PAUL AUSTER

ŞANS MÜZİGİ

Çeviri:

Seçkin Selvi

The Music of Change

Boston’lı Jim Nash, otuzlu yaşlarını süren sorumlu bir baba, insanların hayatını kurtaran bir itfaiyecidir. Küçük bir mirasa konunca yaşamını sıradanlıktan kurtarıp bir çılgınlık yapmaya karar verir. Etrafa para saçarak ABD’nin dört bir yanını dolaşır durur. Bir süre sonra, Pozzi adında gezgin bir kumarbazla tanışır. Pozzi, Nash’in hayatında farklı bir sayfa açacak; onun kaderini iskambil kâğıtlarına bağlayacaktır.

Paul Auster’ın usta işi romanı Şans Müziği’nde şans, kimi zaman rastlantıya, kimi zaman yazgıya, kimi zaman da iradeye yaslanan değişken ve güçlü bir kavram. Auster, şaşırtıcı bir düş gücüyle özgür olmanın ve kendini denetlemenin anlamlarını keşfederken insanoğlunun yaptığı her seçimin altında yatan sırları sorguluyor.

Şans Müziği, yalnızca çağdaş edebiyata değil, üstünde yaşadığımız gezegene bakışımıza da yepyeni boyutlar kazandıran romanlardan.

1

Koca bir yıl boyunca, paranın suyunu çekmesini beklerken, Amerika’nın bir ucundan öteki ucuna gidip gelmekten başka bir şey yapmadı. Bu kadar uzun süreceğini sanmamıştı, ama olaylar birbirini doğurmuş ve Nashe başına gelenleri kavradığı anda da bunun sona ermesini isteyecek noktayı çoktan geçmişti. On üçüncü aydan üç gün aldığında, kendine “Pot” adını takmış olan bir delikanlıyla tanıştı. Bu tamamen rastlantısal, hiç yoktan oluşuveren bir karşılaşmaydı - tıpkı rüzgârda kırılan bir dalın ayağınızın dibine savrulması gibi. Bir başka zaman olsa, Nashe’in ağzını açıp konuşacağı bile kuşkuluydu. Ama zaten her şeyi gözden çıkarmış olduğu için, yitirecek başka bir şeyi olmadığı için, bu yabancıyı bir kurtuluş, sonun bir ertelenişi, iş işten geçmeden kendisi adına bir şeyler yapabilmek için son fırsat gibi gördü. Ve hiç düşünmeden yaptı bunu. En ufak bir korku ürpertisi duymadan, gözlerini yumdu ve kendini attı.

Her şey olayların peş peşe gelişinden, olaylar dizisinden kaynaklandı. Eğer avukatın onu bulması altı ay almamış olsaydı, Nashe, Jack Pozzi ile karşılaştığı gün yollarda olmayacak ve o karşılaşmayı izleyenlerin hiçbiri de gerçekleşmeyecekti. Nashe her ne kadar yaşamını bu terimler çerçevesinde düşünmekten hoşlanmıyorsa da;

işin gerçeği, babasının Therese'in evi terk edişinden tam bir ay önce ölmüş olduğu ve eğer kendisine kalacak paradan haberi olsa karısını gitmemeye razı edebileceği idi. Karısı kalmamış olsa bile, en azından Juliette’i Minnesota’ya, kız kardeşinin yanına götürmesine gerek kalmayacak ve Juliette’in kendi yanında kalması, onu yaptıklarını yapmaktan alıkoyacaktı. Ama o zaman itfaiyedeki görevini sürdürüyordu ve gecesi gündüzü belli olmayan böyle bir işte çalışırken iki yaşında bir çocuğa nasıl bakabilirdi? Eğer biraz parası olsaydı, gece evde kalıp Juliette’e bakacak bir kadın tutabilirdi, ama zaten para olsaydı Sommerville’de iki ailenin paylaştığı o evin alt katını kiralamak zorunda kalmazdı, Therese de onu terk edip gitmezdi. Gerçi maaşı çok düşük değildi, ama dört yıl önce annesine inme inince sıfırı tüketmişti ve daha hâlâ annesinin öldüğü Florida’daki huzurevine aylık taksit gönderiyordu. Bütün bu koşullar karşısında, kız kardeşinin evi tek çözüm gibi gelmişti. Hiç olmazsa, Juliette gerçek bir ailenin yanında yaşayacak, çevresinde başka çocuklar olacak, temiz hava alabilecekti; bunlar, Nashe’in kızma sağlayabileceklerinden çok daha iyi olanaklardı. Sonra hiç beklenmedik bir anda avukat onu buldu ve para kucağına düşüverdi. Büyük paraydı -iki yüz bin dolara yakın para, Nashe’in aklının köşesinden bile geçiremeyeceği bir para- ama para geldiğinde iş işten geçmişti. Son beş ay içinde önüne geçilemeyecek bir yığın olay patlak vermişti ve para bile bu olayların akışını durduramazdı artık.

Nashe babasını görmeyeli otuz yılı geçmişti. Son kez gördüğünde iki yaşındaydı ve o zamandan bu yana da bağları tamamen kopmuştu - ne bir mektup, ne bir telefon, hiçbir şey. Miras işlerini yürüten avukatın dediğine göre, Nashe’in babası ömrünün son yirmi altı yılını Palm Springs yakınlarındaki bir çöl kasabasında geçirmişti. Bir nalburiye dükkânı vardı, boş zamanlarında borsada oynuyordu ve bir daha hiç evlenmemişti. Avukat, baba Nashe’in geçmişinden hiç söz etmediğini ve ancak günün birinde bürosuna gelip vasiyetnamesini yazdırdığı zaman çocuklarının ortaya çıktığını söyledi. Avukat telefonda, “Kanserden ölmek üzereydi,” diye anlattı, "ve parasını bırakacak başka kimsesi yoktu. Parayı iki çocuğuna bölüştürmeye karar verdi; yarısı size, yarısı Donna’ya.”

Nashe, “Yaptığı yanlışı düzeltmek için tuhaf bir yol,” dedi.

“Evet, babanız oldum olası tuhaf biriydi, bundan kuşkunuz olmasın. Ona sizi ve kız kardeşinizi sorduğum zaman verdiği yanıtı hiç unutmayacağım. ‘Herhalde benden nefret ediyorlardır/ dedi, 'ama artık buna üzülmek için çok geç. Tek isteğim, nalları diktikten sonra oralarda olup parayı aldıkları zamanki suratlarını görebilmek.”'

“Nerede olduğumuzu bilmesine çok şaşırdım.”

Avukat, “Bilmiyordu zaten,” dedi. “İnanın sizi buluncaya kadar neler çektim. Size ulaşmak tam altı ayımı aldı.”

“Cenaze günü beni aramış olsaydınız çok daha iyi olurdu.”

“İnsanın şansı bazen güler bazen gülmez. Altı ay önce sağ olup olmadığınızı bile bilmiyordum.”

Acı duymak olanaksızdı, ama Nashe başka duygular - hüzne benzer bir şey, gecikmiş öfke ve pişmanlık gibi bir şeyler duyacağını sandı. Ne de olsa bu adam onun babasıydı, en azından bu bile yaşamın cilveleri hakkında iç karartıcı düşünceler için yeterliydi. Oysa sonuçta yalnızca sevinç duydu. Para onun için öylesine olağanüstü, yol açtığı sonuçlar açısından öylesine önemliydi ki, geri kalan her şeyi sildi süpürdü. Nashe oturup enine boyuna düşünmeden, Pleasant Acres Huzurevi’ne kalan otuz iki bin dolarlık borcunu kapadı, kendine yeni bir araba aldı (iki kapılı, kırmızı bir Saab 900- sıfır kilometredeki ilk arabası) ve dört yıllık birikmiş iznini aldı. Boston'dan ayrılmadan bir gece önce büyük bir parti verdi, sabahın üçüne kadar arkadaşlarıyla vur patlasın çal oynasın eğlendi, sonra yatağa girmek zahmetine katlanmadan yeni arabasına atladığı gibi Minnesota yoluna koyuldu.

Ve işte orada dünyası başına yıkılmaya başladı. Günlerin anılar ve kutlamalarla dolu olmasına karşın, Nashe durumun onarılmaz bir yere geldiğini yavaş yavaş kavradı. Juliette’ten çok uzun süre uzak kalmıştı ve şimdi onu almaya geldiğinde kızının kendisini neredeyse unutmuş olduğunu görüyordu. Kızını telefonla aramanın yeterli olacağını, onunla haftada iki kez görüşürse kızının belleğinde canlılığını koruyacağını sanmıştı. Ama iki yaşındaki çocuk şehirlerarası telefondan ne anlayacaktı ki? Altı ay boyunca kızı için yalnızca bir ses, uçup giden bir sesler birikimi olmuş ve giderek bir hayalete dönüşmüştü. Nashe kardeşinin evine geldikten birkaç gün sonra bile, Juliette onu yadırgıyor, kızını kucağına almak istese çocuk artık onun varlığına inanmıyormuş gibi kaçıyordu. Artık yeni ailesinin bir parçası olmuştu ve Nashe çocuğun gözünde bir davetsiz misafirden, sanki başka bir gezegenden düşmüş yabancıdan farklı değildi. Nashe, kızını oraya bıraktığı, uzun uzadıya düşünüp böylesine uygun bir çözüm bulduğu için kendine veryansın ediyordu. Juliette ev halkının gözbebeği, minik prensesi olmuştu. Oyun oynayabileceği, kendinden büyük üç kuzeni, Labrador av köpeği, kedi, arka bahçedeki salıncak, kısacası çocuğun isteyebileceği her şey vardı burada. Eniştesinin kendi yerini almış olduğunu düşünmek Nashe’i çileden çıkarıyordu ve günler geçtikçe bu duygusunu gizlemekte zorluk çekiyordu. Sonradan lise matematik öğretmeni ve okul takımının koçu olan eski futbolcu Ray Schweikert, Nashe’e hep kalın kafalının biri olarak görünmüştü, ama adamın çocukların gönlünü kazanmasını bildiği de bir gerçekti. Schweikert çocukların gözünde Bay İyi, gönlü gani Amerikalı babanın tipik örneğiydi; Donna’nın da sevecenliği ve becerisiyle aile taş gibi sağlam bir temele oturuyordu. Nashe’in parası vardı, ama işler gerçekten değişmiş miydi? Nashe, Juliette’i yanma alıp Boston’a götürürse çocuğunun yaşantısının daha güzel olacağını düşünmeye çalışıyor, ama kendini savunacak tek söz bulamıyordu. Bencil davranmak istiyor, haklarını korumayı düşünüyordu, ama bunları yapmayı göze alamıyordu; sonunda gerçeği kabullenmek zorunda kaldı. Juliette’i bütün bunlardan koparmak, çocuğa yarardan çok zarar verecekti.

Düşüncesini Donna’ya açtığında, kardeşi buna karşı çıktı ve on iki yıl önce üniversiteyi bırakmaya karar verdiği zaman onu nasıl caydırmaya çalışmışsa, bu kez de aynı gerekçeleri göstererek kararından döndürmeye uğraştı: Acele etme, biraz zaman tanı, ardındaki köprüleri yakma. Donna, Nashe’in çocukluğu boyunca gördüğü o kaygılı abla pozundaydı ve o çağdan bugüne yaşları birkaç kez katlanmış olmasına karşın, Nashe ömründe güvenebileceği tek kişinin o olduğunu biliyordu. Ray ve çocuklar yattıktan sonra gecenin geç saatlerine kadar mutfakta oturup konuştular; Donna’nın bütün sevecenliğine ve sağduyusuna karşılık, tartışmaları tıpkı on iki yıl önceki gibi sonuçlandı: Nashe onu ağlatmcaya kadar diretti ve sonunda pes ettirip kendi bildiğini okudu.

Donna’nın söyledikleri içinde kabul edip yaptığı tek şey, Juliette adına bir hesap açtırmak oldu. Donna, onun çılgınca bir şeyler yapmak üzere olduğunu sezdi (konuştukları akşam da bunu söyledi) ve mirasın üstünden girip altından çıkmadan önce, bir bölümünü el sürülmeyecek biçimde bir yere yatırmasında ısrar etti. Nashe ertesi sabah Northfield Bank müdürüne gitti, iki saat içinde gerekli bütün işlemleri yaptı. Günün geri kalan bölümünü ve ertesi sabahı da Minnesota’da geçirdikten sonra bavullarını topladı, arabanın deposunu doldurdu. Temmuz sonlarında sıcak bir öğle sonrasıydı. Onu uğurlamak için bütün aile ön bahçeye toplandı. Nashe çocukları tek tek kucaklayıp öptü, sıra Juliette’e geldiğinde gözlerini göstermemek için kızını kucağına alıp yüzünü onun boynuna gömdü. Uslu ol, dedi. Babanın seni sevdiğini unutma.

Onlara Massachusettş'e döneceğini söylemişti; ama nasıl olduysa oldu, kendini tam ters yönde gider buldu. Otoyola gireceği yeri kaçırdığı için böyle olmuştu -bu herkesin başına gelebilecek bir hataydı-, ne var ki, Nashe yeniden otoyola çıkabilmesini sağlayacak ikinci girişe kadar fazladan yirmi kilometre yapmak yerine, içinden gelen bir dürtüyle ve yanlış yola gireceğini bile bile bir sonraki otoyol çıkışından saptı. Bu, önceden düşünülmemiş, birdenbire verilmiş bir karardı, ama Nashe iki sapak arasındaki kısacık sürede, sonuçta iki sapağın da farksız olduğunu, ikisinin de aynı kapıya çıkacağını anladı. Ailesine Boston’a gideceğini söylemişti, ama onlara bir şey söylemek zorundaydı ve aklına gelen ilk ad Boston olmuştu. Onu Boston’da daha en az iki hafta kimse beklemediğine ve bunca zamanı ne yapacağım bilmediğine göre, geri dönüp de ne yapacaktı? Baş döndürücü bir tasarıydı bu- öylesine bir özgürlüğü düşlemek, nereye gittiğinin hiç de önemli olmadığını kavramak gerçekten baş döndürücüydü. Canının istediği her yere gidebilirdi, canının çektiği her şeyi yapabilirdi ve buna aldırış edecek bir Allah’ın kulu olmazdı. Ha hiç geri dönmemiş, ha görünmez oluvermiş, hiç fark etmezdi.

Nashe aralıksız yedi saat yol aldı, benzin almak için durakladıktan sonra bir altı saat daha direksiyon salladı ve sonunda bitkin düştü. O sırada orta Wyoming’in kuzeyinde bir noktadaydı ve ufuktan yeni yeni şafak sökmeye başlamıştı. Nashe bir motele girdi, sekiz-dokuz saat küp gibi uyudu, sonra motel bitişiğindeki yirmi dört saat kahvaltı servisi yapan kafeteryaya gidip yumurta ve biftek yedi. Akşamüstüne doğru arabasına atladı, Ne w Mexico'nun ortalarına kadar hiç durmaksızın yine gece boyu yol yaptı. Nashe, o ikinci geceden sonra, artık kendi kendini kontrol edemediğini, şaşırtıcı, ezici bir gücün kıskacına girdiğini fark etti. Nereye gittiğini bilmeden, deli danalar gibi oradan oraya dolaşıyor ve bu gidişe son vermek için kaç kez karar verirse versin, bunu bir türlü gerçekleştiremiyordu. Her sabah artık yetti, artık bir yere gitmeyeceğim, diyerek yatağa giriyor ve her akşamüstü aynı istekle, yeniden arabaya binmek için karşı konulmaz istekle uyanıyordu. Yeniden o yalnızlığı, gece boyunca o boşluk içinde yol almayı, yolun uğultusunu teninde duymayı özlüyordu. Böylece tam iki hafta yol aldı ve her gün kendisini biraz daha zorlayıp bir gün öncekinden daha uzun mesafe aşmaya çalıştı. Oregon’dan Texas'a zikzaklar çizerek, Arizona, Montana ve Utah’ı boylu boyunca kesen o upuzun, boş yollardan geçerek ülkenin bütün batı kesimini karış karış dolaştı; ama ne bir şey görüyordu, ne de nerede olduğunu umursuyordu ve benzin ya da yemek isterken söylemek zorunda kaldığı birkaç sözcüğün dışında ağzından tek söz çıkmıyordu. Sonunda Boston’a döndüğünde, bir ruhsal bunalıma girmek üzere olduğunu düşündü, çünkü yaptıkları için başka bir gerekçe aklına gelmiyordu. Oysa daha sonra anlayacağı gibi, işin gerçeği sandığı kadar dramatik değildi. Öyle delicesine gezmekten keyif duyduğu için kendinden utanıyordu, hepsi o kadar.

Nashe işin bu kadarla kalacağını, kanına girip kendisine dur durak tanımayan illetten kurtulacağını ve eski yaşantısına döneceğini sanıyordu. Başlangıçta her şey yolunda gidiyor gibiydi. îşe başladığı gün, itfaiyedeki arkadaşları yanık tenli olmadığı için dalga geçtiler (“Ne yaptın Nashe, tatilini mağarada filan mı geçirdin yoksa?”}, daha öğle olmadan yine o her zamanki esprilere, belden aşağı fıkralara gülmeye başladı. O gece Roxbury’de büyük bir yangın oldu ve takviye ekibi istendiği zaman, Nashe döndüğüne sevindiğini, bu hayhuyu özlediğini söylemeye kadar vardırdı işi. Ama bu duygular ilk günkü gibi sürmedi; haftanın sonuna doğru, Nashe yerinde duramaz olduğunu, geceleri arabayı düşünmeden edemediğini fark etti. İzin gününde arabayla Maine’e gidip geldi, ama bu durumu daha da beter etti, çünkü araba kullanmaya doyamamıştı, direksiyonun başında daha uzun süre oturmak için içi içini yiyordu. Eski yaşantısını sürdürmeye çabaladı, ama aklı hep yollara, o iki hafta boyunca duyduğu esrikliğe gidiyordu ve yavaş yavaş kendini dağıtmaya karar veriyordu. Aslında işten ayrılmaya niyeti yoktu, ama kendine ayıracak daha fazla zamanı olamayacağına göre işten ayrılmayıp da ne yapacaktı? Yedi yıldır itfaiyedeydi ve sırf bir dürtü yüzünden, adını koyamadığı bir dürtü yüzünden işten ayrılma olasılığını düşünmek bile ters geliyordu. İtfaiyecilik kendisi için anlam taşıyan tek işti ve bu işe girdiği için hep mutluluk duydu. Üniversiteyi bıraktıktan sonra birkaç yıl -kitap satıcılığı, eşya taşımacılığı, barmenlik, taksi şoförlüğü gibi- çeşitli işlerde çalıştı; itfaiye sınavına girişi de tamamen rastlantıyla oldu, bir gece taksisine binen müşteri bu sınava gireceğinden söz edince, Nashe de bir kez denemeye karar verdi. Müşteri sınavı kazanamadı, Nashe ise o yıl sınava girenler içinde en yüksek puanı kazandı ve iş önerisi aldı. Oysa itfaiyeci olmayı dört yaşından bu yana hiç aklından geçirmemişti. Telefon edip olanları anlatınca Donna güldü geçti, ama Nashe kararından caymadı, kursa devam etti. Bunun tuhaf bir seçim olduğu kuşkusuzdu, ama itfaiyecilik Nashe’i iyiden iyiye sardı ve mutlu etti, itfaiyeci olduğu için hiç pişmanlık duymadı. Birkaç ay önce olsa, itfaiyeden ayrılmak akimın köşesinden geçmezdi, ama o zaman yaşamı ucuz bir güldürüye dönüşmemiş, yer yarılıp onu yutmamıştı daha. Belki de bir değişiklik yapmanın sırası gelmişti. Bankada hâlâ altmış bin dolardan fazla parası vardı, belki de fırsat varken işten ayrılmak için bu parayı kullanabilirdi.

İtfaiye şefine, Minnesota’ya taşınacağını söyledi. Söylediği akla yakındı, üstelik daha da inandırıcı olması için eniştesinin bir arkadaşından (nalburiye dükkânında) ortaklık önerisi aldığını, kızının o çevrede yetişmesinin uygun olacağını uzun uzadıya anlattı. Şef bu masalı yuttu, yine de Nashe’e budala demekten geri durmadı. “Bunlar hep o şırfıntı karının yüzünden,” dedi. “Karı siktirip gidince sen de kafayı yedin Nashe. Aslan gibi bir adamın, bir karının apışarası yüzünden yıkıldığını görmek kadar içler acısı bir şey olamaz. Topla kendini oğlum. O Allah’ın belası tasarıları unut ve işine bak.”

Nashe, “Kusura bakma şef/’ dedi, "bunu yapmayı iyice aklıma koydum.”

“Aklına mı koydun? Hangi akima. Gördüğüm kadarıyla sende akıl makıl kalmamış.”

“Beni çekemiyorsun da ondan böyle diyorsun. Benim yerimde olmak için sağ kolunu verirdin.”

“Ve Minnesota’ya taşınırdım, öyle mi? Geç onu arkadaş. Yılın dokuz ayı bora, tipi altında yaşamayı düşününceye kadar, on bin şey gelir aklıma.”

“Pekâlâ, günün birinde yolun düşerse, bir uğrayıp merhaba demeyi unutma. Belki sana tornavida gibilerden bir şey satarım.”

"Çekiç sat daha iyi Nashe. Belki kafana indiririm de akim başına gelir.”

Nashe artık ilk adımı attığına göre, işi sonuna kadar götürmesi zor olmadı. Beş gün içinde işlerini yoluna koydu; ev sahibini aradı, kendine yeni bir kiracı bulmasını söyledi, evin eşyasını Salvation Army’ye bağışladı, gazı, elektriği, telefonu kestirtti. Bu yaptıklarında Nashe’e müthiş doyum veren bir aldırmazlık ve ataklık vardı, ama her şeyi kaldırıp atıvermenin verdiği tat hiçbir şeyle karşılaştırılamazdı. İlk gece, saatlerce Therese’in eşyalarını toplayıp çöp torbalarına tıktı, sonunda sistematik bir temizlikle karısından kurtuluyor, onun varlığını anımsatan her bir şeyi topluca gömüyordu. Karısının dolabını açtı, mantolarını, süveterlerini, elbiselerini attı; çamaşırlarının, çoraplarının, takılarının durduğu çekmeceleri boşalttı; albümdeki resimleri çıkardı; makyaj takımını, moda dergilerini attı; kitaplarını, plaklarını, çalar saatini, mayolarını, mektuplarını yok etti. Sonrası çorap söküğü gibi gitti, ertesi gün sıra kendi eşyalarına gelince, Nashe aynı hoyratlıkla, geçmişine ortadan kaldırılması gereken çöp gibi davranarak eline ne gelirse attı. Mutfak eşyasının tamamı Güney Boston’daki bir yoksullar evine gitti. Kitapları, üst kattaki liseli kızlara, beyzbol eldiveni karşı evdeki küçük oğlana verildi; plak koleksiyonu Cambridge’ de kullanılmış müzik araçları satan bir dükkâna satıldı. Bunlan elden çıkarırken bir burukluk duyuyor; ama kendisini geçmişinden ne kadar koparırsa geleceği o kadar iyi olacakmış gibi, bu burukluğu hoş karşılıyor, bu acı ona soyluluk katıyordu. Sonunda kafasına kurşun sıkma yürekliliğini bulmuş biri gibi hissediyordu kendini - ama bu kez sıkılan kurşun ölüm değil yaşam getiriyordu, yeni dünyaların doğumuna yol açan bir patlamaydı bu.

Nashe piyanonun da gitmesi gerektiğini biliyordu; yine de en son ana kadar onu elden çıkarmaya gönlü razı gelmediğinden sona bıraktı. Annesi Baldwin marka piyanoyu ona on üçüncü doğum gününde armağan etmişti ve kadıncağızın o parayı biriktirmek için neler çektiğini bildiğinden, Nashe annesine hep şükran duyardı. Usta bir piyanist olduğunu iddia edecek değildi, ama haftada birkaç saat ayırır, çocukluğunda öğrendiği eski parçaları çalardı. Sanki müzik dünyayı daha iyi görmesine, eşyanın görünmez düzeni içindeki yerini anlamasına yardım ediyormuşçasına, piyano çalmaktan huzur duyardı. Ev boşalıp kendisi de gitmeye hazır duruma gelince, boş duvarlara bir veda resitali vermek için fazladan bir gün ayırdı. Couperin'in The Mysterious Barricades’i ile başlayıp Fats Waller’ın Jitterbug Waltz i ile bitirerek parmakları uyuşup artık çalamaz duruma gelinceye kadar en sevdiği parçalardan düzinelercesini peş peşe sıraladı. Sonra son altı yıldır piyanosunu akort ettirdiği akortçuyu (Antonelli adında kör bir adam) çağırdı ve Baldwin’i dört yüz elli dolara ona sattı. Ertesi sabah taşımacılar geldiğinde, Nashe parayı arabasındaki kasetçalar için aldığı kasetlere çoktan harcamıştı bile. Bir müzik biçimini bir başka müzik biçimine dönüştürmek pek yerinde görünüyor, üstelik bu alışverişten kârlı çıktığına da seviniyordu. Ondan sonra, artık onu tutacak hiçbir şey kalmamıştı. Antonelli'nin adamları piyanoyla boğuşup dışarı çıkarıncaya kadar bekledi, sonra kimseyle vedalaşma zahmetine girmeden gitti. Evden çıktı, arabasına bindi ve gitti.

Nashe’in belirli bir planı yoktu. Aklındaki tek şey, bir süre dolaşmak, oradan oraya gitmek ve ne olacağını görmekti. Birkaç ay sonra bundan bıkacağını hesaplıyor, o zaman da oturup ne yapacağına karar vereceğini düşünüyordu. Ama iki ay geçti, Nashe hâlâ dolaşmaktan vazgeçmeye hazır değildi. Bu yeni özgür ve sorumsuz yaşantısına yavaş yavaş âşık olmuştu ve öyle olduktan sonra da bunu durdurmanın hiç âlemi yoktu. Hız, arabada oturup kendini ileri fırlatmanın keyfi, işin özüydü. Bunun yeri her şeyden ayrıydı, ne pahasına olursa olsun giderilmesi gereken bir açlıktı. Çevresindeki hiçbir şey bir andan uzun sürmüyor ve bu anlar peş peşe geçerken, sanki varlığını sürdüren yalnızca kendisi oluyordu. Bir değişiklikler girdabındaki tek sabit nokta oydu; dünya kendi içinden hızla geçip kaybolurken kıpırtısız duran tek cisim oydu. Araba onu her tür incinmeden sakınan bir yer, kendisine hiçbir şeyin zarar veremeyeceği bir sığınak oldu. Yol aldığı sürece, sırtında hiçbir yük duymuyor, eski yaşantısının en ufak zerresi bile onu rahatsız etmiyordu. Aklına anılar gelmiyordu demek değil bu; ama bu anılar artık o eski acıyı vermiyordu. Belki müziğin de rolü vardı bunda; direksiyon başındayken aralıksız dinlediği Bach, Mozart ve Verdi kasetlerinden gelen sesler, sanki onun varlığından çevreye yayılıp her yanı yıkıyor, görünür dünyayı kendi düşüncelerinin yansımasına dönüştürüyordu. Üç-dört ay geçtikten sonra, arabaya bindiği anda bedeninden sıyrıldığını, gaza basıp yola koyulur koyulmaz müziğin onu bedeninin ağırlık taşımadığı bir dünyaya taşıyacağını hissediyordu.

Boş yolları, kalabalık yollara yeğliyordu hep. Boş yollarda hız kesmek, yavaşlamak pek gerekmiyordu ve Nashe dikkatini başka arabalara yöneltmek zorunda kalmadığı için, düşünceleri kesintiye uğramadan yola devam edebiliyordu. Bu yüzden kalabalık merkezlerden kaçınıp boş, tenha yerleri seçiyordu: Kuzey New York ve New England, ülkenin göbeğinde göz alabildiğine uzanan tarım bölgeleri, Batı çölleri. Kötü havadan da kaçınmak gerekliydi, çünkü o da dikkati trafik kadar bölüyordu; fırtınaları ve boralarıyla kış gelince, Nashe de güneye yollandı ve birkaç seferin dışında bahara kadar oralarda oyalandı. Ama Nashe en iyi koşullarda bile, hiçbir yolun tehlikelerden tamamen arınmış olamayacağını biliyordu. Her an tetikte olmak gerekirdi, her an bir şey olabilirdi. Çukurlar, sapaklar, lastik patlaması, sarhoş sürücüler, bir an dikkatin dağılıvermesi - bunlardan herhangi biri sizi oracıkta öldürmeye yeterdi. Nashe yolda geçirdiği aylar boyunca ölümle biten birkaç kaza gördü; kendisi de bir-iki kez kazadan kıl payı kurtuldu. Ama ölümle böylesine burun buruna gelmek hoşuna gidiyordu. Bunlar, yaptığı işe risk katıyordu ve bu da onun en çok aradığı - şeydi: Yaşamını kendi avuçlarında tuttuğunu duymak istiyordu.

Bir motele gidiyor, yemeğini yiyor, sonra odasına dönüp iki-üç saat okuyordu. Yatmadan önce yol haritasını açıyor, nereye gideceğine karar verip izleyeceği yolu özenle belirleyerek ertesi günün planını yapıyordu. Bunu âdet yerini bulsun diye yaptığını, gideceği yerlerin hiçbir anlam taşımadığını biliyordu, ama -salt hareketini noktalamak, yeniden yola koyulmadan durmak için bir neden yaratmak adına da olsa- bu sistemi sonuna kadar sürdürdü. Eylülde babasının California’daki mezarını ziyaret etti; mezarı gözüyle görmek için kavurucu bir öğle sonrasında Riggs kasabasına gitti. Mezar taşına kazınmış birkaç sözcük ve rakamdan başka bir şey olmasa da bir imge edinmek ve duygularını bu imgeyle somutlaştırmak istiyordu. Mirası haber vermek için arayan avukat, Nashe’in öğle yemeği çağrısını kabul etti, yemekten sonra da Nashe’e babasının oturduğu evi ve yirmi altı yıldır işlettiği nalburiye dükkânını gösterdi. Nashe dükkândan arabası için araç gereç (somun anahtarı, el feneri, lastik havası ölçeri) satın aldı, ama bunları kullanmaya bir türlü eli varmadı ve yılın geri kalan bölümünde, paket hiç açılmadan bagajın bir köşesinde yattı. Bir ara da, araba kullanmaktan yorulduğunu fark etti ve hiç amaçsız yola devam etmek yerine Miami Beach’teki ufak bir otelde oda tutup tam dokuz gününü havuzun kenarında kitap okuyarak geçirdi. Kasımda, Las Vegas'ta kumara kaptırdı kendini ve dört gün aralıksız yirmi bir ve rulet oynadıktan sonra mucizevi bir şekilde yakasını kurtardı; çok geçmeden de güneyi arşınlamaya başladı, Louisiana Delta kasabalarında mola vererek, Atlanta'ya nakletmiş bir arkadaşını ziyaret ederek, Everglades’te tekne gezisi yaparak ayın yarısından fazlasını geçirdi. Bu molalardan bir kısmı kaçınılmazdı, ama Nashe herhangi bir yere vardığında bu fırsattan yararlanarak çevreyi gezip görmeye çalışıyordu. Üstelik Saab'ın bakıma girmesi gerekiyordu, günde birkaç yüz mil yol yapınca elden geçirilmesi gereken çok şey çıkıyordu: yağın değiştirilmesi, motorun yağlanması, rot balans ayarı, yola devam edilmesi için kaçınılmaz olan bir yığın ufak tefek onarım ve bakım. Nashe kimi zaman bu zorunlu molalardan sıkılıyordu, ama arabayı yirmi dört ya da kırk sekiz saatliğine bir teknisyene teslim edince, araba hazır oluncaya kadar oturup beklemekten başka çare yoktu.

Nashe yola çıkmadan önce Northfield Postanesi’nde bir posta kutusu kiralamıştı ve her ayın başında kredi kartı faturalarını almak ve kızıyla birkaç gün geçirmek için kasabaya uğruyordu. Yaşamının değişmeyen tek yanı, sürdürdüğü tek bağlantısı buydu. Ekim ortalarında Juli ette’in doğum günü için (kolları armağan paketleriyle dolu dolu) özel olarak gitti, Noel ise, Nashe’in Noel Baba kılığına girdiği, piyano çalıp şarkı söyleyerek herkesi eğlendirdiği üç günlük bir şamata oldu. Noel’in üzerinden daha bir ay geçmeden, hiç beklenmedik bir şekilde ikinci bir kapı açıldı Nashe’e. Bu kapı California, Berkeley’ deydi ve o yıl başına gelenlerin çoğu gibi bu da tamamen rastlantısal oldu. Nashe bir gün gezinin bir sonraki ayağı süresince okumak için kitap almak üzere bir kitapçıya gitti ve orada bir zamanlar Boston’da tanıştığı bir kadına rastladı. Adı Fiona Wells’ti. Kadın onu Shakespeare rafının önünde; hangi tek ciltlik basımı alacağına karar verme bocalamasında buldu. Birbirlerini görmeyeli birkaç yıl olmuştu, ama kadın alışılagelmiş bir selamlama yerine, Nashe’in yanma sokuldu, parmağını Shakespeare’ lerden birine uzatarak “Bunu al Jim,” dedi. “En iyi dipnotları ve en iyi baskı bundadır.”

Fiona gazeteciydi ve eskiden Jim hakkında Globe gazetesinde bir röportaj yazmıştı: “Bostonlu Bir İtfaiyecinin Yaşamından Bir Hafta”. Yazı, fotoğraflar ve arkadaşlarının kendisi hakkında anlattıklarıyla hep o bilinen pazar eki çiziktirmelerinden biriydi, ama kadın Nashe’e sevimli gelmiş, gerçekten hoşuna gitmişti ve iki-üç gün beraber olduktan sonra Nashe kadının da kendisinden hoşlanmaya başladığım sezmişti. Anlamlı bakışlar artıyor, parmakların kazara birbirine değmesi giderek sıklaşıyordu - ama Nashe o zamanlar evli barklı biriydi ve aralarında olabileceklerin hiçbiri olmamıştı. Röportajın yayımlanmasından birkaç ay sonra, Fiona AP’nin San Francisco bürosunda iş bulmuş ve o zamandan beri de Nashe onun izini kaybetmişti.

Fiona kitapçıya yakın, ufak bir evde oturuyordu ve Boston’daki eski günleri anmak için evine çağırınca, Nashe onun hâlâ bekâr olduğunu anladı. Eve vardıklarında saat dört bile olmamıştı, ama oturma odasındaki sohbetlerine eşlik etsin diye hemen bir şişe Jack Daniel’s açıp içkiye başladılar. Bir saat sonra Nashe, kanepeye Fiona’nın yanına oturmuş, elini eteğinden içeri sokmaya başlamıştı. Beklenmedik bir anda karşılaşmaları bir aşırılığı, bir anarşi ve coşkulu kutlamayı gerektiriyormuşçasına, bu davranışının karşı konulmaz olduğunu hissediyordu. Yeni bir olay yaratmaktan çok, gecikmiş bir olaya yetişmeye çalışıyorlardı ve Nashe kollarını Fiona’nın çıplak gövdesine doladığı anda duyduğu istek öylesine güçlüydü ki, daha o anda bir yitirme duygusunu da içinde taşıyordu - çünkü Nashe sonunda kadını düş kırıklığına uğratacağını, yeniden arabaya dönme isteğinin eninde sonunda geleceğini biliyordu.

Nashe onunla dört gece geçirdi ve giderek Fiona’nın sandığından çok daha yürekli ve zeki olduğunu anladı. Son gece, Fiona, “Bunun olmasını istemediğimi sanma/’ dedi. “Beni sevmediğini biliyorum, ama bu senin dengin olmadığım anlamına gelmez. Sen kafayı yemişsin Nashe, eğer gitmen gerekiyorsa, pekâlâ, git. Ama benim burada olduğumu unutma. İçin birinin donunu sıyırmak isterse, aklına önce benim donum gelsin.”

Nashe, Fiona'ya acıyordu, ama bu duygu biraz da hayranlıkla karışıktı - belki hayranlıktan da öte bir şey: Fiona’nın sevebileceği biri olması olasılığı. Nashe Fiona ile sevecen bir cinsellik ve esprilerle dolu bir yaşamı, Juliette’in kız ve erkek kardeşleriyle büyüyebileceğini düşünerek neredeyse evlenme teklif edecekti, ama buna bir türlü dili varmadı. Sonunda, “Yalnızca kısa bir süre için gideceğim,” dedi. “Northfield’a gitme zamanı geldi. İstersen sen de gel Fiona.”

“Sağ ol. Ama işimi ne yaparım? Üç gün hastalık bahanesi biraz fazla olur, Öyle değil mi?”

“Biliyorsun, Juliette için gitmem gerek. Bu çok önemli.”

"Önemli olan çok şey vardır. Hepten kaybolma, yeter.”

“Merak etme, döneceğim. Artık özgürüm, keyfim ne isterse yapabilirim.”

“Burası Amerika Nashe. Özgür insanlar ülkesi, unuttun mu? Hepimiz keyfimizin istediğini yapabiliriz.”

“Bu kadar yurtsever olduğunu bilmiyordum.”

“Bunun için son kuruşuna kadar bahse girerim arkadaş. Doğru ya da yanlış, ama benim yurdum. İşte bu yüzden senin dönmeni bekleyeceğim. Çünkü kendimi aptal yerine koyma özgürlüğüm de var.”

“Dedim ya, döneceğim. Söz verdim.”

“Biliyorum. Ama bu sözünü tutacağın anlamına gelmez.”

Daha önce başka kadınlar, kısa süreli ilişkiler ya da bir gecelik beraberlikler olmuştu, ama hiç kimseye söz vermemişti. Örneğin Florida’daki kocasından boşanmış kadın, Northfield'a yerleşmesi için çabalayan öğretmen Donna, Reno’daki genç garson kız - hepsi bitmişti. Nashe için anlamı olan tek kadın Fiona’ydı ve ocak ayındaki karşılaşmalarından temmuza kadar, Nashe en çok üç haftada bir ona gitti. Kimi zaman yoldan telefon eder, kadını evde bulamazsa -onu düşündüğünü belirtmek için- telesekretere gülünç mesajlar bırakırdı. Aylar geçtikçe, Fiona’nın dolgun, oldukça biçimsiz vücudu Nashe' in gözünde giderek değer kazandı: iri, neredeyse hantal memeleri, hafifçe çarpık ön dişleri, bukle bukle kabaran sapsarı saçları. Fiona bir seferinde saçları için Raphael-öncesi tanımını kullanmıştı da, Nashe bunun ne anlama geldiğini tam çıkaramasa bile, bu sözler kadının bir özelliğini, çirkinliği güzelliğe dönüştüren bir iç yapıyı sezdirmişti ona. Fiona, Therese’den çok farklıydı, -Therese’nin o esmer, dingin güzelliği, dümdüz karnı, upuzun bacaklarıyla gencecik Therese- ama Fiona’nın kusurlu yanları Nashe’i coşturmaya devam ediyordu; çünkü bunlar sevişmelerini yalnızca cinsellik olmaktan çıkarıyor, iki gövdenin sıradan birleşmesi olmaktan öteye taşıyordu. Zamanla, Fiona’ya yaptığı ziyareti sona erdirmek giderek zor gelmeye başladı, yola çıktıktan sonraki birkaç saati hep sorularla doluyordu. Nereye gidiyordu, neyi kanıtlamaya çalışıyordu? Ondan uzağa gitmek anlamsız görünüyordu - hem de bilinmedik bir yerde; berbat bir motel odasında gecelemek için gitmek çok saçmaydı.

Ama yine de, Nashe yola devam ediyor, zaman geçtikçe sakinleşerek kıtayı arşınlıyordu. Tek sakınca, bunun bir gün sona erme zorunluluğuydu, bu yaşamı sonsuza dek sürdüremezdi. Başlangıçta, para hiç bitmeyecek gibi görünmüştü, ama beş-altı ay dolaştıktan sonra paranın yarıdan fazlası harcandı. Bu serüven, ağır ağır ama durdurulmaz biçimde paradoksa dönüşüyordu. Para özgürlüğü için gerekliydi, ama o özgürlükten bir parça daha satın alabilmek adına her para harcayışında, özgürlüğün bir başka parçasından da yoksun kalmış oluyordu. Para onun gezisini sürdürmesine yarıyordu, ama aynı zamanda da bir zarar makinesiydi; paranın bitmesi onu kaçınılmaz olarak başladığı yere döndürüyordu. İlkbaharın ortalarında, Nashe bu sorunu daha fazla görmezden gelemeyeceğini anladı. Geleceği tehlikedeydi ve ne zaman duracağına karar vermezse, geleceği hiç olmayacaktı.

Başlangıçta tam mirasyedi gibi para harcamış, birinci sınıf otellere ve lokantalara gitmiş, kaliteli şaraplar içmiş, Juliette’e ve yeğenlerine pahalı oyuncaklar almıştı; oysa aslında Nashe lüks düşkünü değildi. Lüksü düşünemeyecek kadar sıkıntı içinde yaşamıştı ve mirasyediliğin ilk çarpıcılığı geçtikten sonra da yeniden eski alçakgönüllü alışkanlıklarına döndü: sıradan yemekler, hesaplı oteller, giyime neredeyse hiçbir şey harcamamak. Arada bir müzik kasetlerine veya kitaplara para döktüğü oluyordu, ama o kadarla kalıyordu. Paranın asıl yararı, ona bir şeyleri satın alma olanağı vermesi değil, parayı düşünmek zorunda bırakmamasıydı. Ama yeniden para düşünmeye başlamak zorunda kalınca, kendi kendisiyle bir pazarlık yapmaya karar verdi. Elinde yirmi bin dolar kalıncaya kadar yola devam edecek, sonra Berkeley’e gidip Fiona’ya evlenme teklif edecekti. Hiç duraksamayacak, bu kez bu işi gerçekten yapacaktı.

Durumu temmuza kadar idare etmeyi becerdi. Ama tam her şey yerli yerine oturacakken, talihi ona sırt çevirmeye başladı. Nashe’in yaşamına girmesinden birkaç ay önce çekip giden Fiona’nın eski sevgilisi fikrini değiştirip geri gelmişti ve Fiona Nashe’in evlenme teklifim canla başla kabulleneceği yerde, bir saatten uzun süre ağlayıp dil dökerek artık neden görüşmemeleri gerektiğini anlatmaya çalıştı. Sana güvenemem Jim, diyordu. Sana hiç mi hiç güvenemem.

Nashe, kadının haklı olduğunu biliyordu, ama bunu bilmesi, yediği darbeyi içine sindirmesine yardım etmedi. Berkeley’den ayrıldıktan sonra, duyduğu acı ve öfkeden beyni uyuştu. Bu duyguların ateşi günlerce yandı; ateşin ilk harı sönmeye yüz tuttuktan sonra da Nashe kendini toplayamadı, tam tersine ikinci ve daha uzun bir acı çekme dönemine girdi. Öfkenin yerini melankoli aldı; gördüğü her şey yavaş yavaş renklerini yitiriyormuş gibi belirsiz, sinsi bir hüzne gömüldü. Bir ara Minnesota’ya yerleşip orada iş aramayı düşündü. Hatta Boston'a dönüp eski işine girmek için başvuruda bulunmak bile geçti aklından, ama bunu yapmayı canı istemiyordu ve çok geçmeden bu düşüncelerden vazgeçti. Temmuzun geri kalan günlerini dolaşarak, eskisi gibi günün büyük bölümünü arabada geçirerek, hatta kimi günler bitkin düşene dek araba kullanarak geçirdi: Dayanma sınırlarını zorlayarak kendini cezalandırmak istercesine on altı-on yedi saat direksiyon sallıyordu. Kendini iyice kaptırdığını, eğer bir şeyler olmazsa para bitinceye kadar yola devam edeceğini yavaş yavaş kavradı. Ağustos başında Northfield’a gittiğinde bankaya uğrayıp mirasın geri kalanım çekti, parayı hemen nakde çevirdi - arabanın torpido gözüne koyduğu bir tomar yüz dolarlık banknot aldı. Giderek azalan para tomarı kendi moralinin bir yansımasıymış gibi, parayı elinin altında tutarsa krizi de dizginleyeceği duygusunu yaşıyordu. îki hafta boyunca arabada yattı, olabildiğince az para harcadı, ama elindeki para yok denecek kadar azalmıştı; Nashe kendini bitkin ve moralsiz hissediyordu. Böyle kapıp koy vermenin yararı olmadığını, yanlış bir tutum olduğunu düşündü. Moralini yükseltmek için Saratoga’ya gidip Adelphi Oteli’ne yerleşti. At yarışı mevsimiydi. Nashe tam bir hafta her gününü hipodromda geçirdi, parasını çoğaltma umuduyla atlara oynadı. Şansının yeniden güleceğine inanıyordu, oysa birkaç ufak kazançtan sonra kazandığından fazlasını kaybetti ve kendini oradan kurtardığında parasının büyük bir bölümünü de geride bıraktı. Bir yıl iki gündür yollardaydı ve cebinde kala kala on dört bin dolardan biraz fazlası kalmıştı.

Nashe umutsuzluğa düşmemişti, ama düşmek üzere olduğunu hissediyor; bir-iki ay daha böyle giderse tam bir paniğe kapılacağını seziyordu. New York’a gitmeye karar verdi, ama otoyoldan gitmek yerine köy yollarından giderek zaman geçirmeyi seçti. Sinirlerinin bozuk olduğunu ve yavaş giderse belki gevşeyebileceğini düşünüyordu. Spa City Lokantası’nda kahvaltı ettikten sonra yola koyuldu, saat on sularında Dutchess bölgesindeydi. O zamana kadar yolunu şaşırdığı çok olmuştu, ama nerede olduğu önem taşımadığı için haritaya bakmak zahmetine girmemişti. Millbrook köyünün yakınlarında hızını yirmi sekiz-otuz mile düşürdü. Haralar ve otlakların sıralandığı, iki şeritli dar bir yoldaydı, on dakikadan uzun bir süredir de hiç araba görmemişti. Hafif bir yokuşun başında, önünde birkaç yüz metreyi rahatça görebilecek noktaya geldiğinde yolun kenarında hareket eden birini gördü. Bu, o kırsal ortam içinde sarsıcı bir görüntüydü: Zayıf, kir pas içinde bir adam titreyerek ilerlemeye çabalıyor, her an yüzükoyun kap aklanacakmış gibi sarsılıyordu. Nashe önce onu sarhoş sandı, sonra sabahın bu saatinde kimsenin bu kadar sarhoş olamayacağını düşündü. Otostopçuları arabasına almaya hiç yanaşmadığı halde, adamı daha iyi görebilmek için arabayı yavaşlattı. Arabanın sesi, yabancının dikkatini çekti ve adam başını çevirip baktığı zaman Nashe onun başının dertte olduğunu hemen anladı. Arkadan göründüğünden çok daha gençti, olsa olsa yirmi iki-yirmi üç yaşlarındaydı ve fena halde pataklanmış olduğu kesindi. Üstü başı yırtılmıştı, yüzü yara bere içindeydi ve araba yaklaşırken duruşuna bakılırsa, nerede olduğunun da farkında değildi. Nashe’in içgüdüleri onu yola devam etmeye zorluyordu, ama delikanlının haline aldırış etmemek de elde değildi. Nashe, ne yaptığını fark bile etmeden arabayı durdurdu, sağ pencereyi açtı ve yabancıya yardım isteyip istemediğini sordu. Jack Pozzi, Nashe’in yaşamına işte böyle girdi. İşte her şey, yaz sonunda güzel bir sabah böyle başladı.

2

Pozzi arabaya binmeyi tek söz etmeden kabul etti, Nashe New York’a gittiğini söyleyince yalnızca başını salladı ve apar topar içeri atladı. Gövdesinin koltuğa değer değmez bitkinlikle yığılıvermesinden, nereye olsa gitmeye razı olacağı belliydi; önemli olan bulunduğu yerden bir an önce uzaklaşmaktı. Berelenmişti, aynı zamanda korkmuş gibiydi ve sanki yeni bir felaketi, peşindekilerin yeni bir saldırısını bekliyordu. Nashe ayağını gaz pedalına uzatırken Pozzi inleyerek gözlerini kapadı, ama hızları elli-elli beş mili bulduktan sonra bile hiç konuşmadı, Nashe'in varlığının farkında değilmiş gibiydi. Nashe onun şok geçirdiğini düşünerek üstüne gitmedi, ama bu suskunluk da tuhaftı ve konuşmaya giremedikleri için sinir bozucu bir gerginlik vardı. Nashe bu adamın kim olduğunu bilmek istiyordu, ancak hiçbir ipucu olmadan tahminde bulunmak da olanaksızdı. Adamın görünümü de bir sonuç çıkarmaya yardımcı olmuyordu, bir araya gelip bütünleşmeyen kopuk kopuk şeyler vardı yalnızca. Örneğin giysilerinden bir yere varılamazdı: açık mavi spor elbise, yakası açık bir Hawaii gömleği, beyaz loaferlar ve ince beyaz çoraplar. Fazla cafcaflı, gösterişli bir kıyafetti ve bu tür giysiler moda olduğu zaman (on yıl önce miydi, yoksa yirmi yıl önce mi?) orta yaşlılardan başka kimse giymezdi bunları. Onlar genç ve sportmen görünmek için böyle giyinirlerdi, ama bir delikanlının üstünde gülünç duruyor - sanki olduğundan genç görünme hevesindeki yaşlı birinin kisvesine bürünmüş gibi görünüyordu. Giysinin ucuzluğuna bakılınca, oğlanın yüzük takması da pek uygun düşüyordu; ne var ki Nashe’in anladığı kadarıyla yüzüğün taşı gerçek safirdi ve bu da çok aykırıydı. Herhalde bir ara çocuğun bunu alacak kadar parası olmuş olmalıydı. Eğer para verip almamışsa - o zaman yüzüğü ya biri vermişti, ya da çalmıştı. Pozzi’nin boyu olsa olsa bir altmış beş-bir yetmiş kadardı, Nashe onun altmış kilodan çok çekmediğini düşündü. Narin elli, ince, uzun suratlı, çelimsiz bir şeydi ve gezgin bir satıcıdan ufak çapta dolandırıcıya kadar her şey olabilirdi. Burnundan akan kan ve çürüyüp şişmiş sol şakağı yüzünden, normal halinde ne gibi bir izlenim uyandırdığını kestirmek zordu. Nashe, delikanlıda bir zekâ parıltısı sezdi, ama bundan da emin değildi. O an için, kesin olan tek şey, adamın suskunluğuydu. Bir suskunluğu, bir de neredeyse ölesiye dayak yemiş olduğu.

Üç-dört mil gittikten sonra Nashe arabayı bir benzin istasyonuna çekip durdurdu. “Benzin almam gerek,” dedi. “Tuvalete gidip yüzünü gözünü temizlemek istersen tam zamanı. Belki o zaman biraz kendine gelirsin.” Oğlan kımıldamadı. Nashe önce onun duymadığını sandı, ama sözünü yinelemek üzereyken delikanlı başını belli belirsiz sallayarak, “Evet,” dedi. “Herhalde pek iyi görünmüyorum, değil mi?”

Nashe, “Hayır,” dedi, “hiç iyi görünmüyorsun. Bir çimento karıştırıcısından fırlamış gibi bir halin var.”

“Ben de kendimi aynen öyle hissediyorum.”

“Kendi başına beceremeyeceksen, sana yardım edeyim.”

“Yok arkadaş, beceririm. Gör bak. Hele ben aklıma bir şey koymayagöreyim.”

Pozzi kapıyı açtı, kendini koltuktan sökmeye çalıştı, ama kımıldadıkça duyduğu sızılardan inliyordu. Nashe yardım etmek için o tarafa geçti; ancak delikanlı eliyle uzaklaşmasını işaret ederek, düşmemek için kendini zor tutuyormuşçasma dikkatli adımlarla tuvalete doğru yürüdü. Bu arada Nashe depoyu doldurdu, arabanın yağma baktırdı ve delikanlı hâlâ dönmediği için garaja gidip kahve makinesinden iki kahve aldı. Aradan beş dakika geçti; Nashe oğlanın tuvaletten tüymüş olacağını düşünmeye başladı. Kahvesini içti, tuvalete doğru gitti, tam kapıyı vuracakken Pozzi’yi gördü. Pozzi elini yüzünü yıkamış, biraz paklanmış bir halde arabaya gidiyordu. Hiç değilse yüzündeki kanları silmişti. Saçlarını arkaya yatırmış, yırtık ceketini çıkarmıştı. Nashe onun bu haline bakınca doktora götürmesine gerek kalmadan kendi kendine düzelebileceğim anladı.

Kahve fincanını delikanlıya uzatarak, “Adım Jim,” dedi. “Jim Nashe. Belki merak edersin diye düşündüm.” Pozzi soğumuş kahveden bir yudum alıp yüzünü buruşturdu. Sonra sağ elini Nashe’e uzattı. “Ben de Jack Pozzi,” dedi. “Arkadaşlarım bana Jackpot¹ derler.”

“Potu kaldırmışa benziyorsun. Ama galiba parayı yatırdığın potu değil.”

‘İnsanın iyi günü de olur, kötü günü de. Dün akşam en beterlerinden biriydi.”

“Hiç değilse canını kurtarmışsın.”

“Evet, yine de şanslıymışım demek ki. Şimdi başıma gelecek öteki aptalca şeyleri de yaşama şansım var.”

Pozzi kendi sözüne güldü, Nashe de onun esprili biri olduğunu anlamanın getirdiği keyifle gülümsedi. “Bana sorarsan/’ dedi, “ben olsam o gömleği de çıkarırdım. Güzel günlerini epey geride bırakmış bu gömlek.” Pozzi kirli, kanlı gömleğe baktı, neredeyse okşarcasına dokundu. “Başka gömleğim olsa değiştirirdim. Ama güzel vücudumu dünya âleme göstermektense bunu giymeyi yeğledim. Çakıyorsun, değil mi? Ne de olsa, insanlar giyimli dolaşmak zorundalar.”

Nashe tek söz söylemeden arabanın arkasına yürüdü, bagajı açtı, valizlerinden birini karıştırmaya başladı. Bir dakika sonra bir Boston Red Sox tişörtü çıkarıp Pozzi’ye attı. Pozzi de boş eliyle yakaladı tişörtü. “Bunu giyebilirsin. Gerçi sana büyük, ama hiç değilse temiz.” Pozzi kahve fincanını arabanın üstüne koydu, kolunu uzatıp tişörte alıcı gözle baktı. “Boston Red Sox,” dedi. “Kimsin sen, yitirilmiş davalar ya da ona benzer bir şeyin kahramanı mısın?”

“Tam üstüne bastın. Umutsuz durumda olmayan hiçbir şeye ilgi duyamıyorum. Kendi çeneni kapat da şunu sırtına geçir. Arabamın içine kan kokunu sindirmeni istemiyorum.”

Pozzi yırtık Hawaii gömleğinin önünü açtı, ayaklarının dibine attı. Çıplak bedeni beyaz, sıska, acınacak görünümdeydi; yıllardır güneş yüzü görmemiş gibiydi. Sonra tişörtü üstüne geçirdi, avuçları yukarı bakarak ellerini açtı, temizlik kontrolündeymiş gibi, “Nasıl oldu? Daha iyi mi?" diye sordu.

Nashe, “Çok daha iyi,” dedi. “Adama benzemeye başladın.”

Tişört Pozzi’ye öylesine büyüktü ki, neredeyse içinde kayboluyordu. Boyu dizlerine kadar iniyor, kısa kolları dirseklerini örtüyordu, bir an için on iki yaşında bir çocuğa benzedi. Nedendir bilinmez, onun bu hali Nashe’e pek dokundu.

Taconic State yolundan güneye doğru inmeye başladılar; iki-iki buçuk saatte şehre varacaklarını hesaplıyorlardı. Nashe çok geçmeden Pozzi’nin başlangıçtaki suskunluğunun sersemlemekten kaynaklandığını anladı. Delikanlı tehlikeden kurtulunca gerçek renklerini göstermeye başladı, kısa süre sonra da susmamacaşma konuşmaya daldı: Nashe başına gelenlerin ne olduğunu sormadı, ama Pozzi, sanki sözcüklerle onun iyiliğini ödüyormuşçasına olanları anlatmaya koyuldu. Birini zor bir durumdan kurtardınız mı, o duruma nasıl düştüğünü öğrenmek hakkını da elde edersiniz.

“Metelik kalmadı. Cebimizde siktirici bir metelik bile bırakmadılar.” Pozzi bu anlaşılmaz sözü bir an havada bıraktı, Nashe sesini çıkarmayınca yeniden başladı ve on-on beş dakika soluksuz konuştu. “Sabahın dördü olmuş, tam tamına yedi saattir masanın başındayız. Odada altı kişiyiz, öteki beş kişi tam birer geri zekâlı, su katılmamış hödük. Bu maymunlarla oyuna oturmak için adam sağ kolunu verir - hafta sonu biraz heyecan olsun diye oyuna takılan Ne w Yorklu zengin herifler. Avukat, borsacı, şirket yöneticisi. Kaybetmek hiç koymuyor heriflere, maksat heyecan olsun. Kazandın mı, iyi oyundu derler. İyi oyundu. Sonra bir güzel elini sıkar, üstüne üstlük bir de içki ısmarlarlar. Bana sürekli böyle birkaç kişi getir, otuzumdan önce emekliye ayrılayım. Bunlar gibisi olmaz. Wall Street esprileri ve dry martinileri ile tam birer Cumhuriyetçi. Beş dolarlık puro tüttüren herifler. Tipik Amerikalı hödükler.

“Evet, işte böyle, toplumun temel direkleriyle oturmuş oynuyor, keyfimi buluyorum. Düzgün ve düzenli, paşalar gibi paramı kazanıyorum, ama hava atmıyorum - sadece düzgün ve düzenli oynuyorum, onları oyundan kaçırtmıyorum. Altın yumurtlayan tavuğu kesmezsin. Bu geri zekâlılar her ay oynarlar, beni de her sefer çağırsınlar isterim doğrusu. Dün akşam çağırsınlar diye göbeğim çatladı. Altı aydır bunun için uğraştım, o yüzden nasıl terbiyeliyim, nasıl bir efendiyim, kibar konuşuyorum, saygılı davranıyorum, her akşamüstü iskambil oynamak için şehir kulübüne giden çıtkırıldımlar gibiyim. Bu işte rol kesmeyi bileceksin, gerçekten kazanmak istiyorsan böyle bu. Ceplerini boşaltırken canlarını acıtmayacaksın, ama onlara efendilik göstermezsen bunu yapamazsın. Lütfen diyeceksin, teşekkür ederim diyeceksin, ahmakça esprilerine güleceksin, alçakgönüllü ve onurlu davranacaksın, tam bir centilmen olacaksın. Aman tanrım, bu akşam şans yüzüme gülüyor George. Hey Tanrım, kâğıt gerçekten bana akıyor Ralph. İşte böyle safsatalar.

