SinHa

Kitabı elınıze aldığınız andan itibaren içine düşebileceğınız girdabın kenarında

olduğunuzu hatırlatmak istiyoruz. Bu girdap özellikle dünyaya belli açılardan bakanlar

ve şekillendirilmiş inanç sahipleri için yıkıcı sonuçlar doğurabilir. Etki alanına alacağı

koşullu inancı aklın akıntılarında sağa sola savurduktan sonra sahibinin ruh

derinliklerine fırlatacak olan girdap, koşullanmamış inançlar için aklın labirentlerinde

eğlenceli bir gezi olacaktır...

Bu kitapta her okur kendi ruh hallerinden birini ya da birkaçını bulabilecektir. Hangi

sayfada, hangi satırlarda, hangi yaşam kırıntısının içinde kendınızden bir parça

bulacağınız, dünyaya nereden, hangi açıyla baktığınızla doğru orantılıdır. Görecelik

içeren savlarıyla SinHa; pek çok okurun elinde kendi yüzünü/maskesini net görebileceği

bir ayna olarak da algılanabilir...

Mehmet Ali BULUT

1954 yılında Gaziantep'in Ġslahiye ilçesinin Kerküt köyünde doğdu. Ġlkokulu burada

tamamladı. Gaziantep Lisesi'ni bitirdi.

1978 yılında Ġstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Arap ve Fars Dilleri ve

Edebiyatları bölümünden mezun oldu.

Aynı fakültenin Tarih bölümünde doktora tezi hazırlamaya baĢladı.

1979 yılında Tercüman gazetesine girdi. Tercüman'ın kütüphanesinin kurulması ve

kitapların tasnifinde görev aldı.

Birçok kitap ve ansiklopedinin yazılmasına ve hazırlanmasına katkıda bulundu.

Daha sonra gazetenin, haber merkezi ve yurt haberlerinde çalıĢtı. Yurt Haberleri

müdürü oldu. KöĢe yazılan yazdı.

1991 yılında haber koordinatörü olarak Ortadoğu gazetesine geçti. Bu gazetede 5 yıl

süre ile köĢe yazarlığı yaptı. Yeni Sayfa ve Once Vatan gazetelerinde günlük yazılan ve

araĢtırmaları yayınlandı.

1993 yılında haber editörü olarak Ġhlas Haber Ajansı'na girdi. Daha sonra Ajans'ın haber

müdürü oldu ve dört yıl boyunca bu görevde kaldı. Mahalli bir ajans konumundaki Ġhlas

Haber Ajansı onun haber müdürlüğü döneminde Türkiye'nin ve Ortadoğu'nun en büyük

görüntülü haber ajansı haline geldi.

1997 yılında bir grup arkadaĢıyla birlikte Veri Haber Ajansı'nı kurdu. Daha sonra

finansal sıkıntılardan dolayı ajansı kapattı. 1999 yılında BRT televizyonuna girdi. Haber

editörü ve program yapımcısı olarak görev yaptı.

Karakter Tahlilleri, Dört Halife'nin Hayatı, Rüya Tabirleri, Asya'nın A-yak Sesleri,

Ansiklopedik Ġslam Sözlüğü, Türkçe Dualar gibi yayınlanmıĢ e-serleri; Sorular ve

Cevaplar, Hikayeler Kitabı ve ZuNima gibi yayınlanma a-Ģamasında bulunan çeĢitli

eserleri bulunmaktadır.

ÇeĢitli dergi ve gazetelerde yayınlanmıĢ çok sayıda makale, araĢtırma ve Ģiirleri bulunan

Mehmet Ali Bulut evli ve bir kız çocuğu sahibidir.

İthaf ______________________

BULUġMA

Bilge hayli uzamıĢ saçlarını arkaya attı ve yeniden önündeki kitaba eğildi. Okuduğu

hiçbir kitap, hiçbir yazı, zihinsel açlığını gideremiyor, yüreğindeki boĢluğu

dolduramıyor, kafasındaki sorulara cevap veremiyordu. Derin bir bezginlik ve

ümitsizlik içine yuvarlandığım hissediyordu. "Eğer birileri bu zihinsel sorgularıma

çözüm bulmazsa helak olacağım kesin." diye mırıldandı.

Daha sonra kafasında yoğunlaĢan soruları yüksek sesle birbiri ardına sıraladı: "Doğru

ne, yanlıĢ ne? Doğru niçin doğru, yanlıĢ niçin yanlıĢ? Eğer doğru kesin ise niçin

görecelik var? Kimine göre doğru olan niçin kimine göre yanlıĢ? Kimine göre normal

olan neden diğerlerine göre anormal? Doğruyu neye göre belirlemem gerekiyor? Doğru,

yer ve kiĢiye göre değiĢiyorsa, hakikati neye göre saptayabilirim?"

Birden ürperdi. Dilinin ucunda o güne kadar aklından hiç geçirmediği bir soru

ĢekillenmiĢti: "Acaba gerçek diye bir Ģey de mi yok?"

Sonra derin bir irkilme ile içinin allak bullak olduğunu hissetti: "Gerçek yoksa. Tanrıyı

nasıl izah edeceğim? Oysa ben hissediyorum ki evrenin her zerresi bir yaratıcının

varlığını zorunlu kılıyor. Belki de bana böyle inanmam öğretildiği için, ben öyle

sanıyorum. Eğer, doğrular Ġslam'ın esaslarındaysa neden Müslümanlar periĢanlık

içindeler?"

Ġçine doğan kuĢku onu iyice sarstı: "Benim 'zorunlu' dediğim 'Tanrının varlığı' için bile

kuĢkuda olanlar var. Acaba Tanrı tanımazların elinde nasıl bir bilgi var ki ona

dayanarak Tanrısızlığı ka-

bullenebiliyorlar? Acaba onlarda benim ulaĢamadığım bilgiler mi var?" Artık neyin

doğru neyin yanlıĢ, neyin gerçek neyin hayal olduğunu karıĢtırmaya baĢlamıĢtı. BaĢı,

ardı arkası gelmeyen sorulardan kazan gibi olmuĢtu. Kalbi ile aklı arasında yoğunlaĢan

çeliĢki yumağını nasıl çözeceğini bilemiyordu. Ġnancını büsbütün yitireceği korkusuna

kapıldı, ürperdi...

Yorgunluktan gözleri kapanıyordu. BaĢı omuzlarının üstünde düĢecekmiĢ gibi

sallanmaya baĢladı. Ani bir hareketle gözlüğünü çıkardı. Gözlüğünü çıkartır çıkartmaz

baĢı kitabın üstüne düĢtü. Bu Ģekilde ne kadar kaldığını hatırlayamıyordu. UyumuĢ

muydu, uyumamıĢ mıydı, bunu da bilemiyordu. Neden sonra istem dıĢı olarak aniden

baĢını kaldırdığında, kendisini gizli bir güç uyandırmıĢ gibi hissetti. Birileri adeta

yüreğine dokunmuĢtu. Tam karĢısında bir ıĢık demetinin parıldadığını fark etti.

Gördüğünün rüya mı gerçek mi olduğuna karar veremedi. Dört bir yandan uğultular

duyuyordu ve karĢısındaki duvarda asılı gibi duran ıĢık demeti adeta odanın içerisine

yayılıyordu.

Gözleri fal taĢı gibi açılmıĢtı. Gördüklerini açıklamakta güçlük çekiyordu. Çığlık atmak

istedi ama bunu baĢaramadı. Sanki bir güç bunu yapmasına engel olmuĢtu. Bedenine

sızdığını hissettiği garip enerji adeta kalbini yatıĢtırıyor ve onu dinginliğe

yönlendiriyordu. Çok geçmeden içini, anlayamadığı tuhaf bir haz doldurmuĢtu.

"Hızır bu mu acaba?" diye düĢündü. Çünkü babası sık sık "Kul sıkıĢmayınca Hızır

yetiĢmez." derdi. Fakat zihni kendisine hücum ederek bu düĢüncesini olumsuzladı: "Sen

kimsin ki sana Hızır görünsün!" Ama karĢı karĢıya olduğu her ne ise, onu etkisine

alarak kendisine yöneltmiĢti. Odanın içine süzüldüğünü hissettiği ıĢık demeti, manyetik

alan gibi onu kendisine çekmiĢ, bütün varlığını kuĢatmıĢtı. Bütün güdülerinin elinden

alındığını fark etti. Artık iyice emindi, karĢı karĢıya bulunduğu tanımsız varlık,

kendisine tamamıyla hükmediyordu. Bütün kontrol ondaydı...

-----------1

7

I----------

"Acaba..." diye mırıldandı ama sözünü tamamlayamadan iliklerine kadar iĢleyen bir

sesle irkildi:

"Hayır ben O değilim. Ama kendini kontrol edemedığın doğru. ġu anda kontrol bende

ve sen bir üst boyuta alındın. Çünkü seninle konuĢacaklarım var."

"Benimle mi?" dedi Bilge kekeleyerek.

"Evet."

"Peki sen kimsin?"

"Fardip'li SinHa'yım. Babanın duası da diyebilirsin."

"Fardip neresi? SinHa da ne?"

"Fardip, sizin gözlerınızin algılayamayacağı maddelerden yapılmıĢ ve bu yüzden de

ıĢığını göremedığınız bir yıldızlar kümesidir... Dördüncü uzaydadır ama size pek uzak

değildir. 250 bin ıĢık yılı uzaklıktadır."

"Bu çok mu yakın sayılıyor."

"Elbette. 5 milyar ıĢık yılı uzaklıkta bulunan yıldızlar da var. Üstelik bu yıldızların

tamamı birinci uzayda yer alıyorlar. Ve bunların ıĢığı henüz gezegenınıze ulaĢmıĢ değil.

Belki hiç ulaĢmadan gezegenınızin ömrü bitecek."

"Birinci uzay mı? Evren kaç uzaydan oluĢuyor ki? Ve dördüncü uzaydaki bir yıldız

nasıl oluyor da birinci uzaydaki yıldızlardan daha yakın olabiliyor?"

"Evren 7 uzaydan oluĢuyor. Birinci uzayın derinliğini yıldızların size olan uzaklığından

biraz anlayabilirsin. Çünkü görülebilir yıldızlar bu bölümde yer alıyor, ikinci ve daha

sonraki katlarda sizin algılayacağınız kütleler olmadığı için, buralar size göre

yıldızsızdır."

"Peki bu uzaylar yani katlar, üst üste mi bindirilmiĢ?"

"Hayır iç içe ve sarmal. Size göre en uzak uzay ile en yakın uzay arasındaki uzaklık, ara

geçitler kullanılacak olsa an kadar yakındır. Ama bu bedenınızle oraya varmak

isteseniz, değil sizin belki bütün türünüzün ömrü yetmez..."

9

"Neden? Sen her ne isen, onu geçebildığıni iddia ediyorsun, biz neden geçemeyelim

ki?"

"Çünkü madde formunda kaldığınız sürece o uzaylara yaklaĢamazsınız. Siz yaklaĢtıkça

o uzaklaĢır. Sizin tanık olduğunuz en yüksek hız, ıĢık hızı. Oysa o, bizim için birim

hızdır. Üstelik ıĢığın hızı da bu değil. Hayal süratine varmak için bile onun birkaç yüz

katma ulaĢmanız gerekir. Aslında o da sınırlı bir hızdır. Siz, bu düĢük hızda bile

varlığınızı koruyamadığınıza göre, bu beden formlarınızla oraya varmanız imkansız. O

boyutlara varmak için maddesel formdan çıkmanız gerekir. Bu da size göre ölüm

demektir. Aksi takdirde sonsuz bir zaman dilimi bile, oraya varmanız için yetmez..."

"O katlarda da canlılar var mı?"

"Bu doğru bir soru değil."

"Peki nasıl sormalıydım?"

"Evrenin baĢka yerlerinde bizim gibi topraksı yaratıklar var mı, diye sorabilirdin. Çünkü

evrende cansız hiçbir Ģey yok. Ve hiçbir yeri de boĢ değil."

"Peki sen öyle sormuĢ say."

"Eğer maksadın; bilinçli, algılama yeteneğine sahip varlıklar ise, evet var. Ama topraksı

bilinçli yaratıklar var mı diye soruyorsan, Hayır. Siz, canlı deyince kendınız gibi

varlıkları düĢünüyorsunuz. Bu hem bilgisizlik, hem bencillik ve hem de küstahlıktır."

"Neden küstahlık olsun?"

"Çünkü bu yaklaĢımınızla Yaratıcı’nın kudretini itham etmiĢ oluyorsunuz."

"Anlayamadım. Nasıl?"

"Anlayamayacak bir Ģey yok. Sizden baĢka yaratıklar olmadığını düĢünmekle,

Yaratıcı’nın sonsuz yaratıcılık özelliğine araz isnat etmiĢ oluyorsunuz. Bu, haddini

bilmemektir; tamamen bilgisizliğin ve bilgisizlikten kaynaklanan küstahlığın eseridir..."

"Öyle değil mi ama? BaĢka bir dünya yok kil"

"Nereden biliyorsun? Sizin galaksınızde bağlı olduğunuz yıldız sistemi içinde bile

sayısız mavi gezegen var ki onlardan habersizsınız. Geç bunları, sizin kürenizin

doğasında sizinkine benzer birçok gezegen ve uydu var Dünyanızın yaĢadığı süreçten

geçirildikleri takdirde atmosferli hale gelecek en az birkaç 'dünya' var."

"Ben dünya tektir zannediyordum."

"Zaten sizin bilgilerınız hep zandan ibaret."

"Hayır, Hayır sandığın gibi değil. Sadece birinci uzayda sizden önceki insanların

kullanıp yaĢanmaz hale getirdikleri altı küre var. Fakat o gezegenler aĢırı

kirlenmiĢlikten dolayı size benzer yapıda olan varlıkların yaĢam formlarına elveriĢli

durumda

değiller.

Yani

sizin

deyimınızle

ölü

yıldızlar.

Evrenin

yeniden

yapılandırılacağı dönemini bekliyorlar. Onlara Ģimdilik uzayın hapishaneleri dersek

daha uygun olur. Onları tüketenler, enerji bedenleriyle, evrensel toplantıyı orada

bekliyorlar... Üzerinde yaĢadığınız bu gezegenin birinci evresini yaĢamıĢ insanlar da,

gezegenınızin güneĢ etrafında çizdiği yörünge düzleminde o anı bekliyorlar..."

"Birinci evre mi?"

"Evet birinci evre. O dönem sizin takvimınızle on bin yedi yüz elli yıl önce kapandı. Siz

Ģimdi ikinci devreyi yaĢıyorsunuz."

"Birinci evre nasıl sona erdi?"

"Tufan dedığınız olaylarla. Ya da baĢka bir deyiĢle Yaratıcı’nın cezasıyla."

"Yaratıcı neden böyle bir ceza verdi?"

"Yeryüzünde kirlilik o safhaya varmıĢtı ki Yaratıcı onları yok etmeye karar verdi. Adına

medeniyet dedikleri anlayıĢ ve teknoloji düzeyi, insanı yaratılıĢ amacının çok dıĢına

atmıĢ, onun varlığını anlamsız kılmıĢ, yeryüzünü yaĢanmaz hale getirmiĢti. Üstelik,

Yaratıcı'yı bütünüyle unutup her geliĢmeyi doğanın güçleriyle izah etmeye

baĢlamıĢlardı. Yani küstahlığın son aĢamasındaydılar..."

"Teknolojileri bizden ileri miydi?"

--------1

10 1--------

SinHa:

"Siz kendınızi çok mu ileri sanıyorsunuz? Sizler Ģimdilik sadece ilkellikten kurtulacak

kadar bilgiye sahipsınız."

"Biz de onların ulaĢtığı düzeye ulaĢacak mıyız?"

"Evet. Hem de bu sefer üzerinde bulunduğunuz gezegenin büsbütün yaĢanmaz hale

getirilmesini sağlayacaksınız. Tıpkı onlar gibi sizler de Ģımaracak, evreni ses ve görüntü

kirliliğine boğacaksınız. Üstelik evrensel toplantıyı da inkar edeceksınız."

"Evrensel toplantı dedığın nedir?"

"Siz ona haĢir dersınız... Yani yeniden dirilerek bir yerde toplanıp hesap verme anı..."

"Ama kıyamet zaten kopacak değil mi? ProgramlanmıĢ kaçınılmaz sonumuz bu ise,

bundan insanı sorumlu tutmanın anlamı ne?"

"Elbette kıyamet ve haĢir programlanmıĢ kaçınılmaz son. Ama bu sona ulaĢıncaya kadar

geçecek zamanı siz belirlersınız. Yaratıcı sonu takdir etti, süreyi değil. Yeryüzünde

pozitif üretim çoğunlukta olduğu sürece, zaman dedığınız yontucu, kendi ivmesini

doğru yönde tutar ve süre uzar. Ġnsanlar sürekli pozitif değer üretebilselerdi belki de siz,

size göre, sonsuza kadar son anı bekleyecektınız. Ama negatif üretimler ve değerler o

kadar arttı ki yeryüzünde barindırilmanızın hiçbir anlam ifade etmediği bir hale doğru,

hızla kendınızi sürüklüyorsunuz. O yüzden de bizler, iĢe müdahale etmekle

görevlendirildik. Üstelik biz öncüleriz. Biz, hâlâ yapılabilecek bir Ģeyler var diye

buradayız. Eğer biz görevlerimizde bir haĢan sağlayamazsak ki o takdirde sizden ümit

kesilmiĢ olur o zaman da ötekiler gelir. Ötekiler sizin ürettiğınız negatif değerlerle

beslenenlerdir. Zaten ondan sonra yeryüzünde yaĢama Ģansınız kalmaz. urettiğınız

negatif değerlerden dolayı yer altınızdan kayar, dağlar üstünüze gelir. Sularınız çekilir,

acılaĢır. Dünya sizi doyurmaz, sular susuzluğunuzu gidermez, kanunlar sizi korumaz

hale gelir."

"Onlar yani negatif olanlar kimler? Onlar da uzayda mı yaĢıyor?"

------------------------1 11 I-----------------------

"Size göre evet, uzaydalar?"

"Kaçıncı uzaydalar?"

"Sizin henüz keĢfedemedığınız bir uzayda, yani alt uzaydalar. Ama yazık ki henüz bu

kavramları algılayabilecek durumda değilsin. Sonraki zamanlarda anlayacaksın ki sıfırın

altında da en az üstündeki kadar rakımlar ve yaĢamlar mevcuttur. Mamafih içınızden

bazıları artık o dünyaların karanlığını ve korkularını Ģimdiden hissetmeye baĢlamıĢ

durumdadır."

Bir süre sessiz kalan Bilge, öncelikle uzayla ilgili sorularına yanıt aramaya karar verdi:

"Peki siz dördüncü uzayda olduğunuzu söyledınız. Ne kadar sürede gidip

geliyorsunuz?"

"Biz ara kesitleri kullanıyoruz. Sizin zamanınızla an denebilecek sürede gidip

gelebiliriz..."

"Ara kesit ne demek?"

"ġimdi bir defterin sayfalarını düĢün. Bu sayfaların kesilmeden öylece katlandığını

varsay. Açıldığında yüz metre uzunluğunda bir mesafeyi kapsayacak sayfalar üst üste

katlandığı için en alttaki sayfa ile en üstteki sayfanın birbirine uzaklığı bir santimlik

yakınlıktadır. Ġğne batımı yolunu takip ettiğınızde yüz metre değil, bir santimlik yol

almıĢ olursunuz. Ara kesitten kastım bu. Ama evrenin birbirinden soyutlanmıĢ

boyutlarının normal kavuĢum yollarını takip ederek Fardip'ten buraya gelecek olsam, bu

yolculuk 250 bin yıllık zaman alır. Bu da sizin 'Ġlk atamız' dedığınız 'topraksı uzaylinın'

bu gezegene görevli olarak atanmasından sonra, gezegen üzerinde yaĢayacağınız toplam

zamanın, altıda beĢini teĢkil eder."

"O halde sen insanın bu gezegende toplam geçireceği sürenin 300 bin yıl olduğunu

söylüyorsun. Yanılıyor muyum?"

"ġimdilik bu konuları geçelim. Yanıt versem de sen bunu algılayacak düzeyde değilsin.

Çünkü sizden önce de bu gezegen boĢ değildi."

"Peki SinHa ne demek? Özel bir anlamı var mı?"

12

"Var elbette. Bize isimler evrende yapmakla yükümlü olduğumuz hizmetlere uygun

olarak verilir. Bana da bu ad eğittiğim bir insandan dolayı verildi."

"Yani siz daha önce de mi bu görevle dünyaya geldınız?

"Pek çok kez."

"Peki sana bu adin verilmesini sağlayan görevle kimi eğitmiĢtin?"

"Yusuf Has Hacib'i."

"Onu gerçekten sen mi eğittin?"

"Bizim de emeğimiz geçti. Onun amacı ve görevi, gerçek bilgisine ulaĢmaları

planlanmıĢ bir toplumun öncüsü olmaktı. Ben de onu görevine hazırladım. O yüzden de

eserine benim asıl görevim olan 'Huzur ve Saadet Bilgisi' adını verdi. Benim görevim

insanları saf bilgiye ulaĢtırmak ve mutluluğa kavuĢturmaktır. Hacib yaptığımız

sohbetleri daha sonra kitaplaĢtırmak istedi. Ben de o kitaba, 'Kutadgu Bilig' adını uygun

gördüm. Daha sonra, görevimde baĢarılı olduğuma karar verildi. Çünkü onun yolundan

giden binlerce, yüz binlerce insanın hakikat ıĢığına kavuĢtuğu gözlendi. Ondan sonra da

Kutadgu anlamına gelen SinHa diye çağırıldım."

"Daha önceki adınız neydi?" "Zao"

"Zao'nun anlamı nedir?"

"Zao, sahip, gözleyen, gözeten, takip eden, iz süren demektir. Kutadgu'yu bilirsin..."

"Hayır Kutadgu'nun da ne anlama geldığıni bilmiyorum."

"Mutluluk, huzur, güven, selam, barıĢ, ıĢık, esenlik, doğru yolu takip eden, iz süren,

amaca ulaĢan... gibi anlamlara gelir."

"Peki sen gerçek misin, yoksa hayal misin? ġu an ben bir rüya mı görüyorum?"

"Ben Yaratıcı'ya göre hayal, sana göre gerçeğim. Ama bana göre sen bir rüyasın."

"Yani ben rüya görmüyor muyum?"

------------1 13 I------------

"Rüyayı yaĢayan benim, sen değilsin. ġu anda gördüğün Ģey sana göre gerçeğin ta

kendisidir. Hem de hiç yaĢamadığın kadar." "Yani Ģu anda ben uykuda değilim öyle

mi?" "Hayır değilsin."

Derin bir sessizlik yaĢandı. Bilge, ne yapacağını bilemiyordu. Böyle kutlu bir olay

yaĢamak için nasıl bir iyilik yapmıĢtı? Babasının duası da neydi? GeçmiĢi anımsamaya

çalıĢtı. Üniversiteye gideceği akĢam babasıyla yaptığı konuĢmayı anımsadı. Babası üç

yıl önce ölmüĢtü ama söyledikleri hâlâ kulağında çınlıyordu: "Oğlum sen Rabbinle

samimi olursan, O seni hiçbir zaman darda koymaz. Ne zaman dara düĢsen Hızır

yoldaĢın olur. Ben senden razıyım Rabbim de senden razı olsun." Ani bir iç duyuĢla bu

zatın Hızır olabileceğine karar verdi.

"Hayır" dedi ses, "Ben Hızır değilim, bunu sana baĢta da söylemiĢtim. Ben SinHa'yım."

Bilge iyice ĢaĢırmıĢtı. Çünkü o, karĢısındakinin Hızır olduğunu sadece içinden

geçirmiĢti. Fakat SinHa düĢüncesini bilmiĢti.

"Sen içimden geçenleri de mi duyuyorsun?" diye sordu, alçak bir ses tonuyla.

"Evet ben düĢünce boyutundaki titreĢimleri algılayabilirim. Sen ifade etmeye

çalıĢtıklarını içinden geçiriyorsun ama düĢündüklerini enerji blokları halinde

resmediyorsun. Bu da benim bakıĢlarımla açık seçik görünüyor."

"Nasıl yani?"

"Ġç, senin için bir kapalı alandır. Benim için öyle değil. Maddesel yapı bizim ne görüĢ,

ne duyuĢ, ne geçiĢ imkanımızı kısıtlar. Biz size baktığımızda negatif ve pozitif alanları

yani kararmıĢ ve aydınlanmıĢ noktaları görürüz. Bunun dıĢında her Ģey bir enerji

akıĢından ibarettir. Hem içinden geçirdığıni bilirim, hem düĢüncelerini okurum.

Ġstersem senin formlarına da girebilirim."

"Nasıl yani?"

14

SinHa, "ĠĢte bu Ģekilde" der demez, havada asılı gibi duran ıĢık, kısa bir süre içinde

çevresinde enerji halkalarının akıĢtığı bir insan biçimini aldı. ġimdi Bilge'nin karĢısında,

yüzü parıldayan, vücudu nahif, neredeyse ihtiyar sayılabilecek bir insan görüntüsü

vardı. Bilge içini tarifsiz bir hazzın doldurduğunu hissetti. Hiçbir korkusu kalmamıĢtı.

Aklı, kalbi, ruhu, bedeni, her Ģey yerli yerine oturmuĢtu. Ellerini kontrol etti, baĢını

yokladı, ortada eksik olan bir Ģey yoktu. RahatlamıĢtı. Birdenbire, hava kararmıĢ

olmasına rağmen, odanın hayli aydınlık olduğunu fark etti. "Bu karanlığın ortasında bu

aydınlık nasıl olabilir?" diye düĢündü. SinHa, "ĠĢte buradan baĢlayalım." dedi ve ekledi:

"Sen bana soru soracaksın, ben sana yanıt vereceğim. Bu iliĢki sen istedikçe devam

edecek. Ama bundan asla kimseye söz etmeyeceksin. Seninle benim aramdaki anlaĢma

bu olacak. Benden kimseye söz etmeyeceksin." "EĢime de mi?"

"ġimdilik eĢine de söyleme. O Ģimdi annesinde. Döndüğünde bir hal çaresi buluruz."

Adının SinHa olduğunu söyleyen ihtiyar, karısının annesinde olduğunu da bilmiĢti? Bir

kere daha inancı arttı ve kesin bir kararlılıkla:

"Tamam!" dedi, "AnlaĢtık."

SinHa, Bilge'yi bir kez daha ĢaĢkınlığın doruklarına götürecek bir konuya giriĢ yaptı:

"Gerçek, mutlak ve sonsuz olduğu için bütünüyle kuĢatılamaz. O yüzden de herkes

kendi yetenek ve iç derinliğine göre ondan nasiplenir, pay alır."

"Bu konuyu biraz açar mısın?" "Sen fil hikayesini biliyor musun?" "Hangi fil?"

"Denizin dibindeki fil." "Denizin dibinde fil ne gezer?"

--------------1

15 I-------------

"Neden olmasın? Yeter ki sen görebil. Ancak sana anlatacağım baĢka bir Ģey.."

"Dinliyorum..."

"Vaktin birinde padiĢahın biri bir rüya görmüĢ. Rüyada denizin dibinde geziniyormuĢ.

Uzakta dev bir karaltı fark etmiĢ. Korkusundan fazla yaklaĢamamıĢ. Karaltı ona

seslenmiĢ: 'YaklaĢ ve beni gör. Benim mahiyetimi kavrarsan, saadetlerin en büyüğüne

kavuĢacaksın'.

PadiĢah tam yaklaĢmaya karar vermiĢ ki o anda uyanmıĢ. Uyanınca meraka kapılmıĢ.

Acaba gerçekten denizin dibinde böyle bir Ģey var mıydı? Bu nasıl bir rüyaydı ve niçin

ona yaklaĢamamıĢ-tı? Sonunda dalgıçları toplamaya ve bu iĢin mahiyetini öğrenmeye

karar vermiĢ. 'Kim bana deniz dibinde gördüğüm Ģeyin resmini çizebilirse ona

yeryüzünün en büyük ödülünü sunacağım' diye ferman çıkarmıĢ ve bunu tellallar

aracılığıyla bütün memleketlere duyurmuĢ. Dünyanın dört bir yanından dalgıçlar

gelmiĢ. Her gelen dalgıç, verileceği bildirilen ödüllere bir an önce kavuĢmak arzusuyla

suya dalarak deniz dibindeki karaltının neye benzedığıni anlamaya çalıĢmıĢ. Sayısız

dalgıç denize dalıp çıkmıĢ.

Kimisi, o bir hortumdur demiĢ; kimisi, o bir sütundur demiĢ; kimisi, o bir kamçıya

benziyor demiĢ; kimisi, yayvan bir et parçasıdır demiĢ; kimisi de, yan yana iki hançerdir

demiĢ. Her dalgıç, kendi gördüğünün doğru olduğuna yemin ediyormuĢ. PadiĢah ise

söylenenlerden bir türlü tatmin olamıyormuĢ. Çünkü onun gördüğü karaltı dalgıçların

söylediği bütün Ģekillerden çok farklıymıĢ. Sabırla, onun tamamını kavrayacak ve onu

olduğu gibi tarif edecek bir dalgıcın çıkmasını bekliyormuĢ. Sayısız dalgıç denizin

dibine dalmıĢ çıkmıĢ. Hiç birinin söylediği tam olarak diğeri ile örtüĢmemiĢ. Sonunda

danıĢmanlanndan biri bu parçalan birleĢtirmeyi akıl etmiĢ. Bütün parçalar yerli yerine

oturtulunca gövdesi, baĢı, kuyruğu, hortumu, sütun gibi ayakları ile ortaya bir fil çıkmıĢ.

DanıĢmanı çizilen resmi padiĢahın önüne koyunca, padiĢah büyük bir heyecanla 'Evet

iĢte benim gördüğüm buydu!' demiĢ.

16

Bilge:

"Peki, padiĢah kime ödül vermiĢ?" diye sorunca SinHa, onun gözlerinin içine bakarak,

Ģu cevabı verdi:

"Bak Bilge, sen de o acemi dalgıçlar gibi tek unsurda kalıyorsun. Bunu aĢ. EĢyayı önce

bir harf olarak algıla, sonra bütüne ulaĢ. Eğer 'A'ya A' dersen, o kendisinden baĢka bir

Ģey ifade etmez. Ama onu bir harf olarak görürsen o hem alfabeyi, hem katibi, hem

kendisini göstermiĢ olur."

Bilge bu yanıt üzerine:

"Yani herkese mi ödül vermiĢ?" diye sorunca SinHa;

"Bundan sana ne?" dedi ve devam etti: "Sen eğer ödüllere takılıp kalırsan bu kıssa sana

hiçbir Ģey anlatmaz. ġimdi ben sana sorayım: 'Fili sütuna benzeten' yalan mı söylemiĢ

oldu? Yahut 'Fil bir hortumdur' diyen padiĢahı aldattı mı? Ya onu hançere benzeten?

Hayır, herkes kendi algılama kapasitesince onu kavrayabildi ve öyle anlattı. Kimse

yanlıĢ bir Ģey söylemedi, ama hepsi eksik söyledi. Çoğu doğrular da böyledir. O yüzden

sana göre, ötekine göre değiĢir. Eğer doğruları üstüste koyabilir ve onlardan bütün

meydana getirebilirsen gerçeğe ulaĢmıĢ olursun. Halbuki bilen bilir o da bulanık bir

görüntüden ibarettir. Ne kadar çok sayıda doğruyu birleĢtirebilirsen o kadar gerçeğe

yaklaĢmıĢ olursun. Ama gerçeği asla tam olarak bilemezsin. Mutlak ve sonsuzu nasıl

kavrayabilirsin ki? Tabi böyle olunca senin doğrun sana, öbürünün doğrusu ona ait kalır

ve herkes kendi doğrusunu daha sevimli bulur Herkes kendi doğrusunda ısrar edince

çatıĢma baĢlar. ĠĢin özü bu."

ÖNYARGILARDAN SIYRILIġ

Bilge bu yanıt karĢısında sessiz kalmayı tercih etti. SinHa, onun kafasına takılan bir

baĢka soruya dönüĢ yaptı:

"Sen Ģimdi aslında lamba yanmadığı halde, etrafın neden aydınlık olduğunu merak

ediyorsun, değil mi?" Bilge, tereddütsüz "evet" dedi.

"Çünkü karanlık senin kafanda. Onu aĢamazsan, ona takılı kalırsan, hiçbir aydınlık, seni

gerçekten aydınlatamaz. Oysa bana göre karanlık diye bir Ģey yok. Karanlık, gölgeyi

asıl sanmaktır"

"Yani aslında karanlık yok mu?"

"EĢyayı ancak gözlerinle görebileceğin bilgisine saplanıp kalırsan, elbette karanlık hep

var olur. Oysa sizin kör dedığınız birçok insan, gözü sağlam birçok insandan daha iyi

görüyor Rüyada gözlerınız mi görüyor? Mutlak gerçeği kavramak için, eĢikleri aĢmak

zorundasın. Ama eĢikler de sizin için bir nimettir Rahat yaĢamanızı sağlar. Bütün sesleri

duyabilsen, bütün görüntüleri görebilsen, buna dayanamazsın. O yüzden de yaratıcı

kudret, insanı beĢ duyuya hapsetti. Bu hapsetme insanın rahatı için."

Bilgenin kafası iyice karıĢmıĢtı. "Gerçek, insanın iç aydınlığına göre değiĢebiliyorsa,

iĢimiz çok zor" dedi içinden. Oysa bilim, denenebilirliği temel alıyordu. Bir deneyin

sonuçlarının bilimsel olabilmesi için daima aynı sonucu vermesi esastı. Ve mırıldandı:

"Peki ya evrensel doğrular? Evrensel doğrular yok mu?" "Elbette var. Bak külli tümel

ve sonsuz bir aklın varlığı evrensel bir doğrudur Kimse Yaratıcı'yı reddetmez. Onun

varlığı evrenseldir. Ama anlayıĢ inançlara, bölgelere ve milletlere göre değiĢir. Hatta her

insana göre değiĢin Yeryüzünde kaç insan varsa o kadar değiĢik Rab anlayıĢı vardır

------------1 18 I------------

sandaki dıĢa vurumu ise 'âmâ' halidir. Yani varlığın harici vücut giymemiĢ aĢaması.

BingBang'm bir saniye öncesindeki durum. Bu bir boĢluk halidir o, algılayamadığı için

'yok' zanneder. Ve 'Tanrı diye bir Ģey yok der. Böylece, kendisindeki algılama

eksikliğini açığa vurur, yani farklılığını...

Çünkü her bir insan kesinlikle diğer insanlardan farklıdır. Gerçi sizi birbirınızden ayıran

özellikler, binde birlik bir kesit içine sıkıĢtırılmıĢtır ama bu binde birlik kesite

yerleĢtirilen farklılık, pratik yaĢamınız açısından 34 milyar kadar ayrı özelliği

içermektedir... Dolayısıyla her bir insan, Yaratıcı’nın baĢka bir dıĢavurumudur. O

yüzden asla iki insan tam olarak birbirine benzemez. Tabi-i kavrama ve algılamaları da.

Yaratıcı'yı reddeden bile O'nun varlığından hareket ederek reddeder. Olmayan Ģeyi nasıl

reddedersin? Reddi doğuran bu binde birlik alanın içine sıkıĢtırılmıĢ evrensel Ģifrelerdir.

Bazen tek bir genin yanlıĢ dizilimi insansı varlığın algılamasını maymunsu yaratığın

anlayıĢ düzeyine düĢürür. O da evrensel Ģifreleri ancak bir maymunun anlayıĢıyla algılar

ve ona göre tepki verir..."

"Bugün insanlar tek tanrıyı reddediyorlar. GeçmiĢte ise sayısız tanrılara inanıyorlardı.

Bu nasıl oluyor?"

"Hayır onlarınki çok tanrıya inanmak değildi. Sadece Yaratıcı'ya ait isim ve sıfatları

birbirinden bağımsız hale getirdiler ve her bir isme evrendeki iĢlevine uygun bir tanrı

adı taktılar..."

"Bu nasıl olur? Allah'ın Ģer vasıfları mı var ki insanlar, Ģer tanrısı icat ettiler..."

"ġer dedığın Ģey nedir?"

"Yani kötülük?"

"Tamam iĢte, ben de onu soruyorum. Kötülük ne?"

"Yoksa o da mı görecelidir, iyilik gibi?..."

"Siz insanlar nesneleri diĢi ve erkek diye ayırırsınız. Olayları da iyi ve kötü diye

sınıflarsınız. Birbiriyle güreĢe tutuĢmuĢ iki insanı düĢün. Birisi için kötü olan sonuç,

diğeri için iyidir... Yenilen bu

------------1 19 I------------

olayı kötü olarak değerlendirir, yenen de iyi diye tanımlar. Ve hatta sevincinden

havalara fırlar... ġimdi, söyler misin maçın sonucundan beklentisi bulunmayan üçüncü

Ģahıslar için bu tanımlamaların ne anlamı var? Onlar bir güreĢ izlediler. Bu oyunda

birinin galip, birinin mağlup olacağını zaten biliyorlardı." "Yani iyilik ve kötülük yok

mu?"

"Olmaz olur mu? Elbette var. Ama iyilik dedığın Ģey her zaman her yerde iyilik,

kötülük de kötülük değildir. Yerine göre değiĢir..."

"Ama, geçmiĢ dönemlere ait destan ve efsanelerde, kötülük tanrılarından, iyilik

tanrılarından, öfke ve kin tanrılarından, aĢk ve nefret tanrılarından bahsedilir... Nefret,

öfke, gazap, cezalandırma tanrının özellikleri olabilir mi?"

"Niye olmasın? Sizin sayıp durduğunuz doksan dokuz isimden birisi de 'Mudill'dir.

Yani yoldan saptıran... Bir adı da 'Cebbar'dır yani despot, diledığıni yapandır. Keza bir

adı da 'Kahhar'dır. Yani kahredip yok eden... O, aynı zamanda öç alandır."

"Allah öç alır mı?"

"Elbette alır. Çünkü bir adı da 'Müntekim'dir."

"Peki bu bir çeliĢki değil mi?"

"Niye çeliĢki olsun? Alemde var olan her Ģeyin kaynağı Yara-tıcı'ya ait bu isim ve

sıfatlardır. Sende öfke bulunuyorsa, sende intikam duygusu bulunuyorsa, sende sevme

ve sahip olma duygusu varsa kaynağı seni Yaratan'dadır. Onda olmasaydı sana da

veremezdi..."

"Ama sosyoloji, önce çok tanrı inancının var olduğunu, sonra tek tanrılı dinlerin

doğduğunu, bunların da aklın eseri olduğunu söylüyor."

"Bu bir iddia. Hem doğrudur hem yanlıĢ..." dedi ve devam etti SinHa.

"Doğru, çünkü insan ancak aklıyla Yaratanı'nı kavrar. YanlıĢ, önce tek Tanrı inancı

vardı... Ġlk insan aynı zamanda ilk mesajcıydı.

----------1 20 I----------

Ve yaratıcısını biliyordu. Aktardığı bilgiler doğruydu. Ancak zamanla bu doğrular cahil

ve tanrısal gücü kendi çıkarları doğrultusunda kullanmak isteyenlerin elinde anlamını

yitirdiler ve Yaratıcı'ya ait her bir özellik, her bir ad ayrı ayrı tanrılarmıĢ gibi algılandı.

Daha doğrusu gücü ellerine geçirenler tanrılık misyonunu üstlenmek için bu soyut

kavramları birer elbise gibi üstlerine giydiler..."

"Nasıl yani?"

"O'nun bir ismi yaratandır. Bu vasfa tanrıların tanrısı adı verildi. Bu bir tür doğurganlık

olduğu için diĢi olarak tanımlandı..."

"Niçin?"

"Ġnsan içine doğan manayı tanımlayamıyorsa, ona kendindeki sıfatlardan bir elbise

giydirir. Örneğin her mevsim kendisini tazeleyen, yeni yeni meyveler ve çiçeklerle

kendini açığa vuran doğaya 'tabiat ana' diyorsunuz. Çünkü sizin tanımlayabildığınız

doğurganlık anneliktir. O özelliği tanrıya da yakıĢtırdınız... Oysa o, ne doğdu ne

doğurdu.... Siz bunu havsalanıza sığdıramadığınız için evrendeki doğurganlığı da kendi

özelliklerınızle adlandırdınız... Örneğin ġeytan dedığınız varlığı düĢünün. Yaratıcı onu

katından kovdu. Siz onu Tanrı'ya kafa tutan bir varlık olarak algıladınız. O da

tasavvurunuzda Ģer tanrısı olarak beliriverdi... Ne var ki, böyle düĢünmeniz için

nedenlerınız yok değil... Bu çeliĢkiler özellikle önünüze kondu. Ancak aklını gerçekten

kullanabilenler bu bilmeceyi çözebilir..."

"Peki Allah bu çeliĢkiden rahatsız değil mi?"

"Hayır. Çünkü ona göre bir çeliĢki yok. ÇeliĢki sizin kullandığınız ölçülerde, yanlıĢ

bilgilerde... Sen Samiri'yi tanır mısın?

"Ġsrailoğulları'nı, yaptığı buzağıyla aldatan Samiri mi?" "Evet. Aslında o kimseyi

aldatmadı. Sadece halkın içinde var olan bir çeliĢkiyi açığa çıkardı..." "Nasıl yani?"

"Musa onlara saf bilgiyi getirdi. Ama onlar, ancak örflerinin tanımladığı bir tanrı

istiyorlardı. Mısır'da gördükleri gibi, dokunu-

----------1 21

1----------

labilir ve insanın kendisiyle özdeĢleĢtirebileceği bir tanrı. Çünkü onlar, saf bilgiyi

yüklenebilecek durumda değillerdi. Ancak nesneler arası iliĢkileri kavrayacak

düzeydeydiler. 'Biz Mısır'da olduğu gibi dokunulabilir, karĢısına geçilip konuĢulabilir

nesnel bir tanrı istiyoruz.' diyorlardı... O da onların o zaafını böğüren danayı yaparak

ortaya çıkardı... Ona bu fırsatı veren de Allah'tır... Nitekim Musa dağda dört gün

kalacaktı. O, bu süreyi 40'a tamamladı ki, halk Musa'dan ümidini kessin. Böylece

içlerinde gizlediklerini korkmadan açığa çıkaracaklardı... Öyle de oldu..."

"Peki hocam, Allah, insanın doğru yola yönelmesini istediği halde niçin önüne bu kadar

girift meseleler çıkarıyor..."

"insanlar kendilerine takdir edileni hak etsinler diye..."

"O halde inançların farklı uygulamalarla açığa çıkması Allah'ın eseri..."

"Denilebilir. Tabi bir Ģeye dikkat etmelisin. Farklılığı yaratan O' dur ama ihtilafı isteyen

O değildir. Ana ilkeleri sabit tutup, uygulama biçimlerini, zaman, mekan ve sizin henüz

bilmedığınız bazı baĢka faktörlere bağlı olarak farklı kılıyor. Siz bu uygulama

biçimlerindeki farklılığa bakarak bir çeliĢki varmıĢ gibi algılıyor ve bu algılamayı temel

esaslar için de geçerli kılıyorsunuz. O'nun, daha dar çerçeveli gruplar oluĢturup

dayanıĢmanız ve biliĢesınız diye doğanızda açığa çıkardığı bu farklılıklar, sizin

objektifınızden geçer geçmez tam tersine bir görüntü kazanıp sizden olmayanlara karĢı

düĢmanlık olarak beliriyor ve savaĢ gerekçesi oluyor. GeliĢmeniz ve 'evrenin en öznel

değeri' olduğunuz yolundaki savı gerçekleĢtirmeniz için gereken dinamizm ve dürtüyü

O, 'yakınını sevmek ve kollamak' barıĢçı esasları üzerine kurmanızı isterken; siz onu,

sizden olmayanları yok etmek olarak algılıyorsunuz. Bu da doğal olarak size çeliĢki gibi

yansıyor. O, dinlerdeki uygulama farklılıklarını, siz farklı farklı toplumlar olup

yardımlaĢmanız ve iyiliklerde yarıĢasınız diye yaratıyor. Ama siz bunu savaĢ gerekçesi

yapıyorsunuz. Evet bu bir çeliĢki ve Yaratıcı'nın amacına uygun değil. Ama, Yara-

----------1 22 I----------

tici bundan rahatsız da değil. Çünkü bu sizin tercihınız ve sonuçları da sizin kefelerınıze

yazılıyor..."

"Peki Yaratıcı, bu çeĢitlilikten rahatsız değilse, neden insanlar birbirlerini illa da belli

sınıflandırmalara sokmaya zorluyorlar?"

"Güzel bir soru. Sanırım bunun cevabım biraz önceki açıklamamda bulabilirsin. Ama

istersen bunu Ģimdi baĢka bir zamana bırakalım. Ġnsanların bu çeliĢkilerden hareketle

niçin mesajı topyekun reddetme yönüne gittiklerini, daha doğrusu Tanrı tanımaz gibi

görünen insanların nasıl böyle bir yargıya varabildiklerini anlatmaya çalıĢayım."

"Neden anlatmaya çalıĢayım, dedınız de anlatayım demedınız?"

"Çünkü muhatabım, saf bilgiyi almaya henüz hazır değil de ondan."

"Afedersınız hocam! Pardon, size hocam diyorum, bu Ģekilde hitap etmemin bir

sakıncası yok değil mi?"

"Tabi diyebilirsin. Bu senin algılama kapasitene bağlı. Ġster hocam de, ister üstat de,

ister master de, istersen bilge de. Yahut hiçbir unvan kullanma. Bana vereceğin sıfat,

ancak senin beni nasıl gördüğünü anlatır. Benim mahiyetime zarar vermez. BaĢka bir

anlamı da yoktur. Bir de edindığın izlenimleri sıralamana yarar. Tanrınıza ait

bilgilerınız de öyle. Siz sizin sınırlı yetenek ve bilgilerınızle kavradığınız bir Tanrı'ya

taparsınız. Ama Allah sizin sınırlı yetenek ve bilgilerınızle tanımladığınız Tanrı

değildir. O, sizin kavramlarınızla kendini vasıflandırmaktan münezzehtir. O yüzden iĢin

aslını bilenler, 'Rabbim seni, sen kendini nasıl sena edip yücelttinse öyle sena edip

yüceltiriz.' dediler. Çünkü insan O'nu tam olarak kavramaktan acizdir. Ama yine de

sizin O'nu tanımanız için imkanlar yarattı."

"Siz onun için mi bazen tanrı bazen Allah diyorsunuz?"

"Sizin vasıflandırdığınız Yaratıcı ancak sizin tanrınızdır; ama o Alemlerin Rabbi Allah'

değildir. Çünkü Allah, Allah'tır Ama O, siz onu kavrayanız diye, sizi 'Sureti Rahman'da

yarattı. Kendisini de sizdeki sıfatlarla açığa vurdu. Hatta sizin iĢınızi kolaylaĢtırmak

----------1 23 I----------

için, kendisinde var olan birçok isim ve sıfatları size de verdi. Buna rağmen siz onu

ancak sizdeki sinırlı istidatlar ölçeğinde bilebilirsınız. Bu bilme de daima eksiktir."

"Neden?"

"Çünkü sizin Ģartlanmalarınız ve sınırlı kuĢatıcılığınız, O'nun, tabiatınızda tam olarak

açığa çıkmasniı engeller."

"Niçin Allah bizi Sureti Rahman'da yarattı?" "Kavramanızı kolaylaĢtırmak için. ġimdi

ben sana Mele'den geldim desem ne anlarsın?" "Hiçbir Ģey."

"Ama 250 bin ıĢık yılı mesafeden geldim desem bunu az çok anlarsın. Çünkü elinde

ölçüler var. Yılı biliyorsun, ıĢık hızını biliyorsun, metreyi, kilometreyi biliyorsun. Ama

Mele'yi bilmiyorsun. Yaratıcı muhatap olarak insanı seçtiği için, kendisine ait sıfatları

sinırlı olarak ona da verdi. Ta ki insanlar onları basamak yaparak O'na yaklaĢabilsinler,

algılayabilsinler. Yani insan da bir mikro tanrıcıktır."

"Mikro tanrıcık mı! Bu nasıl olur?"

"Hemen telaĢa kapılma. Müteal ve sonsuz olan Allah'ın ilahtık vasıflarını birilerine

dağıtıyorum sanma. Çünkü O, benzemekten uzaktır ama bilinmekten değil."

"Sanırım burayı anladım. Çünkü Muhyiddin Ġbnü'lArabi, Allah'ı bilmek O'nun zatını

bilmenin gayrıdır.' demiĢ. Yani eserlerinden kudretine ve bilgisinin varlığına ulaĢırız

ama O'nun mahiyetini tam olarak kavrayamayız."

"Doğru. Sonsuz, sınırsız ve mekansız olanı nasıl kavrayacaksın ki! Fakat O kendi

kudretinin dıĢavurumlarını eĢyada sergilemiĢtir. Tabiat dedığınız eĢyadaki kudret o

kadar mükemmel ve ilahîdir ki, eğer yaratıcı ile bağlantısını kuramazsanız, onu bizatihi

Yaratıcı'nın kendisi zannedersınız"

"Eskilerin tabiiyyun dedikleri tabiat taparların hatalari da bu

mu

7"

H 24

"Evet sayılabilir. Yani onları bu yaklaĢımlarından dolayı hemen silip atamazsınız. Az

önce sana 'A' harfinden söz etmiĢtim. ĠĢte evrene A' dersen, o, A'dan baĢka bir Ģey

olmaz. Ve bu uğurda söyleyeceğin her Ģey birbirini doğrular. Ama sen ona bir harf

olarak bakarsan, birdenbire karĢında duran, 'eser' olur ve ustasını göstermeye baĢlar."

"Nasıl bir gösterme?"

"Evrende, Yaratıcı’nın sayısız isim ve sıfatlarının, sayılamayacak kadar çok tezahürleri,

ortaya çıkıĢ biçimleri vardır. Mikro organizmalardan ta dev galaksilere varıncaya kadar

bildığın ya da bilmedığın bütün varlık formları, O sıfat ve isimlerin tecellisinden yani

kendilerini gözle görülür alanda sergilemelerinden, geliyor. Ve tabi ki, bu ad ve sıfatlar

Yaratıcı'ya ait oldukları için, eserlerinin de daimi olmalarını isterler. Yani nakıĢlarını

göstermek ve bu nakıĢlarda ölümsüzlüğü sergileyip yaĢatmak isterler. Ve keza, an be an

bu evreni yeniden ve taze olarak varlık sahasında tutmak isterler. Mademki evren,

Yaratıcı’nın bir tablosudur; tablonun, yapan açısından da, kudretini göstermek

bakımından bakan açısından da daima tazelenmesi gerekir ki usandırmasın. Yaratıcı’nın

kendisini, Allah'ın yüce misalleri vardır.' diye tanıtmasını n sırrı da budur. O, isim ve

sıfatlarım iki Ģekilde açığa vurur Biri biraz önce açıkladığım, tezahürlerdir, diğeri de

eĢyanın mahiyetine yerleĢtirdiği faaliyetteki aĢk, Ģevk, ve iĢtahadır."

"Hocam anlamakta güçlük çekiyorum. Biraz daha basit anlatabilir mısınız?"

"ÇalıĢayım. Yani her eylem, her hareket bir lezzetten kaynaklanıyor. Daha doğrusu

hareketin bizatihi kendisi bir lezzettir Nasıl ki hareketsizlik de hiçlik ve lezzetsizlik ise.

Hiç hareket olmasaydı, hiç varlık olmazdı. O, 'ol' deyince eĢya var oldu ve her bir Ģey

kendi kabiliyeti ölçüsünde ve programına uygun olarak, o ilk komutla harekete geçti. Ve

hareketin daimî olması için de o hareketin sürekliliğini sağlayacak donanımla donattı.

Nasıl ki her bir çekirdek filiz olmak için yanıp tutuĢur, nasıl ki her bir sperm ana rah-

-----------1 25 I-----------

minde döl tutmak için sonsuz bir aĢk ve motivasyona sahiptir, her bir eĢya ve o eĢyayı

idare eden yasalar siz onlara doğa yasası dersınız aynı Ģekilde kendi varlıklarını

sürdürmenin sonsuz hazzı ve iĢtiyakı ile doludur. Tabiata baktığında, sonsuz bir aklın

muhteĢem iĢleyiĢini görürsün. Her baharda yüz binlerce bitki ve canlı, hiç biri diğerine

karıĢmadan varlığını, görünebilir sahaya taĢır Bu faaliyet ve devinim, elbette ki

Yaratıcı’nın da hoĢuna gider. O, bununla, kendisini Ģuurlu yaratıklarına tanıtmak ister

ama yeterince bilgi birikimi sağlayamamıĢ insan aklı, eserle kudret arasındaki iliĢkiyi

tam algılayamaz ve eĢyada görülen bu muazzam faaliyet ve ince hesaplan, tabiat

mekanizmasını n doğal bir iĢleyiĢi zanneder. Onu, kendi kendine iĢleyen, var edip yok

eden bir varlık zanneder. Ve kendisini tekrarlayıp duran bir döngünün içine hapseder.

Kör, sağır, camit varlıkları, kendi fiillerinin yaratıcısı zanneder.

'EĢyanın hakikati sabittir' denilmiĢ. Bir tür eĢyanın sabitligı ilkesi. Fakat insanlar bunu

da iki türlü algıladılar Kimisi bu 'sabitliği' eĢyanın kendisine atfetti, kimisi Yaratıcı’nın

âlemdeki sıfatlarınin kalıcılığına.

'La mevcude illa hu' (O'ndan baĢka bir Ģey yoktur) diyen de hata etmiĢtir, 'Heme O'st'

(görünen her Ģey O'dur) diyen de.

'La mevcude illa hu' diyen, Yaratıcı’nın eĢyadaki ad ve sıfatlarının hakkına tecavüz

etmiĢ olur Çünkü 'Bâki'nin gölgesi bakidir ve siz ona ademiyet yani yokluk ya da hiçlik

atfedemezsınız. 'Heme O'st' diyenler ise, eĢyanın kırılgan ve değiĢken tabiatını da Tanrı

diye vasfetmiĢ oldular. 'Çîzî nîst' (her Ģey hiçliktir, her Ģey asılsızdır) diyen ise sadece

kendindeki algılama eksikliğini açığa vurmuĢ oldu."

"Peki ne demek lazım?"

"Fi külli Ģeyin lehu ayatun tedullu ala ennehu vahid."

"Ben Arapça bilmiyorum."

"Bilmedığıni biliyorum. Aslında diller de eĢikler gibidirler. Gerçeği kavramaya erıgel

olurlar. Çünkü anlam birdir ama her millet ona baĢka bir elbise giydirir. Biraz önce

söylediğim sözün an-

---------1 26 1--------

lamı: 'Her Ģeyde, o Ģeyin mutlak ve bilgisi her Ģeyi kuĢatmıĢ bir Yaratıcı’nın eseri

olduğunu gösterir deliller ve iĢaretler vardır.' demektir. Evren, bütünüyle Yaratıcı’nın

isim ve sıfatlarının, eserlerini ortaya koydukları bir laboratuvardır ama, O'nun kendisi

değildir. Evren bütünüyle Rahman'in eseridir. Rahman sonsuz ve karĢılıksız sevgidir.

Allah kendisini ve mahlukunu sever. O yüzden de evreni Rahman'in eseri olarak tanıtır.

Ve tabi aynı nedenle insanı da Rahman'la vasfetti. 'Ben insanı Rahman suretinde

yarattım.' derken, evrende faaliyet halinde bulunan bütün isim ve sıfatların hepsinin

insanda da cereyan ettiğini anlatmayı kast etti. ġimdi sen çıkıp insan Rahman'a benzer

veya evren bizatihi Tann'nin kendisidir dersen yanlıĢ yapmıĢ olursun...

Demek ki mesele, doğru açıdan bakabilmektir. O da doğru ölçülere sahip olmayı

gerektirir. Yine ta baĢa dönerek diyeceğim ki, 'A'ya 'A' diye bakarsan, o 'Adan baĢka bir

Ģey değildir. Ama ona bir harf olarak yaklaĢırsan, bir de bakacaksın ki, altında sayısız

veriler gizlenmiĢ. Tann'ya inananla, inanmıyor gibi görünenlerin yolları burada ayrıhr."

"Yani diyorsunuz ki, evrene bir harf diye yaklaĢmalıyız. O zaman Katibi'nin hünerlerini

de kavrariz. Aksi takdirde evren, bizi iç dengeleriyle kendi varlığına taptırır."

"Evet öyle diyebiliriz. Çünkü eserden müessire, sanattan sanatkara geçmedikçe eĢya

yerli yerine oturmaz ve size sırlarını tam olarak açmaz. Özellikle kimınızin 'beĢinci

element' dediği evrensel sevgiye dikkat etmeniz gerekir.

Toprak, su, hava ve ateĢ, birbiriyle asla barıĢmayacak ve uzlaĢmayacak bu dört

unsurdan yaĢamı var etmenin sanatı, sevgi elementini kullanmaktan geçiyor. Sevgi

elementi görünmediği ve dokunulmadığı ve hatta test edilemediği için yok sayılıyor.

Yani fiziksel olarak algılanamıyor ve test edilemiyor. O yüzden de bu birbiriyle hiç de

uyuĢamayacak dört elementin, sonsuz olasılıklar içinde en olanaksız gibi görünen

mükemmellik olgusunda birleĢip, bu

-----------! 27 I----------

kadar farklı ve sınır tanımaz 'oluĢum ve nesneler' meydana getirmeleri yadırganıyor.

Yani siz, 'GüneĢ büyüktür, Dünya'yı çeker.' dersınız. Oysa bütün varlıkları ve evreni bir

tek görünmez merkez etrafında tutan, büyüten, daraltan, eksilten ve çoğaltan güç bir

incizabın (çekimin) , bir hayranlığın, bir aĢkın eseridir. Yani bu dördünü birleĢtiren sır,

'beĢinci element' olan sevgidir. Bunu görmeniz gerekir. Yaratıcı evrenin tam ortasına

kendi sevgisini koydu ve onu her zerreye yaydı. EĢyanın birbirine karĢı aldığı vaziyetler

de bu sevgi gücünün azalıp çoğalmasina göre değiĢir...

Bütün bu varlıklar içinde beĢinci elementi doğrudan algılayıp doğrudan yansıtabilecek

tek varlık insandır. O yüzden de bir tek insan, bütün evrenden daha değerli bir konuma

oturdu..."

"Peki hocam, yukarıda 'bilinçli varlıklar' dedınız, evrende insandan baĢka muhatap

varlıklar da mevcut mu?"

"Elbette. ġimdi sen beni hangi kategoriye oturtacaksın? Ben bir uzaylı mıyım insan

mı?"

"Bilemiyorum ama insan değilsınız."

"Niye olmayayım. Belki bedenî kayıtlardan kurtulmuş bir insanım."

"Ama bizim yapımızda değilsınız."

"Doğru, iĢte benim sana anlatmak istediğim bu. Seni ve diğer insanları yanıltan da bu.

Elınıze bildığınız bir iki ölçüt almıĢ, her varlığı o Ģablona oturtmaya çalıĢıyorsunuz.

Oysa yaĢamın öyle dereceleri var ki... Sen Ģablonlardan sıyrılacaksın. Meleğe

inanmanın, iman esasları arasında olmasını n sırrı ne ki?"

"ĠĢte bu. Bak Ģimdi biz bu odanın içinde sana göre iki kiĢiyiz. Oysa bu odada yaĢam

formlarından ayak konulacak bir yer bile yok. ġu karĢında duran apartmanda kimseyi

görmüyorsun diye orada hiç kimse yoktur diyebilir misin?"

"Diyemem."

28

"Peki Dünya gibi topraktan ibaret olan ve yaĢam formunun ortaya çıkması için sayısız

Ģartların bir araya gelmekliğini gerektiren Ģu gezegenınızin her zerresi canlılarla

dopdolu iken, uzayı dolduran Ģu muhteĢem köĢklerin boĢ olduğunu nasıl iddia edebilir-

sin.'

".....Yani uzaylılar var mı?"

"Siz onlara uzaylı dersınız. Birileri, insan dıĢı varlıklar der, bir baĢkası ruhaniler der.

Size iletilen evrensel mesajlarda ise bu varlıklar cinler, Ģeytanlar ve melekler diye anılır.

Mamafih insanlığın son savaĢı onlarla olacak ve siz korkunun, yok edilmenin en acı

halini onların karĢında yaĢayacaksınız..."

"Yani insanlarla uzaylilar mı savaĢacak?"

"Bunu niye yadırgıyorsun? Sizin anladığınız tek Ģey o değil mi? Sonunda gerçek savaĢı

da tatmıĢ olacaksmız. Aksi takdirde Yaratıcı Adem'e, ġeytandan sakınmayı niye salık

versindi ki..."

"Peki hocam Ģeytan diyorsunuz, melek diyorsunuz. Ama ben onları aynı sözcüklerle

betimlediğimde karĢı çıkıyorsunuz."

"Çünkü benim melek ve Ģeytandan kast ettiğimle senin kavradığın Ģey farklı da ondan!"

"Ne diyeceğiz peki onlara?"

"Melek kelimesinin köküne ve anlamına çok dikkat etmeniz gerekir. Çünkü o saf

enerjinin ta kendisidir."

"Yani onlar sadece enerjiden ibaret varlıklar mıdır?"

"Peki siz insanlar baĢka bir Ģey mısınız?"

"Ama insanların dört unsurdan, yani toprak, su, ateĢ ve hava unsurundan var edildığıne

inanılır."

"Bunların hepsi birer bileĢik. Ġndirgedığınızde karĢınıza saf enerji çıkar. Bir de sevgi.

AteĢ, hava su ve toprak milyarlarca yıl beraber bulunsa, beĢinci element devreye

girmedikçe, yani onları bilinçli bir Ģekilde bir forma bürünmeye razı eden sevgi

olmadıkça bir Ģekil oluĢturabilirler mi?"

"Bilmiyorum."

-----------i 29 i-----------

"Asla. Aslında bu dört unsur, sizin, yaĢam formlarının en ağır ve en uzak biçimi

olduğunuzu gösterir ve sizi ağırlaĢtırır. Çünkü her bir unsurdan var edilmiĢ tekil unsurlu

varlıklar da var. Siz ise çok unsurlusunuz. O yüzden de siz ancak kendi formunuzda

görünebilirsınız, baĢka formlara giremezsınız."

"Peki diğer varlıklar nasıl?"

"Onlar asıl formlarının dıĢına da çıkabilir ve baĢka formlara bürünebilirler."

"Uzaylılar da böyle varlıklar mı? Yani saf enerji oldukları için bize, bizim formlarımızla

görünebiliyorlar. Nasıl oluyor bu?"

"Onların bedenleri topraktan olmadığı için girdikleri kabın Ģeklini alırlar. Örneğin, sizin

Kutsal önderınıze Yaratıcı'nın mesajlarını getiren Galaktik mesaj taĢıyıcısı, zaman

zaman O'nun etrafındaki insanların biçimine girmiĢ ve O'nun çevresinde bulunanlara

görünmüĢtür."

"Yani Cebrail'in Dihye suretinde görünmesini mi söylüyorsunuz."

"Ooo! Evet. Demek sen kendi geçmiĢini biliyorsun!"

"Çok az. Siyer okumuĢtum. Oradan hatırladım."

"Örneğin sizin cin dediklerınız, maddesel forma biraz daha yaklaĢmıĢ enerji varlıklardır.

Ve tek unsurludurlar. Dolayısıyla bir insana o insanın formatinda görünebilirler. Yani

insan Ģeklinde görünebilirler. Beynınıze dalgalar göndererek, sizde istedikleri gibi bir

simülasyon meydana getirirler. Siz onu nesnel bir varlık zannedersınız. Oysa o sadece

sanal bir beden giymiĢ olur."

"Yani uzaylilar cinler mi?"

"Yalnızca onlar değil. Yine sizin deyimınızle melekler var, ruhaniler var. Bütün bunlar

enerji varlıklardır. Bunlar genelde pozitif varlıklardır. Bir de negatif varlıklar var."

"Kimdir onlar?"

"Siz onlara kısaca Ģeytan diyorsunuz ama onların da sayısız türleri var; Karanlık

setrililer, Ģeramitler gibi... Bunlar negatif var-

----------1 30 I----------

hklardir ve insanin gerçeğe ulaĢması yolunda direncinin artmasını sağlarlar. Engelli

koĢudaki bariyerler gibi... Bariyere takılıp kalırsanız, devre dıĢı kalırsınız, sıçrayıp

geçerseniz, eĢyayı kavramada bir adım daha ileri gitmiĢ olursunuz. Ama genelde hep

takılır ve mutsuz olursunuz."

"Peki Ģeytanlar niçin bunu yaparlar?"

"Bu ezeli bir yazgı."

"Niçin böyle bir yazgı bize verilmiĢ."

"Size gelen ilahî mesajları okumuĢsan anlamıĢsindır ki, bu görevi insanın kendisi

yüklenmiĢtir."

"Bu kadar üst boyut varlıklar dururken neden insan böyle bir sorumluluğu yüklenmiĢ

peki?"

"Hepsinden daha kuĢatıcı bir yaratılıĢa sahip olduğu için."

"Ne yani, insan meleklerden, Ģeytanlardan ve cinlerden daha mı yetenekli?"

"Elbette. Sana az önce de söylemiĢtim. Ġnsan çok unsurlu bir yaratık. Diğerlerinin hepsi

tek unsurludur ve ancak bir hal üzere bulunabilirler. Ya negatif ya pozitiftirler. Ġnsan ise

hem negatif hem pozitif olabilir."

"O yüzden mi Yaratıcı’nın 'gözdesi' oldu ve 'Rahman Sureti' ile vasıflandırıldı? Ama

yine de bunu anlayamıyorum."

"Anlamaman doğal. Sen çekirdeği bilir misin?"

"Atom çekirdeğini mi?"

"O da olur, ağaç veya bitki çekirdeği de olur. Örneğin meyvenin içindeki çekirdek,

meyve ile birlikte o ağacın bir parçasıdır. A-ma aynı zamanda onun tamamını kuĢatmıĢ

gibidir. Bir incir çekirdeğini düĢün. Bir saka kuĢunun gözünden 10 kere daha küçük bir

incir çekirdeğinin içinde tonlarca odun, milyonlarca yaprak ve incir meyvesi

bulunduğunu söylersem yanlıĢ mı olur?"

"Hayır onu toprağa ekersek, bir incir ağacı ve o ağaçtan da sayısız incir ağaçlan elde

edilebilir."

-------------1 31 I-------------

"ĠĢte insanın ve evrenin sizleri hayrete düĢüren ve akılları gözlerinde olanları yanlıĢa

sevk eden görkemi burada. Ġnsan bu evren ağacının bir meyvesidir ama, o da bizatihi bir

evrendir. Nitekim daha önce gelmiĢ geçmiĢ birçok gerçek eri, insanı küçük evren,

evreni de büyük insan diye tarif etmiĢler. Çünkü insan, bu varlık ağacının en uç

noktasında salman meyvesidir. Kalbi ise onun çekirdeği. Yaratıcı, o yüzden

buyurmamıĢ mıdır ki, 'Ben âlemlere sığmam ama mümin kulumun kalbine sığarım.'

diye."

"Peki hocam, insan bu kadar yüce bir varlık. Neden çoğu insan, üstelik peygamberler de

gelmiĢ olmasına rağmen Yaratıcı'yı tanımazlığa veya inkara düĢüyorlar?"

"Sence neden? Az önce sen de o noktanın eĢiğine kadar gelmedin mi? Bunu

anlayabilmelisin?"

"Hayır anlayamıyorum. Evet, ben o noktaya doğru sürükleniyordum. Siz gelmeseydınız,

aklımdaki karıĢıklık beni oraya götürüyordu. Peki bunu nasıl yenebiliriz?"

"Doğru ve saf bilgiyle. Ama doğruya ve saf bilgiye ulaĢmak kolay değil. Çünkü evren

ve içerdiği eĢya, sayısız tuzaklarla doludur. Ġlk yakaladığın bilgiyi o eĢya ile ilgili son

gerçek sayarsan, aldanırsın. Çünkü asla son yoktur. Her son bir baĢlangıçtır ve her

baĢlangıç bir bitiĢtir. Eğer elde ettiğin ufak tefek ipuçlariyla evrenin tamamını çözmeye

kalkıĢırsan, sizin tabirınızle, çuvallarsın.

2 ile 2'nin toplamı 4'tür. 2 ile 2'nin çarpımı da 4'tür. ġimdi bu bilgiden hareket ederek,

'Bir sayının kendisi ile toplamı aynı zamanda kendisi ile çarpımına eĢittir.' dersen

yanlıĢa varırsın. Çünkü 3'le 3'ün toplamı ile çarpımı birbirinden farklıdır.

ġimdi sana çok daha ilgincini söyleyeyim. Bir tek sayı vardır ki onun kendisiyle çarpımı

kendisiyle toplamından daha azdır. O sayıldir. Kuralını 1 üzerinden kurarsan daha da

büyük hatalara düĢersin. Çünkü l'in l'le çarpımı l'dir ama toplamı 2'dir. O yüzden

Yaratıcı kendisini 'Bir'le vasfetmedi. 'Tek'le vasfetti. 'De ki Allah Tek'tir.' O yüzden eĢi,

benzeri yoktur. Bir, birdir ama onu ken-

----------1 32 1----------

diĢiyle topladığınızda çokluk çıkar. Yani dualite. Hayır ve Ģer tanrıları fikri gibi...

Ama teki toplayamazsınız. O yüzden Yaratıcı, biz bu hataya düĢmeyelim diye iĢin

evveline 'La ilahe illallah' lafzını koydu. 'Tekten baĢka tek yoktur.' dedi. Böylece biri

birle toplayarak Yaratıcı'yı kavramaya çalıĢmanın insanı yanlıĢa götüreceğini duyurdu.

Çünkü siz ancak, sıfır'dan 'bir'e doğru giden doğal-sayılarla kavramaya alıĢkınsınız.

Sizin için önce baĢlangıç vardır, sonra sonuç. Bu yanlıĢa düĢmenize neden, sonucun

baĢlangıçtan önce gelebileceğini kavrayamamanız. Mamafih bir gün sonucun

baĢlangıçtan önce var olabileceğini kavrayacaksınız...

Siz önce sayıların, özellikle de sanal sayıların gizemini çözmelisınız. O zaman

Yaratıcı'nın sanatını az da olsa çözebilir, 'Ben âlemi altı günde yarattım sonra arĢın

üzerine istiva ettim.' sözünü kavrayabilir, doğruya yakın sonuçlara varabilirsınız. Ne

yazık ki henüz sanal sayıları formüle edebilmiĢ değilsınız... Bunu çözmedikçe bir anda

her yerde olabilmenin gizini de kavrayamazsınız...

ġimdi siz ne yapıyorsunuz? Bir, iki, üç... diye sayıyorsunuz. Sonra doğal olarak dönüp

'Evreni ve tabiatı Allah yarattıysa O'nu kim yarattı?' diyorsunuz. ĠĢte bu, düz

mantığınızın sizi sürüklediği açmazdır. Bunun yanı sıra O, kendisini 'Lem yelid velem

yuled.' diye vasfetti. Böylece 'ana'sı olanın tanrı olamayacağını gösterdi. BaĢlangıcı

olanın, kaçınılmaz bir sonunun da olabileceği gerçeğini hatırlatarak sizi baĢlangıç

fikrinden kurtulmaya yöneltti: Sonu olmayan baĢlangıç, baĢlangıcı olmayan son. Ama

tek doğrultuda hareket etmeye alıĢtırılmıĢ beynınız, size ait olan bilgiyi O'nun zatına

uyguladı ve açmaza düĢtü. Tren örneğini çok verirler. Sen de bilir

mısın;

?"

"Evet."

"Nedir tren?"

"Bir lokomotif ve birçok vagon."

"Güzeeel. En son vagonu kim çeker?"

"Lokomotif"

----------1 33 i----------

"Hemen oraya gelme. En son vagonu, bir önceki, onu da bir önceki. Nihayet lokomotife

kadar gelirsin. ġimdi desem ki, lokomotifi kim çeker, ne diyeceksin?"

"Öyle bir soru olmaz hocam. Lokomotif, lokomotiftir. Enerji kaynağı kendisi olduğu

için hem kendisini hem vagonları çeker."

"Olmaz diyorsun ama kendin aynı iĢi yapıyorsun. Tren kavranabilir alan içinde olduğu,

baĢı ve sonu görülebildiği için rahatlıkla bütün vagonlan lokomotif çeker

için,

onu

Yaratıcı'ya

isnat

etmekte

diyebiliyorsun.

Evreni

kavrayamadığın

zorlanıyorsun. Oysa eĢyadaki bütün kanun ve kudretlerin her biri bir diğerini taĢıyan ve

çeken vagonlar gibidirler. Onların hepsini zapturapt altında tutan ise küllî kudret. O

Hayır'dır, yaĢamın kaynağı ve devam ettirenidir. Bunu uzay boĢluğunda dönüp duran

gezegenlere ve yıldızlara da uygulayabilirsin. Ay'ı boĢlukta tutan Dünya'dır, Dünya'yı

boĢlukta tutan ise GüneĢ. Peki GüneĢ'i boĢlukta tutan, Samanyolu sisteminin

çekirdeğinde bulunan yıldız, ya onu kim tutar? Bunu arttırabilirsin. Sonunda varacağin

yerde, O vardır. O'nun kudreti ve azameti vardır."

SinHa, Bilge'ye kalem ve kağıt almasını söyledi. Bilge söylenileni yaptıktan sonra,

SinHa ona aĢağıdaki rakamlardan oluĢan üçgeni çizdirdi:

1

1

1

1

2

I

13 3

1

14

6

4 1

1

5 10 10 5

1

1

6 15 20 15 6

1

1

7 21 35 35 21 7 1

1

8 28 56 70 56 28 8 1

1

9 36 84 126 126 84 36 9 1

Forma: 3

----------1 34 I----------

"Görüyorsun ki her Ģeyin baĢı ve sonu "Bir"dir. Her satır onunla baĢlayıp onunla bitiyor.

Aslında her Ģey tek'ten ibarettir. Örneğin iki, 1 + l'dir. Üç ise 1 +1 + l'dir.

Bütün elementlerin temeli olan Hidrojenin numarası da birdir. Bir elektron bir

nötrondan ibarettir. Yani l + l'i temsil eder. Altmcı sırada ise Carbon yer alır. Carbonun

sıra ve sayı numarası altıdır. H+C hidrocarbonlan oluĢturmaya baĢlar ki, bu da organik

yaĢamın baĢlangıcıdır Yani altıncı mertebede evrenin iĢlemi tamamlanmıĢ oldu... Her

sayının sıfırincı kuvveti l'dir. Dolayısıyla O eĢittir 1 olur. Birinci kuvveti ise kendisidir,

ikinci kuvveti 4, üçüncü kuvveti 8, dördüncü kuvveti 16, beĢinci kuvveti 32'dir. Bu

diziliĢ sana bir Ģey hatırlatıyor mu?"

"Evet Binary sistemi dediğimiz bir baĢka sayı tabanina göre sayıların diziliĢidir.

Bilgisayarların iĢleyiĢ sistemi de buna göredir..."

"Yukarıdaki üçgenle ilgili bir sır daha vereyim sana. Ġlk altı sırayı esas alırsan ki bu

âlemin altı günde yaratılması esasına da iĢaret eder l'leri dıĢarıda bırakarak 2'den 6'ya

kadar olan sırayı alır ve içindeki rakamlan toplarsan Ģunu göreceksin:

1

1

2 1

13 3

1

14 6

4 1

1

5 10 10

5 1

1

6 15 20 15 6

1

Bu 5 sıranın toplamı 114 yapar. 114 hem evrendeki element sayısı, hem Son Mesaj'daki

sure sayısına denktir. Bu 6 günde âlemin yaratılmasını da anlatır... Peki, bir sayınin

sıfırincı kuvvetinin daima 1 olması da sana bir Ģey anlatıyor mu?"

"Hocam benim matematiğim kötüdür. Sayıların gizemine de yabancıyım''

----------1 35

I----------

"Ġnanan bir insan, sayıların gizeminden uzak kalamaz. Sence sıfır nedir?"

"Sıfır hiçbir Ģeydir." "Öyle mi sanıyorsun..." "Evet..."

"Sıfır bir Ģey olmayabilir ama her Ģey ancak onunla vardır, ö gaybin kendisidir iĢte.

Sıfır'ı kabul etmeden bire ulaĢmak ve biri kabul etmeden de ikiye ve üçe varmak

imkansızdır. Çokluk dedığın âlem üçle baĢlar, ö yüzden Son Mesaj'ın 'önsözü' sayılan

Fatiha'dan sonra gelen ilk suresinin ilk ayetleri hemen bu meseleye dikkat çeker; 'Elif

Lam Mim. Bu kitapta hiçbir kuĢku yoktur. Rablerinden korkan ve sakınanlar için yol

göstericidir, ö korunanlar ve sakınanlar ki gayba inanırlar.' Yani 'Sıfır'ı kabul ederler.

Madem ki Binary kodlamasını biliyorsun, öyleyse bütün görüntülerin yani sayıların

'akım var' ve 'akım yok' gerçeğinden ibaret olduğunu da bilirsin. Ġyi bir mümin öncelikle

sayıların gizemini bilmelidir..."

Bilge kafasındaki soruları sorabilmek için sabırsızlanıyor, bir dakikayı bile boĢa

geçirmek istemiyordu. Ama kapı çalindı. Saatin kaç olduğunu da unutmuĢtu.

Gayrıihtiyarî saatine baktı ve "Bu saatte kim olabilir?" dercesine kendisini SinHa diye

tanımlayan zata baktı. Ne yapacağını bilemedi. SinHa "Bugünlük bu kadar yeter.

Gitmeliyim. Kapıda seni bir sürpriz bekliyor Ben yine geleceğim." dedi ve bir anda

ortadan kayboldu.

Bilge bir anda karanlığın ortasında yapayalnız buldu kendini. IĢıkları yakmadığını

anladı. Bir kör edasıyla düğmelerin bulunduğu yana doğru yöneldi, duvarı elleriyle

yoklayarak ilerledi ve düğmeyi buldu. IĢığı yaktı. Kapıya doğru giderken, bir yandan da

hâlâ yaĢadıklarının gerçek mi yoksa bir hayal oyunu mu olduğunu kavramaya

çalıĢıyordu. Deliriyor muydu?

Kapıyı açtığında gerçekten de kendisini bir sürpriz bekliyordu. Kapıyı açar açmaz

annesinde olduğunu düĢündüğü eĢini karĢısında görünce ĢaĢırmaktan kendini alamadı:

----------1 36 I----------

"Aaaa! Gönül hoĢ geldin canım. Hayrola sen Pazartesi gelmeyecek miydin?"

Gönül, böyle tuhaf karĢılanmasına bozulmuĢtu.

"Ne yani gelmeme sevinmedin mi? Ġstiyorsan geri gideyim."

"Hayır canım onu demek istemediğimi pekâla biliyorsun. Sadece ĢaĢırdım."

"Evet Pazartesi gelecektim ama ahimle yine kavga ettik. Çekip geldim. Annem biraz

üzüldü, ama ne yapayım, o da oğluna sahip çıksın."

Gönül, Bilge ile henüz evlenmiĢti. Severek evlenme karan almıĢlardı. Dindar

tavırlarından dolayı ailesi, Bilge'yi pek sevmemiĢ-ti ve evlenmelerine de pek sıcak

bakmamıĢlardı. Ne zaman bir araya gelseler, Bilge'nin, tatsız bir kavgaya giriĢmemek

için susmasıyla ortalık matem evine dönerdi.

Gönül, ağabeyinin iĢ için seyahate çıktığını duyunca birkaç günlüğüne annesine gitmiĢ

ve orada kalmayı tasarlamıĢtı. Bilge'ye de dergiye yazacağı yazı için fırsat tanımıĢtı.

Ama iĢ planladığı gibi gitmemiĢ, kardeĢi acilen dönmek zorunda kalmıĢ, o da eve geri

dönmüĢtü.

Gönül, oldukça rahat ve serbest yetiĢmiĢti. Ġnançlıydı ve yaĢamın ciddiye alınması

gerektiğini savunuyordu. Bilge'yi de kafasındaki ideallere uygun gördüğü ve eksiklerini

onunla tamamlayabileceğini düĢündüğü için sevmiĢti. Hep dürüst ve inançlı birisiyle

evlenmeyi düĢünmüĢtü ve kendince bunu gerçekleĢtirdığıne inanıyordu. Antropoloji

eğitimi almıĢtı. Ġnsanlığın geçmiĢi ve doğal olarak da geleceği ile ilgili konularla

oldukça yoğun Ģekilde ilgilenirdi. Aslında dinî bilgisi kendince fazla değildi ama,

yaĢamın bir o-yun olamayacağına dair sağlam kanısı vardı. Uzun dersler boyunca

inceledikleri fosiller ve geçmiĢ medeniyetlere ait bulgular üzerinde düĢünürken sıklıkla

Tanrı fikriyle karĢılaĢması, onu bu konuda daha duyarlı kılmıĢtı. Bu yüzden son

zamanlarda Kutsal Metinleri daha sık okuyordu. Anlayamadığı yerleri Bilge'ye

soruyordu a-

----------1 37 I----------

ma zaman zaman Bilge'nin de sorularına yanıt vermekte yetersiz kaldığını görüyordu.

Bilge Ģefkatle karısına sarıldı. Gönül aynı içtenlikle eĢinin yüzüne baktı:

"Sen hasta mısın canım? Yüzün sapsarı olmuĢ!" dedi. Bilge:

"Hayır turp gibiyim bunu da nereden çıkardın?" diye kendini

savundu. Gönül, büyük bir telaĢla mutfağa gitti ve gidip gelmesi

bir oldu:

"Niye kendine bir Ģeyler yapmadın? Dolapta yemek vardı, dokunmamıĢsın bile. Niye

ısıtmadın? Bu saate dek bir Ģey yemedin mi?" Bilge:

"Hayır, kitaba dalmıĢım, unuttum." demekle yetindi. Ama Gönül, bir tuhaflık olduğunu

seziyordu.

