıştığını hissetti. Sol ayağıyla geriye doğru tekme attı ve çizmesiyle adamın boğazına vurdu. Adamın nefes borusunun ezilme sesini kasılmalar izledi.

Arutha yeni bir saldırgan ona ulaşırken ayağa kalktı, diğerleri de ancak bir adım gerideydi. Arutha geriye doğru sıçrayarak biraz mesafe kazanmaya çalıştı. Çizmesinin topuğu bir kayaya geldi ve aniden dünya tepetaklak oldu. Kendini bir an havada asılı hissetti, sonra şosenin yanından sekerken omuzları kayayla buluştu. Birkaç kayaya daha çarptı ve buz gibi sular üzerini sardı.

Suyun verdiği şok bayılmasını önledi. Başı dönerek, gayrı ihtiyari nefesini tuttu, ama pek nefesi kalmamıştı. Düşünmeden kendini yukarı itti ve yüksek, hırıltılı bir nefes alışla yüzeye çıktı. Hâlâ sersem durumda olmasına rağmen, oklar yanında suya inerken yüzeyin altına girecek kadar aklı vardı. Limanın puslu karanlığında hiçbir şey göremiyordu, ama kayalara yapıştı ve yüzmekten çok kendini çekerek ilerledi. Akıncıların onun diğer yöne gitmesini beklemelerini ümit ederek, şosenin fener tarafına yöneldi.

Sessizce yüzeye çıktı ve gözlerini kırpıştırarak tuzlu suyu uzaklaştırdı. İri bir kayanın ardına sığınıp etrafı gözleyince karanlık suları araştıran siyah figürler gördü. Arutha kendisini kayaların arasına yerleştirerek sessizce ilerledi. İncinen kas ve eklemleri hareket ederken acıyla yüzünü buruşturmasına neden oluyordu, ama görünüşte kırılmış bir şey yoktu.

Yeni bir şimşek limanı aydınlattı. Arutha geminin Crydee limanına güvenli bir şekilde hızla ilerlediğini görebiliyordu. Bu bir ticaret gemisiydi, ama hızını artırmak için yelkenler eklenmiş ve savaş için donatılmıştı. Gemiyi kim kumanda ediyorsa, çılgın bir dahi olmalıydı, zira kayaları kıl payıyla aşırtarak şosenin kavisli yerinin çevresinden dolaşıp doğrudan rıhtıma yöneltti. Güvertede siyah giysiler içindeki bir grup savaşçı, hazırda silahlarıyla bekliyordu.

Arutha dikkatini şosedeki adamlara verdi ve bunlardan birinin diğerlerine sessiz bir işaret yaptığını gördü. Kasabaya doğru koşup gittiler. Arutha bedenindeki acılara kulak asmadan, şosenin toprak yoluna yeniden ulaşmak için kaygan kayalardan dikkatle geçerek kendisini yukarı çekti. Biraz sendeleyerek ayağa kalktı ve kasabaya doğru baktı. Hâlâ bir sorun belirtisi yoktu, ama kısa sürede çıkacağını biliyordu.

Arutha fener kulesine yarı sendeleyerek, yarı koşarak vardı ve kendisini basamakları çıkmaya zorladı. İki kez neredeyse bayılacaktı, ama kulenin tepesine ulaştı. Gözcünün işaret ateşinin yanında ölü yattığını gördü. Gazyağına batırılmış tahtalar hava koşullarından üzerinde asılı duran bir kapakla korunuyordu. Soğuk rüzgâr binanın dört yanındaki açık pencerelerden içeri esiyordu.

Arutha ölü nöbetçinin kesesini buldu ve içinden çakmaktaşı, çelik ve çıra çıkardı. Metal kapağın yan tarafındaki ufak kapıyı, tahtayı rüzgârdan korumak için gövdesini kullanarak açtı. Çaktığı ikinci kıvılcım tahtayı tutuşturdu ve ufak bir alev ortaya çıktı. Alev çabucak yayıldı ve tam yanmaya başladığında Arutha kapağı kaldıran zincirli palangayı çekti. Rüzgâr ateşi beslerken alevler duyulabilir bir vınlamayla tavana kadar yükseldiler.

Duvarların birinin yanında Kulgan tarafından böylesi acil durumlar için hazırlanmış bir kavanoz toz karışım vardı. Arutha baş dönmesiyle mücadele ederek ölü nöbetçinin kemerinden bıçağını çekmek üzere eğildi. Bıçağı kavanozun kapağını kanırtarak açmak için kullandıktan sonra kavanozun içindekilerin tamamını ateşe attı.

Alevler aniden parlak kırmızıya dönüştüler; kimsenin normal ışıkla karıştıramayacağı bir işaret ateşiydi bu. Arutha ışığın önünü kesmemek için pencerenin uzağında durarak kaleye doğru döndü. Arutha zihninin yeniden bulandığını hissederken alevlerin parlaklığı giderek artıyordu. Uzun bir an boyunca gecede sessizlik vardı, sonra kaleden bir alarm duyuldu. Arutha ferahladı. Kızıl işaret ateşi limanda yağmacılar olduğunu gösteren işaretti ve kale garnizonu bunun gibi akınları karşılamak için pek çok tatbikat yapmıştı. Fannon gece vakti Tsurani akıncılarını ormanda kovalamak konusunda temkinli davranabilirdi, ama limanındaki bir korsan gemi, yanıt vermekte tereddüt edeceği türden bir şey değildi.

Arutha merdivenlerden sendeleyerek inip kapıya yaslanarak destek almak için durdu. Bedeninin tamamı acıyordu ve baş dönmesi onu neredeyse bütünüyle avucuna almıştı. Derin bir nefes aldı ve kasabaya yöneldi. Ölü atının yattığı yere geldiğinde, kılıcını arandı, sonra onu yanında limana taşıdığını hatırladı. Siyah giysili bir okçunun yanında yatan süvarilerinden birinin yanına doğru sendeledi. Arutha düşen askerin kılıcını almak için eğildikten sonra doğrulduğunda neredeyse bayılacaktı. Hareket ederse bayılacağından korkup bir an dikleşti ve kafasındaki çınlamanın dinmesini bekledi. Yavaşça uzanıp kafasına dokundu. Bir şişliğin kabarmakta olduğu, özellikle ağrıyan bir noktada, şoseden düşerken kafasını en az bir kez vurmuş olduğunu, anladı. Parmakları pıhtılaşan kanla yapış yapıştı.

Arutha kasabaya doğru yürümeye başladı ve hareket ederken başındaki çınlama yeniden başladı. Bir süre sendeledi, sonra kendisini koşmaya zorladı, ama üç sarsak adımdan sonra, hantal yürüyüşüne döndü. Elinden geldiğince acele ederek yoldaki dönemeçten geçip kasabayı gördü. Uzaktan gelen dövüş sesleri duydu. Uzaktan ateşe verilen binalardan göğe yükselen ateşlerin kızıl ışığını görüyordu. Kadın ve erkeklerin çığlıkları Arutha’nın kulaklarına tuhaf bir şekilde uzak ve sessiz geliyordu.

Kendisini hızlı yürümeye zorladı ve kasabaya yaklaştığında, savaşma beklentisi zihnindeki sislerin büyük bölümünü dağıttı. Liman tarafına döndü; rıhtımın yanındaki binalar yandığından etraf gün kadar aydınlıktı, ama ortalıkta kimse yoktu. Rıhtımın yanındaki sahada akıncıların gemisi duruyordu, doka bir borda iskelesi indirilmişti. Arutha gemiyi korumak için muhafızların geride bırakılmış olmasından korkarak sessizce yaklaştı. Borda iskelesine ulaştığında, ortalık sessizdi. Dövüş sesleri uzaktan geliyordu, sanki akıncıların tümü kasabanın içlerine saldırmış gibiydi.

Uzaklaşmaya başlarken gemiden biri seslendi. "Merhamet tanrıları adına! Orada biri mi var?" Ses derin ve güçlüydü, ama denetim altında tutulan bir dehşet ifadesi taşıyordu.

Arutha kılıcını hazırda tutarak borda iskelesinden aceleyle çıktı. Tepeye ulaştığında durdu. Öndeki lombar ağzı kapağından alt güvertede yanan harlı ateşleri görebiliyordu. Etrafına bakındı: Gözlerinin değdiği her yerde, kendi kanlarının içinde yatan denizciler gördü. Geminin kıç tarafından ses, "Sen, adam. Krallığın içinde tanrı korkusu olan adamlarından biriysen, gel de bana yardım et," dedi.

Arutha kırımın arasından yolunu buldu ve sancak küpeştesine yaslanıp oturmuş bir adam gördü. Adam iri yarı, geniş omuzluydu ve fıçı gibi göğsü vardı. Yirmi ile kırk arasında herhangi bir yaşta olabilirdi. Sağ eliyle hatırı sayılır göbeğinin sağ tarafım tutuyor, parmaklarının arasından kan sızıyordu. Açık alnından geriye kıvırcık, koyu renkli saçlar uzanıyordu. Yakınlarda yatan siyah giysili bir şekle işaret ederken cılız bir şekilde gülümsemeyi başardı. "Piç kuruları mürettebatımı öldürüp gemimi ateşe verdiler. Şurada yatan, beni ilk darbesiyle öldürmeme hatasını işledi." Bacaklarının üzerine düşmüş bir seren parçasını işaret etti. "Aynı anda şu kahrolası sereni yerinden oynatıp hem de bağırsaklarımı içeride tutamıyorum. Onu biraz kaldırırsan, sanırım kendimi kurtarabilirim."

Arutha sorunu gördü: Adam serenin kısa tarafının altında kalmış, düğüm olmuş ipler ve makaraların arasında sıkışmıştı. Serenin uzun tarafını kavradı ve yukarı çekerek birkaç santim hareket ettirdi, ama yeterliydi. Yaralı adam yarı homurdanıp, yarı inleyerek bacaklarını çekip kurtardı. "Bacaklarımın kırıldığını sanmıyorum, delikanlı. Bana el ver de bir görelim."

Arutha ona elini verdi ve tıknaz denizciyi ayağa kaldırırken neredeyse dengesini kaybedecekti. "İşte," dedi yaralı adam. "Kendin de pek savaşacak durumda sayılmazsın, öyle değil mi?"

Arutha bir bulantı dalgasıyla mücadele edip bir taraftan da adamı düzeltirken, "İdare ederim," dedi.

Denizci Arutha’ya yaslandı. "O zaman acele etsek iyi olacak. Yangın yayılıyor." Arutha’nın yardımıyla borda iskelesinden inmeyi başardı. Nefes nefese rıhtımın yanındaki sahaya ulaştıklarında ısı yoğunlaşıyordu. Yaralı adam, "Durma!" diye nefesini tuttu.

Arutha başıyla onayladı ve adamın kolunu kendi omzuna attı. Kasabaya inmiş sarhoş denizciler gibi sendeleyerek iskelede yürüdüler.

Aniden bir gümbürtü oldu ve adamların ikisi de yere kapaklandı. Arutha dönen başını iki yana salladı ve sırt üstü döndü. Arkasında dev bir ateş kulesi göğe doğru fırladı. Gemi kör edici sarı ve beyaz ateş sütununun ortasında hayal meyal görünen, siyah bir siluetti sadece. Üzerlerine ısı dalgaları çarptı, sanki dev bir fırının kapısında duruyorlardı.

Arutha konuşmayı başardı, "Neydi bu?"

Yoldaşı ona aynı derecede cılız bir yanıt verdi: "İki yüz fıçı dolusu Queg ateş yağı."

Arutha duyduklarına inanamıyordu. "Gemideyken ateş yağı hakkında bir şey söylemedin."

"Seni heyecanlandırmak istemedim. Çoktan yarı yarıya göçmüş bir halin vardı. Ya çıkarız ya da çıkamayız, diye düşündüm."

Arutha ayağa kalkmaya çalıştı, ama gerisin geri düştü. Aniden kendisini rıhtımın soğuk taşlarında dinlenirken çok rahat hissetti. Ateşin gözlerinin önünde kararmaya başladığını gördü, sona her şey karardı.

Arutha gözlerini açtığında üzerine eğilmiş bulanık şekiller gördü. Gözlerini kırpıştırdı ve şekiller berraklaştı. Carline şiltesinin başında dolanıyor, Rahip Tully’nin onu muayene edişini endişeyle izliyordu. Carline’nin arkasında Fannon, onun yanında da tanımadığı bir adam vardı. Derken Arutha onu hatırladı. "Gemideki adam."

Adam sırıttı. "Amos Trask, Sidonie’nin sabık kaptanı, ta ki o pi... -Prenses’ten özür dilerim- o kahrolası toprak sıçanları onu ateşe verene kadar. Burada Majesteleri sayesinde durmaktayım."

Tully araya girdi. "Kendini nasıl hissediyorsun?"

Arutha doğrulup oturarak bedeninin bir kör sızılar yığını olduğunu hissetti. Carline ağabeyinin sırtına yastıklar yerleştirdi. "Örselendim, ama yaşayacağım." Başında biraz sersemlik vardı. "Biraz başım dönüyor."

Tully burnunun ucundan Arutha’nın kafasına baktı. "Pek şaşırtıcı değil. Berbat bir darbe almışsın. Birkaç gün ara ara başın dönebilir, ama ciddi bir durum olduğunu sanmam."

Arutha Kılıçustası’na baktı. "Ne kadar oldu?"

Fannon, "Seni dün gece bir devriye grubu getirdi. Şimdi sabah."

"Akın?"

Fannon başını hüzünle iki yana salladı. "Kasaba tamtakır oldu. Hepsini öldürmeyi becerdik, ama Crydee’de ayakta kalan tek bir bina bile yok. Limanın güney ucundaki balıkçı köyüne dokunulmamış, ama onun dışında her şey yitirildi." Carline Arutha’nın etrafında dolanarak titizleniyor, yorganları sıkıştırıyor, yastıklarını kabartıyordu. "Dinlenmen gerekiyor."

Arutha, "Şu an açım," dedi.

Carline bir kâse sıcak çorba getirdi. Arutha katı yemek yerine çorba içmeye razı oldu, ama kardeşinin onu yedirmesine izin vermedi. Lokmaların arasında, "Bana olanları anlatın," dedi.

Fannon rahatsız görünüyordu. "Tsuranilerdi."

Arutha’nın kaşığı tutan eli kâseyle ağzının arasında, orta yerde kalakaldı. "Tsuraniler mi? Onların Günbatımı Adaları’ndan gelen yağmacılar olduğunu sanmıştım."

"Başta biz de öyle sandık, ama Kaptan Trask’le ve yanımızdaki Tsurani köleleriyle konuştuktan sonra, parçaları birleştirerek durumu anladık."

Tully sözü devraldı. "Kölelerin hikâyesine bakılırsa, bu adamlar özellikle seçilmiş. Buna bir ölüm akını diyorlar. Kasabaya girmek, ellerinden geldiği kadarını yakıp yıkmak, sonra da kaçmadan ölmek üzere seçilmişler. Gemiyi bize yar etmemek için olduğu kadar adanmışlıklarının bir simgesi olarak yakmışlar. Söylediklerinden bunun büyük onur atfedilen bir şey olduğunu tahmin ediyorum."

Arutha Amos Trask’e baktı. "Geminizi ele geçirmeyi nasıl başardılar, Kaptan?"

"Ah, bu acı bir hikâye, Majesteleri." Biraz sağ tarafına yaslandı ve Arutha onun yarasını hatırladı.

"Yan tarafın nasıl?"

Trask sırıttı, kara gözlerinde neşe vardı. "Pis bir yara, ama ciddi değil. İyi yürekli peder onu eskisi gibi yaptı, Majesteleri."

Tully alaylı bir ses çıkardı. "O adamın yatakta olması gerekir. Senden daha ciddi bir yara almış. Senin iyi olduğunu görene kadar başından ayrılmayı reddetti."

Trask bunu duymazdan geldi. "Daha kötülerini almıştım. Bir defasında korsan olmuş bir Queg savaş kalyonuyla dalaşa girmiştik ve -eh, bu başka bir hikâye. Siz gemimi sormuştunuz." Topallayarak Arutha’nın şiltesine yaklaştı. "Palanque’den silah ve ateş yağı yüküyle yola çıktık. Buradaki durumu düşünerek, hazır bir pazar bulacağımı tahmin ettim. Boğazları mevsimin başında geçerek başka gemileri atlattık ya da öyle ümit ediyorduk.

"Ancak geçişi erken yapışımızın bedelini ödedik. Güneyden muazzam bir fırtına esti ve bir hafta boyunca sürüklendik. Fırtına sona erdiğinde sahile varmayı amaçlayarak doğuya yöneldik. Nirengi noktalarına bakarak konumumuzu çıkarmakta zorlanacağımızı sanmıyordum. Kara göründüğünde gemideki hiç kimse, karadaki tek bir işareti bile tanımadı. Hiçbirimiz daha önce Crydee’nin kuzeyine gitmediğinden, sandığımızdan fazla uzağa düştüğümüzü düşündük.

"Gündüz vakti ilerledik, bilmediğim resif ve yarlarda gemiyi tehlikeye atmak istemediğimden gece vakti demir attık. Üçüncü gece Tsuraniler kıyıdan bir yunus sürüsü gibi yüzerek geldiler. Dosdoğru geminin altına daldılar ve ben güvertedeki kargaşadan başımı kaldırdığımda, o pi... -Prenses’ten özür diliyorum- Tsuranilerden on iki tanesi tepeme üşüştü. Gemimi ele geçirmek ancak birkaç dakikalarını aldı." Omuzları biraz çöktü. "İnsanın gemisini kaybetmesi zor şey, Majesteleri."

Acıyla yüzünü buruşturdu ve Tully ayağa kalkarak Trask’i Arutha’nın yanındaki bir tabureye oturttu. Trask öyküsüne devam etti. "Ne dediklerini anlamıyorduk; lisanları insanlardan çok maymunlara uygun -ben şahsen beş uygar lisan bilirim ve daha on ikisinde derdimi anlatabilirim. Ama dediğim gibi, zırvalarını anlamıyorduk, ama niyetlerini açıkça ortaya koydular.

"Deniz haritalarımı incelediler." Hatırlayınca yüzünü buruşturdu. "Onları yasal ve dürüst yollardan, Durbin’deki emekli bir kaptandan aldıydım. O haritalarda elli yılın tecrübesi vardı, Crydee’den Kesh Konfederasyonu’nun en uzak doğu sahillerine kadar ve onları aradıklarını bulana kadar eski püskü yelken bezleri gibi sağa sola savurdular. Aralarında denizciler vardı, zira haritaları tanır tanımaz, planlarını bana bildirdiler.

"Tatlı su balıkçısı diye küfredin bana, ama keşke işaret kulenizin birkaç mil kuzeyindeki burunlara demirleseydik. Biraz daha ilerlemiş olsaydık, iki gün önce güvenli bir şekilde Crydee limanında olacaktık."