"Her neyse, cebimde beş bin papelden biraz fazlasıyla gittim, sabah dörde kadar neredeyse dokuz bin yaptım. Oyun bir saat içinde bitmek üzere, ben de tüymeye hazırlanıyorum. Heriflerin ciğerini okumuşum, öyle ki gözlerine baktım mı ellerinde ne var şıp diye anlıyorum. Bir büyük parti daha kaldırıp on iki-on dört binle çıkarım, ‘bu gece iş rast gitti derim’ diye hesaplıyorum.

Elim iyi, full vale, pot da gittikçe kabarıyor. Odada çıt yok, bütün dikkatimiz oyunda; derken kapı ardına kadar dayanıyor, çam yarması gibi dört hergele dalıyor içeri. ‘Kıpırdamayın,’ diye bağırıyorlar. ‘Kıpırdamayın, yoksa kendinizi gebermiş bilin,’ - tüfeklerini suratımıza doğrultmuşlar, avazları çıktığı kadar bağırıyorlar. Hepsi de siyahlar giyinmiş, kafalarına da çorap geçirmişler, neye benzediklerini kestiremiyorsun. Ömrümde gördüğüm en çirkin şeylerdi - kara bataktan çıkmış dört yaratık. Öyle korktum ki, donuma edeceğim sandım. Biri, yere yatın diye bağırdı, yere yatın, kimsenin de canı yanmasın.

Bu tür şeyleri hep anlatırlar - poker masasını basmak, eski bir numaradır. Ama kendi başına da geleceği aklının köşesinden geçmez. İşin en kötüsü, trink parayla oynuyoruz. Mangırlar masanın üstüne yığılmış. Aptalca bir iş, ama zengin zıpırlar öylesinden hoşlanıyor, kendilerini önemli bir bok gibi görüyorlar. Boktan kovboy filmlerindekiler gibi - Son Soluk Barı'ndaki büyük gösteri. Aslında fişle oynaman gerek, herkes bilir bunu. Onun nedeni de parayı unutup aklını oyuna vermen. Ama avukatlar böyle oynuyor, onların oyun kurallarını da ben değiştiremem.

Ben diyeyim kırk, sen de elli bin dolar, masanın üzerine kaykılmış, güneşlenir gibi sere serpe yatıyor. Ben yere uzanmışım, bir bok görmüyorum, ama heriflerin parayı torbalara tıktığını, masayı fırdolayı dönüp hııırşt hııırşt diye paraları apar topar çektiklerini duyuyorum. İş çabuk biter, belki bize silah çekmezler diye hesaplıyorum. Artık parayı filan düşündüğüm yok, yalnızca götümü kurtarmaya bakıyorum. Parayı siktir ediyorum, ateş etmesinler yeter. Her şey göz açıp kapayıncaya kadar oluyor, ne tuhaf. Bir dakika önce solumdaki herifin sürdüğü parayı yükseltmeye hazırlanıyorum ve ne cin gibi, ne birinci sınıf bir züppe olduğumu düşünüyorum, bir dakika sonra ise iki seksen yere serilmiş, beynimi patlatmasalar diye dua ediyorum. Kafamı kaba tüylü halıya gömmüş, gözümü açmcaya kadar soyguncular çekip gitmiş olsalar diye rezilce yalvar yakar oluyorum.

İster inan ister inanma, dualarım kabul oluyor. Soyguncular dediklerini yapıyorlar ve üç-dört dakika sonra çekip gidiyorlar. Arabalarının gittiğini duyuyoruz, ayağa kalkıp rahat bir soluk alıyoruz. Dizlerim birbirine çarpıyor, kurbanlık koyun gibi titriyorum, ama bitti, her şey geçti artık. Hiç değilse ben öyle sanıyorum. Meğer, asıl şamata daha başlamamış.

Bütün iş George Whitney’den çıktı. Evi çalıştıran adam, hani şu yeşil ekose pantolon, beyaz kaşmir kazakla dolaşan şişme balonlardan biri. Birer kadeh atıp biraz gevşediğimiz sırada, George, Gil Swanson’a -bu benim oraya çağrılmamı ayarlayan adam- ‘Dediğim gibi Gil, böyle bir oyuna üçkâğıt karıştırılmaz,’ diyor. Gil, ‘Sen ne diyorsun George?’ diyor. George da, ‘Orasını sen düşün,’ diyor. ‘Yedi yıldır her ay burada oyun oynarız, hiçbir bela çıkmaz. Sonra sen çıkıp sözümona iyi oyuncu denilen bu zıpçıktı oğlandan⁻söz ediyorsun, buraya çağırmam için beni kandırıyorsun, bak sonra neler oluyor. O masanın üstünde tam sekiz bin dolarım yatıyordu, bir avuç serserinin onu alıp gitmesi hiç de hoşuma gitmez.’

Gil’in ağzını açmasına fırsat kalmadan ben George’ un karşısına dikiliyorum, Allah ne verdiyse verip veriştiriyorum. Belki bunu yapmamam gerekirdi, ama benim de tepem atıyor ve herifin suratına yumruğu indirmemek için kendimi zor tutuyorum. ‘Ne sikim demeye geliyor bu?’ diyorum. Herif de, ‘Bu numarayı sen ayarladın demeye geliyor sümüklüböcek,’ diyerek parmağıyla göğsümden ittire ittire beni odanın köşesine sıkıştırıyor. O dolma parmağını göğsüme dayayıp konuşuyor: ‘Bu işi senin de, serseri arkadaşlarının da yanına bırakmam. Bunun ceremesini çekeceksin Pozzi. Hak ettiğin dersi vereceğim sana.’ Parmağını bağrıma bastıra bastıra söylenip duruyor; kolundan tutup itiyorum, geri çekilmesini söylüyorum. Bu George dediğim kazulet gibi bir herif, bir seksen beş-bir doksan var. Elli yaşında, ama formunda, biliyorum, bulaşacak olsam başım belaya girecek. ‘Çek ellerini üstümden domuz,’ diyorum. ‘Çek ellerini üstümden, uzak dur benden.’ Ama herifçioğlunun tepesi atıyor, gerilemiyor. Gömleğime yapışıyor. İşte o anda ben de serinkanlılığımı kaybediyorum, yumruğumu midesine gömüyorum. Kaçmaya çalışıyorum, ama üç metre gitmeden o avukatlardan biri beni yakalıyor, kollarımı arkamdan kıskıvrak tutuyor. Silkinip kurtulmaya davranıyorum, ama kollarımı kurtaramadan George ızbandudu karşıma dikiliyor, mideme bir tane indiriyor. Korkunç bir şey arkadaş, gerçek bir kukla oyunu, tekmili renkli canlı yayın bir kan deryası. Ne zaman yakamı kurtarsam, bir başkası gelip yakalıyordu. Tek karışmayan Gil’di, ama dört kişiye karşı onun da yapabileceği bir şey yoktu. Durmadan vuruyorlardı. Bir an beni öldürecekler sandım, ama bir süre sonra güçleri tükenmeye başladı. Güçlü kuvvetli heriflerdi, ama dayanıklı değillerdi, sonunda yakamı kurtarıp kapıya koştum. Bir-ikisi peşimden yeltendi, ama bir daha yakalamalarına fırsat verecek değildim. Kendimi dışarı attığım gibi var gücümle ormana doğru koştum. Sen beni almaş aydın, herhalde hâlâ koşuyordum.”

Pozzi, bu korkunç olayı kafasından silip atmak istercesine tiksintiyle içini çekti. “Neyse ki büyük hasar yok,” diye sözünü sürdürdü. “Kemiklerim kendini toplar, ama parayı kaybetmek hoşuma gitti diyemem. Bundan daha kötü bir zamana denk düşemezdi. O minik para tomarı için büyük planlarım vardı, şimdiyse sıfırı tükettim, al baştan başlamak zorundayım. Bok cânına. Hilesiz hurdasız oynuyorsun, kazanıyorsun, sonunda yine sen zararda oluyorsun. Bu haksızlık. Öbür gün, ömrümün en büyük oyunlarından birini oynayacaktım, iş işten geçti artık. Oynamam için gerekli parayı bulma şansım yok. Bu hafta sonu olsa olsa ufak oynayabilirim. Şansım olsa bile, birkaç bin papelden fazlasını kazanamam. O da her şey yolunda giderse.”

Pozzi’nin son sözleri, Nashe’i konuşmaya yöneltti. Aklına bir şey gelmişti ve sözcükler dilinin ucuna gelirken, Nashe sesini kontrol etmekte zorluk çekmeye başladı. Bütün bunlar bir-iki saniye içinde oldu bitti, ama her şeyi değiştirmeye, Nashe’i uçurumun kıyısından atlatmaya yetti. “Bu oyun için kaç para gerek?” diye sordu.

Pozzi, “En az on bin papel/’ dedi. “Olabilecek en düşük miktar bu. On binden bir metelik eksiğine adımımı atmam.”

“Pahalı bir girişim gibi görünüyor.”

“Arkadaş, bu fırsat insanın ömründe bir kez ele geçer. Fort ICnox’a çağrılıyorsun, bir düşün.”

“Kazansaydm, belki. Ama kaybedebilirdin de. Her zaman bu risk vardır, öyle değil mi?”

“Riski var tabii. Burada pokerden söz ediyoruz, buna poker demişler. Ama hiçbir şekilde kaybetmezdim. O soytarılarla daha önce de oynadım. Benim için çocuk oyuncağı olacaktı.”

“Ne kadar kazanmayı bekliyordun?”

“Tonla. Tonla bok gibi para.”

“Kabaca bir tahminde bulun. Şöyle toparlak hesap bir şey.”

“Bilmem. Otuz-kırk bin, bilemezsin ki. Belki de elli.”

“Büyük para bu. Dün geceki arkadaşlarının oynadığından da büyük.”

“Ben de sana bunu anlatmaya çalışıyorum ya. Bu herifler milyoner. Pokerin de p’sini bilmiyorlar. Kör cahil iki herif. Onlarla oyuna oturdun mu, Laurel Hardy ile oynar gibi oluyorsun.”

“Laurel Hardy mi?”

"Evet, ben onlara Laurel Hardy adını taktım. Biri şişko, öteki sıska, tıpkı Stan ve Ollie gibi. Tam kuş beyinliler, ikisi de anadan doğma salak.”

"Kendinden çok emin görünüyorsun. Sahtekâr olmadıklarını nereden biliyorsun?”

“Haklarında araştırma yaptım. Altı-yedi yıl önce Pennsylvania piyangosundan ortak bilet alıp tam yirmi yedi milyon kazanmışlar. Bu şimdiye kadar kazanılan en büyük ikramiyelerden biri. Cebinde öyle parası olan adamlar, benim gibi ufak iş yapan birine oyun kurmak zahmetine girmez.”

“Bunları uydurmuyorsun, değil mi?”

“Niye uyduracakmışım? Şişkonun adı Flower, sıskası da Stone. îşin tuhafı ikisinin de adı aynı - William. Ama Flower’a Bili diyorlar, Stone da kendini Willie diye tanıtıyor. Göründüğü kadar karışık değil yani. Onları bir gördün mü, ayırt etmekte hiç sıkıntı çekmiyorsun.”

“Mutt ve Jeff gibi.”

“Tastamam öyle. Tam bir komedi İkilisi. Hani TV’ deki Ernie ile Bert gibi. Yalnızca bunların adı Willie ile Bili. Kulağa da hoş geliyor, değil mi? Willie ile Bili.” “Nasıl tanıştın onlarla?”

“Geçen ay Atlantic City’de karşılaştık. Orada arada bir oynadığım bir oyun çevriliyordu, onlar da bir süre oynadılar. Yirmi dakikada beşer bin dolar kaybettiler. Ömrümde hiç böyle aptalca para sürmek görmedim. Her el blöf yapabileceklerini sanıyorlar - sanki oyunu bilen bir tek kendileri, sanki biz onların numarasına düşmek için hazırda bekliyoruz. Birkaç saat sonra, şöyle bir tur atmak için kumarhanelerden birine uğradım, baktım bunlar orada, ruletin başındalar. Şişko yanıma geldi.” “Flower?”

“Evet, Flower. Yanıma geldi, ‘Oyununu beğendim evlat,’ dedi, ‘harika poker oynuyorsun’. Sonra kendileriyle dost işi bir oyun oynamak istersem, evlerinin her zaman bana açık olduğunu söyledi. îşte böyle oldu. Ben de, tabii bir gün oynarız dedim, geçen hafta da telefon edip önümüzdeki pazartesi için gün kestik. İşte bunun için dün gece olanlara bu kadar yanıyorum. Harika bir olay olacaktı, tam Jackpot'luk bir iş."

“Az önce ‘evleri’ dedin. Beraber mi oturuyor bunlar?”

“Senden de hiçbir şey kaçmıyor, değil mi? Evet, öyle dedim: ‘evleri’. Biraz tuhaf görünüyor, ama sanmam ki ibne olsunlar. İkisi de elliyi bulmuş, eskiden ikisi de evliymiş. Stone’un karısı ölmüş, Flower ile karısı da boşanmışlar. İkisinin de çocukları var, Stone’un torunu bile var. Piyangoda kazanmadan önce gözlükçülük yaparmış, Flower da muhasebeciymiş. Tipik birer orta sınıf vatandaşı. Ama şimdi yirmi odalı bir köşkte oturup yılda bir milyon üç yüz bin, bir buçuk milyon dolar kazanıyorlar, hem de vergisiz mergisiz.’’

“Bakıyorum, dersine iyi çalışmışsın.”

“Dedim ya, haklarında araştırma yaptım diye. Kim olduğunu bilmediğim insanlarla oyuna oturmayı sevmem.”

“Poker oynamaktan başka bir iş yapar mısın?” “Hayır, hepsi bu. Yalnızca poker oynarım.”

“İşin yok mu? Şansın kötü gitse, dayanacağın bir şey yok mu?”

“Bir ara bir süpermarkette çalıştım. Liseyi bıraktığım yazdı, beni erkek ayakkabıları reyonuna verdiler. Berbat bir şeydi, inan daha kötüsü olamazdı. Köpek gibi ellerinin, dizlerinin üzerine çöküyorsun, o pis çorap kokularını solumak zorunda kalıyorsun. Çekip gidesim geliyordu. Üç hafta sonra işi bıraktım, o zamandan beri de sürekli bir işim olmadı.”

“Demek kendini idare edebiliyorsun.”

"Evet, ediyorum. İyisi de oluyor, kötüsü de oluyor, ama şimdiye kadar hiç altından kalkamadığım bir duruma düşmedim. Önemli olan, canımın istediğini yapıyorum. Kaybedersem, ben kaybediyorum. Kazanırsam, para benim cebime giriyor. Kimseye müdanam yok.” “Kendi kendinin efendisisin.”

“Öyle. Kendi kendimin efendisiyim. Kendi başıma buyruğum.”

“Öyleyse iyi bir pokerci olmalısın.”

“İyiyim, ama daha usta sayılmam. Tabii büyük ustalardan söz ediyorum - Johnny Moss gibi, Amarillo Slim gibi, Doyle Brunson gibi ustalardan. Onlarla aynı klasa gelmek isterim. Vegas’taki Binion Atnalı Kulübü’nü duydun mu hiç? İşte orada Dünya Poker Şampiyonası yapıyorlar. Birkaç yıl içinde, sanırım ben de orada oynayacak duruma gelirim. Tek istediğim bu. O oyuna girebilecek kadar para biriktirip en iyilerle karşı karşıya gelmek.”

“Bütün bunlar çok güzel evlat. Düş kurmak iyidir, insanı ayakta tutmaya yarar. Ama bunlar daha sonrası için düşünülecek şeyler, yani uzun vadeli plan işi. Ben senin bugün ne yapacağını bilmek istiyorum. Bir saat sonra Ne w York’a gireriz, o zaman ne yapacaksın?”

“Brooklyn’de tanıdığım bir çocuk var. Şehre varınca onu arar, orada olup olmadığını yoklarım. Eğer oradaysa, belki bir süre yanma alır beni. Delibozuk biridir, ama iyi anlaşırız. Pislik Manzola. Ne ad, ama değil mi? Çocukluğunda dişleri baştan aşağı çürük olduğu için bu adı takmışlar. Şimdi inci gibi takma dişleri var, ama herkes hâlâ Pislik diyor.”

“Ya Pislik orada değilse ne olacak?”

“Biliyorsam namussuzum. Bir şeyler düşüneceğiz artık.”

“Yani ne yapacağını bilmiyorsun. Yalnızca şansını deneyeceksin.”

“Merak etme, ben başımın çaresine bakmasını bilirim. Bundan daha beter yerlerde de bulundum.”

“Merak etmiyorum. Yalnız, aklıma bir şey geldi, belki seni de ilgilendirir diye düşünüyorum.”

“Ne gibi?”

“Flower ve Stone ile oyun oynamak için on bin dolara ihtiyacın olduğunu söyledin. Sana bu parayı verecek birini tanıyorum dersem, ne dersin? Karşılığında onunla ne gibi bir anlaşma yapmayı düşünürsün?”

“Oyun biter bitmez parasını veririm. Hem de faiziyle.”

“Bu adam tefeci değil. Bunu daha çok bir iş ortaklığı gibi düşünecektir.”

“Nesin sen, serüven düşkünü bir kapitalist filan mısın yoksa?”

“Beni unut. Ben yalnızca araba süren biriyim. Ben, senin ne gibi bir karşı öneride bulunacağını bilmek istiyorum. Yüzdeden söz ediyorum.”

“Bok canına, ne bileyim. On bin dolarını öderim, kazançtan da iyi pay veririm. Yüzde yirmi, yüzde yirmi beş, işte öyle bir şey.”

“Bu bana hafif tertip kazık gibi görünüyor. Ne de olsa, parasını riske atan bu adam. Sen kazanamazsan, kaybeden o olacak, sen değil. Ne demek istediğimi anlıyor musun?”

“Evet, ne demek istediğini anlıyorum.”

“Ben eşit paydan söz ediyorum. Yüzde elli sana, yüzde elli ona. On binden sonrası için tabii. Bu nasıl geliyor sana? Hakkaniyetli mi?”

“Kabul edebilirim gibi görünüyor. O adamlarla oynayabilmemin tek yolu buysa, buna değer. Evet, ama burada senin rolün ne? Gördüğüm kadarıyla şu arabada konuşan seninle benden başkası yok. Öteki adam nerede? On bin doları olan adam.”

“Yakınlarda bir yerde. Onu bulmamız zor olmaz.” “Ben de öyle tahmin etmiştim. Ve eğer bu adam, şu anda yanımda oturuyorsa, böyle bir şeyi neden göze aldığını bilmek isterim. Yani, beni hiç tanımıyor.”

“Nedeni yok. Canı öyle istiyor.”

“Bu yeterli neden değil. Bir nedeni olmalı. Bunu bilmeden bu işe girmem.”

“Çünkü paraya ihtiyacı var. Bu anlaşılmıyor mu?”

“Ama zaten on bin doları var.”

“Daha fazlası gerek. Zamanı da daralıyor. Belki de bu yakalayacağı son fırsat.”

“Pekâlâ, bu aklıma yatar. Senin deyiminle, umutsuz bir durum.”

“Ama adam aptal da değil Jack. Parasını sokağa atmaz. Onun için, seninle iş konuşmadan önce, gerçekten aradığım adam olup olmadığından emin olmak isterim. İyi bir kumarcı olabilirsin, ama rol de yapıyor olabilirsin. Anlaşma yapmadan önce, ne yapabileceğini gözümle görmek isterim.”

“No problem ortak. Ne w York’a gidince hünerimi gösteririm sana. No problem. Öyle etkileneceksin ki, ağzın açık kalacak. Garanti veririm. Gözlerin yuvalarından fırlayacak.”

3

Nashe, artık kendisi gibi davranamadığını kavradı. Ağzından çıkan sözcükleri duyuyor; ama bunları söylerken bir başkasının düşüncelerini dile getirdiğini, hayalî bir tiyatro sahnesinde rol yapan aktör gibi, önceden yazılmış replikleri söylercesine konuştuğunu hissediyordu. Şimdiye kadar başına hiç böyle bir şey gelmemişti; işin tuhafı bu durumun onu rahatsız etmemesi, rolüne kolayca ayak uydurabilmesiydi. Önemli olan tek şey paraydı ve eğer bu ağzı bozuk delikanlı o parayı kazanabilecekse, Nashe bunun için her şeyi riske atmaya hazırdı. Belki çılgın bir plandı, ama işin tehlikeli yanı itici güç, Nashe’in başına gelebilecek her şeye artık hazır olduğunu kanıtlayan körü körüne bir atılım oluyordu.

O noktada Pozzi, amaca ulaşmak için yalnızca bir araç, onun öbür tarafa geçmesi için duvarda açılmış bir gedikti. İnsan kılığında bir fırsattı; tek amacı Nashe’in özgürlüğünü yeniden kazanmasına yardım etmek olan bir kumarbazdı. Bu iş bitince, ikisi de kendi yollarına gideceklerdi. Nashe onu kullanacaktı, ama bu Pozzi’den hiç hoşlanmadığı anlamına gelmiyordu. Bütün o kulağı kesik havalarına karşın, oğlanın sevimli bir yanı vardı ve ona bir tür saygı duymamak da elde değildi doğrusu. Hiç değilse inandıklarını yapacak cesareti vardı, bu da çoğu kişide olmayan bir özellikti. Pozzi kendini tehlikeye atıyor, yaşamı geldiği gibi yaşıyor, başını suyun üzerinde tutmak için kendi zekâsına güveniyor ve dün gece geçirdiklerinden sonra bile yenilmiş, yıkılmış görünmüyordu. Gerçi pek yontulmamıştı, hatta kimi zaman densiz sayılabilirdi, ama yine de Nashe’e güven veren bir havası vardı. Pozzi’nin inanılır güvenilir biri olduğunu bilmek için kuşkusuz daha çok erkendi; ancak o kadar kısa sürede masal uydurması ve anlattıklarının akla yakın olması, onun göründüğünden başka biri olma olasılığını azaltıyordu. Ya da Nashe öyle varsaydı. Şöyle ya da böyle, nasıl olsa er geç gerçeği anlayacaktı.

Önemli olan serinkanlı görünmek, heyecanını gemlemek ve Pozzi’yi ne yaptığını bilen biri olduğuna inandırmaktı. Nashe'in sorunu Pozzi'yi etkilemek değildi; ama ondan aşağı kalmaması ve serinkanlı, kılı kıpırdamaz bir güvenle delikanlının yürekliliğine denk görünmesi gerektiğini seziyordu. Pozzi’nin ataklığına karşı, Nashe yaşını başını almış adamı oynayacak; gerek fizik yapısının gerekse yaşının büyüklüğünden yararlanarak, zor kazanılmış deneyimlerden süzülmüş bir bilge havası verecek, oğlanın fevri, içgüdüsel tavrını dengelemek için şaşmaz bir dayanıklılık gösterecekti. Bronx’un kuzey eteklerine yaklaştıklarında, Nashe yapacaklarını planlamıştı. Bu, belki gözden çıkarabileceğinden fazlasını harcamasını gerektirecekti, ama uzun vadede paranın yararlı bir biçimde harcanmış olacağını hesaplıyordu.

Yapması gereken, Pozzi soru soruncaya kadar hiçbir şey söylememek, soru sorduğu zaman da sağlam yanıt vermekti. Duruma hâkim olabilmesinin en güvenli yolu buydu: Delikanlıyı biraz bocalatmak, kendisinin her zaman ondan bir adım ileride olduğu izlenimini uyandırmak gerekliydi. Nashe tek söz söylemeden arabayı Henry Hudson Caddesi’ne saptırdı ve (Doksan Altıncı Sokak’tan geçerlerken) Pozzi nereye gittiklerini sorunca da, “Çok bitkinsin Jack,” dedi. “Yemeye ve uykuya ihtiyacın var. Doğrusu ben de bir şeyler atıştırsam fena olmaz. Plaza’ya gidelim, sonra da kamımızı doyururuz.”

Pozzi, “Plaza Oteli mi kastediyorsun?” diye sordu. “Evet, Plaza Otel. New York’a gelince hep orada kalırım. Bir itirazın mı var?"

“Hayır, hiç itirazım yok. Sadece merak ettim, o kadar. İyi fikir.”

“Hoşuna gider diye düşündüm.’’

“Evet, hoşuma gitti. Kİ as yaşamaya bayılırım. İnsanın ruhuna iyi gelir.”

Arabayı, Doğu Elli Sekizinci Sokak’taki bir yeraltı parkına çektiler, bagajdan Nashe’in bavullarını aldılar, sonra köşeyi dönüp otele gittiler. Nashe, ortak banyosu olan tek kişilik iki oda istedi. Otelin defterini imzalarken, gözucuyla Pozzi’ye baktı, onun yüzündeki doyumlu gülümseyişi gördü. Delikanlının ifadesi, Nashe’in hoşuna gitti, çünkü bu anlatım, Nashe’in kendisi için yaptığını kavrayabilecek ölçüde sarsılmış olduğunu gösteriyordu. Bütün iş, olayı sunuş biçimindeydi. Daha iki saat önce Pozzi’nin hayatı kaymıştı, şimdiyse bir sarayın içinde dikilmiş, çevresindeki görkemden afallamamak için kendini zor tutuyordu. Bu zıtlık böylesine çarpıcı olmasaydı, istenilen sonucu yaratmazdı, ama Nashe’in istediği etkiyi yarattığını anlaması için oğlanın seğiren dudağına bakması yetti.

Odaları yedinci kattaydı (Pozzi asansörde, “Yedi benim uğur sayım,” dedi); belboya bahşiş verip odaya yerleştikten sonra Nashe oda servisine telefon açıp yemek söyledi. İki biftek, iki salata, iki kızarmış patates, iki şişe Beck’s. Bu arada Pozzi duş yapmak için banyoya giriyor, kapıyı kapatıyor, ama kilitlemek zahmetine girmiyordu. Nashe bunu da iyiye yordu. Bir an kulak kabartıp suyun küvete vuran sesini dinledi, sonra temiz, beyaz bir gömlek giydi ve torpido gözünden valizlerden birine aktardığı parayı (ufak bir plastik torbadaki on dört bin doları) çıkardı. Pozzi'ye bir şey söylemeden çıktı, asansörle zemin kata indi, on üç bin doları otelin kasasına yatırdı. Yukarı çıkmadan önce lobide bir dolandı, gazete büfesinden bir deste iskambil aldı.

Nashe döndüğünde Pozzi kendi odasında oturuyordu. Banyonun iki kapısı da açıktı ve Nashe, delikanlının iki-üç kez beyaz havluya sarınıp koltuğa serildiğini gördü. Televizyonda cumartesi akşamüstleri gösterilen Kung-fu filmi oynuyordu. Nashe merhaba demek için kafasını uzatınca, Pozzi televizyonu göstererek, belki de Bruce Lee’den ders almasının fena olmayacağını söyledi. “Bu zıpır da benden daha yapılı değil,” dedi. “Ama bak, heriflerin nasıl hakkından geliyor. Bu numaraları bilseydim, dün gece olanlar olmazdı.”

Nashe, “Şimdi biraz daha iyi misin?” diye sordu. “Her yanım sızlıyor, ama kırık çıkık yok.”

“Demek yaşayacaksın.”

“Herhalde. Belki bir daha keman çalamam, ama sağ kalacak gibiyim.”

“Yemek neredeyse gelir. İstersen benim pantolonlarımdan birini giyebilirsin. Yemekten sonra çıkarız, sana yeni giysiler alırım.”

“İyi fikir. Ben de bu Romalı senatör pozunda uzun zaman kalamayacağımı düşünüyordum.”

Nashe, Pozzi’ye Red Sox tişörtüne uyacak bir blucin* verdi ve delikanlı yine çocuk görünümüne bürünüverdi. Ayağına dolaşıp düşmesin diye, pantolonun paçalarını bileklerine kadar kıvırdı. Blucini belinden tutarak Nashe’in odasına girerken, “Çok zengin bir gardırobun var,” dedi. “Kimsin sen, yoksa Boston kovboyu filan mısın?”

“Sana smokinimi verecektim, ama önce sofra adabını bir göreyim dedim. Ketçabı akıtmadan yemesini beceremiyorsan smokinime yazık olur.”

Yemek servis arabasıyla geldi, yemeğe oturdular. Pozzi heyecanla bifteğe saldırdı, ama birkaç dakika lokmaları peş peşe ağzına atıp çiğnedikten sonra, artık cam çekmiyormuş gibi çatalını bıçağını bıraktı. Arkasına yaslanıp çevresine bakınmaya başladı. Yavaş sesle, “İnsanın bazı şeyleri hatırlamaya başlaması çok tuhaf,” dedi. “Biliyor musun, ben bu otele daha önce de geldim, ama uzun süredir hiç aklıma gelmemişti. Yıllardır.”

“O kadar eskiden geldiysen, çok ufaktın herhalde.” “Evet, daha çocuktum. Babam sonbaharda bir hafta sonu getirmişti buraya. On bir-on iki yaşlarmdaydım herhalde.”

“İkiniz yalnız mı geldiniz? Annen neredeydi?” “Boşanmışlardı. Ben daha bebekken ayrılmışlar.” “Sen annenin yanında miydin?”

“Evet, Irvington’da otururduk, New Jersey'de. Orada büyüdüm. Kasvetli, bakımsız bir kasabadır.”

“Babanı sık sık görür müydün?”

“Bir babam olduğunu bile hayal meyal bilirdim.” “Sonra günün birinde çıkageldi ve seni Plaza’ya getirdi.”

“Evet, öyle sayılır. Ondan önce de bir kez görmüştüm.

İlk sefer çok tuhaf olmuştu, ömrümde hiç öyle korkmadım. Sekiz yaşındaydım, yaz ortasında bir gün evin merdivenlerinde oturuyordum. Annem işe gitmişti, ben de oturmuş portakallı lolipop yalayarak sokağı seyrediyorum. Portakallı olduğunu nasıl hatırladığımı sorma, hatırlıyorum işte o kadar. O Allah’ın belası sopa hâlâ elimdeymiş gibi. Çok sıcak bir gündü, ben de portakallı lolipopumla oturmuş, şekeri bitirince belki bisiklete biner, arkadaşım Waltlara gider, arka bahçelerindeki hortumu açtırırım diye düşünüyorum. Lolipop eriyip dizime akıyor, tam o sırada kocaman, beyaz bir Cadillac sokağa giriyor. Muazzam bir arabaydı. Gıcır gıcır, pırıl pırıl, jantları metal, lastikleri beyaz yanaklı. Direksiyonda oturan adam yolunu kaybetmiş gibiydi. Her evin önünde yavaşlıyor, pencereden kafasını uzatıp numaraya bakıyor. Ben de her yanım lolipop sıvışığı içinde onu seyrediyorum. Sonra araba duruyor, adam motoru stop ediyor. Tam benim evin önünde. Arabadan inip eve doğru yürümeye başlıyor - tiril tiril beyazlar giyinmiş, yüzünde dostça bir gülümseme. Önce Billy Martin sandım, tıpkı ona benziyordu. Hani şu beyzbol menajeri. Kendi kendime, Billy Martin ne diye beni görmeye gelsin diyorum. Yoksa beni takıma mı almak istiyor? Hey Tanrım, insan çocukken neler düşünüyor. Neyse, adam biraz daha yaklaşıyor, o zaman Billy Martin olmadığını anlıyorum. Bu sefer kafam iyice karışıyor, doğrusunu istersen biraz da korkuyorum. Lolipopu taflanların arasına atıyorum, ama daha ne yapacağımı kestiremeden adam tepeme dikiliyor. ‘Hey Jack, görüşmeyeli uzun zaman oldu,' diyor. Neden söz ettiğini anlamıyorum, ama adımı bildiğine göre annemin arkadaşı filan olmalı. Nazik olmaya çalışarak annemin işte olduğunu söylüyorum, adam evet diyor, biliyormuş, az önce lokantada konuşmuş annemle. Annem lokantada çalışıyor, garsonluk yapıyordu o zamanlar. Ben de, ‘Yani beni mi görmeye geldin?’ diyorum. Adam, ‘Evet evlat,’ diyor. ‘Birbirimizden haber almanın sırasıdır diye düşündüm. Seni son gördüğümde, kıçında bez bağlıydı.’ Adamın dediklerinden hiçbir şey anlamaz oluyorum, aklıma gelen tek şey, bu adam annem daha çocukken California’ya kaçan Vince dayım olmalı. ‘Sen Vince dayısın, değil mi?’ diyorum, ama adam başını sallayarak gülümsüyor. ‘Sıkı dur delikanlı,' gibilerden bir şey söylüyor, ‘İster inan ister inanma, karşındaki baban/ Buna bir an inanmıyorum. ‘Sen benim babam olamazsın/ diyorum. ‘Babam Vietnam’da öldü.’ Adam, ‘Evet, herkes öyle -sandı' diyor. Ama bak, sahiden ölmedim. Kaçtım. Beni esir aldılar, ama tünel kazıp kaçtım. Buraya gelmek çok zamanımı aldı.’ Dedikleri şimdi biraz daha inandırıcı geliyor, ama hâlâ kuşkuluyum. ‘Yani artık bizimle mi oturacaksın?’ diye soruyorum. ‘Pek öyle sayılmaz, ama bu birbirimizle yakınlaşmamızı engellemez.’ diyor. Bu bana ters geliyor, beni kandırmaya çalıştığına kalıbımı basarım. ‘Sen benim babam olamazsın,’ diyorum. ‘Babalar gitmez. Aileleriyle birlikte otururlar.’ Adam, ‘Bazı babalar öyledir/ diyor. ‘Ama hepsi değil. Bak. Eğer bana inanmıyorsan, sana ispatlarım. Adın Pozzi, tamam mı? John Anthony Pozzi. Öyleyse babanın soyadının da Pozzi olması gerek. Tamam mı?’ Başımı sallıyorum, adam cebine davranıp cüzdanını çıkarıyor. ‘Bak şuna’ diyerek cüzdandan alıp bana uzatıyor. ‘Oku, bak ne yazıyor.’ Ben de okuyorum: ‘John Anthony Pozzi.’ Aynen böyle yazmıyorsa Allah belamı versin.”

Pozzi bir an durdu, birasından bir yudum çekti. “Bilmiyorum,” diye sözünü sürdürdü. “Şimdi düşünüyorum da, hepsi rüyada olmuş gibi. Kimi bölümlerini hatırlıyorum, ama gerisi bulanık, sanki hiç olmamış gibi. Benim moruğun beni Cadillac’la gezdirdiğini hatırlıyorum, ama bu ne kadar sürdü bilmiyorum. Ne konuştuğumuzu bile hatırlamıyorum. Ama arabanın klimasını, maroken döşemenin kokusunu, ellerim lolipoptan yapış yapış olduğu için utandığımı hatırlıyorum. Ama asıl, hâlâ korkuyordum. Ehliyetini gördüğüm halde, yeni baştan kuşkuya kapıldım. Tuhaf bir şeyler oluyor diyordum kendi kendime. Bu adam babam olduğunu söylüyor, ama bu doğru söylüyor demek değil. Bir numara yapıyor olabilir, bir dolap çeviriyor olabilir. Arabayla şehirde dolaşırken bütün bunlar geçiyor kafamdan, sonra birden evin önüne geliyoruz. Her şey yarım saniyede olup bitmiş gibi. Benim moruk arabadan bile inmiyor. Cebinden bir yüz dolarlık çekip avucuma sıkıştırıyor. 'Al Jack, seni düşündüğümü bilesin diye ufak bir şey/ diyor. Bok canına! Ömrümde hiç bu kadar para görmemişim. Yüz dolarlık para bastıklarını bile bilmiyorum. Elimde parayla arabadan iniyorum, evet, galiba bu benim diye düşünüyorum. Ama daha ne diyeceğimi düşünemeden adam omzumu sıkıp veda ediyor. ‘Yine görüşürüz evlat’ gibi bir şeyler söylüyor, sonra arabayı çalıştırıp vınlıyor.”

Nashe, “Tuhaf bir tanışma,” dedi.

“Bana mı söylüyorsun?”

"Peki ya buraya, Plaza’ya geldiğiniz sefer ne oldu?” “O üç-dört yıl sonraydı.”

“O arada onu hiç görmedin mi?”

“Bir kez bile görmedim. Geldiği gibi kayboluverdi. Anneme sorup duruyordum, ama annem bu konuda hiç ağzını açmıyor, fazla bir şey söylemek istemiyordu. Sonradan, babamın birkaç yıl içeride kaldığını öğrendim. Meğer o yüzden boşanmışlar, annem öyle dedi. Pis işlere bulaşmış.”

“Ne yapmış?”

“Hayalî ticarete karışmış. Hani şu paravan şirketler üstünden mal satma işi. Kaymak tabakanın vurgunlarından biri.”

“Ama çıktıktan sonra işi iyi gitmiş olmalı. En azından altına Cadillac çekebilmiş.”

“Evet, herhalde. Galiba sonunda Florida’da emlakçılığa başlamış. Arazi satışından parayı vurmuş.”

“Ama emin değilsin.”

“Hiçbir şeyden emin değilim. Uzun zamandır hiç sesi sedası çıkmadı. Kim bilir, belki de ölmüştür.”

“Ama üç-dört yıl sonra yeniden ortaya çıktı.”

“Evet, ilk seferki gibi, sanki yerden bitiverdi. Onu çoktan gözden çıkarmıştım. Çocuk için dört yıl bekleme süresi fazlasıyla uzundur. Sikilmiş sıpa gibi olursun.” “Peki yüz doları ne yaptın?”

“Bunu sormak da nereden aklına geldi? Önce harcamaya niyetliydim. Hani şöyle yeni, gösterişli bir beyzbol eldiveni filan, ama gönlümü okşayacak bir şey bulamadım, paradan ayrılmayı da bir türlü istemedim. Onca yıl sakladım. Çamaşır çekmecemdeki ufak bir kutuda saklıyordum, her akşam çıkartır -gerçekten orada mı diye-bakardım.”

"Ve para oradaysa, bu babanı da gerçekten gördün demeye gelirdi.”

“Bunu hiç böyle düşünmemiştim. Ama evet, herhalde öyleydi. Eğer parayı saklarsam, belki babam yine çıkagelecekti.”

“Çocuk mantığı işte.”

“İnsan çocukken ne ahmak oluyor, içler acısı. Bunları düşünmüş olduğuma inanamıyorum.”

“Hepimiz yaptık böyle şeyler. Bu da büyümenin bir parçası.”

“Evet, neyse, epey karışık bir işti. Parayı anneme hiç göstermedim, ama arada bir kutudan çıkartır, arkadaşım Walt’ın eline almasına izin verirdim. Neden bilmem, bu hoşuma giderdi. Sanki onun parayı ellediğini görünce bunun benim uydurduğum bir masal olmadığını anlıyordum. Ama işin asıl matrak yanı, aradan altı ay geçtikten sonra paranın sahte olduğunu, kalp para olduğunu kafama taktım. Belki Walt bir şeyler söyledi, ama bilemeyeceğim; eğer para sahteyse diyordum, bunu bana veren adam babam olamaz.”

"Dönüp dolaşıp yine aynı yere takılıyorsun.”

“Evet, dönüp dolaşıp oraya takılıyorum. Bir gün bu konuyu Walt ile konuştuk, bunu öğrenmenin tek yolu parayı bankaya götürmek dedi. Parayı odamdan dışarı çıkarmak istemiyordum, ama sahte olduğunu düşündüğüme göre, çıkarsam da çıkarmasam da bir şey fark etmezdi. Sonunda bankaya gittik; biri bizi soyacak diye ödümüz koparak, gizli ve tehlikeli bir görevdeymişiz gibi çevremizi kollayarak gittik. Bankadaki veznedar tatlı bir adamdı. Walt, ‘Arkadaşım bunun sahici yüz dolarlık olup olmadığını öğrenmek istiyor/ dedi. Veznedar parayı aldı, evire çevire inceledi. Hatta büyütecin altına bile koyup baktı.”

“Peki ne dedi?”

“Sahici para çocuklar,” dedi. “Amerikan mâliyesinin bastığı gerçek para."

“Öyleyse onu veren adam da gerçekten babandı.” “Doğrudur. Ama bunun bana ne yararı var? Eğer bu adam gerçekten babamsa, ne diye gelip beni görmez? İnsan hiç değilse bir mektup yazar, arar. Ama bunu kafama takıp üzülmek yerine, beni aramayışına gerekçe masallar uydurmaya başlıyorum. Bir tür James Bond diyorum, devletin gizli ajanlarından biri ve beni görmeye gelerek kimliğini açığa vurmak istemiyor diyorum. Vietnam’daki esir kampından kaçma palavralarına artık iyice inanıyorum ve eğer bunu becerebilmişse, sapma kadar maço erkek diyorum, tamam mı? Tam erkek. Aman Tanrım, böyle düşünmek için ne geri zekâlı olmalıymışım.” “Bir şeyler uydurmak zorundaydın. Boşlukta bırakmak olanaksızdır. Beynin buna izin vermez.”

“Belki öyledir. Bir yığın masal düzdüm kendime, gırtlağıma kadar da battım o masalların içine.”

“Baban yeniden gelince ne oldu peki?”

“Bu sefer önceden telefon edip annemle konuştu. Ben yukarıdaydım, çoktan yatağa girmiştim. Annem gelip söyledi. ‘Hafta sonunu seninle New York’ta geçirmek istiyormuş,’ dedi. Sinirlerinin tepesinde olduğunu görmemek için kör olmak gerekirdi. ‘Ne yüzsüz bu orospu çocuğu, değil mi?’ deyip duruyordu. ‘Yüzsüz orospu çocuğu.’ Cuma günü adam başka bir Cadillac’la kapıya dayanıyor. Bu seferki siyahtı, adamın sırtında da devetüyü palto vardı ve puro tüttürüyordu. James Bond’la filan hiç ilgisi yoktu. Al Capone filmlerinden fırlamış gibiydi."

“Bu kez mevsim kıştı demek.”

“Hem de karakış, hava buz gibiydi. Lincoln Tüneli’nden geçtik, Plaza’ya indik, sonra Elli îkinci Sokak’taki Gallagher’s’e gittik. Orası hâlâ gözümün önünde. Mezbahaya girer gibi olmuştum. Vitrinde yüzlerce çiğ biftek sallanıyor, insanı vejetaryen yapmak için birebir. Ama yemek salonu iyi. Duvarlarda politikacıların, sporcuların, film yıldızlarının resimleri var. Bayağı etkilendim doğrusu. Galiba, o hafta sonunun tek amacı da buydu. Babam beni etkilemek istiyordu, bunu da iyi becerdi. Yemekten sonra, Garden’daki boksa gittik. Ertesi gün yine orada üniversiteler basketbol yarıfinalini izledik. Pazar günü de stadyuma gidip Giants-Redskins maçını seyrettik. Açık tribünde filan oturduğumuzu sanma. Elli metre çizgisinin oradaki en iyi yerde oturduk. Evet, etkilenmiştim, başım dönüyordu. Gittiğimiz her yerde, benim moruk cebinde taşıdığı para tomarından papelleri şakır şakır sayıyor. Onluklar, yirmilikler, ellilikler - bakmıyor bile. Metelik etmezmiş gibi bahşiş yağdırıyor, anlıyorsun değil mi demek istediğimi? Kapıcılara, şef garsonlara, komilere. Hepsi avuçlarını uzatıyor, o da hiç yârını yokmuş gibi papelleri savuruyor.”

“Etkilenmesine etkilenmişsin. Peki, iyi vakit geçirdin mi?”

“Pek değil. Yani, eğer insanlar böyle yaşıyorlarsa, bunca yıldır ben neredeydim? Demek istediğimi anlıyor musun?”

“Sanırım.”

“Onunla konuşmak zordu, hep utanıyordum, boğazım düğüm düğümdü. Bütün hafta sonu övünüp durdu - ne büyük adam olduğuna inanayım diye işlerini anlatıp böbürlendi, oysa neden söz ettiğini doğru dürüst anlamıyordum bile. Bana da epey diskur geçti. ‘Liseyi bitireceğine söz ver,’ -bunu iki üç kez söyledi- ‘liseyi bitireceğine, sokak serserisi olmayacağına söz ver.’ Ben daha altıncı sınıftayım, liseden miseden ne anlarım? Ama bana söz verdirdi, ben de söz verdim. Sıkılıyordum. Ama en beteri, geçen sefer verdiği yüz dolardan söz ettiğim zaman oldu. Parayı harcamadığımı öğrenmek hoşuna gider sandımdı, ama neredeyse şoke oldu, suratının aldığı şekilden seziyordum bunu. Sanki ona hakaret etmişim gibi davrandı. ‘Parayı enayiler saklar,’ dedi. ‘Para dediğin boktan bir kâğıt parçası oğlum, kutuda durursa sana bir bok yararı dokunmaz.’”

“Tam külhanbeyi ağzı.”

“Evet, ne külhan olduğunu göstermek istiyordu. Ama sonuç sandığı gibi olmadı pek. Pazar gecesi eve döndüğümde, oldukça sarsılmıştım. Bana bir yüz dolarlık daha verdi, ben de ertesi gün okuldan çıkar çıkmaz gidip harcadım hepsini. Harca demişti, ben de harcadım. Ama işin tuhafı parayı kendim için harcamak istemedim. Kuyumcuya gittim, anneme inci bir kolye aldım. Kaça patladığını hâlâ hatırlıyorum. Vergi dahil yüz seksen dokuz dolar.”

“Kalan on bir doları ne yaptın?”

“Anneme koca bir kutu çikolata aldım. Hani o kalp şeklindeki, süslü püslü kırmızı kutulardan.”

“Annen çok sevinmiştir herhalde.”

“Evet, aldıklarımı verince kendini tutamayıp ağladı. Onları aldığıma sevindim. Bana mutluluk verdi.”

“Peki ya lise? Sözünü tuttun mu?”

“Sen beni kafasızın biri mi sanıyorsun? Tabii bitirdim liseyi. Hem de derslerim bayağı iyiydi. Ortalamam Beksi’ydi, hem de basket takımmdaydım. Takımın yıldızıydım.”

“Nasıl yaptın bunu, tahta ayaklık üstünde mi oynuyordun?”

“Ben santra gardıydım arkadaş, çok da iyiydim hani. Bana Fare derlerdi. Öyle çeviktim ki, topu oğlanların bacaklarının arasından geçiriverirdim. Bir maçta, on beş basket attırarak okul rekoru kırdım. Güvenilir bir küçük adamdım.”

“Ama üniversite için kimse burs vermeye kalkmadı.”

“Biraz yokladılar, ama fazla ilginç bir öneri gelmedi. Üstelik, üniversiteye gidip boktan bir işletmecilik öğrenimi yapmaktansa, poker oynayıp para kazanırım diye hesapladım.”

“Ve süpermarkette iş buldun.”

“Geçici bir süre. Tam o sırada babam bir mezuniyet armağanıyla yeniden ortaya çıkıverdi. Bana beş bin dolarlık bir çek gönderdi. Nasıl buluyorsun? Herifi altı-yedi yıldır görmüyorum, sonra tutup benim liseden mezun olduğumu hatırlıyor. Karmakarışık duygular içindeydim. Sevinçten ölecek gibiydim: Ama aynı zamanda orospu çocuğunun hayalarına da tekmeyi indirmek geliyordu içimden.”

“Teşekkür mektubu yazdın mı?”

“Yazdım tabii. Bu gereklidir, değil mi? Ama herif hiç yanıt vermedi. O zamandan beri de hiç haber almadım.”

“Herhalde tatsız bir şeyler olmuştur.”

"Bok canına, hiç umurumda değil artık. Belki böylesi daha iyi.”

“Ve bu mesleğinin başlangıcı oldu.”

“Çaktın arkadaş. Parlak mesleğimin, şan ve şöhretin doruklarına yürüyüşümün başlangıcı bu oldu.”

O konuşmadan sonra, Nashe, Pozzi’ye beslediği duyguların değiştiğini fark etti. Belirli bir yumuşama oldu, açıklamak istemese de, oğlanın sevilecek bir yanı olduğunu kabullenmeye başladı. Bu, Nashe’in ona güvenmeye hazır olması demek değildi; ama bütün uyanıklılığına karşın Pozzi’ye göz kulak olmak, onun yol göstereni, koruyucusu olmak güdüsünü duymaya başlamıştı. Belki bu, oğlanın yapısından, o azgelişmiş, neredeyse güdük gövdesinden kaynaklanıyordu -ufak tefekliği, henüz tamamlanmamış bir hava veriyordu çocuğa-, belki babası hakkında anlattıkları da etkili olmuştu. Pozzi anlatırken, Nashe hep kendi çocukluğunu düşünmüş ve ikisinin yaşamı arasındaki tuhaf benzerlik içini sızlatmıştı: terk edilmek, beklenmedik bir para, kökleşen öfke. İnsan bir başkasında kendini görmeye başladı mı, artık ona yabancı gözüyle bakamaz. İstesen de istemesen de, arada bir bağ oluşmuştur. Nashe, bu düşüncelerin kendini nasıl bir kapana kıstırabileceğini kavrıyordu, ama o anda bu yolunu şaşırmış çelimsiz yaratığa yakınlık duymaktan kendini alamıyordu. Aralarındaki mesafe birden kapanmıştı.

Nashe, iskambil sınavını şimdilik ertelemeye, önce Pozzi’nin gardırobuyla ilgilenmeye karar verdi. Dükkânlar birkaç saate kadar kapanırdı, oğlanı bütün gün bu soytarı kılığında dolaştırmanın anlamı yoktu. Nashe bu konuda biraz daha kendi çıkarlarını düşünmeliydi belki, ama Pozzi çok bitkin görünüyordu; Nashe’in gönlü onu hemen kumar gösterisine zorlamaya elvermedi. Bu büyük bir yanlıştı kuşkusuz. Eğer poker bir direnç, baskı altında çabuk düşünüp karar verebilme oyunuysa, insanın bu konudaki becerisini kafası yorgunluktan bulanıkken sınamaktan daha iyi fırsat olur muydu? Olsa olsa Pozzi sınavı atlatamaz, Nashe’in onun üstüne başına harcayacağı para da boşa giderdi. Ama bu olası düş kırıklığı, Nashe’in acele etmesini önledi. Beklentisini bir süre daha ayakta tutmak, hâlâ umut olduğuna inanmak için kendisini kandırmak istiyordu. Üstelik, tasarladığı alışverişe çıkmayı da çok istiyordu. Uzun vadede birkaç yüz dolar fazla fark etmezdi ve Pozzi’yi Saks Beşinci Cadde’de gezinirken seyretmek düşüncesi, yadsıyamayacağı bir keyifti. Bu, bir alay komik olasılığa gebe bir durumdu ve en azından birkaç kahkaha kâr kalırdı yanına. İşin yalnızca bu yanı bile, o sabah Saratoga’da uyandığı zaman başarmayı beklediğinden daha fazlasıydı.

Pozzi, dükkâna girdikleri anda mızıkçılığa başladı. Erkek reyonu züppe işi giysilerle dolu, dedi; bu mide bulandırıcı şeyleri giymektense havluya sarınıp gezmeyi yeğlediğini söyledi. Adın Üçüncü Dudley L. Bilmemne-bok olsa ve Park Avenue’de oturuyor olsan ne âlâ; ama o, New Jersey’in Irvington kasabasından Jack Pozzi’ydi ve bu pembe gömlekleri sırtına geçirmeyecekti. Geldiği yerde bu kılıkla ortaya çıkacak olsa, adamın kıçına tekmeyi basarlardı. Paramparça ederler, parçalarını da kubura atarlardı. Pozzi bir yandan bunları anlatırken, bir yandan da gelip geçen kadınlara bakıyor, genç güzel birini gördü mü lafını kesip gözünü kadına dikiyor veya başını çevirip kadın gözden kaybolana kadar kalçalarının salıntısını izliyordu. Birkaçına göz kırptı, hatta kazara koluna çarpan birine laf bile attı. "Bebeğim, bu akşam için bir planın var mı?”

Nashe bir-iki kez, “Yavaş ol Jack,” diye uyardı. “Kendine gel. Bu gidişle kapı dışarı ederler seni.”

“Ben kendimdeyim. İnsanın yerel yetenekleri keşfetmeye hakkı yok mudur?”

Sanki Pozzi bütün bunları, Nashe kendisinden böyle davranmasını beklediği için yapıyormuş gibiydi. Yeni dostu ve koruyucusuna teşekkürlerini dile getirmek için yapılmış bilinçli bir gösteri, önceden tasarlanmış antikalıklardı ve eğer Nashe’in bunları bırakmasını istediğini sezse, tek bir söz daha etmeden keserdi yaptıklarını. En azından Nashe sonradan bu kanıya vardı; çünkü giysileri alıcı gözle incelemeye başladıklarında delikanlı, Nashe’in fikirlerine hiç itiraz etmedi, hiç sesini çıkarmadı. Pozzi, kendisine bir şeyler öğrenme fırsatı verildiğini kavramış gibiydi, bu da Nashe’e saygı duyduğunun bir belirtisiydi.

Nashe, “Bu işler böyle olur Jack,” dedi. “İki gün sonra milyonerlerin karşısına çıkacaksın. İzbe bir kumarhanede oynamayacaksın, çağrılı bir konuk olarak evlerine gideceksin. Sana yemek ikram edecekler, belki gece de konuk edecekler. Kötü bir izlenim bırakmak istemezsin, değil mi? Görgüsüz, bilgisiz biri gibi görünmek istemezsin. Hoşlandığın giysileri gördüm. Bunlar insanı ele verir Jack, görgüsüz, ucuz biri gibi gösterir. O kılıkta birini görünce, işte Kaybetmeye Mahkûm olanların ayaklı reklamı diye düşünürsün. Bir stilleri, bir klasları yoktur. Arabadayken, senin mesleğindekilerin aktör olmaları gerektiğini söyledin. Aktöre kostüm de gerek. Bu giysileri beğenmeyebilirsin, ama zenginler bunları giyiyor; sen de zevkli biri olduğunu, sıradan olmadığını dünyaya göstermek istiyorsun. Artık büyümenin zamam geldi Jack. Kendini ciddiye almanın zamanı geldi.”

Nashe yavaş yavaş Pozzi’yi pes ettirdi ve sonunda beş yüz dolarlık burjuva ağırbaşlılığı ve kasıntılığıyla dükkândan çıktılar. Bu, giyeni herhangi bir toplulukta göze batırmayacak ölçüde alışılmış bir kıyafetti: lacivert blazer, açık gri pantolon, loafer, beyaz poplin gömlek. Nashe, havalar sıcak olduğu için kravat olmasa da olur dedi, Pozzi de işi kararında bırakmak gerektiğini söyleyerek onun bu fikrine katıldı. “Bu halde bile kendimi huzursuz hissediyorum/’ dedi. “Üstüne üstlük bir de kravatla boğmaya kalkışmanın anlamı yok.”

Plaza’ya döndüklerinde saat beşe geliyordu. Paketleri yedinci kata bıraktıktan sonra İstiridye Bar’da birer tek atmak için yeniden aşağı indiler. Bir bardak biradan sonra, Pozzi birden yorgunluktan bitkin bir hale geldi, sanki gözlerini açık tutmak için kendim zorluyordu. Nashe onun ağrı sızı içinde olduğunu da anladı ve delikanlıyı daha fazla zorlamamak için hesabı istedi.

“İçin geçiyor/’ dedi. “Yukarı çıkıp uyumanın zamanı geldi galiba.”

Pozzi hiç itirazsız, “Bombokum,” dedi. "New York’ta cumartesi gecesi, ama hiç bunun keyfini çıkaracak halde değilim.”

“Senin için bir düşler âlemi bu. Zamanında uyanırsan, geç saatte yemeğini yersin, ama bence sabaha kadar uyuman daha iyi olur. O zaman kendini çok daha iyi hissedeceksin.”

“Büyük maç için formda olmak gerek. Karılarla oynaşmayacaksın. Uçkuruna sahip olacaksın, yağlı yiyeceklere el sürmeyeceksin: Saat beşte koşu, onda boks. Kafanı bu işe vereceksin. Kafanı verecek, formda olacaksın.” “Çabuk öğrenmene seviniyorum.”

“Burada şampiyonluktan söz ediyoruz ahbap, çocuğun dinlenmesi gerek. Kamptayken her türlü özveriye hazır olacaksın, nefsini düşünmeyeceksin.”

Yukarı çıktılar, Pozzi hemen yatağa girdi. Nashe ışığı söndürmeden önce ona üç aspirin içirdi, komodinin üzerine de aspirin şişesiyle bir bardak su koydu. “Arada uyanırsan birkaç tane al. Ağrını keser,” dedi.

Pozzi, “Sağ ol anneciğim,” diye karşılık verdi. “Bu akşam dua etmezsem kızmazsın değil mi? Tanrı’ya çok uykum geldiğini söyleyiver, tamam mı?"

Nashe banyodan kendi odasına geçti. Banyonun iki odaya açılan kapılarını kapadı, yatağına oturdu. Birden kendini boşlukta hissetti, gecenin geri kalan bölümünde ne yapacağını kestiremedi. Çıkıp bir yerlerde yemek yemeyi düşündü, ama sonunda gitmemeye karar verdi. Pozzi’den fazla ayrılmak istemiyordu. Bir şey olacağı yoktu [bundan az çok emindi), ama işi oluruna bırakmanın da yanlış olacağını seziyordu.

Saat yedide oda servisine bir sandviçle bira söyleyip televizyonu açtı. O akşam Mets takımı Cincinnati’de oynuyordu. Nashe yatağın üzerinde bir yandan iskambilleri karıştırıp peş peşe pasyans açarken, bir yandan da maçı dokuzuncu atışa kadar izledi. On buçukta televizyonu kapadı, Saratoga’dayken okumaya başladığı Rousseau' nun cep dizisinden basılmış İtiraflar’ını alıp yatağa girdi. Uykuya dalmadan önce, yazarın bir ormanda durup ağaçlara taş attığı bölüme geldi. Rousseau kendi kendine, eğer bu taşı ağaca isabet ettirirsem, bundan sonra yaşamımda her şey iyi gidecek der. Taşı atar ve ıskalar. Bu sayılmaz diyerek bir başka taş alır ve ağaca da birkaç metre daha yaklaşır. Yine ıskalar. Bu da sayılmaz deyip biraz daha yaklaşır ağaca, yeni bir taş alır. Yine ıskalar. Bu, son alıştırma atışıydı, asıl atış bundan sonraki der. Ama işi garantiye almak için ağacın yanına gider, hedefin tam karşısına geçer. Aralarında otuz santimden az vardır, elini tutsa dokunacaktır. Sonra ta:şı var gücüyle kütüğe indirir. Başardım der, başardım. Bu andan itibaren, yaşamım eskisinden daha iyi olacak.