"Sende bir hal var!" dedi ısrarla. "Sanki korkulu bir rüyadan uyanmıĢ gibisin!"

Bilge ĢaĢırdı. Neredeyse SinHa'yı ağzından kaçıracaktı ki, o-nun "ġimdilik eĢine de

söyleme!" uyarısını anımsadı. Vakit hayli geç olmuĢtu. Her ikisi de birbirleriyle

konuĢmaksızin yatak odasına yöneldiler. Gece Bilge yatakta kıvranıp durdu. Aklını

kemiren düĢünceler uyumasına izin vermiyordu. YaĢadıklarının düĢ mü gerçek mi

olduğuna da tam olarak karar veremiyordu. Onun huzursuzluğu eĢinin dikkatinden

kaçmamıĢtı.Ama ne sorarsa sorsun Bilge'nin konuĢmak istemedığıni de fark etmiĢti.

Gönül'ün de uykusu kaçmıĢtı. Gülümseyerek Bilge'ye biraz daha sokuldu ve onu

kollarıyla sararak kendisine çekti...

SANMAK VE BĠLMEK

Aradan üç gün geçmiĢti. Bilge hâlâ durgundu. Gönül bu durgunluğun iliĢkileriyle ilgili

bir problemden kaynaklandığını sanarak üzülüyordu. Ama üzüntüsünü eĢine belli

etmemeye çalıĢıyordu. Her zamankinden daha Ģefkatliydi. Yazısının nasıl gittiğini

soruyor, sık sık yardıma ihtiyacı varsa yardım edebileceğini tekrarlayıp duruyordu.

Bilge ise "Hayır karıcığım inan bir Ģey yok. iyiyim. Sadece kafam biraz meĢgul." deyip

geçiĢtiriyordu.

O akĢam Bilge eve erken gelmiĢti. Gönül, eĢinin doğum gününü unuttuğunu sanarak

içten içe kırılmıĢtı ama belli etmiyordu. Oysa Bilge, sırf onun doğum günü olduğu için

erken gelmiĢti. Bir süre dinlendikten sonra, Gönül mutfakta iken çantasından bir küçük

paket çıkartarak, onun gelmesini bekledi. Gönül salona girer girmez de hediyesini

vererek sürprizini yaptı. TeĢekkür busesinden sonra Bilge, "Bu akĢam yemeği dıĢarıda

yiyelim." dedi.

Gönül bu teklife eĢinin boynuna sarılarak karĢılık verdi. SevinmiĢti. Uzun zamandır

dıĢarıda yemek yememiĢlerdi. Oysa genç kızlığında haftada en az iki üç kere ailece

dıĢarıda yemek yerlerdi.

Hemen giyinip çıktılar. BaĢ baĢa ve hoĢ birkaç saat geçirdiler. Adeta birbirlerini bir kere

daha keĢfedip biraz daha yakınlaĢmıĢlardı. Gönül ilk defa o gece, "Senin gibi biriyle

evlendiğim için kendimi Ģanslı hissediyorum." dedi Bilge'ye. Bilge, bu itiraftan tuhaf bir

haz ve gurur duymuĢtu.

Gece, saat 22.00 gibi eve döndüler. Saatlerdir devam eden müthiĢ bir sağanak vardı.

Taksiden iner inmez kendilerini içeriye atmak için hızlı adımlarla eve yöneldiler..

----------1 39 I----------

"Aaa evde ıĢık yanıyor!" diye bir çığlık attı Gönül. Sonra da: "Allah Allah! IĢığı açık

bırakmamıĢtım. Hepsini tek tek kapattığıma eminim." diye mırıldandı. Ġçini korku

sarmıĢtı. TelaĢla:

"Bilge galiba evde hırsız var, bak içerde ıĢık yanıyor! Ben ıĢığı açık bırakmadığımı iyi

biliyorum." dedi.

Bilge de telaĢlandı. Hızla merdivenleri çıktılar ve korkuyla kapıyı açtılar, içerisi

karanlıktı. Lambaları yaktılar. Gönül, telaĢla evde ıĢık gördüğüne yemin etti. Acaba

hayal mi görmüĢtü? Bilge durumu kavramıĢtı ama bir Ģey de söyleyemedi. Ġkisi de

ürpermiĢti. Ne yapacaklarını, ne diyeceklerini bilmeden kendilerini koltuğa bıraktılar.

Bilge, SinHa'yı söylesin mi, söylemesin mi bir türlü karar veremiyor, tereddütler içinde

bocalıyordu. Bir yandan da "Eğer söylemezsem ve bir gün Gönül bu ıĢığı bir kere daha

görürse, aklını oynatır, kendisine zarar verir." diye düĢünüyordu.

Tam bu sırada duvarda bir ıĢık belirdi. Gönül çığlık atarak Bilge'nin yanına sıçradı.

"Bak, bak, bak! Sen de görüyor musun, duvarda ıĢık var!" dedi.

Bilge sakin bir sesle:

"Meraklanma canım bize zarar vermez. O pozitif bir varlık." dedi ve baĢından geçenleri

anlatmaya hazırlandı. Tam bu sırada evin içini dolduran bir sesle irkildi Gönül:

"Selam size ey kutlu dostlar. Ben SinHa." dedi ses. Gönül, adeta baygınlık geçirecekti.

Tir tir titriyordu. Bilge'ye sokuldu ve koluna sıkı sıkı sarıldı.

"Neler oluyor Bilge, neler oluyor? Lütfen, bu da ne?"

Bilge sakin bir sesle:

"Annenlerden geldığın günü hatırlıyor musun? ĠĢte o gün bu varlık bana geldi ve uzun

süre onunla sohbet ettik. Admin SinHa olduğunu, bizi saf ve gerçek bilgiye ulaĢtırmak

için yardım edeceğini söyledi. Onunla iki saat kadar konuĢtuk." Ģeklinde karısına kısa

bir açıklama yaptıktan sonra yüzünü SinHa'ya çevirdi.

----------1 40 I----------

"Aleykümselam hocam." dedi.

SinHa, siluetten biçime dönüĢmüĢtü. Çevresine saçtığı yoğun güven duygusu ve huzur

Gönül'ü de kuĢatmıĢtı. Ona "Sakin ol, size zarar vermek için gelmedim." dedığınde,

Gönül zaten yatıĢmıĢtı.

SinHa, Bilge'ye hitaben:

"Senin sözünün eri olduğunu gördüm. Zorda kaldığın halde, eĢine benden söz etmedin.

Bu benim açımdan, sana güven duyabileceğimin kanıtı oldu. EĢin de en az senin kadar

pozitif değerlerle yüklü yüksek bir ruha sahip. Onun da bizim sohbetimizde bulunmasını

n sakıncası yoktur."

Gönül gayrıihtiyari "Ne sohbeti?" dedi. Bilge:

"Hocamızla evren, inanç, insan, yaĢam ve ölüm üzerine konuĢtuk. O bizim bu

konulardaki sorulanmızı yanıtlamak için geldi." dedi. SinHa, boĢlukta bağdaĢ kurmuĢ,

holigramik bir görüntü sergiliyordu. Çevresinde ıĢık haleleri vardı. Lazer ekranda

izlenen bir görüntü gibiydi. SinHa Gönül'e hitaben:

"Güzel kızım, Ģu dakikadan itibaren yediklerine, içtiklerine ve baktıklarına dikkat et.

Çünkü içinde bir can taĢıyorsun." dedi.

Gönül'ün bundan haberi yoktu. Henüz bunu anlayacak döneme girmediği için, farkında

olması da beklenemezdi. Gönül:

"Pardon efendim, Size ne diye hitap edebilirim?" SinHa:

"Ġstedığın Ģekilde hitap edebilirsin." dedi.

"Yani benim hamile olduğumu mu söylüyorsunuz?"

"Evet"

"Bunu nasıl biliyorsunuz?"

"Ben onu görebiliyorum."

"Oğlan mı kız mı?"

"Bu fark eder mi? ġu anda baĢlı baĢına bir mucizeyi yaĢıyorsun. Bundaki görkemi

kavramaya çalıĢ. Hem kız veya oğlan olması neyi değiĢtirir? Eğer illâ bir Ģey için endiĢe

edeceksen, onun ya-

-----------1 41

I-----------

pısinın pozitif enerjilerden oluĢmamasından endiĢe et ve pozitif olması için ona yardım

et."

"Bu nasıl olacak."

"Negatif yani helal olmayan, Yaratıcı’nın yenmesini ve içmesini yasakladığı

nesnelerden uzak dur. Böylece onun yapısının, saf bilgiyi ve doğru inancı

kavrayabilecek kapasitede olmasını sağlarsın. HoĢ olmayan görüntülere bakma, onun

ruhunu zedelersin. Haram bakıĢlar negatif dalgalar gibidir. O manyetik alan, ona

yüklenecek ilahî disketi zedeler. Programları bozulur.

Üzülme, öfkelenme, kimseyi küçük düĢürme ki, sende karar kılan varlık da olgun ve

yüce ruhlu olsun. Pis ve karanlık ortamlardan uzak dur. Gökyüzüne ve yeĢile sıkça bak.

Ona sevdığın müzikleri dinlet. Onun da duyabileceği Ģekilde kutsal kitabı oku. Çünkü

onun bu âlemde yapacağı yolculuk Ģu dakikalardan itibaren baĢlamıĢ bulunuyor.

Onun duymayacağını, anlamayacağını sanma. Artık o senin duyumsayacağın her Ģeyi

duyumsar, duyar, görür ve algılar. Sadece senin anlayacağın formlarda ifade edemez.

Mamafih dinlemesini bilirsen o da seninle iletiĢim içindedir..."

Gönül, sarsılmıĢtı. ġimdi bu varlığa, o da tıpkı Bilge gibi derin saygı duyuyordu. Ne

diyeceklerini, söze nereden baĢlayacaklarını bilemeden öylece dakikalar geçti. SinHa:

"Niye sustunuz?" Gönül atıldı:

"Efendim ne diyeceğimi bilemiyorum, ĢaĢırdım! Hiçbir Ģey aklıma gelmiyor!"

Bilge de dalmıĢtı, Gönül'ün kamına baktı. Çocuğunun orada olduğunu düĢündü ve

içinden, "Bu ne muhteĢem kudret böyle?" diye sordu kendi kendine. SinHa:

"ĠĢte bütün mesele o kudreti anlamaktır." dedi.

Bilge, derin bir uykudan uyanmıĢ gibi sıçradı. SinHa yine içinden geçirdiği bir soruya

yanıt vermiĢti. Bilge, bir kere daha sarsıldı, içindeki bütün Ģablonların çözüldüğünü,

"Biliyorum." sandığı

---------1 42 1---------

Ģeylerin bir hiç olduğunu kavramaya baĢladı. Bol keseden, entelektüellik ayaklarıyla

teoloji konusunda etrafına kestiği ahkamları hatırladı. "Hata etmiĢim." dedi ve "Seni

tenzih ederim ya Rabbi, seni anlamaktan uzağız." diye mırildandı.SinHa:

"Kimi neyden tenzih ediyorsun?" diye sordu. Bilge:

"Allah'ı, düĢüncelerimden ve aklıma gelen vasıflarından tenzih ediyorum. YanlıĢlardan

ve O'na yakıĢmayan Ģeylerden..."

"Allah'ı yarattıklarından niye tenzih ediyorsun ki? O kendisine yakıĢtıramayacağı Ģeyi

yaratmaz."

"Ama efendim, Ģeytan, pislik, insanin nefsi, hiçlik, beĢeri yaklaĢımlar.... Bunlardaki

kötülükleri Allah'a nasıl yakıĢtırabiliriz?"

"Niye yakıĢtıramıyorsun?"

"ġer olan, kötü olan Ģeyi nasıl Allah'a yakıĢtırabiliriz?"

"Allah kendisine yakıĢtırmasaydı Ģeytanı yaratmaz ve o kadar kudretlerle donatmazdı.

Hem Ģeytanın Ģer olduğunu nereden bili-

yorsun

7"

"Hocam sayısız insan, Ģeytanın saptırmasıyla yaradılıĢ maksadının dıĢına taĢıyor ve

cehennemlik oluyor. ġeytanın varlığını nasıl 'Hayır' diye anabiliriz?"

"ġeytanın varlığı baĢkadır, Ģeytana uymak baĢkadır. Bak dıĢarıda yağmur yağıyor.

Yağmur Hayır mıdır Ģer midir?"

"Hayırdır!"

"Nereden biliyorsun? Bak az sonra öğreneceksin. ġu anda pek çok semti su bastı.

Birçok ev sular altında kaldı. Bir yığın insan yaĢamını kaybetti. Mallar telef oldu. Yollar

bozuldu, köprüler yıkıldı. Binlerce insan yağmurdan zarar gördü. Nasıl 'Yağmur

Hayırdır, berekettir.' diyebilirsin?"

"Ama hocam, yağmur olmazsa susuzluktan kırılırız."

"Peki Ģeytan olmasaydı?"

"Daha iyi olmaz mıydı? Birçok insan Ģeytanın kandırmasıyla helak olur, doğru yoldan

sapar, sonunda cehennemlik olur. Bundan daha büyük Ģer olur mu?"

----------1 43 I----------

"Doğrudur, bundan büyük Ģer olmaz. Ġnsanın ebedî azap veya cehennem dedığınız

'Yaratıcı’nın sevgisinden mahrum bırakılma' cezasına çarptırılması serlerin en büyüğü.

Ancak sayısız insan da var ki, ona hiç yenilmez. Bunu nasıl izah edeceksin?"

"Bilmiyorum."

"Bak Ģimdi, güneĢ her Ģeye hayat verir. Ama bazı Ģeyler onun ısısıyla çürür, bozulur,

kokuĢur. Hatta kararır. Peki bu güneĢten midir, yoksa o Ģeylerin doğasından mıdır?"

"Tabi ki o Ģeylerin yapısından kaynaklanır."

"Eğer Ģeytan olmasaydı, insanın doğasında var olan yetenekler ortaya çıkmaz, maddî ve

manevî hiçbir geliĢme olmazdı. Ġnsan iradesini kötüye kullanıp Ģeytana mağlup

olduğunda, 'Bu Ģeytan da niye yaratıldı? Allah Ģer olan bir varlığı yaratmayı kendi

rahmetine nasıl yakıĢtırabildi?' diyemez. ġerri iĢlemek özel durumların neticesiyken, bir

Ģeyi yaratmak onun bütün sonuçlarına bakar. Yani Ģeytan bir tür analizör. Ġyilerle

kötülerin birbirinden ayrıĢmasını sağlar.

Mamafih bu düĢüncede sen yalnız da değilsin. Birçok din bilgini bile bu meseleyi

anlamadığı için, büyük günahları iĢleyenlerin dinden çıktığına karar vermiĢler ve hata

iĢlemiĢlerdir. Onlar da tıpkı senin gibi Allah'ı 'kötü sandıkları fiillerden tenzih etmek

için' Ģerri yaratmayı Allah'a layık görmemiĢlerdir. Ve 'ġerri yaratmak serdir.' derler.

Oysa Ģerri yaratmak değil, Ģerri iĢlemek serdir.

Sonra bir konu daha var. Allah insanı hiçbir zaman günah iĢlemesin diye yaratmamıĢtır.

Aksine, 'Siz hiç günah iĢlemeyen varlıklar olsaydınız, sizi yok eder yerınıze, bir hata

iĢledığınde piĢmanlığını açığa vurup tövbe yoluna gidenleri yaratırdık.' diyor. Bu da

gösteriyor ki, hiç Ģer iĢlememek mümkün değildir.

Hem 'günah' dedığınız Ģeyi iĢlememek, bir devinimsizliktir. Ġnsan ise ancak

devinebildiği kadar değer ifade eder. Ve insan devinimi, tam ve saf bilgi kaynaklı

olmadığı için, doğru kadar yanlıĢ yapmaya da mahkumdur. Zaten insanın günah

dedığınız Ģeyleri yapmamak gibi bir lüksü yoktur. Çünkü insanda öyle derin duygu-

----------1 44

I----------

lar ve latifeler var ki, onlar devreye girdığınde insanin, iradesine hakim olması imkanı

kalmaz ve günah iĢler. Yani Ģerri seçer. Demek ki sorun hiç günah iĢlememek veya hiç

Ģerre bulaĢmamak değil, bir günah iĢledığınde hemen tövbe edip o davranıĢtan dolayı

Yaratacı'dan özür dilemesidir."

"Ama hocam, bir öğrenci bile öğretmeninden iĢiteceği azar yüzünden, ödevini ihmal

etmeden yaptığı halde, bir insan Yaratacısınin 'yapma' dediği Ģeyleri yapıp durursa bu

ne anlama gelir? Ondan çekinmedığıni veya ona inanmadığını gösterir. Bir insan

gerçekten inanıyorsa ve O'nun kendisini cezalandıracağını biliyorsa, nasıl günah

iĢleyebilir?"

"Bu insanın doğasıyla ilgili bir konudur. Ġnsanın mahiyetini ve zaaflarını iyi bilmek

gerekir. Çünkü insan, hazır bir gramlık lezzeti, ilerdeki bir kiloluk lezzete değiĢecek

Ģekilde yaratılmıĢ. Bu nedenle hazır bir tokat yemektense ilerde olası sayısız azapları

seçer, insanda yukarıda sözünü ettiğim duygular baskın olduğu zaman aklı ve iradesi

devre dıĢı kalır. Aklın uyarısını dinlemez. Arzu ve vehimleri onu kontrolüne alarak az

ve önemsiz hazır bir lezzeti, ilerde gayet büyük bir ödüle tercih ettirir. Çaresizlik

içindeki bir insanın, hazır 10 lirayı, ileride alacağı muhtemel 1000 liraya tercih etmesi

gibi... Çünkü arzu ve istekler geleceğe bakmaz an'a bakar. Dolayısıyla insanda öyle

duygular ve arzular vardır ki onlar bedene hakim oldu mu, akıl ve kalp susar."

"Öyleyse, büyük günahları iĢlemek veya Ģerri seçmek, imansızlıktan gelmiyor?"

"Tabi ki... Duygu ve arzuların beden üzerinde kontrolü ele geçirmesinden

kaynaklanıyor. O yüzden ilahî mesajda günah iĢleyenler Ģiddetli bir Ģekilde

korkutularak öyle bir seçimle karĢılaĢtıklarında arzularına yenilmemeleri sağlanmaya

çalıĢılıyor."

Bu sırada Gönül biraz konudan sıkılmıĢ olmanın, biraz da yorgunluğun tesiriyle baĢını

eĢinin omzuna yaslamıĢ uykuya dalmıĢtı. Bilge, onu hafif bir hareketle uyandırmaya

niyetlendi ancak Sin-Ha'nın iĢaretiyle bundan vazgeçti:

-----------1 45 I-----------

"Bırak uyusun. ġimdi çok güzel bir rüya görüyoı; Az sonra u-yanacak ve konumuz

değiĢecek."

Bilge meraklanarak sordu:

"Rüyasında ne gördüğünü biliyor musunuz?"

"Evet çünkü Ģu anda o rüyayı seyrediyorum."

"Nasıl seyrediyorsunuz?"

"Gayet net seyrediyorum, bir film izler gibi."

"Bu nasıl mümkün oluyor?"

"insan rüya görürken, beyin yaĢanan duyguları görsel olarak depolar. Her görüntünün

havada yayılmıĢ olan Ģekli, bir enerjidir. Elektrik dalgaları nasıl televizyon cihazına

girip yeniden Ģekillere bürünürlerse, bu enerji sinyalleri de öyle. Ġnsanın kalbi aynı

zamanda muhteĢem bir ekrandır, bir bilinç yansıtıcısıdır ve bir tür hafızadır. Beynin

yaydığı dalgalar orada Ģekle bürünür. Bu görüntülerin çoğu, insanın gündelik yaĢamında

tanıdığı eĢyaların formuna girer. Bazıları ise rüya âleminin unsurlarıyla yansır. ĠĢte bu

yüzden rüyaları tabir ettirmek zorunda kalırsınız."

"ġimdi ne görüyor?"

"Nasip çarkını izliyor."

"Nasip çarkı mı? O da ne?"

"Kader, Yaratıcı’nın olup bitecek hadiselerle ilgili koyduğu ölçülerdir. Her Ģey belli

ölçülerle olur ve biter. Her Ģey matematiksel bir ifadedir. Neyin, kime, ne kadar isabet

edeceği belirlenir. Buna nasip çarkı denir. Her gün, her saat, yaratılmıĢların nasipleri

dağıtılır ve onlara nasıl ulaĢacağı belirlenir."

"Yani zenginlik, yoksulluk gibi mi?"

"O da dahil her Ģey."

Onlar konuĢurken Gönül sıçrayarak uyandı. UyumuĢ olmasından dolayı utandı:

"Tuhaf!" dedi, "DalmıĢım ve üstelik rüya bile gördüm." Bilge "Ne gördün?" diye

soracaktı ki. Gönül, SinHa'ya dönerek:

46

"Hocam nasip nedir? Kadere inanmamız emrediliyor ama her §ey kaderimiz gereğince

geliĢiyorsa günah veya sevap iĢlemekteki payımız nedir?"

SinHa, Bilge'ye gülümseyerek, "Bak" dedi "Konu nasıl değiĢti?" Bilge:

"Evet efendim, söylemiĢtınız." dedi. Gönül, "Nasıl yani?" diye sordu, ĢaĢkınlıkla. Bilge:

"Sen dalınca hocam senin rüya görmekte olduğunu söyledi ve uyanınca senin soracağın

soruyla konunun değiĢeceğini belirtti." "Anlamadım. Rüya gördüğümü nasıl bildi?"

SinHa: "Beyninin yaydığı dalgalardan senin neler gördüğünü izledim."

Gönül'ün SinHa'ya hayranlığı artmaya baĢlamıĢtı. "Siz rüyaları da mı görüyorsunuz?"

" Bu olağanüstü bir beceri değil. Bir gün siz de geliĢtireceğınız birtakım aletlerle

insanların gördüğü rüyaları anında izleyebilecek hatta onları kaydedebileceksınız. Daha

da ilerisi var. Beynınızdeki görüntüleri yeniden ekrana taĢıyıp izleme imkanı bile

bulacaksınız. Gözünüz her iki dakikada bir algıladığı Ģekilleri beyindeki görüntü ve ses

arĢivine kaydeder." Bilge, Gönül'ün gördüğü rüyayı merak etmekten SinHa'nın

söylediği son sözleri duymadı bile. Gönül'e döndü: "Ne gördün?"

"Uçsuz bucaksız bir dönme dolap vardı. Bütün insanlık onun etrafında toplanmıĢtı.

Herkes dönme dolaptan kendilerine gelecek bir Ģeyler bekliyordu. Ben kalabalığın en

arkasında duruyordum. O keĢmekeĢ içinde dönme dolaptan fırlayan bir sepet benim

bulunduğum yöne doğru geldi. Yüzlerce insan sepeti yakalamaya çalıĢtı. Pek çok el

uzandı ama sepeti yakalamayı baĢaramadı. Sepet havada süzüldü, süzüldü ve geldi

benim önüme düĢtü. O anda 'Al onu, o senin nasibin.' diyen bir ses duydum. Merak ve

heyecanla sepeti açtım. Ġçinde çok güzel bir kız çocuğu vardı. Üzerine de bir eti-

----------1 47 I----------

ket iliĢtirilmiĢti: 'Gönül kızı Betül.' Gözlerime inanamıyordum. Sevinçten bir çığlık

attım ve uyandım." SinHa gülümsedi:

"Bak kızım çocuğunun cinsiyetini merak ediyordun. Merakm sona erdi. Adını bile

öğrendin üstelik. Demek ki her Ģey ezelden belirlenmiĢ, isimlerınız bile... Siz ise, kendi

kendınıze evlendığınızi, çocuklarınıza isim taktığınızı düĢünürsünüz."

"Peki öyle değil mi? Yani bizim olup bitenlerde hiç katkımız yok mu?"

"Olmaz olur mu? Elbette var. Vicdanını iyi dinlersen, yaptığin veya yapmadığın iĢlerde

senin de iradenin rol oynayıp oynamadığını kavrarsın."

"Evet insan bazen öyle düĢüncelere kapılıyor ki, her hareketimiz bizim irademizin

sonucuymuĢ gibi geliyor. Öyle zamanlar da oluyor ki insan olup bitenlerin hiç birinde

gerçek bir role sahip olmadığına inanıyor."

"ĠĢte kader bu." dedi, SinHa. "Az önce Ģerri yaratmakla iĢlemek arasındaki farktan söz

etmiĢtik. ġerri yaratmak Yaratıcı’nın iĢidir. Ama onu seçmek sizin eylemınızdir."

"Yani her Ģeyi yaratan Allah ama onların içinden doğruyu veya yanlıĢı seçen biziz, öyle

mi?"

"Sayılır."

"Peki hocam Gönül'ün sorusunu ben de sorabilir miyim?"

"Hangi soru?"

"Nasip ve kader! Nasip denen Ģey nedir? ġans, uğur veya uğursuzluk diye bir Ģey var

mı?"

"Bunların her biri ayrı ayrı kavramlar. Kader baĢka, nasip baĢka, Ģans baĢkadır. Uğur

veya uğursuzluk ise tamamen baĢka bir alandır."

"Peki kaderden baĢlayabilir miyiz?"

"Neden hemen kadere geçtin? Ona ulaĢmadan önce, konuĢulması ve anlaĢılması

gereken en az beĢ konu, geçilmesi gereken en az beĢ basamak var."

-----------1 48 I----------

"Nasıl yani? Hangi basamakları geçmek lazım?"

"Yaratacıyı, tam olarak bildin mi ki, O'na ait halleri kavraya-bilesin, ki yaratıcılık onun

sadece bir özelliğidir."

"Hayır! 'Allah'ı idrak etmek, O'nu idrak edemeyeceğini idrak etmektir.' demiĢler."

"Ama yine de insan, aklıyla nasıl bir kudretle karĢı karĢıya olduğunu kavrar. Tabi O'nu

kavradığım sandıktan sonra da iĢ bitmez. ĠĢin baĢı Yaratıcı'dır. Mamafih sonu da O'dur.

Ben bu öğretide takip edilmesi gereken silsileden söz ediyorum. Birinci basamak

Yaratıcı'yı, daha doğrusu evreni tasarlayan dehayı tanımaktır. I-kinci basamak o

'Tasarımcı'nın' Allah olduğunu bilmek ve yasalarına uymaktır. Üçüncü basamak ise

O'nu sevmek ve sevgiyi açığa vurmaktır. Siz buna kulluk dersınız. Her Ģeyin özü ve aslı

budur. Yani Allah'ı bilmek, inanmak ve itaat etmek. Allah, bizzat inananlara, 'Ey iman

edenler, Allah'a iman edin.' diye emrediyor. Ġman edenler, zaten inanmıĢ insanlardır.

Onları tekrar Allah'a iman etmeye çağırmanın mantığı nedir?"

"Hocam bu ayet değil mi? Bugüne kadar hiç dikkatimi çekmemiĢti."

"Evet. Sizin için ayet, bizim için 'Allah'ın Kelimesi."

"O zaman ortalıkta iman ettiğini sanan, ama aslında Allah'a iman etmemiĢ, bir yığın

insan var demek olmuyor mu bu?"

"Elbette ki öyle. Örfün getirdiği hazır Ģablonları kullanmak baĢkadır, iman edip onu

yüreğinde yaĢamak baĢkadır. Siz hep sanıyorsunuz ama bilmiyorsunuz. Oysa sanıların

çoğu yanlıĢ olmaktan kurtulmaz."

"Ne demek örfün getirdiği hazır Ģablon!"

"Senin baban Müslüman değil de Hıristiyan olsaydı, Ģimdi sen o dini öğreniyor

olmayacak mıydin?"

"Doğru."

"Öyleyse senin imanında, inancının pekiĢmesinde, Ġslam'ı seçmende ve onu kabulünde

ciddi bir özel gayretin yok. înançsız-

-----------1 49 I-----------

lığın ıstırabını çektin mi ki, inancın ne olduğunu bilesin. Allah'a ve üstelik doğru Allah'a

inanmanın ne olduğunu nasıl kavrayacaksın?

Hepınızde, özelliklerini kendınızin belirlediği bir tanrı inancı var. Ama, O'nun kendisini

vasfettiği haliyle Allah'a inanan çok az... Çünkü elınızdeki bilgiler sanılardan öteye

geçmiyor...

Siz kültürünüzü atalarınızdan nasıl devralmıĢsamz, imanınızı ve dinınızi de öyle

devraldınız. Din sizin için bir ata yadigarı, bir miras. Yani siz aslında yüreğınızden

gelerek O'na ihtiyaç duymuyorsunuz. Sadece babalarınızdan ve atalarınızdan öyle

gördüğünüz için, inanıyor ve yaĢıyor görünüyorsunuz. O yüzden de Ġlahî Me-saj'a çok

sevdığınız bir Ģiir kitabı veya kıymetli bir tarihi eser gibi bakmaktan kendınızi

alamıyorsunuz."

"Peki bu yanlıĢsa, doğrusu nasıl olacak?

"Sizin sahabe dedığınız insanlan iyi incelemeniz gerekir. Ġmanın ve dinin insanın

yaĢamındaki önemini o zaman kavrayabilirsınız. En büyük problemınız karanlığı

tanımadan ıĢığa sahip olmanızdır..."

Bir sessizlik oldu. SinHa, sanki ikisine de duydukları yeni bilgileri akıllarına

oturtabilmeleri için süre tanımıĢtı. Sonra sözü yine SinHa baĢlattı:

"O kara derili köleyi hatırlıyor musun?"

"Hangi kara derili köle?"

"Hani Ģu sesi uzayın en derin yerlerine kadar ulaĢan köle? Siz ona "ezan okuyan adam"

adını taktınız. Ama biz onu baĢka bir ö-zelliğiyle biliyoruz. O insan türünün en dirençli,

en samimi birey-lerindendi."

"Anladım, Bilali HabeĢi'yi kastediyorsunuz!" "Evet o. Ona yapılan iĢkenceyi bütün

gökyüzü birimleri izledi. Ona yapılan dayanılmaz iĢkencelere rağmen o hep "Ehad! E-

Forma: 4

---------1 50 1--------

had!" diyordu. "Allah Tektir!" diye inliyordu. Yaratıcı kudret hepimizi o sahnelere tanık

kıldı."

"Neden özellikle ona yapılanlara hepınızi tanık kıldı?"

"Ġnsan türünün erdemini ve kararlılığının gücünü kavrayalım diye."

"Daha önce de buna benzer tanıklıklarınız oldu mu?"

"Evet oldu. Ġbrahim'in yakılması ve oğlunu kurban etmesi... Bir de Eyüp'ün çilesi ve

Allah'tan bir kelime olan Ġsa'nın çarmıha gerilmek istenmesi.... Gerçi Ġsa sizin

sandığınız gibi çarmıha gerilmedi."

"Ama birileri çarmıha gerildi. Kimdi o?"

"Tabi ki birileri çarmıha gerildi. Ġsa ise göğe çekildi. Onun dünyevi bedeniyle göğe

çekilmesi, biz gök ahalisini çok hayrete düĢürmüĢtü. Ama bu hal, insanın ne kadar

küstah, ne kadar bağnaz ve doğru sanarak ne kadar derin yanlıĢlıklara düĢebileceğinin

de belgesi oldu. O gün çarmıha gerilen, aslında Ġsa'yı ve kendisinin de aralarında

bulunduğu havarileri ihbar eden kiĢiydi. Ama onlar 'Ġsa'yı çarmıha gerdik.' sanıyorlardı.

Ġlk üç olayda Yaratıcı müdahalemizi istedi ama Ġsa'nın ve Bi-lal'in yaĢadıklanna

müdahale etmemizi istemedi.

"Neden?"

"Ġnsandaki nefreti ve gayba imanın gücünü kavrayalım diye. Çünkü Ġsa'ya yapılanlar,

meleklerin itirazını doğrular mahiyetteydi. Bilal'in direniĢi ise, geçmiĢte insanın

yaratılıp muhatap bir varlık olarak görevlendirilmesine karĢı oluĢan itirazlara yanıt

niteliğindeydi...."

"Hangi itirazlara?"

"Diğer dört olayda muhataplar gayba aĢina peygamberlerdi. Ama Bilal, gayba aĢina

değildi. Fakat derin bir Allah inancına'u-laĢmıĢtı. Hem de hiçbir Ģey görmeden... O

yüzden de evrenin Yaratıcısı onun görüntülerini ve sesini evrenin her noktasına yaydı.

Hepimiz onu izledik ama müdahale etmemize izin verilmedi.

-------------1 51 I-------------

O, sonuna kadar yapılan iĢkencelere katlandı. Ölümü göze aldı ve kalbindeki Allah

inancına gölge düĢürmedi. Onun sırrı neydi biliyor musun?"

"Neydi?" dedi Gönül, büyük bir merakla.

"O inançsızlığın doğurduğu sahipsizliğin karanlığını yüreğinde yaĢamıĢtı. Sonunda

gerçeği kavramıĢ ve sahibini bulmanın haz-zma ermiĢti. Bu derin inançtan dolayı

çektiği acılara ve yapılan iĢkencelerin Ģiddetine rağmen geri adım atmadı."

Bilge bütün doğallığıyla;

"Ne muhteĢem bir olay! O ne kutlu bir insanmıĢ!..." dedi.

"Aynı donanım sende de var. Ama aynı kararlılık yok." Bilge:

"Niçin bende o kararlılık yok?" diyecekti ki SinHa sözünü sürdürdü:

"Karına aĢık oldun mu?"

"Evet. Ben onu çok sevmiĢtim."

"Peki Ģimdi sevmiyor musun?"

SinHa'nin bu sorusu, Gönül'ün dikkat kesilmesine yetti. Büyük bir merakla yanı baĢında

oturan kocasının ağzından çıkacak söze kulak kesildi. Çünkü kocası "Onu sevmiĢtim."

demiĢti. Acaba Ģimdi sevmiyor muydu? Yahut sevgisi mi azalmıĢtı?

Bilge, bu sözünün eĢinin kalbinde dalgalanmalara neden olduğunu hemen sezdi ve:

"Tabi ki seviyorum!" dedi.

"Peki Ģimdiki sevginle, ona kavuĢmayı istedığın dönemlerdeki sevgin aynı mı?"

"Elbette Ģimdi biraz daha farklı."

"Neden farkli olduğunu biliyor musun?"

"Bilmiyorum." demekle yetindi Bilge. Bu sorgulama Bilge'nin de Gönül'ün de bir parça

gerilmesine neden olmuĢtu. SinHa iki tarafı da yatıĢtıracak bir ses tonu ile:

----------1 52

I----------

"ĠĢte bu, alıĢmadır. Yani ülfet. Allah'a imanda da en tehlikeli nokta ülfettir, insanlar

mensup oldukları dinî atmosferi hazır bulurlar ve büyüklerinden gördüklerini taklit

ederler. ĠĢin özüne inmeyi akıl etmezler. Tekrarlayıp durdukları eylemleri ibadet

zannederler, ibadetlerinde samimidirler ama bunu, yüreklerindeki imanın bir gereği

olmaktan çok, öyle alıĢtırıldıklan için yaparlar. Bugünkü Ġslam yurtlarının durumu da

bunu göstermektedir. Çünkü onlar, Allah'ın varlığı meselesini hazır bir postüla olarak

benimserler ve tekrarlayıp dururlar. Oysa Allah'a iman etmekle bir tanrının varlığını

bilmek birbirinden çok farklı Ģeylerdir." Bilge sordu:

"Hocam bunu çok tekrar ediyorsunuz. Neden?"

"Çünkü sistemin en temelinde bu gerçek yatmaktadır. Bütün hurafeler, hak olan dinden

bütün sapmalar, bu iki hususun birbiriyle karıĢtırılmasından kaynaklanır."

"Bu nasıl olabilir?"

"Allah'a 'gerçekten inanan bir insan' baĢkalarına olabildığınce hoĢgörülü olduğu halde,

kendi nefsine karĢı tavizsizdir. Tanrı hakkında 'sadece bilgi sahibi' olanlar ise toleransı

kendi nefislerine, taassubu ve cehalet ateĢini baĢkalarına yönlendirirler. Kendi

yanlıĢlarına dinî bir mazeret bulurlar ama baĢkalarının hatalarını, ellerindeki bilgi

Ģablonuyla hemen mahkum ederler.

Oysa gerçek bir mümin baĢkasında bir kusur gördüğü zaman, onu uyarır ama Allah'ın

sonsuz rahmet sahibi olduğuna inandığı için mahkum etmez. Allah'ın Son Elçisi'nin

yaĢamını inceledığınızde, bağıĢlayıcılığinın, cezalandırıcılığindan daha önde olduğunu

görürsünüz. Oysa sıradan bir din bilgininin, daha çok 'cezalandırdığına' tanık

olursunuz."

"Bu, imanın gerçek veya taklidi olmasından mı kaynaklanı-

yor;

7»

"Denilebilir. Daha çok sanmak ve inanmak farkından kaynaklanır. 'Yaratılanı hoĢ

gördük yaratandan ötürü' diyen, olayın farkındadır. Her günah iĢleyeni cehenneme

gönderen ise 'sanmak'tadır; Hak'tan Hakikat'ten habersizdir."

MUHSĠN

"Sen iktiran nedir bilir misin?" "Bilmiyorum, nedir iktiran?"

"Yakınlık demektir. Bazen doğru ile yanlıĢ birbirine oldukça yakın biçimlerde

görünürler. Benzer elbiseler giyerler. O zaman ikisini birbirinden ayırmak zorlaĢır. ĠĢte

Allah'ı bilmekle, Allah'a iman etmek böyledir? Ġkisini aynı elbiseler içinde göre göre

aralarında bir fark yok zannedersınız. Kaba taslak bilgiler, alıĢmayı beraberinde getirir.

Ama inancın sanıya ve alıĢkanlığa tahammülü yoktur. AlıĢkanlık tekdüzeliktir ama

iman sürekli tazelenmektir..."

"Hocam anlayamadım, biraz açar mısınız?"

"Yarın güneĢ doğar mı?"

"Doğar."

"Ama doğmayabilir de."

"O da bir olasılık."

"Fakat o hep doğduğu için, kimsenin yarın güneĢin doğup doğmayacağı konusunda bir

kaygısı yok. GüneĢ ise görevini kusursuz yapar ve her zaman tam saatinde doğar. O

yüzden de bu muazzam hadiseye kimse kafa yormaz. Dolayısıyla bunun ne büyük bir

nimet olduğunu da düĢünmez. Çünkü güneĢin her gün doğmasına alıĢmıĢlardır."

"Yani?"

"Yani, elbette karını seviyorsun. Ama bu sevgi, baĢlangıçtaki gibi yoğun ve ıstırap

verici değil. Çünkü sen ona kavuĢmuĢsun. O nimet elinde. O yüzden de kıymetini

yeterince bilemezsin. Allah'a iman da böyledir. Allah'ın varlığını bilmek, O'nu daima

içinde yaĢatmaktan farklı bir Ģeydir. Herkes bir yaratıcının varlığını bilir a-

----------1 54 I----------

ma bu bilgi, herkesi her zaman aynı oranda etkilemez. Halbuki insan doğası O'nsuzluğa

ancak dört dakika dayanabilir ve ölür." "Yani Allah'a inanmayan insan yaĢayamaz mı?"

"Öyle de denilebilir. ġimdi bir insan nefes almadan kaç dakika yaĢayabilir."

"Dört dakika."

"Gördün mü. Demek insan organizması Allahsızlığa' en fazla dört dakika dayanabilir.

Çünkü nefes alıp verirken çıkardığınız ses Allah'ın adıdır. Yani 'Hu'... O 'Size kendi

ruhumdan üfledim.' buyuruyor. Sizin alıp verdığınız nefesler de o üflemenin sizde açığa

çıkmasından ibarettir."

"Nefes alıp verirken Allah'ı mı anıyoruz?"

"Elbette nefes tek baĢına Yaratıcı’nın en yalın adıdır. Hiçbir canlı nefes almadan

yaĢayamaz ve nefes Yaratıcı’nın adıdır." Gönül iyice meraklanmıĢtı:

"Nasıl yani? Biz nefes alırken Allah'ı mı anıyoruz?" SinHa:

"Elbette."

"Peki öyleyse Allah'ı dil ile anmanın anlamı ne oluyor?"

"Bilge, seninle evli olması nedeniyle her gün bu eve gelip, ömrünün büyük bir kısmını

seninle birlikte geçiriyor mu?"

"Evet."

"Peki bu seninle ilgileniyor olmaya yeter mi?"

"Hayır elbette baĢka Ģeyler de beklerim. Örneğin beni gerçekten sevip sevmedığıni

zaman zaman merak ediyorum. Eğer onun beni hâlâ eskisi kadar sevmedığıni

hissedersem, bundan büyük rahatsızlık duyarım. Ondan her Ģeyi benimle paylaĢmasını

isterim."

"Ya gördün mü? ġunu unutma ki güzel kızım, en kıskanç Allah'tır. O yüzden de

kendisine ait Ģeylerin baĢkalarına isnat edilmesine, kendisine yönelmek üzere yarattığı

sevginin baĢka varlıklara yönlendirilmesine; yani Ģirk koĢulmasına asla tahammül

edemez. Kulunun sevgisini kimseyle paylaĢamaz.

----------1 55 I----------

Elbette kulunun kendisine mahkum olduğunu bilir. Ama O, kulun, O'nu bu

mahkumiyetten dolayı değil, kendi arzusuyla sevmesini bekler. Senin kalbin, O'nun

sevgisinin küçük bir aynasıdır.

Sen nasıl, kocanın kalbinde senden baĢka kadınların varlığına tahammül edemezsen,

Tanrı da kulunun kalbinde kendisinin yerini alacak sevgilere tahammül edemez. Senin

sevgin de dahil."

"O zaman bizim iĢimiz çok zor."

"Hayır o kadar da zor değil. Sen kocanı Allah için seversen, kocan da seni Yaratıcı’nın

bir armağanı olarak severse sorun kalmaz. Kocanın bu eve her gün gelmesi, evliliğinin

bir zorunluluğudur. Ama seni sevmesi ve herkesten önde tutması iradesiyle ilgili bir

sorundur. Nefes, kulun Tanrı'yı iradesi dıĢında anmasıdır. Yaratıcı ise iradeli bir ilgi

ister. ĠĢte imana davet, kiĢinin iradeli hareketlerinde de Rabbin rizasını gözetmeye

çağrıdır."

"Hocam ben size nasibi sormuĢtum. Siz Allah'ı sevmeyi anlattınız. Bunun ilgisi ne?"

"Ġmanın Ģartı kaçtır."

"Altı."

"Sayabilir misin onları?"

"Ahiret gününe iman, Allah'a iman, peygamberlere iman..." SinHa, Gönül'ün sözünü

kesti:

"Doğru ama sırayı takip etmiyorsun"

"Nasıl yani?"

"Allah'a iman her Ģeyin ilkidir. Önce O'na inanmak gerekir. O yoksa, ahiretin ne anlamı

var, peygamberin ne anlamı var?" "Doğru." "ġimdi tekrar ve doğru olarak say!"

"Allah'a iman, meleklere iman, kitaplara iman, peygamberlere iman, ahiret gününe

iman, ve kadere yani hayrın ve Ģerrin Allah tarafından yaratıldığına iman."

-----------1 56 I-----------

"ĠĢte Ģimdi iĢi doğrulttun. Peki, kadere iman kaçincı sırada yer aldı."

"Altıncı sırada."

"Öyleyse sen neden birinci, ikinci ve üçüncü sırayı atlayarak en sona geçiyor ve

sıralamaya oradan baĢlıyorsun?"

"Ġnsanın en çok kafasını karıĢtıran kaderdir de ondan."

"Hayır kızım, kaderin insanin kafasını kariĢtıracak bir tarafı yok. Kafanızın karıĢması,

ilk beĢ basamaktaki incelikleri gereği kadar bilememenizden; bilgilerınızin birtakım

sanmalardan ibaret kalmasından kaynaklanıyor. Sen ilk beĢ basamağı hakkıyla kavra-

san, kaderle ilgili bir problemin de kalmaz."

"Ama biz onlara iman ediyoruz."

"Bak kızım! Az önce Allah'ı bilmenin, O'na iman etmekten farklı olduğunu söyledim.

Elbette herkes bir yaratıcının varlığını bilir Ama onunla sürekli yaĢamaz. Kimisi

tanrısını sadece darda a-nar ve ondan yardım bekler. Kimınız onu, hazineci baĢı gibi

görüyorsunuz. Kimınız onu aile doktorunuz gibi görüyorsunuz, kimınız ise çöpçatan."

Bilge, duydukları karĢısında ĢaĢırmıĢtı. Kendi kendine "Tövbe ya Rabbi!" dedi.

"Tabi ki tövbe etmeniz gereken çok Ģey var." dedi SinHa. Bilge:

"Yani böyle Ģeyleri Allah'tan isteyemez miyiz?"

"Elbette ki istersınız. Ama öncelikle O'nun, seni yaratan olduğunu ve her an ve her

Ģeyde, hep ve yalnız O'na muhtaç olduğunu bilmelisin ki, sonra ondan bunları isteyesin.

Sen onu normal Ģartlarda hiç anma ama bir sıkıntıya düĢünce 'Haaa Allah vardı, bir de

ona derdimi söyleyeyim de.' Bu hal buna benziyor. Oysa O, her saatınızi O'nun sevgisi

ve ıĢığı ile geçirmenizi bekliyor. Demek ki Allah'a iman baĢka, O'nun varlığını bilmek

baĢka..."

"Sen hiç Allah'ı, Gönül kızına aĢık olduğun dönemlerdeki gibi sevebildin mi?"

----------1 57 I----------

Bilge iyice burkuldu, içinden "Hayır" dedi. Gerçekten de insanların Allah'ı sevmeyi hep

erteledığıni kavradı. SinHa:

"Eğer sen, Yaratıcı'yı iki dakikalık bir süre için, aĢık olduğun bir kız kadar sevebilsen ve

O'na kavuĢmayı arzulayabilsen, sana gaybin kapılan açılırdı.

Demek ki Allah'a iman etmek o kadar da basit değil. Bir Yaratıcı’nın, daha doğrusu Ģu

gördüğümüz evrenin bir tasarımcısının olması gerektiğini bilmekle, O'na iman etmek

arasında sizin anlayamayacağınız kadar büyük bir fark vardır O'nun varlığını herkes

bilir ama O'na iman eden çok azdır. Önce doğru Allah'a, yani O'nun kendisini tarif ettiği

Ģekilde iman etmek gerekiyor" Bilge: "Ben hakkıyla O'na inandığımı sanıyordum."

"Hayır sen iman ile ilgili çok bilgiye sahipsin. Dini bilgilerde ve varlık konusunda çok

bilgiye sahip olmak, tam bir imanın delili sayılmaz. Nice din bilginleri vardır ki

imanları sıradan müminlerin imanı kadar bile değildir. Bak eĢin senden çok daha az

bilgiye sahiptir ama o inanç konusunda senden önde görünüyor. Senin kalbin üzerindeki

karanlık bölgeler, onunkine oranla daha fazla. Bu karanlık bölgeleri bilgisayar

disketlerinde oluĢan bazi secture'ler yani bozuk birimler gibi algılayabilirsin. Bu da

gösteriyor ki eĢin muhsin bir doğaya sahip!" Gönül:

"Hocam muhsin ne demek?"

"Muhsin, gözleriyle görüyormuĢçasına Allah'a inanandır Yani O'na yöneldığınde,

Allah'ın gerçekten seninle beraber olduğunu ve seni duyduğunu yüreğinde tam olarak

hissetmendir." Gönül:

"Hocam insan baĢka nasıl olabilir ki? Yani varlığına inanmadığı, kendisini duyduğunu

bilmediği bir varlığa nasıl yalvarabilir ve nasıl ondan bir Ģey isteyebilir ki insan?.."

"ġartlanma ile!"

"Nasıl yani?"

"DüĢün ki, bir insan küçüklüğünden itibaren bir olayı annesinden, babasından ve

çevresindekilerden görerek öğreniyor. Ġn-

----------1 58 1---------

sanların, üstesinden gelemedikleri olaylar ve sıkıntılar karĢısında ellerini açıp

yalvardıklarıni izliyor. Bu durum zaman içinde o insanda doğal bir refleks oluĢturur ve

o da benzer durumlarda aynı iĢi mekanik olarak yapar. Örneğin dua eder ama o anda

yalvardığı Kudret'in onu gördüğünden veya talebini karĢılayacağından tam emin

değildir. Muhsin yaradılıĢtaki bir insan ise en basit bir arzusu için bile Yaratıcı'ya

yöneldığınde O'nun kendisini gerçekten gördüğünü bilir ve istedığınin verileceğine

inanır. Çünkü o, yalvardığı Rabbi'nin onun istedığıni verebilecek kudrete sahip

olduğunun bilincindedir."

Bilge içine düĢtüğü duruma üzüldü. Oysa o kendisini karısindan daha dindar ve Allah'a

daha yakın biliyordu. Bir ümitsizliğe düĢtü. SinHa, onun kalbindeki dalgalanmayı

gördü:

"Sakın bu konuda ümitsizliğe düĢme. Çünkü, Ģeytanın insandan koparabileceği en

büyük taviz, ümitsizliktir. Ümitsizlik mümin için Ģirk sayılır. Allah olmazları bile

olduracak kudrettedir, insan bu konuda ümitsizliğe düĢtü mü arkasından daha büyük

tehlikeler gelir." dedi. Bilge, silkelenir gibi olmuĢtu: "Ne gibi tehlikeler?"

"Ġyi bir mümin olamayacağına inanan insan, kulluk vazifesini boĢlar. 'Ben zaten adam

olamam, ben bu Ģeyleri beceremiyorum.' diye diye, üretebileceği olumlu enerjileri de

üretmekten vazgeçer ve sonunda kalbinin tamamen kapatılmasına neden olur. Kalbi

bütün âleme yayılmakta olan ilahî mesajları alamayacak hale gelir. Bu ise yeryüzünde

bir insanın düĢebileceği en kötü, en Ģerli haldir, ikinci bir konu. Ġnsan yüzüne karĢı

yapılan eleĢtirilere en az arkasından yapılan övgüler kadar sevinmedikçe, inancı

olgunluğa ulaĢmıĢ olmaz. Sen henüz eĢinin bile bir konuda senden üstün olmasına

tahammül edemiyorsun. Edineceğin bütün pozitif değerlerin en kıymetlisi, nefsinin

ateĢini söndürebilmendir... Senden daha olgun, saf bilgiye senden daha çok vakıf, olgun,

pozitif değer üreten insanlar var. Onlar gibi olamadığına yanmalı ve ken-

----------1 59 I----------

dini olgunlaĢtırmalısın. Yüreğindeki inancı pozitif değerler üreterek güçlendirebiliyor

musun? Asıl önemli olan bu!"

Bilge içindeki dalgalanmadan utandı. Hiçbir Ģey yokmuĢ gibi yumuĢak bir ifade takındı

ve:

"Peki hocam iman eksilir çoğalır mı?" diye sordu.

"Bu, kast ettiğin Ģeye göre değiĢir. Eğer imanı, mahiyeti itibarıyla soruyorsan değiĢmez

derim. Çünkü iman bir cevherdir ve basittir. Azı da imandır çoğu da imandır. Ya vardır

ya yoktur. Ve o evrenin dilidir."

"Bunu bir örnekle anlatabilir mısınız?"

"Örneğin bir bilgisayarda her Ģey Binary kodlarıyla anlatılmıĢtır. "Sıfır" YOK'u, "Bir"

VAR'ı temsil eder. Her Ģey 'akım var', 'akım yok' komutlanyla ortaya çıkar."

"Hocam biraz daha açar mısınız?"

"Elektriğin özelliklerini bilir misin?"

"Az çok."

"Üç buçuk voltluk bir elektrik de cereyandır, bin beĢ yüz voltluk bir elektrik de.

Dolayısıyla yapısı itibarıyla iman var veya yoktur denilebilir ama az veya çok

denilemez."

"Ama biz bazı insanlar için 'onun imanı güçlü' deriz, bu teĢhis yanlıĢ mı oluyor?"

"Sizin elektrik dedığınız enerji kendisini iki kanunla açığa vurur. Volt ve amper. Biri

gücünü, diğeri Ģiddetini belirler. Elektrikte ıĢığı ve harareti açığa çıkaran, amperidir

Ġmanı da amperi yüksek, amperi düĢük olarak belirleyebiliriz. Yüksek bir imana sahip

dedığınız insanda iman o kiĢiyi, inandığı doğrultuda eyleme sevk eder. Ama amper

düĢükse, eyleme yönelme yeterince güçlü olmaz."

"Demek ki, inandığını söylediği halde farzlarda tembellik gösterenlerin problemi de

bu."

"Sayılır. O yüzden sizin 'imam' dedığınız büyük fakihler, namaz kılmayanı inançsız

saymamıĢlardır."

-----------1 60 I-----------

"Peki imanın, bu yönüyle güçlendirilmesi mümkün mü?" "Tabi ki mümkün. Zaten

bütün sorun bu. Ve bu yüzden peygamberler seçilmiĢ ve onlara kitaplar gönderilmiĢ.

Ġnsan ameli salih denilen yararlı iĢleri, devamlı surette iĢleyerek kalbindeki karanlıkları

yani 'bad secture' olarak adlandırdığım bozuk hücreleri onarır. Ve böylece inancının

gücünü arttırır. Huzurun da, güvenin de, baĢarının da, sevginin de, hoĢgörünün de,

mutluluğun da, doygunluğun da temeli inançtır ve kalbin bu bozuk hücrelerden

temizlenmesidir.

Allah'a iman olmadan, bilgi irfana, söz anlayıĢa, fiil ibadete dönüĢmez; yani ölüm ötesi

için zorunlu olan pozitif enerji üretimi gerçekleĢmez. Her eyleminde Yaratıcı’nın

sonsuz kuĢatıcılığını ve evreni içine alan sevgisi düĢünülmedikçe o enerji açığa çıkmaz.

Sağlam inanç olmadan da bunları sağlamak imkansızdır. Çünkü a-kım yoksa görüntü de

yoktur... Demek ki iĢin temeli birinci basamak. Yani Allah'a iman."

ĠRADE VE NEFĠS

SinHa, kendisini ĢaĢkınlık ve hayranlıkla izleyen iki insanın kafasındaki soru

iĢaretlerinin yok olması için konuĢmasını örneklerle zenginleĢtirerek sürdürdü:

"ġimdi var sayalım ki, Allah'a hakkıyla inandın ve onun varlığını yüreğinde hep taĢıdın.

Yine de kaderi anlamada güçlük çekersin."

"Neden?"

"Çünkü bir de nefsınız ve ondan doğan dürtülerınız var. Yani hareket ve eylemlerınızin

temeli olan dürtüler. Dürtüler iki kaynaktan beslenir. O kaynaklar sizce ne olabilir?"

"Birincisi nefis ve Ģeytan, ikincisi Rahman ve melek olabilir. Bunların ilki Ģerri ve

kötülüğü ikincisi de hayrı ve iyiliği üretirler çünkü."

"Sizin açınızdan öyle de denilebilir. Çünkü eylemlerınızin kaynağı, meyillerınız yani

dürtülerınızdir. Dürtülerınız ise nefsınızden doğar gibi görünür. Ancak o dürtülerin

doğmasında Rahman'in, meleklerin ve Ģeytanların rolü var. ĠĢte bu noktada meleklere ve

tabi Ģeytanlara iman devreye girer. Çünkü Ģeytan da ateĢten yaratılmıĢ olmakla birlikte

yaradılıĢ itibarıyla melek formatindadır."

ġeytan cin taifesinden değil mi?

Tür olarak cinler sınıfına girer ama yaradılıĢları itibarıyla cinlerden daha üstün, daha

güçlü varlıklardır. Cinlerin sudan, ateĢten ve havadan yaratılmıĢ türleri vardır fakat

Ģeytanlar nar denilen ateĢin karanlığından var edilmiĢlerdir. Sızma ve etkileme

kabiliyetleri cinlerle kıyaslanmayacak kadar yüksektir. Cinleri dua ve ted-

---------1 62 1--------

bir ile kendınızden uzak tutabilirsınız. Ama Ģeytandan ancak Allah'ı sığınarak

kurtulabilirsınız...

"Peki Hocam bunlar nefsimizi nasıl etkiliyorlar? Nefsin mahiyetini açıklayabilir

mısınız? Meyillerimizin kaynağı konusunda aydmlanmak istiyorum."

"Yine basamak atlıyorsun. Onu kader konusuna ulaĢtığımızda zaten anlatacağız. Önce

sabırli ol ve sırayı takip et. Ġlkokulu bitirmemiĢ birini ortaokula, ortaokulu bitirmemiĢ

birini de liseye almazlar ve tabi böyle birinin üniversiteye girmesinden hiç söz

edemeyiz. Üniversite sıralarında iĢlenmesi gereken bir konuyu getirip ilkokul çocuğuna

anlatırsan, hata yaparsın. ġimdilik onun varlığını bil ve sırasını bekle. Çünkü Ģimdi sıra

melekleri kavramada. Yani ikinci sırada melekleri anlaman ve meleğin ne anlama

geldığıni bilmen gerekir."

SinHa bunları anlatırken, Gönül'ün canı sigara ve kahve içmek istemiĢti. Ancak

saygısızlık olur diye yanlarında sigara içmeyi göze alamadı. Kalkıp baĢka yerde içmeyi

düĢündü ama bu kez de anlatılanları önemsemiyor görünmekten korktuğu için yerinden

kımıldayamadı. Ancak akh sigarada olduğu için de bir türlü dikkatini anlatılanlara

yoğunlaĢtıramıyordu. SinHa, sözünü keserek, Gönül'e döndü ve ona hitaben:

"Benimle bir arada iken kendınızi sıkıntıya sokmayın. Kalk ve canının istediği Ģeyi yap.

Ancak yapmak istedığın sana da, içinde-kine de zarar verecek bir Ģey. Benden sakınarak

bunu yapmaman yanlıĢ. Bunu sana ve bebeğine zarar vereceği için yapmamalısın.

Çünkü sigara duyularmızin üstünü ince bir zar gibi kaplar ve onlardan yeterince

yararlanmanızı önler.

Bize gelince... Bizim bir Ģeyler içmek veya yemek gibi bir derdimiz yok. Biz zikirle,

Allah'ı teĢbih etmekle besleniriz. Bizim enerji kaynağımız da o. Ama siz yemek içmek

zorundasınız." dedi.

Bilge, SinHa'nin bu izahına anlam verememiĢti. Oysa Gönül, bu sözlerin söylenmesinin

nedenini iyi biliyordu. SinHa, Gönül'e

-----------1 63 I----------

"Ġçmek istedığınden Bilge'ye de getir. Çünkü ona Ģimdiye kadar sorduklarımdan daha

çetin bir soru soracağım. Önce biraz rahatlasın." dedi. Bilge:

"Gönül bana neyi getirecek?" diye sordu. Gönül atıldı: "Canım! Ben içimden kahve ve

sigara içmeyi geçiriyordum. Bu arzu, benim sizi dinlememi önlüyordu.Kafam onunla

meĢguldü. Hocamız aklımdan geçenleri söyledi ve bana izin verdi." dedi. Sonra Gönül

kalkıp mutfağa geçti. Ġki dakika sonra elinde sigara ve bir tepsi içine yerleĢtirdiği iki

fincan kahve ve iki su bardağı ile salona girdi. Bilge:

"Haaa! Hocam belki sırası değil ama Ģu sigara konusunu da biraz açabilir mısınız?

Sigara helal mi haram mı?"

"Helal ve haram kavramları sizin içindir. Biz negatif ve pozitif olarak değerlendiririz.

Ama ille de sizin anlayacağınız kavramları istiyorsanız söyleyeyim. Bir Ģeyin haram

veya helal olmasını ancak Yaratıcı tayin eder. Onu kendi hikmetine göre yapar. Bazı

Ģeriatlarda helal kıldığını bir baĢka Ģeriatta haram kılar. Bu, O'nun bileceği Ģeydir."

"Hocam haramlar her Ģeriatta aynı değil mi?" "Üç aĢağı beĢ yukarı aynıdır. Temel

haramlar değiĢmez. Ancak örneğin Ġsa'ya Ģarap içmek helal kılındı. Ama ondan önceki

peygamberlere de son peygamber olan Muhammed'e de yasaktı." "Neden böyle?"

"Yedığınız içtiğınız nesneler sizin doğanızı, huyunuzu ve karakterınızi oluĢturur. Bu ise

milletlerin birbirinden farklılaĢmasını sağlar. Sizin tabiatınız ise bilginin sizde nasıl

açığa çıkacağını belirler.

Çok et yiyen insanlar saldırgan, katı kalpli ve bencil olurlar. Hiç et yemeyen insanlar

pasif, durağan ve özverili olurlar. ġarap insanın vücudunu hararetlendirir. Beynini

rehavete sevk eder, uyku hali verir. Soğuk iklimde yaĢayanlar için bunun bir kısım

faydaları vardır ama sıcak iklimlerde bu tamamen ters etki yapar.

---------1 64 1---------

Dolayısıyla yedığınız içtiğınız Ģeyler, sizin yaĢam tarzınızı belir-liyor. Bu açıdan ne

yiyip içtiğınıze dikkat etmeniz gerekir. Bakın helal dairesi geniĢtir. Ama helal olan her

Ģeyi yemek zorunda değilsınız. O yüzden de size gelen mesajda 'Helal kıldıklarımızdan

da ancak temiz olanlarını yiyin.' denilir." Bilge:

"Ben hâlâ sigaranın haram mı helal mi olduğunu anlayamadım." dedi.

"Size gelen mesajda ve onu en iyi anlayan Son Elçi'nin sözlerinde bunu açık açık

yasaklayan ifadeler var mı?" "Bildiğim kadarıyla yok." "Peki ona nasıl haram

diyeceksınız?" "Ama sigaranın sağlığa zararlı olduğu biliniyor." "Sağlığınıza, bile bile

zarar vermeniz helal mi?" "Hayır. Bir ayette 'Kendınızi ellerınızle tehlikeye atmayın.'

deniliyor."

"Öyleyse hükmünü buldun. Kararını sen vereceksin." "Bir boyut daha var." dedi SinHa.

"Cennet dedığınız boyutta hiçbir can sıkıcı söze, kirliliğe ve pis kokuya yer yoktur.

Sigaranın temiz bir yapıya sahip olduğunu söyleyebilir mısınız?"

"Hayır."

"Demek ki, sigara kokusuyla cennete girme olanağınız yok. Önce o kokudan

temizlenmeniz gerekir. Bunu burada yapamazsanız ölümün öbür tarafında zorlu bir

ameliyeden geçirilirsınız. Bu kokuyu giderecek tek Ģey de maalesef ateĢtir...

Sigara haramdır veya helaldir diyemeyeceğim ama cennete girmeyecek kokular ve

maddeler sıralamasında üçüncü grubun dördüncü sırasında yer aldığım biliyorum.

Kararı siz vereceksınız... Benim size Ģu haramdır, Ģu helaldir deme hakkım yok. O

görev elçilere verildi. Ben size ancak haramın neden haram, helalin neden helal

olduğunu anlamanıza yarayacak doğru bilgiyi aktarmakla mükellefim. Yapıp

yapmamak size aittir."

----------1 65 I----------

Gönül, bu sözleri duyar duymaz, sadece birkaç nefes aldığı sigarasını söndürdü ve "Ben

artık bunu içmeyeceğim." dedi. SinHa:

"Bu hemen ve kolayca verilecek bir karar değil. ġu anda içinde bulunduğun ruhi durum

da böyle kesin bir karar vermeye uygun değil. Aldığın kararı sonradan bozmaktansa ani

karar vermemek daha doğru bir yol. Verdığın karan mutlaka uygulamalısın." SinHa,

Gönül'ün tebessümü üzerine Bilge'ye döndü:

"ġimdi sana çetin bir soru soracağım. Hazır mısın?"

"Estağfirullah hocam, ben öğrenmeye çalıĢıyorum, bilmek haddim değil."

"Allah, evrendeki bütün hareket ve faaliyetleri meleklerle sevk ve idare ettiği halde,

Ġlahlığı ve kudreti hususunda ortaklığı reddeder. Böyleyken gönderdiği Ġlahî Mesaj'da

sık sık 'Biz' ifadesini kullanıyor. 'Biz', 'Biz', 'Biz' dediği halde sen onu nasıl 'Bir'leye-

bileceksin? Tevhide nasıl ulaĢacaksın? Hem O kendisini, 'Yaratıcı-lann en güzeli

Allah'in Ģanı ne yücedir.' diye açığa vurduğu halde, sen O'ndan baĢka yaratıcı

olmadığını nasıl bileceksin?"

"Hocam ben bu sorulara yanıt veremediğim gibi, kafamı asıl karıĢtıran meselelerin

baĢını bunların çektiğini de itiraf etmeliyim."

"Öyleyse biraz dinlenme zamanı geldi. Gerçi bu, sizin için geçerli bir gereksinim. Bizim

için yorulmak veya dinlenmek diye bir sorun yoktur. Çünkü bizim formumuz sabit.

Eksilmez, azalmaz. Sizinki ise sürekli değiĢen dengelerle halden hale geçer."

"Niçin sizin vücut formunuz sabit, bizimki değiĢken?"

"Biz evrime tabi tutulmamıĢ varlıklarız. YaratılıĢ formumuz ne ise öyle devam ederiz.

Daha alt formlara indirgenmemiz, bazı istisnalar haricinde mümkün olmadığı gibi üst

boyuta çıkmamız da mümkün değil.

Tabi ki Sonsuzluk Efendisi'nin isteği baĢka. Sizin için durum farklı. Kendi formunuzun

altına düĢmeniz de mümkün, en üst

------------1 66 I------------

mertebelere varmanız da. O yüzden hep oluĢum halindesınız. Mükemmele varma

sürecınız devam ediyor.

Sizin bedenınız, alt yapı unsurlarının üst formlara yükselmesi için bir atölye

hükmündedir. Topraktan yükselen unsurlar, çeĢitli yollarla sizin bedenınıze girerek bir

üst bilinç boyutuna geçerler ve böylece Sonsuzluk formuna doğru bir adım daha atmıĢ

olurlar."

"Biz yanılırız, değiĢiriz, hayret ederiz. Sizde yapısal bir değiĢme olmadığını biliyoruz.

Peki hayret ve yanılma olur mu?"

"Evet yapısal değiĢme olmaz, tabiatımız sabit. Yanılma olmaz. Çünkü bize saf bilgi

verilir ve biz onu tatbik ederiz, kendimizden bir Ģey katmayız. Hayret konusuna

gelince... Elbette biz de hayret ederiz, hayrete düĢeriz."

"Bu nasıl olur?"

"Bizdeki bilgi saf bilgi olmasına rağmen eksiktir. Bize bilginin tamamı verilmiĢ

değildir. Biz de Yaratıcı’nın birçok hallerine hayret ederiz. Çünkü ona dair bilgi bize

verilmemiĢtir. Bilmediğimiz için de Yaratıcı’nın o iĢine hayret ederiz. Hatırla, melekler,

'kan dökücü ve bozguncu' olduğunu bildikleri Adem'in, yeryüzüne halife olarak tayin

edilmesine hayret etmiĢler ve Yaratıcı'ya 'Biz seni teĢbih ve tenzih ederken, böyle bir

mahluku nasıl halife tayin edersin?' diye sormuĢlardı. O da, cevaben 'Ben sizin

bilmediklerınızi de bilirim.' demiĢti. Çünkü melekler Yaratıcı’nın bütün bilgelerine

sahip olmadıklarını biliyorlardı. Ve yine biliyorlardı ki O, ancak hikmetinin gerektiği

gibi hareket eder. O yüzden Adem'e yani sizlere hizmet etmeye boyun eğdiler."

"Yani sizin hayretınız bir tek Allah'ın fiilleri konusunda olur, öyle mi? Varlıkların

yaptıklarından hayrete düĢmezsınız."

"Yaratıcı’nın eylemlerinde hayrete düĢmeyiz. Ama bazen değerlendirmesinde hayrete

düĢeriz. Varlıklar konusunda da bir kez hayrete düĢtük."

"Nedir o?"

"Son elçinin uzay yolculuğu..." Bilge:

------------1 67 I------------

"Hz. Muhammed uzay yolculuğu mu yaptı?" diye sorunca Gönül:

"Peygamberimiz Mirac'a çıkmadı mı? O bir tür uzay yolculuğudur." dedi. SinHa:

"Tebrik ediyorum kızım. Sen fakih bir insansın." dedi. Bilge:

"Fakih insan ne demek?" SinHa:

"Olayları doğru kavrayıp, onlardan kendisine bir anlayıĢ çıkaran demektir..." Bilge:

"Peki Hocam Mirac'a niçin hayret ettınız?"

"O Elçi, çok unsurlu olmasına rağmen, hiçbir yaratığın varamayacağı yerlere vardı.

Bizim türdeki varlıkların varlığını asla koruyamayacağı manyetik alanlara girdi ve orada

O'nunla mükâleme etti. Bizim tabiatımızı aĢan bu hadisenin, topraksı bir varlık

tarafından gerçekleĢtirilmesi bütün gök ehlini hayrete düĢürdü. O zaman, melekler,

insanın kendilerinden gerçekten yüksek olduğuna kanaat getirdiler..."

"Ġlginç!" dedi. Bilge. "Bize de O'nun parmağının iĢaretiyle Ay'ı parçalaması ilginç gelir.

Ama biz bugün bunun olabilirliğini teknik olarak da kabul edecek durumdayız. Yani

böyle bir Ģeyin olmasını n imkan dahilinde olduğunu bilim olarak da kabul ediyoruz."

Bilge tekrar baĢa döndü. Ġnsanın olgunlaĢma sürecini ve bunun nereye kadar devam

edeceğini merak ediyordu:

"Peki hocam, insanda olgunlaĢma ve mükemmelleĢme süreci ne zaman baĢlar ve ne

zaman biter?"

"Tabi ki ana rahmine düĢmekle baĢlar ve nihayete kadar sürer."

"Nihayet dedığınız ne?''

"Fena bulmak."

"Fenafillah mı yani?"

"Buradaki deyimle evet."

---------1 68 1---------

"Yani öldükten sonra da geliĢmemiz devam ediyor, öyle mi?" "Tekamül demesek bile

evet ondan sonra da bir geliĢim söz konusudur. Peygambere niçin salat ve selam

okuyorsunuz?"

"inan hocam o mesele gerçekten kafamı kurcalayan bir konu. Biz daha çok bunu, O'nun

Ģefaatine ulaĢmayı umarak yaparız."

"Elbette ki o da var ama nedeni sadece o değil."

"Peki ya ne?"

"Bugün bu kadar yeter. Artık veda zamanıdır. Bak eĢin çoktan uykuya vardı bile.

Gözleri açık ama içi uyuyor. Selam!"

"Selam!"

SinHa aniden yok oldu. Gönül, bu elektrik boĢalmasından etkilenerek uyandı. "Özür

dilerim uyumuĢum." diyecekti ama SinHa'nın olmadığını fark etti. Bir süre sessizlik

içinde etrafa bakmdılar. Ġkisi de ne diyeceğini bilemiyordu. Gönül alıĢkın bir eda ile:

"Hadi uyuyalım." dedi. Bilge, namaz kılmak istedığıni söyledi. Gönül hayret etti. Çünkü

eĢi dindardı ama namaz konusunda fazla bir duyarlılığı yoktu:

"Hadi gel uyuyalım. Yarın baĢlarsın. Birlikte baĢlarız ve bir daha da bırakmak yok..."

Bilge, "Hayır" dedi, "Hemen Ģimdi baĢlayacağım ve bir daha da bırakmayacağım."

Gönül, yaĢamlarında yeni bir devrenin baĢlamakta olduğunun farkındaydı. Bu yüzden

de biraz tedirgindi. Yoğun bir dinî yaĢamı çevreleri taĢıyamazdı. Bir anda aklından

sayısız karĢılaĢtırmalar yaptı: Acaba örtünmesi gerekiyor muydu? Örtünürse eski

çevresini tamamen kaybeder miydi?

Bu kutlu kiĢinin yaĢamlarına girmiĢ olmasına seviniyordu ama bir yandan da derin

kaygılar taĢıyordu. Kendilerine göre bir dini anlayıĢları vardı ve muhafazakâr bir aile

olarak biliniyorlardı. YaiĢin boyutları değiĢirse?.. Ya Bilge kendisini iyice kaptırırsa,

çevresine ne diyecekti?.. Acaba artık sinemaya; o her hafta gitmese boĢluk duyduğu

sinemaya, tiyatroya gidemeyecekler miydi? EĢi ona çarĢaf mı giydirecekti?.. Zaten

çevresinde gereğinden fazla dindar

---------1 69 !---------

bilinen Bilge, bu iĢi daha da ileriye vardırırsa evlilikleri ne olacaktı?

Elbette kendisi de inanıyordu. Yüreğinde Tanrı sevgisi büyüktü, ona güveniyor, ona

dayanıyor ve herhangi bir zorlukla karĢılaĢtıkları zaman ondan yardım diliyordu ama

Ģimdi o yaĢamlarının tamamını kontrol edecekti. Bunu nasıl taĢıyacaklardı?.. Bu

sorgulamalar esnasında içinde sayısız Gönül'ün ortaya çıktığını keĢfetti. Sanki

yüreğinde iki üç insan birbiriyle tartıĢıyordu. Birisi "Bu iĢ i-yi olmadı. KeĢke o ihtiyarla

hiç karĢılaĢmasaydınız." diyordu.

Bir diğer Gönül ise "Aaaa kızım sen de bu iĢi amma ciddiye aldın, ö kadar da kendini

kaptırma. Hem canım bu zamanda bu kadar da olmaz. Sonra söylediklerinin doğru

olduğunu nereden bileceksin? Belki de siz halüsinasyon gördünüz. Birilerine söyleseniz

size gülerler. BoĢ ver, fazla kafana takma." diyordu. Bir diğeri ise, "Bak kızım, bu senin

için bir Tanrı ikramıdır. Kurtulmak istiyorsan duyduklarına sıkı sıkı sarıl. Yeryüzünde

böyle bir Ģey herkese nasip olmaz. Hadi gözün aydın. Siz kutlu iki kiĢisınız ki Allah

karĢınıza böyle birini çıkardı..." diyordu.

Bilge ile göz göze geldiler, önün da kafasından aynı Ģeylerin geçtiğini hissetti:

"Ne düĢünüyorsun?"

"Bilemiyorum. Bu yükü kaldırıp kaldıramayacağımı düĢünüyorum diyebilirim.

Kendimize göre bir dünya görüĢümüz ve yaĢamımız vardı. Pekala mazbut bir yaĢam

sürüp gidiyorduk. Bu iĢ bizi nasıl etkileyecek bilemiyorum. Doğrusunu istersen, onun

etkisinden de kendimi kurtaramıyorum."

Bilge bir taraftan da kollarıni çevreliyordu. Abdest alacaktı ama içinden bir ses, "Aman

canım hemen heveslenip namaza duracaksın ama yarın yine bırakacaksın. En iyisi sen

biraz daha düĢün ve iyice karar verdikten sonra baĢla. Heveslendin ama iyi düĢün."

diyordu.

70

Bilge'nin içindeki tereddütler çok daha derine iniyordu. Sanki ilk defa imanla, inançla

karĢılaĢıyordu. Din değiĢtirmiĢ gibi derin sarsıntılar içindeydi.

Bir süre daha boĢ boĢ oturdular. Sonra Bilge kesin bir kararlılıkla kalkıp lavaboya gitti.

Abdest alıp geldi. Gönül:

"Bu kere kararlısın umarim. Daha önceki baĢlamalar gibi olmaz." dedi. Bilge;

"inĢallah bu kere olmaz. Hadi sen de abdest al da birlikte kılalım." Gönül:

"Ben kendimi hazır hissetmiyorum."

Gönül yatak odasına doğru giderken. Bilge namaza durmuĢtu bile... Gönül'ün kafası

iyice karıĢmıĢtı. Örtünecek miydi? Çevresine ne diyecekti, onlardan gelecek tepkiyi

göğüsleyebilecek miydi? Örtünmeden olabilir miydi?

Kafasına hücum eden sayısız sorulara yanıt vermeye çalıĢmaktan bitkin düĢtü. "Öfff bu

da nerden çıktı böyle!" dedi içinden. YaĢamlarının alt üst olacağını düĢündü ve

kararsızlıkla gece kıyafetlerini giyip yatağa girdi.

LABĠRENT

SinHa ile yapılan sohbetin üzerinden hayli zaman geçmiĢti. SinHa uzun süre ortalıkta

görünmemiĢti. Ġkisi de neredeyse yaĢadıklarimin bir vehim, bir hayal olduğunu

düĢünmeye baĢlamıĢtı. Kendileriyle konuĢan yaratığın gerçekte olup olmadığı

konusunda zaman zaman kendilerini sorguya çekiyorlar ama buna net bir yanıt

veremiyorlardı. YaĢananlardan geriye kalan bir tek geliĢme vardı. Bilge namazlarını

eskisi gibi aksatmıyor ve vakti girer girmez kılıyordu. Gönül ise yaĢadıklarının güzel bir

düĢ olduğunu varsayarak normal haline dönmüĢtü... Zaman zaman kafalarına bir konu

takıldığında, "KeĢke gelseydi de konuĢabilseydik." diye içlerinden geçirdikleri oluyordu

ama hallerinden de memnundular.

Gönül, evlerinin civarında bulunan bir spor kulübüne sık sık giderek, havuzunda

kanasıya yüzüyordu. Yüzmeyi çok seviyordu. Gerçi Bilge onun bu sevgisinden pek

memnun değildi ama Gönül, her seferinde bir bahane bularak onun gönlünü

yumuĢatmayı baĢarıyordu. Son günlerde yapılan itirazları da "Ama yüzmenin doğuma

çok yararı var." savunmasıyla yumuĢatıyordu. Gerçi küçük misafirin gelmesine daha

aylar vardı ama Gönül onu bahane ederek istediği tavizi kopartmayı baĢarıyordu.

Sıcak bir Temmuz günüydü. Mavi fayansla döĢenen havuzun sularında serinleyen

insanlar oldukça keyifli görünüyordu. Havuzun çevresi insan kaynıyordu. Gönül önce

bir Ģezlonga uzanarak bir süre güneĢlendi. Bir süre sonra kalkarak havuza doğru yürüdü.

Havuzun kenarına oturarak ayaklarını suyun içine soktu. Bir yandan ayaklarını çırparak,

suyun serinliğinin tadını çıkarıyor, bir yandan da çevresindeki insanları seyrediyordu,

insanlar ne garipti? Herkes burada nedense masum yüzünü sergiliyordu. Oysa bu

insanlardan her biri normal zamanlarda hırsa, ihtirasa sahip değil

----------1 72 i----------

miydi? Bu soru sonrasında çevresinde bulunan insanları biraz daha dikkatlice

incelemeye baĢladı.

Yüzmeye gelenlerin her biri diğerleri yokmuĢçasına kendi âlemine dalmıĢtı. Birkaç

genç havuzun içinde birbiriyle ĢakalaĢıyor ve kahkahalarla gülüyordu. Kimisi kulaç

üstüne kulaç atarak havuzun bir kenarından diğer kenarina gidip gelerek kendi halinde

eğlenmeyi yeğlerken, kimisi suların üstünde sırt üstü yatarak hem suyun hem de

güneĢin tadını çıkarmayı tercih ediyordu. Bir genç biraz da etrafta bulunan genç kızların

dikkatini çekebilmek umuduyla tramplenden suya her seferinde baĢka bir tarz deneyerek

atlayıĢlar gerçekleĢtiriyordu. Havuzun kenarına sıralanan Ģezlonglara uzanan insanların

bir kısmı kitap okuyor bir kısmı uyuyordu. SarıĢın bir genç kız kendilerine kur yapan

erkeklere ilgisiz gibi davranarak, elindeki volkmen radyonun kanallarını değiĢtirmekle

uğraĢıyordu. "Allah için güzel kız!" diye düĢündü Gönül. Erkeklerin onun çevresinde bu

denli pervane olmalarına hak verdi. "Gerçi vücut güzelliğini esas alan bir erkek ne kadar

kıymetli olabilir ki?" diye sormadan da edemedi.

Tam karĢısındaki Ģezlonga uzanmıĢ yaĢı hayli geçkin bikinili bir kadın iliĢti gözüne.

Senelerin etkisiyle deforme olmuĢ vücuduna ve kırıĢ kırıĢ derisine rağmen, genç kız

edasıyla hareket eden bu kadın nedense sinirine dokunmuĢtu, içinden "Bu kadar

edepsizlik de olmaz. Ġnsan yaĢını bilmeli." diye ona kızdı. O anda, adeta beyninin

derinliklerinden geliyormuĢçasina kulağında çınlayan bir sesle irkildi: "Sen ondan çok

mu farklı görünüyorsun. Bak kamın burnuna gelmiĢ?"

Tepeden tırnağa ürperdi. Tüyleri diken diken olmuĢtu. ġaĢkınlıkla etrafına bakındı ve

sesin sahibini görmek istedi. Aslında ses o-na hiç de yabancı gelmemiĢti. SinHa'yı

anımsadı. Duyduğu sesin onun sesine benzeyip benzemedığıni düĢündü. Çevresine

bakındı ve kendisini biraz toparlandı. Ama oturduğu yerden kalkamadı...

