Stephen King - Buick 8

Kitaplar, uygarlığa yol gösteren ışıklardır.

UYARI:

www.kitapsevenler.com

Kitap sevenlerin yeni buluşma noktasından herkese merhabalar...

Cehaletin yenildiği, sevginin, iyiliğin ve bilginin paylaşıldığı yer olarak gördüğümüz sitemizdeki

tüm e-kitaplar, 5846 Sayılı Kanun'un ilgili maddesine

istinaden, engellilerin faydalanabilmeleri amacıyla

ekran okuyucu, ses sentezleyici program, konuşan "Braille Not Speak", kabartma ekran

vebenzeri yardımcı araçlara, uyumluolacak şekilde, "TXT","DOC" ve "HTML" gibi formatlarda, tarayıcı ve OCR (optik

karakter tanıma) yazılımı kullanılarak, sadece görmeengelliler için, hazırlanmaktadır. Tümüyle ücretsiz olan sitemizdeki

e-kitaplar, "Engelli-engelsiz elele"düşüncesiyle, hiçbir ticari amaç

gözetilmeksizin, tamamen gönüllülük

esasına dayalı olarak, engelli-engelsiz Yardımsever arkadaşlarımızın yoğun emeği sayesinde, görme engelli kitap sevenlerin

istifadesine sunulmaktadır. Bu e-kitaplar hiçbirşekilde ticari amaçla veya kanuna aykırı olarak kullanılamaz, kullandırılamaz.

Aksi kullanımdan doğabilecek tümyasalsorumluluklar kullanana aittir. Sitemizin amacı asla eser sahiplerine zarar vermek değildir.

www.kitapsevenler.com

web sitesinin amacıgörme engellilerin kitap okuma hak ve özgürlüğünü yüceltmek ve kitap okuma alışkanlığını pekiştirmektir.

Ben de bir görme engelli olarak kitap okumayı seviyorum. Sevginin olduğu gibi, bilginin de paylaşıldıkça

pekişeceğine inanıyorum.Tüm kitap dostlarına, görme engellilerin kitap okuyabilmeleri için gösterdikleri çabalardan ve

yaptıkları katkılardan ötürü teşekkür ediyorum.

Bilgi paylaşmakla çoğalır.

Yaşar MUTLU

İLGİLİ KANUN:

5846 Sayılı Kanun'un "altıncı Bölüm-Çeşitli Hükümler" bölümünde yeralan "EK

MADDE 11" : "ders

kitapları dahil, alenileşmiş veya yayımlanmış yazılı ilim ve edebiyat eserlerinin engelliler için üretilmiş bir nüshası yoksa hiçbir ticarî amaçgüdülmeksizin bir engellinin kullanımı için kendisi veya üçüncü bir kişi tek nüsha olarak

ya da engellilere yönelik hizmet veren eğitim kurumu, vakıf veya dernek gibi kuruluşlar tarafından ihtiyaç kadar kaset, CD, braill alfabesi ve benzeri formatlarda çoğaltılması veya ödünç verilmesi

bu Kanunda öngörülen izinler alınmadan gerçekleştirilebilir."Bu nüshalar hiçbir şekilde satılamaz, ticarete konu edilemez ve amacı dışında kullanılamaz ve kullandırılamaz.

Ayrıca bu nüshalar üzerinde hak sahipleri ile ilgili bilgilerin bulundurulması ve çoğaltım amacının belirtilmesi zorunludur."

bu e-kitap Görme engelliler için düzenlenmiştir.

Kitap taramak gerçekten incelik ve beceri isteyen, zahmet verici bir iştir. Ne mutlu ki, bir görme

engellinin, düzgün taranmış ve hazırlanmış bir e-kitabı okuyabilmesinden duyduğu sevinci paylaşabilmek

tüm zahmete değer. Sizler de bu mutluluğu paylaşabilmek için bir kitabınızı

tarayıp,

kitapsevenler@gmail.com

Adresine göndermeyi ve bu isimsiz kahramanlara katılmayı düşünebilirsiniz.

Bu Kitaplar size gelene kadar verilen emeğe ve kanunlara saygı göstererek lütfen bu açıklamaları silmeyiniz.

Siz de bir görme engelliye, okuyabileceği formatlarda, bir kitap armağan ediniz...

Teşekkürler.

Ne Mutlu Bilgi için, Bilgece yaşayanlara.

Tarayan Yaşar Mutlu

www.kitapsevenler.com

www.yasarmutlu.com

yasarmutlu@yasarmutlu.com

yasarmutlu@kitapsevenler.com

kitapsevenler@gmail.com

Stephen King - Buick 8

ALTIN KİTAPLAR

Eyalet polisinin Pennsylvania kırsalında l<-)7c>'dan beri gizlediği bir sır vardı. Uzun süre gizle-lenmedik şekilde çaktı...

STEPHEN

Buick 8 ölümcül sırlara karşı duyduğumuz tutkuvu. bilinme-

mizi, esrar perdesini aralama merak ve cesaretimizi dile getiren, soluk soluğa okuyacağınız

ALTIN KİTAPLAR

KİTABIN ORİJİNAL ADI

YayinHakiari

Baski

STEPHEN KING © .KESİM TELİF HAKLARI AJANSI ALTIN KİTAPLAR YAYINEVİ

VE TİCARET A.Ş.©

1. BASIM / HAZİRAN 2003 AKDENİZ YAYINCILIK AŞ. Matbaacılar Sitesi No: 83

Bağcılar - İstanbul

BU KİTABİN HER TÜRLÜ YAYİN HAKLARİ

FİKİR VE SANAT ESERLERİ YASASİ GEREĞİNCE

ALTIN KİTAPLAR YAYI NEVİ VE TİCARET AŞ.'YE AİTTİR

ISBN 975 - 21 - 0369 - 3

ALTIN KİTAPLAR YAYINEVİ

Celâl Ferdi Gökçay Sk. Nebioğlu. tşhanı

Cağaloğlu - İstanbul

Tel: 0.212.513 63 65 / 526 80 12 0.212.520 62 46/513 65 18

Faks: 0.212.526 80 11

http://www.altinkitaplar.com.tr info@altinkitaplar.com.tr ALTIN KİTAPLAR

STEPHEN KING

TURKÇESİ

Canan Kîm

Yazarın Yayınevimizden Çıkan Kitapları:

HAYVAN MEZARLIĞI

GÖZ

KUJO

KORKU AĞI

KUŞKU MEVSİMİ

ÇAĞRI

CHRISTINE

MAHŞER

«O»

SİS

TEPKİ

MEDYUM

SADİST

ŞEFFAF

CESET

AZRAİL KOŞUYOR

HAYALETİN GARİP HUYLARI

KARA KULE

HAYATI EMEN KARANLİK

GECE YARISINI 2 GEÇE

GECE YARISINI 4 GEÇE

RUHLAR DÜKKÂNI

OYUN

ÇORAK TOPRAKLAR

ÇILGINLIĞIN ÖTESİ

BÜYÜCÜ VE CAM KÜRE

KEMİK TORBASI

YEŞİL YOL

MAÇA KIZI

RÜYA AVCISI

KARA EV

KARANLIK ÖYKÜLER

Tarayan Yaşar Mutlu

www.kitapsevenler.com

www.yasarmutlu.com

e-postamız kitapsevenler@gmail.com

Surendra ve Geeta Patel için.

i

Buick 8

Şimdi: Sandy

Curt Wilcox'in oğlu, babasının ölümünün ardından merkezde çok, gerçekten çok vakit geçirmeye başladı ama kimse ona orada ne işi olduğunu sormadı veya ayak altından çekilmesini söylemedi. Ne yaptığını anlıyorduk: babasının anısına tutunmaya çalışıyordu. Polisler, yas tutanın psikolojisinden iyi anlar; çoğumuz bu konuda dilediğimizden fazla bilgiye sahibizdir.

O yıl, Ned Wilcox, Statler Lisesi'nde son sınıf öğrencisiydi. Futbol takımını

bırakmış, seçim zamanı geldiğinde Ekip D'yi seçmiş olmalıydı. O yaşta bir gencin cuma akşamlan maçlara çıkıp cumartesi geceleri partilere gitme seçeneğini bir kenara bırakıp ücret almadan ayak işleri yapmayı yeğlemesi biraz tuhaftı, ama yaptığı tam olarak buydu. Hiçbirimizin onunla yaptığı seçim üzerine konuştuğunu sanmıyorum, karanna saygı duyuyorduk. Maçları bir kenara bırakmanın zamanının geldiğine karar vermişti, hepsi buydu. Yetişkin erkekler böyle kararlara varmakta çoğunlukla zorlanır; Ned kendi kararını içki ya da bir paket sigara satın almasının hâlâ yasak olduğu bir yaşta verdi. Babası yaşasa onunla gurur duyardı. Bundan eminim.

7

Stephen King

Etrafta ne kadar çok vakit geçirdiği göz önüne alınırsa sanınm B B

arakası'ndakini görüp birine onun ne olduğunu ve orada ne aradığını sorması

kaçınılmazdı. Büyük ihtimalle de bana soracaktı, çünkü ben babasının en yakın dostuydum. En azından hâlâ bir polis olan dostlanndan en yakını. Sanınm içimde bir yerlerde, bunun gerçekleşmesini istiyordum. Eskilerin dediği gibi, ya iyileştir ya da öldür. Meraklı kediyi biraz olsun tatmin et.

Curtis Wilcox'in başına gelenler son derece basitti. Curt'ün de şahsen tanıdığı

ve altı yedi kez tutukladığı müzmin bir sarhoştu canını alan. Alkolik Bradley Roach kimsenin canına kastetmemişti; zaten sarhoşlann çoğu etmezdi. Ama elbette bunu bilmek, uyuşuk kıç-lanna sıkı bir tekme atma isteğinizi ortadan kaldırmaya yetmiyor.

Curtis, 2001 yılının sıcak bir temmuz gününün sonlanna doğru, Burger King ya da Taco Bell yemekten bıkmış olan şoförünün ev yemeği yeme umuduyla otobandan çıktığı büyük, on altı tekerlekli bir eyaletler arası tın kenara çektirmişti.

Curt, Pennsylvania 32. Karayolu ile Humboldt Yolu'nun kesiştiği yerdeki terk edilmiş Jenny benzin istasyonunun önündeki asfalta -bir başka deyişle lanet olası eski Buick Roadmaster'ın yıllar önce evrenin bu bölümünde ortaya çıktığı

yere- park etmişti. İsterseniz buna bir rastlantı diyebilirsiniz ama ben bir polisim ve rastlantılara inanmam. Benim inandığım, giderek uzayan ve narinleşen, sonunda da kötü şans ya da in-şanlann acımasızlığıyla ortadan kalkan olaylar zinciridir.

Ned'in babasının tın durdurmasının nedeni, altında sallanan lastik parçasıydı.

Yanma gittiğinde arka lastiklerin birinden sarktığını gördü. Birçok şoför eskiyen lastikleri kaplatıyordu. Dizel yakıt çok pahalı olduğu için buna neredeyse mecbur kalıyorlardı ve bazen lastik bu şekilde soyuluyordu. Eyaletler arası yollarda kopan lastik

8

Buick 8

parçalanna sık sık rastlamak mümkündü. Ya yolun ortasında yatıyor ya da dev siyah yılanlann derileri gibi yol kenanna savrulmuş oluyorlardı. Rocksburg ve Statler arasında uzanan, iyi durumda ama ihmal edilmiş 32. Karayolu gibi iki şeritli yollarda böyle bir tınn ardında yolculuk etmek çok tehlikeliydi.

Yeterince büyük bir lastik parçası, şanssız bir sürücünün aracının ön camını

rahatlıkla parçalayabilirdi. Parçalamasa bile sürücüyü gafil avlayarak şaşırtabilir ve hendeğe yuvarlanmasına, bir ağaca bindirmesine ya da aşarak on kilometre boyunca 32'ye paralel akan Redfern Deresi'ne düşmesine neden olabilirdi.

Curt devriye arabasının yanardöner ışığını açınca tır şoförü uslu bir çocuk gibi kenara çekti. Curt de arabayı onun arkasına çekti ve telsizle merkeze mevkiini bildirerek durma nedenini söyledi. Shirley'nin cevabını dinledikten sonra araçtan indi ve tıra doğru yürümeye başladı.

Eğer dosdoğru camdan sarkarak onu izleyen sürücüye doğru yürümüş olsaydı bugün hâlâ hayatta olabilirdi. Ama arka tekerlekten sarkan parçayı incelemek için durdu, hatta yerinden koparmayı deneyerek parçayı kuvvetlice çekti. Tır şoförü

tüm bunlan görmüştü ve daha sonra mahkemede ifade verirken hepsini anlattı.

Curt'ün bunu yapmak için durması, oğlunu Ekip D'ye getiren ve daha sonra bir parçası olmasını sağlayan zincirin sondan bir önceki halkasıydı. Son halka ise Bradley Roach'un, yolcu koltuğunun önünde, eski Buick Regal'inin (o Buick değil, başka bir Buick, evet, felaketlere ve aşklara üzerlerinden biraz süre geçtikten sonra baktığınızda her şeyin bir astrologun yıldız haritasındaymış gibi sıralanmış olduğunu görmek çok komik) tabanında duran biralardan birini daha almak için eğilmesiydi. Bir dakikadan daha kısa bir süre sonra Ned Wilcox ve kız kardeşleri babasız, Michelle Wilcox kocasız kaldı.

9

Stephen King

Curt'ün oğlu Ekip D'nin merkezinde sıkça görülmeye başladığında cenaze töreninin üzerinden pek fazla bir zaman geçmemişti. O sonbaharda üç-on bir vardiyasmdaydım (ara sıra kontrol için de uğruyordum, sorumlu pozisyonunda olunca merkezden uzak durmak kolay olmuyor) ve oraya vardığımda ilk gördüğüm kişi o oluyordu.

Arkadaşları lisenin arka tarafındaki Floyd B. Clouse Field sahasında top peşinde koşup eğlenirken Ned, yeşil san ceketi üzerinde, tek başına polis merkezinin avlusunda birikmiş yapraklan toplayarak yığınlar haline getirirdi. Beni görünce el sallar, ben de ona karşılık verirdim; sana da selam, evlat. Bazen arabamı

park ettikten sonra ön tarafa dolaşır, onunla çene çalardım. Bana kız kardeşlerinin son günlerde yaptıklan aptallıklar gibi havadan sudan şeyleri anlatır, birlikte gülerdik. Ama onlara gülerken bile kardeşlerine duyduğu sevgiyi gözlerinden okumak mümkündü. Bazen arka kapıdan içeri girip Shirley'ye durumun nasıl olduğunu sorardım. Shirley Pasternak olmasaydı batı Pennsylvania polis teşkilatı çökerdi, bundan emin olabilirsiniz.

Kış bastınnca Ned'i çoğunlukla polislerin şahsi araçlannı park ettikleri arka otoparkta, kar küreyicisini çalıştınrken görmeye başladık. O yörede yaşayan iki kardeş, Dadierler yüzünden yapılmıştı bu otopark. Ekip D'nin merkezi, Amish bölgesinde, Short Hills'in kıyısındadır ve güçlü bir fırtına çıktığında rüzgâr, tüm yığınlan tekrar otoparka taşır. Bu yığınlar bana dev kaburga kemikleri gibi görünür. Ama Ned için havanın nasıl olduğu fark etmezdi. Eksi on yedi derecede, rüzgâr tepelerden aşağı şiddetle eserken bile küreyici-deki kar tulumunu giyerek, yeşil san okul ceketi üzerinde, deri polis eldivenleri ellerinde, kayak maskesi yüzünde olduğu halde arka otoparkı temizliyor olurdu. Ona el sallardım.

Bana kısaca karşılık

10

Buick 8

verir, sonra tekrar karları küreme işine dönerdi. Bazen işi bittikten sonra bir fincan kahve veya sıcak çikolata içmek için içeri girerdi. Merkezdeki adamlar onunla ilgilenir, okulun nasıl gittiğini, ikizleri hizada tutup tutmadığını

(sanının ikizler 2001 yılında on yaşındaydı), annesinin bir şeye ihtiyacı olup olmadığını sorarlardı. Bir sorun yoksa ve kırtasiye işleri de birikmemişse onlara ben de katılırdım. Konuşmalann hiçbiri babası hakkında olmazdı, ama aynı

zamanda hepsi babası hakkında olurdu. Anladınız değil mi?

Aslında kuru yapraklan toplamak ve karlan küremek, Arky Arkanian'ın göreviydi.

Otoparkın bekçisi, Arky'ydi. Bununla birlikte o da bizden biri sayılırdı. İşine kanşıldığı için hiçbir kızgınlık göstermedi ya da Ned'i uzaklaştırmaya çalışmadı. Hatta çocuğun karlan küremesi üzerine dizlerinin üzerine çöküp Tann'ya şükrettiğinden eminim. Arky altmışına geldi ve futbol oynadığı günler artık çok geride kaldı. Tıpkı eksi on yedi derecede (hava rüzgârlıysa neredeyse eksi otuz) açık havada bir saat geçirebildiği günlerin geride kaldığı gibi.

Çocuk daha sonra Shirley ile, resmi unvanını söylemek gerekirse Polis İletişim Memuru Pasternak ile vakit geçirmeye başladı. Bahar aylan ilerledikçe Ned, Shirley'nin bölmesinde, STA (sağırlar için telefon aygıtı), telefonlar, Polis Mevki Tablosu (D-Haritası olarak da bilinir) ve bu küçük dünyadaki yüksek gerilimin odak noktası olan bilgisayann arasında daha çok görülmeye başladı.

Shirley ona telefonları gösterdi (en önemlisi, 911 hattının bağlı olduğu kırmızı

telefondu). İz sürme aygıtının haftada bir test edilmesi gerektiğini söyledi ve nasıl yapılacağını açıkladı, nöbet listesinin her gün kontrol edilmesi gerektiğini belirtti. Böylece o gün Statler, Lass-burg ve Pogus Kenti'nin yollarında kimlerin devriye gezdiğini, kimlerin mahkemede ve izinde olduğunu bilecekti.

11

Stephen King

"En büyük kâbusum, bir memuru kaybetmek ve kayıp olduğunu fark edememek,"

dediğini duydum bir gün Ned'e.

"Bu daha önce hiç gerçekleşti mi?" diye sordu Ned. "Bir memur... öylece kayboldu mu?"

"Bir kez," dedi Shirley. "Benim bu göreve gelmemden önce. Bak, Ned, senin için arama kodlarının bir listesini çıkardım. Artık bu kodlan kullanmak zorunda değiliz ama bütün polisler hâlâ kullanır. İletişim merkezini kontrol etmek istiyorsan bunlan bilmelisin."

Sonra görevin dört temel prensibini tekrarladı: mevkiiyi bil, olayın türünü bil, eğer varsa yaralann ne olduğunu bil, en yakın birimi bil. Yer, olay, yaralar, EYB; bu Shirley'nin parolasıydı.

Aklımdan şunlar geçti: Ondan sonra kontrolü Ned alacak. Shirley bunu istiyor.

Scranton'dan birinin gelmesi ve bu hallerini görmesi halinde işinden olabileceği ihtimali umurunda bile değil. Ned' in bu işi yapmasını istiyor.

Ve bir haftaya kalmadan onu PİM Pasternak'm masasında oturur görmeye başladık.

Önceleri sadece lavaboya gittiği zamanlarda oturuyordu. Shirley bir sigara veya bir kahve içmek için yerini ona bırakmaya başlayınca Ned'in bölmede oturduğu süre giderek

uzadı.

Bölmede yalnız oturduğunu gördüğümü ilk fark edişinde çocuk hemen ayağa fırladı

ve yüzünde, dağınık odasında, eli kız arkadaşının memesinin üzerindeyken annesi tarafından yakalanmış bir gencin şaşkınlık ve suçluluk dolu gülümsemesi belirdi.

Ona kısaca başımı salladım ve yoluma devam ettim. Bu konuda daha sonra hiç

düşünmedim. Shirley, Statler Ekip D'nin iletişim birimini haftada en fazla üç

kez tıraş olmak zorunda kalan, tüyü yeni bitmiş bir çocuğa emanet etmişti. O an devriyede olan en az bir düzine polis memuru vardı ama ben adımlanmı bile yavaşlatmamıştım. Hâlâ baba-12

Buick 8

sından bahsediyorduk, anlarsınız herhalde. Shirley, Arky, ben ve yirmi yıl boyunca Curtis Wilcox ile birlikte hizmet etmiş diğer memurlar. Her zaman ağzınızla konuşmazsınız. Bazen dile getirdiklerinizin hiçbir önemi olmaz. Bazen, belli etmeniz gerekir.

Bununla birlikte, görüş alanından çıktığımda durdum. Kıpırdamadan ayakta durup kulak kabarttım. Odanın karşısında, elinde bir fincan kahveyle duran Shirley Pasternak bana bakıyordu. Hemen yanında, mesaisi az önce bitmiş ve üniformasını

çıkanp sivillerini giymiş olan Phil Candleton vardı. O da gözünü dikmiş bana bakıyordu.

İletişim bölmesinde telsizden çıtırtılar yükseldi.-"Statler, burası 12," dedi bir ses. Telsizde sesleri farklı gelir ama her bir adamımı sesini duyar duymaz tanınm. Karşı taraftaki Eddie Jacubois'du.

"Burası Statler, dinliyorum," dedi Ned. Son derece sakindi. İşi yüzüne gözüne bulaştırmaktan korkuyorsa da sesinden kesinlikle belli olmuyordu.

"Statler, önümde bir Volkswagen Jetta var. Plakası 14-0-7-3-9 Foxtrot onu 99.

Karayolu'nda durdurdum. 10-28'e ihtiyacım var, tamam."

Shirley hızla odanın karşısına doğru yürümeye başladı. Telaştan kahvesinin bir kısmını dökmüştü. Onu dirseğinden tutarak durdurdum. Eddie Jacubois, şehirler arası yoldaydı ve Jetta'yı bir ihlalden dolayı durdurmuştu -akla ilk gelen ihlal, hız limitini aşmış olmasıydı- ve aracın sahibinin veya plaka numarasının arananlar listesinde olup olmadığını soruyordu. Bunu bilmek istiyordu çünkü

devriye arabasından inip Jetta'ya doğru yürüyecekti. Bilmek istiyordu çünkü her gün olduğu gibi o gün de dışan çıkarak kendini tehlikeye atıyordu. Jetta çalınmış olabilir miydi? Son altı ay içinde bir kazaya karışmış mıydı? Sahibi eşini taciz etmek suçuyla mahke-13

Stephen King

meye çıkmış mıydı? Birini vurmuş muydu? Kimseyi soymuş ya da birinin ırzına geçmiş miydi? Ödenmemiş park cezası bile olsa bir kusuru var mıydı?

Veri tabanında yer alıyorlarsa Eddie'nin bunlan bilmeye hakkı vardı. Ama aynı

zamanda ona, burası Statler, dinliyorum, diye geri dönenin neden bir liseli genç

olduğunu bilmeye de hakkı vardı. Karan Eddie'ye bıraktım. Shirley hangi cehennemde deseydi Shir-ley'nin kolunu bırakacaktım. Eddie devam etmeye karar verirse de çocuğun neler yapabileceğini, nasıl başa çıkacağını izleyecektim.

"Beklemede kal, Birim 12." Ned heyecandan soğuk terler döküyorsa da sesinin tonu hâlâ belli etmiyordu. Bilgisayar ekranına döndü ve Pennsylvania Eyalet Polisi'nin kullandığı arama motoru olan Uniscope'u tuşladı. Anahtar kelimeleri hızla ama hatasızca yazdı ve ENTER tuşuna bastı.

Sonraki bir dakikalık sessizlik boyunca Shirley ile yan yana, umutla bekledik.

Çocuğun donup kalmayacağını, sandalyeden aniden fırlayıp kapıya doğru koşmayacağını, en çok da, doğru kodu doğru yere gönderdiğini umuyorduk. Çok uzun bir dakika gibi gelmişti. Bir kuşun cıvıltısını ve çok uzaklardaki bir uçağın homurtusunu duyduğumu hatırlıyorum. Bazı insanların rastlantı demekte ısrar ettikleri olaylar zinciri hakkında düşünmek için yeteri kadar zaman vardı.

Ned'in babası, 32. Karayolu'nda öldüğünde bu zincirlerden biri koptu; bir başkası ise o an gözümüzün önünde oluşmaya başladı. Eddie Jacubois -korkanm asla memurlann en bıçkını olamadı- o gün Ned Wilcox'a bağlandı. Onun hemen ötesinde ise, bu yeni zincirin bir sonraki halkası olan Volkswagen Jetta vardı. Ve di-reksiyonundaki kişi. Her kimse. Sonra: "12, burası Statler." "12."

14

Buick 8

"Jetta, Pittsburgh'dan William Kirk Frady adına kayıtlı. Daha önce... şey...

bekle..."

Tek duraksaması bu oldu. Shirley'nin ona verdiği kartı aceleyle ararken çıkardığı telaşlı kâğıt seslerini duydum. Kartın üzerinde arama kodlan vardı.

Kartı buldu, baktı ve sabırsızlığını belirten bir homurtuyla bir kenara bıraktı.

Eddie, tüm bu süre boyunca yirmi kilometre batıda, devriye arabasının içinde sabırla bekledi. Belki o arada Amish'lerin iki tekerlekli at arabalanna ya da ön taraftaki pencerelerinden birinin perdesinin, içinde yaşayan Amish ailesinde evlilik çağında bir genç kız olduğunu anlatmak için eğri asıldığı bir çiftlik evine ya da Ohio'ya doğru uzanan puslu tepelere bakıyordu. Ama baktıklannın hiçbirini görmüyordu. O an Eddie'nin tek gördüğü -açık seçik bir şekilde-

önünde, yolun kenarındaki cepte park etmiş olan Jetta ve direksiyon ardında bir siluetten ibaret olan sürücü-süydü. Peki neydi bu sürücü? Zengin miydi? Fakir miydi? Dilenci miydi? Hırsız mıydı?

Sonunda Ned adamın ne olduğunu söyledi. "12, Frady daha önce üç kez AAK'dan yakalanmış, duyuyor musun?"

Jetta'nın sürücüsü sarhoşun tekiydi. Belki o an alkollü değildi ama hız yaptığı

düşünülürse sarhoş olma ihtimali yüksekti.

"Tamam, Statler." Kısa ve öz. "Şu an izinli mi?" Frady'nin sürücü ehliyetinin geçerli olup olmadığını soruyordu.

"Şey..." Ned telaşla mavi bilgisayar ekranındaki beyaz harflere baktı. Tam önünde evlat, göremiyor musun? Nefesimi tuttum.

Sonra: "Olumlu, 12, üç ay önce geri almış."

Nefesimi bıraktım. Yanımda duran Shirley'nin de nefesini verdiğini duydum. Bu, Eddie için de iyi bir haberdi. Frady o an yasadışı bir şey yapmıyordu, bu yüzden olay çıkarması daha düşük bir ihtimaldi. En azından genel beklenti buydu.

15

Stephen King

"12 araca yaklaşıyor," dedi Eddie. "Anlaşıldı mı?"

"Anlaşıldı, 12, beklemedeyim," diye cevap verdi Ned. Bir tıkırtı ve derin, titrek bir iç çekiş duydum. Harekete geçen Shirley'ye başımı salladım. Sonra elimi kaldırdım ve kaşımı sildim. Terden sı-nlsıklam olmasına pek şaşırmamıştım doğrusu.

"Nasıl gidiyor?" diye sordu Shirley. Sesi son derece sakin ve doğaldı. Az önce olanlardan bihaber gibi davranıyordu.

"Eddie Jacubois az önce bağlantı kurdu," dedi Ned. "10-27." Bu, santral kontrolü

demektir. Eyalet polisleri içinse on bağlantının dokuzunda, santrale bir ihlal için bilgi sorulması anlamına gelir. Ned'in sesi biraz titriyordu ama ne olmuştu yani? Artık heyecanım belli etmesinde bir sakınca yoktu. "99. Karayolu'nda bir Jetta'yı durdurmuş. Çaresine baktım."

"Nasıl yaptığını anlat," dedi Shirley. "Tüm yöntemlerin üzerinden geç. Her bir adımı anlat, Ned. Mümkün olduğunca çabuk ol."

Yoluma devam ettim. Phil Candleton, ofisimin kapısında beni durdurdu. Başını

iletişim bölmesine doğru salladı. "Çocuk nasıldı?"

"İyi idare etti," dedim ve yanından geçip ofisime girdim. Oturana dek bacaklanmın pelteye döndüğünü ve dizlerimin titrediğini fark etmemiştim.

Kız kardeşleri Joan ve Janet, tek yumurta ikizleriydi. Birbirlerine olduğu kadar ölen babalanna da benziyorlardı: Curtis'in mavi, hafifçe çekik gözleri, san saçlan, dolgun dudaklan onlarda da vardı (Curt'ün yıllığındaki resminin altında yazan lakabı, "Elvis"ti). Michelle'in oğlu da tıpkı babasına benziyordu. Bu benzerlik oldukça çarpıcıydı. Gözlerinin çevresine birkaç kınşıklık eklense, Ned, Curtis'in polis kuvvetlerine ilk katıldığı günkü halinin bir kopyası

olurdu.

Kardeşleri ve annesi için Ned vardı. Ned içinse biz.

16

Buick 8

Nisan ayında bir gün, yüzünde parlak bir gülümseme olduğu halde merkeze geldi.

Olduğundan daha genç, daha tatlı görünüyordu. O zaman, gerçekten gülümsediğimizde hepimizin daha genç ve daha tatlı göründüğünü düşündüğümü

hatırlıyorum; gerçekten mutlu olduğumuzda ortaya çıkan bu gülümsemeler, aptalca bir sosyal gösteri için yüzümüzde beliren yapmacık gülümsemelerden öylesine farklı ki. O gün üzerimdeki etkisi çok ferahlatıcı oldu, çünkü Ned pek fazla gülümsemezdi. Hele ki öyle parlak bir gülümsemeye çok nadir tanık oluyorduk.

Sanınm bunu o güne kadar hiç fark etmemiştim. Ned daima nazik, duyarlı ve kıvrak zekâlı bir genç olmuştu. Bir başka deyişle, etrafınızda olmasından zevk duyacağınız biriydi. Işıl ışıl parladığı o güne dek her zaman ne kadar ciddi ve ağırbaşlı olduğunu fark edememiştim.

Odanın ortasına geldiğinde tüm konuşmalar kesildi. Elinde bir kâğıt tutuyordu.

Tepesinde karmaşık görünümlü, altın rengi bir mühür vardı. "Pitt!" dedi kâğıdı

puan veren bir olimpiyat hakemi gibi iki eliyle tutup başının üzerine kaldırarak. "Pitt'e kabul edildim, millet! Ve bana bir burs da veriyorlar!

Neredeyse tam burs!'.'

Herkes alkışlamaya başladı. Shirley onu şap diye dudaklann-dan öpünce çocuk boynuna dek kızardı. O gün izinli oları ama bir olay için ifade vermesi gerektiğinden orada olan ve bu yüzden sürekli söylenen Huddie Royer neşeyle çıktı ve bir torba küçük L'il Debbie kekiyle geri döndü. Arky, anahtanm kullanarak meşrubat makinesini açtı ve bir parti verdik. Sadece yanm saat kadar sürdü ama güzel bir partiydi. Herkes Ned'in elini sıktı, Pitt'ten gelen kabul mektubu elden ele dolaşarak odayı turladı, (sanınm iki kez) evlerinde olan birkaç polis, sırf onunla konuşmak ve kutlamak için merkeze uğradı.

17

F:2

Stephen King

Sonra elbette gerçek dünya yüzünü gösterdi. Batı Pennsylva-nia'da hayat sessiz ve sakin olabilir, ama ölü gibi durgun olduğu kesinlikle söylenemez. Pogus Kenti'nde (orası bir şehirse ben de Arşidük Ferdinand'iyim) bir çiftlik evinde yangın çıkmıştı ve bir Amish arabası, 20. Karayolu'nda devrilmişti. Amish'ler, pek belli etmeseler de bu gibi durumlarda yardım edilmesinden memnun olurlar. O

olayda ata önemli bir şey olmamıştı, önemli olan da buydu. En kötü at arabası

kazalan, siyah giyen bu halkın gençlerinin cuma ve cumartesi geceleri ahınn arkasında içip sarhoş olduklannda meydana gelir. Bazen bir "dünya" insanına Iron City birası aldınyorlar, bazen de en azılı düşmanınıza bile içirmeyeceğiniz, ev yapımı, çok sert mısır içkilerini içiyorlar. Bunlar, bizim dünyamızın parçalan ve bu dünyayı genel anlamda severiz. Büyük, temiz çiftlikleri ve arkala-nnda turuncu üçgenler olan küçük, temiz arabalanyla Amish'ler de bu dünyaya dahil.

Ve bir de ofisimde daima ilgilenilmeyi bekleyen yığınla kırtasiye işi olur. Her yıl daha da beter oluyor. Neden bu pozisyona geçip sorumluluk almayı istediğimi artık bilemiyorum. Tony Schoon-dist önerdiğinde, Sorumlu Çavuş olmak için geçmem gereken sınava girdim, sanınm o zamanlar bir nedenim vardı ama bugünlerde onun ne olduğuna dair hiçbir fikrim yok.

Saat altı civannda bir sigara tüttürmek için arka tarafa çıktım. Orada, otoparka bakan bir bankımız var. Banka oturduğunuzda, önünüzde batıya has, hoş bir manzara uzanır. Ned Wilcox, elinde Pitt'ten gelen kabul mektubuyla, yanaklanndan yaşlar süzülerek bankta oturuyordu. Bana kaçamak bir bakış attıktan sonra başını

çevirdi ve avucunun içiyle gözlerini ovuşturdu.

Kolumu omzuna atmayı düşünerek yanına oturdum ama atmadım. Böyle bir şeyi yapmadan önce düşünürseniz yaptığınızda sah-18

Buick 8

te bir hareketmiş gibi hissedersiniz. Yani öyle olur sanınm. Hiç evlenmedim ve babalık üzerine zerre kadar bilgi sahibi olmadığımı söylemek yanlış olmaz. Bir sigara yaktım ve bir süre hiç konuşmadan içtim. "Önemli değil, Ned," dedim sonunda. Aklıma gelen tek söz buydu ve ne anlama geldiği konusunda hiçbir fikrim yoktu.

"Biliyorum," diye hemen cevap verdi boğuk sesle. Ağlama-maya çalışıyordu. "Hiç

değil."

Ne kadar incinmiş olduğu, sesinden anlaşılıyordu. Bir şey, onu midesinden yakalamıştı sanki.

Sigaramı içmeye devam ettim ve hiçbir şey söylemedim. Otoparkın uzak ucunda, belediyenin bıraktığı yol tuzu yığınının yanında ya yıkılması veya bakım yapılması gerekiyormuş gibi görünen eski, ahşap binalar vardı. Bunlar, eski Motor Pool binalanydı. Stat-ler Belediyesi, on yıl kadar önce gray derlerini, buldozerlerini ve asfalt silindirlerini yolun iki kilometre kadar ötesine, bir hapishaneye benzeyen yeni tuğla fabrikasına taşımıştı. Geride tek kalan, büyük bir tuz yığını (bu yığından azar azar alıp kullanıyoruz; bir zamanlar bir dağ

gibi yükseliyordu) ve birkaç köhne, ahşap binaydı. Bunlardan biri, B

Barakası'ydı. Kapının üzerindeki iri, siyah harfler -raylar üzerinde yukan kalkan geniş garaj kapılanndandı- solmuştu ama hâlâ okunuyordu. Ağlayan gencin yanında oturur, kolumu omzuna atmak ister, nasıl yapacağımı bilemezken o köhne binanın içinde duran Buick Roadmaster'ı mı düşünüyordum? Bilmiyorum. Sanınm bu mümkün ama her zaman her düşüncemizi bildiğimizi sanmıyorum. Freud birçok konuda pek çok şey biliyor olabilir ama bu konuda onun da fikir sahibi olmadığından eminim. Bilinçaltı hakkında pek bilgim yok ama beynimizde, tıpkı göğsümüzde olduğu gibi atan bir nabız olduğuna inanıyorum; çoğunlukla anlam veremediğimiz şekilsiz, lisansız ve genellikle önemli olan düşünceleri taşıyor.

19

Stephen King

Ned, elindeki mektubu salladı. "Bunu asıl göstermek istediğim kişi o. Ben küçükken Pitt'e gitmek isteyip paramız olmadığı için bu isteğini gerçekleştiremeyen o. Tann aşkına, oraya başvurmamın en büyük sebebi o."

Duraksadı, sonra duyulur duyulmaz bir sesle tekrar konuştu. "Başlanm böyle işe, Sandy." "Mektubu gösterdiğinde annen ne dedi?" Bu sorum üzerine güldü. Titrek, ama gerçek bir gülücüktü. "Konuşmadı. Bir yanşmada Bermuda seyahati kazanmış bir kadın gibi çığlıklar attı. Sonra ağladı." Ned bana döndü. Gözyaşlan kesilmişti ama gözleri şiş ve kızarıktı. O an, on sekiz yaşından çok daha küçük görünüyordu. O tatlı gülümsemesi bir anlığına tekrar belirdi. "Genel olarak çok mutlu olduğunu söyleyebilirim. Kızlar bile havalara uçtu. Sizin gibi. Shirley de beni öptü... Tannm, tüylerim diken diken oldu."

Bu hareketiyle Shirley'nin kendi tüylerini de diken diken etmiş olabileceğini düşünüp güldüm. Ned'den hoşlanıyordu, çocuk da oldukça yakışıklıydı, aklından başka türlü şeyler geçirmiş olabilirdi. Muhtemelen geçilmemişti, ama bunun imkânsız olduğu da söylenemezdi. Yirmi yıldır bekâr bir kadındı.

Ned'in gülümsemesi soldu. Kabul mektubunu tekrar salladı. "Mektubu posta kutusunda gördüğüm an kabul edildiğimi hissettim. Bir şekilde biliyordum. Ve birden onu yine fazlasıyla özlemeye başladım. Çok şiddetli bir özlemdi."

"Biliyorum," dedim ama bilmiyordum elbette. Babam hâlâ hayattaydı, yetmiş dört yaşında, sağlıklı ve zinde bir adamdı. Yetmiş yaşındaki annemin de ondan aşağı

kalır yanı yoktu.

Ned, tepelere doğru bakarak iç geçirdi. "Ölümü öylesine aptalca ki," dedi. "Eğer olursa, çocuklanma büyükbabalannın banka soygunculannı ya da belediye binasına bomba koymaya çalışan mi-20

Buick 8

lisleri engellemeye çalışırken kurşun yağmuru altında kalıp öldüğünü

söyleyemeyeceğim. Bunun gibi bir hikâye anlatamayacağım."

"Hayır," diye onayladım. "O tip bir şey değildi."

"Dikkatsizliği yüzünden olduğunu bile söyleyemeyeceğim. O sadece... bir sarhoş

çıkageldi ve öylece..."

Kann ağnlan çeken yaşlı bir adam gibi inleyerek eğildi ve bu kez kolumu omzuna attım. Ağlamamak için gösterdiği çaba çok dokunaklıydı. On sekiz yaşında bir çocuk, bir erkek olmaya uğraşıyordu.

"Ned, önemli değil."

Başım sertçe iki yana salladı. "Eğer bir Tann olsaydı, bunun bir sebebi olurdu,"

dedi. Yere bakıyordu. Elim hâlâ omzundaydı ve sırtının, az önce bir yanş

koşmuşçasma yükselip alçaldığını hissedebiliyordum. "Bir Tann olsaydı, bununla sonuçlanan bir olaylar zinciri olurdu. Ama yok. En azından ben göremiyorum."

"Ned, çocuklann olursa, onlara büyükbabalannın görev başında öldüğünü söyle.

Sonra onlan buraya getir ve diğerleriyle birlikte plakanın üzerinde olan ismini göster."

Beni duymuyor gibiydi. "Bir rüya görüyorum. Bir kâbus." Nasıl devam edeceğini düşünürcesine bir süre duraksadıktan sonra devam etti. "Her şeyin rüya olduğunu gördüğüm bir rüya. Ne demek istediğimi anlıyor musun?"

Başımı salladım.

"Ağlayarak uyanıyorum ve odamda olduğumu görüyorum. Hava günlük güneşlik. Kuşlar cıvıldıyor. Sabah saatleri. Aşağıdan gelen kahve kokusunu alabiliyorum ve o iyi.

Tannm sana şükürler olsun ki babam iyi, diye düşünüyorum. Konuştuğunu falan duymuyorum ama biliyorum işte. Sonra bir lastiğinin kaplamasının parçalanmış

olduğunu görüp uyarmak üzere kenara çektirdiği bir sarhoş

21

Stephen King

tarafından ezilmesinin çok saçma, ancak her şeyin gerçek gibi geldiği o aptalca rüyalarda karşımıza çıkabilecek bir olay olduğunu düşünüyorum... ve ayaklanmı

yatağın kenarından aşağı sarkıtıyorum... bazen ayak bileklerimin üzerine düşen güneş ışığını görüyorum... sıcaklığını bile hissediyorun?... ve sonra gerçekten uyanıyorum. Etrafım kapkaranlık oluyor. Ben yorganın altına gömülmüş olduğum halde üşüyorum ve tir tir titriyorum. Rüyanın bir rüya olduğunu bilerek öylece yatıyorum."

"Berbat bir şey," dedim küçükken aynı rüyanın bana özel bir türünü gördüğümü

hatırlayarak. Rüyam, köpeğimle ilgiliydi. Ned'e anlatmayı düşündüm ama sonra vazgeçtim. Yas yastır ama bir köpekle bir baba aynı değildir.

"Her gece görseydim bu kadar kötü olmazdı. Her gece görsey-dim sanırım uykudayken bile o kahve kokusunun gerçekte olmadığını, hatta sabahın henüz gelmediğini bilirdim. Ama rüyayı görmüyorum, görmüyorum, sonunda gördüğümdeyse yine kanıyorum. Kendimi öyle mutlu ve rahatlamış hissediyorum ki babam için hoş

bir şey yapmaya karar veriyorum, mesela doğum gününde ona istediği alet takımını

almayı...ve sonra uyanıyorum. Kendimi yine kanmış bir halde yatağımda titrer buluyorum." Muhtemelen babasının o sene kutlanmayan ve bir daha asla kutlanmayacak olan doğum gününün düşüncesiyle tekrar ağlamaya başladı.

"Kandmlmaktan nefret ediyorum. Bay Jones'un olanlan söylemek için tarih dersinde beni sınıftan çıkarması gibi ama daha kötü. Çünkü karanlıkta tek başıma uyanıyorum. Bay Greenville -okuldaki rehber öğretmen- zamanın tüm yaraları

iyileştireceğini söylüyor ama aradan neredeyse bir yıl geçmiş olmasına rağmen bu rüyayı hâlâ görüyorum."

Başımı salladım. Bir kasım günü, avcının biri tarafından vurulan ve onu bulduğumda vücudu beyaz göğün altında, kendi kanı

22

Buick 8

içinde katılaşmış olan Ten-Pound'u hatırlıyordum. Beyaz gökyüzü, o kışın karlı

geçeceğini belirtiyordu. Benim rüyamda, kan gölünün içinde yatan hep bir başka köpek oluyor ve ben de Ned'inkine benzer bir rahatlama hissediyordum. En azından uyanana kadar. Ten-Pound'u düşününce aklıma merkezin eski günlerdeki maskotu geldi. İsmi Mister Dillon'dı. Adını, James Arness'ın şerif rolünde olduğu diziden almıştı. İyi bir köpekti.

"O duyguyu bilirim, Ned."

"Sahi mi?" Umutla bana baktı.

"Evet. Ve giderek yok olduğunu söyleyebilirim. İnan bana, yok oluyor. Ama kaybettiğin, okuldan bir arkadaş ya da bir komşu değil, babandı. Önümüzdeki yıl bu zamanlarda hâlâ aynı rüyayı görüyor olabilirsin. Hatta on yıl sonra bile ara sıra görmen mümkün."

"Bu çok korkunç."

"Hayır," dedim. "Bu, hafıza."

"Bir neden olsaydı." Dürüst gözlerle bana bakıyordu. "Lanet olası bir sebep.

Anlayabiliyor musun?"

"Elbette."

"Sence bir neden var mı?"

Ona sebepler hakkında bir fikrim olmadığını ama zincirleri bildiğimi söylemeyi düşündüm; hiç yoktan ortaya çıkan halkalann nasıl birbirlerine eklendiğini, zincirlerin uzayarak nasıl dünyayı sardığını anlatmayı düşündüm. Bazen bir zinciri tutup onunla kendinizi karanlığın içine çekebilirsiniz. Ama sanınm çoğunlukla etrafımıza dolanıyorlar. Sadece sıkışıp kalırsanız şanslısınız demektir. Zincirle boğulmak da var.

Kendimi yine otoparkın diğer ucundaki B Barakası'na bakar buldum. Ona bakarken, içindeki karanlıkta duran şeye alışabildiy-sem, Ned Wilcox'm da babasız yaşamaya alışabileceğim düşün-23

Stephen King

düm. İnsanlar hemen hemen her şeye alışabilir. Sanınm hayatlan-mızın en iyi yönü

bu. Elbette aynı zamanda da en korkunç tarafı. "Sandy? Ne düşünüyorsun?"

"Yanlış insana sorduğunu düşünüyorum. Ben sadece çalışmayı, umut etmeyi ve AEG

için kenara para ayırmayı bilirim."

Sınttı. Ekip D'de, herkes AEG'den, anayasanın karmaşık bir bölümüymüş gibi büyük bir ciddiyetle bahsederdi. Aslında sadece "altın emeklilik günleri" anlamına geliyordu. Sanınm AEG'den ilk bahseden Huddie Royer'dı.

"Sivri akıllı bir savunma avukatı tarafından mahkemede madara edilmemek için delil zincirini korumayı da bilirim ama bunla-nn dışında ben de kafası kanşık Amerikalı erkeklerden biriyim sanınm."

"En azından dürüstsün," dedi.

Gerçekten öyle miydim? Yoksa sadece o kahrolası soruyu mu bekliyordum? O an kendimi tam anlamıyla dürüst hissettiğim söylenemezdi; derin sularda debelenen bir çocuğu izleyen, yüzme bilmeyen bir adam gibiydim. Ve gözüm bir kez daha B

Barakası'na takıldı, içerisi soğuk mu? diye sormuştu bu çocuğun babası bir zamanlar. İçerisi soğuk mu, yoksa bana mı öyle geliyor? Hayır, yanılmıyordu. "Ne düşünüyorsun, Sandy?"

"Söylemeye değecek bir şey değil," dedim. "Bu yaz ne yapacaksın?" "Hıı?"

"Bu yaz ne yapmayı planlıyorsun?" Benim Maine'de golf oynamayacağım veya Tahoe Gölü'nde tekneyle açılmayacağım kesindi ve burs olsun olmasın, Ned'in kazanacağı

her bir papele ihtiyacı olacaktı.

24

Buick 8

"Yine İlçe Parklan ve Eğlence Merkezi'nde çalışacağım sanınm," dedi hiç hevesli olmayan bir sesle. "Geçen yaz orada çalışmıştım. Şeye kadar... biliyorsun işte."

Babasının ölümüne kadar. Başımı salladım.

"Geçen hafta Tom McClannahan'dan bir mektup aldım, benim için bir yerin hazır olduğunu haber veriyor. Küçükler Ligi'ne koçluk yapmaktan bahsetmiş ama bu sadece yem. Zamanımın çoğunu geçen yılki gibi çiçek sulayıp kürek sallayarak geçireceğimden eminim. Bunlan yapmak benim için sorun değil, ellerimin kirlenmesine de aldırmam. Ama Tom..." Sözünü bitirmek yerine omuz silkti.

Ned'in ketum davranıp dile getirmediğinin ne olduğunu biliyordum. İki tür alkolik vardır; fazlasıyla acımasız olanlar, bir de diğer insanlann iyi niyetlerini akıllannı kaçıracak raddeye gelmelerine neden olacak kadar çok sömüren melek yüzlüler. Tom, acımasızlar sınıfındaydı. Kökleri ©n dokuzuncu yüzyıla değin uzanan önde gelen bir ailenin son mensubuydu. McClannahan ailesinden o güne dek bir senatör, iki Temsilciler Meclisi üyesi, yarım düzine Pennsylvania temsilcisi ve sayısız Statler İlçesi Belediye Meclisi üyesi çıkmıştı. Tom, zalim bir patrondu ve siyaset basamaklarında tırmanmaya hiç

hevesli değildi. Onun hoşuna giden, Ned gibi saygılı, sessiz iyi aile çocuklanna emirler vermek, karşılık vermeyeceklerini bilerek onlan itip kakmaktı. Ve elbette bunlan yapmaktan hiçbir zaman bıkmıyordu.

"O mektuba hemen cevap verme," dedim. "Daha önce bir görüşme yapmak istiyorum."

Merak edip soracağını sandım ama tek yaptığı başını sallamak oldu. Ona baktım.

Kabul mektubu kucağında duruyordu. Yüklü bir burs alıp okula kabul edilmek yerine ret mektubu almış gibi yıkılmış göründüğünü düşündüm.

25

Stephen King

Sonra tekrar düşündüm. Belki okul onu reddetmemişti ama ya hayatın kendisi?

Hayat onu reddetmemişti -Pitt'ten gelen mektup bunun bir kanıtıydı- ama o an öyleymiş gibi hissettiğinden emindim. Başannın neden bazen bizi başansızlık yaşadığımızda olduğundan daha kötü etkilediğini, yaşam enerjimizi niçin yok ettiğini bilmiyorum ama bunun doğruluğundan hiç şüphem yok. Ve unutmayın, daha sadece on sekiz yaşındaydı.

Tekrar başımı kaldırdım ve içinde ne olduğunu düşünerek otoparkın diğer ucundaki B B arakası'na baktım. Bunu hiçbirimiz bilmiyorduk.

Ertesi sabah, söylediğim görüşmeyi yapmak için bölge merkezimiz olan Butler'daki Albay Teague'i aradım. Durumu açıkladım ve o bir yeri ararken bekledim.

Muhtemelen daha üst rütbelerin üssü olan Scranton'ı aramıştı. Teague kısa bir süre sonra bana döndü ve iyi haberi verdi. Telefonu kapattıktan sonra formalite icabı Shirley ile konuştum. Babasını severdi ama çocuğa resmen bayılıyordu.

Ned o öğleden sonra okul çıkışı merkeze geldiğinde ona, yazı Tom McClannahan'in azarlannı ve şikâyetlerini dinlemek yerine iletişim kontrolünü öğrenerek (ve karşılığında bir ücret alarak) geçirmek isteyip istemediğini sordum. Bir an için çok şaşkın göründü... sanki şoka girmiş gibiydi. Sonra birden ağzı kulaklanna vardı. Bir an, bana sanlacağını sandım. Önceki akşam kolumu omzuna atma fikrim sadece düşüncede kalmamış, aynı zamanda fiiliyata da dökülmüş olsaydı muhtemelen sanlırdı. Bunun yerine ellerini yumruk yapıp yüzünün iki yanına kaldırdı ve

"Evetttt!" diye bağırdı.

"Shirley seni çırağı olarak yanına almayı kabul etti ve But-ler'dan da resmi onayı aldık. McClannahan için kürek sallamanın yerini tutmaz belki ama..."

26

Buick 8

Bu kez bana sarıldı, gülüyordu ve bu kucaklaşma doğrusu çok hoşuma gitti. Buna kolaylıkla alışabilirdim. Arkasını döndüğünde karşısında, iki yanında iki memurla -Huddie Royer ve George Stan-kowski- duran Shirley'yi buldu. Gri üniformalan içinde üçü de son derece ciddi duruyordu. Şapkalannı takmış olan Huddie ve Geor-ge'un boyu, neredeyse iki buçuk metreymiş gibi görünüyordu.

"Sakıncası yok mu?" diye sordu Ned, Shirley'ye. "Gerçekten?" "Sana bildiğim her şeyi öğreteceğim," dedi Shirley. "Yaa?" dedi Huddie. "Peki Ned ilk haftadan sonra ne yapacak?" Shirley ona bir dirsek attı; tam Baretta'sının kabzasının üstüne vurmuş, hedefine ulaşmıştı. Huddie, abartılı bir ahh! çekti ve sendeledi.

"Sana bir şey vereceğiz, evlat," dedi George. Sesi çok ciddiydi ve yüzünde hastane-civannda-doksanla-gidiyordun bakışı vardı. Bir eli arkasındaydı.

"Ne?" diye sordu Ned çok mutlu olmasına rağmen hafif sıkıntılıydı. Shirley, Huddie ve Ekip D'nin birkaç memuru daha Geor-ge'un arkasında kümelendi.

"Sakın bunu kaybedeyim deme," dedi Huddie. Onun da yüzünde son derece ciddi bir ifade vardı.

"Nedir, millet, ne?" Daha da huzursuzlanmıştı.

George arkasından küçük, beyaz bir kutu çıkardı. Kutuyu çocuğa uzattı. Ned önce kutuya, sonra etrafında toplanan polislere baktı ve kutuyu açtı. İçinde, üzerinde ÇAYLAK yazan plastik bir yıldız vardı.

"Ekip D'ye hoş geldin, Ned," dedi George. Yüzündeki ciddi ifadeyi korumak istediyse de başaramadı. Kıkırdamaya başladı. Bir süre sonra hepsi kahkahalarla gülüyor, Ned'in elini sıkmak için sıraya giriyordu.

27

Stephen King

"Aman ne komik," dedi Ned. "Gülmekten katılacaktım." Gü-lümsüyordu ama içimden bir ses, yine gözyaşlannın eşiğine geldiğini söylüyordu. Gözle görülür bir şey yoktu ama hissedilebiliyor-du. Sanınm Shirley Pesternak da bunu hissetti. Çocuk izin isteyip iletişim kabinine yöneldiğinde kendini toparlamak için yalnız kalmaya ihtiyaç duyduğunu tahmin ettim. Ya da bunun bir rüya olmadığına kendmi inandırabilmek için. Veya her ikisi de. Bazen, işler kötü gittiğinde umduğumuzun çok ötesinde bir destekle karşılaşınz. Bazen de ne kadar olsa yetmez.

O yaz Ned'in etrafta olması harikaydı. Herkes onu seviyordu ve o da aramızda olmaktan çok mutluydu. En çok da Shirley ile iletişim bölümünde geçirdiği saatlerde mutlu oluyordu. Orada geçirdiği vaktin bir kısmında kodlan öğreniyordu ama çoğunlukla doğru karşılıklar ve birden çok aramayı idare edebilmek üzerinde çalışıyordu. Kısa zamanda bu konuda oldukça başanlı da oldu. Haziran ayının sonlanna doğru bir akşam şiddetli kasırgalar batı Pennsylva-nia'yı boydan boya etkisi altına aldığında yollardaki birimlere ara-dıklan bilgiyi hemen iletiyor, parmaklan bilgisayann klavyesinin üzerinde adeta uçuyor, gerekli anlarda diğer ekiplerle bağlantı kuruyordu. Tannya şükür tornadolar yaşamadık ama şiddetli rüzgârlar, dolu ve yıldınmlardan payımıza düşeni fazlasıyla aldık.

Paniğe en fazla yaklaştığı an, birkaç gün sonra, bir adamın aniden aklını kaçınp İsa Penis hakkında bir şeyler bağırarak Statler İlçesi sulh hakimi önünde elbiselerini çıkararak etrafta çılgınca koşması sırasındaydı. İsa Penis, adamın dediği buydu; raporun bir yerinde yazıyor. Dört ayn memur merkezle bağlantı

kurdu, bir ikisi olay mahallindeydi, diğerleriyse son hızla oraya gidiyordu. Ned çaresizce tüm bunlarla nasıl başa çıkacağını düşünürken Butler'dan 28

Buick 8

bir polis merkezi arayıp 99. Karayolu'nda olduğunu, aşın hız yapan birinin peşinde... çat! Bağlantı kesildi. Ned, adamın arabayı devirdiğini tahmin etti ve tahmininde yanılmadı (Butler'dan bir çaylak olan memur kazayı sıynksız atlattı

ama aracı mahvolmuş ve peşine düştüğü araç da paçayı sıyırmıştı). Ned, aniden kor haline gelmişler gibi bilgisayann, telefonlann ve mikrofonun başından kalkıp gerilerken Shirley'ye seslendi. Shirley hiç gecikmeden bölmedeki yerine geçti ama oturmadan önce Ned'e sanlıp yanağına bir öpücük kondurmayı ihmal etmedi.

Kimse ölmedi, yaralanan bile olmadı ve Bay İsa Penis gözlem için Statler Memorial Hastanesi'ne sevk edildi. Ned'i çuvallarken gördüğüm tek an oydu ama etkisini üzerinden çok çabuk attı. Ve yaşadıklanndan ders çıkardı.

Genel olarak çok etkilenmiştim.

Shirley de ona bildiklerini öğretmeye bayılıyordu. Bu pek şaşırtıcı değildi zira daha önce bu işi resmi izin olmaksızın, işini tehlikeye atarak yapıyordu zaten.

Ned'in polis kuvvetlerinde bir kariyer yapmaya niyeti olmadığını, bunu ima edecek en ufak bir harekette bulunmadığını biliyordu; hepimiz biliyorduk. Ama Shirley için fark etmiyordu. Ve Ned de etrafımızda olmaktan hoşlanıyordu. Bunun da farkındaydık. Stresten ve gerilimden hoşlanıyor, adeta bu duygularla besleniyordu. Bir kez paniklemişti, evet, ama ben de onu etrafta görmekten mutluluk duyuyordum. Bunun onun için basit bir bilgisayar oyunu olmadığını

bilmek güzeldi. Yaptığı işi ciddiye alıyordu. Pitt'te her şey yolunda gitmezdi belki, kim bilir? Daha şimdiden Shirley'den önceki iletişim sorumlusu memur Matt Babic-ki'den iyiydi.

Temmuzun ilk günlerinden birinde -yanılmıyorsam babasının ölümünden bir yıl kadar sonra- Ned gelip bana B Barakası'nı sordu.

29

Stephen King

Ofisimin hemen hemen her zaman açık bıraktığım kapısına vurulduğunu duyup başımı

kaldırdım ve kolsuz bir tişörtle yıpranmış blucin giymiş Ned'in eşikte durduğunu gördüm. Arka ceplerinin her birinden birer toz bezi sarkıyordu. Ne hakkında olduğunu o an anladım. Belki sebebi toz bezleriydi, belki de gözlerindeki bakış.

"Bugün izinli olduğunu sanıyordum, Ned," dedim ayağa kalkarken.

"Öyle," dedi omuzlannı silkerek. "Yapmak istediğim ufak tefek işler vardı. Bir de... şey... bir sigara içmek için çıktığında sana bir şey sormak istiyorum."

Sesinin tonuna bakılırsa oldukça heyecanlıydı.

"Şu an bunun için çok uygun," dedim ayağa kalkarken.

"Emin misin? Yani, eğer işin varsa..."

"İşim yok," dedim olmasına rağmen. "Haydi gidelim."

Short Hills Amish bölgesinde her zamankine benzer bir yaz ortası günüydü: hava kapalı ve sıcaktı. Sıcaklık, ufku bulanıklaştı-ran ve ülkenin bana genellikle büyük ve cömert görünen bölümünün sararmış eski bir fotoğraf gibi küçük ve solgun görünmesine neden olan şurubumsu nem yüzünden çok daha boğucuydu. Batıda, odaklanmamış bir gökgürültüsünün boğuk homurtusu duyuldu. Karanlık çöktükten sonra yeni bir fırtına patlayabilirdi -haziran ortasından beri haftanın üç günü

fırtınalı geçiyordu- ama o an için sadece klimalı ortamdan çıkar çıkmaz alnımızda boncuk boncuk terlerin belirmesine neden olan ısı ve nem hissediliyordu.

B Barakası'nın önünde iki plastik kova vardı; biri deterjanlı su, diğeri durulama suyuyla doluydu. Birinin içinde, uzun saplı bir sünger duruyordu.

Curt'ün oğlu çok çalışkan bir gençti. Sigara içtiğimiz bankta bu kez Phil Candleton oturuyordu. Yanından geçip

30

Buick 8

otoparkın diğer ucuna doğru yürüdüğümüzde bana anlamlı bir bakış fırlattı.

"Barakalann camlanm siliyordum," diyordu Ned. "İşimi bitirdiğimde kovalan dökmek için şuraya gittim." B ve C barakalan arasındaki, üzerinde paslı bir pulluk, birkaç eski traktör lastiği ve pek çok yabani ot bulunan arazi parçasını işaret ediyordu. "Sonra suyu dökmeden önce barakalann pencerelerini son bir kez kısaca silmeye karar verdim. C Barakası'nın camlan leş gibiydi ama B'nin camlan oldukça temizdi."

Bu beni hiç şaşırtmadı. B Barakası'nın ön tarafında sıralanan küçük pencerelerinden, Jackie O'Hara'dan Eddie Jacubois'a kadar iki (hatta belki üç) nesil polis bakmıştı. Koskoca adamlann, bir korku gösterisi izleyen küçük çocuklar gibi o raylı kapılann önüne dizildiğini hatırlayabiliyordum. Ondan önceki iletişim memuru Matt Babicki gibi Shirley de içeri bakmak için sırada beklemişti; yaklaşın, canlanm, gelin ve canlı timsahı görün. Dişlerine iyice bakın, nasıl da parladıklannı görün.

Ned'in babası bir keresinde beline bir ip bağlanmış halde içeri girmişti. Ben de içeri girmiştim. Elbette Huddie ve eski Sorumlu Çavuş Tony Schoondist de.

Soyadını hiç kimsenin doğru düzgün telaffuz edemediği (Shane-dinks) Tony, Ned resmen merkezde çalışmaya başladığı sırada dört yıldır özel bir bakım merkezinde yaşıyordu. B Barakası'nda aramızdan pek çok kişi bulunmuştu. İstediğimizden değil, ara sıra mecbur kaldığımızdan. Curtis Wilcox ve Tony Schoondist uzman olmuşlardı ve dışandan okunacak kadar büyük rakam-lan olan yuvarlak termometreyi içeri Curt asmıştı. Görebilmek için tek yapmanız gereken, yüzünüzü barakanın raylı kapısı boyunca uzanan, bir metre altmış santim yüksekliğindeki pencerelerden biri-31

Stephen King

ne dayamak ve yansımayı önlemek için ellerinizle başınızın iki yanını

perdelemekti. Curt'ün oğlu ortaya çıkmadan önce bu pencereler sadece bu şekilde temizleniyordu; canlı timsahı görmek için gelenlerin cama dayadıkları alırdan ve elleri sayesinde nispeten temiz kalıyorlardı. Tam olarak söylemek gerekirse görmeye geldikleri, neredeyse tıpatıp 8-silindirli bir Buick gibi görünen, üzeri örtülü bir şeydi. Örtülüydü çünkü üzerine, bir cesedin üzerine örtülen çarşaf gibi bir branda atmıştık. Bazen branda kayardı. Bunun için hiçbir sebep yoktu ama yine de branda kayardı. Altında bir ceset de yoktu.

"Şuna bak!" dedi Ned oraya vardığımızda. Sesi küçük bir çocuk gibi heves ve heyecan yüklüydü. "Eski ama çok bakımlı bir araba, değil mi? Babamın Bel Air'inden bile daha iyi durumda! Havalandırma deliklerine ve öndeki ızgarasına bakılırsa bu bir Buick. Ellilerin ortalanndan olmalı, değil mi?"

Aslında Tony Schoondist, Curt Wilcox ve Ennis Rafferty'ye bakılırsa '54 modeldi.

Bir tür '54. İşin gerçeği, aslında '1954 model değildi. Bir Buick de değildi.

Hatta bir araba bile değildi. Harcanmış gençlik günlerimde söylediğimiz gibi, bambaşka bir şeydi o.

Bu arada Ned konuşmaya devam ediyor, heyecanla neredeyse saçmalıyordu.

"Ama mükemmel bir durumda olduğu buradan bakınca bile anlaşılıyor. Çok tuhaftı, Sandy! İçeri baktığımda önce ilk gördüğüm, şekilsiz bir yığındı. Branda üzerindeydi. Camlan yıkamaya başladım..." Batı Pennsylvania aksanı iyice belirginleşmişti, "...sonra bir ses duydum, aslında iki sesti, önce bir kayma sesi, sonrada düşme sesi. Ben camlan yıkarken arabanın üzerindeki branda kayıp yere düştü! Sanki onu görmemi istiyordu ya da öyle bir şey! Buna tuhaf denmez de ne denir?"

32

Buick 8

"Gerçekten de oldukça tuhaf," dedim. Alnımı cama dayadım (daha önce pek çok kez yaptığım gibi) ve görüşü zorlaştıracak yansımayı önlemek için ellerimi yüzümün iki yanına siper ettim. Evet, çocuğun dediği gibi çok bakımlı, eski bir Buick gibi görünüyordu gerçekten. Ellili yıllara özgü özel Buick ızgarası, krom bir timsahın ağzına benziyordu. Beyaz yanaklı lastikleri vardı. Sen, bebek, derdik eskiden, okul için fazla havalısın. B Barakası 'nın loşluğunda rengi siyah gibi görünüyordu. Aslında gece mavişiydi.

Buick 1954 model, gece mavisi bir Buick Roadmaster -Schoondist kontrol etmişti-gibi görünmesine rağmen tam olarak o modelden bir örnek değildi. Boyası mat değildi ve minik parçacıklardan oluşuyormuş gibiydi.

İçerisi deprem bölgesi, derdi Curtis Wilcox.

İrkilerek pencereden çekildim. Yaklaşık bir yıl önce ölmüştü ama dosdoğru sol kulağıma konuşmuştu. Ya da başka bir şeyin sesini duymuştum.

"Ne oldu?" diye sordu Ned. "Hayalet görmüş gibisin."

Bir hayaleti duydum, diyecektim az kalsın. "Hiç," dedim onun yerine.

"Emin misin? İrkildiğini gördüm."

"Şeytan yokladı sanırım. Bir şeyim yok."

"Şu arabanın hikâyesini anlatsana? Kime ait?"

Ne soruydu ama. "Bilmiyorum," dedim.

"Peki niye öyle karanlıkta yatıyor? Tannm, benim böyle güzel bir arabam olsaydı

-bir antika!- köhne bir barakada, karanlıkta öylece durmasına kesinlikle izin vermezdim." Sonra aklına bir fikir geldi. "Yoksa bir suçluya mı ait? Delil olarak mı tutuluyor?"

"İstersen rehin diyebilirsin. Hizmet bedeli olarak tutuluyor." En azından bizim söylediğimiz buydu. Kuvvetli bir sebep sayılmaz-33

F:3

Stephen King

di, ama bir keresinde Curtis'in de dediği gibi, şapkanızı asmak için tek bir çivi gerekirdi.

"Ne hizmeti?"

"Yedi dolarlık benzin." Benzini kimin doldurduğunu ona söy-leyemedim.

"Yedi dolar mı? Hepsi bu mu?"

"Şey," dedim. "Şapkanı asmak için bir çivi yeter."

Kafası karışmış bir halde bana baktı. Hiçbir şey söylemeden bakışlanna karşılık verdim.

"İçeri girebilir miyiz?" diye sordu sonunda. "Daha yakından bakabilir miyim?"

Alnımı tekrar cama dayadım ve dolunay gibi yusyuvarlak olan termometrenin işaret ettiği ısıya baktım. Termometreyi Tony Scho-ondist, Statler'daki Tru-Value'dan almış, parasını Ekip D'nin bütçesinden değil, kendi cebinden vermişti. Ned'in babası da kirişin üzerine asmıştı. Tıpkı çiviye asılan bir şapka gibi.

Bulunduğum yerde ısı en az otuz dereceyken ve herkesin hemfikir olacağı gibi havalandırması kötü barakalarda bu sıcaklığın çok daha fazla olması beklenirken termometrenin büyük, kırmızı gösterge çubuğu, 12 dereceyi gösteriyordu. "Şimdi olmaz," dedim.

"Neden?" Sonra kabalık ettiğini, hatta saygısızca davrandığını fark etmiş gibi sordu: "Ne sakıncası var?" "Şu an içersi güvenli değil."

Birkaç saniye boyunca dikkatle yüzüme baktı. Bu süre içinde yüzündeki ilgi ve merak yavaş yavaş kayboldu ve tekrar merkeze gelmeye başlayalı beri sıkça gördüğüm, aslına Pitt'ten gelen kabul mektubunu aldığı gün tanık olduğum ağırbaşlı çocuk haline geldi. Yanaklanndan yaşlar süzülerek bankta oturan, tarihteki sevdiğini

34

Buick 8

aniden kaybetmiş her çocuk gibi sorular soran, çaresiz çocuk: bunlar neden oluyor, niçin benim başıma geldi, bir sebebi var mı yoksa hayat, çılgınca dönen bir ruletten mi ibaret? Bir anlamı varsa ben bu konuda ne yapmalıyım? Bir anlamı

yoksa buna nasıl dayanacağım? "Bunun babamla bir ilgisi var mı?" diye sordu.

"İçerdeki babamın arabası mıydı?"

Sezgileri ürkütücüydü. Hayır, babasının arabası değildi... gerçek bir araba bile değilken nasıl ona ait olabilirdi? Ama evet, babasının arabasıydı. Ve benim...

Huddie Royer'm... Tony Schoon-dist'in... Ennis Rafferty'nin. Belki en çok Ennis'indi. Hiçbirimizin olamayacağı kadar Ennis'indi. Hiçbirimizin istemeyeceği kadar. Ned, arabanın kime ait olduğunu sormuştu ve sanırım en doğru cevap, Pennsylvania Eyalet Polisi'ne bağlı Ekip D'ye ait olduğuydu. B Barakası'nda ne olduğunu bilen, gelmiş geçmiş tüm polislere aitti. Ama gözetimimiz altında olduğu onca yıl düşünüldüğünde, Bu-ick'in, Tony'nin ve Ned'in babasının özel mülkü haline geldiği bir gerçekti. Onlar birer Roadmaster alimi, birer uzmandı.

"Tam olarak babanın sayılmaz," dedim, duraksamamın fazla uzun sürdüğünü bilerek.

"Ama hakkında bilgisi vardı."

"Bilinecek ne var? Annem de biliyor muydu?"

"Bugünlerde bizden başka kimse bilmiyor."

"Ekip D'yi kastediyorsun sanırım."

"Evet ve öyle de kalacak." Elimde, ne zaman yaktığımı hatırlamadığım bir sigara vardı. İzmariti yere attım ve ayağımla ezdim. "Bu sadece bizi ilgilendirir."

Derin bir nefes aldım.

"Ama gerçekten bilmek istiyorsan sana anlatırım. Artık sen de bizden birisin...

en azından hükümet işlerine daha yakınsın." Baba-

35

Stephen King

sı da bu tip şeyler söylerdi, çok sık duyulan sözler insanın konuşmasında yer ediyor. "İstersen içeri girip yakından bakabilirsin bile." "Ne zaman?" "Sıcaklık artınca."

"Anlayamıyorum. İçerdeki ısının ne önemi var?" "Bugün mesaim üçte bitiyor,"

dedim ve bankı işaret ettim. "Yağmur yağmazsa beni orada bekle. Yağarsa üst kata çıkanz veya kamın aç olursa Country Way Diner'a gideriz. Sanınm baban da bilmeni isterdi."

Bu doğru muydu? Aslında hiçbir fikrim yoktu. Bununla birlikte ona anlatma dürtümün şiddeti, bunun bir önsezi, hatta başka bir boyuttan gelme doğrudan bir emir olduğunu düşünmeme yetecek kadar fazlaydı. Dindar bir adam değilim ama bu tür şeylere inanı-nm. Ve bir de eskilerin söylediklerini hatırladım; ya iyileştir ya öldür, şu meraklı kediyi biraz olsun tatmin et.

Bilmek insanı gerçekten tatmin eder mi? Kendi tecrübelerime dayanarak bunun çok nadir olduğunu söyleyebilirim. Ama Ned'in eylülde Pitt'e temmuzda olduğu gibi, ona has neşesi ve sıcak karakteri iyi takılmamış bir ampulün yanıp sönmesi gibi bir an görünüp bir an yok olur halde gitmesini istemiyordum. Bazı yanıtlar almaya hakkı olduğunu düşünüyordum. Bazen yanıt yoktur, bunu biliyorum ama en azından denemek istedim. Tüm risklere rağmen denemem gerektiğini düşündüm.

Deprem bölgesi, demişti Curtis Wilcox kulağıma. Orası deprem bölgesi, bu yüzden dikkatli ol.

"Yine mi şeytan yokladı, Sandy?" diye sordu Ned. "Sanınm bu kez yoklayan başka bir şeydi."

36

Buick 8

Yağmur yağmadı. Ned'le buluşmak için B Barakası'na bakan bankın yanına vardığımda Arky Arkanian'ın da orada olduğunu, bir sigara içerken çocukla beysbol muhabbeti yaptığını gördüm. Arky beni görünce gitmeye niyetliymiş gibi kalkmaya davrandı ama ona olduğu yerde kalmasını söyledim. "Ned'e orada tuttuğumuz Bu-ick'ten bahsedeceğim," dedim başımla otoparkın diğer ucundaki barakayı işaret ederek. "Ekip D'nin Sorumlu Çavuş'unun kafayı yediğini düşünüp beyaz önlüklüleri çağırmaya kalkarsa bana arka çıkarsın. Ne de olsa sen de buradaydın."

Arky'nin yüzündeki gülümseme soldu. Çelik grisi saçlan, şiddeti artan sıcak esintiyle hafifçe dalgalandı. "Bunun iyi bir fikir olduğundan emin misin, çavuş?"

"Merak kediyi öldürmüş," dedim. "Ama..."

"...tatmin geri getirmiş," diye tamamladı Shirley arkamdan. "Hem de büyük bir dozu derdi memur Curtis Wilcox. Size katılabilir miyim? Yoksa erkek erkeğe bir toplantı mı bu?"

"Sigara bankında cinsiyet aynmı yoktur," dedim. "Bize katıl, lütfen."

Shirley de benim gibi mesaisini bitirmiş, iletişim bölmesindeki yerini Steff Colucci'ye bırakmıştı.

Ned'in yanına oturdu, ona gülümsedi ve çantasından bir paket Parliament çıkardı.

İki bin iki yılındaydık, hepimizin aklı uzun yıllardır başındaydı ama yine de kendimizi yavaş yavaş öldürmeye devam ediyorduk. Şaşırtıcıydı. Ya da belki, sarhoşlann eyalet polislerini ezerek öldürdükleri, uydurma Buick'lerin gerçek benzin istas-yonlannda aniden yoktan var olduklan bir dünyada yaşadığımız düşünülürse o kadar da şaşırtıcı değildi. Her neyse, o an bu konunun üzerinde pek durmadım.

Anlatacak bir hikâyem vardı.

37

Buick 8

O zaman

1979'da, 32. Karayolu ve Humboldt Yolu'nun kesiştiği yerdeki Jenny İstasyonu hâlâ açıktı ama can çekişiyordu; OPEC, tüm küçük işletmeleri piyasadan silmişti.

İstasyonun sahibi ve tamirci, Herbert "Hugh" Bossey'ydi ve o gün, dişlerindeki sorunlar yüzünden Lassburg'a gitmişti; Hugh Bossey, iflah olmaz bir Snickers ve RC kola tutkunuydu. Garaj bölümünün penceresine, üzerinde DİŞ AĞRISI YÜZÜNDEN

TAMİRCİ İŞYERİNDE YOK yazan büyükçe bir kâğıt yapıştırılmıştı. Benzin koyan görevli, Bradley Roach adında, liseden terk, yirmili yaşların eşiğinde bir gençti. Bu genç, yirmi iki yıl binlerce litre bira içtikten sonra, o zaman henüz doğmamış bir çocuğun babasını öldürecek, onu bir Freuhof treyler kasasının altında ezecek, bir mil kadar döndürecek, bir topaç gibi yuvarlayacak, neredeyse tüm derisi yüzülmüş halde yabani otların arasına fırlatacak ve sihirli bir numaranın sonucuymuş gibi ters dönmüş olan kanlı giysilerini otoyolun üzerinde bırakacaktı. Ama tüm bunlar daha sonra olacak. Şimdi geçmişteyiz; O Zaman'ın sihirli dünyasında.

39

Stephen King

Brad Roach, bir temmuz sabahı, saat sabah on civan, Jenny İs-tasyonu'nun ofisinde ayaklannı masanın üzerine uzatarak oturmuş, inside View okuyordu.

Kapakta, Beyaz Saray üzerinde asılı duran, uğursuz görünümlü bir uçan daire resmi vardı.

Bir aracın lastikleri asfaltın üzerindeki hava hortumunun üzerinden geçince garajdaki zil çaldı. Brad başını kaldınnca arabanın -B Barakası'nın karanlığında uzun yıllar geçirecek olan arabanın- istasyondaki iki benzin pompasından ikincisinin önüne yanaştığını gördü. Üzerinde SÜPER yazan pompaydı. Çok güzel, gece mavisi bir Buick'ti, eskiydi (büyük, krom bir ızgarası ve uzun yan camlan vardı) ama çok iyi durumdaydı. Boyası pınl pml parlıyor, ön camı ışıldıyor, yanlarda arabanın gövdesi boyunca ilerleyen metal şeritler göz kamaştınyordu ve Bradley Roach daha sürücü kapıyı açıp inmeden arabada bir gariplik olduğunu hissetmişti. Ama tam olarak ne olduğunu çıkaramamıştı.

Elindeki gazeteyi masanın üzerine bıraktı (patronu çürük dişleri yüzünden kasaba dışına çıkmış olmasaydı gazeteyi çekmeceden bile dışan çıkaramazdı). Benzin pompasının önüne park edilmiş Roadmaster'ın sürücüsü, kapısını açtı ve arabadan indi.

Bir gece önce gece çok yağmur yağmıştı ve yollar hâlâ ıslaktı (hatta Statler'ın bazı batı bölgelerinin sular altında olduğu bile söylenebilirdi) ama güneş saat sekiz gibi yüzünü göstermişti. Saat on olduğunda hava iyice ısınmıştı ve gökyüzünde neredeyse hiç bulut yoktu. Buna rağmen arabadan çıkan adamın üzerinde siyah bir trençkot, başındaysa büyük, siyah bir şapka vardı. "Eski bir filmden fırlamış bir casus gibiydi," dedi Brad yaklaşık bir saat sonra Ennis Rafferty'ye bu şairane anlatım üslubundan hoşnut bir şekilde. Aslında adamın giydiği trençkot öyle uzundu ki etekleri neredeyse yerleri süpürüyordu. Buick'in sürücüsü istasyonun yan tarafına ve

40

Buick 8

sesi duyulan, istasyonun arkasından geçen Redfern Deresi'ne doğru yürürken arkasında siyah bir bulut gibi dalgalanıyordu. Dere, bir gece önceki yağan yağmurun etkisiyle iyice kabarmıştı.

Siyah trençkotlu, siyah şapkalı adamın ihtiyaç görmeye gittiğini varsayan Brad seslendi: "Tuvaletin kapısı açık, bayım... ne kadar benzin istiyorsunuz?"

"Depoyu doldur," dedi müşteri. Brad Roach'un pek hoşlanmadığı bir ses tonuyla konuşmuştu. Daha sonra ifadesinde memurlara, adamın, ağzı jöle doluymuş gibi konuştuğunu söyleyecekti. Brad'in şairlere has bir ruh halinde olduğuna şüphe yoktu. Belki de Hugh'un o gün işyerinde olmamasının bununla bir ilgisi vardı.

"Yağına bakayım mı?" diye sordu Brad. Müşteri o arada küçük, beyaz istasyonun köşesine varmıştı. Adamın ne kadar hızlı hareket ettiğine dikkat eden Brad, oldukça sıkışmış olduğunu düşündü.

Ama adam duraksadı ve hafifçe Brad'e doğru döndü. Brad'in solgun, balmumuna benzer bir yanak, belirgin bir akı olmayan badem şeklinde siyah bir göz ve tuhaf bir kulağın üzerine düşen bir tutam siyah saç görebilmesine yetecek kadar dönmüştü. Brad'in en net hatırladığı, adamın kulağıydı. Bu kulakla ilgili bir şey onu son derece rahatsız ediyordu ama ne olduğunu açıklayamıyordu. Bu noktada, şairane betimlemeler ona uzaktı. Yapabildiğinin en iyisi, ateşin içinde kalmışçasına erimiş gibi, olmuştu.

"Yağı tamam!" dedi siyah trençkotlu, siyah şapkalı adam boğuk sesiyle. Sonra koyu renk kumaşı bir yarasanın kanat çırpışını hatırlatacak şekilde savurarak köşeyi döndü ve gözden kayboldu. Sesinde, acayip boğukluğuna ek olarak -o sümüksü, nahoş ses-Brad Roach'a eski Rocky ve Bullwinkle şovunu, Boris Badinoff'un Natasha'ya geyiği ve zincabı durdurmalıyız! deyişini hatırlatan bir aksanı vardı.

41

Stephen King

Brad, Buick'in yanına gitti, pompalara yakın tarafına doğru sallana sallana, bir elini arabanın yan tarafının pürüzsüz boyasına sürterek yürüdü (sürücü arabayı

dikkatsizce park etmiş, pompayla araba arasında oldukça fazla mesafe bırakmıştı). Bu dokunuşun sebebi, saygısızlık değil, takdirdi ama yine de bir nebze, zararsız bir küstahlık olabilirdi. Ne de olsa Brad o zaman çok gençti; sağduyunun dizginleri eline henüz alamayacağı yaştaydı. Arka tarafa, benzin deposu kapağına vardığında duraksadı. Kapak, olması gereken yerdeydi ama plaka yoktu. Plakanın takılması gereken yuva ya da vida boşlukları bile yoktu.

Bradley, bunu görünce zilin ding-ding sesini duyar duymaz içinde hissettiği huzursuzluğun sebebini anladı ve ilk kez arabaya baktı. Taşıt pulu yoktu. Eh, arkada plaka ve ön camda taşıt pulu olmaması onun sorunu değildi; yerel polislerden biri ya da yolun biraz ilerisindeki eyalet polisleri herifi görüp bu sebeplerden yakalardı... ya da yakalamazdı. Brad Roach'un işi sadece depoyu doldurmaktı.

Sayılan sıfırlamak için pompanın yan tarafındaki kolu çevirdi ve pompanın ucunu deliğe sokarak otomatik doldurmaya ayarladı. Pompanın içindeki zil ötmeye başladı, o arada Brad, Buick'in şoför mahalline yürüyerek turu tamamladı.

Geçerken sol taraftaki camlardan içeri baktı. Arabanın iç döşemesi, ellili yıllann lüks arabalanna özgüydü. Koltukların döşemesi ve tavanı da kaplayan kumaş, çalı-kuşu-kahverengisiydi. Arka koltuk ve öndeki yolcu koltuğu boştu ve arabanın tabanında da hiçbir şey yoktu; bir yol haritası veya buruşturulmuş bir sigara paketi şöyle dursun, bir sakız kâğıdı bile yoktu. Direksiyon, kakmalı

ahşap gibi görünüyordu. Bradley bunun arabanın standart özelliklerinden biri mi yoksa özel bir seçenek mi olduğunu merak etti. Çok gösterişliydi. Ve neden bu kadar büyük-te

Buick 8

tü? Kenarlannda çıkıntılar olsaydı bir milyonerin yatının dümeni olduğu sanılabilirdi. Sadece tutmak için bile insanın kollannı göğsünün genişliği kadar açması gerekiyordu. Özel yapım olmalıydı. Brad, uzun yolda bunun hiç de kullanışlı olmayacağını düşündü. Hem de hiç olmazdı.

Ayrıca kontrol panelinde de bir tuhaflık vardı. Yumrulu ceviz ağacındanmış

gibiydi ve krom kontrol düğmeleriyle küçük aletler -ısıtıcı, radyo, saat- normal görünüyordu... en azından doğru yerlerdeydiler... ve kontak da doğru yerdeydi ama genel görünümde bir gariplik vardı. Tam olarak ne olduğunu söylemek güçtü.

Brad tekrar arabanın ön tarafına yürüdü. Sırıtan bir ağza benzeyen krom ızgara, arabanın bir Buick olduğunu şüphe götürmeyecek bir şekilde ortaya koyuyordu. Ön cama baktı ve taşıt pulu olmadığından kesinlikle emin oldu. Aynca Buick'in sürücüsü bir Triple-A, Elks, Lions veya Kiwanis üyesi de değil gibi görünüyordu.

Pitt veya Penn State taraftan da değildi (en azından arabasının camına bir çıkartmasını yapıştıracak kadar koyu bir taraftar değildi) ve arabası Mopar ya da sevgili Rusty Jones tarafından da korunmuyordu.

Ama çok havalı bir araba olduğu muhakkaktı... orada olsa, patronunun ona işinin arabayı hayran gözlerle izlemek değil, deposunu çabucak doldurmak olduğunu söyleyeceğini de biliyordu.

Deposu tamamen dolduğunda Buick, yedi dolarlık iyi kalite benzini midesine indirmişti. O günlerde bu miktar çok fazlaydı, çünkü bir galonu yetmiş sent ediyordu. Siyahlı adamın arabasının deposu neredeyse tamamen boşalmış olmalıydı.

Ya yola çıkarken deposunda az benzin vardı veya çok uzun zamandır yoldaydı.

Bradley, düşününce ikinci seçeneğin pek olası olmadığına karar verdi. Çünkü

yollar hâlâ ıslaktı ve su gölcükleriyle doluydu ama Buick'in gece mavisi, pürüzsüz boyasının üzerinde tek bir çamur le-43

Stephen King

keşi bile yoktu. Araba gıcır gıcır görünüyordu. Büyük, gösterişli beyaz yanaklı

lastikleri bile tertemizdi. Ve Bradley Roach'a göre bu imkânsızdı.

Onun için çok fark etmiyordu elbette, ama taşıt pulunun olmadığını adama hatırlatabilirdi. Belki bu sayede bir bahşiş bile alırdı. Altılık biraya yetecek kadar bile alabilirdi. Yasal olarak satın alabilme hakkını elde etmesine daha altı yedi ay vardı ama yeterince kararlı davranıldığı takdirde mutlaka bir yol bulunurdu ve Bradley, içki konusunda daha o zamanlardan pek kararlıydı.

İçeri döndü, yerine oturdu, inside View'u bıraktığı yerden aldı ve siyah trençkotlu adamın geri dönmesini beklemeye koyuldu. O şekilde giyinmek için fazlasıyla sıcak bir gündü, buna hiç şüphe yoktu ama Brad ne olduğunu anlamıştı.

Adam bir LAS'tı, sadece Statler civannda olanlardan biraz farklıydı. Görünüşe bakılırsa araba kullanmaya izin veren bir kesimine mensuptu. Bradley ve arkadaştan, Amish'lere, LAS diyordu. Lanet olası salaklar.

Brad, beş dakika sonra, UFO uzmanı Richard T. Rumsfeld'in (Amerikan ordusundan emekli) "Ziyaret Edildik!" başlıklı makalesini okumuş ve tüm dikkatini, üzerinde sadece sutyeni ve külotu olduğu halde balık tutan, dördüncü sayfadaki şansına vermişti ki, hâlâ bekliyor olduğunu fark etti. İçeride bu kadar uzun kaldığına bakılırsa adam sadece küçüğünü yapmaya gitmemişti galiba.

Brad, siyah trençkotunun etekleri etrafında birikmiş halde, içerisinin loşluğunda (içerideki tek ampul aylar önce patlamış, o günden beri ne Bradley ne de Hugh ampulü değiştirmeye tenezzül etmişti) paslı borular altındaki klozetlerden birine tünemiş, fare boklan toplayan adamı gözlerinin önünde canlandırarak kıs kıs güldü ve gazeteyi okumaya döndü. Gülmece sayfasına geçti ve on dakika boyunca o sayfada kaldı (bazı fıkralar öyle komikti ki Brad on-44

Buick 8

lan üçer, hatta dörder kez okudu). Sonra gazeteyi bırakarak kapının üzerinde asılı olan saate baktı. Buick Roadmaster daha ötede, pom-palann önünde, gün ışığı altında parlıyordu. Sürücüsünün o tuhaf, boğuk sesiyle omzunun üzerinden

"Yağı tamam!" diye bağırmasının ve trençkotunun eteklerini savurarak köşenin ardında kaybolmasının üzerinden neredeyse yanm saat geçmişti. Gerçekten bir LAS

mıydı? Onlann içinde araba kullananlar var mıydı? Brad pek sanmıyordu. LAS'lar içinde bir motor olan her şeyin şeytan ürünü olduğunu düşünürlerdi, değil mi?

Tamam, adam belki bir LAS değildi. Ama her kimse, neden hâlâ dönmemişti?

Birden, dizel pompasının oradaki tuvaletin loşluğunda, pis klozetin üzerinde oturan adamın hayali o kadar da komik görünmemeye başladı. Brad onu hâlâ leş

gibi tuvalette, pantolonu bileklerinin etrafında toplanmış, trençkotunun etekleri çevresinde birikmiş halde gözlerinin önüne getirebiliyordu ama bu kez hayalinde adamın başı öne düşmüş, çenesi göğsüne dayanmıştı. Büyük şapkası

(Amish şapkasına hiç benzemiyordu) gözlerine doğru kaymıştı. Hareket etmiyordu.

Nefes almıyordu. İşini görmüyordu. Ölüydü. Kalp krizi, beyin travması veya öyle bir şeydi. Bu mümkündü. Rock'n Roll Kralı, İki Numara'yı yaparken tahtalı köyü

boyluyorsa herkesin başına gelebilirdi.

"Yoo," dedi Bradley Roach hafif bir sesle. "Hayır, olamaz... olamaz, hayır!"

Gazeteyi tekrar eline aldı ve sürekli bizi gözleyen uçan dairelerle ilgili bir yazıyı okumaya çalıştı ama okuduğu sözcükler, aklında tutarlı düşüncelere dönüşemiyordu. Gazeteyi bıraktı ve dışan baktı. Buick hâlâ oradaydı, güneşin altında pınl pınl parlıyordu.

Sürücüsünden hiçbir iz yoktu.

45

Stephen King

Yanm saat... hayır, artık otuz beş dakika olmuştu. Kahretsin. Aradan beş dakika daha geçti ve kendini gazeteden minik parçalar yırtar halde buldu. Çöp sepeti, huzursuzca yırtılmış parçalarla dolmuştu.

"Lanet olsun," dedi ve ayağa kalktı. Dışan çıktı ve liseyi bıraktığından beri çalıştığı küçük, beyaz, beton binanın köşesini döndü. Tuvaletler arkada, doğu tarafındaydı. Brad nasıl bir tavır takınacağına karar verememişti. Doğrudan bir yaklaşım mı sergileseydi -Bayım, iyi misiniz?- yoksa esprili -Hey bayım, yardıma ihtiyacınız var mı?- bir yaklaşım mı? Sonunda, bu özenle düşünülmüş cümlelerin ikisini de kullanmasına gerek olmadı.

Erkekler tuvaletinin kapısının mandalı gevşekti ve içeriden sıkı sıkıya kapatılmamışsa, kuvvetli bir rüzgârda ardına kadar kolaylıkla açılırdı. Bu yüzden Brad ve Hugh, tuvalet boşken kapısına katlanmış karton sıkıştırırdı.

Buick'i kullanan adam içerideyse katlanmış kartonun onunla birlikte içeride (muhtemelen adamın işini görmek üzere kabine girmeden önce bıraktığı yerde, lavabonun yanında) veya kapının önündeki küçük, beton basamağın üzerinde olmalıydı. Çoğunlukla ikinci durumla karşılaştıklarını söyledi daha sonra Brad, Ennis Rafferty'ye; o ve Hugh, müşteri gittikten sonra her seferinde karton takozu yerine sıkıştırıyordu. Çoğunlukla sifonu da çekmeleri gerekiyordu.

İnsanlar evlerinden uzaktayken bu konuda ihmalkâr davranıyordu. Evlerinden uzaktayken tüm kötü huylannın dizginlerini bırakıyorlardı.

Karton takoz, olması gereken yerde, kapıyla pervazı arasındaki boşlukta, kapı

kolunun hemen üzerinde sıkıştırılmış halde duruyordu. Brad yine de kontrol etmek için kapıyı açtı. Kartonu alışkanlıkla ustaca yakalamıştı; ileride, kendi Buick'inin şoför tarafının kapı tutamağını kullanarak bira açma konusunda da aynı şekilde usta-46

Buick 8

laşacaktı. Küçük kabin, beklediği gibi boştu. Tuvaletin kullanılmış olduğuna dair hiçbir iz yoktu ve Brad de ofiste oturup gazete okuduğu sırada sifon sesi duymamıştı. Klozetin pas lekeli kenarlan üzerinde su damlacıkları da yoktu.

Brad o an, adamın istasyonun arkasına tuvaleti kullanmak için değil, kuzeyinde Statler Kayalıkları, kıyısında dallannı bir denizkı-zının yeşil saçlan gibi sarkıtmış söğütlerle (çocuğun içinde gizli bir şair olduğuna şüphe yoktu) mola veren yolcular için görülmeye (hatta fotoğrafının çekilmesine) değecek bir manzara sergileyen Redfern Deresi'ne bakmak için geçtiğini anladı. Ama arka tarafta da siyah şapkalı adamdan hiçbir iz yoktu, etrafta tek göze çarpan, atılmış oto parçalan ve yabani otlar arasında paslı kemikler gibi yatan birkaç

çok eski traktör miliydi.

Kabaran sular köpükler oluşturarak çağlıyordu. Derenin kabarması geçici bir durumdu elbette -batı Pennsylvania'da su taşkın-lan bahar aylannda olurdu, bu neredeyse bir kuraldı- ama o gün, genelde sakin akan Redfern, coşmuş gibiydi.

Suyun ne kadar yükseldiğini görünce Bradley Roach'un zihninde korkunç bir olasılık belirdi. Suya kadar uzanan dik yamaca baktı. Otlar hâlâ yağmur yüzünden ıslak ve muhtemelen fena halde kaygandı, özellikle de kaygan deri tabanlı

ayakkabılanyla etrafta dolaşmaya kalkan ve hiçbir şeyden şüphelenmeyen LAS'lar için. Brad bunu düşününce zihnindeki olasılık neredeyse kesin bir gerçekliğe dönüştü. Kullanılmamış tuvaleti ve deposu dolu, gitmeye hazır halde, anahtan kontağın üzerinde pompalann önünde bekleyen arabayı başka ne açıklayabilirdi?

Bay Buick Roadmaster, Red-fem'e bir göz atmak için arka tarafa gitmiş, daha iyi görebilmek için aptalca bir hareket yapmış ve dik yamaçta biraz ilerlemeyi denemiş... ve kayıp yuvarlanmıştı.

47

Stephen King

Bradley, Georgia Giants'larına rağmen arada birkaç kez kayarak ama her seferinde tutunacak bir yer bulup düşmeden, dikkatli bir şekilde suyun kıyısına indi.

Siyah şapkalı adamdan görünürde hiçbir iz yoktu ama Brad, iki yüz metre kadar ileride, bir dala takılmış bir şeyin suyun üzerinde dalgalandığını gördü. Suya hafifçe batıp çıkıyordu. Siyahtı. Bay Buick Roadmaster'ın trençkotu olabilirdi.

"Ah, kahretsin," dedi ve yerel polis merkezinden en az üç kilometre daha yakın olan Ekip D'yi aramak için ofise döndü.

Ve bu şekilde...

48

Buick 8

Şimdi: Sandy

"îşe kanştık," dedim. "Shirley'den önceki iletişim memuru Matt Babicki adında bir adamdı. Telefonu alınca Ennis Rafferty'ye bildirdi..."

"Neden Ennis, Ned?" diye sordu Shirley. "Mümkün olduğunca çabuk cevap ver."

"EYB," dedi Ned hemen. "En yakın birim." Ama aklı başka yerdeydi ve cevap verirken Shirley'ye bakmadı. Gözleri benim üzerimdeydi.

"Ennis, elli beş yaşındaydı ve hiçbir zaman tadını çıkaramayacağı emekliliğini dört gözle bekliyordu."

"Babam da onun yanındaydı, değil mi? İkisi ortaktı."

"Evet," dedim.

Daha anlatılacak çok şey vardı ama öncelikle bu ilk bölümü duymalıydı. Bir süre sessiz kalıp babasıyla Roach'un, onu öldüren adamın, bir zamanlar karşılıklı

durup normal insanlar gibi konuştukları fikrine alışmasını bekledim. Curtis oradaydı; Bradley Roach'un anlattıklarını dinliyor, küçük not defterini açıp olaylann olu-49

F:4

Stephen King

şum sırasını not alıyordu. Ned, bizimle olduğu süre zarfında yeni olay lan ele alma yöntemlerimizi öğrenmişti.

Ona başka ne anlatırsam anlatayım, hikâye dallanıp budaklan-sa ve inanılmaz boyutlara gelse de çocuğun bu bir tek noktaya saplanıp kalacağı fikrine kapıldım: katil ve kurbanının, yaşamlannın yirmi iki yıl sonra, bu kez ölümcül bir darbeyle kesişeceği noktadan dört dakikalık yürüyüş mesafesinde yüz yüze durur haldeki görüntüleri.

"Kaç yaşındaydı?" diye sordu Ned zorlukla duyulan bir sesle. "Babam bu bahsettiğin günde kaç yaşındaydı?"

Cevabı kendisi de bulabilirdi ama sanınm bunu yapamayacak kadar şaşkındı. "Yirmi dört," dedim. Kolaydı. Kısa hayatların hesabını yapmak basitti. "Yaklaşık bir yıldır ekipteydi. O zamanlar da şimdi olduğu gibi devriye aracında sadece on birden yediye kadar iki polis olurdu, çaylaklar bu kuralın tek istisnasıydı. Ve baban hâlâ bir çaylaktı. Bu yüzden, gündüzleri devriyeye Ennis ile birlikte çıkıyordu."

"İyi misin, Ned?" diye sordu Shirley. Sormasına şaşmadım. Çocuğun yüzünde hiç

renk kalmamıştı.

"Evet, efendim," dedi Ned. Ona, sonra Arky'ye ve en son da Phil Candleton'a baktı. Hepsine aynı şekilde, biraz şaşkın, biraz suçlayıcı bir ifadeyle baktı.

"Siz bunun ne kadannı biliyorsunuz?"

"Hepsini," dedi Arky. Bana Lawrence Welk'i hatırlatan ve son günlerde iyice belirginleşen bir aksanı vardı. "Bir sır değildi. Babanla Brad Roach o zaman tanışıyordu ve aralan kötü sayılmazdı. Hatta daha sonra da. Curtis, seksenli yıllarda onu üç dört kez tu-tuklamıştı..."

"Hatta beş altı kez," diye homurdandı Phil. "Neredeyse hep ona denk geliyordu.

En az beş altı kere tutuklandı. Hatta bir kere-

50

Buick 8

sinde Curt o aptalı bir alkolikler toplantısına götürmüş ve kalmaya zorlamıştı

ama bir yaran olmamıştı."

"Babanın işi, polislikti," dedi Arky. "Brad ise özellikle seksenli yıllarda içmeyi meslek edinmişti. Sabahtan akşama kadar içiyordu. Araba kullanırken de içtiği için sürekli arka yollan tercih ediyordu. Bunu yapmaya bayılırdı. Çoğu bayılır zaten." Arky iç geçirdi. "Meslekleri göz önüne alınırsa bazen karşı

karşıya gelmeleri kaçınılmazdı."

"Bazen," diye tekrarladı Ned büyülenmiş gibi. Sanki zaman kavramı gözünde birdenbire farklı bir boyut kazanmıştı.

"Ama hepsi tamamen profesyonel çerçeve içindeydi. Belki Buick hariç. Sonraki yıllar boyunca aralannda durdu." Başıyla B Barakası'nı işaret etti. "O Buick daima aralannda oldu. Kimse Bu-ick'i bir sır olarak da tutmadı -özellikle değil, isteyerek değil- ama yine de sonunda bir sır haline geldi."

Shirley başını sallayarak onayladı. Uzanıp Ned'in elini tuttu, o da tutmasına izin verdi.

"İnsanlar çoğunlukla onu görmezden gelir," dedi. "Anlam veremedikleri şeyleri yok saydıklan gibi... ve bunu ellerinden geldiğince sürdürürler."

"Bazen de görmezden gelmemiz imkânsız hale gelir," dedi Phil. "Bunu ilk fark ettiğimiz an... neyse, Sandy anlatsın." Ned tekrar bana döndü. Hepsi bana bakıyordu. En parlak gözler, Ned'inki-lerdi.

Bir sigara yaktım ve anlatmaya devam ettim.

51

Buick 8

O zaman

Ennis Rafferty, balık avlama sezonu boyunca bindiği her arabaya taşıdığı takım çantasından dürbününü çıkardı. Curt Wilcox ile ikisi, neler görebileceklerine bakmak için Redfem Deresi'nin kıyısına indiler.

"Benim ne yapmamı istiyorsunuz?" diye sordu Brad, iki adam onun yanından uzaklaşırken.

"Arabanın yanında bekle ve hikâyen üzerine düşün," dedi Ennis.

"Hikâye mi? Neden bir hikâyeye ihtiyaç duyayım?" diye huzursuzca sordu Bradley Roach. Ne Ennis cevap verdi, ne de Curt.

Diğeri kayacak olursa tutmak için hazır halde yan yana dik yamaçtan aşağı

inerlerken Ennis, "O arabada bir gariplik var," dedi. "Pek zeki sayılmayacak Bradley Roach bile bunun farkında."

Curt, yaşlı adam daha lafını bitirmeden onaylarcasına başını sallamaya başlamıştı. "Küçükken çocuk dergilerinde görüp çözmeye çalıştığımız bulmacalara benziyor. RESİMDEKİ ON YANLIŞI BULUN."

53

Stephen King

"Evet, tam olarak öyle!" Ennis, bu tanımlamayı çok tutmuştu. Ortağı olan bu genç

adamdan hoşlanıyor ve biraz piştikten sonra çok iyi bir polis olacağına inanıyordu.

O arada dere boyuna varmışlardı. Ennis, boynunda asılı duran dürbünü göz hizasına kaldırdı. "Taşıt pulu yok. Lanet olası plakalar yok. Ve direksiyonu!

Curtis, o şeyin ne kadar büyük olduğunu fark ettin mi?"

Curt başını salladı.

"Radyo için anten yok," diye devam etti Ennis. "Arabanın gövdesinde hiç çamur yok. Üzeri çamurlanmadan 32. Karayolu'ndan nasıl geçmiş olabilir? Gelirken etrafa su sıçratıp durduk, su birikintileri hâlâ kurumamış. Ön camımızda çöp bile var."

"Bilmiyorum. Peki ya havalandırma deliklerini gördün mü?"

"Ha? Elbette, ama tüm eski Buick'lerde havalandırma delikleri vardır."

"Evet ama bunlarda bir yanlışlık var. Yolcu tarafında dört, şoför tarafında üç

tane var. Sence Buick, iki yanında farklı sayılarda havalandırma deliği olan bir model üretmiş midir? Ben hiç duymadım."

Ennis, ortağına nasıl bir tepki vereceğini bilemezmiş gibi baktı, sonra dürbününü kaldırdı ve derenin ilerisini görmeye çalıştı. Brad'in aceleyle telefona koşmasına neden olan siyah nesneyi buldu ve dikkatini odakladı.

"Neymiş? Bir palto mu?" Curt eliyle, Bradley Roach'unkiler-den çok daha keskin olan gözlerini gölgeledi. "Değil, değil mi?"

"Hayır," dedi Ennis, dürbünü hâlâ siyah nesnenin üzerinde tutarak. "Bir... çöp torbasına benziyor. Tru-Value'da satılan büyük, plastik, siyah çöp torbalanndan.

Ya da tamamen yanılıyorum. Al. Sen de bir bak."

54

Buick 8

Dürbünü Curt'e uzattı. Hayır, yanılmıyordu. Siyah nesne gerçekten de bir çöp torbasıydı. Muhtemelen önceki gece yağan şiddetli yağmur onu kayalıklann üst tarafındaki karavan parkından aşağı sürüklemişti. Siyah bir trençkot değildi ve siyah trençkot asla bulunmadı. Siyah şapka ve beyaz suratlı, tuhaf kulaklı, siyah saçlı adam da öyle. Ekipteki polisler, adamın gerçekte var olup olmadığından şüphelenebilirlerdi -Ennis Rafferty, ifadesini almak için Bradley Roach'la ofise geçtiğinde masanın üzerindeki inside View gözünden kaçmamıştı-ama Buick'in varlığı inkâr edilemezdi. Garip Buick oradaydı işte. Lanet olası

manzaranın bir parçası olarak benzin pompalannın önünde duruyordu. Ama çekici onu götürmek için geldiğinde ne Ennis Rafferty ne de, Curtis Wilcox onun bir Buick olduğuna inanıyordu.

O sırada, ne olduğunu bilmiyorlardı.

Eski polislerin önsezilerinin daha güçlü olduğu söylenirdi. Ortağıyla birlikte Brad Roach'un yanına dönerken Ennis'in kafasında bir düşünce belirmişti. Brad, bir tarafında üç, diğerinde dört krom havalandırma deliği olan Roadmaster'ın yanında duruyordu. Ennis'in içindeki ses, o ana kadar karşılaştıklan tuhaflıklann buzdağının görünen ucu olduğunu söylüyordu. Eğer bu doğruysa, Bay Roach ne kadar azmi görürse daha sonra o kadar azını anlatabilirdi. Bu yüzden terk edilmiş arabayı incelemek için büyük bir istek duymasına rağmen bu işi Curt'e bıraktı ve Bradley'yi, ifadesini almak için ofise çağırdı. İçeri girince telefon edip arabayı Ekip D'ye götürmesi için çekiciyi çağırdı. Buick'i bir süre arkadaki otoparkta tutabilirlerdi. Ayrıca Brad'i hafızasındakiler henüz tazeyken sorguya çekmek istiyordu. Ennis, garip arabayı daha sonra iyice incelemeye kararlıydı.

55

Stephen King

"Biri üzerinde değişiklikler yapmıştır, başka bir şey olduğunu sanmıyorum,"

demişti Curt'e Bradley'nin yanına dönmeden önce. Curt bundan şüpheliydi.

Değişiklik yapmak bir yere kadar olurdu, bu tamamen çılgıncaydı. Havalandırma deliklerinden birini kapatıp boyayı hiçbir şey belli olmayacak şekilde düzeltmek? Buick direksiyonunu bir dümene benzer koca bir şeyle değiştirmek?

Bunlar yapılması normal değişiklikler değildi.

"Tamam, ben işimi yaparken sen de bir göz at," dedi Ennis. "Motora bakabilir miyim?"

"İstediğin yere bak ama ellerini direksiyondan uzak tut, parmak izi araştırması

yapmamız gerekebilir. Ve akıllı ol, hiçbir yerde izini bırakma."

Tekrdr pompalann yanına varmışlardı. Brad Roach hevesle iki polise baktı.

Karşısındaki polislerden birini yirmi birinci yüzyılda öldürecekti. Diğer polis ise o akşam ardında hiçbir iz bırakmadan ortadan kaybolacaktı.

"Ne düşünüyorsunuz?" diye sordu Brad. "Dereye düşüp ölmüş mü? Boğulmuş, değil mi? Değil mi?"

"Ağaç dalına takılmış bir çöp torbasının içine girmediyse hayır," dedi Ennis.

Brad'in yüzü asıldı. "Tüh be. Sadece bir çöp torbası mıymış?" "Korkanm öyle. Ve yetişkin bir adamın o torbanın içine sığması pek kolay değil. Memur Wilcox? Bu genç adama soracağın bir şey var mı?"

Curt, hâlâ öğrenme aşamasında, Ennis de hâlâ öğretiyor pozisyonunda olduğu için birkaç soru sordu. Sorulannın çoğu, Bradley'nin alkollü olmadığını ve zihninin açık olduğunu görebilmek içindi. Sonra Bradley'nin omzuna eski dostlarmış gibi vuran En-nis'e doğru başını salladı.

56

Buick 8

"Benimle içeri gel bakalım," dedi Ennis. "Bana bir fincan çamur kahvesi doldur ve şu konuyu açıklığa kavuşturmaya çalışalım." Ve Brad ile birlikte uzaklaştılar. Ennis, kolunu Bradley Roach'un omzuna dostça atmış, ofise doğru belli belirsiz sürüklüyor, bir yandan da sürekli konuşuyordu.

Memur Wilcox, tepesinde turuncu ışığı yanan çekici gelmeden önce arabayı

yaklaşık kırk beş dakika inceleme fırsatı buldu. Kırk beş dakika fazla uzun bir süre olmamasına rağmen Curtis'in hayat boyu bir Roadmaster uzmanı olmasına yetmişti. Gerçek aşkın bir çırpıda ortaya çıktığı söylenirdi.

Çekici kamyon ve burnu havada, arkası neredeyse yere sürtecek şekilde asılı

duran Buick'i takip ederek merkeze döndükleri sırada arabayı Ennis kullanıyordu.

Curt, duyduğu heyecanla tuvalete gitmesi gereken küçük bir çocuk gibi yerinde kıvranıyordu. Arala-nnda duran Motorola polis telsizinden kim bilir kaç doz kahve ve kola içmiş ama hâlâ tam kapasiteyle görev başında olan Matt Babic-ki ve diğer Ekip D memurlannın 23. kanaldaki olağan konuşmalan duyuluyordu. Konuşmalar sürüyordu ama kendi numaralan söylenmedikçe ne Curt ne de Ennis onlan duyuyordu.

"İlk konu motor," dedi Curt. "Hayır, ilki kaportayı açan kol. Sürücü tarafının çok üst kısmında ve çekmek yerine itiyorsun..."

"Daha önce böylesini hiç duymamıştım," diye homurdandı Ennis.

"Bekle, bekle," dedi genç ortağı. "Bir şekilde mekanizmayı çözdüm ve kaportayı

açtım. Motor... Tannm o motor..."

Ennis ona aklına inkâr edilemeyecek kadar korkunç derecede makul bir fikir gelmiş bir adamın ifadesiyle baktı. Çekicinin tepesinde yanıp sönen turuncu ışık, yüzünde yansıyor, benzini doğal ol-57

Stephen King

mayacak bir şekilde sarartıyordu. "Sakın bana bir motoru olmadığını söyleme,"

dedi. "Sakın bana içinde sadece radyoaktif bir kristal ya da lanet olası uçan dairelerdeki gibi bir şey olduğunu söyleyeyim deme."

Curtis güldü. Kahkahası hem neşeli, hem vahşiydi. "Hayır, hayır, bir motoru var ama kesinlikle olması gerektiği gibi değil. Motor blokunun her iki tarafında da yapan her kimse kahrolası şeyin ne olduğunu unutmaktan korkuyormuş gibi büyük harflerle BUICK 8 yazıyor. Sekiz buji var, her iki tarafta dörder tane, bu gerçek -sekiz silindir, sekiz buji- ama ne distribütör kapağı, ne de distribütör var, en azından ben göremedim. Jeneratör veya alternator de yok."

"Daha neler!"

"Ennis, yemin ederim doğru söylüyorum."

"Buji kablolan nereye gidiyor?"

"Görebildiğim kadanyla bir halka oluşturup tekrar motor blo-kuna dönüyorlar."

"Olamaz!"

"Evet! Ama dinle, Ennis, daha bitmedi!" Bir diğer deyişle sözümü kesme de devam edeyim. Curtis Wilcox yerinde duramıyor ama gözlerini bir an için bile olsa önlerindeki Buick'ten çekmiyordu.

"Tamam, Curt. Seni dinliyorum."

"Bir radyatörü var ama gördüğüm kadanyla içinde hiçbir şey yok. Ne su, ne antifriz. Bir fan kayışı yok ama bu pek şaşırtıcı değil çünkü fan da yok."

"Peki ya yağ?"

"Yağ karteri ve çubuğu var ama çubuğun üzerinde hiçbir işaret yok. Bir aküsü

var, Delco marka ama Ennis, şunu bir dinle, akü hiçbir yere bağlı değil. Akü

kablosu yok."

58

Buick 8

"Kendi kendine bir santim bile ilerleyemeyecek bir arabanın tarifini yapıyorsun," dedi Ennis kesin bir sesle.

"Buna hiç şüphe yok. Anahtan kontaktan çıkardım. Sıradan bir zinciri var, ucunda bir anahtarlık yok."

"Ya diğer anahtarlar?"