Yazı Nashe’in hoşuna gitti, ama içinden gülmek geldiği için utandı da. Böylesine açıksözlülükte ne de olsa ürkütücü bir şeyler vardı. Nashe, Rousseau’nun kendisiyle ilgili böyle bir şeyi açığa vurmak, kendi kendini aldatmacayı itiraf etmek cesaretini nasıl bulduğunu merak etti. Sonra lambayı söndürdü, gözlerini yumdu ve uykuya dalıp duyamayacak noktaya gelinceye kadar klimanın uğultusunu dinledi. Gecenin bir yarısında, düşünde bir ormanda olduğunu gördü. Rüzgâr ağaçların arasından,

iskambillerin karıştırılırken çıkardığına benzer bir sesle esiyordu.

Ertesi sabah, Nashe sınavı yine erteledi. Sanki gerçek sınav Pozzi’nin iskambildeki becerisi değil de, kendi kendisiyle imişçesine bir onur sorunu haline getirmişti bunu. Artık önemli olan, bu belirsizlik içinde kalmaya ne kadar zaman dayanabileceğini görmek, bunu hepten unutmuş görünerek suskunluğun gücünden yararlanıp ilk adımı Pozzi’ye attırmaktı. Eğer Pozzi bir şey söylemezse, o zaman oğlan kurusıkı atmaktan başka şeye yaramaz demekti. Nashe bu bilmecenin simetrisini beğendi. Hiçbir şey söylenmezse, her şey söylenceden ibaret demekti, söylence ise her şeyin blöf ve aldatmaca olduğu anlamına geliyordu. Eğer Pozzi ciddiyse, er geç konuyu açacaktı ve zaman ilerledikçe Nashe kendini sabredip beklemeye daha istekli buldu. Bu, bir bakıma aynı anda hem soluk almaya hem de soluğunu tutmaya çalışmak gibi bir şeydi; ama madem bu deneye bir kez girmişti, sonuna kadar götüreceğini de biliyordu.

Pozzi uzun uykudan sonra iyice kendine gelmiş görünüyordu. Saat dokuza doğru, Nashe onun duşu açtığını duydu. Yirmi dakika sonra, ise, Pozzi yine beyaz havlulara sarınmış olarak odasına geldi.

Nashe, “Senatör bu sabah kendini nasıl hissediyor?” diye sordu.

Pozzi, “Daha iyi,” dedi. “Kemikler hâlâ sızlıyor, ama Jackus Pozzius görevinin başına döndü.”

“Öyleyse sıra hafif bir kahvaltıya geldi demektir.”

“Ufak değil, büyük bir kahvaltı olsun. Midem kazınıyor.”

“O halde Pazar Brunch’ı yapalım.”

“Brunch, öğle yemeği, ne dersen de. Açlıktan ölüyorum.”

Nashe kahvaltıyı odaya getirmelerini söyledi. Sınavdan hiç söz etmeden bir saat daha geçti. Nashe, Pozzi’nin kendi oynadığı oyunun aynını oynayıp oynamadığını; konuyu ilk açanın kendisi olmaması için direnip direnmediğini merak etmeye başladı. Ama bunu düşündüğü anda da yanıldığını anladı. Yemek bitince, Pozzi giyinmek için odasına gitti. Döndüğünde (beyaz gömleği, gri pantolonu ve loaferleri giymişti - Nashe’e oldukça prezentabl göründü), hemen konuyu açtı. “Benim nasıl bir pokerci olduğumu görmek istediğini sanıyordum,” dedi. “Bir yerlerden bir deste kâğıt alıp başlasak iyi olur."

Nashe, “Bende iskambil var,” dedi. “Senin hazır olmanı bekliyordum.”

“Hazırım. Hadi dediğin andan itibaren hazırım.” “Güzel. Demek ki gerçeği görme zamanı geldi. Otur Jack, otur da hünerini dök bakalım.”

Üç saat boyunca, Plaza’nm broşüründen yırttıkları parçaları fiş yerine kullanarak yedi-kartlık poker oynadılar. İki kişilik oyunda, Pozzi’nin yeteneğini tam olarak ölçmek Nashe için zordu, ama (şansın rolünü artıran, tam vuruş yapmayı önleyen) o aykırı koşullarda bile oğlan onu vurdu, Nashe’in önündeki kâğıt fiş tomarının dibine darı ekti. Kuşkusuz Nashe bu işin ustası değildi, ama acemisi de sayılmazdı. Bowdoin Üniversitesi’nde okuduğu iki yıl boyunca hemen her hafta oynamıştı; Boston’da itfaiyeye girdikten sonra da iyi oyunculara karşı oynayabilecek duruma gelecek kadar çok oynamış, deneyim kazanmıştı. Ama bu çocuk başka türlüydü, Nashe’in bunu anlaması uzun sürmedi. Daha iyi konsantre olabiliyor, durumu daha çabuk analiz edebiliyor, Nashe’in şimdiye kadar tanıdığı herkesten daha çok kendine güveniyor gibiydi. Nashe ilk resti verdikten sonra, iki kişinin yerine oynamayı önerdi, ama sonuç değişmedi. Tek fark, Pozzi’nin bu kez ilkinden de çabuk işi bitirmesiydi. Nashe’in de arada kazandığı oldu, ama çok az para aldı; Pozzi’nin kazandıklarının yanında hiç kalırdı bu. Oğlan ne zaman vuracağını, ne zaman pas diyeceğini iyi biliyor; kötü bir eli fazla zorlamayıp üçüncü ya da dördüncü kart verildikten sonra çekiliyordu. Başlangıçta, Nashe blöfle birkaç el aldı, ama yirmi-otuz dakika sonra bu strateji geri tepmeye başladı. Pozzi onun yöntemini kaptı, sonunda neredeyse Nashe’in kafasından geçenleri okumaya, sanki onun beyninin içinde oturmuş, ne düşündüğünü seyrediyormuş gibi davranmaya başladı. Pozzi’nin gerçekten iyi oyuncu çıkmasını istediği için, bunlar Nashe’i yüreklendiriyor, ama huzursuz da ediyordu ve bu huzursuzluk sürüyordu. Nashe çok kapalı oynamaya başladı, attığı her adımı dikkatle atıyordu; işte ondan sonra oyunun kontrolü tamamen Pozzi’nin eline geçti. İstediği gibi blöf yapıyor, Nashe’i parmağının ucunda oynatıyordu. Ama böbürlenmiyordu. Her zamanki alaycı, şakacı tavrından eser olmadan, son derece ciddi oynuyordu. Nashe artık bırakmalarını önerince, Pozzi eski haline döndü - birden arkasına yaslanıp keyifli keyifli sırıttı.

Nashe, “Fena değil evlat,” dedi. “Donumu aldın.” Pozzi, “Sana söyledim,” dedi. “İş pokere gelince şakam yoktur. On oyunun dokuzunda ben alırım. Bu doğa yasası gibi bir şey.”

“Dua edelim de, yarın o dokuzdan biri olsun.” “Merak etme, o sülüklerin canına okuyacağım. Garanti veririm. Senin yarın kadar bile oyun bilmiyorlar, seni ne hale getirdiğimi de gördün.”

“Perişan ettin.”

“Doğrudur. Nükleer bir patlama. Lanet olası bir Hiroşima.”

“Arabada yaptığımız pazarlıkta el sıkışmaya hazır mısın?”

“Yüzde elli elli bölüşmek mi? Evet; hazırım.”

“Tabii, baştaki on bin çıktıktan sonra."

“Baştaki on bin çıktıktan sonra. Ama ötekileri de hesaba katmak gerek.”

“Hangi ötekiler?”

“Otel. Yemek. Dün aldığın giysiler.”

“Onları kafana takma. Bunlar hesap dışı, istersen iş masrafı de.”

“Bok canına. Bunu yapmak zorunda değilsin.” “Hiçbir şey yapmak zorunda değilim. Ama yaptım, değil mi? Bu sana armağanım Jack, bir daha sözünü etmeyelim. İstersen, beni bu işe sokmanın primi diye düşünebilirsin.”

“Kâşifin patent ücreti.”

“Aynen öyle. Hizmetin karşılığında bir komisyon. Şimdi bütün yapacağın, telefonu açıp Laurel ile Hardy’ nin seni hâlâ bekleyip beklemediklerini öğrenmek. Oraya boşu boşuna gitmeyi istemezsin herhalde. Adresi iyi almayı da unutma. Geç gidersen ayıp olur.”

“Senin geleceğini de söyleyeyim ki adamlar şaşırmasın.”

“Arabanın tamirde olduğunu, bir arkadaşın arabasıyla geleceğini söylersin.”

“Seni ağabeyim diye tanıtayım.”

“O kadar abartmaya gerek yok.”

“Hayır, onlara ağabeyim olduğunu söyleyeyim. O zaman soru sormazlar.”

“Peki, ne istiyorsan söyle. Yalnız, işi arapsaçına çevirme. Pot kırarak başlamayalım.”

“Merak etme arkadaş, bana güvenebilirsin. Bana Jackpot demişler, unuttun mu? Ne söylesem olur. Söyleyen ben olduğum sürece, sonuçta her şey yerli yerine oturur.”

* * *

Ertesi gün öğlen bir buçukta Ockham kasabasına doğru yola çıktılar. Oyun akşam başlayacaktı, ama Flower ve Stone onları saat dörtte bekliyorlardı. Pozzi, “Bizi nasıl ağırlayacaklarını bilmiyorlar,” dedi. "Önce çay ikram edecekler, sonra evlerini gezdirecekler. Oyuna oturmadan önce de yemek yiyeceğiz. Nasıl buldun? Çay! Vay canına, kulaklarıma inanamıyorum!”

Nashe, “Her şeyin bir ilki vardır,” dedi. “Sen sadece kendine hâkim ol. Çayı höpürdetmeden iç. Kaç şeker istediğini sorarlarsa, bir tane de.”

“Görgüsüz olabilirler, ama iyi kalpli insanlar. Hinoğluhin olmasam neredeyse acıyacağım heriflere.”

“İki milyonere acıyacak en son kişi sen olmalısın.” "Ne demek istediğimi anlıyorsun işte. Önce bizi yedirip içiriyorlar, sonra da adamların parasını alıp gidiyoruz. Böyle geri zekâlılara acımak gerek. Hiç değilse birazcık.”

“Ben olsam bu kadar emin olmazdım. Kimse kaybetmek için oyuna oturmaz, terbiyeli milyonerler bile. Hiçbir zaman kestiremezsin Jack. Belki de onlar Pennsylvania’da oturmuş, bize acıyorlardır.”

Öğleden sonra hava sıcak ve sıkıcıydı, bulutlar kümeleniyor, bir yağmur havası yaklaşıyordu. Lincoln Tüneli’nden geçip Delaware Nehri yönünde, Ne w Jersey otoyollarına girdiler. İlk kırk beş dakika, ikisi de pek konuşmadı. Nashe arabayı kullanıyor, Pozzi pencereden dışarı bakıyor ya da haritayı inceliyordu. Başka hiçbir şey olmasa bile, Nashe bir dönüm noktasına geldiğini, o gece oyunda ne olursa olsun yolda geçirdiği günlerin sonuna vardığını seziyordu. Şu anda Pozzi ile birlikte arabada oluşu bile bu sonucun kaçınılmazlığını kanıtlıyor gibiydi. Bir şey bitmişti, bir başka şey başlayacaktı ve o anda Nashe ikisinin arasında, ne orada ne burada olan bir boşlukta yüzüyordu. Pozzi’nin kazanma şansının yüksek olduğunu, olasılıkların iyiden de ileri olduğunu biliyordu, ama kazanmak Nashe’e fazlasıyla kolay, kalıcı sonuç sağlamayacak kadar çabuk ve olağan bir olay gibi geliyordu. Bu yüzden yenilme olasılığını hiç aklından çıkarmıyor, gafil avlanmaktansa kötü sonuca hazırlıklı bulunmak daha iyidir diye düşünüyordu. İşler kötü giderse ne yapacaktı? Parayı kaybederlerse nasıl davranacaktı? İşin tuhafı, bu olasılığı hesaba katmasına karşın, alabildiğine kayıtsızdı ve hiç acı duymuyordu. Sanki başına geleceklerde kendisinin rolü yokmuş gibiydi. Ve eğer kendi yazgısına artık kayıtsızsa, neredeydi, ona ne olmuştu? Belki de çok uzun süre boşlukta yaşamıştı ve kendini yeniden bulmak istediğinde tutunacak hiçbir şey kalmamıştı geriye. Nashe birden içinin öldüğünü, bütün duygularının tükendiğini hissetti. Korkmak istiyordu, ama felaket bile onu korkutamıyordu.

Yola çıkalı bir saat olmamıştı ki, Pozzi yeniden konuşmaya başladı. Tam o sırada (New Brunswick ile Princeton arasında bir yerlerde) fırtınalı bir havada yol alıyorlardı. Pozzi birlikte oldukları üç gün içinde ilk kez kendini kurtaran adamın kimliğini merak etti. Nashe boş bulunmuştu ve Pozzi’nin böyle bir atağına hazırlıklı olmadığı için, beklediğinden çok daha içtenlikle konuşmaya başladığını, normal olarak başkalarıyla paylaşmayacağı şeyleri açık seçik anlattığını fark etti. Ne yaptığını fark ettiği anda da, neredeyse sözünü yarıda kesecekti, ama sonra artık önemli olmadığını düşündü. Pozzi ertesi gün yaşamından çıkmış olacaktı, öyleyse bir daha görmeyeceği birinden birtakım şeyleri saklamanın ne gereği vardı?

Delikanlı, “Peki profesör,” dedi, “zengin olduğumuz zaman ne yapacaksın?"

Nashe, “Daha karar vermedim,” diye karşılık verdi. “Yarın ilk işim herhalde kızıma gidip birkaç gün onun yanında kalmak olur. Sonra oturur plan yaparım.”

“Demek babasın ha! Senin Öyle aile babası olduğunu kestirememiştim.”

“Değilim. Ama Minnesota’da minik bir kızım var. İki ay sonra dördüne basacak.”

“Peki karın yok mu?”

“Vardı, ama artık yok.”

“O da Michigan’da çocuğun yanında mı?” “Minnesota. Hayır, kız ablamla kalıyor. Ablam ve eniştemle. Eniştem Vikings takımında defans oyuncusuydu bir zamanlar.”

“Deme yahu. Adı ne?”

“Ray Schweikert."

“Hiç duymadım.”

“Birkaç sezon oynadı, o kadar. Zavallı budala kampta dizini parçaladı, bu da onun sonu oldu.”

“Peki ya karın? Nalları mı dikti yoksa?”

“Öyle denemez. Herhalde bir yerlerde yaşıyordun” “Sırra kadem bastı desene?”

“Evet, öyle diyebiliriz.”

“Yani seni bırakıp gitti ve çocuğu da almadı? Nasıl bir kaltaklık bu?”

“Bunu ben de kendi kendime çok sordum. Hiç değilse bana bir mektup bırakmış.”

“Aferin ona.”

“Evet, bu yüzden şükran duyuyorum ona. Tek sorun, mektubu mutfak tezgâhının üstüne bırakması. Kahvaltıdan sonra mutfağı temizlemediği için tezgâh ıslakmış. Akşam eve gittiğimde, mektup hamur olmuştu. Mürekkebi dağılmış bir mektubu okumak zordur. Birlikte kaçtığı herifin adını bile yazmış, ama sökemedim. Gorman ya da Corman gibi bir şeydi, ama hangisi olduğunu bilmiyorum.”

“Umarım güzel kadındı. Onunla evlenmen için bir özelliği olması gerek.”

“Güzel olmasına güzeldi. Therese'i ilk gördüğümde, ömrümde gördüğüm en güzel kadın olduğunu düşünmüştüm. Ellerimi ondan çekemiyordum.”

"İyi bir kıç desene."

“Öyle de denilebilir. Aklının da kıçında olduğunu anlamam için bir süre geçmesi gerekti.”

“Bu çok bilinen bir hikâye arkadaş. Çükünün keyfine göre karar verirsen, böyle olur. Yine de, eğer o benim karım olsaydı, sürükleye sürükleye geri getirir, aklını başına toplasın diye de bir güzel benzetirdim.”

“Anlamsız olurdu. Üstelik işim gücüm vardı. İşi bırakıp onun peşine düşemezdim.”

“İş mi? Yani senin bir işin var mı?”

“Artık yok. Bir yıl kadar önce bıraktım.”

“Ne yapardın?”

“Alevleri söndürürdüm.”

“Aksaklıkları düzeltirdin ha? Bir sorun çıktı mı, şirket seni çağırıyor, sen de gidip ofisteki gedikleri kapatıyorsun. Üst düzeyde bir iş. Çok para yapmış olmalısın.” “Hayır, ben gerçek alevlerden söz ediyorum. Hortumla söndürülen alevlerden - hani çengelli, merdivenli, baltalı yangın söndürme. Yanan binalar, pencerelerden atlayan insanlar. Gazetelerde okuduğun yangınlar yani.” “Benimle dalga geçiyorsun.”

“Doğru söylüyorum. Neredeyse yedi yıl Boston itfaiyesinde çalıştım.”

“Kendinle övünüyor gibisin.”

“Galiba öyle. İşimi iyi yapardım.”

“Madem o kadar seviyordun, neden bıraktın?”

“Şansım açıldı. Birden talihim dönüverdi.”

“Büyük ikramiyeyi mi kazandın?”

“Daha çok senin mezuniyet armağanın gibi bir şeydi.”

“Ama daha büyük.”

“Öyle gibi.”

“Peki şimdi? Şimdi ne yapıyorsun?”

“Şimdi bu arabada seninle oturuyorum küçük adam ve bu akşam benim için kazanmanı umuyorum.”

“Talih avcısı yani.”

“Evet. Burnumun aldığı kokuya doğru gidiyorum ve ne çıkacağını bekliyorum.”

“Kulübe hoş geldin.”

“Kulüp mü? Ne kulübü bu?”

“Yitik Köpekler Uluslararası Kardeşlik Kulübü. Başka ne olacaktı ki? Seni kart sahibi bir üye olarak aramıza alıyoruz. Kartının seri numarası sıfır sıfır sıfır sıfır.”

“O senin numaran sanıyordum.”

“Öyle. Ama senin numaran da bu. Kardeşlik Kulübü’nün en güzel yanlarından biri budur. Kulübe üye olan herkes aynı numarayı taşır.”

Flemington’a geldiklerinde fırtına dinmişti. Dağılan bulutların arasından güneş görünüyor, ıslak toprak neredeyse doğal olmayan bir berraklıkla parıldıyordu. Ağaçların silueti göğün mavisine daha keskin çizgilerle vuruyor; gölgeler bile, koyu çizgileri bıçakla oyulmuşçasma toprağın derinine işliyordu. Fırtınaya karşın, Nashe hızlı gelmişti ve varmaları gereken saatten daha önce gelmişlerdi. Durup bir kahve içmeye karar verdiler ve kasabaya girince sidik torbalarım boşaltıp bir karton da sigara almaya fırsat buldular. Pozzi normal olarak sigara içmediğini, ama oyun oynarken elinin altında bir paket bulundurduğunu anlattı. Sigara yararlı bir aksesuardı ve sanki düşüncelerini gerçekten sigara dumanının ardında gizliyormuş gibi, rakiplerinin kendisini gözlemesini engellerdi. Önemli olan anlaşılmamak, çevrene bir duvar örüp içeriye kimseyi bırakmamaktı. Oyun,,yalnızca elindeki kâğıda göre para sürmek değil, karşındakilerin zayıf yanlarını incelemek, tikleri olup olmadığını ve beklenmedik tepkilerini anlamak için hareketlerini okumaktı. Davranış biçimlerini bir kez çaktın mı, avantaj sana geçerdi. Aynı şekilde, iyi bir oyuncu bu avantajı başkasına kaptırmamak için her şeyi yapardı.

Nashe sigaranın parasını verip Pozzi’ye uzattı, o da Marlboro kartonunu koltuğunun altına sıkıştırdı. Sonra dükkândan çıktılar, güneşi görünce yeniden ortaya dökülen yaz turistlerinin oluşturduğu kümelerin arasından kendilerine yol açarak ana caddede biraz gezindiler. Birkaç sokak ötede eski bir otelin önüne geldiler. Otelin kapısındaki plakette, 1930'larda Lindbergh’in oğlunun kaçırılması davasını izleyen gazetecilerin burada kaldığı yazılıydı. Nashe Pozzi'ye, Bruno Hauptmann’ın aslında suçsuz olduğunu, yeni kanıtların yanlış adamın asıldığını ortaya çıkardığını anlattı. Sonra Amerika’nın büyük kahramanı Lindbergh’den, savaş sırasında onun nasıl faşist olduğundan söz etti; ama Pozzi bu diskurdan sıkılmış görünüyordu. Dönüp arabaya doğru yürüdüler.

Frenchtown'daki köprüyü bulmak zor olmadı; ama Delaware’i geçip Pennsylvania’ya girdikten sonra yol biraz karıştı. Ockham’ın nehre uzaklığı on beş milden fazla değildi, ancak oraya varmak için bir sürü dolambaçlı yola sapmaları gerekti, neredeyse kırk dakika daracık, dönemeçli yollarda dolaşıp durdular. Fırtına olmasa daha çabuk giderlerdi, fakat yol iyice çamur olmuştu, bir-iki kez de yolu kapatan kırık dalları kaldırmak için arabadan inmek zorunda kaldılar. Pozzi, t defonda Flower’la konuşurken aldığı tarife bakıyor, her işareti söylüyordu: kapalı bir köprü, mavi posta kutusu, üzerine siyah daire çizilmiş gri bir taş. Bir süre sonra, bir labirentte yol bulmaya çalışır gibiydiler ve son dönemeci kıvrılınca, bu tarif olmasa nehrin yolunu zor bulacaklarını itiraf ettiler.

Pozzi evi daha önce görmemişti, ama üç yüz dönümden büyük arazi üzerinde, yirmi odalı büyük bir köşk olduğunu söylemişlerdi. Ancak, yoldan bakınca, ağaçların arkasında kalan serveti açığa vuran hiçbir şey görünmüyordu. Sık çalılar ve ağaçlar arasındaki toprak yolun girişinde, üzerinde FLOWER ve STONE yazan gümüş bir posta kutusu vardı. Yol, eski, köhne bir çiftlik yolu gibi bakımsızdı. Nashe, Saab’ı derin tekerlek izlerinin olduğu çukurlu tümsekli yola sürdü ve beş-altı yüz metre kadar ağır ağır ilerledi - yol hiç bitmeyecekmiş gibi geliyordu. Pozzi konuşmuyordu, ama Nashe o somurtkan suskunluğu içinde onun da bu işin sonundan kuşku duyduğunu seziyordu. Neyse, sonunda yol yokuşa vurdu ve birkaç dakika sonra düzlüğe vardıklarında, elli metre ileride yüksek bir demir kapı gördüler. İlerlediler, kapıya yaklaşınca, parmaklıkların arasından evin üst kısmı görünmeye başladı. Dört bacası göğe yükselen, arduvaz damı güneşte parıldayan, heyula gibi tuğla bir yapıydı.

Kapı kapalıydı. Pozzi açmak için arabadan atladı, ama bir-iki kez yokladıktan sonra Nashe’e döndü, başını sallayarak kilitli olduğunu işaret etti. Nashe arabayı boşa aldı, el frenini çekti, ne yapılabileceğini görmek için arabadan indi. Hava birden serinlemiş gibiydi, bayırdan sert bir rüzgâr esiyor, yaprakları sonbaharın ilk habercisi olan bir hışırtıyla sarsıyordu. Nashe ayağını yere basıp doğrulduğu anda içini büyük bir mutluluk sardı. Bu duygu bir an sürdükten sonra yerini belli belirsiz bir baş dönmesine bıraktı, Nashe Pozzi’ye doğru yürümeye başlayınca baş dönmesi de geçti. Ondan sonra kafası şaşılacak bir biçimde boşaldı ve yıllardır ilk kez, çocukluğunda zaman zaman yaşadığı bir transa girdi: Çevresindeki dünya bir anda gerçekliğini yitirmiş gibi, tam bir ilgisizliğe ve kayıtsızlığa gömüldü. Kendini bir gölge gibi, gözleri açık uyuyakalmış biri gibi hissediyordu.

Nashe kapıyı inceleyince, demir parmaklıklara destek olan taş sütunlardan birindeki ufak, beyaz düğmeyi gördü. Bunun evdeki zile bağlı düğme olacağını düşünerek hafifçe bastırdı. Ses gelmeyince, zil sesinin dışarıdan duyulup duyulmadığını anlamak için bir kez daha sıkıca bastırdı. Pozzi, geciktikleri için sabırsızlanmış, homurdanıyordu. Nashe ise sesini çıkarmadan duruyor, ıslak toprağın kokusunu içine çekiyor, çevrelerini saran dinginliğin keyfini çıkarıyordu. Yirmi saniye kadar sonra, evden kendilerine doğru birinin koştuğunu gördü. Nashe, Pozzi’nin anlattıklarından, bunun Flower veya Stone olmadığını anladı. Mavi iş pantolonu, kırmızı flanel gömlek giymiş, yaşı belirsiz, tıknaz bir adamdı; Nashe onun kılığına bakarak evde çalışan biri olduğunu tahmin etti - bahçıvan, belki de kapıcı. Adam koşmaktan soluk soluğa bir halde, parmaklıkların arkasından konuştu.

“Ne istiyorsunuz çocuklar?” Bu dostça veya düşmanca olmayan, sanki eve gelen herkese sorduğu bir soruymuş gibi sıradan bir sözdü. Nashe, adama yakından bakınca, gözlerinin mavisine şaşırdı, öyle açık maviydi ki, ışık vurunca gözleri yokmuş gibi görünüyordu.

Pozzi, “Mr. Flower’ı görmeye geldik,” dedi.

Adam toprak yolda duran Saab’a bakarak, “Siz New York’tan gelenler misiniz?” diye sordu.

Pozzi, “Evet,” dedi. “Dosdoğru Plaza Otel’den geliyoruz.”

Adam kaim, küt parmaklarını kum kırı saçlarının arasına sokarak, “Peki öyleyse, bu araba neyin nesi?” diye sordu.

Pozzi, “Arabanın nesi varmış?” dedi.

“Merak ettim. Ne w York’tan geliyorsunuz, ama arabanın plakası Minnesota, ‘on bin göller ülkesi’. Bana tam ters yönde gibi geldi.”

Pozzi, “Senin aklından zorun mu var be adam?” dedi. “Araba nereden gelmişse gelmiş, ne fark eder?”

Adam, “Sinirlenme arkadaş,” dedi. “Ben yalnızca işimi yapıyorum. Buraya bir sürü insan gelir, davetsiz konukları kapıdan içeri sokmayız.”

Pozzi öfkesini kontrol etmeye çalışarak, “Biz davetliyiz,” dedi. “Buraya kâğıt oynamaya geldik. Bana inanmıyorsan, git efendine sor. Flower’a veya Stone’a, hangisi olsa fark etmez. İkisi de dostumdur benim.”

Nashe, “Bunun adı Pozzi,” diye ekledi. “Jack Pozzi. Onu beklediklerini sana söylemiş olmalılar.”

Adam elini gömleğinin cebine attı, bir kâğıt parçası çıkardı, avucunu siper ederek kolunu uzatıp okudu. “Jack Pozzi,” diye yineledi. Sonra Nashe’e baktı, “Peki, sen kimsin arkadaş?”

Nashe, “Ben Nashe’im,” dedi. “Jim Nashe.”

Adam kâğıdı cebine sokup içini çekti. “Adı olmayanı içeri almayız. Kural budur. Baştan söylemeniz gerekirdi. O zaman sorun olmazdı.”

Pozzi, “Sormadın ki,” dedi.

Adam, “Evet,” diye kendi kendine konuşurcasma mırıldandı. “Kim bilir, belki unutmuşumdur.”

Sonra tek söz söylemeden kapının iki kanadını birden açtı, eliyle evi göstererek onları buyur etti. Nashe ve Pozzi arabaya binip eve doğru ilerlediler.

4

Kapının zili, Beethoven’in Beşinci Senfonisi’nin ilk notalarıyla çınladı. İkisi de şaşkınlıkla sırıttılar, ama bir şey söylemelerine fırsat kalmadan, kolalı gri forma giymiş bir zenci hizmetçi kapıyı açıp onları içeri aldı. Oraya buraya birkaç parça kırık heykel (sağ kolu olmayan, ahşap bir çıplak orman perisi, başsız bir avcı, taş kaide üzerinde karnına dayanmış demir çubuk üzerinde duran ayaksız bir at) serpiştirilmiş, siyah-beyaz karo döşeli büyük antreden, hizmetçi önde onlar arkada, ortasında kocaman ceviz masa duran, yüksek tavanlı bir yemek odasına geçip duvarlarında ufak peyzajlar asılı, loş koridordan yürüdüler, sonunda hizmetçi ağır, tahta bir kapıyı vurdu. İçeriden ses gelince kadın kapıyı açtı, kenara çekilerek Nashe ile Pozzi’ye yol verdi. Odaya doğru, “Konuklarınız geldiler,” diye seslendikten sonra kapıyı kapadı ve hemen çıktı.

Burası büyük, erkeksi döşenmiş bir odaydı. Nashe kapının eşiğinde durdukları sırada duvarlardaki koyu renk ahşap kaplamayı, bilardo masasını, eski Acem halısını, taş şömineyi, maroken koltukları, tepelerinde dönen vantilatörü fark etti. Burayı bir film setine, yüzyıl başlarında bir İngiliz sömürgesindeki erkekler kulübü dekoruna benzetti. Böyle düşünmesine Pozzi’nin neden olduğunu fark etti. Onun Laurel Hardy’den söz etmesi, Nashe’in kafasında bir Hollywood imgesi yaratmıştı ve şimdi de evi bir düzmece dekor gibi görmemesi zordu.

Flower ve Stone beyaz, yazlık giysiler içindeydiler. Biri ağzında purosuyla şöminenin yanında duruyor, öteki, elinde su ya da cin dolu bir bardakla maroken koltukta oturuyordu. Beyaz giysiler de sömürge atmosferine yardımcı oluyordu, ancak Flower gür, ama kulak tırmalamayan tipik Amerikan sesiyle onlara hoş geldiniz deyince, bu yanılsama bozuldu. Nashe, evet biri şişko öteki sıska, ama Laurel Hardy ile benzerlikleri bu kadar diye düşündü. Stone’un, uzun, ağlamaklı suratı Laurel’den çok Fred Astaire’i anımsatan ince bir yapısı vardı. Flower ise tostoparlak olmaktan çok tıknaz, tombul, ama çevik Hardy’den çok Edward Arnold’u ya da Eugene Pallette’i andıran gerdanlı biriydi. Bütün bu aykırılıklara karşın, Nashe yine de Pozzi’nin neyi kastetmiş olduğunu anladı.

Flower elini uzatıp onlara yaklaşarak, "Selam beyler,” dedi. “Geldiğinize sevindim.”

Pozzi, “Merhaba Bili,” dedi. “Seni tekrar gördüğüme sevindim. Bu, ağabeyim Jim.”

Flower güleç bir tavırla, “Jim Nashe, değil mi?” diye sordu.

Nashe, “Evet,” dedi. “Jack ile ben üvey kardeşiz. Annelerimiz aynı, babalarımız ayrı.”

Flower, başıyla Pozzi’yi göstererek, “Artık anneniz mi sorumlu yoksa babası mı, orasını bilmem, ama müthiş bir poker ustası,” dedi.

Nashe kendini tutamadı, “Daha çocukken başlattım onu pokere,” dedi. “Bir yetenek gördün mü, onu geliştirmek boyun borcudur.”

Pozzi, “Öyle ya,” diye atıldı. “Jim bana hocalık etti. Ne öğrendiysem ondan öğrendim.”

Nashe, “Ama şimdi benim tozumu atıyor,” dedi. “Artık onunla aynı masaya oturmayı bile göze alamıyorum.”

O sırada Stone da koltuktan kalkmış, elinde bardakla onlara yaklaşmıştı. Nashe’e kendini tanıttı, Pozzi’ nin elini sıktı, biraz sonra dördü de boş şöminenin önüne oturmuşlar, içeceklerin gelmesini bekliyorlardı. Konuşmayı daha çok Flower yürüttüğü için, Nashe onun daha ağır bastığını düşündü, ama irikıyım adamın bütün yakınlığına ve tontonluğuna karşın, Nashe sessiz sakin Stone’dan daha çok hoşlandı. Bu ufak tefek adam, ötekilerin konuşmalarını dikkatle dinliyor, arada bir (hafifçe dili dolaşarak, kendi sesinden utanıyormuşçasına ezilip büzülerek) söze karışıyordu. Adamın gözlerinde Nashe’e çok sempatik gelen bir dinginlik ve berraklık vardı. Flower hareketli, coşkuluydu, ama bir tuhaflığı, kendi kendisiyle barışık değilmiş izlenimini veren belli belirsiz bir gerginliği vardı. Oysa Stone daha yalın, daha yumuşak biriydi, halinden hoşnut, hava basmayan bir insandı. Nashe, bunların ilk andaki izlenimler olduğunu fark etti. Stone’un bardağındaki renksiz sıvıyı yudumlayışını seyrettikçe, onun bir ayyaş olabileceğini düşündü.

Flower, “Willie ile ben kâğıt oyunlarına bayılırız,” diyordu. “Philadelphia’dayken her cuma akşamı poker oynardık. Artık gelenek olmuştu, on yıl içinde oynamadığımız cumaların sayısı bir elin parmaklarını geçmez. Kimileri pazarları aksatmadan kiliseye giderler, bizim için de cumaları poker gecesiydi. Hey gidi günler hey, hafta sonlarına bayılırdık o zamanlar! Çalışmanın yorgunluğunu atmak için, dost işi bir kâğıt oyunundan daha iyi ilaç yoktur.”

Stone da “İnsanı dinlendirir,” dedi. “Kafandakileri atmana yardım eder.”

Flower, “Tamamen öyle,” dedi. “İnsanın ruhunu başka olanaklara açmaya, içini temizlemeye yarar.” Hikâyenin ucunu yakalamak için bir an durduktan sonra, “Her neyse,” diye sözünü sürdürdü, “Willie ile ben yıllarca Chestnut Sokağı’ndaki aynı binada çalıştık. Biliyorsunuz, o gözlükçüydü, ben de muhasebeci, her cuma saat tam beşte işi tatil ederdik. Oyun her zaman saat yedide başlardı, biz de her hafta o iki saati aynı şekilde geçirirdik. Önce köşedeki gazeteciye gider, bir piyango bileti alırdık, sonra da karşı kaldırımdaki Steinberg’s Deliye giderdik. Ben hep pastırma söylerdim, Willie de biftek yerdi. Uzun zaman hep aynı şeyi yaptık, değil mi Willie? Dokuz-on yıl diyebilirim.”

Stone, "En az dokuz-on yıl,” dedi. “Belki de on bir-on iki.”

Flower hoşnut bir tavırla, “Belki on bir-on iki,” dedi. Nashe, Flower'ın bu öyküyü defalarca yinelediğini, ama yeniden anlatma fırsatını da hiç kaçırmadığını fark etti. Bu akla yakındı. Şansın gülmesi de kötü talih kadar şaşırtıcıdır ve eğer tepenize gökten milyonlar yağarsa, bunun gerçekten olduğuna kendinizi inandırmak için öyküyü boyuna anlatır durursunuz. Flower “Her ne hal ise," diye sözünü sürdürdü, “bu geleneği uzun süre götürdük. Yaşam sürüyordu tabii, ama cuma akşamları kutsaldı, sonunda cuma akşamları her şeyden baskın çıktı. Willie’nin karısı öldü; benimki beni terk etti; bir sürü düş kırıklığı yüreğimizi burdu. Ama bütün bunlar olurken, Andy Dugan’ın beşinci kattaki bürosunda oynanan poker partileri saat gibi sekmeden sürdü. Poker partileri bizi hiç düş kırıklığına uğratmadılar, iyi günümüzde de, kara günümüzde de onlara güvenebilirdik.”

Nashe, “Ve sonra birdenbire zengin oldunuz,” diye söze girdi.

Stone, “Evet,” dedi. “Hiç beklenmedik bir anda.”

Flower, öyküsünden kopmamaya çalışarak “Yedi yıl kadar önceydi,” dedi. “Tam tamına ekimin dördü. Birkaç haftadır, ikramiye verecek numarayı kimse tutturamamıştı, para da katlana katlana o güne kadar görülmemiş bir meblağa ulaşmıştı. İnanmazsınız, yirmi milyonun üstünde, akıl alacak gibi bir para değil. Willie ile ben on yıldır oynardık, ama sarf ettiğimiz yüzlerce doların karşılığında bir peni bile kazanmamıştık. Kazanmayı da beklemiyorduk. Kaç kez oynarsan oyna, kazanma ihtimali hep aynıdır. Milyonda bir, o da en iyi ihtimalle. Galiba, günün birinde para çıkarsa neler yapacağımızı konuşmak için bilet alırdık daha çok. Bu en keyifli saatlerimizdi, Steinberg’s Deli’de sandviçlerimizi alıp oturur, şansımız dönerse nasıl yaşayacağımızı konuşurduk. Bu, kimseye zararı dokunmayan bir oyundu, böyle dizginleri koyverip düş kurmak hoşumuza giderdi. Buna bir çeşit tedavi bile denebilir. Kendiniz için bir başka yaşam düşlersiniz, bu sizi ayakta tutar.”

Stone, “İnsanın kanını kamçılar,” dedi.

Flower, “Tamamen öyle,” dedi. “İnsanın canına can katar.”

O sırada kapı vuruldu, hizmetçi servis arabasında buzlu içeceklerle sandviçler getirdi. Bunlar dağıtılırken Flower öyküsünü kesti, ama yeniden koltuklarına yerleştiklerinde, bıraktığı yerden başladı.

“Willie ile ben hep ortaklaşa tek bilet alırdık. Bizi rekabete düşürmediğinden, böylesi daha iyi oluyordu. İkimizden birinin kazandığını düşünün! İkramiyeyi birbirimizle paylaşmamak diye bir şey olamazdı, o yüzden bunu yapmaktansa, bileti ortaklaşırdık. Birimiz birinci numarayı seçerdik, birimiz İkinciyi ve bütün delikler numaralanıncaya kadar sırayla birer sayı söylerdik. Birkaç sefer çok yaklaştık, ikramiyeyi bir-iki rakamla kaçırdık. Kayıp kayıptı, ama bu 'neredeyse tutturacaktırlar epey heyecanlı olurdu.”

Stone, “Şevkimizi kamçılardı/’ dedi. “Bir gün tutturabileceğimize inandırırdı bizi.”

Flower, “O gün/’ diye sürdürdü, “yedi yıl önce dört ekim günü, Willie ile ben deliklere daha bir sıkı bastık. Neden bilmem, ama seçeceğimiz sayıları tartışarak, danışarak seçtik. Tabii ben ömrüm boyunca sayılarla uğraştım, bir süre sonra her sayı kendine göre bir kişilik kazanır. Örneğin bir on iki on üçten farklıdır. On iki başı dik, güvenli, akıllıdır, on üç ise istediğini elde etmek için yasayı çiğneyip çiğnememekte bir an bile duraksamayan, güvenilmez bir tiptir. On bir sert, ormanlarda gezmeye, dağlarda tırmanmaya bayılan sporcu yapıdadır; onun kafası pek çalışmaz, söyleneni yapar; dokuz derinliği ve gizemli olan bir kişiliktir, düşünen bir Buda’dır. Bunlarla sizi sıkmak istemem, ama ne demek istediğimi anladığınızdan eminim. Bu çok özel bir şeydir, ama konuştuğum her muhasebeci aynı şeyi söylemiştir. Sayıların ruhu vardır ve onlarla kişisel bir ilişki kurmadan edemezsiniz.” Stone, “Evet, elimizde bilet hangi numaralara oynayacağımızı kararlaştırmaya çalışıyorduk,” dedi.

Flower, “Willie’ye baktım ve ‘Asal sayılar,’ dedim,” diye anlattı. “Willie de bana baktı ve ‘Tabii,’ dedi. Çünkü o da bana aynı şeyi söyleyecekmiş. Ben ondan bir saniye önce davrandım, ama o da aynı şeyi düşünmüş. Asal sayılar. Tertemiz ve düzgün. Başkalarıyla işbirliği yapmayan, değişmeyen, bölünmeyen, sonsuza kadar kendileri olarak kalan sayılar. Böylece bir dizi asal sayı seçtik ve karşı kaldırıma geçip sandviçlerimizi yedik."

Stone, “Üç, yedi, on üç, on dokuz, yirmi üç, otuz bir,” dedi.

Flower, “Hiç unutmayacağım,” dedi. “Bu sihirli bir şifre, cennetin anahtarıydı.”

Stone, “Ama şok etkisi yaptı,” diye söze girdi. “İlk bir- iki hafta ne düşüneceğimizi bilemedik.”

Flower, “Tam bir kargaşaydı,” dedi. “Televizyon, gazeteler, dergiler. Herkes bizimle konuşmak, resmimizi çekmek istiyordu. Ortalığın yatışması epey sürdü.”

Stone, “Meşhur olmuştuk,” dedi. “Gerçek birer halk kahramanıydık.”

Flower, “Ama başka kazananlar gibi gülünç sözler etmedik,” dedi. “Hani işlerini bırakmayacağını söyleyen sekreterler, minik dairelerinde oturmaya devam edeceklerine yemin eden tesisatçılar gibi yapmadık. Hayır, Willie ve ben, hiç o kadar aptal değildik. Para her şeyi değiştirir ve para ne kadar çoksa değişiklikler de o kadar büyük olur. Üstelik, kazandığımız parayla neler yapacağımızı çoktan biliyorduk zaten. Bunu öyle çok konuşmuştuk ki, bilinmedik yanı kalmamıştı. Ortalık yatışınca, şirketteki hissemi sattım, Willie de işini tasfiye etti. Bunu o anda düşünmemize gerek yoktu. Çoktan verilmiş bir karardı.”

Stone, “Ama bu yalnızca başlangıçtı,” dedi.

Flower, “Doğru,” dedi. “Kazandığımızla yetinmedik. Yılda bir milyondan fazla gelirimiz olunca, istediğimizi yapabilirdik. Burayı aldıktan sonra bile, daha çok kazanmak için paramızı kullanmaktan hiçbir şey alıkoyamazdı bizi."

Stone hafiften bir kahkaha atarak, "Dolar kontluğu,” dedi.

Flower, “Bingo, tam isabet," diye sürdürdü. “Zengin olur olmaz, daha çok zengin olmaya başladık. Çok zengin olur olmaz da, büyük zengin olduk. Ne de olsa, yatırım işinden anlıyordum. Yıllarca başkalarının parasını idare etmiştim. Bu arada bir-iki numara öğrenmiş olmam çok normaldi. Ama doğrusunu isterseniz, işlerin bu kadar iyi gideceğini beklemiyorduk. Önce gümüşe yatırım yaptık. Ardından Eurodolar’a. Sonra borsaya girdik. Değersiz hisseler aldık, süper iletkenler, gayrimenkul. Aklınıza ne gelirse, hepsinden kazandık.”

Stone, “BilPde Midas büyüsü var,” dedi. “Parmağını neye dokunsa altın oluyor.”

Flower, “Piyangoyu kazanmak başka bir şeydi,” dedi, “sanırsınız ki her şeyin sonu. İnsanın ömründe bir kez gerçekleşecek bir mucize. Ama talih bize gülmeye devam etti. Hangi işe girersek girelim, yolunda gidiyor. Şimdi öyle bir para akıyor ki, yarısını hayır kuramlarına bağışlıyoruz - yine de elimizde nasıl harcayacağımızı bilemeyeceğimiz kadar çok kalıyor. Sanki Tanrı bize öteki insanlardan ayrıcalık tanıdı. Bizi talihe boğdu ve mutluluğun doruklarına çıkardı. Şimdi size tuhaf gelecek, ama kimi zaman ölümsüzleştiğimize inanıyorum.”

Pozzi sonunda konuşmaya katılarak, “Belki kürekle para kazanıyorsunuz,” dedi, “ama benimle poker oynadığınızda kazanamadınız.”

Flower, “Doğra,” dedi. “Çok doğra. Son yedi yıldır, şansımızın ters gittiği tek gün o oldu. Willie ile ben o gece çok aptalca yanlışlar yaptık, sen de bizi hallettin. İşte bu yüzden rövanşı çok istiyorum.”

Pozzi, “Bu sefer farklı olacağını nereden biliyorsun?” diye sordu.

Flower, “Bunu sorduğuna sevindim,” dedi. “Geçen ay bizi yendiğin zaman Willie ile ben, büyük eziklik duyduk. Kendimizi az çok iyi pokerci sayardık, ama sen yanıldığımızı gösterdin. Bunun üzerine, yenilgiyi kabullenip oyundan vazgeçmek yerine, üstesinden gelmeye karar verdik. Gece gündüz çalıştık. Ders bile aldık.”

Pozzi, “Ders mi?” diye sordu.

Flower, “Evet, Sid Zeno diye birinden,” dedi. “Adını duymuş muydun?”

Pozzi, “Tabii duydum Sid Zeno’nun adını,” dedi. “Vegas’ta oturur. Artık yaşlandı, ama eskiden ilk altı pokerciden biriydi.”

Flower, “Namını hâlâ yürütüyor/’ dedi. “Onu Nevada’dan uçakla getirttik, bir hafta yanımızda kaldı. Bu sefer performansımızı çok gelişmiş bulacaksın Jack.” Pozzi etkilenmemişti, ama kibarlığını koruyarak, “Dilerim öyle olur,” dedi. “Derslere o kadar para verdikten sonra sonuç almamak ayıp olur. Bahse girerim ki, koca Sid yaptığı hizmeti epey pahalıya ödetmiştir.”

Flower, “Ucuza gelmedi,” dedi. “Ama bence değer. Bir ara senin adını duyup duymadığını sordum, duymadığım söyledi.”

Pozzi, “Tabii, Sid şu sıralarda pek ortalıkta görünmüyor,” dedi. “Üstelik, ben daha mesleğimin başlarındayım. Namım henüz yayılmadı.”

Flower yerinden kalkıp yeni bir puro yakarken, “Willie ile benim de mesleğimizin başlarında olduğumuz söylenebilir,” dedi. “Bu geceki oyun heyecanlı olacak. Sabırsızlıkla bekliyorum.”

Pozzi, “Ben de sabırsızlanıyorum Bili,” dedi. “Harika bir oyun olacak.”

Evi gezmeye zemin kattan başladılar. Bir odadan ötekine geçiyorlar, bu arada Flower möbleler hakkında bilgi veriyor, yaptıkları mimari değişiklikleri anlatıyor, duvarlardaki tablolardan söz ediyordu. Daha ikinci odada, Nashe irikıyım adamın her şeyin fiyatını tek tek söylemeyi unutmadığını fark etti ve fiyat katalogu kabardıkça, kendinden başka bir şey düşünmeyen, o titiz muhasebeci aklıyla arsızca böbürlenen bu görgüsüz yaratığa karşı giderek artan bir antipati duymaya başladığını sezdi. Stone, yine eskisi gibi hemen hiç konuşmuyor, arada bir konuyla ilgisi olmayan bir iki söz ediyor, iri kıyım ve cüretkâr dostunun hınk deyiciliğini yapıyordu. Bütün bunlar Nashe’i sıkmaya başladı ve bir süre sonra orada bulunmasının ne kadar anlamsız olduğunu düşünmeye; bir şişko yabancının laf bombardımanını dinlemekten başka amacı yokmuş gibi kendisini bu belirli anda bu belirli eve getiren tuhaf rastlantılar zincirini anımsamaya koyuldu. Pozzi olmasa, ciddi bir korkuya kapılabilirdi. Ama oğlan neşe içinde odadan odaya dolaşıyor, Flower'ın söylediklerini dinlermiş gibi yaparak, müstehzi bir kibarlıkla hareket ediyordu. Nashe onun esprisine, her durumdan zevk alma yeteneğine hayranlık duydu. Üçüncü veya dördüncü odada Pozzi ona göz kırpınca, Nashe sarayın soytarısından cesaret alan somurtkan bir kralmış gibi, delikanlıya neredeyse şükran duydu.

İkinci kata çıktıklarında işler canlandı. Flower hole açılan altı kapının ardındaki yatak odalarını göstermek yerine, onları koridorun sonuna götürdü ve “doğu kanadı” dediği yedinci bir kapıyı açtı. Bu kapı neredeyse göze çarpmıyordu, Flower elini tokmağa götürüp açmcaya kadar da Nashe kapıyı fark etmedi. Koridordakinin eşi (mavili pembeli çiçeklerle dolu, modası geçmiş, çirkin) duvar kâğıdıyla kaplı kapı öylesine iyi kamufle edilmişti ki, duvarın içine karışıp kayboluyordu. Flower, doğu kanadının Willie ile birlikte çoğu saatlerini geçirdikleri yer olduğunu söyledi. Burası, eve taşındıktan sonra yaptırdıkları yeni bir bölümdü (Flower, Nashe’in hemen unutmaya çalıştığı maliyeti de söyledi) ve loş, hatta kasvetli eski ev ile bu yeni bölüm arasındaki tezat etkileyici, şaşırtıcıydı. Kapıdan adım atar atmaz, kendilerini kocaman, sayısız bölmelerden yapılmış cam bir çatı altında buldular. Tepeden ışık yağıyor, onları akşamüstü güneşinin parıltısına boğuyordu. Nashe’in bir an gözleri kamaştı, sonra buranın yalnızca bir geçit olduğunu fark etti. Hemen karşılarında başka bir duvar vardı; iki kapısı olan, yeni badana edilmiş beyaz bir duvar.

Flower, "Buranın yarısı Willie’nin, yarısı da benim/’ dedi.

Pozzi, “Burası seraya benziyor,” dedi. “Yoksa çiçek filan mı yetiştiriyorsunuz?”

Flower, “Pek öyle sayılmaz,” dedi. “Başka şeyler yetiştiriyoruz. Meraklarımızı, tutkularımızı, beynimizin bahçesini. Ne kadar paran olursa olsun, yaşamında bir tutku yoksa, yaşamaya değmez.”

Pozzi ciddi ciddi başını sallayarak, “Güzel söyledin,” dedi. “Ben bunu daha iyi dile getiremezdim Bili.”

Flower, “Önce hangi tarafa girdiğimiz pek fark etmez,” dedi. “Ama biliyorum ki, Willie size kendi şehrini göstermeye can atıyor. Soldaki kapıdan girsek iyi olur.” Flower, Stone’un ne diyeceğini beklemeden kapıyı açıp Nashe ile Pozzi’ye içeriye girmelerini işaret etti. Oda, Nashe’in tahmininden çok daha büyüktü, neredeyse bir ahır kadar kocamandı. Yüksek, saydam tavanı ve açık renk döşemesiyle, havada asılı bir odaymış gibi açıklık ve aydınlık izlenimi veriyordu. Sol taraflarındaki duvar boyunca üstleri araç gereçlerle, tahta parçalarıyla, metal eşyalarla dolu masalar ve banklar sıralanmıştı. Bunların dışında odadaki tek eşya, tam orta yerde duran, üzerinde minyatür bir şehir maketi bulunan büyük platformdu. Kuleleri, yapıları, dar sokakları ve mikroskobik insanlarıyla görülecek manzaraydı. Platforma yaklaştıkları zaman, bu buluş ve ince iş karşısında şaşkına dönen Nashe gülümsemeye başladı.

Stone alçakgönüllü bir tavırla, neredeyse sözcükleri ağzından kerpetenle sökerek, “Bunun adı Dünya Şehri,” dedi. “Daha ancak yarısı bitti, ama nasıl bir şey olacağını tahmin edebilirsiniz.”

Stone başka ne söyleyeceğini düşünürken kısa bir sessizlik oldu ve Flower bunu fırsat bilip oğlunu konuklara piyano çalmaya zorlayan gururlu babalar tavrıyla hemen söze girdi. “Willie bunun üzerinde beş yıldır çalışıyor. Şaşırtıcı, akıl almaz bir iş olduğunu kabul etmeniz gerek. Şuradaki belediye binasına bir bakın hele. Yalnızca onu yapması tam dört ayını aldı.”

Stone gülümsemeye çalışarak, “Bunu yapmak hoşuma gidiyor,” dedi. “Dünyanın böyle olmasını istiyorum. Her şey aynı anda oluveriyor.”

Flower, “Willie’nin şehri oyuncaktan öte bir şey,’’ dedi. “İnsanlığın sanatsal bir görünümü. Bu bir anlamda otobiyografi; ama bir başka açıdan ütopya da denebilir - geçmişle geleceğin buluştuğu, iyinin kötüye üstün geldiği bir yer. Dikkat ederseniz, insanların çoğu Willie’nin kendisi. Bakın, şuradaki çocuk parkında onu çocuk olarak görüyoruz. Şurada ise yetişkin biri olarak dükkânında oturmuş gözlük camlarını törpülüyor. Şu sokağın köşesinde de, ikimizi piyango bileti alırken görüyorsunuz. Karısı, anası babası buradaki mezarlıkta gömülü, ama evin üzerinde melek gibi kanat açanlar da onlar. Biraz eğilirseniz, Willie’nin kızını merdivenden el sallarken görebilirsiniz. Buna özel yaşam perdesi, kişisel malzeme, iç varlık denebilir. Ama bütün bunlar, daha büyük bir ortama yerleştirilmiş durumda. Bunlar yalnızca birer örnek, insanın Dünya Şehri’ndeki gezisinin canlandırılması. Adliye Sarayı’na, kitaplığa, bankaya, hapishaneye bir bakın. Willie onlara ‘Beraberliğin Dört Alanı,’ diyor. Her biri, şehrin uyumunu sürdürmekte önemli rol üstleniyor. Hapishaneye bakacak olursanız, mahkûmların çeşitli işlerde mutluluk içinde çalıştıklarını, hepsinin yüzünde gülümseme olduğunu görürsünüz. Suçlarının cezasını çektikleri için mutlular ve çok çalışarak içlerindeki iyiliği yeniden bulmayı öğreniyorlar. Willie'nin şehri işte bu yüzden bana esin veriyor. Düşsel bir yer, ama aynı zamanda gerçekçi. Kötülük yine var, ama şehre egemen olan güçler kötülüğü nasıl iyiliğe dönüştüreceklerini bulmuşlar. Burada akıl egemen, ancak mücadele yine sürüyor ve ayrı ayrı her biri şehrin tamamını içinde taşıyan vatandaşlardan büyük gayret bekleniyor. Beyler, William Stone büyük bir sanatçı ve ben de kendimi onun dostları arasında saymaktan büyük onur duyuyorum.”

Stone kıpkırmızı kesilip yere bakarken, Nashe platformun üstündeki boş bir alanı gösterip oraya ne yapmayı planladığını sordu. Stone başını kaldırdı, boş alana baktı, sonra kendisini bekleyen işi düşünerek gülümsedi.

“Şu anda içinde bulunduğumuz ev," dedi. “Evi, araziyi, tarlaları, koruları yapacağım. Sağa da” -uçtaki köşeyi göstererek- “bu odanın maketini yapmayı düşünüyorum. Tabii benim de odada olmam gerek, bu da yeni bir Dünya Şehri daha yapmam demek. Daha ufak çapta, odanın içindeki odaya sığacak büyüklükte.”

Nashe, "Yani maketin maketi mi demek istiyorsun?” diye sordu.

“Evet, maketin maketi. Ama önce ötekilerin hepsini bitirmem gerek. Bu, son parça, en sonda eklenecek parça olmalı.”

Pozzi, Stone’u bir deliye bakarcasına süzerek, “Kimse o kadar ufacık şeyi yapamaz,” dedi. “Bunu yapmaya kalkışırsan gözün kör olur.”

Stone, “Merceklerim var,” dedi. “Ufak çaptaki işler büyüteç altında yapılır.”

Nashe, “Ama maketin maketini yapacak olursan, kuramsal olarak onun da maketini yapman gerekecek,” dedi. “Bu böyle sonsuza dek sürer gider.”

Stone, Nashe’in sözüne gülümseyerek yanıt verdi: “Evet, öyle galiba. Ama ikinci aşamadan sonrası çok zor olur, öyle değil mi? Yalnızca yapım işinden söz etmiyorum, zamandan da söz ediyorum. Bu kadarını yapmam beş yılımı aldı. Bu ilk maketi bitirmem için bir beş yıl daha gerekecek. Eğer maketin maketi sandığım kadar zor olacaksa, on yıl, hatta yirmi yıl alabilir. Şimdi elli altı yaşındayım. Hesaplarsan, bu bittiğinde bile epey yaşlı olacağım. Kimse de sonsuza kadar yaşamaz. Hiç değilse ben öyle düşünüyorum. Bill’in farklı görüşleri olabilir, ama o görüşlere büyük para yatırmam. Ben de herkes gibi, er geç bu dünyayı terk edeceğim.”

Pozzi şaşkınlıkla sesini yükseltti. “Yani, ömrünün sonuna kadar bunun üzerinde çalışacağını mı söylüyorsun?”

Stone, başka türlüsü düşünülemezmiş gibi şaşırarak “Tabii,” dedi, “tabii öyle yapacağım.”

Bu sözden sonra kısa bir sessizlik oldu, sonra Flower kolunu Stone’un omzuna atarak konuştu: “Ben Willie gibi yetenekli bir sanatçı olduğum kuruntusuna kapılmıyorum. Belki böylesi daha iyi. Aynı evde iki sanatçı biraz fazla olurdu. Pratik işlerle de ilgilenen biri gerek, değil mi Willie? Dünyaya her tür insan lazım.”

Stone’un atölyesinden çıkıp geçide ve öteki kapıya gelinceye kadar Flower'ın gevezeliği sürdü. “Göreceğiniz gibi, benim ilgi alanım bambaşka beyler,” diyordu. “Bana antika meraklısı diyebilirsiniz. Değeri veya önemi olan tarihsel nesneler toplamaya, çevremi geçmişin kalıntılarıyla doldurmaya meraklıyım. Willie nesneleri yapar, ben ise nesneleri toplarım.”