Havuzun sularındaki dalgalanmalara dalmıĢtı. Suyun üstünde o güne dek hiç dikkatini

çekmeyen hafif bir yağ tabakası gördü. Ġğ-

----------1 73

!----------

rendi. Midesi bulandığı için ayağını sudan çekti. Ama yerinden kalkmadı. Merakla sesi

bir kere daha duyup duymayacağına dikkat kesilmiĢti. Gözü tekrar kadına iliĢti. Varisli

bacakları, sarkık göğüsleri, katlanıp aĢağı doğru sarkmıĢ göbeği ile son derece çirkin

görünüyordu, içinden, "Bu tiplerin burada ne iĢi var?" diye düĢündüğü anda aynı sesi bir

kere daha duydu: "Sen güzel olduğun için mi vücudunu gösterme hakkına sahipsin?"

Gönül, bu kez sesi çok daha net duymuĢtu.

DehĢetle irkildi. "O burada!" diyerek ayağa fırladı ve koĢup havlularına büründü.

Bacaklarını da örtecek Ģekilde havluya sarındıktan sonra bir Ģezlonga oturdu. Bu

durumda bir süre kaldı. E-li gayrıihtiyarî çantasına uzandı. Sigaralıktan bir sigara aldı ve

yaktı. Oysa doktor ona en azından bebeği oluncaya kadar sigara içmemesini söylemiĢti.

Fakat o buna rağmen günde bir kaç tane içiyordu. Sigarasından derin bir nefes çekti.

Karnındaki çocuk sanki bundan gerçekten rahatsız olmuĢ gibi bir iki tekme attı. Gönül,

çocuğun bu hareketinden her zamankinden daha fazla etkilendi. Çocuğun daha önceki

her tekme atıĢında Gönül kamını sıvazlar "Senin orda olduğunu biliyorum yavrum! Seni

seviyorum ve dört gözle gelmeni bekliyorum." derdi. Bu sefer irkilmiĢti. Sigarasını

söndürdü ve acele tavırlarla kalkıp giyinmek için kabinlere yöneldi....

Eve döndüğünde saat 17.00'ye geliyordu. Banyoya girdi ve uzun süren bir duĢ seansı

yaptı. Bedeninin her tarafını defalarca sabunladı. Banyodan çıktıktan sonra aynanın

karĢısına geçti. Saçlarını kurulayacaktı. Ancak aynadan akseden güzelliğine takıldı

kaldı. Uzun uzun bedenini inceledi:

"Ama ben gerçekten güzel bir kadınım!"

Kendisini inandırmak için havlusunu hafifçe araladı ve beden hatlarına baktı. Göğüsleri

biraz daha irileĢmiĢti fakat bunun anneliğe hazırlıkla ilgili olduğunu biliyordu. Cildi

eskiden olduğu gibi i-peksi görünümünü kaybetmemiĢti. Karnı bir tuhaftı ama o da

nasılsa doğumdan sonra normale dönecekti. Bu kadar güzel bir vücuda sahip olduğu

için kendisiyle gurur duydu. Hatta Bilge'nin ne

74

Ģanslı bir erkek olduğunu düĢündü. Kendisi gibi bir karısı olduğu i-çin acaba

gururlanıyor muydu? Kendi kendine sorduğu bu soruyu, "Erkeklerin hiçbir zaman

kıymet bilmediği" önyargısıyla geçiĢtirdi. Bu sözü annesinden duymuĢtu. Demek babası

da annesinin kıymetini bilmemiĢti. Oysa annesi de çok güzel bir kadındı. Onun gençlik

resimlerini hatırladı. Fakat Ģimdi o resimlerdeki kadından bir eser kalmamıĢtı. Kendisi

bilmese o genç kızın annesi olduğuna dünyada inanmazdı.

Bu düĢünce onu allak bullak etti. Demek kendisi de o hale gelecekti. Yüreğinde bir

sızlama hissetti. D^in bir acı duyarak, ümitsiz bir kaygıya kapıldı. Saçını kurulamaktan

vazgeçti. Salona geçti. Öylece televizyonun karĢısına oturdu. O akĢam annesine

gideceklerdi. Yemek yapmayacağı için rahattı. Koltuğun önüne bir sandalye koyduktan

sonra koltuğa çöktü ve ayaklarını sandalyenin üstüne uzattı...

Televizyonun kısık sesi ona ninni gibi geldi... Kapı ziliyle uyandığında saat altı buçuğu

biraz geçiyordu. Ne zaman daldığını hatırlayamadı. Bilge olmalıydı. Kalktı ve kapıya

gitti. O saatte uyumanın getirdiği bir sarhoĢluk içinde ağır davranıĢlarla ve biraz da

gelenin Bilge olduğundan emin rahat hareketlerle kapıyı açtı. Ancak kapıyı açıp

kapaması bir oldu. Kapının arkasından seslendi:

"Kimsınız?"

"Kızım Allah için bir sadaka verir misin?"

Gönül, zincirini takarak kapıyı araladı:

"Ne istiyorsunuz?"

"Giymedığınız elbiselerden bir parça verirseniz sevinirim."

Gönül, kapıyı kapattı. Ne yapacağını bilemeden kapının arkasında öylece kalakaldı.

DıĢarıdaki talebini tekrar ediyordu:

"Allah yavrunu sana bağıĢlasın kızım. Bir sadaka ver de gideyim." Gönül, kapının

arkasından seslendi:

"Bekle geliyorum."

------------1 75

I------------

Gardıroba gitti. Önce kendi elbiselerine baktı. Artık giymediği bir iki elbisesini çıkardı.

Ġçine koymak için torba aramaya koyulacaktı ki havuz baĢında duyduğu sesi bir kere

daha duydu: "Allah'ı sevmek böyle mi olur kızım? Ġyileri kendine, eskileri Allah'a

ayırıyorsun."

Gönül, doğal bir tavırla; "Hocam siz mısınız?" diye sordu. A-ma sesine karĢılık

alamadı. Ġçine büyük bir telaĢ düĢtü.

Elindeki eski giysileri yatağın üstüne fırlattı ve gardroptan en yeni elbisesini çıkardı.

Bilge'nin de en son aldığı ceketini kapıp kapıya koĢtu. Kapıyı açtı. Kapıda kimseler

yoktu. YıkılmıĢtı. Elindeki elbiselerle salona döndü. Kendini güçlükle koltuğa bıraktı.

Hüngür hüngür ağlamaya baĢladı:

"Ben kaybettim! Ben kaybettim!" diye hıçkırarak ağlamaktan kendini alamadı. Bir süre

sonra sinirleri nispeten yatıĢtı. Yeniden koltuğa geçip oturdu ve baĢına gelenlerin ne

olabileceğini düĢünmeye baĢladı.

Bu sırada televizyonda haberler baĢlamıĢtı. Televizyondan yükselen uğultu dikkatini

çekti. Bir Hayır severin dağıttığı giyecekleri kapıĢmaya çalıĢan insanların sergilediği

manzara, içler açıĢıydı. Az önce yaĢadığı olaydan hemen sonra böyle bir manzaranın

karĢısına çıkmasını ikinci bir uyarı olarak değerlendirdi ve yeniden hıçkıra hıçkıra

ağlamaya baĢladı. O gözyaĢlarını dindirmeyi baĢaramadan kapı zili bir kere daha çaldı.

Gönül aynı dilencidir umuduyla koltuğa bıraktığı elbiseleri kaptığı gibi kapıya koĢtu.

Kapıyı açar açmaz elbiseleri uzattı ve; "Al, sana elbiselerimizin en iyisini veriyorum!"

dedi.

Kapıdakinin Bilge olduğunu fark edince, kendine geldi. Bilge içeri girer girmez. Gönül

onun boynuna sarıldı ve hıçkıra hıçkıra ağladı. Her Ģeyden habersiz olan Bilge karısının

bu hareketine anlam vermeksizin onu yatıĢtırmaya çalıĢtı. "Ne oldu güzelim? SakinleĢ

hele! Ne oldu? Niçin böyle ağlıyorsun?"

----------1

76 1----------

Gönül, dakikalarca hıçkırığını durduramadı ve konuĢamadı. Bir süre sonra sakinleĢti ve

havuzun baĢından itibaren yaĢadıklarını ona anlattı.

Bilge yapmacık bir eda ile, "Aaa! Olmaz ki canım! Bu kadarı da fazla! YaĢamımızı

böyle etkilemeye ne hakkı var?" diye tepki gösterdi. Ama içinden de hem Gönül'ün

havuzdan soğuduğuna hem de SinHa'nin hâlâ kendileriyle ilgilendığıne gizliden gizliye

sevinmiĢti...

Bilge mutfağa geçti. Hayli acıkmıĢtı. Mutfakta hiçbir hazırlık olmadığını görünce biraz

da sinirlendi ama karısına belli etmedi. YumuĢak bir eda ile:

"Yemek yapmadın mı?" dedi. Gönül:

"Bugün babamlara gidecektik ya!" Bilge;

"Ġnan tamamıyla unutmuĢum. Yoksa bu kadar gecikmezdim. Hemen hazırlan o zaman.

Atlarız bir taksiye gideriz." dedi. Gönül:

"Hayır hiç halim yok. Telefon ederiz, gelemeyeceğimizi söyleriz."

Bilge:

"Olur mu, annen hazırlık yapmıĢtır, ayıp olur, gideriz." dedi. Gönül sessiz kaldı. Sonra

kalktı ve yatak odasina geçti. Kısa sürede giyinmiĢti. "Gidelim." dedi.

***

Yemek masasında sessizlik hakimdi. Gönül her zamankinden daha sakindi. Oysa en çok

konuĢan ve etrafı neĢelendiren hep o olurdu. Annesiyle babası, acaba aralarında bir

problem mi var diye çaktırmadan damatlarını ve kızlarını süzüyorlardı. Bilge de sakindi

ama bu onun her zamanki haliydi. Özellikle annesi, kızının bu sakinliğine anlam

veremiyor ve için için eziliyordu.

Gönül yemekten sonra kapıyı çalan dilenci ile yaĢadıklarını onlara da anlatınca anne ve

babasının merakı bir parça dağılmıĢtı.

Babası: "Olur böyle Ģeyler!" deyip geçiĢtirdi. Annesi ise, "KeĢke verseydin, kızım!"

dedi, "Ama kendini üzme. Bir daha fırsat çıkarsa bunu da telafi edersin."

----------i 77 I---------

Gece, gündelik sorunların konuĢulmasıyla sürdü. Siyaset, partiler, ekonominin kötü

gidiĢatı, yöneticilerin yeteneksizliği ve benzeri konular konuĢuldu. Bilge kayınpederiyle

fikirleri pek uyuĢmadığı ve konuĢmaları, sonunda hep tartıĢmaya dönüĢtüğü için sessiz

kalmayı tercih etti. Buna rağmen bütün oklar yine ona yöneliyordu. Sanki ülkedeki

temel sorunların nedeni Bilge ve Bilge gibilerdi. Bilge bazen konuĢulanları tasdik

ederek, bazen de sessiz kalmayı tercih ederek geceyi tamamladı.

Eve döndüklerinde, kapıda bir not vardı:

"Size baskın düzenleyelim demiĢtik ama bulamadık. Artık sizi bekleriz."

Ferhat Ayln Gönül, notu görünce:

"Sana gitmeyelim demiĢtim. KeĢke evde kalsaydık. Ben Aylin'i çok severim. Onlarla

daha iyi bir gece geçirirdik" dedi. Bilge:

"Üzülme olanda Hayır vardır. Biz yaĢamımızın ne kadarına sahibiz ki onu kontrol

edelim." Gönül:

"Ayıp oldu. Aslında Aylin önceki gün, bugün bize gelebileceklerini söylemiĢti ama ben

tamamen unutmuĢum. Annem sabah arayınca Hayır diyemedim." Bilge aldırmaz bir

Ģekilde:

"Üzülme telafi ederiz." diyerek yatak odasına geçti. Üstünü çıkarttı ve pijamasını giydi.

Sonra salona döndü ve televizyonu açtı. Gece haberlerini izlemek istiyordu.

Kumandanın tuĢuna basmasıyla Gönül'ün çığlığını iĢitmesi bir oldu. Hızla içeri koĢtu:

"Ne oldu? Bir sorun mu var?"

Gönül yatağın üzerinde kıvranıyordu. "Bebek geliyor! Bebek geliyor!" diye bağırıyor ve

acısını dindirmek için ne yapacağını bilemez tavırlar sergiliyordu. Oysa bebeğin

gelmesine daha bir iki ay vardı. Bilge alelacele üstünü giydi ve hemen bir taksi

çağırarak, Gönül'ü hastaneye götürdü. Doktorunu da çağırmıĢtı.

Bu arada Gönül'ün annesi ve babası da Bilge'nin telefonu ü-zerine apar topar hastaneye

gelmiĢlerdi. Gönül, yoğun bakıma a-

78

lınmıĢtı. Kapıda ne yapacaklarını bilmez Ģekilde bekleĢiyorlardı. Derken, Gönül'ün

doktoru dıĢarı çıktı:

"Meraklanmayın, bir Ģey yok. Çok yoğun bir stres ve üzüntü yaĢamıĢ olmalı. Bir sıvı

boĢalması söz konusu. Onu yatıĢtırmaya ve sıvı akıĢını önlemeye çalıĢıyoruz."

Gönül'ün annesi merakla atıldı:

"Erken doğum mu?" Doktor:

"Olabilir. Bekleyeceğiz." diyerek tekrar içeri girdi.

Saatler geçmiĢti ve hâlâ Gönül'ün durumu hakkında net bir bilgi alamamıĢlardı. Gecenin

fecirle aydınlanmaya baĢladığı bir saatti. Herkes bir banka yığılıp kalmıĢtı. Uykunun

ağırlığı bütün baĢları eğmiĢ, omuzlara düĢürmüĢtü. Hatta babanın horultusu bütün

koridora yayılıyordu.

Bilge de, bir koltuğa yığılmıĢ uyuyakalmıĢtı: Kör karanlıkta ne olduğunu bilmediği

iğrenç bir çamur zeminde yürüyordu. Dar bir koridordu. Sağlı sollu iki tarafından,

görünmeyen vücutlardan uzanan uzun tırnaklı ellerle birtakım yaratıklar onu

yakalamaya çalıĢıyorlardı. Koridorun iki tarafı demir parmaklıklarla kaplıydı. A-deta bir

hapishanenin koridorunu andıran ardı arkası gelmeyen bir tünelden geçiyordu.

Büyük bir panik ve korku içindeydi. Çok ilerde bir ıĢık vardı. O ıĢığa ulaĢtığında

kurtulacağını sanıyordu ama bunu bir türlü baĢaramıyordu. Kendisi koĢtukça tünelin

ucu adeta ondan uzaklaĢıyordu. Çıldırtıcı çığlıklar, iğrenç görüntüler, Ģekilden sekile

giren formlar ve ona uzanan sayısız eller içinde koĢarken, aklını yitirecek gibi oluyordu.

Bir ara bastığı çamurun, insan etinin çürümesinden oluĢan pis bir balçık olduğunu fark

etti. Yerde bir yığın insan iskeleti vardı. Onlar da her nasılsa bu tünele girmiĢler ve

burada korku ve panik içinde yaĢamlarını kaybetmiĢlerdi.

Ama Bilge'nin içinde her Ģeye rağmen kurtulacağına dair bir ümit vardı. Gördüğü ıĢığa

varacağına inanıyordu. Ümidini koruyarak daha da hızli koĢmaya baĢladı. Yüzüne

örümcek ağına benzer ağlar takılıyordu. O koĢtukça çamur zemin daha bir ağırlaĢıyor.

koĢmasını önlüyordu. Tünel de sanki her adımda biraz daha daraliyordu. Bilge'nin

kurtulma ümidi gittikçe zayıflıyordu. "Bu tünelde kalıp öleceğim." diye paniğe

kapıldıkça telaĢı daha da artıyordu. Bağırıyordu ama çığlıklar arasında sesini kendisi

bile duymuyordu. Demir parmaklıklar arasından uzanan eller, onun üstünü baĢını

paralamıĢtı. Vücudu kan revan içinde kalmıĢtı. Tünelin ucuna doğru koĢmaya

çalıĢıyordu. Sonra birdenbire tünelin üstünün açık olduğunu fark etti. Birileri ona üstten

el feneriyle yol gösteriyordu. Fenerin cılız ıĢığında sayısız iskeletin hareket ettiğini

görünce, korkusunun arttığını hissetti. "KeĢke bu ıĢık olmasaydı." diye düĢündü. Çünkü

gördüğü manzaralar onu daha da ürkütmüĢ ve iğrendirmiĢti.

Bir yığın insan, bu pislik deryası içinde kıvranıyor, kimisi de o pisliği alıp üstlerine

baĢlarına sürüyorlardı. Önü sıra koĢmakta olan birkaç kiĢi daha gördü. Fakat tünelin ucu

bir türlü gelmiyordu. Yüksek sesle bildiği duaları tekrarlamaya baĢladı. Bir yandan da

ardına bakmaksızın koĢuyordu. Ümidini yitirmek üzere olduğu bir anda bir el onu

yakaladı ve ileri fırlattı. Bilge bir anda kendini çıkıĢın yakınında buldu. Kendisini

fırlatanın kim olduğunu anlayabilmek için çevresine bakınırken iğrenç bir kahkahayla

irkildi. Bir baĢka el onu yakalayıverdi ve tekrar geriye doğru fırlattı. Artık bütün

ümidini kaybetmiĢti. Aynı anda yukarıdan gelen bir ses duydu. Bu babasının sesiydi.

"KoĢ!" diyordu, "Ümidini kaybetme ve koĢ!" Evet, bu kesinlikle babasının sesiydi.

Bilge ümitlendi ve tekrar koĢmaya baĢladı. KoĢarken birbiri ardına tekbir getiriyordu.

Çok uzaktan bir çocuk sesi geliyordu: "Baba bana yardım et! Baba bana yardım et!"

diyordu. Bu haykırıĢ Bilge'yi daha da telaĢlandırdı. Ne yapacağını ĢaĢırmıĢtı. Çaresizlik

içinde o da avazının çıktığı kadar bağırdı: "Baba bana yardım et! Baba bana yardım...."

Bilge AO» takatiyle koĢuyordu. Sonra ne olduğunu anlayamadan kendisini dehlizin

ucunda buldu. Bir adım daha atsa sanki mutlak karanlıktan mutlak aydınlığa geçecekti.

Aydınlık ona bir uçurum gibi göründü. Tereddüt geçirdi. IĢık öyle yoğunlaĢmıĢtı ki, ona

bakacak gücü kalmadı. Gözlerini kapattı. Kendisini bir uçuru-

mun baĢında buldu. Önünde derin bir vadi vardı. KarĢı taraf yemyeĢildi ve müthiĢ bir

huzur telkin ediyordu. Vadinin üzerinden bir grup kumrunun uçtuğunu gördü. KarĢı

taraftan biri ona sesleniyordu:

"Atla!"

Bilge uçurumun dibine baktı. Atladığında paramparça olacağını düĢündü. KarĢıdaki

adam ona sesleniyordu:

"Atla!"

Bilge adama baktı. Babasından baĢkası değildi. Yanında bir kız çocuğu vardı. Babası

onu alıp vadiye fırlattı.

Çocuk düĢerken bir kumruya dönüĢüp uçmaya baĢladı. Bilge de kendisini attı.

Uçurumdan yere, iki ayağı üstüne düĢtü. Yere bu Ģekilde nasıl indığıni anlayamadan

yukarıya baktı. Babasının attığı kız çocuğunun gökten yere düĢmekte olduğunu gördü.

Kucağını açtı ve onu yakalamaya çalıĢtı. Ve onu yakaladıktan sonra hafifçe yere indirdi.

Ona sıkı sıkı sarıldı. BaĢını kaldırıp babasına bakmak istediği anda gözünü açtı.

Onun uyanmasıyla doktorun koridora girmesi bir oldu: "Hadi gözünüz aydın! Kızımız

kurtuldu. Akıntıyı kestik. Gönül kızımız Ģimdilik uyuyor. Biraz sonra kendine gelir, onu

görebilirsınız." dedi.

Bilge, gördüğü rüyanın tesiriyle bitkindi. Bu nasıl Ģey böyle diye düĢünürken, ezan sesi

iĢitildi. Sabah ezanı okunuyordu.

Bilge, hemen lavaboya gitti ve abdest aldı. Görevlilerden birine namaz kılabileceği bir

yer olup olmadığını sordu. Kırk yaĢları civarındaki görevlinin cevabı olumsuzdu. Bilge

camiye giderim diye düĢünürken, görevli geldi ve bir risk üstleniyormuĢ gibi,

"Gel benimle. ġurada kapalı bir oda var. Orada kılarsın." dedi.

Birlikte odaya girdiler. Görevli, bir dolabın arkasından kirli bir karton parçası çıkardı ve

serdi...

Bilge namazını kıldı. Ama bu kez kıldığı hiç diğer namazlara benzememiĢti. Sanki ilk

defa namaz kılıyordu. Namazı bitirince i-

çinde derin bir haz dolaĢtığını hissetti. Nedenini bilemediği bir haz sarmıĢtı vücudunu.

"Demek namaz bu!" diye mırıldandı. "ġimdi anlıyorum iĢin sırrım."

Görevliye teĢekkür etti. Hava da aydınlanıyordu. Koridora girdığınde kayınpederi ile

kayın validesinin olmadığını gördü. Durumu anlayınca kendisi de Gönül'ün odasına

koĢtu.

Gönül, kendine gelmiĢti... Gülüyordu. Bir taraftan da o gece gördüğü korkunç rüyayı

anlatıyordu. Sonunda birilerinin onun elinden tutup onu karanlıktan ıĢığa çıkardığını

söylüyordu.

"Kızımı bana bağıĢladılar." dedi. Bilge'nin içeri girdığıni görünce: "Biliyor musun beni

o karanlıktan çekip alan o dilenciydi. 'Sen bana yardım etmedin ama ben sana yardım

edeceğim.' dedi. Çıktığımda yanında bir kız çocuğu vardı. Al bu senin kızındır, ona

sahip çık ve onu koru, dedi."

Gönül'ün gözleri sulanmıĢtı. Damlalar yanaklarından süzülüp yastığa döküldü. Bilge

usulca karısının baĢını sıvazladı ve alnına bir öpücük kondurdu.

Ertesi gün saat 11.00 gibi Gönül, taburcu edildi. Annesi bir i-ki gün onunla kalacaktı.

Doktor uzun bir süre iĢ yapmaması ve üzülmemesi gerektiğini söylemiĢti.

O akĢam, herkes Gönül'ün evinde toplanmıĢtı. Haluk da kız kardeĢini görmeye gelmiĢti.

Haluk, eniĢtesini pek sevmiyordu ama, onların mutluluk dolu yaĢamlarına da

imreniyordu. Çevresinde evli olan arkadaĢlarının problemlerine tanık oldukça kız

kardeĢinin iyi bir evlilik yaptığına seviniyor, yeryüzünde iyi geçinebilen çiftler olmasını

, kendisi için de bir umut sayıyordu. Gerçi çok kız arkadaĢı vardı ama onların hiç

birisiyle evlilik yapmayı düĢünmüyordu. "Bunlardan ana olmaz." diyordu. Bu, onun kız

kardeĢinin evine ikinci geliĢiydi. AkĢam yemeğine birlikte oturdular... Yemekten sonra

Bilge, bir ara kayboldu.

Muhsin Bey, biraz da iğneleyici bir eda ile kızı Gönül'e:

"Seninki yine nereye kayboldu?" diye sordu. Gönül:

----------1 82 I----------

"Namaz kiliyordur." dedi uzandığı yerden. Muhsin Bey:

"Bizim molla yakında uçacak." diyerek, elindeki gazeteye daldı. Bir ara gözlüğünün

üstünden, kendisi gibi düĢündüğünden emin olduğu oğlu Haluk'a baktı ve cumhuriyeti,

laikliği ve sistemi övücü Ģeyler söyledi. Zinde güçlerin iĢe sahip çıkmalarından duyduğu

memnuniyeti dile getirdi. Haluk:

"Ben katılmıyorum baba. Ġyi Ģeyler yapmıyorlar. YaĢananlar demokrasi ile taban tabana

zıt. Siz bugün, biraz da Batılı dostlarınızın(!) tezgahına gelerek, Müslümanların alanını

daraltmaya çalıĢıyorsunuz. Çünkü güç sizde. Gücü eline geçiren, hemen diğerlerini

kendi gibi olmaya zorluyor." dedi. Muhsin Bey:

"Elbette öyle olmalı! Bu sürü toplumu ancak zorlamalarla bir yere getirebilirsin. Eğer

toplum medeni olmak istemiyorsa elbette devleti idare edenler onları medeni olmaya

zorlayacaktır. Bundan doğal ne var?"

"Ben sana katılmıyorum." diye yineledi Haluk. "Bu gidiĢin sonu iyi değil. Bu gün güç

sende diye, sen senin gibi düĢünmeyenleri, kendin gibi olmaya zorlarsan, yarın da senin

gibi düĢünmeyenler, gücü eline geçirir, seni kendileri gibi olmaya zorlayabilirler. Her

ikisi de faĢizmdir. Bırakın Tanrı aĢkına insanlar nasıl yaĢamak istiyorlarsa, öyle

yaĢasınlar. Sen tanrıya inanıyorsun diye herkes inanmak zorunda değil. Diğerleri de sen

inanmıyorsun diye seni zorlayamaz. Gerçek insanlık bunu gerektirir. Devlet dedığın de

milletinin hizmetinde olur. Onu korur. Bizde ise devlet milletle, onun değerleriyle

mücadele ediyor..."

Muhsin Bey öfkelenmiĢti ama uygar olduğundan kuĢku duymadığı oğluna daha

yumuĢak bir üslupla:

"Ne yani memleketin geliĢmesine engel olan bu insanlara fırsat mı verilsin? Bunlara

fırsat geçse bizim gibi çağdaĢ insanları kıtır kıtır keserler. Sen nasıl böyle

düĢünebiliyorsun? Ben seni çağdaĢ biri olarak yetiĢtirdim."

Haluk biraz da babasının damarına basmak için:

---------1 83 !---------

"Tabi senin keyfin yerinde, geçimin iyi, halk neler yaĢıyor, umurunda değil. Hem beni

de fazla ilgilendirmiyor zaten. Ben yakında bu ülkeden ayrılacağım. Benim gibi dinle,

dincilerle ilgisi olmayan insanlar bile buradan kaçmak istiyorsa, problem irtica mir-tica

değil. Problem, sizlersınız. HoĢunuza gitmeyen herkese kefen biçiyorsunuz. Belli bir

gurup ülkeyi sömürüyor. Elbette bunu kimseye kaptırmak istemezler..." dedi.

Tam o sırada Bilge namazını bitirip salona girmiĢti. Baba oğlun ateĢli tartıĢmalarına hiç

müdahale etmeden dinlemeye geçti. Haluk, biraz da iĢi Ģakaya vurarak, eniĢtesine

döndü:

"Yahu eniĢte, burada sizi savunuyorum, senin sesin bile çıkmıyor!" dedi.

Bilge gülerek karĢılık verdi:

"Bence konuyu değiĢtirin. Çünkü babanı ikna edemezsin. O bir militarist, sen ise bir

demokratsın. Ne babanın söyledikleri tümden yabana atılır Ģeylerdir, ne senin

söylediklerin vazgeçilir Ģeylerdir... Ama ikınızin aynı yerde buluĢması mümkün değil.

Bu sorunu zaman çözecek. Sabırla, hoĢgörüyle hatta kendi doğrularımızı da

sorgulayarak ülkenin büyümesini sağlayacak asayiĢ ortamını koruyabilirsek sizler ve

bizler bu iĢi çözeriz. Belki biz yapamazsak bile parmağıyla Gönül'ü göstererek senin

yeğenin ve onların yaĢıtları bu problemi çözerler. Gelecek bizim lehimize geliĢiyor.

Bilgi arttıkça, medeniyet yaygınlaĢtıkça, insanların da vicdanı aydınlanacak. O zaman

insanlar, birilerinin iĢaretleriyle değil, kendi vicdanlarının söyledikleriyle hareket

edecekler. Fikirler aydınlandıkça, vicdanlar baskılardan kurtuldukça, insanlarda hakikati

ve inancı arama dürtüsü de geliĢecek. Aklın hükmedeceği gelecekte, hangi fikir, hangi

inanç iddialarını akla ispat ettirmiĢse o kazanacak."

Haluk, eniĢtesini doğruladı ama bazı yönlerini düzeltmekten de geri kalmadı:

"Doğru söylüyorsun ama bu kafayla korkarım gelecekte de Ġslam dünyası yine ikinci,

üçüncü sınıf ülkelerden olmaya devam edecek. Bu hurafelerle, bu kulaktan dolma,

söylentiden öteye geç-

-----------1 84 I-----------

meyen bilgilerle, bu tembellik ve bilgisizlikle Müslümanlar bir yere varamazlar. Hepsi

yan gelip yatmıĢlar. BaĢlarındaki yöneticiler, meskenetin ve rahatın kucağına oturmuĢ,

demokrasiden, insan haklarından habersiz günlerini geçiyorlar. Kalabalık, cahil, üretim-

siz bu nüfusla eminim 21. yüzyılda da geviĢ getirmeye devam edecekler. ĠĢte sizin

ilerici din dedığınız Ġslam ve onu uyguladıklarını söyleyen ülkelerin hali. Bir yığın

hurafe, göz yaĢı ve yoksulluk..."

"islam'ın kendisi hurafe kaynağı değildir. Onun akla uygun esaslarını bilgisizliğimizle

hurafeye dönüĢtüren biziz. Göz yaĢı ve yoksulluk ise Asyalıların temel problemi.."

"Ne fark eder? ikisi de aynı kapıya çıkıyor ve sonuçta Müslümanlar geri kalmıĢ

topluluklar oluyor. Madem Müslümanlık bu kadar bilgiye önem veren bir dindir, niçin

teknolojik geliĢmelerin altında bir tane Müslümanin imzası yok? Bugünkü medeniyet ve

teknolojik geliĢmeler Hıristiyanların ve Yahudilerin eseridir. Üstelik de dinlerinin

taassubunu reddetmiĢ, dinde reform yapmıĢ Hıristiyanların... Siz dinimiz sağlam, Kuran

en son kitap deyip duruyorsunuz ama bunun size kazandırdığı ne? Sizin bunlardan

nasibınız ne? Bana onu söyle!"

Bilge, Haluk'un son sorusuna bozuldu. Onun kendini Müslümanların dıĢında ve

Ġslamiyet'i geliĢmeye mani göstermesine üzüldü. Eski Müslümanların bilime ve

geliĢmeye yaptıkları katkılardan söz etmek istedi ama Haluk, onun vereceği cevabı

somut bir itirazla kesip attı:

"Bana hikaye anlatma. Bilgiye ve geliĢmeye bu kadar katkıda bulunmuĢ bir topluluğun

niçin bu hale düĢtüğünü bana anlatamazsın. Bana göre Ġslam geliĢmeye engel bir dindir.

Daha doğrusu dinlerin doğası böyle. Eğer Hıristiyanlar dinlerinde reform yapmasalardı

ve en azından o toplumların büyük bir kısmı bu reformları benimsemeseydi, onlar da

hâlâ bizim gibi ortaçağ karanlığında sürünüyor olacaklardı. Bizim de reform yapmamız

Ģart...

Din savaĢ demektir, gerilik demektir. Aç herhangi bir ansiklopediyi, bir tek teknolojik

geliĢmede herhangi bir dindarın eserini

-----------1 85 I-----------

göremezsin. Aksine hep engellemeleriyle karĢılaĢırsın. Din belki afyon değildir ama

insanların hevesini kırdığı kesin..."

Bilge, kayınbiraderinin bu itirazları karĢısında sustu. Ne kadar savunursa savunsun,

hangi örneği verirse versin, sözlerinin Ġslam dünyasının bugünkü geri kalmıĢlığının

nedenlerini açıklamaya yetmeyeceğini biliyordu. Susmayı tercih etti. Doğrusu ikisi

arasında Ġlk defa oluĢan bu olumlu diyalogu bozmak da istemiyordu.

Muhsin Bey ise, çağdaĢlığı savunan oğlunun az önceki çıkıĢlarını unutmuĢtu bile.

Onunla gurur duydu. Oğlunun düĢüncesini desteklemek ama kendisinin de iyi bir

Müslüman olduğunu vurgulamak için:

"Aslında bizim dinimiz en iyi dindir. Mantıklı dindir. Bu gericiler kutsal dinimizi bu

hale getirdiler. Bizi geriletenler, teknolojiye düĢmanlık gösterenler iĢte hep bu gericiler.

Matbaaya da bunlar karĢı çıkmadılar mı? Dini onların hegemonyasından kurtarmak için

mutlaka bizde de reformlar yapılmalıdır. Bak, Türkiye Ġslam dünyasinin en geliĢmiĢ

ülkesidir. Bunun tek nedeni yaptığımız devrimlerdir....

Muhsin sözlerini sürdürecekti ama Gönül, uzandığı yerden havayı dağıtmak için

Bilge'ye:

"Canım çay demlenmiĢtir! Ama istiyorsan babama önce bir kahve yap. Bugün kahvesini

içmedi." dedi. Haluk da kahve içebileceğini söyledi.

Anne Ġffet Hanım: "Aaa çay demlemiĢtim! Çayı kim içecek?" diye atıldı.

Bilge kalkıp mutfağa geçti. Bir süre sonra elinde kahve tepsisiyle içeri girdığınde Haluk

ile babası yine rejimi tartıĢıyorlardı. Bilge konuĢmalara hiç katılmadı.

Kahveler içildikten sonra Haluk, yarın iĢe erken gitmesi gerektiğini söyleyerek izin

istedi ve gitti. Muhsin Bey ise üçlü koltuğa uzandı ve kestirmeye koyuldu. Ġffet Hanım

bulaĢıkları yıkamak için mutfağa geçti. Bilge eĢi Gönül'e yatağa gitmesini ve orada u-

---------1 86 1--------

yumasini söyledi. Herkes yatağa geçtiğinde saat 24.00'e geliyordu...

Bilge kafası karıĢmıĢ bir Ģekilde yatağa uzandı. Ġslam'a ve Müslümanlara yapılan

ithamların haksız olduğunu düĢünüyordu ama bunları nasıl yanıtlayacaktı? Üstelik

bütün görüntüler Müslümanların aleyhindeydi ve onu eleĢtirenlerin elinde olanları haklı

gösteren kanıtlar vardı. Gerçekten de ilk emri " Oku" olan bir dinin mensuplarının bu

halde olması açıklanabilir gibi değildi, izzeti ve onuru prensip edinmiĢ bir dinin

mensuplarının Batı karĢısında bu kadar acizlik sergilemesi anlaĢılır ve anlatılabilir

olmaktan uzaktı.

Nefsinde, kayınbiraderine hak veren çıkıĢlar hissediyordu:

"Bu Müslümanlar da çok tembel. Zaten dindarlar hep dünyayı terk etmek gerektiğini

telkin etmiyorlar mıydı? Demek ki din gerçekten geliĢmeyi engelliyordu." Bilge

içindeki bu itirazlara kızıyordu. Ama aklı ve nefsi itirazlar üretmeye devam ediyordu:

"Bu bir dönemdir. Bu kötü bir mevsimdir. Ġslam toplumlarının da güzel zamanları

gelecek. O gün medeniyet de Ġslam'dan yana olacağı için onun bütün eserleri, bütün

güzellikleri Ġslam'ın övünç defterine yazılacak. Ve o zaman, geri kalmıĢlığın ezikliğini

içine sindiremediği için, öfkesini kendi toplumundan ve kendi geçmiĢinden çıkaran

Haluk gibi insanlar, Müslümanlardan ve bu dinin bir ferdi olmaktan utanmayacak..."

diye sayısız telkinler yaptı kendi kendine.

Bilgisizliğini bağıĢlayamıyordu Bilge. Onlara susturucu yanıtlar veremediği için, onları

ikna edecek yeterli birikime sahip olamadığı için kendi kendisine kızdı. Ama yapacak

bir Ģey de yoktu. Bir kitaptan okuduğu Ģu cümleyi tekrarladı:

"Geleceğin inkılabı içerisinde en gür seda Ġslam'ın sedası olacaktır." Yüreğinin bir

yerlerinde derin bir arzu duydu:

"KeĢke SinHa gelseydi de ona sorsaydım..."

ALAN TANIMI

Betül dünyayı ĢenlendirmiĢti. Küçük yuva onun avazlarıyla dolup taĢıyordu her gün.

Betül evdeki on dördüncü gününü tamamlamıĢtı. Ancak sürekli ağlıyordu. Doktor anne

sütünün yetmedığıni, çocuğun mamalarla desteklenmesi gerektiğini söylemiĢti. Bugün

ilk defa annesinin sütünü emdikten sonra kendisine bir biberon da mama vermiĢlerdi.

ġimdi mıĢıl mıĢıl uyuyordu. Gönül de Bilge de sevinç içindeydi. Vakit hayli ilerlemiĢti.

Bilge bir ara salondaki kanepede uzanan eĢinin yanından ayrıldı ve çalıĢma odasına

geçti. Kafasına takılan bir soruya yanıt bulmak umuduyla kitapları karıĢtırıyordu.

Gönül'ün "Bilge çabuk gel!" diye bağırdığını duyunca paniğe kapıldı. Ona bir Ģey

olduğunu sandı ve hızla salona girdi.

Gönül duvardaki ıĢığı gösterdi ve "Bak o geliyor!" dedi. Gerçekten bu SinHa mıydı,

yoksa aĢırı istekten bir yanılgı mı yaĢıyorlardı?

"Hayır yanılgı değil, benim." dedi ses. SinHa'nın sesiydi. Gönül yattığı yerden doğrulup

oturdu. Bilge ise bir saygı vaziyeti alıp ayakta izlemeye baĢladı. SinHa her zamanki

görüntüsüne kavuĢunca:

"Selam dostlarım! Uzun zamandır görüĢemiyorduk, nasılsınız?" dedi. Gönül:

"Hocam bizi niye bu kadar ihmal ettınız? ġu kadar zamandır sizi dört gözle

bekliyorduk. Neden gelmedınız?" SinHa:

"Ben hiç sizden ayrılmadım. Havuzun baĢında da seninle beraberdim, hastanede

gördüğün kabus dolu rüya sırasında da seninle beraberdim. O dilenciyi sana gönderen

de bendim, o dar ve izbe tünelde Bilge'yi ıĢığa götüren de..." Bilge ĢaĢırmıĢ bir ifade ile:

"O siz miydınız hocam?" diye sordu. SinHa:

"Evet bendim."

"Peki neden kendınızi bizden sakladinız?"

"Biz kendi baĢımıza hareket etme serbestliğine sahip değiliz. Bize görev verilir ve biz o

görevi yaparız. Bir santim görevin dıĢına çıkamayız. Sizler bu evrenin efendilerisınız,

bizler ise sizin hizmetlerınızi görmekle vazifeli memurlarız." Bilge:

"Hocam bu nasıl olur? Siz bizden daha yüksek bir varlık olduğunuz halde niçin bizim

gibi bozguncu, kendi türüne karĢı nefret duyan, birbiriyle kavga edip kan döken

varlıkların hizmetçisi oluyorsunuz?"

"Kimin kimden yüksek veya aĢağı olduğunu ancak. Evrenin Yaratıcısı bilir. Nitekim

senin bu sorunu melekler de Yaratacı'ya yönelttiler." Bilge:

"Evet Hocam, biliyorum. Kuran'da bu meseleye yer verilmiĢ. Ezeli Kudret, 'Ben

yeryüzüne 'insanı halife olarak atayacağım.' deyince melekler itiraz etmiĢler ve 'Ya

Rabbi biz sana gerçek anlamda kulluk ve ibadet ederken, sen oraya bozguncu ve kan

dökücü bir yaratığı mı tayin edeceksin?' demiĢlerdi." SinHa:

"Peki Yaratıcı ne yaptı? 'Sizin bilmediklerınızi de bilirim.' diyerek insanı meleklerin

itirazına rağmen, dünyanın halifesi yaptı. Melekler de buna derin bir içtenlikle uydular

ve itaat ettiler." Bilge:

"Bütün bunların anlamı nedir hocam? Yani melekler hem itiraz ettiler, hem de 'Biz seni

kutsarız. Senin bize öğrettiğinden baĢka bilgimiz yoktur. Senin emrine de itiraz

edemeyiz.' deyip itaat ettiler. Neden?"

"Yaratıcı’nın size verdiği önemi göstermek için..."

"insanlar bu kadar mı önemli varlıklar?"

"Elbette! Hatta kıyamet dedığınız evrendeki büyük değiĢikliğin yapılıp yapılmaması

bile size bağlı."

Bilge "Hocam oturabilir miyim?" dedi ve yanıt beklemeden koltuğa çöktü. Sonra

heyecanla sordu:

-----------1 89 I----------

"Ne yani, kıyametin kopmasına biz mi neden olacağız?" "Evet oldunuz bile." "Nasıl

olduk bile?"

"Ne zaman ki Yaratıcı sizi zamanın bir ucuna yerleĢtirdi, kıyamet de o an koptu. Sen hiç

Yaratıcı’nın evren ve kıyametle ilgili 'cek, cak' yani gelecek zaman kipi kullandığına

tanık oldun mu?"

"Hayır. O hep yaptık, ettik ve kıyamet koptu diyor. Oysa biz yaĢıyoruz. Ve âlem devam

ediyor... Ben bunu kendi kendime 'Mutlaka olacağı için Yaratıcı, olmuĢ gibi anıyordur.'

diye düĢünüyordum."

"O'nu niye kendınızle kıyaslıyorsun ki? O, koptu diyorsa gerçekten kopmuĢtur. Sizin

gördüğünüz ise iki Ģeyin hızı arasındaki farktır. O, bir Ģeye 'Ol!' dedi mi olur. Ama o

gerçekleĢmeden onun ölmesi de sabit olur. Yani sonun baĢlangıçtan önce var olduğu

gerçeği. Siz bu zamanı ve onun hızını ölçecek, onu henüz kavrayacak bilgi birikimine

sahip değilsınız. Fazla bir zamanınız da kalmadı mamafih.

O gün geldığınde her bildığınızi yeniden gözden geçirmeniz gerekecek çünkü... Tıpkı

kullandığınız sayı sistemleri gibi..."

"Yani bizim zaman ve sayı sistemlerimiz yanlıĢ mı?"

"Hayır yanlıĢ değil, eksik. Ama yine de doğru bilgilere ulaĢmanızı sağlayabilirler..."

"Yani biz daha iĢin baĢından itibaren olup bitmiĢ bir evrenin içinde mi bulduk

kendimizi?"

"Elbette! Çünkü sizin var edilmenizle tür olarak yok edilmeniz; tabiatınız ile tahrip, aynı

anda âlemin kitabına yazıldı. Siz ve tahrip, siz ve yok etmek birlikte anıldınız."

"Buna rağmen, O bizi evrenin halifesi olarak atadı, öyle mi?" "Evet buna rağmen, O sizi

halife tayin etti. Üstelik yapmak ve bozmak yeteneğini de size vererek. Böylece bir tür

evrenin ruhu durumuna geçtınız. Dünyayı hem onarabilirsınız, hem tahrip edebilirsınız.

Bu tamamen insanın inisiyatifine bırakılmıĢ. Bu uğur-

---------1 90 1---------

da melekler de sizin yardımınıza sunuldu. Siz görevınızi tam yapa-bilesınız diye."

"Bunu tam anlayamıyorum."

"Anlamayacak bir Ģey yok. Sen bir çiftliğin efendisi olsan, senden daha güçlü ve akıllı

hizmetçilerinin bulunması çok mu abes olur? Burada esas olan, evrenin Yaratıcısı'nın

onaylaması ve emridir Sizi efendiliğe, bizi hizmetçiliğe layık gören O'dur. Biz O'nun

bilgisine sahip değiliz ki, 'Bu niye böyledir?' diyebilelim. Herkese düĢen, bu emirde,

kendisine biçilen misyonu gerektiği Ģekliyle üstlenebilmesidir..."

Gönül, oturduğu yerden SinHa'ya:

"Hocam, siz aldığınız görevin dıĢına çıkamadığınızı söyledınız. Peki insanlar niçin

görevlerinin dıĢına çıkabiliyorlar?" diye sordu.

"Meselenin özü de burada kızım. Bizim seçim yapma yeteneğimiz ve hakkımız yok.

Tercih kullanmaya kalkıĢan biri oldu o da tarkedildi. Bilirsin Ģeytan, yani kitaptaki

adıyla Ġblis, bir melekti. Seçim yapınca kovuldu. Biz bu cezaya çarpılmaya cesaret

edemeyiz. Çünkü kovulmanın ne olduğunu gerçek anlamıyla biliyoruz,"

"Biz bilmediğimiz için mi böyle davranıyoruz?"

"Sayılır ama tam da öyle değil. Yaratıcı’nın sizin tabiatınıza emaneten bıraktığı bir

sırdan, bir gizemden dolayı sizin yanlıĢlarınız bağıĢlanıyor, bizimkiler bağıĢlanmıyor.

Çünkü sizin yapmak ve yapmamak konusunda seçme hakkınız var"

"Hocam biraz daha basit anlatır mısınız?"

"Bak kızım, Ģimdi sen beni sevmek zorunda değilsin. Hiçbir zorunluluğun olmadığı

halde beni seversen, ben bunun karĢılığını ödeyemem. Çünkü benim sevmem de

zorunlu. Eğer sen, sevmek, sevmemek ve nefret etmek gibi üç değiĢik alternatiften

sevmeyi tercih edersen, kendi yüceliğini gösterirsin. Allah, eylemlerinde serbest

bırakılmıĢ bir varlıktan, olumlu bir eylemin doğmasını daha sevimli bulmuĢ. Bize

verilen emirler 'yap' veya 'yapma ' Ģeklin-

-------------1 91 I------------

dedir. Bu emir verildi mi biz artık asla onun dıĢında bir Ģey yapamayız. Ama siz, 'yap'

denilen Ģeyi yapmama, 'yapma' denilen Ģeyi de yapma serbestliğine sahipsınız. Her iki

halde de kendi tercihınızi kullanırsınız. Bu da sizi yaratan nezdinde farkli konuma

çıkarıyor. Bir robotunuz, bir köleniz olsa ve her istedığınızi yapsa, siz ona 'aferin' deme

gereği duymazsınız. O zaten sizin emirlerınızi yerine getirmekle sorumludur. Ama sizi

dinleme ve emirlerınızi yerine getirme zorunluluğu olmayan birisi, sizin isteklerınızi

yerine getirse onu daha çok sever ve taltif edersınız... Sizinle bizim konumumuz bu. Biz

emir kuluyuz, siz bir Ģeyi

yapmakta veya yapmamakta özgürsünüz, yani

muhayyersınız." Bilge:

"Bu ne büyük bir iltifat insan için, değerini bilemiyoruz..."

"Doğru. Bizim bütün çabamız, size, sizin ne kıymetli varlıklar olduğunuzu

anlatabilmektir. Peygamber dedığınız elçilerin görevi de bu değil mi? Bütün istenen de

bu. insanın evrendeki yerini anlaması ve kendisine bu üstünlüğü bağıĢlayan Yaratıcısına

karĢı samimi minnet duygularım açığa vurmasıdır. Asıl görev, asıl kulluk bu." Bilge:

"Peki Yaratıcı’nın bizim takdirimize ihtiyacı mı var?"

"Elbette ki Hayır. Takdir ve ibadet, yaradılıĢın ücreti ve neticesidir. Ġnsan doğasının

gerekliliğidir O'nun sizden böyle bir eylemi istemesi, O'nun ihtiyacından değildir.

YaradılıĢınızın zorunluluğudur. Yapılan iyi iĢlere karĢılık takdir edilen sevap ise

Yaratıcı’nın kendi katından bir ikramdır. Tabiatınıza uygun hareket etmenin karĢılığı."

"Hocam anlayamıyorum!"

"Bak Ģimdi sen bir pehlivansın. Birileriyle güreĢe tutuĢtun. O-nu tuĢ ettiğinde doğanda

var olan pehlivanlık yeteneğinin gereğini yerine getirmiĢ olursun. Bu senin

pehlivanlığının doğal neticesidir. Ama ekstradan birileri sana bir ücret verirse, o, onun

bir ikramı olur. Rakibini devirmenin ücreti değil. Aynen öyle de Yaratıcı'nın, insanın

kulluğuna ihtiyacı yok. O zaten sende emanet bıraktığı sırdan dolayı senin günah

dedığın bütün yanlıĢ eylemlerini

-----------1 92 I-----------

bir Ģekilde bağıĢlayacak veya senin azap dedığın bir operasyon yani cehennem süreci ile

seni onlardan temizleyecek. Ama bizim bilmediğimiz, fakat O'nun bildiği bir sırdan

dolayı, belki de sizdeki güzel yeteneklerin sonsuza kadar sürmesini sağlamak için

ibadeti emretmiĢ. Yani O'na sizin ihtiyacınız var. O'nun sizin ibadetınıze değil..."

"Peki biz ibadet etmesek de O bizi affeder mi?" "Affetmek veya etmemek O'nun

takdirindedir. Ama bizdeki bilgilere göre sonunda bütün insanlar bağıĢlanacaklar.

Ancak insan, nasıl bir varlığa karĢı edepsizlik ettiğini iyi bilirse, zaten O'na karĢı

gelmez. DüĢünün ki o sizi yarattı. Sayısız beliriĢler içinde en mükemmel ve en soylu

biçim olan insan formunda sizi var etti. Pekala baĢka bir formda da var edilebilirdınız.

Sizi evrenin en Ģerefli varlığı yaptı. Size inanma ve inanmama gibi tercih yapma hakkı

tanıdı. Hatta kendi varlığını bile sizin için tartıĢılabilir kıldı. Ġsteseydi, sizi de bizim gibi

sabit, değiĢmez varlıklar yapardı ve o zaman hayvan dedığınız ve tamamen kendi iç

programlarıyla hareket e-den yaratıklardan ibaret kalırdınız. Herhangi bir Ģey karĢısında

öyle veya böyle davranabilme yeteneğınız ve seçeneğınız olmazdı.

Evreni sizin göz zevkınıze göre donattı. Bu gezegeni, her türlü gereksinimlerınızi ondan

elde edesınız diye emrınıze sundu. GüneĢ'i hem bir lamba, hem sizin yaĢam kaynağınız

yaptı; Ay'ı bir takvimci kıldı. Yıldızları ve semayı sizin ufkunuza astı, birbirınızden

lezzet almanızı sağladı. Bizim gibi üst varlıkları bile sizin hizmetçilerınız yaptı... Size

bu kadar ikramda bulunmuĢ bir varlığa karĢı gelmek ve onun emirlerini çiğnemek, tek

baĢına sizin gibi varlıklar için yeter bir cezadır aslında. Ama o yine de sizden

vazgeçmediği ve sizi sevdiği için sonunda bütün günahlarınızı bağıĢlamayı kendine

yazdı. 'Rahmetim gazabımı aĢtı.' buyurdu."

"Sonunda dedığınız, ne kadar zamandır..."

"Bu da sizin yüklendığınız olumsuz enerjinin miktarına bağlıdır. Ne kadar çoksa,

temizlenme atölyesi olan cehennemde o kadar uzun süre kalırsınız..."

-----------1 93 I-----------

"Yani cehennem ceza yeri değil de temizlenme atölyesi mi?"

"Öyledir ama temizlenme süreci hiç de tahammül edebileceğınız bir iĢ değildir..."

"Ama bizim bildiğimiz kadarıyla Ģirk koĢanlar, yani putları ve sebepleri Tanrı edinenler

ebediyen cehennemde kalacaklar..."

"Evet Ģirk büyük bir cinayettir. Bütün evreni tahkirdir. Çünkü Ģirk eĢya ile ustasının

arasındaki iliĢkiyi keser. Evreni saçma ve boĢ bir oyuncak haline dönüĢtürür. Her bir

zerrenin, sizin aleyhınıze davacı olduğunu düĢünürseniz, bu davadan kolay yırtmak

mümkün olmaz."

"Her bir zerrenin bizim hakkımızda davacı olması ne demek?" "Ġman, bir intisaptır,

eĢyayı onu var eden ile anlamaktır. ġimdi Ģu üstünde oturduğun kanepeyi, bir ustaya

isnat etmezsen, ustasını ve ustasının sanatını tahkir etmiĢ olursun. Bakın bu kanepe sizin

uzuvlarınız esas alınarak yapılmıĢ bir nesnedir. Onu yapan, bunu insan üstünde otursun

diye yapmıĢ ve sizin vücut ölçülerınızi esas alarak hem sanatını, hem bilgisini, hem size

yararlı olmasını düĢünerek yapmıĢ.

Evren de öyle. Her bir Ģey olması gerektiği gibi yapılmıĢ. Bütün zerreleriyle hem O'nun

kudretine, hem bilgisine, hem varlığının tekliğine, hem varlığının zorunluluğuna iĢaret

eder. Siz O'nu kabul etmedığınız zaman, bütün evreni nesebi gayrısahih olmakla

suçlamıĢ olursunuz. Oysa yerde ve gökte var olan her bir varlık ve nesne kendi

lisanlarıyla O'nu teĢbih ederler ve varlıklarının zorunlu ibadetlerini icra ederler. O

yüzden de tanrı tanımazlık büyük bir cinayettir ve temizlenmesi çok çok uzun sürecek

bir ameliyedir."

"Peki bütün bunlara ne ihtiyaç vardı? Kimin cennetlik, kimin cehennemlik olduğunu

bildığıne göre, neden bütün bu senaryolar?"

"Bu bir senaryo değil; Yaratıcı’nın, kendi sanat ve kudretini dıĢavurumudur. O, Rab'dır

ve diledığıni yapar. Bunları tartıĢmak seni bir yere götürmez. Madem ki sen varsın ve

madem ki teklifle karĢı karĢıyasın, asıl bu mesele üzerinde kafa yor ve kendine layık bir

tavır takin... Bu dakikadan sonra Ģöyle olsaydı da böyle olsaydı

-----------1 94 i-----------

demenin bir anlamı yok... Hatta bu bile bir tür edepsizlik olur. O seni taltif ediyor, sen,

ben bunu istemem diyorsun... Bu dakikadan sonra bunu söylemenin zaten pratik bir

yaran yok...

Bir konu daha var. Eğer böyle bir Ģey yapsaydı. O zaman da niçin bana bir fırsat

vermedin, diyecektin, öyle değil mi?"

"Doğrudur hocam. Biz yazdan sıcaktır diye, kıĢtan da soğuktur diye yakınırız.... "

Bu arada Gönül bir iki kere söze müdahale etmek istedi ancak konuĢmanın seyrini

bozmamak için sustu. SinHa:

"Sen ne söyleyecektin kızım?" diye ona söz verdi.

"Efendim bence bütün bu sorular boĢ. Madem ki varız, madem ki bu tekliflerle karĢı

karĢıyayız. Bize niçin bu teklif yapıldı yerine, bu sınavdan nasıl baĢarıyla çıkarız, bunu

tartıĢmamız gerekiyor diyecektim."

"Doğru söyledin. Aslolan bu... Üstelik siz kutlu kiĢilersınız ki, bu sınavda baĢarılı

olasınız diye ben size hizmet için görevlendirildim. Bu bile tek baĢına karĢılığı

ödenemeyecek bir nimettir."

"Doğrudur hocam. Size nasıl teĢekkür etsek azdır."

"TeĢekkürü hak eden ben değilim. O'dur..."

Bir süre sessizlik oldu. Sessizliği bozan Bilge oldu:

"Hocam daha önce de geldığınızi biliyoruz. Yakın geçmiĢte yardım ettiğınız birileri

oldu mu?"

"Evet sizden önceki bir gazeteciydi... O da Hakk'ı arayan a-ma sürekli eğriliklere sapan

biriydi..."

"Sonra ne oldu?"

"O bir hak, saf bilgi aĢığıydı ama hep aykırı yerlerde Hakk'ı arıyordu. Onu Hakk'ı

nerede araması gerektiği konusuna ikna ettik."

"Ona da bize göründüğünüz gibi göründünüz mü?" "Hayır onu sadece ilhamlar, rüyalar

ve kendi nefsinden geliyormuĢ gibi hissettirilen telkinlerle yönlendirdik." "Neden ona

görünmedınız? "

-----------1 95 I-----------

"Onun tabiatı bu kadar yüksek bir katkıyı gerektirmiyordu. Zaten inanmıĢ ve inancının

gereklerini yapmayı arzu eden birisiydi. Sorumluluğu yüksek olmasın diye bu yapıldı."

"O zaman biz büyük bir sorumluluk altına mı girmiĢ olduk?"

"Evet."

"Ama biz bunu istemedik ki!.."

"Doğrudur ama ben böyle görev aldım. Size kaç kere söyleyeceğim ki, ben kendi

baĢıma hareket etmem..."

"Hocam bu olağanüstü bir nimet. Olağanüstü olaylara tanık olanlar eğer gördüklerinin

hakkını vermemiĢlerse helak olmuĢlar. Aynı durum bizim için de geçerli mi?"

"Tabi ki bu sizin ilk ve son Ģansınız. Eğer müdahalede biraz daha gecikseydim, sınavı

bütünüyle kaybedecektınız... Bu size ilahî bir rahmettir. Kıymetini bilmek veya

bilmemek size ait..."

"Hocam çok zor bir Ģey yüklenmiĢ olduk. Ne yapacağız Ģimdi?"

"Samimi olacaksınız. Sadece samimi... Bütün sırların baĢı ih-las ve iyi niyettir. Çünkü

niyet, sıradan fiilleri ibadete dönüĢtüren bir iksirdir... Ihlas ise, kiĢiyi çenette layık bir

konuma çıkarır. Kömürü elmasa dönüĢtürür..."

"Peki o gazeteci yaĢıyor mu öldü mü?"

"YaĢıyor ama hâlâ kendisine yapılan iyiliğin tam farkında değil... Fakat Ģimdilik

istikameti doğru..."

"Ne demek istikameti doğru?"

"Meselelere doğru bakıyor ve doğru hareket ediyor, demektir."

"Meselelere doğru bakmak nasıl olur?"

"Bu da sana bağlı. Once niyetin sağlam ve düĢüncen samimi olacak. Hep güzeli

görmeye çalıĢmaktır doğru istikamet. Çünkü güzel bakan güzel görür. Güzel gören

güzel düĢünür, güzel düĢünen yaĢamından lezzet alır..."

\

-----------1 96 I-----------

"Yani yaĢamdan lezzet almak da imanla mı olur? Oysa yaĢamdan lezzet almak bize

günah gibi sunuldu."

"YaĢamdan lezzet almak niye günah olsun? Ama sen o lezzette kendini kaybeder ve

Yaratıcını unutursan zaten felakete düĢmüĢ olursun. Bak Allah dostlarına. Sen onlarda

hiç keder ve hüzün gördün mü? Çünkü onlar, hadiseleri gerçek sahibine isnat ederler ve

rahat yaĢarlar."

"Hocam bunlar ne ilginç Ģeyler böyle?"

"Daha da ilgincini söyleyeyim mi? Ġman yaĢama sevincidir ve göz aydınlığıdır. Allah'ı

bulan neyi kaybeder, O'nu kaybeden neyi bulur? Bir insan bir kere bile yaĢamından

lezzet almamıĢ ve hep karamsar yaĢamıĢsa onda iman karar kılmamıĢtır demektir... Bu

evrenin gerçek sahibini dost edinmiĢ bir insanı, hangi kaybı üzer, hangi kazancı

sevindirir ki..."

"Tasavvufun özü de bu galiba hocam..."

"Elbette. Esas olan Hakk'ı bulmak ve ona razı olmaktır."

"O gazeteci bu hale geldi mi?"

"Bir derece. Biz ona istemeyi yasakladığımız halde, o, zaman zaman nefsinin baskısına

kapılıp yine bir Ģeyler istiyor ve cezalandırılıyor."

"Nasıl yani? Onun herhangi bir Ģeyi isteme hakkı yok mu?"

"Hemen hemen. Çünkü onunla anlaĢma yaptık. Biz ona kırkıncı dereceyi verdik. Buna

karĢılık ondan hiçbir talepte bulunmama sözünü aldık."

"Ama bu çok zor hocam!"

"Hayır zor değil. Çünkü biz, onun istediklerinin onun aleyhine olduğunu ona gösterdik.

O da bunu yaĢamının birçok devresinde test etti... BaĢta da söyledim ya, o Hakk'ı yanlıĢ

yerlerde arıyordu."

"Ama Hakk'ı arıyordu... "

"Elbette o baĢlangıçta büyük bir istekte bulundu. Yaratıcı'dan onun sevgisini, yalnız

onun sevgisini istedi. O da bedelim baĢka Ģey istememek olarak koydu. Buna rağmen o

güzelliğin her sureti-

I

-----------1 97 I-----------

ne kapıldı. Allah'a, yani mutlak güzelliğe giden yol, sayısız tuzaklarla doludur. Önce

suretlerden vazgeçmek gerekir..." Bilge:

"Bu çok zor." dedi.

"Kolay diyen olmadı. Ama kuldan istenen budur. Aslında her Ģeyin baĢı takdir edileni

hoĢ karĢılamaktır. Neyin sizin için iyi, neyin kötü olduğunu bilemezsınız."

Odaya gene sessizlik hakim oldu... Sessizliği bu kez SinHa bozdu:

"Kızım hani sen nasip nedir diye sormuĢtun ya. ĠĢte sana cevabı: Nasip, Allah'ın sana

takdir ettiği Ģeydir."

"Ya Ģans?"

"O da, sana takdir edilen Ģeyin sana ulaĢabilmesi için yeteneklerinin uygunluğudur.

Senin kızın sana takdir edilmiĢ bir nasipti. Evlenme yaĢma girip evlenmen de o takdirin

sana ulaĢma zemini. Yani yeteneklerin artık onu kabul etmeye hazır hale gelince iĢ

oluverdi."

"Yani insanda yetenek oluĢmayınca, takdir insanı bulmaz mı?" "Elbette. Burası sebepler

dünyasıdır. Takdir edilenin eline geçmesi için, yeteneğinin onu kabule hazır hale

gelmesi gerekir."

"Peki Ġslam dünyasının geri kalmasını da aynı Ģekilde izah edebilir miyiz?"

"Tabi ki, baĢka sebepler de vardır ama temel neden bu. Ġslam dünyası tembellik yolunu

seçerek yeteneklerini köreltti ve geliĢmelerin onun eliyle gerçekleĢmesini Allah onlara

nasip etmedi."

"Ama hocam, 'Hak galiptir ona galip gelinmez.' denilmiĢ. Neden hak olan Ġslam mağlup

durumda, hükmü kaldırılmıĢ bir dinin mensupları galip durumda?..."

"Hakk'ın ne olduğunu iyi anlamak gerekir. Ġslam elbette haktır ama siz Ġslam'a olan

bağınızı ve güvenınızi kaybettınız. Onun sizde açığa çıkarmayı amaçladığı

yeteneklerınızi, siz tembellikle körelttınız. O da size küsüp kendine yeni vatanlar

edindi."

"Yani Ġslam dünyasının geri kalmıĢlığı bir kader değil, öyle mi?"

"Kader değil ama ilahî takdir. Yaratıcı’nın size bir garezi yok ki... Hem demiyor mu ki

'Bir topluluk kendi halini değiĢtirmedikçe ben onu değiĢtirmem.' Demek ki kader değil.

Ama takdir, çünkü siz onu talep ettınız."

"Evet bu bir ayet. Peki, Müslümanlar, sahneye çıktıktan kısa bir süre sonra medeniyetin

üstatları konumuna geldikleri halde, neden sonra bu mağlubiyete uğradılar?"

"Bunun sebepleri uzun... Ġsterseniz bu gecelik bu kadar olsun. Hem az sonra bebeğınız

uyanacak ve Gönül kızımız onunla ilgilenmek zorunda kalacak... BaĢka bir zaman bu

meseleyi konuĢuruz. Ġstersen, sen de bu arada düĢün. Bakalım ne gibi nedenler

bulacaksın... Hadi Allah'a ısmarladık."

SinHa, her zaman olduğu gibi bir anda kayboldu. Onun kaybolmasıyla bebeğin

ağlaması bir oldu. Gönül, saatine baktı ve "A-aa! Nerdeyse sabah olacak saat 04.35

olmuĢ." dedi ve kalkıp çocuğa yöneldi.

Bilge, öylesine kalakalmıĢtı. Ġlk defa yüreğinde derin bir piĢmanlık duydu. Kendisine

nasıl bir sorumluluk yüklenecekti? Acaba o gazeteci gibi kendisinden de söz alınacak

mıydı?... Ġnsanın arzularının, isteklerinin baĢına neler açabileceğini hiç düĢünmemiĢti.

Demek ki peygmberlerin yaĢamı bu yüzden çok ağır geçiyordu. Hiçbir insanın

taĢıyamayacağı garipliklere ve hikmetlere tanık oldukları için sorumlulukları da

artıyordu.

Ġster istemez, Kuran'ın ilk indirilen ayetlerini anımsadı. Peygambere gelen melek, Hz.

Muhammed'e "Çok uyuma, geceleri u-yanık kal. Çünkü biz senin üzerine taĢınması ağır

bir söz indireceğiz." demiĢti... Bilge, sürekli huzurda olmanın, sürekli Yaratıcı ile yüz

yüze bulunmanın insanî ağırlığını ta yüreğinde hissetti. "Ben ne yapacağım ya Rabbi?

Niçin bu yükü bana yükledin? Ben bunu taĢıyamam! TaĢıyamam ya Rabbi!

TaĢıyamam!"

Bilge, son kelimeyi defalarca tekrarlayıp durdu. Yüzüne adeta ölümün gölgesi

vurmuĢtu. Derin bir yalnızlık ve yorgunluk hisset-

----------1 99 I----------

ti. Bir gecede bütün saçları ağarmıĢ insanların menkıbesini duymuĢtu ama bunun

olabileceğine hiçbir zaman Ģimdiki kadar inanmamıĢtı... O gazeteciyi düĢündü. Nasıl bir

adamdı? Onda da aynı eziklikler ve iç devinimler yaĢanmıĢ mıydı?

Onunla tanıĢmak için derin bir istek duydu. Firavun'un kucağında büyüyen Musa'nın,

ġuayb Peygamber'e duyduğu ihtiyaç gibi bir Ģeydi bu. Kendisini nelerin bekledığıni

ondan öğrenebilirdi. Nitekim, Hz. Musa da ġuayb'in yanında Tanrı bilgilerini edindi ve

Ġlk kelamı duyduğunda aklım koruyabildi... Ġçinden: "Zavalli Musa!" dedi. Tuva

vadisinde peygamberlik görevini aldığı zaman dehĢetten tir tir titremiĢti. Değneğinin

yılana dönüĢtüğünü görünce nasıl korkup da kaçmıĢtı...

Uzun bir süre kendini kontrol edemedi Bilge. Dakikalar süren bu zaman dilimi içinde

bedeninin sanki binlerce yıl yıprandığını hissetti. Gözleri yaĢardı. Ne yapacağını bilmez

bir Ģekilde ellerini açtı:

"Ya Rabbi senden bana gelecek bir yardıma o kadar muhtacım ki!" dedi.

Yanaklanndan süzülen iki damlanın yere düĢmesiyle çıkan sesten irkildi. Damlaların bu

kadar ses çıkarmıĢ olmasına hayret etti. Gazeteci ile tanıĢmak için Ģiddetli bir istek

duydu. Acaba onunla tanıĢabilir miydi? Neden ismini sormamıĢtı? Sorsaydı acaba

SinHa söyler miydi?...

ġimdi aklında ne Gönül, ne çocuk, ne de yazmak istediği ve mutlaka ses getireceğini

umduğu romanlar kalmıĢtı. Hem niçin yazacaktı? Ne biliyordu ki, kime ne verecekti!..

"Ne kadar da yanılgı içindeymiĢim Ya Rabbi! 'inandım' dediğimde bile inkar

halindeymiĢim meğer..." diye düĢündü. Sonra yatsı namazını kılmadığını hatırladı.

Derin bir sarsıntıyla kendine geldi. "ĠĢte sen busun Bilge." dedi kendi kendine "BaĢına

boyundan büyük iĢler açtın." Kafasında asıl imtihanının ne olacağı düĢüncesi vardı...

DüĢündükçe de belinin iyice büküldüğünü, omuzlarının düĢtüğünü hissetti.

----------1 100 I----------

Bir iç sürüklenme ile aklına Hz. ibrahim geldi. Rabbi ona "Dostum!" demiĢti ama bedel

olarak ondan oğlunu, yani dünyada sevdiği en değerli varlık olan Ġsmail'i istemiĢti. Ve o

tereddütsüz oğlunu bıçağın altına yatırmıĢtı. Bu nasıl bir istekti ve o nasıl böyle bir emre

itaatle boyun eğmiĢti... "Amaaan sen de! Sen kimsin onlar kim!" dedi Bilge,

aklmdakileri kovmak istercesine...

Kalkıp abdest tazeledi. Yatsı namazını kılmaya koyuldu. Hep ıĢıkta namaz kılardı ama

Ģimdi loĢluk istiyordu. Salonun ıĢıklarını söndürdü. Doyasıya ağlamak istiyordu. Belki

böylece iç yangını sönecekti...

Gönül, kucağında çocukla salona girdığınde o namaza durmuĢtu. Gönül çocuğun alt

bakımını yapmak için ıĢığı yeniden yaktı. Bebeğini doyurdu. Çocuk annesinin koynunda

tekrar mıĢıl mıĢıl uyumaya baĢlamıĢtı ama Bilge hâlâ namaz kılıyordu. Her rekatı

Gönül'e bir asır gibi uzun gelmiĢti. Mamafih o da gecenin sersemliği ve uykusuzluk

arasında gidip geliyordu. Aynı derin endiĢeler ve kaygılar onda da vardı.

Bilge'nin son selamı verdığıni görünce "Bitir de uyuyalım." dedi. Bilge bir baĢ

hareketiyle ona uyumasını iĢaret etti. Sonra teĢbihine ara verip:

"Sen uyu canım! Sabah yakın, uyursam uyanmam. Sabah namazını kılar, biraz yatarım."

dedi.

Gönül kucağındaki çocuğuyla birlikte içeri geçti... Bilge öylece kalakaldı seccadenin

üstünde... Ġlk ezan sesini duyduğunda yorgunluktan bitkin düĢmüĢtü. Biraz daha

bekleyip namaz kıldı. Bu yorgunluğa rağmen zerre kadar uykusu yoktu. Ama

uyumalıydı. Çünkü saat 10.00'da dergide olması gerekiyordu ve oraya zinde gitmek

istiyordu. Ġsteksiz tavırlarla yatak odasına geçtiğinde sabahın ıĢıkları etrafı aydınlatmaya

baĢlamıĢtı.

DERVĠġ NURĠ

Bilge, son birkaç ayı, SinHa ile yaptıkları son görüĢme sırasında onun "araĢtır" dediği

Ġslam dünyasının gerileme sebeplerini incelemekle geçirmiĢti. Dergiye de eski sıklıkta

yazı yazmıyordu. Genel yayın müdürünün bütün ısrarlarına rağmen, neden yazı yazmak

istemedığıni söylememiĢti.

Fakat onun davranıĢlarında fark edilen değiĢiklik, çevresini rahatsız ediyordu. Hemen

her akĢam takılmadan edemediği Erenler Kıraathanesi'ne de artık pek uğramıyordu.

Bu durum onun kıraathanedeki müdavim dostlarının da dikkatini çekmiĢti. Nuri onu en

çok merak edenlerdendi. DerviĢ Nuri eski bir gazeteciydi. Son zamanlarda kimse onun

tam olarak ne yaptığını ve geçimini ne ile sağladığını bilmiyordu. Ama kimsenin aklına

da bu soruyu sormak gelmemiĢti. Erenler Kıraathanesi onların dünya gamından

kurtulmak için seçtikleri bir mekandı. Herkes orada en alicenap tarafını gösteriyordu.

DerviĢ Nuri de oranın müdavimiydi ve çoğu kere eğer Bilge önce gelmiĢse onun

masasına gider, kendisi önce gelmiĢse Bilge'yi kendi masasına çağırırdı. Sık sık Bilge'ye

takılır, "Erenler, biz seninle yanlıĢ çağa gelmiĢiz." derdi. Sonra da gülerek: "O kadar da

bozulma. Hurdacılar çarĢısına düĢmüĢ antika gibiyiz. Meraklanma bir gün mutlaka

birileri bizi fark eder. Biz bu âlemin harcıyız oğlum. ġu kelli felli insanlar var ya,

onların hepsi bizim sayemizde ayakta durabiliyorlar." derdi. Bilge her seferinde onu

gülümseyerek karĢılar ve cevap vermezdi.

Bilge'nin uzun zamandır ortalıkta görünmemesi DerviĢ Nuri'yi iyiden iyiye

meraklandırmıĢtı. Kıraathane sakinlerine sorduğu sorulara doyurucu yanıtlar alamayınca

bir gün dergiye uğramıĢ ve Bilge'yi sormuĢtu. Bilge'nin dergiye de sık uğramadığını, ara

sıra gelip yazısını bıraktığını öğrenince merakı daha da artmıĢtı. Mera-

----------1 102 I----------

kını gidermek için onu evinde ziyaret etmeye karar verdi. Misafirlik için Bilgelerin kapı

zilini çaldığında elinde kitap olması muhtemel bir hediye paketi vardı. Onu "Kızımıza

küçük bir armağan." diyerek kapıyı açarak kendisini karĢılayan Gönül'e uzattı. Gönül,

"Zahmet etmiĢsınız." diyerek hediyeyi DerviĢ Nuri'den aldı ve kendisini içeri buyur etti.

Sesleri duyan Bilge, okumakta olduğu kitabı bırakarak antreye kadar geldi.

"Hayrola DerviĢ abi, kızımıza kitap mı getirdin?" sorusuyla gülerek onu karĢıladı..

DerviĢ:

"Evet.

Abdülkadir

Geylani'nin

'Futuhu'1-Gayb'

yani

'Bilinmezlik

Aleminin

Fethedilmesi' adlı kitabı..." Bilge ona takıldı:

"Bizim kız daha okuma çağma gelmemiĢti ki! Niçin zahmet ettınız?"

"Ne zahmeti? Hem zahmetle rahmet arasında bir tek nokta farkı var. Zahmetin

noktasına katlanırsan rahmete dönüĢür."

Bilge, DerviĢ Nuri'yi salona buyur ederken, eski Türkçe'de rahmet ve zahmet kelimeleri

arasında gerçekten bir tek nokta farkı olduğunu hatırladı: "Doğru söylüyorsun abi. Hiç

düĢünmemiĢtim." dedi.

DerviĢ, kendisine gösterilen koltuğa iliĢirken; "Sonra, onun o-kuma yazma bilmedığıni

nereden biliyorsun. Kimse burada okur yazarlığı öğrenmez. Sadece eskiden bilip

unuttuklarını yeniden öğrenir. O da okur yazar biri. Göreceksin, onunla övüneceksin.

Seni bile geçecek." dedi.

Bilge, iddiaların bir Ģaka olduğuna kanaat getirerek, "Bizi geçmek iĢ değil. Senin gibi

olsun yeter." dedi. DerviĢ Nuri:

"Aman! Allah korusun. Ağır bir laf ettin, inĢallah kalem bu sözü yazmadı ve umarım

onun nasibi bizim gibi berduĢluk olmaz. Bizim bahtımıza düĢen kalenderlik, onun

bahtına hikmet ve iffet düĢsün dilerim... Biz ĢiĢeyi taĢa çalmıĢız. Kimse bize itibar

etmez."

Kısa bir sessizlik oldu. Bilge, DerviĢ'in ziyaretinin asıl nedenini merak ediyordu. Çünkü

DerviĢ'le yıllardır görüĢürlerdi ama bir-

----------1 103 I----------

birlerini hiç kendi mekanlarında ziyaret etmemiĢlerdi. Hem DerviĢ'in maksatsız ziyareti

de vaki değildi... O yüzden de Bilge sabırsızlıkla, DerviĢ'in konuya girmesini istiyordu.

Ancak DerviĢ Nuri havadan sudan söz ederek lafı uzattığı için merakını gideremiyor-du.

Bilge, sonunda dayanamadı ve ziyaretin asıl maksadını kendi sormaya karar verdi:

"Eee hayrola DerviĢ abi. Bu görklü ziyaretini neye borçluyuz?" "Yok öyle önemli bir

maksadımız. Biz kızımızı ziyarete geldik." "Hadi hadi! Doğru söyle. Kız nerede ise dört

aylık oldu. Maksat o olsaydı daha erken gelirdin. Hem sen hiçbir Ģeye sevinmez, hiçbir

Ģeye üzülmezsin. Asıl muradını gerçekten merak ettim."

"Ġnan ben de seni merak ettim. Bir hayli de özledim. Son zamanlarda Erenler'e de

gelmiyorsun. Her ne kadar seninle özel hayatlarımızda bir yakınlık olmadıysa da

kıraathaneye gelmeyi kesince eksikliğini duydum. Ne haldesin, gelmeyiĢinin sebebi ne,

bunu öğrenmek istedim."

"Özel bir sebebi yok. Biraz tembellik..."

Bilge bunu söylerken yüzünün nasıl bir renk aldığını bilemiyordu ama DerviĢ, onun

yüzünün kızardığını fark etti.

"Gönül kızımızla bir problemınız mi var? Biliyorsunuz, bazen insanlar bir Ģeyi çok

isterler ama, o onların en büyük imtihanı olur. Bazen de bir Ģeyi istemezler ama o

onların göz aydınlığı olur... Eğer bir problem var da bizim bir yardımımız dokunacaksa

hazırız."

Bu arada Gönül, elindeki kahve tepsisiyle içeri girdi:

"DerviĢ abi, pardon size abi diyebilirim değil mi? Sizin adinız bizim evde o kadar sık

anılıyor ki, nerede ise sizi kendi abim kadar tanıyorum." DerviĢ, bundan bir haz duydu:

"Bilge sağ olsun. Hiç göstermiyordu ama demek bizi seviyor-muĢ. Dilerim, Rabbim ona

gerçek sevgiyi tattırsın" dedi. Sonra tam kalenderce bir tavırla:

"Bu da dua mı oldu, beddua mı bilemiyorum. Çünkü o zor zanaat." diye kendisiyle

çekiĢti. Yine bir sessizlik hakim oldu. Bu arada her ikisi de boĢluğu doldurmak için

kahvelerine saldırdılar.

104

Gönül, arada bir salona girip çıkıyordu. Son olarak su getirdi ve bir sandalyenin

köĢesine iliĢti. Çünkü o da, bu gerçek yaĢından çok daha yaĢlı görünen insanı merak

etmiĢti. Adeta, zamanın eliyle değil de bir iç yangının veya ağır bir çilenin etkisiyle

yaĢlanmıĢ bu adamı yakından tanımak istiyordu.

Tuhaf bir çekiciliği vardı. Gönül, çaktırmadan onu bütün hariany-la inceliyordu. Kendi

kendine "Ne kadar aydmlık bir yüz. Sanki derisi gerilmiĢ de akma flüoresan lambası

takmıĢlar..." dedi. KırlaĢmıĢ saçı, belki bir haftadır kesilmemiĢ sakalı, yakası açık, eski

ama temiz gömleği dikkat çekiyordu. Yakasinin açık yerinden taĢan göğüs kıllan,

içindeki yangindan dıĢa taĢan alevlerin uçlan gibi geldi Gönül'e. "Bu adam yaĢayan bir

hasret, gün dolduran bir gurbet yolcusu." dedi içinden.

DerviĢle bir ara göz göze geldiler. DerviĢ adeta, "Ġçimi okumaktan vazgeç." der gibiydi.

Gönül irkildi ve hemen kendisine bir iĢ uydurup salondan çıktı. DerviĢ, Gönül'ün

salondan çıkmasını fırsat bilerek:

"Bu iĢ kızımızla ilgili değil, anladım. Çünkü o içi aydınlanmıĢ biri gibi geldi bana. Kalbi

diri ve alnı secdeli." dedi. Bilge:

"Evet DerviĢ abi, örtülü değil ama çok sağlam bir imanı var. Namazını da kılar. Allah'a

yakındır. Diyebilirim ki benden daha erdemli ve benden daha mümin..." Sonra da

ağzından kaçırıverdi:

"O bir muhsin. Hocam öyle demiĢti..."

Bilge bu sözü söyler söylemez derin bir kaygıya kapıldı. Onu nasıl tevil edeceğini

düĢünürken. DerviĢ, onun korktuğu soruyu sordu:

"Hangi hoca?"

Bilge yakalanmıĢlığın telaĢıyla ne yapacağını ĢaĢırdı. Yalan söylemek istemiyordu,

ondan kimseye bahsetmeyeceğine de söz vermiĢti.

Fakat DerviĢ sanki onun zorda kaldığını fark etmiĢçesine konuyu değiĢtirmeyi tercih

ederek ilk soruyu hiç sormamıĢ gibi sözü yazılarına getirdi:

--------1 105 !--------

"Dergiye artık fazla yazı yazmıyormuĢsun. Benim de dikkatimi çekti ama geçen yazın

çok enfesti. Okumaktan büyük keyif aldım, seni tebrik ederim." dedi.

Bilge konunun değiĢmiĢ olmasını n rahatlığıyla:

"Estağfirullah DerviĢ abi, senin bizden alacağın bir Ģey yok. Biz senin sohbetine

meftunuz..." dedi.

"Yok yok, tevazu göstermene gerek yok. 'Gafleti Arayan DerviĢ' yazın beni çarptı. O

yazı gaybin sızıntılarını taĢıyordu. Öyle yaĢanmadan yazılacak Ģeyler değildi... Sana bir

Ģeyler olmuĢ ama bilemiyorum. Fakat söylemeliyim. Gördüğün veya yaĢadığın ne

olursa olsun kendini koyuverme. Hele insanlardan gizlenme. O zaman sana ya deh

derler ya da veli. Her ikisi de tehlikelidir." Bilge:

"Deliliğin tehlikesini anladım ama veliliğin ne tehlikesi var?"

"KeĢke deli olsan... En çok seninle dalga geçerler fakat sana önem vermezler. O zaman

da rahat yaĢarsın. Ama adın veliye çıktı mı yandın?"