"Başka anahtar yok. Ve kontak anahtan da gerçek bir anahtar değil. Şu uzunlukta, düz bir metal parçası." Curt, başparmağı ve işaret parmağını bir anahtar boyu açtı.

"Ucu küt bir anahtar mı yani?"

"Hayır. Bir anahtar bile değil. Sadece çelik bir çubuk."

"Sokup denedin mi?"

Coşkuyla, durmamacasına konuşan Curt, ilk önce soruyu cevaplamadı.

"Devam et," dedi Ennis. "Tann aşkına, ben ortağınım. Seni ısıracak falan değilim."

"Tamam, pekâlâ, denedim. O çılgın motorun çalışıp çalışmayacağını görmek istiyordum."

"Elbette çalışıyor. Biri onu oraya kadar sürdü, değil mi?"

"Roach'un söylediklerine bakılırsa öyle ama motora baktığımda kendimi, ya yalan söylüyor veya hipnotize edilmiş diye düşünmekten alamadım. Her neyse, bence bu hâlâ cevabı belli olmayan bir soru. Anahtara benzeyen şey dönmedi. Kilitlenmiş

gibiydi." "Anahtar şimdi nerede?" "Tekrar kontağa taktım."

Ennis başını salladı. "Güzel. Kapıyı açtığında iç ışık yandı mı? Yoksa içeride ışığı yok mu?"

Curt hatırlamaya çalışarak duraksadı. "Vardı. Tavandaydı ve kapıyı açınca yandı.

Bunu belirtmeliydim. Ama nasıl yanabildi? Akü bağlı değilken bu nasıl olabilir?"

59

Stephen King

"Tavandaki lamba birkaç pil ile çalışıyor olabilir." Ama söylediklerine kendisinin de inanmadığı sesinden belliydi. "Başka ne var?"

"En iyisini en sona sakladım," dedi Curtis. "İçerde birkaç yere dokundum ama merak etme, bir mendil kullandım."

Ennis bir şey söylemedi ama Curt'e, gerektiği takdirde lafını sakınmayacağını

belirten bir bakış fırlattı.

"Arabanın ön panelindeki kontrol düğmelerinin hepsi sahte, sadece göz boyamak için konmuşlar. Radyonun düğmeleri dönmüyor, kaloriferinkiler de öyle.

Buzlanmayı önlemek için yana itilen kol yerinden oynamıyor. Hepsi betondan yapılmış gibi kaskatı."

Ennis, çekicinin ardından Ekip D merkezinin arkasındaki otoparka girdi. "Başka bir şey var mı? Herhangi bir şey?"

"Arabanın her şeyi acayip. Bu boktan durumun hiçbir kahrolası normal tarafı

yok." Bunu duymak Ennis'i etkilemişti, çünkü Curt genelde ağzı bozuk biri değildi. "O büyük direksiyonu gördün, değil mi? Bana kalırsa o da büyük ihtimalle sahte. Oynatmaya çalıştım -kriz geçirmene gerek yok, ellerimin yan taraflarını kullandım- ve azıcık da olsa döndüğünü gördüm ama sadece çok az.

Belki kontak gibi o da kilitlenmiştir ama..."

"Sen öyle olduğuna inanmıyorsun."

"Evet."

Çekici, B Barakası'nın önüne park etti. Buick'in önü, hidrolik bir tıslama eşliğinde yere indi. Beyaz yanaklı lastiklerinin dördü de yerdeydi. Çekicinin o günlerdeki şoförü Johnny Parker, dudakları arasından sarkan Pall Mall'dan derin bir nefes çekerek kancayı çıkarmak için arka tarafa geçti. Ennis ve Curt bu sırada birbirlerine bakarak devriye arabası D-19'un içinde oturuyorlardı.

60

Buick 8

"Bu ne biçim bir şeydir böyle?" diye sordu Ennis sonunda. "Yol alması mümkün olmayan, direksiyonu dönmeyen bir araba 32. Karayolu'ndaki Jenny İstasyonu'na girip benzin pompalannın önünde duruyor. Ne plakası var, ne de üzerinde herhangi bir çıkartma..." Aniden aklına bir fikir geldi. "Ya ruhsat? Ruhsatı olup olmadığına baktın mı?"

"Hiçbir yerde göremedim," dedi Curt inmek için sabırsızlanarak kapısını açmadan önce. Sabırsızlık, gençliğin doğasında vardır. "Gölgeliğin arkasında yoktu.

Torpido gözünde de. Çünkü zaten torpido gözü yok. Görünürde bir tutamağı ve açma düğmesi var ama düğmeye basılamıyor ve tutamak çekilemiyor, kapak da açılmıyor.

Hepsi tıpkı paneldeki diğer her şey gibi sahte. Panelin kendisi de bir göz boyamadan ibaret. Ellilerde arabaların ahşap panelleri olmazdı. En azından Amerikan arabalannın."

Devriye aracından indiler ve Buick'in arkasına baktılar. "Ya bagaj?" diye sordu Ennis. "O açılıyor mu?"

"Evet. Kilitli değil. Düğmesine basılınca her arabada olduğu gibi açılıyor. Ama içi berbat kokuyor."

"Nasıl berbat?"

"Bataklık gibi."

"İçinde ceset var mı?"

"Yok. Hiçbir şey yok."

"Bir stepne? Kriko bile yok mu?"

Curtis başını iki yana salladı. Johnny Parker, iş eldivenlerini çıkararak yanlarına geldi. "Başka bir şey var mı?"

Ennis ve Curt başlarını iki yana salladılar.

Johnny çekiciye doğru yürümeye başladı ama birkaç adım sonra durdu. "Bu nedir böyle? Biri bir şaka yapmaya mı çalışıyor?"

"Henüz biz de bilmiyoruz," dedi Ennis.

61

Stephen King

Johnny başını salladı. "Öğrenirseniz bana da söyleyin. Bilirsiniz, merak kediyi öldürmüş, tatmin diriltmiş."

"Kesinlikle," dedi Curtis. Merak ve kediyle ilgili bu deyim, Ekip D'nin memurlan arasında sıkça söylenirdi. Bir şaka gibi söylenmekten çıkmış, neredeyse günlük hayatın bir parçası olmuştu.

Ennis ve Curt yaşlı adamın uzaklaşmasını izledi. "Çavuş Scho-ondist'le konuşmamızdan önce söyleyeceğin bir şey var mı?" diye sordu Ennis.

"Evet," dedi Curtis. "Arabanın içi deprem bölgesi."

"Deprem bölgesi mi? Bu da ne demek oluyor?"

Curtis, Ennis'e önceki hafta Pittsburgh PBS kanalında izlediği programı anlattı.

O arada arabanın etrafında küçük bir kalabalık toplanmıştı. Aralannda Phil Candleton, Arky Arkanian, Sandy Dearborn ve Çavuş Schoondist vardı.

Program, depremleri tahmin etmek üzerineydi. Curtis, bilim adamlarının kesin bir tahmin yapmaktan henüz çok uzak olduğunu, ama çoğunun bunun mümkün olduğuna inandığını anlattı. İnanıyorlardı, çünkü önceden birtakım uyanlara rastlanıyordu. Felaket habercileri. Hayvanlar ve sık sık da insanlar bunlan hissedebiliyordu. Köpekler huzursuzlanıyor ve dışanya çıkanlmak için havlıyorlardı. Sığırlar bölmelerinde huzursuzca kıpırdanıyorlar, çitleri deviriyorlardı. Kümeslerdeki tavuklar bazen öyle panik içinde kanat çırpıyordu ki kanatlan kınlıyordu. Bazı insanlar, büyük bir depremin on beş, yirmi dakika öncesinde topraktan bir uğultu yükseldiğini duy-duklannı iddia ediyordu (ve eğer bazı insanlar bunu duyuyorsa hay-vanlann çok daha belirgin bir şekilde duyuyor olacağı açıktı). Ay-nca hava soğuyordu. Büyük depremler öncesi ortaya çıkan bu soğuk hava ceplerini herkes hissetmiyordu ama pek çok insan hisset-62

Buick 8

tiğini söylemişti. Bireysel bildirimleri destekleyen meteorolojik veriler de vardı.

"Bizimle kafa mı buluyorsun?" diye sordu Tony Schoondist.

"Hayır," dedi Curtis. 1906 San Francisco depreminden iki saat önce hava sıcaklığı on dört derece birden düşmüştü ve bu, kaydedilmiş bir gerçekti.

Bununla birlikte diğer hava koşullannda hiçbir değişim görülmemişti.

"İnanılmaz," dedi Ennis. "Ama bunlann Buick'le ne ilgisi var?"

O sırada etraflannda küçük bir dinleyici grubu toplanmıştı. Curtis, kendisine sonraki altı ay boyunca Deprem Delisi ya da buna benzer bir lakapla hitap edileceğini bilerek onlara baktı ama umursamayacak kadar heyecanlıydı. Ennis, ofiste Bradley Roach'un ifadesini alırken, hiçbir yere dokunmamaya özen göstererek o tuhaf, fazla büyük direksiyonun arkasında oturduğunu anlattı. Orada otururken, güçlü bir mınltı duymaya başlamıştı. Etrafındakilere bu mı-nltıyı

aynı zamanda hissettiğini söyledi.

"Bu yüksek, monoton mırıltının nereden geldiği belli değildi. Yarattığı

titreşimi vücudumda hissedebiliyordum. Daha şiddetli olsaydı cebimdeki bozukluklan şıngırdatabilirdi. Bunu anlatmak için bir terim var, sanınm fizik dersinde öğrenmiştik ama şimdi hatırlayamıyorum."

"Armonik," dedi Tony Schoondist. "İki şeyin birlikte titreşmeye başlaması, şarap kadehleri gibi."

Curtis başını sallıyordu. "Evet, o. Nedeninin ne olduğunu bilmiyorum ama çok güçlüydü. Başımın tam ortasından yayılıyor gibiydi. Kayalıklann üzerindeki yüksek gerilim hattının altında dururken hissettiğiniz gibi. Bu size çılgınca gelebilir ama bir dakika kadar sonra mınltı, neredeyse konuşma halini aldı."

63

Stephen King

"Bir keresinde o kayalıklann üzerinde bir kızla yatmıştım," dedi Arky duygulanmış bir ifadeyle. Konuşması, Lawrence Welk'e her zamankinden çok benziyordu. "O gece oldukça fazla titreşim olduğunu söyleyebilirim."

"Anılannı biyografine sakla, ahbap," dedi Tony. "Devam et, Curtis."

"Önce radyo olduğunu sandım," dedi Curt. "Çünkü antika bir radyonun yaptığı

uğultulu, kötü yayına benziyordu. Bunun üzerine mendilimi aldım ve radyonun kapama düğmesine uzandım. Gördüm ki hiçbir düğmeyi oynatmak mümkün değil. Phil Candleton ne kadar gerçek bir polis memuruysa o da o kadar gerçek bir radyoydu."

"Aman ne komik," dedi Phil. "Espri anlayışına hayranım..." "Kesin dalgayı, bunu dinlemek istiyorum," dedi Tony. "Devam et, Curtis ve espriyi bir kenara bırak."

"Tamam, efendim. Radyo düğmelerini kontrol ederken içersinin soğuk olduğunu fark ettim. Sıcak bir gündü ve araba güneşin altında duruyordu ama içersi soğuktu.

Biraz da rutubetli gibiydi. O zaman aklıma izlediğim program geldi." Curt başını

yavaşça salladı. "Arabadan hemen çıkmam gerektiğine dair bir hisse kapıldım.

Mırıltı hafiflemeye yüz tutmuştu ama içersi iyice soğumuştu. Bir buz kutusu gibiydi."

Bunun üzerine, Ekip D'nin Sorumlu Çavuş'u Tony Schoon-dist, Buick'e doğru yürüdü. Dokunmadı, sadece camına doğru eğildi. Yaklaşık bir dakika boyunca koyu mavi arabanın önünde, öne eğilmiş ama sırtı dimdik, ellerini arkasında birleştirmiş bir halde kıpırdamadan durdu. Ennis onun arkasındaydı. Diğer memurlar Cur-tis'in etrafında toplanmış, Tony'nin yaptığı her neyse onu bitirmesini bekliyordu. Çoğunun gözünde Tony Schoondist, Pennsylvania 64

Buick 8

grilerini giydikleri süre içinde gördükleri en iyi çavuştu. Çetin ceviz, cesur, adil ve gerektiği anlarda son derece becerikliydi. Bir memur, Sorumlu Çavuş

rütbesine eriştiğinde politika devreye girerdi. Aylık toplantılar. Scranton'dan gelen telefonlar. Sorumlu Çavuş'luk, merdivenin en üst basamağının epey altındaydı ama bürokrasinin dişlileri arasına girecek kadar yüksek bir rütbeydi.

Schoondist, oyunu koltuğunu elinde tutabilecek kadar iyi oynuyordu, ama daha fazla yükselemeyeceğini ve zaten bunu istemediğini hem o, hem de adamlan çok iyi biliyordu. Çünkü Tony için adamlan her zaman ilk sırada gelmişti... ve Shirley, Matt Babicki'nin yerini alınca adamlarının arasına bir de kadın eklenmişti. Bir başka deyişle, onun için en önemlisi ekibiydi. Ekip D. O hiçbir şey söylemese de diğerleri bunun böyle olduğunu biliyordu, hissediyordu.

Tony sonunda bekleyen adamlarının yanına döndü. Şapkasını çıkardı, parmaklannı

kısa kesilmiş saçlarının arasından geçirdi ve şapkasını tekrar taktı, ipi, yaz kurallanna uygun olarak gerideydi. Kışın, ipi çenelerinin altına geçirmeleri gerekiyordu. Bu bir gelenekti ve bütün köklü kuruluşlarda olduğu gibi Pennsylvania Eyalet Polisi'nde de pek çok gelenek vardı. Örneğin 1962 yılına dek memurlar evlenmek için Sorumlu Çavuş'un iznini almak zorundaydı (ve çavuşlar da bu gücü, görev için yeterli olmadığını düşündükleri çaylakları elimine etmek için kullanırdı).

"Mınltı yok," dedi Tony. "Aynca içerdeki ısının da gayet normal olduğunu söyleyebilirim. Belki dışardaki havadan birazcık daha serin ama..." Omuz silkti.

Curtis'in yüzü kıpkırmızı oldu. "Çavuş, yemin ederim ki..." "Söylediklerinden şüphe etmiyorum," dedi Tony. "Mınldan-dığını söylüyorsan öyledir. Peki sence bu mınltı nereden geliyordu? Motordan olabilir mi?"

65

F:5

Stephen King

Curtis başını iki yana salladı.

"Bagaj bölümünden?"

Yine olumsuz.

"Altından?"

Curtis yine başını salladı ve yüzünün rengi iyice koyulaşıp neredeyse bordoya döndü.

"O halde nereden?"

"Boşluktan," dedi Curt isteksizce. "Kulağa çılgınca geldiğini biliyorum ama öyle. Sesin bir kaynağı yoktu." Gülmelerini bekler-cesine diğerlerine baktı.

Hiçbiri gülmüyordu.

Tam o sırada Orville Garrett gruba katıldı. Bir gece önce birkaç ağır iş

makinesinin tahrip edildiği bir inşaat alanından geliyordu. Ekip D'nin maskotu, Mister Dillon hemen arkasından sallana sallana yürüyordu. Araya belki biraz collie kanı kanşmış bir Alman kurduydu. Orville ve Huddie Royer onu bir yavruyken, Sawmill Yolu üzerinde terk edilmiş bir çiftliğin sığ kuyusunda bulmuşlardı. Yavru köpek oraya kazara düşmüş de olabilirdi ama muhtemelen düşmemişti.

Mister D, özel bir K-9 köpeği değildi ama bunun yegane sebebi, o şekilde eğitilmemiş oluşuydu. Çok zeki ve koruma güdüsü çok gelişmiş bir köpekti. Eğer bir kötü adam Mister Dillon civardayken herhangi bir Ekip D memuruna karşı

sesini yükseltecek ya da parmağını sallayacak olsa burnunu karıştırmak için ömrünün sonuna kadar bir kurşun kalem arkası kullanması gerekebilirdi.

"Ne yapıyorsunuz, millet?" diye sordu Orville ama kimse cevap veremeden Mister Dillon ulumaya başladı. Köpeğin hemen yanında duran Sandy Dearborn, daha önce hiç böyle bir uluma duymamıştı. Mister D geriledi ve Buick'e dönerek olduğu yerde büzüldü. Başı yukarıda, kalça kısmı aşağıdaydı. Tüyleri hariç, pisleyen 66

Buick 8

bir köpek gibi görünüyordu. Kuyruğunun ucuna dek bütün tüyleri kabarmıştı.

Sandy'nin teni birden buz kesti.

"Ulu Tanrım, nesi var böyle?" diye sordu Phil alçak, şaşkın bir sesle ve tam o sırada Mister D tekrar uzun uzun uludu. Duruşunu bozmayarak Buick'e doğru çekingen üç dört adım attı. Bu süre içinde burnu sürekli havadaydı. Seyretmek için fazlasıyla korkunç bir görüntüydü. O tuhaf hareketleri birkaç kez daha tekrarladı ve inleyerek yere düştü. Soluk soluğa kalmıştı ve sürekli inliyordu.

"Neler oluyor?" dedi Orv. "Tasmasını tak," dedi Tony. "Onu içeri götür." Orv, Tony'nin söylediğini yaptı. Koşarak Mister Dillon'ın tasmasını almaya gitti.

Köpeğe her zaman fazlasıyla düşkün olan Phil Candleton da tasması takılınca Mister D ile beraber gitti. Hemen yanında yürüyor, arada sırada onu okşuyor ve sakinleştirmek istercesine birkaç kelime söylüyordu. Daha sonra diğerlerine köpeğin baştan ayağa titrediğini söyleyecekti.

Kimse bir şey söylemedi. Buna gerek yoktu. Hepsi aynı şeyi düşünüyordu; Mister Dillon, Curt'ün anlattıklannı doğrulamıştı. Yer sarsılmıyordu ve Tony başını

Buick'in camına uzattığında hiçbir şey duymamıştı ama arabada bir gariplik olduğu muhakkaktı. Dümdüz kontak anahtanndan ya da fazlasıyla büyük direksiyonundan daha büyük gariplikler. Ve daha korkunç.

Pennsylvania Eyalet Polisi adli dedektifleri yetmişlerde ve seksenlerde sabit bir yere bağlı değillerdi. İhtiyaç duyulduklarında, Bölge Müdürlüğü tarafından belirtilen ekibin merkezine giderlerdi. Ekip D'nin bağlı olduğu bölgenin merkezi, Butler'dı. Adli dedektiflerin özel donanımlı minibüsleri yoktu; büyük şehirlere özgü bu lüksler, Pennsylvania'nın kırsal bölgelerine ancak yüzyıl sonuna

67

Stephen King

doğru gelebilmişti. Adli dedektifler, armasız polis arabaları kullanıyor, ekipmanlannı bagajda ve arka koltuklarda taşıyor, suç mahalline taşırken de yan taraflarında PEP**' logosu bulunan çadır bezinden çantalar kullanıyorlardı. Adli ekipler çoğunlukla üç kişiden oluşurdu: şef ve iki teknisyen. Bazen yanlannda bir de stajyer bulunurdu. Bu stajyerlerin çoğu, içki alabilecek yaşa gelmemiş

gibi görünürdü.

O gün öğleden sonra bu ekiplerden biri Ekip D'ye geldi. Tony Schoondist'in şahsi ricası üzerine Shippenville'den oraya geçmişlerdi. Komik bir gayri resmi ziyaretti, görev dışı bir araç muayenesi. Ekibin şefi, eskilerden biri, Bibi Roth'du (insanlar Bibi'nin mesleği Sherlock Holmes ve Dr. Watson'in dizlerinin dibinde öğrendiğini söyleyerek dalga geçerdi). Tony Schoondist ve Bibi Roth'un arası iyiydi ve Bibi, Ekip D için bir iyilik yapmaktan kaçınmazdı. Elbette bir sır olarak tutulduğu sürece.

(*) Pennsylvania Eyalet Polisi.

68

Buick 8

Şimdi: Sandy

Ned bu noktada sözümü kesip Buick'in muayenesinin niçin böyle gizli kapaklı bir şekilde yapıldığını sordu. Elbette ona tuhaf görünmüştü.

"Çünkü," dedim. "Düşünebildiğimiz tek suç, hizmet bedelinin ödenmemesiydi; yedi dolar. Bu adli dedektiflerin zamanını almaya değmeyecek bir vakaydı."

"Shippenville'den gelirken yakacaklan benzin de aşağı yuka-n o kadar tutacaktı; yedi dolar," dedi Arky.

"Harcanacak mesai saatleri de cabası," diye ekledi Phil.

"Tony olayın kayıtlara geçmesini istemiyordu," dedim. "Unutma, o sırada kâğıt üstünde hiçbir şey yoktu. Elimizde sadece bir araba vardı. Plakalan, ruhsatı ve

-Bibi Roth da bunu doğruladı-araç kayıt numarası olmayan, çok acayip bir araba."

"Ama Roach'un elinde arabanın sahibinin istasyonun arkasındaki derede boğulduğuna inanmasına yetecek sebep vardı!"

"Pöh!" dedi Shirley. "Sürücünün paltosu sandığı şey bir çöp torbası çıktı.

Bradley Roach'un teorisi o noktada çürüdü."

69

Stephen King

"Üstelik," diye araya girdi Phil. "Ennis ve baban istasyonun arkasından dereye inen yamaçta daha önce oradan geçildiğine dair hiçbir iz göremediler ve otlar da hâlâ ıslaktı. Adam oradan geçmiş olsaydı ardında mutlaka bir iz bırakırdı."

"En büyük sebep, Tony'nin bu olayın merkezin dışına sızmasını istememesiydi,"

dedi Shirley. "Sen de öyle düşünmüyor musun, Sandy?"

"Evet. Buick'te bir tuhaflık olduğu aşikârdı ama karşımıza çıkan sıra dışı bir durumda ne yapıyorsak o zaman da aynı şeyi yaptık. Bir memurun ölümü -geçen yıl babanın ölümü gibi- veya silahını kullanması ya da George Morgan'ın çocukları

kaçıran kaçığı arabasıyla kovalarken yaptığı kaza gibi olağanüstü durumlar."

Bir süre boyunca hiçbirimiz konuşmadık. Polisler kâbus görür, her polis kansı

bunu doğrulayabilir. George Morgan, en korkunç kâbusların abonesiydi. Kaza olduğu sırada saatte yüz kırk kilometre hızla çocuk kaçınp, kaçırdığı çocuklan döven kaçık orospu evladını kovalıyor, arayı gittikçe kapatıyordu.

George tarn adamı yakalamak üzereydi ki önüne yetmiş yaşında, gözleri görmeyen, hız konusunda kaplumbağayla yanşacak bir vatandaş çıktı. Karşıdan karşıya geçmeye birkaç saniye önce başlasa, kadına çarpan kaçık piç olacaktı ama başlamamıştı işte. Aşağılık herif tam önünden rüzgâr gibi geçti, o kadar yakınından geçmişti ki yolcu tarafındaki dikiz aynası neredeyse kadının burnunu koparacaktı. Ama George kadına çarpmaktan kurtulamadı. Eyalet Polis Teşkilatı'nda olduğu on iki tertemiz yılda iki cesaret madalyası, sayısız topluma hizmet ödülü almıştı. Çocuklan için iyi bir baba, kansı için harika bir eşti ama bunlann hepsi, Lassburg Cut'tan yaşlı bir kadın caddeyi yanlış anda geçmeye kalkıp George'un kullandığı PEP aracının altında kaldığında sona erdi.

George temize çıktı ve merkezde bir masa başı görevine başladı. Masa başı

görevini kendisi

70

Buick 8

talep etmişti. İstese önceki görevine dönebilirdi ama bir sorun vardı: George Morgan artık araba kullanamıyordu. Ev için alışveriş yapmaya markete bile gidemiyordu. Direksiyonun arkasına her geçişinde baştan ayağa titremeye başlıyordu. Gözleri sulanmaya başlıyor, bir tür histerik körlük yaşıyordu. O yaz boyunca geceleri iletişim bölümünde çalıştı. Öğle sonralan Ekip D'nin sponsor olduğu Küçükler Ligi takımına antrenörlük yaptı ve eyalet turnuvasına soktu.

Turnuva bittiğinde çocuklara kupalannı ve ödüllerini verdi, onlara onlarla ne kadar gurur duyduğunu söyledi sonra eve gitti (çocuklardan birinin annesi onu bıraktı), iki bira içti ve garajda kafasına bir kurşun sıktı. Geride bir not bırakmadı; polislerin bir not bıraktığı çok nadirdir. Bu olayın ardından bir basın bildirisi yazdım. Okuyanlar, o bildiriyi gözyaşlan içinde yazdığımı asla tahmin edemezdi. Ve birden, Curtis Wilcox'in oğluna bir açıklama yapma zorunluluğu hissettim. "Biz bir aileyiz," dedim. "Bunun kulağa bayat bir söylem gibi geldiğini biliyorum ama öyleyiz. Mister Dillon bile bunun farkında ve sen de biliyorsun. Değil mi?"

Çocuk başını salladı. Elbette biliyordu. Babasının ölümünü takip eden yılda dayandığı ve teselli bulduğu, hayatına devam etmesine yardım eden aile bizdik.

Annesi ve kardeşleri onu seviyordu, o da onlan seviyordu ama onlar Ned'in en azından o an için yapmayı başaramadığı bir şekilde hayatlanna devam ediyordu.

Bunun bir sebebi, erkek oluşu, bir başka sebebiyse on sekiz yaşında olmasıydı.

En önemli sebeplerden biri de yakasını bir türlü bırakmayan neden sorusuydu.

"Ailelerin evlerinin kapalı kapılan ardında ve dışarda, gözler önünde nasıl davrandıkları, neler söyledikleri arasında büyük farklar olabilir. Buick'te bir gariplik olduğunu Ennis de biliyordu, baban da, Tony de, ben de. Mister D ise kesinlikle biliyordu. O köpeğin uluması..."

71

Stephen King

Bir dakikalığına sustum. O ulumayı rüyalanmda defalarca duymuştum. Sonra devam ettim.

"Ama yasal olarak, Buick hiçbir suçlama yöneltilmemiş bir araçtan ibaretti. Yedi dolarlık hizmet bedeli için bir Buick'i tutamazdık, değil mi? Benzini alan adam da ortadan kaybolmuştu ve bulunamıyordu. Yapabileceğimizin en iyisi onu hizmet bedeli olarak tutmaktı."

Ned'in yüzünde, duyduklannı tam olarak anlayamamış birinin ifadesi belirdi. Bunu anlayabiliyordum. İstediğim kadar açık anlatamamıştım. Ya da belki o eski oyunu oynuyordum: Bizim Suçumuz Yoktu.

"Dinle," dedi Shirley. "Farz et ki bir kadın, istasyonun tuvaletini kullanmak için durdu, elmas yüzüğünü lavabonun yanında bıraktı ve Bradley Roach da yüzüğü

buldu. Tamam mı?" "Tamam," dedi Ned. Kaşlan hâlâ çatıktı. "Ve diyelim ki Roach, yüzüğü cebine atıp satmak için Butler'da bir rehinci dükkânına götürmek yerine bize getirdi. Bir rapor yazar, Roach yeterli bilgiyi verebilirse bölgedeki polislere kadının arabasının tarifini iletirdik... ama yüzüğü alamazdık. Değil mi, Sandy?"

"Hayır," dedim. "Roach'a gazeteye bir ilan vermesini önerirdik: Bir bayan yüzüğü

bulunmuştur, size ait olduğunu düşünüyorsanız şu numarayı arayın ve tarif edin.

Bu noktada Roach, gazeteye ilan verme masrafından şikâyet ederek sızlanırdı; yaklaşık üç papel tutardı." "Bunun üzerine biz de ona değerli eşya bulanlann genellikle eşya sahibi tarafından ödüllendirildiğini hatırlatırdık," dedi Phil.

"Ve o da üç dolannı bir şekilde kurtarabileceğini düşünürdü."

"Ama kadın hiç aramaz ya da geri dönmezse," dedim. "Yüzük, Roach'un malı olurdu.

Bu tarihteki en eski kuraldır: para bulanındır."

72

Buick 8

"Yani Ennis ve babam Buick'i aldı."

"Hayır," dedim. "Buick'i Ekip D aldı."

"Ya ödenmemiş hizmet bedeli? O hiç kayıtlara geçti mi?"

"Ah, şey," dedim huzursuz bir gülümsemeyle. "Yedi dolar için onca zahmete değmezdi. Değil mi, Phil?"

"Öyle," dedi Phil. "Ama Hugh Bossey'nin masrafını karşıladık."

Ned'in yüzünde, anladığına dair bir ifade belirdi. "Benzinin ücretini merkezin bütçesinden karşıladınız."

Phil hem şaşırmış, hem eğlenmiş göründü. "Asla, evlat! Merkezin parası vergi ödeyenlerin cebinden çıkıyor."

"Şapkayı aramızda dolaştırdık," dedim. "Orada olan herkes biraz verdi. Çok kolay oldu."

"Roach bir yüzük bulsa ve kimse kendisinin olduğunu iddia etmese yüzük onun olurdu," dedi Ned. "Bu durumda Buick de ona ait olmuyor muydu?"

"Belki onda kalsa olurdu," dedim. "Ama bize verdi, değil mi? Ve onun gözünde olay orada sona erdi."

Arky alnına hafifçe vurdu ve bilmişçe Ned'e baktı. "Kafasının iyi çalıştığı pek söylenemezdi."

Bir an için Ned'in yaşlanınca babasını öldürecek olan genç adamı düşünmeye dalacağını sandım ama Ned pek üzerinde durmadı. Bunu neredeyse görebiliyordum.

"Devam et," dedi bana. "Sonra ne oldu?"

Tannm. Buna kim direnebilirdi?

73

Buick 8

O zaman

Bibi Roth ve çocuklarının (onlara böyle diyordu) Buick'i dip bucak muayene etmeleri kırk beş dakika sürdü. Genç yardımcılar parmak izleri almak için tozlama ve süpürme işlerini yapıp fotoğraflar çekiyorlar, Bibi arabanın çevresinde sessizce dolaşıyor, bazen elindeki tükenmez kalemin ucuyla bir yeri işaret ediyordu.

Çalışmaya başlamalarının üzerinden yirmi dakika kadar geçmişti ki Orv Garrett, yanında Mister Dillon olduğu halde yanlarına geldi. Köpeğin tasması takılıydı ve bu, merkez binası civarında nadiren karşılaşılan bir durumdu. Sandy onlara doğru yürüdü. Köpek ulumuyor, titremiyor, kuyruğu ayaklarını örter şekilde derli toplu bir pozisyonda oturuyordu ama hiç kırpmadığı koyu kahverengi gözleri dosdoğru Buick'e dikilmişti. Göğsünün derinliklerinden, güçlü bir arabanın motoru gibi belli belirsiz ama kesintisiz bir hırıltı yükseliyordu.

"Tanrı aşkına, Orvie, onu buradan götür," dedi Sandy Dearborn.

"Tamam. Sadece şimdiye kadar etkisini üzerinden atmış olabileceğini düşündüm."

Biraz duraksadıktan sonra devam etti. "Ta-

75

Stephen King

zılann bir ceset bulduklannda bazen o şekilde hareket ettiklerini duymuştum.

İçinde bir ceset olmadığını biliyorum ama arabada biri ölmüş olabilir mi?"

"Bildiğimiz kadanyla hayır." Sandy, barakaya yan kapıdan girip yavaş yavaş Bibi Roth'a doğru yürüyen Tony Schoondist'e bakıyordu. Tony'nin yanında Ennis de vardı. Curt Wilcox, hiç istemese de tekrar devriyeye çıkmıştı. Sandy, o öğle sonrasında güzel kız-lann bile Curt'ü cezadan vazgeçilip sadece bir uyan vermeye ikna edebileceklerinden şüpheliydi. Curt, yollarda değil merkezde olmak, Bibi Roth ve ekibini çalışırken izlemek istiyordu; olamıyorsa bunun cezasını batı

Pennsylvania'da suç işlemiş ve görüş alanına girmiş olan herkes çekecekti.

Mister Dillon ağzını açtı ve bir şey canını yakmış gibi uzun, alçak bir inilti koyuverdi. Sandy, bir şeyin gerçekten de köpeğin canını yakmış olduğunu düşündü.

Orville, Mister Dillon'ı oradan uzaklaştırdı. Beş dakika sonraysa Sandy, Steve Devoe ile iki arabanın çarpıştığı 6. Karayolu'na doğru süratle ilerliyordu.

Bibi Roth, elemanlan B Barakası'nın gölgesindeki piknik masasının etrafına oturmuş, Matt Babicki'nin getirdiği sandviçleri yer, buzlu çayları içerken Tony ve Ennis'e rapor verdi.

"Buna zaman ayırdığın için teşekkür ederim," dedi Tony.

"Rica ederim," dedi Bibi. "Ve umanm bu iş burada son bulur. Bunun üzerine herhangi bir rapor yazmak istemiyorum, Tony. Duyarlarsa bana bir daha asla güvenmezler." Ekibine baktı ve Ding-Dong School'daki Bayan Frances gibi el çırptı. "Bu olay üzerine bir rapor yazmak istiyor muyuz, çocuklar?" O

çocuklardan biri, 1993'te Pennsylvania Adli Tıp Başmüfettiş'liğine atandı.

76

Buick 8

İki genç adam ve olağanüstü güzellikte bir genç kadından oluşan ekibi ona baktı.

Sandviçleri havada, kaşlan kalkıktı. Hiçbiri ne cevap vereceğini bilmiyordu.

"Hayır, Bibi!" diyerek onlara yol gösterdi şefleri.

"Hayır, Bibi!" diye tekrarladılar itaatkâr bir şekilde.

"Hayır, ne?" diye sordu Bibi.

"Rapor yok," dedi genç adamlardan biri.

"Belge nüshası yok," dedi öteki.

"Tek bir nüsha bile, hatta belgenin aslı bile yok," dedi olağanüstü güzellikteki genç kadın.

"Güzel!" dedi şefleri. "Ve bu konudan kimlere bahsedeceksiniz, Kinder ?'"''

Bu kez yol göstermeye gerek kalmadı. "Hiç kimseye, Bibi!"

"Aferin," dedi Bibi. "Sizinle gurur duyuyorum."

"Zaten biri bir şaka yapmış olmalı," dedi genç adamlardan biri. "Biri sizinle dalga geçiyor, çavuş."

"O ihtimali göz önünde bulunduruyorum," dedi Tony, Mister Dillon'ı ulurken ve sakat bir yaratık gibi hareket ederken görmüş olsalar neler düşüneceklerini merak ederek. Mister D, kimseyle dalga geçmiyordu.

Gençler tekrar yiyip içmeye ve kendi aralarında sohbete döndüler. Bu arada Bibi, yüzünde çarpık bir gülümsemeyle Tony ve Ennis Rafferty'ye bakıyordu.

"Baktıklan şeyi o gençlere özgü muhteşem algıyla görüyorlar, ama aynı zamanda aslını göremiyorlar," dedi. "Şu gençler ne muhteşem birer aptal olabiliyorlar. O

şey neyin nesi, Tony? Bir fikrin

(*) Almanca, çocuklar.

77

Stephen King

var mı? Görgü tanıklannın ifadeleri doğrultusunda herhangi bir sonuca ulaşabildiniz mi?"

"Hayır."

Bibi, dikkatini muhtemelen ona Buick'in hikâyesinin bildiği kadannı anlatmayı

aklından geçirmiş ama sonradan vazgeçmiş olan Ennis'e yöneltti. Bibi iyi bir adamdı... ama gri üniformayı giymiyordu.

"Bildiğimiz anlamda bir araba olmadığı muhakkak," dedi Bibi. "Ama bir şaka?

Hayır, bence o da değil."

"Kan izine rastladınız mı?" diye sordu Tony. Olmasını isteyip istemediğinden pek emin değildi.

"Ancak aldığımız örnekleri mikroskop altında inceledikten sonra kesin bir şey söyleyebilirim ama kan olduğunu sanmıyorum. Varsa da gözle görülemeyecek miktarda olmalı."

"Neler gördünüz?"

"Tek kelimeyle hiçbir şey. Lastik yüzeylerinden örnek alamadık çünkü üzerlerinde ne çamur, ne taş, ne ot, ne bir cam parçası ne de başka bir şeye rastladık.

Gözümle görmemiş olsaydım böyle bir şeyin mümkün olamayacağını söylerdim.

Henry..." dedi başıyla genç adamlardan birini işaret ederek, "...lastiğin oluklan arasına küçük bir çakıl taşı sıkıştırmaya çalıştı ama taş hiçbir şekilde oluğun içinde durmadı. Bu nedir şimdi? Ve nedendir? Böyle bir şeyin formülünün patentini alabilirsen emekliliğini erkenden ilan edebilirsin demektir, Tony."

Tony, kafası kanşmış birinin dalgın hareketleriyle yanağını ovuşturuyordu.

"Şunu bir dinle," dedi Bibi. "Arabanın zeminindeki paspaslar var ya. Üzerlerinde çok fazla pislik birikir. Her biri başlı başına bir

78

Buick 8

araştırma alanıdır. Genellikle öyledir. Ama buradakiler için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Üzerlerinde tüm bulabildiğimiz birazcık toprak ve bir karahindiba sapı." Ennis'e baktı. "Sanırım onlar da ortağının ayakkabısının tabanından bulaştı. Sürücü koltuğuna oturduğunu söylemiştin."

"Evet."

"Bulduklanmız da o taraftaydı," dedi Bibi doğru sonuca ulaştığını düşünen birinin güveniyle.

"Parmak izi var mı?" diye sordu Tony.

"Üç set. Kıyaslama yapmak için iki memurunuzdan ve istasyondaki pompa görevlisinden parmak izleri alacağım. Benzin deposunun kapağının üzerinden aldığımız izler muhtemelen görevliye ait. Ya sizce?"

"Büyük ihtimalle öyle," dedi Tony. "İzleri şahsen kontrol edeceksin, değil mi?"

"Kesinlikle. Elyaf örneklerini de öyle. Bana Pittsburgh'daki benzin kromatografını sorup canımı sıkma, iyi bir adamdır. Bu işi elimin altındaki malzemeler elverdiği ölçüde takip edeceğim. Ve imkânlanm hiç de az sayılmaz."

"İyi birisin, Bibi."

"Ve en iyi adamlar, onu yemeğe davet eden dostlarını asla geri çevirmezler."

"Merak etme, yakında bir davet alacaksın. Bu arada söyleyeceğin başka bir şey var mı?"

"Camlar gerçekten cam. Ahşap da gerçekten ahşap... ama o yıllarda üretilmiş bir arabada ahşap panel olması kesinlikle normal değil. Ağabeyimin ellili yıllardan bir Buick'i vardı; bir Limited. Araba kullanmayı onunla öğrenmiştim ve o arabayı

çok iyi hatırlıyorum. Onu ne zaman hatırlasam içim korku ve sevgiyle dolar.

Paneli, sün-

79

Stephen King

gerli vinildi. Bunun döşemelerinin de vinil olduğunu söyleyebilirim ki bu model ve yapım yılı göz önüne alındığında gayet normal; yine de emin olmak için General Motors'dan onay alacağım. Kilometre sayacı... çok ilginç. Aranızda ona dikkat eden oldu mu?"

Ennis başını iki yana salladı. Hipnotize olmuş gibi görünüyordu.

"Göstergedeki tüm rakamlar sıfır. Sanınm duruma çok uygun. O araba -sözde araba-bir santim bile yol alamaz." Bakışlan En-nis'ten Tony'ye yöneldi, sonra tekrar Ennis'e döndü. "Onu çalışırken görmediğini söyle. Kendi gücüyle ilerlerken görmediğini söyle."

"Aslında görmedim," dedi Ennis ve bu doğruydu. Bradley Ro-ach'un arabanın ilerlediğini gördüğünü söylediğini ve pek çok kişinin ifadesini almış tecrübeli bir polis memuru olarak kendisinin de ona inandığını söylemeye gerek görmemişti.

"Güzel." Bibi rahatlamış görünüyordu. Tekrar Bayan Frances gibi el çırptı.

"Gitme vakti, çocuklar! Teşekkür edin bakalım!"

"Teşekkürler, çavuş," dediler hep bir ağızdan. Olağanüstü güzellikteki genç

kadın buzlu çayını bitirip, geğirdi ve beyaz önlüklü arkadaşlarını takip ederek geldikleri arabaya doğru yürüdü. Tony, üç gençten birinin bile dönüp Buick'e bakmadığını şaşkınlıkla fark etti. Onlar için bu, artık kapanmış bir dosyaydı ve önlerinde yepyeni başka dosyalar uzanıyordu. Onların gözünde Buick, yaz güneşinin altında geçirdiği her dakika daha da yaşlanan eski bir arabadan ibaretti. Lastiklerinin oluklanna sıkıştınlan çakıl taşlan, yerçekiminin etkilemediği üst kısımlarda bile yerinde durmayıp düşüyorsa ne olmuştu yani? Bir tarafında dört yerine üç havalandırma deliği olmasında ne gariplik vardı?

Görüyorlar ama aynı zamanda aslını göremiyorlar, demişti Bibi. Şu gençler ne muhteşem birer aptal olabiliyorlar.

80

Buick 8

Bibi muhteşem aptallannın ardından geldikleri arabaya doğru yürüdü, sonra durdu.

"Ahşabın ahşap, vinilin vinil, camınsa cam olduğunu söylemiştim. Duydunuz, değil mi?"

Tony ve Ennis başlarını salladılar.

"Anladığım kadarıyla bu sözde arabanın egzoz sistemi de camdan yapılmış. Elbette sadece aşağıdan, tek taraftan bakıyordum ama bir el fenerim vardı. Oldukça güçlü

bir el feneri." B Barakası'nın önüne park edilmiş olan Buick'e birkaç dakika boyunca elleri ceplerinde, topuklan üzerinde yaylanarak dalgınca baktı. "Daha önce hiç egzoz sistemi camdan yapılmış bir Buick duymamıştım," dedi ve sonunda geldikleri arabaya yürüdü. Bir dakika sonra, ço-cuklanyla birlikte oradan uzaklaşmıştı.

Buick'in bulunduğu yer, Tony'nin pek içine sinmemişti. Fırtına ihtimali bir yana, arka taraftaki otoparka doğru yürüyen herkesin görebileceği bir yerdeydi.

Aklından geçen olası ziyaretçiler sivil halk, yani onların deyişiyle Bay ve Bayan John Q idi. Eyalet polisi, Bay John Q ve ailesine hizmet eder, bazen bu yolda canını bile verirdi. Bununla birlikte onlara tam anlamıyla güvenmezdi.

John Q'nun ailesi, Ekip D'nin ailesi değildi. Dedikodunun yayılması ihtimali bile Çavuş Schoondist'in tüylerini ürpertiyordu.

Saat üçe çeyrek kala yürüyerek Johnny Parker'ın küçük ofisine gitti (o günlerde County Motor Pool ile dip dibe sayılırlardı) ve onu, B Barakası'nın içindeki pulluklardan birini çıkanp yerine Bu-ick'i çekmeye tatlı dille ikna etti.

Anlaşmaları bir kadeh viski sözüyle mühürlendi ve Buick, o andan sonra yuvası

haline gelen yağ kokulu karanlığın içine çekildi. B Barakası'nın her iki ucunda da garaj kapıları vardı ve Johnny, Buick'i içeri arka kapıdan sokmuştu. Bu yüzden Buick, orada kaldığı onca yıl Ekip D merkez binası-81

F:6

Stephen King

na doğru baktı. Zaman geçtikçe çoğu polisin fark ettiği bir şey vardı. Organize bir düşünce değil, zihinlerinin gerisinde, tam olarak şekil bulmamış ama hiçbir zaman yok olmayan bir şey: arabaya benzeyen o şeyin krom sıntışının baskısı.

1979'da, Ekip D bünyesinde on sekiz polis vardı ve mesailerini, her zamanki saat dilimlerinde yapıyorlardı: yediden üçe, üçten on bire ve devriye arabasına ikişer kişilik ekipler halinde bindikleri mezarlık devriyesi. Cuma ve cumartesi günleri, on bir-yedi devriyesine herkes Kusmuk Devriyesi derdi.

Buick'in geldiği gün saat dört olduğunda görev başında olmayan polislerden çoğu olayı duymuş ve arabaya bir göz atmak için merkeze uğramıştı. 6. Karayolu'ndaki kazadan dönen ve raporunu yazmakta olan Sandy Dearborn, onların üçer dörder kişilik gruplar halinde, kendi aralannda mınldanarak Buick'i incelediklerini görebiliyordu. Turistlere benziyorlardı. Curt Wilcox, o sırada görev başında değildi ve bu turistik gezilerin çoğunu o yönetiyor, sayılan eşit olmayan havalandırma deliklerini, fazlasıyla büyük olan direksiyonu gösteriyor, şaşkınca bakmalan için motor kapağını açarak tuhaf motoru gözler önüne seriyordu.

Orv Garrett ise, Mister D'nin tepkisini defalarca anlattığı başka turlar düzenliyordu. Buick'ten fazlasıyla etkilenmiş olan (bu etki ve merak, Alzheimer hastalığı zihnindekileri silene dek var olacaktı) Çavuş Schoondist de her fırsatta dışan çıkarak arabaya bir göz atıyordu. Sandy, onun B Barakası'nın açık kapısının biraz ötesinde, kollannı göğsünde kavuşturmuş halde, yüzünde düşünceli bir ifadeyle içerideki şeye baktığını hatırlıyordu. Ennis de onun yanındaydı. O

çok sevdiği küçük Tiparillo'lardan birini tüttürüyor, Tony başını sallarken ona bir şeyler anlatıyordu. Saat üçü geçmişti ve me-82

Buick 8

saisi biten Ennis, üniformasını çıkanp beyaz bir tişört ve eski bir kot pantolon giymişti. Saat üçü geçiyordu ve Sandy'nin daha sonra tek söyleyebildikleri bunlar oldu. Keşke daha fazlasını söyleyebilseydi ama elinden gelen oydu.

Polisler geldi, motora baktılar (tüm bu süre boyunca motor kapağı, iştahlı bir ağız gibi sürekli açıktı), eğilip el fenerlerini tutarak egzotik egzoz sistemini incelediler. Her yere baktılar ama hiçbir şeye dokunmadılar. Yerlerinde John Q

ve ailesi olsaydı ellerini uzak tutamazdı ama bu adamlar polisti. Buick'in o an olmasa bile daha sonra bir delil olarak görülme ihtimalinin olduğunu biliyorlardı. Özellikle de arabayı istasyonda bırakıp ortadan kaybolan adam ölmüşse.

"Bu gerçekleşmediği ve başka bir şey çıkmadığı sürece arabayı burada tutmaya niyetliyim," dedi Tony, Matt Babicki ve Phil Candleton'a. Saat beş civanydı ve üçünün de mesaisi birkaç saat önce bitmişti. Tony sonunda eve gitmeyi düşünmeye başlamıştı. Akşam yemeğinden önce çimleri kesmek isteyen Sandy de saat dört gibi merkezden aynlmıştı.

"Neden burada?" diye sordu Matt. "Neden bu kadar önem veriyorsun, çavuş?"

Bunun üzerine Tony, Matt ve Phil'e Cardiff Devi'ni bilip bilmediklerini sordu.

Bilmediklerini söyleyince Tony onlara hikâyeyi anlattı. Dev, New York'un hemen dışındaki Onondaga Vadisi'nde "keşfedilmişti". Dev bir insanımsı cesedin fosilleşmiş olduğu söyleniyordu; belki bir başka dünyadandı veya maymunlarla insanlar arasındaki kayıp halkaydı. Ama sonra, Binghamton puro üreticisi olan George Hull'm ortaya attığı bir uydurmadan ibaret olduğu ortaya çıkmıştı.

"Ama Hull'ın foyası ortaya çıkmadan önce," dedi Tony. "O civardaki herkes -P. T.

Barnum da dahil- en az bir kez gelip Cardiff

83

Stephen King

Devi adı verilen aldatmacaya baktı. Çevredeki çiftliklerin tarlalarındaki ürünler mahvoldu. Evlere zarar verildi, hırsızlıklar oldu. John Q'nun kamp yerinde başlayan bir orman yangını çıktı. Hull, fosilleşmiş yaratığı Chicago'da yaptırıp Railway Express'le New York'a getirttiğini itiraf ettikten sonra bile insanlar görmek için gelmeye devam etti. Gerçek olmadığına inanmak istemiyorlardı. 'Her dakika yeni bir enayi doğar' sözünü bilirsiniz. Bu söz 1869'da, Cardiff Devi olayının ardından ortaya çıkmıştır."

"Sadede gelirsek?" dedi Phil.

Tony ona sabırsızca baktı. "Geleyim. Burada lanet olası bir Cardiff Devi vakası

istemiyorum. Elimde olduğu sürece buna izin vermeyeceğim. Burada bir Turin Buick'i vakası olmayacak."

Merkez binasına dönerlerken Huddie Royer onlara katıldı (Mister Dillon da yanındaydı ve her zamanki sakin haline bürün-müştü). Huddie, Tony'nin son cümlesini duyunca yüzünü buruşturdu. Tony ona aksi bir bakış fırlattı.

"Batı Pennsylvania'da Cardiff Devi falan yok, bu lafımı iyi belleyin ve herkese söyleyin. Bu konu sadece kulaktan kulağa yayılacak, duyuru panosuna bir not iliştirecek değilim. Biraz dedikodu olacağını biliyorum ama zamanla dinecektir.

Tam ekinlerin boy verme zamanında meraklı sersemlerin Amish çiftliklerine zarar vermesine izin vermeyeceğim, anlaşıldı mı?"

Anlaşılmıştı.

Saat akşam yedi olduğunda her şey neredeyse normale dönmüştü. Sandy Dearborn buna tanıklık edebilirdi, çünkü yemekten sonra arabaya alıcı gözle bakabilmek için merkeze geri dönmüştü. Buick'in yanında sadece üç -ikisi sivil, biri üniforma içinde- polis vardı. O an görev başında olmayan polislerden Buck Flanders, Ko-dak'ıyla arabanın fotoğraflarını çekiyordu. Bu Sandy'yi biraz hu-84

Buick 8

zursuz etti ama resimlerden ne anlaşılacaktı ki? Bakanlann tek gördüğü, eski ama henüz resmi olarak antika sayılamayacak bir Buick olacaktı.

Sandy, elleri ve dizleri üzerine çökerek arabanın altına baktı. Elinde, muhtemelen bu amaç için hemen oracığa bırakılmış bir el feneri vardı. Egzoz sistemini el fenerinin güçlü ışığı altında uzun uzadıya inceledi. Ona daha çok borosilikat camı gibi görünmüştü. Sürücü camına doğru eğilip bir süre bekledi (ne serinlik, ne de mırıltı vardı), sonra o nöbette Sorumlu Çavuş koltuğunda oturan Brian Cole ile biraz çene çalmak için merkez binasına gitti. Lafa Buick'le başladılar, sonra ailelerine geçtiler. Tam beysbola başlamışlardı ki Orville Garrett başını içeri uzattı.

"Ennis'i gördünüz mü, beyler? Ejderha telefonda ve sesi de hiç mutlu gelmiyor."

Ejderha, Ennis'in ablası Edith Hyams'di. Ennis'ten sekiz dokuz yaş büyüktü ve uzun zamandır duldu. Ekip D'de kocasını onun öldürdüğünü, dırdırlanyla başının etini yiyerek adamcağızı mezara gönderdiğini düşünenlerin sayısı hiç de az değildi. "Ağzındaki dil değil, Ginsu bıçağı mübarek," demişti bir keresinde Dicky-Duck Eliot. Kadını Ekip D'deki diğer polislerden çok daha fazla görmüş

olan Curt (genellikle ortağı Ennis olurdu; aradaki yaş farkına rağmen oldukça iyi anlaşırlardı), Ennis'in hiç evlenmemiş olmasının nedeninin Edith olduğunu düşünüyordu. "Bence derinlerde bir yerde, her kadının onun gibi olacağı korkusu var," demişti bir keresinde Sandy'ye.

Sandy, Ejderha ile yaptığı on dakikalık telefon görüşmesinin ardından mesai bitiminden sonra merkeze geri dönmenin hiç de iyi bir fikir olmadığını düşünmeye başlamıştı. Nerede bu adam, en geç altı buçukta evde olacağına söz vermişti, Pepper's'dan istediği ros-85

Stephen King

toyu aldım, yarım kilosu seksen dokuz sent, öyle çok pisti ki et kayış gibi oldu, rengi de tıpkı bulaşık suyu gibi gri, eğer The Country Way veya The Taps'teyse bana hemen söyle, Sandy, söyle ki orayı arayıp onunla konuşabileyim.

Aynca idrar sökücü hapının kalmadığını, Ennis'in o akşam ona yeni bir kutu getireceğini söylediğini anlattı. Peki hangi cehennemdeydi bu adam? Yoksa fazla mesai mi yapıyordu? Öyleyse bir sorun yoktu, Tann biliyordu ya, fazladan para çok işlerine yarardı ama yine de arayıp haber vermesi gerekirdi. Yoksa içiyor muydu? Hiç söylememişti, ama Ejderha'nın, kardeşinin kafa çekmeye gittiğinden emin olduğu belliydi.

Sivil giysilere bürünmüş, etrafına enerji saçan Curtis Wilcox içeri girdiğinde Sandy, bir elini gözlerinin üzerine kapamış, çaresizce ne söyleyeceğini düşünüyordu. Curt de Sandy gibi Roadmaster'a alıcı gözle bakmak için geri dönmüştü.

"Bir dakika, Edith, bir dakika bekle," dedi Sandy ve ahizeyi göğsüne bastırdı.

"Baksana, çaylak. Ennis'in merkezden aynidıktan sonra nereye gittiğini biliyor musun?"

"Aynlmış mı?"

"Evet ama görünüşe bakılırsa eve gitmemiş." Sandy, hâlâ göğsüne bastırmakta olduğu ahizeyi işaret etti. "Ablası hatta."

"Gittiyse nasıl oluyor da arabası hâlâ dışarda duruyor?" diye sordu Curt.

Sandy ona baktı. Curt, Sandy'ye baktı. Ve sonra, tek kelime daha etmeden ikisi de aynı sonuca vardı.

Sandy, Edith'i başından savdı; onu daha sonra arayacağını, Ennis'i görecek olursa onu aramasını isteyeceğini söyledi. Bu pürüz halledildikten sonra Curt ile dışarı çıktılar.

Ennis'in arabasını -hepsinin dalga geçtiği American Motors Gremlin- bir başka arabayla karıştırmak olanaksızdı. Johnny Par-86

Buick 8

ker'ın Buick'e yer açmak için B Barakası'ndan çıkardığı pulluğun biraz ötesinde park edilmiş duruyordu. Araba ve pulluğun batmak üzere olan güneşin solgun ışıklarıyla oluşmuş gölgeleri, birer dövme gibi toprağın üzerine düşüyordu.

Curt ve Sandy, Gremlin'in içine baktılar ve her zamanki ıvır zıvırdan başka bir şey olmadığını gördüler: hamburger kâğıtlan, meşrubat kutulan, Tiparillo kutuları, birkaç harita, arkadaki kancaya asılmış yedek bir üniforma gömleği, tozlu panelin üzerinde bir kitap, birkaç parça balıkçılık malzemesi. Buick'in içinin doğal olmayan temizliği ve düzeninden sonra bu tanıdık karmaşa çok rahatlatıcı görünüyordu. Ennis'in kaykılmış bir şekilde, şapkasını gözlerinin üzerine çekerek direksiyon başında uyukluyor olduğunu görseler içleri daha da rahatlayacaktı ama Ennis'ten hiçbir iz yoktu.

Curt dönüp merkeze doğru yürümeye başladı. Sandy ona yetişip kolunu yakalamak için koşar adım yürümeye başladı. "Nereye gittiğini sanıyorsun sen?" diye sordu.

"Tony'yi aramaya."

"Daha değil," dedi Sandy. "Bırak yemeğini yesin. Mecbur kalırsak onu daha sonra aranz. Tanrım, umanm onu aramamıza gerek kalmaz."

Curt ve Sandy, hiçbir yere, üst kattaki dinlenme odasına bile bakmadan doğruca B

Barakası'na gittiler. Arabanın çevresini dolaştılar; içine, altına baktılar.

Baktıklan hiçbir yerde Ennis Raf-ferty'den bir ize rastlamadılar, en azından görebildikleri bir şey yoktu. Elbette o akşam Buick'in etrafında ve içinde izler aramak, bir sürünün geçtiği yerde tek bir atın nal izlerini aramaya benziyordu.

Özellikle Ennis'ten bir iz yoktu ama...

"Burası soğuk mu yoksa bana mı öyle geliyor?" diye sordu Curt. Tekrar merkeze dönmeye hazırlanıyorlardı. Curt, diz çökmüş,

87

Stephen King

başı yana eğik, arabanın altını son bir kez kontrol ediyordu. Ayağa kalkıp pantolonunun dizlerini silkeledi. "Yani, dondurucu falan değil ama olması

gerektiğinden daha soğuk, sence de öyle değil mi?"

Aslında Sandy'ye fazla sıcak geliyordu -yüzünden ter damlacıkları süzülüyordu-ama bunun nedeni içerisinin sıcaklığından ziyade sinirlerinin gerilmiş

olmasıydı. Curt'ün bu hissinin, Jenny İs-tasyonu'nda hissettiklerinin veya hissettiğini sandıklannın bir kalıntısı olduğunu düşündü.

Curt bu düşüncesini yüzünden hemen anladı. "Belki öyle. Belki bana öyle geliyor.

Kahretsin, bilmiyorum, ben bile emin değilim. Haydi merkezi kontrol edelim.

Belki malzeme odasında kestiriyordun Öyleyse bu ilk olmayacak."

İki adam, B Barakası'na iki ucundaki garaj kapılarından değil, sağ tarafındaki normal kapıdan girmişti. Curt, eli tokmağın üzerinde, kapının eşiğinde duraksadı

ve omzunun üzerinden geriye, Bu-ick'e baktı.

Tahta saplı çekiçlerin, makaslann, tırmıklann, küreklerin ve bir delgi aletinin (üzerinde Arky Arkanian'ın baş harfleri yazılıydı) bulunduğu duvarın yanında dururken gözlerinde öfkeli bir bakış vardı. Neredeyse kinci bir bakıştı. "Hayal gücümün bir oyunu değildi," dedi Sandy'den çok kendi kendine. "İçerisi soğuktu.

Artık değil, ama öyleydi."

Sandy hiçbir şey söylemedi.

"Sana bir şey söyleyeyim," dedi Curt. "O lanet olası araba burada uzun süre kalacaksa içeriye bir termometre asacağım. Gerekirse parasını kendi cebimden ödeyeceğim. Şuraya bak! Biri kahrolası bagaj kapağını açık bırakmış. Acaba kim?..."

Durdu. Göz göze geldiler ve ikisinin aklından da aynı düşünce geçti: Biz çok iyi iki polisiz.

88

Buick 8

Buick'in içine ve altına bakmışlardı ama hem amatör, hem profesyonel katillerin favori geçici-ceset-koyma-yeri olan (en azından filmlere göre) bagaja bakmayı

ihmal etmişlerdi.

Buick'e doğru yürüdüler ve hemen arkasında durarak bagaj kapağının altındaki ince aralığa baktılar.

"Sen yap, Sandy," dedi Curt. Sesi neredeyse bir fısıltı gibiydi. Sandy bunu istememekle birlikte yapmaya mecbur olduğunu kabullendi; ne de olsa Curt hâlâ

bir çaylaktı. Derin bir nefes aldı ve bagaj kapağını kaldırdı. Kapak, umduğundan hızlı bir şekilde kalktı. En geriye dayandığında, iki adamın da irkilmesine sebep olan metalik bir ses çıktı. Curt, Sandy'nin kolunu sıkıca kavradı.

Parmaklan öyle soğuktu ki Sandy neredeyse bir çığlık atacaktı.

Akıl, çok güçlü ve genellikle güvenilmez bir makinedir. Sandy, bagajda Ennis Rafferty'yi bulacağından o kadar emindi ki bir an için cesedi gerçekten gördü: kot pantolon ve beyaz tişört giymiş, bir mafya tetikçisi tarafından vurulup bir Lincoln'ün bagajına atılmış, cenin pozisyonunda kıvnlmış bir cesetti.

Ama iki polisin gerçekte tek gördüğü, üst üste binmiş gölgelerdi. Buick'in bagajı boştu. İçinde sadece üzerinde hiçbir aletin, bir yağ lekesinin bile bulunmadığı, tertemiz, kahverengi halıdan başka hiçbir şey yoktu. Bir iki dakika boyunca sessizce durdular, sonra Curt bezginlik veya sinir bozukluğuyla kanşık, gülmeye benzer bir ses çıkardı. "Haydi," dedi. "Gidelim buradan. Ve kahrolası

bagajı bu kez iyice kapat. Ödümü patlattı."

"Benim de," dedi Sandy ve kapağı sertçe indirdi. Sonra Curt'ün ardından, üzerinde aletlerin asılı olduğu duvara doğru yürüdü. Curtis yine geriye bakıyordu.

"Acayip bir şey, değil mi?" dedi yumuşak bir sesle. "Evet," diye onayladı Sandy.

89

Stephen King

"Sence de bir terslik yok mu?"

"Var, çaylak, var olmasına ama ortağın onun içinde değil. Arabanın civarında da değil. Orası kesin."

Curt, çaylak lafına pek aldırmadı. Acemilik günleri sona ermek üzereydi ve ikisi de bunu biliyordu. Hâlâ tüm gerçekliğiyle orada olan arabaya bakıyordu. İyice kıstığı gözleri mavi birer çizgiye dönüşmüştü. "Sanki konuşuyor, dostum. Yani, hayal gücümden kaynaklandığından eminim ama..."

"Kesinlikle öyle."

"...ama onu neredeyse duyabiliyorum. Mml-mınl-mınl."

"Kes şunu, beni korkutmaya başlıyorsun."

"Zaten korkmuyor musun?"

Sandy buna cevap vermemeyi yeğledi. "Haydi, gidelim artık."

Dışan çıktılar ve Curt, arabaya son bir kez bakıp kapıyı kapattı.

İki adam, merkezin oturma odası ve mavi bir perde arkasında ranzalann bulunduğu dinlenme odasının bulunduğu üst katını kontrol etti. Andy Colucci, televizyonda bir komedi dizisi seyrediyor, mezarlık devriyesinden dönen birkaç polis ise kestiriyordu. Sandy adamlann horultusunu duyabiliyordu. Kontrol etmek için perdeleri çekti. Biri burnundan kibar, diğeri açık ağzından daha kaba sesler çıkaran iki polis; içeride uyuyordu. İkisi de Ennis değildi. Sandy onu orada bulmayı ummuyordu zaten; Ennis biraz kestirmeye karar verdiğinde bunu genellikle alt kattaki malzeme odasında yapardı. Odadaki eski sandalyenin üzerinde kaykılır. ayaklannı İkinci Dünya Savaşı'ndan kaldığı kesin olan metal masanın üzerine uzatır, raftaki eski radyodan yükselen hafif müzik eşliğinde uyurdu. Ama o gece malzeme odasında da değildi. Eski radyo kapalı, üzerinde bir minder olan döner sandalye boştu. Işıklandırması zayıf ve birer zin-90

Buick 8

dan kadar tüyler ürpertici iki küçük malzeme bölmesinde de yoktu.

Kötü Çocuk Köşesi'ndeki paslanmaz çelikten, kapaksız klozet de dahil edilirse binada toplam dört tuvalet vardı. Ennis, kapısı olan üçünün içinde saklanmıyordu. Ne küçük mutfakta, ne iletişim bölmesinde, ne de o an için geçici olarak boş duran, ışıklan sönük, kapısı açık SÇ ofisindeydi.

Huddie Royer da o arada Sandy ve Curt'e katılmıştı. Orville Garrett, eve dönmüş

(belki Ennis'in ablasının çıkagelmesinden korkmuştu) ve Mister Dillon'ı

Huddie'ye emanet etmişti, yani köpek de oradaydı. Curt ne yaptıklannı ve nedenini açıkladı. Huddie, ima edilen şeyi hemen kavradı. Geniş, ablak bir suratı vardı ama aptal olduğu kesinlikle söylenemezdi. Mister D'yi Ennis'in dolabına götürdü ve içini koklattı. Köpek bu işi büyük bir ilgiyle yapmıştı. Bu noktada Andy Colucci de aralanna katıldı. Buick'e bir göz atmak için uğrayan, görev başında olmayan birkaç polis de gruba eklendi. İkiye aynlarak dışan çıktılar ve Ennis'e seslenerek ters yönlere doğru binanın çevresini dolaştılar.

Ortalık hâlâ aydınlık sayılırdı ama gökyüzü alabildiğine kızıllaşmıştı.

Curt, Huddie, Sandy ve Mister D, bir grubu oluşturuyordu. Mister Dillon, her şeyi koklayarak yavaşça yürüyordu ama Ennis'in kokusunu alıp yön değiştirdiğinde tek yaptığı onlan Ennis'in Grem-lin'ine götürmek oldu. Orayı daha önce kontrol etmişlerdi.

Önceleri Ennis'e seslenmek aptalca gelmişti ama ümitlerini kaybedip merkeze döndükleri sırada artık hiçbiri aynı şekilde hissetmiyordu. Adını seslenmenin komik olmaktan çıkıp ciddi bir hal almasına kadar geçen sürenin kısalığı

korkutucuydu.

"Mister D'yi barakaya götürüp koku alıp almayacağına bakalım," diye önerdi Curt.

"Olmaz," dedi Huddie. "Arabadan hoşlanmıyor."

91

Stephen King

"Haydi ama dostum, Ennis benim ortağım. Ayrıca belki bizim D'nin arabaya karşı

hissettikleri artık değişmiştir."

Ama Mister D'nin arabaya gösterdiği tepki hâlâ aynıydı. Barakanın dışındayken hiçbir şeyi yoktu, hatta yan kapıya yaklaştıkla-n sırada içeri girmeye sabırsızlamyormuşçasına tasmasını çekiştiriyordu. Başı öne eğik, burnuysa neredeyse yere yapışıktı. Kapıya vardıklannda ilgisi daha da arttı. Ennis'in kokusunu güçlü ve kesin bir biçimde aldığına hiç şüpheleri yoktu.

Sonra Curtis kapıyı açtı ve Mister Dillon az öncesine kadar almakta olduğu kokuyu bir anda tamamen unuttu. Ulumaya başladı ve vücudu yine kötü kramplar giriyormuş gibi kasıldı. Tüyleri, bir tavus kuşunun kuyruğu gibi kabardı ve barakanın girişine, beton zeminin üzerine işedi. Bir an sonra da ulumaya devam ederek tasmasını çekiştirdi ve isteksizce, çılgına dönmüş bir halde yine içeriye girmeye çalıştı. İçeride her ne varsa ondan korkup nefret ettiği her-halinden -

ve çılgınca bakan gözlerinden- anlaşılıyordu ama yine de içeri girmeye çalışıyordu.

"Lanet olsun, boş verin! Dışan çıkann onu!" diye bağırdı Curt. O ana kadar kontrolünü çok iyi muhafaza etmişti ama .uzun, stres dolu bir gün geçirmişti ve kınlma noktasına varmak üzereydi.

"Bu onun suçu değil," dedi Huddie ve başka bir şey söylemesine fırsat kalmadan Mister Dillon başını kaldınp ulumaya başladı... ama bu Sandy'ye ulumadan çok bir çığlık gibi gelmişti. Sakat bir yaratık gibi hareket eden köpek, Huddie'nin kolunu şiddetle çekerek ileri doğru ani bir hamle daha yaptı. Artık barakanın içindeydi; uluyor, inliyor, öne atılıyor ve yavru bir köpek gibi her yere işiyordu. Dehşet içinde işiyordu.

"Olmadığını biliyorum!" dedi Curt. "En baştan beri sen haklıydın, istersen özürlerimi yazılı bir şekilde sunayım, onu dışan çıkar, lanet olsun!"

92

Buick 8

Huddie, Mister D'yi geri çekmeye çabaladı ama D, yaklaşık kırk beş kilo ağırlığında iri bir köpekti ve gelmek istemiyordu. D'yi geri çekmek için Curt de yardım etti ve sonunda köpeği sürükleyerek dışan çıkardılar. Bu arada Mister D

uluyor, karşı koyuyor ve havayı dişliyordu. Sandy daha sonra bunun bir çuval dolusu sansan çekmeye benzediğini söyleyecekti.

Köpeği sonunda barakanın dışına çıkardılar ve Curt kapıyı hemen sertçe örttü.

Kapı kapandığı an Mister Dillon karşı koymayı bıraktı ve sakinleşti. Sanki bir düğmeye basılmıştı. Bir iki dakika boyunca yan yattı, nefesi biraz düzene girdikten sonra kalktı. Etrafındaki polislere, "Ne oldu çocuklar? Bir an her şey yolundaydı, sonra ne oldu bilmiyorum," dercesine şaşkınca baktı. "Aman...

Tannm," dedi Huddie alçak sesle. "Onu merkeze geri götür," dedi Curt. "Onu içeri sokmak istemem bir hataydı ama Ennis için çok endişeleniyorum."

Huddie, Mister Dillon'ı merkeze götürürken köpek yine her zamanki sakin haline dönmüştü. Huddie'nin yanında uysalca ilerledi, sadece çevreyi arayan polislerin ayakkabılarını koklamak için bir kez durdu. Mister D'nin çıkardığı yaygarayı

duyan diğer grup, neler olduğunu görmek için B Barakası'nm önüne gelmişti.

"Dağılın, çocuklar," dedi Sandy. Sonra bir olay yerinde toplanmış meraklı

kalabalığı dağıtmak için daima kullanılan o cümleyi söyledi: "Gösteri sona erdi."

İçeri girdiler. Curt ve Sandy, barakanın kapalı kapısı yanında kıpırdamadan durarak diğerlerinin uzaklaşmasını izledi. Huddie Royer, bir süre sonra yanında Mister D olmaksızın geri döndü. Curt'ün kapı koluna uzandığını gören Sandy'nin beynini bir korku ve gerilim dalgası sardı. Bu, B Barakası hakkında bu şekilde ilk hissedişiydi ama sonuncusu olmaktan çok uzaktı. O günü takip eden 93

Stephen King

yirmi garip yıl içinde B Barakası'nın içine düzinelerce kez girecek ve her seferinde beynini bu karanlık, uğursuz dalga saracak, korkunç bir şeyler olacağına dair beklenti içini kemirecek, kalbi nefretle dolacaktı.

Korkunç şeyler oldu gerçekten. Hem de fazlasıyla.

Üç adam, ayakkabıları beton zemin üzerinde gıcırdayarak içeri girdi. Sandy, kapının hemen yanındaki düğmeleri kaldırdı ve içerisi aydınlandı. Buick, çıplak ampullerin sert ışığı altında, garaj dekoru yapılmış bir galeride özel gösterime çıkmış, podyumda tek başına duran bir sanat eseri gibi görünüyordu. Böyle bir şeye ne isim verilir ki, diye düşündü Sandy. Buick 8, ismi geldi aklına. Belki buna benzer bir şarkı ismi olduğu içindi. İçinden yükselen huzursuzlukla Buick'e bakmaya devam etti.

Araba, Buick farlan ileri bakar, Buick ızgarası smtır halde parlak ışıklar altında duruyordu. Geniş, lüks, beyaz yanaklı lastikleri üzerinde, sahte kontrol düğmeleri ve bir korsan gemisinin dümeni olabilecek kadar büyük direksiyonuyla barakanın ortasında bekliyordu. İçinde, merkezin köpeğinin aklını kaçırmışçasına ulumasına ve esrarengiz bir çekimle istemese de ileri fırlamasına sebep olan bir şey vardı. İçerisi önceden soğuksa da o an değildi. Sandy, diğer iki adamın yüzünün de kendisininki gibi terle parladığını görebiliyordu.

Sonunda yüksek sesle söyleyen Huddie oldu ve Sandy buna çok sevindi. O da hissetmiş, ama bir türlü dile getirememişti çünkü fazlasıyla korkunçtu.

"Lanet şey onu yemiş," dedi Huddie kesin bir ifadeyle. "Bunun nasıl olabileceğini bilmiyorum ama sanınm Ennis ona tekrar bakmak için geldiğinde bu şey onu... bir şekilde... yemiş."

"Bizi izliyor," dedi Curt. "Hissedebiliyor musunuz?"

94

Buick 8

Sandy arabanın camdan far gözlerine baktı. Krom ızgaranın tüyler ürpertici sıntışına, meşum dış hatlanna baktı. Bir şey hissettiği muhakkaktı. Belki hayaletli olduğunu düşündüğü bir evin önünde dururken bir çocuk ne hissediyorsa oydu, bilinmeyene karşı duyulan çocuksu bir huşudan başka bir şey değildi. Belki gerçekten Curt'ün söylediği gibiydi. Belki onlan gerçekten de izliyordu. Aradaki mesafeyi ölçüp biçiyordu.

Nefeslerini tutarak içerideki şeye baktılar. Başkanlann gelip gittiği, plaklann yerini CD'lerin aldığı, borsanın yükseldiği, bir çift gökdelenin yerle bir olduğu, film yıldızlannm yaşayıp öldüğü ve polislerin Ekip D'ye katılıp aynldığı

daha sonraki uzun yıllar boyunca olacağı gibi orada öylece duruyordu. Tüm gerçekliği ve bilinmezli-ğiyle oradaydı. Ve Mister Dillon'm hissettiklerini hepsi biraz da olsa hissetti: o şeyin çekimini. Daha sonraki aylarda, B

Barakası'nın önünde yan yana duran polislerin görüntüsü artık alışılagelmiş bir durum haline gelecekti. Büyük garaj kapısının üzerindeki pencerelerin önünde, ışığı engellemek için ellerini yüzlerinin yan tarafında cama dayayarak içeri bakıyorlardı. Bir inşaat alanının yanındaki kaldı-nmda sıralanmış denetmenler gibiydiler. Bazen içeri de girdikleri oluyordu (ama asla tek başlanna değil; B

Barakası'na girerken ortaklık sistemi geçerliydi) ve içerideyken hepsi de bir iddia üzerine yerel mezarlığa giren çocuklar gibi gençleşmiş oluyordu.

Curt boğazını temizledi. Bu ses, diğer ikisini ürküttü. Bunun üzerine güldü ve,

"Haydi içeri girip çavuşu arayalım," dedi. Ve bu kez...

95

Buick 8

Şimdi: Sandy

"...ve bu kez bir şey demedim. Uslu bir çocuk gibi onu takip ettim."

Boğazım bayat bir patates cipsi gibi kuruydu. Saatime bakınca bir saatten fazla bir zaman geçmiş olduğunu gördüm ve buna pek şaşırmadım. Önemi yoktu; görev başında değildim. Gökyüzü gri bulutlarla kaplıydı ama gökgürültülerinin hafif homurtusu güneye doğru uzaklaşmıştı.

"Hey gidi günler," dedi biri hem üzgün, hem şaşkın bir sesle, bunu sadece Yahudiler ve İrlandalılar becerebiliyor. "Sonsuza kadar çakı gibi olacağımızı

sanıyorduk, değil mi?"

Başımı çevirince sivil kıyafetlere bürünmüş Huddie Royer'ın Ned'in soluna oturmuş olduğunu gördüm. Yanımıza ne zaman geldiğini bilmiyordum. Yüzünde hâlâ

1979'da sahip olduğu dürüst, saf ifade vardı ama artık ağzının çevresinde çizgiler belirmişti. Saçları kırlaşmıştı ve döküldükleri için alnı iyice açılmıştı. Ennis'in ortadan kaybolduğu yaşta olmalıydı. Huddie'nin emeklilik planlan arasında Winnebago ve çocuklanyla torunlanna yapacağı ziyaretler 97

F:7

Stephen King

vardı. Anladığım kadanyla Manitoba dahil olmak üzere pek çok yere dağılmışlardı.

Soracak olursanız -veya sormasanız da- size gideceği yerleri kırmızı kalemle işaretlediği Birleşik Devletler haritasını gösterirdi.

"Evet," dedim. "Samnm öyle. Ne zaman geldin, Huddie?"

"Şey, geçerken Mister Dillon'dan bahsettiğini duydum. Çok iyi bir köpekti, değil mi? Biri 'tutuklusun' dediğinde nasıl kendini yere atıp yatardı, değil mi?"

"Evet," dedim ve ortak bir tarihi olan, birbirini seven iki adamın gülümsemesi yüzlerimizde belirdi.

"Ona ne oldu?" diye sordu Ned.

"Vadesini doldurdu," dedi Huddie. "Eddie Jacubois ile onu oraya gömdük."

Barakalann kuzeyindeki tepeye doğru uzanan çalılarla kaplı tarlayı işaret etti.

"On beş yıl olmuştur. Değil mi, Sandy?"

Başımı salladım. Aslında on dört yıl olmuştu. Neredeyse günü

gününe.

"Yaşlıydı sanınm," dedi Ned.

Phil Candleton, "Çok genç sayılmazdı," dedi. "Ama..."

"Zehirlendi," dedi Huddie boğuk, öfkeli bir sesle ve başka bir şey söylemedi.

"Hikâyenin geri kalanını duymak istiyorsan..."

"İstiyorum," diye atıldı Ned hemen.

"...o halde boğazımı biraz ıslatmam gerekiyor."

Tam ayağa kalkıyordum ki Shirley elinde bir tepsiyle geldi. Üzerinde sandviçlerle -salam ve peynir, rozbif, tavuk- dolu bir tabak ve bir sürahi Red Zinger buzlu çay vardı. "Yerine otur, Sandy," dedi. "İstediklerin burada."

"Akıl okumaya mı başladın sen?"

98

Buick 8

Shirley tepsiyi bırakırken gülümsedi. "Hayır. Sadece erkeklerin konuştuklannda susadıklarını ve daima aç olduklarını biliyorum. İster inanın ister, inanmayın hanımlar da bazen susayıp acıkabiliyor. Karnınızı doyurun, beyler ve senin en az iki sandviçi mideye indirmeni istiyorum, Ned Wilcox. Fazla zayıfsın."

Dolu tepsiye bakarken aklıma, ekibi -Ned'den pek de büyük olmayan çocuklan-buzlu çay içer ve yenilenen fayanslan ve eklenen mikrodalga fırın hariç hiç

değişmeyen mutfakta hazırlanmış sandviçleri yerken Tony ve Ennis'le konuşan Bibi Roth geldi. Sanınm zamanı bir arada tutan da zincirler. "Tamam, efendim," dedi Ned.

Shirley'ye gülümsedi ama bu gülümseme içten değil, biraz görev yapar gibiydi; bakışlan sürekli B Barakası'nın üzerindeydi. Geçen yıllarda hikâyesini öğrenen pek çok adam gibi -ve bir de köpek, elbette- o da içerideki şeyin büyüsüne kapılmıştı. İnsanı tatmin etmeyen o yapay tatlandmcılar yerine gerçek şekerle yapılmış buzlu çayımın ilk bardağının son yudumu hafifçe tahriş olmuş boğazımı

rahatlatırken bunlan anlatmakla Ned Wilcox'a bir iyilik yapıp yapmadığımı

düşündüm. Belki o andan sonra anlatacaklanma inanmazdı bile. Onunla ve kederiyle oyun oynadığımı iddia ederek öfkeyle kalkabilir, omuzlannı dikleştirerek uzaklaşabilirdi. Bu o kadar da imkânsız sayılmazdı. Huddie, Arky ve Phil bana destek olurlardı ve Shirley de tabii. Buick geldiğinde Ekip D'de değildi ama seksenlerin ortalannda iletişim biriminin sorumluluğunu üstlendikten sonra çok şey görmüş -ve yapmış- olduğunu kimse inkâr edemezdi. Çocuk yine de anlattıklanmıza inanmayabilirdi. Hazmedil-mesi pek kolay bir hikâye değildi.

Ama artık geri adım atmak için çok geçti. "Memur Rafferty'ye ne oldu?" diye sordu Ned.

99

Stephen King

"Hiçbir şey," dedi Huddie. "O çirkin suratı bir süt kutusunun üzerinde bile görülmedi."

Ned ona kararsızca baktı. Huddie'nin şaka yapıp yapmadığından emin olamamıştı.

"Hiçbir şey olmadı," diye tekrarladı Huddie, bu kez daha alçak sesle. "Ortadan kaybolmanın doğasında var bu sinsilik, evlat. Babanın başına gelenler korkunçtu ve seni başka bir şeye inandırmaya asla çalışmazdım. Ama sen hiç olmazsa biliyorsun. Bu da bir şeydir, değil mi? Ziyaret edebileceğin, üzerine çiçek koyabileceğin bir yer var. Ya da koleje kabul edildiğini belirten mektubu götürebileceğin."

"Bu bahsettiğin yer sadece bir mezar," dedi Ned. Beni huzursuz eden garip bir sabırla konuşuyordu. "Bir parça toprağın altında, içinde babamın üniformasını

giymiş ama babam olmayan bir şeyin olduğu bir kutunun bulunduğu yer."

"Ama başına ne geldiğini biliyorsun," dedi Huddie ısrarla. "Oysa Ennis..."

Ellerini, avuç içleri içeri bakacak şekilde iki yana açtı, sonra bir sihirbazın iyi bir numaranın sonunda yaptığı gibi avuç içlerini yukan çevirdi.

Arky içeri girmişti, muhtemelen yüz numaraya bir ziyaret yapmıştı. Geri geldi ve oturdu.

"Her şey yolunda mı?" diye sordum.

"Şey, hem evet, hem hayır, çavuş. Steff sana telsizde yine o parazitlerin olduğunu söylememi istedi. O kısa süreli parazitler. Neden bahsettiğimi biliyorsun. Aynca televizyondaki yayın da kaybolmuş. Ekranda sadece şu BEKLEYİN, SİNYAL ARANIYOR yazısı var."

Steff, Andy Colucci'nin yeğeni, Shirley'nin görev başında olmadığı zamanlarda iletişim bölümünün sorumluluğunda olan Step-100

Buick 8

hanie Colucci'ydi. Televizyon yayınlarını, parasını kendi cebimizden Ödediğimiz çanak anten sayesinde izliyorduk. Üst kattaki egzersiz aletlerini de bu şekilde satın almıştık (birkaç yıl önce biri, ağırlıkların yanındaki duvara, üzerinde Shabene'deki hapishane avlusunda egzersiz yapan kaslı motosikletçilerin resmi olan bir poster asmıştı; resmin altında BİR GÜN BİLE İZİN YAPMIYORLAR yazısı

vardı).

Arky ile kısaca birbirimize baktık, sonra gözlerimiz B B arakası 'na yöneldi.

Küçük mutfaktaki mikrodalga fırın o an bozuk değilse çok yakında çalışmaz hale gelecekti. Uzun zamandır olmamıştı, ama ışıklan ve telefonu da kaybedebilirdik.

"Evli olduğu o yaşlı cadı için yaptığımız bence Ekip D'nin büyüklüğüydü," dedi Huddie.

"Çenesini kapamak için yaptığımızı sanıyordum," dedi Phil. "Onun çenesini hiçbir şey kapatamazdı," dedi Huddie. "O her zaman ne isterse söylerdi ve onu tanıyan herkes bunu bilirdi."

"Onunla evli değildi. Kadın onun ablasıydı," dedim. "Sanınm bunu açıkça belirtmiştim."

"Onunla evliydi," dedi Huddie ısrarla. "Tıpkı uzun yıllardır evli, yaşlı bir çift gibiydiler. Aynı yatağı paylaşmak dışında evli çiftlerin yaptığı her şeyi yapıyorlardı. Aganigi yani..." "Şşşt, diline sahip ol," dedi Shirley. "Tamam,"

dedi Huddie.

"Tony şapkayı aramızda dolaştırdı ve hepimiz yapabildiğimiz kadannı koyduk,"

dedim Ned'e. "Sonra Buck Flanders'ın kardeşi -Pittsburgh'da bir borsa simsan-onun adına bu parayla yatınm yaptı. Tony öylece bir çek vermektense böyle bir hareketin daha iyi olacağını düşünmüştü."

101

Stephen King

Huddie başını sallıyordu. "Bu fikri The Country Way'in arka odasında yaptığımız toplantıda ortaya attı. Ejderhanın icabına bakmak, listedeki son maddeydi."

Huddie, dosdoğru Ned'e döndü.

"Ennis'i hiç kimsenin bulamayacağını, onun da kafasına yediği bir darbe yüzünden geçici hafıza kaybından sonra Bakersfıeld'da, California'da veya Alaska'da bir yerde ortaya çıkmayacağını biliyorduk. O artık yoktu. Geri dönmemecesine ortadan kaybolmuştu. Belki siyah şapkalı, siyah trençkotlu adamın gittiği yere, belki farklı bir yere gitmişti, yok olmuştu işte. Ne bir ceset, ne şiddet belirtisi vardı, hatta bir giysi bile yoktu. Ennis gitmişti." Huddie güldü. Sesinde neşe yoktu. "Birlikte yaşadığı o yaşlı cadı deliye döndü. Zaten pek aklı başında sayılmazdı ama..."

"Kesinlikle," dedi Arky onaylayarak. Salamlı peynirli sandviçinden bir lokma aldı. "Sürekli arardı, günde üç dört kez. Matt Ba-bicki saçını başını yolacak hale gelmişti. Artık hayatta olmayışını bir lütuf olarak görmelisin, Shirley.

Edith Hyams! Ne kadındı ama!"

"O ne olduğunu sanıyordu?" diye sordu Ned. "Kim bilir?" dedim. "Belki onu poker borcu yüzünden öldürdüğümüzü ve kilere gömdüğümüzü sanıyordu."

"O günlerde merkezde poker mi oynuyordunuz?" Ned hem dehşete düşmüş, hem büyülenmiş gibi görünüyordu. "Babam da oynuyor muydu?"

"Yapma lütfen," dedim. "Tony merkezde poker oynandığını görse, oyun kibritlerle bile oynansa kafa derimizi yüzerdi. Ve ben de kesinlikle farklı davranmazdım.

Şaka yapıyordum."

"Biz itfaiyeci değiliz, evlat," dedi Huddie beni güldüren bir kibirle. Sonra tekrar konuya döndü. "O yaşlı cadı kardeşinin kaybolu-102

Buick 8

şunda parmağımız olduğuna inanıyordu çünkü bizden nefret ediyordu. Ennis'in dikkatini onun üzerinden uzaklaştıran herkesten nefret ediyordu. Nefret biraz abartılı bir kelime mi, çavuş?"

"Hayır," dedim.

Huddie tekrar Ned'e döndü. "Zamanını ve enerjisini alıyorduk. Ve bence Ennis'in hayatının en mutlu anları burada ya da devriye arabasında olduğu zamanlardı.

Edith bunu biliyordu ve bundan hiç mi hiç hoşlanmıyordu. 'İş, iş, iş,' diyordu.

'Tek umursadığı bu. O kahrolası işi.' Ona göre Ennis'in ölümünün sebebi bizdik.

Başka her şeyi biz almamış mıydık zaten?"

Ned şaşkın görünüyordu. Muhtemelen kendi ev yaşamlarında işe karşı bu tür bir nefret olmayışındandı. En azından onun gördüğü kadanyla yoktu. Shirley elini nazikçe çocuğun dizine koydu. "Birinden nefret etmeliydi, anlamıyor musun? Suçu birine yüklemek zorundaydı."

"Edith bizi arıyor, üzerimize geliyor, eyalet savcısına ve kongre üyelerine mektuplar yazarak derinlemesine bir soruşturma talep ediyordu," dedim. "Sanınm Tony olabilecekleri sezdi ve birkaç gün sonra bizi hemen bir toplantıya çağırarak Edith'le ilgilenmemizi teklif etti. Bunu biz yapmadığımız takdirde hiç

kimsenin yapmayacağını söyledi. Ennis ardında pek fazla şey bırakmamıştı ve yardım olmaksızın kadın kısa zamanda beş parasız kalacaktı. Ennis'in sigortası

vardı ve o günlerde emeklilik ikramiyesinin yaklaşık yüzde seksenini almaya hakkı vardı, ama Edith uzun bir süre boyunca bunun tek kuruşunu bile alamayacaktı çünkü..." "...Ennis ortadan kaybolmuştu," dedi Ned. "Doğru. Bu yüzden Ejderha'ya destek olduk. Lawrence, Beaver ve Mercer'dan polisler de katkıda bulundular ve sonuçta birkaç bin dolarlık bir miktar elde edildi. Buck Flanders'ın kardeşi parayı,

103

Stephen King

o zamanlar çok yeni olan bilgisayar hisselerine yatırdı ve sonuçta Edith küçük bir servet kazandı.

"Ennis'e gelince, batı Pennsylvania'da çeşitli merkezlerde, Meksika'ya kaçtığına dair söylentiler çıktı. Her zaman Meksika'dan bahseder, orası üzerine dergiler okurdu. Kısa bir süre sonra herkes bunun doğruluğuna inanmaya başladı; Ennis, ablası, ağzındaki Ginsu bıçağıyla onu mezara göndermeden önce canını kurtarmak için çareyi kaçmakta bulmuştu. Ona daha yakın olan ve daha iyi tanıyanlar, Tony Schoondist The Country Way'in arka odasında yüksek sesle Ennis'in kayboluşunda B

Barakası'nda duran Buick'in bir payı olduğunu söylediğinde yanında olanlar bile bu hikâyeyi anlatmaya başladı."

"Buick'in X Gezegeni'nden gelmiş bir nakil aracı olduğuna inandığını

söyleyecekti ki sustu," dedi Huddie.

"Çavuş o gece çok ateşliydi," dedi Arky tıpkı Lawrence Welk gibi konuşarak.

Yüzümdeki gülümsemeyi gizlemek için elimi ağzıma götürmek zorunda kaldım.

"Kongre üyelerine yazdığı mektupta burada, Alacakaranlık Kuşağı'nda sakladığınız şeyden bahsetmemişti herhalde, değil mi?" diye sordu Ned.

"Nasıl bahsedebilirdi?" diye sordum. "Bilmiyordu ki. Çavuş Schoondist'in hepimizi toplantıya çağırmasının esas sebebi buydu. Ağzımızdan herhangi bir şey kaçıracak..."

"O da ne?" diye sordu Ned banktan hafifçe kalkarak. Ne gördüğünü bilmek için o tarafa bakmama gerek yoktu ama yine de baktım elbette. Shirley, Arky ve Huddie de öyle. Bakmamazlık, büyü-lenmemezlik edemezdiniz. Hiçbirimiz zavallı Mister D

gibi Road-master'a doğru ulumadık veya oraya buraya işemedik ama ben en az iki sefer çığlık attığımı hatırlıyorum. Evet. Aklımı kaçıracak ka-104

Buick 8

dar korkup çığlık attım. Ve sonrasında kâbuslar gördüm. Tannm, o kâbuslar.

Fırtına güneye doğru uzaklaşmıştı ama bir yönden de uzaklaş-mamıştı. Bir şekilde B Barakası 'mn içinde sıkışıp kalmıştı. Oturduğumuz yerden, içerde parlak, sessiz ışık patlamaları olduğunu görebiliyorduk. Raylı garaj kapısının üzerinde sıralanmış olan pencereler bir an zifiri karanlık, bir sonraki ansa mavi-beyaz oluyordu. Ve her ışık patlamasında, içerde iletişim bölümündeki telsizde parazit olduğunu biliyordum. Mikrodalga fırının saatinin üzerinde ise öğleden sonra yerine HATA mesajı olacaktı.

Ama genel olarak bakıldığında bu, o kadar da kötü sayılmazdı. Işık patlamalannın ardından gözlerimizin önünde yeşilimsi kareler dans ediyordu ama bakabiliyorduk.

Bu cep fırtınalannın meydana geldiği ilk üç dört seferde bakmak imkânsızdı...

bakmaya çalışanın gözleri kör olabilirdi.

"Ulu Tannm," diye fısıldadı Ned. Ağzı şaşkınlıkla bir kanş açılmıştı.

Yüzünde büyük bir şok ifadesi vardı. Ama kesinlikle sadece şok yoktu. Yüzünde, daha önce babasında da gördüğüm o büyülenmiş ifade vardı. Aynısını Tony'de de görmüştüm. Huddie'de. Matt Babicki'de ve Phil Candleton'da. Ve bu ifadeyi kendi yüzümde de hissetmemiş miydim sanki? Sarsıcı ve belirgin bir bilinmezlik karşısında, tanıyıp bildiğimiz evren sona erip mutlak karanlık başladığında hepimiz aynı şekilde hissetmez miyiz?

Ned bana döndü. "Ulu Tannm, Sandy, nedir bu? Nedir bu?" "İlle bir isim takmak istiyorsan ışık depremi diyebilirsin. Bu hafiflerinden biri. Son zamanlarda çoğu böyle. Yakından bakmak ister misin?"

105

Stephen King

Bunun güvenli olup olmadığını, patlamanın yüzünü kızartıp kızartmayacağını veya vücuduna herhangi bir zarar verip vermeyeceğini sormadı. Sadece, "Tabii!" dedi.

Ve bu da beni zerre kadar şaşırtmadı.

Ned ve ben önde, diğerleri ardımızda barakaya doğru yürümeye başladık. Düzensiz ışık patlamalan ilerleyen günün alacakaranlığında iyice belirgindi ama güneş

tepede olduğu sırada bile fark edilmemeleri imkânsızdı. Ve onu ilk aldığımız zaman, Buick Roadmas-ter'ın yaydığı ışıklar, güneşi bile gölgede bırakmıştı.

"Güneş gözlükleri gerekiyor mu?" diye sordu Ned baraka kapısına yaklaştığımızda.

Artık içeriden gelen mınltıyı, Ned'in babasının Jenny İstasyonu'nda Buick'in büyük direksiyonunun başına oturduğunda duyduğu mınltıyı duymak mümkündü.

"Gerek yok, gözlerini kıs yeter," dedi Huddie. "Ama 1979'da olsaydık onlara kesinlikle ihtiyacın olurdu, buna emin olabilirsin." "Kesinlikle," dedi Arky, Ned yüzünü pencerelerden birine yaklaştınp gözlerini kısarak içeri bakarken.

Ben de her zamanki gibi büyülenmiş bir halde Ned'in yanına geçtim. Yaklaşın ve canlı timsahı görün.

Roadmaster tamamen açıkta duruyordu. Üzerini örten branda her nasılsa kayıp, sürücü tarafında yerde bir yığın oluşturmuştu. O an gözüme her zamankinden daha çok bir sanat eseri gibi göründü; kıv-nmlı hatlan, büyük lastikleri, sıntan ızgarasıyla büyük, eski bir otomotiv dinozoru. Hoş geldiniz, bayanlar ve baylar!

Bu geceki Buick 8 gösterimize hoş geldiniz! Lütfen aradaki mesafeyi korumaya dikkat edin çünkü bu sanat eseri insanı ısırabilir!

Kıpırtısızca, ölü gibi duruyordu... kıpırtısızca ve ölü gibi... ve sonra içi parlak mor bir ışıkla aniden aydınlandı. Fazla büyük direksiyonu ve dikiz aynası

bir an için topçu ateşi altında, ufuktaki nes-

106

Buick 8

neler gibi açık seçik gözler önüne serildi. Ned hafifçe bağırdı ve elini yüzünü

perdelemek için kaldırdı.

Buick'in içi tekrar, tekrar parladı. Her seferinde aletlerin asılı olduğu duvar ve beton zemin aydınlandı. Bu kısa anlarda aletlerin tuhaf gölgeleri de duvara vuruyordu. Mınltı artık çok daha belirgindi. Bakışlanmı Buick'in tam üzerinden geçen kirişe asılmış yuvarlak termometreye çevirdim ve bir sonraki ışık patlamasında göstergenin işaret ettiği rakamı kolayca görebildim: on iki derece.

Muhteşem değildi ama korkunç olduğu da söylenemezdi. Genellikle B Ba-rakası'nın içinde ısı on dereceden aşağı düşerse endişelenmek gerekirdi; on iki derece o kadar da kötü sayılmazdı. Yine de temkinli davranmak en iyisiydi. Aradan geçen yıllarda Buick hakkında birkaç sonuca ulaşmıştık -bazı kurallar belirlemiştik-ama hiçbirine tam anlamıyla güvenmememiz gerektiğini biliyorduk.

Buick'in içinde bir başka sessiz ışık patlaması oldu ve ardından neredeyse bir dakika boyunca hiçbir hareket görülmedi. Ned bu arada hiç kıpırdamadı. Nefes bile almadığından eminim.

"Bitti mi?" diye sordu sonunda.

"Bekle," dedim.

İki dakika daha bekledik ve hiçbir şey olmadı. Tam geri dönüp oturmayı teklif etmek için ağzımı açmıştım ki Buick, o akşam için havai fişeklerini son kez ateşledi. Konuşmama fırsat kalmadan çok şiddetli bir ışık patlaması oldu. Dev bir kiklotrondan'*' çıkan bir kıvılcım gibi dalgalı bir ışık huzmesi, Buick'in arka penceresinden dışarı ve yukan doğru aktı. Küçük zikzaklar çizerek barakanın, içi ufak tefek metal parçalarla dolu kutulann dizili olduğu yüksek raflann bulunduğu arka köşesine yöneldi. Kutular, içlerinde yaylar, çiviler, (*) Atom araştırmalarında, elektriklenmiş cisimlere yüksek hız veren bir aygıt.

107

Stephen King

cıvatalar, somunlar değil de yanan mumlar varmış gibi solgun, neredeyse büyülü, san renkte bir ışıltı yayar gibi göründüler. Mınltı, dişlerimi birbirine çarptıracak ve burun kemiğimi içten içe titretecek kadar şiddetlendi. Sonra kesildi. Işık da yok oldu. Kamaşmış gözlerimize barakanın içi her zamanki gibi loş değil, zifiri karanlık gibi görünüyordu. Buick ise yumuşak, kıvnmlı dış

hatlan olan büyük, ağır bir kütleden ibaretti. Hiçbir aynntısı seçilemiyordu.

Shirley, nefesini gürültülü bir şekilde bıraktı ve içeriye baktığı pencereden bir adım geriledi. Titriyordu. Arky kolunu omzuna attı ve Shirley'ye sanlarak kadını rahatlatmaya çalıştı.

Işıklan sağımdaki pencereden izlemiş olan Phil, "Bunu kaç kez görmüş olursam olayım asla ahşamayacağım, patron," dedi.

"Nedir bu?" diye sordu Ned. Şaşkınlığı sanki yüzünden on, on iki yıl götürmüş ve onu kardeşlerinden de küçük bir çocuğa çevirmişti. "Neden oluyor?" "Bilmiyoruz,"

dedim. "Bundan başka kimler haberdar?"

"Geçtiğimiz yirmi küsur yılda Ekip D bünyesinde görev almış olan her polis memuru. Motor Pool'dan birkaç kişi. Sanınm ilçe yol komisyon üyesi."

"Jamieson mı?" dedi Huddie. "Evet, o da biliyor." "...ve Statler tlçe Polis Şefi, Sid Brownell. Bunlar dışında pek fazla bilen yok."

Tekrar banka doğru yürüyorduk. Çoğumuz yeni bir sigara yakmıştı. Ned de bir sigaraya ihtiyacı varmış gibi görünüyordu. Veya herhangi bir şeye. Belki bir duble viski. Merkez binasının içinde her şey normale dönüyor olmalıydı. Steff Colucci, telsizin daha iyi çalıştığını fark etmişti mutlaka. Ve çok yakında çatıdaki çanak anten de sinyalleri iletmeye başlayacaktı; tüm skorlar, tüm savaşlar ve altı ev-108

Buick 8

den alışveriş kanalı tekrar izlenebilecekti. Ozon tabakasındaki deliği bu unutturmazsa, Tann biliyor ya, hiçbir şey unutturmazdı.

"İnsanların nasıl haberi olmaz?" diye sordu Ned. "Bunun gibi büyük bir olay nasıl dışan sızmaz?"

"O kadar büyük değil," dedi Phil. "Yani ne de olsa bu bir Buick, evlat. Ama bir Cadillac olsaydı... o büyük olay olurdu."

"Bazı aileler sır tutabilir, bazılanysa tutamaz," dedim. "Bizim ailede sırlar güvendedir. Tony Schoondist'in, Buick'in gelip En-nis'in ortadan kayboluşundan iki gün sonra The Country Way'de yaptığı toplantının başlıca konusu da buydu.

Tony o gece bu sırnn dikkatle korunması gerektiğini anlatarak bazı konulan gündeme getirdi. Ennis'in ablası... onunla nasıl ilgileneceğimiz ve sakinleşene kadar nasıl bir tutum sergileyeceğimiz..."

"Sakinleştiyse de ben fark etmedim," dedi Huddie. "...ve olayı basına intikal ettirirse gazetecilerle nasıl konuşacağımız gibi konular."

O gece orada bir düzine polis vardı. Phil ve Huddie'nin de yardımıyla hepsinin ismini söyleyebildim. Ned hepsiyle tanışmamıştı muhtemelen, ama belki babası

akşam yemeğinde işten bahsettiyse isimlerini duymuştu. Polislerin çoğu evdeyken işten bahseder. Çirkin olaylan değil elbette, bunlan ailelerine mümkün mertebe anlatmazlar -tükürmeler, küfürler ve otoyollar üzerindeki kanlı sahneler-ama anlatılmaya değecek komik olaylar da olur. Örneğin bir keresinde bir Amish çocuk, dört nala koşan bir atın kuyruğuna tutunmuş halde Statler'ın ana caddesinde deliler gibi gülerek paten kayıyor diye çağnlmıştık. Bir keresinde de Culverton Yolu'nda, çıplak bir kadın ve erkeğin cinsel birleşme anındaki hallerinin kardan heykelini yapan bir adamla konuşmak zorunda kalmıştık. Ama bu sanat! diye bağınp durmuştu. Ona, yaptığının komşulann gözünde sanat 109

Stephen King

olmadığını anlatmaya çalışmıştık; komşular gördükleri karşısında dehşete düşmüştü. Hava biraz ısınıp yağmur yağmamış olsaydı bu olayın sonu mahkemeye varabilirdi.

Ned'e, büyük masalan hiç kimse bir şey söylemeksizin çekip büyük bir kare oluşturacak şekilde bir araya getirişimizi, Brian Cole ve Dicky-Duck Eliot'ın garson kızlara odanın kapısına kadar eşlik edip kapıyı arkalanndan kapatmalannı

anlattım. Odanın ön tarafına yerleştirilmiş açık büfedeki yemeklerle karnımızı

doyurduk. Sonra bira ve sigara faslına geçildi ve mavi sigara dumanı odanın tavanına doğru yükselmeye başladı. Restoranın o günlerdeki sahibi olan Peter Quinland, Frank Sinatra'yı çok severdi. Biz yemeklerimizi yer, bira-lanmızı ve sigaralanmızı içip konuşurken yukandaki hoparlörlerden sürekli Frank Sinatra sarkılan yayılıyordu: "Luck Be a Lady," "Summer Wind," "New York, New York," ve elbette bir de yirminci yüzyılın belki en salakça pop şarkısı, "My Way." Bugün o şarkıyı her dinleyişimde -aslında bu tüm Sinatra sarkılan için geçerli- aklıma The Country Way ve B Barakası'ndaki Buick geliyor.

Buick'in kayıp sürücüsü hakkında ne söyleyeceğimizi kararlaştırdık: elimizde ismi, tarifi ve yasadışı bir şey yaptığına inanmak için herhangi bir sebep yoktu. Bir başka deyişle, hizmet hırsızlığından başka hiçbir şey. Ennis hakkındaki sorulara ciddi ve dürüst yanıtlar verilecekti; en azından belli bir noktaya kadar. Evet, hepimizin aklı kanşmıştı. Evet, hepimiz endişeliydik. Evet, Ennis'in her şeyi boş verip gitmiş olması da mümkündü. Herhangi bir şeyin olmuş

olabileceğini söyleme talimatı almıştık ve Ekip D, Memur Raf-ferty'nin çok iyi ve her şeyi söyleyebilecek kadar üzgün olan ablasına da bakacaktı.

"Buick'e gelince, biri soracak olursa hizmet bedeli karşılığı el koyulduğunu söylersiniz," demişti Tony. "Bundan fazlasını söyle-110

Buick 8

meyeceksiniz. Söyleyen olursa kim olduğunu bulur ve canına okurum." Masalann çevresine sıralanmış olan adamlanna baktı, diğerleri de ona baktı. Hiçbiri gülümsemiyordu. Hepsi de çavuşu o an çok ciddi olduğunu anlayacak kadar iyi tanıyordu. "Bu iyice anlaşıldı mı?"

Herkes bir ağızdan anladığını belirtince "It Was a Very Good Year"ı söyleyen Sinatra'nın sesi gölgede kaldı. Evet, çok iyi anlamıştık.

Ned elini kaldmnca sustum ve buna memnun da oldum. Çok eskilerde kalan bu toplantıyı hatırlamayı pek de istemiyordum aslında.

"Ya şu Bibi Roth denen adamın yaptığı testler?" , "Hepsi de sonuçsuzdu," dedim.

"Vinile benzeyen madde, tam olarak vinil değilmiş, çok benziyormuş ama değilmiş.

Boyadan al-dıklan örnekler Bibi'nin elindeki diğer oto boyası örneklerinin hiçbiriyle benzerlik göstermemiş. Ahşap, ahşapmış. 'Muhtemelen meşe ağacı,' dedi Bibi ve Tony ne kadar bastınrsa bastırsın bu konuda başka bir şey söylemedi. Onu rahatsız eden bir şey vardı ama bize anlatmadı."

"Belki de anlatamadı," dedi Shirley. "Belki o da bilmiyordu."

Başımı salladım. "Arabanın camlan bildiğimiz otomobil camlan ama hiçbir firmaya ait değil. Yani başka hiçbir arabada bulunamayacak otomobil camlan."

"Ya parmak izleri?"

"Ennis. Baban. Bradley Roach. Hepsi bu. Siyah şapkalı adamdan herhangi bir iz yok."

"Eldiven takmış olmalı," dedi Ned.

Ill

Stephen King

"İnsan öyle düşünüyor, evet. Brad bu konuda kesin bir şey söyleyemedi ama adamın ellerini gördüğünü ve ellerinin de yüzü gibi beyaz olduğunu düşündüğünü hatırlar gibi olduğunu söyledi."

"İnsanlar sonradan bu tür aynntılan uydurmaya meyilli oluyorlar," dedi Huddie.

"Görgü tanıklanna dilediğimiz kadar çok güvenemiyoruz maalesef."

"Değerli görüşlerinizin sonu geldi mi, efendim?" diye sordum.

Huddie elini şöyle bir salladı ve, "Devam et," dedi.

"Bibi arabada herhangi bir kan izi bulamamış ama bagajın içinden aldığı lif örneklerinde organik bir maddenin mikroskobik izlerini bulmuş. Bibi bu maddeyi tanımlayamamış ve madde -ona sabun-pisliği diyordu- parçalanmış. Bir hafta içinde maddeden eser kalmamış."

Huddie, bir okul çocuğu gibi elini kaldırdı. Başımı salladım.

"Bibi ve ekibinin arabanın boyasından, lastiklerinden ve direksiyonundan örnek parçalar aldığı yerlerde bir hafta sonra hiçbir iz kalmadı. Ahşap, bir üzüm tanesini saran zar gibi yeniden oluştu. Kaportadaki çentik gözden kayboldu.

Boyayı bir çakı ya da anahtarla çizecek olsak, altı yedi saat sonra çizikten eser kalmıyordu."

"Kendi kendini iyileştiriyor mu?" dedi Ned. "Bunu yapabilir mi?"

"Evet," dedi Shirley. Yeni bir Parliament yakmış, kısa, sinirli nefesler çekiyordu. "Baban bir keresinde yaptığı deneylerden birini görmem için beni ikna etti; video kamerayla çekim yapacaktım. Sürücü tarafındaki kapının üzerine uzunca bir çizik attı ve kamerayı öylece çeker halde bırakıp on beş dakika sonra geri döndük. Filmlerdeki gibi dramatik bir sahne değildi ama gerçekten çok şaşırtıcıydı. Çiziğin derinliği azalmış ve boyayla uyum sağlamaya çalışıyor-112

Buick 8

muşçasına kenarlan koyulaşmaya başlamıştı. Sonunda tümüyle pözden kayboldu.

Hiçbir iz kalmadı."

"Ve lastikler," dedi Phil Candleton sözü alarak. "Birine bir tornavida saplıyorduk ve lastiğin içindeki hava bekleneceği gibi delikten dışan sızmaya başlıyordu. Ama çıkan ses, hemen zayıf bir ıslığa dönüşüyor, birkaç saniye sonraysa tamamen kesiliyordu. Sonra tornavida yere düşüyordu." Phil dudaklannı

büzerek çıkan sesi taklit etti. "Bir karpuz çekirdeğini tükürmek gibi."

"Bu şey canlı mı?" diye sordu Ned bana. Sesi öylesine alçaktı ki zorlukla duydum. "Yani eğer kendini iyileştirebiliyorsa..."

"Tony her zaman canlı olmadığını söylerdi," dedim. "Bu konudaki tavn çok hararetliydi. 'Sadece bir araç,' derdi. 'Çözemediğimiz bir tür marifetli alet.'

Babansa tam aksini düşünürdü ve sonunda o da Tony kadar ateşli davranmaya başladı. Curtis yaşasaydı..."

"Ne? Yaşasaydı ne olurdu?"

"Bilmiyorum," dedim. Birden kendimi bomboş ve üzgün hissettim. Daha anlatılacak çok şey vardı ama içimi ani bir isteksizlik sarmıştı. Kendimi anlatacak gibi hissetmiyordum ve anlatma fikri yüreğime bir ağırlık çökmesine sebep oluyordu.

Yaklaşan yağmur indirmeden önce saman balyalarını içeri taşımak gibi gerekli, ama zor ve aptalca bir işi yapmadan önce içinizi saran sıkıntı gibi. "Baban yaşasaydı ne olurdu bilmiyorum ve Tann biliyor ya, bu doğru."

Huddie imdadıma yetişti. "Baban kafasını arabaya takmıştı, Ned. Neredeyse başka hiçbir şey düşünmüyordu. Her boş anında arabanın yanma koşuyor, çevresinde yürüyor, resimlerini çekiyor... ona dokunuyordu. Çoğunlukla yaptığı buydu.

Sadece dokunuyor, dokunuyor, sanki gerçek olduğunu hissetmek istiyordu."

"Çavuş da aynı şekilde," diye araya girdi Arky.

113

F:8

Stephen King .

Tam olarak değil, diye düşündüm ama yüksek sesle söylemedim. Curt için daha farklıydı. Buick, Tony'ye hiçbir zaman olmadığı şekilde Curtis'e aitti. Ve Tony bunu biliyordu.

"Peki ya Memur Rafferty, Sandy? Sence Buick..."

"Onu yedi," dedi Huddie son derece kendinden emin bir sesle. "O zaman da böyle düşünmüştüm, şimdi de böyle düşünüyorum. Baban da buna inanıyordu."

"Öyle mi?" diye sordu Ned bana.

"Şey, evet. Yediğini ya da başka bir yere götürdüğünü düşünüyordu." Yine aklıma aptalca, ama aynı zamanda gerekli olan zahmetli işler geldi; düzeltilmesi gereken sıra sıra yataklar, yıkanması gereken dağ gibi bulaşık, toplanıp taşınması gereken dönümlerce saman.

"Ama bana Memur Rafferty ve babam onu bulduğundan beri arabayı hiçbir bilim adamının incelemediğini söylüyorsun," dedi Ned. "Hiç mi? Ne fizikçiler ne de kimyacılar arabayı incelemedi mi? Hiç kimse spektografık bir analiz yapmadı mı?"

"Bibi bir kez gelip Buick'i inceledi sanınm," dedi Phil savu-nurcasına. "Ama yalnız geldi, birlikte çalıştığı çocukları daha sonra hiç getirmedi. O, Tony ve baban içeri büyük bir makine soktular... belki bir spektograftı ama neler gösterdiğini bilmiyorum. Sen biliyor musun, Sandy?"

Başımı iki yana salladım. O soruya cevap verebilecek kimse kalmamıştı. Bibi Roth, 1998'de kanserden ölmüştü. Sık sık elinde bir not defteriyle Buick'in etrafında dolaşıp notlar alan, bazen de çizimler yapan Curtis Wilcox da ölmüştü.