Doğu kanadının Flower’a ait bölümü, Stone’unkinden tamamen farklıydı. Burası tek bir büyük alan yerine ufak ufak odalara bölünmüştü ve cam tavan olmasa enikonu kasvetli olurdu. Beş odanın beşi de eşyaya boğulmuştu; dolup taşmış kitaplıklar, halılar, saksı bitkileri ve bir alay ıvır zıvır, sanki Victoria dönemi salonlarının o ağır ve karışık havasını yeniden yaratmak istercesine bir araya getirilmişti. Ancak, Flower’ın da vurguladığı gibi, görünürdeki bu karmaşanın kendine göre belirli bir yöntemi ve düzeni vardı. Odalardan ikisi kitaplara ayrılmıştı (birinde İngiliz ve Amerikan yazarlarının ilk baskıları, İkincisinde de tarih kitapları koleksiyonu duruyordu]; üçüncü oda purolarla doluydu (Flower'ın Küba ve Jamaika’dan, Kanarya Adaları ve Filipinler’den, Sumatra ve Dominik Cumhuriyeti’nden topladığı, elle sarılmış nadide purolarını korumak için ısısı ve nemi kontrol altında tutulan, alçak tavanlı bir odaydı bu); dördüncü oda, Flower’ın parasal işlerini yürüttüğü çalışma odasıydı (bu da ötekiler gibi eski modanın egemen olduğu bir yerdi, ama telefon, daktilo makinesi, bilgisayar, faks, borsa fiyatlarını kayıt makinesi, dosya dolapları gibi modern donanıma da yer verilmişti). Sonuncu oda ötekilerin iki katı büyüklüğündeydi ve daha az eşya vardı, öbür odalara oranla Nashe burayı beğendi sayılır. Burası, Flower’ın antikalarının durduğu odaydı. Odanın ortasında sıra sıra vitrinler dizilmişti. Duvarlar maun raflar ve cam kapaklı dolaplarla kaplıydı. Nashe, kendini bir müzeye girmiş gibi hissetti. Pozzi’ye baktı; delikanlı sırıtıp gözlerini döndürerek can sıkıntısından öldüğünü ima etti.

Nashe, koleksiyonu ilginç olmaktan çok, anlamsız buldu. Özenle yerleştirilmiş ve etiketlenmiş her bir nesne, kendinden menkul önemini sergilercesine camın içinde duruyordu; oysa ortada insanı heyecanlandıracak bir şey yoktu. Bir ıvır zıvır anıtı niteliğindeki oda öylesine değersiz şeylerle doldurulmuştu ki, Nashe bunun bir tür şaka olup olmadığını merak etti. Ama Flower, koleksiyonunun ne kadar gülünç olduğunu kavrayamayacak kadar kibirliydi. Dünyada kendi coşkusunu paylaşmayacak insanların da olabileceğini hiç akima getirmeden, her parçayı “mücevher” ya da “hazine” diye tanımlıyordu. Odaları gezdikleri yarım saati aşkın süre içinde, Nashe ona acımamak için kendini zor tuttu.

Ancak, zaman geçtikçe, o odanın bıraktığı izlenim, Nashe’in başlangıçta sandığından çok farklı oldu. O günü izleyen haftalar ve aylar içinde, Nashe sık sık orada gördüklerini düşünmeye başladı ve ne çok sayıda parçayı anımsayabildiğine kendi de şaşırdı. Bu parçalar, çok özgün, neredeyse benzerlerinden üstün bir nitelik kazandılar ve Nashe ne zaman kafasında onlardan birine rastlayacak olsa, o nesne bir başka âlemden gelen hayaletmiş gibi parıltılı bir imge oluşturmaya başladı. Bir zamanlar Woodrow Wilson’un masasında duran telefon. Sir Walter Raleigh’in taktığı inci küpe. 1942’de Enrico Fermi’nin cebinden düşen kurşunkalem. General Mc-Clellan’ın arazi dürbünü. Winston Churchill’in çalışma odasındaki tabladan alınmış olan yarısı içilmiş puro. Babe Ruth’un 1927’de giydiği fanila. William Seward'ın İncili. Nathaniel Hawthorne’un çocukluğunda bacağını kırdığı zaman kullandığı baston. Voltaire’in gözlüğü. Bütün bunlar öylesine rastgele, öylesine yalan yanlış, öylesine amaçsız toplanmıştı. Flower'ın müzesi, bir gölgeler mezarlığı, hiçliğe adanmış bir çılgınlık türbesiydi. Nashe, bu nesneleri aklından çıkaramayışını, onların nüfuz edilemeyen, özlerini açığa vuramayan niteliklerine yordu. Onları unutamayışınm tarihle de, bir zamanlar bu nesnelerin sahibi olan kişilerle de hiç ilgisi yoktu. Bu parçalar, somut birer nesne olarak belleğinde yer etmişti ve bunların kendilerine uygun ortamlardan çekilip alınarak Flower tarafından gerekçesiz olarak sonsuza dek yaşamaya mahkûm edilmiş olmaları aklını kurcalıyordu: Hiçbir işlevi, hiçbir amacı kalmamış olan bu nesneler, sonsuza dek kendi başlarına öylece kalacaklardı. Nashe’i huzursuz eden işte bu çevreden kopukluktu; nesnelerin kendileriyle bağlantılı olabilecek her şeyden ayrı kalmaya mahkûm edilmeleri, Nashe’in beynine işlemişti ve ne kadar çaba gösterirse göstersin bundan kurtulamıyordu.

Flower, “Yeni alanlara yönelmeye başladım/’ dedi. “Burada gördükleriniz ufak parçalar, küçük kalıntılar, çatlakların arasından düşmüş toz zerreleri sayılır. Şimdi yeni bir projeye başladım, o tamamlandığı zaman bunlar yanında çocuk oyuncağı gibi kalacak.” Şişko bir an durdu, sönmüş purosunu yeniden yaktı ve yüzü dumanlar arasında kayboluncay^ kadar üfledi. “Geçen yıl Willie ile İngiltere’ye ve İrlanda’ya gittik,” dedi. “Şimdiye kadar pek gezmemiştik, kısa süre de olsa yabancı ülkelerde yaşamak çok hoşumuza gitti. İşin en güzel tarafı da, oralarda ne çok eski şey bulunduğunu keşfetmek oldu. Biz Amerikalılar yaptıklarımızı hep yıkarız, yeniden kurmak için geçmişi yok ederiz, doludizgin geleceğe koşarız. Oysa suyun öte yakasındaki kuzenlerimiz, tarihlerine sıkı sıkıya bağlılar, geleneklerine, yüzlerce yıllık alışkanlıklara ve göreneklere bağlı olmak onlara huzur veriyor. Geçmişe duyduğum sevgiyi uzun uzun anlatarak sizleri sıkmak istemem. Bunun benim için taşıdığı anlamı kavrayabilmeniz için çevrenize şöyle bir bakmanız yeterli. Willie ile oralardaki tarihsel kalıntıları, anıtları gezerken, görkemli bir şey yapma olanağına sahip olduğum aklıma geldi. O sırada İrlanda’nın batısındaydık; bir gün arabayla çevreyi gezerken on beşinci yüzyıldan kalma bir şato gördük. Aslında, ufak bir vadide tek başına duran bir taş yığınıydı ve öylesine yapayalnız, öylesine mahzun bir görünüşü vardı ki, içim cız etti, aklım onda kaldı. Neyse, lafı uzatmayayım, şatoyu alıp Amerika’ya naklettirmeye karar verdim. Tabii, bu epey zaman aldı. Sahibi Muldoon adında antika bir ihtiyardı, Patrick Lord Muldoon. Tabii satmaya yanaşmadı. Onu ikna etmek için epey uğraşmak zorunda kaldım, ama derler ya, son sözü para söyler, ben de sonunda istediğimi elde ettim. Şatonun taşları kamyonlara yüklendi, Cork’taki bir gemiye taşındı. Sonra okyanusu aşıp yeniden kamyonlara yüklendiler ve Pennsylvania ormanları içindeki ufak arazimize getirildiler. Şaşırtıcı, değil mi? İnanın, bu iş kucak dolusu paraya patladı, ama başka ne olabilirdi ki? On binden fazla taş vardı, nasıl ağır çekeceğini tahmin edersiniz. Ama para derdi olmayınca, ne gam? Şato geleli daha bir ay olmadı, şimdi biz burada konuşurken o da burada -arazimizin kuzey ucundaki çayırda duruyor. Düşünün beyler. Oliver Cromwell’in yıktığı bir on beşinci yüzyıl şatosu. Çok önemli bir tarihsel kalıntı ve Willie ile bizim malımız.”

Nashe, “Onu yeniden inşa etmeyi düşünmüyorsunuz herhalde, değil mi?” diye sordu. Bu çok saçma görünüyordu. Nashe’in kafasında şato değil, Flower'ın servetine ram olan Lord Muldoon’un beli bükülmüş görüntüsü canlanıyordu.

Flower, “Willie ile çok düşündük,” dedi. “Sonunda bunun pratik olmadığına karar verdik. Çünkü çok fazla eksik parça var.”

Stone, “Karman çorman olacaktı,” dedi. “Şatoyu yeniden inşa edebilmek için, eskinin arasına yeni malzeme katmamız gerekecekti. Bu da amacımıza aykırı olacaktı.” Nashe, “Demek şimdi on bin taş çayırda duruyor,” dedi, “ve bunları ne yapacağınızı bilmiyorsunuz.”

Flower, “Hayır, artık iş değişti,” dedi. “Şimdi ne yapacağımızı çok iyi biliyoruz, öyle değil mi Willie?”

Willie’nin yüzü sevinçten aydınlandı. “Tamamen öyle. Bir duvar yapacağız.”

Flower, “Daha kesin söylemek gerekirse, bir anıt,” dedi. “Duvar biçiminde bir anıt.”

. Pozzi, sesinde öfke titreşimleriyle, “Ne müthiş,” dedi. “Görmek için sabırsızlanıyorum.”

Flower delikanlının sesindeki alayı fark etmedi. “Evet, övünmek gibi olmasın, dâhiyane bir çözüm bu. Şatoyu yeniden inşa etmeye çalışacağımız yerde, onu bir sanat yapıtına dönüştüreceğiz. Bence, bir duvardan daha güzel ya da gizemli hiçbir şey olamaz. Gözümün önüne geliyor: Çayırda, zamana karşı koyan görkemli bir barikat gibi yükselecek. Kendi anısına dikilmiş bir anıt olacak, yeniden can katılmış taşlardan oluşan bir senfoni olacak ve her gün içimizde taşıdığımız geçmişe yeniden ağıt yakacak.”

Nashe, “Ağlama Duvarı,” dedi.

Flower, “Evet, Ağlama Duvarı,” diye karşılık verdi. “On Bin Taş Duvarı.”

Pozzi, “Duvarı kim örecek Bili?” diye sordu. “İyi bir müteahhit ararsan, sana yardımcı olabilirim. Yoksa Willie ile ikiniz mi yapacaksınız?”

Flower, “Bu iş için yaşlı sayılırız,” dedi. “Bizim kâhya işçileri tutacak, kendisi de her gün başlarında olacak. Onu demin gördünüz. Adı Calvin Murks. Hani size kapıyı açan adam.”

Pozzi, “Ne zaman başlayacaksınız?” diye sordu. Flower, "Yarın,” dedi. "Önce halletmemiz gereken bir poker işimiz var. Onu bitirdikten sonra sıra duvar projesine gelecek. Doğrusunu isterseniz, bu akşama hazır olmak için öyle çok çalıştık ki, duvar konusuyla pek ilgilenemedik. Ama bu akşam artık kapıya dayandığına göre, önümüzdeki ilk iş duvar.”

Stone, “İskambillerden şatolara geçeceğiz,” dedi. Flower, “Tastamam öyle,” diye atıldı. “Şimdi de sohbetten yemeğe geçelim. Arkadaşlar, ister inanın ister inanmayın, yemek zamanı geldi.”

Nashe artık ne düşüneceğini bilemiyordu. Başlangıçta Flower ile Stone’a kendi hallerinde iki tuhaf adam diye bakmıştı -belki biraz kaçık, ama zararsız-, oysa onlara bakıp dinledikçe, bocalamaya başladı. Örneğin, o alçakgönüllü ve sevecen, şirin Stone, ömrünü bir tuhaf, totaliter dünyanın maketini yapmaya adamıştı. Hiç kuşkusuz, yaptığı ilginç, hünerli, güzel, beğenilesi bir şeydi; ama bütün bu şirinliğin ve hünerin altında bir şiddet, gaddarlık ve intikam havası varmış gibi aykırı, büyücü işi bir yanı vardı yaptıklarının. Flower için de kesin bir yargıya varmak olanaksızdı, her şey belirsizdi. Bir bakıyordunuz, tamamen aklı başında görünüyordu; bir an sonra ise zincirlik bir deli gibi geliyordu. Hoşsohbet olduğu kuşkusuzdu, ama bu cana yakınlığında bile bir zorlama vardı; sanki onları bu tumturaklı sözcükler bombardımanına tutmasa, yüzündeki dostluk maskesi düşüverecekti. Ya arkasından ne görünecekti? Nashe’in bu konuda kesin fikri yoktu, yalnızca giderek daha huzursuz olmaya başladığını hissediyordu. En azından, hep uyanık davranmak, hep tetikte olmak gereğini duyuyordu.

Yemek tam bir komedi, Nashe’in kuşkularını çürüten, Pozzi’nin haklı olduğunu kanıtlayan bir fars oldu: Evet, Pozzi’nin baştan beri söylediği gibi, Flower ile Stone birer koca çocuktan, ciddiye almaya değmeyecek yarım akıllı iki soytarıdan başka bir şey değildi. Doğu kanadından aşağı indiklerinde, yemek odasındaki büyük ceviz masaya dört kişilik sofra kurulmuştu. Flower ile Stone, masanın iki başında, her zamanki yerlerine oturdular. Nashe ile Pozzi de, ortada karşılıklı oturdular. Nashe, tabağın altındaki servis örtüsünü gördüğü anda ilk sürprizle karşılaştı. Bu, 1950’lerden kalma plastik bir örtüydü ve üzerine o devirlerde cumartesi matinelerinde seyrettiği kovboy filmlerinin yıldızı Hopalong Cassidy’nin renkli bir resmi basılmıştı. Nashe, önce bunu ev sahiplerinin bir esprisi, bilinçli seçilmiş bir kitsch olarak düşündü; ama sonra yemekler geldi ve ziyafet bir çocuk sofrasına, olsa olsa altı yaşındaki çocuklar için hazırlanmış bir yemeğe dönüştü: kızarmamış, beyaz ekmek üzerinde hamburgerler, plastik çubuklu cola şişeleri, patates kızartması, haşlanmış mısır koçanları, domates biçiminde bir ketçap kabı. Bunlar, Nashe’e çocukken gittiği doğum günü partilerini anımsattı, bir kâğıt şapkalarla kaynana-zırıltıları eksikti. Nashe, bütün bunların şaka olduğunu gösterecek bir belirti görebilmek umuduyla, gözlerini servis yapan hizmetçi Louise’in yüzünden ayırmıyordu; oysa kadın en ufak bir gülümseme izi göstermeksizin, dört yıldızlı bir lokantadaymış gibi ciddi ciddi servis yapıyordu. Bunlar yetmiyormuş gibi, Flower (beyaz giysisine yemek dökmemek için olsa gerek] peçetesini yakasına sokup boynundan aşağı sallandırdı ve Stone’un hamburgerini yarım bıraktığını görünce gözleri parlayarak, kalanını kendine istedi. Stone bunu sevinçle kabul etti, ama tabağı uzatmak yerine yarım hamburgeri eline aldı, Pozzi’ye uzatıp Flower’e vermesini rica etti. Nashe, o anda Pozzi’nin yüzündeki anlatımı görünce, onun “Yakala!” ya da “Sıkı dur!" gibi bir şey söyleyerek hamburgeri şişkoya fırlatacağını sandı. Sıra tatlıya gelince, Louise üzerlerine biraz kaymakla birer vişne konmuş dört tabak ahududu jölesi getirdi.

Yemeğin en tuhaf yanı, kimsenin yemeklerle ilgili tek söz etmeyişiydi. Flower ve Stone, yetişkinlerin bu tür yemekler yemesi en olağan şeymiş gibi davrandılar ve ne özür dilemek, ne de bir açıklama yapmak gereğini duydular. Yalnızca bir ara Flower, pazartesi akşamları hep hamburger yediklerini söyledi, ama laf o kadarla kaldı. Bunun dışında, konuşma önceki gibi sürdü (yani Flower konuştu, ötekiler dinledi). Patates kızartmasının son kırıntılarını yedikleri sırada, söz de dönüp dolaşıp pokere geldi. Flower, bu oyunu sevmesinin bütün nedenlerini bir bir saydı; riziko duygusu, beyin çatışması, oyunun duruluğu, Flower bunları anlatırken, Pozzi ilk kez ilgiyle dinledi. Nashe, bu konuda söyleyecek fazla sözü olmadığını bildiği için, hiç ağzını açmadı. Sonra yemek bitti ve sofradan kalktılar. Flower içki isteyen olup olmadığını sordu. Nashe ile Pozzi istemediklerini söyleyince, Stone ellerini ovuşturarak, “Öyleyse içeri geçelim ve kartları açalım,” dedi. Ve işte öylece oyun başladı.

5

Oyunu çay içtikleri odada oynadılar. Kanepe ile pencerelerin arasındaki boşluğa, açılır kapanır büyük bir masa konmuştu. Nashe, masanın boş, tahta yüzeyini ve çevresindeki boş sandalyeleri görünce, bunun kendisi için bir ölüm kalım sorunu olduğunu bir anda kavradı. Ne yaptığım ciddi olarak ilk kez düşündü ve bunu kavramanın baskısı bir anda üzerine çöktü, nabzı yükseldi, kafası zonklamaya başladı. O masanın üzerine tüm yaşamını süreceğini hissetti ve bu rizikonun akla aykırılığı onu dehşete düşürdü.

Flower ve Stone, kararlı, neredeyse ciddi bir amaç peşindeymiş gibi bir tavırla oyun hazırlıklarına koyuldular; Nashe onların fişleri saymalarını, açılmamış desteleri yoklayışlarını seyrederken, işin hiç de kolay olmayacağını, Pozzi’nin kazanmasının garanti olmadığını anladı. Delikanlı, arabadan sigaralarını almaya gitmişti, içeriye girerken de Marlborosunu yakmış, kısa, kesik, sinirli nefeslerle tüttürüyordu. Az önceki şenlik havası, o dumanla birlikte uçup gitmiş gibiydi ve oda bir anda beklentilerin gerginliğiyle doldu. Nashe, bütün bu olanlarda daha etkin bir rol oynamayı isterdi, ama Pozzi ile pazarlıkları buydu: İlk iskambil dağıtıldığı andan itibaren Nashe hiç ağzını açmayacak, yalnızca seyredip beklemekten başka bir şey yapmayacaktı.

Flower odanın öbür ucuna gitti, bilardo masasının yanındaki duvara gömülü kasayı açtı, Nashe ile Pozzi’yi kasanın içini görsünler diye çağırdı, “Gördüğünüz gibi, kasa bomboş,” dedi. “Bunu oyun kasası olarak kullanırız diye düşündüm. Fişler için para veririz, parayı buraya koyarız. Oyun bitince kasayı açıp sonuca göre parayı dağıtırız. Buna itirazınız var mı?” İkisi de ses çıkarmadı. Flower sözünü sürdürdü. “Hakça olması için hepimiz eşit miktarda para koymamız gerek diye düşünüyorum. Böylece sonuç daha belirgin olur ve Willie ile ben yalnızca para için oynamadığımızdan, sizin belirleyeceğiniz kav miktarını seve seve kabulleniriz. Siz ne dersiniz Mr. Nashe? Kardeşinizi desteklemek için ne kadar gözden çıkardınız?”

Nashe, “On bin dolar,” dedi. “Sizin için sakıncası yoksa, başlamadan önce paraların tümünü fişe çevirelim.”

Flower, “Çok güzel,” dedi. “On bin dolar iyi para.”

Nashe bir an duraksadı, sonra, “Duvarınızdaki her taş için bir dolar,” dedi.

Flower, sesinde belli belirsiz bir küçümsemeyle, “Tastamam öyle,” dedi. “Eğer Jack işini iyi yaparsa, belki oyunun sonunda bir şato kuracak kadar paranız olur.”

Stone, “Ispanya’da bir şato,” diye atıldı. Sonra, kendi esprisine sırıtarak birden yere eğildi, bilardo masasının altına uzanıp ufak bir çanta çıkardı. Halının üzerine çömelmiş halde, çantayı açtı, bin dolarlık desteler çıkarıp çuha kaplı bilardo masasına sıralamaya başladı. Yirmi deste saydıktan sonra çantanın fermuarını çekti, yeniden masanın altına itip ayağa kalktı. Flower’a, “Al. On bin senin için, on bin benim için," dedi.

Flower, Nashe ile Pozzi’ye paraları saymak isteyip istemediklerini sordu. Pozzi evet deyince Nashe çok şaşırdı. Pozzi, her desteyi parmağıyla tek tek sayarken, Nashe cüzdanından on tane binlik çıkarıp usulca bilardo masasının üzerine koydu. O sabah erkenden New York’ta bankaya gitmiş, yüzlük banknotları binliğe çevirmişti. Bunu, kolaylık olmaktan çok, fiş alırken -tanımadık binlerinin önüne dağ gibi, buruşuk paralar yığmak zorunda kalıp- mahcup olmamak için yapmıştı. İşi böyle çözümlemenin temiz ve soyut bir yanı vardı; tüm dünyasını on küçük kâğıt parçasına indirgenmiş görmek bir matematik harikası gibi geliyordu. Geride biraz daha parası vardı, ama iki bin üç yüz dolar önemli para sayılmazdı. Nashe, bu yedek parayı daha ufak banknotlar halinde iki zarfa koymuş, zarflan da spor ceketinin göğüs ceplerine yerleştirmişti. Şu anda bütün varlığı iki bin üç yüz dolar ve bir yığın plastik poker fişiydi. Fişler giderse, Nashe’in de önünde fazla zaman kalmazdı. Üç, bilemediniz dört hafta sonra, çulsuz kalırdı.

Flower, Stone ve Pozzi, kısa bir konuşmadan sonra, oyunun kurallarını kararlaştırdılar. Liberosuz ve jokersiz, baştan sona yedi kartla - Pozzi’nin deyimiyle harbi oynayacaklardı. Pozzi baştan çok kazanırsa, öteki ikisi kavlarını en çok otuzar bin dolara çıkarabileceklerdi. Ortaya beş yüz dolardan fazla sürülmeyecekti ve oyun, oyunculardan biri dekave oluncaya kadar sürecekti. Hiçbiri de-kave olmazsa, yirmi dört saat sonra, sorgusuz sualsiz bırakacaklardı oyunu. Sonra barış anlaşması yapmış diplomatlar gibi el sıkıştılar ve fişlerini almak için bilardo masasına gittiler.

Nashe, Pozzi’nin sağ omzunun arkasına oturdu. Gerçi Flower da, Stone da bu konuda bir şey söylememişlerdi, ama Nashe onlar oynarken odada dolaşmasının hoş kaçmayacağını biliyordu. Ne de olsa, kendisi de taraflardan biriydi ve kuşku uyandırabilecek hiçbir şey yapmaması gerekirdi. İkisinin elini görebilecek bir yerde olursa, adamlar Pozzi ile onun öksürmek, göz kırpmak veya kafa kaşımak gibi birtakım özel işaretlerle anlaştıklarını ve kendilerini tufaya getirdiklerini sanabilirlerdi. Bunun için sayısız olanak vardı. Bunları hepsi bildiği için, kimse bir şey söylemedi.

İlk birkaç el önemli bir şey olmadı. Üçü de dikkatli oynuyor, ilk rauntlarda birbirlerinin çevresinde dönüp duran boksörler gibi birbirlerini kolluyor, ufak hamlelerle karşısındakini sınıyor, yavaş yavaş ringin havasına giriyorlardı. Flower yeni bir puro yaktı, Stone naneli çiklet çiğniyordu, Pozzi’nin sigarası da sol elinin parmakları arasından eksik olmuyordu. Üçü de düşünceli ve suskundu, Nashe bu kadar az konuşulmasına şaşırmaya başladı. O, pokeri hep gevezelikle, açık saçık şakalar, dostça takazalarla oynanan bir oyun olarak görmüştü; oysa bu üçü düpedüz iş yapıyorlardı ve çok geçmeden Nashe odaya gerçek bir düşmanlık havasının sindiğini hissetti. Her şey silinip gitmiş gibi, oyunla ilgili seslerden başka bir şey duymuyordu: fişlerin şakırtısı, karılan kâğıtların hışırtısı, kuru bir sesle sürülen veya yükseltilen para miktarları, çıt çıkmayan sessizlikler. Bir süre sonra, Nashe, Pozzi’nin masada duran paketinden sigara alıp bilinçsizce, beş yıldır ilk kez sigara içtiğinin farkına varmadan yakmaya başladı.

Nashe, erken bir patlama, bir kıyım bekliyordu; ama ilk iki saat boyunca Pozzi hemen hemen tap i kaldı, ortaya sürülen potların üçte birini kazanıyor, kâra geçse bile pek az bir şey alıyordu. Pozzi’ye hiç kâğıt gelmiyordu ve çoğu kez ilk üç-dört karttan sonra vurmak zorunda kalıyor, arada bir blöfle para alıyor, ama bu taktiği de aşırı zorlamamaya bakıyordu. Neyse ki, başlangıçta oyun oldukça ufak gidiyor, kimse bir elde yüz elli-iki yüz dolardan fazla sürmüyor, bu da zararı büyütmüyordu. Pozzi de herhangi bir panik göstermiyordu. Bunu gördükçe Nashe’in içi rahat ediyordu ve saatler ilerledikçe, Nashe delikanlının sabrı sayesinde bu işten yırtacaklarını sezdi. Ama bu; kısa sürede adamları mahvetme düşünden vazgeçmek ve düş kırıklığı demekti. Nashe, zorlu, çetin bir karşılaşma olacağını ve Flower ile Stone’un, Atlantic City’de Pozzi ile ilk oyunlarındaki gibi kolay lokma olmadıklarını anladı. Belki, Sid Zeno’dan aldıkları dersler bu değişimi sağlamıştı. Belki de öteden beri iyi oynuyorlardı da, Pozzi’yi bu oyuna çekmek için ilk sefer öyle davranmışlardı. Bu iki olasılıktan İkincisi, Nashe’i birincisinden daha çok tedirgin etti.

Sonra işler biraz düzelir gibi oldu. Saat on bire doğru, delikanlı aslar ve damlar ile üç bin dolarlık bir pot kaldırdı. Bir saat boyunca kâğıt aktı; Pozzi her dört elin üçünü kazanıyor, öylesine güvenli ve öylesine kurnazca oynuyordu ki, Nashe ötekilerin sarsılmaya başladıklarını, iradelerine hâkim olamıyormuş gibi, ataklar önünde gerilediklerini gördü. Gece yarısında Flower on bin dolarlık fiş daha aldı; on beş dakika sonra da Stone beş bin dolarlık fiş aldı. Oda duman içindeydi, Flower pencereyi biraz aralayınca, çimenlerden gelen cırcırböceklerinin sesi Nashe’i irkiltti. O sırada Pozzi’nin önünde yirmi yedi bin dolar vardı ve Nashe akşamdan beri ilk kez, bütün dikkatini oyuna vermenin artık gereksiz olduğu duygusuyla başka şeyler düşünmeye başladı. Artık her şey kontrol altındaydı, biraz düş kurmasının, geleceği düşlemesinin sakıncası yoktu. Sonradan çok tutarsız gibi göründüyse de, o sırada Nashe bir yere yerleşmeyi, Minnesota’ya taşınıp kazanacağı parayla bir ev almayı bile kurdu. O taraflarda emlak fiyatları düşüktü, ilk taksiti hemen yatırırdı. Sonra Juliette’i yeniden yanına alma konusunu Donna’ya açar, Boston’daki tanıdıkları kanalıyla oradaki itfaiyede bir iş bulabilirdi. Northfield’daki itfaiye arabalarının açık yeşil olduğunu anımsadı. Orta Batı'da başka nelerin farklı, nelerin aynı olacağını düşünerek oyalandı.

Saat birde yeni bir deste kâğıt açtılar, Nashe de oyuna ara verilmesini fırsat bilip tuvalete gitti. Niyeti hemen geri dönmekti, ama sifonu çekip karanlık koridora çıkınca, saatlerdir oturmaktan uyuşmuş bacaklarını germenin ne iyi geldiğini fark etti. Hazır kalkmışken biraz soluklanmak için evi dolaşmaya karar verdi. Çok yorgun olmasına karşın, mutlu ve coşkuluydu, hemen içeriye dönmeyi de canı çekmiyordu. Üç-dört dakika, Flower'ın yemekten önce gezdirdiği, şimdiyse ışıkları yanmayan odalarda el yordamıyla gezindi; antreye gelinceye kadar kapılara, eşyalara çarparak zar zor yolunu buldu. Merdivenin üst sahanlığında lamba yanıyordu, lambaya bakmak için başını kaldırınca, Stone'un doğu kanadındaki atölyesi akima geldi. Nashe oraya izinsiz çıkıp çıkmamakta bir an duraksadı, ama maketi yeniden görme isteği karşı konulamayacak kadar güçlüydü. Çıkmak doğru olur mu olmaz mı diye düşünmeyi bırakıp tırabzana tutundu ve basamakları ikişer ikişer çıkmaya başladı.

Nashe bir saate yakın süre Dünya Şehri'ni seyretti, bu kez -kibarlık etmek, Flower'ın kulak tırmalayan konuşmalarını dinlemek zorunda kalmadığı için- ilk sefer doğru dürüst bakamadığı her şeyi iyice inceledi. Maketin bir bölümünden ötekine ağır ağır ilerleyerek bütün ayrıntıları, yapılardaki mimari inceliği, uzun emek isteyen boya işlerini, iki buçuk üç santimlik minik insanların yüzündeki canlı, zaman zaman şaşırtıcı anlatımları seyretti. İlk gelişindeki gözünden kaçan pek çok şey gördü; bunların çoğu, hınzır bir mizahı yansıtıyordu: örneğin Adliye Sarayı’nın duvarına işeyen bir köpek, sokakta geçit yapan hepsi de gözlüklü, kadınlı erkekli yirmi kişilik bir grup, arka sokakta muz kabuğuna basıp ayağı kayan maskeli bir hırsız. Ne var ki, bu gülünç parçalar, maketin geri kalan bölümlerine daha meşum, ürkütücü bir hava veriyordu. Nashe, bir süre sonra, yalnızca hapishaneyi seyretmekte olduğunu fark etti. Havalandırma bahçesinin bir köşesinde mahkûmlar ufak gruplar halinde konuşuyorlar, basketbol oynuyorlar, kitap okuyorlardı; Nashe onların hemen arkasındaki duvarın önünde gözleri bağlı bir mahkûmun, idam mangası tarafından idam edilmek üzere olduğunu dehşetle gördü. Bu ne demek oluyordu? Bu adam ne suç işlemişti ve neden böyle korkunç bir biçimde cezalandırılıyordu? Makette sergilenen duyarlılığa, ve sıcaklığa karşın, yine de egemen olan, bir şiddet havasıydı, gün ışığında bile caddelerde kol gezen karanlık düşler atmosferiydi. Bu şehir sanki kendi kendisiyle savaş halindeymiş, intikam peşinde koşan bir Tanrının gelişini haber verecek peygamberler gelmeden önce kendi yanlışlarını düzeltmeye çalışıyormuş gibi, sürekli bir cezalandırma tehdidi asılıydı tepesinde.

Nashe lambayı söndürüp odadan çıkacakken, birden geri dönüp maketin yanına gitti. Ne yapmak üzere olduğunun bilincinde olarak, ama en ufak bir suçluluk ve pişmanlık duymadan, Flower ve Stone’un şekerci dükkânı önünde (kollarını birbirlerinin omzuna atmış, dikkatle piyango biletine bakarak) durdukları noktayı buldu; başparmağıyla orta parmağını, adamların ayaklarının yere değdiği noktaya uzattı ve asıldı. Figürler iyice yapıştırılmıştı, o yüzden Nashe yeniden tutup bu kez hızla asılarak çekti. Hafif bir çıtırtı oldu, bir an sonra iki tahta adam Nashe’in avucundaydı. Nashe onlara hiç bakmadan cebine attı. Çocukluğundan bu yana ilk kez bir şey çalıyordu. Bunu neden yaptığını bilmiyordu, ama bir gerekçe aramaya da hiç niyeti yoktu. Kendi kendine bile söyleyemese de, bunun kesinlikle gerekli olduğunu biliyordu. Bundan adı gibi emindi.

Nashe Pozzi’nin arkasındaki yerine yeniden oturduğu sırada, Stone kâğıtları karıştırıyor, dağıtmaya hazırlanıyordu. Saat ikiyi geçmişti ve masaya şöyle bir göz atmak Nashe’in her şeyin değiştiğini, kendisi yokken büyük savaşlar verildiğini anlamasına yetti. Delikanlının önündeki fiş yığını, eskisinin üçte birine inmişti ve Nashe’in hesabı doğruysa, başladıkları yere dönmüşler, hatta belki de bir iki bin de içeri girmişlerdi. Olacak gibi değildi. Pozzi yükseklerde uçmuş, işi götürme noktasına yaklaşmıştı; oysa şimdi ötekiler bastırıyor, Pozzi’nin güvenini yıkmaya, onu bir daha belini doğrultamayacak biçimde çökertmeye çalışıyorlardı. Nashe neler olup bittiğini kestir emiyordu.

Pozzi, öfkeyle, “Hangi cehennemdeydin?” diye sordu.

Nashe yalan söyledi: “Oturma odasındaki kanepede biraz kestirdim. Dayanamadım, çok yorgundum.”

“Bok canına. İnsan beni böyle bırakıp gider mi? Sen benim uğurumsun. Sen gider gitmez, dünya başıma yıkılmaya başladı.”

Flower kendinden pek hoşnut bir tavırla, olanları kendine göre anlatmak için söze daldı. Böbürlenmemeye çalışarak, “Bize birkaç iyi el geldi,” dedi. “Kardeşin fulle rest çekti, ama son kartta şans Willie’ye güldü ve kare altıyla resti aldı. Birkaç el sonra, müthiş bir oyun oldu, öldüresiye bir düello. Sonunda, üç rua, kardeşinin üç valesini alt etti. Heyecanlı oyunlar kaçırdın delikanlı. Bu, tam oynanması gerektiği gibi oynanan bir poker."

İşin tuhafı, Nashe, şansın dönüşünden fazla paniğe kapılmadı. Tam tersine, Pozzi’nin çöküşü Nashe’i kamçıladı ve oğlan giderek yorulup yılgmlaştıkça, sanki bütün gün böyle bir bunalım noktası peşindeymiş gibi, Nashe’in kendine güveni arttıkça arttı.

Yaptığı espriye gülümseyerek, “Kardeşimin restine biraz vitamin şırmgalamanın zamanı geldi galiba/’ dedi. Ceketinin ceplerine elini atıp para zarflarını çıkardı. “Burada iki bin üç yüz dolar var. Neden biraz daha fiş almıyoruz Jack? Fazla bir şey değil, ama en azından sana biraz hareket olanağı sağlar.”

Pozzi, bunun Nashe’in dünyadaki olup olacak son parası olduğunu biliyordu ve almak istemedi. “îdare ediyorum,” dedi. “Birkaç el bekleyelim bakalım.”

Nashe, “Sıkma canını Jack,” dedi. “Parayı şimdi al. Havayı değiştirir, atağa geçmeni sağlar. Şansın bir süre uyudu, ama az sonra kükreyerek uyanacak. Olur böyle şeyler.” Ama Pozzi’nin şansı kükreyerek geri dönmedi. Yeni fişleri aldıktan sonra da, işler ters gitmeye devam etti. Arada bir kazandığı oluyordu, ama bu eriyen restini onarmaya yetmiyordu ve ne zaman eline iyi kâğıt gelse, Pozzi büyük para sürüyor, sonunda kaybediyor, şanssız, umutsuz ataklarla parasını eritiyordu. Şafak sökerken, önündeki para bir sekiz yüz dolara inmişti. Sinirleri laçka olmuştu. Nashe’in hâlâ umudu varsa bile, mucize saatinin çoktan geçtiğini anlaması için Pozzi’nin titreyen ellerine bakması yeterdi. Dışarıda kuşlar uyanıyordu ve günün ilk ışıkları odaya girerken Pozzi’nin bereli, solgun yüzü ölümcül bir beyazlığa bürünüyordu. Pozzi, Nashe’ in gözünün önünde bir cesede dönüşüyordu.

Yine, gösteri henüz bitmemişti. O elde Pozzi’ye iki rua ile kupa ası geldi, dördüncü kâğıt da rua -kupa ruası- çıkınca, Nashe şansın dönmek üzere olduğunu hissetti. Ancak, oyun büyümüştü ve daha beşinci kâğıt verilmeden delikanlının önündeki para üç yüz dolara inmişti. Flower ve Stone ona nefes aldırmıyorlardı, Pozzi’ nin o elin sonunu getirecek parası çıkışmayacaktı. Nashe hiç düşünmeden ayağa kalktı, Flower’a döndü, “Bir önerim var,” dedi.

Flower, “Öneri mi?” dedi. “Sen neden söz ediyorsun?”

“Fişlerimiz bitmek üzere.”

“Çok güzel. O zaman biraz daha fiş alın.”

“Alırdık, ama paramız da bitti.”

“Öyleyse oyun da bitti demektir. Jack elin sonunu getiremiyorsa, oyunu bitirmemiz gerekir. Başlangıçta koyduğumuz kurallara göre böyle olması gerek.”

“Biliyorum. Ama ben başka bir şey önermek istiyorum, paradan başka bir şey.”

“Lütfen Mr. Nashe, borçlanayım demeyin. Sizi kredi açacak kadar iyi tanımıyorum.”

“Kredi istediğim yok. Arabamı koymak istiyorum.” “Arabanı mı? Nasıl bir arabaymış o? Elden düşme bir Chevy mi?”

“Hayır, iyi bir araba. Bir yaşında, gıcır gıcır bir Saab.” “Ne yapacağım ben onu? Willie ile benim garajda üç arabamız var. Yeni araba almaya niyetimiz yok.”

“Sat öyleyse. Birine ver. Ne fark eder? Verebileceğim tek şey bu. Yoksa oyunun bitmesi gerek. Bitirmek zorunda değilken, niye bitirelim ki?”

“Araban kaç para eder sanıyorsun?”

“Bilmem. Ben on altı bin dolara aldım. Şimdi de en az onun yarısı eder, hatta belki de on bin eder.”

“Kullanılmış bir arabaya on bin dolar mı vereceğim? Üç veririm.”

“Saçmalama. Fiyat vermeden önce, neden dışarı çıkıp bir bakmıyorsun arabaya?”

“Şu anda bir elin tam ortasındayım da ondan. Dikkatimi dağıtmak istemiyorum.”

“Öyleyse sekiz ver, anlaşalım.”

“Beş. Son sözüm bu. Beş bin dolar.”

“Yedi.”

“Hayır, beş. İster beğen ister beğenme Mr. Nashe.” “Peki kabul. Arabayı beş bine verdim. Ama merak etme. Sonuçta bunu kârımızdan düşeriz. İstemediğiniz bir mal başınıza bela olsun istemem.”

“Görürüz. Bu arada fişleri sayıp oyuna devam edelim. Bu kesintiler sinirime dokunuyor. İşin tadını kaçırıyor.”

Pozzi’ye acil kan nakli yapılmış oldu, ama bu, kefeni yırtması demek değildi. Belki o andaki krizi atlatacaktı, ama uzun vadeli olasılıklar hâlâ kuşkuluydu, olsa olsa şans şöyle bir değer geçerdi. Ne var ki, Nashe elinden geleni yapmıştı ve bu bile bir avuntu, bir övünçtü. Ama Nashe, kan bankasının da iflas ettiğini biliyordu. Sandığından daha ileri, gidebileceği kadar ileri gitmişti, ama bu bile yeterli olmayabilirdi.

Pozzi’nin kapalı kâğıtları iki rua idi, yerde de kupa ruası ile ası vardı. Flower’ın açık kâğıtları karo altılısı ile sinek yedilisiydi - belki kent tutardı, ama delikanlının elindeki üç ruaya o da yetmezdi. Ancak, Stone’un eli potansiyel bir tehlikeydi. Görünürde iki sekizli vardı, ama dördüncü kartta yaptığı (parayı peş peşe üç yüz ve dört yüz dolar artırarak yaptığı) vuruşa bakınca, Nashe kapalı kâğıtların da iyi olduğuna hükmetti. Belki onlar da bir perdi, hatta belki de üçüncü ve dördüncü sekizlilerdi. Nashe bütün umudunu Pozzi’nin dördüncü ruayı çekmesine bağladı, ama bu kartın en sonda, yedinci kâğıt olarak kapalı gelmesini istiyordu. Bu arada iki kupa daha gelse diye düşünüyordu. Hatta kupa damı ile valesi gelse. Varını yoğunu floşa yatırıyor gibi görünse ve sonunda kare rua ile onları sersemletse.

Stone beşinci kâğıtları dağıttı. Flower’a maça beşlisi, Pozzi’ye de kupa geldi. Dam ya da vale değildi, ama bu da iyiydi: Kupa sekizlisi. Floş olasılığı delinmediği gibi, Stone’un dördüncü sekizliyi bulma şansı da kalmamıştı. Stone kendine sinek üçlüsünü açarken, Pozzi Nashe’e döndü ve saatlerdir ilk kez gülümsedi. Birden, durum umutlu görünmeye başlamıştı.

Açılan üçlüye rağmen, Stone en yüksek limit olan beş yüz doları sürdü. Bu Nashe’i biraz şaşırttıysa da, blöf olduğuna karar verdi. Oğlanı sıkıştırmaya çalışıyorlardı ve önlerinde bu kadar çok para varken, birkaç aykırı atak yapabilirlerdi. Flower; muhtemelen kent ile aynen gördü, Pozzi beş yüzü gördükten sonra bir beş yüz daha dedi, Flower da, Stone da aynen gördüler.

Flower'ın altıncı kâğıdı karo valesiydi. Flower kâğıt önüne atılır atılmaz, düş kırıklığını belirten bir şekilde içini çekti. Nashe onun battığını tahmin etti. Sonra, sihirli bir el değmişçesine, Pozzi’ye kupa üçlüsü geldi. Stone, sinek dokuzlusunu çekince, Nashe Pozzi’nin eli karşısındakileri kaçıracak kadar sağlam diye hayıflandı. Oysa Stone yeniden vuruş yaptı ve Flower kaçtıktan sonra bile, oyun canlılığını yitirmedi.

Stone ve Pozzi, altıncı kâğıtta karşılıklı vuruşlar yaptılar. Vuruşlar bittiğinde, Pozzi’nin önünde son kâğıtta sürülecek yalnızca bin beş yüz dolar kalmıştı. Nashe, arabayı sürmenin onlara en az bir-iki saat kazandıracağını hesaplamıştı, oysa oyun öylesine büyümüştü ki, her şey bir elde ortaya sürülmüştü. Yerdeki pot müthişti. Pozzi kazanırsa, kendini kurtarıp kâra geçerdi; Nashe o zaman onu hiçbir şeyin durduramayacağını biliyordu. Ama kazanması şarttı. Kaybederse, bu her şeyin sonu demekti.

Nashe, dördüncü ruayı beklemenin aşın iyimserlik olacağını biliyordu. Gelmeme olasılığı çok fazlaydı. Ama ne olursa olsun, Stone, Pozzi’nin elinde floş olduğunu sanacaktı. Açılan dört kupa bunu sağlamıştı ve oğlan köşeye sıkışmış olduğu için, büyük vuruşları blöf olasılığını ortadan kaldırmış gibi görünecekti. Yedinci kâğıt bir şeye yaramasa bile, üç rua işi herhalde halledecekti. Nashe, Pozzi’nin elinin iyi, sağlam olduğunu düşündü ve yerdeki kâğıtlara bakılırsa, Stone’un kazanma şansı çok az görünüyordu.

Pozzi, sinek dörtlüsünü çekti. Her şeye karşın, Nashe düş kırıklığı duymaktan kendini alamadı. Hadi rua gelmedi, en azından bir kupa daha geleydi bari. Salt laf olsun diye mi bilinmez, kalpsiz kupa kalbimizi tüketti, diye içinden geçirdi. Sonra Stone kendine de sonuncu kartı aldı ve bir kez daha vuruş yapıp eli bitirme noktasına geldiler.

Her şey çok çabuk oldu bitti. Stone, elindeki iki sekizle Pozzi’den iyi durumdaydı ve beş yüz dolar sürdü. Pozzi beş yüzü gördü, beş yüz daha dedi. Stone, Pozzi’nin rölansını gördü, elindeki fişlerle oynayarak bir iki saniye duraksadıktan sonra beş yüz daha yükseltti. O anda önünde yalnızca beş yüz doları kalan delikanlı, fişlerin hepsini masanın ortasına sürerek, “Peki Willie," dedi. “Bakalım neyin var?”

Stone'un yüzü hiç renk vermiyordu. Kâğıtlarını birer birer açmaya başladı, ama üç kart açıldığı halde kazanıp kaybettiğini kestirmek hâlâ zordu. “Bu iki sekizim,” dedi. “Bu da onlu (diyerek kâğıdı açtı], bu da ikinci onlu (diye yine kâğıdı açtı) ve bu da üçüncü sekizli (dedi, yedinci ve son kartı açtı].”

Flower, yumruğunu masaya vurarak, “Ful!” diye haykırdı. “Ya sende ne var Jack?”

Pozzi kâğıtlarını açmaya bile gerek görmeden, “Hiçbir şey yok,” dedi. “Süpürdü beni.” Birkaç saniye, olup bitenleri sindirmek istercesine masaya baktı; sonra cesaretini toplayarak döndü, Nashe’e sırıttı. “Arkadaş, eve yürüyerek gideceğiz gibi görünüyor,” dedi.

Pozzi bunları söylerken yüzünde öylesine bir utanç vardı, öylesine bir eziklik vardı ki, Nashe ona acıdı. İşin tuhafı, kendine acıdığından daha çok çocuğa acıyordu. Her şey yitip gitmişti, oysa Nashe’in içindeki tek duygu acımaktı.

Nashe, güç vermek istercesine Pozzi’nin omzunu sıkıca kavradı. O sırada Flower’ın kahkahasını duydu. Şişko, “Umarım ayakkabılarınız rahattır çocuklar/’ diyordu. “Biliyorsunuz, New York buradan seksen-doksan mil çeker.” Pozzi sonunda kibarlığı unutup, “Ağır ol bakalım şişko,” dedi. “Sana beş bin papel borcumuz var. Senet veririz, sen de arabayı verirsin, borcumuzu da bir hafta içinde öderiz.”

Flower uğradığı hakareti hiç umursamadan bir kahkaha daha patlattı. “Yoo,” dedi. “Mr. Nashe ile pazarlığımız öyle değildi. Araba artık benim oldu. Eve gitmek için başka çareniz yoksa, tıpış tıpış yürürsünüz. Bu işler böyle olur.”

Pozzi, “Sen ne biçim pokercisin aygır surat?” dedi. “Bal gibi alacaksın senedimizi. Bu işler böyle olur.”

Flower sakin sakin, “Daha önce de söyledim, şimdi de söylüyorum. Kredi açmam,” dedi. “Sizin gibilere inanmak için aptal olmam gerek. Basıp gittiniz mi, parayı bir daha koydunsa bul.”

Nashe alelacele bir çözüm bulmaya çalışarak, “Pekâlâ, pekâlâ,” dedi. “Kılıç çekelim. Ben kazanırsam, arabayı geri verirsin. O kadar. Tek el çekeceğiz.”

Flower, “No problem ” dedi. “Ama ya kazanamazsan?” Nashe, “O zaman sana on bin dolar borcum olur,” dedi.

Flower, “İyi düşünmen gerek arkadaş,” diye karşılık verdi. “Bu gece şanslı geceniz değil. Ne diye kendim daha çok batıracaksın?"

Pozzi, “Çünkü arabayı buradan alıp gitmemiz gerek geri zekâlı,” dedi.

Flower, “No problem,” diye yineledi. “Ama sonra demedi demeyin.”

Nashe, “Kâğıtları karıştır Jack, sonra da Mr. Flower’a ver,” dedi. “Önce o çeksin.”

Pozzi yeni bir deste açtı, jokerleri çıkardı, Nashe’in dediği gibi kartları karıştırdı. Abartılı bir törensel tavırla öne uzandı ve desteyi Flower’ın önüne koydu. Şişman adam hiç duraksamadı. Ne de olsa yitireceği hiçbir şey yoktu. Kâğıtlara uzandı, destenin yarısını başparmağı ve orta parmağı ile tutarak kaldırdı. Bir an sonra kupa yedilisini elinde tutuyordu. Kâğıdı görünce Stone omuz silkti, Pozzi ise elini çırptı - kâğıdın küçük olmasına sevinerek yalnızca bir kez vurdu ellerini birbirine.

Sonra desteyi Nashe aldı. îçi bomboş gibi geliyordu, bir an bunun ne gülünç olduğunu düşündü. Desteyi kesmeden önce kendi kendine, ömrünün en gülünç ânı dedi. Sonra Pozzi’ye göz kırptı, kartları kesti ve karo dörtlüsünü açtı.

Flower gözlerine inanamayarak elini alnına vurdu ve “Dörtlü!” diye haykırdı. “Dörtlü! Benim yediliyi bile geçemedin!”

Ondan sonra çıt çıkmadı. Upuzun bir an geçti, sonra Stone, zaferden çok yorgunluk taşıyan bir sesle konuştu. “On bin dolar. Sihirli sayıyı yine tutturmuş gibiyiz.”

* * *

Flower arkasına yaslandı, bir süre purosunu tüttürdü ve Nashe ile Pozzi’yi sanki ilk kez görüyormuş gibi inceledi. Yüzündeki anlatım, Nashe’e yaramazlık eden öğrencileri odasına çağırmış bir lise müdürünü çağrıştırdı. Flower’ın yüzünde öfkeden çok şaşkınlık vardı; yanıtını bilmediği bir felsefe problemiyle karşı karşıya kalmışçasına afallamıştı. Bir ceza verilmesine verilecekti, ama o anda ne ceza vereceğini kestiremiyordu. Sert davranmak istemiyor, ancak yufka yürekli olmaktan da kaçınıyordu. Suça uygun bir ceza, eğitici yanı olan adil bir ceza bulmaya çalışıyordu - salt cezalandırmak için verilmiş bir şey değil, yaratıcı özelliği olan, bu haşarılara ders verecek bir ceza olmalıydı.

Sonunda, “Bir çıkmazdayız/’ dedi.

Stone, “Evet, gerçek bir çıkmaz,” dedi. “Tipik bir olay.”

Flower, “Bu iki arkadaşın bize borcu var/’ diye sözünü sürdürdü. Sanki Nashe ile Pozzi orada yoklarmış gibi davranıyordu. “Onların gitmesine izin verirsek, paramızı ödemezler. Ama bırakmazsak, para bulup bize borçlarını ödeme fırsatını da bulamazlar.”

Pozzi, “Öyleyse, bize güvenmekten başka çareniz yok,” dedi. “Öyle değil mi Sayın Yağ Topağı?”

Flower, Pozzi’nin sözüne aldırış etmeden Stone’a döndü. “Ne dersin Willie? Karışık bir durum, değil mi?” Nashe, bu konuşmaları dinlerken, birden Juliette’in hesabına yatırdığı para akima geldi. O paradan on bin dolar çekmek belki zor olmaz diye düşündü. Minnesota’daki bankaya telefon edip işlemi başlatırdı, akşam olmadan da para Flower ile Stone’un hesabına yatmış olurdu. Bu pratik bir çözümdü; ancak Nashe konuyu akimdan bir kez daha geçirince, böyle bir şeyi düşündüğüne bile öfkelendi. Bu denklem ürkütücüydü: kızının geleceğinden çalarak kumar borcunu ödemek. Ne olursa olsun, böyle bir şey söz konusu olamazdı. Başına bu derdi kendi açmıştı, çaresini de yine kendi bulmalıydı. Erkek adam gibi diye düşündü. Bunu erkek adam gibi sırtlanacaktı.

Stone, Flower'ın son sözlerini “Evet, zor bir durum,” diye doğruladı. “Ama bu bir şeyler düşünmeyeceğiz demek değil.” On-yirmi saniye kadar düşündükten sonra, yüzü yavaş yavaş aydınlanmaya başladı. “Tabii ya,” dedi. “Duvar var ya.”

Flower, “Duvar mı?” diye sordu. “Ne demek istiyorsun?”

Stone, “Duvar ya/’ diye yineledi. “Onu yapacak birileri gerek.”

Flower sonunda anladı. “Aaa... Duvar ya! Harika bir fikir Willie. Tanrı biliyor ya, bu kez kendini gerçekten aştın.”

Stone, “Dürüst ücrete dürüst iş,” dedi.

Flower, “Tastamam öyle,” dedi. “Yavaş yavaş borç ödenir.”

Pozzi uzlaşmadan yana değildi. Önerilenin ne olduğunu kavradığı anda şaşkınlıktan ağzı açık kaldı. “Şaka yapıyor olmalısınız,” dedi. “Eğer bunu yapacağımı sanıyorsanız, aklınızı kaybetmiş olmanız gerekir. Böyle bir şey olmaz. Böyle boktan şey kesinlikle olmaz.” Sonra sandalyeden doğrularak Nashe’e döndü, “Yürü hadi Jim, gidelim buradan,” dedi. “Bu heriflerin ikisi de birer bok çuvalı.”

Nashe, “Sakin ol evlat,” dedi. “Dinlemekten bir şey çıkmaz. Nasıl olsa bir çözüm bulmak zorundayız.”

Pozzi, “Bir şey çıkmaz ha!” diye bağırdı. “Bunlar tımarhanelik, görmüyor musun? Bunlar zırdeli!”

Pozzi’nin sinirlenmesi, Nashe’in üstünde sakinleştirici bir etki yapıyordu; delikanlı ne kadar kendini kaybederse, Nashe de o ölçüde serinkanlı olmak gereğini duyuyordu. İşlerin garip bir biçim aldığı kuşkusuzdu; ama Nashe böyle bir şeyi beklemekte olduğunu ve beklediği olunca da panik duymadığını fark etti. Son derece sakin ve kendine hâkimdi.

“Takma kafana Jack,” dedi. “Bir öneride bulundular diye, bunu ille de kabul etmemiz gerekmez. Kibar olmak gerek. Bize söyleyecek bir sözleri varsa, biz de dinlemek nezaketini göstermek zorundayız.”

Pozzi sandalyesine yığılarak, “Boşuna zaman kaybediyoruz,” dedi. “Delilerle tartışılmaz. Bunu yapmaya kalktın mı, sen de kafayı yersin."

Flower, tiksintiyle göğüs geçirerek, “İyi ki ağabeyini getirmişsin/’ dedi. “Hiç değilse konuşabileceğimiz aklı başında biri var.”

Pozzi, “Bok canına/’ dedi. “O benim ağabeyim değil. Daha geçen cumartesi karşılaştığım biri. Doğru dürüst tanımıyorum bile.”

Flower, “İster ağabeyin olsun, ister olmasın, burada bulunması senin için şans,” dedi. “Çünkü, sen başına dert açıyorsun delikanlı. Sen ve Nashe, bize on bin dolar borçlusunuz ve eğer borcunuzu ödemeden gitmeye kalkışırsanız, polis çağırırız. Bu kadar basit.”

Nashe, “Sizi dinleyeceğimizi söyledim,” diye söze girdi. “Tehdit savurmanıza gerek yok.”

Flower, “Ben tehdit savurmuyorum,” dedi. “Yalnızca gerçekleri söylüyorum. Ya uyumlu davranırsınız ve uygun bir çözüm buluruz, ya da daha sert önlemler alırız. Başka seçenek yok. Bence Willie dâhiyane bir buluş önerdi, eğer sizin daha iyi bir öneriniz yoksa, bunun ayrıntılarını konuşalım.”

Stone, “Koşulları konuşalım,” dedi. “Saat ücreti, yatacak yer, yemek. Pratik ayrıntılar. İşe başlamadan önce bunları bir sonuca bağlamamız iyi olur.”

Flower, “Çayırda kalabilirsiniz,” dedi. “Orada bir treyler var - hani şu yürüyen ev dediklerinden. Epeydir kullanılmadı, ama çok iyi durumda. Birkaç yıl önce Calvin evi yapılıncaya kadar orada kalmıştı. O yüzden siz de rahatça kalabilirsiniz. Yapacağınız tek şey, treylere taşınmak.”

Stone, “Mutfağı da var,” diye ekledi. “Tam donanımlı bir mutfak. Buzdolabı, ocak, musluk, her türlü modern araç gereç. Su kuyudan bağlanıyor. Elektrik bağlantısı da var. Tabandan ısıtılıyor. Yemeğinizi orada pişirir, canınızın çektiğini yersiniz. Calvin size istediğinizi alır getirir. Her gün ona alışveriş listesini verirsiniz, o da şehre inince alır.”

Flower, “Tabii size iş kıyafeti de vereceğiz/’ dedi. “İstediğiniz başka bir şey olursa, bir söylemeniz yeterli. Kitap, gazete, dergi, radyo, yedek battaniye, havlu. Çeşitli oyunlar. Ne isterseniz. Ne de olsa, rahatsız olmanızı istemeyiz. Hatta belki de burada çok iyi vakit geçirirsiniz. İşiniz ağır olmayacak. Üstelik bu güzel havada, hep dışarıda çalışacaksınız. Bir anlamda çalışarak tatil yapacaksınız, normal yaşantınızdan kısa bir süre hava değişimi almış gibi olacaksınız. Ve her gün, duvarın bir başka bölümünün yükseldiğini göreceksiniz. Bu da size büyük doyum verecek herhalde; emeğinizin somut meyvesini görmek, şöyle bir adım gerileyip işinizde ne kadar yol aldığınıza bakmak hoş olmalı. Azar azar borç da ödenir ve gitme zamanı gelince, yalnızca özgür insanlar olarak gitmekle kalmayıp arkanızda da önemli bir şey bırakmış olacaksınız.”

Nashe, “Bu iş ne kadar sürer?” dedi.

Stone, “Duruma bağlı,” diye karşılık verdi. “Saat başına belirli bir ücret alacaksınız. Toplam kazancınız on bin doları bulunca, gidebilirsiniz.”

“Ya on bin dolar birikmeden duvarı bitirirsek ne olacak?”

Flower, “O takdirde borcunuzun tamamını ödenmiş sayarız,” dedi.

“Peki ya bitirmemiş olursak, bize ne ödemeyi düşünüyorsunuz?”