"Neden böyle düĢünüyorsun?"

"Veli bilirlerse, kimisi senden kadın ister, kimisi kocasını düzeltmeni bekler, kimisi

senin dualarınla zenginliğe ermeyi diler, kimisi cennetin anahtarlarını talep eder... Daha

da kötüsü seni iyi bilerek sana ihsanda bulunmak isterler. Bu sayede de senden huzur,

güven ve cennet satın alacaklarını umarlar. Halbuki sen, kendinin iyi olduğunu bilsen,

zaten iyi olamazsın, gerçekten o makamda isen zaten o verdikleri senin bedenine dert

olur. Kısacası o makamlar sana bana göre değil. Amanaman, adını deliye de veliye de

çıkarma. Ġstemezsen de eski bağlantılarını kesme." Bilge:

"DerviĢ abi herkes ne olduğunu bilir. Benim veli olmaya kabiliyetim yok. Delilik de

elimizde olan bir Ģey değil. Takdirde ne varsa rıza göstermekten baĢka çaremiz

olmadığını biliyorum."

Bilge biraz rahatlamıĢtı. Geriye yaslandı ve konuyu baĢka bir alana kaydırdı:

---------1 106 1--------

"DerviĢ abi, bir türlü çözümleyemediğim bir problem var. islam âleminin niye bu denli

gerilediği sorusu, beynimi kemirip duruyor. Sen bu konuda neler düĢünüyorsun?"

DerviĢ, kendinden gayet emin bir yanıt verdi:

"Hakk'in hatırını bilemediler de ondan..."

"Hakk'ın hatırı nedir?"

"AteĢin ateĢ olduğunu bilmek ve ona, onun tabiatına göre davranmaktır. Su aktı biz

baktık, kuĢ uçtu biz ilgilenmedik, rüzgar yıktı biz aldırmadık. BaĢkalari yeni Ģeyler

öğrenirken, biz bildiklerimizi de terk ettik. Kısacası Hakk'in hatırinı bilmedik. Allah

bize Kuran'da ibret almamız için, sayısız misaller veriyor. Bak Peygamberin 'Çok o-

kuyun.' dediği Yasin suresinde Allah yeri anlatır, göğü anlatır; 'ĠĢte size bir delil, ölü

toprak... ĠĢte size bir delil daha karanlık geceden gündüzü çıkarır... ĠĢte size bir delil

daha sizi bütün hayat kaynakları içine konulmuĢ gemiye bindirdi...' gibi uyanlarla âlem

hakkinda düĢünmemizi ve ibret almamızı istedi ama biz gidip onu ölülere okuduk...

Anlıyor musun? ĠĢte Hakk'ın hatırinı bilmemek bu..." Bilge:

"Bunları okuyabileceğimiz bir eser biliyor musun?"

"Var tabi. Ama önce kızma getirdiğim kitabı oku sen. Sonra sana diğer kitabı da

veririm. Doğrudan senin sorularına cevap verecek kitabı..."

"Adım söyle ben alırım."

"Hayır söylemeyeceğim. Çünkü sen isme bakıp reddedersin. Ben sana getirirsem

okumak zorunda kalırsın."

Bilge, bu ince iğnelemeden alınmadı. Çünkü, daha önce sergilediği radikal tavırlariyla

insanlari olduğu gibi, kitapları da sınıflandırmıĢ, büyük bir kısmını toptan reddetmiĢti.

DerviĢ onun bu halini bildiği için, böyle bir söz sarf etmiĢti. Bilge alınganlık yapmadı:

"DerviĢ abi çok Ģükür geçti o haller. ġimdi çok iyi biliyorum ki yeryüzünün en Ģanssız

adamı ben değilim ama en cahil adamı benim. En iyi bildiğimi sandığım konularda bile

ayağımın yere basmadığını öğrendim. Bildiklerimin cehaletime bile yetmedığıni

anladım. Eski halimizi de cahiliye dönemimizin adetleri say." DerviĢ:

---------1 107 i--------

"Sen yanan ağacı görmüĢsün Bilge. Sana söyleyecek bir Ģeyim yok. Allah yardımcın

olsun."

Bilge, DerviĢ'in her Ģeyi biliyormuĢ gibi görünen tavrından hayli etkilenmiĢti. Bir ara

onun her Ģeyi bildığıni ama bilmezlikten geldığıni sandı, neredeyse SinHa diye bir

ruhaninin gelip onu eğittiğini ağzından kaçıracaktı ama kendisine hakim oldu:

"Yanan ağaçtan neyi kastediyorsun?"

"Bildiğimiz yanan ağaç. Musa'ya yol gösteren ağaç!" Bilge, SinHa'nin geldiği son

gecede, yaĢadığı iç çekiĢmeyi hatırladı. Kendisi de buna benzer çağrıĢımlar hissetmiĢti.

ġimdi DerviĢ'in bazı Ģeyleri bildığıne biraz daha emin olmuĢtu. Birdenbire onun bir

zamanlar gazeteci olduğunu hatırladı. ġaĢkınlıkla:

"Siz eskiden gazeteciydınız değil mi?" dedi.

DerviĢ Nuri, aniden kendisine yöneltilen sorudan dolayı afallamıĢtı. Bu alakasız

sorunun neden sorulduğunu merak etti ama ilgisiz bir tavırla:

"Evet." dedi. "Ancak, bana uygun bir iĢ olmadığını anlayıp ayrıldım."

Derin bir soluk alarak iç geçirdi. Eli masadaki sigaraya uzandı: "Bir sigaranı yakabilir

miyim?" dedi ve cevap beklemeden alıp yaktı, bir nefes çektikten sonra Bilge'ye döndü:

"Hayrola nereden çıktı bu? Gazeteci mi olacaksın?" Bilge: "Hayır sadece konuyu biraz

dağıtmak istedim." DerviĢ: "Yani biraz gaflet arıyorsun. Elbette gaflete de insanın

ihtiyacı var. Unutmanın ne büyük nimet olduğunu ancak büyük acıları yaĢayanlar bilir.

Ġnsanın, hep mukaddes bir huzurda olduğunu bilmesi kadar büyük ve ağır bir Ģey

yoktur. Ne yiyebilirsin, ne içebilirsin, ne ihtiyacını görebilirsin. Allah gafleti yarattı ki

insanlar huzur içinde yaĢasınlar. O huzur hali hep devam etse ve insan buna dayanabilse

sokakta üst boyut yaratıklarla kucaklaĢırdı..."

DerviĢ sözünün burasında durdu. Sigarasından derin bir nefes aldı. Külünü usluca kül

tablasına silkeledi. Dakikalarca sigarasıyla ilgilendi ve sonra arkasına yaslandı:

----------1 108 I----------

"Sen hiç onlarla karĢılaĢtın mı? Onlardan birileriyle konuĢtun mu?" Bilge sorunun asıl

maksadını anlamamıĢ gibi davran mayı tercih etti:

"Öyle Ģeyler oluyor mu? Gerçi bazı Allah dostlarının ruhanilerle görüĢtükleri hatta

onlardan ders aldıklari menkıbe kitaplarında geçer ama o tür Ģeylerin bu asırda olması

mümkün mü?.." DerviĢ:

"Neden mümkün olmasın? Çocuklar doğuyor, yağmur yağıyor ve hâlâ kumrular

Ģehirlerde bulunuyorsa, Allah kullarından ü-midini kesmemiĢ demektir. Ne zaman ki

yağmur yağmaz ve Ģehirleri kargalar doldurur, o zaman belki onların gelmesi veya

birileriyle ilgilenmesi kesilebilir."

Bilge, DerviĢ Nuri'deki derin bilgiye hayran kaldı. Gerçi hiç entelektüel ifadeler

kullanmıyor, teknik ifadeler sarf etmiyordu ama benzetmelerle bildiği her Ģeyi kolay bir

üslupla aktarabiliyordu. Ġçinden "O tam bir irfan eri. Meseleleri kuĢ bakıĢı görüyor.

Cümleleri açık. Bütün ifadeleri, olayın tanığıymıĢ gibi duru." diye geçirdi:

"Sen böyle biriyle konuĢtun mu?"

"Allah bizi anamızdan, babamızdan ve sevgililerimizden daha çok sever ve korur.

Elbette ki yanlıĢa giden kulunu uyarır. Arıya, karıncaya vahyeden Allah, âlemin

efendisini de aralarından seçtiği insanlara niçin vahyetmesin, ilham vermesin, elçiler

göndermesin?.." Biraz durakladı ve sonra:

"Tabi bu vahiy ile Tanrı elçisi peygamberlere gelen vahiyleri birbirinden ayırmak

gerekir. Peygamberlere gelen vahiyde kuĢkuya yol açacak hiçbir Ģey yoktur. Ama bizim

için risk yüksektir. Muhyiddin Ġbnül'Arabi kitaplarında sık sık 'Bana Ģunlar vahyedildi.'

der ve hemen ekler: Ama ben peygamber değilim.' Çünkü O, peygambere gelen vahiy

ile kendisine gelen örtülü vahyin yani ilhamın aynı Ģey olmadığını biliyordu. Kendisine

verilen bilginin sağlam ve hak bilgi olduğunu belirtmek için 'Bana vahyedildi.' dedi.

Ama kendisinde peygamber istidadı olmadığını ve bu hak bilgilerin kendi tabiatından

geçerken hak olmayan suretlere bürünme

----------i 109 I----------

ihtimali olduğunu bildiği için de 'Ben peygamber değilim.' dedi." açıklamasında

bulundu.

"Bu ifadeyi kullanimak zorunda mıydı?"

"Hayır ama o kendisindeki bilgiye duyduğu saygıdan dolayı bu yolu seçti. Ama

insanlara gelen ilhamın kaynaklarını bildiği i-çin de, kendisine hak suretinde zahir olan

bilginin bir baĢkasını yanıltabileceğini anladı ve 'ben peygamber değilim.' dedi. Böylece

sözünü tartıĢılabilir kıldı."

"Ġlhamın kaynaklan nelerdir?"

"KeĢif ehli de dahil insanların ilham sayabilecekleri fısıltılar dört kaynaktan gelir.

Rahman, melek, nefis ve Ģeytan. Rüyalarımız da bu dört kaynaktan beslenir... Eğer bir

dürtü sürekli ise o ya Rahman'dandır ya nefisten. Kesintili ve ısrarcı değilse melekten

veya Ģeytandandır."

"Peki insanlar bir bilginin ilham olup olmadığım nasıl anlıyorlar?"

"Sen hiç, birdenbire seni eyleme ve harekete geçiren dürtüler almaz mısın?"

"Alırım."

"ĠĢte o, bir tür ilhamdır. Hatta bazen dilin kilitlenircesine bir Ģeyi tekrar eder durursun.

Bu sende de olmaz mı?"

"Hiç dikkat etmemiĢim. Belki de olmuĢtur."

"Muhakkak olmuĢtur. Ġnsan bir nefesli saz gibidir. Üfleyen ve üflenen aynıdır ama

yetenekler farklı olduğu için sesler farklı çıkar."

"Peki bir ilhamın veya dürtünün Rahman'dan mı yoksa Ģeytandan mı kaynaklandığını

nasıl anlarız?"

"Sana gelen ilhamı veya içine doğan fikri Kuran ve hadis ölçüsüne vurdun mu, anlarsın.

Ġnsan muazzam bir varlıktır. Her bir insan, teorik olarak Cenabı Hakk'a muhatap olacak

donanımda ve yaradılıĢtadır. Ama o bunu bilmez veya unutur."

"Unutma nasıl olur?"

110

"Kuran'da sık sık 'Biz onların kalplerini mühürledik. Gözleri var görmezler, kulakları

var duyamazlar, kalpleri var kavramazlar.' ifadeleri geçer. Sence bununla Allah bize

neyi anlatmak istiyor?"

"Bilemiyorum."

"Rahmetinin geniĢliğini. Ve diyor ki, 'Ey kulum ben sana benden gelecek nimetleri

alacak kabiliyeti verdim. Sen ise yanlıĢta ve ihsanımı kabul etmemekte ısrar ettin. Ben

de senin kalbini kılıfa soktum ve sen artık duymayacaksın.'" "Kalbi diri olmak, bu

mudur?"

"Elbette. Ama nice kalbi diri yaratılmıĢ insan var ki, inatçılık ve nankörlükle kalplerinin

kapanmasına yol açarlar. Yani ezelde 'saadet ehli' olarak takdir edilirler ama onlar

'Ģakiler' sınıfında kalmayı yeğlerler. Allah da o kalpleri kilitler ve artık Hayırdan

nasiplerini keser..."

"Peki ilahî takdir sabit değil midir? Bizim bildiğimiz said doğan said ölür, Ģaki doğan

Ģaki ölür."

"Sabit olanlar vardır, olmayanlar vardır. Örneğin, ben seni yabancı bir ülkeye teknoloji

eğitimine gönderiyor ama sen gidip Ģarkıcı oluyorsun"

"Peki O, benim 'Ģarkıcı' olacağımı bilmiyor mu?" "Elbette biliyor. Ama sana yaptığı

takdir evvelkisi. Sen tercihini kullanıyorsun, O da istedığıni halk ediyor."

Bilge, iliklerine kadar titredi. DerviĢin de duyabileceği bir Ģekilde "Rabbim bize hidayet

verdikten sonra kalbimizi saptırma." diye dua etti. DerviĢ yüksek sesle "Amin!" dedi.

"Peki kader değiĢebilir mi?"

"DeğiĢiklikten neyi kastettiğine bağlı. Eğer sen kendini kastediyorsan, sorun yanlıĢ. Sen

kaderinin ne olduğunu bilmiyorsun ki değiĢip değiĢmedığıni bilesin. Eğer Allah'ın

bilgisinde bir değiĢiklik olup olmadığını kastediyorsan, böyle bir Ģey yok. Onun

bilgisinin dıĢında bir hareket veya eylem yok ki. O senin hangi zeminde nasıl hareket

edip etmeyeceğini bilir. Bununla birlikte önü-

------------------------1 111 I-----------------------

ne sayısız alternatifler çıkarır ve sen kendi iradenle birini seçersin. ġöyle bir örnek

vereyim. Örneğin sana bir bela iner. Ama verdığın bir sadaka onu karĢılar ve baĢından

savar. Cenabı Hak da o belayı kaldırır veya tebdil eder. Buna kaderi muallak yani

askıdaki kader denir. Bu da Allah'ın insan iradesine verdiği önem nedeniyledir." "Biraz

daha açar mısın?"

"Say ki sen bir tren kullanıyorsun. Sayısız makasların bulunduğu bir kavĢağa geldin.

Tam olarak ne yöne gitmen gerektiğini de bilmiyorsun. Ama sonuçta bir yön seçersin ve

o tarafa gidersin. Hepsine aynı anda gidemeyeceğine göre... Orada seni etkileyenin ne

olduğunu söyleyebilir misin?"

"Tam değil ama neticede içime doğan bir dürtü ile bir yönü seçerim."

"Hah iĢte mesele orada. Püf noktası da orası. Az önce sana kalbin dört kaynaktan ilham

aldığını ve dürtülerin de ondan doğduğunu söylemiĢtim. Eğer elinde sağlam bir ölçü

olsa, hep doğru yönü seçer ve mutluluğa kavuĢursun. Ama bazen nefsin, bazen Ģeytan

sana Sureti Hak'tan görünür ve seni yanlıĢa sevk eder. Sen de yöneldığın yolda baĢına

gelecekleri haketmiĢ olursun."

"Bunlar çok karıĢık meseleler..."

"Doğrudur. Zaten Peygamberimiz ümmetini kaderi fazla tartıĢmaktan menetmiĢ. Ama

bu bahsi yine de anlaĢılabilir Ģekilde izah e-denler vardır. Hem de çağımızın bir Ġslam

düĢünürü tarafından."

"Kim?"

"Eee, bunu bilmek de senin derdin olsun. Zaten bizim temel meselemiz bu kolaycıhk ve

hazırcılık değil mi?" "Nasıl hazırcılık?"

"Cenabı Hak kendi rahmetinden, bütün peygamberleri bizim yaĢadığımız bu bölgede

göndermiĢ. Bu gösteriyor ki biz Doğu milletlerinin gerçek huzuru ve geliĢimi din iledir.

Bu büyük bir nimet. Biz her hikmeti ve bilgeliği hazır bulmuĢuz. Bu hazır bilgelikle

medeniyet ve terakkide bir yere gelmiĢiz, sonra onlan tabu haline getirip gerçek an-

112

lamlarıni bir yana bırakmıĢız. Zamanla önceki bilgilerimiz de cahillerin elinde hurafeye

dönüĢmüĢ. Çünkü bilgi, cahilin elinde ancak hurafe olarak kendisini açığa vurabilir.

Ama bak diğer milletler, her hakikati araĢtırarak elde ettiler Her taĢın sertliğini baĢlarını

kırarak anladılar O yüzden de elde ettiklerinin kıymetini bildiler ve onu bir nesilden

diğer nesle aktararak çoğalttılar Böylece onlar ileri gittiler Biz ise hazır bilgileri bile

hurafeye dönüĢtürdük. Daha sonra da bir yığın baskılar ve cehalet içimizde dal budak

saldı, o da nifak ve kargaĢa getirdi. Ümidimizi kaybettik. Dünyayı kalben terk etmek

yerine kesberi terk ettik. Medeniyet ocaklarimız söndü. Ġslam da geri kaldı..."

Bilge iyice ĢaĢırmıĢtı. Ġçinden "Bu adam her Ģeyi bilerek söylüyor Bana verilen ödevden

bile haberdar" diye geçirdi. DerviĢ, Gönül'ün ikram ettiği meyvelerden sadece bir elma

yedi. Saate bakıyormuĢ gibi koluna baktı. Kolunda saat yoktu ama:

"Aaa!... çok geç olmuĢ! Ben kalkayım müsaadenizle" dedi ve sonra Gönül'e döndü:

"Güzel gelinim, sana zahmet verdik. Hakkını helal et. BoĢ laflarla baĢını ĢiĢirdik." dedi.

Gönül:

"Estağfirullah efendim. Büyük bir zevkle ve merakla dinledim. Hatta aklıma gelen bazı

Ģeyleri sırf sizin güzel konuĢmanızı kesmemek için sormadım. Ama mutlaka sizleri yine

bekliyorum. Sıklıkla gelirseniz sevinirim." DerviĢ:

"Siz böyle güzel yüzle beni karĢılarsanız, ben hep gelirim ama ben, kendisine yüz

verilecek bir insan değilim. Bilge'yi merak ettiğim için geldim. Onu sadece kendınıze

saklamayın, bizim de ona ihtiyacımız var Bizim fakirhaneye gelmeyeceğini biliyorum.

Ama bari zaman zaman kıraathaneye gelsin de bize yüzünü göstersin." Bilge:

"Aman DerviĢ abi beni Ģımartma! Nefis sünger gibidir Övgüyü hemen emer"

DerviĢ Nuri'yi, Gönül kapıya kadar, Bilge sokağın baĢına kadar uğurladı.

Bilge, DerviĢ'i uğurladıktan sonra eve dönerek kapıdan girince, Gönül'ün elindeki altın

bilekliği dikkatle inceledığıne tanık oldu. Gönül, bilekliği Bilge'ye göstererek:

"Bak seninki ne getirmiĢ!" dedi. Bilge, kendisine uzatılan künyeyi alıp inceledi.

Bilekliğin üzerinde "Betül" yazılıydı. Bilge, kızının adını DerviĢ Nuri'ye hiç

söylemedığıni fark etti:

"Bu adam kızın adını nereden öğrendi? Ben kimseye söylemedim ki! Sadece dergideki

bir iki arkadaĢ biliyor. Onların da söyleme olasılıkları hem az, hem anlamsız."

"Bilge, bu adam boĢ biri değil! KonuĢmalarını dinlemedin mi? Meselelere ne kadar

vakıf Bunlar sadece okumakla, öğrenmekle elde edilecek Ģeyler miydi?"

Bilge Hayır anlamına kaĢlarını kaldırdı. Ve ekledi:

"Ben daha ileri gideceğim. Bana göre bu adam SinHa'nın sözünü ettiği gazeteci. SinHa

adamın hâlâ gazetecilik yapıp yapmadığını söylemedi. Bir arkadaĢ, üç dört sene önce,

hem de mesleğinin iyi bir yerinde iken gazeteciliği bıraktığını söylemiĢti. Ama nedenini

söylememiĢti. Bizi de bilinçli olarak gelip buldu." Gönül de en az Bilge kadar ürperdi:

"Neler oluyor Bilge, Allah'ını seversen söyle de rahatlayayım!" "KeĢke bilseydim...

Ama görüyorsun ki dünya boĢ değil... Hem anımsıyor musun geçen yıl okuduğun bir

kitapta, 'insanın hilafetinin anlamı, onun evrenin ruhu olmasında yatıyor' diyordu. Ve

yanlıĢ anımsamıyorsam, o cümlenin devamında 'Ruh mesabe-sindeki insanlar

tükendığınde evrenin varlığını sürdürmesi de imkansızlaĢır' Ģeklinde bir cümle vardı."

Gönül anımsadığını belli etmek için baĢını salladı.

O gece Betül rahatsızlandı, onu yakındaki bir kliniğe götürdüler AteĢi yükselmiĢti.

Küçük bir müdahale ile ateĢini düĢürdüler ama doktor, her ihtimale karĢı bir süre

hastanede kalmasını uygun görmüĢtü. Sabaha karĢı çocuğun ateĢi tamamen düĢmüĢtü.

Nöbetçi doktor, artık çocuğu götürebileceklerini söyleyince rahatlayarak eve döndüler..

ÇÖZÜLME

Bilge daha sonraki günlerde sık sık Erenler Kıraathanesi'ne uğradı. Fakat bir türlü

DerviĢ Nuri ile karĢılaĢmadı.

Birkaç gün sonra DerviĢ Nuri'yi kahve sakinlerinden sormaya karar verdi. Çaycı Arif

Baha'ya, DerviĢ'in gelip gelmedığıni sordu. Oda:

"Haa! Ya sahi o son günlerde gelmiyor. Acaba baĢına bir iĢ mi geldi? Buraya

uğramadan edemezdi. Hayret neden hiç aklımıza gelmedi ki!"

Tek eliyle taĢıdığı ve üzerinde en az otuz çayın bulunduğu tepsiden servis yaparken bir

yandan da konuĢmasını sürdürüyordu:

"Tüh be insanlık essahtan ölmüĢ! Adamı hiç merak etmedik. Yüzde yüz hastadır. Evini

bilen var mı acaba?"

Nargilesinden bir nefes çeken HurĢit adlı bir müdavim:

"Yine kimin hakkında konuĢuyorsun Arif Ağa? Bana ıhlamur bırak..." diye seslenince

Arif baba arkası dönük cevap verdi:

"ġu bizim DerviĢ abiden söz ediyorum HurĢit Efendi. Son zamanlarda gelmiyor da.

Delikanlı sorunca aklıma geldi. Kendi kendime konuĢup hayıflanıyorum. ġu kadar

zamandır adam ortalarda yok, hiçbirimiz merak edip adamı sormadık." HurĢit ciddileĢti

ve:

"Hakikaten yahu, adam bir süredir ortalıkta görülmüyor. Oysa her akĢam takılırdı."

diyerek kendisini ayıpladıktan sonra yüksek tondan çevreye seslendi:

"DerviĢ'in evini bilen var mı?"

Hiç kimseden ses çıkmadı.

-------------1 115 I------------

Ertesi günlerde de Bilge, DerviĢ'in adresini öğrenmek için defalarca Erenler'e gelip gitti

ama onun kaldığı yeri bilen çıkmadı. Bilge "Bunda bir iĢ var." diyordu.

Kafası DerviĢ'le meĢgul bir Ģekilde eve geldi. Kaygılı bir ifade ile:

"Bu gün de bulamadım." dedi. Gönül de üzüntüsünü ifade etti. Gönül üzüntüsünün yanı

sıra bir keĢfini Bilge'ye anlatmak için sabırsızlanıyordu. KeĢfi kendisince o kadar

önemliydi ki içi içine sığmıyordu:

"Biliyor musun, ben iĢin sırrını çözdüm."

"Hangi iĢin?"

"Bizim kız ne zaman huysuzlaĢırsa bakıyorum ki bilekliği kolunda değil. Ben birkaç

deneme yaptım. Bilekliği çıkarir çıkarmaz ağladı. Onu takınca susuyor..."

Bilge "Hadi canım!" diyecekti ama vazgeçti.

Gönül, onun inanmadığını anladı.

"Bak sana ispat edeceğim!" dedi ve gidip uyumakta olan çocuğun kolundan bilekliği

çıkardı. Daha üç dakika geçmeden Betül uyandı ve ağlamaya baĢladı. Sancısı varmıĢ da

yardım istiyormuĢ gibi ağlıyordu. Bilge çocuğu yerinden alıp kucağına yatırdı ve gazını

çıkarmak için sırtını sıvazladı. Ama bir türlü ağlaması kesilmiyordu. Gönül:

"Bak Ģimdi sen de inanacaksın!" dedi ve bilekliği kızın bileğine taktı.

Betül ağlamayı kesti. Bilge hayretle:

"Bu bir keramet!" dedi. Gönül "Ben de öyle düĢünüyorum." anlamında baĢını hafifçe

sallayarak onu onayladı.

Bilge o güne dek, "Bu çağda keramet olmaz!" diye düĢünüyordu ve bu düĢüncesini

bütün tanıdıklarına açıkça söylüyordu. Kendi kendine, gördüğünün bir yanılgı olup

olmadığını sordu. ġartlanmıĢ olarak üst üste gelen rastlantıları keramet olarak mı

yorumlu-yordu acaba? Sonra SinHa ile olan konuĢmalarını anımsadı ve in-

--------------1 116 I--------------

san aklnin kuĢatamadığı pek çok kavramı, ilintisiz izahlarla, akılla yorumlanabilir hale

getirdığıni düĢündü. "Ġnsan bilmediği Ģeyin düĢmanıdır. Biz kendimizde o halleri

göremeyince hiç kimseye yakıĢtıramıyoruz galiba." dedi.

KeĢfettiği garipliği Bilge'ye anlattıktan sonra, rahatlayan Gönül, o akĢam annesine

gideceklerini hatırlattı. Bilge;

"Ben bu kıyafetlerle gidebilirim değil mi?" diye sordu gülerek. Gönül:

"Amaaan sen del Benimle dalga geçme. Sana bir kere bir Ģey söyledik diye ikide bir

yüzümüze vurma. Sen babamı bilirsin. Her zaman her yerde resmî bir adamdır. Ben de

o yüzden düzgün bir Ģeyler giymeni istemiĢtim. Ne var yani, bunu iki de bir bana

hatırlatıyorsun? Hem seninle evli olan, onlar değil benim. Ve ben de senden

memnunum."

"ġaka yaptım karıcığım! Sen de çok alıngansın. Ġnan ben de senden memnunum."

O gece kayınpederi Bilge'ye fazla takılmadı. Herkesin ilgi odağı Betül idi. Betül de

herkesi memnun edecek kadar cilveliydi. Kayınvalide Ġffet Hanım çocuğun kendisine

güldüğünü söyleyerek, bundan kendisine büyük bir pay çıkardı. Muhsin Bey ise,

Betül'ün kendisine güldüğünü iddia etti. Ama kayınvalide farklı kanıdaydı. "Hayır sen

kucağına alınca ağladı!" dedi.

Muhsin Bey, bu sözden alındı ve

"Ne yani torunumun beni sevmedığıni mi iddia ediyorsun? Böyle saçma saçma konuĢup

sinir bozma!" diye karĢılık verdi. Neyse ki Gönül vaktinde müdahale etti ve ortalığı

yatıĢtırdı. Kızını kucağına alıp,

"Tabi ki o dedesini de sever, anneannesini de." demek suretiyle büyüme istidadı

gösteren tartıĢmaya son verdi.

Ziyaret sonrası eve fazla geç olmayan bir saatte döndüler. Onlar evden çıkarken Haluk

eve yeni geliyordu. Her zamanki gibi Ģirkette iĢinin çokluğundan Ģikayet etti ve

geciktiği için özür diledi.

--------------1 117 I-------------

Ama herkes gibi Bilge de bu sözünün öylesine söylendığıni biliyordu. Çünkü Bilge ile

Haluk, birbirlerine pek uyum sağlayamıyorlardı. Her ikisinin dünyası ve ilgi alanları

farklıydı. Bilge o yüzden onun itici davranıĢlarına aldırmıyordu. Haluk da zaten Bilge'yi

üçüncü sinıf bir vatandaĢ gibi görüyordu.

Kapıda Betül'den bir türlü ayrılamayan anneanne ve dedenin uzun süren vedalaĢma

töreninden sonra görüĢme dilekleriyle ayrıldılar. Bir taksiye atladılar.

Eve geldiklerinde saat 23.00'e çeyrek vardı. Ġçeri girdikleri sırada telefon çalıyordu.

Bilge apar topar kapıyı açıp telefona koĢtu ama yetiĢemedi. "Acaba kimdi? Bu saatte

kim arar ki!" diye hayıflandı. O saatte arayabilecek bir iki arkadaĢını aradı. Ama kimse

telefon edenin kendisi olduğunu söylemedi. Bilge telefonu kapattı. "Acaba kimdi?"

sorusundaki merakı baĢkaydı. O hep DerviĢ'ten bir haber bekliyordu. Onun bir gün çıkıp

geleceğini veya telefon edeceğini umuyordu.

Tam ümidini kesmiĢken telefon bir kere daha çaldı. Arayan Arif Baba idi. Arif Baba,

önce bu saatte rahatsız ettiği için özür diledi ve hemen konuya geçti. DerviĢ'ten bir

haber aldığım söyledi. Bilge sevindi. Arif Baba, bir dostundan onun oturduğu mahalleyi

öğrenmiĢti. Bilge büyük bir heyecanla Arif Baba'nin söylediklerini not aldı. "Balat'ta

Hayal Kıraathanesi varmıĢ. Orada onu tanıyanlar çıkarmıĢ. Gençliğini orada geçirmiĢ.

Evi de o civardaymıĢ." dedi.

Arif Baba telefonu kapattığında Bilge sevinçten uçacak gibi oldu. Sevincini paylaĢmak

için çocuksu bir coĢku ile Betül'ü yatırmakla meĢgul olan Gönül'e seslendi:

"Canım onu buldum! Yarın gidip onun nerede olduğunu öğrenebileceğim"

Gönül ses vermedi. Bilge duymamıĢ olabileceğini sanarak, daha yüksek sesle "Gönül

Hanım duydun mu? DerviĢ abinin oturduğu mahalleyi öğrendim." diye tekrarladı.

------------1 118 I------------

Gönül'den yine ses gelmeyince Bilge onun uyumuĢ olabileceğini düĢünerek içeriye

bakmaya karar verdi. Yorgunluktan uyuyakalmıĢ olabileceğini düĢünerek usulca çocuk

odasının kapısını açtı. Ancak o daha kapıyı aralar aralamaz Gönül, elini dudaklarına

götürerek gürültü yapmaması için onu uyardı.

Biraz sonra iyice dalan Betül'ün üstünü örterek salona gelen Gönül, karanlıkta görme

yeteneği azalmıĢ gözlerle:

"Aman Bilgece, ne sabırsızsın! Ben güç bela çocuğu uyutuyorum, sen ha bire

bağırıyorsun." dedi. Bilge özür diledi.

" Affedersin canım! O kadar sevinmiĢtim ki çocuğun uyumuĢ olabileceğini tahmin

edemedim."

Bilge ertesi gün erkenden kalktı. Sabah namazını kıldıktan sonra sabırsızlıkla hazırlandı

ve evden çıktı. Gönül onun nereye gidebileceğini bile bile yine de sormayı ihmal

etmedi:

"Hayrola erken erken nereye böyle?"

Bilge, biliyorsun anlamına bir iĢaret yaptı ve kapıyı çekerek çıktı.

Fatih'ten Balat'a inen yolda ilerlerken kafasında sayısız anı canlanıyordu. Öğrencilik

yıllarını anımsadı. "Ne kadar boĢ Ģeyler için kavga etmiĢiz meğerse." dedi. Çevreden

geçenleri, caddenin sağında solunda yükselen binaları hayretle izledi. Yüksel'in

öldürüldüğü yere geldığınde aynı o günkü gibi yüreği titredi, ürperdi, boğazı

düğümlendi. O günden bu güne ne çok Ģey değiĢmiĢti. Bu, adeta sabit bir çerçevenin

içindeki tablonun değiĢtirilmesine benziyordu. Çerçeve aynıydı ama içindeki görüntü

tanıyamayacağı kadar baĢkalaĢmıĢtı.

"Bu kadar kısa zamanda bir Ģehir nasıl bu kadar çehre değiĢebilir ya Rabbi! Hey fani

dünya..."

Bu büyük değiĢikliğe akıl erdiremiyordu. Sahilde zaman zaman gidip akma oturduklari

ağaçlan anımsadı. Acaba Ģimdi orası nasıl diye düĢünürken, ayaklan onu baĢka bir yöne

çekti. Hayal Kıraathanesi'ni hayal meyal hatırlıyordu. Patrikhane caddesinde olmalıydı.

Aca-

--------1 uy I--------

ba o büyük ağaç hâlâ duruyor muydu? Kestane miydi, çınar ıinydı unutmuĢtu. Onu her

gördüğünde Osmanlı'nin azametini düĢünürdü, içerden ve dıĢardan sürdürülen çabalara

rağmen zorla çökertilebil-mi§ o koca imparatorluğun hincinı almaya yeminli bir takipçi

gibi her zaman dimdik ve ihtiĢamli görüntüsüyle etrafındaki apartmanlar kucaklardı dev

ağaç. Adeta etrafında pıtrak gibi çoğalan ruhsuz ve estetikten uzak beton yapılara

meydan okuyor ve "Bir gün o ruhun yeniden dirilebileceğinin bir kanıtıyım." der gibi

duruyordu. Ya da Bilge, içindeki özlemleri onun bedeninde kalıplaĢtiryordu.

ġimdi, o eski düĢünceleri ona biraz komik geliyordu. Bir zamanlar kesinlikle

Osmanlı'nın yeniden dirileceğine olan inancı tatlı bir tebessüm gibi dudaklarında

dolaĢtı: "Hayır Osmanlı'nın dirilmesi hayal. Bugün artık bunu net olarak görebiliyorum.

Ama bu millet, bir gün o ruhu yeniden yakalayacak. Buna zorunlu. Aksi takdirde bu

topraklarda daha uzun süre varlığımızı koruyamayız." diye mırıldandı.

Patrikhaneyi, Bizans'ı, Ayasofya'yı düĢündü. Ayasofya'nın halini düĢününce yeniden içi

karardı. "Helal olsun! Adamlar kendi topraklarımızdaki varlıklarımıza bile sahip

durumdalar." diye söylendi. Ayasofya'nin yüreğinde onulmaz eski bir yara olarak

yeniden kanadığını hissetti. Hâlâ onun halini düĢününce göğsünün ü-zerinde bir sızı

belirmesinde teselli aradı.

Bilge iki dinin mensupları tarafından Allah'a adanmıĢ bu mabedin, bugün ilahî

nağmelerden mahrum kalmıĢ olmasını içine sindiremiyordu. Bu halde kalması yerine

orada pazar günleri ayin yapılmasına bile razıydı. Bu mümin mabedin bir mürtet gibi

yaĢıyor olması kanına dokunuyordu.

Bilge, büyük kestane ağacının yerinde durduğunu görünce ümitlendi. Tuhaftı ama sanki

o ağacın hâlâ ayakta duruyor olması ona ümitlerinin gerçekleĢeceğinin kanıtı gibi geldi,

içinden, "Diren oğlum, diren! Yıkılma! En azından sen inancını hiçbir zaman

kaybetmedin. Burada hep ayakta durarak, doğacak kutlu günleri müjdeledin." dedi.

-----------1 120 I----------

Cebinden sigara paketini çıkardı. Üç beĢ sigarası kalmıĢtı. Bir paket sigara almak için

yolunun üstüne çıkan büfeye girdi. YaĢlı, orta karar tıknaz büfeci ona sevimli geldi.

Güleç yüzlüydü... Sanki zamanın bir yerlerinde onunla müĢterek yaĢanmıĢ hikayeleri

varmıĢ gibi ona baktı. Bilge nerede ise "Beni tanıdın mı?" diye soracaktı ama bu sevimli

adam ona fırsat bırakmadı:

"Aman ya Rabbi rüyamda görsem inanmazdım! Bilge hayrola oğlum, ne arıyorsun

buralarda?"

Bilge önce afalladı sonra kendini toparladı ve sesin de çağrıĢımıyla yıllar öncesini

hatırladı:

"Hasan Amca! Ne kadar çok değiĢmiĢsin!"

Hasan Amca eski bir Fatihliydi. Bilge üniversite yıllarında ÇarĢamba'da bir çatı katında

otururken, bütün alıĢveriĢlerini Hasan Amca'dan yapardı. Hasan Amca'nin Bilge'de de,

diğer öğrencilerde de çok hakkı, çok emeği vardı. O, öğrencilerin babasıydı.

Sigaralarını, ekmek ve yumurtalarını hep o verirdi. Paraları olmadığında, "Olunca

verirsınız." der geçerdi. Bir müddet sonra borcunu vermeye giden öğrencilerin en çok

karĢılaĢtıkları söz, "Ben senden öyle bir alacağımın olduğunu hatırlamıyorum." olurdu.

Hatta bir seferinde soğuk ve karlı bir günde Hasan Amca, kendisi için aldığı paltoyu

Bilge'ye zorla vermiĢti. "Evladım ben hep bu kulübedeyim. Evim de Ģuracıkta. Bana pek

lazım olmuyor. Heveslendim aldım ama giymeye fırsatım bile olmadı. Al da bize dua

et." demiĢti. Bilge almamak için direndiyse de baĢardı olamamıĢtı. Hasan Amca,

almazsa ona küseceğini söyleyerek bir daha ona bu dükkandan bir Ģey satmayacağı

tehdidini savurunca paltoyu almak zorunda kalmıĢtı. Tam on üç sene geçmiĢti aradan.

Bilge büyük bir saygıyla eğildi ve Hasan Amca'nın elini öptü:

"Bana verdığın o palto hâlâ duruyor." dedi. Hasan Amca anlamazlıktan gelerek "Ne

paltosu?" dedi. Bilge geçmiĢte yaĢanan o-layı anlattı ama Hasan Amca gerçekten

hatırlamamıĢ gibi görünüyordu. Bilge, Hasan Amca'nın sorusu üzerine biraz geç de olsa

evlendığıni, bir kızı olduğunu, eĢini sevdığıni, bir dergide zaman za-

-----------1 121 I----------

man yazılar yazmaya çalıĢtığını anlattı. Hasan Amca, "MaĢallah, sen bunlara layıktın

oğlum!" dedi.

Bilge'nin yüzü kızardı. Bir anda tarihin çok uzak bir döneminde kalmıĢ gibi görünen bir

olayı bütün ayrıntılarıyla hatırladı. Hasan Amca kızını ona vermek istemiĢti. Kendisi

bizzat Bilge'ye bu isteğini söylemiĢti. Ama Bilge, "Ben okuyacağım. Hasan Amca.

Daha üçüncü sınıftayım. ġimdilik evlenmeyi düĢünmüyorum." diyerek ona olumlu yanıt

vermemiĢti.

Halbuki Bilge, Sevde'yi, babasının yanında gördüğü zaman büyük bir heyecana

kapılırdı. Harika bir kızdı. En azından Bilge o-nu öyle görüyordu. BaĢı örtülüydü. O

zamanlar örtülü kız. Bilge için ulaĢılmayacak kadar uzak ve yüksek bir zirve gibi

görünüyordu. Çünkü koca Ģehrin caddelerinde dolaĢırken ancak tek tük örtülü kız

görmek mümkündü. O yüzden de Bilge kendisini o kıza yakıĢtıramıyordu. O, zirvede

açmıĢ bir kardelen çiçeğiydi... Kız da Bilge'ye pek yüz vermezdi zaten. Ama yine de

Bilge onu sormaktan kendini alamadı:

"ġevde nasıl?"

Hasan Amca'nin yüzünde belli belirsiz bir tebessüm dolaĢtı. Bilge'nin kendisinden

birkaç yaĢ büyük olan kızına o zamanlar ilgi duyduğunu ama Sevde'nin ona fazla yüz

vermedığıni de hissetmiĢti:

"iyi" dedi. "Fatih'ten ayrıldıktan bir yıl sonra evlendi. Üç kızı bir oğlu var."

"Ġstanbul'da mı oturuyorlar?"

"Evet Balat'ta. Zaten onun ısrariyla buraya yerleĢtik ya!"

"Hali vakti iyidir inĢallah."

"iyiler, iyiler! idare edip gidiyorlar iĢte. BaĢlangıçta büyük acılar çekti ama Ģimdi iyi.

Kocası gazeteciydi. Ġyi bir çocuktu ama biraz çapkındı. O halleri baĢta hepimizi çok

üzdü... Allah'tan Ģimdi öyle halleri yok..."

Bilge, tuhaf bir ĢaĢkınlıkla:

122

"Gazeteci mi? Peki, hâlâ gazetecilik yapıyor mu?" diye sordu. Hasan Amca, Bilge'nin

soruĢ biçiminde bir hayret ifadesi sezince:

"Hayır yapmıyor! Niye sordun? Gazeteciyle evlenilmez mi?" "Hayır o anlamda

söylemedim. Birdenbire ĢaĢırdım da! Ben de bir gazeteci ahimi arıyorum da."

Bilge, DerviĢ Nuri adlı gazeteciyi aradığını, ama soyadını bilmedığıni, onu bulmak için

Balat'a geldığıni bir çırpıda özetleyiver-di. Hasan Amca gülümsedi.

"Bizim derviĢ." dedi. Bilge, hayret ve merakla: "Onu tanıyor musunuz?"

"Elbette bizim damat o iĢte! Ama adı DerviĢ Nuri değil. Bu semtte onu o isimle

bilmezler. Onun adı Rahmi, soyadı da Huzur-saçan."

"Demek asıl adı Rahmi Huzursaçan! Peki onu görebilir miyim?" Hasan Amca'nın

gözleri dumanlandı. Çok, çok uzaklara bakar gibi daldı. Ne evet, ne Hayır dedi. Ġçeri

giren bir müĢterinin istediği mah raftan alarak, parasını bozmakla uğraĢtı. Daha o

müĢteri gitmeden bir baĢkası girdi içeri. Bu durum hemen hemen yarım saat sürdü. PeĢ

peĢe gelen müĢterilerden dolayı Bilge bir türlü sorusuna yanıt alma fırsatı bulamadı.

Yarım saatlik süre Bilge'ye bir yıl kadar uzun gelmiĢti. Bir an önce müĢterilerini savıp

yalnız kalmasını istiyordu ama aksi gibi müĢterilerin biri çıkıyor biri geliyordu.

"Ayağın uğurlu geldi. Bilge. Bu saatte bu kadar müĢteri geldiği hiç olmamıĢtı." dedi

Hasan Amca. Sonra uzun bir hikayeyi anlatmaya koyulur gibi derin bir nefes aldı.

Bilge'ye kahvaltı yapıp yapmadığını sordu: "Çok iyi bir peynirim var. Gel seninle güzel

bir kahvaltı yapalım. GeçmiĢ günleri analım." dedi. Oysa Bilge bir an önce Rahmi'yi,

yani DerviĢ Nuri'yi sormak istiyordu. Hasan Amca ise hiç oralı gibi görünmüyor,

kahvaltı hazırlamaya çalıĢıyordu. Bir ara iĢini bırakarak kapıya çıktı ve karĢıdaki

kahvehaneye seslendi: "Hacı bize iki çay!"

-----------1 123 I-----------

Çaylar kısa zamanda geldi. Orta yere konulan bir sandığın ü-zerine serilen gazete

üzerinde kurulan sofrada peynir, limon, kırmızı biberle zenginleĢtirilmiĢ yeĢil zeytin,

siyah zeytin ve büyük dilimler halinde kesilip bırakılmıĢ domatesler vardı. Bilge:

"Hasan amca sen de öyle bir sofra kurdun ki yememek mümkün değil." dedi. Hasan

amca ekmek dolabından sıcacık iki somun çıkardı. Çaylar da hazırdı. Hasan Amca, bir

yandan bir iki lokma aldıktan sonra, usul usul söze giriĢti:

"Rahmi kız istemeye geldığınde yaĢı geçkin bir gazeteciydi. Sıkılgandı. Uzun müddet

kem küm etti ve sonra: 'Hasan amca eğer razı gelirsen Allah'ın emriyle kızın Sevde'ye

talibim.' dedi.

Onu fakülte yıllarından beri tanıyordum. Temiz bir çocuktu. 'Nasipte varsa olur.' dedim,

ama kızın da fikrini sormalıydım elbette. O benden bu cevabı alınca iĢ olmuĢ da bitmiĢ

gibi sevindi. Sonradan öğrendim ki, bir müddettir ġevde ile görüĢüyorlarmıĢ. Nasıl

olmuĢsa bize çaktırmadan bir iki sefer de buluĢup konuĢmuĢlar. Anlayacağın kendi

aralarında karar vermiĢler, bize de iĢi resmileĢtirmek düĢüyormuĢ. Hülasa, evlendiler.

ĠliĢkileri bir iki sene iyi gitti. Bir akĢam eve gittiğimde, kapıyı ġevde açtı. Ġlk çocuğu

henüz dört aylıktı. Çocuğuyla birlikte evde olması bana baĢtan garip gelmemiĢti.

Herhalde Rahmi sonradan gelecek diye üzerinde durmadım. Yemek vakti geldi sofraya

oturduk. 'Rahmi nerede, o da gelmeyecek mi?" diye sorduğumda ana kız birbirlerine

baktılar. Bir Ģeylerin olduğunu sezinledim ama yemeğin baĢında meseleyi büyütmek

istemedim.

Bizim hanım, 'Hasan Efendi, Rahmi gelmeyecek. ġevde de gitmeyi düĢünmüyor.'

deyince o an on yıl yaĢlandım. Elbette ki insanlar evlenir ve boĢanırlar. Benim derdim o

değildi. Ben, iyi gitmesi gereken aile yapısının her tarafta sarsıntı geçiriyor olmasına

üzülmüĢtüm. ġevde gibi bir kız ve Rahmi gibi bir insan anlaĢamazlarsa, bu milletin hali

ne olacak diye düĢündüm. Ġki iyi insan niçin birbiriyle iyi geçinemezler gibi Ģeylerdi

üzüldüğüm. Anlayacağın ben iĢe baĢka tarafından yaklaĢtım. Kızı sakinleĢtirmek için,

'Olur

-----------1 124 I-----------

böyle Ģeyler, düzelirsınız. Her evlilikte böyle sıkıntılar yaĢanır.' dedim. ġevde ilk defa o

anda konuĢtu:

"Baba, bu olacak bir Ģey gibi değil."

"Nasıl değil kızım, seni terk etmedi ya?"

"Beni terk etti. Hatta evden kovdu."

"Derdi neymiĢ?"

"BaĢka bir kadın!"

"Nasıl baĢka bir kadın?"

"Bir kadına tutulmuĢ, ona aĢık olmuĢ, onunla evlenmek istiyor. Onun için de beni

baĢından kovuyor."

Hasan Amca burada epey müddet sustu. Gözleri de sanki buğulanmıĢtı. Evli bir insanın,

baĢka birisine aĢık olup karısını bu yüzden bırakmasını hiçbir zaman anlamamıĢtı.

Hatta yıllar önce bunu yapan bir tanıdığından selamı sabahı kesmiĢti. Çünkü bu durum

ona göre erkekliğin kitabına sığmazdı.

"Ben Ģunu anlarım." dedi Hasan Amca, "Karı koca anlaĢamazlar, birbiriyle

yapamayacaklarını anlarlar ve eĢin dostun da yardımı ve arabuluculuğu ile ayrılırlar.

Ama bir erkek, kendisine sadık ve çocuğunu doğurmuĢ bir kadını, sırf pis nefsinin

hevesine kapılıp terk edemez. Bunu ne Ģeriat kabul eder, ne örf kabul eder, ne de

insanlık."

"Peki ne yaptınız?"

"Dükkanı evdekilerden habersiz birkaç günlüğüne kapattım. O-nu takip etmeye

koyuldum. Söylenenler doğruymuĢ. Bir gün kol kola yürürlerken aniden karĢılarına

çıkıverdim. Rahmi, o kadar ĢaĢırdı ve panikledi ki ĢaĢkınlıktan elindeki paketi yere

düĢürdü. Paketi yerden alıp eline tutuĢturdum. 'Sen erkek misin?' dedim, 'Sana her

Ģeyini veren bir kadinı bırakıp kör nefsinin peĢinden koĢuyorsun!'

Hasan Amca olayı anlatırken bir kere daha sinirlenmiĢti. O kadar ki ağzındaki ekmek

parçaları sağa sola fırladı. "Afedersin oğlum!" diye özür diledikten sonra sözünü

sürdürdü:

-----------i 125 I-----------

"Kıza da bir çift laf söyledim. 'Kızım, bu adam benim kızıma aĢıktı, birbirini severek

evlendiler, öyle ki biz onlara Hayır diyemedik, sen aklını baĢına al. Yarın seni de terk

edebilecek bu adamdan uzak dur.' dedim. Kız afallamıĢtı: 'Efendim ben öyle olduğunu

bilmiyordum! Bana çok baĢka türlü anlatmıĢtı. Hiç geçinemedikleri-ni o yüzden de

ondan ayrıldığını söylemiĢti!' Aralarında ne olup bittiyse kız, adeta yıkıldı. Ben

olmasaydım onu parçalayacaktı. Sadece Ģunu dedığıni hatırlıyorum: 'Allah senin belam

versin murdar herif! Benim de dünyamı karattın, karının da! Oysa ben seni hiç kimsenin

sevemeyeceği kadar sevmiĢtim!' dedi ve hızla yanımızdan ayrıldı. Rahmi oracıkta

kalakalmıĢtı. ġaĢkındı, ne diyeceğini, ne yapacağını bilemiyordu: 'Git karına! Onun

gönlünü nasıl yaparsın bilemem. Artık ayağını mı öpersin, yalvarır yakarır mısın o senin

bileceğin iĢ. Onu al, eve götür ve benden asla bahsetmeden durumu izah et. Ona sadık

olacağına söz ver. Eğer eve geldiğimde kız hâlâ evdeyse seni de, onu da yakarım.'

dedim. Adeta koĢarak yanımdan uzaklaĢtı. AkĢam eve gittiğimde hanım beni kapıda

karĢıladı ve durumu anlattı. Köftehor, dediğimi yapmıĢ. Daha da ileri gitmiĢ; 'Senin

kıymetini bilemedim, senden af diliyorum.' demiĢ. Hatta onu sırtına almıĢ ve seni eve

kadar sırtımda götüreceğim diye yeminler etmiĢ. Allah'tan bizim kız. 'Sen benim

kocamsın, kölem değil. Senden beni sırtında taĢımanı istemiyorum, yanımda ol yeten

Ben sana hizmet ederim.' demiĢ de iĢi soytarılığa dökmeden kapatmıĢlar. Birkaç gün

sonra zavallı kızın intihar ettiğini öğrendim. O zaman da ben yıkıldım. Çok üzüldüm ya

elden ne gelir.

O kızın intiharı Rahmi'yi de çok sarstı. SakinleĢti. Sevde'nin anlattığına göre ondan

sonraki dönemlerde Rahmi sık sık ağlar ve 'Ya Rabbi beni bağıĢla ve affet.' diye dua

edermiĢ. Bir gün ġevde sevinçle yanıma geldi, 'Baba Rahmi çok değiĢti, her Ģeyi bıraktı.

inanmayacaksın ama namaz bile kılıyor.' dedi. AkĢamları tam vaktinde eve geldığıni,

evden dıĢarı çıkmadığını söyleyince doğrusu bu kere de ben telaĢlandım. Bir insan kısa

süre içinde nasıl bu kadar değiĢebilirdi?

---------1 126 1---------

Merak edip kendimce onu anlamaya çalıĢtım. Bir gün bana gaybdan sesler duyduğunu

söyledi. Adı neydi Ģimdi hatırlamıyorum, Saadetin IĢığı mı ne, öyle bir anlamı varmıĢ.

Yasin miydi neydi? Öyle bir Ģey. Her neyse ona göre bir ruhani varlıkla geceler boyu

konuĢuyormuĢ."

Bilge duyduklari karĢısında dilini yutacaktı ama belli etmemeye çalıĢıyordu. Çünkü

SinHa da nerede ise o anlama geliyordu. Bilge, mümkün olduğunca heyecanını belli

etmemeye çalıĢırken, "SinHa mı?" sorusunu ağzından kaçıverdi.

Bir an, "Ne yaptım ben?" diye endiĢelendi. Neyse ki Hasan Amca anlattığı konuya

daldığından yaĢanan garipliğe uyanmadı. Hasan Amca "Öyle bir Ģeydi galiba!" deyip

nerede kaldığını hatırlamaya çalıĢtı. Sonra birdenbire durumu anlamıĢ gibi: "Evet doğru,

SinHa! Sin Ha. Tamam öyleydi." dedikten sonra baĢını kaldırıp tuhaf tuhaf Bilge'nin

yüzüne baktı: "Sen nereden biliyorsun?"

Bilge, ilk paniği atlatmıĢ olduğundan soğukkanlı davrandı ve "Öylesine aklıma geldi."

deyip geçiĢtirdi. Hasan Amca yutmamıĢ-tı ama cevabı makul görmüĢ gibi davrandı. Bu

esnada gelen bir müĢteriyi de savdıktan sonra kaldığı yerden sözü sürdürdü:

"Rahmi daha sonra adeta eriyip gitti. Sadece iĢini yapıyordu. Artık ne her gece katıldığı

kokteyller vardı, ne de iĢ toplantısı gecikmeleri. Tabi geçimi de zaman içinde daraldı.

Duyduğuma göre 'Eski performansı yok.' diye onu gazetede geri hizmete vermiĢler,

sayfa sekreterliği mi ne, öyle bir Ģeyler yapmaya baĢladı. Halinden çok memnundu.

ġevde adeta ona yeniden aĢık olmuĢtu. BaĢlangıçta ondaki bu değiĢiklikten çok

ürkmüĢtü ama sonra aralarında öyle bir iliĢki baĢladı ki. ġevde onu yere konduramaz

oldu. Hatta bir seferinde, 'Baba onu kasten kızdırmak, öfkelendirmek için dalına

basıyorum, sinirlendirmeye çalıĢıyorum, o her seferinde inanılması güç bir sabırla ve

güleç yüzle beni yatıĢtırmaya çalıĢıyor. Hatta bir seferinde ciddi ciddi hakaret ettim, sen

erkek misin, dedim, o yine, sen haklısın, ben sana layık bir erkek değilim, sen çok

------------1 127 I-----------

iyi bir insansın, benden razı kalman için ne gerekiyorsa yaparım, dedi. Ona o kadar

acıdım ki, boynuna sarılıp ağladım. Sen evliya mısın, melek misin be adam! Görmüyor

musun bütün bunları sana kasten yapıyorum, niçin tepki vermiyorsun dediğimde, bana

hep, insan sevginin bedelini ödeyemez. Madem ki sen bana kalbinin samimi sevgisini

verdin, ben sana köle bile olurum. Benim bağıĢlanmam için dua edersen bu da senin

yiğitliğin olur, karĢılığını verdi.' diyerek kendi özel hayatlarından bir kesiti bana aktardı.

Doğrusunu istersen on üç senedir ikisi arasında neler olup bitiyor tam bilemiyorum.

Bildiğim tek Ģey, ġevde onun meftunu. O da Sevde'yi üzmemek için her Ģeyi yapıyor

Son birkaç senedir sık sık Beyazıt'taki Erenler Kıraathanesi'ne gidiyormuĢ. Oradakiler

ona DerviĢ Nuri lakabını takmıĢlar. Daha önce DerviĢ Nuri diye meczup biri oraya

takılıyormuĢ. Onun öldüğünün aynı günü bizim Rahmi oraya gitmiĢ. Meğerse bizim

Rahmi o zata çok benziyormuĢ, ona da DerviĢ Nuri demiĢler. O da hiç bozuntuya

vermemiĢ. Sık sık oradaki güzel insanlardan söz eder. Bu civarda ise ona Toprak Rahmi

derler."

Bilge "Neden toprak?" diye sorunca, Hasan Amca, "Bre oğul, Rahmi gerçekten toprak

gibi adamdır Hiç kızmaz, öfkelenmez, kimseyi küçük görmez, kendisinden küçük

olanlara bile yer verir de ondan." cevabını verdi.

Bilge, aynı kiĢiden söz ettiklerinden artık iyice emin olmuĢtu... Sözü edilen kiĢi tam da

kendisinin aradığı insandı. Yani SinHa'nın talebesi... içinden Ģimdi "Allah dostlarının

nereden beslendiklerini daha iyi anlıyorum." dedi. Ama bunu tamamen zihninden

geçirdiği için Hasan Amca, sadece onun durgunluğunu görebiliyordu.

Bilge tam Rahmi'nin Ģimdi nerede olduğunu soracaktı ki içeriye bir müĢteri girdi. Hasan

Amca onunla meĢgul oldu. Tam bu esnada telefon çaldı. Hasan Amca, müĢteriye

parasının üstünü verirken, bir yandan da telefondakine cevap veriyordu.

---------! 128 1---------

Telefon görüĢmesi sırasında, Hasan Amca'nın yüzü, birdenbire değiĢti. Ben hemen

geliyorum, diyerek telefonu kapattı. Daha sonra sakin davranmaya çalıĢarak Bilge'ye

döndü:

"Sen biraz burada bekle, ben dönerim." deyip hızla dükkandan çekip gitti.

Bilge öylece kalakalmıĢtı. Önceleri, gelen müĢterileri "Sahibi bir yere kadar gitti, biraz

sonra dönecek." deyip savdı. Sonra biri sigara istedi. Bilge, doğal bir eda ile aynı

cümleyi tekrarladı. MüĢteri ise

"KardeĢim ben bir sigara alacağım! Param da tam! Ver bir paket sigara, adam gelince

parasını verirsin." dedi.

Adamın söylediği doğruydu. Bilge böylece baĢladı satıĢ yapmaya. Fiyatını bilmediği

malları da müĢterilerin yardımıyla halletmeye çalıĢtı. Derken öğle oldu. Daha bir süre

Hasan Amca'nın gelmesini bekledi. Namazın vakti de daralmıĢtı. Bilge, karĢı komĢu

olan kasaptan iki dakika dükkana bakmasını

rica etti ve en yakın camiye gitti.

Namazını kılar kılmaz dükkana döndü. Hasan Amca gelmemiĢti. Derken ikindi ve

akĢam oldu. Hasan Amca hâlâ ortalıkta yoktu. Bilge, evini bilen olup olmadığını

sormaya karar verdi. Tam bunu anlamak için çevreye sormaya hazırlanıyordu ki, bir

genç geldi.

"Beni Hasan ahi gönderdi. Dükkanı kapatacağım. Size de teĢekkür edip, selam söyledi.

Bir ara sizi yine bekliyormuĢ." dedi.

Bilge, asıl maksadına ulaĢamamıĢtı ama aradığı gazetecinin DerviĢ Nuri olduğunu

öğrerimiĢti. Artık mesele onu bulmaktaydı. Yarın yine gelecekti ve mutlaka onu

bulacaktı.

Bilge ilk defa, hayatın hiç de insanın kontrolü altında olmadığını tam olarak anlamıĢtı.

"Zaten neyi kontrol edebiliyoruz ki! Yahut hangi hesabımızı tam olarak tuttu ki!..." diye

geçirdi içinden. Tüm geçmiĢi gözünün önünden akıp gitti. Kazandığı ve kaybettiği

Ģeylerdeki kendi rolünü düĢündü. "ġu benim eserimdir." diyebilecek bir baĢarı, "Bu

benden kaynaklanan bir kayıptır." diyebileceği bir yenilgi hatırlayamadı. Hep onun

inisiyatifi dıĢında geliĢen ha-

---------1 129 !---------

diseler sonucu birtakım Ģeyler elde etmiĢ veya kaybetmiĢti: "Demek ki, âlemin

genelinde iĢleyen bir program var ve biz de o programın aktörleriyiz. Belki diğer

varlıklardan farklı olarak bizim bir tercih hakkımız var, o kadar." dedi Bilge.

Babasının bir sözü aklına geldi. Boğazı düğümlendi. Babasına derin bir özlem duydu.

Bu yoğunlukta onu arzuladığı hiç olmamıĢtı. "O köylü meğerse hakikatin

farkındaymıĢ." dedi. Bilge ilk yıl üniversite sınavını kazanamadığında babası Ģu

cümlelerle onu teselli etmiĢti: "Oğlum bu kadar kahretme kendine. Her Ģeyin üzerinde

Hakk'ın iradesi vardır. Ne muzaffer kumandanlar var ki, zaferi kendi eserleri bilip helak

oldular, ne mağluplar var ki, yenilgiyi kendilerine mal ettikleri için galipler safına

geçtiler... Çünkü zafer de yenilgi de bir takdirdir, insana düĢen her ikisinde de Rabbini

hatırlayabilmesidir."

Fakat Bilge yine de bu iĢin hikmetini tam olarak anlayamadığını kendi kendine itiraf

etti: "Her Ģey onun takdiriyle olup bitiyorsa, insanın suç ve cezadaki rolü neydi?"

Kuran'da sayısız teklif ve teĢvikler vardı. "ġükrederseniz arttırırım.", "Ġyilik yaparsanız

size, kötülük yaparsanız size." "Kim bizim zikrimizden yüz çevirirse, ona dünyada zor

bir geçim derdi yazarız. Kıyamet günü de kör yaratırız."

Bilge bu tür ayetleri zihninden geçire geçire Fatih yokuĢunu çıkmıĢtı. Ta caddeye

vardıktan sonra ancak akıl edebildi ki Balat'tan direk Eminönü'ne geçebilirdi. Niçin

böyle yapmadığına hayıflandı. Olanda Hayır vardır varsayımına bıraktı kendini.

Eve bitkin geldi. Sanki sabahtan bu yana bir asır geçmiĢti. Kapıda kendisini karĢılayan

Gönül'e sıkı sıkı sarıldı. Sanki onu kaybedip de yeniden bulmuĢ gibiydi.

Gönül, onun bu sıcak ve Ģefkat dolu kucaklayıĢından yoğun bir heyecan ve sevgi duydu.

Vücuduna büyük bir haz yayıldı. BaĢını göğsüne dayadı. Öylece salona geçtiler. Bir

süre ikisi de sessizliği tercih etti. Ne Gönül ona, "Ne oldu?" diye sordu, ne de Bilge

----------1 130 i----------

yaĢadıklarını anlattı. Birlikte yemek yediler. Betül yine uyuyordu. Bilge bir ara:

"Ne oldu benim güzel kızıma böyle? Doğrusunu istersen onun viyaklamasını özledim!

Çocuk maĢallah bize hiç problem çıkarmıyor." dedi. Gönül:

"Aman sus!" dedi, "Nazar değmesin. Ağlayıp dursaydı daha mı iyi olurdu?"

Bilge yorgundu.

"Bildığın herhangi bir kanalda iyi bir film varsa izleyelim." dedi eĢine. Gönül de bu

teklife sevindi. Uzun zamandır birlikte film izlememiĢlerdi. Oysa evlendiklerinin ilk

günlerinde sık sık sinemaya gider veya televizyondaki bir filmi birlikte izlerlerdi. Evde

film seyrederken en büyük zevkleri, Gönül'ün bir çırpıda hazırlayıp getirdiği patlamıĢ

mısırlardı. Geceyi film izleyerek kapattılar.

Bilge ertesi gün yine Balat'ın yolunu tuttu. Büfeye bir an önce ulaĢabilmek ve Hasan

Amca'dan DerviĢ'e ulaĢacak bilgiyi almak için adeta koĢarcasına ilerledi.

Sokağa ulaĢtığında öğle suları olmasına rağmen büfenin hâlâ kapalı olduğunu gördü. Ne

olduğunu anlamak, en azından Hasan Amca'nin evini öğrenmek için bitiĢik komĢuya

sormaya yöneliyordu ki kapıya yapıĢtırılmıĢ küçük bir not buldu: "Cenaze dolayısıyla

kapalıyız."

Bilge'nin kafası iyice karıĢtı. Hasan Amca dün apar topar gidip bir daha da dönmediği

için, cenazenin onun bir yakını olabileceğini düĢündü. Ne yapacağını bilmez bir

vaziyette çevresine bakınırken ezan okundu.

ġimdi önünde yapması gereken bir iĢi olduğunu bilmenin rahatlığı içindeydi. Camiye

yöneldi. Caminin avlusunda olağan dıĢı bir kalabalık vardı. Bir vakit namazına bu kadar

insanın gelmiĢ olmasına sevindi. Sonra bir kenarda bekleĢen kadınları görünce, bunun

bir cenaze kalabalığı olduğunu anladı. BaĢı önünde avludan geçerken, yan tarafta

bekleĢen kadınlara gözü iliĢti. Biri özellikle dikkatini çekti.

-------------1 131 I-------------

Ne kadar da Sevde'ye benziyordu. Birkaç adım daha atınca a-ni bir refleksle dönüp

tekrar o yana baktı.

"Aaa bu gerçekten ġevde! Ne kadar da değiĢmiĢ! Yanındaki de kızı olmalı. Annesinin

kopyası..." diye düĢündü. Yanlarına gitmek için tereddüt geçirdi. Ona doğru gitmek

istiyordu ama bunun uygun olmayacağını düĢündü. Rastgele birine yöneldi.

"Bu kimin cenazesi?"

"Bakkal Hasan Amca'nın."

"Hangi bakkal Hasan Amca'nin?"

"Caddedeki Nasip Büfe'nin sahibi!"

Bilge baĢının döndüğünü hissetti. Sonra birden etrafındaki her Ģeyin, siyah bir bulut

içinde kaybolduğunu gördü.

Tepsi gibi bir düzlükte buldu kendini. GüneĢ henüz doğmamıĢtı ama her bir taraf, güneĢ

oradan doğacakmıĢ gibi aydınlanmıĢtı. Dört bir yandan insanlar geliyordu. Gelip

etrafında halka oldular. Dört kiĢi baĢına koĢtu ve onu izlemeye baĢladılar. Seyredenler

sadece vücut ve baĢtan ibarettiler. Biçimler, dıĢbükey aynada yansıyormuĢ gibi deforme

idi.

Sonra bir kadın sesi, "Aaa bu bizim Bilge!" dedi. Bilge, bu sesi Sevde'nin sesine

benzetti. Birinin elinde bir kova su vardı. Onu yüzüne doğru döküyordu. Birinin elinde

ise Bilge'nin çiĢ sandığı sıvı ile dolu bir ĢiĢe vardı. Adam onu dökmeye çalıĢırken. Bilge

kendine geldi. Caminin avlusunda yere sırt üstü yatırıldığını gördü. BaĢına insanlar

üĢüĢmüĢtü. O an bayıldığını ve insanların onu ayıltmaya çalıĢtığını anladı. Bu arada

Bilge'nin bayıldığını görenler, onun cenaze yakınlarından olduğunu sanarak, tanıyan

birilerinin olup olmâdığını sormuĢtu. ġevde de o maksatla Bilge'nin baĢucu-nu kadar

gelmiĢ ve onu tanımıĢtı. Bilge, Sevde'nin yanı baĢında ayakta mahzun bir Ģekilde

durduğunu görünce toparlandı ve ayağa kalktı. "BaĢınız sağ olsun." dedi. ġevde,

yeniden ağlamaya baĢladı. FenalaĢmıĢtı. Onu apar topar götürdüler. Bilge abdest

tazeledi ve camiye girdi.

-----------1 132 I-----------

Cemaat farzı kılmıĢ, sünnetleri eda ediyordu. O sadece farzı kılıp çıktı ve kalabalığı

yararak cenazenin en ön safında ve cenazeye yakın yerde yer tuttu. Kederliydi ama

içinden ağlamak gelmiyordu. Adeta bütün hisleri yok olmuĢtu. Cenaze namazı

kılınmıĢtı. Ne yaptığının farkında bile olmaksızın cenazeyi taĢıyanlar arasına katıldı.

Bir anda kendini mezarlığa giden bir otobüste buldu. Cenaze, Kozlu mezarlığına

götürüldü. Bilge'nin bedeni kontrolünün dıĢında hareket ediyor gibiydi. Hareketleri

üzerinde beyninin hiçbir etkisi kalmamıĢtı.

Bir mezar taĢma yaslanıp oturdu ve öylece kaldı. Kendine geldığınde taze mezarın

baĢında hiç kimse kalmamıĢtı. GüneĢ batmaya yönelmiĢti. Bilge, bu kadar süre orada

nasıl kaldığına anlam veremedi. Hafızasında cenaze ile ilgili kalan tek Ģey hocanın son

olarak söylediği "Fatiha" sesiydi.

Yerinden kalktı ama ayakları onu taĢıyamıyordu. Bir süre topallayarak yürüdü. Bir

minibüse bindi ve Edirrekapı'ya geldi. Balat'a mı, eve mi gitsin bilemiyordu.

Bu kararsızlık içindeyken kendisini Mecidiyeköy'e giden bir otobüste buldu. Eve

ulaĢtığında bitkindi. Gönül, kocasının yüzündeki solgunluğa anlam veremedi.

"Bu ne hal böyle?" diyecekti ama son zamanlarda ailecek anlaĢılması zor hadiseleri peĢ

peĢe yaĢadıkları için, sormaktan vazgeçti. Kendisinin anlatmasını uygun gördü.

Bilge sessizce soyundu ve doğruca kızının yanı baĢına geçti. Tek kelime etmeksizin

dakikalarca minik yavrusunun baĢını okĢadı. Gönül de yanı baĢlarına oturarak onları

seyretti. Neden sonra eĢinin kendine geldığıni görünce,

"Bilge istersen giyin, Mahirler gelecek az sonra. Yemeğe çağırmıĢtım biliyorsun." dedi.

Bilge:

"Bugün ikindi namazını kılamadım." dedi.

Sesinde büyük bir felaketi yaĢamıĢ olmanın tonu vardı. Gönül bu halin onun gün içinde

yaĢadığı olaylardan mı yoksa ikindi namazını kaçırmıĢ olmasından mı kaynaklandığını

anlayamadı. Ama Bilge ikindi namazını kaçırdığını defalarca tekrarlayınca. Gönül,

sıkıntısının ondan kaynaklandığını sandı ve sorusunun cevabını aldığına karar verdi.

Çünkü, Bilge'den öğrendiği bir hadisi anımsamıĢtı. Bir seferinde bir sahabe, Hz.

Muhammed'e baĢına gelen felaketi aktarmak istedığınde, Peygamber ona "Felaket

dedığın bu mu? Ben de 'Ġkindi namazını kaçırdım.' diyeceksin sandım." cevabını

vermiĢti.

Kapı çalındığında Bilge akĢam namazını henüz kılmıĢtı. Gönül'den konukları

karĢılamasını rica etti. Kendisi de apar topar giyindi.

SĠYASET VE DĠN

Bilge yorgun argın geçirdiği bir günün akĢamında gelecek o-lan misafirinin Mahirler

olmasına sevindi. Çünkü onlarla beraberken fazla sıkıntı yaĢamıyordu, rahat edebilirdi.

Mahir dinî konularda kendisini iyi yetiĢtirmiĢti. Oldukça bilgili, bir o kadar da

hoĢgörülü ve rahat bir insandı. Haremlik selamlık oturmayı istememesi de en çok

Gönül'ü memnun ediyordu. Daha doğrusu en çok Mahir'in bu tarafını seviyordu. Bir

seferinde bunu özellikle söylemiĢ ve gerekçesini de belirtmiĢti:

"Siz erkekler oturup güzel Ģeyler konuĢuyorsunuz. Bizim de onlara ihtiyacımız var. Biz

niye mahrum olalım?"

Sofra hazırdı. Mahirler gelir gelmez sofraya oturdular. Gönül, Mahir'in çay tutkunu

olduğunu bildiği için, daha yemeğe otururlarken çayı da demlemiĢti. Ve sabırsızlıkla

beklenen sohbet de yemekten hemen sonra çay servisi ile birlikte baĢlamıĢtı.

Bilge, Mahir'e sormak istediği soruyu kafasında tasarlamıĢtı bile. Gönül ise geçmiĢte

kılmadığı namazların kaza edilip edilemeyeceği, baĢını açtığı takdirde abdestinin

bozulup bozulmayacağı gibi konuları açıklamasını isteyecekti ondan. Gerçi sorulacak

çok sorusu vardı ama o, özellikle bu konularda son günlerde ortalıkta dolaĢan değiĢik

söylentilerin gerçeğini öğrenmek istiyordu.

Fakat sohbet hiç de onların düĢündüğü Ģekilde baĢlamamıĢtı. Gönül, farkında bile

olmadan Mahir'in baĢörtülü eĢinin Milli Eğitim Bakanlığı'nın son genelgesinden sonra

derslere nasıl girdığıni sormasıyla sohbetin ana mihverini de belirlemiĢ oldu.

Mahir, bu konuda verilmesi gereken kararı eĢine bıraktığını ama dayatmaya da büyük

tepki duyduğunu söyledi. Ġnsanların kıya-

----------1 135 I----------

fetleriyle uğraĢmanın laiklikle ilgili bir sorun değil, siyasi ve ideolojik bir tavır

olduğuna inandığını söyledi:

"Din siyasete alet ediliyor diye bu dayatmaları yapanlar, aslında siyaseti dinsizliğe alet

ettiklerinin farkındalar mı bilmem. Bu bir demokrasi sorunu falan da değil. Türk

demokrasisinin temel yarası baĢörtüsü olsa öpüp baĢımıza koyalım."

"Peki nedir?" dedi, öfkeli bir ses tonu ile Nagehan. Aksak demokrasinin Nagehan'a

yansıyan tarafı baĢörtüsü konusu olduğundan dolayı bu denli duyarlı olduğunu belirten

Mahir ses tonunu yükselterek:

"Bu problemlerin baĢımıza gelmesinde bizim hiç mi kusurumuz yok? Hangınız o

örtünün hakkını verdınız? BaĢınızı kapatırsınız ama bir dakika dedikodudan,

kocalarınızı eleĢtirmekten vazgeçmezsınız. Donattığınız evlerınızin ihtiĢamı ve lüksü

Karun'un karısında bile yok. Tesettür, göze batmamak, dikkat çekmemek içindir ama siz

maĢallah tesettür modası bile icat ettınız..." Gönül atıldı:

"Nagehan sakın alınma ama bu konuda ben de Mahir abiye katılıyorum. Örtülüler, bu iĢi

tam bir gösteriĢe ve cazibeye dönüĢtürdüler." Sonra Bilge'ye dönerek,

"Hatırlıyor musun geçen çıktığımız yemekte neler oldu?"

Mahir, "Ne oldu?" deyince. Gönül baĢlarından geçenleri anlattı:

"Her zaman gittiğimiz restorana gitmiĢtik. Sırtım kapıya dönüktü. Bir ara bütün

erkeklerin gözünün kapıya yöneldığıni fark ettim. Belli ki içeri giren birini izliyorlardı.

Ben de ister istemez dönüp baktım. Tesettürlü bir kadın içeri giriyordu. Yanında eĢi

vardı. Kadının kapıdan öyle bir giriĢi vardı ki, adeta 'Ben kadınım ve hepınıze meydan

okuyorum.' diyordu. O kadar dikkat çekici giyinmiĢti ki ben bile hayran kaldım. Hatta

Bilge'ye takıldım, 'Böyle birini niye bulmadın.' diye..."

Bilge gülümsedi. BaĢlarından geçen o ilginç olayı hatırladığı i-çin üzülmüĢtü aslında

ama nedense gülümsemekten kendini alamamıĢtı. Gönül konuĢmasını sürdürdü:

----------i 136 I----------

"Ben Ģahsen örtünmeden bunu anlamıyorum. Örtünmek, erkeklerin gözünden

gizlenebilmektir. Üzerimizdeki giysi bizi bakıĢlardan uzak tutmalı. Ben bakıĢlardan

rahatsız oluyorum. Ġstemediğim birinin beni süzmesine, incelemesine bozulurum. Fakat

bazı örtülü arkadaĢlarımız öyle giyiniyorlar ki adeta erkeklerin kendilerine özellikle

bakmasını sağlıyorlar. Kusuruma bakmayın ama gizlenmeyi ve örtünmeyi içeren bir

emrin, manasınin tam zıddıyla uygulanmasını anlayamıyorum. Çünkü aĢırı dekolte

giyinmiĢ bir kadın içeri girseydi ancak o kadar ilgi toplardı. Bence örtünme emrindeki

a-sıl amaç, 'diĢi' olarak görülen varlığı 'kiĢi' konumuna yükseltmektir. Çünkü her insan

bir bireydir. KarĢısındaki kadını önce bir 'diĢi' olarak algılayan insan, onu bir birey gibi

düĢünemez. Onun diĢiliğine kilitlenir. Ona karĢı tavrı da değiĢir. Ben Ģahsen toplumda

birey olarak algılanmayı, kadın olarak algılanmaya tercih ederim.

Çünkü diĢilik olgusu, ister istemez karĢı tarafın, erilliğini anımsamasına yol açar. Bu

algılama da ya korumacılık, ya sahiplenmek, ya da itmek Ģeklinde size yansır. O zaman

da baĢarılı olmak ve tutunmak için diĢiliğınızi kullanmak zorunda kalırsınız.

Elbette ben bir diĢiyim. Feministlerin algıladığı gibi bakmasam bile bu yönüm, sadece

evimi ve kocamı ilgilendirir. Toplumda ise bir kiĢilik olmayı, bir birey olmayı yeğlerim.

Zaten ayette geçen 'bilinesınız' kelimesi de sanırım bu inceliği yansıtmak için

vurgulanmıĢ..."

Mahir, kendisinin de aynı görüĢte olduğunu belirtti. Gönül'ün ayetteki "bilinçsınız"

kelimesinden böyle bir anlam çıkarmıĢ olmasına hayranlık duydu ve daha da ileri

giderek, "ĠĢte ben bu yüzden bazen örtünmeyi din haline getirmemiĢ hanımların

namazının, dinle ilgisi, baĢındaki bir parça bezden ibaret olan hanımların ibadetinden

daha makbul olduğu zehabına kapılıyorum." dedi.

Nagehan Hanım, örtülü olmasına rağmen namaz kılmıyordu. Söylenen sözlerden

alınmamıĢ gibi davranmak istedi ama eĢine sorduğu sorudaki ses tonu ile de kızgınlığını

açık etti:

"Ġstemiyorsan ben de baĢımı açayım."

----------1 137 I----------

"Bak iĢte senin tavrın bu. Benim için örtünmüyorsun ki ben istedim diye açasm. Eğer

sen bunu Allah için yapıyorsan bu uğurda her Ģeyi göze almalısın. Ben bu baskılan ilahî

bir sınav gibi görüyorum. Kalbinde marazı olanlarla olmayanlar belli olsun diye. Fakat

maĢallah her Ģey gibi baĢörtüsünü de gösteriĢ malzemesi yaptık, meslek haline getirdik.

Bak ortada Müslüman var mı? Ama Ġslamcı gırla! Dindarlar kelaynaklar kadar az.

Dinciler sürüyle!" Bilge:

"Ben bir hadis okumuĢtum. Yanılmıyorsam Ģöyleydi: 'Bir zaman gelecek, camiler

ağzına kadar dolacak ama içinde mümin bulunmayacak.'"

Mahir, buna benzer birçok hadis olduğunu ve bütün o hadislerin, gerçek Müslümanlara

yol göstermeye çalıĢtığını, ancak herkesin kendi nefsinin esaslarını din saymasından

dolayı itibar görmedığıni ifade etti:

"Yani Türkiye'nin ayıbı olan bu mesele bizler için de bir "fitne". Adaleti Ġlahiyye bizi

silkeliyor. Ta ki ikisinin de aslı karbon o-lan kömür ruhlularla elmas ruhlular

birbirinden ayrıĢsın.

Bazıları, dinin 'furuat'tından olan bu meseleyi imanın erkanı gibi sundu ve onu siyasi bir

sembol haline getirince, kendilerini sistemin sahibi sananlar da arenadaki kırmızı Ģal

gibi baĢörtüsüne saldırdılar. Elbette onlar zulmediyorlar ama Ġslam'ın esaslarını, siyasal

mecraya çekenler de dinin tabiatında açtıklari yaralarla cinayet iĢliyorlar.

Dinin ve özellikle de Ġslam'ın temel misyonu, bireyin dünyevi huzur ve barıĢını temin

ve ahiret hayatına hazırlık olmasına rağmen, bu asrın en gaddar ve insafsız iktidar

vasıtalarından olan Batı endeksli siyaseti, dine hizmet aracı haline getireceklerini

sananlar, sadece dini tahrip etmeyi amaçlamıĢ tağutların ekmeğine yağ sürdüler...

Onların gaddar tuzaklarına düĢtüler.

Evet kabul etsek de etmesek de yeryüzünde Ģeytanın aydınlığa ve inanca karĢı

mücadelesi sürmüĢtür ve sürmektedir. Bu mücadele çifte standartlar, insafsızlıklar ve

gaddarlıkla doludur. Tuzak üstüne tuzak kurarlar. Zor olan Ģudur ki, Ģeytani düĢünceler

hep Ģeytani olmuyor.

Bakin bizde inananlara dayatılan zorbalıklar hep sevimli bir sima takmıĢ; ya demokrasi,

ya çağdaĢlık, ya da laikliği sahiplenme kisvesi altında sunulmuĢtur. Oysa herkes biliyor

ki, bu mücadele, doğrudan doğruya inanan insan tipine karĢı sürdürülüyor. Onların

hazmedemediği, mümin insandır. Ama bunu asla bu Ģekilde dile getirmezler. Tağut ve

yandaĢları çağın imkanları bakımından daha donanımlı ve daha stratejik davrandıkları

için, inanca hizmet ettiklerini sananları hep açığa düĢürmüĢlerdir.