Eski Sorumlu Çavuş, Tony Schoondist hâlâ hayatta ve yetmişlerinin sonlarındaydı

ama Alzheimer, beynindeki her şeyi silmişti. Arky Arkanian'la birlikte onu şu an kaldığı bakımevinde ziyaret edişimizi hatırladım. Noel'den he-114

Buick 8

men önceydi. Arky ile ona, parasını bir grup eski memur olarak kendi aramızda toplayıp satın aldığımız altın bir St. Christopher madalyası götürmüştük. Bana sevgili çavuş iyi günlerinden birindeymiş gibi gelmişti. Hediye paketini pek zorlanmadan açmış ve madalyayı gördüğünde çok mutlu olmuştu. Hatta kopçasını

bile kendi açmıştı, ama Arky takmasına yardım etmişti. Hediye faslı sona erince kaşlarını çatarak dikkatle bana bakmıştı. Gözlerindeki donuk bakışın yerini eski günleri hatırlatan keskin bir bakış almıştı. Bir an için kim olduğunu, kim olduğumuzu hatırlamış gibi görünmüştü. Sonra gözleri buğulanmış ve, "Kimsiniz, çocuklar?" diye sormuştu. "Hatırlayacak gibiyim." Sonra, hava durumunu sunar gibi son derece düz bir ifadeyle konuşmuştu. "Cehennemdeyim ben. Burası

cehennem."

"Dinle, Ned," dedim. "The Country Way'deki toplantı aslında iki olguyla ilgiliydi. California'daki polisler bunu, hafızalannın zayıflığından olsa gerek, bazen devriye arabalannın yan taraflanna yazıyorlar. Ama biz asla unutmuyoruz.

Neden bahsettiğimi anladın mı?"

"Hizmet etmek ve korumak."

"Çok doğru. Tony, o şeyin neredeyse kendiliğinden avuçlan-mıza düşmüş olmasını

Tann'nın isteği olarak kabul ediyordu. Bunu açıkça dile getirmiyordu ama biz anlıyorduk. Baban da aynı şekilde hissediyordu."

Ned Wilcox'a, duymaya ihtiyaç duyduğunu düşündüğüm şeyleri anlatıyordum.

Anlatmadığım şeyse, Tony ve Curt'ün gözlerindeki ışıltıydı. Tony hizmet edip koruma görevlerimiz üzerine bir konferans verebilir, Ekip D bünyesindeki polislerin böylesine tehlikeli bir konunun üstesinden gelebilecek kapasitede olduğunu uzun uza-dıya anlatabilir, muhtemelen Bibi Roth yönetimindeki, dikkatle seçilmiş bir grup bilim adamının araba üzerinde incelemeler yapması-115

Stephen King

na izin vereceğini söyleyebilirdi. Tüm bu hikâyeleri anlatabilirdi ve yaptı da zaten. Hiçbirini gerçekten kastederek söylemiyordu. Tony ve Curt, Buick'i istiyordu çünkü onu bırakma düşüncesine tahammül edemiyorlardı. Asıl konu buydu, diğer her şey sadece birer ay-nntıdan ibaretti. Roadmaster garipti, egzotikti, tekti ve onlara aitti. Onu bir başkasına verme düşüncesine bile katlanamazlardı.

"Ned," dedim. "Baban ardında hiç defter bırakmış mı? Okulda kullanılan defterlerden."

Ned bunu duyunca dudaklannı kıstı. Başını eğdi ve dizlerinin arasında bir noktaya doğru konuştu. "Evet, aslında her türden defter var. Annem onlann bir tür günlük olabileceğini söylemişti. Her neyse, vasiyetinde ona ait tüm özel belgelerin yakılmasını istemiş ve annem de hepsini yaktı."

"Sanınm bu oldukça akla uygun," dedi Huddie. "En azından eski çavuş ve Curt'e uyan bir davranış."

Ned başını kaldmp ona baktı.

Huddie sözlerini biraz açtı. "O ikisi bilim adamlanna güven-mezdi. Tony onlara ne isim takmıştı, biliyor musun? Ölümün to-humculan. En önemli görevlerinin dünyaya zehir saçmak olduğunu söylerdi. Sadece bilginin onlara zarar vermeyeceğini ekleyerek herkese istedikleri her şeyi yemelerini söylerdi."

Duraksadı. "Başka bir konu daha vardı."

"Başka bir konu mu?" diye sordu Ned.

"Gizlilik," dedi Huddie. "Polisler sır tutabilir ama Curt ve Tony bilim adamlarının bunu yapabileceğine inanmıyordu. Tony'nin bir keresinde, 'O

sersemlerin atom bombasının tohumla-nnı dünyaya ne kadar hızlı yaydıklarına bir bak,' dediğini duymuştum. 'Bu yüzden Rosenbergler'i kızarttık ama kafasında bir beyni olan herkes, Ruslann iki yıl içinde aynı bombaya sahip olacağını

116

Buick 8

tahmin edebilirdi. Neden? Çünkü bilim adamlan çene çalmayı sever. B Barakası'nda tuttuğumuz o şey bir atom bombasıyla aynı şey olmayabilir ama belki de öyledir, kim bilir? Kesin olan bir şey varsa o da bizim çatımız altında durduğu sürece kimsenin atom bombası olmayacağı.'"

Bunun, gerçeğin sadece bir kısmı olduğunu düşündüm. Bazen Tony ve Ned'in babasının bu konuda konuşmaya gerçekten ihtiyaç duyup duymadıklannı merak ederdim, yani merkezde işlerin en durgun olduğu, bazı polislerin üst katta şekerleme yaptığı, diğerlerinin mikrodalga fırında patlatılmış mısırları yiyerek videoda film seyrettiği hafta içleri ilerlemiş akşam saatlerinde, alt katta sadece ikisi varken ofisin kapısı kapalı bir halde içerideyken acaba içlerinden biri düşündüğüm cümleyi söylemeye ihtiyaç duyuyor muydu? Dünya üzerinde bunun gibi bir şey daha yok ve biz bunu kendimize saklıyoruz. Hiç sanmıyorum. Çünkü

iletişim kurmak için birbirlerinin gözlerine bakmalan yeterliydi. İkisinde de aynı hevesli bakış vardı. Aynı dokunma ve hissetme isteği. Sadece arabanın etrafında dolaşmak bile onlar için farklı bir anlam taşıyordu. O gizemli bir şey, bir sır, bir mucizeydi. Ama çocuğun bunlan kabullenip kabullenmeyeceğini bilmiyordum. Babasını sadece özlemediğini, aynı zamanda öldüğü için ona öfkede duyduğunu görebiliyordum. Bu ruh halindeyken yaptıklannı çalmak olarak görebilirdi, ki bu da doğru değildi. En azından tamamen doğru değildi.

"O sırada ışık depremlerini öğrenmiştik," dedim. "Tony, onlara 'dağıtım anları'

diyordu. Buick'in bir şeyden kurtulduğunu, onu statik elektrik gibi boşalttığını

düşünüyordu. Gizlilik konusu ve diğer sebeplerimiz bir yana, yetmişlerin sonlarında, Pennsylvania'da-ki herkesin -sadece bizim değil, herkesin- bilim adamlanna ve teknolojiye güvenmemek için çok iyi bir nedeni vardı."

117

Stephen King

"Three-Mile," <*' dedi Ned.

"Evet. Ayrıca arabanın tuhaflıkları sadece kendi kendine düzelen çizikler ve üzerinde toz tutmamasından ibaret değildi. Çok daha fazlası vardı."

Durdum. Bir anda anlatmak çok zor gelmişti.

"Devam et, anlat ona," dedi Arky. Sesi neredeyse öfkeyle titriyordu. "Şimdiye kadar anlattıklarının hiçbir anlamı yok. Ona geri kalanını da anlat." Huddie'ye, sonra Shirley'ye baktı. "1988'i anlat. Evet, onu bile." Durup iç geçirdi ve B

Barakası'na baktı. "Artık durmak için çok geç, çavuş."

Ayağa kalkıp otoparka doğru yürümeye başladım. Arkamdan Phil'in sesini duydum.

"Hayır, yapma. Bırak gitsin, evlat, geri gelecektir."

En tepedeki koltukta oturulunca bu hep olur; insanlar geri döneceğini söylerler ve neredeyse her seferinde haklı çıkarlar. İnme, kalp krizi ve sarhoş sürücüler gibi engeller olmadığı sürece dedikleri oluyor, sanırım. Biz ölümlülerin Tann'nın işi olduğunu umduğumuz engeller. En tepedeki koltukta oturanlar -oraya ulaşmak ve ulaştığı yerde kalmak için ter akıtanlar- hiçbir zaman işin canı

cehenneme deyip balığa gidemezler. Hayır. Tepedeki koltukta oturan bizler, yatakları düzeltmeye, bulaşıklan yıkamaya, saman balyalamaya ve elimizden gelenin en iyisini yapmaya devam ederiz. İnsanlar, Ah dostum, sen olmasan biz ne yapardık? der. Bunun cevabı, o zamana kadar her ne halt yapıyorlarsa onu yapmaya devam edecekleridir aslında. Her zaman ne yapıyorlarsa o.

B Barakası'nm raylı garaj kapısının önünde durdum ve pence-

(*) 28 Mart 1979'da, Pennsylvania Three-Mile Adasf ndaki nükleer reaktörde çok büyük bir tehlike yaşanmıştır.

118

Buick 8

relerin birinden içeri, termometreye baktım. Sıcaklık on bir dereceye inmişti.

Hâlâ kötü sayılmazdı -en azından korkunç değildi- ama Buick'in gece bastırmadan önce bir iki patlama daha yapacağını düşünmemi sağlayacak kadar serindi.

Brandayı tekrar üzerine örtmemizin bir anlamı olmayacaktı, daha sonra örterdik.

Sakinleşiyor. Schoondist ve Wilcox'a göre Roadmaster'ın etkileri giderek hafifliyordu. Kurulmamış bir saat gibi yavaşlıyor, eski bir buzdolabı gibi titriyor, neyin sıcak neyin soğuk olduğunu artık ayırt edemeyen bir yangın detektörü gibi ötüyordu. İstediğiniz benzetmeyi seçebilirsiniz. Ve belki de doğruydu. Hakkında hiçbir şey bilmiyorduk. Kendi kendimize bildiğimizi söylememiz, her gece korkunç kâbuslar görmeden o şeyle burun buruna yaşayabilmek için başvurduğumuz bir taktikten fazlası değildi.

Tekrar banka dönüp bir sigara daha yaktım ve Shirley'yle Ned'in arasına oturdum.

"Bu akşam gördüğümüz şeyi ilk görüşümüzü anlatmamı ister misin?" diye sordum.

Yüzünde beliren hevesli ifade, anlatmaya devam etmemi kolaylaştırdı.

119

Buick 8

O zaman

Başladığında Sandy oradaydı. Orada olan tek kişiydi. Sonraki yıllarda yan şaka, yarı ciddi, bir şöhret olmak için kullanabileceği tek fırsatın bu olduğunu söylemişti. Diğerleri de kısa süre sonra koşup gelmişti ama en başta sadece ağzı

açık bir şekilde benzin pompasının yanında durmuş, gözlerini kısmış, birkaç

saniye içinde Amish ve Amish olmayan çiftçiler dahil civardaki herkesin, rüzgârda savrulan bir avuç radyoaktif toza dönüşeceğine inanarak olanları

izleyen Sander Freemont Dearborn vardı.

Buick'in B Barakası'na koyulmasından birkaç hafta sonra, 1979 yılının ağustosunun ilk haftası civanydı. O günlerde Ennis Raf-ferty'nin kayboluşuna dair gazetelerde çıkan haberlerin sayısı iyice azalmıştı. Kayıp polis memuruyla ilgili en çok haber, Statler County American gazetesinde çıkmıştı ama Pittsburgh Post-Gazette temmuz sonunda bir pazar baskısında ön sayfada bir haber yapmıştı.

Haberin manşeti şöyleydi: KAYIP POLİSİN ABLASI PEK ÇOK SORUYLA ORTADA KALDI.

Hemen altında da, EDITH HYAMS DERİNLEMESİNE SORUŞTURMA İSTİYOR, yazıyordu.

121

Stephen King

Sonuçta olaylar, tam olarak Tony Schoondist'in öngördüğü gibi gelişti. Edith, Ekip D'deki polislerin kardeşinin kayboluşu hakkında söylediklerinden fazlasını

bildiklerini iddia ediyordu; her iki gazetede de buna dair sözleri yer almıştı.

Satır aralanndan okunan ise zavallı kadının kederden (ve elbette bir de öfkeden) neredeyse aklını kaçırmış halde olduğu ve umutsuzca, kendi suçu olabilecek bu durumun sorumluluğunu yükleyecek birilerini aradığıydı. Polislerden hiçbiri kadının sivri dilinden ve her şeye sürekli kusur bulmasından bahsetmemişti, ama Ennis ve Edith'in komşulan onlar kadar sıkı ağızlı değildi. Her iki gazetenin muhabiri de Ennis'in bağlı olduğu ekipteki meslektaşlannın suçlamalanna rağmen kadına maddi destek sağlamaya kararlı olduğunu da belirtmişti.

Edith'in Post-Gazette'de çıkan sert ifadeli siyah beyaz fotoğrafının da ona pek yardımı olduğu söylenemezdi; Lizzie Borden'm eline baltayı almadan on beş dakika önceki haline benziyordu.

îlk ışık depremi günbatımında gerçekleşti. Sandy, İlçe Savcısı Mike Sanders ile sohbet etmek için saat altı gibi devriyeden dönmüştü. Önlerinde hiç de hoş

olmayan bir çarpıp kaçma davası vardı. Sandy, iddia makamının en önemli görgü

tanığı, kurbansa boyundan aşağısı felç kalan küçük bir çocuktu. Mike, bunun sorumlusunu içeri tıktırmaya kesinlikle kararlıydı. Öncelikli hedefi beş yıldı

ama on yıl da olasıydı. Tony Schoondist, üst kattaki dinlenme odasının bir köşesinde gerçekleştirilen bu görüşmenin bir bölümünde onlarla kaldı, Mike ve Sandy sohbetlerini bitirirken de aşağı, ofisine indi. Mike ile aynntılan halleden Sandy, tekrar üç saatlik bir devriyeye çıkacağı için aracının deposunu doldurmaya karar verdi.

Arka kapıdan çıkmak için iletişim bölümünün önünden geçerken Mart Babicki'nin kendi kendine söylendiğini duydu. "Off, seni

122

Buick 8

kahrolası alet." Bir darbe sesi duyuldu. "Neden doğru düzgün çalışmıyorsun?"

Sandy, başını bölmeden içeri uzatarak Matt'e muayyen günlerinde olup olmadığını

sordu.

Matt'in bunu komik bulmadığı yüzünden belli oluyordu. "Şunu bir dinle," dedi ve telsizin sesini açtı. Sandy, düğmenin en sona dayandığını gördü.

Birim 7'den Brian Cole, Sawmill Yolu'nda olan Birim 5'ten Herb Avery ve Tann bilir nerde olan George Stankowski merkeze rapor verdi. Sonuncusu, parazit yüzünden neredeyse hiç anlaşılmamıştı.

"Daha da kötüleşirse onlara bilgi vermek bir yana, izlerini nasıl süreceğimi bile bilmiyorum. Söylediklerini duyamazsam nerede olduklarını nasıl bileceğim?"

diye yakındı Matt. Vurgulamak istercesine telsizin yan tarafına tekrar vurdu.

"Ya biri herhangi bir şikâyet için ararsa? Yaklaşan bir fırtına mı var, Sandy?"

"İçeri girdiğimde havada tek bir bulut bile yoktu," dedi Sandy ve pencereden dışan baktı. "Hâlâ da öyle... başını çevirebiliyorsan sen de görebilirsin. Ben bu yeteneğe doğuştan sahibim, bak!" Sandy başını bir o tarafa bir bu tarafa çevirdi.

"Aman ne komik. Tutuklayacağın masum bir adam falan yok mu senin?"

"İyi cevap, Matt. Bugün sol tarafından kalktın galiba." Sandy yoluna devam ederken üst katta birinin lanet olası antenin çatıdan düşüp düşmediğini sorduğunu duydu. Anlaşıldığı kadarıyla görüntü, Uzay Yolu'nun güzel bölümlerinden birinin tekrarı sırasında aniden kaybolmuştu.

Sandy dışan çıktı. Uzaklardan gökgiirültülerinin duyulduğu sıcak, puslu bir akşamdı ama rüzgâr yoktu ve gökyüzü açıktı. Gü-123

Stephen King

nün son ışıklan, batıyı kızıla boğmuştu. Otlann üzerinden, yüksekliği bir buçuk metreye varan bir sis yükseliyordu.

Devriye aracına bindi (o nöbette D-14'ü, baş desteği yırtık olanı kullanıyordu) ve Amoco pompasının yanına sürdü. Araçtan indi, plakanın altındaki benzin deposunun kapağını açtı, sonra durdu. Aniden ortalığın ne kadar sessiz olduğunu fark etmişti; ne otlann üzerinde öten çekirgelerin, ne etrafta cıvıldayan kuşlann sesi vardı. Duyulan tek ses, yüksek gerilim hattının hemen altında duran birinin duyacağına benzer alçak, kesintisiz bir mınltıydı.

Sandy arkasına dönmek için bir hamle yaptı ve o anda tüm dünya mor-beyaz oldu.

İlk aklına gelen, bulutsuz gökyüzüne rağmen bir yıldınmın onu çarptığıydı. Sonra B Barakası'nın bir...

Ne gibi aydınlandığını anlatacak kelime, bu duruma uzaktan yakından benzeyen bir başka olay bilmiyordu. Buna benzer bir şeyi ömründe görmemişti.

O ilk birkaç ışık patlamasına bakmış olsaydı gözlerinin kör olacağını tahmin etti; belki geçici bir körlük yaşardı, belki kalıcı. Ama şansına, barakanın raylı garaj kapısı pompalara bakmıyordu. Yine de ışığın parlaklığı gözlerini kamaştırmaya ve alacakaranlığı öğle güneşi gibi aydınlatmaya yetecek kadar fazlaydı. Yeterince sağlam ahşap bir bina olan B Barakası'nın ise tülden yapılmış bir çadır gibi dayanıksız, varla yok arası görünmesine neden olmuştu.

Her bir çatlaktan ve boş çivi deliğinden, muhtemelen bir sincabın kemirmesiyle açılmış bir başka delikten, bir tahtanın yerinden düştüğü zemin seviyesinden, havanın geçebileceği her yerden ışık fış-kırıyordu. Çatıda bir havalandırma bacası vardı. Buradan düzensiz aralıklarla gökyüzüne doğru fışkıran ışık, leylak rengi dumanlarla verilmiş işaretlere benziyordu. Önde ve arkadaki raylı garaj kapıla-124

Buick 8

nnın üzerinde sıra sıra dizilmiş pencerelerden yayılan ışık, yerden yükselen sisi, tüyler ürperten elektrik yüklü buhar bulutlanna benzetiyordu.

Sandy sakindi. Şaşkın ama sakin. Sonumuz geldi, lanet olası şey patlıyor, hepimiz öleceğiz, diye düşünüyordu. Kaçmayı ya da kendini arabanın içine atmayı

hiç aklından geçilmemişti. Nereye kaçacaktı? Arabayı nereye sürecekti? Bir şaka gibiydi.

Asıl yapmak istediği çılgınlıktı: daha da yaklaşmak. Barakadaki şey onu kendisine çekiyordu. Bu onu, Mister D'yi yaptığı gibi dehşete düşülmüyordu; büyülenmiş gibiydi ama içinde bir nebze bile korku yoktu. Çılgınca ya da değil, daha yakınına gitmek istiyordu. Neredeyse kendisini çağırdığını duyabiliyordu.

Kendini rüyada gibi hissederek (bir yandan da rüya görüyor olma olasılığının çok yüksek olduğunu düşünüyordu) D-14'ün sürücü tarafına doğru yürüdü, açık olan pencereden içeri uzandı ve ön camın gerisinde duran güneş gözlüklerini aldı.

Gözlükleri takıp barakaya doğru yürümeye başladı. Güneş gözlükleriyle biraz daha iyiydi ama çok da değil. Kaldırdığı elini yüzünün önünde tutuyordu. İyice kıstığı gözleri ince birer çizgi halini almıştı. Sessiz ışık patlamalan tüm dünyayı mor-beyaz renge boyuyordu. Sandy, ayak-lannın dibinde bir anlığına belirip kaybolan gölgesini görebiliyordu. Garaj kapılannın üzerindeki pencerelerden yayılan parlak ışık, barakanın ön ve arka tarafını düzensiz aralıklarla mor bir alevle kaplıyordu. Sandy, polislerin en yakında duran ve dışan ilk çıkan Matt Babicki'yi bir kenara iterek merkez binasının önünde birer ikişer belirdiklerini görebiliyordu. Barakadan yayılan ışık yüzünden hepsi sessiz filmlerdeki aktörler gibi kesik kesik hareket ediyormuş gibi görünüyordu.

Ceplerinde güneş gözlükleri olanlar hemen çıkarıp taktılar. Yanlannda taşımayanlarsa almak için dönüp içeri koş-125

Stephen King

tular. Bir polis tabancasını bile çekti, sonra, bununla ne yapacağım ki?

dercesine bakarak tekrar kılıfına yerleştirdi. Güneş gözlükleri olmayan iki polis yine de barakaya doğru ilerlemeye başladı. Başlan öne eğik, gözleri kapalı, kolları bir uyurgezerinki gibi öne uzanmıştı. Onlar da Sandy gibi ışık patlamalanna ve o çıldırtan mınltı-ya doğru çekiliyordu. Işığa giden pervaneler gibi.

Sonra Tony Schoondist koşarak yanlarına geldi. Adamlara tokat atıp itti ve bağırarak geri çekilmelerini, merkez binasına geri dönmelerini, bunun bir emir olduğunu söyledi. Bu arada kendi güneş gözlüklerini takmaya uğraşıyor ve her seferinde yüzünü ıskalıyordu. Gözlüğün sapını bir keresinde ağzına, bir keresinde de kaşına soktuktan sonra doğru yere takabildi.

Sandy tüm bu olanlan ne görmüş, ne de duymuştu. Tek duyduğu, barakadan gelen mınltıydı. Tek gördüğü, yerden yükselen sisi elektrik yüklü ejderhalara çeviren ışık patlamalan, havalandırma bacasından çıkıp kararmakta olan göğü bir bıçak gibi yaran mor ışık sütunuydu.

Tony onu yakalayıp sarstı. Barakada tekrar sessiz bir ışık patlaması oldu ve Tony'nin güneş gözlüklerinin camlannı küçük, mavi ateş toplanna çevirdi. Hiç

gerek olmadığı halde bağınyordu; Sandy onu çok net duyabiliyordu. Bir mınltı

vardı ve biri, Ulu Tanrım, diye mınldanıyordu, hepsi buydu.

"Sandy! Başladığında burada miydin?" "Evet!" Gerek olmadığını bile bile o da bağırmıştı. İçinde ol-duklan durum her nasılsa bağırmalan gerektiğini hissettiriyordu. Işık tekrar dilsiz bir şimşek gibi parladı. Her seferinde baraka sanki canlı bir varlıkmışçasına öne doğru zıplıyor gibi görünüyordu.

"Başlatan neydi? Buna ne sebep oldu?" "Bilmiyorum!"

126

Buick 8

"İçeri gir! Curtis'i ara! Ona olanlan anlat! Kıçını kaldınp hemen buraya gelmesini söyle!"

Sandy, SÇ'na orada kalıp neler olacağını görmek istediğini söyleme dürtüsüne karşı koydu. Çok temel bir sebepten bu fikir zaten aptalcaydı: hiçbir şey görmek mümkün değildi. Işık fazla parlaktı. Güneş gözlükleriyle bile fazla parlaktı.

Aynca duyduğunda bir emri tanırdı.

Basamaklarda sendeleyerek içeri girdi (parlak ışık patlamalan yüzünden derinliği ve mesafeyi kestirmek güçleşmişti) ve kollannı önünde sallayarak iletişim bölmesine vardı. Kamaşmış gözleri yüzünden içeriyi sadece iç içe geçmiş gölgeler halinde görebiliyordu. O an için beynindeki en belirgin görüntü, mor ışık patlamalanydı.

Matt Babicki'nin telsizinden kesintisiz bir parazit ve gömülü adamlann topraktan çıkan parmaklan ve ayaklan gibi belli belirsiz sesler yayılıyordu. Sandy, 911

acil yardım hattının yanındaki telefona uzanırken onun da çalışmıyor olabileceğini düşünüyordu -hatta bundan emindi- ama çevir sesini duydu. Panoya asılı duran listeden Curt'ün numarasını buldu ve çevirdi. Telefon bile her ışık patlamasında korkuyla sıçnyor gibi görünüyordu.

Telefona cevap veren Michelle'di. Karanlık çökmeden önce çimleri biçmek isteyen Curt'ün dışanda olduğunu söyledi. Onu telefona çağırmak istemediği sesinden açıkça belli oluyordu. Ama Sandy tekrar isteyince, "Pekâlâ, bir dakika," dedi.

"Hiç ara vermez misiniz siz, kuzum?"

Sandy'ye bekleyişi hiç sona ermeyecek gibi geldi. B Barakası'ndaki şey mor bir kıyamet gibi parlamaya devam ediyordu ve her defasında oda dalgalanıyor, farklı

bir perspektife geçiyor gibi görünüyordu. Sandy, böylesine şiddetli bir ışık patlamasına yol açan şeyin yok edici etkileri olmamasını neredeyse imkânsız olarak görü-127

Stephen King

yordu ama hâlâ hayattaydı ve nefes alıyordu. Serbest olan eliyle ya-naklanna dokunarak yanık veya şişme olup olmadığını kontrol etti. Hiçbir şey yoktu.

En azından şimdilik, dedi kendi kendine. Eski barakada duran şeyin her an infilak etmesini, erimesini ya da bir şey doğurmasını -alev saçan elektrikli gözleri olan korkunç bir şey- ve dışandaki polislerin çığlıklannı duymayı

bekliyordu. Bu tür fikirler, polislerin her zamanki düşünce zincirini oluşturan halkalardan çok farklıydı ama Sandy Dearborn daha önce kendini hiç bu kadar polislikten uzak hissetmemişti. Dehşete düşmüş küçük bir oğlan çocuğu gibiydi.

Curt sonunda telefona geldi. Sesi hem merak dolu, hem soluk soluğaydı.

"Hemen gelmen gerek," dedi Sandy ona. "Çavuş öyle istedi."

Curt konunun neyle ilgili olduğunu anında anlamıştı. "O şey ne yapıyor, Sandy?"

"Havai fişekler patlatıyor. Flaşlar ve kıvılcımlar. B Barakası'na bakılamıyor bile."

"Baraka yanıyor mu?"

"Sanmıyorum ama kesin bir şey söylemek mümkün değil. İçeriyi göremiyorsun. Işık fazla parlak. Buraya gel."

Telefon tek bir söz daha edilmeksizin kapandı ve Şandy tekrar dışan çıktı.

Ölecekse arkadaşlanyla birlikte ölmek istiyordu.

Curt on dakika sonra SADECE POLİSLER tabelası olan ara yoldan, özenle toparlanıp restore edilmiş ve yirmi iki yıl sonra oğluna miras kalacak Bel Air'iyle hızla merkeze geldi. Köşeyi o kadar hızlı döndü ki Sandy, barakada olup bitenleri izlemek için sıralanmış polislerden beşine çarpıp geçeceğinden korktu. Ama Curt hemen frene asıldı (bir çocuğun reflekslerine sahipti) ve Chevy'si burnu öne doğru dalarak durdu.

128

Buick 8

Kontağı kapamayı unutmadı ama farlan söndürmeyi unutarak arabasından indi.

Duyduğu heves ve heyecanla ayaklan birbirine dolandı, neredeyse yere kapaklanıyordu. Son anda dengesini korudu ve barakaya doğru koşmaya başladı.

Sandy elinde sallanan şeyi son anda gördü: elastik bandı olan bir kaynakçı

gözlüğüydü. Sandy o güne dek pek çok heyecanlı adam görmüştü, ama Curt gibi içi duyduğu heyecanla yanan ve yerinde duramayanına hiç rastlamamıştı. Gözleri yuvalanndan fırlamış gibiydi. Bütün saçlan sanki diken diken olmuştu... gerçi bu koştuğu için ortaya çıkan bir göz yanılması olabilirdi.

Tony uzanıp onu yan yolda yakaladı, neredeyse yere düşürüyordu. Sandy önce Curt'ün boşta olan elinin bir yumruk haline gelip yükseldiğini gördü. Sonra parmaklan gevşedi. Sandy, çaylağın çavuşuna yumruk atmasına ramak kaldığını

bilmiyor, öğrenmek de istemiyordu. O an önemli olan, Tony'yi (ve Tony'nin otoritesini) tanımış ve boyun eğmiş olmasıydı.

Tony koruyucu gözlüğe uzandı.

Curt başını iki yana salladı.

Tony ona bir şey söyledi.

Curt başını hararetli bir şekilde iki yana sallayarak ona cevap verdi.

Sandy, hâlâ çok parlak olan ışığın kör edici aydınlığında Tony Schoondist'in Curt'e gözlükleri vermesini emredip emretmemek arasında yaşadığı ikilemi ve kendisiyle verdiği mücadeleyi gördü. Tony, dönüp toplanmış, olanlan izlemekte olan polislere baktı. Heyecanı ve telaşı arasında onlara iki emir vermişti: geri çekilmeleri ve merkeze geri dönmeleri. Çoğu, ilkine itaat edip ikinciyi duymazdan gelmeyi yeğlemişti. Tony derin bir nefes alıp yavaşça verdikten sonra onu dinleyen, başını sallayan ve merkez binasına giren Dicky-Duck Eliot'a bir şeyler söyledi.

129

F:9

Stephen King

Geri kalanlar Curt'ün B Barakası'na doğru koşmasını, başındaki beysbol şapkasının yere düşmesini ve koruyucu gözlükleri yüzüne geçirmesini izlediler.

Sandy, Ekip D'nin bu en yeni üyesini sevip saygı duyuyor olsa da bu şekilde öne atılmasında, gerçekleştiği anda bile kahramanca bir taraf görmüyordu.

Kahramanlık, korkuya başkaldınp her şeye rağmen tehlikenin üzerine gitmek demekti. Oysa Curt Wilcox o gece zerre kadar korkmuyordu. Öylesine büyük bir heyecan ve şiddetli bir merak duyuyordu ki o şekilde öne atılması adeta bir zorunluluk haline gelmişti. Sandy, çok sonralan çavuşun o gece Curt'ün gitmesine izin vermesinin sebebinin onu engelleyemeyeceğini fark etmesi olduğunu anlayacaktı.

Curt, içeriden taşan fazlasıyla parlak ışıktan gözlerini korumak için ellerini suratına doğru kaldırarak raylı garaj kapısına yaklaşık üç metre kala durdu.

Sandy, mor-beyaz ışığın, Curt'ün parmaklan arasından süzülerek bir bisiklet tekerleğinin çubuklan gibi görünmelerine yol açtığını gördü. Aynı anda Curt'ün dev gölgesi sisin üzerine düştü. Sonra ışık yok oldu ve Sandy, gözünün önünde titreşen gölgeler arasından Curt'ün tekrar ilerlemeye başladığını gördü. Kapıya ulaştı ve içeri baktı. Yeni bir ışık patlaması olana dek orada öylece durdu. Bir sonraki parlamada olduğu yerde büzüldü ama hemen tekrar pencereye döndü.

Bu arada Dicky-Duck Eliot, ona verilen görev her ne ise yerine getirip dönmüştü.

Sandy, yanından geçen Dicky-Duck'ın elinde ne taşıdığını gördü. Çavuş, her devriye arabasında bir Polaroid fotoğraf makinesi bulunmasında ısrar etmişti ye Dicky-Duck da bunlardan birini getirmeye gitmişti. Barakadan bir başka sessiz yaylım ateşi başlayınca isteksizce büzüldü ve makineyi Tony'ye verdi.

Tony makineyi aldı ve hâlâ pencereden içeri bakmakta olan ve her yeni parlamada (veya parlama dizilerinde) olduğu yerde büzü-130

Buick 8

len Curtis'e doğru koştu. Görünüşe bakılırsa kaynakçı gözlükleri bile içeride olan biten karşısında yeterli gelmiyordu.

Bir şeyin burnunu eline sürttüğünü hissettiğinde Sandy neredeyse bir çığlık atacaktı ama son anda Mister D'nin yanına gelmiş olduğunu gördü. Köpek muhtemelen o ana kadar en sevdiği yer olan fınnla lavabo arasındaki muşambanın üzerinde uyumuştu. Uyanınca da kalkıp tüm bu telaşın nedenini görmeye gelmişti.

Gözlerindeki parlaklığı, dikilmiş kulaklannı ve başını yüksekte tutuşunu gören Sandy, Mister D'nin bir şeyler döndüğünün farkında olduğunu anladı ama köpek daha önce olduğu gibi dehşet içinde görünmüyordu. Parlak ışıklar onu hiç mi hiç

rahatsız etmiyor gibiydi.

Curtis Polaroid'i almaya çalıştı ama Tony vermedi. B Baraka-sı'nın kapısının önünde duruyor, her sessiz patlamayla olduklan yerde büzülüyorlardı.

Tartışıyorlar mıydı? Sandy pek sanmıyordu. Tartışıyor gibi görünmüyorlardı. Daha çok, yeni bir olguya tanık olmuş iki bilim adamının hararetli konuşması gibiydi.

Belki bu bir olgu değildir, diye düşündü Sandy. Belki bu bir deney ve biz de kobaylarız.

Diğerleriyle birlikte durmuş, barakanın önündeki, biri yüzüne büyük gelen koruyucu gözlükler takmış, diğeri elinde bir Polaroid fotoğraf makinesi tutan ve lazer ışıklanyla aydınlatılmış bir dans pistindeymiş gibi görünen iki adamı

izlerken ışık patlamalan arasındaki süreyi ölçmeye başladı. Patlamalar ilk başladıklan sırada ardı ardına çakan şimşekler gibiydi ama artık aralan açılmıştı. Sandy iki ışık patlaması arasında altı saniye saydı... on... on dört... yirmi.

Yanında duran Buck Flanders, "Sanınm sona eriyor," dedi.

Mister D havladı ve öne doğru atılacakmış gibi bir hareket yaptı. Sandy onu tasmasından tutup geri çekti. Köpek belki sadece Curt ve Tony'nin yanına gitmek istemişti, ama içerideki şey onu ça-131

Stephen King

ğırmış da olabilirdi. Hangisi olduğu Sandy'nin umurunda değildi. Mister Dillon'in oraya yaklaşmasını istemiyordu.

Tony ve Curt, yan taraftaki normal kapıya doğru yürüdü. Kapının önünde bir başka hararetli konuşmaya başladılar. Sonunda Tony başını salladı -Sandy bu hareketin gönülsüzce yapılmış olduğunu düşündü- ve fotoğraf makinesini uzattı. Curt kapıyı

açtı ve tam o anda içeride bir başka şimşek çaktı. Curt, kör edici bir aydınlığın içine gömüldü. Sandy, ışık yok olduğunda onu kapının önünde ölü

bulacaklanndan, bedeninin moleküllere ayrılmış ya da belki teleportasyon yoluyla hayatının geri kalanını X-wing savaş uçakla-nnı yağlayarak veya Darth Vader'ın parlak kıçını cilalayarak geçireceği çok uzak bir galaksiye gitmiş olacağından emindi.

Gözleri iyice kamaşmadan önce Curt'ün elini kalkan gibi gözlerinin önüne kaldırmış hâlâ orada durduğunu görebildi. Hemen sağında, biraz arkasında duran Tony Schoondist de Sandy onu gördüğünde ellerini kaldırmış, sırtını ışığa dönmeye çalışıyordu. Güneş gözlükleri yeterli korumayı sağlamıyordu; kendisininkileri takmakta olan Sandy bunun farkındaydı. Tekrar doğru düzgün görebilmeye başladığında Curt barakaya girmişti.

O sırada Sandy'nin tüm dikkati, tasmasını tutup onu engellemeye çalışmasına rağmen barakaya doğru hamle yapan Mister D'ye yöneldi. Köpeğin daha önceki sükûnetinin yerinde yeller esiyordu. Hırlayıp inliyordu. Kulakları iyice geriye yatmıştı. Burnunun üzeri kınşmış, beyaz, sivri dişleri ortaya çıkmıştı.

"Yardım edin! Bana yardım edin!" diye bağırdı Sandy.

Buck Flanders ve Phil Candleton da köpeğin tasmasına asıldılar ama önce hiçbir şey fark etmedi. Mister D hâlâ gözleri barakanın yan kapısına dikilmiş halde öksürerek, hırlayarak, salyalarını akıtarak öne fırlamaya çalışıyordu. Aslında dünyanın en yumuşak

132

Buick 8

başlı yaratığıydı ama Sandy o an köpeğin bir ağızlık takıyor olma-slnı diledi.

Dönüp ısırmaya kalksa içlerinden birinin birkaç parmağını kaybetmesi işten bile değildi.

"Kapıyı kapat!" diye haykırdı Sandy, çavuşa. "D'nin içeri, onun yanma girmesini istemiyorsan kahrolası kapıyı kapa!"

Tony önce şaşkınca onlara doğru baktı. Sonra neler olup bittiğini gördü ve kapıyı kapattı. Neredeyse aynı anda Mister Dillon da gevşedi. Önce hırlaması, ardından iniltisi kesildi. Onu neyin huzursuz ettiğini tam olarak hatırlamıyormuş ve kafası kanşmışçasma birkaç kez havladı. Sandy köpeği bu hale getirenin kapı açıkken daha net duyulan mırıltı mı yoksa bir koku mu olduğunu merak etti. İkincisi olduğuna ihtimal verdi ama elbette emin olamazdı. Buick hakkındaki bilgileri hiçbir yargıya varmalanna yetmeyecek kadar azdı. Kahretsin, Buick hakkında hiçbir şey bilmiyorlardı ki!

Tony birkaç adamının yaklaştığını gördü ve geri çekilmelerini emretti. Normal bir tonda konuştuğunu duymak rahatlatıcıydı ama yine de hâlâ bir terslik vardı.

Sandy o an çığlıklar, patlamalar, filmlerdeki gibi felaket gürültüleri, hatta toprağın derinliklerinden yükselen gümbürtüler duymalan gerekiyormuş gibi bir hisse kapılmıştı.

Tony tekrar garaj kapısının üzerine dizilmiş pencerelere döndü ve içeri baktı.

"Ne yapıyor, çavuş?" diye sordu Matt Babicki. "Bir şeyi yok, değil mi?"

"İyi," dedi Tony. "Arabanın etrafında dolaşıp resimlerini çekiyor. Tann aşkına, sen burada ne anyorsun, Matt? Hemen iletişim bölmesine dön."

"Telsiz bozuk, patron. Parazit."

"Belki şimdi düzelmiştir. Çünkü bu sona erdi." Sandy, çavuşun sesinin yüzeyde son derece normal olduğunu ama yüzeyin he-133

Stephen King

men altında heyecanla titrediğini fark etmişti. Matt içeri girmek için arkasını

dönmüştü ki, Tony ekledi: "Bu konuyla ilgili telsizde tek bir söz bile edilmesini istemiyorum, duydun, değil mi? Ne şimdi ne de başka bir zaman. Buick konusu... D Kodu. Anlaşıldı mı?"

"Evet, efendim," dedi Matt ve omuzlan dayak yemiş bir çocuk gibi çökmüş halde basamaklara yöneldi.

"Sandy!" diye seslendi Tony. "Köpeğin nesi var?"

"Artık bir şeyi yok. Araba nasıl?"

"İyi görünüyor. Yanan bir şey yok ve bir patlama olduğuna dair herhangi bir işaret de yok. Termometre on iki dereceyi gösteriyor. İçerisi serin."

"Arabanın bir şeyi yoksa niye fotoğrafını çekiyor?" diye sordu Buck.

"Bazı şeyleri değiştirmek mümkün değildir," dedi Çavuş Scho-ondist söyledikleri her şeyi açıklıyormuş gibi. Arabanın etrafında bir mankenin resimlerini çeken moda fotoğrafçısı gibi dolaşarak fotoğraflar çeken, makineden çıkan her fotoğrafı eski haki şortunun beline sokuşturan Curtis'in üzerinden gözünü

ayırmıyordu. Bunlar olurken Tony, etrafta biriken polislerin dörder kişilik gruplar halinde barakaya yaklaşıp içeri bakmasına izin verdi. Sırası geldiğinde Sandy, Buick'in her ışık saçışında Curtis'in bileklerinin yeşil yeşil parladığını fark etti. Radyasyon! diye düşündü. Ulu Tanrım, radyasyon yanıkları!

Sonra Curtis'in daha önce ne yaptığını hatırlayıp kendi kendine güldü. Michelle, aradığında onu telefona çağırmak istememişti çünkü Curtis çimleri biçiyordu.

Bileklerindeki de buydu: çim lekeleri.

"Çık oradan," diye mınldandı Sandy'nin solunda duran Phil. Mister D oldukça sakin görünmesine rağmen Phil tasmasını hâlâ sıkıca tutuyordu. "Çık dışan, şansını fazla zorlama."

134

Buick 8

Curt, Phil'i -ya da hepsini- duymuş ve aynı şeyleri düşünüyormuş gibi kapıya doğru gerilemeye başladı. Gerçek neden muhtemelen makinedeki filmin bitmiş

olmasıydı.

Curt kapıdan çıkar çıkmaz Tony kolunu omzuna attı ve onu kenara çekti. Ayakta durmuş konuşurlarken son bir zayıf mor panl-tı oldu. Bir anlıktı. Sandy saatine baktı. Dokuzu on geçiyordu. Her şey bir saatten az sürmüştü.

Tony ve Curtis, Polaroid resimlere Sandy'nin anlam veremediği bir dikkat ve yoğunlukla bakıyordu. Eğer araba ve barakadaki her şey Tony'nin söylediği gibi aynı duruyorsa resimlerde farklı bir şey görebileceklerini sanmıyordu. Sandy'ye göre de içerideki her şey tıpkı bir önceki bakışında olduğu gibi duruyordu.

Sonunda Tony bir şey kararlaştırmışlar gibi başını salladı ve diğer adamlann yanına döndü. Bu arada Curt, içeri son bir kez bakmak için garaj kapısına yönelmişti. Artık kullanmaya gerek duymadığı koruyucu gözlüklerini alnına doğru itmişti. Tony, George Stankows-ki ve Herb Avery hariç herkesin içeri girmesini emretti. Herb, ışık gösterisi hâlâ sürmekte iken, muhtemelen yüz numaraya uğramak için devriyeden dönmüştü. Herb, merkezdeki tuvaleti kullanmak için on kilometre uzakta bile olsa gözünü kırpmadan dönerdi; bu konuda ün yapmıştı ve tüm alaylara metin bir şekilde katlanıyordu. Yabancı klozetlerden hastalık kapılabileceğini, buna inanmayanlann başlan-na gelecekleri hak ettiklerini söylerdi. Sandy ise, Herb'ün üst kattaki tuvalete koyduktan dergilere düşkün olduğunu düşünüyordu. On yıl sonra arabası bir kazada takla atarak hayatını

kaybedecek olan Memur Avery, bir American Heritage düşkünüydü.

"İlk nöbet ikinizin," dedi Tony. "Tuhaf bir şey görecek olursanız haber verin.

Tuhaf bir şey gördüğünüzü samanız bile bildirin."

135

Stephen King

Nöbetçi olduğunu duyan Herb homurdandı ve itiraz etmeye başladı.

"Kes şunu," dedi Tony ona dönerek. "Bir kelime daha duymak istemiyorum."

Sorumlu Çavuş'un yanaklanndaki kırmızı lekeleri fark eden Herb hemen sesini kesti. Sandy bunun çok sağduyulu ve akıllıca bir hareket olduğunu düşündü.

Hepsi birden Çavuş Schoondist'in ardından içeri girdiği sırada Matt Babicki telsizin başındaydı. Matt, Birim 6'dan mevkiini bildirmesini istediğinde, Andy Colucci'nin sesi son derece net bir şekilde telsizden yükseldi. Parazit yok olmuştu.

Üst kattaki küçük dinlenme odasında bulunan koltuklara yerleştiler, geride kalanlarsa ayakta durmaya razı olarak sırtlannı duvara yasladılar. Alt kattaki toplantı salonu daha büyüktü ve herkes için oturacak yer vardı ama Sandy, Tony'nin tüm ekibi üst kata getirmesinin iyi bir fikir olduğunu düşünüyordu. Bu polislik bir olay değil, ailevi bir olaydı.

En azından tam olarak polislik bir olay değildi.

Odaya en son, Polaroid resimleri bir elinde tutan, koruyucu gözlüklerini alnına itmiş, bilekleri yeşil lekeli Curtis Wilcox girdi. Tişörtünün üzerinde HORLICKS

ÜNİVERSİTESİ ATLETİZM TAKIMI yazıyordu.

Doğruca çavuşun yanına gitti ve diğerleri beklerken ikisi bir süre mırıldanarak baş başa konuştu. Sonra Tony diğerlerine döndü. "Bir patlama söz konusu değil.

Curt de ben de herhangi bir radyoaktif sızıntı olduğunu sanmıyoruz."

Bunun üzerine herkes rahatlayarak bir oh çekti, ama aralann-dan birkaçı hâlâ

şüpheli görünüyordu. Sandy nasıl göründüğünü

136

Buick 8

bilmiyordu, yakınlarda bir ayna yoktu ama şüphelerinin tamamen kaybolmadığını

hissediyordu.

"İsterseniz şunlan elden ele geçirin," dedi Curt ve PolaroidTe-ri ikişer üçer dağıtmaya başladı. Bazılan parlamalar esnasında çekildiği için hiçbir şey göstermiyordu: ızgaranın silik bir görüntüsü, Buick'in üst kısmının bir parçası

gibi belli belirsiz pozlardı. Diğerleri çok daha netti. Polaroid fotoğraflara özgü tuhaf, basit ama dikkat çekici görüntüye sahiptiler. Sadece sebep ve sonuçlardan ibaret bir dünya görüyorum, der gibiydiler. Her nesnenin bir ruhunun olduğu ve perde arkasında tanrıların dolaşmadığı bir dünya.

"Polaroid malzeme," dedi Tony. "Bildiğimiz filmler veya radyasyonlu ortamlarda çalışan işçilerin taktıkları rozetler gibi güçlü gama radyasyon karşısında bulanıklasın Bu resimlerden bazılan güçlü ışığa maruz kalmış ama hiçbiri bulanıklaşmamış. Bir başka deyişle, tehlikeli bölgede değiliz."

"Alınma ama çavuş," dedi Phil Candleton. "Bu söylediklerin bana pek güvenilir gelmedi."

"Yann ilk iş, The Burg'e gideceğim ve bir Geiger sayacı alacağım," dedi Curt.

Sakin bir ses, mantıklı bir ifadeyle konuşuyordu ama yüzeyin hemen altında yatan heyecanı fark etmemek imkânsızdı. Sakin lütfen-arabanızdan-iner-misiniz-efendim sesinin bir aldatmaca olduğu, gerçekte heyecandan yerinde duramadığı belliydi.

"Grand'daki Ordu Fazlası dükkânında satıyorlar. Sanınm fiyatı üç yüz papel kadar. Kimsenin itirazı yoksa parayı beklenmedik ihtiyaçlar için ayırdığımız fondan alacağım."

Kimsenin itirazı yoktu.

"Bu arada," dedi Tony. "Bu konudan hiç kimseye bahsetmeme kararımız daha bir önem kazandı. Şans mı desem, takdir-i ilahi

137

Stephen King

mi desem, o şey tam da bunu yapabilecek adamların ellerine düştü. Sizce de öyle değil mi?"

Herkes onaylarcasına mınldandı.

Dicky-Duck, bağdaş kurmuş yerde oturuyor, Mister Dillon'ın başını okşuyordu. D, başını patilerinin üzerine koymuş, uyuyordu. Merkezin maskotu için heyecan tamamen sona ermişti. "Geiger sayacının iğnesi yeşil alandan çıkmadıkça benim için sorun yok," dedi Dicky-Duck. "Aksi olursa oyum federalleri aramaktan yana."

"Sence bu işle bizden iyi başa çıkabilirler mi?" diye sordu Curt hararetle. "Ulu Tannm, Dicky! Federaller bunun altından kalkamaz ve..."

"B Barakası'nı beklenmedik ihtiyaçlar fonundan alacağın parayla kurşunla kaplatmayacaksan elbette..." diye lafa kanştı bir başkası.

"Bu çok aptalca bir..." diye başladı Curt ama Tony elini omzuna koyarak onu daha ileri gitmeden durdurdu.

"Bir tehlike söz konusuysa," dedi Tony diğerlerine". "Ondan kurtulacağız. Söz veriyorum."

Curt ona ihanete uğramış gibi baktı. Tony bu bakışlara sakince karşılık verdi.

Radyoaktif olmadığını biliyoruz, diyordu bakışları. Polaroid'ler bunu kanıtlıyor, neden kendi kuyruğunu kovalamaya çalışıyorsun?

"Bence zaten arabayı hükümete vermeliyiz," dedi Buck. "Bize yardım edebilirler... bilirsiniz... veya bazı şeyleri keşfederler... savunma konusunda..." Etrafındaki kimse tarafından onaylanmadığını fark edince sesi giderek cılızlaştı. Pennsylvania Eyalet Polisleri federal hükümet bölümleriyle her gün mutlaka bir şekilde ortak bir çalışma içine girerdi: FBI, IRS, DEA, OSHA ve en çok da Eyaletler Arası Ticaret Komisyonu ile. Buralarda görevli memurlann sıradan polisler-138

Buick 8

den daha zeki olmadığını görmek için yıllar geçmesi gerekmiyordu. Sandy'ye göre federaller gerçek bir zekâ pmltısı gösterdiğinde, ya İçendi amaçlanna yönelik veya kötü niyetli bir faaliyet içinde oluyorlardı. Çoğunlukla tekdüze işleyen devlet mekanizmasının birer kölesi veya Rutin Yöntem'in müritleri oldukları

söylenebilirdi. Sandy, Pennsylvania eyalet polisine katılmadan önce aynı ruhsuz, belirlen-miş-yöntemler-kullan sistemini orduda da görmüştü. Kendisi de Curtis'ten fazla yaşlı sayılmazdı ve Roadmaster'ı başkalarına verme fikrinden o da nefret ediyordu. Arabayı özel sektördeki bilim adamlarına, hatta Curtis'in çim biçerken giydiği tişörtün üzerinde ismi yazan üniversiteye bağlı araştırmacılara bile teslim etmeyi yeğlerdi. Ama en iyisi Ekip D'de kalmasıydı. Gri ailede. Buck sessizliğe gömülmeden önce, "Galiba pek iyi bir fikir değildi," dedi.

"Dert etme," dedi biri. "Yine de Grolier Ansiklopedisi'ni ve eğlenceli ev oyun setimizi kazandın."

Tony gülüşmelerin dinmesini bekledikten sonra söze devam etti. "Bu akşam merkezde olmayan herkesin olanlan öğrenmesini istiyorum, böylece tekrar olması

halinde neyle karşılaşacaklannı bilirler. Görmeyenlere anlatın. Buick'le ilgili kodun ne olduğunu da söyleyin; denizin D'si. Sadece D. Anlaşıldı mı? Geiger sayacı başta olmak üzere her gelişmeyi size bildireceğim. Deneme yann ikinci nöbetten önce yapılacak, bunu garanti ederim. Burada neyi tuttuğumuzu ne eşlerimize, ne kardeşlerimize ne de polis kuvvetlerinden olmayan en iyi dostlanmıza söyleyeceğiz, beyler. Ama birbirimize en ufak aynntıyı bile anlatacağız. Ben bunu yapacağıma söz veriyorum. Bunu eski yöntemlerle, sözlü

raporla yapacağız. Barakadaki taşıtla -eğer bir taşıtsa elbette- doğrudan ilgili hiçbir evrak yok ve hiçbir zaman da olmayacak. Tüm söylediklerim anlaşıldı mı?"

139

Stephen King

Yine anlaşıldığına dair mınltılar duyuldu.

"Ekip D'de boşboğazlığa tahammülüm yok, beyler; ne bir dedikodu ne de, gizli görüşmeler istiyorum. Ya bu anlaşıldı mı?"

Görünüşe bakılırsa öyleydi.

"Şuna bakın," dedi Phil aniden. Elinde Polaroid'lerden biri vardı. "Bagaj kapağı

açık."

Curt başını salladı. "Ama şimdi yine kapalı. Parlamalardan biri sırasında açıldı

ve sanınm bir sonrakinde de kapandı."

Sandy, Ennis'i düşündü ve gözünün önünde kısa, ancak çok net bir görüntü

belirdi: Buick'in bagaj kapağı aç bir yaratığın ağzı gibi açılıp kapanıyordu.

Canlı timsahı görün, yakından bakın ama Tanrı aşkına parmaklannızı uzak tutun.

Curt devam etti. "Gözlerim çok kamaşmıştı, bu yüzden emin olamıyorum ve resimlerden hiçbirinde de görünmüyor ama sileceklerin de kısa bir süre için çalıştığına inanıyorum."

"Neden?" diye sordu Phil. "Neden böyle şeyler oluyor?"

"Elektrik gerilimi," diye tahmin yürüttü Sandy. "İletişim bölmesindeki telsizi bozan şeyin aynısı."

"Bu dediğin silecekler için geçerli olabilir ama arabanın bagajı elektronik bir mekanizmayla açılmıyor. Bagaj kapağını açmak için tek yapman gereken düğmesine basıp kaldırmak."

Sandy'nin buna verebilecek bir cevabı yoktu.

"Barakanın içinde ısı birkaç derece daha düşmüş," dedi Curt. "Isıyı iyi takip etmemiz gerek."

Toplantı bitti ve Sandy tekrar devriyeye çıktı. Arada sırada merkezde telsiz başında duran Matt Babicki'ye D'de her şey tıkınn-da mı, diye soruyordu. Aldığı

cevap hep olumlu, her şey tıkırında, oluyordu. Sonraki yıllarda bu soru ve cevabı, Statler, Pogus Kenti ve Patchin'de yaygınlaşacak, diğer polisler tarafından da kullanılmaya

140

Buick 8

başlanacaktı. Ohio eyalet sınınndaki birkaç ekibe kadar bile yayılmıştı-Ertesi sabah Ekip D bünyesindeki tüm polisler merkezdeydi ama olağanüstü bir durum yoktu; her zamanki günlük işler devam ediyordu. Curt ve Tony, Pittsburgh'a, Geiger sayacı almaya gitmişti. Sandy'nin nöbeti yoktu ama yine de iki üç kez uğrayıp Buick'i kontrol etmişti. Barakanın içi sessizdi, araba sergideki bir sanat eseri gibi duruyordu ama kirişe asılı büyük, kırmızı

termometrenin iğnesi giderek iniyordu. Bu gelişme herkesin tüylerini ürpertiyor, içeride bir şeyler olduğuna dair inançlarını kuvvetlendiriyordu. İçeride, eyalet polislerinin, kontrol etmek bir yana, anlamayı bile başaramadığı bir şeyler oluyordu.

Curt ve Tony, Curt'ün Bel Air'iyle dönene kadar kimse barakanın içine girmedi.

Sorumlu Çavuş'un emri böyleydi. İki adam merkeze geldiğinde Huddie Royer pencerelerden birinin önünde durmuş, içeri bakıyordu. Curt arabadan çıkardığı

karton kutuyu arabasının üzerine koyup içinden Geiger sayacını aldığı sırada Huddie de onlara doğru yürüdü. "Andromeda Strain1'1 giysileriniz nerede?"

Curt ciddi bir ifadeyle ona baktı. "Hiç komik değil," dedi.

Çavuş ve Curt, Geiger sayacıyla Buick'in gövdesini, içini, tuhaf direksiyonunun çevresini, motorunu ve barakanın her köşesini kontrol ederek bir saat kadar içeride kaldılar. Arabanın altını kontrol etmeyi ihmal etmediler. Bagajın içi konusunda son derece temkinli davrandılar. Bagaj kapağını, duvarda asılı olan tırmıklardan biriyle, mümkün olduğunca geride durarak açtılar. Tüm bunlar sırasında sayacın iğnesi hiç kıpırdamadı. Küçük hoparlöründen çıkan (*) Bir bilimkurgu filmi.

141

Stephen King

tekdüze tıktık sesi sadece bir kez arttı, onda da Tony aletin çalışıp çalışmadığını kontrol etmek için alıcıyı kol saatinin radyum kadranına yaklaştırmıştı. Sayaç çalışıyordu ama Roadmaster'da radyasyondan hiçbir iz yoktu.

Sadece bir kez ara verdiler ve gidip üstlerine birer süveter aldılar. Dışanda sıcak bir hava vardı ama B Barakası'nın içindeki termometrenin göstergesi, sekizin hemen altında duruyordu. Bu, Sandy'nin hiç hoşuna gitmemişti. İki adam dışan çıktığında içeri biraz sıcak hava girebilmesi için raylı garaj kapılannı

açmalannı önerdi. Mister Dillon mutfakta uyuyordu, köpeği oraya kapatabilirlerdi.

"Olmaz," dedi Tony. Sandy, Curt'ün de çavuşla aynı fikirde olduğunu görebiliyordu.

"Neden?"

"Bilmiyorum. Sadece bir his."

O öğleden sonra, Sandy ismini itaatkârca nöbet çizelgesinde-ki, 2. Nöbet/15:00-23:00 bölümüne yazıp devriyeye çıkmaya hazırlandığı sıralarda B Barakası'nda ısı, yedi buçuk dereceye düşmüştü. İçerideki sıcaklık, o ince ahşap duvarlann dışındaki yaz havasından yirmi üç derece daha azdı.

Saat altı civan Sandy, Jimmy's Diner'ın yan tarafına park etmiş, önünden geçen arabalann aşın hız yapıp yapmadıklannı kontrol ederek kahvesini içiyordu ki Roadmaster ilk doğumunu yaptı.

Buick'ten çıkan şeyi ilk gören, ne gördüğünü bilmeyen Arky Arkanian'dı. Ekip D

merkezinde ortalık sakindi. Huzurlu olduğu söylenemezdi ama sessizdi. Ortalığın sakinleşmesinde Curt ve Tony'nin B Barakası'nda hiçbir radyasyon izine rastlamamış olma-lannın da etkisi vardı. Arky, mesai dışı birkaç saatini barakadaki tu-142

Buick 8

haf arabayı incelemekle geçirmek için kayalıklanri üst tarafındaki Dreamland Park'ta duran karavanından çıkıp merkeze gelmişti. Tek başınaydı, B Barakası o an için tamamen boştu. Polisler devriyede olduğundan kırk metre kadar ilerideki merkez binası da olabildiğine sessizdi. Matt Babicki mesaisini bitirip evine gitmişti, iletişim bölmesinin sorumluluğu genç bir polisin omuzlanndaydı. Çavuş

saat beş gibi eve gitmişti. Önceki akşam için kansına bir hikâye uydurmuş olan Curt ise muhtemelen yine şortunu ve tişörtünü giymiş, ya-nm bıraktığı çim biçme işine uslu bir çocuk gibi devam ediyordu.

Ekip D bekçisi (o sırada çok solgun, çok düşünceli ve çok korkmuştu) saat yediyi beş geçe iletişim bölmesindeki genç polisin yanından hızla geçerek kimi bulabileceğini görmek için mutfağa girdi. Çaylak olmayan, durumu soğukkanlılıkla karşılayıp halledebilecek birini istiyordu. Mutfakta, peynirli makarnasının son lokma-lannı midesine indiren Huddie Royer'ı buldu.

143

Buick 8

Şimdi: Arky

"Eee?" diye sordu Ned ve o an babasına çok benziyordu: bankta oturuş şekli, gözlerini karşısındakinin gözlerine dikişi, kaşlarının çatılışı, sabırsız yapısıyla tıpkı Curtis gibiydi. Hele o sabırsızlığı. "Evet?"

"Hikâyenin bu kısmı bana ait değil," dedi Sandy. "Orada değildim. Ama bu ikisi oradaydı."

Bunun üzerine çocuk gözlerini Sandy'den ayırıp Huddie ile bana döndü.

"Sen anlat, Hud," dedim. "Sen rapor vermeye alışıksın nasılsa."

"Olmaz," dedi hemen. "Sen benden önce oradaydın. Onu önce sen gördün. Sen başla."

"Ama..."

"Biriniz başlasın!" dedi çocuk ve avuç içiyle alnına pat diye vurdu. Bunu görünce güldüm.

"Haydi, Arky," dedi çavuş bana.

"Ah, pekâlâ," dedim. "Biliyorsunuz, bunu daha önce bir hikâye gibi hiç

anlatmamıştım. Kulağa nasıl geleceğini bilmiyorum."

145

F: 10

Stephen King

"Elinden geleni yap," dedi çavuş ve ben de öyle yaptım. Başlarda oldukça zordu; çocuğun bakışlan beynime birer çivi gibi gömülüyordu sanki. İçimden sürekli, Anlattıklarıma inanmayacak, zaten kim inanır ki? diye geçiriyordum. Ama bir süre sonra rahatlayıp daha akıcı bir şekilde anlatmaya başladım. Çok önce yaşanmış

bir olaydan bahsetmeye başlayınca her şeyin tekrar yüzeye çıktığını

hissediyorsunuz. Bir çiçek gibi açılıyor. Sanınm bu iyi bir şey de olabilir, kötü de. O akşam orada oturur, Curtis'in oğluna geçmişte olanlan anlatırken ikisini de hissediyordum.

Huddie bir süre sonra bana katıldı ve yardım etmeye başladı. Her aynntıyı, radyoda Joan Baez çaldığını bile hatırlıyordu. "Kurtuluş, aynntılardadır," derdi eski çavuş (genellikle biri raporuna orada olması gereken bir şeyi yazmayı

unuttuğunda). Ve tüm bu süre boyunca çocuk karanlık daha da çöküp yaz günü

kendine has kokulan salar, yarasalar tepemizde uçar, güneyden gökgürültülerinin homurtulan duyulurken giderek irileşen gözlerle bizi dinledi. Babasına ne kadar benzediğini görmek içimi sızlatıyordu. Sebebini bilmiyorum.

Sadece bir kez araya girdi. Sandy'ye dönüp ona hâlâ sahip olup olmadığımızı...

"Evet," dedi Sandy ona. "Evet, durduğundan emin olabilirsin. Artı tonlarca resim. Çoğu Polaroid. Polislerin iyi bildiği bir şey varsa, o da kanıt zincirini korumaktır, delikanlı. Şimdi sessizce dinle. Madem bilmek istiyorsun, bırak da anlatsınlar."

Beni kastettiğini anladım ve anlatmaya devam ettim.

146

Buick 8

O zaman

Arky'nin o günlerde standart üç vitesli (geri vitesi sayarsanız dört olur, diye dalga geçerdi eskiden), debriyajı gıcırdayan bir Ford kamyoneti vardı.

Kamyoneti, yirmi üç yıl sonra otomatik transmis-yonlu ve dört çekerli Dodge Ram'ini hâlâ nereye park ediyorsa oraya park etti.

1979'da, otoparkın diğer ucunda, en az Kore Savaşı'ndan beri orada duran, her geçen yıl toprağa ve yabani otlann arasına daha da gömülen, sarı boyası pastan zorlukla seçilen eski, Statler tlçe-si'ne ait bir okul otobüsü vardı. Neden kimsenin onu alıp götürmediğini bilen yoktu. Bu da hayatın gizemlerinden biriydi işte. Arky, kamyonetini eski otobüsün yanına park ettikten sonra B Baraka-sı'na yürüyerek garaj kapısının üzerindeki pencerelerden birine yaklaştı ve batıda olan güneşin görüşünü engellememesi için ellerini yüzünün iki tarafına perde yaptı.

Barakanın tavanında bir ışık vardı ve Arky'ye ışıklar altında fazlasıyla çekici görünüp her görenin hemen satın alıp yollara düşmek isteyeceği bir teşhir ürünü

gibi görünen Buick, barakanın tam

147

Stephen King

ortasında duruyordu. Bagaj kapağı haricinde her şey normal görünüyordu. Kapak yine açılmıştı.

Bunu nöbetçi memura bildirsem iyi olur, diye düşündü Arky. O bir polis değil, sadece bir bekçiydi. Pencereden bir adım geriledi ve gözü Curt'ün yukandaki kirişlerden birine astığı termometreye ilişti. İçerideki ısı yine yükselmişti.

Hem de oldukça fazla. Termometre on altı dereceyi gösteriyordu. Arky, Buick'in o an kendini kapatmış (veya belki de havai fişekler sırasında yanmış), tuhaf bir buzdolabı mekanizması olduğunu düşündü.

Isıdaki bu ani artıştan da ondan başka kimsenin haberi yoktu ve Arky heyecanlanmıştı. Bir an önce merkez binasına gitmek için garaj kapısından uzaklaşmaya başlamıştı ki barakanın içinde, köşede duran şeyi gördü.

Eski bir paçavra yığınından başka bir şey değil, diye düşündü ama başka bir şeye benziyordu... başka bir şey. Tekrar pencereye yaklaştı ve ellerini yüzünün iki yanına koydu. Hayır, köşede duran bir paçavra yığını değildi.

Arky, dizlerinde ve baldınndaki kaslarda grip olduğu zaman-lardakine benzer bir güçsüzlük hissetti. Bu duygu midesine doğru yükseldi ve midesine bir ağırlık çökmesine sebep olduktan sonra kalbine yükselip atışlannı hızlandırdı. Bir an için bayılıp yere yığılacağım düşünerek paniğe kapıldı.

Hey, seni salak isveçli, neden tekrar nefes almayı denemiyorsun? Belki işe yarar.

Arky, çıkan seslere aldırmadan arka arkaya iki derin nefes aldı. Kalp krizi geçiren babası, kanepeye uzanmış, ambulansın gelmesini beklerken buna benzer sesler çıkanyordu.

Yumruk yaptığı elinin yan tarafıyla göğsüne vurarak raylı garaj kapısından uzaklaştı. "Haydi, tatlım, kendine gel."

148

Buick 8

Kanla dolu bir kazana doğru alçalıyormuş gibi görünen güneş, gözlerini kamaştınyor, kendisini kusmak üzereymiş gibi hissetmesine neden oluyordu. Merkez binası birden üç, hatta belki dört kilometre uzaktaymış gibi göründü. Kendi kendine nefes almayı unutmamasını ve uzun, sağlam adımlar atmasını söyleyerek o tarafa doğru yürümeye başladı. Benliğinin bir parçası koşarak kaçmak istiyor, bir başka parçasıysa bunu yapacak olursa gerçekten bayılacağını biliyordu.

"Sonra hayatının sonuna kadar bunu dinlemek zorunda kalırsın, biliyorsun," dedi kendi kendine.

Ama gerçekte onu endişelendiren dalga geçilmek değildi. İşin aslı, merkeze gelen, paniğe kapılmış, irileşmiş gözlerle çılgınca bakan John Q'lardan biri gibi görünmek istemiyordu.

İçeri girdiği sırada kendisini gerçekten de daha iyi hissediyordu. Hâlâ

korkuyordu ama artık midesi bulanmıyordu ve B Barakasından çılgınca kaçma dürtüsü yok olmuştu. Oraya vardığında kafasında belli belirsiz bir fikir de oluşmuştu. Belki bu sadece bir oyundu. Biri eşek şakası yapıyordu. Polisler arada ona böyle oyunlar oynarlardı. Hem Orville Garrett'a o akşam geri dönüp Buick'e bakacağını söylememiş miydi? Söylemişti. Belki Orv da ona bir şaka yapmaya karar vermişti. Bir yığın komedyenle birlikte çalışıyordu ve daima ona şaka yapacak biri çıkardı.

Bu fikir onu biraz olsun rahatlattı ama Arky gerçekte buna inanmıyordu. Orv Garrett eşek şakalarını herkes kadar sever, eline geçen fırsatları

değerlendirmekten geri durmazdı ama bunun için barakada duran şeyi malzeme edeceğini hiç sanmıyordu. Hiçbiri yapmazdı. Çavuş Schoondist'in bu kadar hassas olduğu bir konuda şaka yapmaya cesaret edemezlerdi.

149

Stephen King

Ah, ama çavuş orada değildi. Kapısı kapalı, kapının buzlu camının arkası

karanlıktı. Ama mutfak bölümünde ışık vardı ve kapıdan radyonun sesi duyuluyordu: Joan Baez, Dixie'ye gittikleri gece hakkında bir şarkı söylüyordu.

Huddie Royer içeride, yağlı görünen bir tabak peynirli makarnayı mideye indiriyordu. Kalbin sana bunun için teşekkür etmeyecek, diye düşündü Arky.

Huddie'nin yanında her yere taşıdığı küçük radyosu tezgâhın üzerinde, ekmek kızartma makinesinin yanında duruyordu.

"Hey, Arky!" dedi. "Burada ne arıyorsun? Sanki bilmiyorum da."

"Orv buralarda mı?" diye sordu Arky.

"Hayır. Yanndan itibaren başlayan üç günlük izni var. Şanslı herif balığa gitti.

Bundan bir tabak ister misin?" Elindeki tabağı ona doğru uzattı, Arky'ye baktı

ve karşısında ölümüne korkmuş bir adamın durduğunu anladı. "Arky? Neyin var?"

Arky mutfaktaki sandalyelerden birine çöktü. Ellerini dizlerinin arasına sarkıtmıştı. Başını kaldınp Huddie'ye baktı ve ağzını açtı, ama önce hiçbir şey söyleyemedi.

"Ne oldu?" Huddie elindeki tabağı tezgâhın üzerine bıraktı. "Buick mi?"

"Bu gece nöbette misin, Hud?"

"Evet. On bire kadar."

"Başka kim var?"

"Yukarda birkaç kişi var. Galiba. Şu an işbaşında sadece ben varım. Anlat bakalım."

"Arka tarafa gel," dedi Arky. "Bir de kendin bak. Ve yanında bir dürbün getir."

* * *

150

Buick 8

Huddie, malzeme odasından bir dürbün aldı ama pek kullan-malan gerekmedi. B

Barakası'nın köşesinde duran şey fazlasıyla yakındı; dürbünle bakınca sadece bulanık bir görüntü oluşuyordu. Huddie, odak ayarıyla bir iki dakika uğraştıktan sonra vazgeçti. "İçeri giriyorum."

Arky, Huddie'nin bileğini yakaladı. "Tanrım, hayır! Çavuşu ara! Bırak o karar versin!"

İnatçı bir yapısı olan Huddie başını iki yana salladı. "Çavuş uyuyor. Kansı

arayıp söyledi. Bunu yaptığında ne söylemeye çalıştığını biliyorsun. Üçüncü

Dünya Savaşı çıkmadıkça onu kimse uyandıramaz."

"Ya içerdeki şey Üçüncü Dünya Savaşı'ysa?"

"Çekinmiyorum," dedi Huddie. Yüzündeki ifadeye bakılırsa bu, son on yılın değil, yüzyılın yalanıydı. Ellerini yüzünün iki yanına dayayarak tekrar pencereden içeri baktı. İşe yaramayan dürbün, ayaklarının dibinde duruyordu. "Ölü gibi görünüyor."

"Belki," dedi Arky. "Ama belki de pusuda bekliyordun"

Huddie etrafına bakındı. "Bunu inanarak söylemiyorsun, değil mi?" Duraksadı.

"Değil mi?"

"Neye inandığımı veya inanmadığımı bilmiyorum. O şeyin ölü mü yoksa sadece dinleniyor mu olduğunu da bilmiyorum. Sen de öyle. Ya birinin içeri girmesini istiyorsa? Bunu hiç düşündün mü? Ya seni bekliyorsa?"

Huddie bir süre düşündükten sonra, "Sanınm öyleyse istediğini alacak," dedi.

Arky'nin mutfağa girdiği andaki kadar korkmuş, ama aynı zamanda çok da kararlı

görünerek bir adım geriledi. İçeri girecekti. İnatçı Hollandalının tekiydi.

"Arky, beni dinle."

151

Stephen King

"Söyle."

"Carl Brundage üst katta, dinlenme odasında. Mark Rushing de öyle, en azından ben öyle sanıyorum. İletişimdeki Loving'i boş ver, ona güvenmiyorum. Kolayca paniğe kapılacak biri gibi görünüyor. Git ve diğer ikisine olan biteni anlat. Ve suratından şu ifadeyi sil. Muhtemelen bir şey çıkmayacak ama biraz desteğin zaran olmaz."

"Temkinli olmak gerek."

"Doğru."

"Çünkü içeride bir şey olabilir."

Huddie başını salladı.

"Emin misin?"

"Hı-hı."

"Tamam."

Huddie garaj kapısının önünden yürüdü, köşeyi döndü ve yan taraftaki küçük kapının önünde durdu. Derin bir nefes aldı, beşe kadar saydı ve bıraktı. Sonra kalçasında duran tabancasının üzerindeki bandı açtı; o günlerde .357 Ruger kullanıyorlardı.

"Huddie?"

Huddie yerinden sıçradı. Eli tabancanın kılıfının üzerinde değil de tetikte olsaydı o an kendi ayağını vurabilirdi. Arkasını döndü ve Arky'nin solgun bir yüzle barakanın köşesinde durmuş, kendisine baktığını gördü.

"Tann aşkına!" diye bağırdı Huddie. "Niye öyle sinsice arkamdan yaklaşıyorsun?"

"Sinsice yaklaşmıyordum, normal bir şekilde yürüyordum."

"İçeri gir! Söylediğimi yap ve Cari ile Mark'ı buraya getir."

Arky başını iki yana salladı. Korkuyordu ama aynı zamanda olanlara tanık olmak istiyordu. Huddie bunu anlayabiliyordu. Polis grisi bir şekilde bulaşıcıydı.

"Pekâlâ, seni aptal İsveçli. Haydi gidelim."

152

Buick 8

Huddie kapıyı açtı ve hâlâ dışanya nazaran serin olan barakaya bir adım attı; gerçi iki adam da içerisinin dışanya göre ne kadar serin olduğunu anlayacak halde değildi, çünkü domuzlar gibi terliyorlardı. Huddie, tabancasını sağ

elmacık kemiği hizasında tutuyordu. Arky, kapının yanındaki duvarda asılı duran tırmıklardan birini aldı. Kendine doğru çekerken tırmığın ucu bir küreğe çarptı

ve çıkan ses üzerine ikisi de irkildi. Arky'ye göre duvara düşen gölgeleri sesten çok daha kötüydü: çevik cinlerin gölgeleri gibi oradan oraya atlıyor gibiydiler. "Huddie..." "Şşşt!"

"Eğer ölüyse neden sessiz olmamı istiyorsun?" "Ukalalık yapma!" diye fısıldadı

Huddie. Beton zemin üzerinde Buick'e doğru yürümeye başladı. Kalbi güm güm atan Arky, terli elleriyle tırmığın sapını sıkıca tutarak onu takip etti. Ağzı

kupkuruydu ve her nasılsa yanıyor gibiydi. Hayatında hiç bu denli korktuğu olmamıştı ve neden korktuğunu bilmiyor oluşu, durumu daha da beter bir hale getiriyordu.

Buick'in arkasına varan Huddie, bagajın içine bir göz attı. Sırtı o kadar genişti ki Arky hiçbir şey göremedi. "İçinde ne var, Hud?"

"Hiçbir şey. Boş."

Huddie bagaj kapağına uzandı, bir an duraksadı ve omuz sil-kerek kapağı indirdi.

Çıkan ses üzerine ikisi de yerinden sıçradı ve köşede duran şeye baktı. Hâlâ

kıpırtısızca duruyordu. Huddie, tabancasını tekrar başının yanına doğru kaldırdı

ve köşeye doğru yürüdü. Ayaklannın beton zemin üzerinde çıkardığı ses fazlasıyla yüksekti.

153

Stephen King

Köşedeki şey gerçekten ölüydü, iki adam yaklaştıkça bundan daha bir emin oldular ama bu, durumu daha iyi bir hale getirmiyordu zira ikisi de hayatında hiç böyle bir şey görmemişti. Ne batı Pennsylvania ormanlannda, ne hayvanat bahçesinde, ne de bir vahşi doğa dergisinde. Değişikti. Kahrolası şey çok farklıydı. Huddie'nin aklına izlediği korku filmleri geldi ama barakanın duvarla-nnın birleştiği yerde duran şey, bu filmlerde gördüğü hiçbir yaratığa benzemiyordu.

Değişik, sözü aklına takılıp kalmıştı. İkisinin de aklından geçen buydu.

Görünüşündeki her şey, bu yaratığın onlann tanıdığı dünyadan olmadığını

haykınyordu. Belki tüm evrende yoktu. San^ ki beyinlerine gömülmüş bir alarm devresi aniden uyanmış ve çığlıklar atmaya başlamıştı.

Arky örümcekleri düşünüyordu. Köşedeki şey bir örümceğe benzediğinden değil, bunun sebebi... şey... örümceklerin farklı oluşuydu. O bacakları... ve ne düşündüğü veya nasıl var olduklan hakkında hiçbir fikriniz olmazdı. Bu şey de öyle sayılırdı ama çok daha beteriydi. Sadece ona bakmak, gördüklerine bir anlam yüklemeye çalışmak bile midesini kaldınyordu. Cildi nemlenmiş, kalp atışları

düzensizleşmiş, bağırsaklanna bir ağırlık çökmüştü. Kaçmak istiyordu. Dönüp koşarak oradan uzaklaşmak.

"Tannm," dedi Huddie cılız bir sesle. "Ulu Tanrım." Sanki gözünün önünden kaybolması için dua ediyordu. Tabancayı tutan eli yanına sarktı ve tabancanın namlusu beton zemine döndü. Silahı sadece bir buçuk kilo ağırlığındaydı ama pelteye dönen kolu o ka-dannı bile taşıyacak halde değildi. Yüzündeki kaslar da sarkmış, gözleri irileşmiş, çenesi düşüp ağzı bir kanş açılmıştı. Arky, Huddie'nin dişlerinin gölgeler içinde nasıl parladığını hiçbir zaman unutamadı.

İki adam da engel olunamayacak bir şekilde titremeye başladı.

154

Buick 8

Köşedeki şey, Lassburg'daki Miracle Mağaralan'nda veya p0gus Kenti'ndeki sözde Harika Mağara'da (kişi başına üç dolardan rehberli turlar, özel aile indirimi var) tüneyenlere benzer iri bir yarasa büyüklüğündeydi. Kanatlan, vücudunun büyük bir bölümünü örtüyordu. Katlanmış değillerdi, yaratık ölmeden önce onlan katlamaya çalışmış -ve başaramamış- gibi dağınık bir şekilde üst üste atılmışlardı. Kanatlann rengi ya siyah ya da lekeli, çok koyu bir yeşildi.

Görebildikleri kadanyla yaratığın sırtı yeşilin daha açık bir tonuydu. Kann bölgesi, çürümekte olan bir bataklık zambağının sapı gibi peynirimsi bir beyazlıktaydı. Üçgen şeklindeki başı bir tarafa yatmıştı. Gözsüz yüzünün ortasından bir gaga ya da burun olabilecek bir kemik çıkıntısı uzanıyordu. Hemen altındaki ağzı açıktı. Ağzından, yaratık öldüğü sırada son yemeğini sindiriyormuş gibi ipe benzeyen san bir parça sarkıyordu. Huddie bunu gördüğü an uzunca bir süre peynirli makarna yiyemeyeceğini anladı.

Cesedin altında, vücudunun alt kısmının etrafında küçük bir gölcük oluşturmuş, pıhtılaşmış görünen siyah yapışkan bir madde vardı. Böyle bir maddenin kan olabileceğini düşünmek bile Hud-die'nin içinde çığlık atma isteği uyandmyordu.

Ona dokunmayacağım, diye düşündü. O şeye dokunmaktansa kendi annemi öldürürüm.

Uzun, tahta bir sopa görüş alanına girdiği sırada hâlâ düşünüyordu. Küçük bir çığlık attı ve büzülerek geri çekildi. "Arky, yapma!" diye bağırdı ama geç

kalmıştı.

Arky, daha sonra sorulduğunda köşedeki yaratığı neden dürttüğünü açıklayamadı; ne yaptığını kendi bile fark etmeden teslim olduğu çok güçlü bir dürtüydü.

Tırmığın sapının ucu kanatların üst üste bindiği yere dokunduğunda kâğıt hışırtısı gibi bir ses oldu ve haşlanmış lahanaya benzer 155

Stephen King

kötü bir koku yayıldı. İki adam bunları zorlukla fark etti. Yaratığın yüzünün üst kısmı soyulur gibi oldu ve ortaya ölü, donuk, kocaman bir göz çıktı.

Arky tırmığı yere düşürdü, iki eliyle ağzını kapattı ve geriledi. Açılmış

parmaklarının üstünden bakan gözlerinden dehşet gözyaş-lan süzülmeye başladı.

Huddie, olduğu yere çakılmış, hiç kıpırdamadan duruyordu.

"Bir gözkapağıydı," dedi alçak, hınltılı bir sesle. "Sadece bir gözkapağı. Hepsi bu. Tırmığın sapıyla onu kaldırdın, seni kahrolası sersem. Dokundun ve gözünü

açtın."

"Tamım, Huddie!"

"Ölü."

"Tannm, ulu Tannm..."

"Ölü diyorum, ölü."

"Ta... tamam," dedi Arky o tuhaf İsveç aksanıyla. Her zamankinden daha belirgindi. "Haydi çıkalım buradan."

"Bir bekçi için oldukça zekisin."

Gözlerini köşedeki yaratığın üzerinden hiç ayırmadan kapıya doğru yavaşça gerilediler. Bunun bir nedeni de, kapıyı görecek olurlarsa şimşek gibi koşmaya başlayacaklannı bilmeleriydi. Kapının vaat ettiği güvenliğe koşacaklardı.

Kapının ötesindeki normal dünyaya. Kapıya varmalan sonsuzluk kadar uzun sürdü.

Dışan ilk çıkan Arky oldu ve temiz akşam havasını derin derin içine çekti. Hemen arkasından Huddie de çıktı ve kapıyı çarparak kapattı. Sonra bir süre için tek yaptıkları, öylece birbirlerine bakmak oldu. Arky'nin suratı sapsanydı. Huddie, ekmeği olmayan, peynirli bir sandviç gibi göründüğünü düşündü.

"Niçin gülüyorsun, Tann aşkına?" diye sordu Arky. "Komik olan ne?"

156

Buick 8

"Hiç," dedi Huddie. "Sadece histeri krizine yakalanmamaya çalışıyorum."

"Artık Çavuş Schoondist'i arayacak mısın?"

Huddie başını salladı. Arky dürttüğünde yaratığın başının üst kısmının tamamının soyuluyormuş gibi gerileyişi gözlerinin önünden bir türlü gitmiyordu. İçinde, bu görüntünün daha sonra rüyalarında da onu birçok kez rahatsız edeceğine dair bir his belirdi ve bunda da yanılmadı.

"Ya Curtis'i?"

Huddie biraz düşündükten sonra başını iki yana salladı. Curt'ün genç bir karısı

vardı. Genç eşler, kocalarının evde olmalarını isterlerdi ve birkaç gece üst üste istediklerini alamazlarsa duygulan incinip soru sormaya başlarlardı. Bu çok doğaldı. Tıpkı o genç koca-lann yapmamalan gerektiğini bildikleri halde bazen onlara cevap vermesi gibi.

"O halde sadece çavuşu?"

"Hayır," dedi Huddie. "Sandy Dearborn'u da arayalım. Sandy soğukkanlı, iyi bir polistir."

Telsizinden, "Birim 14, Birim 14," sesi yükseldiğinde Sandy hâlâ Jimmy's Diner'ın yan tarafında park etmiş, kucağında radar aletiyle aşın hız yapanlan kontrol ediyordu.

"14." Sandy, her zaman olduğu gibi kendi numarasını duyduğunda kolundaki saate baktı. Yediyi yirmi geçiyordu.

"Merkeze dönebilir misin, 14? Bir D Kodu söz konusu. Tekrar ediyorum, D Kodu."

"3 mü?" diye sordu Sandy. Amerika'daki çoğu polis kuvvetinde 3, acil durum anlamına gelirdi.

157

Stephen King

"Negatif, hayır, ama biraz yardıma ihtiyacımız var."

"Anlaşıldı."

Merkeze, çavuşun Arky'nin Ford'undan da eski olan şahsi aracı International Harvester ile gelmesinden on dakika önce vardı. O sırada olanlar iyice duyulmuştu ve Sandy, B Barakası'mn önünde toplanmış polisleri görebiliyordu, hepsi de pencerelerin önünde durmuş, içeri bakıyordu. Brundage ve Rushing, Cole ve Devoe, Huddie Royer. Hemen arkalanndaki Arky Arkanian, ellerini ceplerine sokmuş, alnında derin endişe çizgileri olduğu halde volta atıyordu. Pencereden içeri bakmayan tek kişiydi. Yeterince görmüştü. En azından o gün için.

Sandy, Huddie'den tüm olup biteni öğrendikten sonra bir pencereye yaklaşıp barakanın köşesinde duran şeye baktı. Aynca geldiğinde çavuşun neler isteyebileceğini tahmin etmeye çalışıp tüm malzemeleri kapının hemen yanma bıraktığı karton kutuya koydu.

Tony pikabıyla hızla gelip okul otobüsünün yanma çapraz bir şekilde park ettikten sonra koşarak B Barakası'na geldi. Ölü yaratığın durduğu köşeye en yakın pencereden bakan Cari Brundage'ı pek de nazik olmayan bir şekilde kenara itti ve Huddie'nin raporunu dinlerken gözlerini köşeden ayırmadı. Huddie'nin anlattıklan bitince Arky'yi çağırdı ve olanlan bir de onun ağzından dinledi.

Sandy, o gece Tony'nin Roadmaster konusundaki metotlarının bir deneye tabi tutulduğunu ve çok güvenilir çıktıklannı düşündü. Tony, Huddie ve Arky'yi dinlerken Ekip D polisleri merkeze gelmeyi sürdürdü. Üniformalı olanlar, Huddie'nin Buick için verdiği kodu duyduklannda hemen gelip bir göz atacak kadar yakındaydı. Barakanın önü kalabalıktı, bununla birlikte yüksek sesle konuşmalar, pencere önüne geçmek için itişip kakışmalar yoktu. Kimse araya gi-158

Buick 8

rip aptalca sorular sorarak Tony'nin işine engel olmak istemiyordu. Her şeyden önemlisi, sinirler gerilmemiş, paniğe kapılan olmamıştı. Sandy, gazetecilerin orada olup yaratığı -ölü olduğu açıkça ortada olmasına rağmen hâlâ korkunç ve bir şekilde tehdit unsuru gibi görünen yaratığı- görmeleri halinde ortaya çıkabilecek sonuçlan düşünerek ürperdi. Bunu ertesi gün Schoondist'e söylediğinde çavuş güldü. "Cehennemdeki Cardiff Devi," dedi. "Karşılaşacağın sonuç bu olurdu, Sandy."

O anki ve gelecekteki iki Sorumlu Çavuş olarak her ikisi de basının bu tür bir bilgi yönetimine, özellikle de yönetenler polis ise ne ad vereceklerini biliyordu: faşizm. Şüphesiz bu biraz ağır bir ithamdı, ama böyle bir konuda her türden şuistimallerin hiç de uzak olmadığını ikisi de biliyordu. Buick, çok özel bir meseleydi. Aksini hiç kimse düşünmüyordu.

Huddie, Curtis'i aramamakla doğru bir hareket yapıp yapmadığını sordu. Curt'ün kendini dışlanmış hissetmesinden korkuyordu. Çavuş isterse hemen o an memnuniyetle merkez binasına gider ve Curtis'i arardı.

"Bırak olduğu yerde kalsın," dedi Tony. "Neden aranmadığı ona açıklandığında anlayışla karşılayacaktır. Size gelince..."

Tony garaj kapısından uzaklaştı. Duruşunda herhangi bir gerginlik yoktu ama yüzü

çok solgundu. Sadece dışandan bakmış olmasına rağmen köşede duran cansız yaratığın görüntüsü onu da etkilemişti. Sandy de aynı duyguyu hissetmişti. Ama Çavuş Schoondist'te başka hisler de mevcuttu; Curt ile sahip olduklan yoğun heyecan ve merak. Kendisi aynı duygulan bir nebze bile taşımasa da yüzeyin hemen altındaki, Ulu Tanrım, buna İNANABİLİYOR musun? diyen heyecanı Tony'de (ve Curtis'te) görebiliyordu. Bu heyecanı diğerleri-159

Stephen King

nin de hissettiğini sanmıyordu. Huddie ve Arky'nin heyecanlan görünüşe göre kısa sürede yok olmuştu. Curtis'in diyebileceği gibi, "Yerlerinde yeller esiyordu."

"Görev başında olanlannız bana kulak versin," dedi Tony. Yüzünde her zamanki çarpık gülümsemesi vardı ama o gece Sandy'ye biraz zorlama görünmüştü.

"Statler'da yangınlar, Leesburg'da sel taş-kınlan, Pogus Kenti'nde ise ufak tefek soygun olaylan var; Amish'ler-den kuşkulanıyoruz."

Bunun üzerine gülüşmeler oldu.

"Eee, burada ne anyorsunuz o halde?"

Görev başındaki polisler hep birlikte devriye araçlanna yöneldiler ve birkaç

dakika sonra, motor gürültüleri eşliğinde anayola doğru uzaklaştılar. Görev başında olmayanlar bir süre oyalandılar. Kimse onlara uzaklaşmalannı, gösterinin sona erdiğini söylemedi. Sandy, çavuşa kendisinin de gitmesini isteyip istemediğini sordu.

"Hayır, Sandy," dedi çavuş. "Sen benimle kalıyorsun." Ve hızlı adımlarla barakanın yan kapısına doğru yürüdü. Kapının yanındaki karton kutunun içindekilere şöyle bir göz attı. Sandy, kutuya kanıt belirlemek için kullandıklan Polaroid makinelerden birini, yedek film, bir metre ve bir kanıt toplama takımı koymuştu. Aynca mutfak bölümünden birkaç büyük plastik torba da almıştı.

"İyi iş çıkarmışsın, Sandy."

"Teşekkürler, efendim."

"İçeri girmeye hazır mısın?"

"Evet, efendim."

"Korkuyor musun?"

"Evet, efendim."

"Benim kadar mı, yoksa o kadar değil mi?"

160

Buick 8

"Bilmiyorum."

"Ben de. Ama korktuğum bir gerçek. Bayılacak olursam beni tutarsın."

"Bulunduğum yere doğru bayılın yeter, efendim." Tony güldü. "Haydi. İçeri girelim."

Korkmalanna rağmen içeride oldukça titiz bir inceleme yaptılar. Barakanın içinin aynntıh bir planını çizmişlerdi ve Curt daha sonra Sandy'yi çalışmasından ötürü

kutladığında Sandy başını sallayarak iyi iş çıkardığını kabul etti. Mahkemeye sunulabilecek kadar iyi bir çizimdi. Yine de çizgilerin çoğu titrekti. Elleri, barakaya adım attıklan andan itibaren titremeye başlamış, titremeleri tekrar dışan çıkıncaya kadar durmamıştı.

Arky içeri ilk baktığı sırada açık olduğu için bagaj kapağını açtılar ve bomboş

olmasına rağmen yine de Polaroid'lerini çektiler. Aynı şekilde termometreyi de resimlemeyi ihmal etmediler (o sırada göstergenin iğnesi yirmi altı dereceyi gösteriyordu) çünkü Tony, Curt'ün hepsini görmek isteyeceğini düşünüyordu.

Köşede duran cesedin olabilecek her açıdan resimlerini çektiler. Her Polaroid, o anlatılamaz tek gözü gösteriyordu. Taze katran gibi parlıyordu. İçinde kendi yansımasını gören Sandy Dearborn, çığlık atmamak için kendini zor tuttu. Her iki üç saniyede bir, içlerinden biri omzunun üzerinden arkalannda duran Buick Roadmaster'a bakıyordu.

Bazılarını cesedin yanına metreyi koyarak çektikleri resimleri tamamlayınca Tony büyük çöp torbalanndan birini çıkanp salladı. "Bir kürek al," dedi.

161

F: 11

Stephen King

"Curt gelinceye kadar onu burada bırakmak istemiyor mu?..." "Staj süresinde olan Memur Wilcox onu daha sonra malzeme odasındaki dolapta görebilir," dedi Tony.

Sesi tuhaf bir şekilde boğuk -neredeyse boğulur gibi- çıkıyordu. Sandy, çavuşun midesinde-kileri çıkarmamak için büyük bir çaba sarf ettiğini anladı. Sandy de midesinde hafif bir ekşilik hissetti, belki duyduğu sempatidendi. "Orada canının istediği kadar bakabilir. Kanıt zincirini kırmaktan korkmamıza gerek yok, zira hiçbir bölge savcısı bu işe karışmayacak. Bu şeyi şimdi buradan alacağız."

Bağırmıyordu ama sesi hissedilir ölçüde sertleşmişti.

Sandy, duvarda asılı olan küreklerden birini aldı ve yaratığın cesedinin altına kaydırdı. Kanatlardan kâğıt hışırtısına benzer, her nasılsa korkunç bir çıtırtı

çıktı. Sonra biri, gövdenin tüysüz, siyah yan kısmını açıkta bırakarak aşağı

kaydı. Sandy, içeri girmelerinden sonra ikinci kez çığlık atacak gibi oldu.

Sebebinin ne olduğunu tam olarak bilemiyordu ama beyninin derinliklerinde bir şey, daha fazlasına tanık olmamak için adeta yalvanyordu.

Ve tüm bu süre içinde kokusu burun deliklerini dolduruyordu. O ekşi, lahanamsı

berbat koku.

Sandy, Tony Schoondist'in alnının iri ter damlalanyla kaplı olduğunu gördü.

Bazılan ardında gözyaşlan gibi izler bırakarak ya-naklanna doğru yuvarlanıyordu.

"Haydi," dedi elindeki çöp torbasının ağzını açarak. "Haydi, Sandy.

Midemdekileri çıkarmadan şunu torbanın içine koy."

Sandy, cesedi torbanın içine kaydırdı ve ağırlığın kürekten gitmesiyle kendini biraz daha iyi hissetti. Tony, yağ sızıntılan için sakladıkları sıvı emici kırmızı talaş çuvalını alıp içindekileri köşedeki sümüksü lekenin üzerine serptiğinde her ikisi de kendini daha iyi hissetti. Tony, yaratığın içinde bulunduğu çöp torbasının ağzını

162

Buick 8

büzüp bir düğüm attı. Bu da halledildikten sonra iki adam kapıya doğru yürümeye başladı.

Tam kapıya varmışlardı ki Tony durdu. "Şunun resmini çek," dedi Buick'in arkasındaki raylı kapının -Johhny Parker'ın arabayı içeri aldığı kapı- üzerinde, yüksek bir noktayı işaret ederek. Tony Schoondist ve Sandy Dearborn'a araba oraya geleli çok uzun zaman olmuş gibi geliyordu. "Ve şunu şurayı ve orayı."

Sandy önce çavuşun neyi işaret ettiğini anlayamadı. Gözlerini başka yere çevirdi, birkaç kez göz kırptı ve tekrar işaret edilen yere döndü. İşte oradaydılar; Sandy'ye bir güvenin kanatlanndan bulaşmış toz gibi görünen üç dört koyu yeşil leke. Çocukken güve tozunun son derece zehirli olduğunu, güve tozu bulaşmış ellerle gözlerini ovuşturacak olursa kör kalacağını sanırdı.

"Neler olduğunu anladın, değil mi?" diye sordu Tony, Sandy Polaroid'i ilk lekeye doğrulturken. Makine fazlasıyla ağır gibi geliyor, elleri hâlâ titriyordu ama tüm lekelerin fotoğrafını çekti. "Hayır, çavuş, ben... anladığımı sanmıyorum."

"O şey her neyse -kuş, yarasa, bir tür uzaktan kumandalı robot- kapak açıldığında bagajdan dışarı uçmuş. Arka kapıya çarpmış, o ilk leke. Sonra duvardan duvara çarpmaya başlamış. Bir barakada ya da ambarda sıkışıp kalmış bir kuş görmüş müydün hiç?" Sandy başını salladı.

"Onun gibi." Tony alnındaki teri silerek Sandy'ye baktı. Bu, daha genç olan adamın hayatı boyunca unutamayacağı bir bakıştı. Olağanüstü olduğunu düşündüğü

bir şeyle karşılaşan küçük bir çocuğun bakışıydı.

"Ulu Tannm," dedi Tony. "Kahretsin."

Sandy başını salladı.

Tony çöp torbasına baktı. "Sence bir yarasaya benziyor mu?"

163

Stephen King

"Evet," dedi Sandy. Hemen ardından, "Hayır," dedi. Biraz du-raksadıktan sonra ekledi. "Saçmalık."

Tony, vahşi bir sesle havlar gibi güldü. "Bu çok açıklayıcı oldu. Tanık sandalyesinde oturuyor olsaydın hiçbir savunma avukatı bundan bir anlam çıkaramazdı."

"Bilmiyorum, Tony." Sandy'nin o an tek bildiği, çene çalmayı bırakıp bir an önce açık havaya çıkmak istediğiydi. "Sen ne düşünüyorsun?"

"Eh, çizimini yapmış olsaydım ortaya çıkan sonuç bir yarasaya benzerdi," dedi Tony. "Polaroid'lerde de bir yarasa gibi görünüyor. Ama... tam olarak nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum, ancak..."

"Bir yarasaymış hissi vermiyor," dedi Sandy.

Tony'nin yüzünde kasvetli bir gülümseme belirdi ve parmağını bir tabanca gibi Sandy'ye doğrulttu. "Çok derin bir yorum, Çekirge. Ama duvardaki lekeler, en azından bir yarasa ya da tutsak kalmış bir kuş gibi hareket ettiğini gösteriyor.

Ölü halde köşeye yı-ğılıncaya dek duvarlara çarpa çarpa uçmuş. Şu an için korkudan ölmüş olduğunu söyleyebiliriz."

Sandy, bakılamayacak kadar yabancı ve tuhaf olan, parlayan tek gözü hatırladı ve hayatında ilk kez, çavuş Schoondist'in belirttiği kavramı anlayabildiğini düşündü. Korkudan ölmek mi? Evet, bu mümkündü. Gerçekten olabilirdi. Sonra, çavuş bir şey bekliyor-muş gibi göründüğü için, "Ya da duvara öyle bir hızla çarptı ki boynu kınldı," dedi. Ve aklına bir başka fikir geldi. "Ya da -dinle, Tony- belki onu öldüren havaydı." "Nasıl yani?" "Belki..."

Ama Tony'nin gözlerinde anladığını gösteren bir ışıltı belirdi ve başını

sallamaya başladı. "Tabii ya," dedi. "Belki Buick'in baga-164

Buick 8

jının diğer tarafındaki hava buradakinden farklıdır. Belki bize zehirli gaz gibi gelen bir havası vardır... akciğerlerimizin yırtılmasına..." Sandy için bu kadan yeterdi. "Buradan bir an önce çıkmazsam kusan ben olacağım, Tony." Ama asıl duyduğu kusma değil, boğulma hissiydi. Normalde geniş bir cadde gibi olan nefes borusu, adeta bir iğne deliğine dönüşmüştü.

Dışan çıktıklarında (hava neredeyse kararmıştı ve inanılmaz güzellikte bir yaz esintisi vardı) Sandy kendini daha iyi hissetti. Tony'nin de daha iyi olduğunu görebiliyordu; Çavuşun yanaklanna biraz renk gelmişti. Tony yan kapıyı

kapatırken Huddie ve birkaç memur daha geldi ama hiçbiri bir şey söylemedi.

Dışarıdan bakan ve onlan tanımayan biri Başkan'in öldüğünü ya da bir savaşın patlak verdiğini düşünebilirdi.

"Sandy?" diye sordu Tony. "Şimdi daha iyi misin?" "Evet." Başıyla, dibindeki tuhaf ağırlıkla aşağı doğru sarkmış olan çöp torbasını işaret etti. "Gerçekten onu öldürenin atmosferimiz olabileceğine inanıyor musun?"

"Bu mümkün. Ya da belki bizim dünyamızda olmanın şokuydu onu öldüren. Sana şu kadannı söyleyeyim, bu yaratığın geldiği yerde fazla yaşayabileceğimi sanmıyorum. Nefes alabilseydim bile..." Tony sustu, çünkü Sandy birden yine çok kötü hissediyor gibi görünmüştü. Hatta korkunç görünüyordu. "Sandy, neyin var?

Ne oldu?"

Sandy, Sorumlu Çavuş'a bunu söylemek istediğinden, hatta söyleyip söyleyemeyeceğinden bile emin değildi. Ennis Rafferty'yi düşünüyordu. Az önce barakada keşfettikleriyle Ennis'in kayboluşunu birleştirdiğinde ortaya üzerinde düşünmek bile istemediği bir sonuç çıkıyordu. Ama bir kez aklına düştü mü bu fikirden kurtul-165

Stephen King

mak çok güçtü. Eğer Buick iki ayn dünya arasında bir geçitse ve çöp torbasındaki şey öteki taraftan geldiyse Ennis de o dünyaya geçmiş olmalıydı.

"Sandy, ne oluyor?"

"Hiçbir şey, patron," dedi Sandy ve iki büklüm olup ellerini bacaklanna dayadı.

Bunun bayılmaya karşı etkili bir yöntem olduğu söylenirdi. Diğerleri hâlâ tek kelime bile etmeden onu izliyordu. Yüzlerinde kralın öldüğünü anlatan o ifadeler vardı, kral çok yaşasın.

Sonunda dünya yine sabitleşti ve Sandy doğruldu. "İyiyim," dedi. "Gerçekten."

Tony yüzüne bir süre dikkatle baktıktan sonra başını salladı. Yeşil torbayı

hafifçe kaldırdı. "Bu torba, malzeme odasındaki dolaba konulacak. Andy Colucci'nin açık saçık dergilerini sakladığı küçük dolaba."

Bunun üzerine birkaç sinirli gülüşme oldu.

"Odaya ben, Curtis Wilcox ve Sandy Dearbom'dan başka hiç kimse giremeyecek.

Sadece izin ile, millet. Anlaşıldı mı?"

Başlannı salladılar. Sadece izin ile.

"Bu soruşturmayı artık sadece Sandy, Curt ve ben yürütüyoruz." Bir elinde torbayı diğer elinde Polaroid'leri tutarak alacakaranlıkta dimdik durdu. "Bunlar kanıt. Neyin kanıtı olduklarına dair şu an için hiçbir fikrim yok. İçinizden birinin aklına herhangi bir fikir gelecek olursa hemen gelip bana anlatmasını

istiyorum. Size çılgınca gelen fikirlerse bana daha da çabuk anlatın zira bu çılgınca bir durum. Ama her şeye rağmen bu işin üzerindeyiz. Başka herhangi bir olayda olduğu gibi bunu da ciddiyetle ele alacağız. Sorusu olan?"

Yoktu. Aslında ortada sorulardan başka bir şey olmadığını düşündü Sandy.

166

Buick 8

"Gözümüzü o barakanın üzerinden ayırmamalıyız," dedi Tony.

"Nöbet mi koyacaksın, çavuş?" diye sordu Steve Devoe.

"Buna gözlem desek daha iyi," dedi Tony. "Haydi, Sandy. Şunu dolaba koyana dek yanımda kal. Tanrı biliyor ya, onu alt kata tek başıma indirmek istemiyorum."

Sandy, Tony ile otoparka doğru yürürlerken Arky Arkanian'ın Curt'ün ona haber verilmediği için çılgına döneceğini söylediğini duydu. Bekle ve gör, çocuk ıslak bir tavuktan daha çıldırmış olacak.

Ama Curtis öfkelenemeyecek kadar heyecanlı, yapmak istediklerinin önceliklerine karar vermeye çalışmakla meşgul ve sorularla doluydu. Aşağı inip B Barakası'nda bulduktan yaratığın cesedine bakmadan önce bu sorulardan sadece birini sordu: Mister Dillon önceki akşam neredeydi? Orville ile birlikte olduğu söylendi.

Orville Garrett, birkaç günlük iznine çıkarken Mister D'yi yanında götürmüştü.

Curtis'e olup bitenleri, aralarda Arky'nin de katkılanyla Sandy anlattı. Curt onlan sessizce dinledi. Arky, tırmığın ucuyla dürttüğü sırada yaratığın başının üst tarafının soyuluyormuş gibi göründüğünü anlattığında kaşlan hafifçe yükseldi. Sandy ona duvarlardaki ve kapıdaki koyu renkli lekeleri ve onlan güve tozuna benzetişini anlattığında kaşlan tekrar yükseldi. Mister Dillon hakkındaki sorusunu sordu, cevabını aldı, sonra bir kanıt takımından bir çift cerrah eldiveni alıp neredeyse koşarak alt kata indi. Sandy de onunla birlikte gitti.

Tony onu soruşturmanın sorumlulanndan biri olarak atadığı için bu kadannı

yapması gerektiğini düşünmüştü ama Curt, Tony'nin çöp torbasını bıraktığı

odacığa girdiğinde malzeme odasında beklemeyi yeğledi. Curt'ün torbanın tepesindeki dü-167

Stephen King ''

ğümü çözdüğünü belirten hışırtılar oldu; bu sesi duyan Sandy'nin teni bir anda buz kesti.

Hışır, hışır, hışır. Sessizlik. Bir başka hışırtı. Sonra alçak bir ses: "Aman Tanrım."

Curt, birkaç saniye sonra elini ağzına bastırarak dışan koştu. Merdivenlere giden koridorun ortasında bir tuvalet vardı. Memur Wilcox oraya tam vaktinde ulaştı. Sandy, malzeme odasındaki üstü dağınık masaya oturarak kusma seslerini dinledi ve bunun olaylann tümü göz önüne alındığında muhtemelen hiçbir anlamının olmayacağını düşündü. Curt gerilemeyecekti. Yarasamsı şeyin cesedi Arky'nin, Huddie'nin ve diğer herkesin olduğu gibi onun da midesini kaldırmıştı ama o, midesi bulansın bulanmasın geri dönüp yaratığı derinlemesine inceleyecekti.

Buick -ve Buick'e ait olan şeyler- Curt'ün tutkusu haline gelmişti. Yanaklan solmuş, elini ağzına bastırmış, öğürür halde malzeme odasından koşarak çıkarken bile Sandy, Curt'ün fiziksel rahatsızlık yüzünden hafifçe sönmüş olan heyecanını

görebilmişti. Tutku, en güçlü efendiydi.

Koridorun ilerisinden akan suyun sesi geldi. Bir süre sonra kesildi ve Curt, ağzını bir parça kâğıt havluyla kurulayarak malzeme odasına döndü.

"Çok kötü, değil mi?" diye sordu. "Ölüyken bile." "Berbat," diye onayladı Curtis ama tekrar içeri yönelmişti bile. "Anladığımı sanıyordum ama beni gafil avladı."

Sandy oturduğu yerden kalkıp kapıya yürüdü. Curt yine torbanın içine bakıyordu ama elini uzatmıyordu. En azından o an için. Bu da bir teselliydi. Sandy, Curtis o şeye dokunurken (eldivenle bile olsa) orada bulunmak istemiyordu. Curt'ün ona dokunduğunu düşünmek bile istemiyordu.

"Sence bir takas mıydı?" diye sordu Curt.

168

Buick 8

"Hıı?"

"Takas. Ennis'e karşılık bu şey."

Sandy bir an için cevap vermedi. Veremedi. Bu fikrin çok korkunç oluşundan değil (ki öyleydi), genç adamın sonuca bu kadar çabuk ulaşmasından ötürü şaşkına dönmüştü.

"Bilmiyorum."

Curt, kaşlan çatık bir halde topuklan üzerinde ileri geri yaylanıyor, düşünceli bir ifadeyle çöp torbasına bakıyordu. "Ben pek sanmıyorum," dedi bir süre sonra.

"Değiş tokuş genellikle eşzamanlı yapılır. Değil mi?"

"Genellikle öyle, evet."

Gözle görülür bir isteksizlikle torbanın ağzını kapadı ve tekrar düğüm attı.

"Kesip inceleyeceğim," dedi.

"Curtis, hayır! Tanrım!"

"Evet." Bembeyaz bir yüzle, gözleri heyecanla parlayarak Sandy'ye baktı.

"Birinin yapması gerekiyor ve bu şeyi Horlicks'de-ki Biyoloji Bölümü'ne götüremem. Çavuş bu olayı kesinlikle dışarı sızdırmamamızı istiyor ve bence en doğrusunu yapıyor, bu durumda bu işi yapabilecek tek kişi kalıyor: ben. Tabii gözümden kaçan bir şey yoksa."

Tony dışarı sızmaması konusunda tek söz etmemiş olsa bile onu Horlicks'e götürmeyecektin, diye düşündü Sandy. Bizim bilmemize tahammül edebiliyorsun ama bahse girerim bunun sebebi Tony haricinde hiç kimsenin olaya dahil olmak istemeyişi. Peki ya dışarıdan biriyle bunu paylaşır miydin? Pennsylvania grisi giymeyen ve şapkanın bandını ne zaman başının arkasından çenesinin altına geçirmesi gerektiğini bilmeyen biriyle? O şeyi elinden alıp senden uzaklaştırabilecek biriyle? Hiç sanmıyorum.

169

Stephen King

Curt eldivenleri çekip çıkardı. "Sorun şu ki lisedeki biyoloji dersinden beri hiçbir şey kesmedim. O da dokuz sene önceydi ve o dersten C almıştım. Bunu elime yüzüme bulaştırmak istemiyorum, Sandy."

O halde o şeye hiç dokunma.

Sandy bu düşüncesini yüksek sesle söylemedi. Söylemesinin bir anlamı

olmayacaktı.

"Eh, ne olmuş?" Curt kendi kendine konuşmaya başlamıştı. Sadece kendisine söylüyordu. "Kendimi hazırlanırı. Gerekli bilgiyi edinirim. Daha vaktim var.

Sabırsızlanmanın anlamı yok. Merak kediyi öldürmüş ama tatmin..."

"Ya bu doğru değilse?" diye sordu Sandy. Bu deyimden ne kadar bıktığını fark etmek onu şaşırtmıştı. "Ya tatmin yoksa? Ya hiçbir cevaba ulaşamazsan?"

Curt, neredeyse şok olmuş bir halde ona baktı. Sonra sınttı. "Sence Ennis buna ne derdi? Tabii sorabilseydik."

Sandy bu soruyu hem zorbaca, hem de duyarsızca bulmuştu. Bunu -veya herhangi bir şey- söylemek için ağzını açtı ama vazgeçti. Curtis Wilcox kötü niyetli biri değildi; sadece damarlanndaki adrenalin yüzünden uyuşturucu almış biri gibi ayaklan yerden kesilmişti. Gerçekten bir çocuk gibiydi. Yaşlan yakın olmasına rağmen bunu Sandy bile fark etmişti.

"Ennis sana dikkatli olmanı söylerdi," dedi Curt'e. "Bu kada-nndan eminim."

"Olacağım," dedi Curt merdivenlere yönelerek. "Elbette dikkatli olacağım." Ama bunlar sadece uçup giden sözcüklerdi, vaadi lafta kalacaktı. Acemi Memur Wilcox bunun farkında değildi, ama Sandy öyle olacağını biliyordu.

170

Buick 8

Bunu takip eden haftalarda Tony Schoondist (ve Ekip D bünyesindeki tüm memurlar) arkadaki barakada duran Buick'i günün yirmi dört saati kesintisiz izlemeye yetecek sayıda adam olmadığını gördü. Hava koşullarının da pek yardımı

olmamıştı; o yıl ağustos ayının ikinci yansı yağmurluydu ve sıcaklık, mevsim normallerinin altında seyretmişti.

Ziyaretçiler bir başka baş ağnsı kaynağıydı. Ne de olsa Ekip D merkezi her yerden uzak, ücra bir köşede değildi. Motor Pool hemen yanı başlannda, ilçe savcısı (ve personeli) yolun hemen aşağı-sındaydı. Etrafta sürekli insanlar oluyordu; avukatlar, bir mola için uğrayanlar, nadiren de olsa yapılan izci turtan, şikâyette bulunmak için gelen vatandaşlar (komşulannı, eşlerini, yolun büyük kısmını işgal eden Amish at arabası sürücülerini, eyalet polislerini), kocasının evde unuttuğu öğle yemeğini veya bazen şekerleme kutulannı getiren eşler ve bazen sadece ödedikleri vergilerin nerelere harcandığını görmek isteyen John Q'lar. Bu sonuncu kesim genellikle merkezin hareketsiz, sakin halini gördüğünde şaşınp hayal kınklı-ğına uğrardı. Orayı, beğendikleri televizyon programında gördükleri yerlere pek benzetemezlerdi.