“Yapılan işe uygun bir şey. Bu tür işlerde çalışan işçilere ne veriliyorsa o kadar.”

"Örneğin?”

“Saatte beş-altı dolar.”

“Bu çok az. On iki dolardan aşağı olmaz.”

"Beyin ameliyatı yapmayacaksınız, Mr. Nashe. Bu, kalifiye işçilik değil. Taş taş üstüne koyacaksınız o kadar. Bunu yapmak için diploma gerekmez.”

“Yine de saatte altı dolara çalışmayız. Daha fazlasını veremiyorsanız, o zaman polis çağırın.”

“Öyleyse sekiz olsun. Son sözüm bu.”

“Yine az.”

“İnatçısın, değil mi? Peki ya ona çıkacak olsam? Ona ne diyeceksin?”

“Bir hesaplayalım, o zaman söylerim.”

“Pekâlâ. Hesaplaması bir saniye sürer. Adam başına on dolardan, ikinize saatte yirmi dolar eder. Günde ortalama on saat çalışsanız -toparlak hesap olsun diye on diyorum- günde iki yüz dolar kazanırsınız. On bini iki yüze bölersek elli eder. Demek ki, yaklaşık elli gün çalışacaksınız. Şimdi ağustos sonlarında olduğumuza göre, ekim ortasında iş bitecek demektir. Çok uzun bir süre değil. Yapraklar sararmaya başladığı sırada, sizin de işiniz bitmiş olur.”

Nashe yavaş yavaş bu fikri benimsemeye, duvar örmeyi kabul etmenin tek çözüm olduğunu düşünmeye başladı. Belki bunda yorgunluğun da rolü vardı -uykusuzluk, salim kafayla düşünememek- ama Nashe’e öyle gelmiyordu. Zaten nereye gidecekti ki? Parası gitmişti, arabası gitmişti, yaşamı karmakarışıktı. Belki de bu elli gün kendini toplamasına, bir yıldır ilk kez uzunca süre bir yerde kalıp bundan sonra ne yapacağını düşünmesine yardım ederdi. Kendisi adına başkasının karar vermesi, sonunda koşturmanın bittiğini bilmek, bir bakıma huzur vericiydi. Duvar, cezadan çok tedavi olacak, yeniden dünyaya dönmesini sağlayan bir yol niteliği taşıyacaktı.

Ne var ki, delikanlı öfkeden kendini kaybetmişti; bütün konuşmalar boyunca homurdanıyor, Nashe’in pes etmesine, para için aptalca çekişmesine kızıyordu. Nashe'in, pazarlıkta kesişip Flower ile el sıkışmasına fırsat kalmadan, Pozzi onun kolundan tuttu ve yalnız konuşmak istediğini söyledi. Sonra, yanıt bile beklemeden Nashe’i sandalyeden kaldırdı, odadan çıkardı, kapıyı da tekmeleyerek kapattı.

Nashe’in kolunu bırakmadan, “Hadi,” dedi, “gidelim. Gitme zamanı geldi.”

Ama Nashe silkinerek kolunu kurtardı ve durdu. “Gidemeyiz,” dedi. “Onlara borcumuz var, hapse girmeye de hiç niyetim yok."

“Blöf yapıyorlar. Bu işe aynasızları karıştıramazlar.” “Yanılıyorsun Jack. Bu kadar parası olan, istediğini yapar. Bunlar çağırdığı anda, polisler şıp diye damlar. Buradan yarım mil bile uzaklaşmadan enseleniriz.”

“Korkmuş gibisin. Bu iyiye alamet değil. Üstelik seni çirkinleştiriyor.”

“Korkmuyorum. Yalnızca aklımı kullanıyorum.” “Akılsızlığını demek istiyorsun. Böyle devam edersen, bir süre sonra sen de onlar gibi zırdeli olur çıkarsın arkadaş.”

“Jack, iki ay bile sürmeyecek, o kadar büyütülecek bir şey değil. Karnımızı doyuracaklar, yatacak yer verecekler, göz açıp kapayıncaya kadar geçer gider. Ne diye kafana takıyorsun? Belki eğleniriz bile.”

“Eğlenmek mi? Sen taş taşımaya eğlence mi diyorsun? Bana zincire vurulmak gibi geliyor.”

“Ölmeyiz ya. Elli günden ne çıkar. Üstelik hareket iyi de gelir. Ağırlık kaldırmak gibi bir şey, millet bunun için spor ve sağlık salonlarına üste para veriyor. Biz giriş paramızı nasılsa ödedik, bari yararlanmaya bakalım." "Yalnızca elli gün olacağını nereden biliyorsun?” “Çünkü anlaşmamız öyle.”

“Ya anlaşmaya uymazlarsa?”

“Bak Jack, kendini bu kadar üzme. Sorun çıkarsa, bir yolunu buluruz.”

“Bu aşağılık heriflere güvenmek yanlış olur, uyarıyorum seni.”

“Belki sen haklısın, o yüzden senin şimdi gitmen uygun olabilir. Başımıza bu derdi açan ben olduğuma göre,

borç da benim sorumluluğum.”

“Kaybeden benim.”

“Sen parayı kaybettin, ama arabayı ortaya süren benim.”

“Yani burada kalıp işi tek başına yapacağını mı söylemek istiyorsun?”

“Evet, öyle diyorum.”

“Öyleyse sen gerçekten delisin, değil mi?”

“Benim ne olduğumun ne önemi var? Sen özgürsün Jack. İstersen hemen gidersin, seni hiç suçlamam. Söz veriyorum. Alınıp, kırılmam.”

Pozzi, önerilen seçeneği tartarak, Nashe’in bunu gerçekten söyleyip söylemediğini anlamak için gözlerinin içine bakarak uzunca bir süre durdu. Sonra çok yavaştan, sanki bir espri yapılmış da kendi jetonu geç düşmüş gibi, yüzünde bir gülümseme peydahlanmaya başladı. “Bok canına!” dedi. “Seni bir başına bırakacağımı mı sandın moruk? O işi tek başına yapmaya kalkarsan kalpten gidersin.”

Nashe bunu hiç beklemiyordu. Yaptığı öneriye, Pozzi’nin balıklama dalacağını sanmış ve çayırda yalnız yaşamanın nasıl olacağını, o yalnızlığa nasıl alışacağını düşünmeye başlamıştı ve neredeyse bu tür bir yaşantıyı seve seve sürdürebileceğine inanacak noktaya gelmişti. Ama delikanlı kalacağını söyleyince, Nashe çok sevindi. Kararlarını açıklamak üzere odaya dönerlerken, Nashe bu kadar sevindiğine şaşırıyordu.

Tam bir saat oturup her şeyi kâğıda döktüler: Borcun tutarı, ödeme koşulları, saat ücreti gibi çeşitli maddeleri içeren ve anlaşma koşullarını açık seçik sıralayan bir belge hazırladılar. Stone bunu iki kez daktiloya çekerek kopya çıkardı. Sonra kopyaların altına dördü de imza attı. Bu iş bitince, Flower, Murks’u bulup treylerle, inşaat alanıyla ve gerekli araç gerecin alınmasıyla ilgili hazırlıkları tamamlamaya gideceğini söyledi. Bu işin birkaç saat alacağını, bu arada eğer acıktılarsa mutfakta kahvaltı edebileceklerini de ekledi. Nashe duvarın planıyla ilgili bir soru sorunca Flower hiç meraklanmamasını, Willie ile ikisinin planları çoktan hazırladıklarını, Murks’un da yapılacak işleri bildiğini söyledi. Calvin’in söylediklerini yapmaları yeterdi. Şişko bu güvenli hava içinde çıktı, Stone da Nashe ile Pozzi'yi mutfağa götürerek, Louise’e kahvaltı hazırlamasını söyledi. Sonra hoşça kaim deyip ortadan kayboldu.

Hizmetçi kahvaltı hazırlamayı hiç de istemiyordu; yumurtaları çırpıp jambonu kızartırken, bunu yapmak onurunu incitiyormuş gibi, ikisinin de yüzüne bakıp tek söz etmiyor, kendi kendine sövüp sayıyordu. Nashe durumlarının tamamen değiştiğini fark etti. O evdeki konumlarını yitirmişlerdi ve bundan böyle birer konuk muamelesi görmeyeceklerdi. Sıradan işçi veya arka kapıya gelip yemek artığı dilenen serseri durumuna indirgenmişlerdi. Bu değişikliği fark etmemek olanaksızdı, Nashe oturmuş kahvaltıyı beklerken, durumlarındaki bu değişikliği Louise’in nasıl bu kadar çabuk öğrendiğini merak etti. Daha dün, kadın son derece nazik ve saygılıydı; aradan on altı saat geçmişti ve şimdi kadın onları hor görüyor, bunu da gizlemiyordu. Oysa Flower da, Stone da kadına bir şey söylememişlerdi. Sanki evin içinde gizli bir bildiri gezdirilmiş ve Nashe ile Pozzi’nin artık hiç önemli olmadıkları, hiçe sayıldıkları hizmetçiye iletilmişti.

Yine de kahvaltı çok güzeldi. İkisi de iştahla yediler, fincan fincan kahvenin yanında epey de kızarmış ekmeği mideye indirdiler. Ama karınları doyunca üzerlerine bir ağırlık çöktü ve Pozzi’nin sigaralarından içerek gözlerini açık tutma çabası içinde bir yarım saat orada oturdular.

Uzun gecenin yorgunluğu sonunda kendini göstermişti, ikisinin de konuşacak hali kalmamıştı. Delikanlı sandalyesinde uyuklamaya başladı; Nashe de bu boşluğa gözlerini dikti, gövdesi müthiş bir yorgunluğun altında uyuşurken, hiçbir şey görmeden öylece oturdu.

Saat onu biraz geçe Murks elindeki iş çizmelerini ve anahtarları takırdata şakırdata mutfağa daldı. Gürültü Nashe’i kendine getirdi, daha Murks masaya ulaşmadan Nashe ayağa fırladı. Ama Pozzi, gürültüye patırtıya aldırış etmeden uyumasını sürdürdü.

Murks parmağıyla Pozzi’yi işaret ederek, “Nesi var bunun?” diye sordu.

Nashe, “Zorlu bir gece geçirdi,” dedi.

“Evet, duyduğum kadarıyla işler senin için de pek iyi gitmemiş.”

“Ama benim onun kadar uykuya ihtiyacım yok.”

Murks bir an düşündükten sonra, "Jack ve Jim, değil mi? Sen hangisisin arkadaş?” diye sordu.

“Jim.”

"Öyleyse arkadaşın da Jack.”

“İyi bildin. Gerisi zaten kolay. Ben Jim Nashe, o da Jack Pozzi. Bunu kavraman herhalde uzun sürmez.”

“Evet unutmam. Pozzi. Nereli bu, İspanyol falan mı?”

“Öyle denebilir. Kristof Kolomb’un soyundan geliyor.”

“Ciddi misin?”

“Böyle bir yalan söyler miyim hiç?”

Murks, bu ilginç bilgiyi sindirmek istercesine yeniden sustu. Sonra mavi gözlerini Nashe’e dikerek birden konuyu değiştirdi. “Eşyalarınızı arabadan çıkarıp cipe koydum. Bavulları, teypleri. Yanınıza almanız iyi olur diye düşündüm. Bir süre burada kalacağınızı söylediler.”

"Peki ya araba?”

“Benim eve çektim, İstersen, devir kâğıtlarını yarın imzalarsın. Acelesi yok.”

“Yani arabayı sana mı verdiler?”

“Başka kime vereceklerdi ki? Kendileri istemediler, Louise de daha geçen ay yeni araba aldı. Araba fena değil. Bayağı iyi gidiyor.”

Murks’un sözleri, Nashe’te midesine yumruk yemiş gibi bir etki yaptı ve bir an gözyaşlarını zor tuttu. Saab’ı o âna kadar hiç düşünmemişti, oysa şimdi en yakın dostunun ölüm haberini almış gibi, arabayı yitirmiş olduğunu kesin olarak yaşıyordu. Duygularını belli etmemek için büyük çaba göstererek, “Tabii,” dedi. “Kâğıtlarını yarın getiriver.”

“İyi. Bugün nasıl olsa çok işimiz var. Yapılacak öyle çok şey var ki. Önce sizi yerleştirmek gerek, sonra size planları gösteririm, inşaat alanını gezdiririm. Aklınızın alamayacağı kadar çok taş var. Dağlar gibi, namussuzum dağlar gibi. Ömrümde hiç bu kadar taşı bir arada görmemiştim.”

6

Evden çayıra yol olmadığı için, Mıırks cipi ağaçların arasından sürüyordu. Cipi kullanmaya çok alışkın görünüyordu ve hızla gidiyor, ağaçları kıl payı sıyırarak dönüşler yapıyor, taşların, ağaç köklerinin üzerinden zıplayarak geçiyor, Nashe ile Pozzi’ye başlarını dallardan sakınsınlar diye bağırıyordu. Cip müthiş gürültü yapıyordu, onlar yaklaştıkça yaprakların kuytusundaki kuşlar ve sincaplar da kaçışacak yer arıyorlardı. Murks yeri göğü böyle birbirine katarak on beş dakika kadar gittikten sonra ortalık birden aydınlandı ve kendilerini yer yer alçak çalılıklarla, yeni sürgün filizlerle kaplı bir yeşillikte buldular. Çayır önlerinde uzanıyordu. Nashe’in gözüne çarpan ilk şey treyler oldu -birkaç sıra briketin üzerine oturtulmuş açık yeşil bir treylerdi bu-, sonra çayırın ta öteki ucunda, Lord Muldoon’un şatosunun kalıntıları ilişti gözüne. Murks’un anlattıklarının tersine, taşlar büyük bir dağ oluşturmak yerine, sıradağlar gibi uzanıyordu - yerden değişik açılarda ve değişik yüksekliklerde yığılmış bir düzine taş kümesi, çocukların tahta blokları gibi rastgele yerleştirilmiş moloz kulelerinden oluşan bir kargaşa. Çayır, Nashe’in umduğundan çok daha büyüktü. Dört yanı ağaçlarla çevrili olan çayır, üç-dört futbol sahasını kaplayacak büyüklükteydi; burası, bir gölün dibi kadar dingin, kısa çimenlerle kaplı, göz alabildiğine uzanan bir yerdi. Nashe eve bakmak için arkasına döndü, ama ev buradan görünmüyordu. Flower ile Stone’un pencerede durup teleskop ya da dürbünle kendilerini seyredeceklerini düşünmüştü, ama neyse ki ağaçlar görüntüyü kapatıyordu. Onların gözü önünde olmayacağını bilmek bile şükredilecek bir durumdu ve Nashe cipten iner inmez özgürlüğünün birazını yeniden kazanmış gibiydi. Çayır ıssız olmasına ıssızdı/ama onun da kendine özgü bir güzelliği, neredeyse insana dinginlik veren bir sessizliği ve sakinliği vardı. Başka ne düşüneceğini bilmeyen Nashe, bu dinginlikten cesaret bulmaya çalıştı.

Treyler hiç de fena sayılmazdı. İçi sıcak ve tozluydu, ama iki kişinin rahatça yaşayabileceği kadar büyüktü: Mutfağı, banyosu, oturma odası ve iki küçük yatak odası vardı. Elektriği yanıyor, tuvaletin sifonu çalışıyor, mutfakta suyu akıyordu. Eşya azdı; olan da zevksiz, kişiliksiz şeylerdi, ama ucuz bir motelde bulacağınız eşyadan daha kötü değildi. Banyoda havlular, mutfakta tencere tava, sofra takımı, yataklarda çarşaf, örtü vardı. Nashe’in içi rahat etti, oysa Pozzi hiçbir şey söylemiyor, treyleri gezerlerken aklı başka yerdeymiş gibi dolaşıyordu. Nashe, aklı hâlâ pokerde olmalı diye düşündü. Oğlanı rahat bırakmak en doğrusuydu, ama Nashe, onun kendini toplamasının ne kadar zaman alacağını da merak ediyordu.

Pencereleri açtılar, vantilatörü çalıştırdılar, içeriyi havalandırdılar; sonra mutfakta oturup duvarın planlarını incelediler. Murks, “Gösterişli, süslü bir şey değil,” dedi, “belki de böylesi daha iyi. Bu nesne bir canavar olacak, onu güzelleştirmeye çalışmanın hiç gereği yok.” Murks, planları silindir biçimindeki karton kutudan çıkarıp masanın üzerine serdi, dört köşesine de ağırlık olsun diye birer kahve fincanı koydu. “Bildiğimiz, düpedüz bir duvar bu,” diye sözünü sürdürdü. “Yedi yüz metre uzunluğunda, yaklaşık yedi metre yüksekliğinde - her sırada bin taştan on sıra yükseklikte bir duvar. Ne girintisi çıkıntısı var, ne kemeri sütunu, hiçbir süsü yok. Bildiğimiz, saçma sapan sağır bir-duvar.”

Nashe, “Yedi yüz metre ha,” dedi. “Bir milin üçte birinden uzun.”

“Size onu anlatmaya çabalıyorum ya. Bu bebek tosuncuk olacak.”

Pozzi, “Hiç bitiremeyeceğiz,” dedi. “İki kişi böyle bir şeyi elli günde bitiremez.”

Murks, “Anladığım kadarıyla, bitirmek zorunda da değilsiniz,” dedi. “Siz bu süre içinde yapabildiğiniz kadarını yapacaksınız, hepsi bu.”

Pozzi, “İyi çaktın, hepsi bu,” diye karşılık verdi. Murks, “Ne kadarını becerebileceğinizi göreceğiz,” dedi. “Derler ki, inanç dağları yerinden oynatırmış. Belki güçlü kaslar da aynı şeyi yapabilir.”

Plan, duvarın çayırın kuzeydoğu-güneybatı köşeleri arasında çapraz bir doğrultu üzerinde yapılacağını gösteriyordu. Nashe planı inceleyince, (yaklaşık dört yüz metre eninde, altı yüz metre uzunluğundaki) dikdörtgen alana yedi yüz metrelik duvarın ancak bu şekilde yerleştirilebileceğini gördü. Duvarın çapraz oturtulması her ne kadar matematiksel bir zorunluluk ise de, kötü bir seçim değildi. Nashe, çaprazlamasına uzanan duvarın kare bir duvardan daha iyi olduğunu düşündü. Böylece duvarın görsel etkisi daha büyük olacak - çayırı karelere ayırmak yerine üçgenlere bölmek daha çarpıcı sonuç verecekti ve Nashe, bundan başka çözüm olmayışına neredeyse sevindi.

Nashe, “Yedi metre yükseklik olduğuna göre, iskele gerekecek, öyle değil mi?" diye sordu.

Murks, “Zamanı gelince o da olur,” dedi.

“Peki iskeleyi kim kuracak, onu da bizden beklemiyorsunuz herhalde?”

Murks, “Olmayacak şeylerle kafanızı yormayın/’ dedi. “Üçüncü sıraya gelinceye kadar iskeleyi düşünmemize gerek yok. Bu da iki bin taş eder. Elli günde bunu yapabilirseniz, ben iskeleyi hemen kurarım. Birkaç saatten fazla zaman almaz.”

Nashe, “Bir de çimento işi var/’ dedi. “Makine mi getireceksiniz, yoksa harcı karmak da bize mi düşecek?”

“Çimentoyu kasabadaki nalburiyeden torbalarla getiririm. Araç gereç deposunda el arabaları var, çimentoyu onlardan birinde karabilirsiniz. Zaten fazla çimento da gerekmez, birkaç aralığa sürdünüz mü yeter. Bu taşlar sağlam. Bir kez üst üste kondu mu, hiçbir şey deviremez.”

Murks planları rulo yapıp yeniden kutuya kaldırdı. O önde, Nashe ile Pozzi arkada dışarı çıkıp cipe bindiler ve çayırın öteki ucuna gittiler. Murks, birkaç gün önce biçtiği için çimenlerin kısa olduğunu söyledi. Taze çimen çok güzel kokuyor, bu hava Nashe’in çok eski günlerdeki anılarını tazeliyordu. Bu, Nashe’in moralini de düzeltti ve o kısa yol sona erdiğinde artık işin ayrıntılarını kendine tasa etmeyi bıraktı. Bütün sıkıntıları unutturacak kadar güzel bir gündü; yüzünü yalayan güneşin ılıklığı, kaygıları anlamsızlaştırıyordu. Nashe, durumu olduğu gibi kabul etmeli diye düşündü. Yaşadığına şükret, yeter dedi kendi kendine.

Taşlara uzaktan bakmak farklı bir şeydi; ama şimdi yanı başlarına gelince, Nashe onlara dokunmak, elini taşların yüzeyinde gezdirmek isteğini duydu. Pozzi de aynı şeyleri düşünüyor gibiydi. İlk birkaç dakika, granit yığınının çevresinde dolaştılar, pürüzsüz, gri taş bloklarını usul usul okşadılar. Taşların ürkütücü bir yanı, insanı korkutan bir donukluğu vardı. Öylesine masif, öylesine soğuktular ki, bunların bir zamanlar bir şatoyu oluşturduklarına inanmak zordu. Bir yapı kalıntısı olamayacak kadar yaşlı görünüyorlardı - yeryüzünün en derin katmanlarından çıkarılmış, insan diye bir varlığın akla hayale gelmeyeceği dönemlerden kalmış gibiydiler.

Nashe, kümelerden birinin dibinde tek başına duran bir taş gördü ve ne kadar ağır olduğunu anlamak için kaldırmaya davrandı. İlk hamlede bel kemiği kırılacakmış gibi gerildi, sonunda taşı yerden oynattığında bacaklarındaki kaslara kramp girecekmişçesine bir gerginlikle inledi. “Vay canına,” dedi. “Bizimle işbirliğine pek yanaşacak gibi görünmüyor, öyle değil mi?”

Murks, “Otuz-otuz beş kilo çekiyorlar,” dedi. “Her birinin ağırlığını iyice duyuracak kadar.”

Nashe, “Ben duydum,” diye karşılık verdi. “Ağır oldukları su götürmez.”

Pozzi, Murks’a döndü: “İşin raconu nedir moruk? Bu taşları ciple mi taşıyacağız, yoksa başka bir şey mi vereceksin? Çevrede kamyona benzer bir şey göremiyorum.”

Murks gülümseyerek, ağır ağır başını salladı. “Onları budala yerine koymuyorsunuz herhalde?”

Nashe, “Bu da ne demek oluyor?” diye sordu.

“Size kamyon verecek olsak, buradan tüyersiniz. Bu çok açık, değil mi? Size kaçma fırsatı vermenin anlamı yok.”

Nashe, “Hapsedildiğimizi bilmiyordum,” dedi. “Çalışmak için işe alındığımızı sanıyordum.”

“Orası öyle. Ama iş sözleşmesini bozmanızı istemezler.”

Pozzi, “Peki öyleyse, taşları nasıl taşıyacağız?” diye sordu. “Biliyorsun, bunlar küp şeker değil. Cebimize doldurup taşıyacak halimiz yok.”

Murks, “Buna kafanızı takmayın,” dedi. “Depoda dört tekerlekli bir yük arabası var, o iş görür.”

Nashe, “Ama öyle çok uzun sürer/’ dedi.

“Ne olmuş yani? İstediğiniz kadar çalışmakta serbestsiniz. Ne kadar süreceğini düşünüp tatlı canınızı üzmeye ne gerek var?”

Pozzi parmaklarını şaklatıp bön bir surat takınarak, “Doğru ya/’ dedi. “İyi ki söyledin Calvin. Yakınacak ne var? Nasılsa araba da var, ne kadar işimize yarayacağını düşünürsek -ki bu iş de Tanrı adına yapılan bir iş sayılır-enikonu mutlu olmamız gerekir Calvin Kardeş. Ben yanlış düşünmüşüm. Şimdi bakıyorum da, Jim ve ben, dünyanın en şanslı iki insanı olmalıyız.”

Treylere döndüler, cipten Nashe’in eşyalarını indirdiler, bavulları, kitap ve kaset çantalarını oturma odasında yere koydular. Sonra mutfak masasına oturup alışveriş listesini yaptılar. Listeyi Murks yazıyordu, her harfi ıkına sıkma yazdığı için de listeyi tamamlamaları neredeyse bir saati buldu: yiyecek, içecek, baharat, iş tulumları, çizmeler, eldivenler, Pozzi’ye üst baş, güneş gözlükleri, sabun, çöp tenekesi, sineklik. Gerekli malzeme yazıldıktan sonra, Nashe listeye bir radyo teyp ekledi; Pozzi de ufak tefek bir şeyler istedi: Bir deste iskambil, gazete, Penthouse dergisi. Murks akşama doğru geleceğini söyleyip esneyerek masadan doğruldu. Tam çıkacakken, Nashe’in epeydir söylemek istediği bir şey akima geldi. “Telefon edebilir miyim acaba?”

Murks, “Burada telefon yok,” dedi. “Sen de görüyorsun.”

“Öyleyse beni eve götürüver.”

“Ne diye telefon etmek istiyorsun?”

“Orası seni ilgilendirmez Calvin.”

“İlgilendirmez tabii. Ama nedenini bilmeden seni eve götüremem.”

“Ablamı aramak istiyorum. Birkaç gün sonra ona gideceğimi biliyordu, gitmeyince meraka düşer.”

Murks bir an düşündükten sonra, olmaz gibilerden başını salladı. “Kusura bakma. Seni eve götüremem. Bana özel talimat verdiler.”

“Peki ya telgraf? Ben yazarım, sen de çekersin.” “Hayır, onu da yapamam. Patronların hoşuna gitmez. Ama istersen bir kart yollayabilirsin. Seve seve postaya atarım.”

“Öyleyse mektup yazayım. Sen bana biraz zarf kâğıt alıver. Mektubu yarın postalarsam, zamanında eline varır.”

“Tamam, zarf ve kâğıt. Alırım.’'

Murks cipe atlayıp gittikten sonra Pozzi, Nashe’e döndü, “Mektubu postaya vereceğini sanıyor musun?” diye sordu.

“Bilmem. Ama bu konuda bahse girmem gerekirse, verme olasılığı ağır basar. Tabii yine de emin olmak zor.” “Postaya verir ya da vermez, bunu hiç bilemezsin. Sana postaladım diyecektir, ama bu onun sözüne güvenilir demek değildir.”

“Ablama bana yanıt yazmasını söylerim. Yanıt gelmezse, dostumuz Murks’un yalan söylediğini anlarız.” Pozzi bir sigara yaktı, sonra Marlboro paketini Nashe’e doğru itti, Nashe de bir an duraksadıktan sonra sigarayı aldı. Sigarayı yakınca ne denli yorgun ve bitkin olduğunu fark etti. Üç-dört nefes çektikten sonra sigarayı söndürdü, “Ben biraz kestireceğim,” dedi. “Nasıl olsa şimdi yapacak bir şey yok, bari yeni yatağımı bir deneyeyim. Sen hangi odayı istersin Jack? Ben de ona göre yatayım.”

Pozzi, “Fark etmez,” dedi. “Sen seç.”

Nashe kalkarken cebindeki tahta bebekler bacağına battı ve onları çaldığından beri ilk kez varlıklarını hatırladı. Flower ile Stone’u cebinden çıkarıp masanın üzerine koyarak, “Bak şunlara,” dedi. “İki küçük dostumuz.”

Pozzi kaşlarını çattı, sonra iki adamın tıpatıp kopyalarına baktıkça gülümsemeye başladı. “Hangi cehennemden çıktı bunlar?”

“Sence nereden olabilir?”

Pozzi şaşkınlık içinde Nashe’e baktı. “Bunları çalmadın, değil mi?”

“Tabii ki çaldım. Cebime nasıl girdiğini sanıyorsun?” “Sen çatlaksın, biliyor musun? Sandığımdan daha da delisin.”

Nashe övgülenmiş gibi gülümseyerek, “Bir hatıra almadan çıkıp gitmek doğru olmaz diye düşündüm,” dedi.

Nashe’in cüretinden etkilenen Pozzi de gülümsedi. “İşin farkına vardıkları zaman pek hoşlarına gitmeyecek.” “Aman ne yazık!”

Pozzi iki minik adamı eline alıp yakından baktı, “Evet, ne yazık!”

Nashe odasının perdelerini örttü, yatağa uzandı ve çayırdan gelen sesler arasında uykuya daldı. Uzakta kuşlar şakıyor, ağaçların arasında rüzgâr uğulduyor, penceresinin dibinde bir cırcırböceği ötüyordu. Nashe kendinden geçmeden önce Juliette’i ve doğum gününü düşündü. Ekimin on ikisine kırk altı gün var dedi. Gelecek elli geceyi bu yatakta geçirecek olursa, doğum gününe yetişemeyecekti. Kızına söz verdiği halde, doğum günü partisi yapılacağı gün, o hâlâ Pennsylvania’da olacaktı.

Ertesi sabah Nashe ile Pozzi, duvar inşa etmenin hiç de sandıkları gibi basit bir iş olmadığını anladılar. Asıl inşaata başlamadan önce, bir sürü hazırlık yapılması gerekiyordu. Çizgiler çizilecek, temel çukuru kazılacak, toprak tesviye edilecekti. Murks, “Taşları öylece yığıp duvar yaptık diyemezsiniz,” dedi. “Her şeyi gerektiği gibi yapmalısınız.”

İlk iş, duvarın dikileceği alanı belirlemek için, çayırın bir köşesinden karşı köşesine birbirine paralel iki ip çekmekti. Bu ipler çekilince, Nashe ile Pozzi ipi küçük tahta saplamalara tutturup saplamaları birer buçuk metre aralıklarla toprağa çaktılar. Bu boyuna ölçüm gerektiren zahmetli bir işti, ama Nashe ile Pozzi, ipi germek için harcayacakları fazladan her saatin, taşları kaldırmak için harcanacak süreyi bir saat azaltacağını bildikleri için hiç acele etmiyorlardı. Sekiz yüz saplama çakılacağı düşünülürse, buna harcayacakları üç gün gözlerinde büyümüyordu. Ellerinde olsa bu işi daha da uzatabilirlerdi, ama Murks yanlarından uzaklaşmıyor, soğuk mavi gözlerini üzerlerinden ayırmıyordu.

Ertesi sabah Murks ellerine birer kürek tutuşturup iki ip arasında boylu boyunca bir hendek kazmalarını söyledi. Duvarın kaderi, bu hendeğin tabanını olabildiğince düzeltmeye bağlıydı; bu yüzden alabildiğine özenle çalışıyor, neredeyse santim santim ilerliyorlardı. Çayır tamamen düzlük olmadığı için, önlerine çıkan tümsekleri, tepecikleri ortadan kaldırmaları gerekiyordu. Kürekle çimleri ve otları kaldırıyorlar, sonra kazma ve manivelayla alttaki taşları, kayaları söküyorlardı. Kimi taşlar kolayca sökülmüyordu. Bir türlü topraktan kopmak bilmeyen bu taşları temizlemek Nashe ile Pozzi’nin altı gününü aldı. Büyük taşların bıraktığı boşluğu da toprakla doldurmak gerekiyordu. Sonra da bu kazılan taşı toprağı, el arabasına doldurup çayırın çevresindeki ağaçların altına taşıyorlardı. İş yavaş yürüyordu, ama ikisine de zor gelmiyordu. Hatta, sonuna yaklaştıklarında, neredeyse bu işten zevk almaya bile başladılar. Bütün bir öğleden sonra, hendeğin dibini düzelttiler, sonra da çapayla toprağı düzlediler. O birkaç saat süresince, yaptıkları iş bahçede çalışmaktan daha yorucu olmadı.

Yeni yaşamlarına alışmaları da uzun sürmedi. Çayırda üç-dört gün geçirdikten sonra, günlük çalışma düzenine alıştılar ve birinci haftanın sonunda artık bunu düşünmemeye başladılar. Her sabah Nashe’in çalar saati onları altıda uyandırıyordu. Sırayla banyoya girip çıktıktan sonra, mutfağa geçip kahvaltı hazırlıyorlardı (Pozzi portakal suyunu sıkıyor, ekmek kızartıyor, kahve yapıyordu; Nashe de sosisli yumurta pişiriyordu). Murks saat tam yedide arzı endam ediyor, treylerin kapısını tıklatıyordu. O zaman günlük çalışmaya başlamak üzere çayıra iniyorlardı. Sabahleyin beş saat çalıştıktan sonra öğle yemeği için treylere dönüyorlardı (bir saat ücretsiz yemek molası), öğleden sonra bir beş saat daha çalışıyorlardı. îşi saat altıda tatil ediyorlardı. Bu, ikisi için de ılık bir duşun ve oturma odasındaki birer bardak biranın vereceği keyfin başlangıcı anlamına geliyordu. Sonra Nashe akşam yemeğini hazırlamak için mutfağa giriyordu (çoğunlukla basit, Amerikan mutfağına özgü kolay yemekler seçiyorlardı: biftek ve pirzola, tavuk kızartması, tepeleme patates kızartması ve sebze, üstüne de dondurma ve puding). Karınlarını doyurduktan sonra, Pozzi bulaşıkları yıkıyordu. Daha sonra ise Nashe oturma odasındaki divana uzanıp müzik dinliyor, kitap okuyor; Pozzi de mutfak masasında fal açıyordu. Kimi zaman sohbet ediyorlar, kimi zaman hiç konuşmuyorlardı. Bazen dışarı çıkıp Pozzi’nin icat ettiği bir tür basketbol oynuyorlardı: Üç-dört metre uzaktaki çöp bidonuna taş atıp içine düşürmeye çalışıyorlardı. Havanın çok güzel olduğu bir-iki akşam da, treylerin merdivenine oturup güneşin ağaçların ardında batışını seyrettiler.

Nashe beklediği kadar huzursuz değildi. Arabanın gittiğini kabullendikten sonra, yeniden yollara düşmek isteğini hemen hiç duymadı ve yeni koşullara ne denli kolay alıştığına kendisi de şaşırdı. Arabayla dolaşmak tutkusundan hemen vazgeçebilmesi anlamsız görünüyordu.

Ama açık havada çalışmaktan hoşlandığını fark etti ve bir süre sonra sanki çimenler ve ağaçlar metabolizmasını değiştirmişçesine, çayırda dinginlik duymaya başladı. Ancak, bu orayı hiç yadırgamıyor demek değildi. Çevrede sürekli olarak bir kuşku ve güvensizlik havası vardı ve kendisi ile delikanlının pazarlığı bozacakları yolundaki imalar Nashe’i çileden çıkarıyordu. Söz vermişler, hatta sözleşmeye imza basmışlardı; oysa her şey onların kaçacakları varsayımı üzerine kurulmuştu. Çalışırken makine kullanmalarına izin verilmemesi bir yana, sanki cip bile onları baştan çıkaracakmış, orada durursa onu çalmaya yeltenirlermiş gibi, son günlerde Murks da yayan gelip gider olmuştu. Bu önlemler yeterince tatsız değilmiş gibi; Nashe ve Pozzi çalışmaya başladıkları ilk günün akşamı bir de tel örgü keşfettiler. Yemekten sonra, çayırı çeviren ağaçlıklarda biraz gezinmek istemişlerdi. Önce çayırın öteki ucuna yürüdüler, yeni açılmış gibi duran bir patikadan koruya girdiler. Patikanın iki yanında kesilmiş ağaçlar yatıyordu. Yumuşak topraktaki lastik izleri, taşları getiren kamyonların buradan geçtiğini gösteriyordu. Nashe ve Pozzi yürümeye devam ettiler, ama arazinin sınırını oluşturan anayola varmadan önce karşılarına tel örgü çıktı. İki buçuk-üç metre yüksekliğinde, dikenli tellerden örülmüş bir çitti bu. Çitin bir bölümü geri kalan kısımlardan daha yeni görünüyordu, herhalde kamyonlar girebilsin diye orayı söküp sonra yeniden örmüşlerdi. Bunun dışında hiçbir yerde geçit yoktu. Bir çıkış yolu var mı diye çit boyunca yürümeye başladılar, ama bir buçuk saat sonra karanlık bastığında başladıkları noktaya geri dönmüşlerdi. Yalnızca bir tek yerde, geldikleri gün geçtikleri kapı vardı, bundan başka da hiçbir geçit yoktu. Çit, Flower ile Stone’un arazisini tamamen kuşatıyordu.

Zenginlerin hep parmaklıklar arkasında yaşadığını söyleyerek gülüp geçiştirmeye çalıştılar, ama bu, gördüklerini belleklerinden silmeye yetmedi. Barikat dışarıdakileri içeri bırakmamak için yapılmıştı, ama bir kez yapıldıktan sonra, içeridekileri de dışarı bırakmamasını engelleyecek ne vardı? Akla gelebilecek her türlü ürkütücü olasılık, bu soruda gizliydi. Nashe başka şeyler düşünerek oyalanmaya çalıştı, ama ancak sekizinci gün Donna’dan mektup gelince korkusu yatıştı. Pozzi, nerede olduklarını bilen birisinin olmasından güven duyuyordu, ama Nashe için asıl önemli olan Murks’un sözünü tutmasıydı. Mektup, aldatılmadıklarının elle tutulur kanıtıydı.

Çayırdaki ilk günler boyunca, Pozzi örnek bir davranış sergiledi. Nashe’in yanından ayrılmamaya kararlı görünüyor ve ne denirse yakınmadan yerine getiriyordu. Bütün iyi niyetiyle çalışıyor, ev işlerine yardım ediyor, hatta Nashe’in akşam yemeğinden sonra çaldığı klasik müzikten bile zevk alır gibi görünüyordu. Nashe delikanlının böylesine uyum göstereceğini hiç beklemediği için, bu çabasından ötürü ona şükran duyuyordu. Oysa işin aslına bakılırsa, o çoktan hak ettiğinin karşılığını alıyordu. O poker maçı gecesi Pozzi için en uç noktaya kadar elinden geleni yapmış, bütün sınırları aşmış ve varını yoğunu yitirmesine karşılık bir dost kazanmıştı. İşte şimdi de o dost, kendisi için her şeyi yapmaya hazırdı. Elli gün Tanrı’nın unuttuğu bir çayırda yaşamak, çalışma kampına gönderilmiş bir mahkûm gibi gücünü tüketmek pahasına da olsa, her şeyi yapmaya hazırdı.

Ne var ki, sadakat ile inanç aynı şey değildi. Pozzi açısından durum tümüyle saçmaydı ve dostuna destek olmayı seçmesi demek de, Nashe’in aklının başında olduğuna inanması demek değildi. Delikanlı onu olduğu gibi kabullenip bağlanmıştı, Nashe bunu anladıktan sonra düşüncelerini kendine saklamaya özen gösterdi. Günler geçiyor ve birbirlerinden bir an bile ayrılmadıkları halde, Nashe gerçek düşüncelerinden hiç söz etmiyor -yaşamını yeniden düzene koyma çabasını, duvarı kendini kendine karşı aklamak için bir fırsat olarak gördüğünü, çayırdaki zorlu çalışmayı şimdiye kadar ki başıboşluklarının bir ceremesi gibi yorumladığını Pozzi’ye hiç açmıyordu- çünkü bir kez konuşmaya başladı mı, olur olmaz sözlerin ağzından döküleceğini biliyor ve Pozzi’yi daha büyük bir bunalıma sürüklemek istemiyordu. Önemli olan delikanlının moralini bozmamak, şu elli günü olabildiğince sıkıntısız atlatmasını sağlamaktı. Konuları yüzeyde tutmak - borç, sözleşme, çalışma saatleri gibi şeylerden söz edip şakayla karışık lafı boğuntuya getirmek ve omuz silkip geçmek en iyisiydi. Bu, kimi zaman Nashe’e büyük yalnızlık duyuran bir çabaydı, ama başka ne yapabileceğini kestiremiyordu. Delikanlıya kafasından geçenleri açacak olsa, kıyamet kopardı. Bu, kurtlarla dolu bir kutuyu açıp kurtları serbest bırakmak, beterin beterine çanak tutmak demek olurdu.

Pozzi, Nashe’e çok iyi davranıyordu, ama Murks’a gelince iş değişiyordu; adamla dalga geçmediği, hakaret etmediği, incitici söz söylemediği gün yoktu. Başlangıçta Nashe bu tavrı hayra yoruyor, delikanlı eskisi gibi delidolu yaradılışına dönerse, içinde bulundukları durumu hafife alır diye düşünüyordu. Pozzi hakaretleri öylesine alaycı bir tavırla, kafasını sevimli sevimli sallayarak, gülücükler saçarak yapıyordu ki, Murks alayın da, hakaretin de pek farkına varmıyordu. Kendisi de Murks’tan hazzetmeyen Nashe ise, Pozzi’nin hırsını kâhyadan almasına ses çıkarmıyordu. Ama zaman geçtikçe, delikanlının işi aşırıya vardırdığını fark etmeye başladı - çocuğun tavrı deli doluluktan kaynaklanmıyor, paniğe karşı bir tepki, korkuları ve belirsizlikleri bastırma çabası olarak gelişiyordu. Onun bu hali, Nashe’e, köşeye kıstırılmış ve kendisine yaklaşan ilk şeyin üzerine atılmak için hazır bekleyen bir hayvanı anımsatıyordu. Ve yanma yaklaşan ilk şey her seferinde Murks oluyordu. Ne var ki, Pozzi ne kadar çirkin konuşursa konuşsun, ne kadar saldırgan olursa olsun, Calvin’in kılı kıpırdamıyordu. Adamın öylesine bir serinkanlılığı, öylesine bir donukluğu vardı ki, Nashe onun için için kendileriyle alay mı ettiğine, yoksa düpedüz budala mı olduğuna bir türlü karar veremiyordu. Kendisiyle ilgili tek söz etmeden, Nashe ve Pozzi’nin yaşamlarıyla ilgili tek soru sormadan, en ufak bir öfke, merak ya da neşe belirtisi göstermeden, hep o ağır aksak haliyle işini görüyordu. Her sabah saat tam yedide geliyor, bir gün önceden ısmarlanmış yiyecekleri ve öteki siparişleri getiriyor ve on bir saat boyunca işinden başka bir şeyle ilgilenmiyordu. Duvar hakkında ne düşündüğünü kestirmek zordu, ama işin her aşamasını bütün ayrıntılarıyla kontrol ediyor ve bu konuyu biliyormuş gibi Nashe ile Pozzi’ye neler yapacaklarını söylüyordu. Ancak, onlardan hep uzak duruyor, işe kendisi hiç el atmıyor, onlara yardımcı olmuyordu. Onun görevi, duvarın yapılışına göz kulak olmaktı ve bu işi, emrindekiler üzerinde mutlak bir üstünlük havası içinde yerine getiriyordu. Murks, hiyerarşi yelpazesinde kendine düşen yerden hoşnut olanların titizliğiyle çalışıyor ve tıpkı çavuşlar ve ustabaşılar gibi, kendine emir verenlere körü körüne bağlılığını sürdürüyordu. Örneğin hiçbir zaman Nashe ve Pozzi ile birlikte yemek yemiyor, çalışma saatleri sona erince oturup çene çalmıyordu. İş saat tam altıda tatil ediliyordu ve beraberlikleri orada bitiyordu. Murks, “Yarın görüşürüz çocuklar,” deyip ağaçlığa doğru yürüyor, birkaç saniye içinde gözden kayboluyordu.

Hazırlık çalışmalarını tamamlamak dokuz günlerini aldı. Sonra duvarı örmeye başladılar ve dünya birden değişiverdi. Nashe ve Pozzi, otuz kiloluk bir taşı kaldırmanın başka bir şey, o taş kaldırıldıktan sonra ikinci bir otuz kiloluk taşı kaldırmanın daha başka bir şey İkinciden sonra üçüncüyü kaldırmanın ise çok daha başka bir şey olduğunu keşfettiler. Birinci taşı kaldırırken ne. denli güçlü olurlarsa olsunlar, sıra İkinciye geldi mi o gücün büyük bölümü tükenmiş oluyordu ve İkinciyi kaldırdıkları zaman da üçüncüye çok daha az güç kuvvet bulabiliyorlardı. Bu böylece sürüp gidiyordu. Duvarı örerken, hep aynı şaşırtıcı ve yanıtı olmayan bilmece çıkıyordu karşılarına: Bütün taşlar birbirinin eşiydi, ama her taş bir öncekinden çok daha ağırdı.

Sabahları, ufak kırmızı arabayla taşları taşıyorlar, her birini hendek boyunca yerleştirdikten sonra, bir sonrakini almaya gidiyorlardı. Öğleden sonraları çimento ve mala ile çalışıyorlar; taşları özenle yerlerine koyuyorlardı. Bu iki işten hangisinin beter olduğunu kestirmek zordu: Sabahları sonu gelmez bir biçimde taşları kaldırıp indirmek mi, yoksa yemekten sonra başlayan taşları ite kaka yerine oturtmak mı? Belki birinci iş onları daha çok yıpratıyordu, ama taşları o kadar uzağa taşıyabilmenin gizli bir ödülü vardı. Murks, işe hendeğin karşı ucundan başlamalarını emretmişti, böylece her taşı getirdikten sonra elleri boş olarak dönüyorlar, bu da onlara biraz soluk alma fırsatı veriyordu. İkinci iş o kadar yorucu değildi, ama daha çetindi. Çimentoyu karmak için kısa aralar veriyorlardı, ama bunlar hiçbir zaman taş almaya gittikleri süre kadar uzun olmuyordu. Dahası, bir taşı birkaç santim oynatmak, yerden kaldırıp arabaya yüklemekten daha zordu. Bütün değişkenler -yani sabahları kendilerini daha güçlü hissetmeleri, öğleden sonra havanın daha sıcak oluşu, saatler ilerledikçe duydukları öfke ve tiksintinin artışı- göz önüne alınınca, sonuç aynı hesaba .geliyordu. İşin birinci bölümü altı çekiyorsa, ikinci bölümü de yarım düzine geliyordu.

Taşları, Nashe’in üçüncü doğum gününde Juliette’e aldığının eşi oyuncak bir arabayla taşıyorlardı. Bu başlangıçta şaka gibi gelmiş, Murks depodan çıkarıp getirdiği zaman Nashe de Pozzi de gülmüşlerdi. Nashe, “Ciddi değilsin herhalde?” dedi. Oysa Murks son derece ciddiydi. Zaman geçtikçe araba bu iş için yeterli olmaktan öte, biçilmiş kaftan olduğunu kanıtladı: Metal gövdesi yükü kolayca taşıyor, lastik tekerlekleri tümsekleri, çukurlan rahatça aşıyordu. Yine de böyle bir şeyi kullanmak gülünçtü. Nashe arabanın yarattığı o tuhaf, çocuklaştırıcı etkiden huzursuz oluyordu. Bu araba, koskoca adamların eline yakışmıyordu. Bir çocuk yuvasına, çocukların o minik, masal dünyalarına uygun olabilirdi ancak ve Nashe arabayı çayırdan her geçirişinde kendinden utanıyor, çaresizliğini duyuyordu.

îş ağır yürüyor, neredeyse fark edilmez bir hızla ilerliyordu. Her şey denk gelirse, sabahtan öğleye kadar yirmi beş-otuz taşı hendeğe taşıyabiliyorlardı, ama ondan fazlası olmuyordu. Pozzi biraz daha güçlü kuvvetli olsa, belki iş iki kat hızlanırdı; ama delikanlı taşları tek başına kaldıramıyordu. Hem ufak tefekti, hem de bedenen çalışmaya alışık değildi. Taşı yerden kaldırıyor, ama taşıyamıyordu. Yürümeye kalkışınca taşın ağırlığı dengesini bozuyor, iki-üç adım sonra da elinden kaymaya başlıyordu. Delikanlıdan yirmi santim daha uzun ve otuz kilo daha fazla olan Nashe’in bu tür sıkıntıları yoktu. Ama bütün işi onun yapması hakça olmayacağından, taşları birlikte kaldırmaya başladılar. Arabaya iki taş yüklenebilirdi (bu da hızlarını üçte bir oranında artırırdı), ama Pozzi elli kilodan fazlasını çekip götürecek güçte değildi. Otuz-otuz beş kiloyu fazla zorlanmadan çekebiliyordu ve işi yarı yarıya paylaşmaya karar verdikleri için -bu da arabayı sırayla çekmeleri demekti- her seferinde tek bir taş yüklüyorlardı. Sonuçta belki böylesi daha iyiydi. İş zaten çok yorucu olduğu için, kendilerini heder etmenin anlamı yoktu.

Nashe yavaş yavaş işe alıştı. İlk günler en zoruydu, Nashe her an yığılıp kalacakmış gibi bir bitkinlik duyuyordu. Kasları ağrıyor, kafası bulanıyor, gövdesi yatıp uyumak isteğiyle sızlıyordu. Aylardır arabada oturmaktan hamlaşmıştı ve ilk dokuz günkü görece hafif iş, onu gerçekten bedenini zorlayarak çalışmanın şokuna hazırlamamıştı. Ama Nashe hâlâ gençti, hâlâ hamlığını atabilecek kadar güçlüydü; zaman ilerledikçe günün daha geç saatlerinde yorulmaya başladığını fark etti. Eskiden sabahtan öğleye kadarki çalışma gücünü iyice zorlarken, bu yorgunluk giderek öğleden sonraki çalışmanın yarısına kadar duyulmaz oldu. Akşam yemeğinden sonra kendini yatağa atmak gereksinimini duymamaya başladı. Kendini yeniden okumaya verdi ve ikinci haftanın ortalarında işin zor kısmını geride bıraktığını anladı.

Pozzi ise pek uyum sağlayamadı. Hendeği kazmaya başladıkları ilk günlerde keyfi yerinde sayılırdı; ama işin ikinci aşamasına geçince, delikanlı giderek çökmeye başladı. Taşların onu Nashe’ten daha fazla zorladığı gerçekti; ne var ki, Pozzi’nin huzursuzluğu ve somurtkanlığı bedensel zorlanmadan çok, içten İçe büyüyen bir isyandan, öfkeden kaynaklanıyordu. İş zordu ve uzadıkça da, Pozzi kendini korkunç bir haksızlığın kurbanı gibi görüyor, canavarca bir biçimde haklarının gasp edildiğini düşünüyordu. Flower ve Stone ile oynadığı pokeri dilinden düşürmüyor, her eli Nashe’e tekrar tekrar anlatıyor, kaybettiğini kabullenemiyordu. Duvarı örmeye başladıklarının onuncu gününde, Pozzi kendisine hile yapıldığına, Flower ve Stone’un sirkaflı kâğıtlarla veya başka numaralarla parasını çaldıklarına iman etti. Nashe bu konunun dışında kalmaya elinden geldiğince gayret gösteriyordu, ama işin doğrusu, o da Pozzi’nin yanıldığını pek sanmıyordu. Aynı şeyler onun da aklına gelmişti, ama ortada somut bir kanıt yokken, delikanlıyı kışkırtmayı da gereksiz görüyordu. Üstelik Pozzi haklı bile olsa, yapabilecekleri hiçbir şey yoktu.

Pozzi, Flower ve Stone ile kozunu paylaşmak için fırsat kolluyordu, ama iki milyoner ortalıkta görünmüyordu. Hiç gelmemeleri açıklanacak gibi değildi ve Nashe bunun üzerinde kafa yordukça, kafası karışıyordu. Onların her gün gelip işi kontrol etmelerini beklemişti. Duvar örmek fikri onların olduğuna göre, işin nasıl gittiğini merak etmeleri gerekirdi. Oysa haftalar geçiyor, adamlar hiç görünmüyordu. Nashe, onların nerede olduklarını ne zaman Murks’a soracak olsa, Calvin omuz silkiyor, yere bakıyor ve çok işleri olduğunu söylemekle yetiniyordu. Bu hiç akla yakın değildi. Nashe bu konuyu Pozzi’ye açacak oldu; ama delikanlı olaylara artık başka bir boyuttan bakıyordu ve her seferinde aynı yanıtı veriyordu: “Bu, onların suçlu olduğunu gösterir. Herifler hilelerini çaktığımı anladılar, ortaya çıkmaya korkuyorlar.”

Bir gece Pozzi yemekten sonra beş-altı bira içip iyice kafayı buldu. Sinirliydi ve bir süre sonra yerinde duramaz olup treylerin içinde volta atmaya, adamlara ağzına geleni verip veriştirmeye başladı. “Bu bok çuvallarının hesabını göreceğim,” dedi. “O yağ tulumuna hile yaptığını itiraf ettireceğim.” Akimdan geçenleri açıklamadan mutfaktan el fenerini kaptığı gibi treylerin kapısını açtı, dışarı fırladı. Nashe de peşinden koşup Pozzi’yi durdurmaya çalıştı. Pozzi, karanlıkta el fenerini yakıp çılgınlar gibi çevresinde döndürerek, “Benim işime burnunu sokma itfaiyeci,” dedi. “Bu hergeleler buraya gelip bizimle konuşmayacaklarsa, o zaman biz onlara gider konuşuruz.”

Nashe, onun suratına bir yumruk indirmeden durdurmanın olanaksız olduğunu fark etti. Oğlan iyiden iyiye kendini kaybetmişti, sözle yola gelecek gibi değildi, konuşarak onu ikna etmeye çalışmak bir şeye yaramayacaktı. Ama Nashe, Pozzi’yi dövmek istemiyordu. Çaresiz, sarhoş bir çocuğu dövmek bir çözüm değildi. Nashe de hiçbir şey yapmamaya karar verdi - yalnızca Pozzi ile birlikte gidecek ve başını belaya sokmamasına çalışacaktı.

Fenerle yollarını aydınlatarak ağaçların arasından yürüdüler. Saat on bire geliyordu; hava bulutluydu, ne ay ne yıldız görünüyordu. Nashe hep evin ışıklarını görmeyi bekliyordu, ama o yönde her taraf karanlıktı ve bir süre sonra Nashe evi bulabileceklerinden bile kuşkuya düştü. Yol bitmek bilmiyor, Pozzi'nin ikide bir taşlara, dikenli çalılara takılıp tökezlemesi işi büsbütün zorlaştırıyor, o bu haldeyken hiçbir sonuca varamayacakları belli oluyordu. Ama birden eve yaklaştılar. Evin önündeki çimlere geldiler. Flower ve Stone daha bu saatte uyumazlardı, ama tek bir pencerede bile ışık yoktu. Pozzi sokak kapısına gitti, Beethoven’in Beşinci Senfonisi’nin giriş mezürünü çalan zile bastı. Müziği duyunca ilk sefer olduğu gibi keyiflenmeden, ağzının içinde bir şeyler homurdandı ve kapının açılmasını bekledi. Kapı açılmayınca, on beş-yirmi saniye sonra zili yeniden çaldı.

Nashe, “Herhalde bir yere gitmişler,” dedi.

Pozzi, “Hayır, içerideler,” diye karşılık verdi. “Kapıyı açmaya korkuyorlar.”

Zilin ikinci çalmışından sonra da ne bir ışık yandı, ne de kapı açıldı.

Nashe, “Hadi vazgeç,” dedi. “İstersen yarın yine geliriz.”

Pozzi, “Peki ya hizmetçi nerede?” dedi. “En azından o evde olmalı. Ona bir haber bırakabiliriz.”

“Belki kadının uykusu ağırdır. Belki de bu gece izinlidir. İçeride kimse yok gibi geliyor bana.”

Pozzi hırsından kapıya bir tekme attı, sonra avazı çıktığı kadar küfretmeye başladı. Zili üçüncü kez çalmak yerine, kapının önündeki yola indi ve öfkesini boş eve boşaltmak istercesine üst kat pencerelerinden birine doğru bağırmaya koyuldu: “Hey Flower! Evet şişko, sana söylüyorum! Sen bir sahtekârsın efendi, biliyor muydun bunu? Sen de, o bücür arkadaşın da sahtekârsınız, bana yaptığınızın cezasını ödeyeceksiniz!” Bu ipe sapa gelmez öfke ve boş tehditler üç-dört dakika kadar sürdü ve işin dozu giderek artrfıasma karşın, Pozzi’nin umarsızlıkla titreyen sesi durumu gitgide içler acısı bir noktaya getirdi. Nashe’in yüreği acıma duygusuyla yanıyordu, ama Pozzi içini iyice boşaltmcaya kadar yapabileceği bir şey yoktu. Karanlıkta duruyor, el fenerinin ışığında ateşböceklerinin uçuşmasını seyrediyordu. Uzaklardan bir baykuş öttü, bir daha öttü, sonra sustu.

Nashe, “Hadi gel Jack,” dedi. “Treylere gidip biraz uyuyalım.”

Ama Pozzi daha içini dökememişti. Eğilip yerden bir avuç taş aldı, eve fırlattı. Bu anlamsız bir şey, on iki yaşında bir çocuğa yaraşır davranıştı. Çakıllar duvarda çifte saçması gibi patladı, sonra Nashe'in kulağına tıpkı bu sesin yansıması gibi, kırılan bir camın şangırtısı geldi.

Nashe, “Hadi, artık bu kadar yeter,” dedi.

Pozzi döndü, ağaçlığa doğru yürümeye başladı. “Eşşekler,” diye söylendi. “Dünyayı eşşekler yönetiyor.”

O geceden sonra, Nashe, Pozzi’yi daha yakından kollaması gerektiğini kavradı. Pozzi’nin dayanma gücü tükenmek üzereydi, oysa daha işin yarısına bile gelmemişlerdi. Nashe, hiç dile getirmeden, kendine düşenden daha fazla çalışmaya başladı; kendisi biraz daha ter dökerse işleri kontrol altında tutabileceğini hesaplayarak, Pozzi dinlenirken tek başına taşları kaldırıp taşıyordu.

İkinci bir duygu patlaması, ikinci bir sarhoşluk olayı istemiyor, delikanlının her an bir sinir krizine yakalanması kaygısını yaşamayı arzulamıyordu. Daha fazla çalışmaya gücü yeterdi, üstelik bu, Pozzi’ye sabırlı olmayı öğütlemekten daha kolaydı. Nashe, kendi kendine yalnızca otuz gün kaldığını söylüyor, bu süre içinde durumu idare edemeyecek olduktan sonra nerede kaldı benim adamlığım diyordu.