Bakınız, sürekli ve planlı saldırılarla inananları tahrik ediyorlar, sonra da herhangi bir

tepkiyle karĢılaĢtıkları zaman hemen, 'Bakın bunlar zaten hep böyle. Eğer barıĢ ve huzur

ortamı istiyorsanız bu gericilerden kurtulmalısınız.' diyerek, medyayı ve kamuoyunu

oluĢturan vasıtaları inananların üzerine saldırtıyorlar...

Araya bir sessizlik girdi. Gönül, bu arada çayları tazeledi. Bilge söze girdi:

"Haklısın. Bu meselede Müslüman kardeĢlerimizin hatası olabilir ama günümüzde

münkirlik vasfının daha ağır bastığını dikkatten kaçırmamak lazım. Laikliği din haline

getiren toplumlarda benzer olaylar yaĢanıyor. Maalesef bize uygulanan sistemin

ideolojisi keyfî, küfrî, cebrî ve askerîdir. Bence bu, yaĢanmakta olanları i-zah ediyor."

Mahir, bu yoruma karĢılık verdi:

"Sen de haklısın ama dini siyasete alet etmenin tehlikeleri daha büyüktür. Ġslamin ilk

yıllarında yaĢanan iktidar kavgaları ve ehli beytin baĢına gelenler, dini, siyasetin vasıtası

haline getirmenin ne büyük acılara sebep olduğunu, en parlak Ģekilde bizlere

göstermiĢtir. Nagehan öfkesini gizlemeye çalıĢan bir ses tonuyla:

"Ne yani! Müslümanların iktidar olmaya hakkı yok mu?" Mahir:

"Var elbette. Var ama Müslüman sadece senin partine oy verenler mi? Sen bu söylemi

kullanamazsın. 'Ben Ġslam'ı temsil ediyorum' dersen, hiç de Ġslâm'a hizmet etmiĢ

olmazsın. Aksine ona zarar verirsin. Senin dıĢında kalan herkesi, karĢı taraf, yani Ġslâm

muhalifi haline getirirsin. Buna hakkın var mı? Sen bile 'Müslümanların iktidar olma

hakkı yok mu?' derken, iktidara gelenleri Ġslâm'ın dıĢına atmıĢ oluyorsun. Bu tavır

yanlıĢ ve tahrik edici"

"Ama bunun karĢısında yer alanlar da fırsatı ganimet bilerek bilinçli Ģekilde siyaseti din

düĢmanlığına alet etmiyorlar mı?"

"Ediyorlar. Bazı inanç özürlü insanlar, böyle yapıyor diye bize dini siyasete alet etme

hakkı doğar mı? Yasin suresinde bir ayet var; 'Yaptıkları tebliğ karĢısında sizden bir

ücret istemeyenlere u-yun. Onlar doğru yoldadırlar.' deniliyor. Yani bir insan halkı

Ġslâm'a davet ediyorsa, Allah'ın rızasından baĢka maksat gütmemeli. Bir elinde topuz,

bir elinde ıĢık tutarak insanları aydınlığa çağıranlar(!), zaten zihni yeterince karıĢmıĢ

günümüz insanını daha da ĢaĢkın hale çeviriyorlar. Bu Ģekilde taraftar oluĢturulabilir

ama birilerinin inanması sağlanamaz. Biz tebliğ ile propagandayı birbirinden

ayırmadıkça bu sıkıntılarla hep karĢılaĢırız. Benim itiraz ettiğim, sistemin kurallarıyla

hareket etmek zorunda olan bir siyasi partinin 'Ġslam'ı temsil etme' iddiasıdır.

Ġnananların servet "edinmesine veya siyaset yapmasına niye karĢı çıkalım ki!..

Bilge söze girdi:

"Doğru söylüyorsun. Bence de dindarların öncelikli sorunu 'temsil' sorunudur. Ben dinin

siyasallaĢtırılmasını

tehlikeli buluyorum. Nasıl ki siyasallaĢmıĢ Yahudilik olan

Siyonizm, baĢta biz Müslümanların ve genelde tüm dünyanın baĢına bela olmuĢsa,

siyasallaĢmıĢ Ġslâm da aynı tehlikelere gebedir. Çünkü Ġslam kuĢatıcıdır, kucaklayıcıdır.

Herkesin ona ihtiyacı var. Ama onu bir ideoloji ile döllerseniz, o bir kavmin veya bir

milletin dini haline gelir. Milliyetçilik gibi o milletin çıkarı doğrultusunda kullanılır...

Mahir:

"Evet bu mühim. Çünkü ideolojik yapı kazanmıĢ bir din, insafsızdır. Asıl sıkıntı bu.

Dini acilen siyasallaĢmaktan kurtarmalıyız' derken bunu kast ediyorum zaten. Çünkü bu

çağ insanlarının en çok ihtiyaç duydukları Ģey, saf inanç ve doğru imandır. Oysa

siyasetin amacı, iktidar ve çıkardır. Bu ikisi bir arada olmaz diyorum. Yoksa elbette

inananlar da siyaset yapacak, siyasi kurumlar içinde

------------1 140 I------------

yer alacak ve bir birey olarak toplumlarına hizmet verecekler. Bu onların en temel

hakkıdır." Bilge:

"Mahir abi bizdeki sıkıntı dünya genelindeki sıkıntılardan biraz farklı galiba. Bize

demokrasi diye sunulan sistem, bir tarafın her kusurunu görmezden gelirken, diğer

tarafın en küçük hatasını abartılı bir Ģekilde cezalandırıyor. Sistem, inanç öncelikli

taleplerin hepsini, kendisine yönelik tehlike sayıyor. Bu ön kabul, diyalog ortamını yok

ettiği gibi, dinin ve dolayısıyla inanların, kamu alanlarından büsbütün dıĢlanasina yol

açıyor. Peki bu çok mu vicdanî?" Mahir:

"Ben bunun vicdanî olduğunu söylemiyorum ki. Ama birileri inanca karĢı olmayı rant

ve iktidar vasıtası yapıyor diye bizim de inancı iktidar ve rant vasıtası yapmamız doğru

değil diyorum. Çünkü bizim ilgi alanımız sadece üç beĢ günlük dediğimiz Ģu dünya

hayatı değil. Ölümün ötesi için de dine ihtiyacımız var. Herkesin buna ihtiyacı var. Siz

herkese gerekli olan bu cevheri kendi özel çıkarlarınız için kullanmaya kalkıĢırsanız,

ihtiyacı olan binlerce insanı kendınızden ve o nimetten uzaklaĢtırmıĢ olursunuz. Herkes

her Ģeyi kendi çıkarı için kullanıyor diye bizim de dini, çıkarlarımız için kullanmamız

gerekmiyor, savunduğum düĢünce bu." Nagehan:

"Siz o insanlara kendini ifade etme fırsatı tanıdınız mı ki onları böyle yargılıyorsunuz?"

diye çıkıĢtı. Bilge, Nagehan'in sesine de yansıyan öfkesini yatıĢtırmaya çalıĢtı.

"Nagehan, bu konuda Mahir abi hakli. Bak Ġran, bak Afganistan. Gücü tamamen ele

geçirince neler yaptılar. Kesmek, asmak, dayatmak hayatı çekilmez hale getirmek...

dinin insanlara sunacağı hayat tarzı bu mu? 'Bunlar kötü örnek' diyeceksin ama neticede

eldeki örnekler bunlar. Doğal olarak insanlar, aynı söylemleri tekrar edip duran her

partinin, iktidara geldığınde ve güçlendığınde aynı Ģeyleri yapmasından korkuyorlar.

Evet herkesin kanun karĢısında eĢit olduğu, azınlıkların haklarının da korunduğu

demokrasiye ihtiyacımız var ama bizim demokrasiyi gerçekten doğru anladığımızı

sergilemeye daha çok ihtiyacımız var... Adam

------------1 141 I-----------

konuĢmaya baĢlayınca, cumhuriyetin de demokrasinin de canı cehenneme diyor adeta.

Laiklik dinsizliktir diyor. Böyle bir tablo karĢısında da sistemi ayakta tutan güçlerin

tedbir almaları kaçınılmaz oluyor. Gerçi onlar da vehimlerini abartıp sapla samanı

birbirine karıĢtırıyorlar ya..." Gönül:

"Ben Müslümanların demokrasiyi niçin hazmedemediklerini anlayamıyorum. Aynı

kaynaklan ben de okuyorum. Ġslam dininin özünde demokrasiye mani olacak hiçbir

bulgu göremiyorum. Demokrasi ve laiklik herkesin inandığı gibi yaĢadığı bir alan. Hiç

kimseyi münafıklık yapmaya zorlamıyor. Ġnanan inandığı gibi, inanmayan da bildiği

gibi yaĢamak istiyorsa bize de 'Lekum dinikum ve li-ye din.' demek düĢüyor. YanlıĢ mı

düĢünüyorum Mahir abi?"

"Demokrasiyi ve laikliği hazmedememelerinin nedeni Ģu: ÇağdaĢ demokrasilerdeki tabi

ki pozitivist düĢüncenin etkisi ile özgürlük tanımı ile Ġslam'ın özgürlük anlayıĢı biraz

çatıĢıyor. Demokrasinin en son ulaĢtığı özgürlük anlayıĢında, kiĢiye 'BaĢkasına zarar

verme de ne yaparsan yap.' deniyor. Ġslam ise bu noktada, 'Hayır, sen baĢkasına zarar

veremedığın gibi kendine de zarar veremezsin.' diyor. ĠĢte bu noktadan itibaren dayatma

geliyor. Biri çıkıyor, 'Namaz kılmayan insan ahretine zarar veriyor. Öyle ise ben onu

zor-larsam ona iyilik yapmıĢ olurum.' diye düĢünüyor. Veya 'Ġçki içmek haramdır, ben

kiĢiyi zorla da olsa bundan alıkoymak hakkına sahibim.' diyor. ÇıkıĢ noktası bu olunca

da kendisini sistemin ve yargının yerine koyuyor. Üstelik bunu yaparken de sadece

baskı uyguladığı kiĢiye iyilik ettiğini sanıyor. Oysa bu anlayıĢ artık gerilerde kaldı.

Kimsenin kimseye karıĢma hakkı yoktur. Müslümanların çağa hâlâ gelememiĢ

olmalarının nedeni, sanayi öncesi dönemde kaleme alınmıĢ eserleri referans

edinmelerinden kaynaklanıyor. Referansları arasında çağı doğru değerlendirebilecek ne

doğru tefsir var, ne de yeni yorum. Var olan bir iki kaynağı da kendi önderlerinden veya

Ģeyhlerinden baĢka kuĢ tanımadıkları için reddediyorlar. Oysa bu çağı doğru Ģekilde

anlamamızı sağlayacak eserler var ve üstelik Türkçe... Türkiye'de ve dünyada bulunan

Müslümanlar artık referans olarak da çağa gelmelidirler. ġu anda referansları or-

---------1 142 1---------

taçağa ait olduğu için tavırları da o dönemlere ait oluyor. Bu tavırlarından dolayı da

tepki topluyorlar. Müslümanların artık Ģunu içlerine sindirebilmeleri lazım; eski hal

muhal, ya yeni hal, ya izmihlal. Artık herkesin dini kendisine. Din devletin malı

olmaktan tamamen çıktı ve ferdin kutsal değeri haline geldi. Kimsenin kimseye zorla bir

inanç dayatma hakkı kalmadı. Artık dinde zorlama yoktur. Çünkü her Ģey ortaya

çıkmıĢtır. KiĢinin cennete gitmek kadar cehenneme gitme hakkı da saklıdır. Ama sen

uygun zeminlerde ve uygun üslupla insanları yüreğinden yakalayıp ikna edebiliyorsan

ne ala.

Evet Müslümanlar bugün mağdurlar, evet dıĢlanıyorlar ama buna sebebi, bizim çağ

içindeki duruĢumuzdur. Bu duruĢ, gücü elinde tutanı her gün biraz daha tedirgin ediyor

ve uyanık olmaya yöneltiyor. ĠĢte Arabistan, iĢte Taliban, iĢte Suriye ve Libya... Bu

insanlar da Ġslamiyet'i temsil ettiklerini söylüyorlar. Radyoları ve televizyonları her gün

Kuran okunarak açılıyor. Ağızlarından Allah lafzı düĢmüyor. Ama kendi halklarına reva

gördükleri, ortaçağın dayatmacı despotizminden baĢka bir Ģey değil. Böyle olunca özgür

ve bağımsız hatta baĢıboĢ yaĢamayı çağdaĢ tavır bellemiĢ o-lan birisine karĢı Ġslam'ı

nasıl savunabilirsin?

Aynı argümanları kullanıp, 'Ġktidar istiyorum!' dedığın zaman, doğal olarak bu insanlar,

'Haa! Bu adam ülkeyi Arabistan'a, Libya'ya benzetecek.' diyerek karĢı çıkıyorlar. ġimdi

onların yerine siz kendınızi koyun, bakalım olayları nasıl değerlendireceksınız?" Bilge:

"Mahir abi ben zaman zaman Ģunu merak etmiĢimdir: Peygamberimiz bugün ortaya

çıkmıĢ olsaydı, demokrasiye ve cumhuriyete nasıl bakardı?" Mahir:

"Bence onun ölçüsü var. Bugün Türkiye'de bunun nasıl olması gerektiğini anlatan

eserler bulunuyor. Ama sen bu eserleri 'filancı' damgası yememek için reddediyorsun."

Mahir'in bu sözlerine kulak kesilen Gönül, hangi eserler diye sormaya niyetlenmiĢti ki

Bilge'nin "Bardaklarımız boĢaldı Gönül,

---------1 143 i---------

sohbetin havasına dalıp tazelemeyi unuttun." uyarısı ile bardakları toplamaya koyulunca

sorusunu da unuttu.

Mahir Bilge'nin Gönül'den çayları tazelemesini istemesi üzerine sözlerine kısa bir ara

verdi. KonuĢmaya kendini kaptırdığı için çayını içmeyi unutmuĢ olduğunu fark etti.

SoğumuĢ olan çaydan bir yudum içtikten sonra sözlerini sürdürdü.

Mahir, sözlerine bir ara daha verdi. Çayından birkaç yudum aldı. Herkesin kendisinin

gözüne baktığını görünce sözünü sürdürdü:

"Ne ise bırakalım bu mevzuları. Daha güzel Ģeyler konuĢalım. Siyaset bir sohbete girdi

mi orada kalpler ayrıĢıyor. Oysa bizim 'kalplerin birliğine' ihtiyacımız var." Bilge:

"Doğru söyledin Mahir abi! Ġnan ben de siyaset konuĢmayı pek sevmem. Muhabbeti

dağıtıyor." Mahir:

"Elbette. Çünkü muhabbet siyasetin iĢi değil. Siyasetin iĢi ve amacı iktidardır, hırstır,

elde etmektir. Bunlar da kavga ve düĢmanlığın kuzenleridirler. O yüzden de din ile

bugünkü siyasetin bağdaĢması asla mümkün değildir." Nagehan:

"Neden bağdaĢmasın ki?"

"Çünkü siyasetin amacı iktidardır, dinin amacı ise Allah'ın rızasını kazanmaktır. Amaca

varmak için siyasetin kullandığı vasıta propaganda ve reklamdır, dinin kullandığı vasıta

tebliğdir. Propaganda bir av sanatıdır; yalan ve tuzak onun doğal hizmetçileridir. Tebliğ,

birine hakkı bildirmek ve kiĢiyi vicdanına uygun hareket etmeye sevk etmektir.

Propagandanın tabiatı, ne olursa olsun sonuç almaktır. Tebliğin tabiatı, aktarmak ve akla

kapı açmaktır. Din, akla kapı açar ama ihtiyarı elden almaz. Oysa propaganda insanı

sersemleĢtirir ve istemediği bir Ģeyi ona istetir. Reklam da öyle. Bu ikisi yani reklam ve

propaganda Ġslâm'ın hizmetine (!) sokulduğundan bu yana Ġslâm'ın baĢı dertten

kurtulmuyor.

Bakın bir propagandacının, propagandasını yaptığı Ģeye inanması gerekmez. Çünkü o

bir sanattır. Mesela bir Amerikalı propaganda uzmanı Türkiye'ye gelip herhangi bir

partiye hizmet edebi-

-----------1 144 I-----------

lir O partinin fikrinin güzelliğine inansın veya inanmasın mesleğinin esaslarını

kullanarak, bir sonuç alır. Ve baĢarılı bir adam olur. Sonuç alamazsa baĢarısızlıkla

itham edilir.

Ama bir tebliğci için durum farklı. Tebliğci önce kendisi yaĢar, nefsine tatbik eder ve

sonra der ki; 'Bakın bu iĢ böyle böyledir. Ben yaĢıyorum ve Ģu, Ģu yararlarını

görüyorum. Sizin ihtiyacınız varsa siz de alın...' KarĢıdaki bunu kabul de red de etse,

sonuç değiĢmez. Tebliğ eden vazifesini yapmıĢ olur. Sonuç almak gibi bir zorunluluğu

yoktur. Bir insan, 'Namaz kıl, sana araba alacağım' diyorsa ve o insan da namaz

kılıyorsa, bu münafıklıktır. KiĢi namaz kılacaksa bunu Allah için yapar ve ona namaz

kıl diyene pratik bir faydası da olmaz. Bizim islam'ı iktidar yapmak gibi bir vazifemiz

yok. O-nu hayatımıza hakim kılmakla mükellefiz. Söz geliĢi bir devlet kafir de olsa

Müslüman'ın dinini yaĢamasına karıĢmıyorsa bugünün ortamında ona karĢı mücadele

etmek ahmaklık olur.

Mesela Amerika'da, Ġngiltere'de Almanya'da Hollanda'da yaĢayan arkadaĢlarımız var.

Bizi Ġslam'ı özgürce yaĢayabilmemiz için oralara çağırıyorlar. Çünkü burada

yaĢadığımız sıkıntıların hiçbiri oralarda yok. Efendim neymiĢ, o ülke insanlarının

ahlakları bozuk-muĢ! Bizim ahlakımız düzgün mü? Ticarette de insan iliĢkilerinde de

onlar bizden daha ahlaklılar.

Amerika'da yaĢayan bir dostum vardı. ġöyle demiĢti: 'Siz bir Amerikalıya 40 tane

çocuğum var deseniz, size 'Hadi canım!' demez, inanır. Ama bir kere de yalan

söyledığınızi anlarsa 'Allah bir' deseniz size inanmaz. Çünkü adamların hayatında yalan

yok. Öncelikle kiĢinin doğru söyleyeceğini esas almıĢlar. Biz ise, yalanı öne çıkarmıĢız.

Yemin ederek yalanımızı pekiĢtirmeye çalıĢırız. Eee iĢte durumumuz ortada! Bu yüzden

de Cenabı Hak, izzeti onlara, sefaleti bize yazdı... Biz hak etmeseydik, bu hale gelir

miydik?"

Mahir sohbetin, tek kiĢinin hutbe vermesine dönüĢtüğünü görünce, rahatsızlık duydu ve

konuĢmasını kesti... Kendisinden daha farklı düĢünen kimse yoktu. Bu durumlarda

gayba taĢ atar gibi konuĢmak birilerini eleĢtirmek faydasızdı. Biraz da eĢinin

bakıĢlarından bu iĢi yapması gerektiğini kavradı.

-----------1 145 I-----------

Çünkü Nagehan, eĢi Mahir'i, meclislerde kimseye söz bırakmamakla suçlardı her

zaman. "Hep sen konuĢuyorsun. Birileri de bir iki cümle söylemek istedığınde sözü

ağızlarına tıkıyorsun. Ġnsanları dinlemesini bilmiyorsun." diyordu.

Mahir, bu durumun farkındaydı. Dinleme özürlü olduğunu biliyordu. EĢinin deyimiyle

'dil Ģehveti' vardı. Nitekim, konuĢmayı kesince Nagehan, gerçek niyetine espri gömleği

giydirerek:

"Üfff yeter Mahir! Kendimi konferans salonunda hissettim. Biraz da baĢkaları

konuĢsun." dedi. Gönül, Mahir'i rahatlatmak için,

"Ama biz onun konuĢmasını çok seviyoruz Nagehan Hanım. Siz her zaman dinledığınız

için size sıkıcı gelebilir ama bizim gerçekten bu tür konuĢmalara ihtiyacımız var."

dedikten sonra konuyu değiĢtirmek için:

"Mahir ahi, biliyorsun ben namaza geç baĢladım. GeçmiĢte kılmadığım namazları belli

bir sıra ile kaza etmeye çalıĢıyorum. Geçenlerde bir televizyon programında, vaktinde

kılınmayan namazı kaza etmenin faydası olmadığı söylendi. Böyle bir Ģey var mı?"

Mahir bey sinirlendi. Sinirlendiği zaman boyun damarı ĢiĢerdi. Yine öyle olmuĢtu. Bu

sinirli haline rağmen sakin, sözlerinde o sinirlilik hali yoktu:

"Bu adamlar" dedi, "dine hizmet mi ediyorlar, dini hezimete mi uğratıyorlar belli değil!"

Sonra kesip attı: "Kıl kardeĢim. Bu deccal müsveddelerinin oyununa gelmeyin. Ben size

basit bir Ģey söyleyeyim. Artık inanç ve din konusunda anneannelerınızi veya

babaannelerınızi taklit edin. Ölçülerınız onlar olsun. Peygamberimiz, belki de bu

günlerimizi kastderek 'Aleykum bidinil acaiz.' buyurmuĢ Yani, 'Kocakarı dinine

uyunuz.' demiĢtir.

Bence bu hitap, doğrudan doğruya bugünkü din bilginlerine yönelik bir tavır. Yani,

'Onların, güya Kurana dayandırdıkları ama aslında tamamen nefis ve hevanın taleplerini

kolaylaĢtırmayı esas alan tavır ve tavsiyelerine uymaktansa acuze olmuĢ, dünya ve o-

nun içindekilerle bir alakası kalmamıĢ yaĢh kadınları taklit edin.

''ortna: 10

-----------1 146 I-----------

Allah'a daha yakın olursunuz." demek istiyor. Ġman bir teslimiyettir. Dört iĢlem

meselesi değil."

Sohbet açıldıkça açıldı. Kadınların özel hallerinde oruç tutup tutamayacağı, abdestli bir

kadının baĢını açması durumunda ab-destinin bozulup bozulmayacağı, kadınlann cenaze

namazı kılıp kılamayacağı, kılacaklarsa erkeklerle karıĢık mı yoksa arkadaki saflarda

yer alarak mı kılacakları, kolonya sürünmenin abdesti bozup bozmadığı konuları uzun

uzun tartıĢıldı. Hayızlı halde Kuran okunup okunamayacağı, cünüpken dua edilip

edilemeyeceği, namazın üç vakit mi beĢ vakit mi kılınması gerektiği meseleleri

konuĢuldu. Mahir:

"Bütün bu konularda anneannelerınızin, babaannelerınızin yaptığını yapın. Size mantıklı

gelmese bile bu tavrın daha Rahmani olacağı kanaatindeyim." deyip kestirdi.

"Ruhsatın sının yok. O kapıyı bir kere açtınız mı, iĢin nerede duracağını bilemezsınız.

Elbette biz dinin sahibi değiliz. Allah . her kulunu kuĢatmak için dinsel alanı

olabildığınce geniĢ tutmuĢtur. Ta ki hata yapan insanlar, ümitsizliğe düĢüp bütün bütün

kendilerini tövbeden mahrum bırakmasınlar diye, helal dairesini geniĢ tutmuĢ. Ama

arkasından da 'Helalin güzel olanını tercih edin.' buyurmuĢ. ġimdi çekirge yemek

helaldir diye kalkıp çekirge mi yiyelim? Ama I. Dünya SavaĢı'nda, Arabistan

çöllerindeki Türk birlikleri afiyetle çekirge yemiĢlerdir. BaĢka çareleri de yoktu zaten.

Yani olağanüstü durumlar için tanınmıĢ hakları normal zamanların adetleri haline

getirmemeliyiz. Ben böyle düĢünüyorum." Bilge, sözü dinde reform konusuna getirmek

istedi:

"Dinle alakası olmayan bir yığın insan güya dinden yana tavır alıp 'Bizim dinimiz güzel

bir din ama içinde çok hurafeler ve zamanımıza uymayan Ģeyler var. Bunların

ayıklanması gerekmez mi?' diyorlar. Gerçekten böyle bir Ģeye ihtiyaç var mı? Ġslam bir

reforma ihtiyaç duyuyor mu?" Mahir:

"Ġslam'ın reforma ihtiyacı yok ama yeni içtihatlara ihtiyacı var. Fakat ihtiyaçların doğru

belirlenmesinde de bazı ciddi sorun-

-----------1 147 I-----------

lar var. Dolayısıyla içtihat konusunda da aynı sorunlar gündemde..." Gönül atıldı:

"Ne gibi sorunlar bunlar Mahir abi?"

Bilge, Mahir'in cevap vermesine fırsat bırakmadan araya girdi ve öncelikle reform ile

içtihat konusunun birbirinden ayırt edilmesi gerektiğini vurguladı.

"Bence" dedi Bilge, "reform dinde olmaz. Özellikle de orijinalliği kabul görmüĢ Kuran

hakkında... Reform beĢeri ve sosyolojik bir kavramdır. Kurumsal değiĢiklikleri öngörür.

Ġçtihat ise bir a-na kaynağın iyi anlaĢılmasını sağlama ve ondan, geliĢmelerin ortaya

çıkardığı yeni hayat Ģartlarına hükümlerin adapte edilmesi çalıĢmalarıdır. Böyle olunca

Kuran'in herhangi bir hükmünü değiĢtirmek bizim hakkımız değil. Ama onun farklı

anlaĢılması mümkündür. Burada içtihat devreye girer." Gönül:

"ġimdi herkes Türkçe ibadetten söz ediyor. Kimileri olmaz diyor, kimileri olur diyor.

Bizim gibiler ise ĢaĢkın."

Mahir, Bilge'nin cevap vermesine fırsat vermedi. Biraz da kızgınlığını açığa vurarak:

"Türkçe ibadet etmek isteyene engel olan mı var? Bu isteğin ilginç olan yanı ibadetle

ilgisi olmayanlardan gelmesi... Bizce zararı yok. Türkçe ibadet yapmak isteyen yapsın.

Ama diğer türlü ibadet etmek isteyenlere de karıĢmasınlar." Gönül:

"Peki birileri çıkıp, 'Bundan sonra ibadet Türkçe yapılacak.' derse ve bunu da devlet

eliyle uygulamaya koyarlarsa ne olacak?"

"Bu içtihat olmaz, dayatma olur. Ġçtihat fikir belirtmektir, dayatmak değildir, yanılıyor

muyum?" Bilge:

"Doğrusunu söylemek gerekirse bu konular beni aĢar. Ben sadece genel bilgilerle

Ġslam'ın reforma değil içtihatlara ihtiyacı var, diyorum. Çünkü, geçmiĢ din bilginlerinin,

Kuran ve hadiste detaylı açıklanmamıĢ meselelerle ilgili, o dönemin ihtiyaçlarına göre

yaptıkları izah ve tespitler ve onlardan çıkarılan hükümler, hâlâ yürürlükte.

---------1 148 1---------

Osmanlı döneminde çıkarılan ve hâlâ yürürlükte olan Memurin Muhakematı Kanunu

nasıl bugün değiĢiklik gerektiriyorsa, aynı Ģekilde geçmiĢ din bilginlerinin bazı hüküm

ve fetvaları da yeniden ele alinmayı gerektiriyor. Bu konuda yapılacak çalıĢmalar da

reformun değil içtihadın alanına girer." Mahir:

"Doğru söylüyorsun. Biz Kuran'ın hükümlerini doğru anlama konusunda bir çaba

gösterebiliriz ama bizce henüz anlaĢılamayan hükümlerini, bugünkü hayat tarzına

uymuyor diye yok sayamayız. Fakat benim tavsiyem bunu, konuyu iyi bilen birisiyle

tartıĢmaktır."

Bilge'nin de Gönül'ün de aklından aynı §ey geçmiĢti: "KeĢke, SinHa olsaydı da ona

sorsaydık."

"O olmasaydı ortaya çıkardım." dedi bir ses.

Dört bir taraftan geliyormuĢ gibi odanın içine yayılan bu ses Nagehan hariç herkesi

ürpertti. Bilge, Gönül ve Mahir gayrıihtiya-rî etrafa bakmdılar:

"Neydi o?" diye biraz da korkuyla etrafına bakman Mahir, elindeki bardağı

düĢürdüğünü bile anlayamadı. Bu hayret ve ĢaĢkınlığı bozan, Nagehan oldu:

"Ne yaptın Mahir, kızcağızın halısını berbat ettin!"

Nagehan, üçünün de bön bön etraflarına bakmasına anlam verememiĢti. Gönül'ün

tepkisizliği onu büsbütün rahatsız etti. Mutfağa kurulama bezi almaya koĢtu. Mahir:

"Siz de duydunuz mu?" dedi.

Bilge durumu kurtarmak için "Neyi?" deyince Mahir:

"'O olmasaydı ortaya çıkardım.' dedi, sanki biri." Gönül, boĢ bulunarak kendisinin de o

sesi duyduğunu söyledi.

Mahir, bu arada içeri giren Nagehan'a da sordu aynı soruyu. O biraz da kocasının

yaptığı hareketten utanmıĢlıkla:

"Ne sesi! Ses de nereden çıktı? Benim duyduğum tek ses, yere düĢen bardağın sesiydi!"

dedi. "Bir de oturmuĢsun hâlâ kendini savunuyorsun. Bak kızın halısını berbat ettin.

Üstelik Ģekerli çay! Nasıl çıkacak Ģimdi? ġu sakarlığını bırakmadın bir türlü!"

---------1 149 I--------

Mahir çayı döktüğünü ancak o zaman fark etti ve ev sahibinden özür diledi. Ama Gönül,

hiç de üzülmüĢ görünmüyordu:

"Hiç zararı yok. Onun adı halı. Elbette üzerine basılır, bir Ģeyler dökülür. Önemi yok."

deyip geçiĢtirdi. Bilge ise, 'SinHa kendisini gösterecek mi?' merakıyla hâlâ çaktırmadan

etrafını kolluyor-du...

Uzun bir sessizlik döneminden sonra Mahir yine:

"Allah! Allah! Demek çok yorulmuĢum. Çok net duydum oysa sesi." dedi. Nagehan

eĢinin bu haline sinirlendi:

"E artık yakında gaybdan sesler aldığını da söylersin. Yandık kine yandık!"

Mahir karısının bu hallerine alıĢkın bir tavırla,

"Senin kalbin mühürlü, sana gaybdan ses gelse bile imana gelmezsin." dedi.

Nagehan, bu ithamdan ciddi Ģekilde alındı. Sustu. Ġçindeki öfkeyi sonraya bıraktığı yüz

hatlarından belliydi. BeĢ on dakika o-yalandıktan sonra da artık geç olduğunu, gitmeleri

gerektiğini söyledi. Gönül:

"Olur mu canım, daha saat 11.00 bile olmadı!" dediyse de Nagehan, ayağa kalkmıĢtı

bile. Mahir de kalkmak zorunda kalmıĢtı. Çayı döktüğü için defalarca özür diledi. Ama

sesi net duyduğunu da tekrarlamayı ihmal etmedi.

BĠLĠNCĠN ATÖLYESĠ

Misafirlerini kapıdan uğurladılar. Mahir Bey ve eĢinin gidiĢinden sonra Bilge

gülümsedi:

"Bu gece Mahirlerde kıyamet kopar. Eminim kavga ederler." "Bence o kadar gecikmez!

Nagehan Hanım daha kapıdan çıkar çıkmaz kavgayı baĢlatır." dedi Gönül, eĢine

tebessümle bakarak.

Bilge bunun üzerine gayrîihtiyarî pencereye yöneldi. Camdan baktıktan sonra, Gönül'e:

"Haklısın galiba." dedi. "Sesi duyulmuyor ama, el kol hareketleriyle Mahir'i haĢladığı

anlaĢılıyor." Gönül:

"Peki SinHa'nin sesini üçümüz duyduğumuz halde, Nagehan niye duymadı?" diye

sordu. Bilge, omuz silkme hareketiyle sebebini bilemedığıni anlattı.

"Demek ki kalbi bu tür Ģeylere kapalı." dedi. Gönül "Allah korusun." demekten kendini

alamadı:

"Gerçi Nagehan çok dünyacı ve menfaatçidir. Biraz kibirlidir ama yine de inançlı bir

insandır. Bu kadar da gönlü kararmıĢ olmasa gerek."

"Kibirle iman bir gönülde barınmaz."

"Sen de ne insafsızsın! Kadının bir hareketinden gıcık aldın diye niye böyle

düĢünüyorsun?"

"Gıcık alınmayacak bir hareket değildi ki. Ta Bostancı'dan taksi tutup Etiler'e

geleceksin, iki yaĢındaki kızına bir külot alıp tekrar taksiyle Bostancı'ya döneceksin. Bu

düpedüz israf ve görgüsüzlük. Mahir ahinin iki yakası niye bir araya gelmiyor sanki!

Bundan..."

"Bu onun kalbinin ölü olduğunu göstermez ki?"

"Diri olduğunu da göstermez ama!"

-------i 151 I-------

"Fakat sesi niçin duyamadığını gerçekten merak ettim." dedi Gönül.

"Biz istediğimize sesimizi duyururuz, istediğimizden gizleriz." diyen SinHa, birdenbire

odanın ortasında belirmiĢti.

Gönül de. Bilge de büyük bir sevinçle: "HoĢ geldınız hocam!" dediler... Gönül hemen

sordu: "Hocam Nagehan sesınızi niçin duyamadı?" "Bunu rahat anlayabilmeniz gerekir,

insanlar bile bunu pekala yapabiliyorlar. Sizin Ģifreli yayın yapan televizyonlarmız yok

mu?" "Var tabi de konunun bununla alakası ne?" "Siz onları izleyebiliyor musunuz?"

"Hayır, izleyebilmek için Ģifre çözücü decoder lazım." "Peki tek bir decoder, bütün

Ģifreli yayınları alabilir mi?" "Hayır. O Ģifre decodere tanıtılmıĢ olmalı."

"ĠĢte sizin kalbınız de, sizlere ulaĢacak mesajların çözümünü sağlayan decoder gibidir.

Ben o sözü, onun eĢik alanının üzerindeki bir frekansta söyledim. O yüzden siz

duydunuz o duymadı."

"Ama Mahir Bey duydu." dedi Gönül.

"Duydu çünkü onun da alma kapasitesi yeterli. Ama yine de ĢartlanmıĢlığı çok yüksek

biri. Size göre çok bilgisi var ama o yüksek dereceli bir ĢartlanmıĢlık içinde. Bazen aĢırı

bilgilerle yüklenmek de zarar verir. Tabi o bilgiler sizde tam karĢılık bulamamıĢsa."

"Nasıl yani, ilimde bizden daha iyi olan biri değil mi o?"

"Her bilgi üst boyuta ulaĢmanız için bir anahtardır. Onu elde ettikten sonra

kullanmazsanız ve onunla bir üst kademeye çıkamazsanız, o bilgi daha sonraki

basamaklarda atacağınız adımları ters yönde etkiler."

"Yani bilgiyi hemen irfana dönüĢtürmek ve hayatımıza uygulamak zorundayız, öyle

mi?" diye sordu. Bilge.

-----------1 152 I-----------

"Siz irfan dersınız. Çünkü irfan, doğru yolu belirleme seziĢidir. O sezi, sizi Yaratıcı'ya

götürür. Bu da bilgileri doğru ve yerinde kullanmakla ortaya çıkar."

"Kuran, o yüzden mi bilgisiyle amel etmeyen bilginleri 'kitap yüklü e§eklere' benzetir?"

'

"E tabi ki. Bilgi insanın ürettiği en sağlıklı ve en yararlı enerjidir. Onu üretip de

kullanmamak insan formuna yakıĢır bir Ģey değildir... Çünkü insan, evrenin imarında

bile fonksiyon üstlenebilecek bir varlık. Bu misyonu üstlenebilecek forma

ulaĢabilmesinin tek yolu da kendisi ve bir parçası olduğu evrenin gerçeği konusunda

yeterli bilgi birikimini elde etmesidir."

"Mahir, bilgisinden yararlanmıyor mu?"

"Yararlanamıyor demek daha doğrudur."

"Yararlanamamasınin sebebi ne?"

"AĢırı ĢartlanmıĢlık. Çünkü Ģartlanma, çoğu kere hakikati kavramada insanı köreltir.

Mahir, ĢartlanmıĢlıkları yüzünden sağlıklı tercih yapamıyor. Sosyal konumu bunu

engelliyor. Daha doğrusu o bunu bir engel sayıyor."

"Nasıl yani?"

"Onun yaĢamak istediği yaĢam Ģekli bu değil. Ama eĢinin ve çevresinin etkisiyle hem

kendisi için hem de diğer insanlar için yapabileceklerini yapmıyor. Çünkü birçok

konuda eĢi ona muhalefet ediyor. O da eĢinden çekindiği için kendisini hep geri

çekiyor."

"KiĢinin karısından korkması kötü bir Ģey mi?"

"Mesele birinden korkmak meselesi değil. Korkunun sonucu önemlidir. Eğer o korku

seni saf bilgi ve pozitif değer üretmeye yönelmekten alıkoyuyorsa evet, kötüdür. Çünkü,

kendisinden gerçekten korkulacak biri varsa; O da, bu 'Evrenin Yaratıcısı'dır ve pozitif

değer üretememektir. Ġnsanın nihayette varacağı O'dur. O'na varmadıkça ıstırap ve

acıları tekrarlanıp duracaktır. Mutlaka O'na varmak zorundasınız... Sizi O'ndan

uzaklaĢtıran her Ģey kötüdür ve mutlaka bertaraf edilmesi lazımdır. Bu karınız da olsa,

ba-

-----------1 153 I-----------

banız da olsa fark etmez. Herhangi bir Ģey, kalbınızde Yaratıcı'dan daha fazla yer iĢgal

ediyorsa ve sizi Allah'tan ve O'na kavuĢmaktan uzak tutuyorsa onu hemen terk etmeniz

gerekir. Aksi takdirde dönüĢümünüzü tamamlamak için sayısız geri dönüĢümlerle yeni

baĢtan o hedefe yönelmek zorunda kalırsınız."

"Hocam bunu tam anlayamadım. Yani reankarnasyon gibi bir Ģeyden mi

bahsediyorsunuz?"

"Hayır. Sen kaç yaĢındasın?"

"33 yaĢındayım" dedi Bilge:

"34 yıl önce neredeydin?"

"Herhalde babamın sulbünde."

"Oraya nereden geldin?"

"Babamın yediklerinden ve içtiklerinden!"

"Yani çıkıĢ noktan toprak. Daha da geriye gidebilirsin. Bir insanın ana rahmine

düĢünceye kadar geçirdiği merhaleler sayısız bitiĢ ve baĢlangıçlar serisidir.

Yaratıcı senin var olmanı dilediği zaman, saf enerjiden yola çıkarsın, enerji âleminden

dalga boyutuna, oradan maddesel yapının bir kademe öncesi olan atom boyutuna ve

nihayet madde boyutuna geçersin.

Eğer takdirinde insan olmak varsa o enerji bir bitkiye, veya insanların yiyebileceği bir

hayvana yüklenir ve nihayet insanda karar kılar. Elbette ki insan da son aĢama değil."

"Ġnsan, bir ara olgunluk noktasıdır, varlık zuhuru için. O ana kadar bu varlığın seyir

defteri, tamamen ve yalnızca kainatın bütününü kuĢatmıĢ olan ve sizin 'küllî irade'

dedığınız evrensel yönlendiricinin inisiyatifindedir. Ġnsan formuna bürünüp de aklı

külliyi yansıtabilecek boyuta, yani bilinç boyutuna erince, onda ortaya çıkan aklın

yönelmeleri ile yeni bir seyahat baĢlar. Cennetlik veya cehennemlik diyebileceğınız

eylemler dizini de bu evrede disketınıze yüklenir. Bu evreyi sağlıklı geçebilmenin tek

vasıtası iman ve

-----------1 154 I-----------

bilgidir. Doğru ve kullanılabilir bilgi... Ama insanların büyük bir kısmı, bu evreyi,

ĢartlanmıĢlıklarından dolayı, sizin için sonsuz sayılabilecek bir süreçten sonra geçebilir:

Sizin cehennem, bizim ise 'sartlanmıslıklardan kurtulma süreci' dediğimiz dönem..."

Gönül, SinHa'nın bir anlık duraksamasını fırsat bilerek merakla:

"Yani cehennemin bir ceza yeri olmadığını sık söylüyorsunuz ama ben Ģahsen bunu

anlamakta güçlük çekiyorum?" dedi.

"Sizdeki bir hastalığın ameliyat veya uzun süren acılı tedavilerle yok edilmesi bir ceza

ise cehennem de bir cezadır. Ama bunun mutlak gerçeğe varmanız için zorunlu bir

ameliye olduğunu kabul ettiğınızde ceza olmaktan çıkar."

"Nasıl yani?"

"Mesela siz uzun süren bir eğitim ve öğretim döneminden sonra bir sınava tabi

tutulursunuz. O ana kadar öğrenmiĢ olmanız gereken Ģeylerden sorular sorarlar. Siz

onları bilmezseniz bu sınavı geçemezsınız ve yeniden baĢa dönüp o bilmediklerınızi

öğrenmek, o bilgilerle donanmak zorunda kalırsınız. Bunu acı veya ceza olarak

değerlendirmeniz, tamamen size ait bir yargıdır." Bilge:

"Ama hocam biz bazı insanların ebediyyen cehennemde kalacağına inanıyoruz. Bu

bizim kutsal metinlerimizde de geçiyor. Biz mi yanlıĢ anlıyoruz, yoksa siz mi farklı bir

Ģey söylüyorsunuz?"

"Hayır ne siz yanlıĢ anlıyorsunuz, ne ben yanlıĢ söylüyorum. Elbette cehennem var

oldukça oranın da sakinleri olacaktır. Ahkaf, sonu olmayan bir sonluluktur. Sizin için

ebediyet sayılır. Ama önü ve sonu olmayan Yaratıcı için bir andır. Alemde ne varsa; iyi

kötü ne yaratılmıĢsa her Ģey O'nun kudretinin ve sanatının bir yansımasıdır. Neticeleri

de yalnız O'na bakar. Bu âlem bütün sonuçlarıyla O'nun kudret ve azametini göstermeye

hizmet eder. Her bir Ģeyin özüne mutlak kemalini bulmak için bir Ģevk atmıĢtır. O Ģevk

o varlığı önünde sonunda mutlak kemal noktasına vardırır. Anvak o eĢya veya varlık o

noktaya vardığı zaman vazifesini tamamlamıĢ olur"

-----------1 155 I-----------

"Yani temel amaç, mutlak gerçeğe varmaktır öyle mi?" "Öyle ama bu o kadar kolay

değil. Bütün negatif çekim alanlarını geçebilecek hafifliğe ulaĢmanız gerekir. Yani

gerçeği görmenizi engelleyen bilgisizlikten ve eylemlerınızle kendınıze yükledığınız

negatif enerjilerden kurtuluncaya ve Ģafakla ulaĢıncaya kadar bu süreç uzar."

"Yani hocam öldükten sonra da iĢimiz bitmiyor, öyle mi?" dedi Gönül.

"Ölüm, insan olma bilincine erdikten sonra baĢlayan seyahatin ilk aĢamasıdır. Sadece

maddesel bedeni bırakıp bir üst beden kazanmaktır."

"Yani öldükten sonra sizler gibi mi olacağız?"

"Tam değil. Size yine cismanî bir beden giydirilecek ama bu beden inkırazlara,

değiĢmelere, kırılmalara, eksilmelere maruz kalmayacak. Sizin farkınız, baĢlangıç

noktanızdan kaynaklanıyor. Siz sonsuz kemale varmaya adaysınız, biz ara doruklarda

görevliyiz. Yani en aĢağılardan çıkıp en yukarılara varmak sizin programınızda var. Biz

ise bu programı sağlıklı yürütebilmeniz için saf aklın tezahürünü sağlamakla hizmetli

varlıklari..."

"Peki sizin için de olgunlaĢma süreci yok mu?" "Var elbet. Bizim olgunlaĢma sürecimiz

evrenin sırlarına tam vakıf olma sürecidir. Bu da kendimizi yetiĢtirme, diğer varlıkları

ve onlarda iĢleyen evrensel kuralları tanıma ve nihayet bizatihi evrenin herhangi bir

bölgesinde evrensel oluĢum sürecinde görev almaktır."

"Peki sonra? Yani siz de bizim gibi ölür müsünüz?"

SinHa'nın renginde bir değiĢim oldu. Biraz daha koyulaĢtı... Sonra daha ağır bir tonla ve

sanki metalık bir tınlama ile:

"Evrende tek değiĢmez gerçek, ölümün herhangi bir haliyle ilgisi olmayan tek varlık

Allah'tır. Biz onun tasavvurlarıyız. O, tasavvuru bıraktığı an hiçbir varlık kalmaz.

Nitekim size gelen me-

-----------1 155 I-----------

sajda, 'Her sey helak olacaktır O'nun yüzü müstesna...' denilir. Gönül:

"Yani siz de öleceksınız öyle mi?"

"Bundan, eylemsel varlığımızı kast ediyorsanız, evet, yok olmayı anlıyorsanız, hayır.

Çünkü aslında siz ve biz zaten Mutlak Yaratıcı'ya göre ölüleriz. Hepimiz ve her §ey

O'nun tasavvurdan ibaretiz. Ama bu tasavvur var oldukça biz de var olacağız." Bilge:

"Hocam bu konular benim algılama kabiliyetimi aĢıyor. Sonra pratikte bu bilgilerin bize

ne gibi yaran olacak onu da bilemiyorum."

"Doğrudur çünkü, siz daha i§in basındasınız. O yüzden de bu bilgiler size ağır yahut

lüzumsuz gelebilir. Fakat az önce konuĢtuğunuz bilgilerden daha yararlı olduğu

muhakkak. Çünkü bu bilgiler, sizdeki ĢartlanmıĢlıkları giderecek aktivitelerdir. Bu da

hakikate kolay varmanızı sağlar. Daha doğrusu doğru inanca varmanızı..."

"Hocam, inanç demiĢken az önce konuĢtuğumuz konuyu açabilir miyim. Siz gelmeden

önce içtihat konusunu tartıĢıyorduk, bu bizim için faydasız bir bilgi miydi, neden?"

"Ġçtihattan kastın nedir?"

"Bilinenlerden bilinmeyenleri çıkarmak için çaba göstermektir."

"Peki Ģu anda farklı bir §ey mi yapıyoruz?"

"Yani içtihat mı yapıyoruz?"

"Senin ne anladığına bağlı. Eğer bu bilgiler, seni yeni ve daha kıymetli bilgilere ve

pozitif değer üretecek eylemlere sevk ediyorsa, bu gerçek içtihattır. Çünkü Yaratıcı son

mesajında 'fakih' olmayı tavsiye ediyor."

"Fakih nasıl olunur?"

"Yaratıcı’nın bu evreni ve insanı yaratma gayesinin ne olduğunu kavramak için kafa

yorarak."

"Ben fıkhı, ibadetle ilgili meseleleri anlamaktan ibaret sanırdım."

-----------1 157 I-----------

"iĢte sizi yanlıĢa götüren budur. Siz, bilgiyi, dinî ve dinî olmayan diye ayırıyorsunuz ve

tek lisanla konuĢan Yaratıcı’nın kitabını değiĢtirip birbirinden ilgisiz sayfalara

ayırıyorsunuz... Oysa bilginin dinisi ve ladinisi yoktur... Kuran'ı anlamak mı önemlidir,

evrenin Ģifrelerini çözmenize yarayan matematik bilgisi mi?"

"Tabi ki Kuran."

"Elbette Kuran'ı yani 'Yaratıcı'nın Mesajı'm kavramak insanın en büyük gayelerinden

biridir. Ama matematiği de yabana atamazsınız. Çünkü Kuran dedığınız mesaj, evreni

doğru algılamanız ve Yaratıcı'nın dilini anlamanız için size gönderilmiĢ bir rehberdir.

Matematik ise, bizatihi Yaratıcı’nın kullandığı dil ve sanattır... Siz, hepsi Yaratıcı’nın

sanatının bir baĢka açıdan anlatımı olan bilimi dinin dıĢına attınız. Böylece bugün içine

düĢtüğünüz acıklı akıbeti hazırladınız. Evrenin değerleri üzerinde düĢünüp onu anlamak

Ģeklinde anlamanız gereken fıkhı, Kuran'ı anlamak Ģeklinde daralttınız. Oysa Kuran bile

okumaktır. Yani Yaratıcı’nın kitabı o-lan evreni okumanın elifbası... Siz hep elifba ile

meĢgul oldunuz. Kuran maksat veya amaç değildir; araçtır, vasıtadır. Yaratıcı’nın dilini

anlamak için bir araç... Siz Yaratıcı'yı unutup araca takılıp kaldınız... Bari onun hakkını

verseniz..."

"Yani dini alanda içtihat gereksiz mi?"

"Niye gereksiz olsun? Ben dikkatınızi bir alana çekmeye çalıĢıyorum. Yaratıcı'ya

ulaĢma konusunda Kuran da bir vasıtadır, bir yol rehberidir, diyorum. Amaç rehber

kitapçığını ezberlemek değil, onun varmak istedığınız yere sizi doğru götürecek bir

rehber olduğunu kavramanızdır. Yaratıcı’nın diğer mesajları gibi Son Mesajı da, evrenin

bütün Ģifrelerini, saf bilgiye ulaĢmanın bütün yöntemlerini, hem de dikkatınızi sürekli

Yaratıcı'ya yönlendirerek size aktarır

Öncekiler, mesajı anlamak yerine onu kendi arzuları istikametinde yorumlamak ve öyle

algılamak için kelimeleri bile yerinden oynattılar. Yaratıcı'yı bile büyük babaları gibi

sundular. Eğer siz kitabınız olan Son Mesajı, doğru kavramazsanız onların düĢtüğü

yanılgılara düĢersınız. Siz Mesajı gerçekten algılasaydınız ve onun

-----------! 158 I-----------

prensiplerine göre hareket

etseydınız,

konumda mı

olurdunuz? Bugün,

bu

kinadıklarmızın evreni ve Yaratıcı’nın sanatını anlama yolunda yaptıkları çalıĢmaların

eteğine bile varamıyorsunuz. Çünkü içtihat yapıyoruz derken bile hükümleri,

fikirlerınızin güçlendirilmesine araç yapıyorsunuz... Evet içtihat ne gereksizdir, ne de

faydasızdır. Ama, ne sen ne de konuĢtukların, bu konuda bir görüĢ belirtme veya içtihat

yapma donanımına sahiptir. Dolayısıyla bu i-Ģi konuĢmak sizin için faydasız olur."

SinHa, uzun sayılacak bir süre sustu. Bilge de, Gönül de baĢlarını öne eğmiĢ vaziyette

sessizce onun sözünü sürdürmesini beklediler...

SinHa sözü baĢka bir alana getirdi ve:

"Siz insanlar iki Ģeyin kıymetini bilmiyorsunuz: Zaman ve sağlık. Abur cubur yiyerek

enerjınızi anlamsız kullanıyor ve vücudunuza gereksiz yükler yükleniyorsunuz. Bunun

sonunda da sizin deyimınızle hasta oluyorsunuz. Yani, vücudunuzun doğal enerji a-

kıĢını bozuyorsunuz. Çok daha önemli bir konu var ki, henüz bunu algılamaya hazır

değilsınız." Gönül:

"Nedir o hocam?"

"Ömür!. Sizin türünüz en fazla yüz, yüz on yıl yaĢayabiliyor. Oysa size yüklenmiĢ

donanımlar ve bu donanımların pili en az bin yıl dayanabilecek kapasitede. Ama siz,

yemenizi, içmenizi dengeli yapamadığınız için, pilınızi vaktinden önce tüketip

gidiyorsunuz."

Bu konu Gönül'ün oldukça ilgisini çekmiĢti:

"Nasıl yani? Bizler bin yıl yaĢayabilecek varlıklar mıyız?

"Bunu niye garip buluyorsunuz? Son mesajda, Suyun Efendi-si'nin 950 yıl yaĢadığı

belirtilmiyor mu?"

"Suyun Efendisi kim ki?"

"Siz ona Nuh dersınız. Onun duasıyla dünyanızın tamamı sular altında kaldı ve sizin

için bu küre üzerinde ikinci devre baĢlamıĢ oldu..." Bilge:

-----------1 159 I-----------

"Ben bunu hiç düĢünmemiĢtim... Yani biz sağlık esaslarına iyi uyarsak bin yıl

yaĢayabilir miyiz?"

"Niye olmasın... Ġleride insanlar bu bilgiyi de elde edecekler ve uzun yaĢamayı

becerecekler. Ama maalesef bu uzun yaĢama, onların sadece daha çok negatif enerji

üretmelerini arttıracak."

"Peki hocam, ikincisi zaman dedınız. Onunla ilgili ne söyleyeceksınız?"

"Evet kıymetini bilmedığınız diğer en kıymetli değer ise zamandır. Kıymetini hiç

bilmiyor ve size hiçbir katkısı olmayan eylemlerle o anı yaĢanmamıĢ kılıyorsunuz.

Oysa sizin en kıymetli materyalınız zamandır. Evrende toplam görünüm zamanınız

yıldız takvimine göre en fazla iki üç dakikadır. O da bir asır yaĢayanınız için. Bizim bir

günümüz ise sizin bin yılınızdır. Buna rağmen bizim yapmak istediklerimiz için

vaktimiz yetmez.

Siz ise sanki çok uzun zamanınız varmıĢ gibi, onu boĢu boĢuna harcıyorsunuz. Halbuki

sizin maddesel varlık boyutunda görünebilme zamanınız, bize göre saniyelerle ifade

edilebilecek kadar kısadır. Bu kısacık süre içinde ölüm ötesi hayatta size lazım

olabilecek bilgi birikimini sağlamak ve beyinsel açılımınızı tamamlamak zorundasınız.

Aksi takdirde sizin cehennem dedığınız çileli, acılı ve zor dönemi yaĢamak zorunda

kalırsınız. Oranın bir dakikası binlerce yıla denktir..."

"Hocam anlaĢılan iĢimiz çok zor ve öldükten sonra da bitmiyor..."

"Siz ölümü çok önemsiyor ve onu bir son zannediyorsunuz. Hayır, Hayır! Ölüm bir son

değildir, o sadece yeni bir baĢlangıçtır. Ölüm, yani maddesel kayıttan kurtulma,

kimilerınız için huzur ve evrensel oluĢumlara katılabilme döneminin baĢlangıcı,

kimilerınız için de eksik bıraktıklarını çok daha zor Ģartlarda tamamlama sürecinin ilk

adımıdır."

"Bu kural sadece insanlar için mi geçerli, yoksa bütün bilinçli varlıklar bu süreçten

geçerler mi?"

----------1 160 I----------

"Evrende bu süreci yaĢayan ve yaĢayacak üç tür varlık var." "Biri biz isek diğer ikisi

kimler?"

"Birinci tür, dalga boyutunda varlıklarını sürdüren melekler, ruhaniler ve Ģeytanlar...

Ġkinci tür, moleküler boyutta varlıklarını sürdüren cinler ve onların türdeĢi ifritlerdir.

Üçüncüsü de madde boyutunda varlıklarını sürdüren insanlar. Bu üç tür de evrenin her

zerresinde varlığını hissettiren 'küllî aklın' yani evrensel aklın yansıtıcılarıdır. Bu

türlerin doruktaki mutluluğu, bu evrensel akim iĢlevlerini kavramak ve onu

aksettirebilecek konuma gelmektir."

"Tasavvufta, 'tasarruf sahibi' denilen insanlar o tür insanlar mıdır, acaba?"

"Evet. Onlara tasarruf ehli denildiği halde, evrende hiçbir tasarrufta bulunmazlar,

olaylara asla müdahale etmezler. Çünkü onlar, her hadisenin ve her olgunun ancak

olması gerektiği gibi gerçekleĢeceğini bilirler.

Bu saf bilgiye ulaĢmıĢ olduklari için de kendi iradelerini bile 'Evrensel Kudret'e terk

ederler."

DUANIN ĠġLEVĠ

Bilge, kafasını kaĢıyarak hayretini belli ettikten sonra zihnine takılan soruyu SinHa'ya

yöneltti:

"O zaman bir problem daha çıkıyor ortaya; her Ģey olması gerektiği gibi oluyorsa,

duanin fonksiyonu ne?"

"Dua, öncelikle, sonsuz ihtimaller içinde en olgun beliriĢle varlık sahnesinde yer

almanın doğal sonucudur. Ġnsan aklı, evrensel aklın yansıtıcısı olmak bakımından, hem

kendisini hem yaratıcısını bilir. Bir yaratıcının varlığını kabullendiği andan itibaren a-

kıl, üstesinden gelemediği problemlerde o küllî akla müracaat etmeyi zorunlu bilir. ĠĢte

bu eyleme dua diyorsunuz. Nitekim, insan boyutuna ulaĢmıĢ bir varlığın, temel iĢlevi

'taallümle tekemmül, ubudiyet ve duadır' zaten."

"Hocam bu son cümleyi anlayamadım." dedi Gönül. SinHa: "Yani öğrenerek

mükemmelleĢme ve Yaratıcı ile sıkı bir iç diyalog kurabilmektir. Kurulan diyalogun

adıdır dua."

"O yüzden mi Cenabı Hak, 'Duanız olmasaydı neye yarardınız?' buyuruyor." dedi Bilge.

"Elbette." Gönül:

"Bunu anladım hocam. Ama 'Allah her yakaranı duyar, her duaya cevap verir' deniliyor.

Ama birçok duamızın kabul olmadığını da görüyoruz. Bunun sebebi ne peki?"

"Önce Ģunu anlayalım. Cevap vermek ayrıdır, kabul etmek ayrıdır. Her duaya cevap

vermeyi Allah kendisine yazdı. Ama herkesin her istedığıni vermeyi, hem de aynısıyla

vermeyi garanti etmedi. Hatta size gelen mesajda, 'Herkesin her istediği verilseydi,

yeryüzü sapkinlarla dolardı.' denilir."

----------1 162 i----------

"O zaman dua etmenin ve istemenin ne anlamı var?" diye sordu Gönül.

"Duanin kendisi baslı basina bir yükselmedir. Bir üst boyuta çıkıp yücelmektir. Yaratıcı

ile muhatap olmaktır. Onun sonsuz rahmetine, Ģefkatine sığınmaktır. Onunla

buluĢmaktır. Bir dolum, yani Ģarjdır."

"Ama insan illa da istedığınin verilmesini arzu ediyor. Bunun verilmesinin. Yaratıcı

açısından ne sakıncası var ki? Onun hazinesi mi eksilir?"

"Hayır, O'nun açısından bir sakınca yok. Sakınca senin açindandır..."

"Nasıl yani?"

"Örneğin bir hasta doktora seslenir: 'Doktor Bey bakar mısınız?' Doktor cevap verir:

'Buyurun ne istiyorsunuz?' Hasta bir ilacı göstererek, 'ġu ilacı bana ver!' Hekimin bu

talep karĢısında üç Ģekilde hareket etmesi uygundur. Birincisi, onun istediği ilacı

vermesi, ikincisi, onun istedığıni vermeyip, oradaki baĢka bir ilacı vermesi; üçüncüsü

ise hiçbir Ģekilde ilaç vermemesi....

ġimdi hiçbir ilaç vermedi diye hastanın ondan Ģikayetçi olması, benim çağrımı duymadı

demesi doğru mudur? Hayır. Çünkü doktor O'dur, hangi ilacın iyi geleceğini, ilaç verilip

verilmeyeceğini bilen de O'dur. Elbette Allah ile kulunun iliĢkisi, doktor hasta iliĢkisine

indirgenecek kadar sıradan ve basit değildir. O'nun kuluna olan sevgisi ne annenin

sevgisine, ne doktorun Ģefkatine benzer. Annenizin sevgisi bile O'nun sevgisinin yetmiĢ

bin perde zayıflatılmıĢ gölgesidir Dolayısıyla kulunun talebini karĢılamak veya

reddetmek doğrudan kulun tabiatının gereğidir."

"Hocam dua edenin, kendisini duyan kudret sahibi bir yaratıcısının var olduğunu

bilmesi, talebin verilmesinden daha lezzetli değil mi?"dedi Bilge.

"Elbette. Zaten duanın özü budur O yüzden de dua bir ibadettir. Ġbadetlerin neticesi

uhrevidir. Yani ölüm sonrası hayata yö-

----------1 163 I----------

neliktir. Dünyevi maksatlar, amaçlar olsa olsa o ibadetin zamanını belirler..."

"Nasıl olur bu belirleme?" dedi Gönül: "Mesela siz yağmur yağmadığı zaman yağmur

duasına çıkarsınız. Ve topluca namaz kılıp dua edersınız. Bu bir ibadettir. Yağmur-

suzluk ise o ibadetin vaktidir. Yoksa dua ve namaz, yağmurun yağmasını n sebebi

değildir"

"Ġlginç, ben hiç böyle düĢünmemiĢtim." dedi Bilge. Gönül:

"O yüzden mi her yağmur duasından sonra yağmur yağmıyor?"

"Tabi ki... Ġnsanlar, duayı doğrudan doğruya yağmur yağmaya yönelttikleri için ibadetin

ruhu zedeleniyor. Yani duanın kabul e-dilme Ģartı bozuluyor. Çünkü dua, doğrudan

Yaratıcı'ya yakarmadır. Araya vasıtalar ve talepler girdi mi duanın özü zedelenmiĢ o-

lur. Kabul edilmeyi de imkansız kılar."

"O zaman husuf ve küsuf namazları da böyle." dedi Bilge. Gönül:

"Ġlk kez duyuyorum. Bunlar ne tür namazlardır?" SinHa:

"Husuf, ay tutulmasında, küsuf güneĢ tutulmasında yapılan bir tür ibadet ve duadır."

Gönül;

"Ama hocam, ay ve güneĢ tutulması gibi, ne zaman baĢlayıp ne zaman biteceği belli

olan bu gök hareketleri için ibadet veya dua etmenin anlamı ne?"

"Size verilen nimetleri kavrama anlamı var. DüĢünebiliyor musunuz, güneĢ gibi

muazzam bir hayat kaynağı sizin emrınıze verilmiĢ ve ay sizin için bir gece lambası ve

takvimci yapılmıĢ. Onların tutulmalari, bu iki nimetin sizin için anlamını hatırlatmaktır

Bunların tutulmasıyla yapılan ibadet ve dualar ise sizin Yaratıcı'ya

teĢekkürünüzü açığa vurmanizdir. Bundan Ģunu da anlamalısınız ki, her ibadetin bir

vakti, her vaktin kendine has bir ibadeti vardır... Sıkıntılar, belalar, hastalıklar, kederler,

korkular, nimetler, vs de dua ibadetinin zamanlandın Mademki dua da bir ibadettir, dua

ile talep ettiğınız Ģeylerin hemen verilmemesini, 'Duam kabul olmadı.' Ģeklinde

yorumlamamanız gerekir..."

"Daha önceki sohbetimizde, duanın baĢka anlamları da olduğunu söylemiĢtınız." dedi

Gönül. SinHa:

"Doğru. Dua, evrenin imarı misyonunu tam üstlenebilmeniz için size verilmiĢ bir

güçtür. Dua ederek, evrenin tamirinde çalıĢan varlıklara enerji transferi yapıyorsunuz.

Evrenin devamını sağlıyorsunuz. Dua aynı zamanda, evrensel küllî akıl ile sürekli

bağlantı kurup enerji alıĢveriĢi yapmanızı sağlar. Bu, karĢılıklı bir etkileĢimdir. Siz dua

ederek kendi bataryalarınızı doldurursunuz, sonra da o olumlu enerjiyi çevrenize

yayarak evrenin devamını sağlarsınız." Bilge:

"Yani Ģimdi biz dua ile evrenin devamını mı sağlıyoruz? Bizim bu devamlılığa ne

katkımız olabilir ki?"

"Kendini basit görme. Yaratıcı seni arzın halifesi atamakla, sana onu imar veya harap

etme gücünü de verdi. Dua ve ibadet imar yönünü, ibadetsizlik, daha doğrusu özellikle

inançsızlık, ikinci konumu hızlandırır. Kısacası dua sadece Yaratıcı'dan bir Ģeyler

isteme eylemi değildir. Evrene bir katkıdır. Siz öğrenimınızi tamamladıkça, üst bilgilere

ulaĢtıkça, istek gibi tutkulardan ve taleplerden kurtulacaksınız zaten... O zaman

göreceksınız ki, olması gereken zaten oluyor. Sizin istemeniz veya istememeniz pek bir

Ģey değiĢtirmiyor. Ama siz yine de isteyerek kulluğunuzun gereklerini ortaya koymuĢ

olursunuz."

"Yani her Ģey daha çok bilgiye bağlı öyle mi?"

"Elbette. Bakın sizin gibi maddesel varlıklar olan hayvanların iĢlevleri farklı olduğu

için, ne öğrenmeye ne de duaya ihtiyaçları vardır. Onlar, yaĢamları süresince gereksinim

duyacaklain tüm bilgilerle donanmıĢ olarak sahneye çıkarlar. Sizin grubun, bilinç bo-

yutuna ulaĢamamıĢ türü olan hayvanların yaĢam biçimlerini incelerseniz göreceksınız ki

onlar, adeta baĢka bir âlemde, kendileri için gerekli donanımları yüklenip de gelmiĢ

gibidirler. Hepsinin yaratılıĢ amaçlarına uygun mükemmelliğe sahip olduğunu

görürsünüz. Ya iki saatte, ya iki günde, ya iki ayda yaĢam Ģartlarını, evrenle olan

iliĢkilerini, hayatın kanunlarını öğrenir ve onları kullanabilme becerileri kazanırlar.

Ġnsanın yirmi yılda öğrendiği 'yaĢamını sürdürebilme ve iĢ görebilme yeteneğini' serçe

ve arı gibi hayvanlar yirmi günde öğrenirler. Meleke sahibi olurlar. Bu durum gösteriyor

ki, hayvanların vazifesi öğrenerek mükemmele varmak, bu tarz bilgi edinerek terakki

etmek değildir.

Aczini göstererek medet istemek, dua etmek de değildir. Onların vazifesi, yalnızca

yaradılıĢ formuna uygun hareket etmektir. Arının bal yapması, yılanın zehir üretmesi,

ipek böceğinin koza yapması, eĢeğin yük taĢıması kendi doğal ibadetidir. Ġnsan ise,

doğduğunda, yaĢamıyla ilgili her Ģeyi öğrenmeye muhtaç, hayat kanunlarından

habersizdir. Hatta yirmi yılda bile hayat kanunlarını yeterince öğrenemez. Belki

ömrünün son anına kadar öğrenmeye muhtaçtır. Üstelik de gayet zayıf ve aciz bir

Ģekilde dünyaya gönderilir. Ġki senede ancak ayakları üzerine kalkabilir, üç dört yılda

ancak konuĢmasını düzeltebilir. Zarar ve menfaatini on beĢ yılda ancak fark edebilir.

Ve ancak sosyal yardımlaĢma ile hayatı için gerekli Ģeyleri elde edebilir. Kendisi gibi

maddî olan varlıklarla karĢılaĢtırıldığında, donanım bakımından, hepsinden daha zayıf

olduğu görülür. Doğal bir örtüsü bile yoktur. Onun tek farkı, tek üstünlüğü aklıdır. Bu

da onu, en zayıf olmasına rağmen, hepsinden güçlü kılar. Çünkü akıl sayesinde her Ģeyi

kavramaya, her tehlikeyi savmaya, her faydayı elde etmeye bir yol bulur. Demek ki

insanın temel vazifesi öğrenerek mükemmelleĢme, ibadet ve dua ile Yaratıcısına

yakınlaĢmaktır. Bu yakınlaĢma onun için bir zorunluluktur. Çünkü insan, âlemin

tamamında hükümran olan küllî bir aklın aksettirdigi gibidir. Akıl sahibidir. Akıl, kendi

mahiyeti de dahil her Ģeyi sorgulayan bir cevherdir; niçin var edildığıni, amacının ne

olduğunu, bu varlık âlemine niçin çıkarıldığını, çıkmıĢsa amacının ne

-----------1 166 I-----------

olması gerektiğini merak eder. Muhtaç olduğu birçok Ģeyin, o, bu sahneye çıkmadan

önce kendisi için hazırlandığını fark ederek, o-nu böyle besleyenin, onu bu sahneye

gönderenin kim olduğunu sorgular. Niçin böyle bir lütfa erdirildığıni, bunu hak edip

etmedığıni inceler. YaradılıĢın amacını irdeler. Sonunda Ģunu görür ki, ak-h bütün

evreni kuĢattığı halde, eli kısa, iradesi zayıf, gücü yetersiz, arzuları sonsuz, onları

gerçekleĢtirme yetisi sınırlıdır.

Evrendeki düzeni, kanunları, dengeyi, mükemmelliği, anladıkça, onun her Ģeyi gören ve

bilen, her Ģeye gücü yeten ve her yerde bulunan küllî bir aklın eseri olduğunu kavrar.

O'nunla bağlantı kurmanın yollarım arar.

iĢte bu çabanın adı, bilgi elde etmek; yani taallüm ve duadır. Bilgisini arttırması

oranında evrenin nimetlerinden yararlanır ulaĢamadığı gayelerini Yaratıcı'dan ister.

Kısacası insan bu âleme i-lim ve dua vasıtasıyla olgunlaĢmaya ve saf bilgi bütünlüğüyle

karılmaya gelmiĢtir.

Mahiyet ve istidat itibarıyla her Ģey ilme bağlıdır. Bütün ilimlerin aslı, özü ve ıĢığı ise

küllî aklı, yani evrenin Yaratıcısı'nı bilmektir. Onun temeli de imandır. Bir Yaratıcı’nın

varlığına, bu Yaratıcı'nın her Ģeyi bir amaç için yarattığına, kendilerine akıl bahĢettiği

varlıklarla evreni zenginleĢtirdığıne inanmaktır.

Bu bilginin doğal sonucu olarak insan üstesinden gelemediği problemler karĢısında O'na

sığınır, O'ndan yardım ister, O'nun kendisini doğru yola iletmesini bekler. Dua eder.

Dua, karanlıkta ıĢığı, zayıflıkta direnci, korkuda ümidi, çaresizlikte çareyi bulma

gücüdür."

ĠBADET

"Hocam bilgi edinmeyi, dua etmeyi anladım. Peki tapınma nedir ve niçin Yaratıcı

insanlardan ibadet etmelerini istiyor?"

"Elde ettiğınız bilgiden yararlanmak ve evrenin temel gerçeği olan sevgiyi açığa

çıkarmak için. Bütün evren mutlak bir sevginin eseridir Her zerresinde sevginin izini

bulursunuz. Fakat siz ondan bile nefreti tahsil ediyorsunuz. Ve böylece âlemdeki

gerçeğin üzerini örtmüĢ olursunuz. Ölüm ötesi hayatta size gerekli olabilecek enerjiyi

üretme olanaklarınızı yok ediyorsunuz. Size açık söyleyeyim; ibadet dedığınız Ģeyler

ölüm sonrasındaki hayat için, sizin zenginlik veya yoksulluğunuzun belirleyicisidir.

Nasıl burada fakirlik ve zenginlik, ayrıcalıklar varsa ölüm ötesi yaĢamda da buna benzer

artılar ve eksiler vardır. Bunu da burada yaptığınız veya yapmadığınız çalıĢmalar, yani

ibadetler belirler. Duyularınızın, organlanrimizin,, latifelerınızin yani sizi siz yapan

donanımlarınızın bütün olarak size verilebilmesi için de ibadet gereklidir.."

"Hocam böyle bir Ģeyi hiç duymamıĢtık. Yani insanlar orada kör, sağır, topal olabilirler

mi?"

"Tabi. Size gelen mesajda bunlar açık açık zikrediliyor." Gönül:

"Ben hiç fark etmemiĢim. Nasıl zikredildığıni açıklar mısınız?" deyince SinHa:

"Yaratıcı buyuruyor: 'Kim benim zikrimden yüz çevirirse ona dünya hayatında zor bir

geçim yazarım, ahirette (yani ölüm ötesi hayatta) da onu kör yaratırım. O bana sorar:

'Ya Rabbi ben dünyada görüyordum. Burada göremiyorum, neden?' Yaratıcı ona Ģöyle

der: 'Sen bize ibadet etmeyi unuttun, biz de gözünü açmayı unuttuk.' Olamaz mı?"

168

Gönül:

"Hocam Allah'ın unutması mümkün mü?" diye sordu.

"Hayır! Bizim yanımızda O'nun zatına eksiklik atfeden sözler sarf etmeyin. Bu bizim

varlığımızı zorlar ve yok olma sınırına getirir. Enerjimizi söndürür."

"Özür dilerim hocam. Ben unutmayı Allah'a yakıĢtıramadığım için sordum."

"Doğrudur zaten yakıĢmaz ve böyle bir Ģey de yok. Bu söyleyiĢte bir uyan var, onu

görmek lazım... Yani eğer, kiĢi burada yapması gereken ibadetleri yapmazsa orada kör,

sağır, dilsiz, kalabilir." Bilge:

"Ama hocam, yanılmıyorsam daha önceki konuĢmalarımızda ibadetin cennete girmekle

ilgisi olmadığına değinmiĢtınız. Öyle değil miydi?"

"Ġki Ģeyi karıĢtırmayın. Cehennemden kurtulmanın tek çaresi imandır. Ġman, cennete

girmenin olmazsa olmaz koĢuludur. A-ma orada nasıl bir yaĢam süreceğınız, zengin mi

yoksul mu olacağınız, cennetin yukarı semtinde mi aĢağı semtinde mi oturacağınız

tamamen ibadetınızle belirlenir."

"Orada da sınıflar var olduğunu ima ediyorsunuz?" "Tam değilse bile evet. Sınıflar arası

kesin bir ayrım yok. Ancak sahip olduğunuz olanaklara göre aynı ortamlarda olsanız

bile farklı boyutlarda, farklı frekanslarda yaĢarsınız."

"Cennette olacağız ama baĢka boyutlarda mı yaĢacağız?"

"Size algılayacağınız bir örnekle cevap vermeye çalıĢayım. BeĢ arkadaĢ, içinde her

lezzette nimetlerin sunulduğu, en muhteĢem müziklerin çalındığı, gözün hoĢlanabileceği

en harikulade manzaralann seyredilebildiği, en nefis kokuların yayıldığı bir bahçeye

davet edildınız. Diyelim ki birınızin kulağı sağır, birınızin gözü görmüyor, birınızin

tatma duyusu kaybolmuĢ, birınızin koku alma duyusu arızalanmıĢ olsun.

Böyle bir durumda, leziz yemeklerin, tatma duyusunu kaybetmiĢ arkadaĢınıza

verebileceği bir lezzet yoktur. O güzel manzaralardan köre ne? O harika müzikler sağıra

ne verebilir? O hoĢ kokulardan koku alma duyusu kaybolmuĢ arkadaĢınız ne anlar?

BeĢınız de bir arada bulunduğunuz halde her birınızin alacağı lezzet farklıdır. Aynı

yerde aynı bahçede bulunmanıza rağmen, aynı olanakları kullanamamıĢ olursunuz.

Cennet hayatı da böyle..."

"Hocam, gerçekten ĢaĢkınım!. Bunlar ne tuhaf bilgiler böyle! Bizim iĢimiz çok zor

öyleyse. Demek ki iman etmek esastır diyenler de iĢin tam farkında değil..."

"Hayır iman esastır diyenler yanlıĢ söylemiĢ olmuyor. Çünkü imansızlık körlük ve

nankörlüktür îman olmadan cennete giremezsınız ama ibadetsiz girebilirsınız. Biz

cennette zengin ve müreffeh olmanın icaplarını söyledik burada. Eğer bilseniz, bir vakit

namazı terk etmemek için dünyanın bütün nimetlerini terk edersınız... Ama siz ne

yapıyorsunuz, en küçük bir dünyevî vazifenizi terk etmemek için en önemli ibadet olan

namazı bile terk ediyorsunuz Kısacası ibadeti ihmal etmenin temelinde gerçeği

görmezlik ve bilgisizlik vardır. Yani görmezlikten gelme. O yüzden de inanmamaya

küfür denmiĢtir. Küfür, gerçeğin üstünü örtmektir, inkar etmek değildir. Çünkü inkar,

öncelikle varlığı zorunlu kılar. Siz ancak var olanı inkar edebilirsınız. Olmayan bir Ģeyin

inkar edilmesi diye bir durum olmaz. GüneĢ olmadan onu yok sayamazsınız. Var olanı

inkar etmek onun varlığını kabul etmenin baĢka bir Ģeklidir. En çok gözlerini kapatarak

onu kendinden örtersin. Onu yok sayarsın ama bu yine de onu yok etmez. ĠĢte ibadetin

zorunlu bir e-mir olarak ortaya çıkması, insanı körlükten ve nankörlükten kurtarmaktır.

Bu zorunluluk da evrenin Yaratıcısı için değil, sizin için gereklidir... Var olan güneĢi

gözünü kapatarak yok saymaya çalıĢmak ne kadar boĢ bir eylem ise, bütün âleme

yayılmıĢ olan sevgiyi görmezlikten gelmek de öyledir..."

"Ama hocam," dedi Bilge, "Biz ibadet deyince namaz kılmayı, oruç tutmayı anlıyoruz.

Sizin ibadetle kastettiğınız daha farklı. Hangisi ibadet?"

------------1 170 I------------

"Ġkisi de. Çünkü size yapmanız emredilen bu ibadetler, sadece geniĢ ve küllî olan

ibadeti yakalamanız için verilen ön hazırlıklardır. Mesela namaz, sizi günde beĢ vakit

Yaratıcınızın huzuruna çıkararak bu dönemler arasında yüklenmiĢ olduğunuz nefret

kırıntılarından, negatif atıklardan kurtulmanızı sağlar. Varlık ve nimet konusunda

kalbınızi gölgeleyen hallerden kurtarır.

Gerçek ibadet, evrenin ruhuna sinmiĢ olan sevgide yok olmaktır. O sevgiye

kavuĢtuğunuzda, sizde de evrendeki Rahmanî kurallar hüküm sürmeye baĢlar. O'nun

gözüyle görür, O'nun kulağıyla duyar, O'nun eliyle dokunursunuz adeta. O zaman hiçbir

küfür hali sizde karar kılamaz. Her an ve her adımda mükemmelleĢmeye doğru bir adım

daha atarsınız. Nihayet, O'nunla bir olursunuz."

"Fenafillâh dedikleri hal bu mudur?"

"Evet fenafillâh, evrendeki sevgiye karılmaktır. Yaratıcı kendi zatında tek ve

kavuĢulmazdır. Hiçbir varlık onun Zatına ulaĢamaz. O müteâl ve mutlaktır. Ama O'nun

rengiyle boyanır, O'nun sizin için tavsiye ettiği ahlak ile donanırsanız sanki O

olursunuz. Sonunda O'nun rahmetinin öfkesini, sevgisinin nefretini örttüğünü görür,

kendınızde O'nu yaĢarsınız. Nihai amacınız da budur."

"Peki bu amaç niçin her insan için gerçekleĢmez?"

"Daha önceki konuĢmalarımızda açıklamaya çalıĢtığım gibi sizin seçim yapabilme

yeteneğınızden kaynaklanır bu. Çünkü siz a-kıl nimetiyle Ģereflendirildınız. Akıl ise

gerçeği bulma yetisine sahiptir. Ama aklın da kavramları kavramada kullandığı sayısız

araçları vardır. Bunlar, ruh, gönül, idrak, hafıza, his, hayal, nefis, duyular, gadab ve

Ģehvettir. Bunların her birisinin de kendine özgü bir doğası, etkilenme ve bu etkiyi

dıĢarı vurma yöntemi vardır...

Evrenin özünden yayılan sinyalleri, bu merkezlerin her biri baĢka Ģekilde algılar ve

yansıtır. Onlardan gelen yansımaları akıl değerlendirerek bir sonuca varır. Buna irfan

diyorsunuz. Eğer gönlünüz yeterince cilalı ve berrak değilse ona yansıyan Ģeyler de o o-

randa karanlık ve bulanıktır. Eğer algılarınız yeterince geliĢmemiĢ

------------1 171 I------------

ve ĢartlanmıĢlıklarla daralmıĢsa, hiçbir hakikati tam olarak kuĢa-tamaz. Örneğin

bilgisayar dedığınız aletleri siz belleklerine göre sınıflandırıyorsunuz değil mi? 64

kilobyte hacmindeki bir cep bilgisayarı ile yüz gigabyte kapasiteye sahip bir

bilgisayarın aynı fonksiyonu sergilemesi mümkün olabilir mi?

Eğer belleğınız yeterli değilse hiçbir görsel detayı resmedemez-sınız. Eğer hislerınız iyi

geliĢmemiĢse her Ģeyi maddesel anlamda algılar ve eĢiklerin altındaki ve üstündeki

boyutlardan habersiz kalırsınız.

Yine bir örnekle açıklamaya çalıĢayım. Kulağımız ancak saniyede 16 ile 365 titreĢimli

sesleri duyabilir. Bunun üstündeki ve altındaki titreĢimleri yok saymanın sizi hangi

nimetlerden

mahrum

bırakacağını

bilim

sayesinde

bu

gün

artık

öğrenmiĢ

bulunuyorsunuz... Eğer hayal gücünüzü yeterince kullanabilecek seviyeye ulaĢ-

mamıĢsanız, evreni daracık bir tastan ibaret bulursunuz... Nefis, yaradılıĢı gereği

kolaycı, çıkarcı ve hayvansıdır. Üst âlemlerle ilgisizdir. O hep sizi aĢağıya yani, ilk çıkıĢ

noktanıza sürükler. Maddesel formda kalmayı telkin eder. Yemek, içmek, lezzet almak

ve seks yapmak... Bu durum sizi basitleĢtirir, hayvansılaĢtırır, sizdeki zenginliklerin

açığa çıkmasını engeller.