Arutha ile diğerleri hiçbir şey söylemediler. Trask sözlerine devam etti. "Kargo bölmelerimi aradılar ve ne olduğuna bakmadan her şeyi suya fırlatmaya başladılar. Beş yüzün üzerinde kaliteli Queg kılıcı bir yana gitti. Kargılar, mızraklar, uzun yaylar, her şey -sanırım bunların bir şekilde Crydee’ye ulaşmasını önlemek için. Queg ateş yağıyla ne yapacaklarını bilemediler -fıçıları bölmeden çıkarmak için bir rıhtım vinci gerekecekti- bu yüzden de onları olduğu gibi bıraktılar. Ama gemide ellerine geçmeyen tek bir silah dahi kalmadığından emin oldular. Derken siyah paçavralara bürünmüş ufak toprak sıçanlarından bazıları kıyıya yüzdüler ve sahilden işaret kulesine doğru gitmeye başladılar. Onlar giderken diğerleri, mürettebatımı izleyen birkaç tanesi dışında, dizlerinin üzerine çöküp ileri geri sallanarak dua ediyordu. Derken birden bire, güneşin batmasından yaklaşık üç saat sonra, ayağa fırlayıp adamlarımı tekmelemeye ve haritadaki limanı işaret etmeye başladılar.

"Yelken açtık ve sahile yöneldik. Gerisini biliyorsunuz. Sanırım deniz yönünden bir saldırı beklemeyeceğinizi tahmin ediyorlardı."

Fannon, "Doğru tahmin etmişler. Son baskınlarından beridir ormanlardaki devriyeleri sıklaştırdık. Crydee’ye bizim haberimiz olmadan bir günlük yürüme mesafesinden daha fazla yaklaşamazlardı. Bu yolla bizi hazırlıksız yakaladılar," dedi. İhtiyar Kılıçustası’nın sesi yorgun ve acı çıkıyordu. "Şimdi kasaba yok oldu ve avlumuz dehşet içindeki kasabalılarla dolu."

Trask’in sesi de acıydı. "Adamlarının çoğunu çabucak kıyıya çıkardılar, ama adamlarımı katletmek için geriye yirmi kadarını bıraktılar" Yüzünden bir acı ifadesi geçti. "Benim delikanlılar zorlu tiplerdi, ancak genelde iyi adamlardı. Çocuklarım gövdelerine saplanan, suya çarparken ufak bayraklar gibi sallanan Tsurani oklarıyla serenlerden düşmeye başlayana kadar ne olduğunu anlayamadık. Bizden onları yeniden çıkartmamızı isteyeceklerini sandık. O zaman benim çocuklar iyice bir dövüştü. Ama yeterince hızlı davranmamışlardı. Sivri demirler ve halat bağlamak için kullanılan şişler, ellerinde kılıç ve yaylar olan adamlara karşı koyamaz."

Trask derin bir iç geçirdi; yüzündeki acı yarasından olduğu kadar öyküsünden de kaynaklanıyordu. "Otuz beş adam. İskele sıçanları, caniler, katillerdi hepsi de, ama onlar benim mürettebatımdı. Tsuranileri öldürme fırsatını bulan bir tek ben oldum. Üzerime gelen ilk Tsurani’nin kafasını kırdım, onun kılıcını alıp bir başkasını öldürdüm. Ama üçüncüsü kılıcı elimden aldı ve beni şişledi." Kısa, keskin bir kahkaha attı. "Boynunu kırdım. Bir süre kendimden geçtim. Beni öldü sanmış olmalılar. Daha sonra hatırladığım ilk şey, ateşler yanıyordu ve bağırmaya başladım. Sonra senin borda iskelesinden çıktığını gördüm."

Arutha, "Sen gözüpek bir adamsın, Amos Trask," dedi.

İri yarı adamın yüzünden derin bir acı ifadesi geçti. "Gemimi elimde tutacak kadar gözüpek değil, Majesteleri. Şimdi sahile vurmuş bir gemiciden başka bir şey değilim."

Tully, "Şimdilik yeter. Arutha, dinlenmen gerekiyor," dedi. Elini Amos Trask’in omzuna koydu. "Kaptan, sen de aynını yapsan iyi olur. Yaran kabul ettiğinden daha ciddi. Seni dinlenebileceğin bir odaya götüreyim."

Kaptan ayağa kalktı ve Arutha, "Kaptan Trask," dedi.

"Evet, Majesteleri?"

"Burada, Crydee’de iyi adamlara ihtiyacımız var."

Denizcinin yüzünden bir mizah kıvılcımı geçti. "Teşekkür ederim, Majesteleri. Ancak bir gemi olmadan ne işe yararım, bilmiyorum."

Arutha, "Fannon ile ben seni meşgul ederiz, merak etme," dedi.

Adam yaralı tarafı yüzünden rahat hareket edemeyerek hafifçe eğildi. Tully ile birlikte gitti. Carline Arutha’yı yanağından öperek, "Şimdi dinlen," dedi. Çorbayı aldı ve odadan Fannon eşliğinde çıktı. Arutha kapı kapanmadan uykuya dalmıştı.

17

SALDIRI

Carline öne doğru bir hamle yaptı.

Kılıcının ucunu alçaktaki bir çizgiden iterek karna doğru öldürücü bir hamle yapmaya davrandı. Roland kılıcı kendi kılıcının güçlü bir darbesiyle son anda iterek kızın kılıcını öteye itti. Geriye doğru sıçradı ve bir an dengesini kaybetti. Carline onun tereddüt ettiğini gördü ve yeniden öne doğru hamle etti.

Roland aniden sıçrayıp uzaklaşarak kızın kılıcını bir kez daha uzaklaştırdıktan sonra da onun ulaşamayacağı bir yerde dururken güldü. Kılıcını çabucak sağ elinden sol eline aktararak uzandı ve kızın kılıç tutan elini bilekten kavrayarak onun dengesini bozdu. Onu döndürerek arkasına geçti. Kılıcının keskin tarafına dikkat ederek sol kolunu kızın beline doladı ve onu sıkıca kendisine doğru çekti. Carline, kendisinden güçlü olmasına rağmen Roland’la mücadele ediyordu, ama arkasında olduğu sürece, ona kızgın küfürler etmekten başka bir şey yapamıyordu. "Bu bir hileydi! İğrenç bir hile," dedi tükürürcesine.

Roland gülerken Carline çaresizce debelendi. "Rahatça öldürebilecekmişsin gibi görünse bile kendini böyle zorlama. Hızın iyi, ama çok fazla bastırıyorsun. Sabırlı olmayı öğren. Açık bir boşluk bekle, sonra saldır. Dengeni o kadarcık bile kaybetsen, öldün demektir." Yanağına hızlı bir öpücük kondurdu ve kızı kabaca itti.

Carline sendeleyerek öne gitti, dengesini yeniden buldu ve döndü. "Serseri! Kraliyet şahsıyla laubalileşirsin ha!" Kılıcı hazırda, yavaşça sola doğru çember çizerek Roland’a yaklaştı. Babasının yokluğunda Arutha’nın başına dert olup Roland’ın ona kılıç kullanmayı öğretmesine izin verdirmişti. Öne sürdüğü son sav, "Ya Tsuraniler kaleye girerse ne yapayım? Onlara nakış iğneleriyle mi saldırayım?" olmuştu. Arutha onun silahı kullanmak zorunda kalacağına inandığından çok bitmez tükenmez dırdırından gına getirdiği için merhamete gelmişti.

Carline birden yüksekten şiddetli bir saldırıya geçerek Roland’ı kalenin arka tarafındaki ufak avluda gerilemek zorunda bıraktı. Roland sırtının alçak bir duvara dayandığını hissedince bekledi. Carline yeniden öne doğru hamle etti ve Roland çevik bir hareketle yana adım atınca, kızın meçinin ucu duvardaki, Roland’ın bir saniye önce olduğu noktaya saplandı. Roland sıçrayarak yanından geçti ve arkasında yerini alırken kızın butlarına kılıcın yassı tarafıyla şakadan bir darbe indirdi. "Sinirlerine de hâkim ol, yoksa kafan da elden gider."

Carline onunla yüz yüze gelmek üzere dönerken, "Ah!" diye bağırdı. Yüz ifadesi öfkeyle eğlenmenin arasında kalmıştı. "Seni canavar!"

Roland yüzünde yalandan bir pişmanlık ifadesiyle hazırda bekledi. Carline aralarındaki mesafeyi ölçtü ve ağır ağır yaklaşmaya başladı. Üzerinde dar bir erkek pantolonu -bu Leydi Marna’yı dehşete düşürmekteydi- ve belinde kılıç kemeriyle tutturulan bir erkek tuniği vardı. Son bir yıl içinde vücut hatları gelişmişti ve dar kostümü kepazeliğin sınırında gezinmekteydi. Artık on sekiz yaşında olan Carline’de çocuksu hiçbir yan kalmamıştı. Üzerindeki özel olarak yapılmış, siyah, bileğe kadar gelen çizmeler, Roland’la arasındaki mesafeyi kapatırken yere dikkatle basıyordu ve uzun, gür, siyah saçları omuzlarında serbestçe salınan tek bir belik halinde örülmüştü.

Roland onunla geçirdiği bu saatleri seviyordu. Bu saatlerde aralarında eskiden olan eğlenceli oyunbazlığı büyük ölçüde yeniden keşfetmişlerdi ve Roland, Carline’in ona olan duygularının dostluktan fazla bir şeye dönüştüğü konusundaki temkinli umudundan vazgeçmiyordu. Lyam’ın gidişini izleyen yıl içinde birlikte alıştırma yapmış ya da güvenli olduğu düşünülen zamanlarda kalenin yakınlarında at gezintilerine çıkmışlardı. Birlikte geçirdikleri zaman aralarında, Roland’ın daha önce yaratmayı başaramadığı bir arkadaşlık duygusunun gelişmesine yardımcı olmuştu. Carline eskisinden daha ciddi olmasına rağmen, canlılığına ve mizah anlayışına yeniden kavuşmuştu.

Roland bir an durup düşüncelere daldı. Şımarık ve canının istediğini yapan küçük Prenses yoktu artık. Üstlendiği rolün sıkıcılığından inatçı ve yorucu bir hal alan çocuk artık geçmişte kalmıştı. Onun yerinde artık haşin derslerle mülâyimleşmiş, güçlü bir zihni ve iradesi olan, genç bir kadın vardı.

Roland gözlerini kırpıştırdı ve kendisini boğazına dayanmış kılıç ucuyla baş başa buldu. Şakacı bir şekilde kendi kılıcını yere attı ve, "Leydi, teslim oluyorum!" dedi.

Kız güldü. "Ne hayaller kuruyordun, Roland?"

Roland Carline’in kılıcının ucunu nazikçe itti. "O kıyafetler içinde ilk at sürmeye gittiğin ve geriye pislik içinde ve bir hanımefendiye yakışmayan bir biçimde döndüğünde Leydi Marna’nın nasıl çılgına döndüğünü hatırlıyordum."

Carline bunu hatırlayarak gülümsedi. "Bir hafta yataktan çıkamayacak, sandım." Kılıcını kaldırdı. "Keşke bu kıyafetleri daha sık giyebilmek için bahanem olsa. O kadar rahatlar ki."

Roland gülümseyerek başıyla onayladı. "Çok da alımlılar." Giysilerin Carline’in yuvarlak hatlı bedenini sarışına şehvetle bakıyormuş gibi yaptı. "Gerçi sanırım bu giyenden dolayı."

Carline onu kınıyormuş gibi yaparak burnunu havaya dikti. "Siz bir serseri ve dalkavuksunuz, efendim. Ve de bir şehvet düşkünü."

Roland bir kıkırdamayla kılıcını aldı. "Sanırım bugünlük bu kadarı yeter, Carline. Bu öğleden sonra yalnızca bir yenilgiye katlanabilirim. Bir tanesi daha olursa, kaleyi utanç içinde terk etmek zorunda kalırım."

Silahını çeken Carline’in gözleri irileşti ve Roland attığı taşın yerini bulduğunu anladı. "Ah! Hepi topu bir kız seni utandırdı, öyle mi?" dedi hazırda tuttuğu kılıcıyla ilerlerken.

Roland gülerek kendi kılıcını da çekip geriledi. "Bakın, Leydi. Bu çok yakışıksız."

Carline kılıcını doğrultarak ona öfkeyle baktı. "Terbiyemle Leydi Marna ilgileniyor, Roland. Senin gibi bir soytarıdan ders almama gerek yok."

Roland, "Soytarı mı!" diye bağırarak öne sıçradı. Carline onun kılıcını kendi kılıcıyla yakaladı ve ani bir karşılık verdi, neredeyse vuracaktı. Roland darbeyi kılıcıyla karşılayarak corps a corps {12} konumuna gelene kadar kendi kılıcını berikinin kılıcının üzerinde kaydırdı. Boştaki eliyle kızın kılıç tutan elinin bileğini kavradı ve gülümsedi. "Asla kendini bu konumda bulmayı istemezsin." Carline kendini kurtarmak için debelendi, ama Roland onu sıkı sıkı tutuyordu. "Tsuraniler bizim üzerimize kadınlarını göndermeye başlamadığı sürece, dövüştüğün herkes senden daha güçlü olacak ve bu noktadan itibaren sana ne isterse yapacaktır." Böyle diyerek onu kendisine doğru çekip öptü.

Carline yüzünde bir hayret ifadesiyle geri çekildi. Kılıç birden parmaklarının arasından düştü ve Roland’ı kavradı. Onu şaşırtıcı bir güçle kendine doğru çekerek, tutkusuna karşılık veren bir tutkuyla öptü.

Roland geri çekildiğinde ona özlemle karışık bir hayret ifadesiyle baktı. Yüzüne bir gülümseme yayıldı ve gözleri parıldadı. Sessizce, "Roland, ben-" dedi.

Kalede alarm sesi çınladı ve kalenin diğer tarafındaki duvarlardan birinin, "Saldırı!" diye haykırdığı duyuldu.

Roland alçak sesle küfretti ve geriye doğru adım attı. "Kahrolası, vakitsiz talih." Ana avluya çıkan salona yöneldi. Bir gülümsemeyle döndü ve, "Ne söyleyeceğinizi unutmayın, Leydim," dedi. Carline’in elinde kılıcıyla onu izlediğini görünce neşesi silindi. Sesindeki tüm şakacılık kaybolarak, "Nereye gidiyorsun?" diye sordu.

Kız asi bir tavırla, "Surlara. Mahzenlerde daha fazla oturmayacağım," dedi.

Roland kararlı bir sesle, "Hayır. Gerçek savaşta deneyimin olmadı. Spor olarak, kılıç kullanmakta yeterince iyisin, ama kan kokusunu ilk duyuşunda donakalman riskine atılamam. Diğer leydilerle birlikte mahzenlere gidecek ve kendini güvenli bir şekilde içeri kilitleyeceksin," dedi.

Roland daha önce onunla hiç böyle konuşmamıştı ve Carline hayrete düştü. O ana kadar hep şakacı serseri ya da müşfik dost olmuştu. Şimdi, birdenbire farklı bir adam olup çıkmıştı. Carline itiraz edecek oldu, ama Roland sözünü kesti. Onu kolundan tutup yarı yol gösterip, yarı sürükleyerek mahzen kapılarına doğru yürüdü. Carline, "Roland!" diye haykırdı. "Bırak gideyim!"

Roland alçak sesle, "Sana emredilen yere gideceksin. Ben de bana emredilen yere gideceğim. Tartışma olmayacak," dedi.

Carline kendini ondan çekmeye çalıştı, ama Roland’ın kavrayışı aman vermiyordu. "Roland! Ellerini üzerimden hemen çek!" diye emir verdi.

Roland onun itirazlarını duymazlıktan gelmeye devam etti ve onu salonda sürükledi. Mahzen kapısında şaşıran bir muhafız ona doğru yaklaşan çifti izliyordu. Roland durdu ve Carline’i kapıya doğru pek de nazik olmayan bir şekilde itti. Carline gözlerini öfkeyle iri iri açarak muhafıza döndü. "Onu tutukla! Hemen şimdi! O" -öfke yüzünden sesi bir leydiye hiç de yakışmayan bir yüksekliğe ulaşmıştı- "bana elini sürdü!"

Muhafız tereddüt ederek önce birine, sonra diğerine baktı ve Toprak Beyi’ne doğru dikkatle yürümeye başladı. Roland bir parmağını ikaz edercesine kaldırıp muhafızın burnunun birkaç santim ötesinde tuttu. "Majesteleri’ni kendisi için belirlenen güvenli mekâna götüreceksin. İtirazlarına kulaklarını tıkayacaksın ve gitmeye kalkışırsa, onu engelleyeceksin. Anlıyor musun?" Sesi son derece ciddi olduğu konusundaki tüm şüpheleri ortadan kaldırıyordu.

Muhafız başıyla onayladı, ama yine de Prenses’e dokunmaya gönülsüzdü. Roland gözlerini askerin yüzünden ayırmadan Carline’i kapıya doğru hafifçe itti ve, "Her şeyin güvende olduğu sinyali gelmeden önce mahzenden ayrıldığını öğrenirsem, Prens ile Kılıçustası’nın Prenses’in zarar görebileceği bir yere gitmesine izin verdiğini öğrenmesini sağlarım," dedi.

Bu muhafız için yeterliydi. Saldırılar sırasında Prenses ile Toprak Beyi’nden hangisinin rütbece daha üstün olduğunu anlayamayabilirdi, ama kafasında Kılıçustası’nın böyle bir durumda ona ne yapacağı konusunda hiçbir kuşku yoktu. Carline geri dönemeden mahzen kapısına döndü ve onu merdivenden inmeye zorlayarak, "Majesteleri, bu taraftan," dedi.

Carline burnundan soluyarak merdivenlerden geri geri inmeye başladı. Roland kapıyı arkalarından kapadı. Geriye doğru bir basamak daha indikten sonra döndü ve mağrur bir edayla aşağı doğru yürüdü. Saldırı sırasında kale ve kasabadaki kadınlara ayrılmış odaya vardıklarında Carline diğer kadınların dehşet içinde birbirlerine sokulmuş, beklediklerini gördü.

Muhafız özür kabilinden bir selam verdi ve, "Prenses’in affını diliyorum, ancak Toprak Beyi son derece kararlı görünüyordu," dedi.

Carline’in kaş çatışı birden silindi ve yerini ufak bir gülümseme aldı. "Öyleydi, değil mi?"

Süvariler hızla avluya girdiler, devasa kapılar arkalarından kapandı. Arutha onları surların üzerinden izledi ve Fannon’a döndü.

Fannon, "Bu kadar talihsizlik olmaz," dedi.

Arutha, "Talihin bununla bir ilgisi yok. Tsurani kesinlikle avantaj bizdeyken saldıracak değildi," dedi. Her şey sakin görünüyordu, savaşı her daim hatırlatan, yakılmış kasaba dışında. Ama aynı zamanda biliyordu ki, kasabanın ötesinde, kuzey ve kuzeydoğudaki ormanlarda, bir ordu toplanmaktaydı. Ve tüm raporlara göre, iki bin kadar Tsurani, Crydee’ye doğru yürüyüşteydi.

"İçeri gir, seni sıçan ısırıklı, anasız köpek."