Ay sonuna doğru bir gün, Statler'ın Birleşik Devletler Temsilciler Meclisi üyesi, yanında on, on iki kadar basın mensubuyla merkeze uğradı. Tanışıp sohbet etmek ve o günlerde meclisin gündeminde olan polis yardımı, bilim ve altyapı

masraflan üzerine -daha sonra kendisinin alacaklılardan biri olduğu ortaya çıkmıştı- bir bildiri yapmak için gelmişti. Taşradan gelen pek çok Birleşik Devletler Temsilcisi gibi bu adam da küçük bir kasabanın, köpek yarışlarında şanslı bir gün geçirmiş ve uyumadan önce bir fahişeden iyi bir muamele görmeyi uman berberi gibi görünüyordu. Devriye araçlarının birinin yanında durarak (Sandy bunun baş desteği yırtık olan

171

Stephen King

araç olduğunu sanıyordu) medya mensubu dostlanna polis kuvvetlerinin, özellikle de Pennsylvania Eyalet Polisi'nin değerli bay ve bayan memurlannın, en çok da Ekip D'nin bay ve bayan memurla-nnın (burada bir yanlış bilgilendirme vardı, zira o günlerde Ekip D bünyesinde bayan memur yoktu ama polislerden hiçbiri bu yanlışı düzeltmeye kalkmadı... en azından kameralar çalışırken) ne kadar önemli bir yeri olduğunu anlattı. Temsilcinin söylediğine göre onlar, Vergi Ödeyen Bay ve Bayan John Q ile Kaos Çetesi'nin kötülükleri arasında cesurca duran ince, gri bir çizgiydi, vb. vb. Tanrı Amerika'yı korusun, çocuklanmızm hepsi güvenli bir ortamda, bans içinde büyüsün falan. Muhtemelen biri rütbesinin günün anlam ve önemini daha da vurgulayacağını düşündüğü için Butler'dan gelen Yüzbaşı Diment daha sonra Tony Schoondist'e alçak bir homurtuyla, "Bu peruklu sersem kansının aşın hız yüzünden yediği cezayı örtbas etmemi istedi," demişti.

Temsilci zırvalar, dalkavuklan onu yağlar, gazeteciler notlan-nı alır, kameralar tüm bu olan bitenleri çekerken Buick Roadmaster sadece elli metre ötede, geniş, lüks lastiklerinin üzerinde bir sanat eseri gibi duruyordu. Curt'ün kirişlerden birine astığı büyük, yuvarlak termometrenin altında kıpırtısızca bekliyordu.

Kilometre göstergesi sıfın gösterirken üzerinde en ufak bir kirin bannmasına izin vermeksizin barakada duruyordu. Ondan haberi olan polisler için kahrolası

şey, kürek kemiklerinin arasında, uzanamayacaklan yerde hissettikleri, insanı

deli eden bir... kaşıntı... gibiydi.

Uğraşılması gereken kötü hava şartları, türlü sorunlan olan John Q'lar -

kendilerini aileden sanıyorlardı ama aslında değillerdi-ve diğer merkezlerden ziyarete gelen polisler vardı. Bu sonuncu kesim pek çok açıdan en tehlikelisiydi, çünkü polislerin gözleri keskin, önsezileri kuvvetli olurdu.

Yağmurluk giymiş bir polisin (veya

172

Buick 8

İsveç aksanlı, malum bir bekçinin) Buckingham Sarayı'nın kapısını koruyan o koca başlıklı askerler gibi B B arakası'nın önünde nöbet tuttuğunu, ara sıra garaj kapısının üzerindeki pencerelerden birine yönelip içeri baktığını görseler ne düşünürlerdi? Bunu gören bir polis içeride ne olduğunu merak etmez miydi? Ayılar bal sever miydi?

Curt buna mümkün olduğunca iyi bir çözüm getirdi. Tony'ye, rakunlann merkezin çöplerini kanştınp etrafa dağıtmasının hiç hoş-lanna gitmediğini, bu yüzden Phil Candleton ve Brian Cole'un çöp varillerini içine koymak için küçük bir kulübe yapmayı kabul ettiklerini bildiren resmi bir not gönderdi. Curt, çavuş da kabul ederse B Barakası'nın arka tarafının bunun için uygun bir yer olduğunu düşünmüştü. Sorumlu Çavuş Schoondist, notun üzerine onayladığını belirten imzayı

attı ve bu belge, dosyalar arasında yerini aldı. Hiçbir notta, Arky Arkanian'ın Sears'tan aldığı kapaklı çöp kutuları sayesinde rakun sorununun çok daha önceden çözülmüş olduğu belirtilmiyordu.

Kulübe inşa edildi, boy andı (elbette PEP grisine) ve notun Tony'nin masasına gelişinden üç gün sonra kullanılmaya hazır hale geldi. Prefabrike ve tamamen işlevseldi. Büyüklüğü, içine iki çöp kovası, üç raf ve mutfak sandalyesine oturan bir eyalet polisinin sığacağı kadardı. Nöbetteki polisin hem gözlerden uzak, hem de kötü havadan korunmuş olmasını sağlıyordu. Nöbetteki memur her beş

on dakikada bir yerinden kalkıyor, kulübeden çıkıyor ve B Barakası'nın arkasındaki raylı kapının üzerinde bulunan pencerelerden birinden içeri bakıyordu. Kulübenin içinde meşrubat, abur cuburlar, dergiler ve galvanize bir kova vardı. Kovanın dışına yapıştınlmış kâğıdın üzerinde DAHA FAZLA TUTAMADIM

yazıyordu. Bu, Jackie O'Hara'nın katkısıydı. Diğerleri ona Dâhi İrlandalı

diyordu

173

Stephen King

ve Jackie onlan güldürmeyi her seferinde başanyordu. Üç yıl sonra, gırtlak kanseri yüzünden ölüm döşeğinde, gözleri morfin yüzünden camlaşmışken bile boğuk bir fısıltıyla hikâyeler anlatıp ziyaretine gelmiş, acısının katlanılmaz olduğu anlarda elini tutup destek olan eski dostlannı güldürmeyi başarmıştı.

Daha sonralan Ekip D'de -ve tüm PEP merkezlerinde- pek çok video kamera olacaktı, çünkü doksanlı yıllarda tüm devriye araçlannın ön paneline Panasonic Eyewitness araç içi izleme cihazı monte edilecekti. Bunlar özellikle kanunlan uygulayan örgütler tarafından kullanılmak üzere üretilecek ve mikrofonsuz olacaktı. Görüntü almak serbestti yasalar gereği sesleri kaydetmek yasaktı. Ama tüm bunlar daha sonra olacaktı. 1979 yazının sonunda, Huddie Ro-yer'ın doğum günü için aldığı video kamerayı kullanmak zorundaydılar. Kameranın kutusunu, ıslanmayacağından emin olmak için naylonla sarmışlar ve küçük kulübenin rafına koymuşlardı. Bir başka kutuda yedek piller ve ambalajı çıkarılıp kullanıma hazır hale getirilmiş bir düzine boş kaset vardı. Kulübeye ayrıca tebeşirle barakanın içindeki ısıyı not ettikleri bir yazı tahtası asmışlardı. Nöbetteki görevli bir değişim fark ederse tahtadaki rakamı silip yenisini yazıyor, yanma ise alçaldığını veya yükseldiğini belirten bir ok çiziyordu. Çavuş Schoondist'in kaydedilmesine izin verdiği tek bilgi buydu.

Bu yeni nöbet sistemi Tony'yi oldukça memnun etmişti. Curt de bu memnuniyeti paylaşmaya çalışıyor ama bazen duyduğu endişe baskın çıkıyordu. "Tekrar bir şey olduğunda nöbette kimse olmayacak," dedi. "Görürsün, haklı çıkacağım -her zaman öyle olur. Bir gece hiç kimse gece yansı-dört nöbetini tutmak istemeyecek ve bir sonraki nöbeti tutacak kişi geldiğinde bagaj kapağının açık olduğunu görecek.

Yerde de bir başka yarasa olacak. Bekle ve gör."

174

Buick 8

Curt, Tony'yi en azından bir imza çizelgesi tutmaya ikna etti. Gönüllü sayısı

yeterince çoktu; eksik olansa organizasyon ve düzendi, bu ise değiştirilmesi zor olmayan bir durumdu. Tony kararlı tutumunu sürdürdü: artlannda herhangi bir yazılı belge bırakmayacaklardı. Curt nöbet için gönüllü olduğundan (birçok polis buna Kulübe Devriyesi demeye başlamıştı) Tony bu isteğini reddetti. "Senin başka sorumlulukların var," dedi. "En önemlilerinden biri de kann."

Curt, çavuşun ofısindeyken sessiz kalacak kadar sağduyuluydu. Ama daha sonra, merkez binasının dışında bir köşede içini Sandy'ye döktü. Sesinde şaşırtıcı bir acılık vardı. "Bir evlilik danışmanı isteseydim lanet olası rehberin san sayfalanna bakardım," dedi.

Sandy ona neşesizce gülümsedi. "Bence plop sesini dinlemeye başla."

"Neden bahsediyorsun sen?"

"Plop. Çok belirgin bir sestir. Kafan sonunda kıçından çıktığında bu sesi duyarsın."

Curt, yanaklanna hafif bir kızıllık yayılarak ona baktı. "Kaçırdığım bir şey mi var, Sandy?"

"Evet."

"Ne peki? Tanrı aşkına, ne?"

"İşin ve hayatın," dedi Sandy. "Bu sırayla olması şart değil. Bir perspektif sorunu yaşıyorsun. O Buick, gözüne fazla büyük görünmeye başladı."

"Fazla demek!..." Curt, kendine özgü bir hareketle alnına bir şaplak indirdi.

Sonra dönüp Short Hills'e doğru baktı. Bir süre sonra tekrar Sandy'ye döndü.

"Başka bir dünyadan geliyor, Sandy, başka bir dünyadan. Böyle bir şey nasıl fazla önemli olabilir?"

"Senin sorunun da tam olarak bu," dedi Sandy. "Perspektif sorunu."

175

Stephen King

Curtis'in bir sonraki cümlesinin pek hoş olmayacak bir tartışmanın başlangıcı

olabileceğini hisseden Sandy, ona bir şey söyleme fırsatı vermeden içeri girdi.

Ve belki de bu kısa konuşmanın yararı oldu, zira ağustos bitip eylüle girdikleri o günlerde Curtis, nöbet tutma konusundaki ısranndan vazgeçti. Sandy Dearborn, genç adamın aklının başına geldiğini düşünerek kendini kandırmaya çalışmadı, ama Curt, en azından o an için olabildiğince ileri gitmiş olduğunu anlamış gibiydi.

Bu da iyi bir şeydi ama muhtemelen yeterince iyi değildi. Sandy, Buick'in Curt için daima fazlasıyla önemli olacağını düşünüyordu. O günlerde dünyada iki tip insan vardı. Curtis, tatmin duygusunun kedileri öbür dünyadan geri getireceğine inanan kesime giriyordu.

Merkeze, yanında biyoloji kitaplanyla gelmeye başladı. Kolunun altında veya tuvaletteki su haznesinin üzerinde en çok görülen kitap, Dr. John H. Maturin'in Harvard Üniversitesi Yayınlan'ndan, 1968 basımı Yirmi Temel Kesim'iydi. Buck Flanders ve kansı bir akşam Curtis'in evine yemeğe gittiğinde Curt'ün eşi Michelle Wilcox, kocasının "yeni iğrenç hobisinden" yakınmıştı. Kocasının tıbbi malzeme deposundan eve numuneler getirmeye başladığını, önceki yıl karanlık oda yapmaya niyetlendiği bodruma ise cesetlerin bulunduğu yerlere özgü kimyasal kokulann sindiğini söylemişti.

Curt işe fareler ve bir hamster ile başlamış, sonra kuşlara geçmiş, son olarak da bir boynuzlu baykuş üzerinde çalışmıştı. Bazen bu örnekleri işyerine getiriyordu. Matt Babicki bir gün Orville Garrett ve Steve Devoe'ya, "Yeni bir kutu tükenmez kalem almak için aşağı inip fotokopi makinesinin üzerinde, içinde bir baykuş gözü yüzen formal dolu bir kavanozla karşılaşmadıysanız gerçekten ya-176

Buick 8

şamış sayılmazsınız," demişti. "Tannm, işte bu, insanı gerçekten uyandmyor."

Curt, baykuşu da her yönüyle fethettikten sonra yarasalara geçti. Her biri ayn cins olmak üzere sekiz dokuz yarasa inceledi. Birkaçını kendisi, arka bahçede yakalamıştı; diğerleriniyse The Burg'deki bir biyolojik malzeme deposundan sipariş etti. Sandy, Curt'ün ona tahtaya iğnelenmiş bir Güney Amerika vampir yarasası gösterdiği günü hiç unutmadı. Yarasa tüylüydü, kann bölgesi kahverengimsiydi ve zanmsı kanatlan kadifemsi siyahtı. Küçük, sivri dişleri, psikopat bir gülümsemeyle gözler önüne serilmişti. İç organlan, Curt'ün giderek ustalaşan tekniğiyle damla şeklinde açılmıştı. Sandy, Curt'ün lisedeki biyoloji öğretmeninin -ona C veren-eski öğrencisindeki bu hızlı ilerlemeyi görse çok şaşıracağından emindi.

Elbette, istekler yönetimi ele geçirmişse herhangi bir aptal bile profesör olabilirdi.

Jimmy ve Rosalynn, Buick'te yaşamaya başladıklan sırada Curt Wilcox hâlâ Dr.

Maturin'den kesim sanatının inceliklerini öğrenmekteydi. Bu ikisi, Tony'nin fikriydi. Bir gün Tri-Town alışveriş merkezinde, kansı Country Casuals'da kıyafet denerken aklına gelmişti. My Pet'in vitrinindeki yazı dikkatini çekmişti: İÇERİ GİRİN VE HAMSTER ÇILGINLIĞINA SİZ DE KATILIN!

Tony, hamster çılgınlığına hemen o an kapılmadı -kansı binlerce soru sorabilirdi- ama hemen ertesi gün acil ihtiyaç fonundan bir miktar para vererek George Stankowski'yi bir çift hamster ve içinde yaşayabilecekleri plastik bir kutu almaya gönderdi.

"Yiyecek de alayım mı?" diye sordu George.

177

F: 12

Stephen King

"Hayır," dedi Tony. "Kesinlikle olmaz. İki hamster alıp onla-n barakada açlıktan ölmeye terk edeceğiz."

"Öyle mi? Ama bu biraz zalimce bir hareket gibi..."

Tony içini çekti. "Evet, George, onlara yiyecek de almayı unutma. Mutlaka al."

Plastik kutu için istediği tek özellik, Buick'in ön koltuğuna sığacak büyüklükte olmasıydı. George, mükemmel sayılmasa da isteklerine uygun bir kutu getirdi.

Şeffaf, san plastikten yapılmıştı. Uzun bir koridorun birleştirdiği iki ayn odacıktan oluşuyordu. Oda-cıklardan biri yemek odası, diğeriyse hamsterlar için düzenlenmiş minik bir spor salonuydu. Yemek odasında su ve mama kabı, spor salonundaysa bir koşu çarkı vardı.

"Bazı insanlardan daha iyi bir yaşama sahipler," dedi Orvie Garrett.

Rosalynn'in yemek kabına büyük tuvaletini yapışını izleyen Phil, "Kendi adına konuş," dedi.

Hayatın devasa hipodromunda koşan en hızlı at sayılamayacak Dicky-Duck Eliot, hamsterlan neden Buick'e koyduğumuzu merak etti. Bu biraz tehlikeli değil miydi?

"Eh, bekleyip göreceğiz, değil mi?" dedi Tony nazikçe. "Tehlikeli mi, değil mi göreceğiz."

Ekip D'nin Jimmy ve Rosalynn'i almasının üzerinden pek uzun bir süre geçmeden bir gün Tony Schoondist kendi koyduğu sının aştı ve basına yalan söyledi.

Aslında Dördüncü Güç'ün bu olaydaki temsilcisi pek etkileyici biri sayılmazdı; bir iki hafta içinde Ohio State'e dönecek olan, County American'da. yaz stajı

yapan, yirmi yaşlannda, dağınık kızıl saçlı bir gençti. Karşısındakini, ağzı bir kanş açılmış halde dinliyor-178

Buick 8

du. Bu halini gören Arky, onun için su katılmamış bir ahmak tanımını yapmıştı.

Ama stajyer genç bir aptal değildi ve güneşli bir eylül gününün büyük bir bölümünü, Bay Bradley Roach'u dinleyerek geçirmişti. Brad, genç gazeteciye Rus aksanlı adam (Brad artık adamın Rus olduğundan emindi) ve ardında bıraktığı

araba hakkında ne biliyorsa anlatmıştı. İsmi Homer Oosler olan kızıl saçlı genç, bu konuda özel bir haber yapıp üniversiteye bir vurgun yapmış halde dönmek istemişti. Sandy, genç adamın hayalindeki manşetin içinde GİZEMLİ ARABA tamlamasının geçtiğinden emindi. Hatta belki RUS CASUSUN GİZEMLİ ARABASI.

Tony bir an için bile kararsızlık göstermedi ve gencin gözlerine baka baka yalan söyledi. Karşısındaki, County Americcm'ın sahibi, kızıl saçlının yazıp yazabileceği haberlerden fazlasını yapmış olan deneyimli, kurt gazeteci Trevor Ronnick de olsa aynı şeyi yapacağına hiç şüphe yoktu.

"Araba gitti," dedi Tony ve işte sınır geçildi; yalan ağızdan çıktı.

"Gitti mi?" diye sordu hayal kırıklığı açıkça görülen Homer Oosler. Kucağında büyük, eski bir Minolta fotoğraf makinesi vardı. Üzerinde, COUNTY AMERICAN

MALIDIR yazıyordu. "Nereye gitti?"

"Eyalet Rehin Bürosu'na," dedi Tony kulağa etkileyici gelen bir kurum ismi uydurarak. "Philly'de."

"Neden?"

"Üzerinde hak iddia edilmemiş taşıtlan açık arttırmayla satıyorlar. Elbette uyuşturucu taraması yaptıktan sonra."

"Tabii. Araba hakkında tutulmuş bir rapor veya belgeler var mı?"

"Olması gerek," dedi Tony. "Bir bakayım, arayıp haber veririm."

179

Stephen King

"Sizce bu iş ne kadar sürer, Çavuş Schoondist?"

"Biraz sürer, evlat." Tony elini tepeleme dolu olan gelen/giden sepetine doğru salladı. Oosler'ın, bunların çoğunun Scran-ton'dan gelen haftalık ıvır zıvır -

emeklilik kazançlan üzerine son haberlerden yeni beysbol sezonunun fıkstürüne kadar birçok gereksiz belge- olduğunu ve çavuş o gün eve dönmeden önce hepsinin de çöpü boylayacağını bilmesine gerek yoktu. Bu bezgin el hareketi, buna benzer daha pek çok yığın olduğunu ima ediyordu. "Hepsine birden yetişmenin ne zor olduğunu tahmin edebilirsin. Bilgisayarlı sisteme geçildiğinde her şeyin kolaylaşacağını söylüyorlar ama bu sene geçilmesi beklenmiyor."

"Önümüzdeki hafta okula dönüyorum."

Tony koltuğunda öne eğildi ve Oosler'a baktı. "Ve umanm derslerine iyi çalışırsın," dedi. "Dışarda zorlu bir dünya var, evlat. Ama iyi çalışırsan her şeyin üstesinden gelirsin."

Homer Oosler'ın ziyaretinden birkaç gün sonra Buick'in yarattığı bir başka ışık depremine tanık oldular. Bu kez hava pınl pırıl güneşliyken meydana geldi ve buna rağmen oldukça göz alıcıydı. Curtis'in bir sonraki olayı kaçıracağına dair duyduğu tüm endişeler de boşa çıktı.

Barakanın içindeki sıcaklık son beş günde yirmilerden on beşin altına düşünce, Buick'in yeni bir olaya hazırlandığı anlaşıldı. Herkes küçük kulübede nöbette kalmaya can atıyordu. Herhangi bir şey olursa görev başında olmak istiyorlardı.

Büyük ikramiye Brian Cole'a vurdu ama merkezdeki tüm polisler, bu deneyimde ucundan köşesinden yer aldılar. Brian, saat 14:00 sulannda Jimmy ve Rosalynn'i kontrol etmek için barakaya girdi. İkisi de çok iyi görünüyordu. Rosalynn kutunun yemek oda-

180

Buick 8

sında, Jimmy de spor salonundaydı. Brian, sulan olup olmadığını kontrol etmek için başını içeri uzattığında bir mınltı duydu. Derinlerden gelen, kesintisiz, gözleri yuvalannda titreten, iç sarsan bir sesti. Hemen altında (veya onunla iç

içe geçmiş) çok daha rahatsız edici, cızırtıyı andıran, sözsüz bir fısıltı

vardı. Mor, solgun bir panl-n, yavaşça ön panele ve direksiyona yayılıyordu.

Memur Cole'un aklına bir aydan fazla bir süredir kayıp olan Ennis Rafferty geldi ve aceleyle Buick'in çevresinden uzaklaştı. Bununla birlikte hiç paniğe kapılmadan kulübeye seğirtti ve video kamerayı alarak sehpasının üzerine yerleştirdi. İçine boş bir kaset koyduktan sonra tarihi (doğruydu) ve şarjı

(yeşildeydi) kontrol etti. Tekrar dışarı çıktı ve kamerayı barakanın pencerelerinden birinin önüne yerleştirdi, kayıt düğmesine bastı ve Buick'in tam kadrajın içinde olup olmadığını iki kez kontrol etti. Kameranın pozisyonu mükemmeldi. Merkez binasına doğru yürümeye başladı, yan yoldayken parmaklannı

şıklatıp kulübeye geri döndü. Kulübede, kamera aksesuarlanyla dolu bir çanta vardı. Bunlardan biri, ışık filtre-siydi. Brian, çekimi durdurmaya gerek görmeden filtreyi kameranın merceğine taktı (büyük ellerinin karanlık gölgesi bir anlığına Buick'in görüntüsünü engelledi, tekrar göründüğündeyse alacakaranlık çökmüş gibiydi). Biri -belki ödediği verginin nereye harcandığını

görmek isteyen bir John Q- orada, onu izliyor olsaydı, kalbinin ne kadar hızlı

atmakta olduğunu kesinlikle tahmin edemezdi. Hem heyecanlıydı, hem de korkuyordu ama idare ediyordu. Konu bilinmeyene gelince, iyi bir polis eğitiminin farkı

hemen anlaşılırdı. Sonuçta sadece bir tek şey unutmuştu.

Saat ikiyi yedi geçe başını çavuşun ofisinin kapısından içeri uzattı ve, "Çavuş, Buick'e yine bir şeyler oluyor."

181

Stephen King

Tony, o sonbaharda bir polis kuvvetleri sempozyumunda yapacağı konuşmanın ilk taslağından başını kaldırarak, "Elindeki nedir, Bri?" diye sordu.

Brian eline baktı ve hamsterlann kutusunun içindeki su kabını tuttuğunu gördü.

"Ne önemi var?" dedi. "Belki artık buna ihtiyaç olmayacak."

Saat ikiyi yirmi geçe, tüm polisler mmltıyı duyabilmeye başlamıştı. Merkez binasında pek kimse yoktu. Hemen hemen herkes, B Barakası'nın iki garaj kapısının pencereleri önüne dip dibe sıralanmıştı. Bunu gören Tony bir süre, onlara geri çekilmeyi emredip emretmemeyi düşündükten sonra olduklan yerde kalmalanna izin vermeye karar verdi. Bir istisnayla.

"Arky."

"Evet, efendim, çavuş?"

"Ön tarafa gidip çimleri biçmeni istiyorum."

"Ama daha pazartesi günü biçtim!"

"Biliyorum. Hatta son bir saatini ofisimin penceresinin hemen altında geçirdin gibi geldi. Yine de bugün çimleri biçmeni istiyorum. Arka cebine de bunu koyacaksın." Arky'ye bir telsiz uzattı. "Eğer on Pennsylvania Eyalet Polisi'nin yan yana dizilmiş, içinde bir horoz dövüşü yapılıyormuş gibi barakanın pencerelerinden içeri baktığını görmemesi gereken birinin geldiğini görürsen hemen bana haber vermeni istiyorum. Anlaşıldı mı?"

"Emin olabilirsin."

"Güzel. Matt! Matt Babicki, buraya gel!"

Yüzü heyecanla kızarmış olan Matt, soluk soluğa koşup geldi. Tony ona Curt'ün nerede olduğunu sordu. Matt, devriyede olduğunu söyledi.

182

Buick 8

"Ona merkeze dönmesini, D Kodu olduğunu ve sessizce sürmesini söyle."

"D Kodu, sessiz sürüş, anlaşıldı."

Sessiz sürüş, siren ve ışıklar olmaksızın sürüş anlamına geliyordu. Curt muhtemelen bu emre itaat etmişti ama yine de üçe çeyrek kala merkezde bitivermişti. Kimse ona yanm saatte ne kadar mesafe kat ettiğini sormaya cesaret edemedi. Ne kadar uzaktan geliyor olursa olsun sağ salim gelmiş ve havai fişeklere yetişmişti. İlk işi, kamerayı sehpasının üzerinden almak oldu. Havai fişekler sona erene dek görüntüleme işi, Curtis Wilcox'in sorumluluğunda olacaktı.

Kaset, (malzeme dolabından alınan pek çok kasetten biri) bünyesinde sadece duyulup görülebilenleri saklayabilirdi. Bir hoparlördeki gevşek kablo gibi ses çıkaran Buick'in mınltısı çok belirgindi ve giderek yükseliyordu. Curt, termometrenin, 12'nin hemen üzerinde duran kırmızı çubuğunu görüntüledi. Sonra Curt'ün, içeri girip Jimmy ve Rosalynn'i kontrol etmek için izin isteyen sesi duyuldu. Çavuş Schoondist buna hemen, hiç tartışma kabul etmeyen bir sesle,

"İzin talebi reddedildi," diye karşılık verdi.

Ekranın köşesindeki saate göre tam 15:05:41'de, Buick'in ön camında gün doğumunu hatırlatan leylak rengi bir ışıltı belirdi. Bir izleyici, en başta bu fenomenin teknik bir anza, görsel bir yanılsama ya da bir tür yansıma olduğunu düşünebilirdi.

Andy Colucci: "Nedir o?"

Bilinmeyen biri: "Bir enerji taşması veya bir..."

Curtis Wilcox: "Yanında gözlüğü olanlar taksa iyi olur. Olmayanlar için bu çok riskli bir durum, yerinizde olsam hemen uzaklaşırdım. Bizde..."

Jackie O'Hara (galiba): "Kim aldı benim..."

183

Stephen King

Phil Candleton (galiba): "Ulu Tanrım!"

Huddie Royer: "Bence bunu yapmamız hiç akıllıca..."

Bir doğa gezisi rehberi kadar soğukkanlı ve sakin konuşan Sorumlu Çavuş

Schoondist: "Gözlüklerinizi takın, beyler. Haydi, gidip her nerdeyseler alın."

Saat 15:09:24'te leylak rengi ışık, bir anda parlayarak Buick'in diğer camlanna da geçti ve hepsini birer parlak, mor aynaya dönüştürdü. Kaset an be an yavaşça izlendiğinde biraz önce normal gibi görünen camların üzerinde yansımalar belirdiğini görülebilirdi: cam-lann üzerinde, duvara asılı aletlerin, duvann önünde duran pulluğun, dışanda durmuş içeri bakan adamlann yansıması

görülebiliyordu. Adamlann çoğu, suratlannın yansını kaplayan koruyucu gözlükler takmıştı ve ucuz bilim kurgu filmlerindeki uzaylılara benziyorlardı. Curt, yüzünün sol kısmı kamera yüzünden kapalı olduğu için diğerlerinden kolayca ayırt edilebiliyordu. Mınltı giderek yükseliyordu. Buick'in etrafa şimşekler yağdırmasından yaklaşık beş saniye önce mınltı kesildi. Kaseti izleyen, kulağa hepsi soru soruyormuş gibi gelen heyecanlı seslerin birbirine kanştığını

duyabilirdi.

Sonra görüntü ilk kez kayboluyordu. Buick ve baraka bembeyaz bir ışık içinde yok oluyordu.

"Aman Tanrım, gördünüz mü?" diye haykırdı Huddie Royer.

Geri çekilin, Lanet Olsun, Dikkat edin bağınşlan oldu. Biri, Bakmayın sakın, dedi. Bir başkası, Şimşek saçıyor, dedi on, on beş saniye sonra öleceğini bilen ve farkında olmadan konuşan pilotların donuk sesiyle.

Sonra Buick, ışık seli dünyasından döndü, önce manasız bir şekil gibi göründü, ardından esas hatlanna kavuştu. Üç saniye sonra yeni bir ışık patlaması oldu.

Her pencereden kalın ışık huzmele-1 ri fırladı ve görüntü tekrar ışığa boğulup yok oldu. Bu sırada Cur-184

Buick 8

tis'in, "Daha iyi bir filtreye ihtiyacımız var," diyen sesi duyuldu. Tony ona,

"Belki bir dahaki sefere," diye karşılık verdi.

Olay kırk altı dakika daha sürdü ve her bir anı kamerayla kaydedildi. Önceleri, Buick her parlamayla bembeyaz bir ışık içinde kalıp gözden kayboluyordu. Işık patlamalarının şiddeti bir süre sonra azaldı ve Buick'in dış hatlan beyazdan mora dönen parlama sırasında belli olmaya başladı. Curtis daha iyi görüntü almak amacıyla bir başka noktadan çekim yapmak için aceleyle hareket ettiği sıralarda görüntü bulanıklaşıyor, ekrana belli belirsiz insan yüzleri yansıyordu.

15:28:17'de, Buick'in kapalı bagajının üzerinden (belki de içinden) kalın bir ışık demeti çıktı. Bir fıskiyenin fışkırttığı su gibi tavana yayıldı.

Tanımlanamayan biri: "Lanet olsun, yüksek voltaj, yüksek voltaj!"

Tony: "Öyle, öyle." Sonra Curt'e: "Kayda devam et."

Curt: "Edeceğimden hiç şüphen olmasın."

Bazıları camlardan, bazıları tavandan, bazdan da bagajdan olmak üzere birkaç

ışık patlaması daha gerçekleşti. Bir tanesi arabanın altından çıktı ve doğruca arka garaj kapısını hedef aldı. Bu sırada o kapının üzerindeki pencerelerden içeri bakmakta olan ve ışığı görüp gerileyen adamlardan şaşkınlık haykınşlan duyuldu ama kamera olduğu yerde sabit kaldı. Curt, korkmayacak kadar heyecanlıydı.

15:55:03'te son bir zayıf parlama oldu -sürücü tarafının arkasındaki koltuktan geliyordu- ve ardından tümü kesildi. Tony Scho-ondist'in sesi duyuldu: "Şarjı

boşa harcama, Curt. Gösteri bitmişe benziyor." Bu noktada görüntü bir anlığına karanyordu.

185

Stephen King

16:08:16'da tekrar görüntü beliriyordu. Ekranda Curt vardı. Kann bölgesine sanlmış san bir şey vardı. Neşeyle el salladı ve, "Hemen döneceğim," dedi.

O sırada çekimi üstlenmiş olan Tony Schoondist, "Dönsen iyi olur," dedi. Sesinde neşeden eser yoktu.

Curt içeri girip hamsterlan kontrol etmek istemişti, hâlâ orada olduklannı

varsayarak ne durumda olduklanna bakmak istiyordu. Tony önce bu isteği hemen reddetti. Güvenli olduğundan emin olana kadar hiç kimsenin barakaya girmesine izin vermeyeceğini söyledi. Sonra söylediklerine kulak vermiş ve ne kadar aptalca olduğunu fark etmiş gibi duraksadı -Buick Roadmaster içinde olduğu sürece B Barakası hiçbir zaman güvenli olmayacaktı- ve lafını değiştirdi:

"İçerdeki sıcaklık on sekiz derecenin üzerine çıkmadan hiç kimse barakaya girmeyecek."

"Birisi girmeli," dedi Brian Cole. Düşük zekâlı birine basit bir toplama işlemini anlatıyormuş gibi sabırla konuşmuştu.

"Sebebini söyleyebilir misin, Memur Cole?" dedi Tony.

Brian elini cebine soktu ve Jimmy'yle Rosalynn'in su kabını çıkardı. "Bol bol yiyecekleri var ama bu olmadan susuzluktan ölürler."

"Hayır, hemen ölmezler."

"İçerdeki sıcaklığın on sekiz derecenin üzerine çıkması birkaç gün alabilir, çavuş. Sen hiçbir şey içmeden kırk sekiz saat geçirmek ister miydin?"

"Ben kesinlikle istemezdim," dedi Curt. Gülümsememeye çalışarak (ve pek başanlı

olamayarak) Brian'dan su kabını aldı. Tam kavramıştı ki Tony uzanıp kabı ondan aldı. Sorumlu Çavuş bunu yaparken Curt'e bakmamıştı; gözleri Memur Brian Cole'un üzerindeydi.

186

Buick 8

"Bir çift hamstera su vermek için adamlanmdan birinin haya-unı tehlikeye atmamda bir sakınca yok. Söylemek istediğin bu mu? Şu konuyu bir açıklığa kavuşturmak istiyorum."

Brian'in kızanp bozacağını sanıyorsa hayal kınklığına uğrayacaktı. Brian ona, Evet, evet, bunu artık sisteminden at, patron; ne kadar çabuk yaparsan o kadar çabuk rahatlayıp doğru olanı yapmaya başlarsın, der gibi sabırla ona bakmayı

sürdürdü.

"İnanamıyorum," dedi Tony. "Birimiz aklını kaçırmış olmalı. Büyük ihtimalle de ben."

"Onlar korunmasız yaratıklar," dedi Brian. Sesinde de yüzünde görülen sabırlı

ifade vardı. "Ve onlan oraya biz koyduk, çavuş, onlar gönüllü olmadı. Onlardan biz sorumluyuz. Şimdi, istersen bu işi ben yapanm, ne de olsa su kabını ben unut..."

Tony ilahi bir müdahale bekler gibi ellerini gökyüzüne doğru kaldırdı ve tekrar iki yanına sarkıttı. Yakasının altından çıkan kızıllık boynuna ve çenesine yayıldı. Sonra yanaklanndaki kızanklıkla birleşti, merhaba komşu. "Kutsal domuz!" diye mınldandı.

Ekipteki adamlar bunu söylediğini daha önce de duymuştu ve hepsi de gülümsemeyecek kadar akıllıydı. Bu noktada birçok insan, hatta çoğunluk, "Aman be, lanet olsun! Ne haliniz varsa görün!" der ve uzaklaşırdı. Ama büyük koltukta oturuyor, büyük kararlar vermek için büyük paralar alıyorsanız bunu yapamazdınız. B Baraka-sı'nın önünde toplanmış memurlar ve elbette Tony bunu çok iyi biliyordu. Olduğu yerde durmuş, ayakkabılanna bakıyordu. Merkez binasının ön tarafından Arky'nin eski, kırmızı Briggs&Stratton çim biçme makinesinin gürültüsü geliyordu. "Çavuş..." diye söze başladı Curt. "Evlat, hepimize bir iyilik yap ve çeneni kapa." Curt sustu.

187

Stephen King

Bir süre sonra Tony başını kaldırdı. "Almanı istediğim ipi almış miydin?"

"Evet, efendim. Kaliteli malzeme. Dağcılıkta kullanılabilir. En azından Calling All Sports'da çalışan adamın söylediği bu."

"İçerde mi?" diye sordu Tony başıyla barakayı işaret ederek.

"Hayır, arabamın bagajında duruyor."

"Küçük ihsanlan için Tann'ya şükürler olsun. İpi buraya getir. Umanm ne kadar dayanıklı olduğunu denemek zorunda kalmayız." Brian Cole'a baktı. "Belki The Agway'e veya The Giant Eagle'a gitmek istersin, Memur Cole. Fareler için birkaç

şişe Evian veya Poland Kaynak Suyu alırsın. Hatta Perrier! Biraz Perrier'e ne dersin?"

Brian hiçbir şey söylemedi, çavuşa o sabırlı ifadeyle bakmaya devam etti. Tony buna tahammül edemeyerek başını çevirdi. "Fareler! Kutsal domuz!"

* * *

Curt, en az otuz metre uzunluğunda, sağlam örülmüş, san renkte bir kangal iple döndü. Ucunu ilmek yapıp beline geçirdi ve kangalı yüz yirmi beş kilo ağırlığında olan ve 4 Temmuz pikniğinde diğer PEP ekipleriyle karşı karşıya geldikleri halat çekme yansında daima sağlam bir şekilde ayakta kalmayı başaran Huddie Ro-yer'a verdi.

"Benden emri duyduğun an," dedi Tony, Huddie'ye, "Onu alev almış gibi geri çekeceksin. Ve çekerken kalın kafasına veya köprücük kemiğine bir zarar vermekten korkma. Anlaşıldı mı?"

"Evet, çavuş."

188

Buick 8

"Düştüğünü veya sarhoş gibi yalpaladığını görecek olursan emrimi bekleme, hemen çek. Bu da anlaşıldı mı?"

"Evet, çavuş."

"Güzel. Birinin burada olan biteni anladığına çok memnunum. Tann'ya şükür."

Elini kısa saçlanndan geçirdi ve tekrar Curt'e döndü. "Herhangi bir şey hissettiğinde -herhangi bir şey- hemen geri dönmeni söylememe gerek yok, değil mi?"

"Yok."

"Ve arabanın bagaj kapağı açılacak olursa hemen dışan koşacaksın, Curtis.

Anladın, değil mi? Lanet olası bir kuş gibi uçacaksın."

"Uçacağım."

"Kamerayı bana ver."

Curtis kamerayı ona uzattı. Sandy orada değildi, tüm olayı kaçırmıştı... ama Huddie daha sonra ona çavuşu korkarken gördüğü tek anın o olduğunu söylediğinde öğleden sonra devriyede olduğuna sevindi. İnsanın görmeyi istemeyeceği bazı

şeyler vardı. Bu da onlardan biriydi.

"İçerde geçirecek sadece bir dakikan var, Memur Wilcox. Bir dakika dolduktan sonra bayılıyor, osuruyor ya da 'Columbia, the Gem of the Ocean'ı söylüyor bile olsan seni dışan çekeceğim."

"Doksan saniye."

"Hayır. Ve benimle bir kez daha pazarlık yapmaya kalkarsan süren otuz saniyeye iner, bilmiş ol."

Curt Wilcox, B Barakası'nın yan tarafındaki kapının önünde, güneşin altında duruyordu. İp beline bağlıydı. Kayıtta çok genç görünüyordu, her geçen yıl daha genç. Kaseti bazen o da izler ve muh-189

Stephen King

temelen aynı şeyleri hissederdi ama hiçbir zaman bu konuda yorum yapmadı. Hiç

korkmuş görünmüyordu. Hem de hiç. Sadece heyecanlıydı. Kameraya el salladı ve,

"Hemen döneceğim," dedi. "Dönsen iyi olur," dedi Tony.

Görüntüdeki Curt dönüp barakaya girdi. Bir an için hayalet gibi göründü, orada yokmuş gibiydi sonra Tony ilerleyip kamerayı parlak gün ışığından gölgeye getirdi ve Curtis tekrar net olarak ekranda belirdi. Curt hemen arabaya doğru ilerledi ve arkaya yöneldi. "Hayır!" diye bağırdı Tony. "Hayır, seni aptal, ipi dolaştırmak mı istiyorsun? Hamsterlan kontrol et, lanet olasıca sulannı ver ve hemen dışan çık!"

Curt hiç dönmeden bir elini kaldırdı ve başparmağıyla her şeyin yolunda olduğunu belirten bir işaret yaptı. Tony daha iyi bir görüntü almak için zum yaparken görüntü biraz titredi.

Curt, sürücü tarafındaki camdan içeri baktı, kaskatı kesildi ve, "Ulu Tannm!"

diye haykırdı.

Huddie, "Çavuş, çekeyim mi?..." derken Curt omzu üzerinden geri baktı. Tony yine kamerayı oynattı -bu konuda Curt kadar becerikli değildi ve sürekli odağı

kaybediyordu- ama yine de Curt'ün yüzündeki şok ifadesini görmek mümkündü.

"Sakın beni çekmeyin!" diye bağırdı Curt. "Yapmayın! Çok iyiyim!" Ve bunun ardından Roadmaster'ın kapısını açtı.

"Ondan uzak dur!" diye bağırdı Tony çılgınca sarsılan kameranın gerisinden.

Curt onu duymazdan geldi ve san plastik kutuyu, direksiyonun önünden geçirmek için nazikçe sağa sola eğerek arabadan çıkardı. Buick'in kapısını diziyle kapadıktan sonra kollannda plastik kutuyla barakanın kapısına geldi. Her iki ucundaki bölmelerle kutu, tuhaf, plastik bir haltere benziyordu.

190

Buick 8

"Bunu kaydet!" diye bağırdı Curt coşkun bir heyecanla. "Kaydet!"

Tony kaydetti. Curt dışan, gün ışığına çıkanr çıkarmaz görüntü kutunun sol odacığmda odaklandı. Rosalynn ekranda belirdi. Artık yemek yemiyordu ama neşeyle içeride dolanıyordu. Etrafındaki adamlan fark etti ve doğruca kameraya döndü.

Bıyıklarını titreterek plastik kutunun ötesinden koklamaya başladı. Gözleri parlak ve ilgi doluydu. Çok şirindi ama Statler Ekip D memurlan o an şirinlikle zene kadar ilgilenmiyordu.

Kamera sarsılarak ondan uzaklaştı, plastik kutunun koridoru boyunca ilerledi ve boş spor salonunda durdu. Kutunun her iki ucu da sıkıca kapalıydı ve su kabının koyulduğu boşluktan, bir sivrisinekten daha büyük olan hiçbir şey geçemezdi ama Jimmy yok olmuştu. Tıpkı Ennis Rafferty ve Buick'i hayatlanna sokan esrarengiz, Boris Badinoff aksanlı adam gibi o da ortadan kaybolmuştu.

191

Buick 8

Şimdi: Sandy

Konuşmayı kestim ve Shirley'nin getirdiği buzlu çaylardan birini dört koca yudumda mideye indirdim. Biraz soluklanmak için ara vermiştim.

Eddie Jacubois bir ara yanımıza gelmişti. Üzerinde sivil kıyafetler vardı ve bankın bir ucuna ilişmişti. Hem orada olduğuna pişman, hem de gitmeye isteksiz gibi görünüyordu. Benim nişlerim böyle çelişkili değildi; onu gördüğüme çok sevinmiştim. Hikâyenin ona ait kısmını kendi anlatabilirdi. Yardım gerekirse Huddie ve Shirley devreye girebilirdi. 1988'de, Shirley aramıza katılah iki sene olmuştu ve Matt Babicki, güneşli Sarasota'dan gelen, üzerinde palmiye ağaçlan resimleri olan kartpostallar sayesinde tazelenen bir hatıra olmuştu. Matt ve kansının orada bir sürücü kursu vardı ve çok da başanlıydı. En azından Matt'e göre öyleydi.

"Sandy?" diye sordu Ned. "İyi misin?"

"Evet. Tony'nin o kamerayı ne kadar beceriksizce kullandığını düşünüyordum,"

dedim. "Baban bir harikaydı, Ned, Steven Spielberg kadar yetenekliydi, ama..."

193

F: 13

Stephen King

"Bu kasetleri ben de izleyebilir miyim?" diye sordu Ned. Huddie'ye... Arky'ye...

Phil'e... Eddie'ye baktım. Her çift gözde aynı mesajı gördüm: Karar senin.

Elbette öyleydi. En tepedeki koltukta oturmak, tüm kararlan vermek demekti. Ve itiraf edeyim, çoğunlukla bu hoşuma giderdi.

"Bunun için bir sakınca görmüyorum," dedim. "Burada izlediğin sürece, elbette.

Kasetleri merkez binasından dışan çıkarman pek iyi olmaz -dışarda onlann Ekip D

malı olduğunu söylemek zorundasın- ama buradayken hiç sorun değil. Üst kattaki dinlenme odasında duran videoda izleyebilirsin. Ama Tony'nin çektiği bölümlerde mide bulantısı yaşamak istemiyorsan öncesinde bir ilaç alsan iyi olur. Değil mi, Eddie?"

Eddie, bir an için otoparkın diğer ucuna baktı. Ama Roadmas-ter'ın bulunduğu yere bakmıyordu. Gözleri, A Barakası'nın 1982'ye veya o civarda bir tarihe kadar bulunduğu yere dikilmişti. "Bilmiyorum," dedi. "Pek hatırlamıyorum. Ben geldiğimde büyük olaylann çoğu geride kalmıştı, biliyorsun."

Yalan söylediğini Ned bile anlamış olmalıydı; bu konuda çok yeteneksizdi.

"Geçen mayıstan borçlu olduğum üç saati tamamladığımı söylemeye geldim sadece, çavuş, üvey kardeşime stüdyosunu inşa etmekte yardım etmiştim ya hani?" "Ah,"

dedim.

Eddie hızla başını salladı. "Hi... hi. Artık tüm saatlerimi tamamladım ve Robbie Rennert'ın arka tarlasında bulduğumuz haşhaşlar hakkındaki raporu masanın üzerine bıraktım. Söyleyeceğin bir şey yoksa şimdi eve gideceğim."

Daha doğrusu The Tap'e gidecekti. Onun evi evden uzaktaydı. Eddie J'in hayatı, üniformasını çıkardığı andan itibaren bir Ge-194

Buick 8

0rge Jones şarkısına dönüşürdü. Ayağa kalkmaya çalışınca uzanıp bileğini tuttum.

"Aslında, Eddie, kalmanı tercih ederim."

"Hıı?"

"Biraz bizimle kalmanı istiyorum."

"Ama patron, gerçekten..."

"Babası hayatını kurtarmıştı, unuttun mu?"

Eddie'nin omuzları savunmaya geçmişçesine yükseldi. "Tam olarak öyle olduğunu söyleye..."

"Haydi ama, kabul et," dedi Huddie. "Ben de oradaydım."

Ned, kasetlere duyduğu ilgiyi aniden kaybetmişti. "Babam hayatını mı kurtardı, Eddie? Nasıl oldu?"

Eddie bir süre kararsızca duraksadıktan sonra teslim oldu. "Beni bir John Deere traktörün arkasına çekti. O'Day kardeşler, onlar..."

"Tüyler ürperten O'Day kardeşler hikâyesini başka bir zamana bırakalım," dedim.

"Burada bir tür mezarlık partisi yapıyoruz, Eddie ve sen de cesetlerin nerelere gömülü olduğunu biliyorsun. Bunu mecazi anlamda söylemiyorum."

"Huddie ve Shirley de oradaydılar. Onlar anlata..." "Evet, oradaydılar. Sanınm George Morgan da oradaydı..." "Evet," diye doğruladı Shirley usulca araya girerek, "...ama ne fark eder?" Hâlâ Eddie'nin bileğini tutuyordum ve tekrar sıkmamak için kendimi zorlamam gerekiyordu. Şiddetle sıkmamak için. Eddie'den hoşlanırdım, her zaman hoşlanmıştım ve gerektiğinde cesur olabileceğini bilirdim, ama aynı zamanda korkağın teki de olabiliyordu. Böyle zıt özelliklerin aynı adamda nasıl bulunabildiğini bilmiyordum ama öyleydi işte; buna birden çok kez tanık olmuştum. Eddie, 1996'da Travis ve Tracy O'Day makineli tüfekleriyle çiftlik evlerinin pencerelerinden dışan ateş etmeye başla-195

Stephen King

dıklannda olduğu yerde donakalmıştı. Curt, kendini tehlikeye atıp öne çıkmış ve ceketinin arkasından çekiştirerek onu güvenli bir alana götürmüştü. Ve işte şimdi de hikâyenin, Ned'in babasının çok önemli bir rol oynadığı kendi bölümünü

anlatmadan sıvışmak istiyordu. Yanlış bir şey yaptığından değil -yapmamıştı-anılar çok korkutucu ve acı verici olduğundan istiyordu gitmeyi.

"Sandy, gerçekten gitsem iyi olacak. Sürekli ertelediğim ve yapmak zorunda olduğum pek çok iş var ve..."

"Bu çocuğa babasını anlatıyorduk," dedim. "Ve bence senin yapman gereken Eddie, orada sessizce oturman, belki bir sandviç yiyip bir bardak buzlu çay içmen ve anlatma sıran gelene dek beklemen."

Tekrar bankın ucuna ilişti ve bize baktı. Curt'ün oğlunun gözlerinde ne gördüğünü biliyordum: şaşkınlık ve merak görüyordu. Ne gruptuk ama. Genç bir adama savaş anılannı anlatan bir grup yaşlı asker gibiydik. Anılar bittiğinde ne olacaktı peki? Ned genç bir kızılderili olsaydı erkekliğini ispatlaması için onu zorlu bir göreve gönderebilirdik; doğru hayvanı öldürmesini, hayvanın kalbinin kanı hâlâ dudaklanndayken doğru hayali görmesini ve bir erkek olarak geri dönmesini isteyebilirdik. Bunun sonunda bir sınama, Ned'in yeni bir anlayış ve olgunluk sergileyebileceği bir yol olsaydı her şeyin çok daha basit olacağını

düşündüm. Ama artık işler bu şekilde yürümüyor. En azından böyle karmaşık olanlar değil. Artık hissedilenler, yapılanlann önüne geçti. Ve bence bu yanlış.

Eddie bizim gözlerimizde ne görmüştü peki? Kırgınlık mı? Bir nebze teessüf mü?

Belki de Bradley Roach tarafından içi dışına çıkarak öldürülenin Curtis Wilcox değil, kendisi olması isteği. Hayatı boyunca fazla kilolan olmuş, fazla içki içen ve bu durumun kontrolünü kaçırdığı takdirde Scranton'a küçük bir seyahat yapıp

196

Buick 8

Üye Destek Programı'nda iki hafta kalması muhtemel Eddie Jacu-bois? Rapor yazıp teslim etme konusunda daima yavaş olan ve açıklama yapılmadıkça neredeyse hiçbir fıkrayı anlayamayan adam? Bunların hiçbirini görmediğini umuyordum, çünkü bu adamın bir başka yönü daha vardı -daha iyi bir yönü- ama en azından birkaçını

görüp görmediğinden tam olarak emin değildim. Belki hepsini görmüştü.

"...denediniz mi?"

Düşüncelerimin huzur kaçıran zincirinden kurtulduğuma memnun bir halde Ned'e döndüm. "Ne diyordun?"

"Hiç kendinize Buick'in gerçekte ne olduğunu sordunuz mu, demiştim. Nereden gelmiş, bir anlam ifade ediyor mu? Bunu tartışıp olaya geniş açıdan bakmayı

denediniz mi?"

"Şey... The Country Way'de yaptığımız toplantı var," dedim. Tam olarak nereye varmaya çalıştığını anlamamıştım. "Sana ondan bahsetmiştim."

"Evet ama bu yönetimsel bir toplantıymış gibi geliyor..." "Üniversitede başarılı

olacaksın," dedi Arky ve Ned'in dizine

hafifçe vurdu. "O kelimeyi böyle kolaylıkla bir cümlenin içinde kullanabilen bir çocuk okulda da başanlı olur."

Ned sırıttı. "Yönetimsel. Örgütlenmecilik. Bürokratikleşme. Kategorize."

"Hava atmayı kes, evlat," dedi Huddie. "Başımı ağrıtıyorsun." "Her neyse, The Country Way'deki toplantı bahsettiğim şeye uymuyor. Ama mutlaka üzerinde durmuşsunuzdur. Yani aradan zaman geçtikçe mutlaka daha çok kafa yormuş..."

Ne anlatmaya çalıştığını anlamıştım, aynı zamanda bir şeyi daha anladım: çocuk, gerçekte nasıl olduğunu asla tam olarak anlayamayacaktı. Çoğu zaman ne kadar sıradan olduğunu. Çoğunlukla

197

Stephen King

günlük hayatımıza devam ederdik. İnsanlann güzel bir günbatımını izledikten, harika bir şampanyayı tattıktan veya evden kötü haber aldıktan sonra yaptıklan gibi tekrar rutine dönerdik. Belki işyerimi-zin hemen arka tarafındaki barakada muhteşem bir mucize duruyordu ama bu, masamızın üzerinde biriken işlerin miktannı, diş fırçalama şeklimizi veya eşlerimizle sevişme biçimimizi değiştirmiyordu. Bizi yeni varoluş diyarlanna veya algı düzlemlerine götürmü-yordu. Kıçlanmız hâlâ kaşınıyordu ve kaşındığında biz de onlan kaşıyorduk.

"Sanınm Tony ve baban bu konu üzerinde çok konuştular," dedim. "Ama işte, diğerlerimiz için Buick sadece hareket olmayan bir davanın bir parçası haline gelmeye başladı. O..."

"Hareketsiz mi?" Neredeyse bağırmıştı ve o an, babasına korkutucu derecede benzemişti. Baba oğul arasındaki bu benzerliğin bir başka zincir olduğunu düşündüm. Zincir ezilmiş, ama kopma-mıştı.

"Uzun zaman dönemleri için öyleydi," dedim. "Bu arada hepimiz hırsızlık, kazalar, uyuşturucu olayları ve nadiren de olsa cinayet vakalanyla uğraşıyorduk.

Normal hayat devam ediyordu."

Ned'in yüzündeki hayal kınklığı, bana olan güvenini boşa çıkarmışım gibi kendimi kötü hissetmeme neden oldu. Saçmaydı ama gerçek buydu işte. Sonra aklıma bir şey geldi. "Bir keresinde bu konuda tartıştığımızı hatırlıyorum. O gün..."

"...piknik vardı," diye tamamladı Phil Candleton. "İşçi Bayramı pikniği. O

günden bahsediyordun, değil mi?"

Başımı salladım. 1979 yılıydı. Redfem Deresi'nin yanındaki eski futbol sahasındaydık. tşçi Bayramı'ndaki pikniği 4 Temmuz pikniğinden daha çok severdik, çünkü eve çok daha yakındı, ailesi olanlar onları yanlannda getirebiliyordu, ama en önemlisi, o gün biz

198

Buick 8

bize oluyorduk; sadece Ekip D. İşçi Bayramı pikniği, gerçek bir piknikti.

Phil başını duvara dayadı ve güldü. "Tanrım, neredeyse unutmuşum. O gün o kahrolası Buick'ten başka hiçbir şey konuşmamış-tık, evlat. Konuştukça içiyor, içtikçe konuşuyorduk. Piknikten sonra iki gün boyunca baş ağrısı çekmiştim."

Huddie, "O piknikte her zaman çok eğlenirdik," dedi. "Geçen yaz sen de gelmiştin, değil mi, Ned?"

"Evvelki yaz," dedi Ned. "Babam ölmeden önce." Gülümsü-yordu. "Suyun üzerine doğru sallanan o lastik salıncak vardı ya? Paul Loving düşüp dizini incitmişti."

Hepimiz güldük, en yüksek kahkaha Eddie'den çıkmıştı. "Pek çok konuşma olmuştu ama tek bir sonuca bile ulaşamamıştık," dedim. "Ama elimizde yeterli veri olduğu da söylenemezdi. Ortada tek bir elle tutulur gerçek vardı: barakanın içindeki ısı düştüğünde bir şeyler oluyordu. Ama bu da yüzde yüz güvenilir değildi. Bazen

-özellikle son yıllarda- sıcaklık hafifçe düşer, sonra yine yükselirdi. Bazen o mınltı başlar, sonra biri elektronik bir aletin fişini çekmiş gibi kesilirdi.

Ennis'in kayboluşunda ışık gösterisi yoktu, hamster Jimmy muazzam bir gösteriden sonra kayboldu, Ro-salynn ise hiç kaybolmadı."

"Onu tekrar Buick'e koymuş muydunuz?" diye sordu Ned. "Hayır," dedi Phil.

"Burası Amerika, evlat, çifte riske girilmez."

"Rosalynn hayatının geri kalanını üst kattaki dinlenme odasında geçirdi," dedim.

"Öldüğünde üç veya dört yaşındaydı. Tony bunun bir hamster için normal bir yaşam süresi olduğunu söyledi." "Başka şeyler çıktı mı? Buick'ten yani?" "Evet. Ama onların ortaya çıkışıyla bağlantı..."

199

Stephen King

"Ne tür şeyler? Yarasaya ne oldu? Babam onu hiç kesti mi? Görebilir miyim? Hiç

olmazsa resimleri var mı? Nasıl?..."

"Hey, yavaş, evlat," dedim elimi kaldırarak. "Bir sandviç falan ye. Sakinleş."

Bir sandviç alıp kemirmeye başladı. Bakışlan hâlâ üzerimdeydi. Bir an için bana parlak gözlerinde ilgiyle, bıyıklan titreyerek video kameraya bakan Rosalynn'i hatırlattı.

"Zaman zaman bazı şeyler beliriverdi," dedim. "Ve bazen de bazı şeyler -canlı

varlıklar- ortadan kayboldu. Kurbağalar. Bir kelebek. Saksıdaki bir lale. Ama bu kayboluşlarla ya da babanın deyişiyle Buick'in yaptığı düşüklerle havanın soğuması, mınltı veya ışık patlamalan arasında belirli bir bağlantı yok. Hiçbir şey tam olarak tutmuyor. Isının düşmesi genellikle güvenilir bir işaret. Işık patlamalan her seferinde sıcaklığın düşmesinin ardından başladı, ama ısının her düşüşünde ışık patlamalan olmayabiliyor. Ne demek istediğimi anladın mı?"

"Sanınm," dedi Ned. "Havanın bulutlu olması mutlaka yağmur yağacağı anlamına gelmez ama bulut olmadan yağmur yağmaz." "Daha iyi anlatamazdım," dedim.

Huddie, Ned'in dizine hafifçe vurdu. '"Her kaidenin bir istisnası vardır,'

derler ya? Buick söz konusuyken ortada bir kaide ve bir düzine de istisna var.

Biri arabanın sürücüsü, şu siyah şapkalı, siyah trençkotlu adam. O da ortadan kayboldu ama bu, Buick'in ci-vannda gerçekleşmedi."

"Bundan emin olabiliyor musunuz?" diye sordu Ned. Bu beni şaşırttı. Bir çocuğun babasına benzemesi doğaldı. Sesinin benzemesi de öyle. Ama bir an için Ned'in görünüşü ve sesi, benzerlikten çok öte bir şekilde birleşti. Bunu tek hisseden ben değildim. Shirley ve Arky birbirlerine huzursuzca baktılar.

200

Buick 8

"Ne demek istiyorsun?" diye sordum.

"Roach gazete okuyordu, değil mi? Ve anlattıklarından anladığım kadanyla neredeyse tüm dikkati de okuduklanna yönelmişti. Adamın arabaya geri dönmediğini nereden biliyorsunuz?"

O günü ve yarattığı sonuçlan düşünmek için belki yirmi yılım olmuştu. Bu yirmi yıl içinde Roadmaster'ın sürücüsünün geri dönmüş (hatta belki sinsice yaklaşmış) olabileceği aklımın ucundan bile geçmemişti. Bildiğim kadanyla bunu düşünen başka kimse yoktu. Brad Roach adamın geri dönmediğini söylemiş, biz de öylece kabul etmiştik. Neden? Çünkü polislerin bedenlerinde yalan detektörleri vardı ve o an, hiçbirinin göstergesi kırmızı alana girmemişti. İğne yerinden bile kıpırdamamıştı. Neden kıpırdayacaktı ki? Brad Roach, en azından doğruyu söylediğini düşünüyordu. Ama bu, neden bahsettiğini bildiği anlamına gelmezdi elbette. "Sanınm bu mümkün," dedim. Ned, yaa işte böyle, der gibi omuz silkti.

"Ekip D bünyesinde bir Sherlock Holmes veya Komiser Co-lumbo'muz yoktu," dedim.

Sanınm kendimi savunuyor hissi vermiştim. Ama gerçekten biraz öyleydi. "Olayın temeline inecek olursak bir yasal sistemin basit elemanlanyız. Yakalan gri olan ve biraz daha iyi eğitimli olan mavi yakalılarız. İşimizi yapar, kanıt toplanz ve bazen bunlar ışığında sonuçlara ulaşınz. İyi günümüzde çok basardı sonuçlara varabiliriz. Ama Buick konusunda belli bir istikrar yoktu, dolayısıyla başanh veya değil, hiçbir sonuca ulaşamadık."

"Adamlardan bazılan Buick'in uzaydan geldiğine inanıyordu," dedi Huddie. "Onun bir... bilemiyorum, gizlenmek için şekil değiştirmiş bir uzay gemisi falan olduğunu söylüyorlardı. Ennis'in, biraz olsun insana benzemek için şapka takıp uzun trençkot giymiş bir uzaylı tarafından kaçınlmış 'olabileceğini iddia ediyorlardı. Bu

201

Stephen King

konuşmalar piknikte-İşçi Bayramı'ndaki piknikte olmuştu, tamam mı?"

"Evet," dedi Ned.

"O piknik, oldukça tuhaf bir toplantıydı, evlat," dedi Huddie. "Herkes normalden çok daha fazla ve çok daha çabuk sarhoş olmuş gibiydi ama kimse, her zamanki sabıkalılar Jackie O'Hara ve Christian Soder bile kabadayılığa kalkmadı. Ortalık çok sakindi, özellikle de futbol maçı sona erdiğinde.

"Bir grup sarhoş adamla, bir karaağacın altındaki bankta oturduğumuzu hatırlıyorum. Brian Cole, New Hampshire'daki enerji hatlarının yakınlannda görülen uçan dairelerden -daha birkaç yıl önce olmuş bir olaydı- ve bir kadının uzaylılar tarafından kaçınldı-ğını iddia edişinden bahsediyordu."

"Babam da buna mı inanıyordu? Ortağını uzaylıların kaçırmış olabileceğini mi söylüyordu?"

"Hayır," dedi Shirley. "1988 yılında burada çok... korkunç... inanılması güç...

bir olay..."

"Ne?" diye sordu Ned. "Tanrı aşkına, ne oldu?"

Shirley bu soruya cevap vermedi. Ned'i duyduğunu bile sanmıyorum. "Ondan birkaç

gün sonra babana neye inandığını sordum. Bana bunun önemli olmadığını söyledi."

Ned, doğru duyduğundan emin değilmiş gibi ona baktı. "Önemli değil miymiş?"

"Söylediği buydu. Buick her ne ise, bunun gizli düzenin içinde bir önemi olmadığını söyledi. Birinin onu kullanıp kullanmadığını sordum, belki onun aracılığıyla bizi izliyordu... bir televizyon gibi... bana, 'Samnm unutulmuş,'

dedi. Bir kralın İsa'dan önceki zamanlardan kalan, çölde gömülü hazinesi gibi önemli ya da üzerindeki adres yanlış olduğu için tozlu bir rafta bekleyen bir kartpostal

202

Buick 8

gibi önemsiz bir şeyden bahseder gibi konuşmasını hiçbir zaman unutmayacağım.

Üzerinde, 'Harika vakit geçiriyorum, keşke sen de burada olsaydın,' yazan ve uzun zamandır sahipsiz olduğu için hiç kimsenin umursamadığı bir kartpostal. Bu düşünce beni biraz rahatlattı ama böyle tuhaf ve korkunç bir şeyin unutulmuş, yanlış yere konmuş veya öylece bırakılmış olabileceği fikri tüylerimi ürpertiyordu. Bunlan söylediğimde baban güldü. Sonra kolunu batı ufkuna doğru uzattı ve, 'Söylesene, Shirley,' dedi. 'Sence büyük devletimiz Pennsylvania-Ohio çizgisiyle Pasifik Okyanusu arasında çeşitli bölgelere kaç nükleer silah depolamıştır? Ve kaçı önümüzdeki iki ya da üç yüzyıl boyunca olduğu yerde unutulup kalacak?'"

Bir süre için hepimiz bunun üzerinde düşünerek sessiz kaldık.

"İşi bırakmayı düşünüyordum," dedi Shirley sonunda. "Uyumakta güçlük çekiyordum.

Sürekli zavallı Mister Dillon'ı düşünüyordum ve işi bırakmaya kararlıydım. Beni kalmaya Curt ikna etti ve bunu, ne yaptığını bilmeksizin yaptı. 'Sanırım unutulmuş,' dedi ve bu kadarı bana yetti. İşimde kaldım ve buna hiç pişman olmadım. Burası iyi bir yer ve polislerin çoğu da çok iyi adamlar. Bu, artık aramızda olmayanlar için de geçerli. Tony gibi."

"Seni seviyorum, Shirley, evlen benimle," dedi Huddie. Kolunu kadının omzuna atıp dudaklannı abartılı bir şekilde uzattı. Eh, pek hoş bir görüntü sayılmazdı.

Shirley ona bir dirsek attı. "Sen zaten evlisin, aptal."

Eddie J araya girdi. "Babanın inandığı bir şey varsa o da arabanın bir başka boyuttan gelmiş olduğuydu."

"Başka bir boyut mu? Şaka yapıyorsun." Eddie'ye dikkatle baktı. "Hayır. Şaka yapmıyorsun."

"Ve bunun planlı programlı bir şey olmadığını düşünüyordu," diye devam etti Eddie. "Okyanus ötesine bir gemi ya da uzaya bir

203

Stephen King

uydu göndermek gibi değil yani. Bazı açılardan gerçek olduğuna inandığını bile sanmıyorum."

"Kafam karıştı," dedi Ned.

"Benim de," dedi Shirley.

"Demişti ki..." Eddie, bankın üzerinde dikleşti. Tekrar A Ba-rakası'nın eskiden durduğu otlarla kaplı alana baktı. "O'Day Çiftli-ği'nde olduğumuz gündü. O gün.

Mısırlann arasına park etmiş, o iki serserinin geri dönmesini bekliyorduk ve neredeyse yedi kahrolası saattir oradaydık. Hava buz gibiydi. Arabanın motorunu ve dolayısıyla kaloriferi çalıştıramıyorduk. Her şeyden konuştuk: avcılık, balıkçılık, bovling, eşlerimiz, planlanınız. Curt, beş yıl sonra PEP'nden aynlacağını söyledi..."

"Bunu gerçekten söyledi mi?" Ned'in gözleri irileşmişti.

Eddie ona hoş görüyle baktı. "Bunu ara ara hepimiz söyleriz, evlat. Tıpkı

sigarayı bırakacağını söyleyen tiryakiler gibi. Ona, The Burg'de kendi güvenlik şirketimi açma planlanmdan ve yepyeni bir Winnebago alma isteğimden bahsettim. O

da bana Horlicks'te fen dersleri almak istediğini ve annenin karşı çıktığını

anlattı. Ona, asıl yapmalan gerekenin okula gitmek değil, çocukları okula göndermek olduğunu söylüyormuş. Baban, annenden pek çok azar işitti ama onu hiçbir zaman suçlamadı. Çünkü annen onun o dersleri almak istemesinin asıl sebebini, gerçekte ilgisini çekenin ne olduğunu bilmiyordu ve Curt de ona söyleyemezdi. Buick konusuna böyle geldik. Bana söylediği şeyi daha dün gibi hatırlıyorum; onu bir Buick olarak gördüğümüzü, çünkü bir şey olarak görmeye mecbur olduğumuzu söyledi."

"Bir şey olarak görme zorunluluğu," diye mınldandı Ned. Öne doğru eğilmiş, başı

ağnyan bir adam gibi parmaklanyla alnını ovuşturuyordu.

204

Buick 8

"Benim kafam da şu an senin olduğu gibi kanşmıştı, ama ne söylemeye çalıştığını

anlıyor gibiydim. Şuramda." Eddie elini göğsüne, kalbinin hemen üzerine koydu.

Ned bana döndü. "Sandy, o gün piknikte, şey konusundan bahseden olmuş muydu.

Acaba..." Sözünü tamamlamadan sustu.

"Ne konusu?" diye sordum.

Başını iki yana salladı, sandviçinin kalanına baktı ve son lokmasını ağzına attı. "Boş ver. Önemli değil. Babam bulduğunuz o yarasamsı yaratığı kesti mi peki?"

"Evet. İkinci ışık gösterisinden sonra, İşçi Bayramı'ndan önceydi. O..."

"Çocuğa yapraklan anlat," dedi Phil. "O kısmı unuttun."

Doğru, unutmuştum. Altı yedi yıldır yapraklan düşünmemiştim bile. "Sen anlat,"

dedim. "Ne de olsa onlara dokunan sendin."

Phil başını salladı, birkaç dakika boyunca sessizce oturarak hafızasını yokladı

ve ardından, amirine rapor veren bir memur gibi kesik kesik anlatmaya başladı.

205

Buick 8

Şimdi: Phil

"İkinci ışık gösterisi öğleden sonra olmuştu. Tamam mı? Curt, ışık patlamaları

sona erdiğinde beline ip bağlanmış halde barakaya girdi ve adı hamster mı her ne haltsa onların kutusunu dışarı çıkardı. Hayvanlardan birinin kayıp olduğunu gördük. Biraz konuşuldu. Resimler çekildi. Çavuş Schoondist kimin kulübede nöbette olduğunu sordu. Brian Cole, 'Ben, çavuş,' dedi.

"Geri kalanımız merkez binasına döndü. Tamam mı? Sonra Curtis'in çavuşa, 'Diğer her şey gibi ortadan kaybolmadan önce o şeyi kesip inceleyeceğim. Bana yardım eder misin?' dediğini duydum. Çavuş da ona, eğer isterse o gece yardım edebileceğini söyledi. Curt, 'Neden şimdi değil?' diye sordu ve çavuş da ona,

'Çünkü tamamlaman gereken bir devriyen var. Bir buçuk vardiya. John Q sana emanet, evlat. Suçluların motorunun sesini duyunca titremeleri gerek,' dedi.

Bazen böyle, vaaz veren bir rahip gibi konuşurdu. Ve motor derken vurguyu hep ilk heceye verirdi.

"Curt konunun üzerine gitmedi. Bir şey elde edemeyeceğini biliyordu. Tekrar devriyeye döndü. Saat beş civan Brian Cole gelip

207

Stephen King

beni çağırdı. Tuvalete gideceğini söyledi ve o sırada kulübede yerine bakıp bakamayacağımı sordu. Olur, dedim. Barakaya gittim. Pencereden içeri bir göz attım. Her şey normaldi. Isı bir derece yükselmişti. Kulübeye girdim. Kulübenin içi çok sıcaktı, tamam mı? Sandalyenin üstünde bir L. L. Bean katalogu vardı.

Ona uzandım. Tam dokunmuştum ki bir gürültü duydum. Çok belirgin bir sesti ve neye ait olduğunu hemen anladım. Açılan bagaj kapağının sesiydi. Kulübeden dışan fırladım. Barakanın pencerelerinden birinden içeri baktım. Buick'in bagajı

açıktı. İçinden çıkan, önce yanık kâğıt parçalan sandığım şeyler yukan doğru uçuşuyordu. Bir hortuma yakalanmışlar gibi dönüyorlardı. Ama yerden hiç toz kalkmıyordu. Hem de hiç. Tek hareket, bagajın içindeydi. Sonra kâğıt parçası

san-dıklanmın hepsinin şeklinin aynı olduğunu gördüm ve yaprak ol-duklannı

düşündüm. Sonuçta gerçekten öyle olduklannı gördük."

Göğüs cebimden bloknotumu çıkardım. Tükenmezkalemimi aldım ve şunu çizdim:

"Gülümseyen bir ağza benziyor," dedi çocuk.

"Kahrolası, sırıtan bir ağız," dedim. "Ama sadece bir tane değildi. Yüzlerce vardı. Etrafta dönerek uçuşan yüzlerce sıntan siyah ağız. Bazılan Buick'in tepesine konmuştu. Bazılan tekrar bagajın içine süzülmüştü. Çoğu yerdeydi.

Tony'yi çağırmak için koştum.

208

Buick 8

Video kamerayla geldi. Suratı kıpkırmızı bir halde kendi kendine mınldanıyordu.

'Şimdi ne oldu? Sırada ne var? Lanet olsun, ne?' gibi şeyler söylüyordu. Biraz komikti ama öyle olduğunu sonradan düşündüm, tamam mı? İnan bana, o an hiç komik gelmiyordu.

"Barakanın penceresinden içeri baktık. Beton zeminin her yerine saçılmış

yapraklan gördük. Bir kasım fırtınasının bahçenize dolduracağı kadar çok yaprak vardı. Ama köşeleri kıvnlmaya başlamıştı. Artık bir smtıştan ziyade alelade yapraklara benziyorlardı. Tannya şükür. Ve renkleri de değişiyordu. Gözlerimizin önünde renkleri, siyahtan beyazımsı griye dönüyordu. Ve inceliyorlardı. Sandy de gelmişti. Işık gösterisini kaçırmıştı ama yaprak gösterisine tam vaktinde yetişmişti."

Sandy, "Tony beni evden arayıp o akşam yedi gibi merkeze gelip gelemeyeceğimi sormuştu," dedi. "Curt ile birlikte tanık olmak isteyebileceğim bir şey yapacaklannı söyledi. Her neyse, saat yediye kadar beklememiştim. Hemen geldim.

Merak etmiştim."

"Merak kediyi öldürmüş," dedi Ned ve o an babasına öylesine benziyordu ki neredeyse titreyecektim. Gözlerini bana dikti. "Gerisini anlat."

"Anlatacak pek fazla şey yok," dedim. "Yapraklar inceliyordu. Yanılıyor olabilirim ama bunun gerçekleştiğini görebiliyorduk."

"Yanılmıyorsun," dedi Sandy.

"Çok heyecanlıydım. Doğru dürüst düşünemiyordum. Barakanın yan kapısına koştum.

Ve Tony, Tannm, Tony bir anda yanımda beliriverdi. Nefesimi kesmek istercesine boğazıma sanlmıştı. 'Hey,' dedim. 'Bırak beni, bırak beni, polis şiddet uyguluyor, hey!' Tony bana espirilerimi Statesboro'daki Komedi Şov'a saklamamı

söyledi. 'Bunun şakası yok, Phil,' dedi. 'O kahrolası şeyin bir poli-209

F: 14

Stephen King

si öldürdüğüne inanmak için yeterince nedenim var. Bir ikincisini göz göre göre kaybedemem.'

"Ona belime ip takacağımı söyledim. Yerimde duramıyordum. Sebebini tam olarak hatırlayamıyorum ama çok heyecanlıydım. Lanet olası ipi almak için geri dönmeyeceğini söyledi. Ben gider ahnm dedim. 'Kahrolası ipi unut, talebin reddedildi,' dedi. Bunun üzerine ben de,' Ayaklanmı tut yeter, çavuş,' dedim. 'O

yapraklardan birkaç tane almak istiyorum. Kapıdan bir buçuk metre uzaklıkta bile değiller. Arabaya yakın da sayılmazlar. Ne diyorsun?'

'"Kahrolası aklını kaçırmış olmalısın diyorum, içerdeki her şey o arabaya yakın,' dedi ve tam olarak hayır demediği için cesaretimi toplayıp kapıyı açtım.

Koku, insanın burnuna hemen çarpıyordu. O lahanamsı koku. İnsanın midesini altüst ediyordu, ama heyecanımın arasında bunu fark etmemiştim. O zamanlar gençtim, tamam mı? Yüzüstü yere uzandım. Sürünerek ilerledim. Çavuş beni bacaklanm-dan tutuyordu. Birazcık ilerlemiştim ki, 'Bu kadan yeter, Phil,' dedi.

'Birkaçını alabiliyorsan şimdi al. Akmıyorsan da çık.'

"Beyaza dönmüş olanlardan çok sayıda vardı, onlardan bir düzine kadar aldım.

Pürüzsüz ve yumuşaktılar ama insanın içinde kötü bir his uyandınyorlardı. Bana içi çürüyen domateslerin kabuklarını hatırlatmışlardı. Biraz ötede hâlâ siyah renkte olan birkaç tane vardı. Onları almak için uzandım ama dokunur dokunmaz onlar da diğerleri gibi beyazlaştı. Parmak uçlanmda hafif bir batma hissi vardı.

Güçlü bir nane kokusu aldıktan hemen sonra bir ses duydum. En azından duyduğumu sandım. Bir gazoz kutusunu açtığında çıkan sese benzer bir iç çekiş gibiydi.

"Sürünerek gerilemeye başladım ve ilk anlarda oldukça iyi gidiyordum ama sonra ben... parmak uçlarımdaki hisle ilgili bir şey... çok pürüzsüz ve yumuşaktılar..."

210

Buick 8

Sözüme devam edemeyerek birkaç saniye sustum. Her şeyi tekrar yaşıyor gibiydim.

Ama çocuk can kulağıyla beni dinliyordu ve hikâyenin sonunu duymadan beni rahat bırakmayacağını biliyordum. Hiçbir şey onu ikna edemezdi, bu yüzden anlatmaya devam ettim. Artık tek istediğim bir an önce bitirip kurtulmaktı.

"Paniğe kapıldım. Tamam mı? Dirseklerimden destek alıp kendimi geri itmeye ve tekmeler atmaya başladım. Bir yaz günüydü. Üzerimde kısa kollu gömleğim vardı.

Dirseklerimden biri açıldı ve siyah yapraklardan birine değdi ve yaprak bir...

ne olduğunu bilmediğim bir şey gibi tısladı. Sadece tısladı, anlarsın ya? Ve etrafına bir lahanamsı-nane kokusu bulutu yaydı. Rengi beyaza döndü. Sanki dokunuşum onu dondurup öldürmüş gibi. Bunu daha sonra düşündüm. O an aklımda oradan bir an önce sittir olup gitmekten başka hiçbir şey yoktu. Kusura bakma, Shirley."

"Sorun değil," dedi Shirley koluma hafifçe dokunarak. İyi bir kadındır. Her zaman öyleydi. İletişim bölmesinde Babicki'den daha iyiydi -hem de çok daha iyive göze de daha hoş görünüyordu. Elimi onun elinin üzerine koydum ve hafifçe sıktım. Sonra anlatmaya devam ettim ve bu, sandığım kadar zor olmadı. Anlatmaya başlayınca her şeyi hatırlamaya başlamak ne komik. Devam ettikçe daha da berraklaşıyorlar.

"Başımı kaldırıp Buick'e baktım. Barakanın ortasında, benden en az üç buçuk metre uzakta olmasına rağmen bir anda çok daha yakınmış gibi görünmeye başlamıştı. Everest Tepesi kadar büyüktü. Bir elmas kadar da parlak. Farlannın birer göz olduğu ve doğruca bana baktıkları hissine kapıldım. Fısıldadığını

duyabiliyordum. Neler söylediği hakkında hiçbir fikrim yok -yani gerçekten bir şeyler soylüyorduysa- ama kesinlikle duyabiliyordum. Sadece kafamın içindeydi.

Telepati gibi. Hayal gücümün bir ürünü de olabilir ama 211

Stephen King

sanmıyorum. Sanki birdenbire altı yaşıma dönmüştüm. Yatağımın altındaki canavardan korkuyordum. Beni kapıp götürmek istediğinden hiç şüphem yoktu. Beni Ennis'i götürdüğü yere götürecekti. Bu yüzden paniğe kapıldım. Bağırmaya başladım. 'Çek beni! Çek beni, çabuk!' Ve onlar da çektiler. Çavuş ve yanında biri..."

"O biri bendim," dedi Sandy. "Ödümüzü patlatmıştın, Phil. Önce gayet iyiydin sonra bağınp kıvranmaya başladın. Bir yerinin kanadığını veya suratının morardığını göreceğimi sanıyordum. Ama sapasağlamdın. Sadece... şey." Devam et, dercesine bir hareket yaptı.

"Sadece yapraklar vardı. Yani onlardan geriye kalanlar. Paniğe kapıldığımda ellerimi yumruk yapmış olmalıyım, tamam mı? Yapraklan ezmişim. Dışan çıktığımda ilk fark ettiğim, ellerimin ıslak olduğuydu. İnsanlar bağınyordu. iyi misin? ve içerde neler oldu, Phil? diyorlardı. Dizlerimin üstüne çökmüştüm. Sürüklenerek dışan çekildiğim için gömleğim boynumun etrafında toplanmış, karnım sürtünmeden yanıyordu ellerim kanıyor, diye düşünüyordum. Islaklığın sebebi bu. Sonra beyaz, sümüksü maddeyi gördüm. Öğretmenlerin birinci sınıf öğrencilerine verdikleri tutkallara benziyordu. Yapraklardan tek geriye kalan buydu."

Durup bunun üzerinde biraz düşündüm.

"Ve şimdi sana gerçeği söyleyeceğim, tamam mı? Aslında tutkala benzemiyordu.

Sanki her iki avucum da ılık boğa-dölüyle doluydu. Ve koku iğrençti. Nedenini hiç bilmiyorum. Biraz lahana ve nane kokusundan ne çıkar? diyebilirsin, haklısın ama aynı zamanda haksızsın da. Çünkü o koku, yer yüzündeki hiçbir kokuyla eş

değil. En azından benim bildiğim kadanyla öyle.

"Ellerimi pantolonuma sildim ve merkez binasına gittim. Alt kata indim. Brian Cole tuvalette işini bitirmiş, çıkıyordu. Haykınş-212

Buick 8

lar duyar gibi olmuş, neler döndüğünü merak etmişti. Ona aldırmadım bile. Hatta lavaboya giderken neredeyse onu yere deviriyordum. Ellerimi yıkamaya başladım.

Avuçlarımı dolduran o ılık, sümüksü sıvıyı, yumuşaklığını, pütürsüzlüğünü, parmaklarımı açtığımda uzayışını her hatırlayışımda yine ellerimi yıkıyorum. Bir örümcek ağının ipleri gibi uzayışını görmek bardağı taşıran son damla olmuştu.

Bu düşünce üzerine öğürmeye başladım. Normal bir kusma değildi. Sanki midem, yediğim her lokmayla beraber ağzımdan dışarı çıkmak istiyordu. Annemin kirli bulaşık suyunu arka bahçeye dökmesi gibi, her yediğim dışan fırladı. Bu konuyu çok uzatmak istemiyorum ama nasıl bir şey olduğunu anlamalısın. Yaşadığıma kusmak denemezdi, ölmek gibiydi. Buna benzer bir deneyimi sadece bir kez daha yaşadım; o da bir kaza mahalline ilk gidi-şimdeydi. Oraya vardığımda ilk gördüğüm, eski Statler Pike yol şeridinin üzerinde duran bir somun Wonder ekmekti. Daha sonra ise bir oğlan çocuğunun vücudunun üst yansını gördüm.

Sansın, küçük bir çocuktu. Ve sonra, çocuğun diline konmuş olan sineği gördüm.

Bacaklannı temizliyordu. Bunun üzerine bende film koptu. Kusarak öleceğimi sanmıştım."

"Bana da olmuştu," dedi Huddie. "Bunda utanılacak bir şey yok."

"Utanmıyorum," dedim. "Nasıl bir şey olduğunu anlatmaya çalışıyorum, tamam mı?"

Derin bir nefes alıp temiz havayı ciğerlerime doldurdum ve çocuğun babasının da yolda öldüğünü hatırladım. Delikanlıya gülümsedim. "Şey, küçük ihsanlan için Tann'ya şükürler olsun, klozete çok yakındım, bu sayede ayakkabılanm kirlenmedi."

"Ve sonunda," dedi Sandy. "Yapraklar yok oldu. Elimizde bir zerresi bile kalmadı. Oz Büyücüsü'ndeki cadı gibi eridiler. B Bara-213

Stephen King

kası'nda bıraktıklan izleri görmek bir süre için mümkün oldu ama bir hafta sonra beton zemin üzerinde minik lekelerden başka bir şey kalmadı. Sanmsı, çok soluk lekeler."

"Evet ve sonraki birkaç ay boyunca ben de o takıntılı el yıkayanlardan oldum,"

dedim. "Bazı günler yemeklere dokunamıyor-dum bile. Kanm bana sandviç yapmışsa sandviçi bir peçeteyle tutup öyle yiyor, elimi hiç sürmemek için son lokmayı

peçeteden ağzıma bırakıyordum. Devriye aracında tek basımayken yemeğimi eldivenlerimi çıkarmadan yiyordum. Ve ne yaparsam yapayım, sonunda yine de hastalanacağıma inanıyordum. Hayalimde sürekli bütün dişlerin dökülmesine sebep olan bir dişeti hastalığına yakalanıyordum. Ama sonunda bu dönemi atlattım."

Ned'e baktım ve o da gözlerimin içine bakana dek bekledim. "Sonunda atlattım, evlat."

Bana bakan gözlerinde hiçbir ifade yoktu. Tuhaftı. Sanki boyayla sonradan eklenmiş gibiydiler.

Tamam mı?

214

Buick 8

Şimdi: Sandy

Ned, Phil'e bakıyordu. Yüzünde oldukça sakin bir ifade vardı, ama bakışlannda inkâr seziyordum ve sanınm bunu Phil de sezdi. İçini çekti, kollannı göğsünde kavuşturdu ve anlatacakları bitmiş, ifadesi sona ermiş gibi başını önüne eğdi.

Ned bana döndü. "O gece ne oldu? Yarasayı kesip incelediğinizde neler oldu?"

Yaratığa yarasa deyip duruyordu ama o bir yarasa değildi. Bu sadece ondan bahsederken kullandığım bir kelime, Curtis'in deyişiyle şapkamı asacak bir çiviydi. Birdenbire içim, Ned'e karşı yakıcı bir öfkeyle doldu. Kan beynime sıçramıştı. Bu şekilde hissettiğim, bu şekilde hissetmeye cesaret ettiğim için kendime de kızgındım. Ama beni en çok öfkelendiren başını o şekilde kaldınp gözlerini hesap sorarcasına bana dikmesiydi. Sorduğu o sorular. Yarasa dediğimde kastettiğimin evrendeki bir çatlağın içinden çıkıp gelen ve ölen, tarif edilemez, korkunç, anlaşılamaz bir varlık değil, gerçekten bir yarasa olduğunu düşünmek gibi aptalca varsayımlarda bulunması beni deli ediyordu. Ama beni en çok kızdıran o hesap so-215

Stephen King

ran tavrıydı. Tamam, bu beni ideal bir kahraman yapmıyor ama yalan söyleyecek değilim.

O ana kadar çocuk için hissettiklerimin çoğu, üzüntüydü. Merkeze gelmeye başladığı günden beri yaptığım her şeyin temelinde bu rahatlatıcı acıma hissi vardı. Çünkü camlan sildiği, kuru yapraklan topladığı, arka taraftaki kar yığınlannı kürediği tüm o zamanlar boyunca başı hep öne eğikti. Ezik bir şekilde eğikti. Onunla göz göze gelmek zorunda kalmıyorduk. Kendimize sorular sormak zorunda kalmıyorduk, çünkü acıma hissi rahatlatıcıdır. Öyle değil mi? Acıma hissi insanı bir anda üstün duruma sokar. Şimdi Ned başını kaldırmış, kendi kelimelerimi bana karşı kullanıyordu ve bakışla-nnda zerre kadar eziklik yoktu.

Bir hakkı olduğunu düşünüyor, bu da beni çok sinirlendiriyordu. Bir sorumluluğum olduğunu -burada anlatılanlar bir hediye değil, ödenmekte olan bir borçmuş gibidüşünüyordu ve bu, kanımı iyice beynime çıkanyordu. Beni en çok kızdıransa haklı

oluşuydu. İçimde, avucumun ortasıyla çenesine alttan sıkı bir yumruk indirip onu banktan geriye düşürme isteği belirdi. Bir hakkı olduğunu düşündüğü için onu üzmek istiyordum.

Sanınm gençlere karşı duyduğumuz hisler bu yönden hiçbir zaman pek fazla değişmiyor. Çocuğum yok, hiç evlenmedim; sanınm Shirley gibi ben de Ekip D ile evliyim. Ama gençlerle hem merkezde, hem dışanda pek çok deneyimim oldu. Birçok kez onlarla karşı karşıya geldim. Bana kalırsa onlara daha fazla acıyamadığı-mızda, acımamızı reddettiklerinde (öfkeyle değil, sabırsızlıkla) kendimize acımaya başlıyoruz. Küçük, acınası varlıkların, bizi rahatlatan bebeklerin nereye gittiğini, onlara ne olduğunu bilmek istiyoruz. Onlara piyano dersleri aldınp beysbol topunu falsolu fırlatmayı öğretmedik mi? Onlara Vahşi Şeylerin Olduğu Yer'l okuyup Waldo'yu aramalanna yardım etmedik mi? Hangi cüretle başlannı kaldınp

216

Buick 8

gözlerini gözlerimize dikerek bu düşüncesizce, aptalca sorulan yöneltirler? Ne cesaretle vermek istediklerimizden fazlasını isterler? "Sandy? O akşam yarasayı

kestiğinizde ne?..." "Duymak istediklerin olmadı," dedim. Sesimin soğukluğu üzerine gözlerinin hafifçe irileşmesi hoşuma gitmedi desem yalan olur. "Babanın görmek istediği o değildi. Tony'nin de. Umduğumuz gibi bir cevap elde edememiştik. Zaten asla bir cevap bulamadık. Buick'le ilgili her şey, havanın sıcak ve güneşli olduğu günlerde 1-87 Karayolu üzerinde görülen titrek seraplar gibi gerçek dışıydı. Ama bu da tam olarak doğru sayılmazdı. Öyle olsaydı sanınm Buick'i bir süre sonra bir kenara bırakırdık. Üzerinden altı ay geçip hiçbir ipucu bulunamamış ve katilin yakalanmasından umut kesilmiş bir cinayet dosyasının rafa kaldmlması gibi o da gündemimizden düşerdi. O Buick'in içinden çıkan her şey, en az bir duyu tarafından algılanabiliyordu. Dokunup sesini duyabileceğiniz ya da kokusunu...

217

Buick 8

O zaman

"Öğğ," dedi Sandy Dearborn. "Şu koku."

Elini suratına doğru kaldırdı ama ağzını ve burnunu örten plastik maske -diş

hekimlerinin muayeneye başlamadan önce taktıklarından- engel olduğu için yüzüne dokunamadı. Sandy, maskenin mikroplan engelleyip engellemediğinden emin değildi, ama koku hususunda bir yarannm olmadığı muhakkaktı. Yine o lahanam-sı kokuydu.

Curt yarasamsı şeyin karnını yardığında malzeme odasının havasım istila etmişti.

"Kokuya alışırız," dedi Curt. Konuşurken yüzündeki maske aşağı yukan oynuyordu.

Onun ve Sandy'nin maskesi mavi, çavu-şunki ise şeker pembesiydi. Curtis Wilcox, pek çok konuda haklı çıkan zeki bir adamdı ancak koku konusunda yanılıyordu.

Alışamadılar. Hiç kimse alışamadı.

Öte yandan Sandy, Memur Wilcox'm yaptığı hazırlıklarda hiçbir eksiklik görememişti; kusursuz görünüyordu. Curt, vardiyası bitince eve gitmiş ve kesim takımını getirmişti. Elindeki malzemelere kaliteli bir mikroskop (üniversitedeki bir dostundan ödünç almış-219

Stephen King

ti), birkaç paket cerrahi eldiven ve bir çift fazlasıyla parlak Tensor lamba eklemişti. Kansına, birinin merkez yakınlannda vurduğu bir tilkiyi inceleyeceğini söylemişti.

"Dikkatli ol," demişti kansı. "Kuduz olabilir." Curt eldiven takacağına söz vermişti ve bu sözü tutmaya son derece kararlıydı. Üçü de eldivenlerini çıkarmayı düşünmüyordu. Çünkü yarasamsı şeyde kuduzdan çok daha beter, ölümden sonra bile bedende uzun süre kalabilecek bir musibet olabilirdi. Tony Schoondist ve Sandy Dearbom'un bu konuda bir uyanya ihtiyacı yoktu, ama Curt yine de kapıyı

kapatır kapatmaz onlara bu potansiyel tehlikeyi hatırlattı.

"Kapı kilitli olduğu sürece ipler benim elimde," dedi Curt. Sesi kesindi ve son derece kendine güvenen bir ifadeyle konuşmuştu. Daha ziyade Tony'ye hitaben konuşmuştu, çünkü Tony'nin yaşı, onunkinin iki katıydı ve bu konuda ortağı

sayılabilecek biri varsa o da çavuştu. Sandy, ikincil bir pozisyondaydı ve bunun farkındaydı. "Açıkça anlaşıldı mı? Herkes kabul ediyor mu? Çünkü etmiyorsa hemen şu an dura..."»

"Anlaşıldı," dedi Tony. "Burada komutan sensin. Sandy ve ben sadece emir erleriyiz. Benim için sorun değil. Tann aşkına, artık şu işe başlayalım."

Curt neredeyse küçük ordu sandıklan kadar büyük olan takım çantasını açtı. tçi, güderiyle sanlı paslanmaz çelik aletlerle doluydu. Üstte, her biri kendi kapalı

poşetinde duran dişçi maskeleri duruyordu.

"Bunlar şart mı sence?" diye sordu Sandy. Curt omuz silkti. "Sonradan üzülmektense tedbirli olmak iyidir. Zaten öyle aman aman bir yararlan olacağını

sanmıyorum. Gaz maskesi taksak daha sağlam olurdu."

220

Buick 8

"Keşke Bibi Roth da burada olsaydı," dedi Tony. Curt buna karşılık bir şey söylemedi, ama gözlerindeki öfkeli bakış, son istediği şeyin Bibi Roth'un oradaki varlığı olduğunu açıkça anlatıyordu. Buick, Ekip D'ye aitti. İçinden çıkanlar da öyle. Curt malzeme odacığının kapısını açtı ve yeşil gölgelikli lambanın zincirini çekerek içeri girdi. Tony onu takip etti. Lambanın hemen altında, bir okul sırasından fazla büyük sayılmayacak bir masa vardı. Değil üç

kişi, içerde iki kişi bile zor hareket ediyordu. Sandy bu duruma memnun olmuştu; o gece eşiği geçmesi hiç gerekmedi.

Duvarlann üçü, dosya yığınlanyla dolu raflarla kaplıydı. Curt, mikroskobu küçük masanın üzerine koydu ve ışık kaynağının fişini en yakın prize taktı. Bu arada Sandy de Huddie Royer'ın kamerasını sehpasının üzerine yerleştiriyordu. Bu tuhaf otopsinin kasetini izleyenler, bir elin ara sıra görüntüye girip Curt'e istediği alet hangisiyse onu uzattığını görebiliyorlardı. O, Sandy Dearbom'un eliydi.

Kasetin sonunda birinin kustuğu açık seçik duyuluyordu. Kusan kişi de Sandy Dearborn'du.

"Önce şu yapraklan görelim," dedi Curt bir çift eldiveni takarken.

Tony'nin elinde, içinde birkaç yaprak bulunan küçük bir kanıt torbası vardı.

Torbayı Curt'e uzattı. Curtis, torbanın ağzını açarak yapraklardan geriye kalanlan küçük bir maşayla çıkardı. Teker teker çıkarması mümkün değildi, çünkü

hepsi yan saydam bir hal almış ve şeffaf ambalaj naylon topaklan gibi birbirine yapışmıştı. Birbirine yapışmış yaprak topağından ince bir sıvı sızıyordu ve lahanayla nane kanşımı acayip koku hemen kendini göstermişti. Koku pek hoş

sayılmazdı ama dayanma sınırlan dahilindeydi. Küçük odayı on dakika sonra saracak olan kokuysa dayanma sınırlannm çok ötesindeydi.

221

Stephen King

Curt ustaca hareketlerle, yaprak bütününden küçük bir parça alırken Sandy, daha iyi bir görüntü alabilmek için yakın çekim yaptı. Curt son haftalarda bu kesim için pek çok hazırlık ve denemeler yapmıştı ve çabalannın karşılığını şimdi görüyordu.

Bütünden aldığı parçacığı doğrudan mikroskop lamının üzerine koydu. Phil Candleton'ın yapraklan, onun gözünde uvertür şarkıcılardan ibaretti. Onun asıl istediği, assolisti görmekti.

Yine de eğildi ve yaprağı uzunca bir süre inceledi. Sonra, Tony'nin de bakabilmesi için kenara çekildi.

"İpe benzeyen siyah şeyler ne?" diye sordu Tony beş on saniyelik bir incelemenin ardından. Sesi, ağzını örten pembe maske yüzünden boğuk çıkıyordu.

"Bilmiyorum," dedi Curt. "Sandy, bana bir Viewmaster'a benzeyen aleti verir misin? Üzerine kablolar dolanmış, yan tarafında da H. Ü. BİYOLOJİ BÖLÜMÜ MALIDIR

yazıyor."

Sandy aleti bulup kapının önünü neredeyse tamamen tıkayan video kameranın üzerinden uzattı. Curt, kablolardan birinin ucundaki fişi duvardaki prize, diğer kablonun ucunu da mikroskoba taktı. Bir şeyi kontrol etti, başını salladı ve Viewmaster'a benzeyen aletin yan tarafındaki düğmeye üç kez bastı. Muhtemelen mikroskobun lamı üzerindeki yaprak parçacığının resimlerini çekiyordu.

"Siyah şeyler kıpırdamıyor," dedi Tony. Hâlâ mikroskoba bakıyordu.

"Doğru."

Tony sonunda başını kaldırdı. Gözlerinde şaşkın bir bakış vardı. "Sence...

bunlar... bilemiyorum, DNA olabilir mi?"

Curt gülümseyince maskesi hafifçe yükseldi. "Bu mikroskop çok kaliteli, çavuş

ama yine de onunla DNA göremeyiz. Eğer bir gece yarısından sonra benimle Horlicks'e gelmeyi kabul edersen

222

Buick 8

Evelyn Silver Fizik Binası 'nda duran ve sadece tatlı yaşlı bir hanım tarafından kullanılan muhteşem elektron mikroskobunu habersizce ödünç alabilir ve..."

"Beyaz madde nedir?" diye sordu Tony lafını keserek. "Siyah şeylerin içinde yüzdüğü beyaz madde?"

"Belki yapı maddesidir."

"Ama bunu bilmiyorsun."

"Elbette bilmiyorum."

"Siyah şeyler, beyaz sıvı, yapraklann erime sebebi, kokunun ne olduğu; bunlann hiçbiri hakkında bir halt bildiğimiz yok."

"Doğru."

Tony ona baktı. "Bu işe bulaşmak düpedüz çılgınlık, değil mi?" "Hayır," dedi Curt. "Merak kediyi öldürür, tatminse diriltir, içeri gelip sen de bir göz atmak ister misin, Sandy?" "Resimlerini çektin, değil mi?" "Aleti doğru kullandıysam evet." "O halde pas geçiyorum."

"Tamam, o halde asıl gündem maddesine geçelim," dedi Curt. "Belki bir şey buluruz."

Yaprak kalıntıları kanıt torbasına, torba da tekrar köşedeki dosya dolabına kondu. Bu eski yeşil dolap, sonraki yirmi yıl boyunca türlü tuhaf maddenin yuvası olacaktı.

Dolabın bir başka köşesinde turuncu bir buz kutusu vardı. Kutunun içinde, insanlann bazen kampa giderken yanında götürdüğü iki mavi kimyasal buz torbasının altında yeşil bir çöp torbası duruyordu. Tony çöp torbasını çıkardı

ve Curt'ün hazırlıklannı tamamlamasını bekledi. İki Tensor lambayı, mikroskobu ve video kamerayı fişten çıkarmadan takabilmek için bir uzatma kablosu ararken bi-

223

Stephen King

raz vakit kaybettiler. Sandy koridorun diğer ucundaki ıvır zıvır dolabından bir uzatma kablosu alıp getirdi. Bu arada Curt, ödünç aldığı mikroskobu yakındaki bir rafın üzerine (gerçi daracık odada her şey fazlasıyla yakındı) koydu ve masanın üzerine bir çalışma sehpası yerleştirdi. Onun üzerine de kare şeklinde bir mantar pano koydu. Onun altına, bazı alengirli mangallarda bulunan ve akan yağla-nn toplanması için ızgaranın altına yerleştirilen metal kaplara benzer küçük bir teneke hazne yerleştirdi. Panonun yan tarafına, içi raptiyelerle dolu bir kavanoz koydu.

Sandy uzatma kablosuyla geri geldi. Curt, mantar panoyu iki ayn açıdan hiçbir gölgeye yer vermeyerek son derece güçlü bir şekilde aydınlatacak iki lambanın fişini taktı. Bunlann hepsini adım adım planladığı açıktı. Sandy, onun kaç gece, Michelle uyuduktan sonra saatlerce uyanık kalıp yatağında bunlan düşündüğünü

merak etti. Kaç gece boyunca orada öylece yatıp gözlerini tavana dikerek kafasında bu aynntılan planlamıştı? Kendine sürekli olarak bunun için tek bir fırsatı olacağını hatırlatmış olmalıydı. Acaba kaç öğle sonrası devriye aracını

bir çiftliğe dönen yolun az ötesinde park etmiş, Genesis radar aleti bomboş

uzanan otoyola çevrilmiş halde beklerken yaratığı inceleme cesaretini bulmadan önce kaç yarasa kesmesi gerektiğini düşünmüştü?

"Sandy ışıklann parlaklığı görüntüyü engelliyor mu?" Kameranın vizöründen bakıp kontrol etti. "Hayır. Şu an için hiçbir sorun yok görünüyor." "Tamam."

Tony çöp torbasının ağzını bağlayan san ipi çözdü. Torbanın ağzı açılır açılmaz koku keskinleşti. "Off, Tannm!" dedi eldivenli elini sallayarak. Sonra kolunu içeri sokup az öncekinden daha büyük bir kanıt torbası çıkardı.

224

Buick 8

Sandy kameranın üst tarafından izliyordu. Torbanın içindeki şey kalitesiz bir korku filmi malzemesine benziyordu. Koyu renkli kanatlardan biri vücudunun alt kısmını örtüyordu, diğeriyse cama bastmlan bir el gibi plastik torbaya yapışmış

görünüyordu. Bazı geceler bir sarhoşu yakalayıp devriye aracının arkasına bindirdikleri olurdu. Sarhoş, ellerini arkadaki camın üzerine bastınr ve şaşkın gözlerle dışan bakardı. Bu da biraz ona benziyordu işte.

"Torbanın üzerindeki mühür biraz gevşemiş," dedi Curt ve başını onaylamaz gibi kanıt torbasına doğru salladı. "Bu, kokuyu açıklıyor."

Sandy'ye göre hiçbir şey bu kokuyu açıklayamazdı. Curt torbanın ağzını tamamen açtı ve elini içine uzattı. Sandy midesinin kalktığını hissetti ve kendini zorlasa, Curt'ün yaptığını yapıp yapamayacağını merak etti. Hiç sanmıyordu. Öte yandan Memur Wilcox bir an bile kararsızlık göstermedi. Eldivenli parmakla-n torbadaki yaratığa değdiğinde Tony hafifçe irkildi. Ayaklan ol-duklan yerde kalmıştı, ama vücudunun üst kısmı bir yumruktan ka-çarcasına istemsizce geri çekilmişti. Ve şirin, pembe maskesinin ardından iğrendiğini anlatan bir ses çıkardı. "İyi misin?" diye sordu Curt. "Evet," dedi Tony.

"Güzel. Ben tutacağım. Sen raptiyele." "Tamam."

"İyi olduğundan emin misin?" "Kahretsin, evet."

"Çünkü benim midem de pek iyi değil." Sandy, Curt'ün yüzünden süzülen ve maskesinin elastik bandını ıslatan ter damlacık-lannı görebiliyordu.

225

F: 15

Stephen King

"Duyarlılık eğitimi seansını daha sonraya bırakıp şu işi bir an önce bitirmeye ne dersin?"

Curt yarasamsı şeyi mantar panonun üzerine koydu. Bu sırada Sandy garip ve korkunç bir ses duydu. Elbiselerle eldivenlerin hışırtısı, duyduğu stres yüzünden aşın hassaslaşmış kulaklannm bir oyunu olabilirdi ama Sandy öyle olduğunu pek sanmıyordu. Ölü derinin ölü deriye sürtünmesi sonucu ortaya çıkan ve akla bir uzaylının fısıldamasını getiren tuhaf bir sesti. Sandy'nin içinde kulaklan-nı kapama isteği belirmişti.

O uğursuz hışırtıyı duyar duymaz gözleri de keskinleşmiş gibiydi. Tüm görüntüler birdenbire olağanüstü bir şekilde berraklaştı. Curtis'in taktığı ince eldivenler altındaki pembe tenini ve parmak-lannın üzerindeki kıvnk tüyleri görebiliyordu.

Yaratığın kül grisine dönmüş kann bölgesinin yanında eldivenler aşın beyaz görünüyordu. Yarasamsı şeyin ağzı açıktı. Yüzeyi donuklaşmış ve camlaşmış olan tek gözü hiçbir yere bakmıyordu. Sandy, gözün bir çay fincanı kadar büyük olduğunu düşündü.

Koku giderek kötüleşiyordu ama Sandy hiçbir şey söylemedi. Curt ve çavuş, kokunun kaynağının yanı basındaydılar. Onlar daya-nabiliyorsa, o da dayanırdı.

Curt, yaratığın kann bölgesini örten kanadı kaldırdı. Soluk yeşil tüyler ve muhtemelen yaratığın cinsel organlannın bulunduğu kırışık bir bölge ortaya çıktı. Curt kanadı mantar panoya bastırdı.

"Raptiye," dedi.

Tony kanadı mantar panoya tutturdu. Kanat, koyu gri bir zardan ibaretti.

Sandy'nin görebildiği kadanyla kemik ya da kan dama-n yoktu. Curt diğer kanadı

kaldırmak için elini yaratığın kann bölgesinden çekti. Sandy o berbat hışırtıyı

tekrar duydu. Malzeme oda-

226

Buick 8

sı giderek ısınıyordu, içerde durum çok daha beter olmalıydı. Şu Tensor lambalan.

"Raptiye, patron."

Tony diğer kanadı da tutturdu. Yaratık şimdi mantar panonun üzerinde bir Bela Lugosi filminden fırlamış bir şey gibi asılı duruyordu. Ancak bütününe bakıldığında yaratık ne bir yarasaya, ne bir uçan sincaba, ne de herhangi bir kuşa benziyordu. Hiçbir şeye benzemiyordu. Söz gelişi yüzünün ortasındaki o san çıkıntı; bir kemik miydi? Gaga mı? Burun mu? Bir burunsa delikleri neredeydi?

Sandy'ye göre bu çıkıntı bir burundan çok bir pençeye benziyordu. Bir pençeden çok da bir dikene. Ya şu tek göze ne demeliydi? Sandy dünya üzerinde yaşayıp tek gözü olan bir canlı bulmaya çalıştı ama başaramadı. Bir yerlerde böyle bir yaratık olmalıydı, değil mi? Bir yerlerde? Belki Güney Amerika'daki ormanlann ya da ok-yanuslann derinliklerinde?

Ve yaratığın ayaklan yoktu; vücudu yeşil-siyah başparmağa benzer bir bölümle son buluyordu. Curt bu bölümü mantar panoya kendisi iliştirmişti. Tüylerle kaplı

gövdenin alt kısmını hafifçe çekmiş ve raptiyelenebilecek incelikte bir bölümü

yakalayarak bastırmıştı. Yaratığın koltukaltlannı birer raptiyeyle panoya sabitleyen Tony, işin bu bölümüne son noktayı koydu. Belki de onlara kana-taltı

demeliyiz, diye düşündü Sandy, Maskesinin altından tiksinti dolu bir ses çıkaran bu kez Curt olmuştu. Alnında biriken teri koluyla sildi. "Keşke vantilatörü

getirmeyi akıl etmiş olsaydık," dedi. Başı hafifçe dönmeye başlayan Sandy onunla aynı fikirdeydi. Koku ya daha da kötüleşmişti ya da kümülatif bir etkisi vardı.

"Fişe herhangi bir şey daha takacak olursak muhtemelen sigortayı attmrız," dedi Tony. "Sonra bu çirkin bokla baş başa karan-227

Stephen King

lıkta kalırız. Cecil B. Demille'in kamerayı giriş çıkışı engelleyecek şekilde yerleştirdiği düşünülürse üstüne üstlük bir de bu daracık odaya hapsoluruz.

Devam et, Curt. Sen iyiysen ben de iyiyim."

Curt bir adım gerileyerek nispeten daha temiz havayı içine çekti, kendini toparlamaya çalıştı ve tekrar masaya yaklaştı. "Ölçmüyorum," dedi. "Bu işi barakada halletmiştik zaten, değil mi?"

"Evet," dedi Sandy. "Uzunluğu otuz altı santimetre. Bir diğer deyişle on dört inç. Gövdenin en geniş bölümü yaklaşık bir kanş. Belki birazcık daha az. Tann aşkına, devam et de şu işi bir an önce bitirip buradan çıkalım."

"Bana her iki bisturiyi ve retraktörleri'*' ver." "Kaç retraktör?"

Curt ona salaklık etme, dercesine baktı. "Hepsini." Terle ıslanan alnını çabucak tekrar sildi. Sandy aletleri kameranın üzerinden uzattı ve Curt de olabilecek en iyi şekilde ayarlamalan yaptı. "Vi-zörden izle, tamam mı?" dedi Sandy'ye.

"Olabildiğince yakın çek. Elde edebileceğimiz en iyi kayıt olsun."

"Yine de insanlar bir düzmece olduğunu söyleyecek," dedi Tony ona. "Bunu biliyorsun, değil mi?"

Bunun üzerine Curt, Sandy'nin asla unutamayacağı bir şey söyledi. Curtis'in ağır bir manevi gerilim ve giderek kötüleşen fiziksel şartlar altında olduğunu ve insanlann böyle durumlarda akıl-lanndan geçeni başka zaman kullanmaya cesaret edemeyecekleri kelimelerle ifade edebileceklerini biliyordu. "John Q'lan siltir et," demişti Curt. "Bu bizim için."

(*) Yara ağzını açık tutan alet.

228

Buick 8

"Çok net, yakın bir görüntü yakaladım," dedi Sandy ona. "Koku kötü olabilir ama ışık muhteşem." Kameranın küçük ekranının köşesindeki saat 19:49:01'i gösteriyordu.

"Kesiyorum," dedi Curt ve daha büyük olan bisturiyi panoya mıhlanmış yaratığın kann bölgesi üzerine bastırarak yardı. Elleri titremiyordu; bir sahne korkusu yaşadıysa çoktan geçip gitmiş olmalıydı. Yoğun bir sıvının baloncuğunun patlaması gibi bir ses çıktı ve siyah sümüksü madde yarıktan süzülüp alttaki teneke hazneye dolmaya başladı.

"Of, Tannm," dedi Sandy. "Bu koku gerçekten berbat." "İğrenç," dedi Tony. Sesi duyduğu tiksintiyle cılızlaşmıştı.

Curt onlara aldırmadı. Yaratığın karnını açtı ve insan otopsile-rindeki Y-kesimini örnek alarak raptiyelenmiş kanat altlarına doğru standart kesimleri yaptı. Sonra kıskacını kullanarak göğüs bölgesinin üzerindeki katmanı açtı ve ince kemikten bir kemer altından görülen koyu yeşil süngerimsi bölümü gözler önüne serdi.

"Ulu Tannm, akciğerleri nerede?" diye sordu Tony. Sandy onun kesik kesik nefesler aldığını duyabiliyordu.

"Yeşil şey bir akciğer olabilir," dedi Curt.

"Daha çok bir..."

"Beyne benziyor, evet, biliyorum. Yeşil bir beyin. Haydi bir göz atalım."

Curt bisturinin kör tarafıyla yeşil organın üzerindeki beyaz kemere hafifçe vurdu. "Yeşil şey bir beyinse yaratığın evrimi onu korumak için bir kasa yerine bekâret kemeri meydana getirmiş. Bana makası ver, Sandy. Küçük olanı."

Makası uzatan Sandy tekrar kameranın vizöründen bakmaya koyuldu. Curt'ün talimatlan üzerine görüntüyü iyice yakınlaştır-mıştı ve resim son derece netti.

229

Stephen King

"Şimdi... kesiyorum."

Curt yay şeklindeki ince kemik parçasını makasın bıçaklan arasına aldı ve bir paket ipini keser gibi tek bir hareketle, temiz bir iş çıkardı. Kemik parçası

bir kaburga gibi iki yana açıldı ve aynı anda, yaratığın göğsündeki süngerimsi yeşil şeyin yüzeyi beyazlaştı ve bir radyatör gibi tıslamaya başladı. Odayı

güçlü bir nane ve karanfil kokusu sardı. Tıslama sesine köpürme sesleri eklendi.