Fakat onu iyi anlamak gerekir. Çünkü nefis, ibadet ve evrenin gerçeği ile ilgili saf

bilgiye eriĢme konusunda, hem sizin en büyük engelınız, hem en büyük yardımcınızdır.

Eğer onun taleplerini esas alıp hareket ederseniz, o, sizin önünüze çıkabilecek en

acımasız ve en güçlü düĢman olur. Engelli koĢulardaki bariyerler gibi. Siz onun

engellerini, oyunlarını, tuzaklarını geçebildığınız oranda evrenin gerçeklerini kavrama

yolunda ilerleme sağlarsınız. O sizin lokomotifınızdir. ġu da bir gerçek ki, nefis

kapasiteniz ne kadar yüksek ise o kadar ileriye gitme imkanınız var ve tabi o kadar

geriye düĢme olasılığınız. Onu, motorun beygir gücü gibi algılayın... O, sizi diğer bütün

varlıklardan ayıran gücünüzdür. Yaratıcı'nın bütün incelikleri de onda gizlidir. Onu

mahiyeti ve iĢlevleri açısından iyi tanıdığınız zaman Yaratıcı'yı da kavrarsınız..."

-----------1 172 I-----------

"Bu nefis konusunu biraz daha izah edebilir mısınız?"

"O çok uzun bir konu. Ama Ģimdilik size vereceğim bir örnek ile yetinin. Ancak o

örneği vermeden önce sana bir sorum olacak."

SinHa, Bilge'ye Gönül'ü göstererek:

"Bu kim?"

"Gönül!"

"Hayır onu sormuyorum. Senin açından kim?"

"Benim karım!"

"Ya bu?" dedi SinHa, Bilge'ye elini göstererek:

"Benim elim."

"ġimdi bunu bütün uzuv ve duyuların için tekrarla!"

"Benim baĢım, benim vücudum, benim bedenim, benim gözlerim, benim..."

"Peki senin canın ve ruhun yok mu?"

"Var!"

"Onları da say."

"Benim aklım, benim canım, benim ruhum, benim varlığım, benim nefsim, benim

egom, benim..."

"Peki bütün bu saydıkların seni sen yapan değerler olduğuna göre sen kimsin ki, bütün

bunlara 'benim' diyorsun?"

Bilge de. Gönül de bu örnekleme karĢısında ĢaĢkına döndüler. "Doğru ya, eğer bizi biz

yapan ruhumuz, nefsimiz ve egomuz ise, bunlara 'Benim ruhum, benim canım, benim

egom' diyen kimdi?" sorusunu aynı anda kendi kendilerine sordular. SinHa:

"Eğer bu noktada kafanızda ciddi bir soru oluĢmuĢsa Ģimdi çözümüne yardımcı olacak

örnekleri verebiliriz: Yaratıcı'ya ait bütün ad ve sıfatlardan belli gramajlarda aldığımızı

ve onu bağımsız bir birim haline getirdiğimizi varsayalım. Biraz akıl, biraz ilim, biraz

yaratma, biraz görme, biraz diriltme, biraz kudret, biraz sahiplik, biraz benlik, biraz

öfke, biraz garip, biraz sevgi....

-----------1 173 I---------

--

Bütün bunları bir birim olarak bir araya getirdiğimizde, bu özelliklerin her biri aslında

ölümsüz ve sonsuz olan Yaratıcı'ya ait olduğu için o birim de, sonradan var edilmesine

rağmen ölümsüz olur ve bütün tanrılık hallerini kendisinde barındırır. Size daha önceki

sohbetlerimizin birinde, insan 'mikro bir tanrıcık'tır demiĢtim. O zaman ne söylemek

istediğimi anlamadınız. ĠĢte kasdettiğim buydu. Yaratıcı’nın Adem'in ruhuna üfledığıni

söylediği ruh, iĢte budur. Yani kendisine ait bütün sıfatları, mahiyetini belirleyemedi-

ğınız bir birim haline getirerek onu sizin genlerınıze sakladı. Siz, sizdeki bu ölçülerle

O'nu anlamayı baĢarıyorsunuz.

Sahiplenme bilgisi sizde olmasaydı, Yaratıcı’nın "Yerde ve gökte ne varsa hepsi

Rahman'ın eseridir." sözünü anlayamazdınız. Eğer ilim olmasaydı, evrenin tamamen ve

yalnızca bir bilginin eseri olduğunu kavrayamazdmız.

O birime "nefs" yani sizin deyimınızle nefis diyoruz. Siz eğer nefsi ait olduğu asıl

Kudret ile iliĢkilendirmezseniz, o kendi bağımsızlığını ilan eder. Ne Tanrı'yı tanır, ne

kimsenin ona kanĢmasina izin verir. Çünkü ilaha ait özellikleri taĢıdığı için kendi baĢına

o da bir tür ilahtır. ĠĢte sizin en büyük çabanız ve amacınız, size emaneten verilen bu

değerleri bulandırmadan, kirlendirmeden gerçek sahibine iade edebilmenizdir.

Bu, eninde sonunda gerçekleĢecek. Testi kırılacak ve sular birbirine karılacak. Ġsteseniz

de, istemeseniz de bu kavuĢum sonunda gerçekleĢecek. Bu kavuĢumu engelledığınız

süreyi ne kadar uzatırsanız; hasretınız, ıstırabınız ve evrenin sonsuzluğunda yitik

varlıklar gibi sürüklenmeniz o denli uzun sürecek. Nefsin mahiyeti çok karmaĢıktır.

Onu detaylı anlatmak uzun zaman alır. O yüzden onu baĢka bir zamana bırakalım."

Bu sözleri söyler söylemez SinHa kayboldu. Gönül ilk defa onun gerçekte gidip

gitmedığıni merak etti.

"Sence o gerçekten gitti mi? Yoksa hep bizimle beraber de bizim onu görmemiz mi

mümkün olmuyor?"

"Sanırım o hep bizi izliyor."

------------1 174 I-----------

"O zaman bu çok kötü bir durum. Bizim her halimizi, her hareketimizi görüyor

demektir." Bu düĢünce Gönül'ü allak bullak etti:

"Görülmeyi istemediğimiz zamanlarda da bizi görüyor öyleyse!" dedi. Büyük bir utanç

duydu ve yüzü kızardı. Bilge:

"Sen ne sanıyorsun ki? O görmese bile bizi her zaman gören, her davranıĢımızı

kaydeden sayısız melek var. Biz onları görmediğimiz için yok sayıyoruz ama aslında

her eylemimiz, her ayıplı halimiz gözlem altında."

Bilge bunu söyledi ama kendisi de bugüne kadar bunu hiç düĢünmedığıni hatırladı. O da

bozuldu ve utandı.

"Ne tuhaf bir durum." dedi Gönül. "Ben artık tedirgin olmadan hiçbir Ģey yapamam."

"Allah gafleti yaratmasaydı halimiz gerçekten periĢandı. Allah'tan gaflet bize hakim

oluyor da biz sürekli izlendiğimizi unutuyoruz. Yoksa hayat biterdi. Dünya bir

cehennem olurdu."

"DüĢünsene" dedi Gönül, "Birileri sürekli seni izliyor. Bu ne büyük göz hapsi böyle..."

Ġkisi de yorgun düĢmüĢtü. Yatak odasına geçtiler. Yatakta Bilge eĢine sarılmak istedi

ama Gönül gözlendığınin bilinciyle onu eliyle itti...

Tuhaf bir ikilemdi yaĢadıklari Ģimdi... Ne yapacaklaruu bilmez bir vaziyette uykuya

daldılar.

SEÇĠM

Ertesi gün Bilge dergiye gidecekti ama ayakları onu yeniden Balat'a sürüklemiĢti. Hasan

Amca'nın evini bulmayı baĢardı fakat içeri girip girmemekte tereddüt geçirdi. Uzun süre

sokağın bir u-cundan diğerine turladı. O kadar ki onun turları sokağın' sakinlerinin

dikkatini çekti. BakıĢların üzerine kilitlendığıni anlayan Bilge birilerinin kendisinden

rahatsız olabileceğini düĢündü.

Tam o anda bir kalabalığın Hasan Amca'nın evine girdığıni fark etti. O da aralarına

dalıp içeri girdi. Ġçerisi oldukça kalabalıktı. Yeni grubun içeriye girdığıni görenlerden

bir kısmı izin isteyerek ayrıldılar. Birileri baĢsağlığina gelen insanlara hizmet ediyordu

ama ne o kimseyi tanıyabilmiĢti, ne de onu tanıyan biri vardı. O da diğer ziyaretçiler

gibi birilerinin "HoĢ geldınız." sözüyle karĢılanmıĢtı. Ama bu geleneksel olarak

söylenen sıradan bir ağırlama sözüydü.

Uzun süre konuĢmadan oturdu. "Tanıdık birileri çıkar da ondan Rahmi'yi soranin." diye

bekledi... Gruplar birbiri ardına geliyor, oturuyor ve baĢsağlığı dileklerinden sonra

kalkıp gidiyorlardı. Bilge, sonunda misafirleri karĢılayan gence sormaya karar verdi.

Usulca yaklaĢıp:

"Ben, Hasan Amca'nın çok iyiliğini görmüĢ biriyim. Yakınlarından birisiyle görüĢmek

istiyorum. Bana yardımcı olabilir mısınız?" dedi. Genç

"Buyrun, ben oğluyum." dedi. Bilge duraksamadan:

"Ben Rahmi'yi de görmek isterdim, burada mı acaba?" diye tereddütlü bir cümle sarf

etti. Genç:

"Hayır ama kardeĢim burada, istiyorsanız onunla görüĢün." dedi ve hemen içeriye geçip

Sevde'yi çağırdı.

----------1 176 I----------

Sevde kadınların oturduğu bölümün kapısından baĢını uzattı. Oldukça solgun ve

bitkindi. Adeta iki gün içinde on yıl yaĢlanmıĢtı. O kadar periĢan haldeydi ki neredeyse

Bilge'yi tanıyamayacak-tı. Bir süre boĢ boĢ baktı. Sonra birdenbire hatırlamıĢ gibi:

"Aaaa, Bilge Bey siz mısınız? Buyurun benimle mi görüĢmek istedınız?" dedi.

Bilge afalladı. Ne diyeceğini bilemiyordu. Kendini toparladı: "Ben Rahmi'yi merak

etmiĢtim aslında, onu sordum ama delikanlı sizi çağırdı." Sevde, Bilge'nin delikanh

dediği gence baktı. "KardeĢim" dedi. Sevde'nin yüzü gölgelenmiĢti. "O gitti." dedi.

"Sanırım bir daha da gelmeyecek. ġimdi pek iyi değilim, daha sonra gelebilir mısınız?"

dedikten sonra yanıt beklemeksizin kapıyı kapattı.

Bilge yeniden içeri girmek ya da kalkmıĢken gitmek arasmda bocaladı. Sonra tekrar

içeriye döndü. Sevde'nin kardeĢim dediği gence sordu:

"Rahmi nereye gitti?"

Gencin yüzü dalgalandı:

"Cehenneme gitti! Zaten bütün bunlar o serseri yüzünden baĢımıza geldi! Babamın

ölümüne de o neden oldu..."

Bilge, allak bullak olmuĢtu, "Nasıl?" diyecekti ama genç elindeki çay tepsisiyle içeri

geçmiĢti bile. Bilge artık istenmeyen adam konumuna düĢtüğünü anladı.

Apar topar kalktı, ayakkabılarını ayağına geçirdi. Tam çıkacağı sırada Sevde odanın

kapısından baĢını uzattı:

"TeĢekkür ederim Bilge. Dün olduğu gibi bugün de bizi yalnız bırakmadığınız için sağ

olun. Eğer daha uygun bir zamanda gelirseniz, size durumu anlatırım." dedi.

Ama Bilge bir daha Balat'a gelemeyeceğini düĢündü, nedenini bilmeksizin. Zamanın

çok eski bir yerinde kalbine iĢlediği Sevde imajı da silinip gitmiĢti. Rahmi ile

karĢılaĢmayı zamana bırakmaya karar vererek dergiye gitti.

I

----------i 177 I----------

Bilge, sanki büyük bir yükü üzerinden atmıĢ gibiydi. O gün dergide espri üzerine espri

yaptı. ArkadaĢları onun eski neĢesine kavuĢtuğunu görerek sevindiler. Hatta editör

Ġrfan, o günü Bilge'nin yeniden hayata dönüĢü olarak ilan edip, yakındaki pastaneden

pasta ısmarladı.

Bilge sohbeti koyultmuĢtu. Kendisine yöneltilen sorulara her zamankinden daha detaylı

cevaplar veriyor, hoĢgörüsünü her cümlesinde hissettiriyordu. Bir zamanlar sergilediği

radikal tavırlarından eser kalmamıĢtı. Herkesi asıp kesen, her cemaati islam'a i-hanet

etmekle suçlayan, hemen silahları kuĢanıp dıĢarıya fırlamak gerektiğini savunan Bilge

gitmiĢ, yerine öze dönmeyi, kendini yetiĢtirmeyi esas alan bir Bilge gelmiĢti. "Müminin

temel sorunu i-man etmektir, doğruluk üzere durmaktır, Müslüman'ın ana amacı ise dini

anlamaktır." diyordu.

Editör Ġrfan ondaki değiĢikliğe hayret etmiĢti. Masa baĢında oturanların hemen hemen

tamamının aklında oluĢan soruyu o sordu:

"Yahu Bilge, AUahını seversen neler oluyor? Bir yıl içinde bu kadar değiĢiklik, bu

kadar berraklaĢma nasıl oldu? Sana ilham mı geliyor, gaybdan ders mi alıyorsun?"

deyince Bilge adeta yakalanmıĢlık hissiyle afalladı:

"Ne alakası var? Sadece bugüne kadar okumadığım kaynaklara yöneldim ve basmakalıp

düĢüncelerimizin komikliğini anladım, hepsi o kadar." Ama Bilge'nin bu cevabından

kimse tatmin olmamıĢtı. Durumu Ġrfan kurtardı:

"Ne ise fazla ciddiye alma benim sorumu. Sendeki geliĢmeler iyi. Ama bizim asıl

problemimiz daha iyi bir dergi yapmak, daha çok satmak ve para kazanmak... Hadi ver

Ģu yazım da dizsinler, yoksa bu sayıya da imzan girmeyecek." dedi.

Bilge çantasına eğildi. Yazısını çıkarıp masaya bıraktı: "Hayır" dedi, "Bizim asıl

amacımız para kazanmak değildir. Bizim asıl amacımız sağlam, bir imana kavuĢmak ve

Hakikat konusundaki bilgimizi arttırmaktır. Çünkü insanın amacı 'Taallümle

Forma: 12

-----------1 178 I----------

tekemmül, ubudiyet ve duadır.'" Sonra ekledi: "Bu bizim kiĢisel meselemiz. Ama

toplumsal problemlerimizi kastediyorsan o zaman diyebilirim ki 'Bizim temel

problemimiz, cehalet, zaruret ve ihtilaftır.'"

Hasan atıldı:

"Ġrfan abi. Bilge filozof gibi konuĢuyor değil mi?" Hepsi birlikte gülüĢtüler. Bilge de

güldü. Bilge'nin de güldüğünü gören Refet, Ġrfan'a bakıp:

"Vallahi abi. Bilge gerçekten büyük bir değiĢim geçirmiĢ. Baksana kendisinin tiye

alınmasına bile gülüyor. Eski Bilge buluttan nem kapardı. Hemen bozulurdu. Biz ona

nasıl davranacağımızı ĢaĢırırdık." dedi.

Bilge, bir el hareketiyle Refet'in saçlarını dağıttı ve:

"Sen ne zaman değiĢecek, ciddi olacaksın?"

"BoĢ ver be abi! Ben değiĢip de ne yapacağım, neyi ciddiye alacağım? Allah bir,

peygamber hak, gerisi yalan. ĠĢi matraklığa vurmazsan yaĢayamazsın. Benim

değiĢmem, hayatı ciddiye almam demektir. Bunu da yapamam. Bazen hayatı ciddiye

almaya kalkıĢıyorum, hemen yüzümün asıldığını hissediyorum. Canım sıkılıyor, dünya

daralıyor, yerle gök arasında sıkıĢıp kalıyorum."

Bilge araya girecekti ki Refet açıklamalarını devam ettirdi: "Bazen gerçekten hayatı ve

onun içindeki rolümü düĢünüyorum. O zaman her Ģeyim olsun istiyorum. Sonra onları

teker teker sahibine bırakıyorum. Bakıyorum elimde hiçbir Ģey kalmıyor. 'Bir canım

var.' diyorum, onun kontrolü bile bende değil. Kalbim var, ne zaman duracağından

haberim yok. Aklım var, en basit sorunumu bile çözmeye yetmiyor... Allah günah

yazmasın ama Allah'ın i-Ģine akıl erdiremiyorum. Ben Ģu aklımla bir tek kendimin

iĢlerini göremiyorum. O'nun iĢi çok zor. Yani bu kadar yaratığın, bu kadar varlığın

isteklerini yerine getirmek.... Çok zor. DüĢünebiliyor musun; tazı tavĢanı kovalıyor,

tavĢan Allah'a yalvarıyor; 'Beni kurtar ya Rabbi' Tabi aynı anda tazı da yalvariyor 'Ya

Rabbi ne olur Ģu tavĢanı tutayım.' diye. Ve O, ikisini de memnun edebiliyor. Anlı-

-----------1 179 I----------

yor musun? O Allah, iĢini bilir, ben O'nun iĢine karıĢmam. Hayatı da ciddiye alıp

yükümü ağırlaĢtırmam. Bugün yiyeceğim var mı? Gerisini boĢ ver. Yarına ulaĢacağım

belli değil ki..."

Bilge gözleri fal taĢı gibi açılmıĢ ve biraz da hayranlıkla Refet'e baka kalmıĢtı:

"Bu söylediklerini kulağın duyuyor mu?" "Niye duymasın abi! Ben Allah'ın iĢine

karıĢmam." Sonra Refet doğrudan Ġrfan'a hitap ederek "Ya Ġrfan abi, bu Bilge'nin de

hiçbir Ģeyden haberi yokmuĢ..." dedi. Hepsi birden gülüĢtüler. Refet bu gülmeyi fırsat

bildi ve Bilge'ye "Abi be ya sen essahtan hiçbir Ģey bilmiyorsun. Peki bu yazıları nasıl

yazıyorsun ya!. Bak sana bir Karadeniz fıkrası anlatayım da aklın baĢına gelsin." dedi.

Hadi bakalım! Anlat da dinleyelim o zaman." "Temel bir gün biraz dinlenmek için bir

ceviz ağacının altında uzanmıĢ, yattığı yerden çevresine bakınıyormuĢ. BakmıĢ çitin

üstünde kocaman bir bal kabağı. Merak etmiĢ. 'Yahu Ģu Allah'ın iĢine akıl ermez

diyorlardı da inanmazdım. ÖyleymiĢ da. ġu koca kabağa bak, Ģu koca ağacın minnacık

meyvesine bak. Ha punun neresi akilluca?...' demiĢ. Bu sırada bir karga cevizin

tepesindeki cevizlerden birini kurumuĢ kabuğundan çıkarmaya çalıĢıyormuĢ. UğraĢırken

cevizi aĢağı düĢürmüĢ. Temel ne oldu, ne oluyor diyemeden havadan iniĢini gördüğü

ceviz gelip, 'trak' diye Temel'in alnına çarpmıĢ. Cevizin kafasına düĢmesiyle yerinden

fırlayan Temel: 'Tövbe! Tövbe Ya Rabbi! Uyyy ha bu düĢen kabak olsaydı no-lurdi

halim da? ġimdi kesin ölmüĢtün Temel.' demiĢ.

Ertesi gün Karadeniz'e açılmıĢ Temel. Denizde fırtına patlamıĢ. Taka ha battı, ha

batacak. Herkes canhıraĢ feryatlarla içeriye dolan suları boĢaltmaya, azgın dalgaların

kucağına düĢmemek için bir yerlere tutunmaya bakarken. Temel ortaya bir iskemle

koymuĢ. Üstüne oturarak yaĢanan paniği seyretmeye baĢlamıĢ. Onun umursamazlığını

görenler, demiĢler ki, 'Temel, hadi kalk, sen de bir Ģeyler yap". Temel, cevap vermiĢ:

'Siz beni deli sanaysunuz ama

-----------1 180 I----------

tegilum. Ben Allah'ın i§üne karuĢmam da! Ha bi kere karuĢtum kafamı kıraydi.'

Fıkrayı anlatan Refet alınması gereken hisseyi kendisine çevirdi: "Belki Temel'inki

biraz abartı ama hiç de anlamsız değil. Ben onun mesrebindenim..." Refet, yeni ve daha

önemli bir §ey anımsamıĢ gibi bir ani el hareketi yaptı:

"Dur, dur sana Merkez Efendi'yi anlatayım!" "Merkez Efendi mi?" "Evet!" "Kim o?"

"Hadi canım sen de! Sanki bilmiyorsun. Benimle dalga geçme." diyen Refet biraz da

utanmıĢtı. Çünkü o hep Ģaka yapar ve insanları güldürürdü. Ciddiye alındığını görünce

ĢaĢırdı ve kızardı:

"Ya öyle dik dik bana bakma Allahıni seversen! Ben öyle konferans verir gibi

konuĢamam. Ġrfan abi anlatsın. Ben bundan sonra hiçbir Ģey anlatamam."

Bilge, Ġrfan'a döndü.

"Hadi! Sen anlat bari Ģu Merkez Efendi'yi." Ġrfan "Biliyorsun-dur ya!" dedi. "Ama hadi

bir de benden dinle: "Asıl adı Yusuf olan Merkez Efendi, Sümbül Efendi'nin

öğrencilerindendi. Çevresinde bir yığın öğrencisi var Sümbül Efendi'nin. Ama o

Yusuf'u hepsinden çok farklı seviyor. Onun küçük Yusuf'a aĢırı ilgisi diğer öğrencileri

kıskançlığa sevk eder ve kıskanan arkadaĢları onu ezmeye çalıĢırlarmıĢ. Sümbül Efendi

onlara bir ders vermek için bir gün bütün öğrencilerini huzuruna toplamıĢ ve her birine

tek tek sormuĢ:

"Olmaz ya farz et ki Allah sana bir saatliğine istedığın her Ģeyi yapma hakkı verdi. Daha

doğrusu Tanrılık yetkisi aldın. Söyle bakalım o bir saat içinde neler yaparsın?" Kimisi,

bütün kafirleri kesip atmıĢ, kimisi Hıristiyanları ve Yahudileri Müslüman yapmıĢ,

kimisi karaları deniz, denizleri kara yapmıĢ ama her yapılan eylemin sonucunda ortalığı

kan götürmüĢ... Derken sıra talebelerin en

-----------1 181 I-----------

küçüğüne Yusuf'a gelmiĢ. Hocası sormuĢ. 'Sen ne yapardın Yusuf?' Yusuf, ıkınmıĢ

sıkınmıĢ, 'HaĢa! Efendim, böyle bir Ģey olur mu?' diye dirense de hocası sorusunu

tekrarlayıp cevap vermesini istemiĢ. Sonunda çaresiz kalan Küçük Yusuf Ģu cevabı

vermiĢ: 'Efendim, böyle bir Ģey olmaz. Olsa bile bütün yapacağım, âlemi devraldığım

gibi, yani her Ģeyi asıl merkezinde muhafaza ederek yine onu gerçek Sahibine teslim

etmek olurdu.'

Sümbül Efendi oturduğu yerde secdeye varmıĢ. Sonra yüzünü kaldırıp aydınlık ve

parıltı saçan bakıĢlarla Yusuf'a bakmıĢ ve 'Allah'a hamd ederim ki seni bana öğrenci

yaptı. Sen ki sözü merkezine oturtun. Âlem durdukça hep merkezde olasın.' demiĢ."

Refet, Ġrfan'in sözü uzatmıĢ olmasından adeta sıkılmıĢçasına daha o son cümlesini

tamamlamadan Bilge'ye döndü:

"Gördün mü, erlik Allah'ın iĢine karıĢmamaktır. Hayatı ciddiye alacakmıĢım. Ben deli

miyim ya!"

Refet sözünü tamamladığında, Ġrfan'm Bilge'nin dönüĢü Ģerefine pasta almaya

gönderdiği Sırrı Amca da kapıdan içeri giriyordu. Pasta yerine tatlı almıĢtı. Aslında

kendisi pasta sevmediği için bunu yapmıĢtı ama Ġrfan'a, "Taze pasta yoktu ben de tath

aldım." diyerek yapılacak itirazlardan kurtulmaya çalıĢtı.

Tatlı kutusu açılıp masaya kondu. Eller birbiri ardına kutunun içine yöneldi. Daha

çaylar gelmeden kutuda tek bir tatlı bile kalmamıĢtı. Refet elinde tuttuğu son baklava

dilimini göstererek:

"Kutunun tüm bereketi bu dilimdeydi. Onu da ben aldım. A- çık arttırma ile satıyorum,

alan var mı?" diye sordu. Hasan atıldı: "Yine sigarayı bedavaya getireceksin değil mi?"

"Ne yapayım kardeĢim, Ġrfan abi bize para vermiyor ki?" Ġrfan uzaktan laf attı:

"Ulan nankör olma. Daha geçen gün sana bir karton kaliteli sigara aldım, ne çabuk

tükettin."

Refet:

-----------1 182 I-----------

"Abi ya geçen gün dedığın, geçen hafta başıydı. On gün oldu. Hesap et bana hak

verirsin."

Bilge, gülerek cebinden para çıkardı:

"Al kendine bir karton sigara alırsın." dedi, Refet parayı aldı ve: "Müzayede kapanmıĢtır

beyler, sattım." dedi ve tatlıyı Bilge'nin ağzına götürdü. Bilge yemeyeceğini söyledi ve

'onu da kendin ye' dedi. Bu arada Sırrı Amca:

"MaĢallah, maĢallah Bilge, Edremit'ten gene maddî destek geldi galiba."

Bilge bunun ne anlama geldığıni biliyordu. Nitekim, Bilge Sırrı Amca'ya zaman zaman

yardım ederdi. Üç çocuğu vardı, emeklilik yaĢına gelmiĢti. Garip bir insandı. O yüzden

de Bilge her fırsatta ona yardımcı olmaya çalıĢırdı. Uzun zamandır onunla

ilgilenemedığıni anımsadı. Çıkarken "Üç beĢ kuruĢçuk bırakırım." diye geçirdi içinden.

Tatlılar yeni bitmiĢti ki, masaya çaylar geldi. Çayları getiren Hasan'di. Hasan gerçekten

ciddi, ağır baĢlı ve çalıĢkan biriydi. Bilge ile sohbet etmeyi de öteden beri severdi.

ġimdi ise o Bilge'de farklı bir boyut hissediyordu ve onu biraz daha konuĢturmak

istiyordu:

"Bilge abi!"

Aslında Hasan, Bilge ile yaĢıttı ama sözün geliĢi Bilge'ye abi diye hitap ederdi.

"Sen Refet'e takılıp kalma. O soytarı hiçbir Ģeyi ciddiye almaz. Ama ben gerçekten

dinlemek istiyorum. Ġlginç bir noktada kalmıĢtın. Hani 'Toplumsal olarak temel

meselemiz, cehalet, tefrika ve zarurettir' demiĢtınız, yanılmıyorsam. Onu biraz açabilir

misin?"

Refet her zamanki haliyle:

"Be mübarek, kompütür müsün yahu. Gerçekten de öyle bir cümleydi Bilge'nin son

söylediği. Ben ne konuĢtuğumuzu bile unutmuĢtum." Sonra da Bilge'ye dönüp:

-----------1 183 I-----------

"Hadi anlat bari. Bu zavallı çocuk bunları anlatmazsan sabaha kadar uyuyamaz. Anlat

da rahat uyusun."

"Geç oldu gitmem lazım, ama bir iki Ģey söyleyeyim, dilimin döndüğü kadar. Bence kiĢi

ve toplumun bir üyesi olarak, yapmamız gerekenler birbirinden farklıdır Bir bilinçli

varlık olarak, temel misyonum, bu evrenin yaratıcısını bilip ona inanmak ve kulluk

etmektir. Ama Ģu kadar mükemmel cihazlarla donatılmıĢ bir insan olarak ise amacım,

yaratıcının Allah olduğunu kavramam ve O'nu her Ģeyden çok sevmemdir. Bununla da

iĢ bitmez. Varlığını sürdürmek için, türünün diğer bireylerine muhtaç olan, sevmeye ve

sevilmeye müĢtak, müĢfik ve gönül taĢıyan, sorumluluk bilincine sahip bir varlık olarak

da 'marifetullah'tan 'muhabbetullah'a geçmek ve o sevgiyi insanlara ve eĢyaya

yaymaktır. Bu bizim fert olarak görevimizdir."

Refet, gülerek konuĢmanın arasına girdi: "Ya Bilge sen ne diyorsun Allahını seversen!

Kafayı mı yedin? Yani fert olarak yapmamız gerekenler bu ise diğerlerine hiç girme....

Merak ediyorsa Hasan bir gün sana gelsin, istedığınız kadar konuĢursunuz. Bu iĢler

bana ağır Ben birilerinin koluna, eteğine takılıp yırtmayı düĢünüyorum, öbür tarafta.

Böyle görev mörev bana göre değil bunlar... Hadi sen en iyisi eve git! Gönül ablayı

bekletme! Saygılar, hürmetler!.." Hasan atıldı:

"Ulan ne kıl adamsın be! ġurada iki laf ettirmedin!" GülüĢtüler. Herkes Ģakadan sonra

neler olacağını merak ederken. Bilge ayağa kalkmıĢtı bile. Ġçeri çay ocağına geçti. Sırrı

Amca'yı bir köĢeye çekerek halini sordu....

Dergideki arkadaĢları ziyaret etmek Bilge'ye ilaç gibi gelmişti. Eve rahat ve huzurlu bir

yürekle döndü.

SEVGĠNĠN SINIRI

Bilge'nin yaĢantısı eski sıradanliğma dönmüĢtü. Erenler Kıraathanesi'ne eskiden olduğu

gibi sık sık uğruyordu. Ama çok arzulamasına rağmen Rahmi ile bir türlü

karĢılaĢmıyordu.

Aradan aylar geçmiĢti. Koca bir kıĢ geride kalmıĢ, yaz günleri kapıya dayanmıĢtı. Bilge

Ģehrin yoğunluğundan kaçacak fırsat arıyordu. Oysa daha tatile çıkma planları bile

yapmamıĢlardı, Bilge'nin konuyu her gündeme getirmesinde Gönül, Betül'ü öne sürerek

onunla birlikte tatilin tadını çıkaramayacaklarını söylüyordu. Fakat Gönül'ün böyle

yapmasindaki asıl neden baĢkaydı. Gönül, henüz kendi iç tereddütlerini yenemiyordu.

Artık anne olduğu için genç bir kız rahatlığı ile mayo giyip yüzlerce bakıĢın altında

vücudunu sergilemek ona ağır gelmeye baĢlamıĢtı. Bilge ise bu yaz en azından

memleketi Edremit'e gidip bir süre orada kalmak istiyordu.

O sabah da bu düĢünceler içinde idi. Kahvaltıdan henüz kalkmıĢlardı. Bilge biraz da ne

yapması gerektiğini bilmeyen iĢsiz güçsüz bir adam edasıyla kendisine iĢler üretmeye

çalıĢıyordu. Ama kafasındaki planın asıl unsuru tatildi. "Çocukların rahat edebilecekleri

bir

yer"

araĢtırıyordu

kafasında...

Dedesinden

kalma

yazlıkta

birkaç

hafta

geçirebilirlerdi. Hem orası Gönül'ün denize rahat girebileceği bir yerdi. Bir tek problem

vardı. Amcasının çocukları da gelebilirdi. Bunu her düĢündüğünde Bilge'nin keyfi

kaçardı. Çünkü kuzeni Harun'un eĢi Aysun'Ia Gönül pek geçinemiyorlardı. Gönül "Bu

kadının her Ģeyi bana batıyor." derdi hep. Aysun da Gönül'ü kızdırmak için elinden

geleni ardına koymamakta kararlıydı. Halbuki Harun iyi bir çocuktu ve Bilge'yi

seviyordu. Ne olduysa eĢli kağıt oynadıkları o gece olmuĢtu. Bilge ile Gönül, Harun ile

Aysun, bir yaz gecesi eĢleĢip kağıt oynamıĢlardı. Bilgeler,

-----------i 185 I-----------

Harunlari yenmiĢti. Bu yenilgi Aysun'a dokunmuĢ ve o anın tesiriyle, daha sonra bir

araya gelmelerini güçleĢtirecek sözler sarf etmiĢti. Gönül de sert sözlere sert yanıtlar

verince nerede ise saç saça, baĢ baĢa kavga edecek hale gelmiĢlerdi. YaĢanan

tartıĢmanın ertesi günü Gönül, eĢyasını toplayıp Ġstanbul'a dönmüĢtü.

Ondan sonra her ne zaman Bilgeler yazlığa gitseler, Aysun da nisbet olsun diye gelirdi.

Bilge bunları düĢününce yine keyfi kaçtı. Kafasında yazıp bozduğu bu senaryolardan

tamamen habersiz olarak salona girip çıkan Gönül'e:

"Bu sene Akçay'a gidelim. Orada hem sen rahat edersin hem de çocuk için problem

olmaz." Gönül:

"Ne Akçay'ı? O da nerden çıktı, ne yapacağız orda?"

"Amaan afedersin! Ben kafamda tatil planlan yapıyordum da, kafamdakini

söyleyiverdim."

"Canım bu sene de tatil yapmayalım! ġart mı yani? Gerçekten bu yaz, bir yerlere gitmek

istemiyorum. Hem bu kadar acele etme. Daha yazın baĢındayız. Gün doğmadan neler

doğar."

Bilge, bu kere de giriĢiminde baĢarısız kalmıĢtı. Gönül'ü yine razı edememiĢti. "Tatile

çıkmaya, seyahat etmeye, eğlenmeye bayılan bu kıza ne oldu böyle?" demekten kendini

alamadı. Sanki bütün heyecanını, hevesini, dünyaya olan bağlarını yitirmiĢ gibiydi.

Bilge bu durumdan oldukça rahatsızdı; "YaĢanan ruh hali gerçekten imanının

kemâlinden mi kaynaklanıyordu yoksa psikolojik bir bıkkınlık, bir hayattan bezmiĢlik

mi yaĢıyordu?" Gerçi zaman zaman, Betül'den ve onun ayak bağı olmasından sıkıldığı,

bazı akĢamlar Bilge eve gelir gelmez, çocuğu ona verip, "Biraz da sen ilgilen, vallahi

bıktım!" dediği oluyordu ama kızını yere bile koymadığını da biliyordu.

Bilge kadınların bu haline hiç akıl erdiremiyordu. Canları sıkılınca en çok sevdikleri

Ģeyi bile görmezlikten gelebiliyor, bin bela okuyor, onun yüzünden hayattan bıktıklarını

söylüyorlardı ama daha iki dakika geçmeden çocukları için canlarını verebilecek bir

tavır sergiliyorlardı. Kendi kendine "Demek ki anaların o yüzden

----------1 186 i----------

çocuklarına bedduası kolay kolay tutmuyor." dedi. Anasının bir sözünü hatırladı: "Sen

bize bakma oğlum. Biz anayız, her hatanızı affederiz, sen asıl babanı gücendirme. Onlar

gücendi mi dünyan da yanar, ahretin de..."

Bilge'nin yüzünde bir tebessüm belirdi. Anacığını uzun zamandır ihmal etmiĢti. Onu

aramak için hemen telefona sarıldı. Uzun uzun sohbet etti. Zeytinlerin durumunu,

Mehmet emminin bağlara iyi bakıp bakmadığını, geçimlerini, amcasının durumunu

sordu, selamlar söyledi. Annesi de ona "zeytin bağlarının sökülüp yerine yazlık

villaların yapıldığını, memleketlerinin artık tadının kalmadığını, yaz ayları gelince

kasabanın en büyük Ģehirlerden bile kalabalık hale geldığıni, artık yaĢlandığını, bu

iĢlerle uğraĢmak istemedığıni, yanında kimseciklerin olmamasından duyduğu sıkıntıları

anlatarak, Bilge'nin ablası olan Asude'nin çocukları ara sıra ziyaretine gelmese

sıkıntıdan öleceğinden Ģikayet etti...

Bilge onun gönlünü aldı, rahatlattı. Yazın inĢallah fırsat bulurlarsa gelebileceklerini

söylemeyi de ihmal etmedi. Gönül uzaktan söze karıĢtı:

"Benden de selam söyle."

Bilge Gönül'e iĢaretle, "Gel konuĢ, seni de istiyor." dediyse de Gönül, kucağında

avutmaya çalıĢtığı Betül'ü göstererek, "ġu anda görüĢemem." dedi. Aslında Bilge iyi

biliyordu ki, Betül olmasa bile Gönül yine de bir bahane bulur ve konuĢmaktan geri

dururdu. Bilge annesiyle vedalaĢarak, telefonu kapattı:

"Niye böyle yapıyorsun." dedi Gönül'e. "Annemle konuĢmamak için her yola baĢ

vuruyorsun."

"Ne konuĢacağım annenle. Selamsa zaten söylüyorum. Hem o seninle konuĢmaktan

hoĢlanıyor. Beni oldum olası sevmedi, biliyorsun."

"Hayır sen yanılıyorsun, onun seni sevmesine izin vermiyorsun. Kadın sana ne yaptı ki?

O ne de olsa bir taĢralı. Senin gibi diplomatça, ince konuĢamaz. Size göre pot kırar. Sen

o insanları hoĢ göreceksin."

----------1 187 I----------

Gönül çok ender hırçinlaĢırdı. Kendini aĢtığı zaman onu durdurmak da mümkün

olmazdı. Sinirleri yatıĢıncaya kadar babası bile ona yaklaĢamazdı... Öyle bir hal vardı

üzerinde. Birdenbire sesini yükseltti ve bağırdı:

"Ne demek istiyorsun sen? Ben sana politika mı yapıyorum? Ne zaman annenle

konuĢsan, bana çatma bahaneleri buluyorsun! Bıktım Ģu senin ailenden! Hiç birisi beni

sevmedi! Ben size ne yaptım?"

Dizlerinde uyutmaya çalıĢtığı Betül'ü, minderle birlikte kaldırarak kenara bırakıp, içeri

geçen Gönül'ü sakin tavırlarla izleyen Bilge, karısının bu tarz tepkilerine alıĢkındı.

Gönül sık olmasa da zaman zaman bu nöbetlere girerdi. Deneyimlerinden biliyordu ki

Ģu dakikada onunla ilgilenmek, peĢinden gidip gönlünü almak bo-Ģunaydı. Ama

Gönül'ün bu seferki tehevvürü biraz farklıydı. Sanki o baĢka bir Ģeyden alınmıĢ da bu

olayı bahane yapıp parlamıĢtı. En azından Bilge durumu öyle algılamıĢtı.

Bilge, ne yapması gerektiğini tam bilemiyordu. Yerde oturmakta olan kızı Betül'ün

yanına çöktü. Betül "anne" diyerek ellerini babasına doğru uzattı. Dili yeni yeni

çözülüyordu minik yavrunun. Gönül, onun bir iki kere kendisine "anne" dedığıni

söylemiĢti. Fakat babası ilk kez konuĢtuğuna Ģahit olmuĢtu ve Betül "Anne" kelimesini

o kadar açık söylemiĢti ki Bilge bile ĢaĢırmıĢtı.

Bilge içerdeki Gönül'e seslendi, sanki hiçbir Ģey yokmuĢ gibi: "Gönül çabuk gel! Bak

seninki ne diyor sana?" '

"Anne, anne, anne, anne..."

Gönül içerden sesleri duymuĢtu. Kendini tutamayarak salona geldi. Kızının "Anne,

anne" tekrarları ondaki bütün sıkıntıları alıp götürmüĢtü. Doğrusu o, kendisini Ģu anda

evrenin merkezine oturtulmuĢ kadar yücelmiĢ hissediyordu.

Bilge çocuğun gerçekten farklı olduğunu seziyordu. Daha Ģimdiden onları kontrol

ediyor ne zaman sıkıntılı bir ortam olsa adeta müdahale edip ortalığı yatıĢtırıyordu. Bu

sefer de öyle olmuĢ-

-----------i 188 I----------

tu... Gönül iyice sakinleĢmiĢti. Bilge sabahki olayin nedenini sordu, niçin öyle aniden

parladığına anlam veremedığıni söyledi.

Gönül, kötü bir rüya gördüğünü söyledi. Sonra da; "Sen benden gizli birtakım Ģeyler

çeviriyorsun. Yakında anlaĢılır." dedi ve ekledi: "Biz evde senin çocuğuna bakalım, sen

gidip dıĢarılarda fingirde. Zaten siz Müslüman erkeklerin tek anladığı bu. Evdeki

karınızın kıymetini bilmezsınız, gidip dıĢarıda ikinci, üçüncü el kadınlara kur

yaparsınız. Size maddî manevî hiçbir yararı olmayan bir yığın kadına gösterdığınız

nezaketin yarısını evdeki hanımlarınıza gösterseniz, Allah evınıze ve iĢınıze bereket

indirir. Ama Hayır ille de nefislerınızin peĢine düĢeceksınız..."

"Yine baĢlama Allahını seversen! Nereden çıkariyorsun bunları? Bir rüya görüyorsun,

sonra kalkıp bana saldırıyorsun. Biz neler görüyoruz..."

"Eski sevgililerini mi görüyorsun? Herhalde beni görmüyor-sundur..."

"Ġnsafsız olma! Yine kavga etmeyelim. Sana bu son günlerde bir Ģeyler oldu ama ben

anlayamıyorum. Sana nasıl yardımcı olabileceğimi de bilemiyorum."

"Dürüst ol yeter. Sen insanların örnek aldığı bir insansın; yanlıĢ yaparsan kendini de,

seni seven insanları da helak edersin. Ben sadece bunun için endiĢe ediyorum. Seni

sevmemin ve evlilik için tercih ediĢimin en büyük nedeni güvenilirliğin. Eğer buna

gölge düĢürürsen sana hakkımı helal etmem..."

Bilge gerçekten ĢaĢkındı. Gönül "sanki gerçekten bir Ģeyler varmıĢ ve bunları

biliyormuĢ da bilmezlikten geliyormuĢ gibi" konuĢuyordu. Böyle bir konuĢmaya

muhatap olmayı kendisine yedirememiĢti. Çünkü karısını gerçekten seviyordu ve onu

aldatmak hiçbir Ģekilde aklının ucundan bile geçmemiĢti.

Ama kendi kendine sormadan da edemiyordu: "Bu kadın niye bu hale geldi?

DindarlaĢmak, Allah'a yakınlaĢmak, size yaramadı galiba." diyordu içinden bir ses

Bilge'ye. Ona karĢılık baĢka birisi konuĢuyordu Bilge'nin yüreğinde: "Allah sevdiği

kullarına

-----------1 189 I----------

dünyayı dar eder. Onları en çok sevdikleri Ģeylerle cezalandırır. Bak sen de sevdığın

karının eliyle tokatlanıyorsun. Allah'tan baĢka dost edinirsen, bu cezayı hep çekersin."

Sonra bir baĢka Bilge sahneye çıktı. O çok daha farklı konuĢuyordu: "Dindar insanların,

dünyadar hanımları yüzünden sıkıntı çekip manevi tokatlar yemeleri nedendir biliyor

musun?" Asıl Bilge, içindeki Bilgelerden üçüncüsünün sorduğu soruya cevap verdi:

"Hayır."

"Ben sana söyleyeyim. O mütedeyyin zatlar, dindarlık anlayıĢları gereği, kadın

özgürlüklerinin olabildığınce istismar edildiği bu zamanda, öyle serbest kadınlar

tarafından dünyaya bağlandıkları i-çin, kaderi ilahî, o dindar erkekleri, dünyadar

hanımları eliyle tokatlayıp cezalandırıyor."

"Bu bir ceza mı, yazgı mı?"

"Bu bir yazgı ama aynı zamanda bir ceza."

"Neyin cezası?"

"Kadın konusundaki yargının cezası."

"Hangi yargının?"

"Evliliğe fazla önem vermen ve kadını kendi iç dünyanda hakkı olmadığı yere

oturtmandır. Sen gönlünde O'na vermen gereken yeri ve değeri karına verirsen, Allah da

seni o kadinin eliyle cezalandırır. Kadının tapınmaya layık olmadığını gösterir. Yoksa

bir kadının seni bu hallere düĢürebilmesini nasıl izah edebilirsin?"

Bilge, bir yığın sanal Bilge arasında bocalıyordu. Bunların hangisi gerçek Bilge idi? Ve

hangi fikre güvenmeliydi? Ġyice bunaldığını hissetti.

Yüreğinde kabaran bir öfke seli Gönül'e hücum ediyordu. Hatta onu saçlarından tutup

bir güzel pataklamak istiyordu. Daha o düĢünce sona ermeden bir baĢka fikir hücum

ediyordu kafasına: "Olur mu canım! Bu çile senin çilen ve bu yazgı senin yazgın. Sen

kadıncağıza, senin çilende kötü rolü üstlenmiĢ olmasından dolayı acımalısın. O seninle

mutlu olmak için evlendi. Senin böyle bir çi-

leden, böyle bir sınavdan geçeceğini bilseydi belki de seninle hiç evlenmezdi"

Bilge, "Keske ben hiç evlenmeseydim. Bu iĢleri beceremiyorum. Elin kızını da

beraberimizde yaktık." dedi kendi kendine.

"Bak biraz iĢin özüne yaklaĢtın." dedi bir ses. Bu sesin kaynağı sanal Bilgeler değildi.

Bunu fark eden Bilge bir sevinç çığlığı attı:

"Neredesınız hocam? Sizi ne çok özledim bilseniz!"

O bu sözleri söyler söylemez, SinHa karĢısında alıĢageldiği ihtiyar insan suretinde

beliriverdi.

Bilge kırk yıllık bir ahbabıyla karĢılaĢmıĢ gibi ona doğru koĢtu ve sarılmak istedi.

Ancak sarmak için uzattığı kolları, ihtiyar adamın görüntüsünün içinden geçti, boĢlukta

kalan elleri kendi bedenine sarılıverdi. Bilge büyük bir hayal kırıklığı yaĢıyordu çünkü

Ģu an gerçekten ona sarılarak doyasıya ağlamak istiyordu.

SinHa'nın görüntüsünde bir oynama oldu. IĢık haleleri Ģeklinde görünen bedeni biraz

daha matlaĢtı. Üzerinde dokunmuĢ deriye benzer ama Bilge'nin hiç görmediği cinsten

bir elbise beliriverdi.

"ġimdi yaklaĢ." dedi SinHa. Ve Bilge ile kucaklaĢtı. Bilge daha önce hiç tatmadığı tarifi

imkansız bir doyuma ulaĢtığını hissetti. SinHa'nın dokunuĢundan içine akan sıcaklığı

tarif edemiyordu ama o müthiĢ enerji bütün moleküllerini ayrı ayrı, kelimelere dö-

külemez bir lezzetin doruğuna ulaĢtırmıĢtı. Bilge tuhaf bir haz yaĢamanın

sarhoĢluğundaydı. Kısık sayılabilecek bir tonla içeriye seslendi:

"Gönül gel, hocamız geldi."

Gönül içeri girdığınde elinde bir Ģeyler vardı. SinHa'yı ilk defa bir insan formunda ve

maddesel görüyordu. Çığlık atmamak i-çin kendini zor tuttu.

Gönül gördüğü manzaranın ĢaĢkınlığını üzerinden atamadan, SinHa onu kendine doğru

çekti. Gönül sanki aniden baĢlayıveren

--------------1 191 I-------------

bir fırtınada sürüklenircesine SinHa'nın önünde buldu kendini. SinHa iki koluyla onu

sararak göğsüne bastırdı. Sırtını sıvazladı. Sonra bıraktı. Gönül vücuduna yayılmıĢ tarifi

imkansız hazzın sarhoĢluğu içindeydi ve kendisini sanki hava boĢluğuna düĢmüĢ kuĢ

gibi hissediyordu. SarhoĢluğun verdiği etkiyle Bilge'nin ayaklarının dibine yığıldı.

SinHa, Bilge'ye döndü ve:

"O artık sana bağırmayacak. Ve asla senden baĢkasını gözü görmeyecek. Sana hayranlık

duyacak ve ne seni, ne de aileni eleĢtirecek.

Ama sen de bana söz vermelisin. Onu üzecek hiçbir hareket yapmayacaksın. Unutma ki

siz birbirınıze katıldınız. Ne sen ondan daha iyisin ne de o, senden daha kötü. O senin

negatif aynadaki görüntün, sen onun pozitif aynadaki yansımasısın. Onda sevmedığın

her bir hal, senin mizacindaki bir negatif resimdir. Onun sende gördüğü her kusur, onun

kendi nefsindeki çirkinliktir." dedi. Bilge:

"Ben onu cefasına rağmen seviyorum ama o benden hep Ģüpheleniyor."

"Peki sence Ģüphelenmekte haksız mı?" Bilge karar veremedi. Sonra umursamaz bir eda

ile:

"Ama ben onu hiç aldatmadım ki." dedi. SinHa:

"Fiilen aldatmamıĢ olabilirsin. Zaten asıl aldatma da o değil. Aldatma yürekte, gönülde

olur. Siz insanlar yaradılıĢınız gereği aldanmaya ve aldatmaya eğimlisınız. Hangınızin

göğsünde ikiden fazla kalp yok ki?"

"Hocam insanların bir tek kalbi yok mu?.."

"Ama sayısız sevgililerınız var, nasıl oluyor?"

"Her sevgili bir kalp anlamına mı geliyor?"

"Hayır, münafıklık anlamına geliyor?"

"Bir insanın iki kiĢiyi sevmesi nasıl münafıklık olarak yorumlanabilir ki?"

----------1 192 I----------

"Bak, Yaratıcı, size gönderdiği Mesajda 'Biz hiçbir erkeğin göğsünde iki yürek

yaratmadık.' diyor. Yani demek istiyor ki, 'insan, ancak Yaratıcı'yı gerçek anlamda

sevebilir. Ve o sevgi kalbinde karar kılmıĢsa baĢka sevgilere önem vermez.' Ama siz

karınızı seversınız, çocuğunuzu, mevkiınızi seversınız. Hatta Allah'tan ve O'nun

buyruklarını getiren Elçiden daha fazla seversınız...

Oysa O, diyor ki; 'Beni ve Elçimi kendi nefsınızden bile çok sevmezseniz, inanmıĢ

olmazsınız.' ĠĢte asıl aldatma bu. Yaratıcı size bir sevgi için bir yürek verdi. Siz tek

yürekte sayısız tanrıya yer açtınız. Üstelik Allah'ı çok sevdığınızi de iddia ederek."

"Yani bir baĢka sevgi kalbimizde var olamaz mı?"

"GörünüĢ olarak mümkün. Zaten bunu hep yapıyorsunuz. O yüzden de hep

aldatıyorsunuz. Senin karın, o yürekteki diğer suretleri görünce kendi adına sinirleniyor

ve senin onu aldattığına karar veriyor, öfkeleniyor. Güya kendi hakkını savunuyor. Ama

unutuyor ki orada yer tutmak onun da hakkı değil. Hakkinı ararken, Allah'ın hukukuna

müdahale ettiğini aklına bile getirmiyor. O kalp ki sadece Yaratıcı'yı sevmek üzere inĢa

edilmiĢ. Ama siz o-raya, Allah'ın sevgisi dıĢında her Ģeyi sokuĢturuyorsunuz. Yaratıcı

merhametli olduğu için sizi cezalandırmıyor. Eğer her yaptığınızı aninda cezalandırmayı

murat etseydi, emin ol yeryüzünde yürüyen bir canlı kalmazdı... Sadece bu sevgi

meselesi yüzünden. Çünkü evrenin en kıskanılır maddesi insanın yüreğinden doğan

bilinçli sevgidir... Çünkü o sevgi bir aynadır. Yaratıcı o aynada güzelliğini seyrediyor.

Ama siz onu sürekli bulandırıyorsunuz. Hepınız birbirınızi dürüst olmaya, aldatmamaya

davet ediyorsunuz ama, bunu yaparken bile Allah'ı aldattığınızı unutuyorsunuz."

Bu sırada yerde yatmakta olan Gönül, gözlerini açmıĢ, derin bir saygı ve hayranlıkla

Bilge'ye bakıyordu. Adeta iradesi elinden alınmıĢ seçeneksiz bir bağlılık halindeydi.

Gönül'ün içinde bulunduğu hal Bilge'ye dokundu: "Gönül hep böyle mi kalacak?" diye

sordu.

SinHa, ona gülümseyerek cevap verdi:

----------1 193 I----------

"Ne o, Ģimdiden onun seninle kavga etmesini mi özledin?"

"Hayır ama bu hali doğal değil. O bir insan. Hırçınlığı olacak, kaprisi olacak, sevgisi

olacak, küsmesi olacak. Ve sonra barıĢacak ve her barıĢın ardından, sanki ilk defa

taniĢıyormuĢuz gibi birbirimizi yeniden sevmenin hazzını yaĢayacağız."

"Ama az önce farklı düĢünüyordun. EvlenmiĢ olmaktan piĢmanlık duyuyordun."

"Öyle ama ben onu o haliyle seviyorum. Çünkü biz insanız. Kavgalarla, tekrar

barıĢmalarla, sevgilerle, nefretlerle birbirimizi o-yalayıp gideriz. Bazen onun kavgasını,

çığlıklarım özlüyorum. Öfkeyle sarsılırken yarım saat sonra büyük bir piĢmanlık içinde

gelip boynuma sarılması, bendeki bütün yorgunlukları alıp götürüyor." SinHa:

"Meraklanma hep böyle kalmayacak. Eski duruma gelecek ama artık eskisi kadar sert

esmeyecek..."

"Ona ne yaptın?"

"Vücudundaki hormon dengesini, sana yakınlık duyduğu anlardaki dengeye getirdim ve

sabitledim. Sizin tabirınızle rölanti ayarinı yükselttim. ġimdi hâlâ o haz içinde.

Ayrılırken, onu istedığın ayara getiririm."

"Hocam bu ne iĢtir böyle? Yani bizler de motorlar ve makineler gibi ayarlanabilir

varlıklar mıyız?"

"Elbette. Ama bunu yapabilme gücü herkese verilmiĢ değil. Çünkü o takdirde insanın

bilinci, diledığıni seçip, diledığıni yapabilme özgürlüğü, elinden alınmıĢ olur ki bu da

sınanmanın özüne aykırı düĢer. Ama sizden bazıları da bu güce sahipler."

"Kimdir bunlar?"

"Peygamberler ve kimi saf bilgi erleri... Sizin aranızdan öyle insanlar çıkmıĢtır ki elde

ettikleri Hakikat bilgisiyle bizim bile bilmediğimiz sırlara eriĢtiler ve birçok insanın

kimyasında değiĢiklik yaptılar. Hâlâ da böylesi var yeryüzünde. Kızını diri diri gömecek

kadar acımasız bir adamı bir bakıĢla adalet ve merhametin numu-

---------1 194 1---------

nesi haline getiren Elçiyi düĢün. Avucuna aldığı kum ve çakıl taneleri onun bakıĢının

etkisiyle zikretmeye baĢladılar. Yine aynı bakıĢla parmaklarından sular akıttı. Bu, ona

özgü bir davranıĢ değildi elbet. Ondan önce de ondan sonra da bu gücü kullananlar hep

olageldi.

O'nun takip ettiği yolu takip ederek aynı hakikat bilgilerine ulaĢan bir çok insan geldi

geçti. Onların arasında öyleleri vardı ki, sadece üç beĢ saniyelik bir bakıĢla kömürleĢmiĢ

bir kalbi elmasa dönüĢtürebildiler.

Benim burada yaptığım çok basit bir Ģey Onun kimyasında zaten var olan bir maddenin

miktarını yükselttim o kadar. Ġstersen tekrar düĢürürüm, eski haline gelir."

Bilge ciddi bir seçim yapması gerektiğini düĢündü. Çok önemli bir karar verecekti. Ya

hep ona hayranlık duyan ve ne zaman ne yapabileceği bilinen bir eĢ, ya da zaman zaman

onunla kavga eden ve ne zaman ne yapacağını tam olarak bilemediği bir eĢ için karar

vermesi gerekiyordu. Bilge düĢündü ve:

"Hocam, bu halde kalmasın ama eski hali de olmasın." dedi. SinHa Ģefkatle Gönül'e

baktı. Gönül de ona bakıyordu, ayağa kalktı. SinHa elinin ayasını Gönül'ün göğsüne

koydu. Gönül bu temastan utandı ve geri çekildi. "ĠĢte Ģimdi oldu." diyen SinHa Ģekil

değiĢtirerek her zamanki holigramik görünüme geçti: "Bugünlük bu kadar yeter.

Gitmem gerekiyor. Ben sizin kavganızı izliyordum. ĠĢin istemedığınız boyutlara

varacağını gördüğüm için müdahale etmek zorunda kaldım. Bana verilen emirler

arasında bu da olduğu için bunu yapmaya mecburdum."

Gönül tamamen kendine gelmiĢti. Bedenine ne olduğunu anlayabilmek için organlarını

tek tek kontrol etti. Daha sonra omuzlarını silkeleyerek ĢaĢkinhğinı belli edercesine

baĢını sağa sola salladıktan sonra koltuğa hemen Bilge'nin yanına iliĢti:

"Hocam, siz gittiğınız zaman gerçekten gidiyor musunuz?" dedi Gönül.

"Hem evet, hem Hayır."

-----------1 195 I----------

"Ġkisi birden nasıl olabilir?"

"Sizi kendimden gizlersem gitmiĢ olurum, kendimi sizden gizlersem hep yanınızdayım

demektir..." "Ġkisi aynı Ģey değil mi?"

"Hayır iki durum aynı değil. Ben ancak sizi görmek istemediğim zaman görmem.

Görmek istersem, izlemek istersem, baĢka binlerce görev ve yerde olmama rağmen sizi

de onlarla birlikte izlerim."

"Bizim size göre veya en azından bizim dıĢımızdakilere göre ayıp sayılabilecek bir

yığın eylemimiz var. Bu durumlarda beni görmenizi istemem örneğin?" "Neden?"

"Utanırım."

"E kızım zaten bizim size vermeye çalıĢtığımız da bu bilincin süreklilik kazanmasıdır.

KeĢke hep bu kavrayıĢ durumunda olsan da gerçeğe ersen."

"Burada gerçekten kasıt ne?"

"Sen zaten her saniye gözaltındasın. Ben olmasam bile benim

türümden ve diğer türlerden en az yüz yetmiĢ altı varlık seninle

hep beraber. Senin en çok utanacağın hallerinde bile onlar senin

yanı baĢında ve seni izliyorlar. Bütün bunları geç. Yaratıcı seni her

saniye bizatihi izliyor ve görüyor. Utanacaksan asıl O'ndan utan."

"Ama hocam, bu duyguları ve iliĢkileri yaratan da Allah'tır."

"Doğru. O yüzden de size gafleti bahĢetti ki rahat edesınız.

Sürekli izlendığınızi düĢündüğünüzde hayatınız zehir olur. Yaptık-

larimzdan haz alamazsınız."

Gönül:

"Peki hocam siz, bir anda çok yerlerde bulunabileceğınızi söyledınız. ġu anda, kaç

yerdesınız?"

"Zaman olarak mı, mekan olarak mı?"

"Allah, Allah! Ben mekanı kastetmiĢtim ama siz farklı zamanlarda da mı

bulunabiliyorsunuz?"

"Zaman sizi bağlayan bir kavramdır. Sizin zamanınız ile bizim zamanımız farklıdır.

Sizin 'yüz yıl sonra' dedığınız zaman dilimini ben Ģu anda yaĢamaya baĢladım bile. Ve

tabi size göre bin yıl geride kalmıĢ zaman da öyle..."

"Peki zaman içinde farklı yerlerde bulunmanin gereği ne? Yani bunun pratikte bize

faydası ne?"

"Biz kendi baĢımıza hareket etmeyiz. Daha önce de söylediğim gibi bize verilen

talimatlara göre hareket ederiz"

"Örneğin?" diyerek açıklama istedi Gönül.

"Mesela kızın Betül, ömrünün bir yerinde öyle kötü bir iĢ yapacak ki, bu iĢ hem onu

hem de sizi olumsuz etkileyecek. Belki üçünüzün de sizin deyimınızle cehennemlik

olmasına yol açacak. Eğer Yaratıcı size merhamet eder de, sizi yeniden ta baĢa dönmek

cezasıyla cezalandırmak istemezse, bize emredilir, biz de kızınızın o fiili iĢlemesine

engel oluruz.

Tabi tamamen aldığımız emir doğrultusunda. Yani size göre geleceğe gideriz ve o iĢi

yapmadan önce müdahale ederiz, o iĢle karĢılaĢmasını önleriz. O da o iĢi yapmamıĢ

olur... Böylece siz de o da Yaratıcı’nın bağıĢına ermiĢ olursunuz."

"Ġyi ama çocuğumuzun iĢlediği bir suçtan dolayı biz niye cezalandırılıyoruz?"

"Çünkü onu siz formatladınız."

"Biz mi fomatladık?"

"Mesela bilgisayarınız için boĢ bir disket aldınız. Onu hangi sisteme göre formatlarsanız

o da ancak o sisteme göre çalıĢır. Hiç formatlanmamıĢ bir disket kullanılamaz. Ġlla

birileri onu formatlayacak. Ġnsan tabiatı da böyle."

"ġimdi anlıyorum." dedi Bilge.

Gönül, Bilge'ye dönerek:

"Neyi anladın?"

"Çocuklarla ilgili bir hadis vardı, onun hikmetini bir türlü çözemiyordum."

"Hangi hadisi kastediyorsun?"

"Peygamberimiz, 'Her çocuk Ġslam fıtratı üzere doğar. Sonra onu anne babası

YahudileĢtirir, HıristiyanlaĢtırır veya MecusileĢtirir...' Doğru anlamıĢım değil mi

hocam?" dedi Bilge.

SinHa:

"Doğru anladın. Tam da bu anlama gelir. Onu siz formatladığınıza göre ondan hasıl

olacak Ģeyler de size döner."

Bilge:

"Hocam Kuranı Kerim'de, Hızır ile Hz. Musa'nın birlikte yaptıkları bir yolculuktan söz

edilir. Onunla ilgili hikayeyi biliyorsunuzdur. Orada da Hızır bir çocuğu öldürüyor aynı

gerekçe ile."

SinHa:

"Hızır zamanın tersinden gelen bir kuldur. Yapı olarak bizden çok size benzer. O insan

türüyle çok daha ilgilidir. Herkese ömründe en az bir iki kere yardımı olur. O tam bir

insan dostudur ve zaman gezginidir. Ġsterse yiyip içebilir. Bir anda sayısız yerde belirir

ve sayısız insana yardımcı olabilir. Gerektiğinde yiyip içebilen bir varlığın bu kadar

geniĢ bir değiĢim ve düfüzyon kudretine sahip olması bizleri hep hayrete düĢürür.

Mesela biz asla yiyip içemeyiz."

Bilge:

"ġey, konuyu bölüyorum ama izin verirseniz kafama takılan bir soruyu unutmadan

sorayım. Yiyip içmiyorsunuz. Peki üremeniz yani eksilip çoğalmanız nasıl? Biz cinsel

yaklaĢımlarla yani sıvı transferi ile birbirimize türümüzü yüklüyoruz ve aramızdan diĢi

o-lanlar bunu içinde besleyip sonra doğuruyor. Sizde erkeklik diĢilik var mı, siz de

eksilip çoğalıyor musunuz?"

"Evet biz de eksilip çoğalirız. Ama sizinki gibi değil. Tabi-i bizdeki cinsiyet de sizin

bildığınız gibi değil. Siz erkek ve diĢi diyorsunuz. Biz negatif ve pozitif diyoruz. Siz

çoğalmak için enerjınızi birbirınıze yüklemek zorundasınız, bizde böyle bir zorunluluk

-----------1 198 I-----------

yok. Siz aileler halinde yaĢarsınız, biz türler... Her bir türün çoğalma Ģekli farklı da olsa

üç aĢağı beĢ yukarı aynıdır. Örneğin Ģu anda ben sizinle beraberim. Bir varlık olarak

karĢınızdayım. Sizinle bu sohbeti yaparken aynı anda yine adı SinHa olan diğer benler,

bin sekiz yüz on dokuz yerde benzer ve baĢka iĢler yapıyorlar. Bu, sayı bana emredilen

iĢlerin sayısına göre artar ve eksilir. ġu anda üç yerdeki iĢim bitti ve benim var olan

sayım bin sekiz yüz on altıya düĢtü. Bu saniyeler ve dakikalarla ifade edilebilecek bir

zaman içinde değiĢebilir. Birkaç dakika içinde sizi terk edeceğim. O zaman da diğer

SinHa diyecek ki filanca yerdeki SinHa eksildi. Yani size göre öldü.

Kısacası bizim çoğalıp eksilmemiz sizinkine benzemez. Çünkü biz hem diĢiyiz, hem

erkek. Bunu anlayasınız diye söylüyorum. Dolayısıyla çoğalmamız da iĢin gereği olarak

sizin deyimınızle eĢeysizdir. Sizin fotokopi dedığınız tekniğe benzer bir çoğalmamız

var. Bizi ilgilendiren iĢlerin miktarı kadar çoğalır, aynı oranda da azalırız. Ama sonuç

olarak bizim de bir gün ıĢığımız söner."

"IĢığınızın sönmesi ne anlama geliyor?"

"Sizin deyimınızle ölüm."

"Hocam, Havva'nın annesiz, Hz. Ġsa'nın da babasız doğduğuna inanırız. Siz bunu nasıl

algılıyorsunuz?"

"Demek ki sizde de eĢeysiz üreme mümkün. Yerınızde olsam bu konu üzerinde biraz

düĢünürdüm. Ki bu konu gelecekte çok tartıĢacağınız meseleler arasında yer alacaktır,

iyilikler içinde kalın. Selam!"

Bilge ve Gönül aynı anda ayağa kalktılar ve "Selam" dediler. SinHa onlar gözünü açıp

kapatmcaya kadar görünmez olmuĢtu...

DOĞALLIK VE YAPAYLIK

Gönül, SinHa'nin gittiği inancında değildi. Daha sonraki günlerde ve haftalarda da bu

duygusunu hep canli tuttu. Gönül SinHa'nin hep kendileriyle beraber olduğuna ve onları

izledığıne yönelik inancını sürdürdü. O yüzden de müthiĢ bir utanma duygusu

kaplamıĢtı içini. Her ne yapsa, her neye yönelse, hatta zihninden, kalbinden bir Ģey

geçirecek olsa, SinHa tarafından fark edileceğine inandığı için büyük bir ıstırap haline

getirmiĢti hayatını.

Bilge onu zaman zaman uyarıyordu:

"Biz beĢeriz, zaaflıyız, eksikliyiz, iyi ve kötü hallerimiz var, yer içer, tortu bırakır ve

çiftleĢiriz. Bunların hiç birisi ayıp değil. Bizi yaratıp varlık sahnesine atan kudret bu

formlarla bizi kabul etmiĢ. Bak abdest almamız, Allah'ın huzuruna çıkılabilecek

temizliğe yetebiliyor. Oysa O da biliyor ki, içimiz maddî manevî pisliklerle dolu. ġimdi

O, bana Abdest al, seni temiz sayarım.' diyor, sen de 'Hayır ben temiz olmadım.' deyip

kendine kahrediyorsun. Bu da bir tür edepsizliktir. Demek ki teslim olmaktan ve O'nun

koyduğu ölçülere uymaktan baĢka çare yok."

Gönül de kendisini sakinleĢtirmek için yapılan bu açıklamalara karĢılık her seferinde;

"Onu biliyorum ama yine de utanıyorum." yanıtını veriyordu.

Bu kez de verdiği cevap öncekilerin aynısı oldu.

Betül'ün ağlama sesi geldi içerden. Hemen çocuk odasına geçti ve Betül'ü alarak salona

getirdi. Onu Bilge'nin kucağına bıraktıktan sonra, mama hazırlamak üzere acele ile

mutfağa geçti. Bilge çocuğun altını pislettiğini fark etti ve Gönül'e seslendi:

"Canım bu altını kirletmiĢ, istersen önce temizle sonra mamasını verirsin."

---------1 200 i--------

Gönül, mutfaktan yumuĢak bir ses tonu ile cevap verdi:

"Peki canım, hemen geliyorum."

Bilge ĢaĢırdı. Çünkü o, Gönül'ün "Peki canım, hemen geliyorum." demesini

beklemiyordu. Normalde onun, "Eee canım, sen de babasısin! Ne olur altım sen

temizlesen yani!" diye tepki vermesi gerekiyordu. Hep böyle yapardı... Bilge biraz da

test etmek için:

"Tamam canım, sonra da bana bir kahve yapabilir misin?"

Gönül yine oldukça memnun ve rahat bir eda ile;

"Olur tabi canım. Ġstiyorsan önce senin kahveni yapayım sonra çocukla ilgilenirim."

dedi.

Bilge'nin içine bir hüzün çökmüĢtü. Karısının bu hale düĢmesinden büyük bir utanma

hissetti. "O benim eĢim, bu kadar bağlılığı ondan isteyemem." dedi içinden.

Kalktı mutfağa geçti. Gönül, su ısıtıcısına suyu koymuĢ fincan ve kahveyi hazırlamıĢtı

bile. Bilge, arkadan eĢine sarıldı. Sanki Gönül ölümcül, tedavisi olmayan bir hastalığa

yakalanmıĢ da bundan habersizmiĢ gibi, onu bağrına bastı. Ensesinden öptü:

"Güzel kadınım, sen git çocuğunla ilgilen. Ben kahvemi yaparım, çocuğun mamasını da

hazırlarım. Sen de kahve içmez misin?"

"Ama canım ben sana hizmet etmekten düĢünemeyeceğin kadar haz alıyorum. Sen otur,

ben her Ģeyi yaparım." Bilge:

"Hayır hayır! Sen git çocuğunla ilgilen. O beni daha çok

memnun

eder."

"Eğer sen memnun olacaksan, peki iĢte gidiyorum."

Bilge duygulandı ve "Ne yaptık biz bu kadına böyle?" dedi. Gözleri nemlenmiĢti.

"YanlıĢ yaptım. Beni kendi arzusuyla seven kadınımı geri istiyorum." diye geçirdi

içinden. BaĢka türlü davranma hakkı olduğu halde içinden gelerek beni seven kadın

nerede, daima ve hep iradesizce beni sevecek bu robot nerede?" Bu sorunun sonrasında

birdenbire büyük bir keĢif yapmıĢ gibi sarsıldı: "A-

---------1 201 I--------

man ya Rabbi sen ne büyüksün! Senin insanlara verdığın önemin içeriğini Ģimdi

anladım. Seni tenzih ederim ve senin huzurunda kendi iradem ve arzumla eğilirim, sana

kulluk ederim. Demek senin yanında bizi diğer varlıklardan farklı kılan yanımız bu."

CoĢku içinde mırıldanmaya baĢladı; "Sen benim efendimsin, Rabbimsin, Yaradanımsın,

sahibimsin. Sena kurban olayım Rab-bim. Seni seviyorum. Bana sevmeme hakkını

verdığın halde onu reddedip sana geldim, isteyerek sana inandım ve sana kulluk etmeye

hazırım."

Bilge yüreğinin ferahladığını, bütün kainatı kuĢatacak kadar geniĢledığıni, âlemdeki her

Ģeye karĢı sonsuz bir sevgi duyduğunu hissetti. Adeta bütün âlem yuvası, bütün insanlar

ise çocukları kadar sevimli göründü ona. EĢi ve çocuğu bir anda baĢka anlam kazandılar

gözünde.

Tanımadığı, hiç Ģahit olmadığı bir iç coĢkuyla Allah'ın adını zikretmeye baĢladı. CoĢku

içindeydi ve bilinci elinden almamıĢçasına "Allah, Allah, Allah" diyordu. Vücudu

zangır zangır titriyordu. Hiçbir hareketini kontrol edemiyordu. Kendine hakim

olmamaksızin sayısız kere tekrar etti "Allah, Allah, Allah..."

Gönül sesleri duyarak mutfağa koĢtuğunda, onun hâlâ sarsıla sarsıla Allah lafzını tekrar

ettiğini gördü. EĢine sımsıkı sarıldı ve "Sakin ol canım! Kendine gel canım!" diyerek,

onu yatıĢtırmaya çalıĢtı.

Kadın sesi Bilge'yi insanî boyutlara döndürmüĢtü. Az önce yaĢadığı halin ne olduğunu

bilemiyordu. Acaba cezbe dedikleri bu muydu? Eğer buysa, daha önce meczup denilen

insanlara ne kadar da haksızlık yapılmıĢtı. "Seni tenzih ederim Rabbim, ne hallerin var

da biz ondan habersiziz." dedi...

Gönül eĢine sarılmıĢ öylece duruyordu. Bilge sakinleĢmiĢti. Normal davranmaya

baĢladığını göstermek için eĢinin kollarını çözdü. Birlikte salona geçtiler ve hazır

bekleyen kahvelerini sessizce yudumladılar.

----------1 202 I----------

Bilge SinHa'yi düĢündü. Bir an önce gelip, Gönül'ü eski haline çevirmesini istiyordu.

Ama onu nasıl yeniden gelmeye razı edeceğini de bilemiyordu.

"Niye böyle bir Ģey istedim ki. Arzular insanin baĢına neler açabiliyormuĢ meğer."

Bilge kendi kendine konuĢtuğunu sandığı son cümleyi, Gönül'ün de duyabileceği bir

sesle söylemiĢti. Gönül hemen atıldı:

"Ne arzu ediyorsun canım?"

"Hiçbir Ģey"

"Ġste, sana canımı bile veririm kocacığım. Seni çok seviyorum."

Bilge, onun gönlünü hoĢ etmek için:

"Ben de seni seviyorum canım." dedi ama içinden de "Ne yaptık böyle bu kadına?"

sorusunu tekrar etmekten kendini alamadı.

Sonra içine düĢtükleri olumsuz atmosferi yumuĢatmak için, Gönül'e bir öneride

bulundu:

"Canım istiyorsan kalk biraz sahile inelim. Hava da güzel biraz geziniriz." dedi.

Gönül programlanmıĢ olarak olumlu cevap verdi: "Peki canım! Hemen hazırlanıyorum."

Hemen içeri geçti. Kısa zamanda hem kendisi giyinmiĢ hem de çocuğu hazırlamıĢtı.

Bilge ise onların giyinmesini beklerken çocuğun arabasını hazırlamıĢtı.

Evden çıktıklarında saat 13.00'e geliyordu. Bilge bir taksiyi çevirdi ve boğaza indiler,

ikisi de yoruluncaya kadar sahilde dolaĢtılar. Gönül hiç yakınmadı. Bu da Bilge'nin

dikkatini çekmiĢti. Çünkü Gönül, uzun süre yürümekten hoĢlanmazdı. Ama bu sefer

gıkını bile çıkarmamıĢtı.

Vaktin ikindiye yaklaĢtığı dakikalarda sahildeki bir balık lokantasına girdiler, içeride

Kanal X'te medya üzerine program ya-

----------1 203 I----------

pan Ahmet Muhip ve eĢiyle karĢılaĢmak ikisi için de hoĢ bir sürpriz oldu. Ahmet Muhip

onları kendi masalarına çağırdı. Bilge de kendilerine yapılan çağrıyı memnuniyetle

kabul etti. Ahmet Muhip, geçmiĢte tarikatlerle yakından ilgilenmiĢ, hatta bir süre bir

Ģeyhe bağlanarak tarikat deneyimleri yaĢamıĢ ama nispeten rahat, hoĢgörülü ve geniĢ bir

hayat anlayıĢı olan bir insandı. Bilge ile de geçmiĢe yönelik güzel anıları ve dostlukları

vardı.

Yemeği birlikte yediler. Uzun ve zevkli bir beraberlik oldu bu her ikisi için de. Anılarını

tazelediler. EĢleri ise bu süre içinde birbirlerine baĢlarından geçenleri anlatmayı

yeğlediler. Yemek bittiğinde ġaziye, onları evde kahve içmeye çağırdı. Bilge, eĢinin

fikrini de almak istemiĢti. Gönül kendi kararını açıklamak yerine gene Bilge'nin isteğine

uyacağını belirtmekle yetinerek, "Sen nasıl istersen canım." dedi.

Gönül, Bilge'ye, ancak bir hipnozun etkisiyle mümkün olabilecek derin hayranlıkla

bakıyordu. Onun hali, Ahmet Muhip'in de karısı ġaziye'nin de gözünden kaçmamıĢtı.

Yapılan öneriler ve değerlendirmeler sonrası birlikte gitmeyi kararlaĢtırdılar. Tabi ki bu

kararda ġaziye'nin ısrarının büyük rolü oldu. Lokantadan çıkarak Ahmet Muhip'in

arabasına bindiler.

Kadınlar arabanın arkasına oturmayı tercih ettiler. Ahmet Muhip arabaya binerken

arkada konuĢmaya dalmıĢ hanımlara çaktırmadan Bilge'ye sordu:

"Yahu kardeĢim, sen Gönül'ü nasıl bu hale getirdin! Bana da anlat Allah aĢkına! Kadın

sana bakarken, kendinden geçiyor adeta. Vallahi bizimkilerin bizi bir dövmedikleri

kaldı."

"Bilemiyorum, özel bir Ģey yaptığım yok."

"Sen onu benim külahıma anlat! Bu zamanda hiçbir kadın durup dururken bu duruma

gelmez. Sen buna ya büyü yapmıĢsın ya da okutmuĢsun. Oğlum zamane kadınlarında

böyle Ģey olur mu?"

----------1 204 I----------

"Bırak be kardeĢim, benimle dalga geçme Allah'ını seversen! Gönül zaten iyi bir kız,

sen de biliyorsun... Bugün biraz daha Ģefkatli anlaĢılan. Bu senin dikkatini çekmiĢ..."

"Peki, peki öyle olsun..."

ġaziye, arabaya binmekte geciken erkeklere takılmadan edemedi:

"Yine bizi çekiĢtiriyorsunuz değil mi? Gözünüze dizınıze duracak emeklerimiz! Size

yaranamayız! Ne zaman bir araya gelseniz bizi çekiĢtirirsınız!"

Ahmet Muhip, eĢinin sataĢmasını beylik sözlerle geçiĢtirdi. Arabayı çalıĢtırdıktan sonra

Bilge'ye döndü. Neden bir gazetede veya televizyonda çalıĢmadığını sorduktan sonra

eğer çalıĢmayı düĢünürse kendisine yardımcı olabileceğini söyledi. Bilge, yapılan ö-

neriyle ilgilenmedi.

Eve geldiklerinde akĢam olmak üzereydi. Bilge apar topar i-kindi namazını kıldı. Ahmet

Muhip namazını genelde aksatmamasına rağmen bu kez kılmamıĢtı ama aldırmadı...

"Kaza ederim." dedi.

Bir saatliğine misafir olmuĢlardı Ahmet beylere, bir kahve içip kalkacaklardı ama

umdukları gibi olmadı. Sohbet koyulaĢtıkça koyulaĢtı. Söz döndü dolaĢtı medyaya

geldi. Medyanın kirlendığınden, medya patronlarının gazeteci kökenli olmamasından

kaynaklanan

sorunlardan

söz

edildi.

Gazeteciler

Cemiyeti'nin

fonksiyonunun

Kelaynakları Koruma Derneği'nin iĢlevinden ileriye gitmedığıni, kalemini satmayacak

nitelikteki gazetecilere hiçbir gazetenin sayfalarını açmadığını yana yakıla anlatan

Ahmet Muhip, eski haysiyetli gazetecilerin de yavaĢ yavaĢ sahneden çekildığıni söyledi.

Sonra birdenbire hatırlamıĢ gibi:

"Ya duydun mu Rahmi abi de ölmüĢ."

Bilge, bahsedilen kiĢinin kim olduğunu bilmiyordu, ayıp olmaması için sordu:

"Hangi Rahmi?"

----------1 205 I----------

"Hani Ģu Cerrahi tekkesine takılan Rahmi abi vardı ya. Çok güzel bir insandı, bir süre

onunla beraber çalıĢmıĢtık. O sıralar gazeteciliği bırakmayı düĢünüyordu. Sonunda bir

gün geldi Ahmetçiğim!' dedi, 'Ben bu kirli zeminden kaçıyorum. Allah geride kalanlara

merhamet etsin ve tez zamanda seni de kurtarsın.' Gerçekten de o gün istifasını verdi,

gitti ve bir daha da mesleğe geri dönmedi."

Uzun bir sessizlik yaĢandı. Sonra yine Ahmet Muhip söze baĢladı:

"Rahmi ahinin bende çok emeği vardır. O Babıali'nin en derviĢ, en kalender, en

hoĢgörüĢlü adamıydı. Allah rahmet eylesin. Soyadıyla o kadar uyuĢan hiçbir insan

görmedim. Bir gün bu soyadını nereden aldıklarını sormuĢtum. 'Dedemden bize kalmıĢ.'

demiĢti. Dedesi Hızır gibi adammıĢ. Kim gelip onun yanına oturursa mutlaka huzura

erermiĢ. içindeki sıkıntılardan kurtulurmuĢ. Soyadı kanunu çıkınca köyün muhtan ona

bu soyadı uygun görmüĢ: Huzursaçan!"

Bilge Rahmi'nin kendi arkadaĢı Rahmi Huzursaçan olduğunu anladığı anda beyninden

vurulmuĢa döndü:

"Neeee! Rahmi Huzursaçan mı öldü?"