Arutha avlunun içine baktı ve Amos Trask’in paniğe kapılmış bir balıkçıya bir tekme savurduğunu, adamın da güneye gitmemiş kasabalılar arasından yerinden olanları barındırmak için kale surlarının içine dikilmiş pek çok uyduruk kulübeden birine koşarak girdiğini gördü. Kasabalılardan çoğu ölüm akınının sonrasında gemiyle Carse’a gitmiş, ama birkaçı kışı geçirmek üzere geride kalmıştı. Garnizona yiyecek sağlamak üzere geride kalacak olan bazı balıkçıların dışındakiler, o yılın ilkbaharında gemiyle Carse ile Tulan’ın güneyine gönderilecekti. Ama yaklaşan sezonun ilk gemilerinin gelmesine daha haftalar vardı. Gemisi önceki yıl yandıktan sonra bu adamların sorumluluğu Amos’a verilmişti, ayak altında dolaşmalarını ve kalede işleri aksatmalarını engelliyordu. Sabık deniz kaptanı kasabanın yanmasından sonraki ilk haftalarda yeteneğini ortaya çıkarmıştı. Amos’ta komuta etme yetisi vardı ve sert, kaba saba ve başına buyruk balıkçıları hizada tutuyordu. Arutha onun palavracı, yalancı ve muhtemelen bir korsan olmakla birlikte, genelde sevimli biri olduğunu düşünüyordu.

Gardan avludan merdivenleri çıkarak, peşinde Roland ile birlikte yanlarına geldi. Gardan Prens ile Kılıçustası’nı selamladı ve, "Son devriye buydu, efendim," dedi.

"O zaman tek yapmamız gereken Longbow’u beklemek," dedi Fannon.

Gardan başını iki yana salladı. "Tek bir devriye bile onu görmemiş, efendim."

"Bunun nedeni Longbow’un Tsuranilere aklıselim sahibi herhangi bir askerin yaklaşacağından şüphesiz daha yakın olmasındandır," diye önerdi Arutha. "Tsuranilerin geri kalanının buraya varmasına ne kadar kaldı, dersin?"

Gardan kuzeydoğu yönünü işaret ederek, "Dosdoğru ilerlerseler, bir saatten az," dedi. Göğe doğru baktı. "Gün batmadan önce dört saatten az zamanları var. Gece çökmeden önce bir hücum bekleyebiliriz. Muhtemelen konumlarını alır, adamlarını dinlendirir ve şafakla birlikte saldırırlar."

Arutha Roland’a bir bakış attı. "Kadınlar güvende mi?"

Roland sırıttı. "Hepsi de güvende, gerçi bu iş bittiğinde kız kardeşinin bana söyleyecek birkaç haşin sözü olabilir."

Arutha onun sırıtışına karşılık verdi. "Bu iş bittiğinde, bununla ben ilgilenirim." Etrafına bakındı. "Şimdi bekleyeceğiz."

Kılıçustası Fannon’un gözleri önlerindeki aldatıcı bir sükûnet içindeki manzarayı taradı. "Evet, şimdi bekliyoruz," derken sesinde azimle karışık bir kaygı vardı.

Martin elini kaldırdı. Üç iz sürücüsü durdu. Orman onlara göre sessizdi, ama üçü de Martin’in onlardan daha keskin duyulara sahip olduğunu biliyordu. Bir an sonra ilerleyerek, öne geçti.

On saattir, şafağın öncesinden beri, Tsuranilerin yürüyüş hattını işaretliyorlardı. Çıkarabildiği kadarıyla, Tsuraniler Elvandar’dan Crydee nehrindeki sığ geçit yerlerinde bir kez daha püskürtülmüşlerdi ve şimdi dikkatlerini Crydee’deki kaleye çeviriyorlardı. Üç yıldır Tsuraniler dört cephede yığılmıştı: doğuda Dük’ün ordularına, kuzeyde elf ve cücelere, batıda Crydee kalesinde, güneyde ise Kara Yol Kardeşliği ve goblinlere karşı.

İz sürücüler Tsurani yol buluculara yakın, zaman zaman çok yakın durmuştu. İki kez saldırganlardan, Crydee Avcıustası ile adamlarını izlemeye azimli Tsurani savaşçılarından kaçmak zorunda kalmışlardı. Bir defasında saldırganlar onlara yetişmiş ve Martin dövüşte adamlarından birini kaybetmişti.

Martin kulak tırmalayıcı bir karga ötüşü koyverdi ve birkaç dakika içinde geriye kalan üç iz sürücüsü ona katıldılar. Biri, Garret adındaki uzun yüzlü, genç bir adam, "Dönecekleri yerin hayli batısına gidiyorlar," dedi.

Longbow bunu düşündü. "Evet, kalenin etrafındaki tüm toprakların etrafını sarmayı tasarlıyor olabilirler. Ya da sadece beklenmeyen bir cepheden saldırmak istiyor da olabilirler." Sonra alaylı bir gülümsemeyle, "Ama en büyük olasılık, saldırı başlamadan alanı tarayarak onları arkalarından taciz edecek herhangi bir kuvvet bulunmadığından emin olmak istemeleri," dedi.

Başka bir iz sürücü, "Mutlaka geçtikleri yerlere işaret koyduğumuzu biliyorlardır," dedi.

Longbow’un çarpık gülümsemesi daha da yayıldı. "Şüphesiz. Bizim gelip gidişimizle ilgilenmediklerini düşünüyorum." Başını iki yana salladı. "Bu Tsuraniler kibirli bir güruh." Eliyle işaret ederek, "Garret benimle gelecek. Siz ikiniz, dosdoğru kaleye dönün. Kılıçustası’na iki bin Tsurani’nin daha Crydee’ye doğru yürüdüğünü haber verin," dedi. İki adam tek kelime etmeden kaleye doğru hızlı bir tempoyla ilerlemeye başladılar.

Martin geriye kalan yol arkadaşına kaygısız bir sesle, "Gel, ilerlemekteki düşmana dönelim ve şimdi ne çevirdiğine bakalım," dedi.

Garret başını iki yana salladı. "Neşeli hallerin kaygılı zihnimi rahatlatmaya yaramıyor, Avcıustası."

Longbow geldikleri yöne dönerek, "Ölüm için zamanın pek önemi yoktur. Ne zaman isterse, o zaman gelir. Öyleyse, neden zihnini kaygıya teslim edesin ki?" dedi.

"Evet," dedi Garret; uzun yüzünden ikna olmadığı anlaşılıyordu. "Gerçekten, neden? Beni kaygılandıran ölümün istediği zaman gelişi değil; tüylerimi ürperten, senin onu davet edişin."

Martin usulca güldü. Garret’a kendisini izlemesini işaret etti. Tempolu bir yürüyüşe kalkarak mesafeleri uzun, gevşek adımlarla aştılar. Orman gün ışığıyla aydınlanmıştı, ama kalın ağaç gövdelerinin arasında, dikkatli bir düşmanın pusuya yatabileceği, pek çok karanlık yer vardı. Garret bu gizlenme noktalarından geçmenin güvenli olup olmadığını Longbow’un sağduyulu kararına bıraktı. Derken, iki adam aynı anda önlerinde fark ettikleri hareketlilik üzerine yerlerinde durdular. Hiç gürültü çıkarmadan gölgeli bir çalının içinde kayboldular. Derken onlara sözcükleri açıkça anlaşılmayan, hafif bir fısıltı ulaştı.

Görüş alanlarına, Martin’in izlediği yolu keserek kuzeyden güneye doğru giden bir rotada dikkatle ilerleyen iki şekil girdi. İkisi de koyu gri renkte cüppeler giymişti, okları ellerinde hazırdı. Durdular ve biri Longbow ile iz sürücülerinin bıraktığı ayak izlerini incelemek üzere diz çöktü. Aşağıdaki yolu işaret etti ve yol arkadaşıyla konuştu, o da başıyla onayladı ve geldikleri yöne doğru döndü.

Longbow Garret’in nefesini içine çekişini duydu. Bölgeyi gözleyen Kara Yol Kardeşliği’nin iz sürücülerinden biriydi. Bir saniye daha aradıktan sonra, yoldaşına katıldı.

Garret kımıldanmaya başladı ve Martin onun koluna yapıştı. Longbow, "Daha değil," diye fısıldadı.

Garret fısıldayarak, "Bu kadar kuzeyde ne işleri var?" diye yanıt verdi.

Martin başını iki yana salladı. "Tepelerin eteklerinde devriyelerimizin ardına sızmışlar. Güneyde çözüldük, Garret. Dağların bu kadar batısında kuzeye geleceklerini hiç düşünmedik." Bir an sessizce bekledikten sonra, "Belki de Yeşil Yürek’ten bıktılar ve soydaşlarına katılmak için Kuzey Elleri’ne gitmeye çalışıyorlar," diye fısıldadı.

Garret konuşacak oldu, ama bir an önce diğerlerinin boşalttığı noktaya başka bir Kara Kardeş girince sustu. Kara Kardeş etrafına baktı, sonra elini kaldırarak işaret verdi. Martin’in adamlarının izlediği yolu kesen patikanın üzerinde başka şekiller belirdi. Kara Kardeşler birli, ikili, üçlü gruplar halinde yolu geçerek ağaçların içinde kayboldular.

Garret nefesini tutarak oturdu. Martin’in görüş alanlarından geçen şekilleri alçak sesle saydığını duyabiliyordu: "...on, on iki, on beş, on altı, on sekiz..."

Kara cüppeli şekillerin akını devam etti, Garret’a hiç bitmeyecekler gibi gelmişti, "...otuz bir, otuz iki, otuz dört..."

Geçişleri sürerken daha büyük sayılarda Kardeşler ortaya çıktı ve bir süre sonra Martin, "Sayıları yüzden fazla," dedi.

Hâlâ geliyorlardı, artık bazılarının sırtında ve omuzlarında çıkınlar vardı. Çoğu koyu gri renkte dağ cüppeleri giymişti, ancak diğerlerinin üzerinde yeşil, kahverengi ya da siyah giysiler vardı. Garret Martin’e yanaştı ve, "Haklısın. Bu kuzeye göç. İki yüzden fazla saydım," diye fısıldadı.

Martin başıyla onayladı. "Hâlâ da geliyorlar."

Daha uzun dakikalar boyunca Kara Kardeşler yolu geçmeye devam etti, savaşçı selinin yerini hırpani görünümlü dişiler ve çocuklar alana dek. Onlar da geçtiğinde, yirmi savaşçıdan oluşan bir bölük yolu aştı ve bölge sessizliğe gömüldü.

Bir an sessizlik içinde beklediler. Garret, "Ormandan bu kadar çok sayıda geçip de bu kadar uzun süre fark edilmediklerine göre, elflerle akraba olmalılar," dedi.

Martin gülümsedi. "Karşına çıkan ilk elfe bundan bahsetmemeni tavsiye ederim." Yavaşça ayağa kalkarak çalıların arasında uzun süre oturmaktan kramp giren kaslarını esnetti. Doğudan hafif bir ses yankılandı ve Martin’in yüzünde düşünceli bir bakış belirdi. "Kara Kardeşler’in yürüyüşü sence yolun ne kadar uzağına kadar gidiyor?"

Garret, "Arka tarafta, yüz metre; başta, belki de çeyrek mil ya da daha az. Neden sordun?" dedi.

Martin sırıttı ve Garret onun gözlerindeki alaycı neşeden huzursuz oldu. "Gel, biraz eğlenebileceğimiz bir yer biliyorum."

Garret usulca inledi. "Ah, Avcıustası, sen eğlenceden bahsedince tüylerim diken diken oluyor."

Martin elinin tersiyle adamın göğsüne şöyle dostça vurdu. "Gel, cesur dostum." Avcıustası arkasında Garret’la yoldan ayrıldı. Ağaçların arasında uzun adımlarla, onlar kadar deneyimli olmayan ormancıların ayağına dolanacak engelleri kolaylıkla aşarak ilerlediler.

Yolun kesintiye uğradığı bir yere geldiler ve iki adam da durdu. Yolun hemen ilerisinde, ormanın loşluğunda görüş alanlarının hemen kıyısından Tsurani yol bulucularından bir bölük geliyordu. Martin ile Garret ağaçların arasına karıştılar, Avcıustası, "Asıl sütun hemen arkada. Kara Kardeşler’in geçtiği kesit yerine ulaştıklarında, onları takip etme riskine atılabilirler," dedi.

Garret başını iki yana salladı. "Ya da atılmayabilirler, bu yüzden de atılmalarını sağlayacağız." Derin bir nefes alarak, "Peki, n’apalım," diye ekledi, sonra yaylarını omuzlarına atarlarken Yeşil Sessizliklerin Şarkıcısı, Ormancıların Tanrıçası Ki-Han’a içinden kısa bir dua etti.

Martin yola adımını attı ve nişan aldı, Garret da aynını yaptı. Tsurani yol bulucular görüntüye girdi, asıl gövdenin daha kolay ilerleyebilmesi için yol üzerindeki sık çalıları kesiyorlardı. Martin Tsuranilerin rahat bir yakınlığa gelmelerini bekledi, sonra ilk yol bulucu onları fark eder fark etmez, okunu saldı. Adamlardan ilk ikisi düştü ve onlar daha yere düşmeden iki ok daha atıldı. Martin ile Garret oklarını sırtlarındaki sadaklardan akıcı hareketlerle çekiyor, oku kirişe takıyor ve olağandışı bir çabukluk ve nişancılıkla gönderiyordu. Martin’in Garret’ı beş yıl önce seçmesi merhametten değildi. Fırtınanın tam ortasındayken bile Garret sükûnet içinde durur, kendisine emredileni, maharetle yapardı.

Sersemleyen on Tsurani alarm veremeden yere düştüler. Martin ile Garret oklarını sakince omuzlarına atıp beklediler. Derken yolun üzerinde renkli zırhlardan hakiki bir duvar belirdi. Öncü birlikteki Tsuranili subaylar ölü yol bulucuları görünce donakaldılar. Sonra yolun ilerisinde sessizce duran iki ormancıyı gördüler ve bağırarak bir şey söylediler. Sütunun ön tarafındaki tüm askerler, silahlarını çekerek öne atladılar.

Martin yolun kuzey tarafındaki çalıların arasına sıçradı, Garret da bir adım arkasındaydı. Arkalarında onları yakından izleyen Tsuranilerle birlikte ağaçların arasından son hızla ilerlediler.

Martin’in sesi ormanı vahşi bir avcı çığlığıyla doldurdu. Garret korkudan olduğu kadar isimsiz, çılgın bir taşkınlık yüzünden de haykırıyordu. Bir Tsurani güruhu onları ağaçların arasından izlerken arkadan muazzam bir gürültü geliyordu.

Martin onları, Kara Kardeşlik’in izlediği yola paralel bir yoldan kuzeye yönlendirdi. Bir süre sonra durdu ve kesik nefeslerinin arasından, "Yavaş ol, onları kaybetmek istemeyiz," dedi.

Garret arkasına baktı ve Tsuranilerin görünürde olmadığını gördü. Bir ağaca yaslanıp beklediler. Bir an sonra ilk Tsuraniler görüntüye girdiler, kuzeybatıya doğru açı yapan bir rotada aceleyle ilerliyorlardı.

Martin yüzünde bezgin bir ifadeyle, "Kahrolası dünyalarının tamamındaki yegâne maharetli iz sürücülerini öldürdük galiba," dedi. Kemerinden avcı borusunu çıkardı ve öyle yüksek öttürdü ki, Tsurani askeri yüzünde Martin ile Garret’in durduğu yerden bile açıkça görülen hayretle donakaldı.

Tsuraniler etraflarına bakınıp iki avcıyı gördüler. Martin elini sallayarak adama onu izlemesini işaret etti ve onunla Garret yeniden yola koyuldular. Tsuraniler bağırarak arkadakileri çağırdılar ve onların peşine düştüler. Çeyrek mil boyunca Martin ile Garret Tsuranileri ormandan geçirdiler, sonra batıya doğru saptılar. Garret derin nefeslerin arasında bağırdı, "Kara Kardeşler... bizim geldiğimizi... anlayacaklar."

Martin bağırarak yanıt verdi, "Aniden hepsi birden... sağır... olmadıysa." Gülümsemeyi başardı. "Tsuranilerin altıya bir üstünlüğü var. Sanırım... Kardeşlik’in... pusuya düşüren taraf olması... adil olur."

Garret alçak sesle inledi ve ustasını izlemeye devam etti. Bir çalıların arasından hızla çıktılar ve Martin Garret’ı tuniğinden yakalayarak durdu. Başını eğdi ve, "İlerideler," dedi.

Garret, "Anlamıyorum... arkadan gelen o kahrolası şamatada... nasıl bir şey duyabiliyorsun." Ormanın gürültüleri artırmasına ve nereden geldiğini anlamayı güçleştirmesine rağmen, seslere bakılırsa, Tsurani sütununun çoğu onları izlemiş gibiydi.

Martin, "Hâlâ o... gülünç kırmızı iç gömleği... giyiyor musun?"

"Evet, neden?"

"Bir şerit yırt." Garret soru sormadan bıçağını çıkardı ve yeşil ormancı tuniğini kaldırdı. Altında cırtlak kırmızıdan bir iç gömlek vardı. Alt taraftan uzun bir şerit kesti, sonra da gömleği aceleyle pantolonuna sıkıştırdı. Garret kendisine çeki düzen verirken, Martin şeridi bir oka bağladı. Çalıların içinde ölmüş Tsuranilerin olduğu yere baktı. "Nedeni şu güdük bacakları olsa gerek. Bütün gün koşabiliyor olabilirler, ama ormanlarda koşuya ayak uyduramıyorlar." Oku Garret’a verdi. "Şu ufak açıklığın karşı tarafındaki büyük karaağacı görüyor musun?"

Garret başıyla onayladı. "Arkasında, sol tarafındaki ufak huş ağacını görüyor musun peki?" Garret tekrar başıyla onayladı. "Onu okundan o paçavra sarkarken vurabilir misin, sence?"

Garret yayını çıkarırken sırıttı, oku kirişe taktı ve saldı. Ok dümdüz uçarak ağacı vurdu. "Çarpık bacaklı dostlarımız buraya vardıklarında, oradaki renk belirtisini görüp bodoslama karşıya dalacaklar. Hazin bir şekilde yanılmıyorsam şayet, Kardeşler okunun diğer tarafında, yaklaşık on beş metre ötedeler." Garret yayını yeniden omzuna asarken borusunu çekti. "Bir kez daha yola çıkıyoruz," dedi uzun, yüksek bir ses koyuvererek.

Tsuraniler eşakarıları gibi sökün ettiler, ama avcı borusunun sesi hava dinmeden önce Longbow ile Garret güneybatıya doğru uzaklaşmıştı. Tsuraniler onları görüp de aldatmaca suya düşmeden gitmek için acele ettiler. Aniden bir çalılığın içinden geçtiler ve etrafta dolaşan kadınlar ve çocuklardan oluşan bir grupla karşılaştılar. Kardeşlik’ten bir genç kadın yere bir çıkın koyuyordu. İki adamı görünce durdu. Garret ona toslamamak için kayarak durmak zorunda kaldı.