Neredeyse boşalmış bir dondurmalı süt bardağının dibini araştıran pipetin çıkardığı sese benziyordu.

"Sence dışan çıkmalı mıyız?" diye sordu Tony. "Artık çok geç." Curt yaratığın, üzerinde beyazımsı-yeşil damlacıklann belirip aşağı süzüldüğü süngerimsi şeyin bulunduğu açık göğsüne doğru eğilmişti. Gösterdiği tepki, basit bir ilgiyi çok aşmıştı; mest olmuş haldeydi. Ona bakınca Sandy kendine bilerek san humma bulaştıran adamı ve radyasyonlu ortamda fazla kalmaktan kanser olan Curie adlı

kadını anlayabiliyordu. "Dünyalann yok edicisi oldum," diye mınldanmıştı Robert Oppenheimer New Mexico çölünde başanyla gerçekleştirilen atom bombası deneyi sırasında. Ve sonra bir çay molası bile vermeden hidrojen bombası üzerinde çalışmaya gitmişti. Yaptıkları şeyler onları esir alıyor, diye düşündü Sandy. Ve merak, ispatlanmış bir gerçek ama tatmin hissi her zaman bir söylentiden ibaret.

"Ne oluyor böyle?" diye sordu Tony. Pembe maskesinin üzerinden göründüğü

kadarıyla çavuşun kendi sorusuna verilebilecek iyi bir cevabı vardı.

"Çürüyor," diye karşılık verdi Curt. "Çekimi iyi yapıyorsun, değil mi, Sandy?

Başım görüntüyü engellemiyor, değil mi?"

"Gayet iyi," dedi Sandy biraz boğuk bir sesle. Nane ve karanfil kokusu kanşımı

ilk başta rahatlatıcı gelmişti, ama artık boğazı-

230

Buick 8

nın gerisinde makine yağı tadı varmış gibi hissetmesine yol açıyordu. Lahanamsı

koku da yavaşça geri dönüyordu. Sandy'nin baş dönmesi artmış, midesi iyice altüst olmuştu. "Ama şu işi bir an önce bitirelim derim, burada boğulup kalacağız." "Koridorun sonundaki kapıyı aç." "Ama demiştin ki..."

"Söylediğini yap," dedi Tony ve Sandy de yaptı. Geri döndüğünde Tony, Cuıt'e göğsün üzerindeki kemiği kesmesinin çürüme işlemini hızlandırmış olup olamayacağını soruyordu.

"Hayır," dedi Curt. "Sanınm buna yol açan, makasın ucuyla süngerimsi şeye dokunmuş olmam. Arabadan çıkan şeyler bizimle pek iyi anlaşamıyor gibiler, değil mi?"

Ne Sandy, ne de Tony bu konuyu tartışmak istiyordu. Yeşil, süngerimsi şey ne bir beyne, ne akciğere, ne de bildikleri başka herhangi bir şeye benziyordu; bir yaratığın açık göğsünün içindeki eriyip çürüyen bir keseydi, hepsi bu.

Curt, Sandy'ye baktı. "Bu yeşil şey beyniyse sence kafasının içinde ne var?

İnsan merak ediyor." Ve diğer iki adam ne yaptığını tam olarak anlayamadan Curt elindeki küçük bisturinin ucunu yaratığın camlaşmış gözüne batırdı.

Parmağını ağzının içine sokup yanağından ses çıkacak şekilde çeken birinin çıkardığına benzer bir ses duyuldu. Göz içe göçtü ve korkunç bir damla gözyaşı

gibi yuvasından çıktı. Tony'nin dudak-lan arasından istemsiz, dehşet dolu bir haykırış fırladı. Sandy hafif bir çığlık attı. Patlak göz, yaratığın tüylü

omzuna, ardından sıvı haznesine düştü. Birkaç saniye içinde tıslama sesi çıkanp beyazlaşmaya başladı.

"Yeter artık," diyen kendi sesini duydu Sandy. "Bunun hiçbir anlamı yok. Bundan bir şey öğrenemeyeceğiz, Curtis. Öğrenilecek bir şey yok."

231

Stephen King

Sandy'nin görebildiği kadanyla Curtis onu duymuyordu bile. "Lanet olsun," diye fısıldıyordu. "Lanet olsun."

Boş göz yuvasından ipliksi, pembe bir madde çıkmaya başladı. Pamuk helvasına veya insanlann çatılannda kullandıklan yalıtım maddesine benziyordu. Dışan çıktı, şekilsiz bir yumru oluşturdu ve ardından yeşil şey gibi beyaza dönüp sıvılaşmaya başladı.

"O bok canlı mıydı?" diye sordu Tony. "O şey dışan çıktığında..."

"Hayır, sadece basınç değişimine bağlı bir tepkiydi," dedi Curt. "Bundan eminim.

Bir tüpten çıkan tıraş kremi kadar cansız. Kaydettin, değil mi, Sandy?"

"Evet. Ne işe yarayacaksa artık."

"Tamam. Şimdi de karnın alt kısmına bakıp şu işi bitirelim." Bir sonraki adımda gördükleri, bir ay boyunca uyku yüzü göstermeyecek türdendi. Sandy günlerce uykusuz kaldı, uyuyabildiği kısa sürelerin sonundaysa hep yutkunarak, bir yaratık göğsünün üzerine çöreklenip nefesini çalıyormuş gibi soluk soluğa uyandı.

Curt tüylü katmanı kann bölgesinden çekerek panoya bastırdı Tony'den önce sol, ardından sağ tarafını raptiyelemesini istedi. Tony, kendisinden isteneni yaptı

ama bu pek de kolay olmamıştı; iş çok ince bir hal almış, her iki adam da yüzünü

yanğa iyice yaklaştırmıştı. Sandy o mesafeden kokunun dayanılmaz olacağını

düşündü.

Curt başını çevirmeden kolunu uzattı ve el yordamıyla Tensor lambalann birini bulup yangın içi iyice aydınlanacak şekilde hafifçe çevirdi. Sandy mavimsi gri bir kese üzerine kümelenmiş koyu, karaciğerimsi kırmızı renkte, hortuma benzer şeyler ^bağırsaklar-gördü.

"Kesiyorum," diye mmldandı Curt ve elindeki bisturinin ucunu kesenin yamru yumru, yumuşak yüzeyinde hafifçe gezdirdi. Ke-232

Buick 8

se anında yanldı ve simsiyah irin, dosdoğru suratına fışkırarak yanaklarını

boyadı ve maskesini lekeledi. Daha çoğu, Tony'nin eldivenlerine sıçradı. Sandy ağzı bir karış halde kameranın arasında donakalmış, olanlan izlerken diğer iki adam haykırarak irkildiler. Hızla sönen kesenin içinden gri bir zarla kaplı

siyah topaklar dökülüyordu. Sandy, bu topaklann örümcek ağlanna takılmış ve örümceğin iyice sanp sarmaladığı böceklere benzediklerini düşündü. Sonra her topağın açık duran, camlaşmış tek bir gözünün olduğunu ve bu gözlerin ona dikilmiş gibi göründüğünü fark etti ve o anda sinirleri boşaldı. Haykırarak kameradan uzaklaştı. Hemen sonra, haykı-nşlann yerini öğürmeler aldı. Bir an sonraysa gömleğinin önüne kustu. Sandy bunlann neredeyse hiçbirini hatırlamıyordu; Curt'ün son kesimini takip eden yaklaşık beş dakikalık süre içinde olanlar hafızasından silinmişti ve Sandy bunun için minnettardı.

Bu kayıp bölümün ardından ilk hatırladığı, Tony'nin, "Haydi, hemen, duymuyor musunuz?" deyişiydi. "Geri dönün ve yukan çıkın. Burada her şey kontrol altında." Sol kulağının yakınında Curt'ün aynı şeyleri mınldandığını

duyabiliyordu. Sandy'ye her şeyin yolunda olduğunu, hiçbir şeyinin olmadığını

söylüyordu.

Bunun üzerine Sandy histeri dünyasına yaptığı kısa ziyaretten geri döndü. Ama her şey yolundaysa Curt niye bu kadar sık nefes alıyordu? Ve Sandy'nin kolunu tutan eli neden buz gibiydi? Ellerinin soğukluğu, eldivenlerinin (o ana dek çıkarmadığı) üzerinden bile hissediliyordu.

"Kustum," dedi Sandy ve yanaklanna hücum eden kanın sıcaklığını hissetti.

Hayatında hiç bu kadar utandığını ve moralinin bozulduğunu hatırlamıyordu. "Ulu Tannm, üstüme başıma kustum."

233

Stephen King

"Evet," dedi Curt. "Ne var ne yoksa bir kahraman gibi çıkardın. Boş ver."

Sandy derin bir nefes aldı. Midesi tekrar düğümlenip yine ona ihanet edecek gibi olunca yüzünü buruşturdu. Koridordaydılar ama orada bile iç bulandmcı lahanamsı

koku çok güçlüydü. Koridorun tam olarak neresinde olduğunu o an fark etti: uzatma kablosunu aldığı ıvır zıvır dolabının önünde duruyordu. Dolabın kapağı

açıktı. Sandy kesinlikle emin olmamakla beraber içine girmek, kapağı ardından kapamak ve karanlığın içinde kıvnhp saklanmak için malzeme odasından oraya kadar koştuğunu sanıyordu. Bu fikir ona komik geldi ve hafifçe gülmekten kendini alamadı.

"Böylesi daha iyi," dedi Curt. Sandy'nin sırtına dostça bir tavırla vurdu. Sandy dokunuşundan kaçınca da şaşırmış göründü. "Olmaz," dedi Sandy. "O yaratık..."

Sözünü tamamlayamadı; boğazı düğümlenmişti. Hiçbir şey söylemeden Curt'ün elini işaret etti. Hamile yarasamsı yaratığın rahminden çıkan sümüksü madde Curt'ün eldivenlerinin her yerine bulaşmıştı ve bir kısmı şimdi Sandy'nin koluna sıvaşmıştı. Curt'ün boynuna indirdiği maskesinin üzerinde de o iğrenç maddeden vardı. Yanağına da yara kabuğuna benzer bir parça yapışmıştı.

Tony koridorun diğer ucunda, malzeme odasının açık duran kapısının ötesinde, merdivenin başında duruyor, endişe ve merakla içeri bakmaya çalışan dört beş

kişiyle konuşuyordu. Sakinleştirici hareketler eşliğinde onlan tekrar yukan çıkmaya ikna etmeye çalışıyordu ama diğerleri henüz buna hazır değil gibi görünüyordu.

Sandy malzeme odasının kapısına kadar yürüdü ve hepsinin onu rahatça görebileceği bir yerde durdu. "Bir şeyim yok, çocuklar, iyiyim, iyisiniz, herkes iyi. Yukan çıkın ve sakinlesin. İşi tamamladığımızda her şeyi videoda izleyebilirsiniz."

234

Buick 8

"İzlemek isteyecek miyiz?" diye sordu Orville Garrett.

"Muhtemelen hayır," dedi Sandy.

Toplanan polisler üst kata döndüler. Yanaklan bembeyaz kesilmiş olan Tony, Sandy'ye döndü ve başını hafifçe salladı. "Teşekkürler."

"Yapabileceğimin en azı buydu. Paniğe kapıldım, patron. Gerçekten çok üzgünüm."

Curt bu kez omzunu tutup hafifçe sıktı. Sandy bu dokunuştan kaçacaktı ki, genç

meslektaşının lekeli eldivenleri çıkardığını görüp rahatladı. Eldiven olmaması

iyiydi. Birazcık da olsa iyiydi.

"Tek başına değildin," dedi Curt. "Tony'yle ben de tam arkan-daydık. Bizi fark edemeyecek kadar korkmuştun, hepsi bu. Kaçarken Huddie'nin kamerasını devirdik.

Umanm bir şey olmamıştır. Olduysa, sanınm yenisini almak için aramızda para toplamamız gerekecek. Haydi, durumuna bir bakalım."

Malzeme odasına dönerken üçü de yeterince kararlıydı ama önce, hiçbiri içeri giremedi. Bunun bir nedeni, çürük çorbayı andıran berbat kokuydu. Ama en büyük sebep, yarasamsı yaratığın, kasabadan asla taşınmayacak korkunç bir tanıdık gibi karnı yanlmış halde mantar panonun üzerine sabitlenmiş, olay yerine vardıklannda kan, parçalanmış bağırsaklar, dökülmüş benzin ve kaynamış plastik kokulannı

aldıklan hafta sonu yol kazalan gibi temizlenmeyi bekleyerek hâlâ orada olduğunu bilmeleriydi; o kokuyu aldıklarında birinin öldüğünü ya da ölmek üzere olduğunu, bir başkasının çığlıklar attığını ve ağladığını, yolun üzerinde tek başına duran bir ayakkabı bulacaklannı -bir çocuk ayakkabısı olmamasını dilerlerdi, ama çoğunlukla öyle olurdu- anlarlardı. Sandy için böyleydi. Onları Tanrı 'nm verdiği ve işte, bununla hayatınızı mümkün olduğunca

235

Stephen King

iyi bir şekilde sürdürün, dediği, işkenceyle yeni şekiller almış bedenlerinin yanında, yol üzerinde ya da yol kenannda bulurlardı; pantolonlardan veya gömleklerden fırlayan kemikler, hâlâ konuşan (ve çığlık atan) insanların yan yanya geriye dönmüş kafalan, yuvasından sarkan gözler, kanaması olan yavrusunu kucağında tutup yaşıyor mu? Lütfen, kontrol eder misiniz? Ben yapamam, buna cesaret edemem, diyen, kendisi de kan kaybeden bir anne. Koltuklarda her zaman kan, camlardan geri kalanlann üzerinde de kanlı parmak izleri olurdu. Yolun üzerinde de rengi yanıp sönen mavi kırmızı ışıklar yüzünden mora dönüşen kan gölleri olurdu. Onlan, pislikleri ve kırık camlan temizlemek zorundaydılar çünkü

John Q ve ailesi pazar ayini için kiliseye giderken öyle şeyler görmek istemezdi. Ve fa-turalan John Q ödüyordu.

"Bunu halletmemiz gerekiyor," dedi çavuş. "Biliyorsunuz." Biliyorlardı. Yine de hiçbiri yerinden kıpırdamadı. Ya bazıları hâlâ yaşıyorsa? diye düşünüyordu Sandy. Aptalca bir fikirdi, yarasamsı yaratık altı haftadan uzun bir süredir kapağı kapalı bir buz kutusunun içindeki plastik torbada duruyordu ama aptalca olduğunu bilmek yetmiyordu. Mantık, en azından bir süre için gücünü kaybetmişti.

Beyni (yeşil beyni) göğsünde olan, tek gözlü bir yaratık söz konusuyken mantık, komik bir kavramdan ibaret kalıyordu. Sandy, küçük masanın üzerinde duran tülümsü zarlara sanlı siyah topaklann Tensor lambaların yaydığı ısının etkisiyle hayata döndüklerini, bir nabız gibi atmaya ve uyuşukça hareket etmeye başladıklannı hayal etmekte hiç zorluk çekmiyordu. Evet, bunu hayal etmek kesinlikle çok kolaydı. Ve çıkardıklan sesleri. Tiz, bebek ağlaması sesleri.

Yeni doğan kuş ya da yarasa yavrulannın çığlıklan. Ama kahretsin, ilk kaçan o olmuştu. Odaya ilk dönen de o olabilirdi, en azından bu kadannı yapabilirdi.

236

Buick 8

"Haydi," dedi ve eşikten içeri girdi. "Şu işi bitirelim. Sonra bütün geceyi duşta geçireceğim."

"Sıraya girmen gerekecek," dedi Tony.

Otoyollarda pek çok kez yaptıklan gibi malzeme odasındaki kanşıklığı

temizlediler. Yaklaşık bir saat sürdü ve başlarken zorlan-malanna rağmen bitirirken neredeyse kendilerine gelmişlerdi. Bunda en büyük katkıyı sağlayan ise vantilatördü. Tensor lambalan söndürdükten sonra vantilatörü sigortalan attırma riski olmaksızın çalıştırabilmişlerdi. Curt bu kez malzeme odasının kapısını kapatmak üzerine tek bir laf bile etmemişti. Sandy onun artık gizlilik ve karantina için geç kalınmış olduğunu düşündüğünü tahmin etti.

Vantilatör lahanamsı ve nanemsi kokuyu tamamen yok edememişti ama koridora doğru dağıtarak midelerinin biraz olsun düzelmesine yardım etmişti. Tony video kamerayı kontrol etti ve iyi durumda olduğunu söyledi.

"Curt mikroskopla bakmak istediğin herhangi bir şey var mı? Varsa biraz daha kalabiliriz. Değil mi, Sandy?"

Sandy pek hevesli olmamakla birlikte başını salladı. O şekilde kaçtığı ve kustuğu için hâlâ utanıyordu; kendini, bunlan hâlâ telafi edememiş gibi hissediyordu.

"Hayır," dedi Curt. Sesi yorgun ve bezgindi. Heyecanı kaybolmuş gibiydi.

"Keseden dökülen lanet olası topaklar, yaratığın yav-rulanydı. Siyah şey de muhtemelen kandı. Geri kalanına gelirsek... ne gördüğümü ben de bilmiyorum."

Sesindeki sadece bezginlik değil, neredeyse umutsuzluktu, ama ne Tony, ne de Sandy bunu hemen o an fark etti. Sandy bunu, o gün satın alıp parasını ödediği uykusuz gecelerden birinde anladı. Doğu Statler Heights'taki küçük evinin yatak odasında, ellerini ba-237

Stephen King

sının altına koymuş, açık bıraktığı başucu lambasının aydınlığında, radyonun kısık sesi eşliğinde, gözlerinde uykunun zerresi olmaksızın yatarken fark etmişti. Curt'ün, Buick'in gelmesinden sonra, hatta belki hayatında ilk kez neyle yüz yüze geldiğini anlamıştı: bilmek istediklerini, kendi kendine bilmeye ihtiyaç duyduğunu söylediklerini asla öğrenemeyecek olması çok büyük bir ihtimaldi. Onun tutkusu keşfedip gözler önüne sermekti ama ne olmuş yani? Unut bunu, Jack. Birleşik Devletler'in dört bir köşesindeki ilkokullarda okuyan çocuklara tutkunun ne olduğu sorulacak olsa, NBA'de oynamak olduğunu söylerlerdi. Hemen hemen hepsinin geleceği çok daha sıradan olacaktı. Çoğu insan gün gelir olaylara geniş bir açıdan bakar ve sandığı gibi kaderi gülümseyen dudaklanndan öpmediğini, gerçekte hayatın, ağzına acı bir ilaç vermiş olduğunu anlardı. Curtis Wilcox da bu aşamaya gelmemiş miydi? Sandy öyle olduğunu düşünüyordu. Buick'e duyduğu ilgi muhtemelen devam edecekti ama aradan yıllar geçtikçe o ilgi gerçekte olduğu şeye giderek daha çok benzemeye başlayacaktı, yani sıradan polis işine. Gözetleme ve takip, rapor yazma (kansının daha sonra yakacağı günlüklere), Buick kısa bir süre debelenip sonra ölecek bir başka canavar doğurduğunda ortalığı temizlemek gibi sıradan işler.

Ve arada sırada uykusuz bir gece geçirmek. Ama bunlar zaten paketin içindeydi, değil mi?

Curt ve Tony yaratığı mantar panonun üzerinden kaldırdılar. Tekrar kanıt torbasına koydular, tki tanesi haricindeki tüm siyah topaklar bir parmak izi fırçasıyla kanıt torbasının içine süpürüldü. Curt bu kez torbanın ağzının sıkıca kapalı olup olmadığını iyice kontrol etti. "Arky hâlâ buralarda mı?" diye sordu.

238

Buick 8

Tony, "Hayır," dedi. "Kalmak istedi ama onu eve gönderdim."

"Öyleyse biriniz yukarı çıkıp Orv veya Buck'a arka taraftaki çöp yakma fırınını

ateşlemesini söyler mi? Aynca biri fırının üzerine bir kap su koysun. Büyük bir kap."

"Ben yapanm," dedi Sandy ve Huddie'nin kamerasındaki kaseti çıkarıp yukarı

çıktı.

O yokken Curt yaratığın karnından ve rahminden çıkan siyah, yapışkan sıvıyı bir bezle sildi; aynca göğsündeki organın erimesiyle ortaya çıkan beyaz, sümüksü

sıvıyı da sildi. Her bir bezi ince naylonla sardı ve bir başka kanıt torbasına koydu. Küçük kanatlan bedenlerine sanlmış halde duran iki doğmamış yaratığı

(tüyler ürpertici tek gözleri açıktı) üçüncü bir kanıt torbasına koydu. Curt işini çok becerikli, ustaca hareketlerle yapıyordu, ama daha önceki hevesi kaybolmuştu. Herhangi bir suç mahallinde gibiydi.

Örnekler ve yarasamsı yaratığın derisi yüzülmüş bedeni sonunda George Morgan'ın

"Ekip D'nin Özel Hazinesi" adını verdiği eski, yeşil dolaba kondu. Fmnın üzerine koyulan kaptaki su kayna-ymca Tony kabı taşıyan iki polisin aşağı inmesine izin verdi. Beş adam, kalın plastikten mutfak eldivenleri takıp ulaşabildikleri her bölgeyi temizledi. İstenmeyen organik kalıntılar; temizlik için kullanılan bezler, cerrah eldivenleri, dişçi maskeleri ve gömleklerle birlikte plastik bir torbaya kondu. Torba daha sonra çöp yakma fın-nına atıldı ve dumanı gökyüzüne yükseldi, Tann ebedidir, amin.

Sandy, Curtis ve Tony duş aldılar; aşağıdaki tankı bir değil, iki kez doldurmalannı gerektirecek uzun ve sıcak duşlar. Daha sonra, yanaklan pembeleşmiş, saçlan düzgünce taranmış, tertemiz giysilere bürünmüş halde arka taraftaki sigara içme bankına oturdular. "O kadar temizim ki neredeyse gıcırdayacağım," dedi Sandy. Bir süre hiç konuşmadan barakaya baktılar.

239

Stephen King

"O boktan şeyden üzerimize çok miktarda bulaştı," dedi Tony sonunda. "Çok miktarda." Başlannın üzerindeki ay, cilalanmış bir kaya gibi gökyüzünde parlıyordu. Sandy havada bir titreşim olduğunu hissedebiliyordu. Belki mevsim değişiminin etkisiydi. "Hastalanırsak..."

"Bence hastalanacak olsaydık şimdiye kadar çoktan olmuştuk," dedi Curt.

"Şanslıyız. Hem de çok şanslı. Banyodaki aynada gözlerinize iyice baktınız mı?"

Bakmışlardı, elbette. Gözleri uzun bir gün boyunca çalı yangını ile mücadele etmişler gibi kanlanmış, etraflan kızarmıştı.

"Sanınm bu yakında geçecek," dedi Curt. "Ama o maskeleri takmakla çok iyi ettiğimize inanıyorum. Belki mikroplara karşı bir koruma sağlamıyorlar, ama en azından o siyah şeyin ağzımıza girmesini önlediler. Bence ağzımıza girecek olsalardı çok ciddi sonuçlarla karşılaşabilirdik."

Haklıydı.

240

Buick 8

Şimdi: Sandy

Sandviçler bitmişti. Buzlu çay da öyle. Arky'ye beklenmedik durumlar için ayırdığımız bütçeden (üst kattaki dolabın içine koyduğumuz bir kavanozda saklıyorduk) on papel alıp Finn's Cash and Carry'ye gitmesini söyledim. Bir düzine kola ve altılık bir paket kök birasının bize sonuna kadar yeteceğini düşündüm.

"Gidersem balıklı bölümü kaçınnm," dedi Arky.

"Arky balıklı bölümü biliyorsun zaten. Bu hikâyenin her parçasını biliyorsun.

Haydi git de bize boğazımızı ıslatacak bir şeyler al. Lütfen."

Arky eski kamyonetine atlayıp hızla otoparktan çıktı. O şekilde kullanan birinin ceza almaması işten değildi.

"Devam edin," dedi Ned. "Sonra ne oldu?"

"Şey," dedim. "Bir bakalım. Eski çavuş, büyükbaba oldu, bu bir tanesi. Sanınm umduğundan çabuk oldu, küçük kız evliliklerinin ilk gecesinde rahme düşmüş, ailede büyük bir tezahürat oldu elbette ama bir süre sonra herkes sakinleşti ve küçük kız da büyüdüğünde kanımca bir genç bayanın diploma alması için pek de fena olmayan

241

F: 16

Stephen King

bir okula, Smith'e gitti. George Morgan'ın oğlu şampiyonluk maçında sayı yaptı

ve George uzunca bir süre gururundan bir horoz gibi kabararak dolaştı. Sanınm bu yaşlı kadına çarpıp onu öldürmesinden ve sonra intihar etmesinden iki yıl önceydi. Orvie Garrett'in kansı, ayağında kan zehirlenmesi olduğu için birkaç

parmağını kaybetti. Shirley Pasternak 1984'te bizimle çalışmaya başladı..."

"1986," diye mınldandı Shirley.

"Doğru, 1986'ydı," dedim ve dizine hafifçe vurdum. "Aynı dönemde bir apartmanın bodrumunda oynayan çocuklar Lassburg civannda büyük bir yangına sebep olmuştu.

Kendi hallerine bırakılmışlar. Başlannda bir yetişkin yokmuş. Biri Amish'lerin o şekilde yaşamasının çılgınlık olduğunu söylediğinde hep Lassburg'daki yangını

düşünürüm. Biri dışında bodrumdaki çocuklar da dahil olmak üzere dokuz kişi ölmüştü. Kurtulan da muhtemelen kurtulamamış olmayı diliyordur. Şimdi on altı

yaşında, tam da kızlara ilgi duymaya başladıktan yaş ama Güzel ve Çirkin'in yangınlı bir versiyonunun başrol oyuncusu gibi görünüyor. Ülke çapında bir haber olmadı -teorime göre çok ölümlü apartman yangını haberleri, olay sadece Noel zamanı gerçekleşmişse televizyonlarda gösteriliyorlar-ama bu bölge için yeterince kötü bir haberdi doğrusu ve yardım etmeye çalışan Jackie O'Hara'nın elleri de feci şekilde yanmıştı. O zamanlar aramızda James Dockery adında bir polis vardı."

"Docker-rv," dedi Phil Candleton. "Arada t var ama affedildin, çavuş, adam burada sadece bir iki ay kalmış, sonra Lycoming'e transfer olmuştu."

Başımı salladım. "Her neyse, bu Dockerty, Betty Crocker Yemek Yanşması'nda, Pofuduk Altın Sosisler isimli tarifiyle üçüncülüğü kazanmıştı. Sonradan çok dalga geçildi, her ortamda alay konusu oldu ama bu durumu yine de iyi karşıladı."

242

Buick 8

"Hem de çok iyi," diye onayladı Eddie J. "Kalmalıydı. Bize kolayca uyum sağlayabilirdi."

"O yılki Dört Temmuz pikniğinde halat çekme yanşmasını kazandık ve..."

Çocuğun yüzündeki ifadeyi gördüm ve gülümsedim.

"Sana takıldığımı sanıyorsun ama yanılıyorsun, Ned. Gerçekten. Anlamanı

sağlamaya çalışıyorum. Buick buralarda olan tek şey değildi, tamam mı? Değildi.

Aslında bazen tamamen aklımızdan çıkıyordu. En azından çoğumuzun. Uzun dönemler için unutmak kolay oluyordu. Bu uzun sürelerde barakanın içinde öylece, hiçbir olay çıkarmaksızın duruyordu. Bu dönemler içinde polisler gelip gittiler.

Dockerty, ancak Şef Prudhomme takma adını alacak kadar uzun süre kaldı. İşçi Bayramı'nda dizini inciten genç Paul Loving başka bir bölgeye transfer olduktan üç yıl sonra aramıza geri döndü. Bu iş, bazılan gibi bir döner kapıya benzemiyor ama geri dönüldüğü de olmuyor değil hani. 1979 yazından beri yaklaşık yetmiş

polis geldi geçti..."

"Ah bu çok az oldu," dedi Huddie. "Transferleri ve şu an görevde olan polisleri katarsan sayı yüzü bulur. Birkaç da çürük yumurta var."

"Doğru, birkaç çürük yumurta oldu ama çoğumuz işimizi iyi yaptık. Ve dinle, Ned, baban ve Tony Schoondist, yarasamsı şeyi kestikleri gece bir ders aldılar. Ben de öyle. Bazen öğrenilecek bir şey yoktur, bazen öğrenebilmenin yolu yoktur, bazen de denemek için bile bir sebep yoktur. Bir keresinde bir film izlemiştim.

Adam, artık iyi bir Katolik olmadığı halde kilisede mum yakmasının sebebini şöyle açıklıyordu: 'Sonsuzlukla dalga geçmeye gelmez.' Belki bizim öğrendiğimiz ders de buydu.

243

Stephen King

"B Barakası'nda ara sıra başka ışık depremleri olurdu. Bazen cılız bir pırıltı, bazen de haşmetli bir gösteri halinde gerçekleşirdi. Ama insanlann alışabilme kapasiteleri, alıştıkları şeye bir anlam ve-remeseler de inanılmayacak kadar büyük. Gökyüzünde bir kuyrukluyıldız görülünce dünyanın yansı Kıyamet Günü'nden ve Mahşerin Dört Atlısı'ndan bahsetmeye başlar, ama o kuyrukluyıldız gökyüzünde altı ay boyunca kalacak olsa sonunda kimse fark etmez bile. Aynı şey yirminci yüzyılın sonunda da olmuştu, hatırlıyor musun? Herkes gökyüzünün tepemize ineceğini, bütün bilgisayarların kilitleneceğini söylüyordu ama ne oldu? Bir hafta sonra her şey unutuldu, herkes günlük hayatına döndü. Benim burada yapmaya çalıştığım, durumu sana geniş bir açıdan gösterebilmek. Seni..."

"Bana balığı anlat," dedi ve içimde yine o öfkeyi hissettim. Anlamasını ne kadar isteyip uğraşsam da anlattıklanm bir kulağından girecek, diğerinden çıkacaktı.

Sadece kendi istediği bölümleri duyacaktı. Buna Gençlik Hastalığı

diyebilirsiniz. Gözlerindeki ifade, eldivenli elinde tuttuğu bisturi ile yarasamsı yaratığın üzerine eğildiğinde Curt'ün gözlerinde olana benziyordu.

(Kesiyorum: Bazen rü-yalanmda Curtis'in bunu söylediğini hâlâ duyabiliyorum.) Ancak aynısı değildi. Çünkü karşımdaki çocuk için sadece meraklı denemezdi. Aynı

zamanda öfkeliydi. Hem de yaralı bir ayı gibi öfkeli.

Benim kızgınlığım, anlattıklanmın tümünü kavramayı reddetmesi, sadece istediği bölümleri seçmesiydi. Ama bu özelliği nereden gelmişti? Nereden almıştı bunu?

Kaynağı neydi? Annesine bir kere de değil, yıllar boyunca defalarca yalan söylenmemiş miydi? Ned'e de aynı yalanlar söylenmemiş miydi? Böyle bir sırrı

sakladığı için babasına kızgın mıydı? Peki ya bize? Bize? Babasını Bu-ick'in öldürdüğüne inanıyor olamazdı elbette, değil mi? Neden öy-244

Buick 8

le düşünsündü ki? Bunun sorumluluğunun onu kenara çekilmiş bir on sekiz tekerlekli tınn yan tarafında sıkıştıran,1 ardında üç metre uzunluğunda ve bir eyalet polisi boyu, yani Memur Wilcox'in boyu olan bir metre seksen yedi santim yüksekliğinde kanlı bir iz bırakarak giysilerini çıkarmakla kalmayıp, aynı

zamanda tersine çeviren, fren çığlıklanna kansan WPND radyosunun yayınını

dinleyen Bradley Roach'a ait olduğu son derece açıktı. Curt Wilcox'in pantolonunun cebindeki bozukluklar sökülürcesine yerlerinden alınır, penisi bir yabani ot gibi kopanlır, yumurtalıklan çilek jölesine döner, ta-rağıyla cüzdanı

san yol şeridinin üzerine düşerken radyodan nağmeler yayılıyordu; tüm bunlann suçlusu Bradley Roach'tu ya da belki suçun bir kısmı ona bira satan, Statler'daki Dicky Convenience'a aitti ya da belki reklamlannda bağırsaklan dışan fırlamış halde yol kenannda yatan ölü adamlar yerine konuşan sevimli kurbağalar ve bira içen komik görünümlü adamlar bulunan bira firmasındaydı suç, belki de asıl suçlu, Bradley'ye ilk yudumundan beri daha fazla iç, daha fazla iç, diyen, hücresel bir ipin kıvnmlan, Bradley'nin DNA'sıydı (çünkü bu, bazı

insanlann yapısına işlenmiştir, ama bunu söylemenin ne ölenlere ne de geride kalanlara bir yaran vardır). Ya da belki asıl suçlanması gereken Tann'ydı; O'nu suçlamak her zaman en kolayıdır, çünkü O asla cevap vermez, Op-Ed sayfasına bir sütun yazmazdı. Ama suçlu Buick olamazdı. Değil mi? Ne kadar iz sürse de Buick'in bu olaydan sorumlu olduğuna dair herhangi bir ipucu bulamazdı. Buick o sırada kilometrelerce uzaktaki B Ba-rakası'nıh içinde, üzerinde hiçbir kir ya da taş parçası, hatta bir kum tanesi bile banndırmayan geniş, lüks, beyaz yanaklı

lastiklerinin üzerinde her zaman olduğu gibi kıpırtısızca duruyordu. Memur Wilcox, Pennsylvania 32. Karayolu kenannda kan kaybından ölürken o 245

Stephen King

barakada sessizce duruyor, kendi işine bakıyordu. Peki orada lahana kokulan yayarak duruyorsa ne olmuştu? Yoksa Ned'in düşündüğü...

"Ned eğer düşündüğün buysa arabanın herhangi bir müdahalesi olmadı," dedim.

"Öyle bir müdahale yapmıyor." Son derece emin çıkan sesim bir an için komik gelmişti. Sanki elle tutulur bir şey biliyordum da. Aslında söz konusu Roadmaster iken hiçbir halt bildiğim yoktu. "Bir çekimi, hatta belirli zamanlarda... yani..."

"Aktif anlannda," dedi Shirley fikir vermek istercesine.

"Evet. Aktif anlannda duyulabilen bir tür sesi, bir mınltısı vardı ve bazen bunu kafamızın içinde duyabiliyorduk... bir tür çağ-n gibi... ama 32. Karayolu üzerindeki Jenny İstasyonu'na ulaşabilir miydi? Kesinlikle hayır."

Shirley bana biraz abartmışım gibi baktı, ben de abarttığım hissine kapılmıştım.

Tam olarak ne yapıyordum ben? Bu babasız, şanssız çocuğa duyduğum öfkeyi ortadan kaldırmak için kendimi ikna etmeye mi çalışıyordum?

"Sandy? Ben sadece balık hikâyesini dinlemek istiyorum."

Huddie'ye, sonra Phil'e ve Eddie'ye baktım. Üçü de benzer bir anlamda omuz silkti. Gençler! Hepsi de aynı.

Bitirecektim. Evet, hikâyeyi sonuna kadar anlatacaktım. Öfkemi bir kenara bırakıp bitirecektim. Madem bunu ben başlatmıştım (itiraf edeyim ki en başta anlatılacak bu kadar fazla şey olduğunu düşünememiştim), bitiren de ben olacaktım. Söylenmedik hiçbir şey kalmayacaktı.

"Pekâlâ, Ned. Sana duymak istediğin her şeyi anlatacağım. Ama hiç olmazsa burasının bir polis merkezi olduğu gerçeğini aklının bir köşesinde tut, olur mu?

İnansan da inanmasan da, hoşuna

246

Buick 8

gitse de gitmese de Buick'in rapor yazmak, mahkemede tanıklık etmek, bir devriye aracının zemininden kusmuk temizlemek ya da Steve Devoe'nun şakalan gibi günlük hayatın sıradan bir parçası haline geldiğini hatınnda tutacaksın. Çünkü bu çok önemli."

"Tabii. Bana balıktan bahset."

Arkama yaslandım ve gözlerimi aya çevirdim. Ona hayatını geri verebilmeyi diledim. Ya da kâğıt bir bardakta yıldızlar. Bir sürü şairane istek. Ama onun tek istediği kahrolası balığın hikâyesini dinlemekti.

Ve ben de anlattım.

247

Buick 8

O zaman

Arkada belge bırakılmayacak: bu, Tony Schoondist'in emriydi ve kimse bu emre itaatsizlik etmedi. Hepsi Buick ile ilgili meseleleri nasıl ele almak, hangi yolları izlemek gerektiğini biliyordu. Zor değildi. Herhangi bir durumda ya Curt'e ya çavuşa veya Sandy Dearborn'a rapor verilecekti. Onlar Buick'ten sorumlu ekipti. Sandy, bu üçlüye dahil olmasının sebebinin yarasamsı yaratığın otopsisinde bulunması olduğunu düşünüyordu. Buick'e özel bir ilgi duymadığı için aklına başka bir neden gelmiyordu.

Sandy, Curt'ün, Tony'nin yazılı belge yasağına rağmen Buick'e dair kendine ait kayıtlar -notlar ve yorumlar- tuttuğundan emindi. Eğer öyleyse bu konuda oldukça ketum davranıyordu. Bu arada, ısıdaki düşüşler ve enerji boşalmaları -ışık depremleri- sey-rekleşmişe benziyordu. Roadmaster'ın içindeki yaşam enerjisi giderek azalıyordu.

Daha doğrusu herkes öyle umuyordu.

Sandy hiç not tutmadı, olayların sırasını belirtmek için asla güvenilir bir kaynak olamazdı. Bunun için yıllar boyu yapılan video

249

Stephen King

çekimler kullanılabilirdi (bir gerek hissedildiği taktirde) ama yine de geride boşluklar ve sorular kalırdı. Her ışık depremi kaydedilmemişti, kaydedilse ne olurdu ki? Hepsi de neredeyse birbirinin aynıydı. 1979 ve 1983 yıllan arasında bir düzine civannda ışık patlaması olmuştu. Çoğu ufak çaptaydı. Birkaçı ilki kadar büyük, bir başkası ondan da büyüktü. Bu büyük olan -tüm zamanlann şampiyonu-1983'te gerçekleşti. O güne tanıklık edenler bazen o yıl için Çinliler gibi '83 Balık Yılı derlerdi.

Curtis, '79 ve '83 arasında yeni deneyler yaptı, ısı düştüğü sıralarda Buick'in içine ve yakınına çeşitli bitki ve hayvanlar bıraktı ama her seferinde aldığı

sonuç, Jimmy ve Rosalynn deneyinde olanla aynıydı. Yani bazen ortadan kayboluyorlar, bazen de kaybolmu-yorlardı. Sonucu önceden kestirmenin hiçbir yolu yoktu; yazı-tura atışı gibi rasgele sonuçlar çıkıyordu.

Isının düştüğü bir sefer Curt, Roadmaster'ın sol ön lastiğinin yanına bir fare bıraktı. Hayvanı plastik bir kutunun içine koymuştu. Havai fişeklerin bitiminin üzerinden yirmi dört saat geçip barakanın içindeki sıcaklık normale döndüğünde fare hâlâ kutunun içinde mutlu bir şekilde hopluyordu. Curt bir başka ışık gösterisinin arifesinde Buick'in altına içinde iki kurbağanın olduğu bir kafes koydu. Işık patlamaları son bulduğunda kafeste hâlâ iki kurbağa vardı. Ama ertesi gün, kafeste sadece bir kurbağa duruyordu.

Bir sonraki günse kafes boşalmıştı.

Sonra, 1982 yılının Meşhur Bagaj Deneyi gerçekleşti. Bu seferki Tony'nin fikriydi. Curt ile birlikte şeffaf bir plastik kutunun içine altı hamamböceği koyup kutuyu Buick'in bagajına bıraktılar. Işık gösterilerinden birinin hemen sonrasıydı, kutuyu bırakmak için bagaja doğru eğildiklerinde, içerisinin serinliği yüzünden nefesleri buharlaşıyordu. Aradan üç gün geçti, her gün biri bagajı kontrol

250

Buick 8

ediyordu (içeri girerken mutlaka bellerine bir ip bağlanmış oluyordu ve herkes, Jimmy'yi kapalı kutusundan hiçbir mandalı açmadan çıkarabilen, kurbağalan kilitli kafeslerinden buhar olmuşçasına uçurabilen bir şeye karşı lanet olası

bir ipin ne işe yarayacağını merak ediyordu). İlk gün hamamböceklerinin bir şeyi yoktu. İkinci ve üçüncü günler de. Tony ve Curt, dördüncü gün deneyin başansızlık-la sonuçlandığını kabul edip böcekleri bagajdan almaya gittiler. Ama hamamböcekleri yok olmuştu, en azından bagaj kapağını aç-tıklannda gördükleri buydu.

"Hayır, bekle!" diye bağırdı Curt. "Oradalar! Görüyorum! Çıldırmış piç kurulan gibi koşuşturuyorlar!"

"Kaç tane var?" diye sordu Tony. İpin diğer ucunu tutmuş, barakanın yan kapısının hemen dışında duruyordu. "Hepsi orada mı? Kahrolası kutudan nasıl çıkmışlar, Curtis?"

Curt dört tane hamamböceği saydı ama bunun pek bir anlamı yoktu. Elinde terlikle birini kovalamış herkesin bileceği gibi hamamböcekleri, ortadan kaybolmakta pek ustaydı ve bunun için büyülü bir arabaya ihtiyaçlan yoktu. Plastik kutudan nasıl çıktıklanna gelince; bu kısmı çok açıktı. Kutunun kapağı hâlâ sıkıca kapalıydı

ama yan tarafında yuvarlak bir delik vardı. Deliğin çapı bir buçuk santimetreydi. Curt ve Tony deliği büyük kalibreli bir kurşunun açmış

olabileceğini düşündü. Deliğin etrafında hiçbir çatlak yoktu, yani delik aşın yüksek ivmeyle indirilmiş bir darbe sonucu açılmış da olabilirdi. Yakıp geçen bir şey de olabilirdi. Yanıt yoktu. Sadece seraplar vardı. Her zaman olduğu gibi. Ve sonra, 1983 Haziran'ın-da balık geldi.

Ekip D, Buick'i gün boyu gözetlemeyi bırakalı neredeyse iki buçuk yıl olmuştu çünkü 1979 sonlan, 1980 başlarında, gerekli ön-251

Stephen King

lemler alındığı sürece endişelenmeleri için bir sebep olmadığını anlamışlardı.

Dolu bir silahın tehlikeli olduğu, su götürmez bir gerçekti, ama kendi kendine ateş almayacağından emin olmak için başında yirmi dört saat nöbet tutmaya gerek yoktu. Yüksek bir rafa koyup çocukları uzak tutmak yeterli olurdu.

Tony arka tarafa geçip tesadüfen barakanın pencerelerinden içeri bakacak birinin sorular sormasına engel olmak amacıyla Bu-ick'in üzerine bir branda aldı ('81

'de, Motor Pool'dan Buicksever yeni biri, onu satın almak istemişti). Video kamera, üzerine nemden korumak amacıyla bir torba geçirilmiş halde, sehpasının üzerinde, kulübenin içinde duruyordu. Sandalye de hâlâ oradaydı (altında kalın bir deste dergiyle) ama Arky orayı artık bir bahçıvan kulübesi gibi kullanmaya başlamıştı. Turba ve gübre torbalan, çim rulolan ve çiçek tohumlan önce kulübeyi doldurdu, sonra Buick gözetleme araçlannı kulübeden attı. Kulübenin orijinal amacıyla kullanıldığı yegâne zamanlar, ışık depremlerinin hemen öncesi, patlama anlan ve sonrasıydı.

Balık Yılı'nın haziranı, Sandy'nin hatırladığı en güzel ilk yaz aylanndan biriydi; çimler yemyeşildi, kuşlar cıvıldıyordu, hava ise genç bir çiftin ilk gerçek öpücüğü gibi çok tatlı bir sıcaklıktaydı. Tony Schoondist izindeydi, West Coast'ta yaşayan kızının yanına gitmişti (bebeği bir sürü dert açan kızı). Çavuş

ve kansı tamamen kopmak istemedikleri için aralarını düzeltme maksadıyla onu ziyarete gitmişti. Muhtemelen iyi bir plandı. Çavuşun yokluğunda sorumluluk Sandy Dearborn ve Huddie Royer'daydı ama Buick'in patronu, Curtis Wilcox -artık bir çaylak değildi- idi, buna hiç şüphe yoktu. Ve o harika haziran günü Buck Flanders, doğruca Curt'ün yanına gitti.

"B Barakası'nda ısı düştü," dedi.

252

Buick 8

Curtis'in kaşlan yükseldi. "Bu ilk olmayacak, değil mi?" "Doğru," diye kabul etti Buck. "Ama hiç bu kadar hızlı düştüğünü görmemiştim. Sabahtan bu yana beş

derece düştü."

Bunun üzerine Curt, gözlerinde o eski heyecanla koşar adım barakaya gitti. Ön taraftaki raylı garaj kapısının üzerindeki pencerelerden birine yüzünü dayayıp içeri baktığında ilk dikkatini çeken, Tony'nin satın aldığı brandaydı.

Sürüklenip tortop halde bir yere bırakılmış bir halı gibi Buick'in sürücü

tarafında yere yığılmış halde duruyordu. Bunu ilk görüşleri değildi; Buick bazen sanki titreyip sarsılıyor ve bir omuz hareketiyle üzerindeki elbiseden kurtulan bir kadın gibi yere düşmesine neden oluyordu. Yuvarlak termometrenin iğnesi on beş dereceyi gösteriyordu.

"Burada sıcaklık yirmi üç derece," dedi Buck. Curt'ün hemen yanında duruyordu.

"Senin yanına gelmeden önce kuş yemliğinin yanında duran termometreyi kontrol etmiştim."

"Demek aslında beş değil, sekiz derece birden düşmüş." "Eh, en son baktığımda içerisi on sekiz dereceydi. Ne kadar hızlı düştüğünü görüyorsun. Sanki ani bir kar fırtınasının ortasında kalmış gibi. Huddie'yi çağırmamı ister misin?"

"Onu rahatsız etmeye gerek yok. Bir nöbet programı hazırla. Mart Babicki de sana yardım etsin. Üzerine, şey...'Araba Yıkama Aynntılan' diye yazarsın. Günün geri kalanında ve gece boyunca Buick iki kişinin gözetimi altında olsun. Huddie itiraz etmez ve sıcaklık tekrar yükselmezse elbette."

"Tamam," dedi Buck. "İlk nöbette olmak istiyor musun?" Curt bunu çok istiyordu -

içinde bir şeyler olacağına dair bir his vardı- ama başını iki yana salladı.

"Yapamam. Önce mahkemeye gitmem gerek, sonra Cambria'daki kamyon tuzağı ile ilgileneceğim." Tony, Curt'ün 9. Karayolu'ndaki kantara kamyon tuzağı de-253

Stephen King

diğini duysa muhtemelen saçını başını yolardı ama gerçekte olan buydu. Birinin o yol üzerinden New Jersey'ye eroin ve kokain kaçırdığı, bunu da sıradan kamyonların yükleri arasında yaptığı düşünülüyordu. "Kıç tekmeleme yanşındaki tek bacaklı adam kadar yoğunum. Kahretsin!"

Yumruğunu bacağına indirdi. Ardından ellerini yüzünün iki yanma dayayıp tekrar içeri baktı. Koyu mavi gövdesinin üzerinden spot lambası gibi geçen iki gün ışığı huzmesi altında kıpırtısızca duran Roadmaster'dan başka görülecek hiçbir şey yoktu.

"Randy Santerre'i yaz. Ve Chris Soder'ı bu sabah ortalıkta gördüm sanki?"

"Hi... hi. Teknik olarak izinde ama Ohio'dan gelen iki baldızı hâlâ dönmedi, o da televizyon seyretmek için buraya gelmiş." Buck sesini biraz alçaktı. "İşine kanşmak gibi olmasın ama Curt, bence bu adamlann ikisi de hımbıl."

"Bunu becerebilirler. Buna mecburlar. Onlara düzenli raporlar da istediğimi söyle. Standart D Kodu. Mahkemeden çıkmadan sizi aranm."

Curt, Buick'e neredeyse ızdırap yüklü son bir bakış attı ve sonra tıraş olup tanıklık sandalyesi için hazırlanacağı merkez binasına doğru yürümeye başladı.

Öğleden sonra Ekip G'den polislerle birlikte kamyonların yükleri arasında uyuşturucu ararlarken bu arada otomatik bir silahın ateşlenmemesini diliyordu.

Yeterli zamanı olsa yerine birini bulabilirdi ama yoktu.

Buick nöbeti Soder ve Santerre'e kalınca bunu pek umursama-dılar. Hımbıllar hiçbir zaman kafalanna takmazlar. Kulübenin yanında duruyorlar, sigara içip, çene çalıyorlar, ara sıra barakaya bir göz atıyorlar (Santerre ne umacağını

bilmek için fazla gençti, zaten PEP'nde pek uzun süre kalamadı), espriler yapıyorlar, günün tadını

254

Buick 8

çıkanyorlardı. Öylesine güzel bir haziran günüydü ki hımbıllar bile tadını

çıkarmazlık edemiyordu. Bir süre sonra Buck Flanders, Randy Santerre'in yerini aldı. Bundan kısa bir süre sonraysa Orvil-le Garrett, Chris Soder'm yerine geçti. Huddie ara sıra gelip barakaya bir göz atıyordu. Saat üçte, Sandy sonunda kıçını Sorumlu Çavuş koltuğuna koymaya geldiğinde Curtis Wilcox merkeze geri döndü ve Buck'm yerine geçti. Barakanın içindeki sıcaklık yükselmek bir yana, beş derece daha düşmüştü ve görev başında olmayan polisler de özel araçlarıyla merkeze toplanmaya başlamıştı. Haber yayılmıştı. D Kodu.

Öğleden sonra, saat dört civannda Matt Babicki başını Sorumlu Çavuş'un ofisinden içeri uzattı ve telsiz sinyallerini alamadığını haber verdi. "Parazit berbat.

Şimdiye kadar olanlann en kötüsü."

"Kahretsin." Sandy gözlerini kapattı, yumruğunu alnına dayadı ve Tony'nin orada olmasını diledi. Sorumlu Çavuş'luk görevini ilk üstlenişiydi. Ay sonunda maaş

çekindeki fazlalık tatmin edici olacaktı ama bu olay işin iyi tarafını ortadan kaldırıyordu. "O lanet olası araba yine bir sorun çıkaracak. Tam da zamanını

buldu."

"Kafana takma," dedi Matt. "Birkaç kıvılcım saçar, sonra yine her şey eskisi gibi olur. Telsiz de dahil. Hep böyle olagelmedi mi?" Evet, bu doğruydu. Aslında Sandy, Buick konusunda gerçekten endişeli değildi. Ya telsiz bozukken devriyede olan polislerden biri acil bir durumla karşılaşırsa? Ya bir polis 33 -Çabuk yardım edin- veya 47 -Ambulans gönderin- ya da en kötüsü bir 10-99 -Memur yaralandı- durumu için telsizle merkeze ulaşmaya çalışırsa? Devriyede en azından bir düzine memur vardı ve Sandy o an hepsinin birden başı beladaymış gibi huzursuzdu.

255

Stephen King

"Dinle beni, Matt. Benim aracımı al -Birim 17- ve tepenin altına git. Orada hat açık olmalı. Dışarda olan tünt diğer birimlere ulaş ve merkezdeki iletişim bölümünün geçici olarak 17 olduğunu söyle. D Kodu."

"Off, Sandy, Tanrım! Sence de bu biraz..."

"Şu an Siskel ve Ebert Sinemada taklidini dinleyecek vaktim yok," dedi Sandy.

Mızmızlanan İletişim Memuru Babicki'ye karşı daha önce hiç bu kadar sabırsız davranmamıştı. "Dediğimi yap."

"Ama neler olduğunu göremeyece..."

"Doğru, muhtemelen görmeyeceksin." Sandy'nin sesi biraz yükselmişti. "Şimdi kaderine razı olup dediğimi yap."

Matt bir şey daha diyecek oldu, Sandy'ye dikkatle baktı ve akıllıca davranarak çenesini kapalı tuttu. Sandy iki dakika sonra onu Birim 17'nin direksiyonunda, tepenin altına doğru ilerlerken gördü.

"Güzel," diye mınldandı kendi kendine. "Orada bir süre kal, seni mıymıntı

fitneci."

Sandy etrafına küçük bir kalabalığın toplandığı B Barakası'na gitti. Çoğu polisti ama aralannda gayri resmi üniformalan olan yağ lekeli yeşil tulumlanyla birkaç Motor Pool çalışanı da vardı. Dört yıl boyunca Buick ile birlikte yaşadıklan için artık pek korkmuyor-lardı ama yine de belirgin bir huzursuzluk seziliyordu. Sıcak bir yaz gününde, havalandırmanın nadiren açılan bir kapıdan ibaret olduğu kapalı bir mekânda termometrenin göstergesinin sekiz derece birden gerilediğini görüp de büyük bir olayın gerçekleşeceğini düşünmemek imkânsızdı.

Sandy, Curt'ün birkaç deney için hazırlık yapacak zamanı bulduğunu gördü. Curtis Buick'in ön koltuğuna, içinde çekirgeler olan bir Nike ayakkabı kutusu koymuştu.

Kurbağa kafesi arka koltuktaydı. Bu kez içinde sadece bir kurbağa vardı; patlak san gözlü, iri, ba-256

Buick 8

taklık kurbağalanndan. Aynca Matt Babicki'nin ofisinin penceresinin hemen dışında duran çiçekleri de kutusuyla alıp bagajın içine koymuştu. Son olarak neler olacağını görmek için Mister Dillon'ı alıp arabanın etrafında bir tur artırmıştı. Orvie Garrett bundan pek hoşlanmamıştı ama Curt onu ikna etmeyi başarmıştı. Curt'ün birçok açıdan hâlâ saf ve biraz da acemi olduğu söylenebilirdi ama söz konusu Buick olduğunda bir nehir teknesindeki kumarbaz gibi iş bitiriciydi.

D'nin yürüyüşü sırasında hiçbir şey olmadı -bu kez olmamıştı- ama Ekip D

maskotunun başka bir yerde olmayı tercih ettiği her halinden belli oluyordu.

Tasmasını öyle çekiştiriyordu ki neredeyse boğulacaktı. Başı öne eğik, kuyruğunu bacaklannın arasına kıstırmış bir halde yürüyor, ara sıra kesik kesik havlıyordu. Buick'e baktı, hoşlanmadığı her şey uyduruk arabadan etrafa yayılmış

ve tüm barakaya bulaşmış gibi her köşeye baktı.

Curt köpeği dışan çıkanp tasmasını tekrar Orville'e uzatırken, "Bir şeyler oluyor," dedi. "Bunu Mister D de, ben de hissediyoruz. Ama öncekiler gibi değil." Sandy'yi gördü ve tekrarladı: öncekiler gibi değil.

"Evet," dedi Sandy. Sonra başını Mister D'ye doğru salladı. "Hiç olmazsa ulumuyor."

"Henüz," dedi Orville. "Haydi, D, merkeze dönelim. Aferin sana. Bir kurabiyeyi hak ettin." Orvie, Curt'e sitemli bir bakış attı. Artık tasmaya ihtiyacı olmayan Mister Dillon, Memur Garrett'ın sağ dizi hizasında uslu uslu ilerliyordu.

Saat dördü yirmi geçe civan, üst kattaki dinlenme odasında bulunan televizyonda görüntü aniden kayboldu. Beşe yirmi kala, B Barakası'ndaki sıcaklık dokuz dereceye kadar düşmüştü. Beşe on kala, Curtis Wilcox bağırdı. "Başlıyor!

Duyabiliyorum!"

257

F: 17

Stephen King

Sandy o sırada iletişim bölmesini kontrol etmek için merkez binasına girmişti (ve tek duyulabilen hâlâ parazitti), Curt'ün haykırışını duyduğu sırada otoparkta, barakaya doğru yürüyordu. Öyle bir kalabalık toplanmıştı ki gören, Polis Yaranna İkinci El Eşya Satışı düzenlendiğini sanabilirdi. Sandy, hâlâ

inanılmayacak biçimde ardına kadar açık olan yan kapının önünde birikmiş

kalabalığı yararak koşmaya başladı. Curt kapının eşiğinde duruyordu. Barakadan dışan soğuk hava dalgalan yayılıyordu ama o bunu hissetmiyor gibiydi. Gözleri irileşmişti. Rüyadaymışçasına Sandy'ye döndü. "Görüyor musun, Sandy? Görüyor musun?"

Elbette görüyordu: menekşe rengi bir ışıltı Buick'in pencerelerinden, motor kapağının kenarlarından sızıp radyoaktif bir sıvı gibi kenarlanndan aşağı

dökülüyordu. Sandy, arabanın içindeki kol-tuklann ve aşın büyük direksiyonun şeklini açık seçik görebiliyordu. Dış hatları çok belirgindi. Arabanın içi, tüm alevlerden parlak, soğuk, mor bir aydınlık tarafından yutulmuş gibiydi. Mınltı

çok belirgindi ve giderek şiddetleniyordu. Sandy'nin kafatasını acıtıyor, neredeyse kulaklannın sağır olmasını dilemesine neden oluyordu. Kulaklann sağır olması da bir işe yaramazdı gerçi, çünkü mınltıyı sadece kulaklanyla değil, tüm bedeniyle duyuyor gibiydi.

Sandy, Curt'ü tutup dışan çektikten sonra kapıyı kapatmak için tokmağını

kavradı. Curt, bunu yapmasına fırsat vermeden bileğini kavradı. "Hayır, Sandy, yapma! Görmek istiyorum! Neler olacağını..."

Sandy pek de nazik sayılmayacak bir hareketle bileğini Curt'ün elinden kurtardı.

"Delirdin mi sen? Böyle durumlarda izlediğimiz bir yöntem var, kahrolası bir yöntem. Bunu senden iyi kimse bilemez! Ayrıntılannı sen belirlemiştin, Tann aşkına!"

258

Buick 8

Sandy kapıyı hızla kapatıp Buick'le doğrudan göz temasını kesince Curt uykudan yeni uyanmış gibi irkildi ve gözkapakları titredi. "Tamam," dedi Sandy'ye.

"Tamam, patron. Affedersin."

"Zaran yok." Ama ona hâlâ kızgındı. O kahrolası sersem kapının eşiğinde durmaya niyetliydi. Sandy'nin bu konuda hiçbir şüphesi yoktu. Engel olmasaydı Curt orada dikilmeye devam edecek ve kızaracaktı.

"Koruyucu gözlüğümü almalıyım," dedi Curt. "Arabamın bagajında. Camlan ekstra koyulukta. Bir kutu dolusu var. Sen de bir tane ister misin?" Sandy, Curt'ün hâlâ gece yansı telefonun çalan ziliyle uyanmış ama kendine gelememiş biri gibi yan uykuda olduğunu düşünüyordu.

"Tabii, neden olmasın? Ama tedbiri elden bırakmayacağız, tamam mı? Çünkü bu çok şiddetli olacağa benziyor."

"Muhteşem olacak gibi!" dedi. Sesindeki coşku, biraz ürkütücü olmakla beraber Sandy'nin içini rahatlatmıştı. En azından Curt artık bir uyurgezer gibi davranmıyordu. "Ama evet, anne, yöntemi takip edeceğiz ve son derece dikkatli olacağız."

Arabasına koştu -devriye aracına değil, kendi arabası, Bel Air'e- ve bagajı

açtı. Buick infilak ettiği sırada hâlâ bagajın içini ka-nştınyordu.

Buick gerçek anlamda infilak etmemişti ama olanı daha iyi tarif edecek bir kelime yoktu. O gün orada olup buna tanıklık edenler gördüklerini hiçbir zaman unutmadılar, ama bu konuda kendi arala-nnda bile neredeyse hiç konuşmuyorlardı, çünkü olayın ürkütücü büyüklüğünü tarif etmek imkânsızdı. İnanılmaz gücünü.

Söyleyebileceklerinin en iyisi haziran güneşini gölgede bıraktığı ve barakayı

bir hayalete çevirdiğiydi. Basit camın o ışık ve dış dünya arasında 259

Stephen King

durabildiğine inanmak güçtü. Nabız gibi atan parlaklık, barakanın tahtalan arasından bir tülbentin içinden geçen su gibi akmıştı; çivi başlan bir gazetedeki fotoğrafın üzerindeki noktacıklar ya da yeni yapılmış bir dövme üzerindeki taze, mor kan damlacıklan gibi görünmüştü. Sandy, Carl Brundage'ın bağırdığını duydu: Bu kez patlayacak, bu sefer mutlaka havaya uçacak!

Arkasındaki merkez binasında Mister D'nin dehşetle uluduğunu duyabiliyordu.

"Buna rağmen dışan çıkıp arabaya gitmeye uğraşıyordu," dedi Orville daha sonra Sandy'ye. "Onu o lanet olası barakadan mümkün olduğunca uzaklaştırmak için üst kattaki dinlenme odasına çıkarmıştım ama hiçbir yaran olmadı. Orada olduğunu biliyordu. Sa-nınm duyuyordu; o mmltıyı duyuyordu. Sonra pencereyi gördü. Ulu Tannm! Hızlı davranıp onu zamanında yakalamasaydım ikinci katta olduğuna aldırmadan kendini pencereden dışan atacaktı. Üstüme başıma işemiş ama bunu ancak yanm saat sonra fark ettim. Ne kadar korktuğumu anla!"

Orville başını düşünceli bir ifadeyle iki yana salladı.

"Hayatımda hiçbir köpeği o halde görmemiştim. Hiçbir zaman. Bütün tüyleri kabarmıştı, ağzından köpükler saçıyordu ve gözleri yuvalanndan fırlamak üzereydi. Tanrım."

Bu arada Curt bir düzine koruyucu gözlükle koşarak barakanın yanına geri dönmüştü. Gözlükleri taktılar ama Buick'e bakabilmek mümkün değildi; pencerelere yaklaşabilmek bile imkânsızdı. Ve yine patlayan yanardağlar, düşen yıldınmlar, yer değiştiren toprak katmanlannın seslerini duymalan gerektiğini hissederek o garip sessizliğin içinde duruyorlardı. Barakanın kapılan kapalıyken (Mister D'nin aksine) mmltıyı bile duyamıyorlardı. Ayak sesleri, birinin boğazını

temizleyişi, merkez binasında uluyan Mister Dillon, onu 260

Buick 8

sakinleştirmeye çalışan Orville Garret'ın sesi, iletişim bölmesinin Matt Babicki'nin açık bıraktığı penceresinden (Curt sayesinde artık çiçeksiz kalmıştı) yayılan parazit sesi. Bunlardan başka bir ses duyulmuyordu.

Curt ön taraftaki raylı garaj kapısına doğru yürüdü. Başı eğik, elleri havadaydı. Başını kaldınp barakanın içine bakmayı iki kez denedi ama yapamadı.

Bakabilmek için fazla parlaktı. Sandy, Curt'ün omzunu tuttu.

"Bakmaya çalışmaktan vazgeç. Yapamazsın. En azından şimdilik. Denersen gözlerini yuvalanndan fırlatır."

"Nedir bu, Sandy?" diye fısıldadı Curt. "Tann aşkına, nedir?"

Sandy'nin tek yapabildiği başını iki yana sallamak oldu.

Buick sonraki yanm saat boyunca ışıklar saçmaya devam etti; B Barakası adeta bir ateş topuna dönmüştü. Her penceresinden ışık selleri taşıyor, sessiz patlamalar güneşi gölgede bırakıyor, gözlerini kamaştınyordu. O sırada John Q'lardan biri gelip olanlan görseydi ne düşüneceğini, gördüklerini kimlere anlatacağını, anlattıklannm kaçının ona inanacağını sadece Tann bilirdi ama hiç kimse gelmedi.

Saat beş buçuk olduğunda ışık patlamalannın yoğunluğu, güç kaynağı

zayıflamışçasına biraz azaldı ve aralıklan arttı. Bunu gören Sandy'nin aklına, yakıtı bitmek üzere olan bir motosikletin öksürüğe benzer sesler çıkanşı geldi.

Curt tekrar pencerelere yaklaştı ve patlamalar sırasında korkuyla başını eğmek zorunda kalmasına rağmen aradaki kısa boşluklarda içeri bakabildi. Parlak ışıktan kaçınmak için patlamalar sırasında korkuyla yere eğilen Sandy de yavaşça onun yanına gitti {muhtemelen tuhaf bir tür tohum ekme yöntemi izliyormuşuz gibi bir

261

Stephen King

görüntümüz var, diye düşünüyordu). Gözlüğün üç kat polarize camına rağmen gözleri kamaşmıştı.

Buick yine kıpırtısızca ve görünüşe bakılırsa hiçbir farklılık olmaksızın duruyordu. Hiçbir yerinde yanık izi olmayan branda, yine ön tekerleğin hemen yanında bir yığın oluşturmuştu. Arky'nin duvarlarda asılı olan aletlerine hiç

dokunulmamıştı ve eski County American gazetesi yığınlan köşede bırakıldıklan gibi iplerle bağlanmış halde duruyordu. Bu eski, kuru haber yığınını bir anda alevler içinde bırakmak için basit bir kibrit yeterdi ama mor ışık patlamaları

birinin köşesini bile tutuşturamamıştı.

"Sandy örneklerden herhangi birini görüyor musun?" Sandy başını iki yana salladı, bir adım geriledi ve Curt'ün ödünç verdiği gözlükleri çıkardı. Sonra, barakanın içine bakmak için can atan Andy Colucci'ye uzattı ve merkez binasına geri döndü. Görünüşe bakılırsa B Barakası havaya falan uçmayacaktı. Sorumlu Çavuş vekili olarak yapması gereken işler vardı.

Yürürken duraksadı ve geriye baktı. Andy Colucci ve diğerleri gözlük takmalanna rağmen pencerelere yaklaşmak konusunda pek istekli değil gibiydiler. Tek bir istisna vardı o da elbette Curtis Wilcox'ti. Pencereye mümkün olduğunca yaklaşmış, gözlüklerini cama dayamış duruyor, aralan yaklaşık yirmi saniyeye çıkan patlamalar sırasında sadece başını biraz çeviriyordu.

Patlamalardan birine yakalanacak ya da geçici körlük yaşayacak veya korkunç bir baş ağrısı, diye düşündü Sandy. Ama Curtis patlamalann zamanını hesaplamış

gibiydi. Onlara uygun bir ritim tutturmuştu. Sandy, bulunduğu yerden, Curt'ün ışık patlamasından bir veya iki saniye önce başını çevirdiğini görebiliyordu.

Patlama sırasında ise mor bir ışığa yakalanmış ve donup kalmış egzotik 262

Buick 8

bir dansçıya benzer silueti görünüyordu. Ona bu şekilde bakmak korkutucuydu.

Sandy, orada hem var olan, hem de olmayan bir şeyi seyrediyormuş gibi hissediyordu. Hem gerçek, hem gerçek dışı. Hem elle tutulur, hem hayal. Sandy daha sonra Buick söz konusu iken Curt'ün Mister Dillon gibi olduğunu düşünecekti. Üst kattaki dinlenme odasında olan köpek gibi ulumuyordu ama onunla uyum içinde gibiydi; sanki aralarında görünmez bir bağ vardı. Curt, onunla dans ediyor gibiydi. Dans ediyordu.

Sandy o akşam saat altıyı on geçe telsizle Matt'e ulaşıp herhangi bir şey olup olmadığını sordu. Matt hiçbir şeyin olmadığını (sesi Sandy'ye, hiçbir şey, büyükanne, der gibi gelmişti), o da ona merkeze geri dönebileceğini söyledi.

Döndüğünde Sandy ona eğer hâlâ istiyorsa arka tarafa geçip Roadmaster'a bir göz atabileceğini söyledi. Matt yerinden bir kurşun gibi fırladı. Birkaç dakika sonra geri döndüğünde yüzünde düş kınklığıyla dolu bir ifade vardı.

"Bunu yaptığını daha önce de görmüştüm zaten," dedi ve Sandy'yi insanlann çoğunlukla ne kadar nankör ve kalın kafalı olduğunu düşünür halde bırakarak iletişim bölmesine döndü; insanlann hisleri ne çabuk köreliyor, her şeyi nasıl da sıradanlaştınyordu. "Herkes bir saat önce neredeyse havaya uçtuğunu söyledi ama hiçbiri ne olduğunu tam olarak tarif edemedi." Bu sözler, Sandy'yi pek de şaşırtmayan bir küçümsemeyle dile getirilmişti. İletişim memurunun dünyasında her şeyin tarifi yapılabilirdi.

"Eh, benden bekleme," dedi Sandy. "Ama sana bir şeyi söyleyebilirim. Çok parlaktı."

"Hıı, demek parlak." Matt ona, sadece bir büyükanne değil, zavallı bir büyükanne, der gibi baktı ve içeri gitti.

263

Stephen King

Saat yedide Ekip D merkezinin ikinci kattaki dinlenme odasında bulunan televizyondaki görüntü düzelmişti. Telsizle iletişim de sorunsuz sağlanabiliyordu. Mister Dillon her zamanki gibi koca kâsesindeki mamayı yemiş

ve kınntı arayarak mutfakta dolaşmaya başlamıştı, yani o da normale dönmüştü.

Curt saat sekize çeyrek kala başını Sorumlu Çavuş'un ofisinden içeri uzatıp barakaya yerleştirdiği örnekleri kontrol etmek istediğini söylediğinde Sandy'nin aklına onu durdurabilecek hiçbir şey gelmedi. O akşam Ekip D sorumluluğu ona aitti, bu tartışma götürmez bir gerçekti ama söz konusu Buick olunca Curt'ün otoritesi sorgulanamazdı. Hatta bu otorite Sorumlu Çavuş'u bile aşıyordu. Aynca o lanet olası san ip, Curt'ün beline dolanmıştı bile. İpin gerisi, koluna asılıydı.

"Bu iyi bir fikir değil," dedi Sandy ona. Bu, hayır demeye en yakın söylemiydi.

"Zırva." Bu, Curt'ün 1983 yılındaki favori kelimelerinden biriydi. Sandy bu kelimeden nefret ediyordu. Züppece bir laf olduğunu düşünüyordu.

Curtis'in omzundan öteye baktı ve yalnız olduklannı gördü. "Curtis," dedi. "Evde bir kann var ve son anlattıklanna göre hamile olabilir. Bu durumda bir değişiklik var mı?" "Hayır ama daha doktora..."

"Tamam, bir kann ve muhtemel bir de çocuğun var. Karın şimdi hamile değilse bir dahaki sefere mutlaka olacaktır. Ve bu çok hoş. Olması gereken bu. Benim anlamadığım, neden hayatındaki değerli varlıklan o kahrolası Buick yüzünden riske attığın."

"Haydi ama, Sandy, devriyeye çıktığım her gün onlan riske atmış oluyorum zaten.

Bir arabayı durdurup, aracımdan inerek ona yaklaştığım sırada da bu risk var. Bu işte çalışan herkes için geçerli bir durum bu."

264

Buick 8

"Bahsettiğim şey farklı ve ikimiz de bunu biliyoruz, bu yüzden lisedeki tartışma gruplan saçmalığını bir kenara bırakabilirsin. Ennis'e ne olduğunu unuttun mu?"

"Unutmadım," dedi Curt. Sandy ona inanıyordu ama Ennis ortadan kaybolalı dört yıl oluyordu. Bir bakıma B Barakası 'ndaki eski County American gazeteleri gibi tarihi geçmişti. Daha yakın zamandaki gelişmelere gelince: kurbağalar sadece birer kurbağaydı. Jimmy'ye bir başkanın ismi verilmişti ama o da sonuçta sadece bir hamsterdı. Ve Curtis'in belinde ip vardı. Bu ipin her şeyi halletmesi gerekiyordu. Tabii, diye düşündü Sandy. Emniyet kordonu takan hiçbir bebek de havuza düşüp bozulmamıştır. Bunu Curt'e söylese genç adam ona güler miydi?

Hayır. Çünkü Sandy o gece en tepedeki koltukta oturuyordu, PEP'nin görünürdeki sembolü, Sorumlu Ça-vuş'tu. Ama Sandy yine de Curtis'in gözlerinde kahkahalar göreceğinden emindi. Curt, ipin hiç denenmemiş olduğunu, Buick'in içinde saklanan gücün, istediği takdirde mor bir ışık seli eşliğinde onu göz açıp kapayıncaya kadar yok edebileceğini, ardında sadece beton zemin üzerinde ölü

yılan derisi gibi kıvnlmış, ucunda boş bir ilmek olan san bir ip bırakacağını

unutuyordu; hoşça kal, ortak, sana iyi yolculuklar, büyük hiçlikte tatmin arayan bir başka ölü araba daha. Ama Sandy, Curt'e, Matt Babicki'ye tepenin altına gitmesini emrettiği gibi Buick'ten uzak durmasını emredemezdi. Tek yapabileceği onunla bir tartışmaya girmekti, ama oyun oynamaya hevesli bir çocuğun bakışlanna sahip bir adamla tartışmak boşuna zaman ve enerji kaybı olurdu. Karşılıklı

kırgınlıklar yaşanabilirdi ama Curt'ün fikrini kesinlikle değiştiremeyeceği gün gibi ortadaydı.

"İpin diğer ucunu tutmamı ister misin?" diye sordu Sandy ona. "Buraya bir şey sormaya geldin ve fikrimi sormayacağın ortada."

"Tutar mısın?" Sınttı. "Buna çok memnun olurum."

265

Stephen King

Sandy onunla birlikte dışan çıktı ve ipin büyük bölümünü dirseğine dolayarak yanında bir şey olduğu ve Sandy sürüklenmeye başladığı taktirde onu belinden yakalamaya hazır bir şekilde bekleyen Dicky-Duck Eliot olduğu halde kapının hemen dışında durdu. Sorumlu Çavuş vekili, B Barakası'nın yan kapısının eşiğinde, herhangi bir şey olması halinde harekete geçmeye hazır, kalbi hızla atarak, dudaklannı ısırmış halde tetikte bekliyordu. Nabzı dakikada yüz yirmiye yükselmiş gibi hissediyordu. Termometre, içerideki ısının yükselmekte olduğunu göstermesine rağmen barakanın içinden yayılan serinliği hissedebiliyordu; B

Barakası'nın kapısında ilk yazın hoş ılıklığı sona eriyor, kasım ayında, odanın ortasındaki sobanın tapılmayan bir Tann kadar ölü olduğu bir avcı kampında hissedilen küf kokulu soğuk başlıyordu. Zaman sanki sürünerek ilerliyordu.

Sandy, Curt'e içeride sonsuza kadar kalmaya niyetli olup olmadığını sormak için ağzını açtı, sonra kolundaki saate baktı ve Curtis'in sadece kırk saniyedir içeride olduğunu gördü. Curt'e, Bu-ick'in uzak tarafına geçmemesini söylemişti.

İp dolaşabilirdi.

"Curtis? Bagajı açınca geri çekil!"

"Anlaşıldı." Sesi büyülenmiş gibi dalgındı. Anne ve babasına hız yapmayacağına, partide içki içmeyeceğine, diğer arabalara dikkat edeceğine dair söz veren, ama neye söz verdiğini birkaç dakika sonra unutacak olan bir genç gibiydi. Evden çıkana dek onlara duymak istediklerini söyleyecekti. Çıktıktan sonra ise...

yasaksız bir dünyaya girecekti.

Buick'in sürücü tarafındaki kapısını açtı ve direksiyonun önüne doğru eğildi.

Sandy çekmeye hazır bir halde ağırlığını topuklan-na verdi ve ipi sıkıca tuttu.

İpin aniden çekileceğinden neredeyse emindi. Bu hissi arkasındaki adama da geçirmiş olacaktı ki belini tutan elleri hissetti. Curt uzandı, uzandı ve sonunda elinde çekirge

266

Buick 8

kutusu olduğu halde doğruldu. Deliklerden içeri baktı. "Hepsi hâlâ içerde gibi görünüyor," dedi sesinde hafif bir hayal kırıklığıyla.

"Kızanp küle dönmüş olduklarını söylese hiç şaşmazdım," dedi Dicky-Duck. "Onca alevden sonra."

Ama alevler yoktu, sadece ışık vardı. Barakanın duvarlarında bir tek yanık izi bile yoktu, termometrenin iğnesi on derece civann-da duruyordu ve barakanın nemli soğuğu yüzlerine çarparken bu rakama inanmamak pek mümkün değildi. Yine de Sandy, Dicky-Duck Eliot'ın neler hissettiğini biliyordu. Başı hâlâ ışık patlamalan yüzünden zonklayan ve gözleri hâlâ kamaşan birinin bir avuç

çekirgenin olayın merkezinde hiçbir zarar görmeden kalabileceğine inanması biraz güçtü.

Ama sapasağlamdılar işte. Kutudaki hiçbir çekirge zarar görmemişti. Patlak, san gözlerinin biraz buğulanıp donuklaşması hariç, kurbağanın da bir şeyi yoktu.

Kafesinde sağlam bir şekilde duruyordu. Ama zıpladığında doğruca kafesin duvanna çarptı. Gözleri kör olmuştu.

Curt bagaj kapağını açtı ve aynı anda bir balet gibi zarif bir hareketle geri çekildi. Kapının eşiğinde duran Sandy yine ipi çekmeye hazır bir halde bekledi.

Dicky-Duck da Sandy'nin kemerini sıkı sıkıya tutuyordu. Ve yine hiçbir şey olmadı.

Curt bagaja doğru eğildi.

"Burası çok soğuk," diye seslendi. Sesi boğuk, tuhaf bir şekilde uzaktan geliyor gibiydi. "Ve o kokuyu alıyorum, lahana kokusu. Ve bir de nane kokusu. Ve...

bekle..."

Sandy bekledi. Hiçbir şey olmayınca Curt'e seslendi.

"Sanınm tuz," dedi Curt. "Sanki okyanus gibi. Merkezi, kesişim noktası, girdabın ortası burası, bagajın içi. Bundan eminim."

267

Stephen King

"Lost Dutchman Madeni olsa bile umurumda değil," dedi Sandy ona. "Oradan hemen çıkmanı istiyorum. Şimdi."

"Bir saniye daha." Bagaja iyice eğildi. Sandy, Curt'ün aniden, kuvvetli bir şekilde çekilmiş gibi öne doğru fırlayacağından neredeyse emindi. Tam Curt'e göre bir eşek şakasıydı. Curtis belki bunu gerçekten aklından geçirdi ama sonra yersiz olacağını anlayarak vazgeçti. Sakin hareketlerle Matt Babicki'nin çiçeklerinin bulunduğu kutuyu bagajdan çıkanp doğruldu. Sonra döndü ve Sandy'yle Dicky'nin de görebilmesi için havaya kaldırdı. Çiçekler oldukça iyi görünüyordu.

Birkaç gün sonra hepsi öldü ama bunda olağandışı bir şey yoktu; arabanın bagajında, bir süreliğine buzdolabına konmuşlar gibi donmuşlardı.

"İşin hâlâ bitmedi mi?" Kendi sesi Sandy'ye yaşlı Dearborn gibi gelmişti ama elinde değildi.

"Evet. Galiba bitti." Curtis'in sesinde düş kırıklığı vardı. Bagaj kapağını

sertçe indirdiğinde Sandy yerinde sıçradı ve Dicky'nin, kemerini tutan parmaklan kasıldı. Muhtemelen Sandy'ye sertçe geri çekip otoparkın zeminine kıçüstü

oturtmasına ramak kalmıştı. Bu arada Curt kollan arasında çekirge kutusu, kurbağa kafesi ve çiçekleri taşıyarak yavaşça onlara doğru yürüyordu. Sandy, o yaklaştıkça ayaklanna dolanmaması için ipi çekiyor ve dirseğine doluyordu.

Hepsi dışarı çıktığında Dicky kafesi aldı ve merakla kör kurbağaya baktı. "Bu hepsine baskın çıkar," dedi.

Curt belindeki ipi çözdükten sonra yere diz çöküp ayakkabı kutusunun kapağını

açtı. O arada merkez binasından gelen dört beş polis etraflarında toplanmıştı.

Çekirgeler, Curt kapağı kaldırır kaldırmaz dışan zıplamıştı ama Sandy ve Curt o arada hepsini saymayı başarmıştı. Barakadaki Buick'in işe yaramaz motorunda sekiz si-268

Buick 8

lindir vardı. Kutuya da sekiz çekirge koymuşlardı. Kapak açıldığında zıplayarak çıkan çekirgelerin sayısı da sekizdi.

Curt bıkkın ve hayal kınklığına uğramış görünüyordu. "Hiçbir şey," dedi.

"Sonunda elimizde kalan hep aynı; hiç. Bir formül varsa da -bir teorem, ikinci dereceden denklem ya da ona benzer bir şey, ben göremiyorum."

"O halde belki de en iyisi vazgeçmen," dedi Sandy.

Curt başını eğdi ve zıplayarak otoparkın karşı tarafına doğru ilerleyen ve birbirlerinden giderek uzaklaşan çekirgeleri izledi. O güne dek yaşamış

matematikçilerin bulduğu hiçbir denklem ya da teorem, her birini nasıl bir sonun beklediğini önceden gösteremezdi. Onlar, Kaos Teorisi'ne göre zıplıyordu.

Koruyucu gözlükler hâlâ Curt'ün boynundan sarkıyordu. Curt birkaç dakika boyunca gözlüğün elastik bandıyla oynadı. Sonra Sandy'ye kısaca baktı. Ağzı kararlı bir ifadeyle kapanmıştı. Gözlerindeki düş kınklığı yok olmuştu. Oyun oynamaya hevesli bir çocuğunkilere benzer, biraz da çılgınca olan o eski bakış, gözlerine geri dönmüştü.

"Bunu yapmaya hazır olduğumu sanmıyorum," dedi. "Olması gerek..."

Sandy biraz bekledi. Curt sözüne devam etmeyince sordu. "Ne olması gerek?"

Ama Curtis buna cevap veremezmiş gibi başını iki yana salladı. Ya da vermeyecekmiş gibi.

Aradan üç gün geçti. Bir başka yarasamsı yaratık veya yaprak yağmuru beklediler ama bu kez, ışık patlamalannın ardından hiçbir şey olmadı; Buick barakada öylece duruyordu. Pennsylvania'nın Ekip D sorumluluğu altındaki bölümü, özellikle ikinci vardiyada

269

Stephen King

sessizdi ve bu, Sandy Dearborn'un tam istediği şeydi. Bir gün sonra iki günlük bir izne çıkacaktı. Sorumluluğu üstlenme sırası yine Huddie'ye geçecekti. Sandy tekrar geri döndüğündeyse Tony Scho-ondist'in izni bitmiş, en tepedeki koltuk asıl sahibine iade edilmiş olacaktı. Barakanın içindeki ısı dışarıdaki sıcaklıkla henüz eşitlen-memişti ama giderek yaklaşıyordu. Tekrar on yedi dereceye çıkmıştı ve Ekip D'ye göre on beş derecenin üstü güvenliydi.

En son gerçekleşen bu devasa ışık depreminin ardından gelen kırk sekiz saat boyunca barakayı gece gündüz, kesintisiz bir göz hapsinde tuttular. Olaysız geçen ilk yirmi dört saatten sonra, zamanın boşa harcandığını belirten çatlak sesler duyulmaya başlandı ve Sandy bu tepkileri yüzünden onlan pek suçlayamadı.

Bu nöbetler fazla mesai olarak yazılmıyordu elbette. Yazılamazdı. Nasıl olur da Scranton'a B Barakası'nın nöbeti için fazla mesai raporu gönderirlerdi? FAZLA MESAİ SEBEBİ (AYRINTISIYLA BELİRTİN) bölümünü nasıl dolduracaklardı?

Curt Wilcox yirmi dört saat izleme işlemini bırakmaya pek razı değildi ama durumun gerçeklerini anlayabiliyordu. Kısa bir toplantının ardından çoğunlukla Memur Wilcox ve Memur Dearborn tarafından yapılacak bir haftalık yakın takip üzerinde karara vardılar. Tony güneşli California'dan döndüğünde bundan hoşnut kalmayacak olursa istediği gibi değiştirebilirdi.

Saat sekiz olduğunda güneş, tipik bir yaz akşamında olduğu gibi uzun, kızıl ışıklarını Short Hills üzerinden bir veda havasında dünyaya yayıyordu. Sandy ofisteydi, o hafta sonu tutulacak nöbetlerin çizelgesini hazırlıyordu ve oturduğu koltuk o an ona pek korkutucu görünmüyordu. Böyle anlarda bu işi yapabilecek kapasitesi olduğunu düşünüyordu. Bu işi hakkıyla yapabilirim, diye içinden geçirdiği sırada Birim D-ll'i kullanan George Morgan, merkezin 270

Buick 8

önünden yavaşça geçti. Sandy ona gülümseyerek el salladı, George da şapkasının ucuna dokunarak selamına karşılık verdi.

George Morgan o vardiyada devriyedeydi ve yakınlarda olduğu için benzin deposunu doldurmaya gelmişti. Pennsylvania Eyalet Polisleri doksanlı yıllarda bu olanağa veda etmek zorunda kaldılar, ama 1983'te hâlâ benzini merkezde doldurup birkaç

eyalet kuruşu tasarruf edebiliyorlardı. George, benzin pompasını deponun ağzına yerleştirdi ve bir göz atmak için B Barakası 'na yürüdü.

İçeride ışık vardı (ışığı hep açık bırakıyorlardı) ve Ekip D'nin '54 model bebeği, bir eyalet polisini yememiş, bir kurbağayı kör etmemiş ya da acayip bir yarasa doğurmamış gibi masumca barakanın içinde duruyordu. Kişisel sonuna daha iki yıl olan George (iki bira ve ağzına sokulmuş, yumuşak damağın iyice gerisine itilmiş bir tabanca, bir polis ölmeye karar verdiğinde işini şansa bırakmazdı; sonuç kesin olurdu) hepsinin ara ara yaptığı gibi raylı garaj kapısının önünde ayakta durmuş, bir inşaat alanını denetleyen görevli gibi ayaklan hafifçe iki yana açık, elleri kalçalannda (Poz A) veya kollan göğsünde birleştirilmiş (Poz B) ya da parlak günlerde sıkça yaptıklan gibi elleri yüzünün iki yanında cama dayanmış (Poz C) pozisyonlarından birinde duruyordu. Bu duruş, denetim görevlisinin vergileri, politikayı ya da gençlerin saç kesimlerini tartışmak için bol bol vakti olan, deneyimli bir beyefendi olduğuna işaret ederdi.

George barakadan içeri bir göz attı. Hafif bir ses duyduğunda dönüp uzaklaşmak üzereydi. Bu gürültünün ardından bir sessizlik oldu (daha sonra Sandy'ye, bu sessizliğin, gürültüyü hayal ettiğini düşündürtecek kadar uzun olduğunu söyledi) ve ardından sesi tekrar duydu. George, Buick'in bagaj kapağının hızlı bir şekilde bir kereliğine hafifçe havaya yükselip aşağı indiğini gördü. İçeri girip 271

Stephen King

araştırma yapmak için yan kapıya yöneldi. Sonra içeridekinin ne olduğunu hatırladı; bazen insanlan yiyen bir arabaydı. Durdu ve etrafta başka kimse olup olmadığını görmek için şöyle bir bakındı -destek için- ama hiç kimse yoktu.

İhtiyaç anında etrafta hiç polis olmazdı. Tek başına da olsa barakaya girmeyi düşündü, sonra aklına Ennis geldi -yemeğe dört yıl kadar gecikmiş olan Ennis- ve vazgeçip merkez binasına doğru koşmaya başladı.

* * *

"Sandy, gelsen iyi olur." George, yüzünde korku dolu bir ifadeyle, soluk soluğa kapıda duruyordu. "Galiba bu salaklar şaka olsun diye bir başka salağı B

Barakası'ndaki baş belasının bagajına kilitlemişler."

Sandy şok içinde ona bakakaldı. Şapşal Santerre de dahil olmak üzere herhangi birinin böyle bir şey yapmış olabileceğine ina-namıyordu (ya da belki inanmak istemiyordu). Ama yapmış olabilirlerdi, biliyordu. Ve ne kadar inanılmaz olsa da çoğu zaman kötü niyetli olmadıklannı da biliyordu.

George, Sorumlu Çavuş vekilinin inanmaz tavnnı yanlış anladı. "Yanılıyor olabilirim ama yemin ederim ki seni kandırmaya çalışmıyorum. Bir şey arabanın bagaj kapağına içeriden vuruyor, içeriden. Sanki yumruğuyla vuruyor gibi. İçeri girmeyi düşündüm ama sonra vazgeçtim."

"Doğru olanı yapmışsın," dedi Sandy. "Gel."

Hızla ofisten dışarı çıktılar. Sandy çabucak mutfağa bir göz attı ve üst kata seslendi. Kimse yoktu. Merkezde her zaman birileri olurdu ama o an kimse yoktu, peki neden? Çünkü ihtiyaç anında etrafta bir tane bile polis olmazdı, neden buydu. O gece iletişim böl-272

Buick 8

meşinde Herb Avery vardı. En azından onu yerinde buldular ve o da onlara katıldı.

"Devriyedekilerden birini çağırmamı ister misin, Sandy? İstersen hemen birine ulaşabilirim."

"Hayır." Sandy san ip kangalını en son nerede gördüğünü hatırlamaya çalışarak etrafına bakmıyordu. Muhtemelen kulübede görmüştü. Sorumsuz biri üst kata bir şey taşımak için eve götürme-diyse hâlâ orada olmalıydı. "Haydi, George."

Günbatımının kızıllığında, gölgeleri artlannda iyice uzayarak otoparkı geçtiler ve önce içeri bir göz atmak için ön taraftaki garaj kapısına yöneldiler. Buick, Johnny Parker'm çekici kamyonuyla onu arka kapıdan barakaya soktuğu günden beri durduğu şekilde kıpırtısızca bekliyordu (Johnny artık emekli olmuştu ve geceleri, yatağının hemen yanı başında bir oksijen tüpüyle uyuyordu ve hâlâ

sigara içiyordu). Beton zemin üzerine arabanın gölgesi düşmüştü.

Sandy ipi bulmak için kulübeye doğru yürümeye niyetlenmişti ki bir gürültü daha duyuldu. Güçlü, vurgusuz ve tekdüze bir sesti. Bagaj kapağı titredi, ortası bir anlığına yükselir gibi oldu ve sonra tekrar düzeldi. Sandy, Roadmaster'ın hafifçe sarsıldığını görür gibi olmuştu.

"İşte! Gördün mü?" dedi George. Bir şey daha söyleyecek oldu, ama tam o anda Buick'in bagajının kapağı, kilidinden kurtuldu, yaylanarak tamamen açıldı ve bir balık dışan düştü.

Elbette yarasamsı yaratık bir yarasaya ne kadar benziyorsa bu da bir balığa o kadar benziyordu; görür görmez onun, bu dünya üzerinde yaşayan bir canlı

olmadığını anlamışlardı. Görebildikleri tarafında bir değil, kararmış gümüş

rengi derisi üzerinde paralel bir şekilde sıralanmış dört solungacı zanmsı, tırtıklı bir kuyruğu vardı. Bagajdan can havliyle, son bir çırpınışla çıkmış, son nefesini verir

273

F: 18

Stephen King

gibi titremişti. Bedeninin alt yansı kıvnhp tekrar açıldı. Sandy az önce duyduğu gürültünün nasıl meydana geldiğini anladı. Evet, bu kadan yeterince açıktı ama bu boyutta bir şeyin Buick'in bagajına nasıl olup da sığdığını anlamalan mümkün değildi. Bir şaplağı andıran bir sesle B Barakası'nın beton zeminine düşen yaratık, bir kanepe büyüklüğündeydi.

George ve Sandy çocuklar gibi birbirlerine sarılıp çığlık attılar. Bir an için yetişkinlere özgü tüm düşünceler zihinlerinden uçup gitmiş, gerçekten çocuk olmuşlardı. Mister Dillon, merkez binasının bir yerinde ulumaya başladı.

Bir kurt, köpeğe benzediği halde nasıl asla evcil bir hayvan sa-yılamazsa bu yaratığın da bir balık olduğu söylenemezdi. Zaten bir balığa olan benzerliği, solungaçlan hizasında sona eriyordu. Balığın başının olması gereken yerde -en azından gözlerinin ve ağzının- düğüm düğüm olmuş, tüy olmak için fazla kalın, dokunaç olmak için fazla ince ve katı, pembe bir şeyler yığını vardı. Her birinin ucunda siyah bir yumru vardı ve Sandy'nin ilk tutarlı düşüncesi, bir karides, oldu. Yaratığın bedeninin üst kısmı bir tür karides ve o siyah şeyler de gözleri.

"Neler oluyor?" diye bağırdı biri. "Ne var?"

Sandy döndü ve Herb Avery'nin arka taraftaki basamaklarda durduğunu gördü.

Gözleri irileşmişti ve elinde bir Ruger vardı. Sandy ağzını açtı ve önce cılız bir vızıltıdan başka bir ses çıkmadı. Hemen yanında duran George dönmemişti bile; ağzı bir karış açık halde hâlâ pencereden içeri bakıyordu.

Sandy derin bir nefes aldı ve tekrar denedi. Niyeti bağırmaktı ama çıkan ses, midesine yumruk yemiş birinin fısıltısına benziyordu. Hiç yoktan iyiydi. "Her şey yolunda, Herb, sorun yok. İçeri dön."

274

Buick 8

"O halde neden..."

"İçeri gir\"Hah, bu biraz daha iyi, diye düşündü sesini duyunca. "Haydi, Herb, dediğimi yap. Ve o şeyi de kılıfına geri koy."

Herb kılıfından çıkardığının farkında değilmiş gibi şaşkınca tabancasına baktı.

Sonra kılıfına koydu ve emin olup olmadığını sormak istercesine Sandy'ye baktı.

Sandy el hareketleriyle tekrar içeri dönmesini işaret etti.

Herb, Mister Dillon'a bağırarak ulumayı kesmesini söyledi ve içeri girdi.

Sandy yüzü bembeyaz kesilmiş olan George'a döndü. "Nefes alıyordu, Sandy ya da nefes almaya çabalıyordu. Solungaçlan oynuyordu ve gövdesi yükselip alçalıyordu.

Artık durdu." Gözleri bir trafik kazasında bulunmuş bir çocuğunkiler gibi irileşmişti. "Galiba öldü." Dudaklan titriyordu. "Tanrım, umarım ölmüştür."

Sandy içeri baktı. Önce George'un yanıldığını düşündü, hatta bundan emindi: yaratık hâlâ yaşıyordu. Hâlâ nefes alıyor veya nefes almaya uğraşıyordu. Sonra gördüklerini kavradı ve George'a kulübeye gidip video kamerayı getirmesini söyledi. "Peki ya..."

"İpe ihtiyacımız olmayacak çünkü içeri girmeyeceğiz -henüz değil- ama kamerayı

getir. Çabuk ol."

George sarsak adımlarla barakanın yan tarafına doğru yürüdü. Şok yüzünden oldukça sarsılmıştı. Sandy batan güneşin camlarda yarattığı yansımayı önlemek için ellerini yüzünün iki yanına dayayarak tekrar barakanın içine baktı. İçeride hareket vardı ama yaşam kaynaklı bir hareket değildi. Yaratığın gümüş rengi bedeninin yan tarafından ve koyu mor solungacından bir duman yükseliyordu. Yarasamsı şey çürümemişti ama yapraklar kısa süre içinde çürümüştü. Bu yaratık da yapraklar gibi çürümeye başlamıştı. Sandy'nin için-275

Stephen King

de, işlem bir kez başladığı takdirde hızla ilerleyeceğine dair bir his vardı.

Kapı kapalıydı ve dışanda duruyordu ama yine de kokuyu alabiliyordu. Lahana, salatalık ve tuzun buruk, sulu, mide bulandıran kokuşuydu. Birini daha da hasta etmek için içirilebilecek bir et suyunun kokusu gibiydi.

Yaratığın gövdesinden yükselen duman artmıştı; başı görevini gören karmaşık pembe ipler kümesinin arasından sızıyordu. Sandy zayıf bir tıslama sesi duyar gibi oldu ama bunun hayal gücünün bir oyunu olabileceğinin de farkındaydı.

Grimsi gümüş rengi pullar arasında siyah bir yank belirdi ve tırtıklı

kuyruğundan kuzeye, en gerideki solungaca doğru genişledi. Muhtemelen Huddie ve Arky'nin yarasamsı yaratığın etrafında gördüğünün aynısı olan siyah bir sıvı, yanktan dışan sızmaya başladı; önce belli belirsizdi, sonra daha hızlı bir şekilde akmaya başladı. Sandy, derideki yangın hemen altında şekilsiz bir yumrunun oluşmaya başladığını gördü. Bu bir halüsinasyon değildi, tıslama sesi de gerçekti. Balığımsı şey çürümüyor, değişiyordu. Belki basınçtaki değişim yüzünden, belki de bulunduğu ortamın farklılığındandı. Aklına bir yerde okuduğu (veya National Geographic kanalındaki özel bir programda gördüğü) bir şey geldi; derin denizlerde yaşayan yaratıklar, yaşam alanla-nndan uzaklaştıklannda bedenleri patlıyordu.

"Lanet olsun, George!" diye bağırdı ciğerlerinin tüm gücüyle. "Acele et!"

George kameranın alüminyum sehpasını havada tutarak barakanın köşesini koşarak döndü. Elinin hemen üzerindeki kameranın lensi, batan güneşin ışığında bir sarhoşun gözü gibi kıpkırmızı parlıyordu.

276

Buick 8

"Sehpayı çıkaramadım," dedi soluk soluğa. "Bir çeşit kilidi olmalı ama keşfedecek zamanım yoktu ya da belki kahrolası şeyi ters tarafa doğru çeviriyordum..."

"Boş ver." Sandy video kamerayı çekip aldı. Kameranın sehpasının takılı

olmasında bir sakınca yoktu, zira boyu yıllar öncesinde garaj kapısının üzerindeki pencerelere göre ayarlanmıştı zaten. Asıl sorun, Sandy çekimi başlatan düğmeye bastığında ortaya çıktı. Vizörden baktığında bir görüntüyle değil, şarjın bittiğini belirten kırmızı bir yazıyla karşılaştı.

"Tannnın belası işe yaramaz bok! Kulübeye geri dön, George. Boş kasetlerin durduğu rafta yedek piller olacak. Hemen alıp gel." "Ama ben de görmek..."

"Umurumda değil! Git!"

George hızla koşarak uzaklaştı. Başındaki şapka yamulmuş, ona tuhaf bir şekilde şen bir hava vermişti. Sandy bir şey elde edeceğini umarak kameranın yan tarafındaki kayıt düğmesine bastı. Vizörden tekrar baktığında kırmızı uyan yazısının bile silikleşmeye başladığını gördü.

Curt canıma okuyacak, diye düşündü. Tekrar barakanın penceresine döndü ve kâbusa tanıklık etti. Yaratığın bedeni boydan boya yanlmıştı ve siyah sıvı beton zemin üzerine bir sel gibi akıyordu. Tıkanmış bir kanalizasyon borusundan taşan pislikler gibi yere yayılmıştı. Yanktan, iğrenç görünümlü bağırsaklar fırlamıştı; gevşek, sanmsı kırmızı torbalar yere sarkıyordu. Çoğu havayla temas eder etmez yanlmış ve duman çıkarmaya başlamıştı.

Sandy elinin tersiyle ağzına kusmayacağından emin olana dek bastırdı ve sonra bağırdı: "Herb! Hâlâ bakmak istiyorsan buraya gel! Acele et!"

277

Stephen King

Sandy neden ilk düşüncesinin Herb Avery'yi oraya çağırmak olduğunu daha sonraları açıklayamadı. O an için son derece mantıklı bir hareketti. Merhum annesine seslenmiş olsa yine hiç şaşırmayacaktı. Bazen insanın aklı mantığın kontrolünün ötesine geçer. O an, Herb'ü istiyordu. İletişim bölmesi asla boş

bırakılmamalıydı, bu, bölgedeki diğer ekiplerde olduğu gibi Ekip D'nin de en önemli kuralıydı. Ama kurallar bozulmak için vardı ve Herb hayatı boyunca böyle bir şey görme şansı yakalayamayacaktı, hiçbiri böyle bir şey göremeyecekti ve madem Sandy bunu kamerayla kaydedemi-yordu, en azından bir görgü tanığı

olacaktı. George vaktinde dönerse iki.

Herb kapının hemen ardında duruyormuş ve olanlan uzaktan izliyormuş gibi kapıda belirdi ve günbatımının kızıllığında neredeyse bomboş olan otoparkı koşarak geçti. Yüzünde hem korku, hem de açlık ifadesi vardı. Tam barakanın yanma varmıştı ki George elinde pillerle köşeyi nefes nefese döndü. Büyük ödülü

kazanmış bir yanşmacı gibiydi.

"Ulu Tannm, bu koku da ne?" diye sordu Herb elini ağzı ve burnu üzerine kapayarak. Ulu'dan sonraki sözleri boğuk çıkmıştı.

"Kokudan daha beteri var," dedi Sandy. "Hâlâ görülebilecek bir şeyler varken içeri baksanız iyi olur."

İki adam da içeri baktılar ve aynı anda korku ve tiksintiyle haykırdılar.

Balığın gövdesi patlak bir balon gibi sönüyor, etrafındaki siyah, yapışkan, tuhaf kan gölüne yavaşça gömülüyordu. Bedeninden ve yarıktan dökülen iç

organlanndan dalgalar halinde dumanlar yükseliyordu. Duman, yakılan nemli samanlardan çıkıyor-muşçasına yoğundu. Buick'i, bir hayalet araba gibi görünmesine neden olarak açık bagajından ön tarafına doğru yavaşça sardı.

278

Buick 8

Görülecek daha fazla şey olsaydı Sandy muhtemelen yine kamerayı çalıştırmayı

beceremeyecek, belki ilk denemesinde pilleri ters takacak ya da o telaşla kamerayı yere devirip kıracaktı. Ne kadar hızlı davransa da çekilecek çok az şey kalmış olduğu gerçeği biraz olsun rahatlatıcıydı ve pilleri ilk denemede doğru taktı. Vizör-den tekrar baktığında net, kaliteli bir görüntü vardı ama çekilecek pek fazla şey yoktu: karada hapsolmuş muhteşem bir deniz canava-n veya Cardiff Devi'nin gizli bir kuru buz bloğu üzerinde oturan balık çeşitlemesi olabilecek, her geçen an gözden daha da kaybolan bir amfibi yaratık. Kasette, amfibinin başının olması gereken yerdeki pembe sallantılar yaklaşık on saniye boyunca net olarak görülebiliyordu. Bedeni boyunca oluşan ve hızla sıvılaşan kırmızı

yumrular, yaratığın kuyruğundan çıkan ve beton zemin üzerinde ağır ağır akan küçük bir derecik oluşturan kirli deniz köpüğüne benzeyen madde de görüntülerde vardı. Kısa bir süre sonra Roadmaster'ın bagajından fırlayan koca yaratık, neredeyse tamamen yok olarak sisteki bir gölge halini aldı. Araba da zorlukla seçilebiliyordu. Ancak açık duran bagaj kapağı onca duman içinde bile görülüyor, sonuna kadar açılmış, aç bir ağza benziyordu. Yaklaşın, çocuklar, yaklaşın ve canlı timsahı görün.

George başını sallayıp öğürerek geriledi. Sandy yine o gün bir değişiklik yapıp mesaisi biter bitmez eve giden Curt'ü düşündü. Michelle ile önemli planlan vardı; önce Har-rison'daki The Cracked Platter'da akşam yemeği yiyecekler, ardından sinemaya gideceklerdi. Yemeği yemiş, sinemaya gitmiş olmalılardı. Acaba hangisine gitmişlerdi? O civarda üç tane vardı. Sadece olası bir bebek değil, çocuklan olsaydı Sandy evlerini arayıp çocuk bakıcısından öğrenirdi. Ama öyle olsaydı arar mıydı? Belki hayır. Aslında muhtemelen aramazdı. Curt son bir buçuk yılda biraz durul-279

Stephen King

muş gibiydi ve Sandy bunun devam etmesini diliyordu. Tony'nin birçok kez PEP'nde (veya aynı konumdaki diğer kanun koruyucu teşkilatlarda) görevli bir adamın değerinin tek bir soruya dürüstçe vereceği cevapla anlaşılabileceğini söylediğini duymuştu: Evde durum nasıl? Yaptıklannın yalnızca tehlikeli bir iş

olmasından da değildi, insanlann en kötü taraflannı ortaya çıkarabilecek pek çok fırsat sunan çılgınca bir işti. Bu işi uzun bir zaman boyunca, hakkıyla yapmak isteyen bir polis, bir dayanak noktasına ihtiyaç duyardı. Curt'ün Michelle'i ve bir de bebeği vardı (belki). Zorunlu kalmadıkça merkeze gelmemesi çok daha iyiydi; özellikle de nedeni konusunda yalan söylemek zorunda kalacaksa. Bir eş, kuduz tilki hikâyelerini veya nöbet çizelgesindeki umulmadık değişiklikleri daha fazla sineye çekmeyebilirdi. Curt, çağnlmadığı için çok kızacaktı, beceriksizce yapılmış kaydı gördüğünde daha da öfkelenecekti ama Sandy onunla başa çıkabilirdi. Buna mecburdu. Hem Tony de dönmüş olacaktı. O Sandy'ye destek olurdu.

Ertesi gün hava serindi, hafif bir rüzgâr vardı. B Barakası'nm büyük, raylı

kapılannı kaldırdılar-ve içerisini altı saat kadar havalandırdılar. Sonra başlannda Sandy ve asık suratlı Memur Wilcox olan dört polis, ellerinde hortumlarla içeri girdi. Beton zemini yıkayıp temizlediler ve balığımsı şeyden geri kalan, çürümekte olan parçalan barakanın arkasındaki uzamış otlar arasına attılar. Tıpkı yara-samsı yaratığın ortaya çıktığı zamandaki gibiydi ancak bu kez temizlenmesi gereken pislik daha çok, görülebilecek parçalar daha azdı.

Sonuçta, Sandy Dearborn ve Curtis Wilcox arasındaki gerginlik, bilinmeyen balıktan arta kalan çürümüş parçalan geri planda bıraktı.

280

Buick 8

Curt aranmadığı için gerçekten de çok sinirlenmişti ve iki polis, diğerlerinin duyamayacağı bir yerde bu konuyu -ve diğerlerini-hararetle tartıştı. Bu tartışma, barakadaki temizliği bitirdikten sonra bir bira içmek için gittikleri The Tap'in arka tarafındaki otoparkta gerçekleşti. Bardayken sadece konuşuyorlardı ama dışan çıktıktan sonra sesleri yükselmeye başladı. Aynı anda konuşmaya kalkınca da kaçınılmaz olarak bağırmaya başladılar. Her zaman böyle olur.

Tanrım, beni aramadığınıza inanamıyorum.

Görev başında değildin, karınla birlikteydin ve ayrıca görülecek pek bir şey yoktu.

Keşke buna kendim karar...

Bunun için...

...verebilseydim, Sandy...

...zaman yoktu! Her şey çok ani.

Hiç olmazsa dosya için doğru düzgün bir çekim yapsaydın...

Hangi dosyadan bahsediyorsun, Curtis? Ha? Kimin kahrolası dosyası?

, Yumruklannı sıkmış, burun buruna duruyorlardı. Neredeyse birbirlerine gireceklerdi. Evet, buna çok yaklaşmışlardı. Hayatta öyle anlar vardır ki hiçbir şeyin önemi yoktur. Bazı anlarsa çok önemlidir, dönüm noktalandır. Sandy otoparkta durmuş karşısında duran ve artık bir çocuk olmayan çocuğu, bir çaylak olmayan çaylağı yumruklamak isterken bu dönüm noktalarından birinde olduğunu fark etti. Curt'ü severdi, Curt'ün de onu sevdiğini biliyordu. Yıllardır birlikte çalışıyorlardı. Ama biraz daha ileri gittikleri takdirde her şey değişecekti. Aralarındaki ilişkinin rengi, şimdi söyleyeceklerine bağlıydı.

"Vizon gibi kokuyordu." Tüm söylediği buydu. Damdan düşme bir cümleydi. "Koku dışardan bile hissedilebiliyordu."

281

Stephen King

"Vizonun nasıl koktuğunu nereden biliyorsun?" Curt gülümsemeye başlamıştı.

Birazcık.

"Şair ruhu diyebilirsin." Sandy'nin yüzünde de küçük bir gülümseme belirmişti.

Doğru yoldaydılar ama henüz sıcak bölgeden tamamen çıkmamışlardı.

Sonra Curtis sordu. "Şu fahişenin ayakkabılanndan daha mı kötü kokuyordu?

Rocksburg'den olanın?"

Sandy gülmeye başladı. Curt de ona katıldı. Ve böylece sıcak bölgeden çıktılar.

"Haydi içeri girelim," dedi Curt. "Sana bir bira daha ısmarlayayım."

Sandy başka bira içmek istemiyordu ama itiraz etmedi. Çünkü o an asıl mesele bira değil, tatsızlıkları arkalannda bırakmalanydı.

Tekrar içeri girip köşedeki bölmeye oturduklannda Curt, "O bagajın içini iyice yokladım, Sandy," dedi. "Tabanına vurdum."

"Ben de."

"Ve altına da bakıp kontrol ettim. Sahte tabanlı bir kutu gibi bir sihirbaz numarası değil."

"Öyle olsaydı bile dün içinden çıkan şey beyaz bir tavşancık değildi."

"Bir şeylerin kaybolması için arabanın civarında olmaları yetiyor. Ama gelenler daima bagajın içinden çıkıyor," dedi Curt. "Öyle değil mi?"

Sandy bunun üzerine biraz düşündü. Yarasamsı şeyin bagajın içinden çıktığını

gören olmamıştı ama o olayda da bagaj kapağı açıktı. Yapraklara gelince, evet, Phil Candleton onların bagajdan dı-şan savrulduğunu gözleriyle görmüştü.

"Değil mi?" Curt'ün sesi bu kez sabırsızdı. Sandy'nin onaylaması gerektiğini, çünkü her şeyin açık seçik ortada olduğunu düşündüğü belliydi.

282

Buick 8

"Muhtemel görünüyor ama bence elimizde yüzde yüz emin olmamıza yetecek delil yok," dedi Sandy sonunda. Bunu söylemekle Curt'ün gözünde iflah olmayacak kadar sıkıcı biri olduğunu biliyordu ama neye inanıyorsa onu dile getirmişti. '"Her gördüğün sakallıyı deden sanma,' bunu duymuş muydun hiç?"

Curt alt dudağını sarkıttı ve bezgince Sandy'nin suratına doğru bir of çekti.

'"Kör parmağım gözüne,' ya sen bunu duymuş muydun?"

"Curt..."

Curt ellerini, hayır dercesine kaldırdı, otoparkta bıraktıklan yere geri dönmelerine gerek yoktu. "Ne demek istediğini anlıyorum. Tamam mı? Seninle aynı

fikirde değilim ama anlıyorum."

"Tamam."

"Bana tek bir şey söyle: elimizde ne zaman bir sonuca ulaşmamıza yetecek kadar veri olacak? Her konuda değil ama birkaç önemli noktada. Örneğin yarasanın ve balığın geldiği yer. Sadece bir cevapla yetinmem gerekseydi, bunu öğrenmek isterdim."

"Muhtemelen hiçbir zaman."

Curt ellerini duman lekeli teneke tavana doğru kaldırdı, sonra bezgince tekrar masanın üstüne bıraktı. "Off! Böyle diyeceğini biliyordum! Seni boğazlayabilirim, Dearborn!"

İkisinin de gerçekte istemediği bira şişelerinin üzerinden birbirlerine baktılar ve Curt gülmeye başladı. Sandy gülümsedi. Sonra o da gülmeye başladı.

283

Buick 8

Şimdi: Sandy

Ned beni bu noktada durdurdu. İçeri girip annesini aramak istediğini söyledi.

İyi olduğunu, merak etmemesini, akşam yemeğini Sandy, Shirley ve birkaç polisle merkezde yiyeceğini söyleyecekti. Bir başka deyişle yalan söyleyecekti. Tıpkı

bir zamanlar babasının yaptığı gibi.

"Sakın yerinizden kıpırdamayın," dedi içeri girmeden önce. "Bir santim bile kıpırdayayım demeyin."