Ahmet, sergilenen ani heyecana ĢaĢırdı. Oysa Bilge'nin onu tanıyıp tanımadığını bile

tam bilmiyordu. Belki tanıyordur diye anlatmıĢtı. Ama ilk andaki tepkisizlikten dolayı

tanımadığını zannetmiĢti.

Bilge'deki ani heyecan ve adeta kendinden geçercesine sergilenen ilgi, Ahmet'i ĢaĢırttı:

"Sen onu tanıyor musun?"

"Evet yaaa! O bizim DerviĢ abimizdi. Nerede, ne zaman, nasıl ölmüĢ?"

"Tam bilemiyorum. Ama evini terk ederek güneyde bir kasabaya yerleĢmiĢ. Orada tam

bir uzlete çekilmiĢ. NaaĢım, vefatından üç beĢ gün sonra bulmuĢlar Bir mektup bırakmıĢ

geride kalanlara. Ben de o mektup dolayısıyla öldüğünü öğrendim, iĢin en acı yanı

206

Ġse, bulunduğu anda yakınlarına ulaĢılamadığı için orada belediye ekipleri tarafından

gömülmesi..."

"Nasıl bir mektup?"

Ahmet Muhip çalıĢma odasına geçti. Mektubun basılı bulunduğu sayfası açık katlanmıĢ

bir dergi getirdi ve okumaya baĢladı:

"Gazeteci'nin ölümü ve Muhatabı bulunamayan Mektup"

Bilge dergiyi ani bir refleksle Ahmet Muhip'in elinden kaptı ve hemen okumaya baĢladı.

Mektuba bu baĢlık verilmiĢti. Gazeteci, mektubu yazan gazetecinin hayatını

özetledikten sonra Ģu hükme varıyordu:

"Onun Betül diye bir kızı yok. Ailesinin tanıdıkları arasinda ismi Betül olan bir kız da

yokmuĢ. Karısı ġevde Hanım da herkes kadar bu kızı merak ediyor. EĢinin baĢka bir

karısından doğmuĢ çocuğu olabileceğini sanıyor."

Gazeteci, mektubun orijinalini de dergiye koymuĢtu. Mektup Ģöyleydi:

"Az önce üstadım geldi ve bu gece hasretimin sona ereceğini söyledi. Yani size göre

öleceğim. Bu gece 24.12'de beni alacaklar. Herkesten uzak, Rabbime çok yakın

olduğum Ģu dakikalarda, hiçbir zaman tam anlaĢılmamıĢ olmanın acısıyla Yaratan'a

gidiyorum. Mutluyum, huzurluyum. Çünkü ardımda beni takip edecek insanlar ve bir

kız bırakıyorum.

Sırrımı ona taĢıdım, o benim ruhumu yaĢatacak. O benim sırrımı anlayacak ve bizim

gibilerin yaĢadıklarını gün ıĢığına çıkaracak. Haber vermeden kendisini terk ettiğim

karımdan, bana daima hoĢgörü gösteren kayınpederimden ve kendilerine iyi bir babalık

yapamadığım çocuklarımdan, kendilerine sadece acı çektirdiğim dostlarımdan özür

dilerim. Temiz kalpli kadınım, sana asla yaranamadım. Zaten sana layık da değildim.

Çünkü buraların usulünü bilemedim.

Aslında tam anlamıyla buralı da değildim. Geldim, göründüm ve kayboldum.

----------1 207 i---------

Esselam dostlarıma ve tüm zaman gezginlerine! Sizden ricam, cenazeme yalnızca beni

sevenler gelsin." Bilge, mektubu sonuna kadar okuyamamıĢtı. Ahmet onun külçe gibi

yana yığıldığını görünce ne yapacağını ĢaĢırdı. Gönül ise Bilge'den pek farklı durumda

değildi, o da Ģoka girmiĢti... Kendinde olan tek insan ġaziye hanımdı. Telefona sarılarak

hemen ambulans çağırdı.

Bilge'yi apar topar bir kliniğe kaldırdılar. Gönül periĢan ve bitkindi. Ġlk defa böyle bir

durumla karĢılaĢmıĢtı. Bütün vücudu tir tir titriyordu. Ne yapacağını bilmez

durumdaydı. Kızı Betül de yanındaydı. Allah'tan çocuğun arabasını yanlarına almayı

akıl etmiĢti ġaziye hanım. Betül Ģimdilik uyuyordu ama Gönül bitkin düĢmüĢtü. Ahmet

Muhip, kadınların eve gitmesini istedi.

"Siz eve gidin. Çocuk da periĢan olmasın. Ben her geliĢmeyi size bildiririm. Zaten fazla

uzak bir yer değil. ġaziye arabayı kullanmasını biliyor, gerekirse çağırırım, gelirsınız.

Ben burada beklerım.

Gönül gitmek istemiyordu. Ama Ahmet Muhip ve karısı onu ikna etmeyi baĢardılar.

ġaziye'nin kullandığı araba ile Ahmet Muhiplere gittiler.

Bilge neden sonra kendine gelmiĢti. Ama periĢan durumdaydı. Doktor Ahmet Muhip'in

tanıdığı idi. "Bu gece burada kalsın. Sabah kendi ayaklarıyla gider." dedi.

Gönül aslında rahat uykuya geçemeyen biriydi. Ama o gece i-yice bitkin düĢtüğü için

kafasını yastığa koyar koymaz uyumuĢtu....

ġaziye ve Gönül, sabah uyandıklarında Ahmet Muhip ile Bilge mutfakta kahvaltı

hazırlıyorlardı.

Gönül uykusunda düĢ gördüğünü anımsadı. Fakat biraz zaman geçtikten sonra

gördüğünün düĢ mü yoksa gerçek mi olduğunu anlamakta zorlandı. Rüyasında SinHa'yı

görmüĢtü. Betül güya yatakta Gönül'ün yanında yatıyordu. O da dalgınlıkla kızı Be-

----------! 208 i----------

tül'ün üzerine yatmıĢtı. Betül havasızlıktan boğulurken SinHa gelip, onu kurtarmıĢtı...

Gönül gayrîihtiyarî kızını yatırdığı kanepeye baktı. Betül bıraktığı yerde değildi. Aklını

yitirecek gibi oldu. Hemen ayağa kalkmaya yeltendi. O anda çocuğun kendisinin

yanında yatmakta olduğunu fark etti:

"Allah Allah! Ben bu kızı ne zaman yanıma aldım ki? Yoksa! Yoksa gerçekten üstüne

yattım da onu gerçekten SinHa mı kurtardı?..."

Tüyleri ürperdi. Ayağa kalktı ve üstüne baĢına çekidüzen verdi. Bilge'nin sesini

duyduğu için hemen sırtına bir Ģeyler geçirip dıĢarı çıktı. Kocasına sarıldı. Gözleri

nemlenmiĢti.

"Beni çok korkuttun! Bir ara aklımı oynatacaktım! Seni öldü sandım. Ben sensiz ne

yaparım?" Gönül'ün son cümlesi, sanki birkaç kez tekrarlanmıĢ gibi geldi Bilge'ye-

Cümle adeta sonsuz bir yansıma ile Bilge'nin içinde kendisini tekrarlayıp durdu:

"Ben sensiz ne yaparım?"

Cümlenin içeriği, özellikle de söyleniĢ biçimi, Bilge'yi gerçekten rahatsız etmiĢti.

Çünkü Gönül, her zeminde, her halükarda ayakları üstünde kalmasını bilen ve bu

yüzden de eĢine fazla gereksinimi yokmuĢ gibi davranan birisiydi. Zayıf yanlarını veya

birisine olan gereksinimi, bu kiĢi babası da olsa açığa vurmaktan sakınırdı. Oysa Ģimdi

kocasına sarılmıĢ ve hem de baĢkalannın da önünde "Ben sensiz ne yaparım?" diye

soruyordu.

Bilge "Bu kadın benim eĢim değil!" diye düĢündü. "Ġradesi yok olmuĢ, kiĢiliği silinmiĢ

bu kadın benim karım değil!"

Gönül'ün hali Ahmet Muhip'e de dokunmuĢtu. O da Gönül'ü bu kadar çaresiz bir

durumda hiç görmemiĢti. O yüzden de çaktırmadan göz iĢaretiyle Bilge'ye akĢamki

sorusunu hatırlattı:

"Sen bu kadına ne yaptın da bu hale geldi?" diye sormuĢtu Ahmet Muhip. Soruyu

hatırlayan Bilge, artık kesin kararını vermiĢti. SinHa gelir gelmez ilk iĢi ondan Gönül'ü

eski haline getirmesini is-

----------i 209 I----------

temek olacaktı. Zaten söz vermemiĢ miydi? Giderken, onu eski haline getiririm." diye.

Ama nedense her ikisi de unutmuĢtu...

Bilge, SinHa'nin unutmayacağını hatırladı ve "Demek ki benim unuttuğumu bildiği için,

kasten öyle bıraktı. Acaba maksadı neydi?"

"Maksadım, otomat bir sevgi ile iradeli bir sevgi arasındaki farkı anlamandı." dedi

SinHa'nın sesi. Bilge, ĢaĢkınlıktan neredeyse elindeki tabağı düĢürecekti:

"Hocam burada mısın?"

Bilge, farkında olmadan soruyu yüksek sesle sormuĢtu. Durumu fark edince korkuyla,

duyan oldu mu diye, etrafına bakındı. Allah'tan o sırada Ahmet Muhip mutfağa geçmiĢ,

Gönül de uyanan kızının sesi üzerine içeriye koĢmuĢtu... SinHa:

"Sesimi duyacaksın ama beni görmeyeceksin. Bu sefer böyle olsun. Sorularını sadece

aklından geçir. Ben de sadece senin duyabileceğin bir frekansla konuĢacağım."

Bilge:

"Hocam önce Gönül'ü eski haline getir?"

"Nedeh?"

"Çünkü onun, beni gerçekten sevip sevmedığıni, ondan istediğim Ģeyleri arzusuyla mı

yoksa zorunlu olarak mı yaptığını anlayamıyorum. KarĢımdaki bir robot gibi geliyor

bana. Bu durum bana hiç haz vermiyor. Ne onunla beraber olmam, ne onun itaati, ne de

gülüĢü beni mutlu ediyor Sanki her Ģeyi zorunlu olarak yapıyor. Ġradesizce. Her Ģey

yavan yani..."

"Doğru. Gerçekten o istese de istemese de senin istedığın her Ģeyi yürekten istiyormuĢ

gibi yapar Ama o kendi halinde iken sana 'hayır' diyebilirdi. ġimdi ise 'Hayır'

diyebileceği Ģeylere bile 'evet' diyor ve diyecek..."

Tam o sırada Gönül kucağında Betül ile salona geldi. Bütün pencereler açıktı. Gönül

cereyan yapmasın diye bir pencereyi ka-

----------1 210 I----------

patmak istedi. Pencereye doğru giderken, Betül, tam da SinHa’nın durduğu yeri

parmaklarıyla göstererek:

"Baba!" dedi. Oysa parmağı boĢluğu gösteriyordu. Gönül, o-nun yüzünü babasına

çevirerek "ĠĢte baba" dedi. Betül, annesinin kucağında baĢını tam arkaya bakacak

Ģekilde çevirdi, "Cici adam" dedi.

Bilge, onun SinHa'yı gördüğünü fark etti. Zihninden:

"Hocam Betül seni görüyor mu?"

"Evet"

"Nasıl görebiliyor?"

"O daha saf. Hiç bir Ģartlanmaya tabi olmamıĢ durumda. Kendi formatında iken bile

beni görür... Gözleri henüz perdelenmedi. Kullandığı sözlük de evrenin yani benim

kullandığım sözlükle aynı... Ama zamanla siz, çocukların gördüğünü söylediği

varlıkların hepsine 'Hayal. Yok bir Ģey.' diye diye çocukları köreltirsınız. Oysa onlar

sizin melek dediklerınızi de, cin dedığınızi de görürler. Sonra her gördüğünü inkar ettire

ettire, ondaki saflığı yok edersınız. Zamanla da kendisi gördüğü Ģeylerin hayal olduğunu

var sayar. Ta ki ölüm ondaki bu perdeleri kaldınncaya kadar böyle devam eder.

YaĢamın son dakikalarından itibaren eski diline ve kimliğine yeniden bürünür."

"Yani zamanla göremez dururuma gelir öyle mi?"

"Evet, normalde öyle. Ama Betül kızımız baĢka. Onunla iliĢkilerimiz devam edecek. O

seçilmiĢ bir ruh. Daha sonra bizlerden çok üst seviyeden birisi onunla yakından

ilgilenecek."

"O niye bu kadar önemli ki?"

"Ben bilemem. Kime önem verip vermeyeceğimiz bize emirle bildirilir, biz de

ilgileniriz. Yaratıcı’nın kimi, ne amaçla seçip seçmeyeceği tamamen O'nun bileceği bir

Ģey. O her Ģeyi bilgisinin derinliği ve hikmetiyle yapar. Hiçbirimizin, O'nun herhangi bir

fiilini değerlendirmeye tabi tutma hakkımız da, gücümüz de yok. Biz, sizin yasa

dedığınız evrensel kurallan görmekle memuruz."

-------------1 211 I------------

-

"Hangi yasaları?"

"Sizin doğa yasaları dedığınız iĢlerin sürekliliği ve tekrarlanabilir olması da, bizim

iĢlerimiz arasındadır. O yaratır ve emreder, biz yaparız. Bizim kudretimiz bile,

doğrudan O'nun kontrolü altındadır. Dolayısıyla kime ne kadar önem verileceğini, O

belirler." "Betül kaç yaĢında iken onunla iletiĢim kurulacak?" "Onunla iletiĢim kurulmuĢ

durumda. Üç aylık iken bağlantı kuruldu."

"Niçin ona bu kadar önem veriliyor?" "Bunu biz de zamanla öğreneceğiz. Yaratıcı’nın

ona yüklediği misyonun ne olduğunu tam bilemiyoruz. En azından benim bilgilerim

arasında böyle bir Ģey yok..."

"Peki hocam, Mevla görelim neyler! Unutmadan tekrar rica ediyorum, Gönül'ü eski

haline getirir mısınız?" "Ġstiyor musun?" "Evet."

"Sonra piĢman olmayasın. Bu kadar uysallık ve yumuĢaklıktan sonra büsbütün eski

haline dönmesi seni sarsabilir."

"Öyleyse en azından onu aĢırı öfkesini yutabileceği bir konumda bırak."

SinHa, pencerenin önünde ayakta duran Gönül'e baktı. Bil-ge'nin ses tonuyla:

"Bu yana dön." dedi.

Gönül boĢ bulunmuĢ da bir ses duymuĢ gibi arkasına döndü. Bilge'ye "Bir Ģey mi

dedin?" diye sordu. Bilge "Hayır" dedi. Ama Gönül, Bilge'nin cevabını bile duyamadan

sanki birdenbire baĢı dönmüĢ de düĢmekten kendini zorlukla engelleyebilmiĢ gibi

sarsıldı.

Bilge, düĢmesin diye onu tutmak için ayağa fırladı. Gönül, sanki inanamadığı bir Ģey

gözüne iliĢmiĢ de ondan kurtulmak istiyormuĢ gibi baĢını iki yana hızla silkeledi:

----------1 212 I----------

"Biz bu gece burada mı kaldiki"' diye sordu. Bilge "evet" deyince, "Hayret yani Bilge!

Evimiz Ģuracıkta niye gitmedik ki?" diye çıkıĢtı.

Bilge, onun olanları hatırlamadığını anladı, içinden, SinHa'ya seslendi:

"Hocam bu sefer de hafızası mı gitti?"

"Hayır!"

"Peki niye hatırlamıyor?"

"Ġnsanın bilinçsizce yaptığı, daha doğrusu içinde seçimi bulunmayan hiçbir eylemi

bellek kaydında yer almaz. Onlardan sorumlu da olmaz. Ancak bilinçli davranıĢlarından

sorumludur ve onlar kalıcıdır. Nitekim iradesiyle yaptığı her Ģey hafızasında duruyor ve

hatırlıyor. Sen onun neyi isteyerek, neyi istemeyerek yaptığını buradan anlayabilirsin.

Eğer bir Ģeyi hatırlamıyorsa anla ki o i-Ģi kendi rızasıyla yapmamıĢtır. Hatırlıyorsa

isteğiyle yapmıĢtır. Korkma. Seninle dün geziye çıktığını hatırlıyor. Ahmet Muhip ve

eĢi ile yemekte beraber olduğunuzu da biliyor ama onlara oturmaya geldığınızi ve

yattığınızı hatırlamıyor. Çünkü o aynı Ģehirde ve hele imkan da varken birilerinin

evinde kalmayı sevmez. Biliyor-

sun.

Bilge "Biliyorum..." dedi.

SinHa, o gece yeniden geleceğini söyledi ve selam vererek ayrıldı.

Bu arada ġaziye, kahvaltı sofrasını tam anlamıyla donatmıĢtı. Bilge ve Gönül'e masaya

gelmeleri için seslendi. Gönül ve Bilge birbirlerine baktıktan sonra, birlikte kahvaltı

masasına oturdular. Bilge'deki durgunluk hem Ahmet'in hem de Gönül'ün dikkatini

çekmiĢti. Gönül, sanki derin bir uykudan uyanmıĢ gibi Bilge'ye bakıyordu. ġaziye'nin

"Buyurun." sesiyle herkes masanın baĢına oturduğunda Gönül, Bilge'nin kulağına eğilip

bu saatte niçin burada bulunduklarım sordu. Bilge:

----------1 213 I----------

"Dün yemekten sonra buraya geldik ya. Gece de bırakmadılar burada kaldık." dedi.

Gönül, cevaba hiçbir anlam veremedi. "Evimiz Ģuracıkta! Niye kaldık ki!.." diyecekti

ama sustu. Uzun bir uykudan uyandığını ve bazı Ģeylerin yerli yerine oturmadığını fark

etti. Yemekte hiç konuĢmadı. Bazı Ģeyleri hatırlamıyor olmasından ciddi endiĢe duydu.

"Ben kafayı mı yiyorum acaba?" diye düĢündü. Bilge onun durumunun farkındaydı ama

ne diyeceğini ve nasıl açıklayacağını da bilemiyordu.

Kahvaltıdan sonra vedalaĢarak birlikte eve döndüler. Gönül gerçekten endiĢe içindeydi.

Uzun süredir yaĢandığı iddia edilen çok Ģeyi hatırlamıyordu. Oysa Bilge onları birlikte

yapılmıĢ olaylar gibi anlatıyordu.

Gönül sonunda Bilge'yi karĢısına oturttu:

"Ben iyi değilim."

"Neyin var?"

"ġu birkaç haftadır yaĢanmıĢ gibi anlattığın birçok Ģeyi hiç hatırlamıyorum. Acaba

aklımı mı kaybediyorum, yoksa hafızama mı bir Ģeyler oldu?"

"Sanmıyorum. ġu sıralarda biraz yoruldun. Çocuk da seni bunalttı. O yüzden de bazı

Ģeyleri hatırlamıyor olabilirsin. Geçer, istiyorsan bir yerlere tatile gidelim, illa deniz

kenarı olması gerekmez. Sadece gündelik sıkıntılardan uzak olabileceğimiz bir yer

olsun yeter. Ġstemez misin?"

"Ġsterim. Ġyi olur. Çünkü durumumdan hiç memnun değilim. Biraz dinlenmeye

ihtiyacım var doğrusu."

Gönül yorgun olduğunu, uykusunu da tam alamadığını ve biraz uyumak istedığıni

söyledi. Aslında Bilge'nin de biraz daha uykuya ihtiyacı vardı. Gerçi kendine gelmiĢti

ama üzerinden yük kamyonu geçmiĢ gibi vücudunu kırık dökük hissediyordu...

"Benim de biraz uyumaya ihtiyacım var." dedi Bilge. Gönül, "Çocuk da uyumuĢken,

uyuyalım bari." dedi.

TAHRĠBĠN ANASI ZAN

Gönül, Betül'ün ağlamasıyla uyandığında neredeyse ikindi olacaktı. Bilge'yi uyandırdı.

Bilge apar topar kalkıp namaz kıldı. Sonra mutfağa geçerek atıĢtırabilecekleri bir Ģeyler

hazırladı. Mamafih çoğu zaman sıkıĢınca akĢam da kahvaltı yaparlardı... Çay koydu.

Saat 6'ya doğru öğle yemeği niyetine bir Ģeyler yiyebildiler. Gönül dıĢarı çıkarak biraz

hava almaktan yanaydı ama Bilge'nin pek keyfi yoktu. Sonra birdenbire anımsamıĢ gibi

"Aaa! Ġyi ki hatırladım, bu gece SinHa gelecek." dedi... Gönül, "Nereden biliyorsun."

der gibi Bilge'nin yüzüne baktı...

Bilge, gözlerle ima edilen soruyu sesli olarak yanıtlandırdı:

"Ahmetlerde iken bana göründü ve akĢam geleceğini söyledi."

"Peki ben niye göremedim?" dedi Gönül. Bilge ne diyeceğine karar veremedi önce.

Sonra "Sen içerdeydin" diye geçiĢtirdi. Oysa SinHa tamamen onun isteğiyle gelip,

Gönül'deki halin giderilmesini sağlamıĢtı... Bilge yalan söylemiĢti... Doğruyu söylese

karısının nasıl tepki vereceğini bilmiyordu...

Derin bir sıkıntı çöreklendi içine... Aslını söylese. Gönül kızacaktı. Bu yalanı da

sürdüremezdi... Yoğun bir utanma duygusu içine gömüldü. Tam bir Ģeyler söyleyecekti

ki Gönül:

"Ahmet abi epey değiĢmiĢ, değil mi?"

"Nasıl değiĢmiĢ?" dedi Bilge.

"Ne bileyim biraz tuhaf. Eskiden daha sıcak ve daha candandı. Bilemiyorum, bana garip

geliyor son dönemdeki halleri..."

Bilge aslında Gönül'ün ne demek istedığıni biliyordu ama yorum yapmak istemiyordu...

----------1 215 i---------

"Eminim içki falan da içiyordur artık." dedi Gönül. "O kadar da değil." dedi Bilge...

"Ama namaz kılmıyor artık... Bence daha önce namaz kılan bir insanın onu terk etmesi

çok Ģeyi anlatır..."

"Bir dönemdir, geçer. ġimdi ulaĢtığı mevkiler onu sarhoĢ etmiĢ olabilir. Hayat standardı

da yaĢam tarzı da değiĢti. Zamanla aslına döner."

Gönül tatmin olmamıĢtı. Onunla ilgili bir Ģeyler daha söyleyecekti ki, SinHa pat diye

birdenbire odanın ortasında beliriverdi... "Daha ilerisi gıybet olur." dedi ve ekledi:

"Gıybet ise size yakıĢmaz!"

Onun aniden ortaya çıkması ikisini de oldukça ürkütmüĢtü... Bilge toparlandı ve

"HoĢ geldınız hocam." dedi... Aynı kelimeleri Gönül de tekrarladı...

Bilge, Rahmi'yi soracaktı. SinHa ona fırsat bırakmadı, "insanlar gelirler, görünürler ve

kaybolurlar. Hiçbir varlık, yüklendiği misyonu tamamlamadan gitmez. Artık o iĢin

peĢini bırak." dedi...

Bilge, daha soramadığı soruya aldığı yanıt karĢısında donup kalmıĢtı. SinHa sözlerini

sürdürdü:

"Gerektiğinde o, size ulaĢmanın yolunu bulur." Ġkisi arasında gerçekleĢtirilen iç

diyalogu Gönül duymuyordu... Bilge içinden "Peki!" dedi ama merakını tam

gideremediği için kalbi de yatıĢmamıĢtı... En azından Rahmi ile kayınpederi Hasan

Amca'nin ölümü arasındaki bağı merak ediyordu... Gönül:

"Hocam az önce konuĢtuklanmız gıybete mi giriyor?" diye sordu... SinHa:

"Evet" dedi ve sözünü sürdürdü: "Bir insanın yüzüne söyleyemedığınız sözü onun

olmadığı yerde söylerseniz, gıybet olur..." "Ama söylediklerim doğru Ģeyler."

----------1 216 I----------

"Zaten o yüzden gıybet dedim. Diğer türlüsü iftira olur.. Ġftira, gıybetten de kötü bir

beladır Ġnsan sayısız iyilikler yapar, bir yığın müspet enerji üretir ama onu iki dakikalk

gıybetle yok eder Gıybet ve iftira, bilgisayarlardaki virüs gibi insanın iç programlarını

bozar. Kârda iken iflas etmis duruma gelmenize neden olur..." Bilge:

"Hocam gıybetten nasıl kendimizi koruyabiliriz?"

"Sabır ve insafla."

Gönül:

"Nasıl insafla?"

"Bir insanı değerlendirirken, insaflı davranmak gerekir. Ġnsanın bir iki kötü huyundan

dolayı, bütün iyi özelliklerini yok saymak, insafsızlık olmaz mı?"

"Yani insanlardaki her bir sıfat ve özelliği ayrı ayrı mı değerlendirmek gerekir?"

"Elbette. Örneğin bir gemide yüz insan var diyelim. Bunların içinde on tanesi cani.

Caniler yok olsun diye bu gemiyi batırmanız doğru olur mu?"

"Olmaz. On tane caniye karĢılık gemide doksan tane de masum var Cinayet olur"

"Peki doksan tane cani on tane masum bulunsa o gemiyi batırmak cinayet olmaz mı?"

Bilge biraz düĢündü. Sonra bir ayeti hatırladı ve Ģöyle dedi: "Gemide bir tane bile

masum bulunsa o gemiyi batırmak Ġlahî adalet açısından cinayet olur.."

"Peki öyleyse siz hangi adaletle bir insanı, yüzlerce masum sıfatı ve güzel huyu

dururken sadece sevmedığınız bir iki huyundan dolayı bu kadar ağır eleĢtirebiliyorsunuz

ve böyle yerden yere vuruyorsunuz?"

Gönül:

"Ben hiç öyle düĢünmemiĢtim. Ġnsan böyle düĢünebilse hiç kimseyi eleĢtirmez. O

zaman niza ve çekiĢme de olmaz."

----------1 217 !----------

"Doğru. Siz bunu yapamadığınız için bugün gruplara ayrılmıĢ, birbirınızle didiĢir hale

gelmiĢsınız... Bu durumunuzdan da karĢınızdakiler yararlanarak sizi kullanıyorlar"

"Sahi hocam, aralarında çıkar iliĢkisinden baĢka dostluk bulunmayanlar, gıpta edilecek

birliktelikler kurdukları halde, neden biz inananlar yani çıkar için değil de Allah için

birbirlerini sevenler birlik olamıyor ve sürekli birbirimizle didiĢiyoruz? Oysa bizim

birlik olmamız için sayısız nedenlerimiz, onların birbirine düĢmeleri için sayısız

gerekçeleri var... Buna rağmen, birlik ve ittifak onlara, ayrılık ve nifak bizlere düĢmüĢ.

Neden?" dedi Gönül. SinHa:

"Bu önemli ve müthiĢ bir soru. Basireti derine inemeyen, meseleleri yeterince

kavrayamayan her insan bu noktada çeliĢkiye düĢebilir Sizin çeliĢkiye düĢtüğünüz

gibi... Ġnsanlar siz Müslümanların haline bakıp çok rahatlıkla 'Eğer Müslümanhk bu ise

benim ona ihtiyacım yok.' diyebilir."

"Bunu söylemekte hakli değiller mi?" dedi Bilge.

"Hayır", dedi SinHa ve ekledi:

"Ne onların birliktelikleri evrensel bir gerçeklikten kaynaklanıyor, ne berikilerin

ayrılıkları hakikatsizliklerinden... Onlar toplumsal yapılarını ve yaĢam Ģekillerini iyi

düzenlemiĢler. Her sınıfın, her gurubun, her ekolün, her mahfilin görevi, çıkarı ve kârı

belirlenmiĢ. Buna karĢılık aldıkları ücretler, bulundukları mevkiden doğan itibarları,

halktan gördükleri rağbet bellidir. Bu gizli ve sağlam bir ittifak yaratır. Çünkü çıkarını,

bir baĢkasının belli bir pozisyonda bulunmasında gören biri, onun orada bulunmasını

ister ve destekler

Dayanak noktaları çıkardır, yarardır, hazdır. Böyleleri, çıkarlarını ve elde ettiklerini

kaybetmemek için dayanıĢma içinde çalıĢmalarını sürdürür. Yani onlardaki ittifak,

zaaftan ve dayanma noktasının maddeciliğinden kaynaklanmaktadır.

"Hocam ben tam anlayamadım." dedi Gönül. Bilge de ona katıldı...

"ġöyle diyeyim." dedi SinHa ve sözünü sürdürdü:

----------1 218 I----------

"Onların toplum düzeni ve hayat tarzı dünyevi çıkar ve faydalara dayalı olduğu için,

çekiĢmeye konu olacak bir durum yok... Yaptıkları hizmet karĢılığında alacakları ücret

ve elde edecekleri maddi manevi nimet bellidir. Ama inananların durumu çok farklı."

Bilge:

"Farkı açıklar mısınız?"

"Ġnananların her birisinin durumu genele bakar. Ġnandığı ve inancına uygun yaĢadığı

için alacağı belirli bir ücret yoktur. YaĢam tarzları yüzünden halktan görebilecekleri ilgi

bile farklıdır. O yüzden bir makama çok kimseler talip olabilir. Maddi ve manevi pek

çok ücrete birçok el uzanabilir. Bu da çekiĢmeyi, didiĢmeyi getirir..."

"Hocam biraz daha açar mısınız?" dedi Gönül.

"O zaman siz, bana dine ve inanca hizmet ettiklerini iddia e-den kaç tane cemaat veya

tarikat olduğunu söyleyin önce..."

Salonda bir sessizlik oldu. Sessizliği Bilge bozdu:

"Ohooo! Hocam saymakla bitmez."

"Ama hepsi samimi değiller ki!" dedi Gönül. SinHa:

"Nereden biliyorsun bunu kızım? Sen kalplerinin içini açıp gördün mü?"

Gönül bu soruya yanıt veremedi... SinHa onun mahcup olduğunu görerek, daha fazla

üzülmemesi için sözlerine devam etti:

"ĠĢte sıkıntı burada kızım. Her grup, her cemaat imana ve dine hizmetin bu zamanda en

iyi kendi yaptıkları tarzda olabileceğini sanıyor. Diğerinin hizmetini eksik, yanlıĢ, hatta

gereksiz buluyor."

Bilge atıldı:

"Evet hocam doğru söylüyorsunuz. Ben bir süre önceye kadar inananların hemen silaha

sarılıp bu baskı düzenine karĢı mücadele vermeleri gerektiğine inanıyordum. O yüzden

de bu yaklaĢımı onaylamayan bütün dinî cemaat ve grupları 'düzenle barıĢık, düzenin

kuklaları' olmakla suçluyordum." SinHa:

"Siz hâlâ bana kaç cemaat veya grup olduğunu söylemedi-niz?" Bilge:

----------1 219 I----------

"Hocam ben size kaç cemaat olduğunu söyleyemem ama kaç tür yaklaĢım olduğunu

söyleyebilirim. Ġlk olarak bir grup var ki, ne pahasına olursa olsun hemen ġeriat gelsin

istiyor. Bunun için de silaha sarılıp tıpkı Ġslam'ın ilk devrelerinde olduğu gibi din için ö-

lümü göze almak gerektiğini savunuyor."

SinHa sordu:

"Ġslam'ın ilk döneminde öyle mi oldu?"

"Evet."

"Öyle olmadı mı?"

"Peki size gönderilen elçi, niçin uzun süre gizli gizli tebliğde bulundu. Hatta o dönemin

en güçlü simalarından bazılarını yanına almadan kendini açığa bile vurmadı. SavaĢmak

için on üç sene bekledi..."

Bilge, SinHa'nin ne demek istedığıni hemen anladı: "Ben öyle düĢünmüyorum." dedi.

Gönül atıldı:

"Yalan söyleme!" dedi Bilge'ye. "Sen hep bunu savunuyordun"

Bilge:

"Öyle ama ben bunun doğru olmadığını anladım." dedi. SinHa yeniden söze girdi:

"Peki baĢka?" Bilge:

"Bir baĢka grup da 'Bu asırda değil din inanç bile tahrip olmuĢ durumda, önce inançların

takviye ve tamir edilmesi gerekir. Ġnanmadan, imanı güçlendirmeden Ġslam olmaz.

Öyleyse bugünün temel problemi imanı kurtarmak ve imanlı insan yetiĢtirmektir.'

diyor."

"Peki sence bunların yanlıĢı ne?"

---------1 220 1---------

"Bunlar kılıçla Ġslam'a hizmeti tamamen reddediyorlar. 'Medenilere üstünlük ikna iledir.

Söz anlamayan barbarlar gibi icbar i-le değildir.' diyorlar. Yani din uğruna savaĢmayı

yok sayıyorlar."

"Peki dinınız sizden ille de savaĢ mı istiyor?"

Bilge tereddütsüz:

"Ama hocam birçok cihat ayeti var. Bunları nasıl anlayacağız?" SinHa:

Hiçbir dinin misyonu savaĢ değildir. Hele Ġslam'ın. Çünkü Ġslam'ın kendisi barıĢ,

güvenlik ve esenlik demektir... Böyle bir din sizi niçin savaĢa zorlasın?"

Bilge:

"Peki hocam dini tebliğ etmeyecek miyiz?"

"Tebliğ baĢkadır, savaĢ baĢkadır. Tebliğ davettir ve buyur ettiğin inancı yaĢamaktır,

ondaki lezzet ve huzuru baĢkalarıyla paylaĢmaktır. Bireysel ve toplumsal anlamda

barıĢın taĢıyıcısı olmaktır. Birileri de sizdeki güzelliğe özenerek, sizde gördüğü

güzelliği ve pozitif yaĢamı hayatına taĢımaya karar verirse görevınızi yapmıĢ olursunuz.

Siz inancınızı doğru belirler doğru yaĢarsınız ve birileri de sizin gibi yaĢamak isterse,

onu zorla engelleyecek kim var?"

"Ama hocam, biliyoruz ki, Ebu Eyyub ElEnsari, Ġslam'ı yaymak için, 8090 yaĢında

Ġstanbul'a kadar geldi."

"Peki savaĢmaya mı geldi?

"Cihat için gelmedi mi?"

"Elbette cihat için geldi. Ama sizin anladığınız cihat değil. SavaĢçı kavimlerin dini

yayma misyonunu üstlenmelerinden dolayı, siz bugün dini yayma yolunun sadece

kılıçla, savaĢla olabileceğini sanıyorsunuz. Oysa dinin, özellikle de Ġslam'ın

aktarılmasını n yolu tebliğdir, savaĢ değil. Adı barıĢ olan bir dinin savaĢa ne ihtiyacı

var?"

Gönül söze girdi:

"Hocam bu konuyu hep tartıĢıyoruz. Ben insanların artık aydınlandıklarını, doğruyu ve

Hakk'ı kabule engel kalmadığını dola-

---------i 221 i---------

yısıyla, insanları kılıç zoruyla inanca davet etmenin Ġslam'a ve bu zamana uygun

olmadığını hep söyledim ama uzun zaman Bilge ile anlaĢamadık. Bunlar kendilerine

'radikal' diyorlar... Ne demekse?" SinHa:

"Her zamanın, her zeminin tarzı ve yaklaĢımı farklı olduğu gibi tebliğin tarzı da değiĢir.

Aslında hangi zeminde ve zamanda nasıl bir tebliğ sergilenmesi gerektiğini, elçinin

varisleri bir Ģekilde gelerek sergilerler. Bu asrın baĢında da böyle birisinin bu

topraklarda yaĢadığı, benim bilgilerim arasında... O 'son uyarıcıların ön-cüsüdür..."

"Son uyarıcı mı?" diye sordu Gönül, ĢaĢkın bir ses tonu ile... "Yani kıyamete mi

yaklaĢıyoruz, yoksa?.." SinHa:

"Evet, son uyarıcıların öncüsü... Kıyamete yaklaĢmaya gelince... Ses ve biçim hareketi

ıĢıktan daha yavaĢ olduğu için, sadece ta baĢlangıçta gerçekleĢen bir olguya varmıĢ

olacaksınız. Zaman kendisiyle örtüĢecek. Evren var edildiği anda, tahrip de edildi

aslında. Oraya ulaĢtığınız an, bütün yaĢadıklarınızın bir tınıdan ibaret olduğunu

göreceksınız."

"Son uyarıcıların öncüsü dedınız. Daha gelecek var mı?"

"Evet ama dağınık olan sözlerin tamamını tek cümle haline getirmek için ilk adımı atan

odur."

"Nasıl yani?"

"Onun misyonu, uzlaĢtırmaktın Dinleri ve toplumlari uzlaĢtırmak. Her dine o dinlerin

taraftarlarınca sokuĢturulmuĢ evrensel gerçeklere aykırı söylemleri ayıklamak ve tek bir

kelime etrafında: 'Allah'tan baĢka ilah yoktur.' gerçeğinde birleĢtirerek... O görevini

tamamladı ve gitti. Tabi ki son değil. Son uyarıcılann sonuncusu Mesih'tir. Mesih ilk

geliĢinde Musa'nın dininde bazı düzenlemeler yaptı. Son Uyancı da son dinde meydana

gelen bazı anlayıĢ sapmalarını düzelterek, iki Ģeriat arasında uzlaĢma zemini meydana

getirdi."

"Yani Hıristiyanlık ile Ġslamiyet'i mi kastediyorsunuz?"

----------! 222 I----------

"O sizin verdığınız isimdir. Ben size son çağın dininden söz e-diyorum... Örgütlü inanç

toplumlarından bireysel iman çağma geçiĢ zamanından..." Gönül:

"Böyle bir zaman mı gelecek?"

"Geldi bile. Artık bireysel inanç çağına girildi. Çünkü bireyin inancına ipotek koyma

imkanı kalmadı. Sizler de tıpkı insanlık a-ilesi gibi daha da özgürleĢeceksınız. Ama ne

yazık ki bu özgürlük aynı zamanda sonun baĢlangıcı olacak. Çünkü Yaratıcı’nın

hoĢlanmadığı tek Ģey, nankörlük ve evrensel Ģamatadır."

"Peki Ġslamiyet artık iktidar olmayacak mı?" diye sordu Bilge.

"Siz iktidardan ne anlıyorsunuz?"

"Yani devlete hakim olup Ġslam'ın kurallarını uygulamak!"

"Ġslam'ın kurallarını uygulamak için neden iktidarı ele geçirmek gerekiyor?"

"Hocam, bu hep böyledir."

"Son Mesajcı öyle mi yaptı?

"Hz. Muhammed (a.s.) aynı zamanda bir devlet baĢkanıydı"

"Yani dini yaymak için önce devlet baĢkanı mı oldu?"

"Hayır ama güçlenince devleti de kurdu."

"Ġki Ģeyi birbirine karıĢtırmayın. 'Son Mesajcı'nın konumu farklıydı. O bir peygamberdi

ama aynı zamanda kendi dönemi için iyi bir yöneticiydi. Sizin ifadenizle iyi bir

askerdi... O, mesajcı olmasaydı da iyi bir yönetici olurdu... Her mesajcının yönetici mi

olması gerekiyor? Bu yanlıĢı yapmayın. Yüz binlerce mesajcı geldi, sadece üç beĢ tanesi

aynı zamanda iktidar mevkilerini iĢgal etti. Musa'ya bile halkını idare etme yetkisi

verilmedi. Üstelik o aynı zamanda dünyevî bir kurtarıcıydı."

"Bu ne anlama geliyor?"

"Dinin iktidar olmak derdi hiçbir zaman olmadı anlamına geliyor. Ġnsanlara inancı

aktarmak farklıdır, yaĢadığın ortamı inancına göre düzenlemek farklıdır. Ben iktidarı

zorla ele geçirip, inancı

----------1 223 !----------

uygulayacağım, demek daha farklıdır... Dinin böyle bir derdi yok. Dini size gönderenin

de."

"Ama hocam yıllar boyunca Ġslam topluluklarını yönetenler aynı zamanda halife yani

dinin baĢı idiler.."

"Dinin baĢı Allah'ın size gönderdiği mesajdır, yani sizin deyimınızle Kuran'dır ve onu

anlamanızı sağlayan Mesajcının yorumlarıdır."

Gönül:

"Hocam peygamberlerin yorumlarının doğru olmama ihtimali var mı?"

"Hayır ama söylemediği halde ona dayandırılan sayısız yorum var."

Bilge:

"Sahi hocam uydurma konusuna gelmiĢken uydurma hadislerden de söz ediliyor. ġu

sıralarda moda haline geldi. 'Sadece Ku-ran'a bakalım. Hadislere takılıp kalmayalım.'

diyorlar."

"Bir sözün Elçiye ait olup olmadığını nasıl anlıyorsunuz?"

"Bilemiyorum!"

"Bu, henüz fikrî derinlikte olgunlaĢmadığını açığa çıkaran bir yanıt. Eğer evrenin tek

gerçeğinin Yaratıcı ve O'nun gönderdiği Mesaj olduğunu bilseydin, bunun cevabını da

bilirdin. Çünkü saf bilgiyi kavramıĢ biri için ölçü Yaratıcı’nın Son Mesajı'dır. Eğer El-

çi'ye dayandırılan söz, Ġlahî Mesaj'ın ruhuna aykırı ise o sözü elçiye isnat etmek iftira

olur." Bilge:

"Öyleyse, dini bizden daha iyi bildiklerini var saydığımız geçmiĢ bilginler niçin böyle

bir yola baĢvurdular?"

"Böyle bir yola baĢvurmadılar. Onu hazır buldular. Dinin ruhuna asla uymayan saltanat

yönetimini yönetim biçimi olarak benimseyen saf bilgiden habersiz, yöneticiler,

iktidarlarını güçlendirmek için insanların en soylu zaafları olan inancı kullandılar.

Böylece din, iktidarı elinde tutanların, inanç da dahil hayatın her ala-

----------1 224 i----------

mm kontrollerinde tutmak ve saltanatlarını güçlendirmek isteyenlerin emirleri

doğrultusunda bu anlayıĢı kazandı."

"Hocam inanın kafam çok karıĢtı."

"Doğrudur, çünkü kafan Ģablonlar ve önyargılarla dolu. Bunları kaybedince inancın da

uçup gidecek gibi gelir. Oysa bizim asıl çabamız da sizi o Ģablonlardan ve o

önyargılardan kurtarmaktır. Hak din sizin bu ĢartlanmıĢlıklarımz yüzünden Son

Mesaj'ın kınadığı 'atalar dini' haline geliyor. O duvarları yıkmadıkça inancın saflığına ve

hakikate varamazsınız... Peki baĢka ne tür yaklaĢımlar var?"

"Bir grup da var ki, 'geçmiĢi olduğu gibi korumak esastır.' diyor. Hayatın getirdiği her

yeniliği bid'at diye reddediyorlar ama zamanla bakıyorsunuz ki, bid'attır dedikleri Ģeyi

sistemli olarak kendileri yapıyorlar. Faiz haramdır diyorlar, bakıyorsunuz, banka

kurmuĢlar. Sigorta haramdır diyorlar, sigorta Ģirketleri kuruyorlar. Müziğin her türlüsü

haramdır diyorlar, sonra kurdukları televizyonlarda her türlü estetiksizliğe çanak

tutuyorlar."

"GeçmiĢi, daha doğrusu Son Elçi'nin zamanındaki doğru anlayıĢı muhafaza etmek

elbette mühim. Son Elçi 'Sizin en Hayırlınız benimle birlikte yaĢayanlardır, sonra

sonrakiler gelir, sonra sonrakiler gelir...' diyor."

"Yani onlar mı hakli?"

"Onu demek istemedim. Kaynağın saflığının korunması gerektiğini söylüyorum. Ama

hayat daima tazelenir. 'Ben her anda bir Ģandayım.' dedığıne göre asıl Yaratıcı, hayatın

geliĢmelerle ve değiĢmelerle dolu olduğunu hatırlatır. Bu geliĢmelere ve değiĢmelere

ayak uyduramazsanız, kendınızle birlikte, sahiplendığınız iddiayı da zedelersınız.

Özellikle bu zamanda, dinin savunuculuğunu yapanlar, insanlardan asla herhangi bir

talepte bulunmamalıdırlar, insanlardan bir Ģey talep edip sonra da onlara hizmet

vermeye kalkıĢtığınızda onlar, size verdikleri para karĢılığında, sizden cenneti isterler.

Bu da dine verebileceğınız en büyük zarardır."

----------i 225 I----------

"Hocam inanın sizi dinlerken hiçbir zaman kafam bu kadar karıĢmamıĢtı. Hiçbir

sohbetimizde bu kadar yorulmamıĢtım." dedi Bilge...

"Bak Bilge, iki Ģeyi birbirine karıĢtırmak tehlikelidir. Sizin Ģeriat dedığınız Ģeyle din

birbirinden farklıdır. Din tekdir ama Ģeriatlar toplumlar miktarinca değiĢir."

Salonda bir sessizlik hakim oldu... Aslında konuĢma Bilge'yi de Gönül'ü de yormuĢtu.

Anlamakta ve algılamakta güçlük çekiyorlardı... Daha doğrusu birçok doğrularının

yıkıldığını görmekten bir tür yorgunluk duymuĢlardı. SinHa, iki elini uzattı ve alınlarına

koydu. Her ikisi de sanki derin bir uykuya yattıktan sonra uyanmıĢçasına zindelik

kazandılar... SinHa sözüne devam etti:

"Ġki tür kurallar manzumesi vardır. Bunların birincisi, Tevrat, Ġncil ve Kuran ile

bildirilen sözlü kurallardır. Diğeri ise, hiçbir yazılı kayda dayanmadan sizin doğa

dedığınız evrende bulunan kurallar, kanunlar ve pratiklerdir. Onlar da tıpkı ayetler gibi

haktır ve geçerlidir... Birincisi sizin insanlar ve türler arası hareket tarzınızı, diğeri ise

sizinle çevre arasındaki diyalog ve iliĢkilerınızi düzenler. Birincisine uymazsanız,

'günah' iĢlemiĢ olursunuz. Diğerinin kurallarına uymazsanız, hayatın nimetlerinden

mahrum kalırsınız, ikisi de asla ihmale gelmez. Sözlü kurallar, evreni daha iyi

tanımanıza, evren ise sözlü kuralların hakikatini iyi anlamanıza yardımcı olur... Ġkisi

birden size Yaratıcı’nın kullandığı dilin gizemini verir... Onu gerçek mahiyetiyle

anlamanızı sağlar." SinHa devamla:

"BaĢka ne gibi anlayıĢlar var?" diye sordu. Bilge:

"Bir kısım da var ki biz onlara tarikatçılar diyoruz. Onlar mümkün olduğunca

kendilerini kamufle ediyorlar. Evrat çekiyor ve kendilerine has zikirler yapıyorlar."

"Evrat ve zikirle neyi kastediyorsun?"

"Müzik veya ritim eĢliğinde veya tefekkürî anlamda Allah'ın bazı isimlerini tekrar edip

duruyorlar."

"Peki sen nasıl değerlendiriyorsun onları?"

---------! 226 I--------

"Ben yaptıklarını kınamıyorum ama sanki bu zamanda bu tür yaklaĢımların uygun

düĢmedığıni düĢünüyorum."

"Allah'ı anmak mı, bu anıĢla birlikte ritim, müzik gibi araçlar kullanmak mı sana garip

geliyor?"

"Çok muhtelif zikir tarzları var. Kimisi ayakta sallanarak, kimisi müzik ve tef çalarak

kimisi vücudunu ĢiĢleyerek Allah'ı andıklarını sanıyorlar. Bunlara gerek yok gibime

geliyor."

"Neden?"

"insanlar onların hallerini görerek dinden soğuyorlar" "Peki Allah'ı anmak niye

ürkütüyor insanları?" "Aslında tam bilemiyorum. Belki tarikat isminden ürkütüldü-

ğürıüz için bize öyle geliyor... Bu zamanda sadece kalp ayağı ile yürümek, inancın

harici delillerini görmezlikten gelmek Ġnsanları tatmin etmiyor. Çünkü bu zaman akıl ve

ispat zamanı. Hükmünü akla ispat ettiremeyen rağbet görmüyor."

"Peki insanların akılları gözlerine inmiĢse ve sadece gördüklerine inanabiliyorlarsa bu

onların problemi değil mi? Görülmediği halde varlığını reddedemedığınız sayısız varlık

var. ĠĢte ben! Sen beni baĢkalarına nasıl anlatacaksın ve varlığımı nasıl

kanıtlayacaksın?"

"Ben sizden hiç söz etmiyorum ki... Söz etsem bana da kaçık derler. Hem de baĢta

inanan insanlar olmak üzere."

"Demek ki akıl yeterli değil."

"Öyle ama sadece kalp de yeterli gelmiyor. Çünkü kalbin egzersizleri tespit edilip

tekrarlanamıyor. Ama aklın eserleri tekrarlanabiliyor. Tekrarlanamayan Ģeye ilim

demiyorlar Ģimdi."

SinHa uzun sayılacak bir süre sustu. Dikkatle Bilge'ye baktı...

"Siz insanlar çok Ģeyınızi kaybetmiĢsınız... Bak, sana zikrin ve evradın sırrını anlatayım.

Bu âlemde gördüğün bütün geliĢmeler bizim katımıza ulaĢan pozitif ve negatif

enerjilerınızle düzenleniyor. Negatif alandaki bir insan samimi çalıĢmalar yapsa Allah

onun da arzusunun tahakkukunu istiyor ve onun isteğini yaratıyor.

----------1 227 I----------

Anlıyorsun değil mi? ĠĢin özü samimiyet. Çünkü sizin arzularınız ve eylemlerınız, bizim

reddetmeyeceğimiz talepler olarak bize aktarılıyor ve biz de onları yapıyoruz.

Bütün sözler, davranıĢlar, etkinlikler, çabalar, dualar, zikirler ve evratlar her gece

toplanıp arz edilir. Bu eylemlerin içeriğine bakılır. Yürekten samimi yapılanlar kabul

edilip gereği yapılır, diğerleri reddedilir veya beklemeye alınır... ÇatıĢan talepler âlemi

örnek terazisinde tartılir. Hangi tarafın metaı ağır basarsa yeryüzünde de onların istediği

icra edilir... Dolayısıyla sizin yaptığınız dualar, ibadetler ve zikirler çok ama çok

mühim. Özellikle samimi dua ve zikirler. Alemin devamı tamamen bu pozitif enerjilerin

devamına bağlıdır. Eğer dua ve ezkâr bitse Yaratan, bu âlemin devamına son verir."

"Nasıl yani?" dedi Bilge. "Biz dua etmezsek, bu âlem harap mı olur?"

"Tam da öyle. Eğer insanlar kulluk yapmasa, 'Son Mesaj'ın hayat üzerinde etkisi

kalmasa bu iĢ biter... Çünkü insan âlemin ruhu gibidir. Her bir insan, büyük bir insan

farz edilebilecek olan Ģu âlemin yani evrenin bir beyin hücresi gibidir. Pozitif enerji

üreten insan sayısı kadar sağlıklı hücre var demektir. Sağlıkli hücreler beyinde

çoğunluğu kaybettiği zaman bu âlem sekarâta baĢlar; beyin fonksiyonları durmuĢ insan

gibi yavaĢ yavaĢ ıĢığını kaybeder."

"Yani ölür mü?"

"Sizin deyimınızle evet"

"Peki Ģu anda inanan, yani pozitif enerji üreten insan sayısı daha mı çok ki âlem devam

ediyor." "Elbette!"

"Hocam nasıl olur? Müslümanların hepsi sayılsa bile, ortalama insan nüfusunun beĢte

birini ancak oluĢtururlar."

"ĠĢte yanliĢınız burada. Siz sadece Müslümanları inananlar ve pozitif enerji üreten

varlıklar sayıyorsunuz. Sizin Hıristiyan veya Yahudi dedığınız yahut bunların dıĢinda

kalan insanlar Yaradan'a i-

----------1 228 I----------

nanmiyorlar mi? Allah her topluluğa elçi gönderdi. Evet onlar elçilerin getirdiği mesajı

bozdular, deforme ettiler ama ruhu devam ediyor. Çünkü inanmanın özü Yaratan'ı

bilmek ve ölüm ötesi yaĢama inanmaktır. Yani yeniden dirilmeye. Bir insan gerçekten

bir Yaratıcı’nın varlığını kabul ediyor ve yeniden dirilmeye inanıyorsa o bir mümindir...

Ġsterse herhangi bir elçinin yolunda gitmiyor olsun."

"Hocam siz ne diyorsunuz! Yani Hz. Muhammed'in peygamberliğini kabul etmeyen

inançsız sayılmaz mı?"

"Hayır! Hıristiyanlar veya Yahudiler ya da diğer dinlere tabi olanlar Yaratıcı'yı veya

peygamberlik müessesesini inkar etmiyorlar ki!.. Sadece onun sıfatlan konusunda hata

ediyorlar... Günah iĢlemek ise ayrı Ģeydir."

"Yani bir insan Allah'a ve ahiret gününe inanıyorsa biz onu mümin mi kabul edeceğiz?"

"Senin kabul etmen veya etmemen seni bağlar. Ama bizzat Son Elçi böyle kabul

ediyor?"

"Nasıl yani?"

"Bir gün Son Elçi 'Kim Allah'tan baĢka ilah olmadığına inanırsa cennete girer.' buyurdu.

Yanında bulunan bir bağlısı sordu 'Muhammed Allah'ın elçisidir, demese de mi?' O da

'Evet' dedi. O zat, nerede ise bu söze kızacaktı. Oysa Son Elçi ona tam da bu hakikati

vermek istemiĢti." Gönül:

"Biz ne kadar dar düĢünüyormuĢuz" dedi. SinHa, Gönül'e:

"Sen hakikati hemen kavrıyorsun. Ancak diğer elçileri kabul eden birinin son elçiyi

reddetme sebebine dikkat etmek gerekir. Eğer bu bilinçli bir reddediĢ ise, o insan

peygamberlik kurumuna da Ģüpheyle bakıyor demektir ki o zaman mümin sayılmaz.

Ama bunu kendi dinine duyduğu sevgiden veya eksik bilgiden yapıyorsa o-nu

inançsızlar sınıfına koymak yanlıĢ olur." dedi.

Bilge, Sinha'nın Gönül'e iltifat etmesine üzülür gibi oldu ama bunu yansıtmamaya

çalıĢtı. SinHa onun içindeki dalgalanmayı gördü ve Bilge'ye:

----------1 229 I----------

"Sen gereğinden fazla bilgiyle donatmıĢsin kendini. Ve hepsi de Ģartlanmalı bilgiler.

Benim amacım seni onlardan kurtarmaktır. O zaman sendeki bilgi saflaĢır ve hikmetin

özüne ulaĢırsın... Ġnsanları kınamak da aklına gelmez."

SinHa bir süre hiçbir Ģey yapmadan Bilge'ye baktı. Sanki onu hipnoz altına almıĢtı.

Bilge, bir boĢluğa düĢüyormuĢ gibi irkildi. Gerçekten koltuğa oturup oturmadığını

anlamak için iki eliyle oturduğu koltuğu yokladı... Tam da boĢluğa düĢmüĢçesine

dalgınlık içindeyken, SinHa ona bir soru yöneltti:

"Sence bu cemaatlerin hangisi haklı, hangisi haksız?" Bilge:

"Bütün bu konuĢmalardan sonra ne diyeceğimi bilemiyorum hocam." dedi. Söze Gönül

girdi:

"Benim anladığım Ģu ki; hiç biri ne tam doğrudur, ne tam yanlıĢ. Daha doğrusu iyi

tarafları çok ama yanlıĢları da var. Ama bu yanlıĢlar bizim bulunduğumuz konumdan

görünmelerine endeksli. Biraz da bizim onları önyargıyla değerlendirmemiz var iĢin

içinde..."

"Kızım senin bu çocuğa ana olarak seçilmiĢ olmanın hikmetini Ģimdi daha iyi

anlıyorum."

Gönül yapılan övgüden dolayı mahcup oldu. Bilge ise gururlandı. Böyle yüreği hakikati

kavramaya açık bir kadını kendisine eĢ olarak takdir ettiği için Allah'a Ģükretti... SinHa:

"Eğer siz birbirınıze insafla bakacak olsanız göreceksınız ki, her bir cemaat diğerinin

ihmal ettiği iĢi tamamlıyor. Her bir cemaatin Ģahsı manevîsi, küllî olan inananlar

cemaatinin Ģahsı manevîsini oluĢturan manevî olgun kiĢiliğin bir vazifesini görüyor.

Hepsinin hizmet ve gayretleri, sonuçta o muazzam ve kamil manevî Ģahsiyetin sıfat ve

fiilleridir. Ġnananlar bir beden gibidir. Bedenin her bir organının baĢka görevi ve hareket

Ģekli var. El tutar, ayak yürür, kulak duyar, göz görür, saç ve kirpik korur... El, ayağa

bakıp, 'O da niçin benim gibi tutmuyor?' derse haksızlık yapmıĢ olur. Keza kulak, gözün

iĢitmedığıni ileri sürerek yaptığı iĢlerin yanlıĢ olduğunu savunursa, haksızlık yapmıĢ

olur. Tabi bir fiil veya inanç size ge-

----------1 230 1----------

len Ġlahî Mesaj'in açık hükümlerine aykırı ise o baĢka. O zaman da sadece o fiili

eleĢtirebilirsınız. Tabi kanıtlarıyla ve insafla... Bir yanlıĢ hareketten dolayı bir cemaati

bütün üyeleri ve hizmetleriyle reddeder veya yanlıĢlıkla itham ederseniz büyük bir

zulüm iĢlemiĢ olursunuz. Bu da sizi ilahî adalet nezdinde cezaya çarpıtılacak varlıklar

konumuna düĢürür. Niçin baĢınızdan belaların eksik olmadığını hiç düĢündünüz mü?"

Bilge:

"Belalar bu yüzden mi baĢımıza geliyor?" "Çoğu kere. Tarafgirlik inananlar için en

tehlikeli Ģeydir. Siz önyargılarınızla ve elınızde gerçeğe dayak bir kanıt da olmaksızın

karĢınızdakini sadece size ve düĢüncenize uygun hareket edip etmemelerine göre

yargılarsınız. Üstelik kullandığınız ölçünün doğru olup olmadığını bilmeden..." Bilge:

"Yani biz olaylara kendimizi ölçü alarak baktığımız için mi hata ediyoruz?

"Elbette. Ölçü sen olduğun takdirde birileri mutlaka sana göre yanlıĢ veya doğru

konuma düĢer. Halbuki sen de yanlıĢ içinde bulunuyor olabilirsin. Tabi bunun çok daha

tehlikeli bir Ģekli vardır ki asıl bela o." "Nedir o bela?"

"Sizin siyaset dedığınız, inananları sınıf sınıf, bölük bölük, grup grup parçalayıp

birbirine düĢman eden, birbirine karĢı ilgisizleĢtiren Ģey.. Bu, bir müthiĢ hastalıktır. Sizi

bu evrende yıkıma götürecek tek Ģey odur. Aranıza soktuğu nifak yüzünden taraftarınız

olan bir münafığı size taraftarınız olmayan bir veliden daha sevimli gösterir." Gönül:

"Hocam inanın bu hallerin hepsini yaĢıyoruz." "Ben sizden biri değilim. Sadece bana

verilen hak bilgi ile halınızi tahlil ediyor ve görüyorum. Birbirınıze karĢı bu kadar

insafsız hareket ettiğınız halde, sizi inançlarınızdan dolayı hor görerek yok etmeye

çalıĢanları rahatlıkla bağıĢlayabiliyorsunuz." Bilge:

----------1 231 I----------

"Bu doğru hocam. Biz inananlar birbirimize göstermediğimiz yakınlığı Yaratıcı ile ilgisi

olmayanlara daha cömertçe sunuyoruz."

"Ġnananların bu fevkalade safderunluğu, dehĢetli canileri bile alicenap Ģekilde affetmesi,

bu zamanın anlaĢılmaz bir belası... Nice inanan var ki, sayısız günahlar iĢlemiĢ,

binlerce, yüz binlerce insanın hukukunu çiğnemiĢ, zulmü meslek edinmiĢ bir münkirde

gördüğü küçük bir iyilikten veya görünür bir güzel özellikten dolayı onun bütün

cinayetlerini affeder, görmezlikten gelir. Ama inanan bir insanı yüz güzel özelliğine

karĢın bir tek hatasından dolayı büsbütün siler, yok sayar... O zalimin mesleğine ve

iĢlerine taraftar olur.

Aslında azınlığı teĢkil eden o zalim münkirler, onlara taraftarlık gösterenler veya sessiz

kalarak yaptıklarını onaylayanlar sayesinde çoğunluk olur. Böylece ancak çoğunluğun

hatası sonucu meydana gelen umumî belaların sürmesi için ilahî kadere fetva verdirirler.

O zulüm halinin Ģiddetlenerek sürmesini sağlarlar... ĠĢte Ģu anda dünyanın yaĢadığı

durum budur. Böyle giderse ya yok edilirsınız ya da kendınıze gelinceye kadar baĢınız

belalardan kurtulmaz... Çünkü siz siyaset ve çıkar öncelikli yaklaĢımlarınızla zalimlere

taraftar oluyor, böylece de 'Biz bu hallere müstahakız!' demiĢ oluyorsunuz."

GÜNLERĠN SONU

"Hocam bugün çok tuhaf konuĢuyorsunuz. Bize hiç de iyi bir gelecekten söz

etmiyorsunuz." dedi Gönül.

"Ben size iyi bir gelecekten söz etmek için gelmedim. Hiçbir zaman da bunu

söylemedim. Ben size hakikat bilgisini aktarmakla yükümlüyüm. Onu doğru uygulamak

veya uygulamamak ise sizin iĢınız. Ben saf aynayım. Size kendi gerçeğınızi

gösteriyorum. ġu anda yaptığım da kalplerınızi karartan ve sizleri birbirınıze düĢman e-

den öğeleri anlatmaktan ibarettir.

Sizden önceki toplumları, kaybolmuĢ medeniyetleri, kendilerine dair iz bile kalmamıĢ

atalannızı düĢünün... Onlar da sizin gibi toplumlardı. Hırsları ve çıkarları uğruna

gerçekleri kabul etmeye yanaĢmadıkları için evrensel kudret onları kendi inatları ile

felakete götürdü. Yani her topluluk ve medeniyet kendi sonunu hazırladı..."

"Kıyamet de insanların eylemleri sonucu mu kopacak?.."

"Kıyamet mi?"

"Evet, kıyamet." diye vurguladı Bilge...

"Haa kıyamet! Sizin kıyamet dedığınız Ģey bu kürenin ölümüdür. Hızın durduğu yere,

eĢyanın da ulaĢması anı. Evet. Zaten siz daha önce de kıyametler yaĢadınız.

Hatırlamıyor musunuz?"

"Kıyameti nasıl yaĢamıĢ olabiliriz? Kıyamet yaĢamıĢ olsak yaĢamamız mümkün olur

muydu?"

"Sizin atalarınız, bu küreye gelmeden önce baĢka kürelerde de testten geçirildiler.

Aslında sizler evrenin en kudretli ve en donanımlı varlıklarısınız. Nedense hep yanlıĢları

talep ediyor ve hayrınızı ister gibi serlere koĢuyorsunuz... Mamafih bu sizin

mukadderatınız..."

----------j 233 i----------

"Nasıl yani?"

"Bu evrendeki hiçbir Ģey sonsuza kadar yaĢamak üzere formatlanmadı. Bütün

gördüklerınız sizin tabirınızle bir demostrasyondan ibarettir. Yani kısa süreli bir

gösteri... Her programın içinde onu bir gün imha edecek programcıklar vardır."

"Bilgisayar programlarındaki virüsler gibi mi?" "Evet ona benzer. Hani bazı programlar

vardır. Serbest kullanıma açılırlar. Ama siz vaktinde ücretini ödemezseniz, içindeki gizli

program harekete geçer ve o programı kullanılmaz hale getirir... ġimdi sizin yaptığınız

da o. Yani cehalet ve inatlaĢmalarla daha uzun süre kullanılabilecek bir programı,

içindeki virüsleri açığa çıkarmaya zorluyorsunuz. Tıpkı en az dört beĢ yüzyıl

dayanabilecek Ģekilde yapılandırılmıĢ bedenınızi ancak yüz yıl kadar ayakta

tutabildığınız gibi..."

"Hocam kıyamet sadece insanın hatası sonucu mu kopacak?" "Tam öyle değil. Yani bu

küre önünde sonunda ölecek. Sizin deyimınızle kıyamet kopacak. Ama siz onu

hızlandırıyorsunuz. Normal zamanını tamamlamadan programın kendisini kilitlemesine

neden olabilirsınız. Bu sadece sizin bulunduğunuz alanla ilgili bir problem."

"Hocam kıyamet aĢağı yukarı ne zaman kopacak?" diye sordu Gönül...

"Bu dünyanızın yok olmasını mı kastediyorsun, bütün evrenin sonunu mu?"

"Kıyameti soruyorum, hangisi kıyamet?"

"Ġkisi de. Sen öldüğün zaman zaten senin için de kıyamet kopmuĢ olacak."

"Peki dünyamız ne zaman yok olacak?"

"Bu dünyanız ile âlemin yokluğu beraber gerçekleĢecek. Daha öncekiler birer

duraksama idi."

"Hangi öncekiler?"

----------1 234 I----------

"Daha önce tükettiğınız gezegenler. Onlar için kıyamet koptu. Ama gördüğünüz gibi

evren hâlâ devam ediyor." "Neden bu son küre?"

"Nedenini ben de bilemem. Bizim elimizdeki veri bu. Ama O, dilerse yine uzatır. Ne

zaman i§i bitireceğini O bilir. Aslında i§ olup bitmiĢ de siz ve biz 'ol ve öl'ün

çarpıĢmasından doğan küçük tınıları yaĢıyoruz."

"O zaman bu tını ne kadar daha sürer diye sorayım?"

"Ben size tahmini bir zaman verebilirim. Ancak bu konuda kimsenin elinde net bilgi

yoktur. Bu, evrenin ana belleğinde kaydedilmiĢ Ģifreli bir bilgidir ve Yaratıcı'dan

baĢkasının o bilgiye ulaĢma yetkisi ve gücü yoktur..."

"Ama bazıları kıyametle ilgili tahminler veriyorlar."

"Kıyametle ilgili tahminlerde bulunanların çoğunun bilgisi, kendi süjelerinden

kaynaklanır. Bunlar da iki kısımdır. Bir kısmı içsel duyularıyla bunu algıladıklarını

sanırlar, bir kısmı da ilahî mesaj lardaki Ģifreleri çözerek bazı tahminlerde bulunurlar.

Ama hiçbirisi kesin doğruları içermez. Çünkü bu evrenin en değiĢmez sabitesi 'değiĢim',

en belirgin gerçeği ise 'belirsizlik'tir. Bir baĢka yanılgı daha var tabii..."

"O yanılgı nedir hocam?"

"Sizler Yaratıcı'yı, ya kendi özelliklerınızle algılıyorsunuz, ya da onu bir 'Ġlk sebep' gibi

görüyorsunuz. Oysa O, her saniye evreni yemden organize eder..." SinHa uzun bir süre

sustu. Bu arada Gönül, oturduğu yeri değiĢtirdi. Uykusunu bastırmak için koltuktan

kalkıp sandalyeye oturdu... SinHa:

"ĠĢte ben de bundan bahsediyorum." dedi. Bilge:

"Bu dedığınız ne?"

"Gönül koltuktan kalkıp sandalyeye oturdu. Bunu yaparken bu hareketinin evrende nasıl

bir değiĢim yaratacağını hiç düĢünmedi. Oysa bu hareketi, senin ve onun hayatında ve

tabi ki çocuğunuzun hayatında binlerle ifade edilebilecek devinim ve değiĢime

"

----------1 235 I----------

neden olabilir. Çünkü her eylem ve hareketin sayısız sonuçları ve o sonuçlara göre

değiĢen sayısız yaĢam biçimleri vardır... ĠĢte Yaratıcı, sizin hareketlerınızle değiĢen

verileri sürekli kontrol ederek, sonuçlarıyla oluĢan hayat tarzlarını programın bütünü

içine yerleĢtirerek evreni yeniden kendi mihverine oturtur..."

"Hocam bu konuyu biraz daha açabilir mısınız?" "Sen 19 yaĢındaydm. Üç arkadaĢ Kaz

Dağı'na ava gitmiĢtınız. ArkadaĢının tüfeğinden çıkan kurĢun tam baĢına isabet edecekti

ki ayağın takılıp sendeledin. KurĢun enseni yalayıp geçti. Hatırladın mı?"

Bilge bir anda o güne gitmiĢ gibi oldu ve titredi:

"Hocam, ben o arkadaĢın bana Ģakadan niĢan aldığını ama e-linin kaza sonucu tetiğe

dokunduğunu sanmıĢtım. Gerçekten öyle miydi, yoksa bir kasıt var mıydı?"

"Bu Ģimdi neyi değiĢtirir?"

Bilge sustu... Sonra SinHa sözünü sürdürdü:

"Eğer o gün sen ölseydin, ne Gönül ile karĢılaĢırdın, ne çocuğun olurdu. Senin hikayen

orada biterdi... Oysa bugün senin etrafında kurulmuĢ bir dünya var; karın var, çocuğun

var. Ve tabi daha da gelecekler. Onların da sayısız çocukları ve âlemleri olacak... iĢte o

kurĢunu sana isabet ettirmeyen kudret, bütün bu hayatların geleceğini, o anda tasarladı."

"Bütün bunlardan neyi anlamamızı istiyorsunuz?" dedi Gönül:

"Yaratıcı'nın, her an ve her saniye bütün olayların ve davranıĢların içinde varlığını

görmenizi... Daha da ileri gideyim. ġu anda benimle konuĢurken, beni dinlerken,

aklınızla kalbınız arasında sayısız gidip gelmeler var. Kendi içınızde konuĢuyorsunuz.

Ben onları görebiliyorum... ĠĢte o konuĢmaların metnini dahi yazan O'dur. Ama siz

canım çekti, içimden öyle geldi der, iĢin içinden çıkarsınız."

"Ama o zaman insanın bir inisiyatifi, bir sorumluluğu kalmaz ki!"

----------1 236 I----------

"Olur mu hiç?.." dedi SinHa. "Seçim yapan sensin... Sizler bilgisayar programları

kullanıyorsunuz. Her program hazırlanmıĢ bir yazılımdır. Hayat da böyle; her olay,

kader dedığınız her olay, evrensel bir yazılımdır. Ama seçim size aittir. Neyi, niçin

seçtiğınızi sadece siz kendınız bilirsınız." SinHa bir süre sustuktan sonra Bilge'ye:

"Etrafında bir yığın kız varken, neden Gönül'ü seçtin?" diye sordu...

"O bana diğerlerinden farklı göründü." dedi Bilge. "Nasıl farkli?"

"Güzel, akıllı ve yumuĢak..."

"Güzellik, akıllılık ve yumuĢaklığın seçim nedeni olmasını n sence izahı var mı? Belki

bir baĢkası, onu hiç de güzel, yumuĢak ve akıllı görmüyor olabilir..." "Tabi ki bu

mümkün."

"Öyleyse senin bu özellikleri tercih etmene neden olan asıl etken ne?"

"Belki de aldığım eğitim... Veya ailemden aldığım ölçüler..." "Evet, iĢte istediğim yanıt

bu... Yani bir Ģeye yönelirken, kendi tabiatınıza yüklenmiĢ verilerle karar verirsınız.

Bunlar o kadar da ilahî değil. Eğer ilahî olsaydı saf bilgiye dayanırdı. O zaman da hiçbir

insan yaptığı hiçbir iĢinden piĢman olmazdı. Bir Ģeyden piĢman oluyorsanız bilınız ki

iĢin öncesinde kendi ĢartlanmıĢlıklarınız geçerlidir..."

"Hocam Ģu kıyamet konusunu bize biraz daha açabilir mısınız?"

"Size söyleyeceklerim, sizin bileceklerınızden farklı olmaz. A-ma ilahî mesajları iyi

anlar ve Ģifreleri çözebilirseniz, onun zamanını da belirleyebilirsınız. Örneğin 'Günlerin

Sonu'na dikkat e-din..."

"Günlerin Sonu ne demek?" diye sordu Bilge.

----------1 237 I----------

"Sizin anlayacağınız benzetme ile Matrix'in bozulmaya baĢladığı dönemdir."

"Matrix dedığınız nedir?"

"Evren ve içinde bulunan varlıkların kendi formatlarında kalmalarını sağlayan evrensel

programdır."

"Evrensel Program mı bozulacak?"

"Evet, sizi belli kurallar ve prensipler içinde tutan, yaĢadığınız sanallığı reel gerçeklik

olarak algılamanızı sağlayan evrensel program bozulacak. Bu da kıyametin baĢlangıcı

olacaktır."

"insanlar Matrix'in bozulmaya baĢladığını algılayabilecekler mi?"

"Evet, fakat fazla bir Ģey yapma Ģansları olmayacak. Çünkü ö-nemli olan Matrix'i hiç

bozmamaktır."

"Peki bu algılama nasıl olacak?"

"iĢaretleri gelecek. Onu bilenler bilecek. DıĢ ve iç dünyanızda sizi korumaya çalıĢanlar

birer birer yok olacaklar. Örnek olarak dıĢ dünyanızı koruyan kalkanların artık ortadan

kalktığını görebilirsınız. Delinen atmosfer tabakası bunun en bariz örneği. Aynı

bozulma iç dünyanızda da yaĢanıyor. Belli baĢlı iĢaretler arasında insanlardan 'yetinme

duygusu'nun yok olmasını gösterebilirim, insanlar ne kadar çok kazanırsa kazansınlar,

sürekli daha çok kazanmak isteyecekler. Bu da insanların birbirine olan saygı ve sevgi

temellerini sarsacak." Bilge sözün arasına girmekten kendini alamadı:

"Korkarım bu gerçekleĢti. Etrafımızdaki insanların çoğunluğu bu ruh hali içinde."

SinHa Bilge'nin yorumunu belirtmesinden sonra sözlerini sürdürdü.

"ikinci aĢamada 'utanma duygusu' yok olacak. Bu duygu Matrix'in en dıĢ çerçevesidir.

Utanma duygusunu kaybeden insan yalnızca çevresine değil Tann'ya karĢı da pervasız

olacak ve evrende 'kan dökücü, yıkıcı bir bozguncu' haline gelecektir. Bu da kısmen

gerçekleĢti.

---------1 238 !---------

Üstelik bu son derece önemli olduğu için Son Mesaj'da da ö-zellikle belirtilmiĢtir.

Üçüncü adım 'koruma programı'nin yok olmasıdır. Yani insanı baĢkalarının hukukuna

tecavüz etmekten alıkoyan iç kodlama1ar bozulacaktır bu aĢamada. BaĢkalarının can ve

mal varlığına saygı duymayı sağlayan bu iç kodlar bir kez bozuldu mu artık insanlar

hiçbir yasa tanımazlar. Bu durum Ģimdilik sizde yüzde 50 oraninda söz konusu.

Dördüncü

aĢamada

'güven

Ģifreleri'nin

zedelenmesi

yer

almaktadır.

Ġnsanı

tanrıtanımazlığa yönlendirmekle görevlendirilmiĢ 'karanlık settiler', zedelenmiĢ

güvenlik Ģifrelerini Matrix'in tamamını bozmak için kullanırlar. Böylece Günlerin Sonu

denilen etin etle ödeĢtiği, hiçbir yerde can ve mal güvenliğinin kalmadığı, herkesin

sadece kendi can ve mal güvenliğini koruma endiĢesine düĢtüğü dönem baĢlar."

"Ġyi ama Matrix'in bozulmasına yardım için görevlendirilenler varsa, onun korunması

için görevlendirilenler de olmalı. Bütün bu olumsuzluklar aĢamasında onlar ne

yapacaklar?" "ġu anda biz ne yapıyoruz?" "Yani sizin görevınız Matrix'i korumak mı?"

"Evet. Çünkü Yaratıcı ile iliĢkisi kesilmiĢ her insan, Matrix'in bozulmasına katkıda

bulunan gönüllü virüs programı gibidir. Biz sizleri mümkün olduğunca Yaratıcı'dan

uzak düĢürmeyerek Günlerin Sonu baĢlamadan Matrix'in bozulan programlarını

onarmaya çalıĢıyoruz.

Çünkü ana program bozulduğu zaman artık tamir edilmesi mümkün değildir. Ama biz

pek de baĢarılı olamıyoruz. Çünkü insanlar sizin ġeytan dedığınız karanlık setrilere

gönüllü olarak yardımcı oluyorlar. Televizyonlarınız, gazetelerınız, radyolarınız ve

bilgisayar iletiĢim sistemlerınız artık onların gönüllü yardımcıları gibi çalıĢır hale

gelmiĢler. Matrix'i tahrip edecek negatif değerleri üretmeniz için sizi teĢvik ediyorlar.

Siz bu oluĢumlara gönüllü destek verdığınız için de bizim baĢarılı olma Ģansımız

gittikçe azalıyor."

"Peki sizin baĢanh olamamanız durumunda bizi neler bekli-

yor?"

"O zaman Mehdi ve Mesih sahneye çıkar."

"Mehdi Son Programcıdır. O hem insanlardaki iç programların hem de evrensel

Matrix'in bozulmuĢ olan bölümlerini onarır. KarĢı tarafın Matrix'e hangi yöntemleri

kullanarak girdiklerini deĢifre eder ve onların etkilerini olumsuzlaĢtıracak programlar

geliĢtirir. Ġnançları takviye eder. Matrix'in doğal korunması olan imana yönelebilecek

Ģüphe ve saldırıları bertaraf eder. Daha doğrusu yeni ve eski bütün Matrix metinlerini

bir araya getirerek o yazılım programlarının içine sokulmuĢ virüsleri ayıklar. Son

sağlam metinleri ve programı oluĢturur... Ondan sonra Mesih gelir. Mesih, Mehdi'nin

hazırladığı programı esas alarak Matrix'i onarmaya çalıĢır. Ve bunu da baĢarır; ancak

Matrix'in Ģifresi bir kez ele geçirilmiĢ olduğu için bu onarımın kalıcı olması mümkün

değildir. Nitekim Mesih'in müdahalesiyle Matrix bir süre daha insanların yeryüzünde

huzur içinde yaĢamalarını sağlar. Ancak ne yazık ki artık Matrix'in Ģifreleri ġarmuta'nın

eline geçmiĢtir. Karanlık settiler yakaladıkları ilk fırsatta yeniden Matrix'e girerek

insanın evrendeki güvenliğini sağlayan tüm programları yok edeceklerdir. Bu da sizin

kıyametınız demek oluyor."

"Mehdi ve Mesih ne zaman gelir?"

"Mehdi geldi ve gitti. Mesih ise gelmek üzeredir. Sizin takvimlerınız Ģu an hangi zaman

dilimini iĢaret ediyor?"

"Öyle ise Mesih de evrenin rahmine düĢmüĢtür." Bilge, kendinden geçmiĢti. Gönül ise

ĢaĢkınlıktan küçük dilini yutacak durumdaydı. Her ikisi de darağacınin önünde ölüm

sırasını bekleyen mahkumların az sonra okunacak olan adını beklemesini andırır bir

tedirginlik içinde SinHa'ya bakıyorlardı. Gönül mırıltıyı andıran bir ses tonu ile sordu:

----------1 240 1----------

"Hocam ben kıyamet birdenbire olacak sanıyordum. Ama sizin anlattığınız hayli uzun

bir süreç. Bu durumda Kıyamet birdenbire değil de yavaĢ yavaĢ mı kopacak?"

SinHa alabildığıne yumuĢak bir ses tonu ile yanıtladı: "YavaĢlık size göredir. Yaratıcı

bir Ģeye 'Ol derim o da olur.' diyor. Siz, 'kopacak' diyorsunuz, O, ise, 'koptu' diyor..."

"GeçmiĢ zaman kullanmasını n nedeni ne?" "Bu konuya daha önce değinmiĢtik. Sana

bir örnek vereyim... ġu anda saat kaç?" Gönül duvardaki saate baktı ve sorulan soruyu

yanıtladı: "20.30"

ġu dakikada güneĢin ıĢığı sona erse, siz bunu ne kadar süre sonra fark edersınız?" Bilge

atıldı: "8 dakika sonra!"

"Yani saat 20.38'i gösterdiği anda. Demek ki siz, burnunuzun ucundaki bir olayı bile 8

dakika sonra fark ediyorsunuz..." "Bu neden böyle?"

"Çünkü sizin takvimınızle Yaratıcı’nın katındaki zaman, birbirinden farklıdır.

Yaratıcı’nın bir günü sizin saydıklarınızla 50 bin yıldır. Sizin üç beĢ dakika dedığınız

bir sürenin O'nun zamanıyla ne kadar olduğunu hesap edin..." Bilge:

"O zaman bizim ömrümüz bile dakikalarla ifade edilecek kadar kısadır,"

"Elbette. Son Elçi'nin sözünü hatırla. O, 'Sizin dünyadaki ömrünüz, hızlı koĢan bir atla,

bir ağacın gölgesinden geçtiğınız bir zaman kadardır.' diyerek size bunun izahını

yapmıĢtı." Gönül:

"Aman Allah'ım! Bütün kavga ve endiĢelerimiz bu kadarcık bir zaman için mi hocam?"

"ĠĢte ona siz karar vereceksınız." Bilge: "Hocam kıyametin bilgisi gerçekten sizde de mi

yok, yoksa söylemeye memur mu değilsınız?"

----------1 241 I----------

"Ġkisi de doğrudur... Ama Ģu kadarını söyleyeyim, Ģu andaki takvimınızle, 2500 yılını

bulamayabileceğınızi söylersek abartı olmaz."

"Ondan sonra her Ģey bitecek mi?"

"Bitme diye bir Ģey yok. Hem bitmesi sizi niye ilgilendirsin ki? Siz, zaten o kadar

yaĢamayacaksınız. Niye onu dert ediyorsunuz? Dikkat edin, dinî kitaplarda 'Kıyamet

kopacak.' denmiyor. 'Kıyamet koptu.' deniliyor."