Yemekten sonraları kitap okumayı bıraktı, bu süreyi Pozzi ile birlikte geçirmeye başladı. Akşamlar tehlikeliydi, delikanlıyı mutfakta bir başına bırakıp çılgın düşüncelere kapılmasına fırsat vermemeliydi. Nashe onun suyuna gitmeye çalışıyor, Pozzi ne isterse onu yapıyordu. Delikanlının canı kâğıt oynamak isterse, oynuyor; delikanlı bir-iki kadeh içmek isterse, Nashe şişeyi açıp onunla kadeh tokuşturuyordu. Birbirleriyle konuştukları sürece, ne yaptıkları, nasıl vakit geçirdikleri önemli değildi. Nashe arada bir yolculuk yaptığı yıldan söz açıyor ya da başkalarının başına gelenleri duymak delikanlıyı kendi dertlerinden uzaklaştırır diye Boston’da itfaiyecilik yaptığı dönemdeki yangınları, en içler acısı ayrıntılarına kadar anlatıyordu. Nashe’in stratejisi, kısa bir süre olumlu sonuç verdi. Delikanlı epey yatıştı - Flower ve Stone’dan hesap sorma konusundaki ileri geri sözler kesildi; ama çok geçmeden eskilerin yerini yeni tutkular almaya başladı. Nashe bu saplantılardan -örneğin kızlar ve Pozzi’nin gitgide kafasına taktığı düzülmek gibi- çoğu takıntıyla fazla zorlanmadan baş edebiliyordu, ama ötekilerle başa çıkmak o kadar kolay değildi. Delikanlı herhangi birilerini tehdit eder gibi değildi; ama arada bir konuşmanın tam ortasında öyle delicesine laflar ediyordu ki, Nashe ürküyordu.

Pozzi bir gece, “Tam planladığım gibi gidiyordu," dedi. “Hatırlıyorsun, değil mi Jim? İşler tıkırındaydı, ondan iyisi olamazdı. Paramızı neredeyse üçe katlamıştım, son darbeyi indirmeye hazırlanıyordum. Heriflerin işi bitmişti. Sıfırı tüketmeleri an meselesiydi. Bunu iliklerimde duyuyordum. Hep bu duyguyu kollarım. Sanki içimde bir düğmeye basılmış da, bütün bedenim bir müzik mırıldanıyormuş gibi olur. Bu duyguyu ne zaman duysam, ayağımın toprağa erdiğini anlarım, ondan sonra korkmadan, güven içinde sonuca giderim. Ne dediğimi anlıyor musun Jim? O geceye kadar, bu duygu beni hiç yanıltmadı, bir kez olsun yanıltmadı.”

Nashe, delikanlının sözü nereye vardırmak istediğini kestiremeyerek, “Her şeyin bir ilki vardır,” dedi.

“Belki. Ama başımıza gelenlere inanmak zor. Şansın bir kez açıldı mı, onu hiçbir şey durduramaz. Her şey bir anda yerli yerine oturmuş gibi olur. Sanki kendi gövdenin dışına çıkarsın ve bütün gece boyunca kendinin gerçekleştirdiği mucizeleri seyredersin. Artık iş senin dışına çıkmıştır. Senin kontrolünde değildir ve aklını fazla takmazsan, yanlış da yapmazsın.”

“îşler bir süre yolunda gibiydi, bunu kabul ediyorum Jack. Ama sonra tersine gitmeye başladı. Böyle şeyler olur, yapılabilecek bir şey yoktur. Tıpkı dört vuruşun dördünü de tutturan bir beyzbolcu gibi, ama oyun dokuz atışa uzayınca beyzbolcu topu savurduğu anda kalelerin hepsini dolu bulur. Takımı maçı kaybeder, onun yüzünden kaybetti diyebilirsin. Ama bu, oyuncunun bütün oyun boyunca şanssız olması demek değildir.”

“Hayır, sen beni dinlemiyorsun. Ben, o durumda topu auta atmam diyorum. Top gözüme kocaman bir karpuz gibi görünür. Vuruş noktasına gelirim, topun bana atılmasını beklerim ve topu aradan sıyırıp maç sayısını yaparım.”

“Tamam, topa falsolu vurursun. Ama orta alan oyuncusu kurşun gibi fırlar, havaya sıçrar ve topu eldiveninin ortasına oturtur. Bu akıl almayacak bir kurtarıştır, gelmiş geçmiş en büyük kurtarışlardan biridir. Ama top yine aut sayılır, öyle değil mi ve vuruşu yapan oyuncuyu iyi atmadı diye suçlayamazsın. Sana bunu anlatmaya çalışıyorum Jack. Sen elinden geleni yaptın ve kaybettik. Dünya tarihinde bundan daha beter şeyler de olmuştur. Artık üzülmene değmez.”

“Evet, ama ne dediğimi sen hâlâ anlamıyorsun. Sana bir türlü anlatamıyorum.”

"Durum bana çok basit görünüyor. Gecenin büyük bölümünde, biz kazanacak gibiydik. Ama bir şeyler ters gitti ve kazanamadık.”

“Tastamam öyle. Bir şey ters gitti. Ters giden neydi dersin?”

“Bilmiyorum evlat. Sen söyle.”

“Senin yüzünden oldu. Aramızdaki ritmi sen bozdun, ondan sonra her şey ters gitti.”

“Yanılmıyorsam, oynayan şendin. Ben yalnızca oturup seyrettim.”

“Ama sen de oyunun bir parçasıydm. Saatler boyu arkamda oturdun, soluğun tam ensemdeydi. Başlangıçta seni o kadar yakınımda duymak, dikkatimi dağıtıyordu, ama sonra alıştım ve bir süre sonra da orada bulunmanın bir nedeni olduğunu kavradım. Sen soluğunla canıma can katıyordun arkadaş ve soluğunu her duyuşumda, şans iliklerime kadar işliyordu. Her şey yolundaydı, her şey kusursuzdu. Her şey rayına oturmuştu, bütün çarklar çalışıyordu ve her şey çok güzeldi arkadaş, gerçekten güzeldi. Sonra sen kalkıp gittin.”

“Sıkışmıştım. Donuma edecek halim yoktu, değil mi?”

“Tabii gideceksin tuvalete. Bir itirazım yok. Ama ne kadar sürer bu iş? Üç dakika mı? Beş dakika mı? Tamam, git işini gör. Ama Jim, sen bir saat yok oldun ortadan."

“Yorulmuştum. Biraz uzanıp kestirmek istedim.” “Evet, ama kestirmedin, öyle değil mi? Yukarı çıktın, o saçma sapan Dünya Şehri’ne kaptırdın kendini. Böyle delice bir şeyi neden yaptın? Aşağıda oturmuş senin gelmeni bekliyorum, yavaş yavaş dikkatim dağılmaya başlıyor. Nerede kaldı bu adam diyorum kendi kendime. Ne oldu bu adama? Aklım gittikçe dağılıyor, gittikçe daha az kazanıyorum. Ve işlerin tam sarpa sardığı anda, maketten bebek çalmak düşüyor aklına. Akıl alacak gibi bir yanlış değil. Raconu yok Jim, amatörce bir aptallık. Böyle bir şey yapmak günah işlemek gibidir, yasayı çiğnemek gibidir. Her şey ne güzel tıkırındaydı. Büyük bir uyum içindeydik. Bu armoninin müziğe dönüşeceği bir noktaya varmıştık. Ama sen yukarı çıkıp bütün müzik aletlerini parçaladın. Dünyaya parmak attın arkadaş ve insan bunu yapınca bedelini öder. Ne yazık ki, ben de seninle birlikte ödemek zorunda kaldım.”

“Flower gibi konuşmaya başladın Jack. O da piyangodan ikramiye kazanınca, kendini Tanrı’nm özenle seçtiği bir yaratık olarak görmeye başlamış.”

“Ben Tanrı’dan söz etmiyorum. Tanrı’nın bu işle bir ilgisi yok.”

“Bu da aynı şeyin başka bir tanımı. Sen gizli bir amaca, gizli bir güce inanmak istiyorsun. Kendini, dünyada olan her şeyin bir nedeni olduğuna inandırmaya çalışıyorsun. Buna ister Tanrı de, ister şans, ister armoni de, sonuçta hepsi aynı kapıya çıkar. Bu, gerçeklerden kaçmanın, olayların gerçekte nasıl olduğunu araştırmaktan kaçmanın bir yoludur.”

“Kendini çok akıllı sanıyorsun Nashe, ama bir bok bildiğin yok.”

“Haklısın, yok. Ama senin de bir bok bildiğin yok Jack. Sen ve ben, bir bok bilmeyen iki kişiyiz, başımızdan büyük işlere kalkan iki ahmağız. Şimdi hesabı kapatmaya çalışıyoruz. İşleri berbat etmezsek, yirmi yedi gün sonra buradan çıkacağız. Keyifli bir iş demiyorum, ama belki bitmeden önce bir şeyler öğrenmemize yarar.” “O işi yapmamalıydın Jim. Sana bütün söylemek istediğim bu. O iki bebeği çaldığın anda, her şey zıvanadan çıktı.”

Nashe bıkkınlıkla göğüs geçirdi, sandalyeden kalktı, cebinden Flower ve Stone’un bebeklerini çıkardı. Sonra Pozzi’nin önüne dikilip bebekleri gözüne tuttu. “İyi bak,” dedi, “ve ne gördüğünü söyle.”

Pozzi, “Hey Tanrım,” dedi, “Canın oyun mu oynamak istiyor?”

Nashe sertçe söze girdi. “Yalnızca bak. Hadi Jack, elimdekilerin ne olduğunu söyle.”

Pozzi, kırgın bakışlarını Nashe’e çevirdikten sonra, istemeye istemeye onun dediğini yaptı. “Flower ve Stone,” dedi.

“Flower ve Stone mu? Flower ile Stone'un bunlardan daha büyük olduğunu sanıyordum. İyi bak Jack, bu bebeklerin boyu beş santimden fazla değil.”

“Tamam, sahici Flower ile Stone değiller. Onların modelleri.”

“Bunlar tahta parçası, değil mi? Anlamsız tahta parçaları. Öyle değil mi Jack?”

“Sen öyle diyorsan öyledir.”

“Ama bu tahta parçalarının bizden daha güçlü olduğuna inanıyorsun, değil mi? Bütün paramızı kaybetmemize neden olacak kadar güçlü olduklarını sanıyorsun.” “Ben öyle demek istemedim. Yalnızca, onları çalmaman gerektiğini söyledim. Başka zaman olsa belki olurdu, ama poker oynarken değil.”

"Ama işte buradalar. Ve sen onlara her bakışında ürküyorsun, öyle değil mi? Sanki sana büyü yapıyorlarmış gibi geliyor.”

“Onun gibi bir şey.”

“Bunları ne yapmamı istersin? Geri mi vereyim? O zaman kendini daha iyi mi hissedeceksin?”

“Artık çok geç. Olan oldu bir kere.”

“Her şeyin çaresi vardır oğlum. Senin gibi iyi bir Katolik’in bunu bilmesi gerekir. İlacını buldun mu, iyileşmeyecek hastalık yoktur.”

“Aklımı karıştırdın. Ne dediğini anlamıyorum.” “Seyret bak. Birkaç dakika sonra bütün dertlerin bitecek.”

Nashe başka bir şey söylemeden mutfağa gitti, bir tava, bir kutu kibrit, bir gazete alıp geldi.Tavayı Pozzi’nin ayaklarına yakın bir yere koydu. Sonra çömeldi, Flower ve Stone’un bebeklerini tavanın ortasına yerleştirdi. Gazeteyi yırttı, ufak parçalara ayırdı, her parçayı topak yaptı. Sonra büyük bir dikkatle bu topaklan bebeklerin çevresine dizdi. Bir an durup Pozzi’nin gözlerinin içine baktı ve o bir şey söylemeyince kibriti yaktı. Kâğıt topaklarını bir bir tutuşturdu, hepsi yanmaya başladığı anda tahta bebekler de alev aldılar ve boyalar yanıp eridikçe çıtırdamaya başladılar. Boyanın altındaki tahta gözenekli ve yumuşak olduğu için fazla dayanmadı. Flower ile Stone kapkara kesildiler, alevler gövdelerini yedikçe giderek ufaldılar ve bir dakikadan kısa sürede yok oldular.

Nashe tavanın dibindeki külleri göstererek, “Gördün mü?” dedi. “Hiçbir şey kalmadı. Sihirli formülü bildin mi, hiçbir engel aşılmayacak kadar büyük değildir.” Delikanlı gözlerini yerden kaldırdı, Nashe’e baktı. “Sen aklını kaybetmişsin,” dedi. “Umarım bunun farkındasındır.”

“Eğer öyleyse, iki deli bir aradayız demektir arkadaş. Hiç değilse bundan böyle deliliğini tek başına çekmeyeceksin. Buna da şükür, değil mi? Yolun sonuna kadar her adımda yanındayım Jack. Her bir adımda, ta ki yol bitene kadar.”

Dördüncü haftanın ortalarında hava döndü. Ilık, nemli hava, yerini sonbahar serinliğine bıraktı. Artık çoğu sabah işe giderken kazak giyiyorlardı. Kaç zamandır soluk aldırmayan tatarcık ve sivrisinek sürüleri yok oldu. Ormandaki yaprakların renk değiştirmeye başlaması; sarılara, turunculara, kırmızılara dönüşmesi, morallerini biraz düzeltir gibi oldu. Gerçi yağmur kimi zaman aman vermiyordu, ama yine de kavurucu sıcaktan iyiydi ve yağmura aldırmadan çalışmayı sürdürüyorlardı. İkisine de muşamba pelerin ve beyzbol kepleri verilmişti ve bunlar sağanakta bile onları korumaya yetiyordu. Önemli olan dayanmak, her gün on saat çalışıp işlerini zamanında yapmaktı. Başından beri işe ara vermemişlerdi, şimdi de biraz yağmur yağdı diye pes edecek değildiler. İşin tuhafı, bu konuda Pozzi’nin daha kararlı, daha dirençli olmasıydı. Ama bunun nedeni de, onun işi bir an önce bitirmeyi Nashe’ten daha çok istemesiydi; en kapalı, en fırtınalı havalarda bile hiç sesini çıkarmadan çalışıyordu. Bir bakıma, hava ne kadar sert olursa, Pozzi o kadar mutlu oluyor - çünkü Murks da onların yanında durmak zorundaydı ve bu asık suratlı, çarpık bacaklı kâhyanın sırtında sarı yağmurluğu, elinde siyah şemsiyesiyle saatlerce dikilip durması, çizmelerinin giderek çamura gömülmesi Pozzi’yi çok sevindiriyordu. Yaşlı adamın böyle eza çekmesini görmek hoşuna gidiyordu. Bu bir tür avuntu, kendi çektiklerinin az da olsa ceremesiydi.

Ancak, yağmur birtakım sorunlar doğuruyordu. Eylülün son haftasında bir gün, yağmur öyle bir boşandı ki, temel hendeğinin neredeyse üçte biri harap oldu. O zamana kadar yedi yüz taş yerleştirmişlerdi ve on-on iki gün içinde alt sırayı tamamlayacaklarını hesaplıyorlardı. Oysa gece müthiş bir fırtına patladı, rüzgârla karışık yağmur bütün gece çayırı dövdü; ertesi sabah işe koyulmak üzere treylerden çıktıklarında hendeğin açıkta kalan bölümünün sekiz-on santim suyla dolduğunu gördüler. Çamur kuruyuncaya kadar taşları yerleştirmek olanaksız olduğu gibi, hendeğin dibini düzlemek için gösterdikleri onca çaba da boşa gitmişti. Duvarın temel çukuru, taş ve çamur karışımı bir bataklığa dönmüştü. Üç gün boyunca, sabahları olduğu gibi, öğleden sonraları da taş taşıdılar ve zamanı boşa geçirmemeye çalıştılar. Sonunda çamur kuruyunca, birkaç gün taş taşımayı bırakıp hendeğin dibini yeniden elden geçirdiler. îşte tam bu sırada, Pozzi ile Murks arasındaki gerginlik patlama noktasına geldi. Calvin yeniden işle ilgilenmeye başladı ve (eskiden yaptığı gibi) bir kenarda durup onları seyretmek yerine, çevrelerinde dolanır, onarımm doğru yapılması için akıl verir oldu. Pozzi birinci sabah sesini çıkarmadı, ama Murks öğleden sonra da işlerine burnunu sokmaya devam edince, Nashe oğlanın sinirlenmeye başladığını sezdi. Üç-dört saat daha geçti ve sonunda delikanlı kendini kaybetti.

Pozzi küreği elinden fırlatıp tiksintiyle Murks’a bakarak, “Pekâlâ geveze moruk,” dedi. "Madem bu işin bu kadar ustasısm, ne bok yemeye kendin yapmıyorsun?”

Murks gafil avlandığı için bir an duraladı. Sonunda çok alçak sesle, “Çünkü bu benim işim değil,” diyebildi. “İşi sizin yapmanız gerekiyor. Ben yalnızca işi berbat etmeyin diye göz kulak oluyorum.”

Delikanlı, “Yok canım?” diye atıldı. “Peki bu afur tafurun nereden geliyor Patates Kafa? Biz bu çöplükte canımızı dişimize takıp çalışırken, sen nasıl oluyor da ellerini cebine sokup öyle dikiliyorsun? Ha? Hadi, konuş. Bir gerekçe göster bana.”

Murks dudaklarına yayılan gülümsemeyi tutamadı.

"Çok basit/’ dedi. “Çünkü siz iskambil oynuyorsunuz, ben oynamıyorum.”

Nashe, bardağı taşıran damlanın o gülümseme olduğunu sezdi. Murks’un yüzünde derin ve gerçek bir hor görme ifadesi belirdi ve aynı anda da Pozzi yumruğunu sıkıp adamın üstüne atıldı. En azından yumruklardan biri yerini bulmuştu, çünkü Nashe fırlayıp delikanlıyı geri çekinceye kadar, Calvin’in dudağının kıyısından kan akmaya başladı. Hırsını alamamış olan Pozzi, bir dakika kadar Nashe’in kollarında silkelenip durdu, ama Nashe olanca gücüyle onu zapt etmeye çalıştı ve sonunda oğlan yatıştı. Bu arada Murks birkaç metre gerilemiş, mendiliyle ağzındaki yarayı siliyordu. Sonunda, “Önemli değil,” dedi. “Bu ukala bücür zora gelemedi, hepsi bu. Kimi güçlüdür, kimi değil. Bu konuda söyleyecek tek sözüm var: Böyle bir şey bir daha olmasın. Bir dahaki sefere bu kadar hoşgörülü davranmam.” Kol saatine baktı, “Bugün işi erken tatil edelim,” dedi. “Saat beşe geliyor, herkesin siniri burnunun uçundayken, yeniden işe koyulmanın anlamı yok.” Sonra her zamanki gibi el sallayıp çayırı geçti ve ağaçların arasında gözden kayboldu.

Nashe, Murks’un kendine böylesine hâkim oluşuna hayran oldu. Deminkine benzer bir olayda, çoğu kişi kendini tutamaz, yumruğa yumrukla karşılık verirdi, oysa Calvin kendini savunmak için bile ellerini kaldırmamıştı. Belki bunda belirli bir küstahlık gizliydi -ne yaparsa yapsın kendisini incitemeyeceğini Pozzi’ye hissettirmek istemiş olabilirdi-, ama nedeni ne olursa olsun, olay çarçabuk geçiştirilmişti. Aksi halde işin nerelere varabileceği düşünülürse, daha büyük bir belanın açılmaması mucize sayılırdı. Pozzi bile bu gerçeğin farkına varmış gibiydi ve o akşam bu konuyu açmamaya özen göstermesine karşın, Nashe onun utandığını, iş işten geçmeden durdurulduğuna sevindiğini sezdi.

Bu olayın geri tepeceğini düşünmek için bir neden yoktu. Oysa ertesi sabah yedide, Murks silahlı olarak geldi. Bu, otuz sekizlik bir polis tabancasıydı ve Murks’un belindeki fişekliğe takılı deri kılıf içinde duruyordu. Nashe, fişeklikte altı kurşunun eksik olduğunu gördü -bu, silahın dolu olduğunun somut kanıtıydı. İşlerin bu noktaya gelmesi kötü oldu diye düşündü; ama daha da kötüsü, Calvin’in hiçbir şey olmamış gibi davranmasıydı. Tabancadan hiç söz etmeden; onun suskunluğu, Nashe’e silahtan daha çok huzursuzluk verdi. Bu tutum, Murks’un kendinde silah taşıma hakkı gördüğünü - hem de ta başından beri böyle düşündüğünü gösteriyordu. Demek ki, baştan beri özgür değildiler. Sözleşmeler, el sıkışmalar, iyi niyet - bunların hiç anlamı yoktu. Nashe ile Pozzi, işin başından beri şiddet tehdidi altında çalışmışlardı ve şimdiye kadar Murks’un dediklerini yaptıkları için adam onlara ilişmemişti demek. Sövüp saymalarına ses çıkarmamıştı, ama hoşnutsuzlukları sözcüklerin ötesine taşınca, Murks onlara karşı en sert önlemleri almakta duraksamamıştı. Ve olayların gelişimine bakılacak olursa, bütün bunları Flower ve Stone’un emriyle yaptığı da su götürmezdi.

Yine de Murks’un silahı kullanmaya niyetli olduğu söylenemezdi. Silahın yalnızca simgesel işlevi vardı ve bunu gözlerine sokmak bu işlevi yerine getiriyordu. Damarına basmadıkları sürece, Calvin, taşralı bir polis müdürü cakasıyla silahı belinde salınıp durmaktan öte bir şey yapmazdı. Nashe bunları düşününce, gerçek tehlikenin Pozzi olduğunu kavradı. Delikanlının davranışı öylesine tutarsızlaşmıştı ki, aptalca bir şey yapıp yapmayacağını kestirmek zordu. Sonuçta Pozzi böyle bir şey yapmadı, Nashe de onu yeterince değerlendirememiş olduğunu kabullenmek zorunda kaldı. Pozzi ta baştan beri belaya çatacaklarını bekliyordu, o yüzden tabancayı görünce şaşırmadı, kuşkuları pekişti. Asıl şaşıran Nashe oldu. Olanları yanlış yorumlayan Nashe’ti, Pozzi ise neyle karşı karşıya olduklarını biliyordu. Bunu, çayıra ayak bastıkları ilk günden beri biliyordu ve ödü patlıyordu. Her şey açığa çıkınca, Pozzi bir bakıma rahatladı. Zira tabancanın varlığı, onun gözünde durumu değiştirmiyor, yalnızca kendisinin haklı olduğunu kanıtlıyordu.

Üçü birlikte çayırda yürürlerken, Murks’a, “Eee ahbap, demek sonunda kozunu açtın,” dedi.

Murks’un aklı karışmıştı, “Koz mu?” diye sordu. “Daha dün söyledim sana iskambil oynamadığımı.”

Pozzi gülümsedi. “Ben de sözgelişi söyledim. Şurandaki elmaşekerinden söz ediyorum. Hani şu belinden sallanan zımbırtıdan.”

Murks tabancanın kılıfına vurarak, “Ha, şu,” dedi. “Evet, bir daha işi şansa bırakmamaya karar verdim. Sen manyak bir orospu çocuğusun. Ne yapacağın bilinmez.” Pozzi, “Ama bu, olasılıkları azaltıyor, değil mi?” dedi. “Yani böyle bir alet, insanın düşüncelerini ifade yeteneğini büyük ölçüde sınırlar. Yasal itiraz hakkını kısıtlar, ne dediğimi çakıyor musun?”

Murks, “Zekâ gösterisi yapmana gerek yok beyim,” dedi. “Yasal itiraz hakkının ne olduğunu elbette biliyorum.”

“Tabii biliyorsun. îşte seni bunun için seviyorum ya Calvin. İşinin ehlisin. Kimsenin sana diyecek sözü olamaz.”

“Dün de dediğim gibi, ben adama bir kez çıkış hakkı tanırım. Ama yalnızca bir kez. Ondan sonra gerekeni yaparım.”

“Kozunu açmak gibi mi, ha?”

“Öyle diyorsan öyle olsun.”

“Her şeyi yerli yerine oturtmak iyidir. Doğrusunu istersen, bugün süslü kemerini taktığına sevindim. Jim’in durumu daha iyi anlamasına yardımı olur.”

Murks, tabancayı yeniden yoklayarak, “Bence de öyle," dedi. “Bir bakıma insanın gözünü açıyor, değil mi?” O sabah hendeğin onarımını tamamladılar ve sonra normal çalışmalarına döndüler. Murks’un hiçbir gün üzerinden eksik etmediği tabancanın dışında, yaşantılarının görünürdeki koşulları pek değişmedi. Hatta Nashe durumun daha iyiye gittiğini bile düşündü. Bir defa, yağmur durmuştu; işlerine bir haftadan fazla ket vuran o yağışlı, kasvetli günler geçmiş, harika bir sonbahar havası başlamıştı: Gökyüzü pırıl pırıldı, toprak kuruydu, yapraklar rüzgârda hışırdayarak çevrelerinde uçuşuyordu. Pozzi de düzelmiş gibiydi ve Nashe onun yanındayken artık tedirgin olmuyordu. Tabanca sanki bir dönüm noktası olmuştu, Pozzi o zamandan beri eski canlılığına ve neşesine yeniden kavuşmuştu. Artık zırvalamıyor, öfkesini kontrol altında tutabiliyor ve dünyadan keyif almaya başlıyordu. Bu gerçek bir ilerlemeydi, öte yandan takvim de ilerliyordu ve belki de bu geri kalan her şeyden daha önemliydi. Ekime girmişlerdi ve işin ucu, birdenbire ufukta görünüvermişti. Bunu bilmek bile içlerinde bir umut, daha önce olmayan bir iyimserlik kıvılcımı yaratmaya yetti. Gitmelerine on altı gün kalmıştı ve tabanca bile bunu değiştiremezdi. Var güçleriyle çalışırlarsa, bu iş onları özgürlüğe kavuşturacaktı.

Ekimin sekizinde bininci taşı yerine yerleştirdiler ve önlerinde daha bir hafta varken, alt sırayı tamamlamış oldular. Nashe, bir iş başarmış olmanın keyfini duyuyordu. Arkalarında bir iz bırakacaklardı, kendileri gittikten sonra da kalacak bir iş gerçekleştirmişlerdi ve nerede olurlarsa olsunlar, duvarın bu bölümü hep onların olacaktı. Pozzi bile sevinçli görünüyordu. Son taşı da çimentoyla sağlamladıktan sonra şöyle bir geriledi, Nashe’e döndü, “Bak arkadaş şu yaptığımız işe/’ dedi. Sonra beklenmedik bir hareketle taşların üzerine çıktı, kollarını ip cambazı gibi iki yana açarak bir boydan bir boya yürümeye başladı. Nashe delikanlının bu tepkisine sevindi ve onun yüksek bir ipin üzerinde cambazlık yapar gibi (gerçekten tehlikedeymiş, çok yüksekten düşüverecekmiş gibi] yürüyerek uzaklaşmasını seyrederken boğazı düğümlendi, dokunsalar ağlayacak hale geldi. Murks yaklaştı, “Bücür yaptığı işle pek övünüyor, değil mi?” dedi.

Nashe, “Bunu hak etti,” diye yanıt verdi. “Çok çalıştı.”

“Evet, kolay olmadı, hakkınızı yemek istemem. Ama epey ilerledik gibi görünüyor. Duvar boy vermeye başlıyor.”

“Azar azar, taş üstüne taş koyarak.”

“Ee, bu iş böyle olur. Taş üstüne taş koyarak.”

“Artık yeni işçi aramanız gerekecek herhalde. Jack ile benim hesabıma göre, ayın on altısında buradan gitmemiz gerek.”

“Biliyorum. Ama yazık! Yani tam usulünü kavramıştınız demek istiyorum.”

“Ama bize düşen iş bitti, Calvin.”

“Herhalde. Ama daha iyi bir iş bulamazsanız, geri dönmeyi bir düşünün. Şimdi sana çılgınca bir fikir gibi geliyordur, ama yine düşünsen iyi edersin.”

Nashe, “Düşünmek mi?” derken ağlasın mı, gülsün mü şaşırdı.

Murks, “Pek de fena iş sayılmaz,” diye sürdürdü. “Hiç değilse yaptığını görüyorsun. Bir taş koyuyorsun ve bir şey oluyor. Bir taş daha koyuyorsun, biraz daha bir şeyler oluyor. Gizlisi kapaklısı yok. Duvarın yükseldiğini gözünle görüyorsun ve bir süre sonra bu seni mutlu etmeye başlıyor. Odun kesmeye, çim biçmeye benzemiyor. Onlar da iş, ama semeresi yok. Bunun gibi bir duvar ördüğün zaman, başkalarına gösterecek bir şeyin oluyor.” Nashe, Murks’un felsefe yapmasını şaşkınlıkla izleyerek, “Dediğin doğru,” diye karşılık verdi. “Ama yine de yapmak istediğim başka şeyler var.”

“Sen bilirsin. Daha dokuz sıra olduğunu unutma. Bu işe devam ederseniz iyi para kazanırsınız.”

“Kafamın bir köşesine yazarım bunu. Ama senin yerinde olsam, buna bel bağlamazdım Calvin.”

7

Ancak, bir sorun vardı. Bu sorun baştan beri akıllarının bir köşesinde ufak bir soru işareti olarak duruyordu; ama artık ayın on altısına bir hafta kalmıştı ve sorun birdenbire büyümeye, geri kalan her şeyi hiçe indirgemeye başladı. Borçları ayın on altısında ödenmiş olacaktı, ama o noktada her şeye sıfırdan başlamak gerekecekti. Belki özgürlüklerine kavuşacaklardı, ancak beş parasız olacaklardı ve para olmadan özgürlük onları nereye ulaştırabilirdi? Otobüs bileti alacak paraları bile olmayacaktı. Buradan çıktıkları anda birer sokak serserisi durumuna düşecekler; el yordamıyla yolunu bulmaya çalışan meteliksiz iki avare olacaklardı.

Bir ara Nashe’in kredi kartı imdada yetişir sandılar, ama Nashe kartı cüzdanından çıkarıp Pozzi’ye gösterince, delikanlı kart süresinin eylül sonunda bittiğini fark etti. Birilerine yazıp borç istemeyi düşündüler; ancak akıllarına Pozzi’nin annesiyle Nashe’in ablasından başka kimse gelmedi, onlardan borç istemeyi de uygun görmediler. Duyacakları utancın alacakları paraya değmeyeceğini düşündüler, zaten belki de çok geç kalmışlardı. Mektup yazıp yanıt alana kadar ayın on altısı geçmiş olacaktı.

O zaman Nashe, o gün öğleden sonra Murks ile yaptığı konuşmayı Pozzi’ye anlattı. Bu korkunç bir tasarıydı (hatta bir ara Pozzi neredeyse ağlamaklı oldu), ama giderek bir süre daha duvar işinde çalışma fikrini benimsemeye başladılar. Başka seçenekleri yoktu. Biraz para biriktiremezlerse, buradan gittikten sonra başları yine belaya girerdi ve ikisi de bunu göze alacak durumda değildi. O riske atılamayacak kadar yorgun ve yıkkındılar. Bir-iki gün fazladan çalışmak sorunu çözümlerdi, adam başına birkaç yüz dolar yola çıkmalarına yeterdi. Etraflıca düşünülürse, belki ilk bakıştaki kadar kötü bir şey sayılmazdı bu. Hiç değilse, kendileri için çalışacaklardı, o zaman da durum çok farklı olurdu. En azından birbirlerine böyle söylediler - zaten o anda başka ne diyebilirlerdi ki? O saate kadar viski şişesinin beşte birini haklamışlardı ve gerçekler üzerinde konuşmak, işi daha beter bir noktaya götürürdü.

Önerinin ciddi olup olmadığını anlamak için, ertesi sabah konuyu Calvin’e açtılar. Calvin neden olmasın dedi. Zaten o da gece Flower ve Stone ile bunu konuşmuş, onlar da karşı çıkmamışlardı. Nashe ile Pozzi, borç ödendikten sonra da çalışmaya devam etmek istiyorlarsa, diledikleri kadar çalışabilirlerdi. Şimdiye kadar olduğu gibi saatte on dolar alacaklardı ve bu duvar bitinceye kadar geçerli olacaktı.

Nashe, “Biz sadece iki-üç gün fazladan çalışmayı düşünüyorduk,” dedi.

Murks, “Anlıyorum,” diye yanıtladı. “Gitmeden önce yedekte biraz paranız olsun istiyorsunuz. Eninde sonunda benim görüşüme geleceğinizi biliyordum.”

Nashe, “Senin görüşünle ilgisi yok bunun,” dedi. “İstediğimiz için değil, mecbur olduğumuz için kalıyoruz.”

“İkisi de aynı kapıya çıkar, öyle değil mi? Size para gerek, para kazanmak için de bu işi yapmaktan başka çareniz yok.”

Nashe’in yanıt vermesine kalmadan Pozzi atıldı: “Çalışma koşullarını, her bir şeyi kâğıda dökmeden kalmayız.”

Murks, “Sözleşmeyi uzattığınıza dair bir ek istiyorsunuz yani,” dedi. “Öyle değil mi?”

Pozzi, “Evet, ek sözleşme,” dedi. “Bu olmazsa, ayın on altısında basar gideriz.”

Murks, kendi buluşunun tutarlılığından keyiflenerek, “Haklısınız,” dedi. “Ama meraklanmanıza hiç gerek yok. Onun icabına bakıldı.” Sonra mavi ceketinin düğmelerini açtı, sağ elini iç cebine sokup katlanmış iki kâğıt çıkardı. “Bunları iyice okuyup fikrinizi söyleyin,” dedi.

Bu, ek sözleşmenin aslı ve kopyasıydı: “Borcun ödenmesinden sonraki çalışma” koşullarını kısa ve yalın olarak gösteren bir paragraftık ek sözleşme. Flower ve Stone iki kopyayı da imzalamışlardı, görünüşe baldırsa her şey yolundaydı. İşin tuhafı da buydu zaten. Kendileri dün geceye kadar kesin bir karar vermemişlerdi; oysa o kararın sonuçları çoktan hazırlanmış, sözleşme haline getirilmişti bile. Bu nasıl olmuştu? Sanki Flower ile Stone onların kafalarından geçeni okumuşlar, daha kendileri karar vermeden ne karar vereceklerini kestirmişlerdi. Nashe bir an çılgınca bir düşünceye kapılıp treylere dinleme cihazı yerleştirmiş olduklarını sandı. Bu olacak iş değildi, ama sonucun başka bir açıklaması da olamazdı. Ya duvarlarda dinleme cihazları varsa? O zaman Flower ve Stone onların konuştuklarını rahatça dinleyebilirler - son altı hafta boyunca Nashe ile delikanlının ağzından çıkan her sözü izleyebilirlerdi. Belki de geceleri onları dinleyerek vakit geçirip eğleniyorlardı. Radyoyu açarsın, Jim ve Jack Komedisi’ni dinlersin. Aile boyu bir komedi, hem de kahkaha garantili.

Nashe, “Kendine çok güveniyorsun, öyle değil mi Calvin?" diye sordu.

Murks, “Benimki yalnızca sağduyu,” dedi. “Bütün iş sizin bunu ne zaman akıl edeceğinizdi. Başka çıkar yol yoktu. Onun için hazırlıklı olayım diye patronlarla konuşup kâğıtları yazdırdım. Şıpın işi oluverdi.”

Ek sözleşmeyi ikisi de imzaladılar ve iş halloldu. Bir gün daha geçti. O akşam yemeğe oturduklarında, Pozzi ayın on altısı için bir kutlama planlamalarını önerdi. Oradan gitmeyecek olsalar da, o günü özel bir şey yapmadan geçirmek yazık olacaktı. Pozzi, değişik bir şeyler yapmaları, yeni döneme şangırtılı bir olayla başlamaları gerektiğini söyledi. Nashe onun bir pastadan ya da bir şişe şampanyadan söz ettiğini sandı; oysa Pozzi’nin daha büyük planları vardı. “Hayır," dedi. “Yapacaksak adam gibi yapalım. Istakoz, havyar, aklına ne gelirse. Tabii karı da getireceğiz. Kızlar olmadan parti olur mu hiç!”

Nashe, delikanlının bu coşkusuna gülümsemekten kendini alamadı. “Ne tip kızlar olacak Jack? Buralarda gördüğüm tek kız Louise, o da pek senin tipin değil gibi. Üstelik onu çağırsak bile, geleceğinden kuşkuluyum.” “Yok canım, ben basbayağı yollu karılardan söz ediyorum. Şöyle düzebileceğimiz gibi karılar. Kütür kütür yavrular.”

“O kütür kütür yavruları nereden buluyoruz? Ormandan mı?”

“Hayır, buraya getirtiyoruz. Atlantic City pek uzak değil. Orası vızır vızır et kaynıyor. Her köşe başında kıçını pazarlıyor millet.”

“Çok güzel. Peki Flower ile Stone’un bunu kabul edeceklerini nasıl düşünüyorsun?”

"İstediğimiz her şeyi sağlayacaklarını söylediler, öyle değil mi?”

“İstediğin yiyecek olursa o başka bir şey Jack. Bir kitap, dergi, hatta bir-iki şişe viski bile olur, ama bu kadarı biraz fazla değil mi?”

“Her şey demek her şey demektir. Üstelik istemekten ne çıkar?”

“Tabii, aklına eseni isteyebilirsin. Ama Calvin seninle alay ederse sakın şaşırma.”

“Yarın sabah ilk işim bunu söylemek olacak.”

“Peki söyle. Ama sadece bir kız iste, tamam mı? Bu moruk o tür bir kutlamaya hazır olup olmadığını bilemiyor.”

“Öyle olsun, ama bu delikanlı tam gaz hazır. Öyle uzun zaman oldu ki, benim alet ha patladı, ha patlayacak.”

Nashe’in tahmininin tersine, ertesi sabah Murks, Pozzi ile hiç de alay etmedi. Ama yüzündeki şaşkınlık ve mahcubiyet, alay etmekten de beterdi. Bir gün önce onlardan gelebilecek sorulara kendini hazırlamıştı; oysa şimdi öylesine afallamıştı ki, delikanlının neden söz ettiğini bile doğru dürüst kavrayamıyordu. Pozzi iki-üç kez söyleyince, Murks ancak anladı ve daha da çok utandı. “Yani bir orospu mu diyorsun?” diye sordu. “Söylemek istediğin bu mu? Sana orospu getirmemizi mi istiyorsun?”

Murks’un böylesine aşırı bir istek konusunda karar yetkisi yoktu, ama o gece patronlara söyleyeceğine söz verdi. İnanılır gibi değil, ama ertesi sabah Pozzi’ye bu işin halledileceği, ayın on altısında kızın geleceği yanıtını getirdi. "Anlaşma böyle,” dedi. “Her ne isterseniz, yapılacak. Bundan pek hoşlandıklarını söyleyemem, ama söz sözdür, onun için peki dediler. Bana sorarsan, büyüklük gösterdiler. İyi insanlardır, bir kez söz verdiler mi, ne pahasına olursa olsun yerine getirirler.”

Nashe’e bu işte bir terslik var gibi geldi. Flower ve Stone, başkalarının keyfi için sokağa para atacak insanlar değildi; Pozzi’nin isteğini hemen kabul etmeleri Nashe’in midesini bulandırdı. İşi bir an önce bitirip kazasız belasız buradan gitmeleri en iyisiydi. Taşların ikinci sırası, birinciden daha kolay gidiyordu ve iş tıkır tıkır, eskisinden de düzenli yürüyordu. Duvar yükseldiği için, taşlan yerine koyarken eskisi gibi iki büklüm olmak zorunda değillerdi. Tek bir hareketle taşı yerine yerleştirebiliyorlar ve belirli bir ritim kazanınca günde kırk taş döşeyebiliyorlardı. Sonuna kadar böyle sürdürebilseler, her şey ne kadar kolay olacaktı. Ama oğlan aklını partiye takmıştı; artık kız da geleceğine göre Nashe’in bunu önlemek için yapabileceği bir şey yoktu. Bir söz edecek olsa, Pozzi’nin ağzının tadını kaçıracaktı, bunu da hiç istemiyordu. Çocuk bu oyunu hak etmişti ve sonuçta çıkabilecek dertlere değmese de, Nashe bu oyunu onunla birlikte oynamayı kendine borç bildi.

O günü izleyen birkaç gece, Nashe parti organizatörü rolünü üstlendi, mutfak masasına oturup şenlik planlarının hazırlanmasında Pozzi’ye yardım etti. Bitmez tükenmez isteklerle ilgili karar vermek gerekiyordu, Nashe delikanlının her konuda gönlü olsun istiyordu. Yemek karides kokteyli ile mi başlamalıydı, yoksa Fransız usulü soğan çorbasıyla mı? Ana yemek et mi ıstakoz mu, yoksa ikisi birden mi olmalıydı? Kaç şişe şampanya getirteceklerdi? Kız yemeğe mi gelecekti, yoksa onlar yemeği yalnız yiyecekler de, kız tatlıya sıra gelince mi çağnlacaktı? Odayı süslemek gerekir miydi, eğer gerekirse ne renk balon isteyeceklerdi? Sonunda listeyi tamamlayıp ayın on beşinde Murks’a verdiler. Kâhya da o akşam paketleri getirmek için özel olarak çayıra geldi. Ciple gelmesi, Nashe’e bunun yüreklerine su serpecek bir işaret olabileceğini düşündürdü; yaklaşan özgürlüklerinin bir işareti. Ama belirli bir anlamı olmayabilirdi de. Ne de olsa, pek çok paket vardı ve bunlan taşıyamayacağı için ciple gelmiş olabilirdi. Çünkü eğer özgürlüklerine kavuşacaklarsa, Murks ne diye hâlâ tabancayı takıyordu?

Son gün önceki rekorlarını beş geride bırakarak tam kırk yedi taş yerleştirdiler. Bunu başarmak müthiş bir çaba gerektirdi, ama işi şaşırtıcı bir başarıyla bitirmek istedikleri için, bir şey kanıtlamak istercesine çalıştılar, hızlarını bir an kesmediler; önemli olan tek şey yenilmediklerini, bu pis işten alınlarının akıyla çıktıklarını göstermekmiş gibi öfkeden kaynaklanan bir azimle taşları ördüler. Murks saat tam altıda işi bırakmalarını söyledi; onlar da ellerindeki aletleri bıraktılar, serin sonbahar havası hâlâ ciğerlerinde tutuşuyordu. Artık hava daha erken kararıyordu. Nashe göğe bakınca, akşamın çökmekte olduğunu gördü.

Birkaç saniye tek söz edemeden dondu kaldı. Pozzi yanma geldi, omzunu sıvazladı, neşeyle konuşuyordu; oysa Nashe’in kafası yaptığı işin görkemini kavrayamayacak kadar bomboştu. Sonunda, işte yeniden sıfır noktasına döndüm diye düşündü. Sıfıra sıfır, elde var sıfır. Ve o anda, yaşamının koskoca bir döneminin sona ermiş olduğunu hissetti. Sona eren yalnızca duvar ve^çayır değildi; onu buraya kadar vardırmış olan her şey, son iki yılın çılgın öyküsü bitmişti: Therese ve para ve araba, hepsi bitmişti. Bunların tümü geçip gitmiş, Nashe yeniden sıfır noktasına gelmişti. Sıfırın en ufağı bile hiçlikle dolu koskoca bir delik, dünyayı içine almaya yetecek kadar büyük bir daireydi.

Kızı Atlantic City’den bir şoför alıp limuzinle getirecekti. Murks kızın saat sekiz sularında geleceğini söylemişti, ama treylerin kapısından girdiğinde saat dokuza geliyordu. Nashe ve Pozzi o saate kadar bir şişe şampanyayı devirmişlerdi. Nashe mutfakta ıstakoz tenceresinin başında durmuş, suyun akşamdan beri üçüncü ya da dördüncü kez kaynamasını bekliyordu. Banyo küvetindeki üç ıstakoz neredeyse ölmek üzereydi; ama Pozzi (“Böylesi daha havalı olur” diye) yemekte kızın da bulunmasını daha uygun görmüştü, o yüzden kız gelene kadar beklemekten başka çare yoktu. İkisi de şampanyaya alışık olmadıkları için, köpükler hemen etkisini göstermiş, daha şölen başlamadan kafayı bulmuşlardı.

Kız adının Tiffany olduğunu söyledi, olsa olsa on sekiz-on dokuz yaşlarındaydı. Düşük omuzlu, tahta göğüslü, soluk tenli, sıska sarışınlardan biriydi ve on dört pontluk topukları üzerinde, buz pateniyle yürümeye çabalıyormuş gibi sekiyordu. Nashe, kızın sol baldırındaki sararmaya yüz tutmuş çürük izine, aşın makyajına, ince, biçimsiz bacaklarını açıkta bırakan sakil mini eteğine baktı. Yüzü fena sayılmazdı, ama çocuksu ifadesine karşın gülümseyişinin ve neşeli görüntüsünün ardında bir yıpranmışlık, bir bezginlik vardı. İstediği kadar genç olsun; bakışları yaşına yaraşmayacak kadar katı ve kuşkucuydu. Daha şimdiden çok görmüş geçirmiş bir hali vardı.

Delikanlı yeni bir şişe açtı ve yemekten önce birer şampanya içmek için oturdular Pozzi ile kız kanepede, Nashe ise birkaç metre ötedeki koltukta oturuyorlardı.

Kız zarif bir tavırla şampanyasını yudumlarken, “Eee, söyleyin bakalım çocuklar,” dedi. “Üçlü grup mu yapacağız, yoksa sizi teker teker mi alacağım?”

Nashe kızın dobra dobralığı karşısında biraz afallayarak, “Ben yalnızca aşçıyım,” dedi. “Yemek bitti mi, benim de işim biter.”

Pozzi, “Bizim moruk mutfakta ustadır,” dedi, “Ama kadınlardan kaçar. Hani anlarsın ya, eli ayağına dolaşır.” Kız soğuk, tartıcı bir bakışla Nashe’i süzerek, “Anladım,” dedi. “Neyin var koca oğlan, yoksa bu gece havanda değil misin?”

Nashe, “Sorun o değil,” diye yanıtladı. “Okumam gereken şeyler var. Yeni bir yemek tarifi öğreniyorum, ama kullanılan malzeme epey karışık da, onu sökmeye çalışıyorum.”

Kız, “İstediğin zaman fikrini değiştirebilirsin,” dedi. “O herif kucak dolusu para verdi, ben de ikinizle birden düzüşeceğim diye geldim. Bana göre hava hoş. O paraya köpekle bile düzüşürüm.”

Nashe, “Anlıyorum,” dedi. “Ama zaten Jack sana soluk aldırmaz. O bir girişti mi, başka kimseye sıra gelmez.”

Pozzi, kızın baldırını okşadı, sonra kendine doğru çekip öperken, “Doğru söylüyor bebeğim/' dedi. “Ben doymak nedir bilmem."

Yemek sıkıntılı ve tatsız geçecek gibiydi, ama Pozzi’ nin neşesi işi değiştirdi - ıstakozun doyasıya, patlayasıya yenildiği, çakırkeyif kahkahaların peş peşe patladığı, unutulmaz, neşeli, canlı bir gece oldu. Delikanlı uçuyordu; onun coşkusundan taşıp odayı dolduran bu enerji, bu mutluluk Nashe'i de, kızı da etkiledi. Kıza söylenecek en uygun sözü buluyor, ona nasıl övgüler yağdıracağını, nasıl şaka yapacağını, onu nasıl güldüreceğini iyi biliyordu. Nashe, Pozzi’nin bu davranışları karşısında kızın yavaş yavaş gevşediğini, bakışlarının yumuşadığını, gözlerinin parladığını görünce şaşırdı. Onda bu yetenek yoktu, o yüzden Pozzi’nin yaptıklarını şaşkınlık ve gıptayla izliyordu. Bütün iş herkese aynı şekilde davranmakta; tatsız, sevimsiz bir orospuya da düşlerindeki kadına göstereceğin özeni ve ilgiyi gösterebilmekteydi. Nashe ise hep ince eleyip sık dokumuş, böyle davranamayacak kadar içine kapanık ve ciddi olmuştu. Pozzi’nin kızı kahkahalarla güldürüşüne, kızın içinde henüz ölmemiş olan neşeyi su yüzüne çıkartabilecek güçteki yaşam sevgisine hayranlık duyuyordu.

Yemeğin yarısında Pozzi birdenbire işlerinden söz açınca, komedinin en güzel bölümü başladı. Pozzi kendisinin ve Nashe’in mimar olduklarını, tasarımını yaptıkları bir şatonun inşaatını kontrol etmek üzere birkaç hafta önce Pennsylvania’ya geldiklerini söyledi. Tarihin çağımıza yansıtılması’ sanatında uzmandılar ve istedikleri ücrete her babayiğidin kesesi elvermediği için de, eksantrik milyonerlere iş yapmak zorunda kalıyorlardı. Pozzi, “Evdeki şişko sana bizim hakkımızda neler anlattı bilmem," dedi, “ama onun söylediklerini unut gitsin. Yalancının tekidir, herhangi bir konuda doğruyu söylemektense, sokak ortasında altına etmeyi yeğler.” Çayıra her gün 36 taş ustası ile marangoz geliyordu, ama o ve Jim her zaman yaptıkları gibi şantiyede kalıyorlardı. Önemli olan uygun atmosferi yakalamaktı ve yaratacakları ortam içinde yaşarlarsa, yaptıkları iş daha iyi sonuç veriyordu. Şimdiki iş, “Ortaçağ'ın canlandırılması” işiydi, bu nedenle de keşişler gibi yaşıyorlardı. Bundan sonra Texas’a gideceklerdi, bir petrol kralı evinin arka bahçesine Buckingham Sarayı’nın eşini yapmalarını istemişti. Bu ilk bakışta kolay gibi görünüyordu; oysa her taşın önceden tek tek numaralanması gerektiği düşünülürse işin ne kadar karmaşık olduğu anlaşılırdı. Taşlar bu sıraya göre yerleştirilmezse, koca yapı gümbür gümbür yıkılırdı. Brooklyn Köprüsü’nü California'nın San Jose kentinde kurmayı ele alalım. Bir müşterilerine daha geçen yıl yapmışlardı bu işi. Ya New Jersey yakınlarındaki bir çiftlik evinin üzerine bire bir oranda bir Eiffel Kulesi dikmeye ne denir! Bunu da yapmışlardı. Tabii zaman zaman her şeyden el etek çekip Batı Palm Beach’te bir yere çekilmeyi düşündükleri de oluyordu, ama yaptıkları iş çok ilginç olduğu için bırakamıyorlardı. Üstelik etrafta Avrupa şatolarında yaşamayı düşleyen onca Amerikalı milyoner varken, gelenleri reddedip geri çevirmek de olmuyordu.

Bütün bu zırvalar, ıstakoz kabuklarının çıtırtısı ve şampanyanın fışırtısı arasında sürüyordu. Nashe sofrayı toplamak için yerinden kalktığında sandalyenin ayağına çarptı ve iki-üç tabağı yere düşürdü. Tabaklar büyük bir şangırtıyla kırıldılar ve kırılanlardan biri de tereyağı kâsesi olduğu için, yerdeki muşamba vıcık vıcık yağlandı. Tiffany Nashe’e yardım etmek için masadan kalktı, ama zaten doğru dürüst yürümeyi beceremiyordu, hele şimdi şampanya köpükleri kanında cirit attığı için iki-üç adım atar atmaz, kahkahadan kırılarak Pozzi’nin kucağına düşüverdi. Belki de kız uzaklaşmasın diye Pozzi yakalayıp kucağına çekmişti (Nashe artık bu tür nüansları fark edebilecek durumda değildi); ama sonuçta Nashe elinde tabak kırıklarıyla ayağa kalktığında iki genç sandalyede kucak kucağa oturmuş öpüşüyorlardı. Pozzi kızın memesini okşamaya başladı, bir an sonra da Tiffany onun bacaklarının arasına elini uzattı; iş daha fazla ileri gitmeden, (ne yapacağını kestiremeyen) Nashe hafiften öksürerek tatlıya sıra geldiğini söyledi.

Her süpermarketin dondurulmuş yiyecekler bölümünde kolayca bulunan alelade çikolatalı pastalardan ısmarlamışlardı, ama Nashe pastayı, bir kraliçenin başına taç giydirmeye hazırlanan başmabeyinci edasıyla taşıyordu. Nashe kendini bu havaya kaptırarak birden çocukluğunda söylediği ilahilerden birini okumaya başladı. Bu, sözlerini William Blake’in yazdığı “Kudüs” adlı ilahiydi ve Nashe en azından yirmi yıldır söylemediği halde, sanki son iki ayı bu an için prova yaparak geçirmişçesine bütün sözler ağzından dökülüveriyordu. Nashe ilahiyi söylerken bir yandan sözcükleri dinliyor, “alev alev altın”, “beyin savaşı ve şeytanın kuytu köşeleri” sözlerinin ne denli güzel ve acı dolu olduğunu düşünüyor; ilahiyi kendi yalnızlığını, çayıra geldiği ilk günden bu yana duyduğu tüm acıları ve sevinçleri dile getirmek için okuyordu. Bu zor bir parçaydı, ama ilk başlardaki birkaç yanlış notanın dışında aksamadan söyleyebildi. Nashe hep söylemeyi düşlediği güzellikte söylüyordu ve kendini aldatmadığı da Pozzi ile kızın ona bakışlarından, ilahinin onun ağzından döküldüğünü duydukları andaki şaşkınlıklarından belliydi. Pozzi ile kız, sonuna kadar ses çıkarmadan dinlediler, ilahi bitip de Nashe oturduğu ve utangaç bir gülümsemeyle onlara baktığı zaman ikisi de alkışlamaya başladılar ve Nashe ayağa kalkıp selam verinceye kadar da alkışı kesmediler.

Şampanyanın son şişesini de pastayla bitirdiler; çocukluk anılarından söz ettiler, sonra Nashe artık gitmesi gerektiğini fark etti. Gençleri rahat bırakmak istiyordu; yemek de bittiğine göre, artık orada bulunması için bir neden kalmamıştı. Kız bu kez onu durdurmaya kalkışmadı, içtenlikle sarılarak yeniden görüşmek dileğinde bulundu. Nashe, kızın bu davranışını çok nazik buldu, o da yeniden görüşme umudunu dile getirdikten sonra, delikanlıya göz kırpıp yatağına çekildi.

Ama karanlıkta yatıp içeridekilerin kıkırdaşmalarmı dinlemek hiç de kolay değildi, içeride olanları düşünmemeye çalıştı, ama bunu yapabilmenin tek yolu Fiona’yı düşlemekti, bu da durumu büsbütün zorlaştırıyordu. Neyse ki, çok sarhoş olduğu için de çok geçmeden gözleri kapanıverdi. Kendine gerçekten acımasına fırsat kalmadan, dünyayla ilişkisi kesiliverdi.

Ertesi gün çalışmamaya karar vermişlerdi. Yedi hafta aralıksız çalıştıktan sonra, bir gün tatil yapmak haklarıydı; üstelik o şenlik gecesinin ertesinde akşamdan kalma olacaklarını da düşünüp birkaç gün önceden bu konuda Murks ile anlaşmışlardı. Nashe saat onu biraz geçe uyandı, başı çatlayacak gibiydi, hemen kendini duşa attı.

Banyoya giderken Pozzi’nin odasına göz attı, delikanlının, kolları iki yana açık serilmiş uyuduğunu gördü. Nashe suyun altında altı-yedi dakika durdu, sonra beline havlusunu sarıp oturma odasına geçti. Kanepenin üzerinde siyah dantel bir sutyen duruyordu, ama kız gitmişti. Odanın görünümü, sanki bir işgal ordusu orada gecelemiş gibi darmadağınıktı; yerlerde sıra sıra şişeler, devrilmiş kül tablaları, sönmüş balonlar vardı. Nashe bu döküntünün arasından kendine yol bulmaya çalışarak mutfağa gidip kahve yaptı.

Masaya oturdu, kızın bıraktığı paketteki sigaralardan tüttüre tüttüre üç fincan kahve içti. Hareket edebilecek kadar kendini toplayınca kalkıp treyleri toplamaya başladı. Delikanlıyı uyandırmamak için elinden geldiğince sessiz çalışmaya dikkat ediyordu. Önce oturma odasını temizledi; sistematik bir biçimde her döküntü yığınını (küller, balonlar, kırık tabakları) teker teker topladı; sonra mutfağa geçti, tabaklardaki artıkları sıyırdı, ıstakoz kabuklarını attı, bulaşıkları yıkadı. Minik evi derleyip toparlamak iki saatini aldı, bu arada Pozzi hiç kıpırdamadan uyumaya devam etti. Nashe temizliği bitirince, kendine yeniden kahve pişirdi, j ambonlu, peynirli bir sandviç yaptı ve ayaklarının ucuna basarak odasına geçip henüz okumadığı kitaplardan, Charles Dickens'ın Müşterek Dostumuz adlı kitabını eline aldı. Sandviçini yedi, bir fincan kahve daha içti, mutfak sandalyelerinden birini dışarı çıkartıp bacaklarını treylerin merdivenine uzatabileceği bir yere koydu. Ekim ortası olmasına karşın, hava ılık ve güneşliydi. Nashe, parti için getirttikleri purolardan birini yaktı; kucağında kitabıyla otururken kendini öylesine huzurlu, öylesine dingin hissetti ki, purosunu bitirinceye kadar kitabı açmamaya karar verdi.

Purosunu içmeye başladıktan yaklaşık yirmi dakika sonra, ormandan yaprak hışırtıları duyuldu. Nashe ayağa kalktı, sesin geldiği yöne döndü ve sırtında mavi ceketi, belinde tabanca kılıfıyla Murks’un ağaçların arasından çıkıp geldiğini gördü. Artık tabancayı öylesine kanıksamıştı ki, adamın belinde takılı olduğunun farkına bile varmadı; ancak, Murks’un gelişine şaşırdı. O gün çalışmayacaklarına göre, bu beklenmedik ziyaretin nedenini merak etti. Birkaç dakika havadan sudan konuştular, akşamki partiden söz ettiler. Murks, şoförün saat beş buçukta kızı götürdüğünü söyledi ve oğlanın serilip yatışına bakılırsa epey hızlı çalışmış olmalı dedi. Nashe de, evet, her şey yolunda gitti diye yanıt verdi.

Ondan sonra uzunca bir süre konuşmadılar; Murks pabucunun burnuyla toprağı eşeleyerek on beş-yirmi saniye yere baktı. Sonunda, hâlâ Nashe’in gözlerinin içine bakmaya cesaret edemeden konuştu: “Size kötü haberlerim var.”

Nashe, “Biliyorum,” dedi. “Öyle olmasa bugün kalkıp buraya gelmezdin.”

Murks cebinden kapalı bir zarf çıkartıp Nashe’e uzattı. “înan, çok canım sıkıldı,” dedi. “Bana söylediklerinde önce aklım karıştı, ama galiba haklılar. Bütün iş, nasıl yorumladığına bağlı.”

Nashe zarfı görünce, ilk anda Donna’dan mektup geldiğini sandı. Başka kimsenin mektup yazma zahmetine girmeyeceğini düşündü ve bunu düşündüğü anda da bir tiksinti ve utanç duygusuna kapıldı. Juliette’in doğum gününü unutmuştu. Ayın on ikisi beş gün önce geçmiş ve Nashe farkına bile varmamıştı.