Ned gidince Huddie bana baktı. Geniş yüzünde düşünceli bir ifade vardı. "Sence tüm bunları ona anlatmak iyi bir fikir mi, çavuş?"

"Tüm eski kasetleri görmek isteyecek," dedi Arky kasvetle. Bir kök birası

içiyordu. "Cehennemin film gösterisi."

"İyi mi kötü mü bilmiyorum," dedim aksice. "Tek bildiğim artık geri dönmek için çok geç olduğu." Sonra ayağa kalktım ve ben de içeri girdim.

Ned o sırada telefonu kapatıyordu. "Nereye gidiyorsun?" diye sordu. Kaşları

çatıldı ve aklıma, şimdi Eddie J'nin ikinci adresi hali-285

Stephen King

ne gelen salaş, küçük bar, The Tap'in arka otoparkında babasıyla burun buruna geldiğimiz gece geldi. O gece Curt'ün kaşları da tıpkı böyle çatılmıştı.

"Tuvalete," dedim. "Sakin ol, Ned, istediğini alacaksın. Alınacak ne varsa yani.

Ama bir can alıcı nokta beklememelisin."

Bir şey söylemesine fırsat bırakmadan içeri girdim ve kapıyı ardımdan kapadım.

Sonraki on beş saniye müthiş bir rahatlamaydı. Bira gibi buzlu çay da satın alınamayan, sadece kısa bir süre için kiralanabilen bir şeydi. Tekrar dışarı

çıktığımda sigara bankı boştu. Hepsi otoparkın diğer tarafındaki B Barakası'nın raylı garaj kapısının önüne dizilmiş, o çok iyi tanıdığım denetmen pozuyla pencerelerden içeri bakıyorlardı. Bu çağnşım zamanla tersine döndü. Artık ne zaman bir tahta çit önünde veya bir kazı çevresinde toplanmış adamlar görsem aklıma B Barakası ve Buick geliyor.

"Orada ilginç bir şey mi görüyorsunuz?" diye seslendim onlara.

Anlaşılan görmüyorlardı. Barakanın önünden ilk uzaklaşan Arky oldu. Onu Shirley ve Huddie takip etti. Phil ve Eddie biraz daha oyalandı. Merkez binasının arkasındaki banka en son dönen, Curt'ün oğlu oldu. Bu konuda da tıpkı babası

gibiydi. Curtis de pencerenin önünde uzun süre oyalanırdı. Bu, oyalanacak vakti olduğu zamanlar için geçerliydi elbette. Bu yüzden vakit ayırmaya çalışmazdı

çünkü Buick'in bir önceliği yoktu. Olsaydı, o gece The Tap'te gülüşerek orta yolu bulamaz, şiddetli bir kavgaya tutuşurduk. Orta yolu bulup konuyu uzatmadık, çünkü bunu yapmasaydık ekip için kötü olacaktı ve Curt, ekibi her şeyin üstünde tutardı, Bu-ick'deri, kansından ve ailesinden bile. Bir keresinde ona hayatındaki en büyük gurur kaynağının ne olduğunu sormuştum. Sanırım 1986

yılıydı ve oğlu olduğunu söyleyeceğini sanmıştım. Cevabı, 286

Buick 8

üniformam, olmuştu. Bunu anlayabiliyor, kabul edebiliyordum ama itiraf etmeliyim ki cevabı beni biraz da korkutmuştu. Ama onu kurtaran da buydu, anlarsınız ya.

Yaptığı işle ve giydiği üniformayla duyduğu gurur, Buick yüzünden dengesinin bozulmasına mani oldu. Aksi halde Buick onu kolayca takıntılı bir çılgınlığa sürükleyebilirdi. Hayatını kaybetmesine neden olan da işi değil miydi? Sanının öyle. Ama arada yıllar vardı, pek çok güzel yıl. Şimdi de karşımda kafası

karışık bir genç duruyordu, çünkü dengesini korumasına yardım edecek bir işi yoktu. Tek sahip olduğu, yüzlerce soru ve sırf öğrenmeye ihtiyaç duyuyor diye cevaplan duyacağına dair safça inançtı. Zııya, derdi babası yaşıyor olsa.

"İçerde ısı bir derece daha düşmüş," dedi Huddie herkes tekrar oturduğunda.

"Büyük ihtimalle bir şey çıkmayacak ama belki hâlâ bize yapacağı birkaç sürpriz kalmıştır. Tetikte olmak en iyisi." "Babamla neredeyse kavga ettiğiniz geceden sonra ne oldu?" diye sordu Ned. "Bana kodlardan falan bahsetme, kodlan biliyorum. Unutma, iletişim bölümünün esaslannı öğreniyorum."

Ama gerçekte çocuk ne öğreniyordu? Telefonlar, telsiz ve bilgisayarın bulunduğu bu bölmede resmi izinle bir ay geçirmişti ama ne biliyordu? Kodlar, evet, çabuk öğrenen, zeki bir çocuktu ve kırmızı telefonu Statler Eyalet Polisi, ben Memur Wilcox, nasıl yardımcı olabilirim? diyerek açtığında sesi kulağa son derece profesyonelce geliyordu, ama her telefonun ve kodun bir zincirin ayn bir halkası

olduğunu biliyor muydu? Her yerde bir zincir olduğunu, her halkanın bir öncekinden daha güçlü veya daha zayıf olduğunu biliyor muydu? Bu kadar zeki bile olsa bir çocuğun bunları bilmesi nasıl beklenirdi? Hayatımız boyunca oluşturduğumuz zincirler vardır. Onlan oluşturur, etrafımıza dolar ve bazen de başkalanyla paylaşı-nz. George Morgan gerçekte kendisini garajında vurmadı; bu zin-287

Stephen King

cirlerden birine dolandı ve kendini astı. Bu, Poteenville'de bir tankerin infilak ettiği o son derece sıcak yaz gününde bize Mister Dil-lon'ın mezannı

kazmakta yardım edişinden sonraydı.

Eddie Jacubois'un The Tap'te giderek daha çok zaman geçirmesinin bir kodu yoktu; Andy Colucci'nin kamını aldatıp yakalanmasının, ikinci bir şans için yalvarmasının ve reddedilmesinin de bir kodu yoktu; Matt Babicki'nin ayrılmasının ve yerine Shirley Pasternak'in gelişinin bir kodunun olmadığı gibi.

Bazıları sevgiyle bazılan sadece rastlantıyla meydana gelen bu zincirlerin varlığını kabul etmeden anlaşılamayacak şeyler vardır. Orville Garrett'm yaşlı

gözlerle Mister D'nin taze mezarının yanı başına diz çöküp tasmasını mezann üzerine koyarken, özür dilerim, ortak, çok üzgünüm, deyişi gibi.

Ve tüm bunlar hikâyem için önemli miydi? Ben öyle düşünmüştüm. Ama çocuğun farklı düşündüğü aşikârdı. Ona gerçekte olanlan göstermeye çalışıyordum ama ben denedikçe, lastiklerinin üzerinde minik bir çakıl tanesinin durmasına bile izin vermeyen Bu-ick gibi beni reddediyordu. Lastiğin olukları arasına bir taş

parçası yerleştiriyorduk ve aradan beş on saniye geçmeden taş parçası beton zemine düşüyordu. Tony bunu denemişti, ben denemiştim ve bu çocuğun babası da denemişti; çoğunda kamera çalışıyor, deneyi kaydediyordu. Ve şimdi çocuk sivil giysileri içinde, dengesini korumasına yardım edecek gri bir üniforması

olmaksızın karşımda oturuyor, babasının tehlikeli olduğu şüphe götürmeyen sekiz silindirli mucizesinin karşısında tüm anlatmaya çalıştıklarımı reddederek zincirsiz ve kusursuz bir hikâye dinlemek istiyordu. İşine gelenleri duymak istiyordu. Öfkesi, buna hakkı olduğunu sanmasına neden" oluyordu. Bence yanılıyordu ve ona kızgındım, ama tüm içtenliğimle şunu da söyleyebilirim ki o çocuğu aynı zamanda çok da se-288

Buick 8

yiyordum. O zamanlar babasına öyle çok benziyordu ki. Gözlerindeki oyuna hevesli, çocuksu bakışa varıncaya dek.

"Bir sonraki bölümü ben anlatamam," dedim. "Orada değildim."

Huddie, Shirley ve Eddie J'e döndüm. Hepsi de huzursuz görünüyordu. Eddie benimle göz göze gelmekten bile kaçınmıştı.

"Ne diyorsunuz, çocuklar?" diye sordum onlara. "Memur Wilcox kod falan istemiyor, sadece hikâyeyi duymak istiyor." Ned'e anlamadığı ya da anlamazdan geldiği imalı bir bakış attım.

"Sandy, ne..." diye söze başladı Ned ama elimi bir trafik polisi gibi kaldırarak onu susturdum. Bunu ben başlatmıştım. Belki de merkeze gidip onu çim biçerken gördüğüm ve evine göndermediğim o ilk gün başlatmıştım. Hikâyeyi öğrenmek istiyordu. Pekâlâ. İstediğini öğrenecekti.

"Çocuk bekliyor. Hanginiz anlatacak? Ve her şeyin anlatılmasını istiyorum.

Eddie."

Onu dürtmüşüm gibi irkildi ve bana huzursuzca baktı.

"Adamın adı neydi? Kovboy çizmeleri ve Nazi kolyesi olan?"

Eddie şok içinde gözlerini kırpıştırdı. Bana emin olup olmadığımı sorarcasına bakıyordu. Kimse o adamdan bahsetmezdi. En azından o ana dek bahseden olmamıştı.

Bazen tankerin patladığı günden bahseder, Herb ve diğer adamın Shirley'nin gönlünü almak için arka taraftan bir buket çiçek toplamasını (bu, olayların patlak vermesinden hemen önceydi) anlatıp gülerdik ama kovboy çizmeli adamdan hiç bahsetmezdik. Asla. Ama o gün, orada onun hakkında konuşacaktık, bu konuda kararlıydım.

"Leppler mıydı? Lippman? Lippier? Ona benzer bir şeydi, değil mi?"

289

F: 19

Stephen King

"Adı Brian Lippy'ydi," dedi Eddie sonunda. "Onunla geçmişimiz biraz geriye uzanırdı."

"Sahi mi?" diye sordum. "Bilmiyordum."

Hikâyenin bir sonraki bölümüne ben başladım ama çoğunu Shirley Pasternak anlattı. Gözlerini Ned'inkilere dikmiş, sıcak bir tavırla konuşuyor ve Ned'in elini tutuyordu. Shirley'nin sazı eline alması beni hiç şaşırtmamıştı, Huddie'nin araya girerek onu tamamlaması ve hikâyeyi ortaklaşa anlatmalan da öyle. Beni şaşırtan, Ed-die'nin de araya girip bazı eklemeler yapması oldu.

Sonra önemli konularda sözü aldı ve sonunda hikâyenin esas anlatıcısı oldu. Ona söyleyecek bir şey bulana dek bir yere aynlmamasını söylemiştim ama yeri geldiğinde anlatmaya başlaması beni yine de şaşırttı. Sesi başlarda biraz alçak ve tutuktu ama o Lippy denen aşağılık herifin pencereyi tekmeleyerek çıktığını

fark edişini anlatırken sesi gürleş-ti. Her bir aynntıyı hatırlayan ve hepsini anlatmaya kararlı bir adamın güçlü ifadesiyle anlatıyordu. Konuşurken ne Ned'e, ne bana veya aramızdan bir başkasına bakıyordu. Gözleri dosdoğru barakaya dikilmişti. Canavarlar doğuran barakaya.

290

Buick 8

O zaman: Sandy

1988 yazı geldiğinde Buick Roadmaster, Ekip D'nin günlük hayatının sıradan bir parçası haline gelmişti. Aksi için bir sebep yoktu. Yeterince zaman ve iyi niyetle her ucube ailenin bir parçası olabilirdi. Siyah trençkotlu adam ("Yağı

tamam!") ve Ennis Rafferty'nin kayboluşunun üzerinden geçen dokuz yılda olan buydu işte.

B Barakası'ndaki şey ara sıra ışık gösterilerini yapmaya devam ediyordu ve hem Tony, hem de Curt, yaptıkları deneylere aralıklarla devam ediyordu. Curtis 1984'te Buick'in içine uzaktan kumandayla çalıştırılabilen bir kamera yerleştirmeyi denedi (hiçbir şey olmadı). Tony benzer bir şeyi '85'te denedi ve arabanın içine son model, Wollensak marka bir ses alıcısı yerleştirdi (çok hafif, belirip kaybolan bir mınltı ve uzaklardan gelen karga sesleri dışında bir sonuç alamadı). Canlı deney hayvanlanyla birkaç test daha yaptılar. Hayvanlardan birkaçı öldü ama hiçbiri ortadan kaybolmadı.

Genel olarak ortalığın sakinleştiği söylenebilirdi. Nadiren gerçekleşen ışık patlamalarının şiddeti, ilk birkaç patlamadan (ve 1983'teki büyük gösteriden, elbette) çok uzaktı. Ekip D'nin o gün-291

Stephen King

lerdeki en büyük sorununun kaynağı, Buick hakkında hiçbir şey bilmeyen biriydi.

Edith Hyams (diğer adıyla, Ejderha) kardeşinin kayboluşu hakkında basın mensuplarıyla konuşmaya devam ediyordu (tabii kendisini dinleyecek birini bulabildiğinde). Bunun sıradan bir kayıp vakası olmadığı konusunda son derece ısrarlıydı (bu sözü üzerine Sandy ve Curt, "sıradan bir kayıp" vakasının nasıl olabileceği üzerinde düşünmüşlerdi). Edith aynca Ennis'in iş arkadaşlannın bu konuda Anlattıklanndan Fazlasını Bildiklerini iddia ediyordu. Elbette bu konuda kesinlikle haklıydı. Curt Wilcox, Ekip D bir gün Bu-ick'in ardından yas tutmak zorunda kalacak olursa bunun sebebinin o kadın olacağını pek çok kez söylemişti.

Ennis'in iş arkadaşları, bununla birlikte, toplum politikalan gereği kadına destek olmaya devam ettiler. En büyük sigortalan buydu ve hepsi de bunun farkındaydı. Tony, kadının gazetede çıkan ateşli bir demecinin ardından, "Al-dınş etmeyin, çocuklar, zaman lehimize işliyor," demişti. "Bunu hiç unutmayın ve gülümsemeye devam edin." Ve haklı çıktı. Seksenli yıllann ortalannda basın temsilcileri Edith'in telefonlanna cevap vermemeye başladı. Saat Beş'te Hareketli Haberler bölümünde Lassburg Ormanı'nda Sasquatch görüldüğünü iddia eden haberler yayınlayan ve SU KAYNAKLARI KANSER YAPIYOR! SIRADAKİ KASABA SİZİNKİ Mİ? şeklinde düşünceli başlıklar atan WKML bile Edith'e olan ilgisini kaybetmek üzereydi.

Buick'in bagajında üç ayn seferde daha bir şeyler belirdi. İlk seferinde, Ekip D'dekilerin daha önce gördükleri hiçbir böceğe benzemeyen yanm düzine iri, yeşil böcek çıktı. Curt ve Tony, bir öğle sonrasını Horlicks Üniversitesi'nde, entomoloji metinleri arasında geçirdiler ama hiçbir kitapta Buick'in bagajından çıkanlara benzer bir böceğe rastlamadılar. Aslında Ekip D'de hiç kimse, yeşilin böceklerin rengine benzer bir tonuna dahi rastlamamıştı, ama neyin 292

Buick 8

farklı olduğunu bir türlü açıklayamıyorlardı. Cari Brundage, böceklerin rengine Baş Ağnsı Yeşili adını taktı. Söylediğine göre böcekler, ara sıra tutan migreninin rengindeydi. Onlan ilk gördüklerinde hepsi de ölüydü. Bir tornavidanın ucuyla böceklere dokunduklann-da, ahşaba vurulan metal parçasının çıkardığına benzer bir ses çıkmıştı.

"İnceleme kesimi yapmak istiyor musun?" diye sordu Tony, Curt'e.

"Ya sen istiyor musun?" diye karşılık verdi Curt. "Pek sayılmaz."

Curt, bagajdaki böceklere baktı -çoğu, bacaklan havada, sırtüstü yatıyordu- ve iç geçirdi. "Ben de öyle. Ne anlamı olacak ki?"

Böylece böcekler, kamera kaydederken mantar bir pano üzerine sabitlenip kesilmektense üzerlerine tarihi belirten etiketlerin ya-pıştınldığı (etiketin üzerindeki MEMURUN İSMİ/RÜTBESİ kısmı boş bırakılmıştı elbette) torbalara kondular ve alt kattaki yıpranmış, yeşil dosya dolabını boyladılar. Böcek yaratıklann kesilip incelenmeden Buick'in bagajından alt kattaki yeşil dolaba konmasına göz

«t

yummak, Curt'ün kabullenme yolunda attığı bir başka adımdı. Yine de o eski, büyülenmiş, heyecan yüklü ifadenin bazen yüzünde belirdiği oluyordu. Sandy ve Tony onu raylı kapının üzerindeki pencerelerden birinin önünde durmuş, içeri bakarken gördüklerinde o ifadenin çoğunlukla yüzünde olduğunu fark ediyorlardı.

Sandy buna, Curtis'in Çılgın Kedi Bakışı adını vermişti ama bundan hiç kimseye, hatta eski çavuşa bile bahsetmedi. Diğerleri Buick'in yaptığı düşükler ve bagajından çıkan yaratıklara duyduklan ilgiyi yitirmişlerdi ama bu, Memur Wilcox için kesinlikle geçerli değildi. Curtis aşinalığı asla hor görmezdi.

293

Stephen King

1984 yılının soğuk bir şubat günü, böceklerin bagajda ortaya çıkışından beş ay kadar sonra Brian Cole, başını Sorumlu Çavuş'un ofisinin kapısından içeri uzattı. Tony Schoondist, 1983 yılı bütçesinin tamamını harcamamış olmasının sebebini açıklamak için Scran-ton'a gitmişti (birkaç cimri Sorumlu Çavuş

diğerlerinin kötü görünmesine yol açıyordu) ve sorumluluk yine Sandy Dearborn'daydı.

"Arkadaki barakaya küçük bir gezinti yapsan iyi olur, patron," dedi Brian. "D

Kodu."

"Ne tür bir D Kodu'ndan bahsediyorsun, Bri?"

"Bagaj kapağı açık."

"Kilidinden kurtulup açılmadığından emin misin? Havai fişeklere Noel öncesinden beri rastlamıyoruz. Genellikle..."

"Genellikle havai fişeklerden sonra açılır, biliyorum. Ama içerideki sıcaklık geçtiğimiz hafta boyunca çok düşüktü. Aynca bir şey de görebiliyorum."

Bu, Sandy'yi ayağa kaldırmaya yetti. O tanıdık endişenin şişman parmaklannın kalbini sardığını ve sıkmaya başladığını hissetti. Belki temizlenmesi gereken bir başka pislikti. Muhtemelen öyleydi. Tanrım, lütfen başka bir balık olmasın, diye düşündü. Maske takmış adamların hortumlarla temizlemesini gerektirecek bir şey olmasın.

"Hâlâ yaşıyor olabilir mi?" diye sordu Sandy. Sesinin sakin çıktığını düşündü

ama kendini pek sakin hissettiği söylenemezdi. "Gördüğün şey, neye benzi..."

"Köklenmiş bir tür bitkiye benziyor," dedi Brian. "Bir bölümü arka tamponun üzerinden sarkmış. Biraz zambağa benziyor, patron."

"Matt'e söyle Curt'ü bulup haber versin. Zaten vardiyası bitmek üzere."

294

Buick 8

Curt'e Kod D durumu iletildi. Matt'e Sawmill Yolu'nda olduğunu ve on beş dakika içinde merkezde olacağını söyledi. Sandy bu süre içinde kulübeden sarı ipi çıkardı ve yine kulübede tuttuklan düşük güçlü dürbünle barakanın içine baktı.

Brian'a katılıyordu. Bagajdan sarkan, rengi beyazdan koyu yeşile değişen porsumuş, za-nmsı şeyin bir Paskalya zambağına benzediği söylenebilirdi.

Tatilden beş gün sonraki solmuş, ölmek üzere olan hali gibiydi.

Curt merkeze geldi ve devriye aracını benzin pompalannın önüne yanm yamalak park edip araçtan indi. Barakanın önünde birikmiş kalabalığa doğru koşar adım yürüdü.

Sandy, Brian, Huddie, Arky Arkanian ve birkaç polis, raylı kapının pencerelerinin önünde her zamanki pozlanyla duruyorlardı. Curt, Sandy'nin uzattığı dürbünü aldı. Biraz odak ayarı yaptıktan sonra yaklaşık bir dakika boyunca bagajdan sarkan şeye baktı.

"Eee?" dedi Sandy Curt sonunda dürbünü indirdiğinde. "İçeri giriyorum," dedi Curt ve Sandy bunu duyduğuna hiç şaşılmadı; san ipi başka niçin getirecekti? "Ve bir şekilde canlanıp beni ısırmaya falan kalkmazsa fotoğrafını çekeceğim, kameraya alacağım ve torbaya koyacağım. Bana hazırlanmam için beş dakika ver."

O kadar bile sürmedi. Cerrah eldivenleri -PEP'nde bunlar için "AİDS eldivenleri"

adı yerleşmeye başlamıştı- ve banyo bonesi takmış, bir berber önlüğü ve lastik çizmeler giymiş halde merkez binasından çıktı. Boynundan bir Puff-Pak maske sarkıyordu. Maskenin haznesinde yaklaşık beş dakika idare edebilecek kadar hava vardı. Eldivenli ellerinden biriyle Polaroid fotoğraf makinesini tutuyordu.

Kemerine yeşil bir çöp torbası sıkıştırmıştı.

Huddie kamerayı sehpasının üzerinden almış, barakaya yaklaşan Curt'ü çekiyordu.

Kendinden emin adımlarla otoparkı geçen

295

Stephen King

Curt, kırmızı çizmeleri ve mavi bonesiyle tresfantastique'"' görünüyordu (daha sonra beline bağladığı san ip görünüşüne daha da renk kattı).

"Çok güzelsin!" diye bağırdı Huddie, kameranın vizöründen bakarak. "Sana tapan hayranlanna el salla!"

Curtis Wilcox kameraya itaatkârca el salladı. On yedi yıl sonra, beklenmedik ölümünün ardından bazı hayranlan bu kaseti izleyecek ve şapşal, şirin görüntüsüne gülerken gözyaşlannı tutmaya çalışacaktı.

Matt, iletişim bölmesinin açık olan penceresinden şaşırtıcı derecede kuvvetli bir tenor sesiyle Curt'ün ardından şarkı söylemeye başladı: "Sarıl bana... seksi şey! Öp beni... seksi şey!"

Curt bu alaylara pek aldırmadı, arkadaşlannın söyledikleri onun için ikinci plandaydı. Sesleri bir başka odadan geliyormuş gibiydi. Curt'ün gözlerinde yine o tanıdık bakış vardı.

"Bu pek iyi bir fikir değil," dedi Sandy, Curt'ün beline sardığı ipi sıkıca düğümlerken. Curt'ün fikrini değiştirebileceğini sanmıyordu ama aklından geçenleri söylemezlik etmeyecekti. "Bekleyip gelişmeleri görmek daha akıllıca olurdu. Ardından başkalannın gelmeyeceğinden emin olduktan sonra girmek daha iyi."

"Bana bir şey olmaz," dedi Curt. Sesi dalgındı; Sandy'yi dinlemiyor gibiydi.

Muhtemelen o sırada kafasının içindeki yapılacaklar listesini tekrar gözden geçiriyordu.

"Belki," dedi Sandy. "Ama belki de bu şey konusunda biraz dikkatsiz davranmaya başladık." Bunun doğruluğundan tam olarak emin değildi ama yine de söyleyecekti.

"Şimdiye kadar hiçbirimize bir şey olmadığı için bundan sonra da olmayacakmış

gibi hareket

(*) Çok müthiş.

296

Buick 8

ediyoruz. Polisler ve aslan terbiyecileri bu düşünce tarzı yüzünden yaralanır."

"Bir şey olmaz," dedi Curt, sonra -bir çelişki görmüyormuş gibi- diğerlerine geride durmalanm söyledi. Adamlar biraz uzaklaşınca Huddie'den kamerayı aldı, sehpasının üzerine yerleştirdi ve Arky'den kapıyı açmasını istedi. Arky, beline takılı duran uzaktan kumandanın düğmesine bastı ve garaj kapısı sarsılarak yükseldi.

Curt, kameranın sehpasını iki eliyle tutabilmek için Polaro-id'in askısını

koluna taktı ve B Barakası'na girdi. Buick ve kapı arasında bir süre durdu. Bir eli, havanın balığın geldiği günkü gibi nefes alınamaz olması ihtimaline karşı

Puff-Pak maskesinin hemen altında duruyordu.

"Kötü sayılmaz," dedi. "Sadece tatlı sayılabilecek bir koku var. Belki gerçekten de bir zambaktır."

Değildi. Trompet şeklindeki çiçekler -üç taneydi- bir cesedin elleri gibi solgun ve neredeyse şeffaftı. Her birinin iç kısmında koyu mavi, jöleyi andıran bir maddeden birer damla vardı. Jölenin üzerinde minik tomurcuklar vardı. Saplan, bir çiçeğin parçasından çok bir ağacın gövdesine benziyordu. Yeşil yüzeyleri çatlaklar ve sığ oluklarla kaplıydı. Üzerlerinde bir çeşit mantara benzeyen kahverengi noktacıklar vardı ve giderek yayılıyorlardı. Saplann ucunda siyah toprakla kaplı kökler vardı. Curt köklere doğru eğildi ve (bunu görmek hiçbirinin hoşuna gitmiyordu, aptalın tekinin başını bir ayının ağzına sokmasını

izlemeye benziyordu) yine o lahanam-sı kokuyu aldığını söyledi. Belli belirsizdi ama o koku olduğuna şüphe yoktu.

"Ve tuz kokusu da var, Sandy. Olduğundan eminim. Cape Cod'da pek çok yaz geçirdim, bu kokuyu iyi bilirim."

297

Stephen King

"Yermantan ve havyar koksa bile umurumda değil," dedi Sandy. "Oradan bir an önce çıkmanı istiyorum."

Curt güldü -ilahi büyükanne Dearborn!- ama bagajdan biraz uzaklaştı. Kamerayı

bagajı görüntüleyecek şekilde yerleştirdi, kaydı başlattı ve birkaç Polaroid fotoğraf çekti.

"Buraya gel, Sandy, bir göz at."

Sandy biraz düşündü. Kötü, çok kötü bir fikirdi. Aptalcaydı. Buna hiç şüphe yoktu. Sandy bunu kafasında açıklığa kavuşturduktan sonra ip kangalını Huddie'ye uzattı ve içeri girdi. Buick'in ba-gajındaki (ve Brian'ın gördüğü, tamponun üzerine doğru sarkan) solmuş çiçeklere baktı ve ürpermekten kendini alamadı.

"Biliyorum," dedi Curt sesini dışandaki polislerin duymaması için alçaltarak.

"Sadece bakmak bile yetiyor, değil mi? Birinin karatahtaya tırnaklarını

sürtmesiyle çıkan sesle eşdeğer bir etkiye sahip."

Sandy başını salladı. Tam olarak öyleydi.

"Ama bu reaksiyonu tetikleyen ne?" diye sordu Curt. "Tam olarak belirleyemiyorum. Ya sen?"

"Ben de öyle." Sandy kuruyan dudaklannı diliyle ıslattı. "Bence birçok şeyin bir araya gelmesi neden olabilir. En büyük etken de beyaz."

"Beyaz. Renk."

"Evet. İğrenç. Bir kurbağanın karnı gibi."

"Çiçeklere yapışan örümcek ağlan gibi," dedi Curt.

Bir an için gülümsemeye çalışarak ve pek de başarılı olamaya-rak birbirlerine baktılar. Eyalet polisi şairleri, Memur Frost ve Memur Sandburg. Bir sonraki hareketleri lanet olası şeyi bir yaz günüyle kıyaslamak olacaktı. Ama bunu denemeleri gerekiyordu zira gördüklerini ancak şiir gibi bir zihinsel hareketle kavrayabileceklerini ş gibi görünüyordu.

298

Buick 8

Sandy'nin beyninde daha tutarsız benzetmeler uçuşuyordu. Ölü bir kadının ağzındaki Aşai Rabbani ekmeği gibi beyaz. Dil altındaki iltihap gibi beyaz.

Belki evrenin kenannın hemen ötesindeki yaradılış köpüğü gibi beyaz.

"Bu şey aklımızın hayalimizin alamayacağı bir yerden geliyor," dedi Curt.

"Duyulanınız bunu tam anlamıyla kavrayamıyor. Konuşmaya kalkmak bile abes, dört kenarlı bir üçgeni tarif etmeye çalışmaya benziyor. Şuraya bak, Sandy. Görüyor musun?" Eldiven içindeki parmağının ucuyla ölü çiçeklerin birinin sapındaki kahverengi lekeyi gösterdi.

"Evet, görüyorum. Yanık gibi görünüyor."

"Ve giderek genişliyor. Tüm lekeler. Ve şuraya, çiçeğin üstüne bak." Aynı

kahverengi lekelerden biri ölü çiçeğin narin beyaz yaprağı üzerinde sinsice büyüyordu. "Çürüyor. Balık ya da yara-samsı yaratık gibi değil belki, ama çiçeklerde de aynı akıbet söz konusu, değil mi?"

Sandy başını salladı.

"Kemerimdeki çöp torbasını alıp ağzını açar mısın?"

Sandy, Curt'ün istediğini yaptı. Curt bagajın içine uzandı ve bitkiyi köklerinin hemen üst kısmından tuttu. Tutmasıyla o sulu lahana/çürük salatalık kanşımı

berbat koku burun deliklerini doldurdu. Sandy elini ağzına götürdü, öğürmemeye çalıştı ama başanlı olamadı. Bu arada içgüdüsel bir hareketle gerilemişti

"Torbanın ağzını aç, lanet olsun!" diye bağırdı Curt boğuk sesle. Sandy, sesinin esrarlı sigaradan derin bir nefes çekmiş ve dumanı içinde mümkün olduğunca tutmaya çalışan biri gibi çıktığını düşündü. "Tannm, çok korkunç bir his!

Eldivenler üzerinden bile çok kötü!"

299

Stephen King

Sandy torbayı uzatıp üst kısmını salladı. "Çabuk ol öyleyse!"

Curt çürümekte olan bitkiyi torbanın içine bıraktı. Çiçeğin torbayla temas etmesiyle çıkan seste bile yanlış olan bir şeyler vardı, fısıltıyı andıran bir haykmş, iki düzlem arasında sıkıştınlan ve boğulmak üzere olan bir şeyin son çığlığı gibiydi. Bu benzetmelerin hiçbiri gerçekte çıkan sesi tam olarak anlatmaya yetmiyordu ama anlık görüntüler halinde bile olsa bir fikir oluşturuyordu. Sandy Dearborn, çiçeklerin cesetlerinin ne denli tiksindirici ve mide bulandırıcı olduğunu kendine bile tarif etmekten acizdi. Çiçekler ve Buick'in diğer düşükleri. Onlar hakkında uzun süre düşünecek olursa keçileri kaçıracağından hiç şüphesi yoktu.

Curt eldivenli ellerini gömleğine silecek oldu, sonra yapmak üzere olduğu şeyi fark edip ellerini indirdi. Buick'in bagajına doğru eğildi ve ellerini bagajın tabanına sürttü. Sonra eldivenleri çıkardı, Sandy'ye torbanın ağzını tekrar açmasını işaret etti ve eldivenleri çiçek cesetlerinin üzerine attı. Torbadan yine o berbat koku yükseldi ve Sandy, kanserin yiyip bitirdiği bir arkadaşının, ölümüne bir haftadan daha az bir süre kala yüzüne doğru geğirmesini hatırladı.

Bu anının tüm canlılığıyla bilincinin üst kısımlarına yükselmesine engel olmak için gösterdiği içgüdüsel ama zayıf çabanın pek yaran olmadı.

Lütfen kusmayayım, diye düşündü Sandy. Lütfen.

Curt, çektiği Polaroid fotoğraflann sağlam bir şekilde kemerinin altında durup durmadığını kontrol ettikten sonra Buick'in bagaj kapağını sertçe indirdi.

"Haydi çıkalım buradan, Sandy. Ne dersin?"

"Bu yıl yaptığın en iyi teklif derim."

Curt ona göz kırptı. Yüzünün solgunluğu ve alnından süzülen ter damlacıklan, bu umursamaz tavrının sadece yüzeyde olduğunu belli ediyordu. "Daha şubatta olduğumuz göz önüne alınınca bu söylediğinin pek bir anlamı kalmıyor."

300

Buick 8

Buick bundan on dört ay sonra, 1985 yılının nisanında kısa süreli ama şiddetli bir havai fişek gösterisi yaptı. Balık Yılı'ndan beri gördükleri en büyük, en parlak ışık depremiydi. Olayın şiddeti, Tony ve Curt'ün, Roadmaster'dan ya da başka bir yerde olup onun aracılığıyla yayılan enerjinin yok olmaya yüz tuttuğu yolundaki teorisini de geçersiz kılmıştı. Öte yandan olayın süresinin çok kısa oluşu, onlan haklı çıkanr gibiydi. Sonuçta, ortada elle tutulur hiçbir şey yoktu. Her zaman olageldiği gibi.

Işık depreminden iki gün sonra, B Barakası 'nın içindeki sıcaklık on beş derece civanyken Buick'in bagaj kapağı açıldı ve kırmızı bir sopa, basınçlı havayla yönlendiriliyormuş gibi içinden dışan uçtu. Bu gerçekleştiği sırada Arky Arkanian barakanın içindeydi, küreği duvardaki yerine geri asıyordu ve ödü

patlamıştı. Kırmızı sopa, barakanın tavanındaki kirişlerden birine çarptı, gürültüyle önce Buick'in tepesine, sonra yuvarlanarak beton zemine düştü.

Merhaba, yabancı. Yeni konuk yaklaşık yirmi üç santim uzunluğunda, bir erkek bileği kalınlığında, bir ucunda birkaç budak deliği olan, düzgün bir şekli olmayan bir sopaydı. Andy Colucci beş on dakika sonra pencereden dürbünle bakarak sopayı inceledi ve budak deliklerinin gözler, sopanın kenanndaki çatlak görünümlü şeyin belki son anda acıyla yukan doğru çekilmiş bir bacak olduğunu anladı. Yeni konuk bir sopa değildi, bir tür kırmızı kertenkeleydi. Balık, yarasa ve çiçekler gibi o da çürüyordu.

Bu kez barakaya girip örneği yerden alan Tony Schoondist oldu. O gece The Tap'te etrafına toplanan polislere, o şeye dokunmak için kendini fazlasıyla zorlaması

gerektiğini söyledi. "O kahrolası şey gözlerini dikmiş bana bakıyordu," dedi.

"Ölü ya da diri, bende uyandırdığı his buydu." Kendine bir bira doldurdu ve bir dikişte içti. "Umarım artık bitmiştir," dedi. "Bunu gerçekten çok isterim." Ama elbette bitmemişti.

301

Buick 8

Shirley

Küçük şeylerin beynimizde bir güne damgalarını vurabilmeleri ne tuhaf. 1988

yılındaki o cuma günü muhtemelen hayatımın en korkunç günüydü -o günden sonraki altı ay boyunca uyumakta güçlük çektim ve bir süre hiçbir şey yiyemediğim için on iki kilo verdim- ama o günü hafızamda hep hoş tarafıyla saklarım. O gün Herb Avery ve Justin Islington bana bir buket kır çiçeği getirmişti. Günün altüst olmasından hemen önceydi.

Bu ikisine çok öfkeliydim. Mutfakta çocuk gibi koşuştururken yepyeni keten eteğimi mahvetmişlerdi. Onlarla birlikte değildim, kendi işime bakıyor, bir fincan kahve alıyordum. Onlara dikkat etmemiştim, zaten çoğunlukla böyle anlarda gafil avlanırız, değil mi? Erkeklere yani. Bir süreliğine uslu davranırlar ve biz de tedbiri elden bırakır, onların da akıllı uslu olabileceklerine inanırız ve bu şekilde tuzağa düşeriz. Herb ve o Islington denen adam bir iddia hakkında bağnşarak iki at gibi paldır küldür mutfağa daldılar. Justin, Herb'ün kafasına ve omuzlarına vuruyor, paramı ver, onun bunun evladı, paramı ver, dedim! diye bağırıyordu. Herb de, öylesine oy-303

Stephen King

nuyorduk, kâğıt oynarken ortaya para koymadığımı bilirsin, bırak beni! diyordu.

Ama her ikisi de bu sırada gülüyordu. Hem de deli gibi. Justin neredeyse Herb'ün sırtına çıkmıştı, kollannı boynuna dolamış, sözde onu boğacakmış gibi yapıyordu.

Herb de onu sırtından atmaya çalışıyordu. İkisi de beni görmemişti, orada olduğumun, üzerimde yepyeni eteğimle kahve makinesinin yanında durduğumun farkında bile değildiler. Sadece Memur Pasternak, anlarsın ya eşyalardan biri gibi.

"Dikkat edin, aptallar!" diye bağırdım ama artık çok geçti. Elimdeki fincanı bir yere bırakmama fırsat kalmadan bana çarptılar ve kahve önüme döküldü. Bluzun lekelenmesi önemli değildi, zaten eski bir şeydi ama eteğim yepyeniydi. Ve güzeldi. Önceki akşam etek boyunu düzeltmek için saatler harcamıştım.

Bir çığlık attım ve sonunda itişip kakışmayı kestiler. Justin'in bir bacağı hâlâ

Herb'ün beline, bir kolu da boynuna dolanmış haldeydi. Herb ağzı bir kanş

açılmış bir halde bana bakıyordu. Genelde iyi bir adamdı, (Islington için herhangi bir yorum yapamayacağım çünkü onu daha iyi tanımama fırsat olmadan Media'daki Ekip K'ya transfer oldu.) ama ağzı o şekilde açıkken tam bir ahmak gibi görünüyordu.

"Shirley, of, Tannm," dedi. Şimdi düşünüyorum da, tıpkı Arky gibi konuşmuştu, o kadar belirgin olmasa da aynı aksan vardı. "Seni görmedim."

"Nedense buna hiç şaşırmadım," dedim. "Seni Kentucky Derby'de koşan bir atmışsın gibi sürmeye çalışıyordu."

"Yandın mı?" diye sordu Justin.

"Hem de ne yanmak," dedim. "Bu etek JC Penney'de otuz beş dolardı, işe gelirken ilk kez giymiştim ve mahvoldu. Fena halde yandım."

304

Buick 8

"Sakin ol, Shirley, özür dileriz," dedi Justin. Gücenmiş görünmeye bile cesaret etmişti. İşte bütün erkekler böyledir. Özür dilediklerinde, bu her şeyi hallediyormuş gibi hemen sakinleşmemizi beklerler. Bir camı kırmış, arabayı

mahvetmiş ya da Atlantic City'de yirmi bir oynayarak çocuklann üniversite parasını batırmış olmala-nnm bir önemi yoktur. Tavırlan aynen şöyledir: Hey, özür diledim ya konuyu bu kadar büyütmek zorunda mısın?

"Shirley..." diye söze başladı Herb.

"Şimdi olmaz, tatlım, şimdi olmaz," dedim. "Sadece çıkıp gidin. Gözüm görmesin sizi."

Bu arada Memur Islington tezgâhın üzerinden bir avuç peçete almış, eteğimin önünü silmeye çalışıyordu.

"Kes şunu!" dedim bileğini yakalayarak. "Bugünü ne sanıyorsun sen? İçinden Geldiği Gibi Davran Günü mü?"

"Ben sadece... kumaşa işlemediyse..."

Ona annesinin hayatta olan çocuğu olup olmadığını sordum ve o da, alınıp off, Tanrım, abartıyorsun... gibi bir şeyler söyledi.

"Kendine bir iyilik yap," dedim. "Ve hemen buradan uzaklaş. Yoksa bu kahrolası

kahve kabını kolye olarak kullanmaya başlayacaksın."

Bunun üzerine ayaklannı sürüyerek mutfaktan çıktılar ve daha sonra uzunca bir süre etrafımda dolandılar. Herb mahcup, kafası hâlâ kanşık olan Justin Islington ise kırgın bir ifadeyle bakıyordu, özür diledim ya daha ne istiyorsun?

Bir hafta sonra -bir diğer deyişle her şeyin altüst olduğu o gün-öğleden sonra saat ikide iletişim bölmesine girdiler. Elinde bir buket taşıyan Justin önde, Herb arkadaydı. Sanki onlara kâğıt ağırlıkları fırlatmaya başlamam ihtimalini düşünerek saklanmaya çalışıyordu.

305

F:20

Stephen King

İşin aslı, hiç kin tutamam. Beni iyi tanıyan herkes bunu bilir. Kızgınlığım bir iki gün sürer, sonra yok olur gider. Ve bu ikisi çok şirin görünüyordu, derste haylazlık yaptıklan için öğretmenlerinden özür dilemeye gelmiş bir çift küçük çocuğa benziyorlardı. Erkeklerin bir başka yönü de budur. Lanet olası bir göz kırpması süresinde barlarda en ufak şeyler yüzünden -beysbol skorları, Tann aşkına-kavga çıkaran gürültücü ahmaktan, bir Norman Rockwell resminden fırlamış

gibi görünen bir şirinlik abidesine dönüşebilirler. Ve daha ne olduğunu anlamadan kadını yatağa atmışlardır ya da atmaya çalışıyorlardır.

Justin buketi uzattı. Barakaların arkasından topladıklan kır çiçekleriydi sadece. Papatyalar, gelincikler, öyle şeyler. Hatırladığım kadanyla birkaç

karahindiba bile vardı. Ama olayı böyle tatlı bir hale getiren ve tüm savunma duvarlarımı yıkan da bu basitlik ve doğallıktı işte. Eğer bu çocuksu çiçek buketi yerine şehirdeki çiçekçiden uzun saplı bir gül demeti getirmiş olsalardı

bir süre daha kızgın kalabilirdim. O, çok güzel bir etekti ve etek boyunu düzeltme işini de oldum olası sevmezdim.

Justin Islington öndeydi çünkü mavi gözlü yakışıklı futbol oyuncusu tipinde biriydi, hatta alnına düşen siyah bir perçemi bile vardı. Yakışıklılığının yüreğimi biraz olsun eriteceğini umuyorlardı ve itiraf etmeliyim ki işe yaramıştı. Hele elindeki çiçek buketini masumca uzatması yok muydu? Özür dilerim, öğretmenim. Bukete iliştirilmiş küçük bir zarf bile vardı.

"Shirley," dedi Justin ağırbaşlı bir edayla, ama gözlerindeki haşan pınltıyı

gizleyemiyordu. "...seninle banşmak istiyoruz."

"Evet," dedi Herb. "Bize öfkeli olmandan nefret ediyorum."

"Ben de öyle," dedi Justin. Bu sözünde samimi miydi bilmiyordum ama Herb'ün samimi olduğuna inanıyordum ve bu da bana yeterdi.

306

Buick 8

"Pekâlâ," diyerek çiçekleri aldım. "Ama tekrar yapacak olursanız..."

"Yapmayacağız!" dedi Herb hararetle. "Asla! Hiçbir zaman!" Elbette, hepsinin dediği bu değil midir zaten? Ve sakın beni katı davranmakla itham etme. Gerçekçi bir yaklaşımım var, hepsi bu.

"Yaparsanız, burnunuza yumruğu yersiniz." Tek kaşımı kaldırarak Islington'a baktım. "Sana hayatım, annenin muhtemelen söylemeyi unuttuğu bir gerçeğini anlatayım: özür dilemek, keten bir etekteki kahve lekesini çıkarmaz."

"Zarfa bakmayı unutma," dedi Justin hâlâ beni o boncuk gözleriyle eritmeye çalışarak.

Vazoyu masamın üzerine koydum ve papatyalann arasına yerleştirilmiş zarfı çekip aldım. "Açınca suratıma hapşmk tozu falan püskürmeyecek, değil mi?" diye sordum Herb'e. Sorarken ciddi değildim ama Herb ağırbaşlı bir ifadeye başını iki yana salladı. Onu böyle gören biri, herhangi bir pişmanlık ve üzüntü duymadan kimseye aşın hız veya tehlikeli araç kullanmak yüzünden ceza keseme-diğini sanabilirdi.

Ama polisler yollarda farklıdır elbette. Öyle olmak zorundalar.

Üzerinde kafiyeli bir özür dilerim şiiri yazan cicili bicili bir kart görmeyi bekleyerek zarfı açtım ama içinden, katlanmış bir kâğıt parçası çıktı. Kâğıdı

açtığımda, JC Penney'den elli dolarlık bir hediye çeki olduğunu gördüm.

"Ah, olamaz," dedim. Çeki görür görmez ağlamaklı olmuştum. Hazır konu açılmışken erkekler hakkında bir başka gerçeği anlatayım: onlara en kızgın olduğumuz anda öyle cömert, hoş ve düşünceli bir hareket yaparlar ki öfkeden köpürmemiz gerekirken kendimizi haklannda kötü düşündüğümüz için utanır halde buluruz.

"Çocuklar, buna hiç gerek..."

307

Stephen King

"Vardı," dedi Justin. "Mutfakta o şekilde itişip kakışmak ap-talcaydı."

"Aptallığın daniskası," dedi Herb. Gözlerini üzerimden ayırmadan başını aşağı

yukan sallıyordu.

"Ama bu çok fazla!"

"Hesaplanmıza göre değil," dedi Islington. "Yol açtığımız maddi zarann yanı sıra bir de manevi zarar var..."

"Hiçbir yerim yanmadı, kahve sıcak bile değildi..."

"İtiraz etme, Shirley, çeki alıyorsun," dedi Herb kararlı bir ifadeyle. Henüz tam anlamıyla Bay Dediğim Dedik Eyalet Polisi havasına bürünmemişti ama oldukça yakındı. "Konu kapanmıştır."

Bu hareketleri beni gerçekten çok mutlu etti. Hiçbir zaman unutmayacağım. Daha sonra olanlar ise gerçekten çok korkunçtu. İki sersemin sadece mahvettikleri eteğin ücretini değil, yol açtıkla-n manevi hasarın da karşılığını vermek istemesi gibi hoş bir anımın olması ve o günün korkunçluğunu bir nebze dengelemesi benim için çok iyi olmuştu. Üstüne üstlük bir de kır çiçekleri vermişlerdi. O günün kötü tarafını hatırladığımda bunlan da hatırlamaya gayret gösteriyorum. Özellikle de arka taraftan topladıkları çiçekleri.

Onlara teşekkür ettim ve iki adam, muhtemelen satranç oynamak için üst kata çıktı. Her yaz sonu bir turnuva düzenlenir, kazanan, Scranton Kupası adı verilen bronz bir klozet kapağı alırdı. Çavuş Schoondist emekli olduğunda bu tip aktiviteler de unutulmaya yüz tuttu. İki adam, yüzlerinde görevini yapmış

olmanın huzur dolu ifadesiyle yanımdan ayrıldı. Sanırım bir yerde gerçekten yapmış sayılırlardı. En azından hen öyle hissediyordum ve yeni bir etek aldıktan sonra hediye çekimden arta kalan miktarla onlara büyük bir kutu çikolata veya kış için el ısıtıcılar alıp payıma düşeni yapmaya

308

Buick 8

niyetliydim. El ısıtıcılar daha kullanışlı olurdu ama fazla evcildi. Ben onların meslektaşıydım, anneleri değil. İkisi de evliydi ve eşleri onlara el ısıtıcısı

alabilirdi.

Küçük, şirin banş buketleri hoş bir biçimde düzenlenmişti, hatta bir çiçekçiye has bir dokunuşla araya yeşillik olsun diye birkaç ot bile yerleştirmişlerdi ama su koymayı düşünememişlerdi. Çiçekleri yerleştir, su koymayı unut: tam erkeklerden beklenecek hareketti. Tam vazoyu alıp mutfağa yönelmiştim ki telsizden ölümüne korkmuş George Stankowski'nin öksürüklerle kesilen sesi duyuldu. Sana hayatın önemli gerçeklerini sakladığın dosyaya ekleyebileceğin bir şey söyleyeyim: iletişim bölmesindeki bir polisi, olay yerinden dehşete düşmüş

bir halde bağlantı kurmaya çalışan bir memurdan daha fazla korkutabilecek tek bir şey vardır, o da 29-99 çağ-nsı yapan korkmuş bir memurdur. Kod 99, genel yanıt isteniyor, anlamındadır. Kod 29 ise... kitaba baktığınızda 29'un karşısında tek bir kelime görürsünüz. Felaket.

"Merkez, burası 14. Kod 29-99, anlaşıldı mı? İki-dokuz-do-kuz-dokuz."

Çiçeklerle dolu vazoyu büyük bir dikkatle tekrar masamın üzerine koydum. Bunu yaparken bir anı, zihnimde tüm canlılığıyla belirmişti: radyoda John Lennon'ın ölüm haberini duyuşum. O gün babam için kahvaltı hazırlıyordum. Sofrayı kurup hemen evden fırlayacaktım çünkü okula geç kalmıştım. İçine yumurta kırdığım cam kâseyi karnıma bastırmıştım. Omlet yapmak için yumurtalan çırpıyordum. Radyo spikerinin John Lennon'ın New York'ta vurulduğunu söylediğini duyduğumda, kâseyi vazoyu koyduğum gibi büyük bir dikkatle elimden bırakmıştım.

309

Stephen King

"Tony!" diye haykırdım ve sesimi (veya sesimdeki o farklı tonu) duyan herkes her ne yapıyorsa birden bıraktı. Üst kattaki konuşmalar da kesildi. "Tony, George Stankowski 29-99!" Ve cevabını beklemeden mikrofonu kaparak George'a mesajını

aldığımı söyledim.

"Mevkiim Poteenville, 46 numaralı İlçe Yolu," dedi. Arka planda düzensiz bir çıtırtı duyuyordum. Ateş yanıyor gibiydi. Bu arada Tony ve polis ayakkabılan elinde, üzerinde sivil kıyafetlerle Sandy Dearborn da kapımda belirmişti. "Bir tanker, bir okul otobüsüyle çarpıştı ve şu an yanıyor. Tanker alevler içinde ve otobüsün de ön tarafı alev almak üzere, anlaşıldı mı?"

"Tamam," dedim. Sesim normal çıkıyordu ama dudaklarım uyuşmuştu.

"Bu, kimyasal madde taşıyan bir tanker, Norco West, anlaşıldı mı?"

"Anlaşıldı, 14, Norco West." Kırmızı telefonun yanındaki deftere büyük harflerle yazdım. "Plakaları nedir?"

"Ah, tam olarak göremiyorum, çok fazla duman var ama tankerden beyaz bir madde sızıyor ve alev alarak hendekle otoyolun karşısına yayılıyor, anlaşıldı mı?"

George tekrar öksürmeye başlamıştı.

"Tamam," dedim. "Duman mı soluyorsun, 14? Sesin pek iyi gelmiyor, tamam."

"Ah, evet olumlu, çok duman var ama iyiyim. Asıl sorun..." Ama sözünü

tamamlayamadan yeni bir öksürük krizi başladı.

Tony mikrofonu elimden aldı. İyi idare ettiğimi anlatmak için omzuma vurdu, sadece dinlemeye daha fazla dayanamamıştı. Sandy ayakkabılarını giyiyordu.

Herkes iletişim bölmesine doğru hareket-

310

Buick 8

lenmişti. Tam nöbet değişim saati olduğu için merkez oldukça kalabalıktı. Mister Dillon bile telaşın sebebini görmek için mutfaktan çıkmıştı.

"Asıl sorun, okul," dedi George tekrar konuşabildiğinde. "Poteenville Ortaokulu sadece iki yüz metre uzaklıkta." "Okullann açılmasına daha bir ay var, 14.

Sen..." "Belki. Ama çocuklar olduğunu görüyorum." Arkamda biri mınldandı.

"Ağustos, okulda el becerileri ayı. Kız kardeşim dokuz ve on yaşındaki çocuklara çömlekçilik dersleri veriyor." Bunu duyduğum an göğsüme çöken dayanılmaz ağırlığı dünmüş gibi hatırlıyorum.

"Tankerden sızan her neyse bana ulaşmıyor, rüzgâr arkamdan esiyor," dedi George tekrar konuşabildiğinde. "Ama okul rüzgâr altında, tekrar ediyorum, okul rüzgâr altında. Anlaşıldı mı?" "Anlaşıldı, 14," dedi Tony. "İtfaiye desteği var mı?"

"Olumsuz, ama siren sesleri duyuyorum. Öhhö, öhhö! Olay gerçekleştiğinde buraya çok yakındım, çarpışma sesini duydum ve ilk gelen ben oldum. Otlar yanıyor ve alevler gittikçe okula yaklaşıyor. Okul bahçesinde toplanmış, olay yerine bakan çocuklan görebiliyorum. Alarm sesi var, sanınm bina boşaltıldı. Dumanın oraya ulaşıp ulaşmadığını bilmiyorum ama er geç ulaşacaktır. Her birimi alarma geçir, patron. Bu kesin bir 29."

"Otobüste yaralı var mı, 14?" diye sordu Tom. "Olay yerinde yaralı görüyor musun?"

Saate baktım. İkiye çeyrek vardı. Şanslıysak otobüs dönüş değil, gidiş yolunda olurdu, yani çömlek yapan çocuklan evlerine götürmek için okuldan almaya gidiyor olurdu.

311

Stephen King

"Otobüste sadece şoför var gibi görünüyor. Adamı görebiliyorum -kadın da olabilir- direksiyonun üzerine yığılmış. Otobüsün ön kısmı yangına dahil ve şoför OYÖ, anlaşıldı mı?"

OYÖ, Pennsylvania Eyalet Polisi'nin yetmişli yıllarda hastanelerin acil servislerinden duyup aldıklan bir kısaltmaydı. "Olay yerinde ölmüş," anlamına geliyordu.

"Anlaşıldı, 14," dedi Tony. "Çocukların bulunduğu yere gidebiliyor musun?"

Öhhö, öhhö, öhhö. Sesi kötü geliyordu. "Olumlu, merkez, futbol sahasının yanından geçen bir yol var. Doğruca binaya gidiyor, tamam."

"O halde hemen harekete geç," dedi Tony. O gün, cephedeki bir general gibi kararlı ve soğukkanlıydı. Sonradan dumanların zehirli olmadığı ortaya çıktı, alevlerin en büyük sebebiyse depodan sızan benzindi ama elbette o an bunlan bilmiyorduk. George Stan-kowski'nin tek bildiği, Tony'nin ölüm onay belgesini imzalamış olduğuydu. Ve evet, bazen işi budur.

"Anlaşıldı, merkez, ilerliyorum."

"Gaz soluyorlarsa onları devriye aracına doldur; motor kapağının ve bagajın üzerine, hatta aracın tepesine oturt ve mümkün olduğunca çok çocuğu oradan uzaklaştır, anlaşıldı mı?"

"Evet, merkez, 14 tamam."

Klik. Bu son klik sesi çok yüksek gibi gelmişti.

Tony etrafına bakındı. "Hepiniz duydunuz, 29-99. Vardiyada olanlar, hemen olay yerine gidiyorsunuz. Saat üçteki nöbet değişimini bekleyenler, siz de malzeme odasından Kojak lambalan alın ve özel araçlarınızla gidin. Shirley, ulaşabildiğin her memuru olay yerine yönlendir."

312

Buick 8

"Tamam, efendim. Görev başında olmayanları aramaya başlayayım mı?"

"Henüz değil. Huddie Royer, neredesin?"

"Buradayım, çavuş."

"Merkezde sorumluluk senin."

Bunun üzerine Huddie filmlerde olduğu gibi itirazda bulunmadı. Ağzından, ekibin geri kalanıyla birlikte olay yerinde olup gaz ve yangınla savaşmak ve çocuklan kurtarmak istediğine dair tek kelime çıkmadı. Sadece başüstüne, efendim, dedi.

"Pogus İlçesi İtfaiye Teşkilatı'nı kontrol et, ne yaptıklannı öğren, Lassburg ve Statler'ın neler yaptığını öğren, aklına aranacak başka bir yer geliyor mu?"

"Norco West'e ne dersin?"

Tony eliyle alnına vurmadı ama neredeyse vuracaktı. "Tabii ya!" Sonra Curt yanında, diğerleri hemen arkasında olduğu halde kapıya yöneldi. Mister Dillon en geriden takip ediyordu.

Huddie köpeğin tasmasını yakaladı. "Bugün olmaz, oğlum. Shirley ve benimle birlikte burada kalıyorsun." Mister D hemen oturdu, çok iyi eğitilmişti. Yine de uzaklaşan adamlan özlem dolu gözlerle izledi.

Sadece ikimiz -D'yi de sayarsak üçümüz- kalınca bina birden çok boş görünmeye başlamıştı. Ama oturup bunu düşünecek vaktimiz yoktu, yapılacak çok iş vardı.

Mister Dillon'ın ayağa kalkıp arka kapıya gittiğini ve altını koklayıp hafifçe inlediğini fark etmiş olabilirim. Sanırım fark ettim, ama muhtemelen geride bırakılmış olmanın yarattığı hayal kırıklığı olduğunu düşünüp üzerinde durmadım.

Bence Mister D, B Barakası 'nda bir şeylerin olmaya başladığını hissetmişti.

Hatta belki bizi uyarmaya çalışıyordu.

313

Stephen King

Ama o an köpekle ilgilenecek vaktim yoktu; kalkıp onu kabından su içip uyuyabileceği mutfağa kapatacak kadar bile zamanım yoktu. Keşke bunu yapsaydım, zavallı Mister Dillon birkaç yıl daha yaşayabilirdi. Ama bilmiyordum elbette. O

an tek bildiğim, yolda kimlerin olduğunu bulmak ve onlan olay yerine yönlendirmek zorunda olduğumdu. Ben bunu yaparken Huddie Royer da Sorumlu Çavuş'un ofisinde oturmuş, hayatının en önemli anlaşmasını yapmaya çalışan birinin ciddiyetiyle telefon görüşmeleri yapıyordu.

Birim 6 hariç işbaşındaki tüm memurlara ulaşıp yönlendirdim (Birim 6 çağnma,

"Birkaç dakika içinde merkezdeyiz," diye cevap vermişti). Eddie Jacubois ve George Morgan'm Poteenville'e gitmeden önce bir dağıtım yapmalan gerekiyordu.

Ama elbette, Birim 6 o gün Poteenville'e gidemedi. Hayır, Eddie ve George o gün Poteenville'e gitmediler.

314

Buick 8

Eddie

İnsan hafızasının çalışma şekli ne tuhaf. O özel yapım Ford kamyonetten çıkan adamı önce tanımadım. Benim için sadece ters bir haç küpe takmış, boynundaki zincirin ucuna bir gamalı haç asmış, kızank gözlü serserinin tekiydi.

Kamyonetteki çıkartmaları hatırlıyorum. Araçlanna yapıştırdıklan çıkartmalan okuyarak o insanlar hakkında fikir sahibi olabilirsiniz. Bunu yolda devriyeye çıkan her polis bilir. Bu adamın aracının arka tamponunun sol tarafında MİNİK

SESLER BANA NE DERSE ONU YAPARIM, sağ tarafm-daysa AMISH YERİM, yazıyordu. Adam ayaklarının üzerinde doğru düzgün duramıyordu ve muhtemelen bunun tek sebebi ayağındaki süslü püslü kovboy çizmeleri değildi. Alnına düşen yağlı, siyah saçlarının altından bakan kıpkırmızı olmuş gözlerine bakılırsa adam iyice kafayı

bulmuştu. Sağ eline ve tişörtünün sağ koluna sıçramış olan kanı görünce aldığı

maddenin şiddet eğilimi yaratan bir türden olduğunu düşündüm. Belki melek tozuydu. O günlerde bizim oralarda oldukça yaygındı. Bugünlerdeyse extacy yaygın ve bıraksalar o boku kendim dağıtınm. En azından etkisi yumuşak. Sanınm ada-315

Stephen King

mın ot içiyor olması da muhtemeldi. Ama, "Hey, şuraya bakın, Şişko Eddie,"

diyene kadar onu tanımadığımı sanıyordum.

Ve o an hatırladım. Brian Lippy. Onu benden bir üst sınıfta olduğu Statler Lisesi'nden tanıyordum. O zamanlar bile Uyuşturucu Satışı & Hizmetleri alanında uzmandı. Onca yıldan sonra tekrar kar-şımdaydı. Kulağından baş aşağı duran bir İsa sarkan, boynuna doladığı zincirin ucundan bir Nazi hacı sallanan, aracının tamponuna saçma sapan çıkartmalar yapıştıran sevgili Brian Lippy, otoyolun kenannda, süslü püslü, yüksek topuklu kovboy çizmeleri üzerinde salınarak yürüyordu.

"Selam, Brian. Kamyonetinden biraz uzaklaşmaya ne dersin?"

Özel yapım derken şu koca lastikli olanlan kastediyordum. Humboldt Yolu üzerinde, Jenny İstasyonu'na yaklaşık iki kilometre uzaklıktaki bir cebe park edilmişti... ama Jenny İstasyonu iki üç yıl önce kapanmıştı. İşin aslı, kamyonet neredeyse hendeğin içindeydi. Eski dostum Brian Lippy, George sireni çalıştırdığında aracını yolun biraz fazla kenanna çekmişti.

O gün yanımda George Morgan olduğu için memnundum. Devriyede yalnız olmak benim için genellikle sorun değildir, ama yan tarafındaki yolcunun üzerine çullanırken yolda zikzaklar çizen bir adamla karşılaştığında yanında birinin olması iyidir.

Adamın yanında oturanı yumrukladığını görmüştük. Brian Lippy bulunduğumuz yerin önünden hızla geçince peşine düşmüştük. Sağ kolunu uzatıp yanındakine defalarca yumruk attığını arka camından görebiliyorduk. Lippy yanındakini dövmekle öyle meşguldü ki George sireni açıncaya dek peşinde olduğumuzu fark etmedi. Fark ettiğindey-se direksiyonu öyle şiddetle kırdı ki hendeğin içine yuvarlanmasına ramak kaldı.

316

Buick 8

Ot falan içmişse pek endişelenmem. Extacy gibidir. "Hey, ahbap, naber? Yanlış

bir şey mi yaptım? Seni seviyorum." gibi bir şeyler söylerler ve zararsızdırlar.

Ama melek tozu ve PCP gibi maddeler insanlan çıldırtıyor. En mülayim tipler bile şiddete başvurabiliyor. Buna kendi gözlerimle tanık oldum. Ve bir de kamyonetteki yolcu meselesi vardı. Bir kadındı ve bu, durumu daha da kötüleşti-rebilirdi. Lippy ağzını burnunu dağıtmış olabilirdi ama yine de kadın, yanındaki adamı kelepçelediğimizi görünce tehlikeli bir işe kalkışabilirdi.

Bu arada eski dostum Brian, kamyonetin yanından uzaklaşması talebime pek kulak asmamış gibiydi. Süslü çizmeleri üzerinde dikilmiş, sıntarak bana bakıyordu ve onu ilk görüşte tanıyamamış olmam bir muammaydı, çünkü Statler Lisesi'nde birini fark edecek olursa hayatını cehenneme çeviren tiplerden biriydi. Özellikle de biraz kilolu ya da sivilceliyse ki ben her iki durumdan da muzdarip-tim.

Ordudayken fazla kilolanmı atmıştım -uygulamak için para aldığın, bildiğim tek diyet programı bu- ve sivilceler de çoğunlukla olduğu gibi zamanla azalıp yok oldu ama Statler Lisesi'ndeyken bu adamın şamar oğlanıydım. George'un yanımda oluşuna duyduğum memnuniyetin bir sebebi de buydu. Tek başıma olsaydım eski dostum Brian beni yine tek bakışıyla sindireceğini sanabilirdi. Kafayı ne kadar bulmuşsa bu şekilde düşünme ihtimali o kadar artardı.

"Kamyonetten uzaklasın, efendim," dedi George o ifadesiz polis sesiyle. Onun yol kenannda bir John Q ile konuştuğunu duyan biri, bir Küçükler Ligi maçı

oynanırken sahada nasıl boğazını pat-latırcasına bağırdığını, ciğerlerinin tüm gücüyle çocuklara topa hafif vurmalannı ve kaleye koşarken başlannı öne eğmelerini haykırdığını asla tahmin edemezdi. Ya da maç başlamadan önce çocukların gerginliğini yatıştırmak için onlarla nasıl şakalaştığını.

317

Stephen King

Brian Lippy'nin lise koridorlannda George ile dalga geçtiği hiç olmamıştı, belki bu yüzden o söylediğinde kamyonetten biraz uzaklaştı. Bunu yaparken başını öne eğmişti ve yüzündeki sıntış silinmişti. Brian Lippy gibilerin yüzündeki sıntış

silinirse yerini uyuşmuş somurtkanlık alırdı.

"Sorun çıkaracak mısınız, efendim?" diye sordu George. Silahını çekmemişti ama eli, tabancanın kabzasının üzerindeydi. "Herhangi bir sorun yaratmaya niyetliyseniz şimdi söyleyin. İkimizi de zahmetten kurtarmış olursunuz."

Lippy hiçbir şey söylemedi. Çizmelerine bakmaya devam ediyordu.

"Adı Brian mı?" diye sordu George bana.

"Brian Lippy." Kamyonete bakıyordum. Arka camdan yolcunun hâlâ ortada oturduğunu görebiliyordum. Bize bakmıyordu. Başı öne düşmüştü. Lippy'nin onu bayıltana dek dövmüş olabileceğini düşündüm. Sonra kadının bir eli ağzına yöneldi ve hemen ardından dudaklannın arasından bir sigara dumanı bulutu çıktı.

"Brian, bize sorun çıkanp çıkarmayacağını bilmek istiyorum. Uslu bir çocuk gibi yüksek sesle cevap ver ki seni iyice duyabileyim."

"Duruma bağlı," dedi Brian üst dudağını kaldınp dişlerini göstererek. Üzerime düşen görevi yapmak için kamyonete doğru yürümeye başladım. Gölgem çizmelerinin ucuna düştüğünde Brian ayaklannm dibinde bir yılan varmışçasına büzülerek bir adım geriledi. Kafasının iyi olduğu belliydi ve bana melek tozu veya PCP almış

gibi geliyordu.

"Ehliyet ve ruhsatını göreyim," dedi George.

Brian önce ona aldırmadı. Yine bana bakıyordu. "Şişko patates Eddie," dedi lisede arkadaşlanyla beraber yaptığı gibi dalga ge-318

Buick 8

çerek. Ama o günlerde kulağında ters haç küpesi ya da boynunda Nazi gamalı haçı

yoktu elbette, takmaya kalkacak olsa doğruca eve gönderilirdi. Her neyse, bana lisedeyken yaptığı gibi hitap etmesi tepemi artırmıştı. Bir kapının ardında unutulmuş, örümcek ağlan arasında kalmış, tozlu ama hâlâ çalışan bir elektrik düğmesi bulmuş gibiydi. Evet, düğme işlevini kaybetmemişti.

Ve o da bunun farkındaydı. Yarattığı etkiyi gördü ve sıntma-ya başladı. "Şişko patates Eddie Jacubois. Duştayken midemiz bu-landığı için sana bakmazdık. Ama sana bakmamızı isterdin, değil mi? Belki o şişko ellerinle aletlerimizi tutup emmek de isterdin? Senden beklenirdi, şişko Eddie."

"Çeneni kapamaya ne dersin, Brian?" diye sordu George. "Ağzına sinek kaçacak."

Kemerinden kelepçelerini çıkardı.

Brian Lippy kelepçeleri gördü ve sıntışı yine silinmeye başladı. "Onlarla ne yapacağını sanıyorsun?"

"Bana hemen evraklannı göstermezsen seni kelepçeleyeceğim, Brian. Ve karşı

koyacak olursan sana iki şeyi garanti edebilirim: kınk bir burun ve tutuklamaya karşı koymaktan Castlemo-ra'da on sekiz ay hapis. Bu süre, karşına çıkacak hakime bağlı olarak daha da fazla olabilir. Şimdi ne düşünüyorsun?"

Brian arka cebinden cüzdanını çıkardı. Üzerine bir rock grubunun -galiba Judas Priest idi- logosunun beceriksizce işlendiği yağlı, eski bir cüzdandı.

Muhtemelen kızgın bir demirin ucuyla yapılmıştı. Cüzdanın bölümlerini araştırmaya başladı. "Brian," dedim. Başını kaldınp bana baktı.

"Lisedeyken herhangi bir duş fantezim olmadı ve fazla kilola-nmdan uzun süre önce kurtuldum."

"Yine alırsın," dedi. "Şişkolar hep kilolannı geri alır."

319

Stephen King

Kahkahalara boğuldum. Kendimi tutamıyordum. Bir sohbet programına katılmış, önemsiz bir konuk gibiydi. Ters ters bana baktı, ama gözlerinde hafif bir tereddüt vardı. Avantajını kaybetmişti ve bunun farkındaydı.

"Sana küçük bir sır vereyim," dedim. "Lise günleri mazide kaldı, dostum. Bu gerçek hayat. Buna inanmanın senin için ne kadar zor olduğunu biliyorum ama alışmaya çalışsan iyi olur. Artık uzaklaştırma cezasıyla paçayı sıyıramazsın.

Gerçek hayatta çok daha ciddi sonuçlarla karşılaşabilirsin."

Bana boş boş baktı. Anlamamıştı. Zaten nadiren anlarlar.

"Brian evraklannı hemen görmek istiyorum," dedi George. Elini uzatıp bekledi.

Avucu yukan dönüktü. Bunun pek akıllıca bir davranış olmadığını

düşünebilirsiniz, ama George Morgan çok uzun bir süredir eyalet polisiydi ve ona göre karşı karşıya olduklan durumun gidişatı doğru yöndeydi. En azından ona patronun kim olduğunu göstermek için eski dostum Brian 'ı kelepçelemesine gerek olmadığını düşündürecek kadar doğru yöndeydi.

Kamyonete doğru ilerledim ve bu arada saatime bir göz attım. Saat daha bir buçuktu. Hava çok sıcaktı. Yol kenannda bitmiş otla-nn arasındaki çekirgeler, şarkılanna durmamacasına devam ediyordu. Arada sırada bir araba geçiyor, şoförü

olanlan iyice görebilmek için şöyle bir yavaşlıyordu. Polislerin birini yol kenanna çekmesi ve bu kişinin kendileri olmaması insanlan daima neşelendirir.

Kenarda duran adam olmamak hoşlanna gider.

Kamyonetteki kadın, dizini Brian'ın Hurst vitesinin krom başlığına dayamış, oturuyordu. Bence Brian gibiler onlan sırf cama bir Hurst çıkartması

yapıştırabilmek için koyduruyorlar. Fram ve Penn-zoil çıkartmalannın hemen yanına. Yirmi yaşlannda görünen kadının, pek de temiz sayılmayacak kahverengi düz saçları omuzlarına

320

Buick 8

dökülüyordu. Üzerinde kot pantolon ve kısa, beyaz bir bluz vardı. Sutyen takmamıştı. Omuzlannda şişkin, kırmızı sivilceler vardı. Bir kolunda flC^DC, diğerinde AŞKIM, BRIAN dövmesi vardı. Şeker pembesi ojelerin yer yer döküldüğü

tırnaklarının uçlan kemirilmiş-ti. Ve evet, kan da vardı. Burnundan kan boşanıyordu. Yanaklanna sıçramış küçük kan damlacıktan doğum lekelerine benziyordu. Ya-nlmış dudaklan, çenesi ve bluzu da kanla kaplıydı. Başı öne eğik olduğu için yanlardan sarkan saçlar yüzünü gizlemişti. Bir Marlboro ya da Winston olması muhtemel sigarası, aralıklarla ağzına yükselip iniyordu. O

günlerde sigara fiyatlan henüz artmamıştı ve serseriler ucuz markalara rağbet ediyordu. Ve eğer Marlboro içiyorlarsa mutlaka kutuda olurdu. Buna öyle çok rastladım ki. Bazen bir bebek söz konusu olur ve içmeyi bırakırlar ama çoğunlukla bebek şanssız olduğuyla kalır.

"İşte," dedi kadın sağ bacağını biraz kaldırarak. Altında kanarya şansı bir kâğıt vardı. "Ruhsat. Ona ruhsatı cüzdanına ya da torpido gözüne koymasını

söylüyorum ama her seferinde Mickey Dee poşetleri ve diğer çöpler arasında buluyorum."

Sarhoş gibi konuşmuyordu ve kamyonetin içinde boş bira kurulan ya da içki şişeleri görünmüyordu. Elbette bu ayık olduğu anlamına gelmezdi ama doğru yönde atılmış bir adım olduğu söylenebilirdi. Saldırgan bir tavn da yoktu ama elbette bu da her an değişebilecek bir durumdu.

"Adınız nedir, efendim?"

"Sandra?"

"Sandra ne?"

"McCracken?"

"Kimliğiniz var mı, Bayan McCracken?"

"Var."

321

F:21

Stephen King

"Görebilir miyim, lütfen?"

Hemen yanında, koltuğun üzerinde küçük bir deri çanta vardı. Açıp içinde kimliğini aramaya başladı. Çok yavaş hareket ediyordu. Başı öne eğik olduğu ve saçları perdelediği için yüzü iyice görünmez olmuştu. Bluzundaki kanlar hâlâ

görülebiliyordu ama saçları, yanlmış bir kırmızı eriğe benzeyen ağzını ve bir gözünün etrafındaki morluğu örtüyordu.

Arkamdan Brian'ın sesini duydum. "Kesinlikle olmaz, oraya girmeyeceğim. Beni oraya tıkma hakkın olduğu fikrine de nereden kapıldın?"

Dönüp baktım. George devriye aracının arka kapısını açmış, bekliyordu. Bir limuzin şoförü bile bu işi bu kadar kibarca yapamazdı. Elbette bir limuzinin içeriden açılmayan kapılan, indirilemeyen camlan ya da ön ve arka koltuklar arasında metal bir ağı olmazdı. Ve tabii bir de hafif bir kusmuk kokusu. Bu kokunun olmadığı bir devriye aracı kullanmadım desem yalan olmaz (şey, yeni Caprice'lerin geldiği ilk hafta hariç).

"Bu hakka sahibim çünkü tutuklandın, Brian. Sana az önce haklannı okudum, değil mi?"

"Peki kahrolası sebep nedir, dostum? Süratli gitmiyordum!"

"Doğru, kız arkadaşını benzetmekle çok meşgul olduğun için pedalı

kökleyememiştin, ama kamyoneti dikkatsizce, başkalarını tehlikeye atacak şekilde kullanıyordun. Bir de saldırı var. Bunu unutmayalım. Şimdi gir şu arabaya."

"Yapamaz..."

"İçeri gir, yoksa seni araca dayayıp kelepçeleyeceğim, Brian. Hem de bunu hiç de nazik olmayan bir biçimde yapacağım."

"Dene de görelim."

322

Buick 8

"Gerçekten görmek istiyor musun?" diye sordu George. Sesi öyle alçaktı ki o sessizlikte bile zor duyuluyordu.

Brian Lippy iki şeyi fark etti. İlki, George'un söylediğini gerçekten yapabileceğiydi. İkincisiyse George'un bunu yapmayı istediğiydi. Ve Sandra McCracken olanlan görecekti. Kız arkadaşının kelepçelendiğini görmesi hiç iyi bir şey değildi. Tutuklandığını görmesi zaten yeterince kötüydü.

"Avukatım canınıza okuyacak," dedi Brian Lippy devriye aracına binerken.

George kapıyı çarparak kapattı ve bana baktı. "Avukatı canımıza okuyacakmış."

"Ne kötü, değil mi?" dedim.

Kadın kolumu bir şeyle dürttü. Dönüp baktığımda ehliyetinin köşesi olduğunu gördüm. "Alın," dedi. Bana bakıyordu. Tekrar çantasına eğilip kâğıt mendil aramaya başlamadan önce onunla ayık olduğunu anlamama yetecek kadar bir süreliğine göz göze gelmiştim. İçi ölüydü ama aklı başındaydı.

"Memur Jacubois, aracın sürücüsü ruhsatın kamyonetinde olduğunu ifade ediyor,"

dedi George.

"Evet, elimde."

George ile kamyonetin aptalca yazılarla kaplı arka tamponunun önünde buluştuk -

MİNİK SESLER BANA NE DERSE ONU YAPARIM, AMISH YERİM- ve ruhsatı ona uzattım.

"Kadın yapacak mı?" diye sordu alçak sesle.

"Hayır," dedim.

"Emin misin?"

"Oldukça."

"Dene," dedi George ve devriye aracına geri döndü. Eski okul arkadaşım, George telsizi almak için sürücü tarafındaki camdan içe-323

Stephen King

ri uzandığı an bağırmaya başladı. George onu duymazdan geldi ve telsizin kordonunu iyice gererek güneşin altında doğruldu. "Merkez, burası 6, beni duyuyor musun?"

Tekrar kamyonetin açık kapısına döndüm. Kadın sigarasını ağzına kadar dolu olan küllükte söndürmüş, yeni bir tane yakmıştı. Yeni sigara az önceki gibi ağzına doğru yükselip iniyordu. İçine çektiği dumanı, yüzünü perdeleyen saçlannm arasından üflüyordu.

"Bayan McCracken, Bay Lippy'yi merkeze götüreceğiz; tepenin eteğindeki Ekip D

merkezi. Bizi izlemenizi istiyoruz."

Kadın başını iki yana salladı ve bir Kleenex ile burnunu sildi. Mendili yüzüne kaldırmak yerine başım öne eğiyor, saçlan yüzünü iyice örtüyordu. Sigarayı tutan eli bir bacağının üzerinde duruyor, sigaranın dumanı kamyonetin tavanına doğru süzülüyordu.

"Bizi takip etmenizi istiyoruz, Bayan McCracken." Elimden geldiğince yumuşak sesle konuşuyordum. İlgili ve anlayışlı bir tavır takınmış, aramızda kalacağını

vaat eder gibi konuşmuştum. Deli doktorlan ve aile terapistleri böyle yapmamızı

söylüyorlardı, ama onlar ne bilirdi ki? O orospu çocuklanndan nefret ediyordum, çirkin olduğunu kabul ediyorum ama gerçek bu. Buram buram saç spreyi ve deodorant kokarak orta sınıftan çıkagelirler, bize eşlerin birbirlerini taciz etmelerinden, özgüven eksikliğinden bahsederlerdi ama Lassburg hakkında hiçbir şey bilmezlerdi. Sandra McCracken gibi bir kadın yumuşak, anlayışlı, tehdit içermeyen bir yaklaşımdan anlar mıydı? Bir zamanlar belki. Artık bunun işe yarayacağını sanmıyordum. Öte yandan, onu saçlanndan yakalayıp bana baktığından emin olduktan sonra, "GELECEKSİN! GELECEKSİN VE SANA FİZİKSEL ŞİDDET UYGULADIĞI İÇİN ONDAN ŞİKÂYETÇİ OLACAKSIN! GELECEKSİN DEDİM, ANLADIN MI SENİ KALIN KAFALI SÜRTÜK! SENİ EZİK PİSLİK! EZİK KALTAĞIN TEKİ-324

Buick 8

SİN!" diye bağırsaydım elde edeceğim sonuç farklı olabilirdi. Bu işe yarayabilirdi. Onların dilinden konuşmayı bilmeniz gerek. Deli doktorlan ve terapistler bundan anlamaz. Kendi konuştuklan dilden başka bir dilin varlığına inanmak istemezler.

Başını tekrar iki yana salladı. Bana bakmıyordu. Bana hiç bakmadan sigara içmeye devam ediyordu.

"Gelip size fiziksel saldmda bulunduğu için Bay Lippy'den şikâyetçi olmanızı

istiyorum. Bir yerde bunu yapmaya mecbursunuz. Yani, ortağımla size vurduğunu gördük, tam arkanızdan geliyorduk ve size ne yaptığını net bir şekilde gördük."

"Mecbur değilim," dedi. "Ve beni buna zorlayamazsınız." Yüzü hâlâ o yağlı, kanşık saç kümesinin ardında gizliydi ama sesi oldukça kararlıydı. Onu şikâyetçi olmaya zorlayamayacağımızı biliyordu, çünkü bu yoldan daha önce geçmişliği vardı.

"Peki buna daha ne kadar katlanacaksınız?" diye sordum. Hiçbir şey söylemedi.

Başı öne eğik, yüzü saçlannm ardına saklıydı. Öğretmeninin çok zor bir soru sorduğu ya da göğüsleri erken geliştiği için diğer kızlann alay ettiği on iki yaşında bir kız çocuğu gibiydi. Onun gibilerin saçlannı uzatma sebebi buydu; saçlannm ardına saklanmak. Ama bunu bilmek ona karşı sabnmı arttır-mıyordu.

Hatta daha da azalttığı söylenebilirdi. Çünkü bu dünyada herkes başının çaresine bakabilmek zorundadır. Özellikle de güzel değilse.

"Sandra."

Ilk adını söylediğimde omuzlan hafifçe kıpırdadı. Ama hepsi buydu. Ve Tannm, bu beni iyice sinirlendirdi. Pes etmeleri işte bu kadar kolaydı. Yere konmuş kuşlar gibiydiler. "Sandra, bana bak."

325

Stephen King

İstemiyordu ama bakacaktı. Erkeklerin söylediklerini yapmaya alışkındı. Hatta tüm hayatını erkeklerin emirleri ve istekleri doğrultusunda yaşamıştı.

"Başını çevir ve bana bak."

Başını çevirdi ama bakışlarını kaldırmamıştı. Kanın çoğu hâlâ yüzündeydi. Kötü

bir yüz değildi. Muhtemelen dayak yemediği zamanlarda güzel bir kadındı. Onun durumundaki bir kadının pek akıllı olmayacağı düşünülebilirdi ama aptal biri gibi de görünmüyordu. Görünmek istediği kadar aptal değildi.

"Eve gitmek istiyorum," dedi çocuksu bir sesle. "Burnum kanıyor, yüzümü yıkamak istiyorum."

"Evet, istediğini biliyorum. Ne oldu? Burnunu kapıya mı çarptın? Bahse girerim öyledir, değil mi?"

"Öyle. Kapıya çarptım." Yüzünde bir meydan okuma ifadesi bile yoktu. Erkek arkadaşının AMISH YERİM tavrı onda görülmüyordu. Sadece oturmuş, bitmesini bekliyordu. Yol kenannda yapılan bu konuşma onun hayatının bir parçası değildi.

Yumruk yemek, işte bu, hayatının bir parçasıydı. Sümüklerini, kanı ve gözyaşlannı bir araya getirip öksürük şurubuymuş gibi yutacaktı. "Banyoya girmeye niyetlenmiştim ve koridorda yürüyordum. Bri'nin içerde olduğunu bilmiyordum. Tam ben girecekken kapıyı açtı ve..."

"Ne kadar, Sandra?"

"Ne ne kadar?"

"Bu boku yemeye daha ne kadar devam edeceksin?"

Gözleri hafifçe irileşti. Hepsi buydu.

"Tüm dişlerini dökene kadar mı?"

"Eve gitmek istiyorum."

"Statler Memorial Hastanesi'ndeki kayıtları kontrol edecek olsam ismine kaç kez rastlayacağım? Sürekli kapılara çarpıyorsun, değil mi?"

326

Buick 8

"Neden beni rahat bırakmıyorsun? Sana sorun çıkanyor değilim."

"Ne kadar sürecek? Kafatasını çatlatıncaya kadar m? Sonunda seni öldürene kadar mı?"

"Eve gitmek istiyorum, memur bey."

İşte bu noktada onu kaybettim, demek isterdim ama yalan söylemiş olurdum zira hiç etkileyemediğiniz birini kaybedemezsiniz. Cehennemi buzlar kaplayana ya da ben daha sonra başımı belaya sokacak bir şey yapıp öfkelenene kadar orada öylece oturacaktı. Ona vurmak gibi bir şey. Çünkü ona vurmayı gerçekten istiyordum. Ona vurursam en azından orada olduğumu bilecekti.

Arka cebimde bir kartvizit kutusu taşıyordum. Kutuyu çıkardım, kartvizitlerin üzerinden şöyle bir geçtim ve sonunda aradığımı bulup çıkardım. "Bu kadın Statler Village'da. Senin gibi yüzlerce genç kadınla konuştu ve pek çoğuna da yardım etti. Ücretsiz danışma hizmetinden yararlanabilirsin. Seninle konuşacaktır, tamam mı?"

Kartviziti sağ elimin iki parmağı arasında tutmuş, kadının suratına doğru uzatmıştım. Almak için hiçbir girişimde bulunmayınca koltuğun üzerine bıraktım.

Sonra ruhsatı almak için devriye aracına geri döndüm. Brian Lippy arka koltuğun ortasına oturup başını önüne eğmiş, kaşlarının altından dik dik bana bakıyordu.

Oyuncağı elinden alınmış bir çocuk gibi somurtuyordu.

"Hiç şans yok mu?" diye sordu George.

"Yok," dedim. "Henüz yeterince eğlenmemiş."

Ruhsatı kamyonete geri götürdüm. Kadın direksiyonun arkasına geçmişti.

Kamyonetin büyük motoru homurdanıyordu. Debriyaja basmıştı ve sağ eli vites kolunun üzerindeydi. Uçları yenmiş pembe tırnakları krom kaplamaya değiyordu.

Pennsylvania'nın kır-

327

Stephen King

sal bölgelerinin bir bayrağı olsaydı üzerine bu görüntü konabilirdi. Ya da belki altılık bir Iron City birasıyla bir paket Winston.

"Dikkatli kullanın, Bayan McCracken," dedim ruhsatı uzatırken.

"Tamam," dedi ve geri çekildi. Sanki bana bir öpücük vermek istemiş ama iyi eğitilmiş olduğu için vazgeçmişti. Kamyonet önce biraz sarsılarak ilerledi -düz vitesi idare etmekte sandığı kadar iyi olmadığı belliydi- ve o da direksiyon başında sarsıldı. Saçları uçuşarak öne arkaya gidip geldi. O sırada Brian'ın bir eliyle sahibi olduğu kamyoneti kullanırken diğer eliyle öteki malını

yumruklayışı tüm canlılığıyla gözlerimin önünde canlandı ve midem bulanmaya başladı. Kamyonetin ikinci vitese geçirilmesinden hemen önce sürücü tarafındaki pencereden dışan beyaz bir şey uçtu. Ona verdiğim kartvizitti.

Devriye aracına döndüm. Brian hâlâ başı önüne eğik oturuyor, somurtarak bana kaşlarının altından bakıyordu. Sıcaktan bunalmış ve yorgun bir halde yolcu koltuğuna oturdum. Bir o eksikmiş gibi Brian arkamda şarkı söylemeye başladı.

"ŞİŞ-KO da patata EDDIE..."

"Of, kes sesini," dedim.

"Buraya gel ve sesimi sen kes, şişko Eddie. Neden arkaya gelip denemiyorsun?"

Bir başka deyişle biz, PEP'leri bir başka harika gün yaşıyorduk. Bu herif ev dediği o bok çukuruna akşam yediden önce dönmüş olacak, Vanna Çark-ı Felek'teki çarkı çevirirken bir bira içe-' çekti. Saatime baktım -13:44- ve telsizi aldım.

"Merkez, burası 6."

"Evet, 6." Shirley, serin bir esinti kadar sakin sesiyle hemen cevap vermişti.

Islington ve Avery'den çiçeklerini almak üzere olan

328

Buick 8

Shirley. Poteenville'deki 46. Karayolu'nda, bulunduğumuz yerden yaklaşık otuz iki kilometre uzaklıkta, bir Norco West tankeri az önce bir okul otobüsüyle çarpışmış, otobüsün şoförü, Bayan Esther Mayhew kaza anında ölmüştü. George Stankowski çarpışma sesini duyacak kadar yakındaydı. İhtiyaç anında etrafta hiç

polis olmadığını kim söylemiş?

"Kod 15 ve 17-merkez durumundayız, anlaşıldı mı?" Bir diğer deyişle yanımızda tutuklu bir serseri var ve eve dönüyoruz.

"Anlaşıldı, 6, gözaltında bir kişi mi var, tamam?"

"Bir kişi, tamam."

"Burası Şişko Bok Bir, anlaşıldı tamam," dedi Brian arka koltuktan. Uyuşturucu müptelalannın tiz, yüksek sesli kahkahasıyla gülmeye başladı. Kovboy çizmeleriyle de aracın tabanına vuruyordu. Merkeze daha yanm saatlik yolumuz vardı. Görünüşe bakılırsa bu yanm saat çok zor geçecekti.

329

Bıück 8

Huddie

Sorumlu Çavuş'un ofisindeki telefonun ahizesini yerine koydum ve koşar adım Shirley'nin görev başındaki polisleri batıya yönlendirmek için çabaladığı

iletişim bölmesine gittim. "Norco'dakile-rin söylediğine göre tankerdeki sıvı

klormuş," dedim. "Bu iyi haber sayılır. Klor kötüdür ama genellikle öldürücü

değildir."

"Klor olduğundan eminler miymiş?" diye sordu Shirley.

"Yüzde doksan. O saatte orada başka tankerleri olamayacağını söylüyorlar. Su arıtma tesislerine gidiyormuş. George Stankows-ki'den başlayarak herkese haber ver. Tann aşkına, bu köpeğin nesi var böyle?"

Mister Dillon arka kapının önündeydi. Burnunu neredeyse yere yapıştırmış, öne arkaya hareket ediyordu. Neredeyse öne arkaya zıplıyordu ve aynı zamanda inliyordu. Kulakları geriye yatmıştı. Ben onu izlerken burnunu kapıya sertçe vurdu, öyle ki kapı darbenin şiddetiyle sarsıldı. Sonra bu acıtıyormıış, dercesine bir inilti koyuverdi.

331

Stephen King

"Hiçbir fikrim yok," dedi Shirley o an Mister D ile ilgilenecek vakti olmadığını

belirten bir ses tonuyla. Aslında bunun için benim de hiç zamanım yoktu. Yine de ona bir süre daha baktım. Ağaçlann arasındaki büyük bir şeyin -bir ayı ya da bir kurt- kokusunu alan av köpeklerinin benzer hareketler sergilediklerini görmüştüm. Ama Short Hills'de Vietnam öncesinden beri kurtlar yoktu, ayılar ise sadece birkaç taneydi. Kapının ötesinde otoparktan başka bir şey yoktu. Ve elbette bir de B Barakası. Mutfak kapısının üzerine asılı olan saate baktım.

14:12'ydi. Daha önce merkezin bu kadar boş olduğunu hiç hatırlamıyordum.

"Birim 14, Birim 14, burası merkez, beni duyuyor musun?"

George öksürükler arasında cevap verdi. "Birim 14."

"Tankerin yükü klormuş, 14, Norco West bundan büyük ölçüde emin. Sıvı klor."

Bana baktı ve ona başparmağımla her şeyin yolunda olduğunu belirten bir işaret yaptım. "Rahatsız edebilir ama..."

"Merkez... Öhhö, öhhö!..."

"Dinlemedeyim, 14."

"Tankerdeki belki klordur belki de değildir. Her ne ise yanıyor ve yoğun, beyaz bir duman bu tarafa doğru geliyor. Şu an futbol sahasının yanındaki yolun sonundayım. Çocuklar benden beter bir şekilde öksürüyor ve gördüğüm kadanyla aralannda bir kadının da olduğu beş altı kişi yerde yatıyor. Okulun yan tarafına park etmiş iki okul otobüsü var. Hepsini birine bindirip buradan uzaklaştırmaya çalışacağım. Tamam."

Mikrofonu Shirley'den aldım. "George, ben Huddie. Norco'da-kiler yangının sebebinin muhtemelen yakıt sızıntısı olduğunu söylüyor. Çocuklan yaya götürürsen güvende olman gerek, tamam?"

George S, buna tam ondan beklenecek şekilde cevap verdi; katı ve soğukkanlı.

Sonuçta o üstün hizmet takdirnamelerinden birini

332

Buick 8

aldı ve gazetelerde resmi çıktı. Kansı takdirnameyi çerçeveletip evlerinin başköşesine astı. George'un tüm bu yaygaranın sebebini anladığından şüpheliyim.

Ona göre o sadece mantıklı ve gerekli olanı yapmıştı. Doğru adamın doğru yerde olmasına en güzel örnek, Po-teenville'deki George Stankowski'ydi.

"Otobüs daha iyi olur," dedi. "Daha çabuk olur. Burası 14, araçtan aynhyorum, tamam."

Bundan kısa bir süre sonra Shirley ile Poteenville'i bir anlığına unutacak, kendi derdimizle uğraşacaktık. Merak ediyorsan, Memur George Stankowski, otobüslerden birinin katlanan kapısını bir taşla kırarak içine girdi. Kırk kişilik Blue Bird'ün sürücü tarafındaki gölgeliğin arkasına yapıştmlmış yedek anahtan buldu ve öksüren, ağlayan, kızarık gözlü yirmi dört çocuğu ve iki öğretmeni otobüse bindirdi. Çocuklann çoğu ellerinde o gün yaptıklan şekilsiz çömlekleri, kâseleri ve küllükleri sıkı sıkıya tutuyordu. Çocuklann üçü

baygındı. Birinin, klorlu dumana alerjik tepki gösterdiği ortaya çıktı. Diğer ikisi ise yaşadıklan yüksek dozdaki korku ve heyecana dayanamayıp bayılmıştı.

Elişi öğretmenlerinden biri, Rosellen Ne-vers'ın durumu çok daha ciddiydi, George onu kaldınmın üzerinde, yan baygın halde yutkunur ve nefes almaya çalışır halde bulmuştu. Dermansız parmaklanyla şişmiş boğazını tutuyordu. Gözleri haşlanmış yumurta sanlan gibi yuvalanndan fırlamıştı.

"O benim annem," demişti çocuklardan biri. İri kahverengi gözlerinden yaşlar boşanıyordu ama kilden yaptığı vazoyu hâlâ elinde sıkıca tutuyordu. Yana doğru eğmemişti bile; içindeki gelincik düşmemiş, hâlâ vazoda duruyordu. "Astımı var."

George o sırada kadının yanında diz çökmüştü bile. Nefes almasını kolaylaştırmak için kolunu başının altına sokmuş, başını ge-333

Stephen King

ri itmişti. Kadının saçları beton zemini süpürüyordu. "Böyle kötü-leştiğinde astımı için bir ilaç alıyor mu, tatlım?"

"Cebinde," dedi vazolu kız. "Annem ölecek mi?"

"Hayır," dedi George. Bayan Nevers'ın cebinden ilacı çıkardı ve boğazından aşağı

büyük bir doz gönderdi. Kadın yutkundu, titredi ve doğruldu.

Öksürüp ağlayan çocuklan önüne katan George, kadını kucağına alıp otobüse yürüdü. Rosellen'ı kızının yanına oturttuktan sonra direksiyonun arkasına geçti.

Otobüsü çalıştırdı. Futbol sahasının ve devriye aracının yanından geçip tali yola çıktı. Blue Bird'ü 46. Karayolu'na çıkardığı sırada çocuklar, "Fış Fış

Kayıkçı"yı söylüyordu. Ve böylece geride kalan birkaçımız akıl sağlığını

korumaya uğraşırken George Stankowski gerçek bir kahraman oldu.

Akıl sağlığımızı ve hayatlanmızı korumaya çalışırken.

334

Buick 8

Shirley

George'un merkezle kurduğu bağlantıda son söyledikleri, burası 14, araçtan ayrılıyorum olmuştu. Yani artık ona ulaşamayacaktım. Duvardaki saate bakarak bunu kayıtlara geçtim. 14:23'tü. Hemen arkamda duran Huddie'nin omzumu hafifçe sıkması gibi saati de çok iyi hatırlıyorum. Sanırım Huddie, George ve çocuklann olay yerinden sağ salim uzaklaşacaklarına inandığını anlatmaya ve beni rahatlatmaya çalışıyordu. 14:23. Cehennemin kapılannın açıldığı an. Ve bunu laf olsun diye de söylemiyorum.

Mister Dillon havlamaya başladı. Arkadaki avluyu keşfe gelen geyiklere ya da çöpleri koklamaya cesaret eden rakunlara yaptığı gibi boğazının gerisinden havlamıyordu. Daha önce hiç duymadığım, yüksek sesli, kesintisiz bir havlayıştı.

Sanki bir tarafına sert ve keskin bir cisim batmıştı ve ondan kurtulmaya çalışıyordu.

"Neler oluyor?" diye sordu Huddie.

Mister D, kapıdan beş altı adım geriledi. Vücudu kasılıyormuş gibi hareket ediyor, buzağı yakalama yarışındaki bir rodeo atma benziyordu. Sanırım neler olacağını Huddie de ben de tahmin edi-335

Stephen King

yorduk ama aklımızdan geçenlere bir türlü inanamıyorduk. İnanmış olsaydık bile onu durdurmamıza imkân yoktu. Deneseydik o uysal mizacına rağmen bizi ısınrdı, bundan eminim. Hâlâ canı yanıyor-muşçasına havlıyordu ve ağzının kenarlannda köpükler belirmeye başlamıştı.

Yansıyan ışığın gözlerimi kamaştırdığını hatırlıyorum. Gözlerimi kırptım ve ışık üzerimden geçerek koridor boyunca ilerledi. Birim 6, yani yanlarında bir tutukluyla Eddie ve George merkeze ulaşmıştı ama bunu zorlukla fark etmiştim.

Tüm dikkatimle Mister Dil-lon'a bakıyordum.

Köpek kapıya doğru koştu ve bir an bile duraksamadı. Yavaşlamadı bile. Sadece başını eğdi ve öteki tarafa geçti. Darbenin şiddetiyle kapı menteşeleri üzerinde geriye savrulmuştu. Mister D, çığlığa benzeyen sesler çıkararak havlamaya devam ediyordu. Tam o sırada burnuma çok güçlü bir koku geldi: deniz tuzu ve çürük sebze kokusu. Acı bir fren sesi ve hemen ardından ısrarlı bir koma sesi duyuldu.

Biri can havliyle bağırdı. "Dikkat et! Dikkat et!" Hud-die kapıya koştu ve ben de ardından seğirttim.

336

Buick 8

Eddie

Onu merkeze götürmekle gününün içine etmiş oluyorduk. Kız arkadaşını dövmesine en azından bir süreliğine engel olmuştuk. Koltuğun yaylan kıçına batarak, süslü

çizmelerini kusmuğa karşı yayılmış özel döşemenin üzerine koyup arkada oturmak zorundaydı. Ama Brian tüm bunlann faturasını bize ödetiyordu. Öncelikli hedefi bendim ama söylediklerini George da duyuyordu elbette.

Avazı çıktığı kadar bağırarak içeriği tamamen bana hakaretlerden ibaret olan şarkılar söylüyor, yüksek topuklu cafcaflı çizmelerini aracın tabanına şiddetle vuruyordu. Sanki bir statta, taraftarlarla dolu bir tribünün tam önündeydik. Tüm bu süre boyunca o donuk gözleriyle bana bakıyordu, onu ortadaki dikiz aynasından görebiliyordum.

"ŞİŞKO EDDIE!" Bam-bam-bam! "ŞİŞKO EDDIE!" Bam-bam-bam!

"Şunu keser misin, Brian?" diye sordu George. Merkeze yaklaşmıştık. Neredeyse bomboş olan merkeze; o sırada Poteenville'de olan bitenden haberimiz vardı. Bir kısmını Shirley'den öğrenmiştik,

337

F:22

Stephen King

ayrıntıları da birimler arası telsiz konuşmalarından duymuştuk. "Kulaklanmı

rahatsız ediyorsun."

Brian'ın duymak istediği de buydu.

•'ŞİŞKO EDDIE!" BAM-BAM-BAM!

Ayağını biraz daha şiddetli indirecek olsa çizmesinin topuğu aracın tabanını

delebilirdi, ama George bir daha durmasını istemeye tenezzül etmedi. Aracın arka koltuğunda kısılıp kaldıklannda tek yapabildikleri ön taraftakileri sinirlendirmeye çalışmak olur. Bunu daha önce de yaşamıştım, ama lisenin yemekhanesindeyken koltuğumun altında duran kitapları düşüren, sınıfta gömleklerimin arkasını boyayan baş belasının benimle yine aynı şekilde dalga geçişini duymak... bu gerçekten tüyler ürperticiydi. Profesör Peabody'nin Zaman Makinesi'nde geçmişe yolculuk yapmak gibiydi.

Hiçbir şey söylemedim ama George'un bildiğinden eminim. Telsizi alıp cevap verdiğinde, "Birkaç dakika içinde merkezdeyiz," demişti. Bunu Shirley'den çok bana söylediğini biliyordum. Brian'ı sandalyeye kelepçeleyecek, eğer isterse televizyonu açacak ve bir rapor yazacaktık. Daha sonra, Poteenville'deki durumda iyi yönde ani bir değişiklik olmamışsa olay yerine gidecektik. Shirley, Statler İlçe Hapishanesi'ni arayıp en sevdikleri baş belalanndan birini yakında oraya götüreceğimizi haber verebilirdi. Bununla birlikte o zamana kadar...

"ŞİŞKO EDDIE!" Bam-bam-bam! "ŞİŞKO EDDIE!"

Öyle çok bağırıyordu ki yanakları kıpkırmızı kesilmiş, boynundaki damarlar şişmişti. Artık sadece tepemi attırmaya çalışmıyordu, metabolizmasındaki uyuşturucu onu iyiden iyiye etkilemeye başlamıştı. Ondan kurtulmak ne hoş

olacaktı.

Bookin's Tepesi'ne tırmandık. George aracı gerekenden biraz daha hızlı

kullanıyordu. Sonunda merkeze dönen yol ayrımına var-

338

Bıück 8

dik. Hâlâ gerekenden hızlı giden George sinyal verip döndü. Bizi rahatsız etmek için süresinin daraldığını hisseden Lippy, John Wayne çizmeleriyle aracın tabanına vururken koltuklar arasındaki ağı sarsmaya başladı.

"ŞİŞKO EDDIE!" Bam-bam-bam! Şakır-sakır-şakır!

Merkez binasının arkasındaki otoparka yöneldik. George, aracın arka kısmı

merkezin arkasındaki basamaklara gelecek şekilde park edip sevgili Bri'yi bir an önce, fazla uğraşmadan içeri alma niyetiyle binanın hemen dibinden sola doğru dar bir dönüş yaptı.

Ve tam köşeyi dönerken Mister Dillon önümüze fırladı.

"Dikkat et! Dikkat et!" diye bağırdı George. Bana, köpeğe ya da kendine bağırmış

olabilirdi, emin değilim. Şimdi hatırlıyorum da, Lassburg'daki kadına da tıpkı

böyle bir pozisyonda çarpmıştı. Öyle benziyordu ki sanki olayın kostümlü bir provasını yapıyorduk. Yalnız çok büyük bir fark vardı. Acaba tabancasının namlusunu ağzından sokmasından önceki haftalarda hiç, köpeğe vurmadım ama kadına çarptım, diye düşündüğü olmuş muydu? Belki olmamıştı ama onun yerinde olsam ben aklımdan geçirirdim, bundan eminim. Köpeğe vurmadım ama kadına çarptım. Tam tersi değil de bu olunca insan bir Tanrı'ya nasıl inanabilir?

George frene her iki ayağıyla birden bastı ve sol eliyle kornayı çaldı. Ani fren yüzünden öne doğru fırladım. Emniyet kemerim kilitlendi. Arka koltukta da emniyet kemerleri vardı ama tutuklumuz zahmet edip de birini takmamıştı -bana hakaret etmekle fazlasıyla meşguldü- ve suratını o sırada tutmakta olduğu tel ağa çarptı. Parmak kütlemesine benzer bir ses duydum. Başka bir şeyin de çıtırdadığını duydum. Muhtemelen parmaklarından biri ve burnu kırılmıştı. Bu sesleri daha önce de duymuştum. Başka bir sesle karıştırmak olanaksızdı. Brian boğuk, şaşkın bir çığlık attı. Bir sıcak su

339

Stephen King

şişesinden çıkmış kadar kızgın büyük bir damla kan, üniformamın omzuna sıçradı.

Mister Dillon'la ölüm arasında sadece birkaç santim kalmıştı ama bizden tarafa bir kez bile bakmadan koşmaya devam etti. Kulaklarını geriye doğru iyice yatırmış, çığlık atar gibi havlıyor, son hızla B Barakası'na doğru koşuyordu.

Kopkoyu, keskin kenarlı gölgesi onu otoparkın zemini üzerinde takip ediyordu.

"Ah, Tanrım, yaralandım!" diye haykırdı Brian tıkalı burnunun gerisinden gelen boğuk bir sesle. "Üstüm başım kan içinde!" Ve bağırarak polislerin şiddet uygulaması üzerine bir şeyler zırvalamaya başladı.

George kapısını açtı. Ben barakanın önüne vardığında duracağını sandığım D'yi izleyerek bir süre yerimden kıpırdamadım. Ama D bir an bile duraksamadı. Raylı

garaj kapısına bodoslama daldı. Sonra gövdesinin yan tarafının üzerine düştü ve bir çığlık attı. O güne dek köpeklerin çığlık attıklannı bilmezdim, ama atıyorlar. Sesinde acıdan çok öfke varmış gibiydi. Kollanmdaki tüyler diken diken olmuştu. Mister D ayağa kalktı ve kuyruğunu kovalar gibi bir daire çizdi.

Bunu iki kez tekrarladı, sonra kurtulmak istercesine başını salladı ve kendisini tekrar garaj kapısına attı.

"D, hayır!" diye bağırdı Huddie binanın arka kapısından. Bir eliyle gözlerini gölgeleyen Shirley hemen arkasında duruyordu. "D, beni dinle ve hemen dur!"

Mister D onlara aldırmadı. D'ye en yakın insan olmasına rağmen o gün orada olsaydı Orville Garrett'ı bile dinlemeyeceğinden emindim. Çılgınca havlayarak kendisini tekrar tekrar garaj kapısına doğru atıyor, yere her düşüşünde o tüyler ürpertici, öfke dolu çığlığı atıyordu. Üçüncü seferde, beyaz boyalı kapının üzerinde kanlı bir burun izi bıraktı.

340

Buick 8

Tüm bunlar sırasında eski dostum Brian, avazı çıktığınca bağırmaya devam etmişti. "Bana yardım et, Jacubois, kafası kesilmiş bir domuz gibi kan kaybediyorum! Geri zekâlı arkadaşın ehliyetini kahrolası bir manavdan mı aldı?

Beni buradan çıkarın! Tanrım, burnum!"

Ona kulak asmadım ve George'a D'nin kuduz olup olamayacağını sorma niyetiyle arabadan indim ama daha ağzımı bile açmadan kokuyu hissettim: deniz suyu kokusu, lahanamsı koku ve çok daha beter başka bir şeydi.

Mister D aniden durdu ve sağ tarafına, barakanın köşesine doğru koşmaya başladı.

"Hayır, D, hayır!" diye haykırdı Shirley. Ondan bir saniye sonra benim de fark ettiğim şeyi görmüştü; yan taraftaki normal kapı birkaç santim aralık duruyordu.

Kapıyı kimin açık bıraktığını bilmiyorum, Arky olabilir...

341

Buick 8

m

Arky

m\

Ben bırakmadım, o kapıyı her zaman kapatırım. Unutacak olsaydım eski çavuş

canıma okurdu. Curt de öyle. O kapının sıkıca kapalı olması onlar için çok önemliydi.

Çok önemliydi.

343

Buick 8

Eddie

...ya da belki içeriden bir şey açmıştır. Merkezi Buick olan bir tür güçten bahsediyorum. Sebebin bu olup olmadığını bilmiyorum, bildiğim bir şey varsa o da kapının açık olduğu. Aralıktan dışan korkunç bir koku yayılıyordu ve Mister Dillon içeri girmek üzereydi.

Shirley basamaklardan koşarak indi. Huddie hemen arkasından geliyordu ve ikisi de Mister D'ye bağırarak geri dönmesini söylüyordu. Yanımızdan geçtiler. George peşlerinden koştu, ben de onun peşinden.

Buick iki üç gün önce bir ışık gösterisi yapmıştı. Ben orada değildim, ama biri bana anlatmıştı ve B Barakası'nda ısı neredeyse bir haftadır düşüktü. Pek fazla değil, sadece üç dört derece. Yani bazı işaretler söz konusuydu ama endişelenecek bir durum yok gibiydi. Gecenin bir yansı sizi huzursuz edip uyandıracak türden işaretler değildi. İçeride bulduğumuz şeyin karşımıza çıkacağını bize düşündürtecek hiçbir şey yoktu.

Shirley önce Mister Dillon'm adını haykırıyordu... sonra çığlıklar atmaya başladı. Bir saniye sonra Huddie de çığlık atmaya baş-345

Stephen King

ladı. O sırada Mister D daha alçak sesle havlıyordu. Havlaması ve hırlaması

birbirine karışmıştı. Köpeklerin avlarını kıstırdıklarında yaptıkları gibi havlıyordu. George Morgan haykırdı, "Yüce Tanrım! Olamaz! Nedir bu?"

Barakaya girdim ama fazla ilerleyemedim. Huddie ve Shirley omuz omza duruyorlardı ve George da tam arkalanndaydı. Girişi neredeyse tamamen tıkamışlardı. Koku korkunçtu -insanın boğazını sıkıştırıyor, gözlerini yaşartıyordu- ama kokuyu hayal meyal fark ettim.

Buick'in bagajı yine açıktı. Arabanın gerisinde, barakanın uzak köşesinde başı

yerinde gevşek, pembe, ipimsi şeyler olan ince, sarı, buruşuk bir kâbus ayakta duruyordu. Pembe kordonların hepsi kıvrılıp bükülüyordu. Altlarından yaratığın sarı, buruşuk eti görülebiliyordu. Boyu çok uzun, en az iki metre on santimdi.

Pembe kordonlardan birkaçı kıvrılıp bükülürken üstteki kirişe çarpıyordu. Çıkan sesler, gecelen içerideki ışığı gören veya hisseden, içeri girmek isteyince de pencerelerin camlarına çarpan pervanelerin çıkardığı sesleri andırıyordu. Bu sesi hâlâ duyabiliyorum. Bazen rüyalarıma giriyor.

Bu kıvrılıp bükülen pembe yığının arasından görülen san deri üzerinde bir şey açılıp kapanıyordu. Bir ağız olabilirdi. Belki de çığlık atmaya çalışıyordu.

Neyin üzerinde durduğunu tarif edemem. Beynim, gözlerimin gördüklerine hiçbir anlam verememiş gibiydi. Bacak değillerdi, bu kadarından eminim ve sanırım iki değil, üç taneydiler. Kıvnk, siyah pençelerde son buluyorlardı. Pençelerin üzerinde kıvırcık tüyler vardı; tüy olduklarını sanıyorum ve aralarında zıplayan sirke ya da pire gibi böcekler gördüm galiba. Yaratığın göğsünden, parlak siyah et halkalanyla kaplı, hortuma benzer, seği-346

Buick 8

ren, gri bir et parçası sarkıyordu. Siyah halkalar belki su toplamış yaralardı.

Ya da belki, Tanrı yardımcım olsun, belki de gözleriydi. Yaratığın hemen önünde, burnundan ve ağzından köpükler saçan, havlayıp hırlayan köpeğimiz duruyordu.

Üzerine atılacakmış gibi bir hareket yaptı ve yaratığın bedeninin üst kısmındaki kara delikten bir çığlık duyuldu. Gri hortum, elektrik şoku verilmiş kemiksiz bir kol veya bir kurbağa bacağı gibi şiddetle seğirdi. Ucundan bir şeyin damlaları uçuştu ve barakanın zeminine düştü. Damlaların düştüğü yer üzerinden hemen duman tütmeye başladı. Beton zemini eritmeye başladığını görebiliyordum.

Mister Dillon, yaratık çığlık atınca hafifçe gerilemişti ama kulakları geri yatmış, gözleri yuvalanndan fırlamış halde havlayıp hırlamaya devam etti.

Yaratık tekrar çığlık attı. Shirley haykırarak elleriyle kulaklarını kapattı.

Bunu yapmasının sebebini anlayabiliyor-dum ama pek işe yarayacağını sanmıyordum.

Yaratığın çığlıklan kulaklanmızdan beynimize gidiyor gibi değildi. Tam tersi; beynimizde başlayıp bir sel gibi kulaklarımızdan dışan taşıyordu sanki.