Kızın iri, kahverengi gözleri, etrafından dolaşan Garret’ı inceledi. Garret düşünmeden, "Afedersiniz, hanımefendi," dedi ve elini başına götürdü. Derken arkalarından şaşkınlık ve öfke sesleri koparken Avcıustası’nın arkasından tekrar yola düştü.

Martin bir çeyrek mil daha gittikten sonra durup etrafı dinledi. Kuzeydoğudan savaş sesleri, bağırışlar, çığlıklar ve birbirine çarpan silahların çınlamaları geliyordu. Martin sırıttı. "İki taraf da bir süre meşgul olacak."

Garret bitkinlikle yere çöktü ve, "Bir dahaki sefere beni kaleye gönderin, olur mu, Avcıustası?" dedi.

Martin iz sürücünün yanına diz çöktü. "Bu Tsuranilerin Crydee’ye günbatımında ya da daha sonra ulaşmasını engeller. Yarına kadar hücuma geçemezler. Dört yüz Kara Kardeş, arkalarında bırakıp da güvende olabilecekleri bir şey değil. Biraz dinlendikten sonra Crydee’ye döneceğiz."

Garret bir ağaca yaslandı. "Güzel haber." Rahatlayarak uzun uzun içini çekti. "Bu ucu ucunaydı, Avcıustası."

Martin esrarlı bir biçimde gülümsedi. "Yaşamın tamamı ucu ucunadır, Garret."

Garret başını ağır ağır iki yana salladı. "O kızı gördün mü?"

Martin başıyla onayladı. "Ne olmuş ona?"

Garret’in kafası karışmış gibiydi. "Hoştu... yo, güzel demek daha doğru, tuhaf bir tarzda, yani. Ama uzun, siyah saçları vardı ve gözleri su samurunun kürkü rengindeydi. Dudaklarını büzmüştü ve şuh bir hali vardı. Çoğu erkeğin dönüp ikinci kez bakmasına yeterdi. Kardeşlik’ten bekleyeceğim şey değil."

Martin başıyla onayladı. "Aslına bakılırsa moredhel güzel bir soydur, elfler gibi. Ancak, unutma, Garret," dedi gülümseyerek, "kendini bir moredhel kadınıyla hoşbeş ederken bulursan, seni öpmek yerine kalbini kesip çıkarmakla daha çok ilgilenecektir."

Kuzeydoğudan çığlıklar ve haykırışlar yankılanırken bir süre dinlendiler. Sonra yavaşa ayağa kalkıp Crydee’ye dönüş yoluna çıktılar.

Savaşın başından beri, Tsuraniler etkinliklerini Gri Kuleler’deki vadinin hemen yakınındaki bölgelerle sınırlamışlardı. Cüceler ve elflerden gelen raporlar, Gri Kuleler’de maden çıkarma etkinliklerinin gerçekleştirildiğini ortaya çıkarıyordu. Vadinin dışında anklavlar {10}oluşturmuşlar, buradan Krallık konumlarına baskınlar düzenliyorlardı. Yılda bir iki kez Düklerin Batı Ordusu’na, Elvandar’daki elflere ya da Crydee’ye saldırı düzenliyorlardı, ancak çoğu zaman ele geçirdiklerini ellerinde tutmakla yetiniyor gibiydiler.

Her yıl da ellerindeki bölgeleri genişletiyor, daha fazla kuşatılmış bölge inşa ediyor, kontrolleri altındaki sahayı büyütüyorlar ve ertesi yılki hücumu idare edebilecekleri, daha güçlü bir konuma sahip oluyorlardı. Walinor düşeli beridir, Acı Deniz’in doğusuna, beklenen saldırı gerçekleşmemiş, Tsuraniler Taş Dağı’nın yakınındaki LaMut kalelerine de saldırmamıştı. Walinor ile Crydee kasabası yağmalanmış ve terk edilmişti, Tsuranilere herhangi bir kazanç sağlamaktan çok onları Krallık ve Özgür Şehirler’e yar etmemek için. Savaşın üçüncü yılının ilkbaharında, Krallık kuvvetlerinin liderleri, açmazdan çıkılmasını sağlayacak, büyük bir saldırıdan umutlarını kesmişlerdi. Ve bu saldırı mantıklı olan yere, müttefiklerin en zayıf cephesine, Crydee’deki garnizona geldi.

Arutha surların üzerinden Tsurani ordusuna baktı. Gardan ve Fannon’un yanında durmuştu, Martin de arkasındaydı. "Ne kadar?" diye sordu, gözlerini toplanan ordudan ayırmadan.

Martin konuştu. "Bin beş yüz, iki bin... anlaması zor. Dün iki binden fazlası geliyordu, Kara Kardeşler’in kendileriyle birlikte götürdüklerini bu sayıdan düş."

Uzaktaki ormandan işçilerin kestikleri ağaçların sesi geliyordu. Kılıçustası’yla Avcıustası, Tsuranilerin ağaçları hücum merdiveni inşa etmek için kestiklerini düşünüyordu.

Martin, "Hiç böyle diyeceğimi sanmazdım, ama keşke dün ormanda dört bin Kara Kardeş olsaydı," dedi.

Gardan duvarın aşağısına tükürdü. "Yine de iyi iş yaptın, Avcıustası. Birbirleriyle çarpışmaları çok uygun düştü."

Martin neşesizce güldü. "Kara Kardeşler’in gördüklerini öldürmeleri iyi. Bize olan sevgilerinden yapmadıklarından emin olsam da, güney cephemizi koruyorlar."

Arutha, "Dünkü güruh münferit bir vaka değilse tabii. Kardeşlik Yeşil Yürek’i terk ediyorsa, çok geçmeden Tulan, Jonril ve Carse için endişelenmek zorunda kalabiliriz," dedi.

"Müzakere etmediklerine seviniyorum," dedi Fannon. "Ateşkes ilan edecek olsalar..."

Martin başını iki yana salladı. "Moredhel yalnızca kendilerine altın karşılığı hizmet veren silahlı ulaklar ve asilerle iş yapar. Onun dışında, bizim işimize yaramazlar. Tsuranilerin fethi amaçladığı da açık. İhtiraslarından moredhel de bizler kadar nasiplerini alıyor."

Fannon tekrar, toplanmakta olan Tsurani ordusuna baktı. Ordunun ön kıyısına, çeşitli konumlara, parlak renklerde, üzerlerinde tuhaf simgeler ve tasarımlar bulunan sancaklar yerleştirilmişti. Farklı renklerde zırhlar giymiş, yüzlerce savaşçı, her bir sancağın altında gruplar halinde duruyordu.

Bir boru sesi duyuldu ve Tsurani askerleri yüzlerini surlara çevirdiler. Sancakların hepsi on adım öne getirildi ve yere saplandı. Krallık kuvvetlerinin subayları belirttiğini düşündüğü, sorguçlu miğferleri giymiş bir avuç asker, öne çıktılar ve orduyla sancak tutanların arasındaki mesafenin yarısında durdular. Parlak, mavi renkte zırh giyen biri, bağırarak bir şey söyledi ve kaleyi işaret etti. Toplanmış Tsurani ordusundan bir haykırış yükseldi, sonra parlak kırmızı zırh içindeki başka bir subay, kaleye doğru yavaşça yürümeye başladı.

Arutha ile diğerleri adamın kapıya kadarki yolu kat etmesini sessizce izlediler. Ne sağına soluna ne de surlardaki insanlara baktı, bunun yerine kapıya ulaşana kadar dosdoğru önüne bakarak yürüdü. Burada geniş bir el baltası alıp kapıya sapıyla üç kez vurdu.

Basamaklardan yeni çıkmış olan Roland, "Ne yapıyor bu?" diye sordu.

Tsurani bir kez daha kalenin kapısına vurdu. "Sanırım," dedi Longbow, "bize kapıyı açıp kaleden çıkmamızı emrediyor."

Sonra Tsurani elini arkasına götürüp baltasını kapıya gömerek onu kapının tahtasında titrer halde bıraktı. Acele etmeden, arkasını döndü ve onu izleyen Tsuranilerin tezahüratları eşliğinde yürüyerek uzaklaşmaya başladı.

"Şimdi ne olacak?" diye sordu Fannon.

"Sanırım ben biliyorum," dedi Martin yayını omzundan indirerek. Bir ok çıkartıp kirişe taktı. Aniden çekerek oku fırlattı. Ok Tsurani subayının bacaklarının arasından toprağa saplandı ve adam durdu.

"Yabon’daki Hadati dağlılarının buna benzer törenleri vardır," dedi Martin. "Düşmanın karşısında cesaret göstermeye büyük önem verirler. Birine dokunup da hayatta kalmak onu öldürmekten çok daha onurludur." Hareketsiz duran subaya işaret etti. "Onu öldürürsem, hiç onurlu sayılmam, çünkü o hepimize ne kadar cesaretli olduğunu göstermekte. Ama bu oyunun nasıl oynanacağını bildiğimizi gösterebiliriz."

Tsurani subayı döndü ve oku yerden alıp kırdı. Kırık oku havaya kaldırarak yüzünü kaleye döndü ve surlardakilere bağırarak kafa tuttu. Longbow bir ok daha çıkarıp fırlattı. İkinci ok hızla uçtu ve subayın miğferindeki tüyü ikiye böldü. Kuş tüyleri yüzünün etrafında uçmaya başlarken Tsurani sustu.

Roland atışı bir çığlıkla karşıladı ve kalenin surlarında tezahüratlar patladı. Tsurani yavaşça miğferini çıkardı.

Martin, "Şimdi aramızdan birini ya onu öldürerek onursuz olduğumuzu göstermeye ya da kaleden çıkıp onunla yüzleşme cesaretini göstermeye davet ediyor," dedi.

Fannon, "Çocukça bir iddia için kapıları açtıracak değilim!" dedi.

Longbow, "O zaman biz de kuralları değiştiririz," derken sırıttı. Geçidin kenarından sarktı ve aşağıdaki avluya doğru seslendi. "Garret, kuş avı için olan oklardan!"

Aşağıdaki avluda bulunan Garret sadağından kuş avında kullanılan oklardan birini çekip yukarıdaki Longbow’a attı. Martin diğerlerine okun ucu yerine geçen ve keskin bir okun onları yok edeceği durumlarda, kuşları sersemletmekte kullanılan ağır, demirden topu işaret ederek oku yayına yerleştirdi. Subayı gözüne kestirerek oku fırlattı.

Ok Tsurani subayının karnına çarparak onu arkası üstü yere yıktı. Surlardaki herkes adamın nefesi kesilirken çıkardığı sesi tahayyül edebiliyordu. Tsurani askerleri öfkeyle haykırdılar, sonra besbelli sersemlemiş olan, ancak başka bir yarası gözükmeyen adam ayağa kalkınca sessizleştiler. Sonra adam elleri dizlerinde iki büklüm oldu ve kustu.

Arutha katı bir sesle, "Subayın vakarı buraya kadarmış," dedi.

"Eh," dedi Fannon. "Sanırım onlara Krallık usulü harp üzerine başka bir ders vermenin zamanı geldi." Kolunu başının üzerine kaldırdı. "Mancınıklar!" diye haykırdı.

Surların tepesinden ve kalenin üzerinden ona cevaben bayraklar sallandı. Kolunu indirdi ve muazzam aletler ateşlendi. Daha küçük kulelerde, dev arbaletleri andıran oklu mancınıklar mızrağı andıran mermiler fırlatırken kalenin tepesinde mancınıklar kovalar dolusu ağır taşlar fırlatıyordu. Taş ve mermi yağmuru Tsuranilerin üzerine inerek kafalarını, kollarını, bacaklarını eziyor, hatlarında dağınık delikler açıyordu. Mancınık ekibi hızla ölümcül aletlerini yeniden kurup yüklerken yaralı adamların çığlıkları kaleyi savunanlar tarafından duyulabiliyordu.

Tsuraniler şaşkınlık içinde sürü halinde dönüp duruyorlardı ve ikinci taş ve mermi dalgası üzerlerine indiğinde çözülüp kaçtılar. Surların üzerindeki müdafaacılardan bir tezahürat yükseldi, sonra Tsuraniler aletlerin menzili dışında düzenlerini değiştirince söndü.

Gardan, "Kılıçustası, bence bizi bekletmeyi planlıyorlar," dedi.

Arutha işaret ederek, "Bence yanılıyorsun," dedi. Diğeri baktı: Çok sayıda Tsurani kendilerini ana gövdeden ayırmış, mermi menzilinin hemen dışına kadar ilerlemişlerdi.

"Saldırıya hazırlanır gibi bir halleri var," dedi Fannon, "ama neden kuvvetlerinin sadece bir bölümüyle?"

Bir asker ortaya çıktı ve, "Majesteleri, diğer konumlarda Tsuranilerden iz yok," dedi.

Arutha Fannon’a baktı. "Ve neden tek bir duvara saldırıyorlar?" Birkaç dakika sonra Arutha, "Ben bin kadar, diye tahmin ediyorum," dedi.

"Bin iki yüz olması daha muhtemel," dedi Fannon. Saldırganların arka taraflardan hücum merdivenlerini öne getirdiklerini gördü. "Artık an meselesi."

Surların içinde bin müdafaacı bekliyordu. Dış garnizonlarda ve gözlem noktalarında hâlâ başka Crydeeliler vardı, ama Dükalık’ın kuvvetinin büyük bölümü buradaydı. Fannon, "Surlar dayandığı sürece bu kuvvete direnebiliriz. Ona birlik bir üstünlükleri olmadığı sürece onlarla başa çıkabiliriz," dedi.

Dıştaki surlardan yeni haberciler geldi. "Hâlâ doğu, kuzey ve güneyde hiçbir saldırı hazırlığı yapmıyorlar, Kılıçustası," diye rapor etti.

"Bunu zor yoldan yapmaya kararlı gibiler." Fannon bir an düşünceli göründü. "Gördüklerimizin pek azı anlaşılabilir. Ölümüne baskınlar, mancınık menzilinin içinde dizilmeler, şeref oyunlarıyla vakit harcamalar. Yine de hünersiz değiller ve hiçbir şeyi mutlak doğru olarak kabul edemeyiz." Muhafıza, "Diğer surlardakilere teyakkuzda olmalarını ve bunun bir aldatmaca olduğu ortaya çıkarsa savunmak üzere harekete geçmeye hazır olmalarını söyle," dedi.

Ulaklar oradan ayrıldı ve bekleyiş devam etti. Güneş gökyüzünde ilerledi ve gün batımının bir saat öncesinde saldırganların sırtlarına yansıdı. Birden borular öttürülüp davullar çalındı ve Tsuraniler bir hışımla surlara hücum ettiler. Mancınıklar çınladı ve saldırganların saflarında koca boşluklar oluştu. Yine de gelmeye devam ettiler, sabırla bekleyen müdafaacıların ok menziline girene kadar. Saldırganların üzerine bir ok fırtınası indi ve öndeki saf, bir adam kalana kadar çöktü, ama arkadakiler surlara koşarken parlak renkli kalkanlarını başlarının üzerinde tutarak gelmeye devam ettiler. Altı kez adamlar hücum merdivenlerini düşürerek yere indiler ve yerlerini diğerleri alıp merdivenleri kaptılar ve devam ettiler.

Surlardaki okçulara Tsurani okçuları kendi ok yağmurlarıyla karşılık verdi ve Crydeeli adamlar kale burçlarındaki mazgallı siperlerden düştüler. Başının üzerinden oklar uçarken Arutha kale surlarının altına sığındı, sonra duvardaki mazgalların arasından bakmayı göze aldı. Görüş alanını bir saldırgan sürüsü doldurdu ve önünde aniden bir merdiven tepesi belirdi. Prens’in yakınındaki bir asker, elinde bir sırık olan bir başkasının yardımıyla merdiven tepesini tutup itti. Arutha Tsuranilerin merdivenden düşerken attıkları çığlıkları duyabiliyordu. Derken merdivene gelen ilk asker, gözüne saplanmış bir Tsurani okuyla geriye düştü ve avluda kayboldu.

Aşağıdan ani bir haykırış yükseldi ve Arutha aşağı bakarak bir ok yemeyi göze alıp ayağa fırladı. Duvarın dibinde Tsurani savaşçıları geri çekiliyor, kendi hatlarının güvenliğine doğru koşuyorlardı.

Fannon, "Ne yapıyorlar?" diye merakım belirtti.

Tsuraniler mancınıklardan güvenli bir mesafeye kadar koştular, sonra durdular, döndüler ve saflarını oluşturdular. Subaylar adamların önünde ileri geri yürüyor, onları yüreklendiriyordu. Bir an sonra toplanan Tsuranilerden bir tezahürat koptu.

Arutha’nın solundan biri, "Kahrolayım!" dedi ve Arutha omzunun dibinde elinde bir denizci palasıyla duran Amos Trask’i gördü. "Manyaklar kırıma uğradıkları için kendi kendilerini tebrik ediyor."

Aşağıdaki manzara tüyler ürperticiydi. Tsurani askerleri yerde dikkatsiz bir dev yavrusunun sağa sola fırlattığı oyuncaklar gibi yatıyordu. Birkaçı güçlükle hareket ediyor ve inliyordu, ama çoğu ölmüştü.

Fannon, "İddiaya girerim, en az yüz kayıpları var. Bu hiç mantıklı değil," dedi. Roland ile Martin’e, "Diğer surları kontrol edin," dedi. İkisi de aceleyle uzaklaştılar. Tsuranileri izlerken, "Şimdi ne yapıyorlar?" dedi. Kızıl gün batımı alazında, adamlar meşaleler yakıp elden ele geçirirken onların hâlâ saflarını koruduklarını görebiliyordu. "Güneş battıktan sonra başka bir saldırı yapmaya niyetleri yoktur, değil mi? Karanlıkta birbirlerine takılıp düşerler."

"Ne planladıklarını kim bilir?" dedi Arutha. "Hiç bu kadar kötü düzenlenen bir saldırı duymamıştım."

Amos, "Prens’ten af dilerim, ama harp sanatı hakkında biraz bilgim vardır -gençlik günlerimden kalma- ve ben de bunun benzerini hiç duymadım. Köpek askerlerini sarhoş bir denizcinin parasını saçması gibi savuran Keshliler dahi bunun gibi bir ön hücumu denemez. Ben olsam dalavereye karşı gözlerimi açık tutardım," dedi.

"Evet," diye yanıtladı Arutha, "ama hangi türden dalavereye?"

Tsuraniler bütün gece saldırmayı, dosdoğru surlara koşup, surların dibinde ölmeyi sürdürdüler. Bir defasında birkaçı surların tepesine kadar vardılar, ama çabucak öldürüldüler ve merdivenleri geriye doğru atıldı. Şafakla birlikte Tsuraniler geri çekildiler.