Sonra zarfa baktı ve üzerinin boş olduğunu gördü. Donna göndermiş olsa, pulsuz gelmezdi. Sonunda zarfı açınca, içinden daktiloyla yazılmış tek bir sayfa çıktı - alt alta sıralanmış sözcükler ve rakamlar vardı, en tepeye de NASHE VE POZZİ: MASRAFLAR diye yazılmıştı.

Nashe, “Bu ne demek oluyor?” diye sordu.

Murks, “Patronların çıkardığı hesap/’ dedi. “Alacak ve borç, harcanan para ile hak edilen paranın bilançosu.” Nashe kâğıda dikkatle bakınca, gerçekten de bilanço olduğunu gördü. Titiz bir muhasebecinin elinden çıktığı belliydi ve Flower’ın yedi yıllık milyonerliğinde bile eski mesleğini unutmadığını gösteriyordu. Alacaklar sol sütunda sıralanmıştı ve Nashe ile Pozzi’nin hesabına tıpatıp uygundu: Saati 10 dolardan 1 000 saatlik ücret = $10 000. Ama sağdaki sütunda da son elli gündür yapılan harcamaların eksiksiz dökümü yer alıyordu:

                                                 3 072,90 $

Nashe, “Nedir bu, bir tür eşek şakası mı?” diye sordu.

Murks, “Korkarım ki değil,” dedi.

“Ama bütün bunlar sözleşmeye dahildi.”

“Ben de öyle sanıyordum. Demek ki yanılmışız.”

“Yanılmışız da ne demek? Anlaşıp el sıkıştık. Sen de biliyorsun.”

“Olabilir. Ama sözleşmeyi incelersen, yiyecekten hiç söz edilmediğini göreceksin. Yatacak yer, tamam. İş tulumu, tamam. Ama yiyecekle ilgili tek söz edilmemiş.”

“Calvin, bu çok pis ve karanlık bir iş. Umarım farkındasındır.”

“Bana söz düşmez. Patronlar benim hakkımı hiç yemediler, hiçbir şikâyetim olmadı. Onlara göre, iş demek çalıştığının karşılığında para kazanmak demek, ama o parayı nasıl harcayacağın senin bileceğin iş. Benim durumum öyle. Bana maaşımı veriyorlar, ev veriyorlar, ama yiyeceğimi kendim alıyorum. Bence iyi bir düzen. Çalışanların onda dokuzu bu kadar şanslı olmuyor. Her şeyin parasını cepten vermek zorunda kalıyorlar. Yalnızca yiyecek değil, yatacak yerin parasını da kendileri ödüyorlar. Dünyanın her yerinde bu böyle.”

“Ama bizimki özel bir durum.”

“Belki de sandığın kadar özel değildir. Aslında, kira ve araç gereç parası istemediklerine şükretmen gerek."

Nashe purosunun sönmüş olduğunu gördü. Daha doğrusu, bir an söndüğünü fark etmeden puroya baktı, sonra yere atıp ayağıyla ezdi. “Galiba eve gidip patronlarınla bir konuşma yapmanın zamanı geldi,” dedi.

Murks, “Artık olmaz,” dedi. “Onlar gitti.”

“Gittiler mi? Sen ne diyorsun?”

“Evet, gittiler. Üç saat kadar önce Fransa’ya, Paris’e hareket ettiler, ancak Noel’den sonra dönerler.”

“Böyle çekip gidivermeleri çok tuhaf - bir kez olsun duvara bakmadan. Çok saçma bu.”

“Hayır, duvarı gördüler. Bu sabah erkenden sen ve oğlan uyurken, onları buraya getirdim. İşin iyi gittiğini söylediler. İyi iş çıkmış, böyle devam edin dediler. Çok hoşnut kaldılar.”

Nashe, “Bok canına,” dedi. “Onlara da duvarlarına da sıçayım.”

“Öfkelenmenin anlamı yok arkadaş. İki-üç hafta daha, hepsi o kadar. Parti vermekten filan vazgeçerseniz, göz açıp kapayana kadar geçer.”

“Üç hafta sonra kasım.”

“Evet, ama sen dayanıklı adamsın Nashe, bunun altından kalkarsın.”

“Evet, ben altından kalkarım. Ama ya Jack ne olacak? Bu kâğıdı görünce kahrından ölür oğlan.”

Nashe treylere girdikten on dakika sonra Pozzi uyandı. Gözleri şiş, saçı başı darmadağın, perişan bir haldeydi. Nashe onu bu durumda görünce olanları söylemeye cesaret edemedi ve yarım saat kadar işi gevezeliğe vurdu, kendisi yattıktan sonra kızla neler yaptıklarını bir bir anlatan Pozzi’yi dinledi. Bu öyküyü kesip oğlanın keyfini kaçırmanın sırası değildi; ama uygun bir yerde söz kesilince Nashe konuyu değiştirdi ve Murks’un verdiği zarfı ortaya çıkardı.

Delikanlıya kâğıda bakmak fırsatı vermeden konuştu: “İşin özü şu Jack. Bize kazık attılar ve hapı yuttuk. Biz ödeştiğimizi sanıyorduk, ama onların hesabına göre, daha üç bin dolar içerideyiz. Yiyecek, dergiler, hatta o Allah’ın belası cam - aklına ne gelirse, hepsini hesaba geçirmişler. Tabii Bayan Kızışmış ile şoförü de cabası. Biz bunların sözleşme koşullarının içinde olduğunu sanmıştık, ama sözleşmede bunlara ait tek söz yok. Tamam. Yanılmışız. Sorun şu: Şimdi ne yapacağız? Bence, sen artık bu işte yoksun. Sen elinden geleni yaptın, bundan sonrası benim sorunum. O yüzden seni buradan çıkaracağım. Çitin altına bir delik açarız, hava karardı mı o delikten öbür tarafa geçer yola koyulursun.”

Pozzi, “Peki ya sen?” dedi.

“Ben kalıp işi bitireceğim.”

“Öyle yağma yok. Sen de benimle birlikte o delikten geçip çıkacaksın.”

“Bu kez değil Jack. Bunu yapamam.”

“Neden yapamayacakmışsın? Yoksa delikten geçmeye mi korkuyorsun? Zaten son iki aydır bir deliğe tıkılmış yaşıyorsun, yoksa bunun farkında değil miydin?” “Bu işi sonuna kadar götüreceğime söz verdim kendi kendime. Bu kararımın nedenlerini anlamanı beklemiyorum, ama buradan kaçmayacağım. Şimdiye kadar yeterinden çok kaçtım her şeyden, artık öyle yaşamak istemiyorum. Borç ödenmeden buradan tüyersem, kendi gözümde beş paralık değerim kalmaz.”

“Yani bu son savunma cephesi, öyle mi?”

“Evet öyle. Ya becer-ya geber formülü.”

“Ama bu yanlış bir savaş Jim. Kendini boşuna helak edip zamanını bir hiç uğruna harcayacaksın. Üç bin papel senin için çok önemliyse, neden onlara bir çek göndermiyorsun? Onlar paralarını almaya bakarlar, nasıl ödendiğine değil; üstelik bu gece benimle gelirsen, parayı da daha çabuk alırlar. Paraya ben de yarı yarıya ortak olurum. Philly diye birini biliyorum, yarın akşam bize bir oyun ayarlayabilir. Bütün yapacağımız otostopla kendimizi şehre atmak, kırk sekiz saate varmadan para cebimizde olur. Bu kadar basit. Hem de özel ulakla göndeririz, bu iş de biter.”

“Flower ve Stone burada yok. Bu sabah Paris’e gitmişler.”

“Hey Tanrım, ne inatçı bir herifsin. Onların nerede olduğu kimin umurunda?”

“Kusura bakma evlat, bu işi şansa bırakmam. Gırtlağını patlatana kadar konuşsan da, ben gitmiyorum.”

“Tek başına çalıştığın zaman iş iki misli uzar geri zekâlı. Hiç düşündün mü bunu? O zaman saatte yirmi değil, on dolar kazanacaksın. Ta Noel’e kadar o taşlarla uğraşıp duracaksın.”

“Biliyorum. Noel’de bana kart atmayı unutma, başka şey istemem. Noel zamanı fazlaca duygusal olurum da.”

Kırk beş dakika daha tartıştılar, sonunda Pozzi yumruğunu mutfak masasına indirip dışarı çıktı. Nashe’e öylesine öfkelenmişti ki, yatak odasına kapandı, Nashe’in çağırmalarına aldırış etmeden üç saat onunla hiç konuşmadı. Saat dörtte Nashe yatak odasının kapışma geldi, deliği kazmaya gideceğini söyledi. Pozzi yine karşılık vermedi; ama Nashe ceketini giyip treylerden çıktıktan az sonra kapının açılıp kapandığını duydu ve delikanlı ona yetişmek için çayırda koşmaya başladı. Nashe durup onu bekledi, sonra hiç konuşmadan araç gereç deposuna yürüdüler. İkisi de tartışmayı yeniden başlatmayı göze alamıyordu.

Deponun kilitli kapısı önünde dururlarken Pozzi, “Deminden beri düşünüyorum da,” dedi, “kaçmaya kalkışmak niye? Calvin'le konuşup benim gideceğimi söylesek olmaz mı? Sen sözleşmeyi yerine getirmek üzere burada kalacağına göre, benim gitmem ne fark eder ki?”

Nashe yerden bir taş alıp kilidi kırmak için kapıya vururken, “Bak söyleyeyim neden olmayacağını,” dedi. “Bu herife güvenmiyorum. Calvin hiç de göründüğü kadar aptal değil. Sözleşmede senin de imzan olduğunu biliyor. Flower ve Stone gittiği için, kendisinin sözleşmeyi değiştirmeye yetkili olmadığını, onlar gelinceye kadar hiçbir şey yapamayacağımızı söyleyecektir. Hep öyle yapmıyor mu? Ben emir kuluyum çocuklar, patronlar ne derse, onun dışına çıkamam. Oysa neler döndüğünü çok iyi biliyor, baştan beri o da bu işin içinde. Yoksa Flower ile Stone onu başımızda bırakıp gitmezlerdi. Bizden yanaymış gibi görünüyor, ama onların adamı, bizi de hiç iplediği yok. Senin gitmek istediğini söylediğimiz anda, kaçacağını düşünecektir. Çünkü ondan sonra yapılacak tek iş kaçmak, değil mi? Ben de herifi huylandırmak istemiyorum. O zaman bize ne gibi bir oyun oynayacağını kim bilebilir?”

Deponun kapısını kırdılar, iki kürek alıp ağaçların arasından uzanan patikada yürümeye koyuldular. Çit sandıklarından daha uzaktı, toprağı kazmaya başladıklarında hava kararmaya yüz tutmuştu. Toprak sert, çitin dibi ise derindeydi. Küreği toprağa her batırışta zorlanıp homurdanıyorlardı. İleride yolu görebiliyorlardı, ama orada durdukları yarım saat içinde bir tek araba geçti -bir adam, bir kadın ve bir çocuğun bulunduğu köhne bir steyşın. Araba geçerken, oğlan şaşkın bir suratla onlara el salladı, ama ne Nashe ne de Pozzi bu selama karşılık verdi. Hiç konuşmadan toprağı kazıyorlardı; sonunda Pozzi’nin sığabileceği büyüklükte bir delik açtıklarında ikisinin de kolları kopacak gibi ağrıyordu. Kürekleri bıraktılar, ekim alacasında yıldızlar solgun titreşip gökyüzü mora çalarken çayırdan geçip treylere doğru yürüdüler.

Bir aradaki son yemeklerini iki yabancı gibi yediler. Artık birbirlerine ne söyleyeceklerini bilemiyorlardı ve ara ara açtıkları konular da yersiz, anlamsız kaçıyordu. Pozzi’nin gidişi, başka bir şey düşünmelerine fırsat vermeyecek kadar yakınlaşmıştı; oysa ikisi de bu konuyu açmaya niyetli değildi, o yüzden susup oturuyorlar, her biri yanında öteki olmadan başına neler gelebileceğini düşünüyordu. Geçmişi yâd etmenin, birlikte geçirdikleri güzel günleri anmanın anlamı yoktu; çünkü hiç güzel günleri olmamıştı. Gelecek ise, ikisinin de dikkatle izlemekten kaçındıkları, elle tutulmaz, şekilsiz, varlığı yalnızca bir gölge olmaktan ileri gitmeyen bir belirsizlikti. Ancak yemekten kalkıp sofrayı toplamaya başladıkları zaman, yaşadıkları gerilim yeniden sözcüklere dökülüverdi. Gece olmuştu ve birden son dakika hazırlıkları ile vedalaşma noktasına gelivermişlerdi. Birbirlerine adreslerini, telefon numaralarını verdiler, haberleşmeye sözleştiler; oysa Nashe bunun hiç olmayacağım, Pozzi’yi son görüşü olduğunu biliyordu. Bir çantaya gerekli şeyleri koydular -yiyecek, sigara, Pennsylvania ve New Jersey yol haritaları-, sonra Nashe o gün öğleden sonra bavulun dibinde bulduğu yirmi doları Pozzi’ye verdi.

“Fazla bir şey değil, ama yine de hiç yoktan iyidir,” dedi.

O gece hava soğuktu, treylerden çıkmadan önce süveterlerini, ceketlerini giydiler. Ellerinde fenerler, yön bulabilmek için bitmemiş duvar boyunca yürüyerek çayırı geçtiler. Çayırın sonuna vardıklarında, ormanın kıyısındaki tepeleme taş yığınını gördüler. Yığının yanından geçerken, fenerlerini bir an taşlara çevirdiler. Fenerlerin ışığı, tuhaf şekiller ve gölgelerden oluşan bir heyula görüntüsü yarattı. Nashe taşların canlı olduklarını, karanlıkta uyuyan bir hayvan sürüsüne dönüştüklerini düşünmekten kendini alamadı. Bununla ilgili bir espri yapmak istedi, ama o anda akima bir şey gelmedi; zaten bir an sonra da ormandaki patikaya girdiler. Çite geldiklerinde, Nashe orada bıraktıkları kürekleri fark etti ve Murks'un ikisini birden bulmasının doğru olmayacağını düşündü. Tek kürek olursa, Pozzi kaçmayı tek başına planlamış sanılırdı, ama iki kürek olunca Nashe’in de suç ortağı olduğu anlaşılırdı. Pozzi gider gitmez, küreklerden birini alıp depoya koyması gerekliydi.

Pozzi bir kibrit çaktı, alevi sigarasına yaklaştırırken, Nashe onun elinin titrediğini gördü. Pozzi, “Evet Bay İtfaiyeci,” dedi, “galiba yollarımız burada ayrılıyor.”

Nashe, “Her şey yolunda gidecek Jack,” dedi. “Her yemekten sonra dişlerini fırçalamayı unutma, o zaman başına hiçbir şey gelmez.”

Birbirlerini sıkıca dirseklerinden tuttular, bir-iki saniye öyle durduktan sonra Pozzi delikten geçerken sigarasını tutsun diye Nashe’e uzattı. Bir saniye sonra çitin öbür yanındaydı, Nashe sigarasını geri verdi.

Pozzi, “Gel benimle,” dedi. “Dik kafalılık yapma. Gel benimle.”

Bunu öylesine içtenlikle söyledi ki, Nashe bir an yumuşayacak gibi oldu, ama yanıt vermekte gecikti ve bu arada da kaçma dürtüsü yok oldu. “Birkaç ay içinde sana yetişirim,” dedi. “Hadi sen de git artık.”

Pozzi birkaç adım geriye gitti, sigarasından bir nefes daha çektikten sonra fiske vurarak fırlattı, sigara kıvılcımlar saçarak yola düştü. “Yarın ablana telefon eder, iyi olduğunu haber veririm,” dedi.

Nashe sabırsız bir tavırla tel örgüye vurarak, “Hadi,” dedi. “Olabildiğince çabuk uzaklaş buradan.”

Pozzi, “Nasılsa dışarıdayım artık,” dedi. “Sen yüze sayana kadar, öyle uzağa giderim ki, kim olduğumu bile unutursun.”

Sonra hiç vedalaşmadan topuklarının üzerinde döndü ve yolda koşmaya başladı.

Nashe o gece yatakta ertesi sabah Murks'a anlatacağı masalı prova etti; doğruyu söylediği sanılsın diye, hikâyeyi üst üste yineledi: saat on sularında nasıl yattıklarını, sekiz saat boyunca nasıl en ufak bir ses duymadığını (zaten kütük gibi uyurdu], sabah altıda nasıl kalkıp kahvaltı hazırlamak için odasından çıktığını ve oğlanı uyandırmak için nasıl kapısını vurduğunu, işte o zaman onun gittiğini nasıl anladığını bir bir anlatacaktı. Hayır, Jack kaçmaktan hiç söz etmemişti, nereye gittiğini belirten bir not veya ipucu da bırakmamıştı. Kim bilir ne olmuştu? Belki de erken kalkmış, yürüyüşe çıkmıştı. Tabii, onu ARAMANA YARDIMCI OLURUM! Belki de yaban kazlarının göçünü seyretmek için ormanda geziniyordun.

Ancak, Nashe bu yalanlardan hiçbirini söylemeye fırsat bulamadı. Ertesi sabah altıda saat çaldığı zaman, kahve yapmak için mutfağa geçti, sonra havanın nasıl olduğunu merak edip treylerin kapısını açtı ve kafasını dışarı uzattı. İşte o zaman Pozzi’yi gördü - ama onun kim olduğunu anlaması birkaç saniye sürdü. İlk bakışta gördüğü, ne olduğu anlaşılmaz bir yığın, yere serilmiş kanlı bir giysi yığınıydı ve Nashe bu giysilerin içinde birinin olduğunu gördükten sonra bile Pozzi’yi gördüğüne inanamadı, orada olmaması gereken bir hayal gördüğünü sandı. Giysilerin bir gece önce Pozzi’nin sırtındakilere benzediğini, adamın sırtında aynı rüzgârlıkla kukuletalı süveterin olduğunu, aynı blucini ve hardal rengi çizmeleri giydiğini fark etti; ama o zaman bile parçaları bir araya getirip, "Gördüğüm Pozzi” diyemedi. Çünkü.adamın kolları bacakları tuhaf bir biçimde bükülmüş ve kıpırtısız serilmişti ve başının yana eğik duruşu (kafa sanki gövdeden kopacakmışçasına akıl almaz bir açıyla bükûlmüştü), Nashe’te onun ölmüş olduğu izlenimini uyandırdı.  

Nashe merdivenden indi ve işte o zaman gördüğünün ne olduğunu anlayabildi. Otların üzerinden yürüyerek delikanlıya doğru giderken, boğazına hıçkırıkların düğümlendiğini duydu. Diz çöktü, Pozzi’nin darmadağın edilmiş yüzünü avuçları arasına aldı ve delikanlının boynundaki damarlarda belli belirsiz nabzının attığını fark etti. Yüksek sesle konuştuğunun farkına bile varmadan, “Aman Tanrım, seni ne hale getirmişler Jack!" dedi. Oğlanın iki gözü de şişip kapanmış, alnında, şakaklarında, ağzında berbat yaralar açılmış, birkaç dişi kırılmıştı: Yüzü haşat edilmiş, tanınmayacak hale sokulmuştu. Nashe, yine gırtlağının düğümlendiğini hissetti ve neredeyse ağlamaklı bir halde Pozzi’yi kucağına alıp treylere çıkardı.

Yaraların ne derece ciddi olduğunu kestirmek olanaksızdı. Delikanlı kendinde değildi, belki komadaydı, o sonbahar ayazında kim bilir kaç saat dışarıda kalması durumu daha da beter etmişti. Sonuç olarak, soğuğun işlemesi, en azından dayak kadar hırpalamıştı çocuğu. Nashe onu kanepeye yatırdıktan sonra yatak odalarındaki battaniyeleri aldı. Yangından kurtarılan kaç kişinin şok yüzünden öldüklerine tanık olmuştu; Pozzi’de de şokun bütün belirtileri vardı: suratının ürkütücü solgunluğu, dudaklarının morluğu, ellerinin ölü eli gibi soğukluğu. Nashe onu ısıtabilmek için elinden geleni yaptı; üzerine battaniyeleri örttükten sonra kanını harekete geçirmek için vücudunu ovaladı, bacaklarını büktü, ama delikanlının vücut ısısı biraz yükselir gibi olduğu zaman bile en ufak bir kıpırtı görülmedi.

Ondan sonra olaylar hızla gelişti. Murks saat yedide geldi, treylerin merdivenlerini çıktı, her zamanki gibi kapıya vurdu; Nashe onu içeri çağırdı ve Pozzi’yi görünce adamın ilk tepkisi gülmek oldu. Başparmağıyla kanepeyi işaret ederek, “Nesi var bunun?” dedi. “Yoksa dün akşam da mı iş tuttu yine?” Ama odaya girip Pozzi’nin suratını yakından görünce, gülüşü yerini dehşete bıraktı. “Aman Tanrım!” dedi. “Bu çocuğun durumu kötü.” Nashe atıldı: “Evet haklısın, çocuğun durumu kötü. Hemen hastaneye götürmezsek, kefeni yırtamayacak.”

Murks cipi almak için eve koştu. Bu arada Nashe de Pozzi’nin karyolasındaki şilteyi alıp ambulans yerine kullanacakları cipe koymak üzere duvara yasladı. Bunu koysa da yolculuk yine çok zor olacaktı, ama şilte hiç değilse delikanlının fazla sarsılmasını, oradan oraya savrulmasını önlerdi. Murks geldiğinde, cipin önünde biri daha oturuyordu. Murks, “Bu, Floyd,” dedi, “çocuğu taşımamıza yardım eder.” Floyd, Murks’un damadıydı. Yirmi yedi-yirmi sekiz yaşlarında, irikıyım, en az bir doksan-bir doksan beş boyunda, kırmızı suratlı bir gençti. Başında yünlü kumaştan bir avcı beresi vardı. Pek akıllı birine benzemiyordu; nitekim Murks onu Nashe’e tanıttığı zaman, Floyd içinde bulundukları duruma hiç de uygun düşmeyen bir neşeyle sırıtarak elini uzattı. Nashe onun bu halinden öylesine tiksindi ki; Floyd’un elini sıkmadı ve adam sonunda anlayıp elini geri çekinceye kadar dik dik suratına baktı.

Nashe şilteyi cipin arkasına yerleştirdi; sonra üçü treylere girdiler, Pozzi’yi battaniyelere sarılı olarak kanepeden alıp dışarı taşıdılar. Nashe onu olabildiğince rahat yatırmak için özenle yerleştirdi, ama delikanlının suratına her bakışında hiçbir umut kalmadığını anlıyordu. Pozzi’nin artık şansı kalmamıştı. Hastaneye yetiştirdiklerinde, çoktan ölmüş olacaktı.

Ama çileleri daha da bitmemişti. Murks Nashe’in omzunu kavradı ve “Çabucak döneriz,” dedi. Nashe bir an afalladı, sonra kendisini götürmeyecekleri kafasına dank edince içinde bir şeyler kırılıp koptu ve beklenmedik bir öfkeyle Murks’un üzerine yürüdü. Murks, “Kusura bakma,” dedi. “Buna izin veremem. Bugünlük bu kadar bela yeter, işlerin çığrından çıkmasını istemiyorum. Merak etme Nashe, Floyd’la ben hallederiz.”

Ama Nashe kendini kaybetmişti; gerileyeceğine Murks’un üstüne atıldı, ceketinin yakasına yapıştı, verip veriştirmeye başladı, adamın ne yalancılığını bıraktı, ne orospu çocukluğunu. Ama yumruğunu tam Calvin’in suratına patlatacakken Floyd atladı, kollarını arkadan Nashe’e dolayıp ayaklarını yerden kesiverdi. Murks iki-üç adım geri gitti, tabancasını çekti, Nashe’e doğrulttu. Ama bu bile Nashe’i durdurmaya yetmedi, Floyd’un kollarından kurtulmak için çırpınmaya, tekme atmaya ve haykırmaya devam etti. Murks’a, “Hadi vur beni orospu çocuğu!” diye bağırdı. “Haydi durma, vur beni!”

Murks damadına baktı, büyük bir serinkanlılık içinde, “Ne dediğini bilmiyor artık,” dedi. “Oynattı zavallı.”

Floyd birdenbire Nashe’i yere fırlattı ve Nashe’in doğrulmasına fırsat kalmadan adamın tekmesi karnında patladı. Nashe'in bir anda soluğu kesildi, o kendini toparlamaya çalışırken adamlar cipe bindiler. Nashe motorun sesini duydu; zar zor doğrulduğunda adamlar yola koyulmuşlar, Pozzi ile birlikte ağaçların arasında uzaklaşıyorlardı.

Nashe hiç duraksamadı. îçeri girdi, ceketini giydi, ceplerine alabildiği kadar yiyecek doldurup treylerden çıktı. Tek düşüncesi, bir an önce buradan gitmekti. Kaçmak için bundan daha iyi fırsat bulamazdı ve bu fırsatı kaçırmayacaktı. Bir akşam önce Pozzi ile kazdıkları delikten geçecek ve bu iş burada bitecekti.

Duvara bile bakmayı aklına getirmeden hızla çayırı geçti ve ağaçlığa gelince bir ölüm kalım yarışma girmiş gibi patikada koşmaya başladı. Birkaç dakika sonra soluk soluğa tel örgüye ulaştı, düşmemek için kollarını çite dayayıp yola baktı. İlk anlarda, deliğin ortadan kaybolduğunu bile fark edemedi. Ama kendini biraz toparlayınca yere baktı ve dümdüz toprağın üzerinde durduğunu gördü. Delik kapatılmış, kürek gitmişti. Çevresini saran yapraklara ve dallara bakınca, orada bir delik açılmış olduğuna inanılmazdı bile.

Nashe tel örgüyü on parmağıyla birden kavradı ve var gücüyle sıktı. Hemen hemen bir dakika öylece durdu, sonra parmaklarını açtı, ellerini yüzüne kapadı ve hıçkırarak ağlamaya başladı.

8

Naslıe birkaç gece üst üste aynı düşü gördü. Düşünde, gece yarısı karanlıkta uyanıyor, giyiniyor, treylerden çıkıp çayırda yürümeye başlıyordu. Çayırın öbür ucundaki araç gereç deposuna gelince, bir tekmeyle kapıyı kırıyor, bir kürek alıp koruya dalıyor ve tel örgüye uzanan patikada koşmaya koyuluyordu. Düş son derece canlı ve eksiksizdi. Gerçeğin tıpkısıydı ve gerçekteki ayrıntılarla öylesine doluydu ki, Nashe düş gördüğüne bile inanamıyordu. Ayağının altında ezilen toprağın hafif çıtırtısını işitiyor, gecenin ayazını teninde duyuyor, çürüyen yaprakların kokusu burnuna geliyordu. Ama her seferinde, elinde kürekle çitin önüne geldiği anda düş birden sona eriyor ve Nashe uyanıyor, kendini yatağında buluyordu.

Sorun şuydu: Neden o zaman kalkıp düşünde gördüklerini yapmıyordu? Onu kaçmaktan alıkoyacak hiçbir engel yoktu; yine de Nashe buna yanaşmıyor, hatta böyle bir olasılığı aklından geçirmek bile istemiyordu. Önceleri, bu çekimserliğini korkuya yordu. Pozzi’nin başına gelenlerde Murks’un parmağı olduğuna (hiç kuşkusuz Floyd’un da ona yardım ettiğine) inanıyordu; sözleşmeyi çiğneyip kaçmaya kalkışacak olursa aynı şeyin kendi başına gelmemesi için de bir neden yoktu. Gerçi Murks o sabah treylerde Pozzi'yi görünce çok afallamıştı, ama rol yapmadığını kim bilebilirdi? Nashe, Pozzi’nin anayolda koşup gittiğini görmüştü; onu çayıra Murks'tan başka kim getirmiş olabilirdi? Delikanlıyı bir başkası dövmüş olsa, yolda bırakır kaçardı. Pozzi o dayaktan sonra kendini kaybetmiş olmasa bile, o koca çayırı geçmek şöyle dursun, delikten geçecek gücü olmazdı. Hayır. Kaçmaya kalkışanın başına neler geleceğini Nashe’e göstermek için Murks getirmişti onu oraya. Murks, Pozzi’yi Doylestown’daki Sisters of Mercy Hastanesi'ne götürdüklerini söylemişti, ama bunun yalan olmadığı nereden malumdu? Belki de oğlanı koruda indirip bir yere gömmüşlerdi. Sağ olup olmaması ne fark ederdi? İnsanın yüzünü toprakla kapadın mı, yüze kadar saymaya zaman kalmadan boğulur gider. Zaten Murks delik kapatmakta ustaydı. Deliğin üzerine toprağı boca etti mi, orada bir zamanlar delik olup olmadığını bile kestiremezdin.

Ancak, zaman geçtikçe Nashe bu çekimserliğinin korkuyla ilgili olmadığını anladı. Ne zaman çayırdan kaçmayı düşünecek olsa, arkasından Murks’un tabancayı doğrulttuğunu ve tetiği çektiğini görüyordu - ama kurşunun gövdesine gireceğini ve kalbini parçalayacağını düşünmek onu korkutmaktan çok öfkelendiriyordu. Belki ölmeyi hak etmişti, ama kendisini öldürmek zevkini Murks’a tattırmayacaktı. Bu, her şeyin bitmesi için fazla kolay, fazla bildik bir yoldu. Pozzi’yi kaçmaya zorlayarak ölümüne neden olmuştu, şimdi kendisi de bile bile ölüme gitse (bu düşünceye kendini iyice kaptırdığı da çok oluyordu), Pozzi’yi geri getiremez, yaptığı yanlışı düzeltemezdi artık. İşte bu yüzden duvarı örmeye devam etmek istiyordu - korktuğu için değil, borcu ödeme yükümlülüğünü duyduğu için de değil, ama intikam almak istediği için yapacaktı bunu. Buradaki işi bitirecekti ve gitme özgürlüğüne kavuştuğu anda polis çağırıp Murks’u tutuklattıracaktı. Delikanlı için yapabileceği tek şeyin bu olduğu inanandaydı. O orospu çocuğunun hak ettiği cezayı çektiğini görebilmek için, kendisinin sağ kalması gerekiyordu.

Oturdu, Donna’ya mektup yazıp inşaat işinin umduğundan uzun süreceğini anlattı. İşi şimdiye kadar bitireceklerini sanmıştı, oysa görünüşe bakılırsa altı veya sekiz hafta daha sürecekti. Nashe, Murks’un mektubu açıp okuyacağından kuşku duymadığı için, Pozzi’nin başına gelenleri yazmamaya özen gösterdi. Mektubu keyfinin yerinde olduğunu gösterecek bir anlatımla kaleme aldı; Juliette’e de ayrı bir mektup yazıp sayfayı kızın hoşuna gidecek şato resimleri ve tekerlemelerle süsledi. Donna’ dan bir hafta sonra gelen yanıtta, ablası onun iyi haberlerine sevindiğini yazıyordu. Hangi işte çalıştığın önemli değil, yaptığın işten tat alıyorsan, bu gerçek bir ödüldür, diyordu. Ama bu iş bittikten sonra yerleşip bir düzen kurmasını umduklarını, kendisini çok özlediklerini, hele Juliette’in onu görmeye can attığını da söylüyordu.

Bu mektup Nashe’e büyük acı verdi ve ablasını nasıl aldattığını düşündükçe eziklik duydu. Şimdi daha da fazla içine kapanmıştı ve zaman zaman ayağını bastığı yer yalnızlığının ağırlığı altında göçüyormuş, altından kayıyormuş gibi bir duyguya kapılıyor, içinde bir şeylerin çöktüğünü duyuyordu. İş sürüyordu, ama o da tek başına yürüyen bir işti ve Nashe, Murks’tan olabildiğince uzak durmaya, onu olabildiğince az görmeye çalışıyor, çok gerekli olmadıkça hiç konuşmuyordu. Murks eskisi gibi sakin ve dostça davranıyordu, ama Nashe artık buna kanmıyor, üstelik adamın görünürdeki dostluğuna pek de saklamadığı bir öfkeyle karşı çıkıyordu. Günde hiç değilse bir kez, Murks’un üzerine atılıp onu yere yıkmayı, belindeki tabancayı alıp iki gözünün ortası budur, diye nişan almayı düşlüyordu. Bu gerilimden kaçmanın tek yolu çalışmak, taş kaldırıp yerleştirmek gibi kafa yormayı gerektirmeyen bir işle uğraşmaktı; Nashe de kendini buna verdi ve günden güne hız kazanıp Pozzi ile birlikte çıkardıklarından fazla iş çıkarmaya başladı. Duvarın ikinci sırasını bir haftadan kısa sürede bitirdi. Arabaya üç-dört taşı birden yüklüyor ve yüklü arabayla çayırdan her geçişinde, sanki gerçek bir taşa dokunmak aynı adı taşıyan adamı çağrıştırıyormuş gibi Stone’un minyatür dünyasını anımsıyordu. Nashe er geç şu anda bulunduğu konumu canlandıran parçaların da bu minyatür dünyaya ekleneceğini, duvarın, çayırın ve treylerin maketlerinin yapılacağını, onlar tamamlanınca çayırın ortasına iki minik figürün - Pozzi ile kendisinin de katılacağını biliyordu. Böylesine ufaltılmış bir dünya fikri Nashe’in müthiş aklını çelmeye başladı. Hatta zaman zaman işi iyice ileri vardırıyor, kendisini maketin içinde yaşıyormuş gibi düşünüyordu. İşte o zaman Flower ile Stone tepesine dikilip ona bakıyorlardı ve Nashe de kendisini onların gözüyle görebiliyordu - sanki parmak kadarmış gibi, sanki kafesinde dolanan ufak, gri bir fareymiş gibi.

Geceleri, iş bitip tek başına treylere çekildiği saatler, günün en dayanılmaz zamanıydı. Pozzi’yi en çok o saatlerde özlüyordu; hele ilk günler acısı ve özlemi öylesine ağır basıyordu ki, çoğu kez yemek yapacak gücü bile kalmıyordu. Bir-iki .kez hiç yemek yemedi; bir şişe Bourbon açıp oturma odasında oturdu, teybin sesini sonuna kadar açarak Mozart ve Verdi’nin requem \erini dinledi. Müzik dinlerken, teypten yükselen insan seslerinin uğultusunda Pozzi’yi hatırlıyor, delikanlıyı bir toprak kırıntısı, başlangıçta kendini oluşturan toz bulutuna karışıp dağılan bir toprak zerresi olarak düşünüp hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Bu üzüntü krizlerine kapılmak, çok büyük bir acının derinliklerine batmak onu yatıştırıyordu. Ama kendini toparlayıp yalnızlığa alışmaya başladıktan sonra bile, Pozzi’nin yokluğunu tam olarak içine sindiremedi, kendinden bir parçayı yitirmişçesine delikanlı için yas tutmaya devam etti. Evdeki yaşamı kuru ve anlamsız bir nitelik aldı; mekanik olarak yemek pişiriyor, pişirdiği yemeği ağzına tıkıyor; bir şeyleri kirletip kirlettiklerini temizliyor; kısacası hayvansal işlevleri bir saat düzeninde yerine getiriyordu. Yolculuk yaptığı dönemlerde kitap okumaktan ne kadar hoşlandığını anımsayarak, içinde bulunduğu boşluğu kitaplarla doldurmayı denedi; oysa artık kendini kitaba veremiyor, daha ilk sözcüklerde geçmişteki birtakım görüntüler beynine hücum ediyordu: Beş ay önce Minnesota’da, ablasının bahçesinde Juliette ile birlikte sabun köpükleri uçurarak geçirdikleri gün; arkadaşı Bobby Tumbull’un Boston’da yanan bir binadan düşüşü; Therese’ye evlenme teklif ederken ağzından çıkan sözcüklerin her biri; Florida’daki hastanede kalp krizi geçiren annesini ziyarete ilk gidişinde annesinin yüzündeki anlatım; lise takımının amigoluğunu yapan Donna’nın zıp zıp zıplayışı. Nashe bunları anımsamak istemiyordu; ama kitaplardaki öykülerle oyalanamayınca, o istemese de anılar doluşuyordu kafasına. Bir hafta her gece bu bunalımı yaşadıktan sonra, ne yapacağım bilememenin şaşkınlığı içinde bir sabah Murks’a gitti ve bir piyano istedi. Bunun gerçek bir piyano olması gerekmediğini, sadece oyalanmasına, sinirlerini yatıştırmasına yardım edecek bir şeyin yeterli olacağını söyledi.

Murks sempatik görünmeye çalışarak, “Seni çok iyi anlıyorum,” dedi. “Tek başına çok yalnızlık çekiyor olmalısın. Hani delikanlının tuhaf huyları vardı, ama ne de olsa can yoldaşıydı. Ama piyano sana pahalıya mal olacak. Bunu biliyorsun tabii.”

Nashe, “Hiç umurumda değil,” dedi. “Ben gerçek bir piyano istemiyorum. O kadarına gücüm yetmez."

“İlk defa gerçek piyano olmayan bir piyanodan söz edildiğini duyuyorum. Nasıl bir aletten söz ediyoruz acaba?”

“Elektronik org. Hani şu fişe takıp çalıştırılanlardan. Hoparlörlü; plastik tuşlu olanlardan. Herhalde dükkânlarda görmüşsündür.”

“Gördüğümü sanmıyorum. Ama ne çıkar! Sen ne istediğini söyle, bulur getiririm Nashe.”

Neyse ki, Nashe’in nota defterleri hâlâ durduğu için, çalacak parça sıkıntısı yoktu. Piyanosunu sattığı zaman nota defterlerini saklamasının anlamı kalmamıştı; ama nedense onları bir türlü atamamıştı ve defterler bütün bir yıl arabanın bagajında gezip durmuştu. Bir düzineye yakın nota defteri vardı: Çeşitli bestecilerden seçmeler (Bach, Couperin; Mozart, Beethoven, Schubert, Bartok, Satie), birkaç tane Czerny egzersizi, koca bir cilt de piyanoya uyarlanmış caz ve blues. Murks ertesi akşam orgu getirdi; bu biçimsiz ve gülünç -neredeyse oyuncak denilecek- bir alet olmasına rağmen, Nashe onu sevinçle paketten çıkardı, mutfak masasına yerleştirdi. Birkaç gece/yemek ile yatma zamanı arasındaki saatleri kendine piyano çalmayı yeniden öğreterek geçirdi; pas tutmuş eklemlerini çalıştırmak için sayısız parmak egzersizi yapıyor, bu arada aletin olanaklarını ve sınırlılıklarını öğreniyordu: plastik tuşların tuhaf teması, elektronikle büyüyen sesler, parmakları tuşlara hızla vurma olanağının olmaması için özellikleri keşfediyordu. Org bu özellikleriyle piyanodan çok klavsene benziyordu ve Nashe üçüncü akşam egzersizleri bırakıp gerçek parçalar çalmaya başladığı zaman, -piyanonun icadından önce bestelenmiş- eski parçaların yenilerden daha iyi ses verdiğini fark etti. Bunun üzerine, on dokuzuncu yüzyıldan önceki bestecilerin yapıtlarına ağırlık vermeye başladı: The Notebook of Anna Magdalena Bach (Anna Magdalena Bach’ın Defteri), The Well-Tempered Clavier (İyi Huylu Tuşlar), The Mystrerious Barricades (Gizemli Barikatlar). Bu son parçayı çalarken duvarı düşünmemesi olanaksızdı ve giderek en sık bu parçayı çaldığını fark etti. Beste iki dakikadan biraz uzun sürüyordu ve esler, gerilimler, yinelemelerle ağır ağır gelişimi boyunca aynı anda iki notaya basılmasını hiç gerektirmiyordu. Müzik başlıyor, duruyor, yeniden başlıyor, yeniden duruyor ve parça hiçbir zaman ulaşılmayan bir sona doğru ite kaka yürüyordu. Gizemli barikatlar bunlar mıydı acaba? Nashe, Couperin’in bestesine bu adı verirken neyi kastettiğinin anlaşılamadığını bir yerlerde okumuştu. Kimi bilginler bunu kadın çamaşırlarıyla -korselerin geçit vermezliğiyle- alay etmek olarak yorumlamışlardı; kimileri ise parçadaki belirsiz armonilerin bir yansıması olarak görmüştü. Nashe nasıl yorumlanacağını bilemiyordu. Ona göre, barikatlar, kendisinin çayırda ördüğü duvarı simgeliyordu; ama bu, gerçek anlamlarını bilmek demek değildi.

Nashe, artık çalışma sonrasındaki saatleri boş ve sıkıcı bir zaman olarak görmüyordu. Müzik dertlerini unutmasını sağlıyor, kendini düşünmesine fırsat vermiyordu; org çalmaya son verdiği anda öylesine bitkin ve tükenmiş oluyordu ki, zahmetsizce uyuyabiliyordu. Ama bu arada, Murks’a karşı yumuşamaya başlamasına, kâhyanın yaptığı iyilikten ötürü şükran duyuşuna da öfkeleniyordu. Murks gidip de kendiliğinden almış değildi orgu - yalnızca bunu fırsat bilmiş, ömründe tek isteği Nashe’in kendisi hakkında iyi düşünceler beslemesini sağlamakmış gibi, sözünü ikiletmemişti. Nashe, Murks’ tan nefret etmek, bu nefretin gücüyle onu insandan aşağı bir yaratığa dönüştürmek istiyordu; ama adam kötü davranmaya yanaşmayınca bunu nasıl yapabilirdi? Murks treylere ufak armağanlarla gelmeye başladı (karısının yaptığı kekler, yün atkılar, yedek battaniyeler); iş saatlerinde de hiç küstahlık ve zorbalık etmiyor, Nashe’e işi daha ağırdan almasını, kendini zorlamamasını söylüyordu. Dahası, Pozzi ile ilgileniyormuş gibi görünüyor; haftada birkaç kez delikanlının durumu hakkında Nashe’e bilgi veriyor, hastaneyle sürekli haberleşiyormuşçasına konuşuyordu. Nashe bu ilgiyi neye yormalıydı? Bunun bir oyun olduğunu, Murks’un tehlikeli yanını gizleyen bir paravan olduğunu seziyordu - ama nasıl emin olabilirdi? Yavaş yavaş yumuşadığını, kâhyanın sessiz inadı karşısında gevşediğini hissediyordu. Adamdan her armağan alışında, havadan sudan her söz edişinde, Calvin’iri bir sözüne her gülümseyişinde, kendine ihanet ediyormuş duygusuna kapılıyordu. Ama yine de yapıyordu bunları. Bir süre sonra, Nashe’i hepten gevşemekten alıkoyan tek şey, tabancanın varlığı oldu. Aralarındaki ilişkinin niteliğini gösteren en belirgin simge buydu ve eşit konumda olmadıklarını anımsaması için Murks’un belindeki tabancaya bakması yetiyordu. Sonra bir gün, sırf ne olacağını görmek için Murks’a döndü, “Bu tabancanın ne işi var Calvin? Hâlâ bir bela çıkacağını mı sanıyorsun?” diye sordu. Murks şaşkın bir anlatımla tabancaya baktı, “Bilmem,” dedi. “Alışkanlıktan takıyorum herhalde.” Ertesi sabah çayıra geldiğinde, belinde tabanca yoktu.

Nashe artık ne düşüneceğini bilemiyordu. Murks, ona özgür olduğunu mu ima ediyordu, yoksa bu da aldatmaca stratejisinin yeni bir manevrası mıydı? Nashe bu konuda henüz karar verememişken/kafasındaki belirsizlik girdabına yeni bir şey daha katıldı. Kafasını karıştıran bu şey, ufak bir oğlandı. Oğlanın ortaya çıkmasını izleyen birkaç gün boyunca, Nashe kendini bir uçurumun kıyısında durmuş, o zamana kadar varlığını bilmediği özel bir cehennemin içine bakıyormuş gibi hissetti: yaygara koparan hayvanlarla, akıl almaz karanlık dürtülerle dolu, alev alev bir cehennem. Ekimin otuzunda, Murks’un tabancayı takmaktan vazgeçişinin ikinci gününde, adam dört yaşında bir çocuğun elinden tutup çayıra getirdi ve onu torunu Floyd Junior olarak tanıttı. ' “Babası Texas’taki işinden çıkarıldı,” dedi, “şimdi kızım Sally ile birlikte sıfırdan başlamaya çalışıyorlar. İkisi de iş ve ev aramaya çıktılar; Addie de bu sabah keyifsiz olduğu için, küçük Floyd’u yanımda getirmemi istedi. Umarım, senin için sakıncası yoktur. Ona göz kulak olurum, sana ayak bağı olmasına izin vermem.”

Oğlan, ince, uzun suratlı, sümüklü bir çocuktu. Kırmızı parkasının içine büzülmüş, dedesinin yanında duruyor; tuhaf bir kuşu veya bitkiyi seyretmeye götürülmüş gibi, Nashe’e hem merakla, hem kayıtsızlıkla bakıyordu. Hayır, Nashe için bir sakıncası yoktu; hoş, olsa bile bunu söylemeye nasıl cesaret edebilirdi? Oğlan bütün sabah çayırın kenarındaki taş yığınlarına tırmanıp durdu; sessiz ve tuhaf bir maymun gibi oradan oraya sıçrıyordu. Ama Nashe ne zaman arabayı yeniden doldurmak için oraya gelse, oğlan duruyor, olduğu yere çömeliyor ve Nashe’i hep o boş bakışlarla süzüyordu. Bu Nashe’i tedirgin etmeye başladı ve beş-altı kez yinelendikten sonra Nashe’in sinirleri öylesine bozuldu ki, kendini zorlayarak çocuğa bakıp gülümsedi - bunu havayı değiştirmek için yapmıştı. İşin tuhafı, çocuk da ona gülümseyip el salladı ve işte o anda, sanki başka bir yüzyıldan bir anıyı anımsarcasma, Nashe bu çocuğun o gece steyşından kendisine ve Pozzi’ye el sallayan çocuk olduğunu fark ediverdi. Acaba onun yüzünden mi yakalanmışlardı? Acaba çocuk, tel örgünün altına çukur kazan iki adam gördüğünü annesine babasına söylemiş miydi? Bunun üzerine, babası Murks’a gidip oğlanın söylediklerini aktarmış mıydı? Bu olasılık aklına geldiği anda, Nashe Murks’un torununa bir daha baktı ve nasıl olduğunu kendisi de anlayamadan, bu çocuğa karşı ömründe kimseye duymadığı ölçüde bir nefret duymaya başladı. Ondan öylesine nefret ediyordu ki, gözünü kırpmadan öldürebilirdi.

Dehşet, işte o anda başladı. Nashe’in kafasına minicik bir tohum ekilmişti ve daha kendisi bile bunun varlığını fark etmeden, tohum boy atmaya başlamış, bilinç alanının tümünü sarıvermek tehlikesi yaratan arsız bir yabanbitkisi gibi dal budak salmaya koyulmuştu. Oğlanı bir yakaladı mı her şeyin değişeceğini düşünüyordu: Bilmesi gereken şeyi hemen öğreniverecekti. Murks’a, doğruyu söylersen oğlanı bırakırım diyecekti; o zaman Calvin konuşmak, Pozzi’ye ne yaptığını söylemek zorunda kalacaktı. Başka seçeneği yoktu. Konuşmazsa torunu ölecekti. Nashe öldürecekti oğlanı. Murks’un gözü önünde boğuverecekti.

Nashe böyle bir düşüncenin kafasına yerleşmesine izin verdikten sonra, her biri bir öncekinden daha korkunç, daha müthiş düşünceler peş peşe akın etti. Oğlanın gırtlağını usturayla kesiyordu. Çizmeleriyle tekmeleye tekmeleye öldürüyordu çocuğu. Kafasından tutup taşa çarpıyor, beyni dağılıncaya kadar eziyordu kafatasını. Öğleye doğru Nashe iyiden iyiye kendini kaybetti; öldürme tutkusuna kapıldı. Gözünde canlanan bu sahneleri kafasından atmak için ne denli çabalarsa çabalasın, bir an sonra bu görüntüleri yeniden canlandırma hırsıyla tutuşuyordu. Gerçek dehşet işte buydu: Korkunç olan çocuğu öldürmeyi aklından geçirmesi değildi; bunu bir kez düşündükten sonra yeniden hayal etmeyi istemesi korkunçtu.

İşin en kötüsü, çocuğun çayıra gelmeye devam edişiydi - yalnızca ertesi gün değil, ondan sonraki gün de geldi. İlk saatler zor geçti, ama sonra oğlan Nashe’e aklını taktı, ona hayranlık duymaya başladı ve ne zaman göz göze gelseler, ömür boyu dost kalmak için birbirlerine söz vermişler gibi gülümser oldu. Daha öğle yemeği molası bile gelmeden, Floyd Junior taş yığınının üzerinden indi, yeni kahramanı Nashe taş yüklü arabayı çekerken onun peşi sıra koşmaya başladı. Murks onu durdurmak istediyse de, çocuğu nasıl öldüreceğini kuran Nashe yanında dolaşmasının sakıncası olmadığını söyledi. "Ben aldırmam. Çocukları severim,” dedi. Çocukta bir tuhaflık olduğunu da seziyordu - belki geri zekâlılıktan gelen bir anormalliği vardı. Doğru dürüst konuşamıyordu. Çayırda Nashe’in peşinde koşarken ağzından çıkan tek şey “Jim! Jim! Jim!” diye, geri zekâlılara özgü bir tekdüzelikte onun adını söylemekti. Yaşıt olmaları dışında, oğlanın Juliette’le hiçbir ortak yanı yoktu. Nashe bu cılız oğlanı ı sarı benizli, içler acısı görüntüsünü, lüle lüle saçlı kızının pırıltısıyla, billur gülüşlü, yumuk dizli sevgili yavrusuyla karşılaştırdıkça, oğlana büsbütün hmçlamyordu. Saatler ilerledikçe, çocuğa saldırma dürtüsü giderek güçleniyor ve kontrol edilmez hale geliyordu. Sonunda akşamın altısı oldu ve çocuğun hâlâ sağ kalışı Nashe’e bir mucize gibi geldi. Nashe aletlerini depoya bıraktı. Tam kapıyı kapatacağı sırada Murks yanma geldi ve omzunu sıvazladı. "Hakkını teslim etmeliyim Nashe,” dedi. “Sende şeytan tüyü var. Bizim bacaksız, hiç kimseye bugün sana gösterdiği yakınlığı göstermemiştir. Gözümle görmesem, inanmazdım buna.”

Ertesi sabah oğlan sırtında Şükran Günü giysisiyle çayıra geldi: Siyahlı beyazlı bir iskelet kılığına girmiş, başına da kafatası maskesi takmıştı. Woolworth mağazasında kutulanmış olarak satılan o özentili, rüküş kılıklardan biriydi bu. O gün hava soğuk olduğu için, oğlanın parkasının üstüne giydirmişlerdi, o yüzden de bir gecede iki misli şişmanlamış gibi görünüyordu. Murks’un dediğine bakılırsa, oğlan giysisini Nashe’e göstermek istemişti. Nashe, o andaki çılgınca düşünceleri içinde, oğlanın bu tutumuyla kendisine bir şey ima edip etmediğini kurmaya başladı. Ne de olsa bu giysi ölümü, en katışıksız ve en simgesel biçimiyle ölümü yansıtıyordu ve belki de çocuk, Nashe’in planını bildiğini göstermek için, öleceğini bildiği için ölüm kılığına girip gelmişti çayıra. Nashe bunu bir şifreli mesaj olarak algılıyordu. Oğlan ona bir sakınca olmadığını, Nashe’in elinde ölmeye bir itirazı olmadığını anlatıyordu.

Nashe gün boyunca kendisiyle mücadele etti, iskelet oğlanı cinayete hazır ellerinden uzak tutmak için elinden geleni yaptı. Sabahleyin, çocuğa yığınlardan birinin arkasındaki bir taşa bekçilik etmek görevini verdi, kaybolmasın diye göz kulak olmasını söyledi. Öğleden sonra ise kendisi çayırın öteki ucunda duvarı örerken, oğlanın arabayla oynamasına izin verdi. Ama ister istemez arada boşluklar oluyor, oğlan, oyundan kopup koşarak Nashe’in yanma geliyor, ya da uzakta bile dursa, Nashe kendi korkusunun derinliklerinden yükselen bir alarm çanı gibi o “Jim! Jim! Jim!” sesini dinlemek zorunda kalıyordu. Kaç kez Murks’la konuşup oğlanı bir daha getirmemesini söylemeye niyetlendi; ancak, duygularını kontrol etmek için öylesine güç harcıyordu ki, büyük bir çöküntüye girmekten ve ağzından bir şey kaçırmaktan korkuyordu. O akşam sızıncaya kadar içti ve ertesi sabah gözlerini bir karabasana açarmışçasına, treylerin kapısını araladığı zaman karşısında oğlanı gördü - çocuk bir paket Şükran Günü şekerini göğsüne bastırmış duruyordu. Sonra tek söz etmeden, ilk avında vurduğu hayvanı aşiret reisine sunan bir delikanlı havasıyla torbayı Nashe’e uzattı.

Nashe, Murks’a, “Bu da nesi?” dedi.

Oğlan bu soruya kendisi yanıt vererek, “Jim,” dedi. “Jim’e şeker.”

Murks, “Evet,” diye doğruladı. “Şekerlerini seninle paylaşmak istedi.”

Nashe torbayı araladı, içindeki şekerlere, elmalara, kuruüzümlere baktı. “Fazla ileri gidiyor artık, öyle değil mi Calvin? Bu oğlanın niyeti ne, beni zehirlemek mi?” Murks, “Kötü bir niyeti yok,” dedi. “Sadece sana acıdı, o kadar bayram şenliğini kaçırdın diye üzüldü. İlle de yemen gerekmez.”

Nashe çocuğa bakıp aynı bunalıma bir gün daha nasıl katlanacağını düşünerek, “Tabii ya,” dedi. “Önemli olan beni düşünmüş olması.”

Ama artık dayanamayacaktı. Çayıra ayak bastığı anda, direncinin son noktasına geldiğini, kendini engelleyecek bir şey bulamazsa, oğlanın bir saat içinde ölmüş olacağını sezdi. Arabaya bir taş koydu, bir başka taşı yerinden kaldırmaya girişti, sonra elinden bırakıp taşın toprağa çarptığı anda çıkardığı sese kulak verdi.

Murks’a, “Bugün bende bir tuhaflık var,” dedi. “Kendimi pek iyi hissetmiyorum.”

Murks, “Ortalıkta grip virüsü dolaşıyor, belki ondandır,” dedi.

“Evet, öyle olmalı. Herhalde grip oluyorum.”

“Çok fazla çalışıyorsun Nashe, o yüzden böyle oluyor. Kendini tükettin.”

“Belki bir-iki saat uzanırsam, öğleden sonra kendimi toparlarım.”

“Boş ver öğleden sonrayı. Bugün çalışma. Kendini bu kadar zorlamanın bir anlamı yok, hiç anlamı yok. Gücünü toplaman gerek.”

“Peki öyleyse. Aspirin alıp yatarım. Bugünü boşa geçirmek istemezdim. Ama elden ne gelir?”

“Parayı takma kafana. Ben sana on saatlik kredi açarım. Baby-sitter’lik primi deriz.”

“Buna gerek yok.”

“Hayır, gerek yok, ama gerek olmaması, bunu yapamam demek değil. Hem böylesi daha iyi. Hava çok soğuk, küçük Floyd da üşür. Bütün gün bu çayırda dolanırsa/eceline koşmuş olur.”

“Evet, haklısın.”

“Tabii haklıyım. Bu çocuk bu havada eceline koşar.” Murks ve çocukla birlikte treylere doğru yürürken, bu kehanete benzer sözler Nashe’in beyninde çınlıyordu. Treylerin kapısını açtığı sırada, gerçekten hasta olduğunu hissetti. Her yanı kırılıyordu, birden ateşi yükselivermiş gibi bütün kasları sızlıyordu. Bu kadar çabuk hastalanıvermesi tuhaftı, Murks grip sözünü eder etmez, Nashe gribe tutulmuştu sanki. Kendini fazla hırpaladığını, içinde hiç direnç kalmadığını düşündü. Belki içi öylesine bomboştu ki, hastalığın sözcüğü bile onu hasta etmeye yetiyordu.

Murks tam gitmek üzereyken elini alnına vurarak, “Hay Allah,” dedi. "Az daha söylemeyi unutuyordum.” Nashe, “Söylemeyi mi?" diye sordu. “Ne söylemeyi?” “Pozzi’yi. Dün akşam nasıl olduğunu sormak için hastaneyi aradım, hemşire onun gittiğini söyledi.”

“Gitti mi? Hangi anlamda?”

“Gitti. Güle güle git gibilerden. Kalkmış, giyinmiş ve hastaneden çıkıp gitmiş."

“Calvin bana masal anlatma. Jack öldü. İki hafta önce öldü.”

“Hayır beyim, ölmedi. Haklısın, bir ara durumu ağırdı, ama sonra yırttı. Bücür sandığımızdan daha dayanıklıymış. Artık iyileşmiş. En azından kalkıp hastaneden gidecek kadar iyileşmiş. Bilmek istersin diye düşündüm."

“Ben yalnızca gerçeği bilmek istiyorum. Başka hiçbir şey beni ilgilendirmiyor.”

“Gerçek bu. Jack Pozzi gitti, artık onun için üzülmene gerek yok.”

“Öyleyse, hastaneye ben telefon edeyim.”

“Bunu yapamam evlat, sen de biliyorsun. Borcunu ödeyinceye kadar telefon etmene izin yok. Bu hızla gidersen, zaten çok uzun sürmez. O zaman, canının istediği yeri ararsın. İstersen öbür dünyaya bile telefon et, bana göre hava hoş.”

Nashe ancak üç gün sonra yeniden çalışabilecek duruma geldi. İlk iki gün hep uyudu; yalnızca Murks aspirin, çay, hazır çorba getirmek için treylere girdiği dakikalarda uyandı. O iki gün kendini bilmeden yattığım kavrayacak kadar düzeldiği zaman, uykunun yalnızca bedenine değil, ruh sağlığına da iyi geldiğini anladı. Küçük oğlanla yaşadığı dram onu değiştirmişti; eğer o olayı izleyen uyku olmasa, kendini bilmeden yattığı o kırk sekiz saat olmasa, belki de o hale gelmeyecekti. Uyku, bir yaşamdan ötekine geçiş olmuş, içindeki şeytanların, cinlerin yeniden tutuşup kendilerini doğuran alevler arasında eridikleri kısa bir ölüm hali yaşamıştı. Şeytanlarla cinler hepten gitmiş değildiler; ama biçimlerini yitirmişlerdi ve bu biçimsiz varlıklarıyla Nashe’in tüm bedenine yayılıp sarmışlardı - görünmüyorlardı, ama oradaydılar; tıpkı kanı ve kromozomları gibi Nashe’in ayrılmaz bir parçası olmuşlar, ona can veren sıvıların içinde bir alev dalgası gibi dolaşıyorlardı. Nashe kendini eskisinden ne daha iyi hissediyordu, ne de daha kötü, ama artık korkmuyordu. En önemli değişiklik buydu. Yanan eve dalmış ve alevlerin içinden geçip çıkmıştı; bunu bir kez yaptıktan sonra, bir daha yapmak fikri artık onu korkutmuyordu.