Shirley'ye bunu yapmamasını, kulaklarını tıkamamasını, o korkunç çığlığı içeride tutmaya çalışırsa bir damar tıkanıklığına veya başka bir korkunç şeye yol açabileceğini söylemek istedim ama tam o sırada ellerini kendiliğinden indirdi.

Huddie kolunu omzuna doladı ve Shirley...

347

i

Buick 8

Shirley

Huddie'nin bana sarıldığını hissettim ve ben de onun elini tuttum. Buna mecburdum. Tutunacak insani bir olguya ihtiyacım vardı. Eddie'nin anlatımını

duyunca insan Buick'in doğurduğu yaratığın insana benzediğini düşünebilir: o kıvrılan pembe şeylerin arasında bir ağzının, göğsünün, göze benzer şeylerinin olduğunu söyledi. Tüm bunların yanlış olduğunu iddia etmiyorum ama doğru olduğunu da söyleyemem. Onu gerçekten görmüş olduğumuzdan bile emin değilim, biz polis memurlarının eğitildiği şekilde bakıp görmediğimiz muhakkak. O şey sadece deneyimlerimizin değil, algı çerçevemizin de çok dışında, tamamen yabancı bir varlıktı. İnsanımsı mıydı? Birazcık, en azından o şekilde algıladık. Peki, insan mıydı? Kesinlikle hayır. Zeki bir varlık mıydı, olanların farkında mıydı? Emin olmak imkânsız ama evet, benim fikrime göre muhtemelen öyleydi. Bir önemi olduğundan değil. Acayipliği bizi dehşetin de ötesine sürüklemişti. Dehşetin ötesinde (ya da belki kabuğun içindeki fındık gibi içerisinde) nefret vardı. Bir parçam, Mister Dil-lon'ın yaptığı gibi ona havlayıp hırlamak istiyordu. Yaratık içimde

349

Stephen King

dehşet ve tiksintinin yanında bir öfke, bir kin uyandırmıştı. Diğer şeyler Buick'in bagajından çıktıkları sırada ölüydü. Bu değildi ve ölmesini istiyorduk.

Hem de nasıl istiyorduk!

İkinci kez çığlık attığında bize bakıyor gibiydi. Bedeninin ortasındaki hortuma benzer parça, bir kol gibi uzandı. Belki de, bana yardım edin, bu havlayan canavarı benden uzaklaştırın, demek istiyordu.

Mister Dillon tekrar öne atıldı. Köşedeki yaratık üçüncü kez çığlık attı ve geriledi. Hortumundan veya kolundan ya da penisinden veya her neyse ondan etrafa yine bir sıvı damladı. Birkaç damla D'nin üzerine sıçradı ve tüylerinden hemen duman tütmeye başladı. Bunun üzerine hayvan, acı dolu sesler çıkarmaya başladı.

Ama geri çekilmek yerine yaratığın üzerine atladı.

Yaratık kayarcasına, tüyler ürpertici bir hızla hareket etti. Mister Dillon dişlerini yaratığın buruşuk, sarkmış derisinin bir katına geçirdi ve yaratık, kıvnlıp bükülen pembe kordonların arasındaki delikten bir çığlık daha atarak Buick'in diğer tarafındaki duvarın önüne doğru sendeleyerek ilerledi. Gövdesinin ortasından sarkan hortuma benzer et parçası, ileri geri sallanıyordu. D'nin dişleriyle bir çentik açtığı yerden, yarasa ve balıktan çıkana benzer siyah, sümüksü bir sıvı akmaya başlamıştı.

Raylı garaj kapısına çarptı ve acı veya öfkeyle veya her ikisiyle birden haykırdı. Mister Dillon bir anda arkadan yaratığın üzerine atlamıştı. Gövdesinin sırtı denebilecek bölgesinden sarkan gevşek. sarı deriyi ısırdı. Yaratığın eti, mide bulandıracak kadar kolay bir şekilde yırtıldı. Mister Dillon, dişleri kenetlenmiş halde tekrar barakanın zeminine düştü. Yaratığın derisinden bir bölüm yırtılıp, iyi yapışmamış duvar kâğıdı gibi sarktı. Siyah sıvı... kan...

her neyse... Mister D'nin yukarı dönük başı üzerine boşaldı. Mister Dillon sıvı-350

Buick 8

nın temasıyla acıyla uludu ama dişlerinin arasında tuttuğu deri parçasını

bırakmadı, üstüne üstlük bir fare yakalamış bir terrier gibi başını iki yana sallayarak daha büyük bir parça koparmaya çalıştı.

Yaratık yine çığlık attı ve neredeyse konuşmaya benzer anlamsız sesler çıkardı.

Ve evet, bu sesler ve çığlıklar, yumurtadan çıkan bir civciv gibi beynimizin içinden yayılıyordu. Yaratık dışan çıkmak istercesine hortumuyla garaj kapısının üzerine vurdu ama gücü kalmamıştı.

Huddie'nin tabancasını çektiğini gördüm. Pembe kordonlar ve aralanndaki deliği bir anlığına net bir şekilde gördük ama sonra yaratık çığlıklarını hiç kesmeden döndü ve Mister D'nin üzerine düştü. Göğsünden sarkan gri hortum, D'nin boğazına dolandı ve D acıyla uluyup inlemeye başladı. Yaratığın onu yakaladığı yerden dumanların yükselmeye başladığını gördüm ve kısa bir süre sonra deniz suyu ve çürük lahana kokularına yanık tüy kokusu eklendi. Yabancı yaratık köpeğimizin üzerine çöreklenmiş cıyaklıyor, anlamsız sesler çıkarıyor, değdiği yerlerde nikotin lekesi gibi izler bırakan bacaklarını (eğer bacak iseler) garaj kapısına vuruyordu. Mister Dillon acıyla, uzun uzun ulumaya devam ediyordu.

Huddie tabancasını doğrulttu. Bileğini yakaladım ve silahını zorla indirttim.

"Hayır! D'yi vurabilirsin!" Ve o sırada Eddie beni iterek yanımdan geçti, neredeyse beni yere yıkacaktı. Kapının yanındaki kutulardan birinden bir çift plastik eldiven bulup takmıştı.

351

Buick 8

Eddie

Tüm bunları insanlann genelde bazı şeyleri hatırladığı gibi hatırlamadığımı

söylemeliyim. Benim için daha çok kör kütük sarhoş olduğum bir gecenin kötü

sonunu hatırlamak gibi. O plastik eldivenleri kapının yanındaki kapıda bulup takan Eddie Jacubois değildi. Rüyasında Eddie Jacubois olduğunu gören biriydi.

En azından şimdi öyle gibi geliyor. Sanırım o zamanlar farklı düşünmüştüm.

Harekete geçtiğimde aklımda Mister Dillon mı vardı? Öyle olduğunu düşünmek istiyorum, evlat. Ve söyleyebileceğimin en iyisi bu. Çünkü tam olarak hatırlayamıyorum. Sanırım o çığlık atan san şeyin sesini kesmek, kafamın içindeki çınlamaya son vermek istemiş olmam daha büyük bir olasılık. O sesten nefret etmiştim. Iğren-miştim. Beynimin içinde olması tecavüze uğradığım hissini veriyordu.

Ama bir şekilde düşünebiliyor olmalıydım, anlıyor musun? Bilinçsizce de olsa düşünüyor olmalıydım, çünkü duvardaki kazmayı almadan önce eldivenleri takmıştım. Eldivenlerin mavi olduğunu hatırlıyorum. Kutuda en azından bir düzine eldiven paketi vardı ve

353

F:23

Stephen King

renkleri çeşit çeşitti. Benim taktıklarım maviydi. Eldivenleri Acil Servis dizisindekiler kadar çabuk taktım. Sonra duvarda asılı duran kazmayı aldım.

Shirley'yi iterek yanından geçtim. Öyle şiddetli itmiştim ki neredeyse yere kapaklanacaktı. Huddie onu tutup düşmesine engel oldu.

George bağırarak bir şeyler söyledi. Galiba, "Aside dikkat et," dedi. Korktuğumu hatırlamıyorum ama kendimi cesur hissetmediğim muhakkaktı. İçimi saran duygular öfke ve tiksintiydi. Ağzının içinde, dilini emen bir sülüğün varlığını

hissederek uyanmak gibi. Bunu bir keresinde Curtis'e söyledim ve hiç

unutamayacağım bir tamlama kullandı: tecavüzün dehşeti. İşte buydu, tecavüzün dehşeti.

Uluyan, inleyen, kıvranan, kurtulmaya çalışan Mister D; onun üzerinde yatan, pembe kordonlan sualtı akıntısıyla dalgalanan yosunlar gibi eğilip bükülen yaratık; yanık tüy kokusu; tuz ve lahananın berbat kokusu; yaratığın ısınlmış, tüylü sırtından boşalan, san derisinin kınşıklıklan arasından lağım çamuru gibi süzülen ve beton zemine damlayan sümüksü, siyah sıvı; onu öldürmeye, dünya üzerinden silmeye, yok etmeye duyduğum ihtiyaç: tüm bunlar beynimin içinde dönüp duruyordu; B Barakası'nda bulduğumuz şeyin yarattığı şok beynimi ezip bir püreye çevirmiş ve sonra kanştırarak akıl sağlığıyla, delilikle, polislik göreviyle, yasadışı koruma işiyle veya Eddie Jacubois ile uzaktan yakından ilgisi olmayan bir girdap oluşturmuştu. Dediğim gibi, olanlan hatırlıyorum ama bildiğimiz anlamda bir hatırlama değil bu. Daha çok bir rüya gibi. Ve buna memnunum.

Hatırlayabilmek bile yeterince kötü. Ve hatırlamamaz-lık da edemiyorsun. İçki bile yok etmiyor, sadece geçici bir süre için uzaklaştınyor. İçmeyi kestiğinde hepsi yine beynine hücum ediyor. Ağzında kan emen bir sülükle uyanmak gibi.

354

Buick 8

Yaratığın yanına vardım ve kazmayı savurdum. Sivri ucu tam gövdesinin ortasına girdi. Yaratık bir çığlık attı ve kendini geriye, garaj kapısına doğru attı.

Serbest kalan Mister Dillon sürünerek geriledi. Hâlâ öfkeyle havlıyor, aynı

zamanda acıyla uluyordu. Sesler birbirine kanşmıştı. Tasmasının hemen arkasındaki tüyleri yanmıştı. Burnunun yansı, bir kamp ateşine sokmuş gibi kararmıştı. Üzerinden ince bir duman yükseliyordu.

Arkasını garaj kapısına dayamış halde yatan yaratığın göğsündeki gri hortum yükseldi ve üzerindekilerin gerçekten de gözler olduğunu gördüm. Bana bakıyorlardı ve buna tahammül edemiyordum. Kazmanın sapını çevirdim ve keskin olan ucunu yaratığın gövdesine indirdim. Mide bulandıncı bir ses oldu ve hortumun bir parçası beton zemin üzerine yuvarlandı. Yaratığın göğsünü oymuştum.

Pembe tıraş köpüğüne benzer bir madde, basınç altında kal-mışçasına açılan yanktan dışan akmaya başladı. Gri hortum boyunca -kesilmiş parçayı kastediyorumsıralanmış gözler, kasılmalar eşliğinde her yöne bakıyormuş gibi dönüyordu.

Zehri olduğunu tahmin ettiğim sıvı yere damlıyor, betonu eritiyordu.

Sonra George yanımda belirdi. Elinde bir kürek vardı. Ucunu dosdoğru yaratığın tepesindeki pembe yığınının arasına daldırdı ve itebildiği kadar itti. Yaratık bir çığlık attı. Beynimin içinden yayılan ses öylesine şiddetliydi ki gözlerimin, gövdesinden tutulup sıkılan bir kurbağanın gözlerinin pörtlemesi gibi yuvalanndan fırlayacağını sandım.

355

Buick 8

Huddle

Ben de bir çift eldiven taktım ve duvarda asılı duran aletlerden birini kaptım; galiba bir tırmıktı ama tam olarak emin değilim. Her ne ise onu kaptım ve Eddie'yle George'un yanına gittim. Birkaç saniye sonra (ya da belki bir dakikaydı, bilmiyorum, zaman bütün anlamını yitirmişti) baktığımda Shirley'nin yanımıza gelmiş olduğunu gördüm. O da ellerine bir çift eldiven geçirmiş, Arky'nin delgi aletini almıştı. Saçları serbest kalmış, yüzünün iki yanını

örtüyordu. Bir an gözüme, Ormanlar Kraliçesi Sheena gibi göründü.

Hepimiz eldivenleri takmayı akıl etmiştik ama yine de aklımız başımızda değildi.

Tamamen çıldırmıştık. Anladığım kadarıyla bizi bu hale getiren, yaratığın tiz, kulak tırmalayıcı, tüyler ürpertici sesi ve Mister Dillon'ın havlamasıyla ulumasıydı. Devrilmiş tankeri, çocukları kurtarıp emin bir yere götürmeye çalışan George Stankows-ki'yi ve Eddie Jacubois ile George Morgan'ın biraz önce merkeze getirdiği öfkeli genç adamı tamamen unutmuştum. O leş kokulu barakanın dışında bir dünya olduğunun farkında değildim sanırım. Tırmığı savurup sivri uçlarını yerdeki yaratığın etine art arda gö-357

Stephen King

merken çığlıklar atıyordum. Diğerleri de çığlık çığlığaydı. Yaratığın etrafında bir halka oluşturmuş, yanyor, kesiyor, deliyor, parçalıyor, geberip gitmesini haykırıyorduk ama bir türlü ölmüyordu, hiç ölmeyecekmiş gibiydi.

Herhangi bir bölümünü unutabilecek olsam, bunu seçerdim: en sonunda, nihayet ölmesinden hemen önce göğsündeki yansı kopmuş parçayı havaya kaldırdı. Gri parça, yaşlı bir adamın eli gibi titriyordu. Hortumun kalan bölümünün üzerinde de gözler vardı ve parlak kıkırdak parçalan ucunda sallanıyorlardı. Belki bu parçalar göz sinirleriydi. Bilmiyorum. Her neyse, hortumun kalan bölümü havaya yükseldi ve bir an için kafamın içinde kendimi gördüm. Hepimizin bir halka halinde durduğunu, kurbanının mezanna bakan bir katil gibi aşağı baktığını ve ne kadar yabancı, ne kadar acayip göründüğümüzü gördüm. Ne kadar korkunç

olduğumuzu. O an içimde, yaratığın yaşadığı korkunç duygu karmaşasını hissettim.

Korku yoktu, çünkü korkmuyordu. Masumiyet yoktu, çünkü masum değildi. Suçluluk da hissetmiyordu. Sadece kafası kanşıktı. Nerede olduğunu biliyor muydu? Hiç

sanmıyorum. Mister Dillon'm ona niçin saldırdığını ve onu neden öldürdüğümüzü

biliyor muydu? Evet, o kadannı biliyordu. Bunları yapıyorduk, çünkü çok farklıydık, çok farklı ve korkunçtuk. Öyle ki o çok sayıdaki gözleri çığlık-lanmız, darbelerimiz, parçalayışımız arasında bizi zorlukla seçebiliyordu. Ve sonunda hareketsiz kaldı. Göğsündeki hortum parçası tekrar gövdesi üzerine devrildi. Gözleri seğirmeyi kesti ve donuk-laştı.

Nefes nefese, öylece durduk. Eddie ve George yan yanaydı. Shirley ve ben tam karşılanndaydık. Yaratık ortamızda, inleyen Mister Dillon'sa arkamızdaydı.

Shirley elindeki delgi aletini yere bıraktı. Yaratığın san etinin bir bölümü, beton zemine düşen aletin

358

Buick 8

ucuna hastalıklı bir parça pislik gibi yapışmıştı. Shirley'nin yüzünün rengi, yanaklarındaki iki parça kızıllık hariç kemik beyazına dönmüştü. Boynunda da doğum izi gibi bir kızanklık vardı. "Huddie," diye fısıldadı.

"Ne?" diye sordum. Boğazım öylesine kurumuştu ki zorlukla konuşuyordum.

"Huddie!" 'We var, kahretsin!"

"Düşünebiliyordu," diye fısıldadı. Dehşetle irileşmiş gözleri yaşlarla doluydu.

"Düşünebilen bir varlığı öldürdük. Bu cinayet." "Cinayet falan değil, saçmalık,"

dedi George. "Değilse bile artık bunu düşünmenin ne anlamı var?"

İnleyen -ama sesinde önceki gibi bir aciliyet yoktu- Mister Dillon, Shirley ile beni iterek aramıza girdi. Ensesinde, sırtında ve göğsündeki tüyler uyuz olmuş

gibi dökülmüş, çıplak derisi ortaya çıkmıştı. Bir kulağının ucu tamamen yanmıştı. Başını uzatıp garaj kapısının önünde yatan cesedi kokladı. "Geri çek onu," dedi George. "Bir şeyi yok," dedim.

Mister D, yaratığın artık hareketsizce beton zemine yayılmış pembe uzantılannı

kokladı ve tekrar inledi. Sonra bir bacağını kal-dmp hortumun veya her ne ise onun kopuk parçası üzerine işedi. Bunun ardından işi sona ermiş gibi hâlâ

inleyerek geriledi.

Hafif bir tıslama duyuyordum. Lahana kokusu şiddetlenmiş, yaratığın etinin sarı

rengi değişmeye başlamıştı. Beyazlaşıyordu. Cesetten neredeyse görülemeyecek kadar hafif bir duman tütüyordu. Bu yükselen dumanın kokusu en beteriydi.

Yaratık, daha önce gelenler gibi çürümeye başlamıştı.

359

Stephen King

"Shirley, içeri dön," dedim. "İletişimin başında durmalısın."

Shirley derin bir uykudan uyanmışçasına gözlerini kırpıştırdı. "Tanker," dedi.

"George S. Tannm, tamamen aklımdan çıkmış."

"Köpeği de yanında götür," dedim.

"Tamam. Olur," dedi ve duraksadı. "Peki ya?..." Beton zemin üzerine dağılmış

aletleri gösterdi. Çığlıklar atıp kıvranan yaratığı öldürdüğümüz aletleri.

Yaratık ne diye bağınyordu? Merhamet mi dileniyordu? Tam tersi bir konumda olsaydık o (veya onun türü) bize merhamet gösterir miydi? Hiç sanmıyorum... ama elbette böyle düşünecektim, değil mi? Çünkü önce ilk geceyi, sonra diğerini, sonra ilk yılı ve onlarca yılı atlatabilmem gerekiyordu. Işığı söndürüp karanlıkta yatabilmeliydim. Bana yapılacağını düşündüğüm şeyi yapmış olduğuma inanmalıydım. Düşüncelerimi bir düzene sokmalıydım, çünkü hayatımın geri kalanını ışıklan açık bırakarak yaşayamazdım.

"Bilmiyorum, Shirley," dedim. Kendimi çok yorgun hissediyordum ve çürük lahana kokusu midemi bulandınyordu. "Ne fark eder ki? Nasılsa resmi bir soruşturma, mahkeme ya da kontrol yapılmayacak. İçeri gir. Sen iletişim memurusun. Görevinin başına dön."

Shirley sarsakça başını salladı. "Gel, Mister Dillon."

D'nin onunla gidip gitmeyeceğinden pek emin değildim ama gitti. Shirley'yi uysalca takip etti. Ama inlemeye devam ediyordu ve kapıdan çıkmadan hemen önce tüm bedeni titredi.

"Biz de çıksak iyi olacak," dedi George, Eddie'ye. Gözlerini ovuşturacak oldu ve elinde hâlâ eldivenler olduğunu görerek çıkardı. "İlgilenmemiz gereken bir tutuklu var."

Eddie de Poteenville'de ilgilenmesi gereken bir olay olduğunu hatırlattığım Shirley gibi şaşırmış göründü. "O yaygaracı orospu çocuğunu unutmuştum," dedi.

"Burnu kınldı, George... duydum."

360

Buick 8

"Öyle mi?" dedi George. "Aman ne yazık."

Eddie sınttı. Kendine engel olmaya çalıştığı belliydi. Başaramamış olacaktı ki sıntışı iyice yayıldı. En kötü koşullarda bile bunu yapabilme yetenekleri vardı.

Özellikle en kötü koşullarda.

"Haydi işinize bakın," dedim.

"Sen de bizimle gel," dedi Eddie. "Burada yalnız kalmamalısın."

"Neden olmasın? Öldü, değil mi?"

"Ama o ölmedi." Eddie çenesiyle Buick'i işaret etti. "Lanet olası araba hâlâ

işbaşında ve bence tedbiri bir anlığına bile elden bırakmamalı. Sen de hissetmiyor musun?"

"Ben bir şey hissediyorum," dedi George. "Muhtemelen az önce yaşadıklarımızın yarattığı bir tepki." Yerde yatan ölü yaratığı gösterdi.

"Hayır," dedi Eddie. "Hissettiğin şeyin kaynağı ölü yaratık değil, Tannnm belası

Buick. Bence nefes alıyor. O araba gerçekte neyse, nefes alıyor. Burada durmanın güvenli olduğunu sanmıyorum, Hud. Hiçbirimiz için güvenli değil."

"Aşın tepki gösteriyorsun."

"Sen öyle san. Nefes alıyor diyorum sana. Nefesini verirken o pembe kafalı

yaratığı hapşırırken burnundan çıkan sümük gibi dışa-n fırlattı. Şimdi de yeni bir soluk almaya hazırlanıyor. Size söylüyorum, bunu hissedebiliyorum."

"Bak," dedim. "Tek yapmak istediğim, kısaca bir göz atmak, tamam mı? Sonra brandayı alıp... şunun üzerini örteceğim." Parmağımla az önce öldürdüğümüz şeyi gösterdim. "Daha karmaşık işler Tony ve Curtis'i bekleyebilir. Bu konuda uzman onlar."

Ama Eddie'yi sakinleştirmek imkânsızdı. Kendi kendine kurup duruyordu.

361

Stephen King

"O sahte araba nefesini içine çekmeden kimsenin yanına girmesine izin vermemelisin, Hud." Buick'e ters ters baktı. "Ve kendini bu konuda bir tartışmaya hazırlasan iyi edersin. Çavuş içeri girmek isteyecektir, Curt içeri girmek için deli olacaktır ama buna izin veremezsin. Çünkü..."

"Biliyorum," dedim. "Yeni bir nefes çekmeye hazırlanıyor ve sen de bunu hissedebiliyorsun. Sana dokuz yüzlü bir hat alalım bari, Eddie. Telefonda el falına bakarak bir servet kazanabilirsin."

"Peki, gül bakalım. Ennis Rafferty de her neredeyse orada gü-lüyordur eminim.

Hoşuna gitsin gitmesin, sana bildiklerimi söylüyorum. O şey nefes alıyor. En baştan beri yaptığı bu. Ve şimdi içine çekeceği nefes çok şiddetli olacak. Bak ne diyeceğim. George ile kalıp brandayı örtmene yardım edelim. Buick'in üzerini kapatır ve hep birlikte buradan def olup gideriz."

Sebebini tam olarak çıkaramıyordum ama bu bana kötü bir fi-kirmiş gibi görünmüştü. "Eddie, bunu tek başıma halledebilirim. Yemin ederim. Aynca iyice eriyip çorbaya dönmeden önce Bay E.T.'nin birkaç fotoğrafını çekmek istiyorum."

"Boş ver," dedi George. Yüzü sararmıştı.

"Üzgünüm. Göz açıp kapayıncaya kadar dışarda olurum. Haydi şimdi gidin, çocuklar, görevinizin başına dönün."

Eddie gözünü dikmiş, bagaj kapağı açık duran, ağzını açmış, ters duran bir timsaha benzeyen Buick'e bakıyordu. "O şeyden nefret ediyorum," dedi. "İki sent için..."

George o sırada kapıya yönelmişti. Eddie, iki sent için ne yapacağını söylemeden onu takip etti. Tahmin etmek pek zor değildi zaten.

Çürüyen yaratığın yaydığı koku giderek kötüleşiyordu. Aklıma Curtis'in zambağa benzer bitkiyi incelemek için içeri girdiği sı-362

Buick 8

rada taktığı Puff-Pak maskesi geldi. Hâlâ kulübede olmalıydı. En son baktığımda kulübede bir Polaroid fotoğraf makinesi de vardı.

George'un otoparktan gelen sesini hayal mey al duydum. Shir-ley'ye iyi olup olmadığını soruyordu. Shirley iyi olduğunu söyledi. Bir iki saniye sonra avazı

çıktığı kadar bağıran Eddie'nin sesini duydum. "KAHRETSİN!" Sesleri bir başka diyardan geliyormuş gibiydi. Sesi öfkeli bir ayınınkini andırıyordu. Büyük bir ihtimalle kafayı iyice bulmuş olan burnu kınk tutuklusu, midesindekileri Birim 6'nın arka koltuğuna boşaltmıştı. Ne olmuş yani? Hayatta tutuklunun arabanın içine etmesinden daha kötü şeyler vardı. Bir keresinde, Patchin'de üç arabanın birbirine girdiği bir kaza mahallindey-dim. Kazaya sebebiyet veren sarhoş şoförü

her ihtimale karşı devriye aracına kapatmış, yol üzerine uyan levhalan koymaya gitmiştim. Geri döndüğümde sarhoş herifin gömleğini çıkanp üzerine sıçmış

olduğunu gördüm. Gömleğin kolunu bir sıkma tüpü olarak kullanmış -gözünün önüne pişirdiği pastanın üzerini kremayla süsleyen bir aşçı getirirsen ne demek istediğimi daha iyi anlarsın- ve arka yan camlara o şekilde ismini yazmıştı.

Arkadaki büyük cama da yazmaya niyetlenmişti ama ne yazık ki o özel, kahverengi kreması yeterli gelmemişti. Ona niçin böyle çirkin bir şey yapmak istediğini sorduğumda bana sadece alkoliklere has o uçmuş ifadeyle bakmış ve, "Çirkin bir dünyada yaşıyoruz, memur bey," demişti.

Her neyse, Eddie'nin haykınşını önemsemedim ve kontrol etmeye gerek görmeyip malzemeleri sakladığımız kulübeye yöneldim. Puff-Pak'i orada bulacağıma dair pek umudum yoktu ama hâlâ kulübedeydi, rafın üzerinde, boş kasetleri koyduğumuz kutuyla Field & Stream dergileri arasında duruyordu. Hatta titiz ruhlu biri maskeyi tozdan korumak için plastik bir kanıt torbasının içine koymuştu. Maskeyi raftan alırken Curt'ün onu taktığı günkü halini ha-363

Stephen King

tirladim. Başına mavi bir bone takmış, ayaklarına kırmızı lastik çizmeler giymişti. Çok güzelsin, sana tapan hayranlarına el salla, demiştim ona.

İçime çekeceğim havanın solunamaz olacağından neredeyse emin bir şekilde maskeyi burnum ve ağzım üzerine geçirdim, ama bildiğimiz normal havaydı işte -bir haftalık ekmek gibi bayattı ama küflü değildi- ne demek istediğimi anlamışsınızdır. Barakadaki berbat kokudan kat be kat iyiydi. Sapından duvardaki çiviye asılı olan Polaroid makineyi aldım. Kulübeden çıktım ve bir hareket gördüğümü sandım. Sadece bir anlık bir hareket. Ama hareket barakada değildi zira o sırada dosdoğru barakaya bakıyordum ve hareketi sadece gözucuyla görmüştüm. Arkadaki tarladaydı. Uzamış otlann arasında. Hareketin kaynağının Mister Dillon olabileceğini düşündüm. Muhtemelen yaratığın üzerine sinen kokusundan kurtulmak için otlann arasında yuvarlanıyordu. Ama Mister Dillon değildi. Zavallı D o sırada ölmekle meşguldü.

Maskenin ardından soluyarak barakaya geri döndüm. Ed-die'nin bahsettiği şeyi daha önce hissetmemiştim, ama barakaya girince ne demek istediğini tam olarak anladım. Barakadan birkaç dakikalığına uzaklaşmak üzerimdeki etkisini biraz azaltmış gibiydi. Buick mor şimşekler saçmıyor, parlamıyor, mınldanmıyordu; sadece öylece duruyordu ama etrafına inkâr edilemez bir canlılık yayıyordu.

Kolların üzerindeki tüyleri uçuşturan çok hafif bir esinti gibi olan dokunuşunu tenimde hissedebiliyordum. Ve düşündüm ki... bu çılgınca ama ya Buick su an suratıma taktığım maskenin bir başka versiyonundan başka bir şey değilse? Ya sadece bir Puff-Pak'se? diye düşündüm. Ya onu takan şey nefesini verdiyse ve göğsü düzse ama bir iki saniye içinde...

364

Buick 8

Ölü yaratığın kokusu Puff-Pak'e rağmen gözlerimi yaşanmıştı. O zamanlar ekipte olan iki hünerli memur, Jackie O'Hara ve Brian Cole, bir önceki yıl barakanın tavanına bir vantilatör yerleştirmişlerdi. Önünden geçerken düğmesine bastım.

Üç fotoğraf çektim ve makinenin içindeki film bitti; kaçıncı pozda olduğunu kontrol etmemiştim. Aptal kafa. Fotoğraflan arka cebime tıkıştırdım, makineyi yere bıraktım ve brandayı almaya gittim. Brandayı yerden almak için eğildiğim sırada fotoğraf makinesini almayı akıl ettiğimi ama kulübedeki parlak san ip kangalının yanından geçip gittiğimi fark ettim. İpi alıp bir ucunu belime sıkıca dolamadan barakaya girmemeliydim. Diğer ucunu da Curtis'in bu amaçla barakanın yan kapısının hemen kenanna taktığı kancaya bağlamalıydım. Ama bunlan yapmamıştım. İpin rengi gözden kaçı-nlmayacak kadar parlaktı ama ben yine de görmemiştim. Ne komik, değil mi? Ve kesinlikle yalnız olmamam gereken bir yerde tek basmaydım. Belime bağlı bir güvenlik ipi de yoktu, çünkü onu görmeden önünden geçip gitmiştim. Belki bir şey önünden öylece geçip gitmemi istemişti.

Ölü E.T. yerde yatıyordu ve havada kıpır kıpır, tüyler ürpertici bir toplanma hissi vardı. Ortadan kaybolacak olursam Edith Rafferty ve kanmın güçlerini birleştirip ortaklaşa hareket edeceklerini düşündüm sanınm. Buna yüksek sesle gülmüş de olabilirim. Net olarak hatırlamıyorum, ama bir şeyi komik bulduğumu biliyorum. Belki durumun saçmalığıydı.

Öldürdüğümüz yaratık artık bembeyaz olmuştu. Üzerinden kuru buzmuş gibi buhar tütüyordu. Hortumunun kopuk parçasının üzerindeki gözler eriyip akmış olmalanna rağmen hâlâ bana bakıyormuş gibiydiler. Ölebileceğim bilen birinin hissettiği korku içimi sarmıştı. Bir şeyin nefesini içine çekmek üzere olduğu duygusu öyle kuvvetliydi ki tenim kanncalanıyordu. Ama aynı zamanda sıntıyordum.

365

Stephen King

Ağzım kulaklanma vanyordu. Gülmüyordum ama neredeyse gülecektim. Kendimi çok neşeli hissediyordum. Brandayı Bay E.T.'nin üzerine attım ve barakanın kapısına doğru gerilemeye başladım. Polaroids tamamen unutmuştum. Makineyi beton zemin üzerinde bırakmıştım.

Buick'e baktığımda kapıya neredeyse varmıştım. Bir güç beni ona doğru çekmeye başladı. Onun gücü olduğundan emin miyim? Hayır, değilim. Sadece ölümcül varlıklara karşı duyduğumuz çekim de olabilirdi: derin bir uçurumun kenarı, bir tabancanın kaşlann arasına yönelmiş namlusu gibi. Saat geçse ve evdeki herkes uykuya dalmışsa bir bıçağın ucu bile farklı görünmeye başlar.

Ama bütün bunlar düşünme seviyesinin ötesindeydi. O an aklımda olan tek düşünce, Buick'i bagaj kapağı açık halde bırakıp gi-demeyeceğimdi. Görünüşü tıpkı...

bilmiyorum, derin bir nefes almaya hazırlanır gibiydi. Buna benzer bir şey. Hâlâ

gülümsüyordum. Hatta belki hafifçe gülüyordum.

Sekiz adım attım ya da belki bir düzineydi, sanırım bir düzine olabilir. Kendi kendime yaptığımın hiç de aptalca bir hareket olmadığını, Eddie J'in gerçeklerle hislerini birbirine kanştıran bir moruğa benzediğini düşünüyordum. Bagaj kapağına uzandım. Tek niyetim hızlıca bastınp kapatmaktı (ya da kendime böyle söylüyordum) ama sonra bagajın içine baktım ve insanlann şaşırdıklannda söyledikleri bir şeyi söyledim, hangisi olduğunu hatırlamıyorum. Belki vay canına, demiştim, belki de, aman Tanrım. Çünkü bagajın kahverengi, sade halısının üzerinde bir şey yatıyordu. Ellilerin sonlann-dan ya da altmışlann başlarından kalma bir transistorlu radyoya benziyordu. Üzerinde antene benzer parlak bir uzantı bile vardı.

Bagajın içine uzanıp aleti aldım. Bir yandan da gülüyordum. Kendimi bir rüyada ya da uyuşturucu etkisinde gibi hissediyordum.

366

Buick 8

Ve tüm bu süre içinde o şeyin beni içine almaya hazırlandığının, üzerime kapandığının farkındaydım. Ennis'i de aynı şekilde mi yuttu bilmiyorum ama muhtemelen öyle. Açık bagajın önünde belime bağlı bir ip ve beni geri çekecek biri olmaksızın duruyordum ve bir şey beni sigarasından derin bir nefes çekercesine içine almaya hazırlanıyordu. Ve benim umurumda bile değildi. O an tek düşündüğüm, Buick'in bagajının içinde bulduğum şeydi.

Bir tür haberleşme cihazı olabilirdi -görünüşü böyle bir izlenim uyandınyordu-ama tamamen farklı bir şey olma ihtimali de vardı: canavann reçeteli ilaçlannı

koyduğu bir kutu, bir tür müzik enstrümanı hatta belki bir silah bile olabilirdi. Bir sigara paketi bü-yüklüğündeydi ama çok daha ağırdı. Bir transistorlu radyo ya da bir Walkman'den de daha ağırdı. Üzerinde hiçbir düğme veya tuş yoktu. Yapıldığı madde ne görünüş, ne de verdiği his yönünden metal ya da plastiğe benzemiyordu. Yüzeyi, dövülmüş inek derisi gibi hafifçe pürüzlüydü.

Üzerindeki çubuğa dokununca çubuk yuvasına giriverdi. Yuvasına dokununca çubuk yine dışarı çıktı. Çubuğa tekrar dokunduğumda hiçbir şey olmadı. Daha sonraki denemelerimde de bir sonuç elde edemedim. "Radyo" dediğimiz bu şeyin yüzeyi bir hafta sonra aşınıp çürümeye başladı. Hava geçirmez bir kanıt torbasının içinde olmasının hiçbir yaran olmadı. Bir ay sonraysa "radyo", seksen yıl boyunca rüzgâr ve yağmur altında bırakılmış bir alet gibi görünüyordu. Sonraki baharda ise torbanın dibinde kalmış bir avuç kırıntıdan ibaretti. Anteni -eğer bir antense- bir daha hiç oynamadı. Aptal bir milimetre boyunca bile ilerlemedi.

Shirley'nin düşünebilen bir varlığı öldürdük, deyişini ve Ge-orge'un bunun saçmalık olduğunu söyleyişini hatırladım. Ama saçmalık değildi. Balık ve yarasa, yanlarında radyoya benzer bir aletle gelmemişti çünkü ikisi de hayvandı. O günkü

ziyaretçi -duvardan

367

Stephen King

aldığımız aletlerle parçaladığımız yaratık- onlardan çok daha farklıydı. Bize ne kadar korkunç görünse de, içgüdüsel olarak onu -neydi o kelime?- inkâr etmiş

olsak da Shirley haklıydı: o, düşünen bir varlıktı. Yine de onu öldürmüş, beton zeminde yatar, yansı kesilmiş hortumunu teslim olurcasına kaldınp, çığlıklar atarak asla göstermeyeceğimizi bilmesinin gerektiği merhameti dilenirken onu parçalara ayırmıştık. Ona merhamet gösterememiştik. Ve bu beni dehşete düşülmüyordu. Beni dehşete düşüren, madalyonun diğer yüzüydü. Ennis Rafferty'nin bunun gibi san derili, pembe sallantılı, gri hortumlu yaratıklar arasına düşmüş

olması ihtimaliydi nefesimi kesen. Yaratıklann asit saçan hortumlan ve tüylü

pençeleri altında merhamet dilenmek için çığlıklar atmaya çalışarak, yabancısı

olduğu atmosferde nefes almaya uğraşarak can verişini gözlerimin önüne getirebiliyordum. Kısa süre sonra debelenerek ölür, hemen çürümeye başlarken içlerinden biri kılıfından çıkmış tabancasını merakla incelemiş miydi? Tamamen yabancı, akla hayale sığmayacak renkteki bir gökyüzü altında durup öldürdükleri yaratığa bakmışlar mıydı? Tabancayı gördüklerinde "radyo"yıı gördüğümde benim kafamın kanştığı gibi kafalan kanşmış mıydı? İçlerinden biri düşünebilen bir varlığı öldürdük demiş miydi? Bir diğeri bunun saçmalık olduğunu söyleyerek karşılık vermiş miydi? Bunlan aklımdan geçirirken oradan bir an önce çıkmam gerektiğini düşündüm. Bu soru-lann cevabını bizzat öğrenmek istemiyorsam oradan uzaklaşmalıydım. Sonra ne mi oldu? Bunu daha önce kimseye anlatmamıştım ama sanınm şimdi söyleyebilirim; bu kadar ilerledikten sonra saklamak anlamsız görünüyor.

Bagajın içine girmeye karar verdim.

Bunu yapışımı gözlerimin önünde kolayca canlandırabiliyor-dum. İçeriye rahatça sığacaktım, o eski arabalann bagajlannın ne

368

Buick 8

kadar geniş olduğunu bilirsiniz. Küçükken gangsterlerin, bagajlan ikişer ceset sığacak kadar büyük olduğu için Buick, Cadillac ve Chrysler'lan tercih ettiklerini düşünürdük. İçlerinde bol bol yer vardı. Sevgili Huddie Royer bagaja girecek, yan tarafı üzerine yatacak, kolunu yukan uzatacak ve kapağı çekerek kapatacaktı. Yumuşakça. Çok hafif bir ses çıkacaktı. Sonra Puff-Pak'ten bayat hava soluyup "radyo"yu göğsüne bastırarak karanlıkta kıpırtısızca yatacaktı.

Küçük haznede fazla hava kalmamış olacaktı ama kalanı ona yetecekti. Sevgili Huddie karanlıkta kıvrılıp gülümseyerek yatacak ve sonra... kısa bir süre sonra...

İlginç bir şey olacaktı.

Bunu yıllardır düşünmemiştim ama uyandığınızda hatırlamadığınız, fakat ağzınızın içindeki kül tadından, boğazınızın kuruluğundan ve yüreğinizin çılgınca çarpışından korkunç olduğunu anladığınız bir rüya gibi zihnimin gerisinde duruyordu. Buick Road-master'ın açık bagajının önünde duruşumu bilinçli olarak en son, George Morgan'ın intihar ettiğini duyduğum zaman düşünmüştüm. Garajında bira içerek yere oturduğunu hayal ettim. Belki blokun diğer tarafındaki ışıkları

yanan McClurg Sahası'nda beysbol oynayan çocuklann seslerini dinleyerek son yudumunu içmişti. Sonra tabancasını alıp donuk gözlerle bakmıştı. O günlerde Baretta'ya geçmiş olabilirdik, ama George hâlâ Ruger'ını kullanıyordu. Eline çok iyi oturduğunu söylüyordu. Tabancayı kendine doğru çevirip gözüne baktığını

hayal ettim. Her tabancanın bir gözü vardır. Biriyle karşı karşıya kalmış herkes bunu bilir. Namluyu ağzına sokup damağında arpacığın çıkıntısını hissettiğini, yağın tadını aldığını düşündüm. Belki üflemeye hazırlanan bir müzisyenin trompetinin ucuna dokunduğu gibi dilinin ucuyla namluya dokunmuştu. İçtiği son biranın hâlâ damağında olan tadına yağ ve çelik tadı kanşmış halde, 369

F:24

Stephen King

namlunun ucunu yalayarak garajının köşesinde otururken sesten iki kat hızlı

ilerleyen kurşunun beynini havaya uçuruşunu düşündüm. Çim biçme makinesinin altında birikmiş otlann ve hafifçe sızmış benzinin kokulan arasında otururken.

İki tonluk bir devriye aracıyla yaşlı bir kadına vurmanın, o çarpma anının, İncil'den bir lanetin başlangıcı gibi ön cama saçılan kan damlalannı görmenin, sonradan kadının ayakkabılanndan biri olduğu anlaşılan, tekerlek boşluğuna girip tuhaf sesler çıkaran şeyi duymanın nasıl bir his verdiğini düşünerek öylece oturuyordu. Tüm bunlan aklımdan geçirdim ve sa-mnm o an neler düşündüğünü

bilmemin sebebi benim de onunla aynı konumda olmamdı. Çok korkunç olacağını

biliyordum ama umursamıyordum, çünkü komik de olacaktı. Gülümseyişim bu yüzdendi. Kaçmak istemiyordum. George'un da istediğini sanmıyorum. Bunu yapmaya gerçekten karar verince insana âşık olmak gibi geliyordu. Düğün gecesi gibi. Ve yapmaya karar vermiştim.

Beni kurtaran bir çığlık oldu: Shirley'nin çığlığı. Önce sadece anlamsız, tiz bir sesten ibaretti. Sonra ne söylediğini anladım. "İmdat! Lütfen! Yardım edin!

Lütfen, lütfen bana yardım edin!"

Tokatlanarak transtan çıkmak gibiydi. Ardı ardına iki büyük adım atarak Buick'ten uzaklaştım. Sarhoş gibi sendeliyor, az önce yapmak üzere olduğum şeye inanmakta zorlanıyordum. Sonra Shirley tekrar çığlık attı ve Eddie'nin haykırdığını duydum: "Nesi var, George? Ona ne oluyor böyle?"

Dönüp barakanın kapısına doğru koştum.

Evet, beni kurtaran bir çığlık oldu.

370

Buick 8

Eddie

Dışansı içeriye göre öyle iyiydi, kendimi bir anda öyle muhteşem hissetmiştim ki, bir anlığına B Barakası'nda olanlann bir rüya olduğu duygusuna kapıldım.

Kafasından pembe uzantılar sarkan, üzerinde gözler olan gri hortumu ve tüylü

pençeleri olan bir cana-van sanki hiç görmemiştim. Gerçek olan, alkışlannızla bayanlar baylar, Birim 6'nın arka koltuğundaki kız arkadaşını yumruklayan, uyuşturucu müptelası kusmuk herif, tutuklumuz Brian Lippy'ydi. Buick'ten hâlâ

korkuyordum -ondan daha önce hiç bu kadar kork-mamıştım- ve bu şekilde hissetmem için çok iyi bir sebebim olduğunu biliyordum ama nedenin ne olduğunu hatırlamıyordum. Ve bu çok rahatlatıcıydı.

George'a yetişmek için adımlanmı hızlandırdım. "Dostum, içeride ipin ucunu biraz kaçırmış olabilirim. Eğer öyleyse..."

"Lanet olsun," dedi tiksinti dolu bir sesle ve öyle ani durdu ki neredeyse duramayıp ona çarpacaktım. Yumruklannı kalçasına koymuş, otoparkın hemen kenannda duruyordu. "Şuraya bak." Sonra seslendi. "Shirley! İyi misin?"

371

Stephen King

"İyiyim," dedi Shirley. "Ama Mister D... off, kahretsin, telsizin başında durmam gerek."

"Bir bu eksikti," dedi George alçak sesle.

Yanına gidince öfkesinin sebebini anladım. Birim 6'nın arka camı kınlmıştı. Bir çift süslü kovboy çizmesinin marifeti olduğuna hiç şüphe yoktu. O camı indirmeye iki üç darbe yetmezdi, bir düzinenin bile yeteceğini sanmıyordum, ama eski dostum Brian'a bol bol zaman vermiştik. Güneşin ışıklan, yere saçılmış yüzlerce kınk cam parçasından yansıyordu. Mösyö Brian Lippy'den ise hiçbir iz yoktu.

"KAHRETSİN!" diye bağırdım ve yumruklanmı Birim 6'ya doğru savurdum.

Pogus İlçesi'nde alevler içinde kalmış bir tanker ve B Baraka-sı'nda çürümekte olan ölü yaratık yetmezmiş gibi şimdi bir de kaçak bir Neo-Nazi piçiyle uğraşmak zorundaydık. Kınk cam da tuzu biberi olmuştu. Bu sonuncunun diğerleri yanında çok önemsiz olduğunu düşünebilirsin, evlat. Bunun sebebi, 24-A-24 ile başlayıp Tahrip Olmuş Mal ve PEP ile devam ederek Aynntılı Olay Raporu (Tüm Gerekli Boşluklan Doldurun) ile son bulan formlarla uğraşmak zorunda kalmamış olman. Bir şeyi çok merak ediyorum, neden hiçbir terslikle karşılaşmadığımız günler asla olmaz? Tecrübelerime göre böyle bir şey mümkün değil. Ama bunun aksine terslikler birikir, birikir ve bir gün hepsi kendini gösteriverir. İşte o gün de böyle olmuştu. Hayatımdaki en kötü gündü.

George, 6'ya doğru yürümeye başladı. Ben de hemen yanında ilerliyordum. Sırtını

kamburlaştırdı, küçük telsizi kalçasındaki kılıfından çıkardı ve plastik antenle cam kınklannı şöyle bir karıştırdı. Sonra bir şeyi aldı. Sevgili dostumuzun haç

kupesiydi. Kınk camın arasından dışan sürünürken düşürmüş olmalıydı.

372

Buick 8

"Kahretsin," dedim yine ama bu kez sesim daha alçaktı. "Sence nereye gitmiş

olabilir?"

"Eh, içerde Shirley ile değil ve bu iyi bir şey. Başka hangi seçenekler var?

Yolun her iki yönü, yolun karşısı, arka tarlanın gerisindeki ağaçlık bölge. Seç

birini. Başka ihtimal yok." Doğrulup boş koltuğa baktı. "Bunun sonu kötü

olabilir, Eddie. Başımıza büyük bir bela açılabilir. Bunun farkındasın, değil mi?"

Bir tutukluyu kaybetmek kötüydü ama Brian Lippy'nin de John Dillinger olduğu söylenemezdi. George'a ne düşündüğümü belirttim.

George, anlamamışım gibi başını iki yana salladı. "Ne gördüğünü bilmiyoruz.

Değil mi?"

"Hıı?"

"Belki hiçbir şey görmemiştir," diye devam etti ve ayakkabısının burnunu cam parçalanna sürttü. Küçük kınk parçalar çıtırda-dı. Üzerlerinde kan damlalan vardı. "Belki barakaya değil, tam tersi yöne doğru kaçtı ama bu, yola doğru gittiği anlamına gelir ki, kafası pembe filler görecek kadar iyi bile olsa merkeze dönen polislerin onu görebileceği riskini göze almaz. Kanlar içinde, saçlan cam kınklanyla kaplı bir adam çok ilgi çeker. Bir polis onu görecek olursa tekrar tutuklayacaktır ve onun da bunu adı gibi bildiğinden eminim."

O gün kafam biraz yavaş işliyordu, bunu kabul ediyorum. Ya da belki hâlâ

şoktaydım. "Ne anlatmaya çalışıyor..."

George kollannı göğsünde kavuşturmuş, başını öne eğmişti. Hâlâ ayakkabısının burnuyla cam parçalannı kanştınyordu. "Ben olsam arkadaki tarlaya doğru kaçardım. Ağaçlann arasından geçip otoyola çıkmaya çalışırdım. Ağaçlann arasındaki derelerden birin-373

Stephen King

de elimi yüzümü yıkayıp otostop yapmayı denerdim. Ama ya kaçarken dikkatimi bir şey çektiyse? Ya barakanın içinden gelen çığlıkları duymuşsam?"

"Ah," dedim. "Aman Tanrım. Gerçekten kaçarken durup yaptığımız şeyi görmüş

olabileceğini düşünmüyorsun, değil mi?"

"Muhtemelen görmemiştir. Ama böyle bir olasılık var mı? Kahretsin ki evet. Merak çok güçlü bir duygudur."

Bunun üzerine aklıma Curt'ün merak ve kedilerle ilgili meşhur sözü geldi. "Evet ama ona kim inanır ki?"

"American bu haberin üzerine atlayabilir," dedi George son derece ciddi bir ifadeyle. "Ennis'in ablası da öyle. Ve bunlar da bir başlangıç olur. Değil mi?"

"O zaman hapı yutanz," dedim. Bir süre düşündüm. "Shir-ley'ye söyleyelim de tüm birimleri Brian Lippy konusunda uyarsın."

"Bırakalım da önce Poteenville'deki kargaşayı halletsinler. Merkeze döndüğünde çavuşa her şeyi -Lippy'nin görmüş olabilecekleri de dahil- anlatır, B

Barakası'ndaki kalıntıyı gösteririz. Hud-die net sayılabilecek resimler çekmişse..." Omzu üzerinden geriye baktı. "Huddie nerede? Şimdiye kadar çıkmış

olmalıydı. Tannm, umanm..."

Sözleri, Shirley'nin çığlığıyla kesildi. "İmdat! Lütfen! Yardım edin! Lütfen, lütfen bana yardım edin!"

Merkeze doğru bir adım bile atamamıştık ki Mister Dillon kapıda daha önce açmış

olduğu delikten dışan fırladı. Bir sarhoş gibi sendeliyordu ve başı öne eğikti.

Tüylerinden duman tütüyordu. Önce nereden çıktığını anlamadım, her yerinden duman tütüyor gibiydi ama başından tüten dumanın daha yoğun olduğunu gördüm. Ön 374

Buick 8

patilerini, otoparka inen üç basamaktan birincisine koydu, sonra dengesini kaybetti ve yanlamasına düştü. Düştüğü sırada başı kısa aralıklarla şiddetle sarsıldı. Eski siyah beyaz filmlerdeki aktörlerin hareketlerine benziyordu.

Mister Dillon'ın burun deliklerinden duman çıktığını gördüm. O an, Lippy'nin kamyonetindeki kadının içtiği sigarayı ve tavana yükselirken yok oluyormuş gibi görünen dumanlan hatırladım. D'nin tuhaf bir şekilde beyazlaşmış gözlerinden de duman tütüyordu. Dumanlı kan, yan erimiş et parçacıkları ve üçgen şeklinde beyaz şeyler kustu. Bir süre sonra beyaz şeylerin D'nin dişleri olduğunu anladım.

375

I

Buick 8

Shirley

Telsiz trafiği çok yoğundu ama doğrudan merkeze yöneltilmiş bir konuşma yoktu.

Tüm hareket Poteenville'deyken veya oraya yönlenmişken bundan başkası

beklenemezdi zaten. En azından George Stankowski çocukları yoğun dumandan uzaklaştırmıştı, bu kadarını anlamıştım. Poteenville Volunteer One,(,) Statler'dan gelen itfaiye ekiplerinin de desteğiyle okulun çevresindeki yangını

kontrol altına almıştı. Yangının sebebi gerçekten de yanıcı, tehlikeli bir kimyasal madde değil, yakıt deposundan sızan mazpttu. Tankerin yükünün sıvı klor olduğu artık kesinleşmişti. İyi sayılmazdı ama çok daha kötüsü de olabilirdi.

George dışarıdan seslenerek iyi olup olmadığımı sordu. Bunun çok tatlı bir hareket olduğunu düşündüm ve iyi olduğumu söyledim. Bir iki saniye sonra Eddie'nin öfkeli sesini duydum. Tüm bu süre boyunca tuhaf bir ruh hali içindeydim, sanki kendimde değil-

(*) Gönüllü bir.

377

Stephen King

dim. Muazzam bir değişikliğin ardından günlük sıradan işlere dönmüş biri gibiydim.

Mister Dillon iletişim bölmesinin kapısının önünde durmuş, inliyordu. Başı öne eğikti. Kürkünün yanık bölümlerinin ona acı verdiğini düşündüm. Burnunun her iki yanında yanık bölgeler vardı. Ortalık sakinleştiğinde biri -akla ilk gelen isim Orville Garrett'tı-onu veterinere götürse iyi olacaktı. Yanıklann nedeni konusunda veterinere bir yalan uydurmak gerekecekti. Akla uygun bir sebep bulabileceğimizi düşündüm.

"Biraz su ister misin, koca oğlan?" dedim. "İstersin, değil mi?"

Suyun iyi bir fikir olduğunu söylemek istermiş gibi tekrar inledi. Mutfak bölümüne gidip su kabını aldım ve musluğu açıp dolmasını beklemeye başladım.

Arkamdan mutfağa geldiğini duyabili-yordum ama kap dolana kadar arkama dönmedim.

"İşte su..."

Bu kadarını söyleyebildim, ona alıcı gözle baktım ve su kabını yere düşürdüm.

Dökülen sular bileklerimi ıslatmıştı. Mister Dil-lon'ın tüm vücudu titriyordu.

Uşüyormuş gibi değil, biri vücuduna elektrik akımı veriyormuş gibi. Ağzından ve burnundan köpükler damlıyordu.

Kuduz, diye düşündüm. O yaratık D'yi kuduz etmiş.

Ama kuduz gibi değil, aklı kanşmış ve üzgün gibi görünüyordu. Gözleri sorun her neyse onu bulup halletmemi ister gibi bakıyordu. İnsan olan bendim, sorumluluk bendeydi ve sorunu halletmesi gereken de bendim.

"D?" dedim. Tek dizimin üzerine çöküp ona elimi uzattım. Bunun aptalca -

tehlikeli- göründüğünü biliyorum ama o an en doğru hareket gibi gelmişti. "D, neyin var? Ne oldu? Zavallı şey, neyin var?"

378

Buick 8

Her adımda inleyip titreyerek yavaşça bana doğru yürüdü. Yanıma yaklaştığında korkunç bir şey gördüm: burnunun üzerindeki yanık noktalardan incecik dumanlar tütüyordu. Kürkünün yanık bölümlerinden ve gözpınarlanndan yükselen duman daha çoktu. Gözlerinin, gerilerinde bir sis belirmişçesine buğulandığını gördüm.

Elimi uzatıp başına dokundum. Ne kadar sıcak olduğunu hissedince bir çığlık atıp soğuk olduğunu sandığı kızgın tavaya dokunmuş biri gibi elimi geri çektim.

Mister D beni ısıracakmış gibi bir hareket yaptı ama niyetinin o olmadığını

biliyordum; sadece yapacak başka bir şey bulamamıştı. Sonra döndü ve sendeleyerek mutfaktan çıktı.

Ayağa kalktım ve bir an için dünya etrafımda döndü. Tezgâha tutunmasaydım düşecektim. Sonra Mister D'nin peşinden gittim (ben de hafifçe sendeliyordum) ve, "D? Geri gel, bir tanem," dedim.

Koridoru yanlamıştı. Bana bakmak için -sesime doğru- döndüğünde ağzından, burnundan ve kulaklanndan duman çıktığını gördüm. Ağzı gerildi ve bir anlığına köpeklerin mutlu olduklannda yaptıklan gibi bana sıntmaya çalıyormuş gibi göründü. Sonra kustu. Çıkanlar yediklerinden ziyade kendi iç organlanydı. Ve üstlerinden duman tütüyordu.

İşte o an çığlığı bastım. "İmdat! Lütfen! Yardım edin! Lütfen, lütfen bana yardım edin!"

Mister Dillon, çığlığım zavallı kulaklannı acıtmış gibi döndü ve sarsakça ilerlemeye devam etti. Kapıdaki deliği görebilmiş olmalıydı zira oraya yönelip delikten dışan çıktı.

Hâlâ çığlık atar halde peşinden gittim.

379

Buick 8

Eddie

"Tanrı aşkına, nesi var, George?" diye bağırdım. Mister Dillon tekrar ayağa kalkmayı başarmıştı. Ağzından ve vücudundan duman tüter halde yavaşça dönüyordu.

"Ona ne oluyor böyle?"

Yanakları gözyaşlarıyla ıslanmış olan Shirley, D'nin ardından dışan çıktı. "Ona yardım edin!" diye bağırdı. "Yanıyor!"

Huddie bir yarış koşmuş gibi soluk soluğa yanımıza vardı. "Neler oluyor yahu?"

Sonra gördü. Mister Dillon tekrar yere kapaklanmıştı. Dikkatle ona doğru yürüdük. Shirley de basamaklan inip D'ye yaklaştı. Daha yakın olduğu için yanına bizden önce vardı.

"Sakın dokunma ona!" dedi George.

Shirley onu duymazdan geldi ve elini D'nin boynuna koydu ama uzun süre orada tutamadı. Gözleri yaşlarla parlayarak bize baktı. "İçten içe yanıyor," dedi.

Mister Dillon inleyerek tekrar ayağa kalkmaya yeltendi. Yarı yanya becerdi ve otoparkın uzak ucuna, Curt'ün Bel Air'inin, Dicky-Duck Eliot'm Toyota'sinm yanma park edilmiş olduğu yere

381

Stephen King

doğru yavaşça ilerlemeye başladı. O sırada kör olmuş olmalıydı; gözleri yuvalannda fokurdayan jöle parçacıklanndan ibaretti. Bedeninin arka kısmını

yerden kaldıramamıştı. Ön ayaklanyla vücudunu sürüklemeye çalışıyordu.

"Tannm," dedi Huddie.

Shirley'nin gözleri ağlamaktan kıpkırmızı olmuştu ve sesi öylesine boğuk çıkıyordu söyledikleri güçlükle anlaşılıyordu. "Lütfen, Tanrı aşkına, biriniz ona yardım edemez mi?"

O sırada beynimde son derece net bir görüntü belirdi. Kendimi Arky'nin binanın yan tarafında bıraktığı hortumu yerinden alırken gördüm. Zihnimdeki görüntüde suyu açıyor, koşarak Mister Dillon'ın yanına gidiyor ve hortumun ucunu ağzına sokuyordum. Mister D'nin içindeki yangını söndürüyordum.

Ama George tabancasını kılıfından çıkarmış, bir zamanlar ekibimizin maskotu olan ve ölmekte olan kalıntıya doğru yürümeye başlamıştı bile. Bu arada D, giderek yoğunlaşan bir duman bulutu altında, Curt'ün Bel Air'i ve Dicky-Duck'ın Toyota'sı arasındaki bölgeye doğru körlemesine sürünüyordu. Acaba içindeki yangının dışına taşıp D'nin Vietnam Savaşı sırasında televizyonda sıkça gördüğümüz, kendilerini yakan Budist rahipler gibi alevler içinde kalmasına daha ne kadar vardı?

George durdu ve Shirley'nin görebilmesi için tabancasını kaldırdı. "Tek seçeneğimiz bu, hayatım. Sence de öyle, değil mi?"

"Evet, çabuk ol," dedi Shirley gözyaşlan arasında.

382

Buick 8

Şimdi: Shirley

Başı öne eğik, saçı kaşının üzerine düşmüş halde sessizce oturan Ned'e döndüm.

Elimi çenesinin altına koyup yukan iterek bana bakmasını sağladım.

"Yapılabilecek hiçbir şey yoktu," dedim. "An-layabiliyorsun, değil mi?"

Bir an için hiçbir şey söylemedi ve beni korkuttu. Sonra yavaşça başını salladı.

Sandy Dearborn'a baktım ama o bana bakmıyordu. Curtis'in oğluna bakıyordu ve onu daha önce hiç bu kadar sıkıntılı görmemiştim.

Sonra Eddie tekrar konuşmaya başladı ve ben de arkama yaslanıp dinlemeye koyuldum. Mazinin bazen böylesine yakın görünmesi ne garip. Sanki elimi uzatsam dokunabilecekmişim gibi. Ama...

Ama bunu isteyen kim?

383

Buick 8

O zaman: Eddie

Sonunda daha fazla melodram yoktu. Başındaki büyük şapkası gözlerini gölgeleyen, gri üniformalı bir polis eğilip ağlayan bir çocuğu rahatlatmak niyetiyle elini uzatır gibi tabancasını yerdeki kalıntıya doğrulttu. Ruger'mm namlusuyla köpeğin duman tüten kulağına dokundu ve tetiği çekti. Kulakları çınlatan bir gürültü

oldu ve D cansız bir şekilde yere yığıldı. Tüylerinin arasından hâlâ dumanlar yükseliyordu.

George tabancasını kılıfına koydu ve geri çekildi. Sonra elleriyle yüzünü

kapayıp bir şey haykırdı. Ne olduğunu bilmiyorum. Anlaşılamayacak kadar boğuktu.

Huddie ile ona doğru yürüdük. Shirley de peşimizden geldi. Hepimiz ona sarıldık.

Birim 6 arkamızda, B Barakası sağımızda ve hiç kimseye sorun yaratmamış sevgili köpeğimizin cesedi önümüzde olduğu halde otoparkın ortasında birbirimize sarılmış halde öylece durduk. Yanan etinin kokusunu alabiliyorduk. Tek kelime etmeden sağımıza, rüzgârın geldiği yöne doğru ilerledik. Hâlâ birbirimizden ayrılmaya hazır olmadığımızdan yürümekten ziyade kesik hareketlerle, grup halinde ilerle-385

F:25

Stephen King

mistik. Konuşmuyorduk. Sandığımız gibi alev alıp almayacağını görmek için bekliyorduk ama anlaşılan ölümü, içindeki yangının büyümesini engellemişti.

Göğsü biraz şişti ve içinden, patlatılan bir kesekâğıdına benzer korkunç bir ses duyuldu. Akciğerlerinden biri olmalıydı. Her neyse, bu sesten sonra dumanlar azalmaya başladı.

"Buick'ten çıkan şey onu zehirledi, değil mi?" diye sordu Huddie. "Isırdığı

sırada D'yi zehirledi."

"Zehirlemişmiş," dedim. "O pembe kafalı orospu çocuğu D'ye bir yangın bombası

attı bence." Sonra bu tip konuşmalan hiç tasvip etmeyen Shirley'nin de orada olduğunu hatırladım. "Affedersin," dedim.

Beni duymamış gibiydi. Hipnotize olmuşçasına hâlâ Mister D'ye bakıyordu. "Şimdi ne yapacağız?" diye sordu. "Herhangi bir fikri olan var mı?"

"Benim yok," dedim. "Durum tamamen kontrolden çıktı."

"Belki de çıkmamıştır," dedi George. "İçerdeki ölü şeyin üzerini örttün mü, Hud?"

"Evet."

"Pekâlâ, bu bir başlangıç. Poteenville'de durum nasıl görünüyor, Shirley?"

"Çocuklar tehlike bölgesinden uzaklaştınldı. Otobüs şoförü olay anında ölmüş ama durum en başta göründüğü gibi kötü değil ve..." Durdu ve dudaklarını sımsıkı

birbirine bastırarak yutkundu. Sonra, "Affedersiniz, çocuklar," dedi.

Elini ağzına bastırarak tutuk adımlarla merkez binasına doğru yürüdü ve köşeyi döndü. Gözden kaybolana dek dayandı -sadece gölgesi görülüyordu- ve sonra kusmaya başladı. Geride kalan üçümüz hiçbir şey söylemeden köpeğin hâlâ duman tüten cesedinin başında bekliyorduk. Shirley birkaç dakika sonra ağzını bir Kle-386

Buick 8

enex'le silerek döndü. Yüzünde renk kalmamıştı. Sözüne sadece boğazını

temizlemek ya da bir. sineği kovmak için ara vermiş gibi bıraktığı yerden devam etti. "Oldukça ucuz atlatılmış bir kaza olduğunu söyleyebilirim. Ama hâlâ tam olarak ne olduğunu bilmiyoruz elbette."

"Telsizle Curt veya çavuşa ulaş," dedi George. "Curt de olur, ama Tony daha iyi çünkü söz konusu Buick olunca daha sağduyulu davranabiliyor. Sizce de öyle değil mi?"

Huddie ile başımızı salladık. Shirley'nin de onayladığı belliydi. "Ona bir D

Kodu durumu olduğunu ve en kısa sürede merkeze dönmesini söyle. Acil bir durum olmadığını, ama acil bir duruma çok yakın olduğunu tahmin edecektir. Aynca bir Kubrick'imiz olabileceğini de bildir." Bu da bize özgü deyişlerden biriydi. Bir Kubrick, 2001 anlamına geliyordu ve PEP kodlanna göre 2001, "kaçak mahkûm"

demekti. Bundan bahsedildiğini duymuştum ama kullanıldığına hiç tanık olmamıştım.

"Kubrick, anlaşıldı," dedi Shirley. Yerine getirmesi gereken emirler olması onu biraz kendine getirmiş gibiydi. "Sen..."

Büyük bir gürültü oldu. Shirley küçük bir çığlık attı ve diğer üçümüz tabancalanmıza uzanarak barakaya doğru döndük. Sonra Huddie güldü. Barakanın kapısı rüzgâr yüzünden çarparak kapanmıştı.

"Haydi, Shirley," dedi George. "Çavuşu bul. Şunu halledelim."

"Ya Brian Lippy?" dedim. "Eşkalini diğer birimlere bildirme-yecek miyiz?"

Huddie içini çekti. Şapkasını çıkardı. Ensesini ovuşturdu. Gökyüzüne baktı.

Şapkasını tekrar taktı. "Bilemiyorum," dedi. "Bildiri-lecekse bunu yapan biz olmayacağız. Bu çavuşun karan. Bu yüzden maaşı bizden çok."

387

Stephen King

"Bence de," dedi George. Sorumluluğun başkasına geçmesi onu rahatlatmış

görünüyordu.

Shirley dönüp merkeze doğru yürümeye başladı. Birkaç adım sonra durdu ve omzu üzerinden geriye baktı. "Üzerini örtün, olur mu?" dedi. "Zavallı Mister D.

Üzerine bir şey örtün. Onu bu şekilde görmek içimi acıtıyor."

"Tamam," dedim ve barakaya doğru yürümeye başladım. ,İ "Eddie?" dedi Huddie. 1

"Evet?" '

¦]

"Kulübede bu işi görecek büyüklükte bir muşamba var. Onu al. Barakaya girme."

"Neden?"

"Çünkü o Buick hâlâ bir şeylerin peşinde. Tam olarak ne olduğunu söylemek zor ama içeri girersen bir daha çıkamayabilirsin." "Tamam," dedim. "Israr etmene gerek yok." Kulübedeki muşambayı aldım; küçük, mavi bir şeydi ama D'nin üzerini örtmeye yeterdi. Kulübeden çıkınca barakanın arka taraftaki garaj kapısının üzerindeki pencerelerinden birine yüzümü dayadım ve bir elimi yansımayı

engellemesi için başımın yanına koyup içeri baktım. Niyetim hem termometreye bakmak, hem de ] eski dostum Brian'ın içeride olmadığından emin olmaktı. Brian içe- \ ride değildi ve sıcaklık bir iki derece yükselmiş gibiydi. Manzarada tek bir değişiklik vardı. Bagaj kapağı inmişti. Timsah ağzını kapatmıştı.

388

Buick 8

Şimdi: Sandy

Shirley, Huddie, Eddie: üçünün iç içe geçen sesleri bana tuhaf bir şekilde çok güzel geliyordu; garip bir oyunun sıralan geldiğinde söz alan karakterleri gibiydiler. Eddie timsahın ağzını kapattığını söyledi ve sonra sustu. Diğer seslerin devam etmesini bekledim ama kimse konuşmayınca ve Eddie de söze devam etmeyince anlattıkla-nnın bittiğini anladım. Ama Ned Wilcox anlamamıştı. Ya da belki anladığı halde kabul etmeye yanaşmıyordu.

"Eee?" dedi. Pek gizleyemediği sabırsızlık yine sesine yansımıştı.

Yarasamsı yaratığı kestiğinizde ne oldu? Bana balığı anlat. Bana her şeyi anlat.

Ama -bu çok önemli- bana bir bası, ortası ve sonu olan ve her şeyin bir açıklamasının olduğu bir hikâye anlat. Çünkü ben bunu hak ediyorum. Bana başı

sonu belirsiz kesitler anlatma. Bunu reddediyorum. Varlığını inkâr ediyorum. Ben bir hikâye istiyorum.

Çok gençti ve bu bir kısmını açıklıyordu, nasıl derler, kendi dünyasına yabancı

bir olguyla karşı karşıyaydı ve bu daha büyük bir

389

Stephen King

bölümünü açıklıyordu... ama başka bir şey daha vardı ve hiç hoş değildi.

Bencilce, hırs yüklü bir ısrar, bir eşeleme. Ve buna hakkı olduğunu düşünüyordu.

Yas tutanları hep şımartırız, bunu fark etmiş miydiniz? Ve onlar da bu muameleye alışırlar.

"Ne eee?" diye sordum. Sesimin tonu pek cesaret verici değildi, ama bunun bir etkisi olmadı elbette.

"Çavuş Schoondist ve babam merkeze dönünce ne oldu? Brian Lippy'yi yakaladınız mı? Görmüş mü? Kimseye anlatmış mı? Tannm, anlatmayı burada kesemezsiniz!"

Yanılıyordu, istediğimiz yerde keserdik, ama bu gerçeği kendime sakladım (en azından o an için) ve ona Brian Lippy'yi hiçbir zaman yakalayamadığımızı

söyledim; Brian Lippy, hâlâ Kubrick idi.

"Raporu kim yazdı?" diye sordu Ned. "Sen mi, Eddie? Yoksa Memur Morgan mıydı?"

"George," dedi Eddie hafifçe gülümseyerek. "O tür işlerde her zaman daha iyi olmuştur. Üniversitede Yaratıcı Yazarlık dersleri almış. Her eyalet polisinin yaratıcı yazarlık hakkında bilgisi olması gerektiğini söylerdi. O gün işler çığnndan çıkmaya başladığında bizi toparlayan George olmuştu. Değil mi, Huddie?"

Huddie başını salladı.

Eddie ayağa kalktı, ellerini beline koydu ve kemikleri kütürde-yene dek gerindi.

"Artık eve gitmeliyim, millet. Belki The Tap'e uğrayıp bir bira içerim. Hatta belki iki. Onca konuşmadan sonra boğazım iyiden iyiye kurudu ve tek bir bira beni kesmeyeceğe benzer."

Ned ona öfke, hayret ve sitemle baktı. "Öylece gidemezsin!" diye bağırdı. "Her şeyi duymak istiyorum!"

Ve yeniden Şişko Eddie olma yolunda isteksizce ilerleyen Eddie bildiğim şeyi, hepimizin bildiği şeyi dile getirdi. Bunu, Ned'e

390

Buick 8

pek de dostça sayılmayacak bir ifadeyle bakarak yaptı. "Duydun zaten, evlat.

Sadece duyduğunun farkında değilsin."

Ned onun uzaklaşmasını izledikten sonra bize döndü. Ona sempatiyle bakan tek kişi Shirley'ydi ve sanınm onu yumuşatan da çocuk için duyduğu üzüntüydü.

"Her şeyi duydun derken ne demek istedi?"

"Birkaç anekdot haricinde anlatacak hiçbir şey kalmadı," dedim. "Ve onlar da aynı konunun değişik çeşitlemeleri. Ancak bir patlamış mısır kâsesinin dibindeki sert kalıntılar kadar çekici olduklarını söyleyebilirim.

"Brian Lippy'ye gelince, George'un raporunda şöyle yazıyordu: 'Memur Morgan ve Memur Jacubois söz konusu şahısla konuşup ayık olduğuna kanaat getirdiler. Söz konusu şahıs kız arkadaşına fiziksel saldında bulunduğunu inkâr etti ve Memur Jacubois, kız arkadaşın bu yönde onayını aldı. Bunun üzerine söz konusu şahıs

'serbest bırakıldı.'"

"Ama Lippy devriye aracının camını tekmeleyerek çıkmıştı?"

"Öyle ama o şartlar altında George ve Eddie hasan bildire-mezdi."

"Eee?"

"Eeesi, parası muhtemelen beklenmedik durumlar için aynlan bütçeden alındı. Daha doğrusu Buick Roadmaster fonundan. Yeri hiç değişmedi, hâlâ mutfaktaki kahve kutusunda duruyor."

"Evet, parası oradan çıktı," dedi Arky. "Sevgili kahve kutumuz bize yıllar boyunca sadakatle destek oldu." O da ayağa kalkıp gerindi. "Gitsem iyi olacak, beyler bayanlar. Bazılannızın aksine benim arkadaşlanm var, gündüz kuşağı sohbet programlannda buna özel hayat diyorlar. Ama gitmeden önce sana bir şey söylememi ister misin, Neddie? O gün hakkında bir şey?"

"Bana istediğin her şeyi anlatabilirsin."

391

Stephen King

"D'yi gömdüler." Aksanı yine belirginleşmişti. "Onu zehirleyen şeyi parçalamakta kullandıkları aletleri de hemen yanına gömdüler. Aralannda benim delgi aletim de vardı ve onun için bana bütçeden para veren olmadı!"

"Bir K.K. formu doldurmadın da ondan," dedi Shirley. "Bu tür işlerin angarya olduğunu biliyorum ama..." Hayat böyle işte, der gibi omuz silkti.

Arky kaşlarını çatmış, kuşkuyla ona bakıyordu. "K.K. mı? Ne tür bir formmuş o?"

"Senin kıçımın kenan listen," dedi Shirley son derece ciddi bir ifadeyle. "Her ay doldurup papaza gönderdiğin liste. Tannm, hiç bu kadar kalın kafalı bir İsveçli görmedim. Size orduda hiçbir şey öğretmediler mi?"

Arky elini ona doğru salladı ama gülümsüyordu. Yıllar boyu böyle takılmalara maruz kalmıştı, bundan emin olabilirsiniz; sanı-nm aksanı karşıdakini tahrik ediyordu. "Git başımdan, cadı!"

"Kendin kaşındın, Arky," dedim. Ben de gülümsüyordum. Ned gülümsemiyordu. Tüm bu takılmalar ve şakalaşmalar -normale dönme girişimlerimiz- ona hiç ulaşmamış

gibiydi.

"Sen neredeydin, Arky?" diye sordu. "Tüm bunlar olurken sen neredeydin?" Eddie Jacubois kamyoneti çahştınp otoparktan çıkarken farlann aydınlığı bir anlığına bizi yalayıp geçti.

"İzindeydim," dedi Arky. "Kardeşimin Wisconsin'deki çiftli-ğindeydim. Bu yüzden o pisliği başkaları temizlemek zorunda kaldı." Bu son cümleyi söylerken yüzünde tatmin dolu bir ifade vardı.

Eddie bize el sallayarak önümüzden geçti. Hepimiz ona karşılık verdik. Ned dahil. Ama yüzünde hâlâ o sıkıntılı ifade vardı.

"Ben de artık gideyim," dedi Phil. Sigarasını söndürdü, ayağa kalktı ve kemerini yukan çekti. "Sonuçta önemli olan babanın mükemmel bir memur ve Ekip D için müthiş bir kazanç olduğu, evlat."

392

Buick 8

"Ama daha bilmek istediğim..."

"Neyi bilmek istediğinin bir önemi yok," dedi Phil nazikçe. "O öldü, sen ise yaşıyorsun. Joe Friday'in söylediği gibi, gerçekler bunlar. İyi geceler, çavuş."

"İyi geceler," dedim ve Arky ile otoparkın diğer ucuna doğru yürümelerini izledim. Ay ışığı, iki adamın da dönüp B Barakası'na bir kez olsun bakmadığını

görmeme yetecek kadar parlaktı.

Geride Huddie, Shirley ve ben kaldık. Ve bir de Ned, tabii. Curtis Wilcox'in merkeze gelip çimleri biçen, yapraklan temizleyen, havanın Arky'nin dışan çıkması için fazla soğuk olduğu günlerde karlan küreyen oğlu; Cuıt'ün futbol takımını bırakıp babasının hatırasını canlı tutmak için çabalayarak yanımıza gelen oğlu. Kabul mektubunu puan tablosunu kaldıran bir Olimpiyat hakemi gibi havada sallayışını hatırladım ve yaşadığı zor dönemle kaybının büyüklüğünü

düşününce ona öfkelendiği için kendimden utandım. Ama babasını kaybeden ilk çocuk değildi ve sonuncu da olmayacaktı. En azından babasının cenazesine katılmıştı ve babasının ismi, Onbaşı Brady Paul, Memur Albert Rizzo ve yetmişli yıllarda ölen, PEP'nde Memur Çifte olarak da bilinen Memur Samuel Stamson'ın isimleriyle birlikte merkez binasının önündeki mermer anıtın üzerine yazılmıştı.

Stamson'ın ölümüne dek çiftelerimizi tavandaki rafta taşıyorduk, çifteye ihtiyaç

duyduğumuzda omzumuzun üzerinden uzanmak yetiyordu. Memur Stamson, paralı yolun en dış şeridine ters yönde park etmiş, bir ceza makbuzu yazıyordu. Ona çarpan adam sarhoştu ve çarpışma anında hızı saatte yüz yetmiş kilometre civanndaydı.

Devriye aracı bir akordeon gibi ezilmişti. Yakıt deposu infilak etmemişti ama çiftesinin rafı, Memur Stamson'ın kafasını koparmıştı. Çiftelerimizi 1974

yılından beri ön konsolun altında taşıyoruz ve Sam Stamson'ın ismi 1973'ten beri anıtın üzerinde. Bi-393

Stephen King

zim deyişimizle "Kaya"da. Ennis Rafferty'nin ismi ise kayada değil, kayıplar listesindeydi. Memur George Morgan'ın ölüm raporunda tabancasını temizlerken (Mister Dillon'ın acısına son vermek için kullandığı Ruger) öldüğü belirtilmişti ve bu sırada görev başında olmadığından, onun ismi de kayanın üzerinde değildi.

Ölüm, mesleğin bir sonucu olarak meydana gelmişse, kayanın üzerine yazılmıyordu; Tony Schoondist bir gün beni isimlere bakarken gördüğünde bunu açıklamıştı.

"Belki de böylesi daha iyi," demişti. "Yoksa kayanın üzerinde düzinelerce isim olurdu."

Kayanın üzerine yazılmış son isim, Curtis K. Wilcox. Temmuz, 2001. Görev başında ölüm. Asıl istediğiniz -ihtiyaç duyduğunuz- babanızın bir granit üzerindeki ismi değil, kendisiyken bu durumda olmak hoş değildi ama hiç yoktan iyiydi. Ennis'in ismi de kayanın üzerinde olmalıydı; böylece ablası olacak o cadı istediği zaman gelip bakabilirdi ama yoktu işte. Peki Edith'in elinde ne vardı? Huysuz, yaşlı

bir cadı olarak elde ettiği ünden başka? Yolun ortasında alev alev yanan biri görse yangını söndürmek için işemeye bile tenezzül etmeyecek biriydi. Yıllar boyu başımızı ağntmış, bizi zor durumlara düşürmüştü ve ondan hoşlanmamız imkânsızdı ama bu ona acımamıza engel değildi. Sonuçta bu çocuktan bile beter durumda kalmıştı. Ned hiç olmazsa babasının öldüğünü, günün birinde yüzünde utangaç bir gülümseme, boş ceplerini açıklamak için uydurduğu akıl almaz bir hikâye ve Tijuana güneşiyle bronzlaşmış bir tenle çıkagelmeyeceğini biliyordu.

Hikâyeyi anlattıktan sonra kendimi kötü hissetmeye başladım. Gerçeklerin her şeyi daha da kolaylaştıracağını (gerçeklerin insanı özgür kılacağını her kim söylemişse muhtemelen aptalın tekiydi) sanmıştım ama içimde, durumu daha da beter ettiğime dair bir his belirmişti. Tatmin meraklı kediyi diriltebilirdi ama gördüğüm kada-394

Buick 8

nyla Ned Wilcox'm yüzünde tatminin t'si bile yoktu. Tek gördüğüm, bitkinlikle karışık inatçı bir merak ifadesiydi. Aynı ifadeyi Curt'ün yüzünde de gördüğümü

hatırlıyorum; çoğunlukla B Bara-kası'nın raylı garaj kapılannın birinin önünde bacaklan açık, gözleri kısılmış, alnı cama yapışmış, ağzının çizgileri derinleşmiş halde içeri bakarken rastlardım bu ifadeye. Ama kan bağı, en güçlü

zincirdir zaten, değil mi? Tüm iyi haberler, kötü haberler ve felaketler bir nesilden diğerine postalanır.

"Bildiğimiz kadanyla Brian Lippy alıp başını gitti," dedim. "Ancak kimse kesin bir şey söyleyemiyordu, elbette. Belki o şekilde ortadan kaybolması, kız arkadaşının hayatını kurtardı."

"Ben bundan pek umutlu değilim," diye homurdandı Huddie. "Bahse girerim bir sonraki sevgilisi, hık demiş Lippy'nin burnundan düşmüş biri olmuştur. Bu tip kadınlar nedense hep kendilerini döven adamları seçiyor. Sanki kendilerini yüzlerindeki ve kollarındaki çürüklerle ifade ediyorlar."

"Kadın Lippy'nin kayıp olduğunu hiçbir zaman bildirmedi, bu kadannı

söyleyebilirim," dedi Shirley. "En azından masama böyle bir şey gelmedi ve ben ilçe raporlanm da takip ediyorum. Lippy'nin ailesinden de ses çıkmadı. Kadına ne oldu bilmiyorum ama bir baş belasından kurtulduğu kesin."

"Kırdığı camdan çıkıp öylece kaçtığına inanmıyorsun, değil mi?" diye sordu Ned, Huddie'ye. "Yani sen oradaydın."

"Hayır," dedi Huddie. "Doğruyu söylemek gerekirse inanmıyorum. Ama benim ne düşündüğümün hiçbir önemi yok. Çavuşun bütün gece o kalın kafana sokmaya çalıştığı gibi: bilmiyoruz."

Ned onu duymamıştı sanki. Tekrar bana döndü. "Ya babam, Sandy? Brian Lippy konusunda o neye inanıyordu?"

395

Stephen King

"O ve Tony, Brian'm Ennis Rafferty ve hamster Jimmy ile aynı yere gittiğine inanıyordu. O gün öldürdükleri yaratığın cesedine gelince..."

"Orospu evladı çabucak çürüdü," dedi Shirley, noktayı koyarcasına sert bir sesle. "Resimlere istediğin kadar bakabilirsin ama göreceğin yığını herhangi bir şeye benzetmek mümkün. Hatta yaratığı bizim uydurduğumuzu bile sanabilirsin.

Resimler, Mister D'den kaçmaya çalışırken ne kadar hızlı hareket ettiği, çığlığının ne kadar yüksek ve tiz olduğu hakkında hiç fikir vermiyor. Aslında onlardan bir şey anlayacağından şüpheliyim. Anlatacaklanmız da bir işe yaramayacak. Bunu yüzündeki ifadeden anlayabiliyorum. Geçmiş neden geçmiştir, biliyor musun, hayatım?"

Ned başını iki yana salladı.

"Çünkü bir işe yaramıyor." Sigara paketine baktı, gördüğü onu memnun etmişçesine başını salladı, paketi çantasına koydu ve ayağa kalktı. "Eve gidiyorum.

Mamalannı üç saat önce vermiş olmam gereken iki kedim var."

İşte bu bizim Shirley'mizdi; Curt ona takılmak istediğinde ona, Tipik Amerikan Kadını Shirley derdi. Koca yok (liseden yeni mezun olduğunda kısa süre için bir tane olmuş), çocuk yok. Hayatını iki kediyle paylaşıyordu. Benim gibi o da Ekip D ile evliydi. Bir başka deyişle o da yürüyen bir klişeydi. Bu tanımı beğenmemiş

olabilirsiniz, umurumda değil.

"Shirl?"

Ned'in mızmız sesini duyunca geri döndü. "Evet, tatlım?"

"Babamı sever miydin?"

Shirley ellerini çocuğun omuzlanna koydu, eğildi ve onu alnından öptü.

"Severdim, canım. Seni de seviyorum. Sana anlatabileceğimiz her şeyi anlattık ve bu hiç de kolay olmadı. Umanm işe yarar." Duraksadı. "Umanm yeterli olur."

396

Buick 8

"Ben de," dedi.

Shirley omuzlannı kuvvet vermek istercesine bir anlığına sıktı. Sonra doğruldu.

"Hudson Royer, bir hanımefendiyi arabasına kadar geçirebilir misin?"

"Memnuniyetle," diyen Huddie kolunu ona uzattı. "Yann görüşürüz, Sandy. Hâlâ

gündüz vardiyasındasın, değil mi?"

"Evet, erkenden buradayım," dedim. "Görüşürüz, Huddie."

"O halde sen de gidip uyusan iyi olur."

"Gideceğim."

Shirley ile yanımızdan aynldılar. Ned ile bankta oturup uzak-laşmalannı izledik.

Arabalanyla önümüzden geçtikleri sırada onlara el salladık, Huddie'nin büyük, eski bir New Yorker'ı, Shirley'nin-se tamponunda KADERİM İNANCIMI EZİP GEÇTİ

yazılı bir çıkartma bulunan küçük bir Subaru'su vardı. Binanın köşesini döndüler ve arka lambalan gözden kayboldu. Kendi sigara paketimi aldım ve içine baktım.

Bir tane kalmıştı. Onu da içip bu mereti bırakacaktım. Son on yıldır kendime bu masalı okuyordum.

"Gerçekten bana anlatabileceğin hiçbir şey kalmadı mı?" diye sordu Ned cılız, düş kırıklığına uğramış bir sesle.

"Hayır. Bundan bir oyun çıkmazdı, değil mi? Üçüncü perde yok. Tony ve baban sonraki beş yıl içinde birkaç deney daha yaptı ve sonunda Bibi Roth'u tekrar çağırdılar. Her zamanki gibi baban Tony'yi ikna etmiş, ben de gafil avlanmıştım.

İşin aslı, Brian Lippy'nin kayboluşu ve Mister Dillon'ın ölümünden sonra gözümüzü üzerinden ayırmamak ve bir gün yok olması veya geldiği yere geri dönmesi için dua etmek dışında o Buick'le ilgili herhangi bir şeyin yapılmasına karşıydım. Ah, bir de ayakta durup barakadan dı-şan çıkmaya çalışacak kadar canlı bir şeyin bagajından çıkması durumunda en kısa sürede yaratığı öldürmek."

"Bu hiç gerçekleşti mi?"

397

Stephen King

"Başka bir pembe kafalı E.T. mi? Hayır."

"Ya Bibi? O ne dedi?"

"Babanı ve Tony'yi dinledi, arabaya tekrar bir göz attı ve gitti. Anlayışının sınırlannın bu denli dışında bir varlıkla uğraşmak için fazla yaşlı olduğunu söyledi. Tony ve babana, Buick'i hafızasından silmeye niyetli olduğunu belirtti ve onlara da aynı şeyi yap-malannı salık verdi."

"Of, Tann aşkına! Bu adam ne biçim bir bilim adamıydı? Tan-nm, büyülenmiş olması

gerekirdi!"

"Bilim adamı olan babandı," dedim. "Amatördü evet, ama iyiydi. Buick'in bagajından çıkanlar ve Buick'e duyduğu merak onu bir bilim adamı yapmıştı.

Örneğin yarasamsı şeyin kesimi. Ne kadar çılgınca da olsa yaptığı şeyin kendine özgü bir asaleti vardı, Wright Kardeşler'in o derme çatma uçakla havalanması

gibi. Öte yandan Bibi Roth... o bir mikroskop teknisyeniydi. Bazen kendinden bu isimle bahsederdi ve bunu büyük bir gururla yapardı. Vizyonunu dikkatle ve bilinçli bir şekilde dar bir bilgi aralığına indirgemiş, ışığını küçük bir alana odaklamıştı. Teknisyenler gizemden nefret eder. Bilim adamlanysa -özellikle de amatör olanları- gizemi baş tacı eder. Baban içinde iki kişiyi barındırıyordu.

Bir polis olarak gizemden nefret ediyordu. Bir Roadmaster uzmanı olarak ise...

şey, o zaman çok farklı olduğu söylenebilir."

"Sen hangisini tercih ediyordun?"

Biraz düşündüm. "Bu bir çocuğun anne babasına evlatlanndan hangisini daha çok sevdiğini sormasına benziyor. Adil bir soru değil. Ama amatör Curt beni biraz korkutuyordu. Tony'yi de."

Çocuk bunun üzerine düşüncelere daldı.

"Birkaç şey daha çıktı," dedim. "1994'te dört kanatlı bir kuş vardı."

"Dört mü?..."

398

Buick 8

"Evet. Biraz uçtu, duvarlardan birine çarptı ve düşüp öldü. 1993 sonbaharında bagaj kapağı ışık gösterilerinden birinin ardından açıldı. İçi yan yanya toprakla doluydu. Curt öylece bırakmayı ve neler olacağını görmeyi önerdi ve Tony en başta kabul etti ama sonra berbat bir koku yayılmaya başladı. Toprağın o şekilde çürü-yebileceğini sanmazdım ama sanınm bu nereden geldiğine bağlı. Ve bunun üzerine... kulağa çılgınca geliyor ama toprağı gömdük. Buna inanabiliyor musun?"

Başını salladı. "Babam gömüldüğü yerde neler olduğunu takip etti mi? Eminim etmiştir. Üzerinde neyin biteceğini görmek için."

"Sanınm o tuhaf zambaklardan bitmesini umuyordu?"

"Şansı tuttu mu?"

"Sanınm bu senin şans tanımına bağlı. Hiçbir şey filizlenmedi, bu kadannı

söyleyebilirim. Toprağı Mister D ve aletlerin hemen yakınma gömmüştük. Canavara gelince, sümüksü sıvıya dönüşmemiş bölümlerini yaktık. Toprağı gömdüğümüz alan hâlâ çıplak. Her ilkbaharda bir şeyler baş vermeye çalıştı ama hepsi öldü.

Sanınm bir gün bu da değişecek."

Son sigarayı dudaklanmın arasına koyup yaktım.

"Toprağın gelişinden bir buçuk yıl kadar sonra katılaşmış bir başka kırmızı

kertenkele çıktı. Ölüydü. Ve o son oldu. İçerisinin hâlâ deprem bölgesi olduğunu söyleyebilirim ama bugünlerde yer pek sarsılmıyor. Bugünlerde Buick, namlusu toprakla tıkanmış paslı bir çifteden daha fazla bir tehlike teşkil etmiyor ama yine de tedbiri elden bırakmamak gerek. Ve bir gün -buna baban da, Tony de ben de inanıyorduk- o eski araba gerçekten parçalara aynlacak. Şiirdeki tek atlı

gezinti arabası gibi aniden dağılacak."

Bana boş boş baktığını görünce hangi şiirden bahsettiğim hakkında hiçbir fikri olmadığını anladım. Yozlaşma çağında yaşıyoruz. Sonra, "Hissedebiliyorum," dedi.

399

Stephen King

Sesindeki bir şey beni kötü bir şekilde irkiltti ve ona sertçe baktım. Hâlâ on sekizinden küçük görünüyordu. Hâlâ bir çocuktu; spor ayakkabılı ayaklannı

çaprazlamış oturuyor, yıldızlann ışığı yüzünü aydınlatıyordu. "Öyle mi?" diye sordum.

"Evet. Sen hissedemiyor musun?"

Sanınm Buick ile yaşamış olan her memur, arabanın çekimini hissetmiştir. Sahilde yaşayan, kalp atışlan dalgalarla düzenlenmiş insanlann denizin hareketlerini hissetmek için gelmeleri gibi. Çoğu zaman bu çekimi, yüzümüzün ortasında duran burnumuzu olduğu gibi bilinçsizce fark etmiştik. Ama bazen çekim öylesine kuvvetli olurdu ki her nasılsa acı verirdi.

"Pekâlâ," dedim. "Diyelim ki hissediyorum. Huddie'nin hissettiği bir gerçek, Shirley o gün öyle çığlık atmasaydı sence Hud-die'ye ne olurdu? Ya aklına koyduğu gibi bagajın içine girip kapağı üzerine kapatsaydı?"

"O hikâyeyi gerçekten bugüne dek hiç duymamış miydin, Sandy?"

Başımı iki yana salladım.

"Ama buna rağmen pek şaşırmış görünmedin."

"Artık o Buick'le ilgili hiçbir şey beni şaşırtmıyor."

"Sence bunu gerçekten yapacak mıydı? Bagajın içine girip kapağı örtecek miydi?"

"Evet. Ama bunu bilinçli bir şekilde yapacağını sanmıyorum. Ona bunu yaptıran o çekim. O zamanlar daha güçlüydü ama hâlâ var."

Bir şey söylemedi. Sessizce B Barakası'na bakıyordu.

"Soruma cevap vermedin, Ned. Sence Huddie bagaja girmiş olsaydı ne olurdu?"

"Bilmiyorum."

400

Buick 8

Sanınm bu mantıklı bir cevaptı -bir çocuğa özgü bir cevap olduğu muhakkaktı, bunu günde bir düzine kez söylerlerdi- ama yine de cevabından nefret ettim.

Futbol takımını bırakmıştı ama oradaki kaçamak, kıvrak hareketleri unutmuşa benzemiyordu. Tadı sıcak samana benzeyen dumanı içime çekip üfledim.

"Bilmiyorsun."

"Hayır."

"Ennis, Jimmy ve -muhtemelen- Brian Lippy'den sonra bilmediğini söylüyorsun."

"Her şey başka bir yere gitmemiş, Sandy. Örneğin diğer hamster. Rosalie, Rosalynn, adı her neyse işte."

İçimi çektim. "İstediğin gibi düşün. The Country Way'e gidip bir hamburger yiyeceğim. İstersen benimle gelebilirsin ama tek şartla; başka konulardan bahsedeceğiz."

Bir süre düşündükten sonra başını iki yana salladı. "Eve gitsem iyi olacak.

Biraz düşüneceğim."

"Tamam ama fikirlerini annenle paylaşayım deme."

Gözleri şokla irileşti. "Tannm, elbette yapmam!"

Güldüm ve omzunu hafifçe sıktım. Yüzündeki gölgeler yok olmuştu ve o an yine sevilesi görünmüştü. Sorulanna ve hikâyenin bir sonu olmasına, bu sonun da cevaplar içermesi gerektiğine dair çocukça ısranna gelince... zaman hepsine ilaç

olurdu. Belki kendi ce-vaplanmdan çok fazla şey ummuştum. Televizyonda ve filmlerde gördüğümüz sahte yaşamlar bize, açıklamalann ve ani fikir değişikliklerinin insanın varlığının birer parçası olduğunu fısıldıyor; sanınm tam bir yetişkin olduğumuzda bir düzeyde bu fikri kabul ediyoruz. Böyle şeyler ara sıra olabilir ama bence büyük bölümü bir yalandan ibaret. Hayattaki değişiklikler çok yavaş gerçekleşir. En küçük yeğenimin, uykusunun en derin yerinde aldığı nefesler gibi; bazen hâlâ hayatta olduğundan emin olmak için elimi göğsüne koyasım ge-401

F:26

Stephen King

lir. Bu şekilde düşününce meraklı kedilerin tatmine ulaşması fikri gözüme biraz saçma göründü. Dünya, sohbetlerini nadiren tamamlar. Buick ile geçirdiğim yirmi üç yıldan hiçbir şey öğrenmediysem bunu öğrenmiş olmam gerekirdi. O an Curt'ün oğlu, iyileşmeye doğru bir adım atmış gibi görünüyordu. Hatta belki iki. Ve bu kadarının o gece için yeterli olmadığını düşünürsem sorunlanm var demekti.

"Yann geliyorsun, değil mi?" diye sordum.

"Sabah erkenden buradayım, çavuş."

"O halde belki şu düşünme işini biraz erteleyip uyusan.daha iyi olacak."

"Bunu deneyebilirim galiba." Elime kısaca dokundu. "Sağ ol, Sandy."

"Lafı bile olmaz."

"Bazen aşırıya kaçıp aptallık ettiysem..."

"Etmedin," dedim. Beni sinirlendirdiği olmuştu ama kendine engel olamadığını

biliyordum. O yaşta, onun yerinde olsam muhtemelen ben de öyle davranırdım, hatta daha da çekilmez olabilirdim. Babasının bıraktığı, barakadaki arabayla yaklaşık aynı yaşta ama ondan çok daha normal olan, elden geçirilmiş Bel Air'e doğru yürümesini izledim. Otoparkın ortasına geldiğinde durdu ve B Bara-kası'na baktı. Sigarayı tutan elim havada, ne yapacağını görmek için kıpırtısızca bekledim.

Barakaya yönelmek yerine yoluna devam etti. Güzel. Ölüm çubuğumdan son bir.nefes çektim, bir an için yere atıp ayakkabımın tabanıyla ezmeyi düşündüm sonra izmaritlerin minik bir dağ oluşturduğu küllükte bir yer buldum ve sigarayı

bastınp söndürdüm. Diğerleri isterlerse izmaritlerini yere atabilirlerdi -Arky onları hiç şikâyet etmeden temizlerdi- ama ben yapmasam daha iyi olurdu. Ne de olsa ben çavuştum, en tepedeki koltukta oturan adam.

402

Buick 8

Merkez binasına döndüm. Stephanie Colucci iletişim bölmesinde oturmuş, kola içip dergi okuyordu. Beni görünce kola kutusunu bırakıp eteğini düzeltti.

"Ne var ne yok, tatlım?" diye sordum.

"Pek bir şey yok," dedi. "Parazit o... şeylerden sonra her zamanki kadar hızlı

olmamakla beraber giderek kayboluyor. İletişim durumu kontrol altında tutmama yetecek kadar düzeldi."

"Durum nedir?"

"Birim 9,1-87'nin 9 numaralı çıkışındaki araba yangınıyla ilgileniyor, Mac sürücünün Cleveland'e giden bir satıcı olduğunu söylüyor, dut gibi sarhoşmuş ama alkol muayenesini reddediyor-muş. Birim 16, Statler Ford'da olası bir hırsızlık vakasına bakıyor. Jeff Cutler, Statler Ortaokulu'nda bir mülke zarar verme olayında yerel polise yardım ediyor."

"Hepsi bu mu?"

"Paul Loving devriye aracıyla eve gitti, oğlu astım krizi geçiriyormuş."

"Bunu raporunda belirtmeyi unutsan da olur."

Bunu ona söylememe gerek yokmuş gibi gücenmiş bir ifadeyle bana baktı. "B

Barakası'nda neler oluyor?"

"Hiçbir şey," dedim. "Yani pek bir şey yok. Normale dönüyor. Ben de artık çıkıyorum. Bir şey olursa..." Dehşete düşmüş bir halde sustum.

"Sandy?" diye sordu. "Bir sorun mu var?"

Bir şey olursa Tony Schoondisf i ara demek üzere olduğumu fark etmiştim. Sanki aradan yirmi yıl geçmemiş, eski çavuş Stat-ler'da bir huzurevindeki Nick at Nite'ın önünde bilinçsiz bir şekilde, salyalarını akıtarak durmuyormuş gibi onu aramasını söyleyecektim. "Yok bir şey," dedim. "Bir şey olursa Frank Soderberg'ü

ara. Bu gece sorumluluk onda."

403

Stephen King

"Tamam, efendim. İyi geceler."

"Sağ ol, Steff, sana da."

Dışan çıktığım sırada kabinlerinden Ned'in sevdiği gruplardan birinin -Wilco ya da belki The Jayhawks- müziği yayılan Bel Air, yavaşça caddeye doğru ilerliyordu. Bir elimi kaldırdım ve o da bana el salladı. Gülümsüyordu. Tatlı

bir gülümsemeydi. Ona o kadar sinirlenmiş olabileceğime bir kez daha şaştım.

Barakaya gittim ve herkesin kendisini bir şekilde evlerinde oturan miskin zenginleri ve yurtdışındaki bayrak yakan yabancıları aşağılamaya hazır bir Cumhuriyetçi gibi hissetmesine sebep olan o iki bacağı açık, denetmen pozisyonunu alarak pencerelerden birinin önüne geçtim. İçeri baktım. Lüks, geniş

lastiklerinin üzerinde, normal bir varlıkmış gibi tavandaki ışıklann hafif aydınlığında sessizce duruyordu. Direksiyonu fazlasıyla büyüktü. Kirlenmeyi reddeden gövdesi kendi kendini tamir edebiliyordu; bu süreç artık daha yavaştı

ama hâlâ devam ediyordu. Yağı tamam demişti siyahlı adam köşeyi dönmeden hemen önce ve bunlar bilinen son sözleri olmuştu. Arabasıysa kapanmış bir galeride bir şekilde unutulmuş bir sanat eseri gibi bekliyordu. Kollanmdaki tüylerin diken diken olduğunu ve hayalanmın büzüldüğünü hissettim. Ağzımda, başımın belada olduğu zamanlarda hissettiğim o kuru tiftik tadı vardı. Ennis Raf-ferty, bela köşenin ardında, derdi. Buick mınldanmıyor, parlatılıyordu ve sıcaklık yine on beş derecenin üzerine çıkmıştı ama çekimini, içeri girip ona bir göz atmamı

fısıldayışını hissedebiliyordum. Artık yalnız kaldığımıza göre bana bazı şeyleri gösterebileceğini fısıldıyordu. Bu şekilde bakınca bir konu açıklığa kavuştu: Ned'e öfkelenmiştim çünkü onun adına çok korkuyordum. Elbette. Beynimin içinde -

karnımda da bir nabız gibi atıyordu- bu kuvvetli çekimi hissedince her şey daha anlaşılır bir hal aldı. Buick, canavarlar doğuruyordu. Evet. Ama yine de bazen yüksek bir yerdeyken kenara

404

Buick 8

yönelip aşağı bakmak veya bir tabancanın namlusuyla burun buruna gelip nasıl bir şey olacağını görmek gibi anlaşılmaz bir isteğe kapılıp ona doğru çekilmek mümkündü. Sadece ve daima sizi izleyen bir göz gibi. Böyle anların mantıklı bir açıklamasını yapabilmek veya o sinirsel çekimi anlamak imkânsızdı; en iyisi geri çekilmek, tabancayı kılıfına geri koymak ve arabaya binip merkezden uzaklaşmaktı. B Barakası'ndan uzaklaşmak. O sinsi fısıltının menzilinden çıkana dek ilerlemek. Bazen kaçmak son derece makul bir tepkidir.

Beynimde ve göğsümde o tuhaf zonklamayı hissederek gece mavisi Buick Roadmaster'ı bir süre daha izledim. Sonra bir adım geriledim, gece havasından derin bir nefes çektim ve tamamen kendime gelinceye dek aya baktım. Kendimi toparlayınca arabama bindim ve merkezden uzaklaştım.

The Country Way kalabalık değildi. O günlerde hiç kalabalık olmuyordu. Cuma ve cumartesi geceleri bile. Wal-Mart ve yeni Statler Alışveriş Merkezi'ndeki restoranlar, şehirdeki lokantalara 32. Karayolu üzerindeki yeni sinema kompleksinin şehirdeki eski Gem Sineması'nı yok ettiği gibi kepenk kapattınyordu.

İnsanlar her zamanki gibi içeri girdiğimde bana şöyle bir baktı. Aslında baktıklan üniformaydı elbette. Birkaç adam -biri bir şerif yardımcısı, bir diğeri ilçe savcısıydı- selam verip elimi sıktı. İlçe savcısı ona ve kansına katılmak isteyip istemediğimi sorunca biriyle buluşabileceğimi söyleyerek onu kibarca reddettim. O gece başkalarıyla beraber olup havadan sudan bile olsa konuşma fikri midemi bulandınyordu.

Ana salonun arka tarafındaki ufak bölmelerden birine geçtim ve Cynthia Garris siparişimi almak üzere yanıma geldi. İri, güzel gözleri olan hoş bir şansındı.

İçeri girdiğim sırada birine dondurma hazırladığını gözucuyla görmüştüm ve dondurmayı götürüp bana mönüyü getirmeden önce üniformasının üst düğmesini taktığı kalp

405

Stephen King

şeklindeki gümüş kolye görünecek şekilde açması çok dokunaklı gelmişti. Bu hareketin benim için mi yoksa sadece üzerimdeki üniforma etkisiyle mi yapıldığını bilmiyordum. Benim için olduğunu umdum.

"Selam, Sandy, son günlerde nerelerdeydin? Olive Garden? Outback? Macaroni Grille? Bunlardan birine mi gidiyordun?" Sahte bir sitemle çenesini kaldırdı.

"Yok, sadece evde yiyordum. Bugünün spesiyali ne?"

"Soslu tavuk, etli soslu midye dolması -fikrimi soracak olursan her ikisi de gece için ağır yemekler- ve mezgit ızgara."

"Sanınm bir hamburger ve yutmama yardım etmesi için bir de Iron City alacağım."

Sipariş defteri üzerinden dikkatle bana baktı. "İyi misin? Yorgun görünüyorsun."

"Yorgunum. Ama bunun dışında iyiyim. Bu gece etrafta Ekip D'den birini gördün mü?"

"George Stankowski senden önce buradaydı. Onun dışında bir tek sen varsın, hayatım. Polis olarak yani. Şey, şuradakiler var ama..." Onlann gerçek polisler olmadığını düşünüyormuşçasına omuz silkti. Ben de onunla aynı fikirdeydim.

"Burayı soymaya kalkışan olursa onlan tek elimle durdururum."

"Yüzde on beş bahşiş bırakacak olurlarsa bırak soysunlar, kahramanım," dedi.

"Biranı getireyim." Beyaz üniforması içinde kırıtarak uzaklaştı.

Yerin eski sahibi Pete Quinland öleli uzun zaman olmuştu ama kabinlere yerleştirdiği müzik kutulan hâlâ duruyordu. Şarkı listesi bir tür katalog şeklindeydi ve sayfalar küçük bir metal kolla çevrile-biliyordu. Müzik kutulannm çoğu uzun zamandır çalışmıyordu ama küçük kollarla oynama, sayfalan çevirme ve minik, pembe etiketler

406

Buick 8

üzerine yazılmış şarkı isimlerini okuma isteğine direnmek zordu. Şarkılann yaklaşık yansı, Pete'in en sevdiği şarkıcıdan "Witchcraft" ve "Luck Be a Lady Tonight" gibi parçalardı. Küçük pembe etiketlerin üzerinde FRANK SINATRA ve hemen altında daha küçük harflerle NELSON RIDDLE ORKESTRASI yazıyordu.

Diğerleri, listelerden düştükten sonra bir daha aklınıza gelmeyen, altın klasikler radyo kanallannda hiç çalınmayan eski rock'n roll şarkılanydı.

Gerçekten de, bir insan çığlık atmaya başlamadan önce "Brandy (You're a Fine Girl)" şarkısını kaç kez dinleyebilirdi? Müzik kutusunun içindeki sayfalar arasında gezdim ve bir çeyrekliğin artık çalamayacağı şarkılara baktım; zaman hızla ilerliyordu. Sessizce durup kulak verirseniz hüzünlü ayak seslerini duyabilirsiniz.

Biri Buick 8 hakkında herhangi bir şey soracak olursa onu hizmet bedeli karşılığında tuttuğumuzu söyleyin. Eski çavuş burada yaptığımız o toplantıda böyle demişti. O sırada garsonlar gönderildiği için kendi biramızı kendimiz alıyor, her şeyi son kuruşuna kadar hesaba işlemeyi ihmal etmiyorduk. Dürüstlük sistemi. Neden olmasın? Hepimiz görevini yapmaya çalışan dürüst adamlardık. Hâlâ

öyleyiz. Biz Pennsylvania Eyalet Polisleriyiz. Gerçek yol sa-vaşçılanyız.

Eddie'nin söylediği gibi -daha genç ve daha zayıf olduğu günlerde- bu sadece bir iş değil, aynı zamanda lanet olası bir macera.

Bir sayfayı çevirdim. BLONDIE'den "Heart of Glass" kar-şımdaydı.

Bu konuda hiçbir rapor veya yazılı belge istemiyorum. Tony Schoondist tavana doğru yükselen mavi sigara dumanlan arasında son derece ciddi bir ifadeyle konuşmuştu. O günlerde herkes sigara içiyordu. Belki Curt hariç. Ama başına gelenlere bakın. Duvardaki kabinlerden "One For My Baby"yi söyleyen Frank Sinatra'nın sesi yayılıyor, içeri getirilen buhar ısıtmalı masalardan ızgara domuz eti-407

Stephen King

nin ağız sulandıran kokusu yayılıyordu. Eski çavuş, en azından Bu-ick söz konusuyken bu gizlilik kuralına çok önem veriyordu. Beyin hücreleri önce geceleri sinsice birer ikişer, sonra güpegündüz kümeler halinde göz göre göre ölene ve zihnindeki her şey silinene dek de bu konuda aynı hassasiyeti gösterdi.

Belgelenmemiş ve kâğıda dökülmemiş hiçbir şey sana zarar veremez, demişti bana bir keresinde. O sırada onun yerine Sorumlu Çavuş koltuğuna oturmam kesinleşmiş

gibiydi, ah büyükbaba, koltuğun ne kocamanmış. Ama işte bu gece tüm örtüleri kaldınp altında gizli saklı ne varsa gözler önüne sermiştim, değil mi? Evet, her şeyi. Ağzımı açıp tüm hikâyeyi anlatmıştım. Şarkıda dendiği gibi, dostlarımdan biraz yardım almıştım. Hâlâ yas tutan, kedere boğulmuş bir çocuğa tüm bildiklerimizi anlatmıştık. O kedere rağmen merakla karışık heyecan duyan bir gence. Kayıp bir genç miydi? Belki. Televizyonda, Ned'inkine benzer hikâyeler mutlu sonla biterdi ama Statler, Pennsylvania'da-ki hayat ve Hallmark filmleri arasında çok büyük farklar olduğunu söyleyebilirim. Kendi kendimi göze aldığım risklerin farkında olduğuma ikna etmiştim ama gerçekten öyle miydi?

Başaramayacağımızı düşünsek bir sonraki adımı atmayız, değil mi? Hayır. Bir sonraki adımı atanz, çünkü o günü kurtaracağımızı sanınz ama on seferin altısında, tırmığın otlar arasına gizlenmiş ucuna basar ve sapının gözlerimizin arasına hızla çarpmasını çaresizce izleriz.

Yarasayı kestiğinizde neler olduğunu anlat. Bana balıktan bahset.

Bir sonraki sayfada karşıma JOHNNY ACE'den "Pledging My Love" çıktı.

Bu dersin öğrenmek değil, serbest bırakıp kurtulmakla ilgili olduğunu anlatma çabalanmı -hepimizin çabasını- elinin tersiyle itmişti. Freni patlamış bir kamyon gibi ilerliyordu. Bize haklanmızı okumaya kalkmamasına şaşmıştım doğrusu çünkü bu, babasının ha-408

Buick 8

yatta olduğu günlerden kalma bir hikâye olduğu kadar bir sorgulama da olmamış

mıydı? Babasının genç ve hayatta olduğu günlerden?

Midem bulanmaya başladı. Cynthia'nın getireceği birayı içebilirdim, köpüklerin yardımı bile olabilirdi ama bir hamburger yemek? Hiç sanmıyordum. Curtis'in yarasamsı şeyi kesmesinin üzerinden yıllar geçmişti, ama o küçük bölmede otururken o gece yaşadıklarım en ince aynntısına kadar zihnimde belirdi. Curt'ün bisturinin ucunu yarasamsı yaratığın gözüne batınşını hatırladım. Gözden hafif bir patlama sesi çıkmış ve eriyip siyah, sümüksü bir sıvıya dönüşerek gözyuvasından dışan akmaya başlamıştı. Tony ve ben bir çığlık atmıştık. Tüm bunlan hatırlarken bir hamburger yemem nasıl mümkün olabilirdi? Kes şunu, hiçbir yararı yok, demiştim ama kesmemişti. Babası da en az oğlu kadar ısrarcıydı.

Karnın alt kısmına da baktıktan sonra tamamdır, demişti ama onun için konu asla kapanmamıştı. Araştırmış, incelemiş, dürtmüş, takip etmiş ve sonunda Buick de onu öldürmüştü.

Çocuğun bunu bilip bilmediğini merak ettim. Buick Roadmas-ter 8'in, Huddie, Eddie, George, Shirley ve Mister Dillon'ın 1988'de bagajdan çıkan, o çığlıklar atan yaratığı öldürmeleri kadar inkâr edilemez bir şekilde babasını öldürdüğünü

biliyor muydu?

İşte bir başka şarkı. BO DONALDSON AND THE HEY-WOODS'dan "Billy Don't Be a Hero." Listelerden ve gönüllerimizden çok uzun yıllar önce çıkmıştı.