Arutha, Fannon ile Gardan Tsuranilerin kendi saflarının güvenliğine, mancınık ve ok menzilinin dışına ulaşmalarını izlediler. Güneşin doğuşuyla birlikte renkli çadırlardan bir deniz ortaya çıktı ve Tsuraniler kamp alanlarına çekildiler. Müdafaacılar kale surlarının dibinde ölü yatan Tsuranilerin sayısı karşısında hayrete düştüler.

Birkaç saat sonra cesetlerin kokusu dayanılmaz bir hal aldı. Fannon o sırada gecikmiş bir uykuya hazırlanmakta olan, bitkin haldeki Arutha’ya danıştı. "Tsuraniler ölülerini almak için hiçbir girişimde bulunmadılar."

Arutha, "Müzakere edeceğimiz ortak bir lisan yok, Tully’yi mütareke bayrağı altında göndermeyi planlamıyorsan şayet," dedi.

Fannon, "Elbette giderdi, ama onu riske atmak istemiyorum. Yine de cesetler bir iki gün içinde sorun haline gelebilir. Leş kokusuyla sineklerin yanında, gömülmeyen ölüler hastalık getirir. Bu tanrıların ölülere gereken saygının gösterilmemesi karşısındaki memnuniyetsizliklerini gösterme şeklidir," dedi.

"O zaman," dedi Arutha az önce çıkardığı çizmesini yeniden ayağına geçirerek, "ne yapabileceğimize bir baksak iyi olacak."

Kapıya döndü ve Gardan’ın cesetleri ortadan kaldırmak için planlara çoktan başlamış olduğunu gördü. Kapının yanında on kadar gönüllü, gidip bir cenaze ateşi yakmak üzere ölüleri toplamak için bekliyorlardı.

Gardan adamları kapıdan geçirirken Arutha ile Fannon surlara vardılar. Adamlar gerekirse yeniden surlara çekilirken onları korumak için surlara okçular dizilmişti, ama çok geçmeden Tsuranilerin kafileyi rahatsız etmeyecekleri belli oldu. Birkaçı saflarının kıyısına gelerek durup Krallık askerlerinin çalışmasını izlediler.

Yarım saat sonra Crydeeli adamların işi bitkin düşmeden tamamlayamayacakları belli oldu. Arutha dışarıya daha fazla adam göndermeyi tasarladı, ama Fannon bunun Tsuranilerin beklediği şey olduğunu düşünerek reddetti. "Geniş bir grubu kapılardan içeri sokmak zorunda kalırsak, bu felaketle sonuçlanabilir. Kapıyı kapatırsak, dışarıdaki adamları kaybederiz, uzun süre açık bırakırsak da, Tsuraniler kaleye girer." Arutha onunla hemfikir olmak zorunda kaldı ve Gardan’ın adamlarının sıcak sabahta çalışmasını izlemek için yerleştiler.

Derken, öğlene doğru, silahsız on iki Tsurani askeri, saflarından gelişigüzel çıktılar ve çalışan gruba yaklaştılar. Surlardakiler onları gerginlikle izledi, ama Tsuraniler, Crydeeli adamların çalıştığı noktaya ulaştığında, sessizce bedenleri yerden alıp, cenaze ateşinin kurulmakta olduğu yere taşıdılar.

Tsuranilerin yardımıyla, bedenler dev odun yığınının üzerine yığıldı. Meşaleler yakıldı ve çok geçmeden ölenlerin bedenleri ateşte kül oldu. Bedenleri odun yığınına yerleştirmeye yardım eden Tsuranilerden biri gönüllülerin başındaki askerin yükselen ateşlerin ötesinde durmasını izledi. Derken Tsuranilerden biri bir kelime söyledi ve o ile yanındakiler eğilerek ateşte yananlara saygılarını ifade ettiler. Crydee askerlerinin başındaki asker, "Ölüye son görevler!" dedi. On iki Crydeeli esas duruşa geçip selam verdiler. Sonra Tsuraniler yüzlerini Krallık askerlerine çevirdiler ve onlar da selam verdi. Crydeelilere komuta eden asker, "Selama karşılık verin!" diye seslendi ve on iki Crydeeli Tsuranilere selam verdiler.

Arutha birbirlerini öldürmeye çalışan adamların, dünyadaki en doğal şeymiş gibi omuz omuza çalışmasını, sonra da birbirlerini selamlamasını izleyerek başını iki yana salladı. "Babam derdi ki, insanın tuhaf işlerinin arasında, savaşın en tuhafı olduğu kuşku götürmez."

Gün batımıyla birlikte yeniden geldiler, birbirini izleyen dalgalar halinde hücum edip, surların dibinde öldüler. Gece boyunca dört kez saldırdılar, dört kez geri püskürtüldüler.

Şimdi yine geliyorlardı ve Arutha yeniden savaşmak üzere bitkinliğini üzerinden attı. Kalenin önündeki Tsuranilere yenilerinin katılmakta olduğunu, kuzeydeki ormandan gelen, meşale ateşlerinden uzun yılanları görebiliyorlardı. Son saldırıdan sonra, durumun Tsuranilerin lehine dönmekte olduğu ortadaydı. Müdafaacılar iki gecedir savaşmaktan bitkin düşmüştü ve Tsuraniler savaşa hâlâ taze birlikler sürmekteydi.

"Bedeli ne olursa olsun, bizi yıpratmak istiyorlar," dedi bitkin haldeki Fannon. Bir muhafıza bir şey söylemeye başlamıştı ki, yüzünde tuhaf bir ifade belirdi. Gözlerini kapadı ve yere yıkıldı. Arutha onu yakaladı. Sırtına bir ok saplanmıştı. Öteki tarafta duran, paniğe kapılmış gibi görünen bir asker Arutha’ya baktı, gözleriyle, Şimdi ne yapacağız, diye sorduğu açıktı.

Arutha, "Onu kaleye, rahip Tully’ye götür," diye bağırdı ve adamla başka bir asker baygın haldeki Kılıçustası’nı yerden alıp aşağı taşıdılar. Bir üçüncü asker, "Emirleriniz nedir, Majesteleri?" dedi.

Arutha arkasını dönerek yakındaki Crydee askerlerinin yüzündeki endişeli ifadeleri gördü ve, "Eskisi gibi. Suru savunun," dedi.

Savaş sertleşti. Arutha altı kez kendini sura tırmanan Tsurani askerleriyle dövüşürken buldu. Derken, sonsuz gibi görünen çarpışmaların sonrasında, Tsuraniler geri çekildiler.

Arutha nefes nefese ayaktaydı, göğüs zırhının altında kıyafetleri terden sırılsıklam olmuştu. Ona su getirmeleri için seslendi ve kale kapıcılarından biri su dolu bir kova getirdi. Etrafındaki diğerleri gibi içti ve Tsurani ordusunu gözlemek üzere yeniden döndü.

Bir kez daha mancınık menzilinin hemen dışında duruyorlardı ve meşalelerinin sayısı azalmışa benzemiyordu. Arkasından bir ses, "Prens Arutha," dedi. Arkasını döndü. Atustası Algon önünde durmaktaydı. "Fannon’un yarasını yeni duydum."

Arutha, "Durumu nasıl?" dedi.

"Ucu ucuna kurtulmuş. Yarası ciddi, ama henüz ölümcül değil. Tully onun bir günü daha çıkarırsa, iyileşeceğini söylüyor. Ama daha bir hafta, belki daha uzun süre komuta edemez."

Arutha Algon’un kendisinden bir karar beklediğini biliyordu. Prens Kral’ın ordusunda Şövalye-Genaraldi ve Fannon’un yokluğunda garnizonun kumandanıydı. Aynı zamanda da deneyimsizdi ve komutayı Atustası’na devredebilirdi. Arutha etrafına bakındı. "Gardan nerede?"

Duvarın biraz ilerisinden Gardan, "Buradayım, Majesteleri," diye seslendi. Arutha çavuşun haline şaştı. Adamın esmer teni terden üzerine yapışan tozlardan neredeyse griydi. Tuniği ile kısa pelerini, aynı zamanda kollarını dirseklerine kadar kaplayan kanla sırılsıklamdı.

Arutha kendi elleriyle kollarına baktı ve onların da aynı şekilde kanla kaplı olduğunu gördü. "Daha fazla su getirin!" diye bağırdı ve Algon’a, "Gardan benim ikinci kumandanım görevini üstlenecek. Bana bir şey olursa garnizonun komutası onda olacak. Gardan Kılıçustası vekilidir," dedi.

Algon bir an bir şey söyleyecekmiş gibi tereddüt etti, sonra yüzünden bir ferahlama ifadesi geçti. "Evet, Majesteleri. Emirleriniz?"

Arutha yeniden Tsurani saflarına, sonra da doğuya baktı. Yalancı şafağın ilk ışıkları geliyordu ve güneş iki saatten kısa bir süre sonra dağların üzerinde yükselecekti. Bir süre kollarıyla yüzündeki kanı yıkarken durumu tartar gibi göründü. Neden sonra, "Longbow’u bulun," dedi.

Avcıustası çağırıldı ve birkaç dakika sonra, yüzünde geniş bir gülümseme olan Amos Trask ile birlikte geldi. "Kahrolayım, ama adamlar harbi savaşıyorlar."

Arutha bunu duymazlıktan geldi. "Bizim üzerimizde sürekli bir baskı kurmak istedikleri açık. Kendi yaşamlarına bunca az önem verirken, bizi birkaç haftada bitkin düşürebilirler. Adamlarının mutlak ölüme gitmekteki istekliliği hesaba katmadığımız bir şeydi. Kuzey, güney ve doğudaki surların tahliye edilmesini istiyorum. Gözcülük etmeye ve takviye gelene kadar saldırganları uzakta tutmaya yetecek kadar adamı geride bırakın. Diğer surlardaki adamları buraya getirip buradakilere de rahat durumuna geçmeleri emrini verin. Günün geri kalan bölümünde dönüşümlü, altı saatlik nöbetlerin tutulmasını istiyorum. Martin, Kara Kardeşler’in göçünden yeni haberler var mı?"

Longbow omuzlarını silkti. "Biraz meşguldük, Majesteleri. Adamlarımın tümü de son birkaç haftadır kuzeydeki ormanlarda."

Arutha, "İlk ışıktan önce surların üzerinden birkaç iz sürücüyü gizlice indirebilir misin?" dedi.

Longbow bunu düşündü. "Hemen yola çıkarlarsa ve Tsuraniler doğu surunu fazlasıyla yakından izlemiyorsa, evet."

"Bunu yap. Kara Kardeşler bu kuvvete saldıracak kadar budala değildir, ama üç gün önce gözüne çarpanların boyutunda birkaç grup bulur ve tuzağını yinelersen..."

Martin sırıttı. "Onları bizzat ben peşime takarım. Şimdi hava daha da aydınlanmadan yola çıksak iyi olacak." Arutha onu gönderdi ve Martin merdivenleri koşarak indi. "Garret!" diye bağırdı. "Haydi gel, delikanlı. Gidip biraz eğleneceğiz." Martin iz sürücülerini etrafında toplarken surlardaki herkes tarafından duyulabilen bir inilti oldu.

Arutha Gardan’a, "Carse ile Tulan’a mesaj gönderilmesini istiyorum. Her biri için beşer güvercin kullanın. Baron Bellamy ile Tolburt Baronlarının garnizonlarını tahliye edip hemen gemiyle Crydee’ye doğru yola çıkmalarını emredin," dedi.

Gardan, "Bu oradaki garnizonları neredeyse savunmasız bırakacaktır," dedi.

Algon itiraza katıldı. "Kara Kardeşler Kuzey Elleri’ne doğru ilerlerse, gelecek yıl Tsuranilerin güneydeki kalelerle arasında engel kalmayacaktır."

Arutha, "Kara Kardeşler kitle halinde yolculuk ediyorsa ki, olmayabilirler ve Tsuraniler onların Yeşil Yürek ten ayrıldığını öğrenirse ki, öğrenmeyebilirler. Gelecek yılki muhtemel bir tehlike değil, şimdiki gerçek tehlike endişelendiriyor beni. Bu sürekli baskıyı üzerimizden çekmezlerse, ne kadar direnebiliriz?"

Gardan, "Birkaç hafta, belki bir ay. Daha fazla değil," dedi.

Arutha bir kez daha Tsurani kampını inceledi. "Çadırlarını korkusuzca kasabanın yakınına kuruyorlar. Ormanlarımızda cirit atıp şüphesiz merdivenler ve kuşatma silahları yapıyorlar. Kuşatma içinden güçlü bir saldırı yapamayacağımızı biliyorlar. Ama güney kalelerinden gelen bin sekiz yüz taze asker sahil yolundan saldırır, garnizon da içten dışarı hücum ederse onları Crydee’den püskürtebiliriz. Kuşatma bir kez kırıldığında, doğudaki anklavlarına çekilmek zorunda kalırlar. Onları sürekli olarak atlılarla taciz edip yeniden gruplanmalarını engelleyebiliriz. Daha sonra o kuvvetleri güney kalelerine geri yollarız, onlar da gelecek bahar Carse ya da Tulan’a yapılacak saldırılara hazırlıklı olurlar."

Gardan, "Gözüpek bir plan, Majesteleri," dedi. Selam verdikten sonra peşinde Algon’la sura yöneldi.

Amos Trask, "Kumandanlarınız ihtiyatlı adamlar, Majesteleri," dedi.

Arutha, "Sen benim planıma katılıyor musun?" dedi.

"Crydee düşerse, Carse ya da Tulan’ın ne zaman düştüğü neyi değiştirir ki? Bu yıl olmazsa, kesin gelecek yıl. İki ya da üç muharebe yerine bir muharebede olup bitmesi iyi olabilir. Çavuşun dediği gibi, bu gözüpek bir plan. Ama hiçbir gemi, güverteye çıkacak kadar yaklaşmadan alınmamıştır. Bir gün Prens olmaktan bıkarsanız, iyi bir korsan olabilirsiniz, Majesteleri."

Arutha Amos Trask’e şüpheci bir gülümsemeyle baktı. "Korsan, ha? Senin dürüst bir tacir olduğunu iddia ettiğini sanıyordum."

Amos biraz şaşkın göründü. Sonra içten bir kahkaha kopardı. "Sadece Crydee’ye bir kargo getirdiğimi söyledim, Majesteleri. Onu nasıl ele geçirdiğimi hiç söylemedim."

"Eh, şimdi senin korsanlık mazine ayıracak zamanımız yok."

Amos alınmış görünüyordu. "Korsan değil, Efendimiz. Sidonie, Yüce Kesh’ten Durbin valisince verilmiş silah taşıma izni veren belgelere sahipti."

Arutha güldü. "Elbette! Ve herkes açık denizlerde Durbin sahili kaptanlarından daha nezih, yasalara daha saygılı bir grup olmadığını bilir."

Amos omuzlarını silkti. "Haşin tiplerdir, doğru. Zaman zaman da açık denizlerde serbest geçiş kavramına saygı göstermezler, ama bizler düşman gemilerine saldırma iznine sahip ticaret gemisi, demeyi tercih ederiz."

Borular öttü, davullar çalındı ve Tsuraniler savaş çığlıklarıyla geldiler. Müdafaacılar beklediler, sonra hücum ordusu kalenin savaş makinelerinin dış menziline geldiğinde, Tsuranilerin üzerine ölüm yağdı. Yine geldiler.

Tsuraniler kalenin okçularının dış menzilinin sınırını işaret eden görünmez çizgiyi geçtiler ve onlarcası daha öldü. Yine geldiler.

Saldırganlar surlara vardılar ve müdafaacılar üzerlerine taşlar attı, hücum merdivenlerini itti, aşağıdakilere ölüm dağıttı. Yine geldiler.

Arutha yedek kuvvetlerinin yeniden çatışma düzenine sokulmasını emrederek onları hücumun en ağır olduğu noktaların yakınına yönlendirdi. Adamlar buyruklarını yerine getirmeye koştular.

Batı duvarının üzerinde, savaşın en yoğun noktasında duran Arutha saldırıya saldırıyla karşılık vererek, surun üstüne varan savaşçıları birbiri ardına püskürttü. Savaşın ortasındayken bile, Arutha etrafındaki sahnenin ayırdındaydı; bağırarak emirler veriyor, kendisine verilen yanıtları duyuyor, başkalarının ne yaptıklarını görüyordu. Silahını kaybeden Amos Trask’in bir Tsuraninin suratına yumruğuyla vurarak adamı surdan aşağı yuvarladığını gördü. Trask daha sonra dikkatle yere eğildi ve gemici palasını, duvarın üzerinde gezintiye çıkmışken düşürmüşçesine yerden aldı. Gardan adamların arasında dolaşarak müdafaacılara talimatlar veriyor, moralleri bozulanları yüreklendiriyor ve adamların normalde bitkinliğe teslim olacakları noktanın ötesinde direnmelerini sağlıyordu.

Arutha iki askerin başka bir hücum merdivenini itmesine yardım ettikten sonra adamlardan biri yavaşça dönüp, göğsündeki Tsurani okuna hayretle bakıp Arutha’nın ayaklarının dibine çökünce bir an kafası karışarak durdu. Adam sırtını duvara yasladı ve bir süre uyumaya karar yermişçesine gözlerini kapattı.

Arutha birinin ona seslendiğini duydu. Gardan birkaç metre ötesinde durmuş, batı duvarının kuzey bölümünü işaret ediyordu. "Sura çıktılar!"

Arutha Gardan’ın yanından koşarak geçerken bir taraftan da, "Yedek güçlerin peşimden gelmesini emret!" diye bağırdı. Müdafaadaki gediğe ulaşana kadar surun üzerinde koştu. Sur parçasının her iki tarafını on ikişer Tsurani tutmuş, yoldaşlarının izlemesi için yol açmaya çalışıyorlardı. Arutha kendisini bitkin ve şaşkın haldeki, siperde gerilemek zorunda kalan muhafızların arasından ön safa attı. Arutha ilk Tsuraninin kalkanının üzerine bir kılıç darbesi indirerek adamın gırtlağını kesti. Tsurani’nin yüzünde hayret belirdi, sonra devrilip aşağıdaki avluya düştü. Arutha ilkinin yanındaki adama saldırdı ve, "Crydee aşkına! Krallık aşkına!" diye bağırdı.

Derken Gardan aralarındaydı, kara bir dev gibi tepelerinden bakıyor, önüne kim çıkarsa kırıp geçiriyordu. Birden Crydeeli adamlar öne atıldılar; dar surun üzerinde et ve çelikten bir dalgaydılar. Tsuraniler zorlukla açtıkları gediği kaybetmeyi reddederek yerlerinden ayrılmadılar ve son adama kadar öldürüldüler.

Arutha bir Tsurani savaşçısına ince kılıcının kabzasındaki çan şeklindeki yerle vurarak aşağıdaki toprağa yolladı ve dönerek duvarın bir kez daha müdafaacıların eline geçmiş olduğunu gördü. Tsurani hatlarından boru sesleri yükseldi ve saldırganlar geri çekildiler.

Arutha güneşin doğudaki dağları aştığının farkına vardı. Sabah nihayet gelmişti. Aşağıdaki manzarayı gözleriyle taradı ve kendisini aniden daha önce hiç hissetmediği kadar yorgun hissetti. Yavaşça dönerek duvardaki her adamın onu izlemekte olduğunu gördü. Derken adamlardan biri, "Selam sana, Arutha! Selam sana, Crydee Prensi!" diye bağırdı.