Üçüncü sabah açlıktan kıvranarak uyandı ve ne yaptığını düşünmeden yataktan çıkıp mutfağın yolunu tuttu. Bacakları hâlâ titremesine karşın, acıkmanın iyiye alamet olduğunu, iyileştiğinin bir belirtisi olduğunu biliyordu. Temiz bir kaşık bulmak için çekmeceleri karıştırırken, üzerinde telefon numarası yazılı bir kâğıt parçası geçti eline. O çocuksu, acemi elyazısma baktıkça, birden kız aklına geldi. Ayın on altısındaki partide kızın telefon numarasını yazıp kendisine yerdiğini anımsadı, ama kızın adını birkaç dakika bulamadı. Dilinin ucuna gelen adları sıraladı (Tammy, Kitty, Tippi, Kimberley), sonra otuz-kırk saniye yine akima bir şey gelmedi; tam vazgeçeceği sırada kızın adını buldu: Tiffany. Kendisine yardım edebilecek tek kişinin o olduğunu fark etti. Bu yardımı sağlamak ona bir servete mal olacaktı, ama kafasındaki sorular yanıtlanacaksa, paranın ne önemi vardı? Kız Pozzi’den hoşlanmıştı, hatta onun için deli oluyormuş gibiydi. Partiden sonra Pozzi’nin başına gelenleri öğrenince, büyük bir olasılıkla hastaneye telefon ederdi. Bütün istediği buydu - tek bir telefon. Hastanedekilere, Jack Pozzi’nin orada hiç yatıp yatmadığını soracak, sonra da Nashe’e yazacaktı - öğrendiklerini bildiren kısa bir mektup. Mektup sorun yaratabilirdi kuşkusuz, ama Nashe bu riski göze almak zorundaydı. Donna’dan gelen mektupların açıldığını sanmıyordu. En azından zarfların görünüşünden, pek dokunulmadığı anlaşılıyordu. Öyleyse Tiffany’nin mektubu da el sürülmeden gelebilirdi. Hiç değilse, bir denemeye değerdi. Nashe bu planı kafasında geliştirdikçe, aklı daha çok yatıyordu. Paradan başka kaybedecek neyi vardı? Mutfak masasına oturup çayını içmeye başladı. Bir yandan da kız treylere gelirse neler olacağını kuruyordu. Kıza neler söyleyeceğini düşünmesine fırsat kalmadan, penisinin dikeldiğini hissetti.

Ama Murks’a bunu kabul ettirmek epey çaba istedi. Nashe kızı görmek istediğini söyleyince, Calvin’in ilk tepkisi şaşırmak oldu; ama hemen sonra yüzüne büyük bir düş kırıklığı yerleşti. Sanki Nashe ona kalleşlik etmiş, aralarındaki gizli bir anlaşmayı bozmuş gibi bir tavrı vârdı ve çekişip tartışmadan buna göz yummamaya niyetli görünüyordu.

Murks, “Saçma bu/’ dedi. “Bir karıyla yatmak için dokuz yüz dolar. Bu on günlük işin bedeli Nashe, doksan saat bir hiç uğruna çalışıp ter dökeceksin. Hiç değmez. Taze bir kızın tadına bakacaksın, hepsi o. Buna değmeyeceğini kim olsa kestirir. Sen akıllı çocuksun Nashe, ne demek istediğimi anlarsın.”

Nashe, “Ben sana paranı nereye harcıyorsun diye sormuyorum,” dedi. "Sen de benim nasıl harcayacağıma karışma.”

“Ben kimsenin kendini gülünç duruma düşürmesini istemem. Hele boş yere.”

“Senin için boş yere olan benim için olmayabilir Calvin. İşimi yaptığım sürece, her şeyi istemeye hakkım var. Sözleşmede böyle yazıyor, bu konuda sana söz düşmez.”

Böylece Nashe tartışmayı kazandı ve Murks her ne kadar söylenerek yaptıysa da, sonunda kızı çağırdı. Kız ayın onunda gelecekti. Bu tarih, Nashe’in telefon numarasını bulduğu hafta içindeydi. Daha gecikmemesi de iyi oldu, çünkü Nashe, Murks’u kızı çağırmaya ikna ettiği andan sonra başka hiçbir şey düşünemez oldu. Bu yüzden daha kız gelmeden önce de, onun çağırmasında Pozzi’den başka etmenlerin de rol oynadığını biliyordu. Ereksiyona geçmesi (ve onu izleyen başka şeyler) bunun kanıtıydı. Nashe kızın geleceği akşama kadar geçen birkaç günü korku ve coşku nöbetleri içinde yaşadı. Ateşi başına vurmuş yeniyetmeler gibi dört dönüyordu çayırda. Yazın ortalarından beri - Berkeley’de hıçkırarak ağlayan Fiona’ya sarıldığı günden bu yana bir kadınla birlikte olmamıştı; bu yüzden kızın gelişinin kafasında seksten başka düşünceye yer bırakmaması belki de kaçınılmadı. Zaten kızın da işi buydu. Para için düzüşüyordu, madem Nashe de parasını veriyordu, o zaman karşılığını almakta ne zarar vardı? Bu, kızdan yardım istemesine engel değildi, ama o işi konuşmak olsa olsa yirmi-otuz dakika sürerdi; oysa Nashe kızı yanına getirtebilmek için bütün gecelik hizmetin bedelini ödemek zorundaydı. O saatleri boşa geçirmenin de hiç anlamı yoktu. O saatleri nasılsa satın alıyordu ve kızı bir amaç adına istemesi, başka bir amaç adına da istemesinin yanlış olduğu anlamına gelmezdi.

Ayın onu soğuk bir geceye rast geldi; çayırı süpüren sert rüzgâr ve yıldızlı gökyüzüyle sonbahardan çok, kışı andırıyordu. Kız sırtında kürk, soğuktan yanakları kızarmış, gözleri sulanmış bir halde geldi. Nashe kızı anımsadığından daha güzel buldu, bu belki de yüzüne renk gelmiş olmasmdandı. Giysileri geçen seferkinden daha aklı başındaydı -beyaz balıkçı yaka kazak, blucin, yün çorap ve o hiç eksik olmayan sivri topuklu pabuçlar- ekimde giydikleriyle karşılaştırılacak olursa, bu sefer daha derli topluydu. Şimdi gerçek yaşını gösteriyordu ve Nashe onu böyle daha çok beğendiğini, bu haliyle onu seyrederken tedirgin olmadığını düşündü.

Kızın treylere girerken gülümsemesi de Nashe’in içini rahatlattı. Bu, her ne kadar yapmacık ve teatral bir gülümseyiş olsa da, kendisini yeniden gördüğüne sevindiğini gösteren bir sıcaklığı vardı. Nashe, kızın Pozzi’yi de orada görmeyi beklediğini sezdi. Kız etrafına bakınıp da Pozzi’yi göremeyince, doğal olarak Nashe’e onun nerede olduğunu sordu. Ama Nashe gerçeği söyleyemedi - hiç değilse şimdilik. “Jack’i başka bir işe çağırdılar,” dedi. “Geçen sefer sana anlattığı Texas projesini hatırlıyor musun? Bizim petrol kralı, planlarda bazı yerleri anlayamamış, onun için dün akşam Jack’i özel jetiyle Houston’a götürdü. Beklenmedik bir şeydi. Jack gerçekten çok üzüldü, ama ne yaparsın, bizim işimiz böyle.

Müşterilerimizi hoşnut etmek zorundayız.”

Kız . düş kırıklığını gizlemeye gerek görmeden, “Amaaan,” dedi. “O çocuktan çok hoşlandım. Yeniden göreceğim diye seviniyordum.”

Nashe, “Onun gibisi milyonda bir ancak çıkar,” dedi. “Jack gibisi zor bulunur.”

“Evet, harika bir çocuk. Onun gibi bir müşteri buldun mu, iş angarya gibi gelmez.”

Nashe gülümsedi, sonra uzanıp omzuna dokundu. “Korkarım bu gece benimle yetinmek zorunda kalacaksın,” dedi.

Kız hemen neşeli bir havaya bürünerek, "Daha beteri de olabilirdi, ne yapalım, buna da şükür,” dedi. Bunu içtenlikle söylediğini kanıtlamak için de hafifçe inleyerek dilini dudaklarında gezdirdi. “Belki yanılıyorum, ama zaten bitirilmesi gereken bir işimiz vardı galiba,” dedi.

Nashe bir an kıza hemen oracıkta soyunmasını söylemek istedi, ama sonra kendini tuttu, neler düşündüğüne kendisi de şaşırdı ve kıza sarılacağı yerde, ne yapacağını bilemeden donup kaldı. Keşke Pozzi, bu gibi durumlar için birkaç espri bıraksaydı, havayı değiştirecek sözler öğretseydi diye düşündü.

Aklına ilk gelen şeye dört elle sarılarak, “Biraz müzik dinlemek ister misin?” dedi. Kızın yanıtını beklemeden yere eğildi, sehpanın altına sakladığı kasetleri karıştırmaya başladı. Bir dakika kadar operaları ve klasikleri elden geçirdikten sonra, Billy Holiday’in Billie's Greatest Hits adlı kasetini çıkardı.

Kız, “modası geçmiş” diye nitelediği bu müziği duyunca önce kaşlarını çattı; ama Nashe dans teklifinde bulununca, sanki - karamela çekiştirmek veya tahta bir sandıktaki elmaları ellemek gibi tarihöncesinden kalma bir ayine katılması istenmişçesine duygulandı. Oysa Nashe dans etmeyi severdi ve hareket ederse sinirleri yatışır diye umuyordu. Kıza sıkıca sarıldı ve oturma odasında küçük daireler çizerek dönmeye başladı. Birkaç dakika sonra kız da ona ayak uydurmaya başladı, Nashe’in sandığından daha zarif hareketlerle dans etmeye koyuldu. O kadar yüksek ökçe giymesine karşın, son derece hafif dans ediyordu.

Nashe, “Şimdiye kadar hiç Tiffany adında birini tanımamıştım,” dedi. “Güzel bir ad. Bana hep güzel ve pahalı şeyleri anımsatıyor.”

Kız, “Zaten öyle olması gerek,” dedi, “pırlantaları akla getirmesi gerek.”

“Annenle baban senin güzel bir kız olacağını daha o zaman anlamışlar herhalde.”

“Annemle babamın bununla ilgisi yok. Bu adı ben taktım kendime”

“Ya. Öyleyse daha da iyi. İnsanın sevmediği bir adı taşıması saçma, öyle değil mi?”

“Ben adıma hiç dayanamıyordum. Evi terk eder etmez, ilk işim adımı değiştirmek oldu.”

“Adın o kadar kötü müydü?”

“Sana Dolores adını taksalar pek mi hoşuna giderdi? Bundan beter bir ad düşünemiyorum.”

“Çok tuhaf. Annemin de adı Dolores’ti ve o da adını hiç sevmezdi.”

“Dalga geçmiyorsun ya? Annenin adı gerçekten Dolores miydi?”

“Doğru söylüyorum. Doğduğu günden öldüğü güne kadar, adı hep Dolores’ti."

"Dolores adını sevmiyorsa, neden değiştirmedi?” “Değiştirdi. Seninki gibi başka bir ad almadı, ama adını kısaltarak kullanırdı. On yaşına gelinceye kadar, annemin gerçek adını bilmezdim.”

“Ne ad takmıştı kendine?”

“Dolly.”

“Evet, bir ara ben de denedim onu, ama onun da ötekinden kalır yanı yoktu. Ancak şişkoysan, şirin görünür. Dolly. Tam tombul kadınlara göre bir ad.”

“Sen söyleyince aklıma geldi, annem oldukça tombuldu. Her zaman değil, ama yaşamının son yıllarında epey kilo almışı. Çok içerdi. İçki kimilerini şişmanlatır. Alkolün kandaki metabolizmasıyla ilgili bir şey.”

“Benim babam yıllarca küp gibi içti, ama hep sıskaydı. içtiği, ancak burnundaki damarlardan anlaşılırdı.”

Bir süre böyle havadan sudan konuştular, sonra teyp bitti; onlar da kanepeye oturup bir şişe Scotch açtılar. Nashe kıza tutulmaya başladığını sezdi. Aradaki buzlar eriyince de kıza kendisiyle ilgili sorular sorarak, yapacakları alışverişin niteliğini maskeleyen ve kızı kendisi için gerçek bir kişiliğe dönüştüren bir yakınlık, içtenlik havası yaratmaya çalıştı. Oysa konuşmak da alışverişin bir bölümüydü ve kız uzun uzun kendisinden söz etmesine karşın, Nashe onun aslında işini yapmakta olduğunu, konuşmayı seven bir müşteriye çattığı için konuştuğunu sezinledi. Kızın her anlattığı akla yakın görünüyordu; ama Nashe kızın bunlan kim bilir kaç kez yinelediğini ve söylediklerinin yalan olmasa da gerçekdışı olduğunu düşündü. Tıpkı Pozzi'nin Dünya Poker Şampiyonası hayalleriyle kendini avutuşu gibi, bu kız da zamanla kendi uydurduklarına inanır olmuştu. Hatta bir ara, fahişeliği ancak geçici bir iş olarak yaptığını söyledi. “Biraz para biriktirir biriktirmez, bu işi bırakıp sahneye çıkacağım,” dedi. Ona acımamak, o çocuksu basitliğine üzülmemek elde değildi, ama Nashe acıma duygusunun kendisine engel olamayacağı bir noktaya varmıştı artık.

“Çok iyi bir sanatçı olursun sen,” dedi. “Dans etmeye başladığımız anda şendeki cevheri fark ettim. Bir melek gibi uçuyorsun.”

“Düzüşmek insanın formunu koruyor.” Kız bunu tıbbi bir gerçeği açıklıyormuş gibi büyük bir ciddiyetle söyledi. “Kalça kemiğine iyi geliyor. Ben de son birkaç yıldır düzüşmekten başka bir şey yapmadım. Artık bir akrobat kadar hünerli olmam gerekir.”

Nashe kendini daha fazla tutamayarak, “New York’ ta tanıdığım artist ajansları var,” dedi. “Onlardan biri büyük bir işe girişiyor, seninle ilgileneceğine hiç kuşkum yok. Sid Zeno diye biri. İstersen yarın arar, bir randevu ayarlarım.”

“Porno filmlerden söz etmiyorsun, değil mi?"

“Hayır, hiç ilgisi yok. Zeno üst düzeyde biridir. Bugün sinemadaki genç yeteneklerin en iyileriyle çalışıyor.” “Porno filmde oynamam demiyorum, yanlış anlama. Ama bir kez o işe bulaştın mı, bir daha kolay kolay çıkamazsın. Seni hep o gözle görürler ve giyinik bir rol oynama şansın hiç olmaz. Vücudum güzel olmasına güzel, ama buna takılıp kalmamalıyım. Gerçekten rol yapabileceğim bir şey istiyorum. Hani şu gündüzleri gösterilen dizilerden birinde bir rol kapsam, ya da aile komedisi denilen filmlerden birinde oynasam diyorum. Belki sen farkında değilsin, ama bir kaptırdım mı, bayağı komiklik yaparım ben.”

“Hiç sorun değil. Sid’in televizyonda da tanıdıkları var. Aslında bu işe televizyonla başladı. Daha bin dokuz yüz ellilerde, yalnızca televizyona sanatçı bulan ilk menajerlerden biriydi.”

Nashe ağzından çıkanı bilmiyor, akima geleni söylüyordu. Duyduğu arzu gözünü bürümüştü; ama bu ihtirasın ne sona varacağından da korktuğu için, kız anlattıklarına gerçekten inanacakmış gibi konuşmayı sürdürüp duruyordu. Ama yatak odasına geçtikleri zaman, kız onu düş kırıklığına uğratmadı. Nashe’in kendisini dudağından öpmesine izin verdi. Nashe böyle bir şeyi hiç beklemediği için, kıza âşık olacağını düşündü. Kızın vücudu çıplakken pek güzel değildi; ama Nashe onun kendisini şıpın işi aceleye getirmeyeceğini, sıkılmış numarası yaparak kendisini aşağılamayacağını anladığı için kızın güzelliğini hiç umursamıyordu. Öyle uzun zaman geçmişti ki, güzel çirkin fark etmezdi. Yatağa girip de, kız antrenmanlı kalçasının hünerlerini dökmeye başlayınca, kıza verdiğini sandığı zevkin gerçek olmayacağı Nashe’in akimdan bile geçmedi. Bir süre sonra kafası iyice karıştı, kıza ipe sapa gelmez sözler söylemeye başladı. Öylesine aptalca ve saçma konuşuyordu ki, bunları söyleyen başkası olsa, adama deli gözüyle bakardı.

Kıza, kendisi duvarı bitirinceye kadar orada kalmasını, birlikte yaşamalarını önerdi. Ben sana bakarım dedi, işi bitince de Ne w York’a giderler, Nashe kızı artist yapardı. Sid Zeno'yu unutabilirdi artık. Kendisi, kıza inandığı için daha başarılı bir sonuç alabilirdi, kıza hem güveniyor, hem de onun için deli divane oluyordu. Bir-iki ay sonra artık treylerde yaşamalarına gerek kalmayacaktı; kız da oturup keyfine bakmaktan başka şeyle uğraşmayacaktı. Yemekleri de Nashe pişirecekti, ev işlerini de o yapacaktı. Bu da kızın son iki yılı unutması, geride bırakması için bir tür tatil olacaktı. Çayırdaki yaşam hiç de fena sayılmazdı. Sessiz, sakin, dinlendiriciydi. İnsanın ruhuna iyi gelirdi. Bunu birisiyle paylaşmak istiyordu. Çok uzun zamandır tek başına yaşamıştı, bunu daha fazla sürdürebileceğini sanmıyordu. Bir insandan bundan fazlasını beklemek olmazdı. Yalnızlıktan delirecek gibi olduğunu söyledi. Daha geçen hafta neredeyse elini kana bulayacak, suçsuz bir çocukçağızı öldürecekti ve eğer çok kısa zamanda yaşantısını değiştirmezse daha beter şeyler olacağından korkuyordu. Eğer kız onunla kalmayı kabul ederse, Nashe’in onun için yapmayacağı yoktu. İstediği her şeyi verecekti. Kızı mutluluktan patlayacak hale gelene dek sevecekti.

Neyse ki, bu sözleri öylesine bir coşku ve içtenlikle söyledi ki, kız sonunda bunların şaka olduğunu düşünmekten başka çare bulamadı. Kimse bu tür sözleri böylesine ciddi bir suratla söyleyip inanılmasını bekleyemezdi. Nashe’in itiraflarının saçmalığı, onu daha büyük bir mahcubiyete düşmekten kurtarmış oldu. Kız onu bir lafebesi olarak, masal uydurmaktan hoşlanan biri olarak gördü ve kes bu safsataları demek yerine (çünkü Nashe’i ciddiye almış olsa, aynen bunu söylerdi], Nashe’in titreyen sesine gülümsedi ve o akşam söylenen en gülünç söz oymuş gibi, Nashe’in son teklifine yanıt vererek kendince oyunu sürdürdü: “Burada seninle yaşamaktan sevinç duyarım,” dedi. “Bütün iş Regis’i halletmekte, sonra hemen buraya gelir yerleşirim.”

Nashe, “Regis?" diye sordu.

“Hani canım benim randevularımı ayarlayan adam. Pezevengim yani.”

Nashe bu yanıtı duyunca, ne kadar gülünç düştüğünü anladı. Ama kızın alaycılığı, ona, daha beter duruma düşmekten kurtulmak için ikinci bir şans vermişti. Nashe duygularını (kızın sözlerinden duyduğu kırgınlığı, zavallılığı, çaresizliği] belli etmeden, çırılçıplak yataktan fırladı ve abartılı bir teatral davranışla ellerini kavuşturarak, “Müthiş!" dedi. “O herifi bu gece öldürürüm, ondan sonra sen hep benim olursun."

Kız, Nashe’in bu sözleri gerçekten hoşuna gitmiş gibi gülmeye başladı. İşte o anda Nashe bu gülüşün ne anlama geldiğini fark etti ve içinde tuhaf bir burukluk duydu. O burukluğun tadını ağzında duyabilmek için kızın gülüşüne o da katıldı, kendi zavallılığına kahkahalar attı. Sonra durup dururken Pozzi aklına geldi. Bu bir elektrik şoku gibiydi ve neredeyse Nashe’i yere çarpacak güçteydi. Son iki saattir, Jack’i aklının ucundan geçirmemişti. Bu unutuştaki bencillik, onu kahretti. Ürkütücü bir çabuklukla gülmeyi kesti, kafasında bir çalar saat çalmışçasına pantolonunu yakalayıp giyinmeye başladı.

Kız, oyunu hâlâ sürdürerek, “Bir sorun var,” dedi. “Jack dönünce ne olacak? Yani, burası biraz ıkış tıkış olacak, öyle değil mi? Biliyorsun, o da çok tatlı çocuk, kim bilir belki bazı geceler onunla yatmayı içim çeker. O zaman ne yaparsın? Kıskanır mısın yoksa?”

Nashe, “Tam üstüne bastın,” dedi. Sesi birden ciddileşip katılaştı. “Jack artık gelmeyecek. Bir ay kadar önce kayboldu.”

“Ne demek istiyorsun? Texas’ta dememiş miydin?” “Onu ben uydurdum. Ne Texas’ta işi vardı, ne petrol kralı, ne bir şey. Senin parti için buraya geldiğinin ertesi günü, Jack kaçmaya kalkıştı. Ertesi sabah onu treylerin önünde buldum. Kafatası çökmüştü, kendinde değil - bir kan gölünün içinde öylece yatıyordu. Büyük bir olasılıkla çoktan öldü, ama emin değilim. İşte senden bunu öğrenmeni istiyorum.”

Ondan sonra kıza her şeyi tek tek anlattı, Pozzi ile nasıl karşılaştığını, poker oyununu, duvarı olduğu gibi anlattı. Ama o gece o kadar çok yalan söylemişti ki, kızı inandırması çok zordu. Kız ona deli gözüyle bakıyor, uçan dairelerdeki mor tenli, minik adamlardan söz eden, ağzı köpükler içinde bir deliyi dinler gibi dinliyordu. Ama Nashe ısrarla anlatmayı sürdürdü ve bir süre sonra onun bu hali kızı ürküttü . Eğer yatağın üstünde çırılçıplak oturuyor olmasa, belki de çoktan kaçıp giderdi, ama kapana kısılmış durumdaydı. Sonunda Nashe baskın çıktı; Pozzi’nin yediği dayağı öylesine çirkin ve ayrıntılı olarak anlattı ki, kız olayın dehşetini kavradı ve ellerini yüzüne örtüp yatağın üstüne kapanarak hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. İncecik sırtı inip inip kalkıyordu.

Kız, olur dedi. Hastaneyi arayacaktı. Arayacağına söz verdi. Zavallı Jack. Arayacaktı tabii. Vah zavallı Jack.

Aman Tanrım zavallı Jack, acı ona Tanrının aziz anası. Hastaneyi arayacak, sonra Nashe’e mektup yazacaktı. Lanet olası herifler. Tabii ki Nashe’in istediğini yapacaktı. Zavallı Jack. Kahrolası herifler. Tatlı Jack, ey Tanrım, zavallı Tanrım, zavallı Tanrı’nın aziz anası acıyın ona. Evet, arayacaktı. Arayacağına söz verdi. Eve varır varmaz telefon edecekti. Evet, Nashe ona güvenebilirdi. Tanrım Tanrım Tanrım Tanrım Tanrım. Söz verdi. Arayacağına söz verdi.

9

Yalnızlıktan çıldırmak. Nashe ne zaman kızı düşünse, aklına ilk gelen sözcükler bunlar oluyordu: Yalnızlıktan çıldırmak. Bu tanımı kendi kendine öyle çok yineledi ki, sonunda sözler anlamını yitirmeye başladı.

Mektup gelmedi diye kızı hiç suçlamadı. Onun sözünü tuttuğunu biliyordu ve buna inandığı için de umutsuzluğa düşmüyordu. Hatta, daha bir umutlu, daha bir yürekli hissediyordu kendini. Bu değişikliği açıklayamıyordu, ama giderek iyimserleştiği, çayıra ayak bastığından bu yana hiç olmadığı kadar iyimser olduğu da bir gerçekti.

Kızın mektubunu ne yaptığını Murks’a sormanın hiç anlamı yoktu. Nasıl olsa yalan söyleyecekti ve Nashe de bir sonuç elde edemedikten sonra kuşkularını boşu boşuna açığa vurmak istemiyordu. Er geç gerçeği öğrenecekti. Bundan emindi ve bunu bilmek onu rahatlatıyor, avutuyordu. Kendi kendine, “Her şeyin sırası var,” diyordu. Gerçeği öğrenmeden önce, sabretmeyi öğrenmek gerekiyordu.

Bu arada duvar da yükseliyordu. Üçüncü sıra döşendikten sonra, Murks tahta bir iskele kurdu. Artık Nashe her taşı yerleştireceği zaman bu iskeleye çıkmak zorunda kalıyordu. Gerçi bu onun hızını biraz kesiyordu, ama çalışırken ayağının yerden kesilmesinin verdiği keyfin yanında bunun sözü bile edilmezdi. Dördüncü sıraya başladığında, duvar değişmeye başladı. Artık adam boyundan, hatta kendisi kadar uzun boylu birinden bile daha yüksekti ve duvarın arkasını görmemesi, duvarın enikonu bir engel oluşturması, Nashe’e önemli bir şeyler oluyor duygusunu veriyordu. Taşlar, bir anda duvara dönüşmeye başlamıştı ve bunu gerçekleştirmek onca acıya ve zahmete mal olduğu halde, Nashe yine de hayranlık duymaktan kendini alamıyordu. Ne zaman durup duvara baksa, kendi eliyle yaptığı işten ürküntü duyuyordu.

Birkaç hafta hemen hiçbir şey okumadı. Kasım sonlarına doğru bir gece William Faulkner’ın bir kitabını (Ses ve Öfke] eline aldı, rastgele bir sayfa açtı ve bir cümlenin ortasında şu sözlerle karşılaştı: “... duyduğu nefret, tek bir şans uğruna her şeyi gözden çıkartacak ölçüde büyüyünceye kadar...”

Sakalar, baştankaralar, ispinozlar, alakargalar. Koruda bunlardan başka kuş kalmamıştı artık. Ve bir de kargalar. Nashe’e göre en iyisi kargalardı. Arada bir o tuhaf, cırtlak sesleriyle haykırarak sürü halinde çayırın üzerinden geçiyorlardı, Nashe de onları seyretmek için elindeki işi bırakıyordu. Kargaların böyle birdenbire görünüp birdenbire kaybolmalarını, hiçbir nedeni yokmuşçasına gelip gitmelerini seviyordu.

Nashe sabahları erkenden treylerin önünde durup, çıplak ağaçların arasından baktığı zaman, Flower ile Stone’un evini uzaktan görebiliyordu. Ama kimi sabahlar, o kadar uzağı seçmesini engelleyen bir sis oluyordu. O siste duvar bile gözden kayboluyordu ve Nashe, kurşuni taşlarla kurşuni gökyüzünü birbirinden ayırt edebilmek için uzun süre gözleriyle çayırı taramak zorunda kalıyordu.

Kendini hiçbir zaman büyük şeyler başaracak biri gibi görmemişti. Bütün yaşamında kendisini herkes gibi sıradan biri olarak düşünmüştü. Oysa şimdi yanılmış olduğunu düşünmeye başlıyordu.

O günlerde, Flower’ın eşya koleksiyonunu aklından çıkaramıyordu: mendiller, gözlükler, yüzükler, bir alay ıvır zıvır. Dakika başı bunlardan biri akima takılıyordu. Bundan rahatsız olmuyor, yalnızca şaşkınlık duyuyordu.

Her akşam yatmadan önce, duvara o gün ördüğü taşların sayısını yazıyordu. Rakamlar tek başına önemli değildi, ama liste on-on iki sayıya çıktığında Nashe bu birikimden tat almaya başladı; sayıları, bir zamanlar gazetelerdeki boks sonuçlarını okuduğu keyifle izler oldu. Önceleri, bunun salt istatistik önemi olduğunu, rakamsal bir tat verdiğini düşünüyordu; ama giderek ruhsal bir gereksinme duyduğunu, kendini dağıtmamak, bulunduğu konumu kestirmek için bunun kaçınılmaz olduğunu fark etti. Aralık başlarında, listeyi bir tür günlük, rakamların en içten duyguları simgelediği bir tür seyir defteri gibi görmeye başladı.

Geceleri treylerde Figaro’nun Düğününü dinliyordu. Çok güzel bir arya söylenirken, Juliette’in kendisine şarkı söylediğini, duyduğu sesin kızının sesi olduğunu düşlüyordu.

Soğuk hava, sandığından daha az sorun yaratıyordu. Ayazın en sert olduğu günlerde bile, işe başladıktan bir saat sonra ceketini çıkartıyor, akşama doğru ise çoğu kez gömlekle kalıyordu. Murks kalın paltosunun içinde titreyerek dururken, Nashe soğuğu hemen hiç duymuyordu. Bunun nedenini bilmiyor, gövdesinin alev alev tutuşup tutuşmadığını merak ediyordu.

Bir gün, Murks taşları taşımak için cipi kullanmalarını önerdi. Böylece daha fazla taş taşınabileceğini, duvarın da daha çabuk biteceğini söyledi. Ama Nashe bunu kabul etmedi. Motor gürültüsünün dikkatini dağıtacağım, üstelik işi eski yöntemlerle yapmaya alıştığını söyledi. Arabanın yavaşlığını, çayırdaki uzun yürüyüşü, tekerleklerin tıkırtısını seviyordu. “Ortada arıza yokken, onarmaya kalkışmak niye?” dedi.

Kasımın üçüncü haftasında, Nashe, doğum gününde, yani on üç aralıkta borcunu sıfırlayabileceğim hesapladı. Bunu yapabilmek için alışkanlıklarını biraz değiştirmesi (örneğin yiyeceğe daha az harcaması, gazete ve sigarayı kesmesi] gerekecekti; ama planın tutarlılığı hoşuna gitti ve bu özveriye değeceğine karar verdi. Her şey yolunda giderse, otuz dördüne bastığı gün özgürlüğünü kazanmış olacaktı. Önce anlık bir heves gibi görünen bu planı iyice aklına koyunca, bunun düşüncelerini yönlendirmeye, dikkatini yapılacak işlere çevirmeye yardım ettiğini fark etti.

Her sabah Murks ile oturup hesap yapıyor, artıları eksileri karşılaştırarak hesaplarda yanlışlık olmasın diye ikisinin rakamları birbirini tutuncaya kadar uğraşıyordu. Bu yüzden on iki aralık gecesi, borcunun ertesi gün saat üçte tamamen ödenmiş olacağını kesinlikle biliyordu. Yine de işi bırakacak değildi. Yola çıkabilmek için gerekli parayı biriktirene kadar sözleşmenin ek maddesini uygulayacağını Murks’a söylemişti ve (taksi, Minnesota’ya uçak bileti, Juliette ve yeğenlerine Noel armağanları almak için) kaç para gerektiğini kuruşu kuruşuna hesapladığı için de, bir hafta daha çalışmaya karar vermişti. Böylece ayın yirmisini bulacaktı. Ondan sonra ilk işi bir taksiye atlayıp Doylestown'daki hastaneye gitmek olacak ve Pozzi’nin orada hiç yatmadığını öğrenince, bir başka taksiye binip doğru polise gidecekti. Soruşturma sırasında yardımcı olmak için belki bir süre daha oralarda oyalanacaktı, ama bunun bir-iki günden fazla sürmeyeceğini düşünüyordu. Şansı yaver giderse, Noel akşamı Minnesota’ya varabilirdi.

O gün doğum günü olduğunu Murks’a söylemedi. O sabah çok keyifsizdi ve gün ilerleyip saat üç olduğu zaman bile, içindeki hüzün giderek ağırlaşıp bütün neşesini söndürdü. Nashe o ana kadar, işin bitişini kutlamak isteyeceğini -belki hayalî bir puro yakacağını ya da Murks’un elini sıkacağını- sanmıştı; oysa Pozzi’nin anısı öyle ağır basıyordu ki; bir türlü kutlama havasına giremiyordu. Her taşı kaldırışında, Pozzi’yi yeniden kollarında taşıyormuş, onu yerden kaldırıp darmadağın edilmiş suratına bakıyormuş gibi geliyordu. Saat ikiyi geçip de işin bitmesi ancak dakikalarla ölçülecek kadar yakınlaştığında, delikanlıyla birlikte buraya geldikleri, çılgınca bir mutluluğa kapıldıkları o ekim gününü düşünmeye başladı. Onu ne kadar özlediğini fark etti. Öylesine özlüyordu ki, onu düşündükçe yüreği sızlıyordu.

Bunu atlatmanın en iyi yolu hiçbir şey yapmamak, çalışmaya devam etmek diye düşündü; ama saat üçte tiz bir sesle yerinden sıçradı -çığlık, nara ya da feryat gibi bir şeydi bu- ve Nashe ne olduğunu anlamak için başını kaldırdığında çayırın öteki ucunda Murks’un şapkasını salladığını gördü. "Başardın!” diye bağırdığını duydu. “Artık özgürsün!” Nashe bir an durdu, sonra şöyle bir el sallayıp yeniden işine döndü, bütün dikkatini çimento kardığı el arabasına çevirdi. Bir an ağlamamak için kendini zor tuttu, ama bu duygu birkaç saniyeden uzun sürmedi. Murks onu kutlamak için yanma geldiğinde, Nashe kendini iyice toparlamıştı.

Calvin, “Belki bu gece Floyd ve benimle içmeye gelirsin diye düşündüm,” dedi.

Nashe başını kaldırmadan, “Niçin?” diye sordu.

“Bilmem. Sadece dışarı çıkıp dünyayı yeniden görebilmek için. Uzun zamandır burada kapalı kaldın evlat.

Ufak bir kutlama töreni hiç de fena olmaz.”

“Senin kutlama törenlerine karşı olduğunu sanıyordum.”

“Bu, kutlamanın cinsine göre değişir. Şenlik şölenden söz etmiyorum. Sadece Ollie’nin Yeri’nde bir-iki kadeh içelim diyorum. Çalışan bir insanın tatil gecesi olsun diyorum.”

“Param olmadığını unutuyorsun.”

“Boş ver. İçkiler benden.”

“Eksik olma, ama geleceğimi sanmam. Bu gece oturup birkaç mektup yazmak istiyorum.”

“Yarın yazarsın.”

“Evet, ama yarın ölmüş de olabilirim. Ne olacağını hiçbir zaman kestiremezsin.”

“İşte onun için kafayı takmamak gerek ya!”

“Belki bir başka sefere. Bunu düşündüğün için sağ ol, ama bu akşam havamda değilim.”

“Ben dostça davranmak istemiştim Nashe.” “Biliyorum ve bunun için teşekkür ediyorum. Benim için tasalanmana gerek yok. Başımın çaresine bakabilirim.”

Ancak, o akşam treylerde tek başına yemeğini pişirirken, Nashe inat ettiğine pişman oldu. Yaptığının doğru olduğu kuşkusuzdu, ama çayırdan uzaklaşmak için can attığı da bir gerçekti ve Murks’un çağrısını reddederek gösterdiği dürüstlük, şimdi önemsiz bir zafer gibi geliyordu. Nasıl olsa günde on saat adamın yanındaydı; biraz daha oturup da birlikte içki içtiler diye herifi polise ihbar etmekten geri durması gerekmezdi ki. Sonunda Nashe’in istediği oldu. Tam yemeği bitirdiği sırada Murks ile damadı treylere geldiler, fikrini değiştirip değiştirmediğini sordular. Yola çıkmak üzere olduklarını, Nashe’in bu şamatayı kaçırmasının yazık olacağını söylediler.

Murks, kocaman, beyaz bir mendile sümkürerek, “Bugün özgürlüğüne kavuşan yalnızca sen değilsin/’ dedi. “Ben de tıpkı senin gibi orada haftalar geçirdim, haftada beş gün soğuktan kıçım donarak dikilip durdum. Şimdiye kadar bundan beter bir iş yapmamıştım. Bu yüzden seninle kişisel bir alıp veremediğim yok, ama kabul et ki, piknik yapmadık. Hayır beyim, hiç de pikniğe benzer bir yanı yoktu. Belki de artık şöyle bir oturup barışmak sırasıdır.”

Floyd da Nashe’i coşturmak için gülümseyerek söze katıldı: “Anlıyorsun ya, geçmişe mazi derler, unutun gitsin.”

Nashe isteksiz görünmeye çalışarak, “İlle de dediğiniz olacak, öyle değil mi?” dedi.

Murks, “Canını yakmıyoruz ya,” dedi. “Sadece Noel havasına girelim istiyoruz.”

Floyd, “Noel Baba’nın yardımcılığını yapıyoruz,” diye atıldı. “Her gittiğimiz yere neşe saçıyoruz.”

Nashe, onların yüzündeki “evet" yanıtı bekleyen anlatımı süzerek, “Pekâlâ,” dedi. “Sizinle içmeye geleceğim. Neden olmasın?”

Kasabaya inmeden önce, Murks’un arabasını almak için eve uğradılar. Murks’un arabası demek, aslında Nashe’in kendi arabası demekti, ama o anın heyecanı içinde bunu hepten unutmuştu. Karanlık ve soğuk koruda sarsıla sarsıla giderlerken, Nashe cipin arkasında oturuyordu. Gezinin bu ilk bölümü sona erdiği zaman yaptığı yanlışı anladı. Kırmızı Saab’ı kapının önünde gördü ve gördüğü şeyin ne olduğunu algıladığı anda da duyduğu acıdan her yanı uyuştu. O arabaya tekrar binme düşüncesi büyük acı veriyordu, ama artık bundan kaçınması olanaksızdı. Bir kez yola çıkmışlardı; üstelik o akşam yeterince mızıkçılık etmişti.

Nashe tek söz söylemedi. Arka koltuğa oturdu, gözlerini kapattı; hiçbir şey düşünmemeye çalışıyor, araba ilerledikçe motorun o çok iyi bildiği sesine kulak veriyordu. Ön tarafta Murks ile Floyd'un konuştuklarını duyuyor, ama ne konuştuklarını dinlemiyordu. Bir süre sonra adamların sesi motorun sesine karıştı, Nashe’in kulağında titreşen pes perdeden, sürekli bir mırıltı halini aldı; bir ninni gibi teninden gövdesinin ta derinlerine işlemeye başladı. Nashe araba duruncaya kadar gözlerini açmadı. Açtığında da küçük, ıssız bir kasabanın eteğindeki park yerinde buldu kendini. Rüzgârda sallanan trafik levhasının sesi kulağına geliyordu. İlerideki sokakta Noel süslemeleri görünüyor, vitrinlerden taşıp kaldırımlara vuran kırmızı ışıklar, gecenin ayazında bir yanıp bir sönüyordu. Nashe nerede olduğunu hiç bilmiyordu. Belki hâlâ Pennsylvania’daydılar; belki de ırmağı geçip New Jersey’e gelmişlerdi. Bir an hangi eyalette olduklarını Murks’a sormak istedi, sonra bunu umursamadığını düşünerek vazgeçti.

Ollie’nin Yeri kasvetli ve gürültülü bir yerdi. Nashe buradan hiç hoşlanmadı. Köşedeki müzik kutusundan bangır bangır kovboy şarkıları yükseliyordu; bara da bir yığın biracı tünemişti - çoğunun sırtında fanila, başlarında alacalı beyzbol kepleri, bellerinde kaim, gösterişli kemerler vardı. Nashe onların çiftçi, makinist, kamyon şoförü olduklarını tahmin etti. Yüksek bar taburelerine tüneyen, erkekler gibi gürültüyle gülen, tombul, hamur suratlı, alkolik birkaç kadının da barın müdavimlerinden ve o yolun yolcularından olduğu belliydi. Nashe bunun gibi yüzlerce yer görmüştü ve o akşam bunu kaldıramayacağını, bu gürültüyü çekemeyecek kadar uzun süre kalabalıklardan uzak kaldığını anlaması için otuz saniye yetti. Herkes bir ağızdan konuşuyor gibiydi ve o yüksek sesli konuşmalarla bangır bangır bağıran müziğin gürültüsü daha şimdiden beynini oyuyordu.

Barın en dip köşesindeki bir masaya oturdular, birkaç kadeh parlattılar. Nashe ilk iki Bourbon’dan sonra, biraz düzelir gibi oldu. Floyd boyuna konuşuyor, hemen hemen her sözünü Nashe’e bakarak söylüyordu. Bir süre sonra Murks’un konuşmalara pek katılmadığı Nashe’in dikkatini çekti. Adam her zamankinden daha keyifsiz görünüyor, ikide bir dönüp mendilinin içine öksürerek pis pis balgam çıkarıyordu. Bu öksürük onu halsiz düşürüyor ve her öksürük nöbetinden sonra ciğerlerini temizleme çabasından bitkin, beti benzi atmış bir halde susup oturuyordu.

Floyd, Nashe’e “Bugünlerde dedenin pek keyfi yok,” dedi. (Murks’tan söz ederken hep “Dede” diyordu). “Birkaç hafta izin yapsın diye kandırmaya çalışıyorum.”

Murks, “Bir şeyim yok," dedi. “Isıtmam biraz depreşti, hepsi bu.”

Nashe, “Isıtma mı?” diye sordu. “Sen konuşmayı hangi cehennemde öğrendin Calvin?”

Murks, “Konuşmamda ne varmış?” dedi.

Nashe, “Artık kimse böyle sözcükleri kullanmıyor," dedi. “Isıtma lafı yüzyıl önce rafa kaldırıldı.”

Murks, “Annemden öğrendim," diye yanıt verdi. “Annem öleli daha altı yıl oldu. Yaşasaydı seksen sekizinde olacaktı - yani o sözcük hiç de sandığın kadar eski değil.” Murks’un annesinden söz etmesi Nashe’in tuhafına gitti. Bir zamanlar onun da çocuk olduğunu düşünmek zordu, hele hele yirmi-yirmi beş yıl önce Nashe'in şimdiki yaşında - yaşamdan beklentileri olan, önünde geleceği olan genç biri olduğunu düşünmek olanaksızdı. Birbirlerine rastladıklarından bu yana ilk olarak, Nashe Murks hakkında hemen hiçbir şey bilmediğini fark etti. Nerede doğduğunu, karısıyla nasıl tanıştığını, kaç çocuğu olduğunu, hatta Flower ve Stone'un yanında ne kadar zamandır çalıştığını bile bilmiyordu. Murks onun için yalnızca şimdiki zamanda var olan biriydi ve bu şimdiki zamanın ötesinde bir hiçti, tıpkı bir gölge ya da düşünce gibi elle tutulur varlığı olmayan bir şeydi. Ama bütün olanlardan ve olacaklardan sonra, böylesi Nashe’in daha çok işine geliyordu. Hatta Murks o anda dönüp yaşamöyküsünü anlatmaya kalkışsa, Nashe dinlemek istemeyecekti.

Bu arada, Floyd ona yeni işini anlatıyordu. Bu işi bulmasında dolaylı da olsa Nashe’in bir rolü olduğu için, geçen ay kızı Atlantic City’den getiren şoförle yaptığı konuşmayı kelimesi kelimesine ona anlatmayı bir tür borç sayıyordu. Limuzin kiralayan şirket yeni sürücüler arıyordu ve Floyd da hemen ertesi gün gidip başvurmuştu. Şimdilik part-time çalışıyor, haftada iki-üç gün iş oluyordu; ama yılbaşından sonra daha çok iş çıkacağını umuyordu. Nashe, laf olsun diye, üniforma giymeyi sevip sevmediğini sordu. Floyd bundan rahatsız olmadığını, özel bir şey giymenin güzel olduğunu, kendisine önemli bir hava verdiğini anlattı.

“Asıl Önemlisi, araba sürmeye bayılıyorum,” diye sözünü sürdürdü. “Ne tür araba olursa olsun fark etmez. Direksiyonun başına geçip yol aldığım sürece, dünyanın en mutlu insanı oluyorum. Bundan daha güzel bir ekmek kapısı düşünemiyorum. Düşün bir, sevdiğin bir şeyi yaptığın için, bir de üste para alıyorsun. Hiç olacak gibi değil.” Nashe, “Evet, araba sürmek iyidir,” dedi. “Ben de aynen senin gibi düşünüyorum.”

Floyd, “Tabii, sen anlamayacaksın da kim anlayacak bundan?” dedi. “Yani, Dede’nin arabasına baksana. Harika bir makine. Öyle değil mi Dede?” diye Murks’a döndü. “Akıllara durgunluk veren bir şey, öyle değil mi?” Calvin, “İyi işçiliği var,” dedi. “Saat gibi çalışıyor. Ne virajda, ne yokuşta bana mısın demiyor.”

Floyd, Nashe’e, “Bununla dolaşmak çok hoşuna gidiyordu herhalde,” dedi.

Nashe, “Evet,” diye karşılık verdi. “Bugüne kadar en iyi arabam bu oldu.”

Floyd, “Yalnız aklımı kurcalayan bir şey var,” dedi. “Bu kadar mil yapmayı nasıl becerdin? Yani oldukça yeni bir model, ama neredeyse seksen bin mil yapmış. Bir yılda bu kadar çok gezilmez.”

Nashe, “Evet, öyle.”

“Satıcılık filan mı yapıyordun?”

“Evet, satıcılık yapıyordum. Geniş bir bölgede görevliydim, o yüzden çok gezmem gerekiyordu. Satacağın malın örneklerini bagaja doldurursun, her gece değişik bir şehirde yatarsın, varın yoğun bir bavulun içindedir. O kadar çok geziyordum ki, bazen nerede oturduğumu unuttuğum oluyordu.”

Floyd, “Bayağı iyi bir iş,” dedi. “Tam bana göre.” “Fena değildir. Yalnızlıktan hoşlanmayı öğrenmek zorundasın, ama bir kez bunu becerdin mi, gerisi kolay.” Floyd giderek Nashe’in sinirine dokunmaya başlıyordu. Herif budalanın, geri zekâlının tekiydi ve konuştukça oğluna daha çok benziyor, Nashe’e onu anımsatıyordu. İkisinde de insanların hoşuna gitme çabası, ikisinde de aynı yalaklık, ikisinde de aynı boş bakış vardı. Ona bakınca, insan onun kimseyi incitebileceğini akima getirmezdi - oysa o gece Jack’i incitmişti pekâlâ. Nashe bundan emindi ve herifin içindeki bu boşluk, o müthiş yaltaklanma dürtüsü yaptırtrriıştı o işi. Floyd bunu gaddar, haşin biri olduğu için değil, irikıyım ve güçlü olduğu ve hep yaltaklanmak istediği için, Dede’yi de dünyada herkesten çok sevdiği için yapmıştı. Bu, suratında apaçık okunuyordu ve ne zaman gözlerini Murks’a çevirse, ona Tanrı’yâ bakarmış gibi bakıyordu. Dede ona ne yapacağını söylemiş, o da yapmıştı.

Üçüncü veya dördüncü kadehten sonra, Floyd Nashe’e bilardo oynamalarını önerdi. Arka odada birkaç masa olduğunu, birinden birinin boş olması gerektiğini söyledi. Nashe hafiften kafayı bulmuştu, ama bunu oturduğu yerden kalkmak ve konuşmayı kesmek için fırsat bilip kabul etti. Saat on bire geliyordu; Ollie’nin Yeri’ndeki kalabalık azalmış, gürültü biraz dinmişti. Floyd, Murks’u da çağırdı, ama Calvin orada kalıp içkisini bitirmek istediğini söyledi.

İçerisi büyük, loş bir odaydı. Ortada dört bilardo masası vardı. Duvar boyunca da kumar makineleri ile bilgisayar oyunları sıralanmıştı. Kapının yanındaki istekalıktan birer isteka seçtiler. Boş masalardan birine yürürlerken, Floyd oyuna biraz heyecan katmak için bahse tutuşmayı önerdi. Nashe iyi bir bilardo oyuncusu değildi, ama bu öneriyi hiç düşünmeden kabul etti. Floyd’u yenmek istiyordu ve işin içine biraz para girerse, yenme azminin daha da güçleneceğini düşündü.

“Hiç param yok,” dedi. “Ama gelecek hafta paramı alır almaz öderim.”

Floyd, “Biliyorum,” diye karşılık verdi. “Borcunu ödemeyeceğini düşünsem, hiç teklif etmezdim.”

“Nesine oynayalım?”

“Bilmem. Sen nesine istersen.”

“Partisi on dolara ne dersin?”

“On dolar mı? Peki, bence uygun.”

O eğri büğrü, ucuz masalardan birine geçip sekiz topla oynamaya başladılar. Nashe hemen hemen hiç ağzını açmıyordu. Floyd fena oynamıyordu, ama bütün sarhoşluğuna rağmen Nashe daha iyiydi. Canını dişine takıp oynuyor, o güne kadar hiç göstermediği bir dikkat ve ustalıkla bütün atışlarında sıfırlıyordu. Kendini son derece mutlu ve gevşemiş hissediyordu. Çarpışan topların ritmine girdiği andan itibaren, isteka sanki kendi başına hareket ediyormuş gibi parmaklarının arasında kaymaya başladı. İlk dört partiyi aradaki farkı sürekli açarak (bir top, sonra iki top, üç top, altı top farkla) kazandı; beşinci partiyi ise iki çizgili topu birden delikten yuvarlayıp üç falsolu vuruşla sekiz topu banttan döndürüp deliğe düşürerek, Floyd’a oyun sırası bile vermeden aldı.

Beşinci oyundan sonra Floyd; “Benden paso,” dedi. “İyi oynadığını tahmin etmiştim, ama bu kadarı fazla.” Nashe gülümsememeye çalışarak, “Yalnızca şans,” dedi. “Genelde pek iyi oyuncu sayılmam, ama bu akşam işim rast gitti.”

“İster iyi oyuncu ol, ister olma. Sonuçta sana elli kâğıt borçluyum.”

“Parayı boş ver Floyd. Benim için hiç önemi yok.” “Boş ver ne demek? Elli papel kazandın. Tabii alacaksın, hakkın bu.”

“Hayır, hayır, verme diyorum. Senin paranı istemiyorum.”

Floyd elli doları Nashe’in avucuna sıkıştırmaya çalışıyor, o da almamakta diretiyordu. Floyd ancak birkaç dakika sonra, Nashe’in rol yapmadığını, parayı gerçekten almak istemediğini anlayabildi.

Nashe, “Oğluna bir armağan alırsın,” dedi. “Beni sevindirmek istiyorsan bu parayı ona harca.”

Floyd, “Ne kadar iyi bir insansın,” dedi. “Kimse elli papeli kaçırmaya yanaşmaz.”

Nashe, “Ben kimse değilim,” diye karşılık verdi. Floyd, teşekkür etmek için Nashe’in sırtını sıvazladı. “Sana borçluyum,” dedi. "Ne zaman bir yardım istersen, haber ver yeter.”

Bu, insanların genellikle o tür durumlarda söyledikleri sıradan sözlerden biriydi ve bir başka zaman olsa Nashe hiç üzerinde durmazdı. Ama birden akima bir şey geldi ve eline geçen bu fırsatı kaçırmamak için Floyd’un gözlerinin içine bakarak konuştu: “İyi ki söyledin, benim için yapabileceğin bir şey var. Aslında çok önemsiz, ama yardımın dokunursa çok sevinirim.”

Floyd, “Tabii Jim,” dedi. “Söylemen yeter, olmuş bil.”

“Bu gece dönüşte arabayı ben kullanayım.”

“Yani Dede’nin arabasını mı?”

“Evet. Dede’nin arabasını. Eskiden benim olan arabayı.”

“Kullanıp kullanamayacağına karar vermek bana düşmez Jim. O Dede’nin arabası, ona söylemen gerek. Ama ben de senden yana konuşurum.”

Murks da bu isteğe itiraz etmedi. Zaten kendini pek iyi hissetmediğini, direksiyona Floyd’u geçirmeyi düşündüğünü söyledi. Eğer Floyd, arabayı Nashe’in kullanmasını istiyorsa, ona göre hava hoştu. Gidecekleri yere gittikten sonra, ha o kullanmış ha öteki, ne fark ederdi?

Dışarı çıkınca, kar yağdığını gördüler. Yılın ilk karıydı; lapa lapa yağıyor, iri taneler toprağa değer değmez eriyordu. Sokaktaki Noel süsleri söndürülmüş, rüzgâr dinmişti. Hava durgundu, öylesine durgundu ki, neredeyse ılıkmış gibi geliyordu. Nashe derin bir soluk aldı, başını göğe kaldırdı ve kar taneleri yüzüne düşerken bir an öylece durdu. Mutlu olduğunu, uzun zamandır olmadığı kadar mutlu olduğunu fark etti.

Park yerine geldiklerinde, Murks anahtarları ona uzattı. Nashe ön kapının kilidini çevirdi, ama tam açacakken birden elini çekip gülmeye başladı. “Hey Calvin, neredeyiz biz?” diye sordu.

Murks, “Neredeyiz de ne demek?” dedi.

“Hangi kasabadayız?”

“Billings.”

“Billings mi? Billings’in Montana’da olduğunu sanıyordum.”

“Billings, New Jersey.”

“Demek Pennsylvania’da değiliz, ha?”

“Hayır, oraya dönmek için köprüyü geçmen gerek. Hatırlamadın mı?”

“Hiçbir şey hatırlamıyorum.”

“On altına yola gir. O seni gideceğimiz yere götürür.”

Nashe, bu işe bu kadar önem vereceğini hiç sanmamıştı; ama direksiyona geçince ellerinin titrediğini fark etti. Motoru çalıştırdı, farları yaktı, silecekleri çalıştırdı, sonra ağır ağır geri yaparak parktan çıktı. Çok zaman geçmemişti. Yalnızca üç buçuk ay olmuştu, yine de Nashe’in eski keyfi duyması epey zaman aldı. Ön koltukta, yanında oturan Murks’un öksürüğü, arka koltuktaki Floyd’un bilardoda nasıl kaybettiğini anlatması dikkatini dağıtıyordu. Ancak radyoyu açınca, ötekilerin varlığını unutabildi; Amerika’yı bir baştan bir başa geçip durduğu aylardaki gibi tek başına olmadığını kafasından silebildi. Aynı şeyi bir daha yapmak istemediğini düşündü; ama kasabadan çıkıp da bomboş yolda gazlayınca, yaşamının gerçek öyküsü başlamadan önceki o eski günlerde olduğunu düşlemeye koyuldu. Eline geçecek tek fırsat buydu ve Nashe bu fırsatı kullanmak, bir zamanlar nasıl yaşamış olduğunu olabildiğince anımsamak istiyordu. Kar ön cama düşüyor, gizemli çığlıklarıyla çayırın üzerinden uçan kargalar Nashe’in gözünün önüne geliyordu. Karın altında çayırın çok güzel olacağını düşündü ve sabahleyin kalktığında çayırı kar altında görebilmek için yağışın bütün gece sürmesine dua etti. O koca alanın bembeyaz oluşunu, karın taş yığınlarını örtecek kadar, her şeyi beyaz bir çığ altına alacak kadar uzun yağmasını düşlüyordu.

Radyoda klasik müzik çalan bir istasyon açmıştı. Çalınan parça hiç yabancı gelmedi, eskiden defalarca dinlediği bir parçaydı. On sekizinci yüzyıldan yaylı sazlar kuarteti için bestelenmiş bir andanteydi. Ama Nashe parçayı ezbere bilmesine karşılık, bestecinin adını bir türlü çıkaramıyordu. Ya Mozart ya Haydn olduğu kesindi, ama hangisi olduğunda takıldı kaldı. Müzik bir an bestecilerden birinin yapıtı gibi geliyor, sonra ötekinin bir bestesini andırıyordu. Nashe, Mozart’ın Haydn’a adadığı kuartetlerden biri olmalı diye düşündü, ama belki de tam tersiydi. İkisinin müziği belirli bir noktada çakışıyor ve birbirlerinden ayırt edilemiyordu. Buna karşılık Haydn çok yaşamış, saraydan hediyeler almış, o zamanki dünyanın tüm nimetlerini tatmıştı. Mozart ise genç ve beş parasız ölmüş, cesedi kimsesizlerle birlikte ortak bir mezara atılmıştı.

O sırada Nashe arabayı altmış mil hızla sürüyor, dar, dolambaçlı köy yolunda şimşek gibi ilerlerken direksiyonun kontrolünü hiç kaybetmiyordu. Müzik, Murks ile Floyd’un varlığını iyice silmişti. Nashe dört yaylı enstrümanın arabanın karanlığına dolan sesinden başka bir şey duymaz olmuştu. Hız, yetmiş mile çıktı. Tam o sırada Murks’un bir yandan boğula boğula öksürüp bir yandan kendisine bağırdığını duydu. “Deli misin? Çok hızlı gidiyorsun!” diye bağırdı. Nashe bunu duyunca gaza biraz daha bastırıp seksene çıktı ve direksiyona sıkıca sarılarak virajı döndü. Murks araba kullanmaktan ne anlar, diye düşündü. Murks hangi konuda neyi bilir ki?

İbre seksen beşe dayandığı anda, Murks radyoyu kapattı. Birden çöken sessizlik Nashe’e şamar gibi geldi ve ihtiyara dönüp işine burnunu sokmamasını söyledi. Gözlerini yeniden yola çevirdiğinde, yaklaşan farların ışığını gördü. Nereden çıktığı belli olmayan, bir anda bir Kiklops’ufı tek gözü gibi parlayarak Nashe’in ta gözünün içine giriveren bir ışıktı bu ve birden kapıldığı panik içinde Nashe’in tek düşüncesi, bunun aklından geçen son düşünce olacağını fark etmek oldu. Durmaya, olacakları önlemeye zaman yoktu ve Nashe gazı sonuna kadar kökledi. Murks ile damadının ulumaları uzaktan uzağa kulağına geliyor, ama kendi beyninin içindeki kanın uğultusu giderek onların sesini bastırıyordu. Ve sonra farların ışığı birden üstüne düştü ve Nashe bu ışığa daha fazla bakamayarak gözlerini yumdu.

1

Kumarda ortaya konulan para, pot (Ç.N.)