Bana yarasayı, balığı, düşünebilen, yanında radyoya benzer bir aletle gelen, kafasının olması gereken yerden pembe kordonlar sarkan E.T.'yi anlat. Bana babamdan da bahset, çünkü onunla da görülecek bir hesabım var. Her aynaya bakışımda karşımda hayaletini görüyorum. Bana her şeyi anlat... ama bana bir yanıt olmadığını söyleme. Sakın böyle bir şey söyleyeyim deme. Bunu kabul etmiyorum. Bunu inkâr ediyorum.

409

Stephen King

"Yağı tamam," diye mınldandım ve müzik kutusunun içindeki sayfalan daha hızlı

çevirmeye başladım. Alnımda boncuk boncuk terler belirdiğini hissedebiliyordum.

Midem iyice kötüleşmişti. Bunun sebebinin nezle ya da gıda zehirlenmesi olmasını

diledim ama ikisinin de söz konusu olmadığını biliyordum. "İçine ettiğimin yağı

tamam."

Bir sonraki sayfada karşıma "Indiana Wants Me," "Green-Eyed Lady" ve "Love Is Blue" çıktı. Bir şekilde çatlaklann arasında kaybolmuş şarkılar. The Surfaris'ten "Surfer Joe."

Bana her şeyi anlat, bana cevapları ver, bana o tek cevabı anlat.

Çocuk ne istediğini iyi biliyordu, yiğide hakkını vermek gerekirdi. Kayıp ve kederde olanlann katıksız bencilliğiyle taleplerini sıralamıştı.

Bir kez hariç.

Geçmişin bir bölümü hakkında bir soru soracak olmuş... sonra vazgeçmişti. Hangi bölümüydü? Zihnimde uzanıp onu yakalamaya çalıştım ama parmaklanırım arasından kayıp gitti. Bu aşamadan sonra onu tekrar yakalamaya çalışmak beyhude bir çaba olurdu. Konuyu düşünmekten bir süreliğine vazgeçip kendi tercihiyle dönmesini beklemek zorundaydım.

Artık bir işe yaramayan müzik kutusunun içindeki sayfalar arasında gezmeye devam ettim. Küçük pembe etiketler dillere benziyordu.

TONY JOE WHITE'dan "Polk Salad Annie" ve bana Balık Yılından bahset.

THE KALIN TWINS'den "When" ve bana yaptığınız toplantıdan bahset, bana her şeyi anlat, her şeyi ama o şüpheci polis beyninde kırmızı bir bayrak dalgalandırabilecek o tek konu hariç...

410

Buick 8

"İşte bir an..." diye söze başladı Cynthia Garris ve sonra yutkundu.

Gözlerimi çevirdiğim sayfalardan çekip ona baktım (camın altında dönen sayfalar beni yan yanya hipnotize etmişti). Bana şaşkınlıkla kanşık bir dehşetle bakıyordu. "Sandy, ateşin mi var, tatlım? Sucuk gibi terlemişsin."

Ve o an hatırladım. Ona 1979'daki İşçi Bayramı pikniğinden bahsetmiştik. İçtikçe dilimiz çözüldü, demişti Phil Candleton. Başımın ağrısı sonraki iki gün boyunca geçmedi.

"Sandy?" Cynthia elinde bira şişesi ve bardakla masanın yanında duruyordu.

Kalbini bana gösterebilmek için üniformasının üst düğmesini çözen Cynthia. Lafın gelişi. Oradaydı ama orada değildi. O an bulunduğum yerden yıllarca uzaktaydı.

Onca konuşmanın sonucunda elle tutulur hiçbir şey elde edemedik, demiştim ve konuşma devam etmişti. O'Day Çiftliği ve diğer şeyler, sonra çocuk aniden sormuştu, sormaya başlamıştı...

Sandy o gün piknikte, aranızdan hiç kimse...

Sonra sorusunu tamamlamadan susmuştu.

"Aranızdan hiç kimse onu yok etmeyi düşündü mü," dedim. "Başlayıp sonunu getirmediği soru buydu." Cynthia Garris'in korku dolu, endişeli yüzüne baktım.

"Soruya başladı ve sustu."

Masal saatinin sona erip Curt'ün oğlunun eve gittiğini mi düşünmüştüm? O kadar kolay vazgeçer miydi? Yolda bir iki kilometre ilerlediğim sırada karşı yönden gelen farların aydınlığını görmüştüm. Merkeze doğru yönelmişti. Bu farlar Curt Wilcox'in Bel Air'ine mi aitti? Direksiyonun başında Curt Wilcox'in oğlu mu vardı? Merkezden ayrıldığımızdan emin olur olmaz geri mi dönmüştü?

Bence tüm bu soruların cevabı evetti.

Iron City şişesini Cynthia'nın elindeki tepsiden aldım. Tepsiye uzanan kolumu ve şişenin boğazını tutan elimi bir rüyadaymış

411

Stephen King

gibi izlemiştim. Şişenin soğuk ağzını dişlerimin arasında hissettim ve çim biçme makinesinin altına yapışmış otlann kokulan arasında garajının zemininde oturan George Morgan'ı düşündüm. O hoş, yeşil koku. Biranın hepsini içtim. Sonra ayağa kalkıp Cynthia'nm tepsisine bir onluk koydum.

"Sandy?"

"Yemeğe kalamam," dedim. "Merkezde bir şey unuttum."

Özel aracımın torpido gözünde pille çalışan bir Kojak lambası taşırdım. Şehir merkezinden çıkar çıkmaz lambayı çıkanp arabamın tavanına koydum. Hızım yüz otuzu bulmuştu ve lambanın ışığının önümdeki arabalann yolumdan çekilmesini sağlayacağını umuyordum. Pek fazla araba yoktu. Batı Pennsylvania'da insanlar hafta içi geceleri genellikle erkenden evlerine çekilirdi. Merkeze sadece altı

kilometre uzaklıktaydım ama oraya varmam sanki asırlar sürdü. Ennis'in kınalı, tuhaf saçlı ablasının -Ejderha- merkeze her gelişinde yüreğime nasıl bir ağırlık çöktüğünü düşünüyordum. Git buradan, fazla yakındasın, diyordum ona içimden. Ve ondan hoşlanmıyordum bile. Michelle Wilcox'la yüzleşmenin, hele yanında küçük ikizler varsa ne kadar zor olabileceğini düşündüm.

Anayoldan merkeze, nahoş tutuklulanndan bir an önce kurtulup her yerin duman altında kalmış gibi göründüğü Poteenville'e gitmek isteyen Eddie ve George'un on iki yıl kadar önce yaptığı gibi büyük bir hızla döndüm. Eski şarkılann isimleri

-"I Met Him on a Sunday", "Ballroom Blitz", "Sugar Sugar"- beynimde uçuşup duruyordu. Aptalcaydı ama kendime Bel Air'i boş bulursam, Ned Wilcox ortadan kaybolmuşsa ne yapacağımı sormaktan iyiydi.

Bel Air tam da düşündüğüm gibi geri dönmüştü. Arky'nin kamyonetinin daha önce park edilmiş olduğu yerde duruyordu. Ve boştu. Arabamın farlannın aydınlığında bunu net olarak görebiliyordum.

412

Buick 8

Şarkı isimleri zihnimden uzaklaştı. Yerlerini soğuk bir beklenti, kendiliğinden ortaya çıkan, harekete geçmeye hazır olma hissi aldı.

Buick, Curt'ün oğlunu ele geçirmişti. Onunla oturduğumuz, babası için bize has, tuhaf bir anma merasimi yapıp çocukla dost olmaya çalıştığımız sırada bile ona uzanmış ve pençelerini geçirmişti. Onu kurtarmak için hâlâ bir şans varsa bu şansı düşüncelere dalarak harcamasam iyi olacaktı.

Muhtemelen tek bir Kojak görünce telaşlanmış olan Steff arka kapıdan başını

uzattı. "Kim o? Kim var .orada?"

"Benim, Steff." Arabayı tavanındaki kırmızı yanardöner ışık açık halde bırakıp indim. Biri hızla gelecek olursa hiç olmazsa ışığı görecek ve arabama çarpmayacaktı. "İçeri dön."

"Bir sorun mu var?"

"Hayır."

"O da böyle demişti." Bel Air'i işaret etti ve ağır adımlarla içeri döndü.

Yanıp sönen kırmızı ışığın altında B Barakası 'nın garaj kapısına doğru koştum, hayatımın stres dolu pek çok anı bu ışıklar altında yaşanmıştı. Durdurulan bir John Q her zaman ışıklar yüzünden korkardı, ama bizim ne kadar çok etkilendiğimizi bilmezdi. Ve kesintili aydınlığında nelere tanık olduğumuzu.

Barakada her zaman bir ışığı yanık bırakırdık ama içerisi tek bir ampulden fazlası yanıyormuşçasına aydınlıktı ve yan kapı açıktı. Önce o tarafa yönelmeyi düşündüm ama sonra vazgeçip garaj kapısına doğru ilerlemeyi sürdürdüm. Önce olay yerini görmek istiyordum.

En korktuğum şey, içeride sadece Buick'i görmekti. İçeri bakarken daha korkunç

bir şey fark ettim. Ned, göğsü kocaman direksiyona çarpmış halde Buick'in içinde oturuyordu. Tişörtü kanlı bir paçavraya dönmüştü. Dizlerimin dermanı kesildi ve bacaklanmın

413

Stephen King

bükülmeye başladığını hissettim ama sonra gördüğümün kan olmadığını anladım. Kan olmayabilirdi. Şekli çok düzgündü. Mavi tişörtünün yakasının hemen altından inen kırmızı bir çizgi vardı... ve köşelerden... çüzgün, dik açı oluşturan köşeli çizgiler...

Hayır, gördüğüm kan değildi.

Arky'nin çim biçme makinesi için kullandığı benzin bidonuydu.

Ned direksiyonun ardında yerinden hafifçe yükseldi ve ellerinden biri görüş

alanımda belirdi. Bir rüyadaymış gibi yavaşça hareket ediyordu. Elinde bir Bafetta vardı. Bel Air'in bagajında babasının silahını mı taşıyordu? Belki de torpido gözünde?

Bunun pek de önemli olmadığına karar verdim. Çocuk o ölümcül tuzağın içinde kucağında benzin, elinde bir tabancayla oturuyordu. Ya öldür ya iyileştir, diye geçirdim içimden. Her ikisini birden yapmayı deneyeceği aklımın ucundan bile geçmemişti.

Beni görmedi. Oysa oturduğu yerin tam karşısındaki pencereden bakan, bembeyaz kesilmiş, dehşet dolu yüzümü ve arabamın üzerindeki yanıp sönen kırmızı ışığı

rahatlıkla görmesi gerekiyordu. Hiçbirini görmedi. Roadmaster'ın bagajının içine kıvnlıp kapağını üzerine çekmeyi düşünen Huddie Royer gibi o da hipnotize olmuştu. Bunu dışarıdan bile hissedebiliyordum. O gidip gelen nabız atışını. O

canlılığı. İçinde kelimeler bile vardı. Sanınm onlan ben uydurmuş da olabilirim ama bunun hiçbir önemi yok zira onlan düşünmeme sebep olan, Buick'in yanındayken en başından beri hissettiğimiz o çekimdi. Bazılanmızın -mesela bu çocuğun babasının-çok daha güçlü bir şekilde hissettiği çekimdi.

Ya içeri gir ya da dışarıda kal, dedi beynimin içindeki ses tüyler ürperten bir umursamazlıkla. Bir veya iki tane alıp uyuyacağım. İşim bitmeden önce bir yaramazlık daha. Bir veya iki olması fark etmiyor.

414

Buick 8

Kirişin üzerinde asılı duran termometreye baktım. The Country Way'e gitmeden önce kırmızı çubuğun on altı dereceyi gösterdiğini görmüştüm, şimdiyse sıcaklık on üçe inmişti. Gösterge çubuğunun yavaşça düştüğünü gördüm ve zihnimde korkunç

derecede net bir anı belirdi.

Sigara içtiğimiz banktaydık. Ben sigara içiyordum, Curt de yanımda oturuyordu.

Merkez binasında sigara içmek yasaklandıktan sonra geçen altı yılda sigara içme bankı hayatımızda ayn bir yer kazanmıştı. Orada oturup üzerinde çalıştığımız davalar hakkında fikir alışverişinde bulunur, nöbet programındaki aksaklıklan konuşup halleder, birbirimize AEG ve emeklilik planlanmızı anlatırdık. Cari Brundage bana kansının çocuklan alıp onu terk ettiğini o bankta söylemişti.

Konuşurken sesi titremiyordu ama yanaklanndan aşağı yaşlar süzülüyordu. Tony bana emekliye aynlmadan önce Sorumlu Çavuş görevi için beni önereceğini söylediğinde o bir yanımda, Curt diğer yanımda bankta oturuyorduk ("İsa ve iki hırsız," demişti yüzünde alaycı bir gülümsemeyle). Elbette bunu ben gönüllü

olduğum takdirde yapacaktı. Gözlerindeki pınltı bunu çok istediğimi bildiğini anlatıyordu. Curtis ile pek bir şey söylemeden başımızı sallamıştık. Curt ile Buick 8 hakkındaki son tartışmamızı da o bank üzerinde yapmıştık. Acaba ölümünden ne kadar önceydi? Öldüğü gün olabileceğini fark ettiğimde baştan aşağı

ürperdim. Anının canlılığının bana bu denli korkunç görünmesinin sebebi de bu olmalıydı.

Düşünebiliyor mu? diye sormuştu Curt. Yüzüne vuran parlak sabah güneşini ve elindeki kahve fincanını hatırlıyordum. İzleyip düşünüyor, doğru zamanın gelmesi için fırsat kolluyor mu?

Öyle olmadığından neredeyse eminim, demiştim ama içimde bir sıkıntı vardı.

Cevabımda pek bir kesinlik yoktu. Neredeyse kelimesi işin içine şüphe katıyordu.

415

Stephen King

Ama en azametli korku gösterisini merkez neredeyse tamamen boşken sahneye koydu, demişti Ned'in babası. Düşüncelere dalmıştı. Kahve fincanını bir kenara koymuş, Stetson şapkasını eski bir alışkanlıkla evirip çevirmeye başlamıştı. Eğer o gün hakkında yanılmıyorsam elinde tuttuğu o şapka beş saat kadar sonra kanlarla kaplı bir halde başından uçup daha sonra Mcdonald's kâğıtlan ve boş kola kutulan arasında bulunacağı yabani otların arasına düşecekti. Sanki biliyordu. Sanki düşünebiliyordu. İzliyor, fırsat kolluyordu.

Gülmüştüm. O neşesiz, kuru kahkahalardandı. Ona abarttığını söyledim. Sen şimdi okul otobüsüyle tankerin çarpışmasının da Bu-ick'in marifeti olduğuna inanıyorsundur, demiştim.

Buna cevap vermedi ama bana çevirdiği gözlerinde belirgin bir soru vardı. Öyle olmadığını nereden biliyorsun?

Ve sonra çocuğun sorusunu sormuştum. Demiştim ki...

Beynimin derinliklerinde bir alarm zili çaldı. Pencereden çekildim ve Buick'in ve büyük direksiyonun gerisinde solgun bir yüzle, neredeyse kaybolmuş gibi oturan Ned'in görüntüsünü perdelemekle acı veren çekimi engelleyebilirmişim gibi ellerimi yüzüme doğru kaldırdım. Buick, çocuğu ele geçirmişti ve az önce, kısa bir süre için beni de ağına düşürmüştü. Gereksiz anılarla beni şaşırtıp oyalamaya çalışmıştı. Ned'i ele geçirmek için uygun anı bilinçli bir şekilde bekleyip beklemediğinin bir önemi yoktu. Önemli olan, içerideki ısının bir şey olacakmış gibi hızla düşmesiydi.

Belki destek çağırsan iyi olur, diye fısıldadı beynimdeki ses. Benim sesime benziyordu ama değildi. Merkezde birileri olabilir. Yerinde olsam bir kontrol ederdim. Benim için fark etmez. Uyumadan önce ufak bir yaramazlık yapmak istiyorum, benim için önemli olan bu. Benim için önemli olan tek şey bu. Neden mi? Çünkü bunu yapabiliyorum. Sebebi bu.

416

Buick 8

Destek çağırmak iyi bir fikir gibi görünüyordu. Tanrı biliyordu ya, Buick'in böyle bir anında, içerideki sıcaklık o hızla düşerken barakaya tek başıma girme fikri beni dehşete düşürüyordu. Devam etmemi sağlayan, buna kendimin yol açtığını bilmemdi. Pando-ra'nın Kutusu'nu ben açmıştım.

Burnuma benzinin yoğun kokusu çarpmasına rağmen yan kapının önünden duraksamadan geçip kulübeye koştum. Ne yaptığını biliyordum. Asıl soru, arabanın altına ne kadar döktüğü ve bidonun içinde ne kadarını bıraktığıydı.

Kulübenin kapısında bir asma kilit vardı. Kilit yıllar boyu açık durmuş, kanca şeklindeki ucu halkaya, sadece kapının rüzgârda çarpmaması için takılmıştı.

Kilit o gece de açıktı. Bunun doğru olduğuna yemin edebilirim. Hava aydınlık değildi ama açık duran yan kapıdan sızan ışık kilidin olduğu bölümü yeterince aydınlatıyordu. Tam kancayı halkadan çıkarmak için uzanmıştım ki kanca döndü ve ucu, kilidin üzerindeki deliğe bir klik sesiyle oturdu. Bunun olduğunu gördüm...

aynı zamanda hissettim. Başımın içindeki zonklama bir anlığına şiddetlenip odaklandı. Çabanın bir noktaya yoğunlaştı-nlması gibiydi.

İki anahtarlık taşınm: biri polis-anahtarlanm için, diğeri kişi-sel-anahtarlanm için. "Resmi" anahtarlıkta yirmi kadar anahtar vardı ve yıllar önce Tony Schoondist'ten öğrendiğim bir numaraya başvurdum. Anahtarlan öylece avucuma koydum ve hiç bakmadan teker teker yoklamaya başladım. Her zaman işe yaramazdı

ama bu kez amacına ulaşmıştı. Belki kulübedeki asma kilidin anahtannın nispeten küçük oluşu bunu kolaylaştırmıştı. Bir diğer küçük anahtar da alt kattaki dolabımınkiydi ama onun baş kısmı köşeliydi.

Mırıltının hafifçe tekrar başladığını duydum. Toprak altına gömülmüş bir motorun sesi gibi hafifti ama kesinlikle hissediliyordu.

417

F:27

Stephen King

Parmaklanmla yoklayarak bulduğum anahtarı aldım ve kulübenin kapısındaki kilide soktum. Çelik kancanın ucu yuvasından tekrar çıktı. Kilidi pervazın üzerindeki halkadan çıkanp yere fırlattım. Sonra kapıyı açıp içeri girdim.

Küçük kulübede sadece sıcak havada uzun süre kapalı kalmış tavan aralanna, barakalara ve küçük odalara özgü o bayat boğu hava vardı. Artık kulübeye pek gelen giden olmuyordu. Yıllar boyu içeride birikmiş ıvır zıvır (boya ve tiner gibi yanıcı maddeler hariç) hâlâ oradaydı; hafif aydınlıkta hepsini görebiliyordum. En çok yer kaplayan, erkeklerin okuduğu türden yığınla dergiydi (kadınlar çıplak kadın resimlerine bakmayı sevdiğimizi sanır ama bence aletleri daha çok seviyoruz). Minderi yapıştırıcı bantla tamir edilmiş mutfak sandalyesi de hâlâ oradaydı. Radio Shack'ten alınmış ucuz radyo da. Pilleri şüphesiz boşalmış olan video kamera rafta, boş kasetlerin durduğu kutunun hemen yanındaydı. Bir duvara, ara sıra tam-ponlann üzerinde gördüğümüz çıkartmalardan biri yapıştınlmıştı: ZİHİNSEL ENGELLİLERİ DESTEKLEYİN, BİR FBI AJANINA YEMEK

ISMARLAYIN. Tozun kokusunu alabiliyordum. Basımdaki zonklama, yani Buick'in sesi giderek kuvvetleniyordu.

Tavandan sarkan bir ampul ve duvarda bir düğme vardı ama denemeye bile kalkmadım. İçimde ampulün patlak olacağına ve elektrik düğmesine dokunduğumda güçlü bir şok yiyeceğime dair bir his vardı.

Kapı, ay ışığının aydınlığını keserek arkamdan kapandı. Bu mümkün değildi zira kapının kanadı serbest kaldığında dışa doğru açılmaya meyilliydi. Bunu hepimiz biliyorduk. Kilidin kancasını bu yüzden halkaya takılı bırakıyorduk. Ama o gece imkânsız kelimesi anlamını yitirmişti. Buick'in içindeki güç, karanlıkta kalmamı

istemişti. Belki karanlığın beni yavaşlatacağını düşünmüştü.

418

Buick 8

Ama yanılıyordu. Aradığımı zaten görmüştüm: çıkartmanın yapıştınldığı duvardaki bir çivide asılı duran san ip kangalı. Bir şey daha görmüştüm. Curt'ün, pembe saçlı, san derili E.T.'nin ortaya çıkmasından kısa bir süre sonra rafa, video kameranın yanına koyduğu bir şeydi.

Onu alıp cebime koydum ve duvara asılı ip kangalını kapıp tekrar dışarı

fırladım. Önüme bir karaltı çıktı. Neredeyse bir çığlık atacaktım. Çılgınca bir an, karşımdakinin siyah şapkalı, siyah trençkotlu, Boris Badinoff aksanlı, kulağı balmumundan yapılmışa benzeyen adam olduğunu düşündüm. Ama canavar konuştuğunda kulağıma gelen, belirgin bir Lawrence Welk aksanı oldu.

"Kahrolası çocuk geri dönmüş," diye fısıldadı Arky. "Eve gidiş yolunu yanlamıştım ki geri dönüverdim. Her nasılsa biliyordum. Öylece..."

Lafını keserek ona uzak durmasını söyledikten sonra ip kangalını koluma geçirdim ve koşarak B Barakası'nın köşesini döndüm.

"Sakın içeri girme, çavuş!" dedi Arky. Sanınm bağırmaya çalışmıştı ama sesi korkudan kısılmıştı. "Her yere benzin dökmüş ve elinde bir tabanca var. Gördüm."

Kapının hemen yanında durdum, kangalı kolumdan çıkardım, ipin bir ucunu kapının yanındaki halkaya doladım ve kalanını Arky'ye uzattım.

"Hissedebiliyor musun, Sandy?" diye sordu. "Telsiz de yine kafayı yedi, parazitten başka bir şey duyulmuyor. Pencereden Steff in lanet okuduğunu duydum."

"Boş ver şimdi bunu. tpin ucunu kancaya sıkıca bağla."

"Ha?"

"Dediğimi duydun."

419

Stephen King

İpin diğer ucundaki halkanın içine girdim, belime çektim ve iyice sıktım.

Curt'iin hazırladığı bir idam ilmeğiydi ve kolayca sı-kıştınlabiliyordu.

"Çavuş, yapamazsın." Arky dirseğimi kavrar gibi oldu ama tutuşu pek ısrarlı

değildi.

"İpi biraz sal ve sıkı dur," dedim. "Ne olursa olsun içeri girme. Eğer..." Eğer ortadan kaybolursak diyecektim ama vazgeçtim; bu sözcüklerin ağzımdan çıktığını

duymak istemiyordum. "Bir şey olursa Steff e telsiz düzelir düzelmez tüm birimlere D Kodu uyan-sı yapmasını söyle."

"Tannm! Deli misin sen? Hissedemiyor musun?"

"Hissediyorum," dedim ve içeri girdim. İlerlerken, dolaşmasını önlemek için ipi sürekli sallıyordum. Kendimi keşfedilmemiş derinliklere dalan, havasız kalmamak için hortumunu kontrol eden, bir aksilik olursa bunun kendisini kurtaramayacağını bilen ama beynine üşüşen korkunç olasılıktan uzaklaştırmak ve etrafını saran zifir karanlık yüzünden çıldırmamak için bunu yapmaya ihtiyaç

duyan bir dalgıç gibi hissediyordum.

* * *

Küçük sırrımız Buick 8, geniş, lüks lastikleri üzerinde, derinden derine mınldanarak bebek yüzlü bir cani gibi barakada duruyordu. Beynimdeki zonklama, mınltıdan daha şiddetliydi. İçeri girdiğimde, Buick'in beni uzak tutmak için gösterdiği gönülsüz çaba-lann kesildiğini hissettim. Görünmez bir elle beni itmiyor, aksine artık çekiyordu.

Yüzü bembeyaz kesilmiş çocuk hâlâ, kucağında benzin bido-nuyla aşın büyük direksiyonun gerisinde oturuyordu. Ona yaklaşırken başı robotumsu bir yavaşlıkla döndü ve gözleri üzerime çevril-420

Buick 8

di. Renkleri koyulaşmış olan gözleri hafifçe irileşmişti. Aşın uyuşturucu almış

ya da ölümcül bir şekilde yaralanmış birinin aptalca sükûnetiyle bana bakıyordu.

Gözlerinde kalan yegâne duygu, korkunç, bezgin bir inat, bir cevabın olması ve o cevabı bilmesi gerektiğine dair o anlamsız ısranydı. Buna hakkı vardı. Ve Buick de bunu kullanmıştı elbette. Bunu bize karşı kullanmıştı.

"Ned."

"Yerinde olsam buradan çıkardım, çavuş." Tane tane, yavaşça, donuk bir ifadeyle konuşuyordu. "Fazla zaman kalmadı. Geliyor. Ayak seslerine benziyor, duyabiliyorum."

Doğru söylüyordu. İçimi katıksız bir dehşet hissi sardı. Mınl-tı belki bir tür mekanizmaydı. Zonklama ise bir çeşit telepati olmalıydı. Ama bu üçüncüsü başka bir şeydi.

Bir şey yaklaşıyordu.

"Ned, lütfen. Bu şeyin ne olduğunu anlayamazsın ve öldüre-meyeceğin de muhakkak.

Tek yapabileceğin, elektrik süpürgesinin çektiği bir parça toprak gibi emilmek.

Anneni ve kardeşlerini yalnız bırakacaksın. Onlan kimsenin yanıtlayamayacağı

binlerce soruyla baş başa bırakmak mı istiyorsun? İstediğin bu mu gerçekten?

Babasını kaybetmesinin verdiği kederle buraya gelen çocuğun bu kadar bencilce davranabileceğine inanamıyorum."

Bunun üzerine gözlerinde bir pınltı belirdi. Tüm dikkatini bir noktaya yöneltmişken yan binadan gelen büyük bir gürültü duyan birinin verdiği tepkiye benziyordu. Sonra bakışlan yine donuklaştı. "Bu kahrolası araba babamı öldürdü,"

dedi. Sakince konuşmuştu. Hatta sabırla.

Bunu tartışacak değildim elbette. "Pekâlâ, belki de öyle oldu. Belki bir yönden babanın başına gelenlerden en az Bradley Roach kadar sorumlu. Bu seni de öldürebileceği anlamına mı geliyor? Nedir bu, Ned? Bir tane alana yanında bir tane de bedava mı veriyorlar?"

421

Stephen King

"Onu öldüreceğim," dedi ve sonunda gözlerindeki donukluğun gerisinde bir şey belirdi. Öfkeden fazlasıydı. Bana bir tür çılgınlık gibi görünmüştü. Ellerini kaldırdı. Birinde hâlâ tabanca vardı. Diğerinde ise bir kibrit vardı. "Beni içine çekmeden önce bu lanet olası arabayı ateşe vereceğim. Böylece bu tarafa açılan kapı sonsuza dek kapanacak. Bu ilk aşama." Gençliğin verdiği o aptalca, ürkütücü, bilinçsiz küstahlıkla, bu fikri ilk düşünenin kendisi olduğundan emin bir şekilde konuşuyordu. "Bu deneyimin ardından hayatta kalacak olursam diğer tarafta bekleyen her neyse onu öldüreceğim. Bu da ikinci aşama."

"Diğer tarafta bekleyen mi?" Varsayımlannın büyüklüğünü kavrayınca sendeledim.

"Hayır, Ned! Ulu Tannm!"

Zonklama artık iyice şiddetlenmişti. Mırıltı da öyle. Buick'in harekete geçtiğini belirten soğuk havayı tenimde hissedebiliyordum. Direksiyonun üzerindeki havada belirip Buick'in gövdesi üzerinde dalgalar halinde kayarcasına ilerleyen mor ışıltıyı gördüm. Geliyordu. Yaklaşıyordu. On yıl önce olsaydı

çoktan gelmişti. Hatta belki beş yıl önce. Artık biraz daha uzun sürüyordu.

"Bir hoş geldin partisi olacağını mı sanıyorsun, Ned? San-Deri Pembe-Saç

Halkı'nın Yüce Başkanı'nın ya da Diğer Boyut Evreni İmparatoru'nun senin için bir karşılama töreni düzenleyeceğini ve sana hoş geldin deyip şehrin anahtannı

vereceğini mi sanıyorsun? Sence bu zahmete girerler mi? Ne için girecekler ki?

Babasının ölümünü kabul edemeyen, hayatına devam etmeyi beceremeyen bir çocuk için mi?"

"Kapa çeneni!"

"Aklımdan geçeni bilmek ister misin?"

"Aklından ne geçtiği umurumda değil!"

"Bence diğer tarafa geçtiğinde oranın atmosferi yüzünden boğulup ölmek üzereyken göreceğin son şey koca bir hiç olacak."

422

Buick 8

Gözlerinde yine o tereddüt pırıltısı belirdi. Bir bölümü, George Morgan gibi yapıp işi oracıkta bitirmek istiyordu. Ama içinde, belki Pitt'i artık pek umursamayan ama yine de yaşamaya devam etmek isteyen bir parça da vardı.

Bunların üzerinde ise, her yeri, her şeyi saran ve bir arada tutan o zonklama ve çağıran fısıltı vardı. Ayartıcı bile değildi. Sadece çekiyordu.

"Çık oradan, çavuş!" diye seslendi Arky.

Ona aldırmadım ve Curt'Un oğluna bakmaya devam ettim. "Ned, seni bu noktaya getiren beynini kullan. Lütfen." Bağırma-makla birlikte kuvvetlenen mınltıyı

bastırmak için sesimi yükseltmiştim. Aynı anda, cebime koyduğum şeye dokundum.

"içinde oturduğun bu araba canlı olabilir ama yine de buna değmez. Bir sinekkapandan ya da yapışkan sinek tuzağından farklı değil, anlamıyor musun?

Bundan intikam alamazsın, değmez. Aptalca olur."

Dudaklan titremeye başladı. Bu bir başlangıç sayılırdı ama tabancayı bıraksa, hiç olmazsa biraz indirse çok daha iyi olurdu. Ve elbette bir de kibrit vardı.

Otomatik silah kadar tehlikeli değildi ama yine de azımsanmayacak kadar kötüydü; Buick'in sürücü koltuğunun hemen yanında, yere dökülmüş benzinin içinde duruyordum ve koku, gözlerimi sulandıracak kadar yoğundu; Mor ışıltı, tembel hareketlerle uydurma ön panel üzerinde geziyor, hız ölçerin içini dolduruyor ve bir marangozun su terazisinin ortasındaki hava baloncuğu gibi görünmesine yol açıyordu.

"Babamı öldürdü!" diye bağırdı bir çocuğun sesiyle ama bağırdığı ben değildim.

Tam olarak neye, kime bağıracağını bilmiyordu ve onu deli eden de buydu.

"Hayır, Ned. Dinle, bu şey gülebilseydi şimdi gülüyor olurdu, bundan emin olabilirsin. Babayı istediği gibi -Ennis ve Brian Lippy'de olduğu gibi- alamadı

ama şimdi oğlu almak için önünde

423

Stephen King

çok iyi bir fırsat var. Curt bunu biliyorsa, görebiliyorsa mezannda çığlıklar atıyor olmalı. Korktuğu, engellemek için vannı yoğunu feda ettiği her şey gerçekleşiyor. Hem de kendi oğlunun başına geliyor."

"Sus! Sus artık!" Gözlerinden yaşlar boşanıyordu.

Mor ışıltıya doğru eğildim ve artan serinliği yüzümde hissettim. Son direncin de yıkıldığı yüzüne yaklaştım. Son bir müdahale yetecekti. Kulübeden aldığım kutuyu arka cebimden çıkarıp bacağıma dayadım. "Baban güldüğünü biliyor olmalı, Ned, artık çok geç olduğunu..."

"Hayır!"

"...ve yapacak hiçbir şey kalmadığını biliyor olmalı. Hiçbir şey."

Kulaklannı kapatmak için ellerini kaldırdı. Sol elinde tabanca, sağ elinde kibrit vardı. Benzin bidonu bacaklarının üzerinde duruyordu. Ayaklan giderek yükselen mor bir sis arasında kaybolmuştu. Dengesini istediğim kadar bozamamıştım, ama bu kadanyla yetinmek zorundaydım. Başparmağımla spreyin kapağını açtım, bir an için kulübede kullanılmadan kaldığı onca yıldan sonra içinde basınç kalıp kalmadığını düşündüm ve sonra göz yaşartıcı spreyi suratına sıktım.

Sprey gözlerine ve burnuna gelince Ned şaşkınlık ve acıyla uludu. Parmağı, babasının Beretta'sının tetiğini çekti. Kulaklan sağır eden bir patlama oldu.

"Kahretsin!" diye bağırdığını duydum Arky'nin. Kulaklan-mm çınlaması arasında sesini güçlükle duyabilmiştim.

Kapının kolunu yakaladım ve tam o sırada kapının kilidi, kulübedeki asma kilidin kancası gibi aşağı iniverdi. Kolumu açık camdan içeri soktum ve benzin bidonunun yan tarafına bir yumruk attım. Acıyla kıvranan çocuğun kucağından uçup arabanın zemininden

424

Buick 8

yükselen leylak rengi sisin içine düştü ve gözden kayboldu. Bir anlığına yüksek bir yerden bırakılmışçasına paldır küldür yuvarlandığı hissine kapıldım. Tabanca tekrar ateşlendi ve kurşunun rüzgânnı hissettim. Pek yakın sayılmazdı -Ned hâlâ

Buick'in tavanına körleme-sine ateş ediyordu, muhtemelen ateş ettiğinin farkında bile değildi-ama patlamanın gürültüsü, çok daha yakın olduğu hissi veriyordu.

Kolumu camdan içeri sarkıtıp elimle kapının iç tarafını yokladım ve sonunda içerideki tutamağı bulup çektim. Kapı açılmasaydı ne yapardım bilmiyordum -Ned pencereden dışan çekmek için fazla iri ve ağırdı- ama neyse ki açıldı. Tam o sırada Buick'in paspas-lannın olduğu bölümden göz kamaştıran bir şimşek çıktı, bagaj kapağı gürültüyle açıldı ve asıl çekim kendini gösterdi. Elektrik süpürgesinin çektiği bir parça toprak gibi emilmek, demiştim ama yaşadığım, bundan çok daha beterdi. Beynimdeki zonklama arttı ve her şeyi yok eden tsunamilerden önceki dalgalar gibi öfkeyle ve aritmik bir şekilde balyoz gibi inmeye başladı. Gözlerimi yuvalarından söküp çıkarmaya, derimi suratımdan soyup almaya çalışan, içeriden dışan çıkıyormuş gibi hissedilen, buna rağmen çeken bir esinti vardı ama saçımın teli bile oynamıyordu.

Ned bir çığlık attı. Elleri aniden, bileklerinde görünmez ipler varmış da biri aşağıdan çekiyormuş gibi kucağına indi. Koltuğun içine gömülmeye başladı ama koltuk tam olarak orada değildi. Gözden kayboluyor, yükselen mor sisin içine kanşıyordu. Onu koltukaltla-nndan yakaladım, dışan çektim ve sendeleyerek önce bir, sonra iki adım geriledim. Beni Buick'in içindeki mor boğaza çekmeye çalışan o inanılmaz güce direnmeye çalışıyordum. Ned üzerimde olduğu halde sırtüstü

düştüm. Pantolonumun paçalan benzinle ıslandı.

"Çek bizi!" diye haykırdım Arky'ye. Ayaklanmla yerden güç alıp Ned'le ikimizi Buick'ten ve içinden taşan ışıktan uzaklaştırma-425

Stephen King

ya çalıştım. Ama topuklanm bir destek noktası bulamıyordu. Dökülen benzin yüzünden sürekli kayıyordu.

Ned aniden çekildi ve vücudu Buick'in açık kapısına doğru öyle hızlı savruldu ki neredeyse kollanmın arasından kurtulacaktı. Aynı anda, belime dolanmış ipin sıkılaştığını hissettim. Ned'in göğsüne sıkıca sanldığım sırada sertçe geriye çekildik. Tabanca hâlâ elindeydi ama kolu aniden ileri doğru uzandı ve silah elinden kurtularak uçtu. Arabanın içindeki nabız gibi atan mor ışık tabancayı

yuttu ve gözden kaybolurken kendi kendine iki kez daha ateş aldığını duydum.

Bizi çeken güç o sırada biraz azalmış gibiydi. Belki bu fırsatı değerlendirip kaçabilirdik.

"Çek!" diye bağırdım Arky'ye.

"Patron, elimden geldiği kadar kuvvetli..."

"Daha iyisini yap!"

Sertçe çekildik ve Curtis'in karnıma dolanmış idam ilmeği sıkışınca nefesim kesildi. Çocuğu bir anlığına bile bırakmadan bir şekilde ayağa kalkıp sarsakça biraz geriledim. Gözleri on ikinci raunda gelmiş bir boksörün gözleri gibi şişip kapanmıştı ve sürekli yutkunuyordu. O sırada olanlan gördüğünü sanmıyorum.

Buick'in içi artık görünmüyordu. Parlak mor ışık içini sarmıştı. Tarif edilmesi güç, bilinmesi imkânsız bir geçit açılmıştı. İltihaplı bir gırtlaktan bir başka dünyaya bakıyordum. Olduğum yerde donakaldığım süre, çekimin gücünü tazelemesine yetmiş gibi görünüyordu. Ned ile birlikte tekrar Buick'e doğru çekildiğimiz sırada Arky'nin tiz haykınşını duydum: "Yardım et, Steff! Tann aşkına buraya gel ve bana yardım et!" Steff söyleneni yapmış olmalıydı, çünkü bir iki saniye sonra Ned ile zokayı yutmuş balıklar gibi geriye çekildik.

Tekrar yere düştüm ve başımı çarptım. Mınltı ve zonklama birleşmiş, beynimi delmeye çalışan bir matkap gibi tahammül edilmez bir hal almıştı. Buick bir neon lamba gibi yanıp sönmeye baş-426

Buick 8

lamıştı. Yeşil sırtlı böcekler ışıldayan bagajdan dışan uçtu. Hepsi ölüydü, cesetleri yere saçıldı. Çekim tekrar kuvvetlendi ve Buick'e doğru sürüklenmeye başladık. Son derece şiddetli bir ters yön akıntısına kapılmış gibiydik. İleri geri, ileri geri.

"Bana yardım et!" diye bağırdım Ned'in kulağına. "Bana yardım etmelisin yoksa bizi içine alacak!" O an bana yardım etse de içeri girmekten kurtulamayacağımızı

düşünüyordum.

Göremiyor olabilirdi ama duyabiliyordu ve yaşamak istediğine karar vermişti.

Spor ayakkabılarının tabanlannı beton zemine bastırarak bütün gücüyle kendini geri itti. Kayan topuklan etrafa benzin sıçratıyordu. Aynı anda Arky ve Stephanie Colucci ipi sertçe çekti. Kapıya doğru neredeyse bir buçuk metre geriledik, ardından akıntı bizi yine ele geçirdi. O arada ipin bir bölümünü

Ned'in göğsüne do-layıp onu kendime bağlamayı başarmıştım. Sonra Buick bizi yine çekti ve kapıya kadar aldığımız mesafeyi geri dönmemiz yetmezmiş gibi ona öncekinden daha çok yaklaştık. Bizi yavaşça ama korkunç bir kararlılıkla çekiyordu. Göğsümdeki basınç nefesimi kesiyordu. Kendimi kapalı bir yerde kalmış

gibi bunalmış hissediyordum. Bunun bir sebebi, belime sıkan ipti. Bir başka sebebiyse görünmez, kocaman bir el tarafından itilip çekiliyor olma hissiydi. O

gördüğüm yere gitmek istemiyordum, ama arabaya biraz daha yaklaşırsak gideceğim muhakkaktı. Her ikimiz de gidecektik. Buick'e yaklaştıkça bizi çeken kuvvet artıyordu. Yakında san ip kopacaktı. Ned'le ikimiz hâlâ birbirimize bağlı olarak arabaya doğru uçacaktık. O mor gırtlağın içine, gerisinde her ne varsa oraya düşecektik.

"Son şansımız!" diye haykırdım. "Öçte çekin!Bir... iki... ÖÇ!"

Kapının hemen dışında omuz omza duran Arky ve Stephanie tüm güçleriyle ipe asıldılar. Ned ile ben de topuklanmızı zemine dayamaya çalışarak kendimizi geri ittik. Bu kez güçlü çekim bizi tekrar yakalayamadan kapıya kadar ilerlemeyi başardık ama tam o sı-427

Stephen King

rada bir mıknatısın çektiği toplu iğneler gibi yine ona doğru sürüklenmeye başladık.

Yan tarafıma yuvarlandım. "Ned, kapının çerçevesi! Çerçeveyi yakala!"

Sol kolunu körlemesine uzattı. Eli boşluğu yokluyordu.

"Sağında, evlat!" diye haykırdı Steff. "Sağında!"

Ned çerçeveyi bulup kavradı. Arkamızda göz kamaştıran mor bir patlama daha oldu ve peşimizdeki şeyin çekiminin biraz daha arttığını hissettim. Korkunç bir tür yerçekimi gibiydi. Göğsümü saran ip çelik bir banda dönmüş, nefes almamı

engelliyordu. Gözlerimin yuvalanndan fırlamak üzere olduğunu, dişlerimin titrediğini hissedebiliyordum. Bağırsaklanmın tümü boğazımın hemen gerisine toplanmış gibiydi. Zonklama beynimi sarsıyor, her bilinçli düşünceyi yakıp yok ediyordu. Topuklanm beton zemin üzerinde sürekli kayıyordu. Tekrar Buick'e doğru sürüklenmeye başladım. Bir an sonra hızla kaymaya başlayacak, sonra bir jet motoruna çekilen bir kuş gibi o mor gırtlaktan aşağı uçacaktım. Ve çocuk da tımakla-nnın altında tutunmaya çalıştığı çerçeveden kopan kıymıklarla hemen ardımdaYı gelecekti. Benimle gelmek zorunda kalacaktı. Zincirlerle ilgili mecazım gerçeğe dönüşmüştü.

"Elimi tut, Sandy!"

Başımı çevirdiğimde karşımda Huddie Royer'ı -ve hemen ardında Eddie'yi- görmek beni pek şaşırtmamıştı. Onlar da geri dönmüştü. Dönmeleri Arky'den biraz daha uzun sürmüştü ama gelmişlerdi. Geri dönmelerinin sebebi Steff in telsizle onlara D Kodu uya-nsı yapması da değildi; özel araçlannı kullanıyorlardı ve zaten merkezdeki telsiz kullanım dışıydı. Hayır, öylece gelmişlerdi işte.

Huddie kapının eşiğinde diz çökmüş, içeri doğru çekilmemek için tek eliyle tutunuyordu. Saçlan uçuşmuyor, gömleği dalgalanmı-428

Buick 8

yordu, ama bedeni sarhoşmuş gibi öne arkaya salınıyordu. Hemen arkasında duran Eddie eğilmiş, Huddie'nin omzu üzerinden içeri bakıyordu. Muhtemelen Huddie'nin kemerini tutuyordu ama bulunduğum yerden görmek imkânsızdı. Huddie'nin bana uzanmış serbest elini boğulmak üzere olan bir adam gibi yakaladım. Kendimi boğuluyor gibi hissediyordum.

"Çekin şimdi, lanet olsun," diye homurdandı Huddie arkasında duran Eddie, Arky ve Steff'e. Buick'in mor ışığı gözlerinden yansıyordu. "Bütün gücünüzle çekin."

Hepsi birden çekince şişenin ağzından fırlayan mantar gibi kapıdan dışan uçtuk ve Huddie'yle birlikte yere yuvarlandık. Soluk soluğa kalan Ned'in ateş gibi yanan yüzü boynuma dayanmıştı. Gözyaşlarının ıslaklığını tenimde hissedebiliyordum.

"Off, çavuş, Tann aşkına, şu dirseğini burnumdan çek!" diye bağırdı Huddie boğuk, kızgın bir sesle.

"Kapıyı kapatın!" diye haykırdı Steff. "Çabuk olun! Kötü bir şey çıkmadan kapatın!"

İçeride birkaç zararsız yeşil sırtlı böcekten başka bir şey yoktu ama yine de Steff haklıydı. Çünkü ışık yeterince kötüydü. Mor şimşekler çok şiddetliydi.

Hâlâ kollanmız, bacaklanmız birbirine dolanmış halde alt alta, üst üste kaldmmın üzerinde yatıyorduk. Eddie, her nasılsa Ned gibi ipe dolanmış, Arky'ye bağırarak ipin boynuna dolandığını, boğulacağını söylüyordu. Ned yutkunup üzerime yığıldığı sırada Steff diz çökmüş, parmaklannı Eddie'nin boğazına dolanan ipin altına sokmaya çalışıyordu. Kimse kapıyı kapatacak halde değildi ama kapı

çarparak kapandı ve aniden onlardan birinin görülmeden geçitten çıkıp yıllar önce katledilen yaratığın öcünü almak için geldiğinden emin olarak sadece katıksız paniğin elvereceği şekilde başımı o ta-429

Stephen King

rafa doğru çevirdim. Ve barakanın beyaz boyası üzerine düşen gölgeyi gördüm.

Sonra gölge yükselip yaklaştı ve solgun ışıkta bir kadının göğüslerinin kıvnmını

seçebildim.

"Yolu yarılamıştım ki içimde bu garip his belirdi," dedi Shirley titrek bir sesle. "Çok kötü bir histi. Kedilerin biraz daha bekleyebileceğine karar verdim.

Kıvranmayı kes, Ned, herkesin durumunu daha da kötüleştiriyorsun."

Ned kıpırdanmayı anında kesti. Shirley eğilip ustaca bir hareketle Eddie'yi boynuna dolanmış ipten kurtardı. "İşte kurtuldun, hayatım," dedi ve bacaklannm dermanı kesildi. Shirley Pasternak yere çöküp ağlamaya başladı.

Ned'i merkez binasına götürdük ve mutfağa sokup gözlerine su çarptık. Gözlerinin etrafı kızanp şişmiş, aklan fena halde kanlanmış-tı ama sorunsuzca görebildiğini söyledi. Huddie iki parmağını kaldı-np gösterince çocuk iki parmak gördüğünü

söyledi. Dört parmak kaldmnca da doğru bildi.

"Özür dilerim," dedi sonra boğuk bir sesle. "Neden yaptığımı bilmiyorum. Yani aslında biliyorum, niyetim oydu ama şimdi yapmayı düşünmemiştim... bu gece değil..."

"Şşşt," dedi Shirley. Avuçlanna su doldurup çocuğun gözlerini duruladı.

"Konuşma."

Ama Ned susmayacaktı. "Eve gitmeye niyetlenmiştim. Dediğim gibi önce konu üzerinde düşünecektim." Kan çanağına dönmüş, şiş gözleri bana döndü. Bir an sonraysa Shirley'nin ılık su getiren avuçlannın ardında kayboldular. "Sonra ne olduğunu anlamadan kendimi burada buldum. Tek hatırladığım, 'Bu gece yapmalıyım, bu işi bu gece bitirmeliyim,' diye düşündüğüm. Sonra..."

Ama sonra olanlan hatırlayamıyordu; zihninde her şey bulanıktı. Bunu açıkça söylemedi ama söylemesine gerek yoktu. Anla-430

Buick 8

mak için kan çanağına dönmüş şaşkınca bakan gözlerini görmeme de gerek yoktu.

Onu solgun bir yüzle, kucağında benzin bidonu olduğu halde Roadmaster'ın büyük direksiyonunun gerisinde taş ke-silmişçesine oturduğu sırada görmüştüm.

"Seni ele geçirdi," dedim. "Her zaman bir tür çekime sahip olmuştur ama şimdiye kadar çekimini sende olduğu gibi kullanacak birini bulamamıştı. Bununla birlikte seni çağırdığını hepimiz duyduk. Kendimize göre şekillerde. Her neyse, bunda senin bir suçun yok, Ned. Bir suçlu varsa o da benim."

Lavabonun başında doğruldu, elleriyle havayı yokladı ve kol-lanmı tuttu.

Yüzünden sular damlıyordu ve saçlan alnına yapışmıştı. Aslında oldukça komik görünüyordu. Bir vaftiz töreni komedi-sindeki başaktör gibiydi.

Arka kapıdan barakayı gözleyen Steff yanımıza geldi. "Yine sakinleşiyor. Daha şimdiden duruldu."

Başımı salladım. "Şansını kaybetti. Belki son şansıydı."

"Yaramazlık yapmak için son şansı," dedi Ned. "İstediği buydu. Başımın içinde duyabiliyordum'. Bilmiyorum belki de ben uydu-ruyorumdur."

"Sen uydurduysan," dedim. "Ben de aynı şeyi uydurmuşum demektir. Ama bu geceki amacı bence sadece yaramazlık değildi."

Daha fazlasını söyleyemeden Huddie elinde bir ilk yardım çantasıyla banyodan çıkıp geldi. Tezgâhın üzerine koydu, kutuyu açtı ve içinden bir merhem kavanozu çıkardı. "Bunu gözlerinin çevresine sür, Ned. Gözüne kaçarsa endişelenme, zararsızdır ve yakmaz."

Hepimiz sessizce durup gözlerinin etrafına merhem sürmesini izledik. İşi bittiğinde Shirley ona kendini daha iyi hissedip hissetmediğini sordu. Ned başını salladı.

"O halde haydi dışan gel," dedim. "Sana anlatacağım son bir şey var. Daha önce anlatırdım ama doğruyu söylemek gerekirse se-431

Stephen King

ni o lanet olası arabanın içinde görene kadar aklıma gelmemişti. Şok yüzeye çıkarmış olmalı."

Shirley kaşlannı çatarak bana baktı. Hiç anne olmamıştı ama o an yüzünde gördüğüm, bir annenin sertliğiydi. "Bu gece olmaz," dedi. "Çocuğun bu gece için yeterince dinlediğini görmüyor musun? Biriniz onu eve götürsün, annesine yenir yutulur bir hikâye uydursun -Curtis'in hikâyelerine her zaman inanırdı, ağız birliği ederseniz sizinkine de inanır herhalde- ve yatağına yatırsın."

"Üzgünüm ama bunun bekleyebileceğini sanmıyorum," dedim.

Shirley yüzüme bir süre dikkatle baktıktan sonra en azından doğru söylediğime inandığıma kanaat getirmiş olacaktı ki tekrar sigara içme bankına döndük ve barakadan yayılan son havai fişekleri izlerken -o akşamın ikinci gösterisiydi ve ışıklann pek etkileyici olduğu söylenemezdi- Ned'e eski günlerden kalma bir hikâye daha anlattım. Bunu, bir oyunun, neredeyse çıplak bir sahnede, iki karakter tarafından oynanan bir sahnesi olarak gözlerimin önüne getiri-yordum.

Biri yakında...

432

Buick 8

O zaman: Curtis

Biri yakında ölecek olan iki adam sigara içilen bankta, yaz güneşi altında oturmaktadır; konu insanların hayatına geldiğinde, her zincirin ucunda mutlaka birinin asılacağı bir ilmek vardır ve Curtis Wilcox, kendi ilmeğine çok yaklaşmıştır. O günkü öğle yemeği son öğünü olacaktır ama bunu ikisi de bilmemektedir. Bu kader mahkûmu adam, diğerinin bir sigara yakmasını izlerken bir tane de kendisi yakabilmeyi diler ama sigarayı bir süre önce bırakmıştır.

Çeşitli sebepleri vardır, biri Michelle'in o konuda sürekli dırdır etmesidir ama en önemli sebep, çocuklarının büyümesini görmek istemesidir. Mezuniyetlerinde bulunmak, torunlarını sevmek istemektedir. Emeklilik günleri için Michelle ile birlikte pek çok plan yapmışlardır. Winnebago ile batıya gidip oraya yerleşeceklerdir, ama Curt'ün emekliliği çok ani olacak, herkesi gafil avlayacaktır. Sigaraya gelince, bu zevki bırakmasa da olurdu ama elbette o bunu bilmemektedir. Yaz güneşinin üzerlerine düşen ışıkları hoş bir ılıklıktadır.

Hava o gün daha sonra iyice ısınacaktır, ölmek için çok sıcak bir gün olacaktır ama o an ılıktır ve barakadaki şey sessizdir. Artık sessiz 433

F:28

Stephen King

kaldığı süreler iyice uzamıştır. Işık depremleri hâlâ olmaktadır ama iyice seyrekleşmişlerdir ve şiddetleri azalmıştır. Mahkûm polis memuru Buick'in vadesinin dolmak üzere olduğunu düşünmektedir. Ama Curtis yine de bazen kalp atışlarını ve sessiz çekimini hissetmekte, hâlâ etrafını izlemekte olduğunu sezmektedir. Bu onun işidir, bu yüzden terfi şanslarını tepmiştir. Buick 8

ortağını ele geçirmiştir, ama aynı zamanda Curtis Wilcox'ı da ağına düşürmüştür.

Huddie Royer'ın 1988'de neredeyse yapacağı gibi bagajın içine girip kapağı

üzerine çekmemiştir ve Buick onu Brian Lippy'ye muhtemelen yaptığı gibi diri diri yutmamıştır ama yine de ona sahip olmuştur. Her zaman aklının bir köşesindedir. Bir balıkçının evinde uyurken bile denizin fısıltısını duyabildiği gibi o da Buick' in fısıltısını duymaktadır. Ve bir fısıltı, bir sestir. Sesi olan bir şey aynı zamanda...

Sandy Dearborn'a dönüp sorar. "Düşünebiliyor mu? izleyip düşünüyor, doğru zamanın gelmesi için fırsat kolluyor mu?"

Eski memurların arkasından hâlâ yeni çavuş diye bahsettikleri Dearborn, dostunun neden söz ettiğini sormaya gerek duymaz, anlamıştır. B Barakası' ndaki şey söz konusuyken hepsinin beyni paralel çalışmaktadır. Curtis bazen Ekip D'den başka bir yere transfer olan ya da daha güvenli bir işte çalışmak için PEP'nden ayrılanların bile Buick'in çağrısını duyduğunu düşünmektedir. Sanki Buick onları

ulaşımlarını siyah arabalarıyla sağlayan, siyah giyinen Amish'ler gibi veya rahibin Paskalya'dan önceki pehrizin ilk çarşambasında cemaatin alına kül sürmesi gibi ya da dipsiz kuyu kazma cezasına çarptırılan pranga mahkûmları gibi birbirlerine zincirle bağlı olduklarını düşünmektedir.

"Öyle olmadığından neredeyse eminim," der yeni çavuş.

"Ama en azametli korku gösterisini merkez neredeyse tamamen boşken sahneye koydu," der torunlarını görebilecek kadar ya-434

Buick 8

sayabilmek için sigarayı bırakmış olan adam. "Biliyordu. Sanki düşünebiliyordu.

İzliyor, fırsat kolluyordu."

Yeni çavuş neşesizce güler. "Bu konuya kafanı iyice taktın, Curt. Sen şimdi okul otobüsüyle tankerin çarpışmasının da Buick'in marifeti olduğuna inanıyor sundur."

Memur Wilcox büyük şapkasını -Stetson'ını- çıkarmak için kahvesini bankın üzerine koyar. Eski bir alışkanlıkla şapkayı elleri arasında çevirmeye başlar.

Dicky-Duck Eliot aracını benzin pompasının önüne çeker ve depoyu doldurmaya başlar, bir süre sonra bunu yapamayacaklardır. Bankta oturduklarını görür ve onlara el sallar. Onlar da Dicky-Duck'a karşılık verir ama elinde şapkayı tutan memur -bu gri şapka, görevini boş meşrubat kutuları ve hamburger kâğıtları

arasında, yabani otlar üzerinde, kanlar içinde bitirecektir- ondan ziyade yeni çavuşa bakmaktadır. Gözleriyle, bu olasılığı bir kenara bırakmalarının mümkün olup olmadığını sormaktadır. Ya da herhangi bir olasılığı.

Bundan rahatsız olan çavuş, "O halde neden onu yok etmiyoruz?" diye sorar.

"Neden tamamen ortadan kaldırmıyoruz? Arka tarlaya çeker, üzerine benzin döker ve kibriti çakıveririz, olur biter."

Curt ona duyduğu şaşkınlığı pek gizleyemeyen bir sükûnetle bakar. "Bu yapabileceğimiz en tehlikeli hareket olabilir," der. "Hatta belki bunu yapmamızı

istiyordur. Bizi bunu yapmaya kışkırtmak için gönderilmiş olabilir. Otların arasında buldukları patlayıcı kapsülleri taşla ezdikleri için kaç çocuk parmaklarından oldu?"

"Bu aynı şey değil."

"Olmadığını nereden biliyorsun? Nasıl emin olabiliyorsun?"

Ve daha sonra, kanlar içindeki cesedi yol kenarında yatan ben olmalıydım, diye düşünecek olan yeni çavuş buna bir cevap veremez. Ona hak vermemek neredeyse küfretmek gibi görünmektedir

435

Stephen King

hem ayrıca kim bilebilir ki? Curt'ün haklı olması mümkündür. Çocuklar patlayıcı

kapsüllerle oynadıkları için parmaklarını kaybetmekte, babalarının çekmecelerinde buldukları tabancalarla kardeşlerini öldürmekte ve garajda buldukları gaz lambasıyla bütün evi yakabilmektedir. Bunlar olmaktadır, çünkü o çocuklar neyle oynadıklarını bilmemektedir.

"Diyelim ki," der şapkasını elinde çevirmekte olan adam. "Buick 8, bir dalgıcın regülatöründeki gibi bir tür kapakçık. Bazen içeri hava verir, bazen de dışa; kullanıcının isteğine göre verir ya da alır. Ama kapakçık daima miktarı

sınırlar."

"Evet, ama..."

"Bu sayede giren de çıkan da küçük miktarlarda kalır, çünkü geçtikleri yer dardır. Belki kapakçığı kullanan şey uyku veya hipnoz gibi yarı aktif bir durumdadır ve küçük miktarlarda hava soluyarak hayatta kalabiliyordun Sonra bir sersem gelir ve bataklığı kurutacak miktarda dinamit patlatır ya da kapakçığı

tamamen ortadan kaldırır. Bu riske girmek ister miydin? O şeye ihtiyaç duyduğu tüm havayı vermeyi göze alır miydin?"

"Hayır," der yeni çavuş cılız bir sesle.

"Buck Flanders ve Andy Colucci bir keresinde bunu yapmayı kafalarına koymuşlardı," der Curtis.

"Olamaz!"

"Öyle bir oldu ki," diye karşılık verir Curt. "Andy, birkaç polis küçük bir kundaklama yapıyorlar ve bu yanlarına kâr kalamıyor-sa rozetlerini geri versinler daha iyi, demişti. Bir plan bile yapmışlardı. Suçu kulübede duran boya ve tinere atacaklardı. Kendiliğinden tutuşma ve puff, her şey yanmış olacaktı.

Ve ayrıca, demişti Buck, köhne bir baraka ve eski bir Buick için itfaiyeyi alarma geçirmeye değmez."

436

Buick 8

Yeni çavuşun nutku tutulmuştur. Çok şaşkındır.

"Bence Buick onlarla bir şekilde konuşuyor ve bunu yapma fikrini kafalarına sokuyordu," der Curt.

"Konuşuyordu demek." Söyleneni kavramaya çalışıyordu. "Onlarla konuşuyordu."

"Evet." Curt şapkasını -herkes ona büyük şapka demektedir-başına geçirdi ve bandını, sıcak havada yaptıkları gibi geriye atar. Sonra eski dostuna dönüp sorar. "Seninle hiç konuşmadığını mı söylüyorsun, Sandy?"

Yeni çavuş, elbette konuşmadı, demek için ağzını açar ama diğer adamın son derece ciddi bir ifadeyle bakan gözleri, üzerinden bir anlığına bile ayrılmamıştır. Sorumlu Çavuş sessiz kalır.

"Söyleyemezsin. Çünkü konuşuyor. Seninle, benimle, hepimizle. Canavarın geldiği gün Huddie'yle konuştuğunda sesi çok yüksekti ama onu fısıldadığında bile duyabiliyoruz. Değil mi? Ve sürekli konuşuyor. Uykusunda bile susmuyor. Yani önemli olan, onu dinlememek."

Curt ayağa kalkar.

"Sadece izlemek. Bizim görevimiz bu, artık bundan eminim. Eğer o kapakçıktan solumaya devam ederse er geç ölecektir. Havasız kalıp boğulacak. Belki çok umursamayacak, can çekişmeyecek, uykusunda ölüverecek. Tabii biri onu sinirlendirmezse. Bunun için de güvenli bir mesafede durmak yeterli. Ama bu da onu orada tek başına bırakmak anlamına geliyor."

Hayatı ayaklarından akıyormuşçasına yürümeye başlar ama ikisi de bunu bilmiyordur. Sonra durur ve eski dostuna bakar. Acemilik dönemleri aynı zaman diliminde değildir ama bu meslekte birlikte pişmişlerdir ve ikisi de çok iyi birer polis olmuştur. Eski çavuş bir keresinde sarhoşken polisliğin, iyi adamların sıkıcı işler yapması olduğunu söylemiştir.

437

Stephen King

"Sandy."

Sandy ona, şimdi ne var, dercesine bakar.

"Oğlum bu yıl takıma girdi, söylemiş miydim?"

"Sadece yirmi kez."

"Antrenörün küçük bir oğlu var, üç yaşlarında olmalı. Geçen hafta Ned'i almaya gittiğim bir gün onu çimler üzerinde diz çökmüş, bu ufaklıkla top oynarken gördüm. O an oğluma tekrar âşık oldum, Sandy. Bir battaniyeye sarılı minik bedenini ilk kez kucağıma aldığımda olduğu gibi. Ne komik, değil mi?"

Sandy, komik olduğunu düşünmemektedir. Bunun, erkekler hakkındaki en önemli gerçeklerden biri olduğunu düşünür.

"Antrenör hepsine formalarını dağıtmış, Ned'inki de üzerindeydi ve tek dizi üzerine çökmüş, topu küçük çocuğa doğru yuvarlıyordu. O an onun dünyadaki en saf, en temiz varlık olduğuna yemin edebilirdim." Sonra der ki...

438

Buick 8

Şimdi: Sandy

Barakada leylak rengi denebilecek kadar solgun bir parlama oldu. Onu karanlık takip etti... sonra bir parlama daha oldu... ve yine karanlık... bu kez kesintisiz bir karanlık.

"Artık bitti mi?" diye sordu Huddie. Sonra kendi sorusunu kendi cevapladı.

"Evet, sanınm öyle."

Ned buna aldırmadı. "Ne?" diye sordu bana. "Ne demişti?"

"Evinde işlerin yolunda olduğu her adamın söylediğini," dedim. "Dünyanın en şanslı adamı olduğunu."

Steff mikrofonunun ve bilgisayannın başına dönmüştü ama diğerleri hâlâ

bizimleydi. Ned onlarla hiç ilgilenmedi. Kızarık, şiş gözleri üzerimden bir anlığına bile ayrılmadı. "Başka bir şey söyledi mi?

"Önceki hafta Rocksburg Railroad'a karşı iki sayı yaptığını ve ikinci sayıdan sonra ona el salladığını söyledi. Çok hoşuna gitmişti, anlatırken gülüyordu. En kötü gününde bile onun en iyi gününde olduğundan daha iyi oynadığını söyledi.

Ayrıca oyun kurucu olmak istiyorsan pasını geliştirmen gerektiğini söyledi."

439

Stephen King

Çocuk gözyaşlanyla mücadele ederek başını eğdi. Ona biraz olsun kolaylık sağlayabilmek için hepimiz başımızı çevirdik. Sonunda, "Bana asla pes etmememi söyledi ama araba konusunda o pes etti," dedi. "O kahrolası Buick 8. O konuda pes etti işte."

"Bir seçim yaptı," dedim. "Arada fark var."

Bunu düşünerek bir süre sessizce oturdu. Sonra başını salladı. "Pekâlâ."

Arky, "Bu kez gerçekten eve gidiyorum," dedi. Ama gitmeden önce asla unutamayacağım bir şey yaptı: eğilip Ned'in şiş yanağına bir öpücük kondurdu.

Hareketindeki şefkat beni çok şaşırtmıştı. "İyi geceler, evlat."

"İyi geceler, Arky."

Eski kamyonetine binip uzaklaşmasını izledik. Sonra Huddie, "Ned'i Chevy'siyle evine bırakınm. Kim bizi takip edip sonra beni arabama geri getirir?"

"Ben yapanm," dedi Eddie. "Ama sen onu eve bırakırken arabada bekleyeceğim.

Michelle Wilcox yaylım ateşine başlarsa menzil dışında olmak istiyorum."

"Sorun olmaz," dedi Ned ona. "Ona spreyi rafın üzerinde görüp ne olduğunu merak ettiğimi, elime aldığımda da yönüne dikkat etmeyip salakça suratıma sıktığımı

söylerim."

Hoşuma gitmişti. Basitlik, işin içine ayn bir inandıncılık katıyordu. Babası

hayatta olsa o da tıpkı buna benzer bir hikâye uydururdu.

Ned iç geçirdi. "Yarın sabah ilk iş Statler'da göz doktorunun muayenehanesinde olacağım, işin kötü yanı bu."

"Canın yanmayacaktır," dedi Shirley. O da çocuğu öptü. "İyi geceler, millet. Bu kez herkes gidecek ve kimse geri dönmeyecek."

440

Buick 8

"Umarım," dedi Huddie ve Shirley'nin uzaklaşmasını izledik. Kırk beş yaş

civarındaydı ama hâlâ bakılmaya değer taraftan vardı. Ay ışığı altında bile.

(Özellikle ay ışığında.)

Bize kısaca selam verdikten sonra hızla önümüzden geçti ve arka lambalannın uzaklaştığını gördük.

B Barakası karanlıktı. Orada ne stop lambalan ne de havai fişekler vardı. O

gecelik hepsi sona ermişti ve bir gün, tamamen bitecekti. Ama henüz değil.

Tembel nabız atışını zihnimin gerisinde hissediyor, kolaylıkla kelimelere dönüşebilecek zayıf fısıltısını duyabiliyordum.

"Sen de bizimle gelmek ister misin, Sandy?" diye sordu Huddie.

"Hayır, siz gidin. Ben burada biraz daha oturup eve gideceğim. Michelle herhangi bir sorun çıkaracak olursa ona beni aramasını söyleyin. Buradan ya da evden arayabilir, fark etmez."

"Annem sorun çıkarmayacaktır," dedi Ned.

"Ya sen?" diye sordum. "Seninle ilgili bir sorunumuz olacak mı?"

Tereddüt etti. Sonra, "Bilmiyorum," dedi.

Sanırım bazı yönlerden verebileceği en iyi cevap buydu. Dürüstlüğüne şapka çıkarmak gerekirdi.

Huddie ile birlikte Bel Air'e doğru yürüdüler. Eddie kendi arabasına yönelmeden önce benimkinin yanma gitti ve tavandaki Ko-jak'i alıp içeri koydu.

Ned arabanın yanına vardıklarında durup bana baktı. "Sandy." "Evet?"

"Nereden gelmiş olabileceğine dair hiçbir fikri yok muydu? Ne olduğuna dair?

Siyah şapkalı adamın kim olduğuna dair? Hiçbirinizin fikri yok mu?"

441

Stephen King

"Hayır. Ara sıra üzerinde düşündüğümüz oldu ama hiçbirimiz elle tutulur bir fikir üretemedik. Jackie O'Hara bir keresinde Bu-ick'in hiçbir yere uymayan bir bulmaca parçası gibi olduğunu söylemişti ve kanımca tam da üzerine basmıştı. Onu bir yere yerleştirmeye çalışır durursun, evirir çevirir, baş aşağı edersin ama hiçbir yere girmez. Sonra arkasını çevirip bakarsın ve diğer parçaların yeşil, elinde tuttuğununsa siyah olduğunu görürsün. Anlayabiliyor musun?"

"Hayır," dedi.

"Eh, bu konu üzerinde düşün bakalım," dedim. "Çünkü bununla yaşamak zorundasın."

"Nasıl yapacağım?" Sesinde öfke yoktu. Kızgınlığı eriyip yok olmuştu. Şimdi tek istediği talimatlardı. Güzel.

"Sen nereden geldiğini ve nereye gideceğini biliyor musun, peki?" diye sordum.

"Ama bilmesen de bununla yaşayabiliyorsun. Kafanı bu konuya fazla takma.

Yumruklannı gökyüzüne sallayıp Tann'ya lanet okumak için günde bir saatten fazlasını ayırma."

"Ama..."

"Buick'ler her yerde," dedim.

Herkes gittikten sonra Steff dışan çıkıp bana kahve içip içmeyeceğimi sordu. Ona teşekkür ettim ve istemediğimi söyledim. Bir sigarası olup olmadığını sordum.

Bana neredeyse şok içinde bakıp sigara içmediğini hatırlattı. Sanki üzerinde BUICK ROADMAS-TER'LAR BU NOKTADAN İLERİ GEÇEMEZ yazılı bir gişe kabininde oturuyordu. Tanrım, keşke öyle bir dünyada yaşıyor olsaydık. Keşke.

"Eve mi gidiyorsun?" diye sordu.

442

Buick 8

"Birazdan."

İçeri döndü. Bankta tek başıma oturuyordum. Arabamda sigara vardı, torpido gözünde en azından yanm paket, ama o an kalkıp arabaya gitmeye çok üşenmiştim.

Ayağa kalktığımda en iyisinin banka geri dönmeyip eve gitmek olacağını düşündüm.

Sigarayı yolda içebilir, eve gittiğimde televizyon karşısında yemeğimi yerdim; The Country Way büyük ihtimalle kapanmıştı ve zaten Cynthia Gar-ris'in yüzümü bu kadar kısa bir süre sonra tekrar görmekten memnun olacağından şüpheliydim. O

akşam onu fazlasıyla korkutmuştum ama hissettiği korku, sonunda jetonum düşüp Ned'in ne yapacağını anladığımda benim hissettiğim korkunun yanında hiç kalırdı.

Ve bu korkum, Ned kör bir halde kucağımdayken ve nabız atışı yaklaşan ayak sesleri gibi kulaklarımda çınlıyorken şimşek gibi çakan mor ışığın içindekileri gördüğümde hissettiğim dehşet yanında devede kulak sayılırdı. Görüşüm prizmatik bir cihazla ikiye bölünmüş gibi bir kuyudan bakarcasına her iki sahneyi aynı

anda görebiliyordum. Bir periskoptan, şimşeğin böldüğü bir sahneye bakıyor gibiydim. Gördüklerim son derece canlıydı -asla unutmayacağım- ve inanılmayacak kadar garipti. Uçları kahverengimsi, sanmsı otlar, önümde yükselen taşlık bir tepeyi kaplıyordu. Otlann arasında yeşil sırtlı böcekler vardı ve bir tarafta, o tuhaf zambaklardan bir küme görüyordum. Tepenin ardındaki gökyüzü morun korkunç

bir tonuydu. Bulutlar küme kümeydi ve şimşekler ardı ardına çakıyordu. Tarih öncesi bir gökyüzüydü. Sürüler halinde bir şeyler gökyüzünde uçuşuyordu. Belki kuştular. Ya da Curt'ün incelemeye çalıştığı yarasalardandılar. Emin olabilmem için fazla yüksekteydiler. Ve unutmayın, tüm bunlar çok kısa bir süre içinde gerçekleşmişti. Belki bir de okyanus vardı ama bundan emin değilim; olabileceğini düşünmemin sebebi, Buick'in bagajından çıkan o korkunç balıktı. Ya da bel-443

Stephen King

ki tuz kokuşuydu. Roadmaster'ın etrafındayken bu belli belirsiz tuz kokusunu her zaman hissetmek mümkündü.

Görüş alanımın alt kısmına yakın bir yerde, otlann üzerinde ince, gümüş bir zincir vardı: Brian Lippy'nin gamalı haçının takılı olduğu zincir. Yıllar boyu açık havada kalmak zinciri karartmıştı. Biraz ötesinde, süslü, işlemeli bir kovboy çizmesi duruyordu. Derisinin büyük kısmının üzeri, örümcek ağına benzeyen siyahımsı gri bir tür yosunla kaplıydı. Yan yatmış çizmenin içinde, kemiğin sanmsı rengini seçebiliyordum. Kemiğin üzerinde et yoktu: o yerin yakıcı

atmosferinde geçirilen yirmi yılda eti çürümüş olmalıydı ama etin yokluğunun tek sebebinin çürüme olduğundan şüpheliydim. Bence Eddie J'in eski okul arkadaşını

yemişlerdi. Muhtemelen hâlâ hayattayken. Ve nefes alabiliyorsa o an çığlık da atıyor olmalıydı.

O anlık görüntüden iki şey daha hatırlıyorum. İlki, siyahımsı gri yosunla kaplanmış bir şapkaydı. Şimdi taktıklanmızdan değildi, üniformamız 1970'lerden beri değişmişti ama gördüğümün bir PEP Stetson'ı olduğuna şüphe yoktu. Büyük şapka. Uçup gitmemişti, çünkü biri ya da bir şey, onu yerinde tutmak için üzerine kıymıklı bir tahta kazık saplamıştı. Sanki Ennis Rafferty'nin katili, ölümünden sonra bile bu korkunç yabancıdan korkmaya devam etmiş ve kıyafetinin en çarpıcı parçasını, geceleri aç bir vampir gibi ayaklanmasın diye bir kazıkla sabitleştirmişti.

Şapkanın yanında, otlar arasında neredeyse gözden kaybolmuş olan paslı tabancası

duruyordu. O günlerde kullandığımız Ru-ger'dı. George Morgan'ın kendi canını

alırken kullandığından. Ennis de tabancasını intihar etmek için mi kullanmıştı?

Yoksa bir şeyin yaklaştığını görmüş, ona ateş ederken mi ölmüştü? Tabancasını

hiç ateşleyebilmiş miydi?

444

Buick 8

Bunu anlamanın imkânı yoktu ve daha iyi görmeme fırsat kalmadan Arky, Steff e yardım etmesini haykırdı ve Ned ile birlikte hızla geri savrulduk. Daha fazlasını göremedim ama en azından bir sorunun cevabı alınmış oldu. Ennis Rafferty de Brian Lippy de gerçekten oraya gitmişti. Orası neresiyse.

Ayağa kalktım ve son bir kez barakaya gittim. İşte, gece mavisi Buick son derece normal bir arabaymış gibi sessizce duruyordu. Siyah şapkalı adam, Bradley Roach'a yağı tamam, demiş ve ardında bu tuhaf makineyi bırakarak ortadan kaybolmuştu.

Son cılız ışık depremi sırasında bir ara bagaj kapağı yine kapanmıştı. Yerde yaklaşık bir düzine ölü böcek vardı. Onlan ertesi gün temizlerdik. Resimlerini çekip onlan kanıt torbalanna koymamızın bir anlamı yoktu, artık böyle şeylerle uğraşmıyorduk. Birkaç kişi böcekleri alıp arka taraftaki çöp yakma fınnına atardı. Bu iş için birilerini görevlendirirdim. Görev verme de en tepedeki koltukta oturmanın bir parçası ve insan zamanla bundan hoşlanmaya başlıyor.

Birine boktan, diğerineyse keyifli bir iş verebilirim. Şikâyet edebilirler mi?

Hayır. Etseler de bir işe yaramaz zaten.

"Sen yok olduktan sonra da biz burada olacağız," dedim barakadaki şeye. "Bunu yapabiliriz."

Lüks, geniş tekerlekleri üzerinde kıpırtısızca duruyordu. Zihnimin gerisinde bir fısıltı belirdi: Belki. ...ama belki de yapamazsınız.

445

Buick 8

Sonra

Ölüm ilanlan her zaman mütevazıdır, değil mi? Evet. Gömlek her zaman bele sokulmuş, etek boyu da diz altındadır. Beklenmedik bir ölümdü. Koltukta oturulurken geçirilmiş bir kalp krizinden, yatak odasında bir hırsız tarafından bıçaklanmaya dek her şey olabilirdi. Ama polisler çoğunlukla gerçeği bilir. Her zaman bilmek istemezler, özellikle de ölen aralarından biriyse ama yine de bilirler. Çünkü çoğu zaman kemerimizde John Q'lann kulağına anlamsız gelen sesler çıkaran telsizlerimiz, yanardöner ışıklanmızla olay yerine ilk ulaşan bizler oluruz. Beklenmedik şekilde ölenlerin çoğunun açık gözlerinin göremeyeceği ilk yüzler bizimkiler olur.

Tony Schoondist bize emekli olacağını söylediğinde ilk düşüncem, iyi, iyi, son günlerde işini hakkıyla yapmakta zorlanıyordu, olmuştu. Artık 2006 yılındayız ve ben de emekli olmayı düşünüyorum. Muhtemelen bazı genç polisler tıpkı benim gibi düşünüyordur: Artık Sorumlu Çavuş olarak vadesini doldurmuştu, isabet oldu. Ama kendimi genelde eskisi gibi hissediyorum. Haftanın herhangi bir günü çift vardiya çalışabilecekmiş gibi. Sayıları siyahları geçen 447

Stephen King

gri tellere, dökülen saçlarım yüzünden giderek genişleyen alnıma baktığımda bunun bir hata, gerekli mercilere başvurulduğunda düzeltilebilecek bir yanlışlık olduğunu düşünüyorum. Bence kendini hâlâ yirmi beşinde hisseden bir adamın böyle ellilerinde görünmesi imkânsız. Ama biliyorum ki kendimi yaşımda hissettiğim kötü anlar da olacak. Peki Ned'i Roadmaster'ın direksiyonunun gerisinde oturur gördüğüm andan daha kötüsü var mıydı? Evet. Öyle bir an vardı.

Haber geldiğinde Shirley görev başındaydı: 32. Karayolu'nda, Humboldt Yolu aynmı

yakınlarında bir kaza olmuştu. Bir başka deyişle eski Jenny İstasyonu'nun olduğu yerde. Gelip ofisimin kapısında durduğu sırada Shirley'nin benzi kül gibiydi.

"Ne oldu?" dedim. "Neyin var?"

"Sandy... arayan adam aracın kırmızı beyaz eski bir Chevrolet olduğunu söyledi.

Şoför ölmüş." Yutkundu. "Parça parça olmuş. Adam öyle söyledi."

Bu bölümü umursamamıştım ama daha sonra gördüğümde umursayacaktım. Adamı yani.

"Chevrolet demek, modelini öğrendin mi?"

"Sormadım. Soramadım, Sandy." Gözleri yaşlarla doluydu. "Ama sence Statler'da kaç tane kırmızı beyaz Chevrolet vardır?"

Kaza yapan Chevy'nin bir Malibu veya Biscayne, MY 57 plakalı bir Bel Air'den başka her şey olması için dua ederek Phil Cand-leton'la olay yerine gittim. Ama oydu.

"Kahretsin," dedi Phil alçak, dehşet dolu bir sesle. Arabayı Redfern Deresi'nin üzerinden geçen ve Buick 8'in ilk kez ortaya çıkıp Curtis'in öldüğü yere yürüyerek beş dakika mesafede olan köp-448

Buick 8

mnün yanına çekti. Bel Air'in emniyet kemerleri vardı ama şoför kemerini takmamıştı.

"Ulu Tanrım," dedi Phil.

Olay bir kaza değildi. Ama gömleklerin düzgünce bele sokulmuş, eteklerin boyunun diz altında olduğu ölüm ilanında beklenmedik bir ölüm olduğu söylenecekti ve bu gerçekti. Tannm, evet.

O sırada meraklılar birikmeye başlamıştı, köprünün dar kaldırımında yüzüstü

yatan kişiye bakmak için araçlarının hızını kesiyorlardı. Sanınm aşağılık herifin biri fotoğraf bile çekti. Peşinden koşup lanet olası makinesini boğazına tıkmak istedim.

"Birkaç levha alıp yolu kapat," dedim Phil'e. "Cari ile beraber yapın. Trafiği çevre yoluna yönlendirin. Ben üzerini örterim. Tannm! Annesine kim söyleyecek?"

Phil gözlerini benden kaçınyordu. Evladının ölümünü annesine kimin söyleyeceğini ikimiz de biliyorduk. O günün ilerleyen saatlerinde dişlerimi sıktım ve en tepedeki koltukla paket halinde gelen görevlerden en kötüsünü yerine getirdim.

Daha sonra Shirley, Huddie, Phil ve George Stankowski ile The Country Way'e gittik. Hepimizin yüzü asıktı.

O geceyle ilgili sadece iki belirgin anım var. İlki, Shirley'ye The Country Way'deki müzik kutulannın ne kadar acayip olduğunu anlatmaya çalışmamdı. Ona listelerdeki tüm şarkılann, isimlerini görene dek asla aklımıza gelmeyen şarkılar olduğunu söyledim. Ama beni anlamadı.

Diğeriyse tuvalete gidip istifra edişim. Daha sonra, yüzüme soğuk su çarparken çelik aynalardan birine baktım. Ve bana bakan yüzün yaşlanmış olduğuna dair hiçbir şüphem kalmadı. Asıl hata, beynimde yaşıyormuş gibi görünen yirmi beş

yaşındaki adamın gerçek olduğuna inanmamdı.

449

F:29

Stephen King

Huddie'nin, elimi tut, Sandy! diye bağınşını hatırladım. Elini tutmamla Ned'le kendimizi güvenli kaldırım üzerinde bulmamız bir olmuştu. Bunu düşününce ağlamaya başladım.

Beklenmedik bir ölümdü. Bu saçmalık County American için uygun olabilirdi ama biz polisler gerçeği biliyorduk. Pislikleri temizleriz ve gerçekleri daima biliriz.

Nöbeti olmayan herkes cenazeye gitti, elbette. O bizden biriydi. George Stankowski cenazenin ardından annesini ve iki kız kardeşini eve götürdü ve ben de Shirley ile birlikte merkeze döndüm. Ona cenaze sonrası resepsiyona gidip gitmeyeceğini sorduğumda başını iki yana salladı. "O tür şeylerden nefret ederim."

Buick'e bakan genç polisi dalgınca izleyerek bankın üzerinde sessizce birer sigara içtik. B Barakası'na bakan herkes gibi iki bacağını hafifçe açmış, kahrolası-Demokratlar, şu-seyahat-eden-satı-cıyı-duydun-mu pozunu almıştı.

Yüzyıl değişmişti ama bunun dışında her şey aynı gibiydi.

"Bu haksızlık," dedi Shirley. "Onun gibi genç bir adam..."

"Neden bahsediyorsun sen?" diye sordum ona. "Tanrı aşkına, Eddie J kırklannın sonlanndaydı... hatta belki ellisine varmıştı. Sanırım ablalarının ikisi de altmışlannda. Annesi neredeyse seksen yaşında!"

"Neden bahsettiğimi biliyorsun. Onu yapmak için fazla gençti."

"George Morgan da öyle," dedim.

"Sence o muydu?..." Başıyla B Barakası'nı işaret etti.

"Sanmıyorum. Bu sonu getiren, yaşadığı hayat oldu. Ayılıp kurtulmak için çok çaba sarf etti. Ned'den Curt'ün Bel Air'ini satın aldıktan sonra içkiyi bırakmak için çok uğraştığını biliyorum. O ara-450

Buick 8

bayı her zaman beğenmişti, biliyorsun. Zaten Ned, Pitt'teki ilk yılında arabayı

kullanamazdı. Araba evin önünde öylece duracaktı..."

"...ve Ned'in paraya ihtiyacı vardı."

"Babasız üniversiteye gitmek kolay değil, her kuruşa ihtiyacı vardı. Eddie arabayı almayı teklif ettiğinde kabul etmesi pek zor olmamıştı. Eddie üç bin beş

yüz dolar verip..."

"Üç bin iki yüz," dedi Shirley doğruyu biliyor olmanın verdiği özgüvenle.

"Üç bin iki yüz, üç bin beş yüz, her neyse. Bence Eddie arabayı almakla hayatında yeni bir sayfa açıldığını düşünüyordu. The Tap'e gitmeyi bıraktı ve sanırım alkolikler için düzenlenen terapi toplantılarına katılmaya başladı. İyi tarafı buydu. Eddie için bu dö-nem iki yıl sürebildi."

B Barakası'nın pencerelerinden birinden içeri bakan genç polis döndü, bizi gördü

ve banka doğru yürümeye başladı. Kollarımda bir ürperti hissettim. Çocuk -gerçi artık bir çocuk değildi- üniforma içindeyken ölen babasına çok benziyordu.

Sanırım bunda garip bir taraf yoktu; tamamıyla genlerin işi, kanlarında olan bir benzerlikti bu. Tüylerimi ürperten, o büyük şapkaydı. Şapkasını eline almış, evirip çeviriyordu.

"Eddie mücadelesini kaybettiği sıralarda o da üniversitenin ona uygun olmadığını

anlamıştı," dedim genç polisi işaret ederek.

Ned Wilcox, Pitt'ten ayrılıp eve, Statler'a dönmüştü. Bir yıl için emekli olmuş

ve şüphesiz herkesin onun gibi konuştuğu (korkutucu bir düşünce) Michigan'a dönüp orada yaşamaya başlamış olan Arky'nin işini yapmıştı. Yirmi bir yaşını

doldurunca da gerekli başvuruyu yapıp sınavlara girmişti. Şimdi yirmi iki yaşındaydı ve işte karşımızdaydı. Merhaba çaylak.

451

Stephen King

Curt'ün oğlu, otoparkın ortasına geldiğinde durup barakaya baktı. Stetson'ı hâlâ

elindeydi.

"İyi görünüyor, değil mi?" diye mınldandi Shirley.

Yüzüme eski çavuş ifadesini yerleştirdim: biraz ilgisiz, biraz kibirli.

"Nispeten düzene girdi. Oğlunun aklından geçeni anladığında annesinin ortalığı

nasıl ayağa kaldırdığını bilmiyor musun?"

Shirley güldü ve sigarasını söndürdü. "Babasının Bel Air'ini Eddie Jacubois'a satmayı planladığını öğrendiğinde daha beterini yapmış; en azından Ned'in söylediği bu. Ama perşembenin gelişi çarşambadan belliydi, Sandy, bunu bilmeliydi. Tann aşkına, bir polisle evliydi. Ve ait olduğu yerin burası

olduğunu da muhtemelen biliyordu. Ama Eddie, o nereye aitti sence? Neden içkiyi bırakamadı? Bıraktığında neden tekrar başladı?"

"Bunun kanser ya da şeker gibi bir hastalık olduğunu söylüyorlar," dedim. "Belki de haklıdırlar."

Eddie merkeze nefesi içki kokarak gelmeye başlamıştı ve kimse onu uzun süre korumadı; durum fazlasıyla ciddiydi. Psikolojik tedavi görmeyi ve PEP'nin sorunlu memurlar için hazırlanmış dört haftalık programına katılmayı reddedince önüne iki seçenek sunulmuştu: ya sessizce ayni ya da gürültülü bir şekilde kovul. Böylece Eddie, işinde üç yıl daha kalabilse hak kazanacağı yüklü

emeklilik ikramiyesinin yansı kadar bir para alıp aynldı. Benim de aklımda Shirley ile aynı soru vardı: neden şu mereti bırakıvermemişti? Önünde bırakması

için böyle bir sebep varken neden üç yıl daha içmeyeyim, sonra istersem içinde yüzerim, diyememişti? Bilemiyordum.

The Tap gerçekten de Eddie'nin ikinci adresi olmuştu. Bel Air'i saymazsak elbette. Redfern Deresi üzerindeki köprünün ayağına yaklaşık yüz otuz kilometre hızla çarptığı güne kadar arabaya gözü gibi bakmış, içini daima temiz tutmuş, boyasının cilasını ek-452

Buick 8

sik etmemişti. Arabayı köprünün ayağına doğru sürmek için birçok sebebi vardı -

başlıcası, mutsuz olmasıydı- ama bazen, onun dışında bir sebep olup olmadığını

merak ederim. Acaba beyninin içinde bir zonklama hissetmiş, zihninin gerisinde o fısıltıyı duymuş muydu?

Yap şunu, Eddie, neden yapmayasın ki? Yapabilecek başka neyin kaldı? Gaza biraz daha bas ve direksiyonu sağa kır. Haydi. Bas gaza. Dostlarının temizlemek zorunda kalacağı küçük bir yaramazlık yap.

Dört yıl önce aynı bankta oturup şu an karşımda duran genç adama Buick'in hikâyesini anlatışımızı hatırladım. Ned, mest olmuş bir halde Eddie'nin Brian Lippy'yi durduruşunu, Lippy'nin kız arkadaşını yüzü gözü iyice dağılmadan veya canından olmadan Brian hakkında şikâyette bulunmaya ikna etmeye çalışmasını

dinliyordu. Ama elbette ölen Eddie oldu. Bildiğim kadanyla o dört kişiden sadece dayak yiyen genç kadın hayatta. Evet, onu etrafta gördüğüm oluyor. Artık devriyeye pek çıkmıyorum ama ismini ve fotoğrafını ara sıra masamda görüyorum.

Her resimde kınk burunlu bir et yığını olmaya daha çok yaklaşıyor. Alkollü araç

kullanmaktan pek çok kez yakalandı, bir keresinde de alt kata düşerek kolunu ve kalçasını kırmış halde acil servise kaldınldı. Sanınm Brian Lippy gibi biri merdivenden inmesine yardım etmişti. Bu kadınlar gerçekten de benzer türde adamlan seçiyorlar. Evlatlık verdiği iki, belki üç çocuğu vardı. Evet, onu etrafta görmek mümkün ama gerçekten yaşıyor olduğu söylenebilir mi? Cevabınız evetse size George Morgan ve Eddie J'in belki de doğru düşünmüş olduklannı

söylemeliyim.

"Ben artık gideyim," dedi Shirley ayağa kalkarak. "Bir günde daha fazla şamata kaldıramam. Sen iyi misin?"

"Evet," dedim.

"Ama o gece o da geri dönmüştü, değil mi? Bu da var."

453

Stephen King

Kimden bahsettiğini anlamıştım. Gülümseyerek başımı salladım.

"Eddie iyi bir adamdı," dedi Shirley. "Belki içkiden uzak du-ramıyordu ama en iyi kalplimiz oydu."

Hayır, diye düşündüm Ned'e doğru yürümesini ve ayaküstü sohbet etmelerini izleyerek. Bence en iyi kalpli olan sensin, Shirl.

Parmak uçlannda yükselerek Ned'i yanağından öptü ve arabasına doğru yürümeye başladı. Ned oturduğum yere yaklaştı. "İyi misin?" diye sordu.

"Evet."

"Ve cenaze töreni?..."

"Bildiğimiz cenaze töreniydi işte. Daha iyilerinde de bulunmuştum daha kötülerinde de. Tabutun kapalı olmasına memnunum."

"Sandy sana bir şey gösterebilir miyim? Orada?" Başıyla B Barakası'nı işaret etti.

"Elbette." Ayağa kalktım. "Sıcaklık düşüyor mu?" Öyleyse bu önemli bir haber demekti. Barakanın içindeki ısının, dışandaki ısıdan beş dereceden fazla azaldığını en son iki yıl önce görmüştük. En son ışık depreminden bu yana on altı ay geçmişti ve sadece sekiz dokuz soluk kıvılcımdan ibaretti.

"Hayır," dedi.

"Bagaj mı açık?"

"Sıkıca kapalı."

"O halde nedir?"

"Göstersem daha iyi olur."

Ona dikkatle bakınca ne kadar heyecanlı olduğunu anladım. Sonra karmaşık hisler duyarak -sanınm en baskınlan merak ve beklentiydi- yanımda eski dostumun oğluyla otoparkın diğer ucuna

454

Buick 8

doğru yürüdüm. Birer pencerenin önüne geçip her zamanki pozda durarak içeri baktık.

Önce sıradışı hiçbir şey görmedim: Buick yaklaşık çeyrek yüzyıldır olduğu gibi kıpırtısızca içeride duruyordu. Ne parlak ışıklar, ne de tuhaf yaratıklar vardı.

Termometrenin iğnesi, pek de etkileyici sayılmayacak yirmi iki rakamı üzerinde duruyordu.

"Eee?" dedim.

Ned bir kahkaha attı. "Dosdoğru ona bakıyorsun ama görmüyorsun! Mükemmel! Önce ben de görememiştim. Bir şeyin değişmiş olduğunu biliyordum ama ne olduğunu çıkaramıyordum."

"Neden bahsediyorsun sen?"

Gülümseyerek başını iki yana salladı. "Hayır, çavuş, olmaz, efendim.

Söylemeyeceğim. Patron sensin, aynca o zaman burada olan üç polisten birisin ve hâlâ hayattasın. Tam önünde duruyor. Bak ve gör."

Tekrar içeri baktım. Önce gözlerimi kıstım, sonra her zamanki gibi ellerimi yüzümün iki yanma dayadım. Bunun yardımı olmuştu ama gördüğüm neydi? Evet haklıydı, bir değişiklik vardı. Ama neydi? Ne değişmişti?

The Country Way'de, Ned'in önemli sorusunu bulmaya çalışarak bozuk müzik kutusunun sayfalan arasında ileri geri gezişimi hatırladım. Tam yakalayacakken soru, utangaçça elimden kaymıştı. Kovalamanın bir yaran yoktu. O zaman böyle düşünmüştüm, hâlâ da aynı fikirdeyim.

Buick'e bir polisin gözleriyle dikkatle bakmak yerine, zihnimi boşaltarak bakışlanmın içerde öylesine dolaşmasına izinlerdim. Artık hiçbir yerde çalınmayan, listelerden düştükten sonra asla hatırlamadığımız şarkılann isimleri zihnimde belirdi. "Society's Child" ve "Pictures of Matchstick Men" ve "Quick Joey Small" ve...

455

Stephen King

...ve işte karşımdaydı. Ned'in dediği gibi tam önümdeydi. Bir an için nefesim kesildi.

Ön camda bir çatlak vardı.

Sürücü tarafında incecik bir çizgi, zikzaklar çizerek yukarıdan aşağı iniyordu.

Ned, omzumu tuttu. "Aferin, Sherlock, bulacağını biliyordum. Ne de olsa tam karşındaydı."

Ona döndüm, konuşmak için ağzımı açtım, sonra emin olabilmek için tekrar içeri baktım. Yanılmamıştım. Çatlak, donup kalmış cıvayı andmyordu.

"Ne zaman olmuş?" diye sordum ona. "Biliyor musun?"

"Her kırk sekiz saatte bir Polaroid'ini çekiyorum," dedi. "Kontrol edip sana bildiririm ama son çektiğim resimde çatlağın olmadığına bahse girerim. Yani çarşamba akşamıyla cuma öğle sonrası arasında bir zamanda gerçekleşmiş olmalı.

Tam olarak..." Kolundaki saate baktı ve bana gülümsedi. "Dört on beşte."

"Eddie'nin cenaze töreni sırasında bile olmuş olabilir," dedim.

"Mümkün."

Hiç konuşmadan bir süre daha içeri baktık. Sonra Ned, "O dediğin şiiri okudum,"

dedi. '"Tek Atlı Harika Araba.'"

"Sahi mi?"

"Hi... hi. Çok güzel. Ve komik."

Pencereden bir adım gerileyip ona baktım.

"Artık şiirdeki gibi hızla ilerleyecek," dedi. "Bir bakacağız ki lastiği patlamış... veya bir susturucusu düşmüş... ya da sileceklerden biri kopmuş. Hiç

mart ayında veya nisan başlarında donmuş bir gölün kıyısında durup buzun çatlamasını dinlemiş miydin?"

Başımı salladım.

"Bu da öyle olacak." Gözleri ışıldıyordu. Ned Wilcox'i, babasının ölümünden beri ilk kez gerçekten mutlu görüyordum.

456

Buick 8

"Öyle mi dersin?"

"Evet. Buzun çatlama sesi yerine kopan kayışların veya kınlan camlann sesleri duyulacak. Polisler eski günlerde olduğu gibi pencerelerin önüne dizilecek...

ama bu kez gördükleri eğilip bükülen metal ve kopup yere düşen parçalar olacak.

En sonunda tamamen parçalara aynlacak. Finalde, Dört Temmuz'da havai fişek gösterisinin sonunda en gösterişli fişeğin patlatılması gibi bir ışık depremi olup olmayacağını merak edecekler."

"Sence olacak mı?"

"Bence havai fişekler sona erdi. Kanımca yere düşen son metal parçasının sesini duyacağız ve sonra ortalığı temizleyeceğiz."

"Emin misin?"

"Hayır," dedi ve gülümsedi. "Hiçbir zaman emin olamayız. Bunu Shirley, Phil, Arky, Huddie ve senden öğrendim." Duraksadı. "Ve Eddie J'den. Ama gözüm üzerinde olacak. Ve er ya da geç..." Bir elini kaldırdı, eline baktı, yumruk haline getirdi ve pencereye döndü. "Er ya da geç."

Ellerimi yüzümün iki yanına koyup tekrar içeri, bir Buick Ro-admaster 8'e benzeyen şeye baktım. Çocuk kesinlikle haklıydı.

Er ya da geç.

Bangor, Maine

Boston, Massachusetts

Naples, Florida

Lovell, Maine

Osprey, Florida

3 Nisan 1999-20 Mart 2002

457

w

Buick 8

Yazarın Notu

Bazen fikirler öylece gelip zihnime düşer -sanırım bu her yazar için geçerli-ama Buick 8 için tamamen tersi söz konusu: bu kez ben tam fikrin üzerine düştüm.

Sanırım bu, belirtilmeye değer.

1999 kışını karımla birlikte, kısa bir romanın (Tom Gordon'a Âşık Olan Kız) son rötuşlannı yaptığım Longboat Key, Florida'da geçirdim. O yılın bahannda hiçbir şey yazmaya niyetli değildim.

Tabby, mart sonunda Florida'dan Maine'e uçtu. Ben arabayla dönmeyi tercih ettim.

Uçmaktan nefret ederim, araba kullanmaya ise bayılırım ve ayrıca yanımda kitaplar, gitarlar, bilgisayar parçalan, giysiler ve kâğıtlardan oluşan azımsanmayacak bir yük vardı. Yolculuğumun ikinci ya da üçüncü gününde kendimi batı Pennsylvania'da buldum. Benzin almam gerektiği için kırsal kesimde bir aynmda otobandan çıktım. Rampanın kenannda bir Conoco istasyonu buldum. Benzin doldurmakla görevli bir pompacı vardı. Bedavadan birkaç kelime edip tahammül edilebilecek kadar hoş bir sohbet bile sundu.

459

Stephen King

Onu işinin başında bırakıp kendi işimi görmek için tuvalete gittim. İşim bitince istasyonun arka tarafına doğru yürüdüm. Arka tarafta, üzerine paslı araba parçalan saçılmış dik bir bayır ve aşağıda, gürül gürül akan bir dere vardı.

Yerde hâlâ hatın sayılır miktarda çamurla kanşık kirli kar vardı. Suya daha iyi bakabilmek için bayırdan aşağı birkaç adım atmıştım ki ayağım kayıverdi. Üç

metre kadar kaydıktan sonra paslı bir şeye tutunabildim ve durdum. Tutu-namasaydım suya düşebilirdim. Ya sonra? Büyük ihtimalle işim biterdi.

Pompacıya benzinin ücretini ödedim (bildiğim kadanyla arka tarafta yaşadığım maceradan haberi yoktu) ve otobana geri döndüm. Arabayı kullanırken dalgınca ayağımın kaymasını, dereye düşmem halinde neler olabileceğini düşündüm (karlar eridiği için neredeyse küçük bir ırmak halini almıştı). Florida'dan gelen bir römork dolusu eşya ve rengârenk Florida kıyafetlerimiz orada ne kadar bekleyecekti? Pompa görevlisi ne zaman huzursuzlanmaya başlayacaktı? Kimi arayacaktı? Boğulmuş olsaydım beni bulmalan ne kadar sürecekti? Bu küçük olay, sabah on civannda gerçekleşti. Öğleden sonra New York'taydım. Vardığım sırada az önce okumuş olduğunuz hikâyenin ana hatlannı zihnimde belirlemiştim bile. Yazma sanatı üzerine olan kitabımda, ilk taslaklann sadece hikâyeyle ilgili olduğunu belirtmiştim; bir anlamı varsa, sonradan gelmeli ve hikâyenin kendisinden, doğal bir biçimde yayılmalı. Sanınm bu hikâye, hayattaki olaylann açıklanamaz olma özelliği ve içlerinde belirgin bir anlam bulabilmenin imkânsızlığı üzerine bir meditasyon haline geldi. İlk taslak iki ay içinde yazıldı. O sırada, hakkında hiçbir şey bilmediğim iki konu hakkında yazmaya çalışarak kendime pek çok sorun yaratmakta olduğumu fark ettim. Bu iki konu, batı Pennsylvania ve 460

Buick 8

Pennsylvania Eyalet Polis Teşkilatı'ydı. Daha fazla bilgi edinmeyi deneyemeden bir trafik kazası geçirdim ve hayatımda köklü değişiklikler oldu. Aslında 1999

yazında hâlâ bir hayatım olduğu için çok şanslıydım. Değil üzerinde çalışmak, bu hikâyeyi tekrar düşünmem için bile aradan bir yıldan fazla zaman geçmesi gerekti.

Korkunç bir arabanın yarattığı felaketler üzerine bir kitap yazdıktan kısa bir süre sonra kaza geçirip kişisel felaketimi yaşamış olduğum gerçeği gözümden kaçmış değildi ama bunun üzerinde pek fazla kafa yormamaya çalıştım. Curtis Wilcox'a olanlarla benim başıma gelenler arasındaki benzerliklerin bir tür uyan olduğunu düşünmüyorum (her şeyden önce, ben hâlâ hayattayım). Bununla birlikte, çoğunun hayal gücümün eseri olduğuna tanıklık edebilirim: bozuk paralar Curtis'e olduğu gibi ceplerimden sökülüp alınmış, bi-leğimdeki saat çıkmıştı. Kafamdaki şapka daha sonra ağaçlar arasında, kaza mahallinden en az yirmi metre ötede bulundu. Ama hikâyenin gidişatında, başıma gelenleri yansıtacak hiçbir değişiklik yapmadım; istediklerimin neredeyse hepsi zaten ilk taslakta vardı.

Hayal gücü, çok güçlü bir araç.

En iyi bildiğim (ve en çok sevdiğim) yer olmasına rağmen Buick 8'in yer aldığı

mekânı değiştirip olaylan Maine'e almayı aklımın ucundan bile geçilmedim.

Pennsylvania'da bir benzin istasyonunda durmuş, kazayı Pennsylvania'da geçirmiş, fikri Pennsylvania'da bulmuştum. Karşılaşabileceğim zorluklara rağmen sonuçta ortaya çıkan öykünün Pennsylvania'da kalması gerektiğini düşündüm. Ay-nca bunun bir takım ödülleri de olmadı değil; kurgusal kasabam Statler'ı, K. C.

Constantine'in küçük kasaba polis şefi Mario Balzic hakkındaki muhteşem roman serisinin yer aldığı Rocksburg'ün biraz ötesine yerleştirdim. Eğer bu romanlardan hiçbirini okumadıysanız kendinize bir iyilik yapıp okuyun. Şef Balzic ve ailesinin süregelen

461

Stephen King

öyküsü, The Sopranos'un tersyüz edilip yasa koruma teşkilatı bakış açısından anlatılmış hali. Aynca, batı Pennsylvania, yaşam tarzlan-nı biraz daha keşfetmek istediğim Amish'lerin yurduydu.

Bu kitap, Pennsylvania Eyalet Polis Memuru Lucien Sout-hard'ın yardımlan olmaksızın kesinlikle tamamlanamazdı. Lou el yazması metni okudu, karşılaştığı

gülünç hatalara katılırcasına gül-memeyi başardı ve bana, her yazann el kitabına rahatlıkla eklenebilecek, sekiz sayfa tutan notlar ve düzeltmeler yazdı (Memur Sout-hard'a iri, okunaklı harflerle yazması öğretilmişti). Lou beni birkaç PEP

merkezine götürdü, bana neler yaptıklannı ve bunlan nasıl yaptıklarını

(öncelikle Dodge kamyonetimin plakasını araştırdılar; temiz bir sicili olduğunu görüp rahatladım, arananlar listesinde değildi) gösterip her tür eyalet polisi malzemesini tanıtma inceliğinde bulunan üç polis şefiyle tanıştırdı. Aralannda en sabırlı olup en çok bilgiyi veren, Theresa M. Maker idi; her şey için çok teşekkürler, Theresa.

Daha da önemlisi, Lou ve birkaç dostu beni Amish bölgesinde, koca sandviçler yiyip sürahilerce buzlu çay içtiğimiz bir restorana, yemeğe götürdü. Eyalet polislerinin hayatı üzerine hikâyeler anlatarak bana bir saat süren bir ziyafet çektiler. Hikâyelerden bazı-lan komik, bazılan dehşet vericiydi ve bazılan her nasılsa ikisi birden olabilmeyi başanyordu. Hepsi kitapta yer almadı ama bazılan uygun bir şekilde kurgulanarak öyküye katıldı. Beni dostça karşıladılar ve kimse hızlı hareket etmedi, ki bu çok iyiydi. Zira o günlerde hâlâ koltuk değnekleri yardımıyla yürüyordum.

Pennsylvania'da geçen kitabımın Pennsylvania'da kalmasına yardım ettiğin için teşekkürler Lou (ve Butler merkezinde görevli tüm memurlar). Daha da önemlisi, eyalet polislerinin tam olarak ne yaptıklannı ve bunu hakkıyla yapmak için nasıl bir bedel ödediklerini kavramama yardım ettiğiniz için teşekkür ederim.

462

Buick 8

Scribner'ın dinamik ikilisi Susan Moldow ve Nan Graham, bu notu Buick'in kapağı

hakkında bir bilgiyi iletmeden bitirmeme izin vermedi. Dikkatli GM hayranlan, Buick 8'in kapağındaki kızın, hikâyedeki Buick'ten birkaç yıl eski bir model olduğunu muhtemelen fark edecektir. Bu ufak hilenin beni rahatsız edip etmediği sorulduğunda kesinlikle etmediğini söyledim. Beni asıl rahatsız eden, o sı-ntan ızgara (özellikle de gecenin ilerleyen vakitleriyse ve uyku tutmuyorsa). Sanki birini kapmaya hazırmış gibi görünüyor, değil mi? Belki beni. Belki de seni, sevgili Sadık Okuyucu'm.

Belki de seni.

Stephen King 29 Mayıs 2002

S'da ;

babası ayrıldıktan sonra, ağabeyi David ile annesinin yanında büyüdü.

1974 yılı baharında ilk romanı Göz yayınlandı. Zamanla kısa hikâyelerden roman yazmaya, ardından da senaryo çalışmalarına yöneldi. Bir süre, senaryosunu yazdığı filmlerde hem oyunculuk, hem yönetmenlik yar,"" 1974te Colorado'ya taşınan Kil burada Medyum adlı kitabını ya; ve 1975 yazında yeniden Maim döndü.

Aynı yıl içinde Mahşer a yapıtını kaleme aldı.

Eserleriyle, birçok ödül kazarı King korku-gerilim dalında i klasik olmuştur.

Ülkemizde büyük bir hayran kitlesine sar olan yazar tüm dünyada be seller olmuş

otuzdan fazla ki bin yazarıdır. Yazar olan kat Tabitha King ile birlikte Bang ıMaine'de yasamaktadır, «j

ISBN 975-21-0369-3

789752"103696

Buick'ler her yerde—mgsm

Tr

<m*

*|Pk

^%

m

170G0000

Stephen King - Buick 8

Kitaplar, uygarlığa yol gösteren ışıklardır.

UYARI:

www.kitapsevenler.com

Kitap sevenlerin yeni buluşma noktasından herkese merhabalar...

Cehaletin yenildiği, sevginin, iyiliğin ve bilginin paylaşıldığı yer olarak gördüğümüz sitemizdeki

tüm e-kitaplar, 5846 Sayılı Kanun'un ilgili maddesine

istinaden, engellilerin faydalanabilmeleri amacıyla

ekran okuyucu, ses sentezleyici program, konuşan "Braille Not Speak", kabartma ekran

vebenzeri yardımcı araçlara, uyumluolacak şekilde, "TXT","DOC" ve "HTML" gibi formatlarda, tarayıcı ve OCR (optik

karakter tanıma) yazılımı kullanılarak, sadece görmeengelliler için, hazırlanmaktadır. Tümüyle ücretsiz olan sitemizdeki

e-kitaplar, "Engelli-engelsiz elele"düşüncesiyle, hiçbir ticari amaç

gözetilmeksizin, tamamen gönüllülük

esasına dayalı olarak, engelli-engelsiz Yardımsever arkadaşlarımızın yoğun emeği sayesinde, görme engelli kitap sevenlerin

istifadesine sunulmaktadır. Bu e-kitaplar hiçbirşekilde ticari amaçla veya kanuna aykırı olarak kullanılamaz, kullandırılamaz.

Aksi kullanımdan doğabilecek tümyasalsorumluluklar kullanana aittir. Sitemizin amacı asla eser sahiplerine zarar vermek değildir.

www.kitapsevenler.com

web sitesinin amacıgörme engellilerin kitap okuma hak ve özgürlüğünü yüceltmek ve kitap okuma alışkanlığını pekiştirmektir.

Ben de bir görme engelli olarak kitap okumayı seviyorum. Sevginin olduğu gibi, bilginin de paylaşıldıkça

pekişeceğine inanıyorum.Tüm kitap dostlarına, görme engellilerin kitap okuyabilmeleri için gösterdikleri çabalardan ve

yaptıkları katkılardan ötürü teşekkür ediyorum.

Bilgi paylaşmakla çoğalır.

Yaşar MUTLU

İLGİLİ KANUN:

5846 Sayılı Kanun'un "altıncı Bölüm-Çeşitli Hükümler" bölümünde yeralan "EK

MADDE 11" : "ders

kitapları dahil, alenileşmiş veya yayımlanmış yazılı ilim ve edebiyat eserlerinin engelliler için üretilmiş bir nüshası yoksa hiçbir ticarî amaçgüdülmeksizin bir engellinin kullanımı için kendisi veya üçüncü bir kişi tek nüsha olarak

ya da engellilere yönelik hizmet veren eğitim kurumu, vakıf veya dernek gibi kuruluşlar tarafından ihtiyaç kadar kaset, CD, braill alfabesi ve benzeri formatlarda çoğaltılması veya ödünç verilmesi

bu Kanunda öngörülen izinler alınmadan gerçekleştirilebilir."Bu nüshalar hiçbir şekilde satılamaz, ticarete konu edilemez ve amacı dışında kullanılamaz ve kullandırılamaz.

Ayrıca bu nüshalar üzerinde hak sahipleri ile ilgili bilgilerin bulundurulması ve çoğaltım amacının belirtilmesi zorunludur."

bu e-kitap Görme engelliler için düzenlenmiştir.

Kitap taramak gerçekten incelik ve beceri isteyen, zahmet verici bir iştir. Ne mutlu ki, bir görme

engellinin, düzgün taranmış ve hazırlanmış bir e-kitabı okuyabilmesinden duyduğu sevinci paylaşabilmek

tüm zahmete değer. Sizler de bu mutluluğu paylaşabilmek için bir kitabınızı

tarayıp,

kitapsevenler@gmail.com

Adresine göndermeyi ve bu isimsiz kahramanlara katılmayı düşünebilirsiniz.

Bu Kitaplar size gelene kadar verilen emeğe ve kanunlara saygı göstererek lütfen bu açıklamaları silmeyiniz.

Siz de bir görme engelliye, okuyabileceği formatlarda, bir kitap armağan ediniz...

Teşekkürler.

Ne Mutlu Bilgi için, Bilgece yaşayanlara.

Tarayan Yaşar Mutlu

www.kitapsevenler.com

www.yasarmutlu.com

yasarmutlu@yasarmutlu.com

yasarmutlu@kitapsevenler.com

kitapsevenler@gmail.com

Stephen King - Buick 8