Adamlar "Arutha! Arutha!" diye bağırırken, kale haykırışlara çınlıyordu.

Arutha Gardan’a, "Neden?" diye sordu.

Çavuş memnun bir ifadeyle, "Sizin Tsuranilerle bizzat savaştığınızı gördüler, Majesteleri ya da bunu başkalarından duydular. Onlar asker ve komutanlarından bazı şeyler bekler. Artık onlar gerçekten sizin adamlarınız," diye yanıt verdi.

Tezahüratlar kaleyi doldururken Arutha sessizce durdu. Derken elini kaldırdı ve avluya sessizlik çöktü. "İyi bir iş başardınız. Crydee’ye askerleri layıkıyla hizmet ediyor." Gardan’la konuştu. "Surlardaki nöbetçileri değiştirin. Zaferin tadını çıkarmak için pek zamanımız olmayabilir."

Sözleri kötü bir alametmişçesine, en yakındaki kulenin tepesinde bulunan bir muhafızdan bir haykırış, koptu. "Majesteleri, savaş alanına bakın."

Arutha, Tsurani saflarının yeniden oluşturulduğunu gördü. Bitkinlikle, "Hiç sınırları yok mudur bunların?" dedi.

Beklenen saldırının yerine, Tsurani hattından tek bir adam öne çıktı; sorguçlu miğferine bakılırsa bir subaydı. Surları işaret etti ve Tsurani safının tümünde tezahürat koptu. Daha ileriye, ok menziline gelene birkaç kez durup suru işaret etti. Saldırganlar onun el işaretleri üzerine kaleye doğru tezahürat yaparken mavi zırhı sabah güneşinde parıldıyordu.

Adam şahsına yönelik tehlikeye kulak asmadan sırtını açığa vererek kendi safına doğru yürürken bu tuhaf manzarayı izleyen Gardan, "Bu bir meydan okuma mı?" dedi.

"Yo," dedi gelip Gardan’ın yanında duran Amos Trask. "Bence düşmanı cesaretinden dolayı selamlıyorlar." Amos başını hafifçe iki yana salladı. "Tuhaf bir halk."

Arutha, "Bunun gibi adamları anlayabilecek miyiz acaba?" dedi.

Gardan elini Arutha’nın omzuna koydu. "Sanmam. Bak, savaş alanını terk ediyorlar."

Tsuraniler Crydee kentinden artakalanların önündeki çadırlarına geri dönüyorlardı. Kaleyi gözlemek için birkaç nöbetçi bırakıldı, ama asıl gücün bir kez daha tahliye emri aldığı açıktı. Gardan, "Ben olsam yeni bir saldırı emri verirdim," dedi. Sesi şaşkınlığını ele veriyordu. "Bizim tükenmek üzere olduğumuzu biliyor olmalılar. Neden saldırıya devam etmiyorlar ki?"

Amos, "Kim bilebilir ki? Belki onlar da yorulmuştur," dedi.

Arutha, "Bu gece saldırmalarının benim çözemediğim bir anlamı var," dedi. Başını iki yana salladı. "Zamanla ne çevirdiklerini anlayacağız. Surlara nöbetçi dikin, ama adamlar avluda dinlenmeye çekilsin. Gün içinde saldırmamayı yeğledikleri giderek bariz bir hal alıyor. Mutfaktan yemek ve yıkanacak su getirilmesini emredin." Buyruklar iletildi ve adamlar mevkilerinden ayrıldılar; merdivenlerden inemeyecek kadar yorgun olan bazıları surun aşağısındaki patikalara çöktü. Diğerleri avluya ulaştılar ve silahlarını bir yana atarak kale kapıcıları tatlı suyla dolu kovaları birinden diğerine koştururken kale burçlarının gölgesinde oturdular. Arutha duvara yaslandı. Kendi kendine, "Geri gelecekler," dedi.

O gece yeniden geldiler.

18

KUŞATMA

Şafak söktüğünde yaralı adamlar inliyordu.

Tsuraniler aralıksız on iki gecedir kaleye saldırıyor, şafakta çekiliyordu. Gardan tehlikeli gece saldırıları için herhangi bir neden göremiyordu. Tsuranilerin ölülerini toplayıp çadırlarına dönmesini izlerken, "Tuhaflar. Merdivenler dayandıktan sonra okçuları kendi adamlarını vurmaktan korktuklarından ok atmıyor. Aşağıdaki herkesin düşman olduğunu bildiğimizden bizim böyle bir sorunumuz yok. Bu adamları anlamıyorum," dedi.

Arutha hissiz bir biçimde oturmuş, etrafındaki manzaraya kulak asmadan yüzündeki kan ve toprağı yıkıyordu. Gardan’a yanıt bile veremeyecek kadar yorgundu. Yakınlardan bir ses, "Al," dedi ve nemli bezi yüzünden çekince kendisine sunulan bir maşrapa gördü. Maşrapayı aldı ve sert şarabın tadını çıkararak, tek bir uzun yudumda bitirdi.

Tunik ve pantolon giymiş, kılıcı yan tarafından sarkan Carline önünde duruyordu. Arutha, "Burada ne işin var?" diye sordu; yorgunluk yüzünden sesi kendi kulaklarına bile haşin geliyordu.

Carline’in tavırları canlıydı. "Birisinin su ve yiyecek taşıması gerekiyor. Adamların hepsi bütün gece surlardayken, sence kim sabahleyin görev yapacak durumda? Savaşamayacak kadar yaşlı olan o bir avuç dolusu zavallı kapıcı değil, o kesin."

Arutha etrafına bakındı ve başka kadınlar gördü; kale leydilerinin yanı sıra hizmetkârlar ve balıkçıların karıları da kendilerine sunulan su ve yiyeceği minnettarlıkla alan adamların arasında dolaşıyordu. Çarpık gülümsemesiyle gülümsedi. "Ne durumdasınız?"

"Oldukça iyi. Yine de, kendisine özgü biçimde, mahzende oturmak da surun üzerinde olmak kadar zor, bence. Bize ulaşan her savaş sesi leydilerden birini ya da ötekini gözyaşlarına boğuyor." Sesinde hafif bir kınama seziliyordu. "Tavşanlar gibi bir araya toplaşıyorlar. Ah, o kadar bıktırıcı ki." Bir an sessiz durdu, sonra, "Roland’ı gördün mü?" dedi.

Arutha etrafına bakındı. "Geçen gece bir ara gördüm." Yüzünü ferahlık veren nemli bezle örttü. Bezi bir saniye sonra çekerek, "Ya da belki iki gece önceydi. İpin ucunu kaçırdım," dedi. Kaleye en yakın surun üzerini işaret etti. "Orada bir yerlerde olmalı. Onu uzak taraftaki nöbetçilerin başına getirmiştim. Yan taraftan gelen bir saldırıdan korunmakla sorumlu."

Carline gülümsedi. Roland’ın savaşa katılmaya can atıyor olacağını biliyordu, ama onun üstlendiği sorumluluklarla, bu Tsuraniler her yandan saldırmadığı sürece pek muhtemel değildi. "Teşekkür ederim, Arutha."

Arutha anlamazlıktan geldi. "Ne için?"

Carline eğildi ve onu yanağından öptü. "Beni bazen benden iyi tanıdığın için." Ayağa kalkıp yürüyerek uzaklaştı.

Roland kale burcundaki mazgallı siperler boyunca yürüyor, kalenin doğu duvarına paralel uzanan geniş açıklığın ötesinde, uzaktaki ormanı izliyordu. Bir alarm çanının yanında duran bir muhafıza yaklaştı ve, "Bir şey var mı?" dedi.

"Hiçbir şey, Toprak Beyi."

Roland başıyla onayladı. "Gözünü açık tut. Bu surun önündeki en dar açıklık. İkinci bir cepheden saldıracak olurlarsa, saldırıyı bekleyeceğim yer burası."

Asker, "Gerçekten de öyle, Toprak Beyi. Neden sadece bir duvara, üstelik de en güçlü olana geliyorlar?" dedi.

Roland omuzlarını silkti. "Biliyormuş gibi yapmayacağım. Belki de bizi küçümsediklerini ya da kendi cesaretlerini göstermek içindir. Ya da bize yabancı olan başka bir nedendendir."

Muhafız hazır ola geçip selam verdi. Carline arkalarından sessizce yaklaşmıştı. Roland onu kolundan tuttu ve oradan aceleyle uzaklaştırdı. "Burada ne yaptığını sanıyorsun?" dedi pek de nazik olmayan bir tonla.

Carline’in onu sağ ve yaralanmamış bulduğu için hissettiği ferahlama öfkeye dönüştü. "Senin iyi olup olmadığını görmeye geldim," dedi ona kafa tutarak.

Roland onu basamaklardan aşağıdaki avluya indirirken, "Ormandan bir Tsurani okçusunun Dük’ün hane nüfusunu bir eksiltemeyeceği kadar uzak değiliz. Babana ve ağabeylerine buraya çıkmana izin vermemdeki nedenleri açıklayacak değilim."

"Ah! Tek nedenin bu mu? Babamla yüzleşmek istemiyorsun."

Gülümsedi ve sesi yumuşadı. "Yo. Elbette değil."

Carline gülümsemesine karşılık verdi. "Endişelendim."

Roland alt basamaklara oturdu ve taşların dibinde yetişen yaban otlarını koparıp yana fırlattı. "Bunun için pek neden yok. Arutha pek bir riske atılmamamı sağladı."

Carline gönlünü alırcasına, "Yine de burası önemli bir mevki. Buraya saldıracak olurlarsa, takviye gelene kadar az sayıda askerle dayanmak zorunda kalacaksın," dedi.

"Saldırırlar ise. Gardan dün geldi; çok geçmeden bıkıp uzun bir kuşatmaya hazırlanacaklarını, bizim açlıktan ölmemizi bekleyeceklerini düşünüyor."

Carline, "O zaman talihlerine küssünler. Kışı çıkaracak kadar erzakımız var ve karlar geldikten sonra burada yağmalayacak pek az şey bulabilirler," dedi.

Roland onunla şakadan alay ederek, "Burada kim varmış böyle? Bir taktik uzmanı mı yoksa?" dedi.

Carline ona özellikle kalın kafalı bir çocukla karşılaşmış, sabrı taşmış bir öğretmen gibi baktı. "Dinliyorum ve aklım başımda. Etrafta oturup siz erkeklerin bana olup biteni söylemesini beklemekten başka bir şey yapmadığımı mı sanıyorsun? Öyle yapsam, hiçbir şeyden haberim olmazdı."

Roland ellerini havaya kaldırarak bir yakarma işareti yaptı. "Özür dilerim, Carline. Kesinlikle aptal değilsin." Ayağa kalkıp Carline’in elini tuttu. "Ama beni aptal ettin."

Carline onun elini sıktı. "Hayır, Roland, asıl aptal olan bendim. Ne kadar iyi bir adam olduğunu anlamam neredeyse üç yılımı aldı. Ve de ne kadar iyi bir dost." Eğilip onu hafifçe öptü. Roland öpücüğe sevecenlikle karşılık verdi. Carline, "Daha da fazlası," diye ekledi sessizce.

Roland, "Bunlar sona erdiğinde..." diye başladı.

Carline boşta kalan elini onun dudaklarına götürdü. "Şimdi olmaz, Roland. Şimdi olmaz."

Roland anlayışlı bir şekilde gülümsedi. "Surlara dönsem iyi olacak, Carline."

Carline onu yeniden öptü ve ana avluya ve yapılacak işlere döndü. Roland tekrar sura tırmandı ve nöbetine yeniden başladı.

Muhafızlardan biri, "Toprak Beyi! Ormana!" diye bağırdığında vakit öğleyi hayli geçmişti. Roland gösterilen yöne baktı ve açık alanda sekerek gelen iki şekil gördü. Ağaçların arasından adamların haykırışları ve savaş sesleri geldi.

Crydee okçuları silahlarını kaldırdı, sonra Roland, "Durun! Bu Longbow!" diye seslendi. Yanındaki muhafıza, "İp getirin, çabuk," dedi.

Longbow ile Garret surlara ulaştığında ipler salınıyordu ve ipler bağlanır bağlanmaz aceleyle tırmandılar. Surların üzerinde güvende olur olmaz, mazgallı siperlerin arkasına bitkinlik içinde çöktüler. İki ormancıya su tulumları verildi, onlar da kana kana içtiler.

"Şimdi ne olacak?" diye sordu Roland.

Longbow ona çarpık bir gülümsemeyle karşılık verdi. "Buranın yaklaşık otuz mil güneydoğusunda, kuzeye doğru yolculuk eden başka bir seyyah çetesi bulduk ve onlar için Tsuranilere bir ziyaret ayarladık."

Garret başını kaldırıp Roland’a etrafını yorgunluktan mor halkalar bürümüş gözleriyle baktı. "Çete, diyor. Tam kadro yolculuk eden beş yüze yakın kahrolası moredhel. Son iki gündür bizi ormanlarda kovalayan yüz tane olmalı."

Roland, "Arutha memnun olacak. Tsuraniler siz gideli beri her gece bizi vuruyorlar. Dikkatlerini biraz başka tarafa çekmek işimize yarayabilirdi," dedi.

Longbow başıyla onayladı. "Prens nerede?"

"Batı surlarında, bütün savaşların olduğu yerde."

Longbow ayağa kalktı ve bitkin haldeki Garret’ı da çekerek kaldırdı. "Haydi gel. Rapor versek iyi olacak."

Roland muhafızlara gözlerini açık tutmaları talimatını vererek avcıların peşinden gitti. Arutha’yı bulduklarında silahların, kırık ya da körleşmiş olanların yerine yenilerini koymaya ihtiyaçları olanlara dağıtılmasına nezaret ediyordu. Gardell, demirci ve çırakları onarılabilir durumda olan silahları alıp bir el arabasına yığarak işe koyulmak üzere demirci ocağına yöneldiler.

Longbow, "Majesteleri, başka bir moredhel çetesi kuzeye geldi. Tsuraniler bu gece saldıramayacak kadar meşgul olsun diye, onları buraya çektim," dedi.

Arutha, "Bu iyi bir haber. Gel, bir kadeh şarap içelim, sen de gördüklerini anlat," dedi.

Longbow Garret’ı mutfağa gönderdi ve Arutha ile Roland’ın ardından kaleye girdi. Prens’e Gardan’a haber göndererek onlara katılmasını rica etti ve hepsi bir araya toplandığında, Longbow’dan yolculuğunu anlatmasını istedi.

Longbow önüne konulan şarap kadehinden kana kana içti. "Bir süre vur kaç halinde devam etti: Ormanlar Tsurani ve moredhel kaynıyor. Ve birbirlerini pek sevmediklerine dair pek çok işaret var. İki taraftan da en azından yüz kadar ölü saydık."

Arutha diğer üç adama baktı. "Âdetleri hakkında çok az şey biliyoruz, ama Crydee’ye bu kadar yakın yolculuk etmeleri aptalca görünüyor."

Longbow başını iki yana salladı. "Pek fazla seçenekleri yok, Majesteleri. Yeşil Yürek yağmalanarak dımdızlak bırakılmış olmalı ve Tsuraniler yüzünden dağlarına dönemiyorlar. Moredhel Kuzey Elleri’ne gidiyor ve Elvandar’ın yakınından geçme riskine atılmazlar. Yolun geri kalanı Tsurani kuvvetleri tarafından kapanmışken, izleyebilecekleri tek yol yakınlardaki ormanların içinden, sonra da batıdan nehir boyunca sahile doğru gidiyor. Denize ulaştıktan sonra, yeniden kuzeye yönelebilirler. Kuzey Elleri’ndeki soydaşlarına güven içinde ulaşmak için Büyük Kuzey Dağları’na kış çökmeden varmaları gerek."

Kadehinde geri kalanı kafasına dikti ve bir hizmetkârın onu yeniden doldurmasını bekledi. "Bütün belirtilere göre, güneydeki her moredhel Kuzey Elleri’ne gidiyor. Bini aşkını daha şimdiden buraya güven içinde varmış gibi görünüyor. Bu yaz ve sonbahar içinde bu tarafa daha kaçının geleceğini tahmin edemeyiz." Yeniden içti. "Tsuranilerin sağ taraflarına dikkat etmesi gerek ve güney taraflarına da dikkat etseler iyi ederler. Moredhel açlıktan kırılıyor ve ordunun büyük bölümü kale surlarına dayanmışken kampa baskın düzenlemeye kalkışabilirler. Üç yollu bir savaş çıkarsa, işler pis bir hal alabilir."

"Tsuraniler açısından," dedi Gardan.

Martin kadehini kaldırarak onu selamladı. "Tsuraniler açısından."

Arutha, "İyi bir iş başardın, Avcıustası," dedi.

"Teşekkür ederim, Majesteleri." Güldü. "Kara Kardeşlik’i Crydee ormanlarında görmekten memnun olacağımı hiç sanmazdım."

Arutha parmaklarıyla masada davul çaldı. "Tulan ile Carse’tan gelecek orduların buraya varmasına daha iki üç hafta var. Kara Kardeşler Tsuranileri yeterince taciz edebilirse, biz de biraz dinlenebiliriz."

Longbow ellerini masaya yaydı. "Yanlarından hızla geçtiğimiz için pek fazla şey görecek kadar yakınlaşamadık, ama bir şeyler çeviriyorlar. Açıklığın yaklaşık yarım mil gerisinden itibaren ormanlara yayılmış pek çok adam var. Eteklerimizdeki bizi izleyen moredhel olmasaydı, Garret ile ben surlara varamayabilirdik."

"Keşke orada ne yaptıklarını bilseydim," dedi Arutha. "Böyle sadece gece hücum etmeleri, mutlaka bir tür hileyi gizliyor olmalı."

Gardan, "Korkarım çok yakında öğreneceğiz," dedi.

Arutha ayağa kalktı, diğerleri de onu izlediler. "Her halükârda yapacak çok işimiz var. Ama bu gece gelmeyecek olurlarsa, hepimiz bu moladan faydalanmalıyız. Nöbetçiler dikilmesini emret ve adamları uyumaları için kışlalara geri gönder. Bana ihtiyaç olursa, odamda olacağım."

Diğerleri onun ardından toplantı salonundan çıktılar ve Arutha yavaşça odasına doğru yürürken yorgun zihni önemli olduğunu bildiği meseleleri kavramaya çalışıyor, ama başarısız oluyordu. Sadece zırhını çıkardı ve kendisini giyinik halde şiltesine attı. Çabucak uykuya daldı, ancak bu huzursuz, rüya dolu bir uykuydu.

Bir hafta boyunca, Tsuraniler göç eden Kara Yol Kardeşlerine karşı temkinli davrandığından hiçbir saldırı olmadı. Martin’in önceden tahmin ettiği gibi, moredhel açlık yüzünden daha cüretkâr olmuş ve Tsurani kampının ortasına iki kez saldırmıştı.

İlk moredhel saldırısından sonraki sekizinci öğleden sonrada, Tsuraniler yeniden kalenin önündeki alanda toplanıyordu, safları bir kez daha doğudan gelen takviye güçlerle genişlemişti. Arutha ile babasının arasında güvercinlerle taşınan mesajlarda doğu cephesinde de çatışmaların arttığı haberleri vardı. Lord Borric’in tahminine göre Crydee’ye Tsuranilerin dünyasından yeni gelen birlikler saldırmaktaydı, zira kendi cephesi üzerinde herhangi bir birlik hareketi rapor edilmemişti. Carse ile Tulan’dan ferahlık veren başka haberler geldi. Baron Tolburt’un askerleri, Arutha’nın mesajını aldıktan iki gün sonra yola çıkmıştı ve birlikleri Carse’ta Baron Bellamy’ninkilerle birleşecekti. Hüküm süren yağmurlara bağlı olarak, onları rahatlatacak filonun gelmesine bir ya da iki hafta vardı.

Arutha batı surunun üzerinde her zamanki yerinde, yanında Martin Longbow’la duruyordu. Manzarayı kızıla boyayan kızıl bir fener gibi güneş, batıda alçalırken Tsuranilerin mevkilerini almasını izlediler.

"Görünüşe bakılırsa," dedi Arutha, "bu gece tam teşekküllü bir saldırı planlıyorlar."

Longbow, "Tüm belirtilere bakılırsa, bölgeyi rahatsızlık veren komşulardan, hiç değilse bir süreliğine temizlemişler. Moredhel bize biraz zaman kazandırdı Majesteleri, ama daha fazlasını değil," dedi.

"Kaç tanesinin Kuzey Elleri’ne ulaşabileceğini merak ediyorum."

Longbow omuzlarını silkti. "Belki beşte biri. Yeşil Yürek’le Kuzey Elleri arasındaki yolculuk en iyi koşullarda bile uzun ve zordur. Şimdiyse..." Sözlerini yarım bıraktı.

Gardan avludan merdivenleri çıkarak geldi. "Majesteleri, kuledeki nöbetçi Tsuranilerin birliklerini düzene soktuğunu rapor ediyor."

O konuşurken Tsuraniler savaş çığlıklarını attılar ve ilerlemeye başladılar. Arutha kılıcını çekti ve mancınıklara ateş emrini verdi. Onları okçular izleyerek saldırganların üzerine ok yağdırdılar, ama Tsuraniler hâlâ gelmeye devam ediyordu.

Gece boyunca, parlak zırhlı yabancılar dalga dalga gelerek kendilerini Crydee Kalesi’nin batı duvarına attılar. Çoğu surun önünde ya da dibindeki alanda öldüler, ama birkaçı kale burçlarına çıkmayı başardı. Onlar da öldüler. Başkaları gelmeye devam etti.

Tsurani dalgası altı kez Crydee savunmasına çarpıp parçalanmıştı ve şimdi bir yedinci saldırıya hazırlanıyorlardı. Toprak ve kana bulanmış durumdaki Arutha dinlenmiş birliklerin sura yerleştirilmesini yönetti. Gardan doğuya doğru baktı. "Bir saldırıya daha direnebilirsek, şafak sökecek. O zaman biraz dinlenebiliriz," derken sesi yorgunluk doluydu.

"Direniriz," diye yanıt verdi Arutha, sesi kendi kulaklarına Gardan’ınki kadar yorgun gelmişti.

"Arutha?"

Arutha Roland ile Amos’un arkalarında başka bir adamla merdivenden çıktığını gördü. "Şimdi ne oldu?" diye sordu Prens.

Roland, "Diğer surlarda hiçbir etkinlik göremiyoruz, ama burada görmen gereken bir şey var," dedi.

Arutha öteki adamı tanıdı, kalenin Sıçan Avcısı Lewis’ti bu. Haşaratı kaleden uzak tutmak onun göreviydi. Elinde bir şeyi nazikçe tutuyordu.

Arutha ona yakından baktı: Ateşin ışığında hafifçe seğiren bir dağgelinciğiydi bu. "Majesteleri," dedi Lewis, sesi acı doluydu, "bu-"

Arutha sabırsızlıkla, "Ne be, adam?" dedi. Bir saldırı başlamak üzereyken, kaybolan bir evcil hayvanın yasını tutacak zamanı yoktu.

Lewis’in dağgelinciğini kaybetmekten dolayı hüznüne yenildiği bariz olduğundan, Roland konuştu. "Sıçan Avcısı’nın dağgelincikleri iki gün öncesine kadar dönmedi. Bu o günden sonra herhangi bir anda mutfağın arkasındaki kiler odasına sürünerek girmiş. Lewis onu birkaç dakika önce orada buldu."

Lewis boğuk bir sesle, "Hepsi de iyi eğitim almıştır, efendimiz. Eğer geri gelmedilerse, bunun nedeni bir şeyin dönmelerini engellemiş olmasıdır. Bu garibanın üzerine basılmış. Sırtı kırılmış. Geriye dönmek için saatlerce sürünmüş olmalı," dedi.

Arutha, "Bunun önemini anlayamadım," dedi.

Roland Prens’in koluna yapıştı. "Arutha, onları kalenin altındaki sıçan tünellerinde avlıyor."

Arutha birden anladı. Gardan’a dönüp, "Lağımcılar! Tsuraniler doğu duvarının altını kazıyor olmalı," dedi.

Gardan, "Bu batı duvarına yapılan aralıksız saldırıları da açıklar - bizi uzağa çekmek için," dedi.

Arutha, "Gardan, surların komutasını sen al. Amos, Roland, benimle gelin," dedi.

Arutha merdivenleri ve avluyu koşarak geçti. Bir grup askere bağırarak yanlarına kazma alıp onları izlemesini söyledi. Kalenin arkasındaki ufak avluya vardılar ve Arutha, "O tüneli bulup yıkmamız lazım," dedi.

Amos, "Surlarınız, duvar etekliğinde dışarı doğru meylediyor. Tünelleri, kirişlerini ateşe vererek yakıp çökertemeyeceklerini anlamış olmalılar. Kale arazisine ya da kale içine girmeye çalışıyor olacaklardır," dedi.

Roland telaşa kapılmıştı. "Carline! O ve diğer leydiler mahzenlerde."

Arutha, "Yanına biraz adam alıp mahzenlere git," dedi. Roland koşarak uzaklaştı. Arutha dizlerinin üzerine çöküp kulaklarını zemine dayadı. Diğerleri de onu izleyip aşağıdan gelen kazma sesleri için kulak kesildiler.

Carline Leydi Marna’nın yanında huzursuz bir halde oturuyordu. Şişman sadık mürebbiye mahzendeki diğer kadınların sağa sola koşuşturmasına ve kıpırdanmasına rağmen, göstermelik bir sükûnet içinde oyasını işlemeye devam ediyordu. Surlardaki savaşın kalenin kalın duvarları tarafından boğulan sesi onlara belli belirsiz, uzak yankılar olarak ulaşıyordu. Şimdiyse aynı derecede sinir bozucu olan bir sessizlik vardı.

"Ah! Kafesteki bir kuş gibi burada oturmak yok mu!" dedi Carline.

Leydi Marna’nın ters cevabı, "Surlar bir leydiye göre bir yer değil," oldu.

Carline ayağa kalktı. Odayı arşınlarken, "Sargıları bağlayıp su taşıyabilirim. Hepimiz yapabilir," dedi.

Sarayın diğer leydileri Prenses aklını yitirmiş gibi birbirlerine baktılar. Hiçbiri kendisini böyle bir çileye maruz bırakmayı tahayyül edemiyordu.

"Majesteleri, lütfen," dedi Leydi Marna, "sessizce beklemeniz gerekiyor. Savaş bittiğinde yapılacak çok şey olacak. Şimdi dinlenmeniz lazım."

Carline ters bir cevap verecekken durdu. Elini kaldırdı. "Bir şey duyuyor musunuz?"

Diğerleri hareket etmeyi bıraktılar ve hepsi de dinlediler. Yerden hafif bir vurma sesi geliyordu. Carline taş döşemenin üzerine eğildi. "Leydim, bu son derece yakışıksız," diye başladı Leydi Marna.

Carline elini otoriter bir tavırla sallayarak bu yakınmayı durdurdu. "Sessiz ol!" Kulağını taş döşemeye dayadı. "Bir şey var..."

Leydi Glynis ürperdi. "Muhtemelen sağa sola koşuşturan sıçanlardır. Aşağıda onlardan yüzlercesi var." Yüz ifadesinden bunun olabilecek her şeyden nahoş olduğunu düşündüğü anlaşılıyordu.

"Sessiz olun!" diye emretti Carline.

Yerden bir çatırtı geldi ve Carline ayağa fırladı. Zeminin taşlarında bir yarık belirirken kılıcı kınından çıktı. Bir iskarpela ucu taş döşemeyi yardı ve aniden ters dönen taş yukarı ve dışarı doğru itildi.

Yerde bir delik açılırken kadınlar çığlık attı. Şaşkın bir surat ışığa çıktı, sonra saçları tünelin toprağından kir pas içinde bir Tsurani, yukarı tırmanmaya çalıştı. Carline bir taraftan, "Dışarı çıkın! Muhafızları çağırın!" diye bağırırken kılıcını adamın gırtlağına sapladı.

Kadınların çoğu dehşet içinde oturdukları yerde kalakalmış, hareket etmeyi reddediyordu. Leydi Marna iri cüssesini oturmakta olduğu sıradan kaldırdı ve çığlık atmakta olan bir kasabalı kıza elinin tersiyle bir tokat attı. Kız bir an Leydi Marna’ya korkudan faltaşı gibi açılmış gözlerle baktı, sonra da merdivenlere doğru koştu. Bir işaret almışçasına, diğerleri de yardım çığlıkları atarak onu izlediler.

Carline Tsuraninin yavaşça geriye doğru düşüp yerdeki deliği tıkamasını izledi. Deliğin etrafında başka çatlaklar da belirdi ve eller taş döşemenin parçalarını sürekli olarak genişleyen girişten içeri çektiler. Leydi Marna merdivenlerin yolunu yarılamıştı ki, Carline’in yerinden ayrılmadığını gördü. "Prenses!" diye çığlık attı.

Başka bir adam sürünerek dışarı çıktı ve Carline ona ölümcül bir darbe indirdi. Derken ayağının altındaki taşlar çökerken gerilemek zorunda kaldı. Tsuraniler tünellerini geniş bir delikle tamamlamışlar, şimdi de girişi büyütüyorlar, sürü halinde dışarı çıkıp müdafaacılara sayıca avantaj sağlamak için taşları aşağı çekiyorlardı.

Bir adam yukarı çıkmaya çabalayarak Carline’i yana itti ve başka bir adamın yukarı doğru tırmanmasına izin verdi. Leydi Marna eski mıntıkasına koştu ve boştaki iri bir taş parçasını yerden alarak ikinci adamın miğfersiz kafasına indirdi. Adam geridekilerin üzerine düşerken tünelin ağzından homurtular ve kulağa tuhaf gelen sözcükler duyuldu.

Carline öteki adamı yere yıktı ve başka birinin suratına bir tekme indirdi. "Prenses!" diye haykırdı Leydi Marna. "Kaçmamız lazım!"

Carline yanıt vermedi. Ayaklarına daha sonra çevik bir hareketle dışarı sıçrayan bir Tsurani tarafından vurulan bir darbeyi savuşturdu. Carline kılıcını öne doğru sapladı ve adam geri çekildi. Başka bir tanesi sürünerek delikten çıktı ve Leydi Marna çığlık attı.

İlk adam sesi duyunca gayrı ihtiyari döndü ve Carline kılıcını adamın yan tarafına sapladı. İkinci adam Leydi Marna’ya vurmak üzere testere dişli bir kılıç çıkardı ve Carline ona doğru atlayarak kılıcının ucunu adamın boynuna sapladı. Adam titreyip yere düşerken kılıcı parmaklarından kurtuldu. Carline Leydi Marna’nın koluna yapıştı ve onu merdivene doğru fırlattı.

Tsuraniler delikten akın akın geliyordu ve Carline merdivenin dibinde arkasını döndü. Leydi Marna çok sevdiği Prensesinin arkasında durmuş, gitmek istemiyordu. Tsuraniler ihtiyatla yaklaştılar. Kız yoldaşlarından saygı ve dikkatlerini kazanacak kadarını öldürmüştü.

Peşinde koşan kale askerleriyle birlikte Roland Tsuranilerin arasına bodoslama dalarken kızın yanından aniden bir gövde geçti. Genç Toprak Beyi’nin Prenses’i kurtaracağım diye aklı çıkmıştı ve acele içinde üç Tsurani’yi yere devirdi. Tsuraniler arkası üstü düşerek, peşlerinde Roland’la birlikte deliğin içinde kayboldular.

Toprak Beyi gözden kaybolurken Carline, "Roland!" diye çığlık attı. Başka muhafızlar Prenses’in yanından sıçrayarak geçip hâlâ mahzende duran Tsuranilere saldırdılar ve başka muhafızlar da cesurca deliğin içine atladılar. Tünelden homurtular, çığlıklar, bağırtılar ve küfürler duyuldu.

Bir muhafız Carline’i kolundan tuttu ve sürükleyerek basamaklardan çıkarmaya başladı. Adamın kuvvetli kavrayışı yüzünden çaresiz, "Roland!" diye haykırarak onu izledi.

Crydee askerleri toprağı canla başla kazarken gayret homurtuları karanlık tüneli doldurdu. Arutha Tsuranilerin tünelini bulmuş ve yakınına bir kuyu açılmasını emretmişti. Şimdiyse Tsuranilerin yolunu surun yakınında kesmek için bir karşı tünel kazıyorlardı. Amos Arutha’nın Tsuranileri tüneli yıkmadan önce sura doğru sürerek kaleye girmelerini engellemeleri gerektiği yönündeki fikrine katılmıştı.

Bir kürek boşa çıktı ve adamlar Tsurani tüneline girmeye yetecek kadar toprak çıkarmak için deli gibi çalışmaya başladılar. Başlarının üzerindeki toprağın çökmesini engellemek için aceleyle tahtalar, uyduruk destekler yerleştirildi.

Crydeeli adamlar alçak tünele sükûn ettiler ve çılgınca, korkunç bir adam adama mücadeleye girdiler. Tsurani savaşçıları ve Roland’ın müfrezesi karanlıkta çaresiz bir yumruk yumruğa mücadelede kısılıp kalmıştı. Adamlar toprağın altındaki karanlıkta savaşıp ölüyordu. Dövüşler bu kadar kısıtlı bir alanda yapıldığından, çatışmaya bir düzen getirmeye imkân yoktu. Ters dönmüş bir meşale hafifçe titreyerek, az bir aydınlık veriyordu.

Arutha arkasındaki bir askere, "Daha fazla adam getir!" dedi.

Asker sütuna doğru dönerek, "Hemen, Majesteleri!" diye yanıt verdi.

Arutha Tsurani tüneline girdi. Yüksekliği sadece bir buçuk metre olduğundan, eğilerek hareket ediyordu. Üç adamın birbirine yakın yürümesine izin verecek genişlikteydi. Arutha acıyla inleyen yumuşak bir şeye bastı. Can çekişen adamın yanından geçerek, dövüşme seslerine doğru ilerledi.

En kötü kâbuslarından fırlamış gibi, geniş aralıklı meşalelerin belli belirsiz aydınlattığı bir sahneydi. Çok az mesafe olduğundan, herhangi bir noktada düşmanla en çok üç adam karşılaşabiliyordu. Arutha, "Bıçaklar!" diye bağırdı ve ince uzun kılıcını yere bıraktı. Kısıtlı alanda daha kısa silahlar daha etkili olacaktı.

Karanlıkta mücadele eden iki adamla karşılaştı ve birini kavradı. Elleri kitinli {11} zırhın üzerinde kapandı ve bıçağını adamın açıktaki boynuna sapladı. Artık cansız olan gövdeyi öteki adamın üzerinden alarak birkaç metre ötede, Crydee ile Tsurani askerlerinin göğüs göğüse olduğunu gördü. Tüneli küfürler ve haykırışlar dolduruyordu ve nemli toprağın kokusu kan ve dışkı kokusuna karışmıştı.

Arutha delice, körlemesine, bıçağını güç bela gördüğü düşmanlara savurarak savaştı. İlkel bilinci ona tünelden ve yukarıdan onu tehdit eden toprağın altından çıkmasını haykırırken kendi korkusu onu avucuna almakla tehdit ediyordu. Paniğini bastırdı ve lağımcılara yapılan hücuma önderlik etmeyi sürdürdü.

Tanıdık bir ses yanında homurdanıp küfretti ve Arutha Amos Trask’in yakında olduğunu anladı. "Bir dokuz metre daha, delikanlı!" diye bağırdı Amos.

Arutha tüm uzaklık mefhumunu kaybettiğinden adamın sözüne güvendi. Crydeeli adamlar ilerlemeye devam ettiler ve pek çoğu direnen Tsuranileri öldürürken can verdi. Zaman bulanık, savaş da loş bir görüntüler kurgusu oldu.

Amos aniden, "Saman!" diye bağırdı ve kuru saman yığınları öne geçirildi. "Meşaleler!" diye haykırdı ve yanan meşaleler öne iletildi. Samanı keresteden bir kafesin üzerine yığdı ve meşaleyi yığının üzerine sürdü. Alevler havaya doğru yükseldi ve, "Tüneli boşaltın!" diye bağırdı.

Savaş durdu. İster Crydeeli olsun, ister Tsurani her bir adam dönüp alevlerden kaçtı. Lağımcılar alevleri söndürecek bir yol olmadığı sürece tünelin kaybolduğunu biliyorlardı ve canlarını kurtarmak için kaçtılar.

Tüneli boğucu bir duman doldurdu ve adamlar sıkışık alanı boşaltırken öksürmeye başladılar. Arutha Amos’u izledi ve karşı tünelin dönemecini kaçırarak mahzene çıktılar. Kir ve kan içindeki muhafızlar mahzenin zeminine yığılmış, nefes nefese hava almaya çalışıyorlardı. Boğuk bir gümbürtü oldu ve bir çatırtıyla birlikte, delikten hava ve duman fışkırdı. Amos sırıttı, yüzü kirle yol yoldu. "Kirişler çöktü. Tünel kapandı."

Arutha hissiz bir şekilde ve dumandan hâlâ başı dönerek kafa salladı. Ona bir maşrapa su verildi ve kana kana içerek yanan boğazını rahatlattı.

Carline önünde belirdi. Yüzünde endişeyle, "İyi misin?" diye sordu. Etrafına bakındı. "Roland nerede?"

Arutha başını iki yana salladı. "Aşağısını görmek imkânsızdı. O da tünelde miydi?"

Carline alt dudağını ısırdı. Başıyla onaylarken mavi gözlerine yaşlar doldu. Arutha, "Tünelden çıkıp avluya gelmiş olabilir. Gel, bakalım," dedi.

Ayağa kalktı ve Amos ile Carline onun peşinden merdivenden çıktılar. Kaleden ayrıldılar ve bir asker onlara sura yapılan hücumun püskürtüldüğü haberini verdi. Arutha bu raporu aldı ve kazılmasını emrettiği bir kuyuya gelene kadar kalenin çevresinde yürümeye devam ettiler. Askerler çimenlerde yatıyor, öksürüp tükürerek ciğerlerini yakan dumandan arıtmaya çalışıyordu. Ateşten çıkan dumanlar kuyudan püskürmeye devam ederken havada yoğun ve kekre bir pus vardı. Bir gümbürtü daha duyuldu ve Arutha sesi çizmelerinin tabanında hissetti. Surun yanında, aşağıda tünelin çöktüğü yerde bir çöküntü oluşmuştu. Arutha, "Toprak Beyi Roland!" diye bağırdı.

Askerlerin biri, "Burada, Majesteleri," diye seslenerek cevap verdi.

Carline Arutha’nın yanından hızla geçti ve Roland’a Prens’ten önce ulaştı. Toprak Beyi yerde yatıyor, seslenerek yanıt veren asker onunla ilgileniyordu. Gözleri kapalı, benzi soluktu ve yan tarafından kan süzülüyordu. Asker, "Onu son birkaç metrede sürüklemek zorunda kaldım, Majesteleri. Ayaktaydı. Yarayı görene kadar dumandan sandım," dedi.

Carline Roland’ın başını kucağına alırken Arutha önce Roland’ın göğüslüğünün kayışlarını kesti, sonra da iç tuniğini yırttı. Bir an sonra Arutha geri çekilip topuklarının üzerine oturdu. "Yüzeyde bir yara. İyileşecek."

Carline usulca, "Ah, Roland," dedi.

Roland gözlerini açtı ve hafifçe gülümsedi. Sesi yorgun geliyordu, ama onu zorla neşeli çıkardı. "Bu ne? İnsan da öldüm, sanır."

Carline, "Seni kalpsiz canavar," dedi. Onu hafifçe sarstı, ama ona bakıp gülümserken elinden bırakmadı. "Böyle bir zamanda dolaplar çeviriyorsun!"

Roland kımıldamaya çalışınca acıyla yüzünü buruşturdu. "Aah, bu canımı acıtıyor." Carline elini omzuna koyarak hareket etmesini engelledi.

"Kımıldamaya çalışma. Yarayı sarmamız gerekiyor," dedi rahatlamayla karışık bir öfkeyle.

Roland başını Carline’in kucağına yaslayarak gülümsedi. "Babanın Dükalığının yarısını verseler dahi şurdan şuraya gitmem."

Carline ona kızgınlıkla baktı. "Kendini öyle düşmanın üzerine atarak ne yaptığını sanıyordun?"

Roland içtenlikle mahcup görünüyordu. "Aslına bakarsan, merdiveni inerken ayağım takıldı ve kendimi durduramadım."

Arutha ile Amos gülerken Carline yanağını Roland’ın alnına dayadı. "Sen bir yalancısın. Ve de seni seviyorum," dedi usulca.

Arutha ayağa kalktı ve Amos’u da peşine takarak Roland ile Carline’i baş başa bıraktı. Köşeye geldiklerinde sabık Tsurani kölesi Charles’ın yaralılara su taşıdığını gördüler. Arutha adamı durdurdu.

Charles omzunda iki kova suyun takılı olduğu bir sırıkla durdu. Birkaç ufak yaradan kan kaybediyordu ve çamura batmıştı. Arutha, "Sana ne oldu?" dedi.

Charles geniş bir gülümsemeyle, "İyi dövüş. Deliğe atlamak. Charles iyi savaşçı," dedi.

Sabık Tsurani kölesi solgundu ve orada dururken hafifçe sallanıyordu. Arutha konuşamadı, sonra adama işine devam etmesini işaret etti. Charles mutlu mesut seğirtti. Arutha Amos’a, "Buna ne diyorsun?" dedi.

Amos kıkırdadı. "Serseriler ve alçak heriflerle pek çok işim oldu, Majesteleri. Bu Tsuraniler hakkında az şey biliyorum, ama sanırım bu güvenilebilecek bir adam."

Arutha Charles’ın kendi yaralarına ve yorgunluğuna kulak asmadan diğer askerlere su dağıtışını izledi. "Emir almadan kuyuya atlamak öyle hafife alınacak bir şey değil. Longbow’un o adamı hizmetine alma teklifini dikkate almam gerekecek."

Yollarına devam ettiler; Arutha yaralıların bakımına nezaret ederken Amos’a da tünelin yıkılması işinin sorumluluğu verilmişti.

Şafak geldiğinde, avlu sakindi ve gece olağanın dışında bir şey olduğunu açığa veren sadece bir kuyunun doldurulduğu yerdeki taze toprak parçasıyla kaleden dış sura kadar uzanan uzun bir çöküntüydü.

Fannon sağ tarafına dikkat ederek surun üzerinde topallıyordu. Sırtındaki yara neredeyse iyileşmişti, ama hâlâ yardım almadan yürüyemiyordu. Diğerlerinin beklediği yere gelirlerken Kılıçustası’na Rahip Tully destek veriyordu.

Arutha Kılıçustası’na gülümsedi ve nazikçe diğer koluna girerek Tully’nin onu tutmasına yardım etti. Gardan, Amos Trask, Martin Longbow ve bir grup asker yakında duruyordu.

Surdakilere, "Bu nedir?" dedi Fannon; bu aksilik gösterisi surdakileri sevindirdi. "Aklınız o kadar kıt mı ki, yönetimi ele almak için beni yatağımdan çekip getirmeniz gerekiyor?"

Arutha denizi işaret etti. Ufukta deniz ve göğün mavisinin üzerinde onlarca ufak nokta görülüyor, sabah güneşini yansıtırken beyaz menevişler saçıyorlardı. "Carse ve Tulan’dan gelen filo güney sahillerine yaklaşıyor."

Uzaktaki, hareketli Tsurani kampını işaret etti. "Bugün onları buradan süreceğiz. Yarın bu saatlerde, bu bölgenin tamamını yabancılardan temizleyeceğiz. Onları doğudan taciz ederek dinlenmelerine imkân vermeyeceğiz. Bir kez daha güçlerini toplayıp yeniden gelmelerine kadar uzun zaman geçecek."

Fannon sessizce, "Haklı olduğuna güveniyorum, Arutha," dedi. Bir süre konuşmadan, durdu, sonra, "Senin komutan hakkında raporlar duydum, Arutha. İyi bir iş çıkardın. Babana ve Crydee’ye şeref verdin," dedi.

Kılıçustası’nın övgüsünden duygulanan Arutha işi şakaya vurmaya çalıştı, ama Fannon araya girdi. "Yo, gerekenin hepsini ve daha fazlasını yaptın. Sen haklıydın. Bu insanlar karşısında ihtiyatlı olmamalıyız. Savaşı onlara götürmeliyiz." İçini çekti. "Ben yaşlı bir adamım, Arutha. Ve emekli olup harbi gençlere bırakmamın zamanı geldi."

Tully alaycı bir ses çıkardı. "Sen yaşlı değilsin. Sen daha kundaktayken ben rahiptim."

Fannon diğerleriyle birlikte bu bariz yalana güldü ve Arutha, "Bilmen gerekir ki, eğer iyi bir iş yaptıysam, bu senin öğrettiklerin sayesindedir," dedi.

Tully Fannon’un dirseğini kavradı. "Yaşlı bir adam olmayabilirsin, ama hasta bir adamsın. Seni kaleye götüreceğim. Yeteri kadar başıboş dolandın. Birkaç hafta içinde eskisi gibi sağda solda gezinip herkese emirler yağdırmaya başlarsın."

Fannon hafifçe gülümsemeyi başardı ve Tully’nin onu merdivenlerden indirmesine izin verdi. O gittiğinde Gardan, "Kılıçustası haklı, Majesteleri. Babanıza gurur verdiniz," dedi.

Arutha yaklaşan gemileri izlerken keskin yüz hatları sessiz ve düşünceli bir ifadeye sabitlenmişti. Usulca, "İyi bir iş çıkardıysam, bu çoğu aramızda olmayan iyi adamların yardımıyla oldu," dedi. Derin bir nefes alıp devam etti, "Bu kuşatmaya direnmemizde büyük rolün oldu, Gardan, senin de öyle, Martin."

İki adam da gülümseyip teşekkür ettiler. "Ve sen, korsan." Arutha sırıttı. "Senin de büyük rolün oldu. Sana derinden borçluyuz."

Amos Trask mütevazı görünmeye çalıştı, ama başaramadı. "Eh, Majesteleri, sadece herkesinkiyle birlikte kendi postumu koruyordum." Sonra Arutha’nın sırıtışına karşılık verdi. "Harbi bir savaş oldu."

Arutha bir kez daha denize baktı. "Umalım da kısa zamanda harbi savaşlarla işimiz bitsin." Surlardan ayrıldı ve merdivenden inmeye başladı. "Saldırıya hazırlanma emrini verin."

Carline kalenin güney kulesinde durmuş, kolunu Roland’ın beline dolamıştı. Toprak Beyi yarası yüzünden solgun olması dışında dinçti. Prenses’e sıkıca sarılarak, "Filo geldiğine göre artık kuşatma bitecek," dedi.

"Tam bir kâbustu."

Roland başını indirip, mavi gözlerine bakarak gülümsedi. "Tamamen değil. Bazı telafiler olmadı değil."

Carline usulca, "Sen serserinin tekisin," deyip onu öptü. Ayrıldıklarında, "Sersemce cesaretin sempatimi kazanmak için bir manevradan ibaret miydi, merak ediyorum," dedi.

Roland yüzünü buruşturarak, "Leydi, yaralıyım," dedi.

Carline ona sarıldı. "Seni o kadar merak ettim ki, tünelde ölü mü yatıyorsun, bilemedim. Ben..." Bakışları kalenin üzerinde durdukları kulenin karşısındaki kuzey kulesine kayınca sustu. İkinci kattaki pencereyi, Pug’ın odasının penceresini görebiliyordu. Pug çalışırken sürekli duman üfleyen tuhaf, madeni baca, artık kulenin ne kadar boş olduğunu hatırlatmaya yarayan sessiz bir anıydı sadece.

Roland onun baktığı yere baktı. "Biliyorum," dedi. "Ben de onu özlüyorum. Tomas’ı da."

Carline içini çekti. "Bu o kadar uzun zaman önceymiş gibi geliyor ki, Roland. O zamanlar bir kız çocuğuydum, yaşam ve aşk hakkında bir kız çocuğu gibi düşünüyordum." Usulca, "Bazı sevgiler denizden esen rüzgârlar gibi gelirken diğerleri dostluk ve iyi yürekliliğin tohumlarından yavaşça büyür. Birisi bir zamanlar bana böyle demişti."

"Rahip Tully. Haklıydı." Carline’in belini sıktı. "Öyle de olsa, böyle de, hissettiğin sürece yaşıyorsundur."

Garnizonun askerlerinin yaklaşan sortiye hazırlanmasını izledi. "Bu savaşı bitirecek mi?"

"Yo, yeniden gelecekler. Bu savaş uzun sürmeye mahkûm."

Birlikte durarak, birbirlerinin varlığından teselli buldular.

Kanazawi Klanı Orduları’nın Erk Önderi, Mavi Çark Cemiyeti’nden, Shinzawaili Kasumi, kale surlarındaki düşmanı izliyordu.

Burçlarda yürüyen şekilleri hayal meyal seçebilse de, onları iyi tanıyordu. Hiçbirine isim koyamıyordu, ama her biri onun için kendi adamları kadar tanıdıktı. Komuta eden ince yapılı genç, iblis gibi savaşan, gerektiğinde dövüşe düzen getiren adam oradaydı. Duvarlara yapılan her hücumun karşısına sur gibi dikilen kara dev de onun pek uzağında olmayacaktı. Derken ormanın içinde hayalet gibi süzülebilen, Kasumi’nin askerlerini saflarından özgürce geçerek deliye döndüren, yeşil giysili de orada olacaktı. Kuşkusuz geniş omuzlu, kıvrık kılıcı ve manyakça sırıtışıyla gülen adam da yakınlardaydı. Kasumi sessizce onları, sadece birer barbar da olmalarına rağmen, cesur düşmanlar olarak selamladı.

Baş Hücum Önderi, Omechkel’li Chingari gelip Kasumi’nin yanında durdu. "Erk Önderi, barbar filosu yaklaşıyor. Adamlarını bir saat içinde karaya çıkaracaklar."

Kasumi elinde tuttuğu parşömene baktı. Şafakta geldiğinden beri on iki kez okunmuştu. Ona bir kez daha göz atarak alt tarafındaki nişanı, Babası, Shinzawai Lordu, Kamatsu’nun armasını inceledi. Şahsi kaderini sessizce kabullenen Kasumi, "Yürüyüşe geçme emrini verin. Kampı hemen toplayın ve savaşçıları derlemeye başlayın. Kelewan’a dönmemiz emredildi. Yol bulucuları önden gönderin," dedi.

Chingari’nin sesi öfkesini ele veriyordu. "Tünel yok edildikten sonra, böyle yumuşak başlılıkla mı çekileceğiz?"

"Utanacak bir şey yok, Chingari. Klanımız kendisini Savaş İttifakı’ndan çekti, Mavi Çark Cemiyeti’nin diğer klanları gibi. Savaş Cemiyeti bu istilada yeniden tek başına kaldı."

Chingari içini çekerek, "Fethe bir kez daha politika karışıyor. Böylesine iyi bir kaleyi almak muhteşem bir zafer olurdu," dedi.

Kasumi güldü. "Doğru." Kaledeki etkinlikleri izledi. "Bunlar bizim karşımıza çıkanların en iyileri. Onlardan şimdiden pek çok şey öğrendik. Kale surları duvar diplerinde genişleyerek lağımcıların onları yıkmasını engelliyor; bu yeni ve zekice bir şey. Ya bindikleri şu hayvanlar. Nasıl da hareket ediyorlar, yurdumun tundralarında koşuşturan Thûnlar gibi. Ne yapıp edip o hayvanlardan birkaç tane edineceğim. Evet, bu insanlar salt barbarlardan öte."

Bir an daha düşündükten sonra, "Keşif erlerimiz ve yol bulucularımız orman iblislerine karşı teyakkuzda olsun," dedi.

Chingari tükürdü. "Menfurlar yeniden büyük sayılarla kuzeye hareket ediyor. Yan tarafımıza barbarlar gibi saplanmış bir hançer onlar da."

Kasumi, "Bu dünya fethedildiğinde, bu yaratıklarla ilgilenmemiz gerekecek. Barbarlardan güçlü köleler çıkar. Bazıları soylarımıza sadakat yemini eden özgür vasallar olacak kadar değerli bile çıkabilir, ama bu menfurların soyunun tüketilmesi gerek," dedi. Kasumi bir an sessiz kaldıktan sonra, "Bırak barbarlar filolarından korkup kaçtığımızı düşünsün. Burası artık Savaş Cemiyeti’nde kalan klanların sorumluluğunda. Bırak Minwanabili Tasio düşünsün doğuya gidersem arkamdaki garnizon ne olur, diye. Kanazawiler kendilerini Yüce Meclis’te yeniden düzenleyene dek, bu savaşla işimiz bitmiştir. Yürüyüşün başlaması emrini ver," dedi.

Chingari kumandanını selamladıktan sonra gitti ve Kasumi babasından gelen mesajda üstü kapalı olarak söylenenleri düşündü. Mavi Çark Cemiyeti’ndeki tüm kuvvetlerin geri çekilmesinin Savaş Lordu ile cemiyeti için büyük bir dezavantaj oluşturacağını biliyordu. Böylesi bir manevranın etkileri, gelecek yıllarda İmparatorluk’un dört bir yanında hissedilecekti. Artık Savaş Lordu için fevkalade zaferler olmayacaktı, zira Kanazawi lordlarına ve Mavi Çark’ın diğer klanlarına sadık kuvvetlerin çekilmesiyle, diğer klanlar da tam teşekküllü bir saldırıya katılmadan önce iki kez düşünecekti. Yo, diye düşündü Kasumi; babası ve diğer lordların yaptığı bu manevra cesurca, ama tehlikeliydi. Bu savaş uzayacaktı artık. Savaş Lordu muhteşem bir fetihten mahrum kalmıştı; artık çok fazla toprağı tutan çok az adamı vardı ve fazlasıyla açılmış durumdaydı. Kendisine yeni müttefikler bulmadığı sürece, savaşı ilerletemezdi. Artık iki seçeneği kalmıştı yalnızca: Midkemia’dan çekilip Yüce Meclis’in önünde küçük düşme riskine girmek ya da oturup yurtta yeni bir politika değişikliği beklemek.

Mavi Çark’ın manevrası fevkaladeydi. Ama riski de büyüktü. Konsey’in Oyunu’ndaki gelecek manevra dizisi daha da tehlikeli olacaktı. Kendi kendisine, Ey babam, artık Büyük Oyun’a kendimizi sıkıca bağladık. Çok şeyi riske atıyoruz: ailemizi, klanımızı, şerefimizi, batta belki de İmparatorluk’un kendisini, dedi.

Parşömeni buruşturarak yakındaki bir mangala fırlattı ve ateşte tamamen kül olduğunda, risk düşüncesini bir yana bırakarak çadırına doğru yürümeye başladı.

ayrac 1. Kitabın Sonu ayrac

[1] Longbow: Büyük bir tür yay -Ç.N.-

[2] Vasal: Kişinin hizmetleri karşılığında kendisine toprak ve köylü (yurtluk) tahsis edilen kişi. -D.N.-

[3] Pruva veya baş : Bir deniz taşıtının gövdesinin ön kısmı. Taşıt hareket hâlinde iken en önde kalan kısımdır ve pupa -kıç-kavramının zıttıdır. -D.N.-

[4] Cıdavra: Geminin baş tarafından havaya doğru biraz kalkık olarak uzatılmış bulunan direk. -D.N.-

[5] Havsala: Zihnin bir şeyi anlama ve kavrama yetisi. -D.N.-

[6] Sufle vermek: Doğrusu -sufle etmek- olan, oyunculara, izleyicilere duyurmadan söyleyecekleri sözü veya cümleyi fısıldamak. -D.N.-

[7] Çavlan: Şelale -D.N.-

[8] Kobold: Almanya’da yeraltındaki değerli madenleri korumakla görevli olduğu sanılan cin. -Ç.N.-

[9] Nafta: Gazyağının hafif bir türü. -Ç N.-

[10] Anklav: Bir devletin toprakları ile çevrilmiş olan başka bir devlete ait toprak parçasıdır. Güney Afrika Cumhuriyeti topraklarıyla çevrili olan Lesotho böyle bir devlettir. -D.N.-

[11] Kitin: Böceklerin üzerinde bulunan koruyucu zırh, kabuk. -D.N.-

[12] Corps a Corps: -Göğüs Göğüse- anlamına gelen bir kalıp kelime. Orjinal çeviride düzeltilmeden kitaba geçirilmiş. -D.N.-