"Yani kıyamet aslında koptu da henüz biz farkında mı değiliz? Bunun anlamı da bu

mu?"

"Öyle de denilebilir. Çünkü bir Ģeyin varlık sahasına çıktığı an, onun için sonun

baĢlangıcıdır. Filiz süren bir çekirdek, kendi kıyametini de baĢlatmıĢ olur. Evren

çekirdeğinin filiz sürüp Ģekillenmesi de üç saniyelik bir zaman aldı. Her Ģey o anda oldu

ve bitti. Ondan sonrası, yok oluĢa doğru atılan adımlardır. Ve Yaratıcı’nın bütün bilgisi

maluma tabidir. Sizin gelecek dedığınız olayların tamamı, onun için malumdur.

Dolayısıyla onlara ait bilgiler gayb olmaktan çıkar... Gayb sizin için gaybdır, yaratıcı

için değil. Size göre bilmem kaç bin yıl sonra gerçekleĢecek bir olay onun için olmuĢ

bitmiĢ olduğundan bilgisi de sarsılmaz ve yanılmazdır."

"Kaderimize dair bilgisi de öyle mi?" diye sordu Gönül.

"Evet."

"Öyleyse, Allah'ın kaderimizi bilmesi ve 'Bu senin kaderindir.' demesi bizim onu

yapmamızı zorunlu kılan bir faktör değil, sadece hayatımızı nasıl yaĢayacağımızı

bilmesinden kaynaklanan bir bilgidir, değil mi?

"Bu bütün evren için geçerlidir."

"Peki biz hayatımızı yaĢamakta tamamen hür müyüz?"diye sordu Gönül.

"Hayır. Tam öyle denilemez. Çünkü, tam bağımsızlık sadece Yaratıcı'ya aittir. Siz ancak

çerçevesi belirlenmiĢ programlar içinde iradenizi kullanabilirsınız."

----------1 242 I----------

"Örneğin?"

"Örneğin, siz herhangi bir araç kullanmadan ancak bir, bir buçuk metre sıçrayabilirsınız.

Bu bir sabitedir. Keza havasız ortamda yaĢayamazsınız. Bu da bir kaderdir. Bu

bedenınızin bir kaderidir ve bağlayıcıdır. Ruhu bağlamaz. Ancak beynınız aracılığıyla,

bir üst programa geçebilirsınız..."

"Nasıl yani?"

"Örneğin yapay bir atmosfer oluĢturarak Dünya'nın dıĢında veya su altında bedenınızi

yaĢatabilirsınız. Yer çekimini, değiĢik araçlar kullanarak yenebilirsınız. Bu da sadece

bir üst programı kullanmaktan ibarettir. Ama ne yazık ki her üst program, bir alt

programdan daha dar imkanlar içerir. Yani siz bu bedensel formda oldukça her zaman

birtakım kısıtlamalar ve engellemelerle karĢılaĢırsınız ki bu da kader çerçevesine girer.

Kısacası her programın kendine özgü kuralları vardır. Bir futbol sahasında oyun

oynayan insanları düĢün. Onlar her istedığıni yapabilirler mi?"

"Hayır oyunun belli kuralları vardır. Örneğin elini kullanma hakkı bir tek kaleciye aittir.

BaĢkasının oyun içinde topa eliyle dokunması yasaktır."

"Dokunursa ne olur?"

"Kuralı çiğnemiĢ olur ve ceza alır."

"ĠĢte kader de böyledir... Tamamen de bağımsız değilsınız. Kurallar çerçevesinde her

türlü yeteneğınızi gösterebilir ve oyunu en iyi Ģekilde oynayabilirsınız. Hepsi o kadar..."

Gönül, baĢını sallayarak o ana kadar anlatılanları anladığını i-ma ettikten sonra:

"Peki hocam, herkes rolünü kendi mi seçer, yoksa bize roller biçilmiĢ midir?" diye

sordu.

"Rol seçimi Yaratıcı'ya aittir. Size düĢen rolünüzü iyi oynamaktır. Ancak bu takdir o

kadar gizlidir ki, o rolü siz seçtınız sanırsınız..."

"Kötü yola düĢmüĢ bir kadın için de bu geçerli mi?"

----------1 243 !----------

"Evet ama az önce size Yaratıcı’nın takdirinin maluma dayandığını söylemiĢtim. Yani

kulun hangi rolü arzuladığını bilir ve ona göre takdir eder."

Uzun süren bu konuĢma sırasında dıĢarda güneĢ tamamen batmıĢ, gecenin karanlığı

Ģehrin üstüne çökmüĢtü. Betül uyanmıĢ yatağında mızıklanıyordu. Gönül'ün akh fikri

Betül'deydi ama sohbetten de ayrılmak istemiyordu. Ġmdadına SinHa yetiĢti ve hayli

uzun süren sohbete son verdi:

"Bugünlük bu kadar yeter. Yeniden buluĢmak üzere." dedi ve kayboldu.

Gönül hemen salonun ışıklarıni yaktı ve çocuk odasina Betül'ü almaya gitti...

BEKLENMEYEN YOLCULUK

Bilge ikindi namazını kaçırmıĢtı. Yaptıkları sohbetin buna neden olmasına anlam

veremedi. Onları saf bilgiye ulaĢtırmak için geldığıni söyleyen SinHa'nin niçin

kendilerini uyarmadığını merak etti. SinHa hakkında kuĢkuya kapıldı, içinden, "Acaba

yanlıĢ mı yapıyoruz?" dedi. "Ruhanî olduğunu belirten bir varlık ile olan beraberliğim

beni nasıl namazdan alıkoyabilir?" diye düĢündü.

Sayısız tereddüt içinde ayağa kalktı. Namaz için hazırlığa koyuldu. Gönül kucağında

Betül ile birlikte salona dönmüĢtü:

"Namaz kılmadan bir mama yapsan ne olur?" dedi Bilge'ye. Bilge kızdı:

"Zaten ikindiyi kaçırdık. Bari akĢamı da kaçırmayalım." diyerek lavaboya yürüdü.

Gönül arkasından sözü yetiĢtirdi:

"Zaten sen hep böylesin! Ne zaman senden yardım istesem, hep ya namaz kılacağın

tutar, ya da duymazliktan gelirsin!" dedi. Bilge, tuhaf bir sevinç yaĢıyordu:

"HoĢ geldin eski Gönül!" dedi. Ama yine de Gönül'ün son sözlerini duymazlıktan

gelmeyi tercih etti... Gece sıradandı. Geç saatlere kadar oturdular ama her ikisi de kendi

âlemindeydi. Özellikle Gönül derin bir kaygıya gömülmüĢtü. Bir süre kendi içinde

sorgulamayı sürdürdükten sonra, sonunda içindeki fırtınayı Bilge'ye aktardı:

"Ne olacak bizim halimiz bilemiyorum!" dedi.

Bilge kastedileni anlamazlıktan geldi:

"Ne var halimizde, iyiyiz çok Ģükür! Geçiniyoruz. Maddi sıkıntımız yok. Ġyi dostlarımız

var, güzel bir yuvamız var."

---------i 245 I---------

"Ben onu kastetmedim. Ġnananların halini düĢünüyorum. Gerçekten çevreme

baktığımda, 'Bunlar iyi insanlar...' denilecek dostlarımızı ve halimizi düĢündüğümde

irkiliyorum. Bizler gibi insanların dünyaya bu kadar dalması bana hiç iyi gelmiyor."

Bilge kasvetli havayı dağıtmak için "Allah Kerimdir." dedi ve uyumak istedığıni

söyleyerek yatak odasına yöneldi. Pijamalarını giydi. Gönül de Betül'ü yatağına

yatırdıktan sonra yanına gelmiĢti. Yatağa uzandılar ama ikisinin de gözüne uyku

girmiyordu. Bilge, eĢine biraz daha sokuldu. Gönül onu geriye itti:

"Aklın fikrin ..." dedi ve ekledi: "Öyle zamanlar var ki helal lezzetler bile mekruh hale

gelir. ġu anda ben öyle bir durumdayım, beni rahat bırak."

Bilge, içinden Gönül'le tartıĢmasını sürdürdü. Bu Ģekilde ne kadar zaman geçtiğini

bilemedi...

Kendisini uçsuz bucaksız bir çölde buldu... Ġkindi ile akĢam a-rası bir zamandaydı.

Neredeyse akĢam olacaktı ama hangi tarafın Doğu, hangi tarafın Batı olduğu belli

değildi. Sanki her taraf Batı, her taraf Doğu idi. Ne yana baksa, sanki güneĢ oradan

batıyormuĢ zannediyordu...

Bilinçsizce yürüyordu. Aslında hangi yöne gitmesi gerektiğini de bilemiyordu. Her taraf

çöldü. Bastığı her yerde kum vardı. Çöl uzuyordu. Baktığı her yer çöldü. Kumlar altın

tozu gibi sapsarıydı, önce bunun, kaynağı belli olmayan ıĢığın renginden

kaynaklandığını sandı. Eline bir avuç kum aldı. Bu gerçekten altındı. Uçsuz bucaksız bir

altın çölünün ortasindaydı. insanlar bugüne dek burayı nasıl keĢfedememiĢlerdi? Çok

uzaklarda bir vaha görünüyordu, ö tarafa yöneldi.

'Belki orada bir rehber bulurum.' diye düĢündü. "Buraya nasıl düĢmüĢtü ve neredeydi?"

Bunu bir türlü kestiremedi...

Vahaya yaklaĢtıkça, yığinlarca insanın bir yerde toplandıklarını ve bir Ģeyin etrafında

halka olduklarını gördü. Eski çağlarda putperestlerin yaptıkları türden bir tapınma Ģekli

sergiliyorlardı. Bilge kalabalığa iyice yaklaĢtı. Binlerce insan vardı. Hiç kimse bir

----------1 246 I----------

diğeri ile ilgilenmiyordu. Herkes, derin bir vecd içinde secdeye varıyor, doğruluyor,

tekrar secdeye varıyordu.

Bütün insanlar yara bere içindeydi. Vücutlarından irine benzer sıvılar akıyor, pis

kokular yayılıyordu. Ama herkes halinden memnundu. Üstlerine baĢlarına pislik

sürüyorlardı. Hatta her taraflarına sürdükleri bu pislikleri bir taraftan da iĢtahla

yiyorlardı...

Bilge'nin ĢaĢkınlığı her adımda biraz daha artıyordu. Bilge iyice yaklaĢtı. Ortada,

yüksekçe bir taĢın üstünde bir somun ekmek vardı. Herkes sanki o somuna tapıyordu.

Bütün eller somuna uzanıyor ama hiç birisi bir türlü ona ulaĢamıyordu. Birden bir boru

sesi duyuldu. Herkes bulunduğu yere oturdu. Ceplerinden bir dilim ekmek çıkardılar.

Yerdeki pislikten üzerine bir parça sürüp yemeye baĢladılar. Öyle iĢtahla yiyorlardı ki

Bilge hayrete düĢtü, içi kalktı ve öğürmeye baĢladı...

Bu haldeyken uyandı. Gözlerini ovuĢturdu. Her Ģeyin bir rüya olmasına o kadar

sevinmiĢti ki bunun tarifi mümkün değildi. "Aman ya Rabbi, bu nasıl rüya böyle!" diye

mırıldandı. Gördüklerine inanamamıĢtı. Bu ne anlama geliyordu?..

Gönül'ü uyandırıp rüyasını ona anlatmak istedi. Saate baktı ve bu fikrinden vazgeçti.

Saat sabahın 4.30'uydu. Sabah namazına bir saat vardı. Öyle dehĢete düĢmüĢtü ki

korkusundan ne uyuyabiliyor, ne de yataktan çıkabiliyordu.

SusamıĢtı. Kalkıp mutfağa gitti. Bir bardak su içecekti. Suyu bardağa doldurdu.

Bardaktaki o insanların vücudundan akan irine benziyordu. DehĢetle irkildi. Bardağı

elinden düĢürdü. Bardaktan dökülen irinimsi sıvı çoğalmaya, odanın her tarafını

doldurmaya baĢladı. Bilge büyük bir dehĢet ve panik içinde mutfaktan kaçmak istedi

ama ayaklarını kıpırdatamıyordu. Sıvı çoğalmaya ve yükselmeye devam ediyordu...

Bilge "Allah!" diye bir çığhk attı ve yataktan fırladı. Onun çığlığı Gönül'ü de

uyandırmıĢtı...Hayretle daha önceki uyanmasını n da rüya içinde gerçekleĢtiğini sandı.

Zangır zangır titriyordu. Gönül onun halinden ürkmüĢtü. Bilge'yi kollarıyla sardı. "Yok

bir Ģey

----------1 247 I----------

canım! Geçti merak etme! Kabus görmüĢ olmalısın." diye onu kendine getirmeye çalıĢtı.

Bilge sakinleĢmiĢti.

"Çok acayip bir rüya gördüm." dedi. O anda sabah ezanı okundu...

Saate baktı. Saat 5'i 20 geçiyordu. Saat onu kuĢkuya düĢürmüĢtü? Gördüğü tek bir rüya

mıydı yoksa ilk rüyayı gördükten sonra yeniden dalıp baĢka bir rüya mı görmüĢtü,

anlayamadı... Ondan sonra hiç uyumadı. Üstelik son derece yorgun ve bitkindi. Saatine

baktı. Zaman bir türlü geçmek bilmiyordu. Rüya tabircisi Mustafa Amca'nin iĢ yerine

gelmesini bekliyordu. Ona rüyasını yorumlatacaktı...

Televizyonun kumandasına dokundu, rasgele bir kanal açtı. Reklamlar vardı, insanlar

hızla bir bankaya doğru koĢuyorlardı... Bankanın etrafında büyük bir halka

oluĢturuyorlardı. Sonra ıĢığın içinden bir kadın çıkıyor, "Gelin, gelin! Faizınıze faiz

katıyoruz. En küçük paranıza bile repo imkanı tanıyoruz." diyordu. Ardından

kalabalıktan canhıraĢ bir bağıriĢ yükseliyordu: "YaĢa! Bravo!..." Nedense rüyası ile bu

reklam arasında bir bağlantı kurdu... "Acaba rüyamda gördüğüm olay bu muydu?" diye

geçirdi. Sonra birdenbire kendisinin de annesinden gelen bir miktar parayı bir finans

kurumuna yatırdığını hatırladı... Acaba o da faize mi giriyordu? Ġlk defa düĢünüyordu

bu konuyu. Sonra birdenbire onların da daima belli oranda kâr verdiklerini hatırladı.

"Madem kâr ortaklığı veriyorlar. Bunlar hiç mi zarar etmiyorlar? Bu kadar iflaslar,

yıkımlar yaĢanırken, finans kurumları neden hep kâr ediyormuĢ gibi banka faizlerinin

bir iki puan altında veya üstünde kâr veriyorlardı?"

Ġlk kez ayrımına vardığı keĢfinden dolayı irkildi "Tabi ya! Gerçekten kâra ve zarara

ortak etseydi hangi Müslüman parasını yatırırdı ki! Demek ki hepimiz gırtlağımıza

kadar faize batmıĢız da haberimiz yok. Daha doğrusu böylesi iĢimize geliyor." dedi.

Saatin 9.30'a geldığıni fark etti. Telefonla Mustafa amcayı aradı. Rüyasını anlattı.

Telefondaki ses rüyayı dinledikten sonra: "Sen de mi?" dedi. Bilge:

----------1 248 I----------

"Ben de ne?"

"Sen de mi paranı faize yatırdın?"

Bilge ĢaĢkınlıkla önce "Hayır!" dedi. Sonra "Filanca finans kurumuna yatırdığım bir

miktar param var. O da faize girer mi?" diye sordu. Mustafa Amca, ona bir karĢı soru

yöneltti:

"Sana hiç, 'Bu yıl zarar ettik, kâr veremiyoruz.' dediler mi bugüne kadar?"

"Hayır, hep belirlenen kân verdiler..."

"Hangi kurum hep kâr ediyor? Hem de önceden belirlenen o-randa kâr! Böyle Ģey olur

mu? Senin rüyanda gördüğün o insanlar bugünkü Müslümanlardır. Evet temize

ulaĢmayı murat ediyorlar a-ma mevcut olanaklardan da ne pahasına olursa olsun

yararlanmaya bakıyorlar. Ceplerinden çıkardıkları ekmek parçaları kazandıkları helal

paradır. Ama hepsi o helal parasına murdarı katık ediyor... Senin için de aynı tehlike

var. Allah seni sevdiği için uyarmıĢ..."

"Peki ne yapacağız? Bir iĢe yatırsak çar çur olur. Birisine çalıĢtırması için versek

korkarım ki üstüne yatar. Ne yapacak bu insanlar? BaĢka kapı yok ki!"

"Vallahi ben bilmem. Benim baĢımı ağrıtacak kadar hiç param olmadı. Hem Allah, 'Size

ticareti helal, faizi haram kıldım.' diyor. Elbette ticaretin riski de olacak. Zaten bütün

problemlerin baĢı bu güvensizlik değil mi?"

"Haklısın." dedi Bilge ama içi yatıĢmamıĢtı...

"Bak" dedi, Mustafa Amca, "Yeryüzündeki bütün belaların, kargaĢaların, sosyal

patlamaların iki kaynağı vardır. Birincisi 'Sen çalıĢ ben yiyeyim.' kolaycılığı ve

zulmüdür, ikincisi ise, 'Benim keyfim yerinde ise baĢkası açlıktan ölmüĢ bana ne!'

mantığıdır... Din bunların birincisini, faizi yasaklayarak bertaraf etmiĢ, ikincisini ise

'zekatı farz kılarak' ortadan kaldırmaya çalıĢmıĢtır. Ġnsanlık ise bugün birincisini

ekonominin temeli yapmıĢ, diğerini ise görmezlikten gelmektedir... Biz Müslümanlar da

aynıyla bu Ģablona uyuyoruz."

---------! 249 I---------

"Peki ne yapabiliriz?"

"Vallahi ben bilmem. Benim yapabildiğim tek Ģey, 'Ya Rabbim, beni kendisiyle meĢgul

edecek parayı verme.' diye dua etmektir."

"Peki Müslümanlar hiç mi zengin olmayacak, hiç mi ticaret yapmayacak?"

"Ben öyle bir Ģey demiyorum. Elbette ki onların da hakkı var. Ama ceremesini de

öderler... Hem ben bu konuları bilmem kĠ! Neden bana soruyorsun? Senin Mahir Hoca

ile aran iyi. Ona sor. Ben cahil bir adamım!"

Bilge, "Estağfirullah" dedi ve ekledi: "Zamanını aidimi Hakkını helal et!"

Telefonu kapattı... Uzun süredir Mahir beylere gitmediklerini, onların da gelmedığıni

hatırladı. Oysa en az on beĢ günde bir gelir giderlerdi. Kendisi de hiç aramamıĢtı...

Saatine bir kere daha baktı. Saat 10.00'a geliyordu. "UyanmıĢlardır, arayayım da bugün

bize gelsinler." dedi içinden.

Sonra Gönül'ün fikrini almanın uygun olacağını düĢündü. Gönül, henüz uyanmamıĢtı.

Mutfağa geçip kahvaltı hazırlamaya koyuldu. Mutfaktan balkona açılan kapı açıktı.

Bilge kahvaltı hazırlamak için uğraĢıyordu. Bu arada balkondan içeri giren bir kumruyu

fark edince ürperdi. Ürkütmemek için olduğu yerde kaldı. Bir ara nasıl olduysa göz

göze geldiler. Tepeden tırnağa irkildi Bilge. iradesizce "Ve aleykümselam." dedi.

Hiç alakası yokken Rahmi'yi hatırladı. Kumru olduğu yerde durarak öylece Bilge'ye

bakıyordu. Bilge daha çok ürperdi. Ani bir refleksle "KıĢt!" dedi. Kumru, biraz ileriye

gitti ve durdu. Sonra tekrar aynı yere geldi.

"Hayırdır kumrucuk! Bana bir haber mi getirdin? Hayır mı getirdin Ģerle mi geldin?"

dedi Bilge...

Kumru hafifçe boynunu büktü ve Bilge'yi süzdü. Bilge bir kuĢtan korkabileceğini hiç

düĢünmemiĢti. Bir ara mutfaktan çıkmak

----------1 250 I----------

istedi. Ama ayakları zemine adeta çakılıp kalmıĢtı. Bir adım bile a-tamıyordu. Ġki

yaratık ilginç bir Ģekilde birbiriyle bakıĢıyordu...

Telefon imdada yetiĢmeseydi Bilge daha uzun süre orada öylece kalacaktı. Telefon

çalınca, açmak için salona geçti. Arayan kuzeni Harun'du. Harun selam verdikten sonra

çok kısa konuĢtu:

"Acele gel Bilge, annen çok hasta, seni istiyor!"

Bilge beyninden vurulmuĢtu. Bunun anlamını iyi biliyordu a-ma kabul etmek

istemiyordu. Telefonu kapatır kapatmaz telaĢla mutfağa geçti. Kumru yoktu...

Hemen yatak odasına koĢtu. Gönül'ü uyandırdı: "Kalk, annem çok rahatsızmıĢ. Harun

aradı, beni istiyormuĢ."

Gönül, hemen kalktı. Betül'ü uyandırdı. Apar topar ona mamasını yedirdi. Kendileri de

bir Ģeyler atıĢtırdılar. Gönül bu arada valizleri hazırlıyordu. Ġki büyük valizi de

indirmiĢti. Bilge, Gönül'e "Bu kadar hazırlığa gerek yok, tek valiz hazırla. Fazla

kalmam dönerim." dediyse de Gönül, hiç oralı olmadı. Ġki valizi de tıka basa giyecekle

doldurdu. Çocuğun da bütün ihtiyaçlarını hazırlayıp bir baĢka valize yerleĢtirdi... Bilge,

"Ne yapıyorsun sen?" deyince, Gönül: "Biz de geliyoruz. Hem sen tatil istemiyor

muydun? GitmiĢken tatil de yaparız." dedi. Bu arada gözleri doldu. Gözlerini, Bilge'den

kaçırmaya çalıĢtı ama Bilge fark etti.

Bilge buna anlam veremedi ama bir Ģey de söylemedi. Ondan sonra hiç konuĢmadılar.

Hazırlıklar tamamlandıktan sonra taksi çağırdılar.

Garaja geldiklerinde saat 12.30'a geliyordu. Bilge "Neye niyet, neye kısmet." dedi

içinden. Güya bu gece Mahirlere gideceklerdi veya onları çağıracaklardı. ġimdi ise hiç

hesapta olmaksızın Edremit'e gidiyorlardı.

Otobüs saat 13.00'te kalkacaktı. Saatine baktı, hareket için 10 dakikalık bir zamanları

kalmıĢtı. Koltuklarına oturarak hareket saatini beklediler.

-----------i 251 I-----------

Gönül hâlâ suskundu. Betül ile ilgileniyordu. 10 dakika bir türlü bitmek bilmiyordu.

Bilge için bekledikleri süre yüzyıllar sürmüĢ gibiydi. Neden sonra araç hareket etti.

Otobüs Ġstanbul'dan çıkmak üzereydi. Bilge, Gönül'ün fısıltıyla "Allah'a ısmarladık

Ġstanbul." dedığıni duydu...

"Hayrola Gönül! Veda ediyor gibisin!"

Gönül yanıt vermedi... Uzun bir sessizlikten sonra Betül'ü biraz da güneĢten korumak

için, Bilge'nin kucağına verdi. Sonra büyük bir Ģefkatle kocasına sarıldı ve "Metin ol!"

dedi. Bilge de annesiyle ilgili kötü Ģeyler düĢünüyordu ama, Gönül'ün bu tavrı onu daha

da meraklandırdı:

"HastaymıĢ! ĠnĢallah kötü bir Ģey yoktur. Harun'un sesi o kadar da kötü değildi." dedi.

Gönül yine yumuĢak bir sesle,

"Kendini en kötüsüne hazırla!" dedi. Bilge:

"Sen bir Ģeyler biliyorsun ama benden gizliyorsun." Gönül yüzünü dıĢarıya çevirdi:

"Hepimiz bir gün öleceğiz. Önemli olan barıĢık bir gönül, selim bir akıl selametiyle

gitmektir. Her ne kadar yıldızlarımız barıĢmıyor idiyse de ben onu severdim. Sen kabul

etmesen de öyle. Çünkü saf ve temiz bir insandı. TaĢralılığı zaman zaman sinirime

dokunurdu o kadar..."

"Ne söyledığınin farkında mısın sen? Bir ölüden bahseder gibi anlatıyorsun!" Gönül

daha fazla dayanamayarak gördüğü rüyayı anlatmaya karar verdi:

"Sen beni uyandırmadan önce rüya görüyordum. Rüyamda anneni gördüm. Beyaz bir

elbise giymiĢti. Ve çok gençti. MuhteĢem bir güzelliği vardı. Elinde flüoresan lambasına

benzer ıĢıldayan bir kılıç tutuyordu. 'Sana veda etmeye geldim kızım, kadrini yeterince

bilemedim. Hakkım helal et!' dedi..."

Sonra kendisini tutamadı ve ağlamaya baĢladı... Bilge'nin de gözleri dolmuĢtu... Onu

bağrına basmak istermiĢ gibi Gönül'e sa-

----------1 252 I----------

rildi. Betül dıĢarıyı gösterdi ve "Cici adam!" dedi. Aynı anda ikisi de camdan dıĢarı

baktılar. Bir kumru otobüsün yanında üstelik tam da kendilerinin oturduğu camın

hizasında uçuyordu. Bilge bu kez gerçekten korktu. Titreyen bir ses tonuyla "Bu kumru

sabah evdeydi!" dedi ve sonra sabah mutfakta yaĢadığı olayı Gönül'e anlattı...

Edremit'e vardıklarında saat 21.00'e geliyordu. Annesinin evi oldukça kalabalıktı. Gönül

haklı çıkmıĢtı. Bilge annesinin cenaze namazına bile yetiĢememiĢti. Annesi o gece

sabaha karĢı ölmüĢtü. Akrabaları sünnete uygun olarak cenazeyi fazla bekletmemiĢler

ve öğle namazından sonra cenazesini kılarak gömmüĢlerdi...

Bilge çocukları eve bırakır bırakmaz, mezarlığa gitti. O ana kadar ağlamamıĢtı. Ne

zaman ki taze mezarın baĢına geldi, kendisini tutamadı. Dakikalarca ağladı. Kuzeni

Harun yanı baĢında öylece duruyordu. Eve döndüklerinde gece olmuĢtu...

Ġlk bir iki gün, taziye için gelip gidenlerle meĢgul olmanın telaĢıyla yaĢadığı acının

ağırlığını hafifletebildi Bilge. Sonra insanlar azalmaya baĢladı. BeĢinci geceydi. Evde

Bilge ve Gönül'den baĢka, sadece Bilge'nin ablası, eniĢtesi ve iki çocuğu vardı.

Bilge odada namaz kılıyordu. Pencere açıktı. Bir ara rüzgar a-çık pencereyi sarstı.

Rüzgarın etkisiyle perde savruldu. Sanki pencereden içeriye biri girmiĢti. Bilge

iliklerine kadar ürperdi. Acele ile selam verdi ve Ġstanbul'dan bu yana peĢlerinde olan

kumrunun kanepenin üstünde durduğunu gördü. Bilge:

"Rahmi abi sen misin?" dedi iradesizce... Kumru öylece durup Bilge'ye bakıyordu.

Sonra kendi kendine "Bu nasıl olur? Üçüncü kere seninle karĢılaĢıyoruz. Gerçekten sen

nesin, kimsin?"

Bu arada Bilgenin ablası baĢını kapıdan uzatıp;

"Pardon namaz mı kılıyordun? Seni merak ettim." dedi. Bilge ablasına baktı. Onun da

kumruyu gördüğünü sandı. Bu arada göz ucuyla yeniden kanepedeki kuĢa baktı. Ortada

kuĢ muĢ yoktu.

Artık iyiden iyiye bu kumrunun Rahmi ile bir bağlantısı olabileceğinden kuĢkulanır

olmuĢtu... Namazının kalan rekatlarını

----------1 253 I----------

tamamladı. Annesinin ruhuna Yasin okuduktan sonra ellerini yüzüne sürerek kalktı ve

içeriye geçti. Ablasıyla mirası konuĢmak istiyordu. Salonda bulunan herkes sessizce

oturuyor ve birilerinin sözü açmasını bekliyordu. Kısa süren bir sessizlikten sonra sözü

a-çan Bilge oldu:

"Bak abla, bu kadar bağ bahçenin hakkından ben gelemem. Zaten uzun süredir siz

ilgileniyordunuz. Hangi bağı istiyorsan onu sana vereyim. Benim de bağlardan baĢka

gelirim yok ama senin de gönlün kalsın istemiyorum."

Ablası, "ġimdi zamanı değil" dediyse de Bilge: "Biz fazla kalmak niyetinde değiliz.

Annemin kırkı çıkınca gideriz. Bu arada bu iĢleri de halletmek istiyorum." dedi.

"Ben bana düĢen hisseden Hayır görmek istiyorum. O yüzden de sana tavsiyem, her Ģeyi

üçe bölmek. Ġkisi senin, biri benim olsun. Ben Kitab'in emrine aykırı bir Ģey yapmak

istemem." Bu öneri Bilge'nin de hoĢuna gitti:

"O zaman seçme hakkını sana bırakıyorum... Sen önce almak istediklerini söyle gerisi

kolay. Hem ben burada kalmayı düĢünmüyorum. Gücünüz olursa hissemi size satarım.

Benim buralara yerleĢip kalmam biraz zor. Uzaktan da bağ bahçe idare edilmez."

EniĢtesi kendilerinin Bilge'nin hissesine de bakabileceklerini söylediyse de, Bilge buna

yanaĢmadı:

"Hem Gönül buralarda yapamaz. O büyük Ģehir insanı. Onu alırken babasına da söz

verdim, uzağa götürmeyeceğim diye..." Gönül anlamlı anlamlı eĢine baktı:

"Sen içinden nasıl geliyorsa öyle karar ver. O zaman baĢka i-di, Ģimdi baĢka. Sen nerede

kalmak istersen ben de orada kalırım." Bilge, Gönül'ün sözlerinden son derece memnun

olmuĢtu...

KADIN VE MUMIN

Günler birbirini kovalıyordu. Annesinin kırkı çoktan çıkmıĢtı. Yaz günleri geride

kalmıĢ, havalar hararetini kaybetmiĢti. KıĢın eĢiğindeydiler. Betül artık yürümeye

baĢlamıĢtı. Onun minik adımları, yaĢına göre iyi sayılabilecek konuĢmaları Bilge'yi de

Gönül'ü de mest ediyordu.

Gönül kasaba hayatına iyiden iyiye uyum sağlamıĢtı. Sık sık arayıp "Ne zaman

geleceksınız?" diye soran anne ve babasına, "Burası çok güzel..." diyor, onları da

Edremit'e gelip yerleĢmeleri için ikna etmeye çalıĢıyordu... Annesi razı oluyordu ama

babası bu düĢünceye yanaĢmıyordu. "Tek baĢınıza orada ne yapacaksınız? Gelin buraya.

Hem Haluk da Ġngiltere'ye yerleĢti. Gelin, hayatınızın kalanında bari dinlenir, Ģehir

gürültüsünden uzak bir ömür sürersınız." diyordu...

Gönül gerçekten halinden memnundu. Sadece evin sobalı olması onu düĢündürüyordu.

"Kat kaloriferi yaparız, onu da hallederiz." diyordu içinden.

Ekim ayı sonlarıydı. Bilge bu küçük Ģehirden artık sıkılmıĢtı. Gerçi bir süredir yazı

yazıp dergiye fakslıyordu ama Ġstanbul'un o kirli kokusu burnunda tütüyordu. Erenleri,

boğazı, sandalda balık yemeyi, özellikle de Mahir'i özlemiĢti... Sonra birdenbire aklina

gelmiĢ gibi, sofrayı kaldırmaya çalıĢan Gönül'e döndü:

"Mahir bizi hiç aramadı. Buraya geldiğimiz gün, onu aramak istemiĢtim ama Harun

telefon etmiĢ buraya gelmiĢtik. Acaba ne yapıyorlar?"

"Sen haber vermediysen burada olduğumuzu nereden bilecekler?"

"Öyle ama uzun zamandır bizi hiç aramadılar."

----------1 255 I----------

"Biz de onları aramadık." dedi. Gönül. Sonra da ekledi:

"Ama yine de bu sağlıklı değil. Mahir ahi bizi mutlaka arar bulurdu. BaĢlarına bir iĢ

gelmiĢ olmasın?"

Bilge telefonun baĢına geçti. Mahirlerin telefonunu uzun u-zun çaldırdı. Ama yanıt

veren olmadı...

Bir ara ne yapacağını bilmez Ģekilde, öylece telefonun baĢında kaldı. Ġmdadına yine

Gönül yetiĢti:

"Vedat Amca'yı arasana!"

Vedat, Mahir'in babasıydı. Eski müftülerdendi. Bilgisi çok derin adamdı...

"Doğru söyledin, bu benim aklıma gelmedi!" Bilge, Vedat amcaları aradı. Telefona

Mahir'in çıkması, Bilge'yi ĢaĢırttı.

"Aaa sen misin Mahir abi! ? Ben de seni arıyordum! Sizin telefon yanıt vermeyince, bir

haber alabilmek için babanları aradım." Mahir'in sesi sitem doluydu:

"Bir kerecik olsun aramadın! 'Bunlar ne yapıyorlar' diye sormadın. Bu mu senin

dostluğun?" Bilge iyiden iyiye ĢaĢırmıĢtı.

"Abi annem öldü! Uzun zamandır Edremit'teyim. Aramayı u-nuttuysam bu yüzdendir."

Mahir:

"Ya bilmiyordum! Çok üzüldüm! Allah rahmet eylesin. Demek Emine Ana Hakk'ın

rahmetine kavuĢtu! Allah rahmet eylesin. Eeee artık bu dünya iyileri taĢımaya tahammül

edemiyor! Bir bir göçüp gidiyorlar. Allah bize iman selameti versin..."

Mahir'in sesi boğuktu. Büyük bir acıdan yeni çıkmıĢ gibiydi. Bilge, ondaki bu

durgunluğu merak etmiĢti:

"Abi iyi misin? Sesin pek iyi gelmiyor!"

"Sen bilmiyorsun anlaĢılan. Biz Nagehan'la ayrıldık."

"Deme yahu! Neden? Ne oldu ki?"

"Size geldiğimiz günü hatırlıyor musun?"

"Evet"

"ĠĢte o gün baĢlayan tatsızlık, işi bitirdi."

----------1 256 I----------

"Ne oldu ki?"

"Kendisine her mecliste hakaret ettiğimi söyledi. Kendisinin asil bir aileden geldığıni,

benim gibi köylü kılıklı biriyle evlenmesinin zaten hata olduğunu tekrarlayıp durdu.

Ertesi gün çekti gitti. Ben de gidip almadım. Kısa bir süre sonra da boĢanma davasıyla

ilgili mahkeme emri geldi."

"Deme yahu! Allah Allah! Nagehan aklı baĢında biriydi. Nasıl böyle yaptı ki?"

"Kadının aklı baĢindası yok denecek kadar azaldı. Çoğunluğunun gözü dünya malında

ve parada. Mümin gibi görünürler ama hiç birisinin Allah'a itimadı yoktur."

"E ne yapacaksın Ģimdi?"

"Ġnan kendimi kuĢ gibi hafif hissediyorum. Tek problem çocuklar. Onlara da Ģimdilik

annem bakıyor. Çocukları istemedi. Hayatını mahvetmek istemiyormuĢ. Kendisini

istemediği adamın çocuklarını ne yapacakmıĢ... Öyle dedi. Mamafih, buna memnun

oldum. Çocuklarım da kendisi gibi muhteris, kaprisli ve aç gözlü yapacaktı."

"Ġnan Mahir abi aklım almıyor. Dindar kadınlarımıza ne oldu böyle, anlayamıyorum."

"Eee ahir zamandır, Müslümanlar kadın yüzünden helak olacaklar. DıĢarıdakiler

ahretimizi, evdekiler dünyamızı helak ediyorlar."

"Doğru söyledin. Oysa bu zamanda bir mümin için tek sığınak evidir. Orada da huzur

kalmadı mı, dünya çekilmez bir zindana dönüĢüyor." Mahir konuyu değiĢtirmek için

sordu:

"Bu arada siz nasılsınız? Gönül kardeĢim ne durumda? Betül nasıl, yürüyor mu artık?"

"Ġkisi de iyi, Allah'a Ģükür Betül yürüyor ve konuĢuyor artık. Gönül buralarda kalmak

istiyor, ama ben pek gönüllü değilim."

"Sen Allah'ın sevgili kulusun Bilge." dedi Mahir.

"Nereden çıkardın bunu Ģimdi Mahir abi?"

----------1 257 I----------

"Ġyi bir evlilik yaptın. Gönül çok müstesna bir insan. Allah bir kuluna hayrı murat

etmiĢse ona saliha, anlayıĢlı bir eĢ nasip e-der."

Mahir bir süre sessiz kaldı. Sonra sözünü sürdürdü: "Ġnan Bilge senin yaptığın en akıllı

iĢ, makul ve mutmain bir kızla evlenmek oldu. Onlar nispeten kaprissiz ve tok

oluyorlar... Bizim çektiklerimizin hiçbirini sen yaĢamıyorsun. Dindar görünürler ama

dinle alakaları yok gibi dünya iĢlerine meylederler. Dinle tek alakaları baĢlarındaki örtü.

Onu da bir moda gösterisine dönüĢtürdüler ya... Neyse! Gönül'ün kıymetini bil... Sen

bizim gibilerin neler çektiğini bilemezsin!" Bilge Mahir'e katıldığını gösterir bir eda ile:

"Abi neden böyle? Vedat öyle, Hasan öyle, Mehmet Baki öyle. Örtülü olup da kocasına

problem çıkarmayan tek tanıdığım Hüsniye.. Onun da kökü sağlam."

"Bu biraz da bizden kaynaklanıyor. Biz evlenirken, sağlam ölçüleri esas almıyoruz.

Daha çok arzularımızı ve çevrenin telkinlerini esas alıyoruz." Sonra ekledi: "Aslında bu

zamanda evleneceğin kadının önce ailesine bakacaksın. Annesine evet daha çok da

annesine... Maalesef dindar ailelerin kızları kocalarının evlerine maddî ve manevî

açıdan aç geliyorlar. Baskıdan oluĢan veya yapay îslamî kimlikten dolayı babalarının

evinde yapamadıklannı kocalarında yapmak istiyorlar... Çoğunda tevekkül duygusu tam

oluĢmamıĢ. Acıma ve fedakârlık hissi zayıflamıĢ... 'Hep bana, hep bana.' diyorlar."

"Doğru!" dedi Bilge. "Hepsi diyemem ama tanıdıklarımın çoğunluğu öyle. Hepimiz

dünyaya çok meylettik Mahir abi. Hiç ölmeyecekmiĢ gibi dünya hırsına müptela

olduk..." Mahir:

"Öyle! Sen bilirsin, ben bekarken birçok öğrenciye bakabiliyordum. Evlendikten sonra

bir tek gence burs vermek nasip olmadı. 'Eve lazım, mescide haram' diye diye, her hayra

mani oldu. Ġki yılda bir evin eĢyalarını değiĢtirdi. Çocuğuna don almak için taksi

---------1 258 i--------

tutup Etiler'e gidip geliyordu. Ama bir fakire yardım ettiğimde, evde kavganın bini bir

para olurdu."

"Ġnan Mahir abi, biz senin halini görüp acıyorduk ama, ne yapacaksın?"

"Neyse Hayırlısı olsun, ikimiz için de iyi oldu!"

"Ne yapıyor peki Ģimdi Nagehan?"

"Duyduğum kadarıyla zengin bir müteahhit bulmuĢ. Bir iki ay sonra evleneceklermiĢ."

"Deme yahu! Bu kadar erken mi?"

Bilgenin aklına çok kötü Ģeyler geldi. Nagehan gibi bir kadının bu kadar sürede yeniden

evlenmesi ona tuhaf geldi. Sonra Gönül'ün Nagehan'dan duyduğu sözü hatırladı:

"Benim gibi güzel ve çekici bir kadının karĢısında diz çökmeyecek erkek yoktur." Bil-

ge'nın yüzü kızardı. Bir Ģey demedi. Mahir'in "Ne zaman Ġstanbul'a geleceksınız?"

Ģeklindeki sorusuyla kendine geldi:

"Gönül buraları çok sevdi. Gelmek istemiyor ama ben dönmeyi düĢünüyorum. KıĢ

bastırmadan dönmeyi planlıyorum doğrusu."

Mahir, Bilge'nin Edremit'teki telefon numarasını kaydetti, ve-dalaĢtılar. Bilge telefonu

kapattı. Gönül konuĢmaların bir kısmını duyduğu için, üç aĢağı beĢ yukarı konuyu

anlamıĢtı ama merakla sordu:

"Ne olmuĢ?"

"Nagehan, Mahir abiden boĢanmıĢ!"

"Neden?"

"Bizim evde tartıĢmıĢlardı yal O olay büyümüĢ ve Nagehan çekip babasının evine

gitmiĢ. Sonra da boĢanma celbi gelmiĢ."

"Vallahi çocuklara acıdım ama, umarım ikisi için de Hayırlı olur."

Biraz durdu. Sözünü üzgün bir tavırla sürdürdü:

---------1 259 i---------

"Bu belalar, bu sıkıntılar hep bizim mala ve paraya olan hırsımız sebebiyle geliyor

baĢımıza. Müslümanlar olarak dünyaya çok meylettik. Allah da bu zaafımızla imtihan

eyliyor bizleri."

Günün kalanı sıradan iĢlerle geçti. AkĢam yemeğinden sonra birilerinin gelmesini

beklediler ama gelen olmadı. Söz döndü dolaĢtı, Mahir'e geldi. Bilge bir Ģeyler söyledi

ama olayları yerli yerine oturtamıyordu. Bilge yoğun bir istek duydu; keĢke SinHa

gelseydi de biraz sohbet etselerdi...

Gönül dikkatle eĢinin yüzüne baktı:

"SinHa'yı mı düĢünüyorsun?" dedi. Bilge, nereden bildin der gibi Gönül'e baktı. Gönül

de "Ne bileyim bir anda o aklıma geldi." diyecekti ki ikisi de irkildi:

"Selam dostlanm, nasılsınız?" Gönül sevinçten çığlık attı:

"HoĢ geldin hocam! Nerelerdeydınız? Bizi çok ihmal ettınız?"

Bilge birden baskına uğramıĢ birinin telaĢıyla ayağa kalkıp saygı vaziyeti aldı...

"Otur Bilge, rahat ol!" dedi SinHa... Sonra kendisi de koltukların birine oturuyormuĢ

gibi yaptı... Dokunulabilir insan forma-tındaydı.

Tam bu sırada, Betül uykudan uyanmıĢ, pıtır pıtır adımlarıyla salona girmiĢti... Doğruca

SinHa'nin yanına gitti. IĢıktan kamaĢan gözlerini ovuĢturuyordu. Betül'ün, dedesinin

kucağına gidiyormuĢ gibi rahat bir Ģekilde gidip SinHa’nın kucağına oturması Gönül'ü

de, Bilge'yi de ĢaĢırttı.

SinHa göğüs cebinden tıkanyormuĢ gibi lâl taĢma benzer bir Ģey çıkardı. Ucunda bir

zincir vardı... Onu Betül'ün boynuna taktı... Odanın içi bir anda hiç duyulmamıĢ hoĢ bir

koku ile doldu...

SinHa, Gönül'e:

"Dikkat et kızım bunu onun boynundan hiç çıkarma. Sakın kaybetmesin."

Gönül, "Bu nedir?" diyecekti ki, SinHa:

---------1 260 I---------

"O artık evrensel koruma altına alındı. Onu korudukça kendine de size de Ģer ve fitne

bulaĢmaz..."

ġimdi Betül'ün de etrafında ıĢık halkaları oluĢmuĢtu. Her ikisinin de dıĢ çerçeveleri

panldıyordu... Sonra Betül usulca Sin-Ha'nin kucağından indi ve yürüyerek annesine

geldi...

Bilge, hâlâ olayın Ģokunu üzerinden atabilmiĢ değildi:

"Bu koku nedir hocam?"

"Saflığın ve temizliğin kokusudur. Yeni doğduğunuzda bu koku hepınızde az çok

vardır. Ama siz kirlenerek onu kaybedersınız... Bir daha o kokuyu hiç duyamazsınız.

Sonra ruh temizlendikçe ve kiĢi Yaratıcı'ya yakınlaĢtıkça, o koku yeniden hissedilir ama

artık yine de o saflıkta olmaz. Çünkü artık tabiatınızdan bir Ģeyler katmıĢ olursunuz."

"Peygamberimizin teri gül gibi kokarmıĢ, ondan mı?"

"Elbette. O evrensel saflığın en büyük temsilcisidir. Diğer büyük temsilci ise Mesih'tir."

"Hocam Hz. Ġsa'nın yeniden geleceğine dair rivayetler var. Doğru mudur?"

"Hem evet, hem Hayır."

"Nasıl olur bu?"

"Sizin bundan ne anladığınıza bağlı... Eğer inancın zaferini anlıyorsanız evet, yok eğer

birinin çıkıp ben Ġsa'yım demesini bekliyorsanız Hayır. Çünkü o bile kendisinin Ġsa

olduğunu bilemeyecek uzun süre... Ona inananlar da Ġsa olduğu için değil, imanlarının

gücüyle onun yanında yer almak gerektiğini kavrayanlar olacaktır..."

"Onu nasıl tanıyacağız, nasıl bileceğiz?"

"Dedim ya ferasetınızle... Daha önce size onun ortaya çıkıĢ Ģartlarım anlatmıĢtım. Ama

onu tanımak veya tanımamak sizin sorununuz. Eğer açık açık gelse ve son derece

olağanüstü hallerle donatılmıĢ olsa bu eĢyanın tabiatına aykırı olur. Çünkü Yaratıcı

sizinle ilgili her hakikati gizli bırakmayı kendisine yazdı."

---------1 261 !--------

"Mucizelerin bile inkar edilebilmesinin nedeni de bu mu?"

Yaratıcı’nın sizin alanınıza giren her fiili, her takdir ve tecellisi, kabul veya

reddedilebilirlik özelliklerini beraberinde getirir... Yaratıcı’nın hiçbir emrinde, hiçbir

teklifinde icbar, zorlama yoktur. Aklınıza kapı açar ama iradenizi elınızden almaz. Aksi

takdirde size teklifte bulunmuĢ olmanın anlamı kalmaz. Hepınız inanmak zorunda

kalırsınız. Bu da asla olmaz..."

"Peki geldi mi, gelecek mi?"

"Bu neyi değiĢtirecek? Size evet desem, gördüğünüz her üstün özellikli insanı o

sanacaksınız ve aklınız karıĢacak... Hayır desem, bugün size doğruları söyleyen hiçbir

öğütçüye itibar etmeyeceksınız... Oysa ben size daha önceki sohbetlerimizde Son Uyan-

cı'nın geldığıni söylemiĢtim... Onu iyi anlarsanız, Ġsa'nın mahiyetini de, görevinin ne

olacağını da kavrarsınız...

Ġsa'nın Ģeriatını iyi anlayın. Kim Muhammedi üslubu Ġsevî meĢrebe yaklaĢtırıyor ve

tevhit üzerinde kalıyorsa ona dikkat edin."

"Hocam ben anlamadım." dedi Gönül.

"Bak kızım, Ġsa'ya niçin Mesih denildığıni iyi anla."

"Niçin?..."

"O Tevrat'ta var olan bazı hükümleri tadil etti. Bazı yasakla-n kaldırdı. O yüzden de

bütün dindar Yahudiler onu dine bid'at sokmakla suçladılar... Siz onları kınayabilir

mısınız?"

"Hükümler Allah'a aittir, O'nun tadil etmesi gerekmez mi?"

"Elbette. Nitekim O tadil etti zaten. Ġsa O'ndan bir kelime değil mi? Ve Yaratıcı ona

'ruhum' demedi mi? Demek ki o onu, Yaratıcı’nın emriyle yaptı. Ama önlerinde ĢaĢmaz

kurallarla dolu Tevrat'ı tutanlar, bu davranıĢı bid'at yani dinde olmayan bir Ģeyi dinin

içine sokmak gibi kabul ettiler ve yine Allah rızası için Ġsa'ya karĢı mücadele ettiler...

Oysa Ġsa bir muvahhid idi."

"Muvahhid ne demek?"

"Yaratıcı’nın tekliğini hücrelerine kadar içmiş kimse."

----------1 262 I----------

"Yazık etmiĢler..." dedi Gönül. Sonra da: "Onun için mi çarmıha gerdiler Hz. Ġsa'yı-••"

diye sordu. Bilge:

"Çarmıha germek istediler demek istiyorsun." Gönül: "Yani çarmıha gerilmedi mi?"

SinHa:

"Hayır. Siz kendi kitabınızı okursanız bunu anlayacaksınız... Ama birini çarmıha

gerdiler. Ve onlar çarmıha gerdiklerinin Ġsa olduğunu sanıyorlardı..."

"Bu nasıl olur?"

"Bir illüzyonist bile sizin gözünüzün önünde son derece asılsız iĢler yaptığı halde siz

onu garipsemiyorsunuz da, Yaratıcı'nın bir toplumun bakıĢlarını ĢaĢırtmasına mı hayret

ediyorsunuz?"

"Doğru." dedi Bilge, "Zaten Kuram Kerim de 'Ona benzettiler.' diyor..."

"Bütün bunların anlamı ne hocam? Niye her Ģey bu kadar perdeli bir bilmece? Biraz

daha açık olsa olmaz mıydı?"

"Olurdu ama o zaman siz, siz olmazdınız."

"Peki hocam, Ġsa hangi hükmü değiĢtirdi ki Ġsrailoğulları ona o kadar düĢman oldular?"

"Bir kere onun doğumu baĢlı baĢına bir fitneydi... Hangınızin aklı, bir kadının erkeksiz

doğurmasını alıyor ki? Siz bu kadar inancınızla bunu anlayabiliyor musunuz? Sadece

inandık diyorsunuz...

Ġkincisi, o bazı haramları helal kıldı... Sonra hiçbir dindarın terk etmesi uygun

görülmeyen evlenip çoğalma sünnetini terk etti."

"Sahi hocam, Hz. Ġsa neden evlenmedi?"

"Tabiatmdaki sırdan dolayı... Hiçbir kadın o tabiatı yüklenip taĢıyacak donanımda

değildi. Nasıl ki Meryem de sizin sandığınız gibi bir kadın değildiyse..."

"Hıristiyan rahipleri de onun için mi evlenmeyi terk ettiler?"

.

----------i 263 I----------

"Onlarınki sahte bir taklitten ibaretti. Güya Ġsa'nın sünnetine uymak istediler ama her

peygamberin her hareketi ümmeti tarafından yapılmak zorunda değildir..." Bilge:

"O yüzden mi gece namazı Peygambere farz, bize değil? diye sordu...

"Sayılır..." Gönül:

"Çağımızda da bazı Müslüman alimler evlenmek istemediler. Ama peygamberimiz

evlendi. Onlar Ġsa'yı mı taklit ediyorlar?"

"Eğer bu maksatla evlenmiyorlarsa zaten hatadadırlar... Eğer yüklendikleri misyon

onları bundan alıkoymuĢsa onlara dikkat e-din."

"Nasıl yani?"

"Evlenmek dünyaya bağlanmaktır... Oysa bugün ancak dünya ile bütün gönül bağlarını

kesmiĢ müminler inanca hizmet edebilir.... Bu çağ, insanlığın hiçbir döneminde

görülmemiĢ fitneler ve cazibelerle dolu. Oysa iman ve inanç davası saflık gerektirir.

Dünyayı talep edenler bu iĢi baĢaramazlar. EvlenmiĢ kimsenin dünyayı talep

etmemesinin imkanı kalmadı."

"Neden?"

"Çünkü, insanlardan kanaat ve tokluk alındı. Bir insan geçim derdine düĢtü mü dünyaya

dalar. Dünyaya daldı mı ihlâsinı kaybeder O zaman da Hakk'm ve saf bilginin taĢıyıcısı

olma vasfını kaybeder..."

"Ġlginç" dedi Bilge, "Demek ki bugüne kadar hiç anlamamıĢım ayeti."

"Hangi ayeti?" dedi Gönül. SinHa yanıt verdi:

"Sizin Yasin dedığınız surede yer alan 'Hiçbir ücret istemeden size Hakk'ı anlatan ve

kendileri de gerçekten Hak üzere bulunanlara uyun.' ayetini..."

"Evet." dedi Bilge.

Bir sessizlik oldu... Nedense Gönül'ün aklına Mahir gelmiĢti. Ġçinden "Acaba Mahir abi

de evlenmemesi gerekenlerden miydi ki

H 264

bunlar baĢına geldi?" diye düĢündü... SinHa aklından geçenleri okudu:

"Hayır" dedi, "Evliliğinde terslikler yaĢanan herkesi böyle algılamanız yanlıĢ olur."

"Peki nasıl anlamamız lazım?" diye sordu Gönül.

"Siz" dedi SinHa "kendi hatalarınız ve gizli arzularınızı açığa vurarak yaptığınız

yanlıĢlıkları kaderınıze atarsınız. Siz yanlıĢı arzu etmeseniz, Allah onları size niye takdir

etsin?"

"Yani biz mi arzu ediyoruz problemleri?"

"Hayır problemi arzu etmiyorsunuz. Arzularınızla yaptığınız tercihler, o problem ve

sıkıntıları doğal olarak getiriyor." Gönül:

"Hocam bu zamanda bütün erkekler eĢlerinden Ģikayetçi... Kadınlar da eĢlerinden

memnunlar diyemeyiz. Bunun sebebi ne?"

"Sebebi sizlersınız... Örneğin sen kızım, Bilge ile niçin evlendin?"

"Ġnanın hocam, ben kendi çevremde gördüğüm yanlıĢlıkları yapmayacak birisi olacağını

umduğum için Bilge ile evlendim." "Peki umduğun gibi buldun mu?" "Eh!" dedi

Gönül...

Bilge anlamlı anlamlı eĢine baktı. Kendisinin de teste tâbi tutulacağını düĢünerek

sıkıldı... Nitekim SinHa sordu:

"Bilge, peki senin Gönül'ü seçmenin gerekçesi neydi?"

"Onu sevdim."

"Peki senin sevginin evrensel doğrulara yani Hakk'a uygun bir sevgi olduğunu

söyleyebilir misin? Yani bu sevginin açığa çıkmasında etken olan neydi? Nefsi arzuların

mı inançsal kaygıların mı?"

"Hiç böyle düĢünmemiĢtim. Sevdim ve evlendim." "Eğer sendeki sevginin açığa

çıkmasını n kaynaklarını iyi değerlendirirsen, Hakk'ı değil, nefsinin arzularını tercih

ettiğini hemen anlarsın... Üstelik bu konuda bile tam emin değilsin."

----------1 265 i----------

Bilge kalbini yokladı ve SinHa'ya içinden hak verdi...

"Yani bazı dindar insanların hanımları yüzünden sıkıntı çekmeleri veya huzursuz bir

evlilik sürdürmeleri bundan mıdır?"

"Sayılır. Çünkü o dindar zatlar, dindarlıklarının gereklerini değil, arzularının ve dünyevi

çıkarlarının yönlendirmesiyle o eĢleri seçiyorlar... Kendilerinde açığa çıkan sevgiyi de

yeter bir gerekçe kabul edip evleniyorlar. Sonra da o dünyadar eĢleri aracılığıyla kaderin

tokatlarını yiyorlar."

"Peki bunda kaderin hiç mi rolü yok?"

"Kader dedığınız Ģey, sizin arzu ve seçimlerınızle açığa çıkar, bunu unutmayın"

"Peki, böyle bir durumda boĢanmak mı gerekir?" "O da baĢka bir yanlıĢ. Sizi

boĢanmaya götüren Ģeyi de iyi irdelemeniz gerekir. Eğer rahatınızı düĢünerek

boĢanırsanız farkında olmadan daha büyük bir Ģerre kapı açmıĢ olursunuz. Oysa

sabretmeyi tercih etmeniz, sizin için daha Hayırlı da olabilir. Eğer bir evlilik sizin ölüm

ötesi yaĢamınızı zedeleyecek boyutlara varmıĢsa yani sizin deyimınızle ahiretınıze zarar

veriyorsa eĢınızden ayrılabilirsınız. Ama siz bunu yapmıyorsunuz ki... Önce çıkarınıza

bakıyorsunuz. Çıkarınıza uygunsa size verdiği zarar ne kadar büyük olursa olsun onu

bırakmıyorsunuz, idare ediyorsunuz. Demek ki orada da yanlıĢlarınız var. Temel olan,

her hareketınızde Yaratıcı'nın size yüklediği misyona uygun hareket etmenizdir."

"O zaman yapılan evliliklerin büyük bir kısmı yanlıĢ temeller üzerinde kurulmuĢ desene

hocam." dedi Gönül.

"YanlıĢınız sadece bu değil. Daha derinde yanlıĢlık yapıyorsunuz."

"Ne gibi?"

"ġimdi dikkat edin; size yüklenilen görevler ve yapmanız yasaklanan iĢlerin özüne

bakın... Örneğin evlilik. Yaratıcı’nın size yüklediği zorunlu bir görev değil. Bir öneridir.

Nesli yaratmak ve

----------1 266 I----------

çoğaltmak doğrudan Yaratıcı’nın iĢidir. Ama siz o göreve seve seve gönüllü

oluyorsunuz... Neden?"

Bilge de Gönül de aynı anda sordu:

"Neden?"

"Yaratıcı bu görevi sizden murat ettiği zaman bu i§e bir ön ücret belirledi. Siz ona arzu

ve Ģehvet diyorsunuz... Oysa bunlar sadece yüklendığınız göreve rahatlıkla razı

olabilesınız diye tabiatınıza yerleĢtirilmiĢ bir peĢin ücrettir. Siz eğer birbirınızden lezzet

almasaydımz ve birleĢmeniz sizde bu kadar derin hazlar yaratmasaydı, diğer görevleri

ihmal ettiğınız gibi neslınızi sürdürme iĢini de yapmazdınız. Ama o bu iĢin

mukaddemesini öyle güçlü bazlarla donattı ki, siz seve seve o iĢe talip oluyorsunuz.

Böylece her birınız neslin devamı olan tecelliye araç oluyorsunuz.

Yaratıcı dileseydi sizleri de evrendeki birçok yaratık gibi eĢeysiz var edebilirdi... Ama

bunu yapmadı, görevi size yükledi. Böylece birbirınızden üreyip çoğalmanızı takdir etti

ki siz aileler, topluluklar ve milletler olabildınız. Bu durum sizin birbirınızle yarıĢıp,

evreni imar etmenize gerekçe kılındı. Aksi takdirde yeryüzünde kalıcı hiçbir eser

bırakmazdınız. Demek ki evlilik size kesin bir e-mir değil. Sadece bir öneridir. Nitekim

siz evlenmeye 'sünnet' diyorsunuz. Yani bir tür örfi" Gönül:

"Sadece neslin devamı için mi evleniyoruz? Oysa biz tarafların birbirine yardımcı

olması ve birbirinde sükunete kavuĢması için de evliliğin yapıldığını biliyor ve

inanıyoruz." SinHa:

"Doğru ama asıl amaç o değil. Bu saydıkların size yüklenilen görevin peĢin ücretleridir.

Asıl amaç neslin devamıdır. Hal böyle olduğu halde siz bu iĢi de haz ve lezzet aracı

yaptınız. Sizin bedenlerınızin doğal gereksinimi yirmi üç günde bir birleĢmeyi yeterli

bulurken bu konuda da aĢırıya gittınız. Haz almak bu iĢin bir ön ücreti olmasına rağmen,

siz her seferinde ücreti alıp iĢi erteliyorsunuz. Bu gerçek bir israftır. Yeryüzünde hiçbir

insan bundan daha büyük bir israf yapamaz. Çünkü kullandığınız sizin dirlik suyunuz ve

hayat kaynağınızdır. Siz onu bitimsiz sanırsınız ama tıpkı nefeslerınız gibi

----------1 267 I----------

size verilen hayat suyunuzun miktarı da belirlidir ve israfla vaktinden önce

tüketebilirsınız. O zaman da yaĢama kudretınızi kaybedersınız. Ġktidarınız uçup gider,

ne medeniyet üretebilirsınız ne yeni bir dünya kurabilirsınız, ne de hayatınızı

geliĢtirebilirsınız.

Bu durum, aynı zamanda bir suistimal, kötüye kullanma olduğu için, birlikteliğınız size

mutluluk getirmiyor. Birlikteliklerınız bir hazzin paylaĢımı haline dönüĢüyor ki hiçbir

hazzın devamı, sizin zamanınızla birkaç yıldan fazla sürmez. Sonra rutin bir hal alır.

Lezzet vermez.

Oysa evlenirken, bu eylemin doğrudan bir görev yüklenmek olduğunu bilip öyle hareket

etseniz, birbirınızden usanma veya birbirınızden uzaklaĢma da gerçekleĢmez. Eğer

Yaratıcı aranıza koyduğu meveddeti yani uzun süre aynı mekanları paylaĢmanın

doğurduğu mıknatıslanmayı kaldırsa bir dakika bile birbirınıze tahammül edemez,

hayatı kendınız için cehenneme çevirirsınız."

Bilge adeta Ģoka girmiĢti. Gönül de öylece kalakalmıĢtı. Ne diyeceklerini

bilemiyorlardı. Gönül, anlamli anlamlı Bilge'ye baktı.. "Peki hocam, insanın sırf haz

için o iĢi yapması günah mı?" "Öyle bir Ģey söylemedim. Sadece sizin bu iĢi gerçek

amacına uygun yapmadığınızı söyledim... Bir Ģeyin haram olması baĢkadır, serbest

bırakılmıĢ bir nimetin kötüye kullanılması baĢkadır.

"Yemek yemek helal bir lezzettir. Ama iĢi aĢırıya vardırırsa-nız... Yani çok eski

zamanlarda bir kavmin yaptığı gibi sırf damak zevki için yiyip yiyip sonra çıkarır ve

tekrar yemeğe oturursanız, ağır bedeller ödersınız. Nasıl ki o insanlar zamanla yeme

lezzetini kaybediyorlarsa, siz de size takdir edilen hazzı yanlıĢ kullanırsanız, ya erken o

nimetten mahrum kalırsınız, ya da elınızdeki nimetten lezzet almamaya baĢlarsınız. O

da sizi baĢka yerlere ve yasaklanmıĢ bazlara sevk eder. Kendi ellerınızle hayatınızı ve

ölüm ötesi yaĢamınızı mahvedersınız" Bilge:

"Aman Ya Rabbi! Bunlar ne ince meselelermiĢ böyle! Hiç düĢünmeden yaĢayıp

gidiyormuĢuz." dedi kendi duyabileceği bir sesle. Sonra:

---------1 268 1---------

"Demek ki biz evlenmemeliymiĢiz hocam." dedi boĢ bulunarak... Gönül bu söze içinden

bozuldu ama dıĢarıya vurmadı. Sin-Ha onun gönlündeki dalgalanmayı gördü:

"Kızım yanlıĢ anlama, Bilge senin anladığın Ģeyi kasdetmedi. Üzerine aldığı

sorumluluğun idrakine vardı ve onun dehĢeti karĢısında nefsini kınadı. ġu an

duyumsadığı gerçek, senden memnuniyetsizlik değil." Sonra da Bilge'ye:

"Olacak olur. Sizin beraberliğınız ta ezelde takdir edilmiĢti. Meyveniz de bu çocuk... Siz

onu doğru ve saf bilgi ile donatır ve üstleneceği göreve hazırlarsanız, sizden bekleneni

yapmıĢ olursunuz."

"Hocam bu nasıl bir görev olacak ve niçin bu iĢ için bir kız seçilmiĢ olabilir ki?"

"Görevi saf bilgiyi taĢımak, anlaĢılabilir kılmak ve külli aklın yansıtıcısı olmaktır... Bu

göreve niçin seçildi onu tam olarak bilemem. Ancak, bildiğim kadarıyla ileride kadın

her konuda erkeğe üstün gelebileceği için ihtimal ki kaderi ezeli böyle takdirde bulundu.

Bu konuda fazla bilgim yok."

Gönül bundan gizli bir sevinç duydu. Biraz da gururlandı. "Ya gördün mü, kıymetimi

bilmelisin!" der gibi Bilge'ye baktı. Bilge:

"Hocam peygamberimiz bu durumu kıyamet alameti olarak anar ve 'Kadın her konuda

erkeğine galip gelmedikçe kıyamet kopmaz.' buyurur. Bu, iyi bir Ģey mi ki?" SinHa:

"Ben iyidir veya kötüdür demedim. Sadece sizi bekleyen geliĢmeyi haber verdim.

Ġnsanlığın son perdesini..." Gönül:

"Hocam bunun iĢaretleri görülmeye baĢlandı zaten. Kadınlar her alana girdiler. Daha da

önemlisi, kız çocuklar, erkek evladın görevi olan anne babaya bakma görevini bile

yüklenmeye baĢladılar... Kızlar anne babalarına karĢı daha müĢfik hale geldiler..." Bilge

manalı manali Gönül'e baktı:

"Sizin yüzünüzden! Hiçbir erkek anne babasına bakmak için

karısını ikna edemiyor ki..."

---------1 269 I---------

"Öyle ama buna yine siz sebepsınız." dedi SinHa. "Erilliği ve tabi görevlerınızi

bırakarak, zaaflarınıza uydunuz. EĢlerınızi kırmamak, onlardan aldığınız lezzetten

olmamak ve rahatınızı bozmamak için anne ve babayı kırmayı göze alıyorsunuz. Oysa

anne ve babaya hizmet özellikle erkek çocuklara vasiyet edilmiĢtir. Bu bir ilahî yasadır.

Ama çoğunuz bunu unuttunuz. O yüzden de cezalandırılıyorsunuz."

"Nasıl yani?"

"Bakın Yaratıcı’nın önerisinde erkek evladın baba mirasından payı üçte iki iken, ikide

bire indi. Siz zannediyor musunuz ki, ilahî onay olmasa bu kanunlar size dayatılır.

Erkek evlat, doğal görevlerini terk ettiği için, bu doğal görevden doğan haklarını da

kaybetti. Kadın ise gittiği yerde gerçek sevgi ve Ģefkati görmediği için, yeniden anne ve

babanın Ģefkatine dönüyor ve onlara yapıĢıyor. O yüzden de onların mirastan

alacaklarına yarım puan daha eklendi."

"Yani bu medeni kanunun getirdiği durum aynı zamanda ilahî mi?"

"Ġlahîdir demedim ancak vicdanîdir. Adaletullah'tır. Evrende bir küllî adalet, bütünsel

yasa vardır. Onun kuralları sizin bildığınız kurallara benzemez. Örneğin bir aslan,

yavrularını beslemek için bir ceylanı parçalar. Halbuki onun da yavruları vardır.

Tabiatın leĢ yemekle görevli kıldığı aslan, hayvanı hırsına kapılıp bir canlının hayatına

son verir. Ġlahî adalet de onun bir avcı tarafından vurulmasına fetva verdirir."

"Peki hocam ilahî cezaya çarpılmak için akıl ve Ģuur gerekmiyor mu?"

"Bu kural insanlar için geçerlidir. Evrendeki prensipler farklıdır. Çünkü her bir ilahî

isim ve sıfat bağımsızdır ve kendi alanını korumak ister. Böyle olunca mutlak bir adalet

hükümran olur. Sizdeki adalet ise nispeten görecelidir. Evrensel acıma ruhu ve

merhamet, zaman zaman müdahale ederek, sizi hakettiğınız cezadan kurtarır."

----------1 270 1----------

"Peki hocam anneye babaya saygısızlığın baĢka ne türlü sonuçlan vardır?"

"Anneye saygısızlık toplumsal düzende merhameti, acıma hissini kaybetmenize sebep

olur, babaya saygısızlık ise güven duygusunu yok eder. Her iki durumda da toplumda

huzur ve güven kalmaz. Bu da dünyada cehennemi yaĢamak demektir..."

Bu arada Betül mızmızlanmaya baĢlamıĢtı. Annesinin eteklerini çekiĢtirip duruyordu.

AcıkmıĢtı.

Gönül ona bir Ģeyler hazırlamak istiyordu ama sohbetten de ayrılmak istemiyordu.

Aslında burada kalmasını n kendileri için ne gibi sonuçlar doğuracağını da soracaktı

ama SinHa buna olanak tanımaksızın veda ederek gidivermiĢti.

SinHa'nın ani kayboluĢu kısa süreli ĢaĢkınlıklarına neden oldu. Ġlk toparlanan Gönül

oldu. Bir Ģeyler hazırlamak için mutfağa geçti.

Vakit de hayli ilerlemiĢti. Bilge yatsı için hazırlık yapmak üzere lavaboya gitti...

TAHMĠN VE YORUM

Günler günleri, haftalar haftaları izliyordu. KıĢ bütün Ģiddetiyle bastırmıĢtı. Kaz Dağları

bir iki kez tamamıyla beyaza boyanmıĢtı...

Bilge eĢinin en az bu kıĢı burada geçirelim önerisini kabul etmiĢ ve Edremit'te

kalmıĢlardı. Sade ve tekdüze günler geçiriyorlar-dı. Aysun'la Gönül bu süre içinde iyi

dost olmuĢlardı. Sık sık birbirlerini ziyaret ediyorlardı... Ġki gecede bir ya Aysunlar

geliyordu, ya da Gönüller gidiyordu. O gece de beraberdiler... Hatta Aysun erkenden

gelmiĢ, birlikte akĢam yemeği hazırlamıĢlar, erkekler de sonradan gelmiĢti...

Aysun Gönül'den çok etkilenmiĢ, namaz kılmaya baĢlamıĢtı. Zaman zaman baĢını da

örtüyor ve soranlara "Kendimi alıĢtırıyorum." diyordu. Göriül, Aysun'daki bu hızlı ve

kararlı değiĢimden çok etkilenmiĢti. "Ben Ģu kadar zamandır, bu bilgileri en ehil

insanlardan aldığım halde, kapanmak hâlâ nefsime ağır geliyor, ama bu kadın hemen

örtünmeyi düĢünebiliyor." diye içinden ona gıpta ediyordu.

Gönül, Aysun'a nasıl olduysa bir gün SinHa'yı anlatmıĢtı. Daha doğrusu ağzından

kaçırmıĢ, sonra da toparlayamamıĢtı. Sonunda da yalan söylemektense gerçeği olduğu

gibi anlatmaya karar vermiĢti. Aysun büyük bir merak içindeydi. "Ne olur bir daha

gelirse bizi de çağırın." demiĢti de. Gönül öylesine "olur" cevabını vermiĢti...

Bir yandan da "Ya o da Nagehan gibi kapalı ise." diye korkuyordu. Yemekler yendikten

sonra herkes kendi dünyasına dalmıĢtı. Gönül Betül'ü uyuttuktan sonra mutfakta mısır

patlatmaya koyulmuĢtu.

----------1 272 1----------

Harun içerden bağırdı:

"Gönül Hanım haydi gelin de elli bir oynayalım!" Aysun itiraz etti:

"Ne elli biri? Ne gereği var! Sohbet edelim."

Harun ısrar etti. Bilge de uzun zamandır kağıt oynamadığını anımsadı. Eskiden kağıt

oynamayı severdi ama §imdi içinden hiçbir istek duymuyordu:

"BoĢ ver be Harun, sohbet ediyoruz! Oyun oynarken bo§ yere zaman geçirmiĢ

oluyoruz." dedi. Harun:

"ġimdi ne yapıyoruz ki? Zaten boĢ zaman geçiriyoruz. Vallahi bana televizyon

izlemektense kağıt oynamak daha az günahmıĢ gibi geliyor." dedi bilgiç bir edayla...

"Evet bu konuda haklısın. Günümüzde televizyon en büyük zaman katili."

"Sadece vakit kaybı olsa ne âlâ. Resmen pislik akıyor bu kutudan inan. Ben sıkılıyorum.

Ama ne yaparsın ki, bir kere düğmesine dokundun mu seni esir alıyor. Ne kitap

okuyabiliyorsun, ne konuĢabiliyorsun." Tam bu sırada Gönül içeri girdi. Harun'un bu

son cümlesini duymuĢtu:

"Ben daha kötü Ģeyler düĢünüyorum televizyon için. Bence Deccal'in penceresidir o.

Geçenlerde raftaki §u kitapların birinde okudum. Hadis olarak aktırılmıĢ. Doğru mu

yanlıĢ mı bilmiyorum ama bana ilginç geldi..."

"Ne diyor?" diye sordu Bilge. Gönül:

"Deccal'in sesi pencereden gelir, insanlar merak edip pencereden dıĢarı bakarlar Hemen

boynuzları çıkar ve artık baĢlarını i-çeri çekemezler. Ve Deccal'e tabi olurlar... Böyle bir

Ģey..." Harun:

"Ben bu iĢlerden anlamam ama bu pek mantıkli bir olaya benzemiyor. Biraz hurafe

kokuyor. Son zamanlarda bu konular sık tartıĢılıyor, malum!" Aysun:

"YaĢar Nuri'den söz ediyorsun değil mi?... Ben o adama laf söyletmem. Hepimizi Kuran

okumaya alıĢtırdı... Gerçi bazı dindar-

----------1 273 I----------

lar onun hakkında kötü konuĢuyorlar ama, ben onun konuĢmalarına bayılıyorum..."

Sonra da Bilge'ye döndü: "Sen ne diyorsun Bilge?"

"Ben o insanları eleĢtirecek bilgiye sahip değilim. Belki de bizim gibi insanların diyalog

kurmasını n olanaksız olduğu insanlara ulaĢıp, onların dinle bağlantı kurmasını

sağladığı için hepimizden daha çok hizmet ediyordur." Bilge daha sözünü sürdürecekti

ki Harun atıldı:

"Sahi Bilge, bu Deccal olayının iç yüzü nedir? Geçen gün Cuma saatini beklerken cami

avlusunda konuĢuyorlardı. Ben de merak edip dinledim. Mehdi gelecekmiĢ, Deccal'i

öldürecekmiĢ, nedir bunlar? Böyle bir Ģey var mı Kuran'da?"

Bilge konuyu tam olarak bilmiyordu ama bir yerlerde bununla ilgili bazı Ģeyler

okuduğunu anımsadı:

"Bazı Ģeyler okumuĢtum ama size tam olarak izah edebileceğimi sanmıyorum. Bu iki

isim de kıyamet alametleri arısında sayılıyor. Gelecekleri hadislerde yer alıyormuĢ ama

ben bilemiyorum. Sonra o konudaki rivayetler de çok kanĢık. Tam bir uzlaĢma da yok.

Hatta bazı alimler böyle bir Ģeyi kabul bile etmiyorlar..." Harun:

"Yani Deccal gelmeyecek mi?"

"Öyle bir Ģey demiyorum, ben iç yüzünü bilmiyorum. Ama ġafiilerde gelenek haline

gelmiĢ ve sabah namazından sonra parmak uçları aĢağıya doğru tutularak yapılan bir

dua var. O duada Deccal'dan Allah'a sığınılır." Gönül sözünü kesti:

"Bence Deccal çoktan geldi ve hepimiz onunla yaĢıyoruz." dedi. Aysun:

"Nasıl yani?"

"Peygamberimiz Deccal'dan Allah'a sığınmamızı tavsiye etmiĢ. On dört asırdır da her

Müslüman ondan Allah'a sığınmıĢ. Bence o doğrudan insanın imanına zarar veren bir

Ģahıs veya baĢka bir Ģey."

----------1 274 I----------

"Nasıl bir Ģey. Yani o bir nesne mi?" dedi Harun.

"Belki bir nesne değil ama bir Ģahıs da olmaması daha güçlü ihtimal. Çünkü bir Ģahıstan

bu kadar korkmak bana mantıklı gelmiyor. Bir Ģahıs olsa onu bir baĢka Ģahıs öldürebilir.

Oysa Deccal'i ancak, Hz, Ġsa'nın öldürebileceği haber veriliyor..."

Bilge karısının bu derin bilgisine ĢaĢırdı. Hayretle yüzüne baktı. "Sen bunları nereden

biliyorsun?" diye Ģaka yollu takıldı. Gönül biraz da alınmıĢ görünerek:

"Ne yani, bir tek sen mi okuyorsun? Biz de okumaya çalıĢıyoruz." Bilge ciddileĢti:

"Hemen bozulma. Ġnan hoĢuma gittiği için takıldım. Ben bilmiyorum örneğin!"

Gönül ilk defa bir meseleyi Bilge'den daha iyi bildiği için, içinde bir gurur hissetti:

"Geçenlerde, kitapçıda gördüğüm bir dergide okudum. Aslında o sayfa açık olduğu için

dikkatimi çekmiĢti. Alacağım bir iki kitaba bakarken birkaç dakika ona da göz

atmıĢtım." Harun:

"Tabi-i bu arada benim kağıt oynama önerimi de güme getirdınız." Sonra da ekledi:

"Ben anlamam. Ya bu Deccal olayını bütün ayrıntıları ile anlatırsınız ya da kağıt

oynarız." diye üsteledi. Gönül:

"Maalesef oynayamayacağız. Çünkü, Betül nereden bulduysa kutuyu çıkarmıĢ kağıtların

çoğunu yırtmıĢ." Harun:

"Bizde bir deste var." dedi ve karısına baktı. Gidip almasını istiyordu. Aysun:

"ġu havada hiçbir yere gitmem. Hatta bu gece burada bile kalabilirim. Bak ne güzel

sımsıcak. Kalorifer yanıyor. Bu soğukta gidip o sobalı evde yatamam..."

Aysun'un bu sözünde iğne vardı. Çünkü Bilgeler kalorifer takınca o da Harun'dan aynı

Ģeyi istemiĢ, ama Harun, "paramız yok" deyip geçiĢtirmiĢti... Gönül, atıldı:

"Sahi Harun neden kalorifer yaptırmıyorsun?" diye sordu.

---------1 275 I---------

Harun, bu konudan pek hoĢlanmadığını belirten bir ses tonu ile parasının olmadığını

söyledi. Bilge:

"Eğer istersen ben size borç verebilirim." dedi. Harun bu kere de:

"KıĢ geldi. KıĢ ortasında böyle bir Ģeye soyunamam. Bu kıĢ böyle gitsin. Gelecek sene

düĢünürüz." deyip geçiĢtirdi... Biraz da konuyu dağıtmak için: "Eee hadi Ģu Deccal

olayını bir izah edin be kardeĢim!" dedi. Bilge:

"Ġnan ben konuyu iyi bilmiyorum. Gönül biliyorsa anlatsın!"

Gönül tam "Ben nereden bileyim!" diyecekti ki, duyduğu bir sesle irkildi. Bir anlam

veremedi. BaĢının hafif döndüğünü hissetti. Ġkinci kere aynı sesi duydu. Sesin SinHa'ya

ait olduğunu fark e-dince rahatladı. Çevresine bakındı. Gönül'de tuhaflık olduğunu Ġlk

hisseden Aysun oldu:

"Ne oldu Gönül?" dedi. Gönül "Yok bir Ģey!" dediyse de içindeki sesi net duyuyordu.

SinHa oradaydı ve bir tek o duyabiliyordu. Ġçinden:

"Hocam bu nasıl oluyor?" diye sordu. SinHa:

"Sana anlatacaklarımı sen onlara aktar. Ama bir kitaptan o-kumuĢsun da

anlatıyormuĢsun gibi yap." dedi. Gönül toparlandı. Bilge'ye:

"Ben konuyu bir kitaptan okumuĢtum. Aklımda kalanları size aktarayım. Yanılırsam

beni düzelt." dedi. Harun adeta kulak kesilmiĢti:

"Helal yenge! Zaten sana gıpta ediyorum. Bilge ile evlendığınde buna en çok muhalefet

edenlerden biri olarak bugün sana saygı duyduğumu söylemekten Ģeref duyuyorum."

Gönül:

"Estağfirullah" dedi o da Aysun için bunu söyledi.

"Ben de Aysun'dan sıkılırdım. Ama kader beni onunla en iyi dost olmaya sevk etti.

Bugün Ģunu daha iyi anlıyorum ki, burada kalmaya beni sevk eden güç, bu muhabbetin

doğmasını murat etmiĢ. Aysun hiç ummadığım kadar iyi bir dost çıktı... Ben de bunu

276

söylemek zorunda hissediyorum kendimi... GeçmiĢte olup bitenlerden dolayı ondan

özür diliyorum." dedi... Bilge:

"Bu kadar sevgi ve övgü gösterisi yeter, hadi ne biliyorsan anlat."

Gönül toparlandı. "Bismillahirrahmanirrahim." dedi. Üç kere salat ve selam getirdi.

"Deccal hadisesiyle kıyamet alametleri hep birlikte anılmıĢtır. Çünkü Deccal, kıyamet

alametlerinin en büyüğüdür. Deccal çıktı mı artık sonun baĢlangıcı gelmiĢ demektir. O

yüzden de Deccal'in ne olduğunu iyi bilmek gerekiyor..."

Gönül o kadar seri ve düzgün cümlelerle konuĢuyordu ki Bilge dahil herkes ĢaĢırdı.

Gönül, adeta bir kitaptan okuyormuĢ gibi net, düzgün ve açık seçik anlatıyordu...

Bilge de, Harun da, Aysun da ĢaĢkındı... Gönül:

"Eee! Böyle pür dikkat yüzüme bakarsanız aklım karıĢır, beni rahat bırakın!" dedi.

Bilge:

"Yahu hatun seni bilmesem, gerçekten hayret edeceğim! O kadar değiĢik konuĢuyorsun

ki, sanki birileri kulağına fısıldıyor da, sen de onları aktarıyorsun diyeceğim geliyor."

Gönül:

"Yok daha neler! Sen zaten beni hep küçük gördün. Yani sadece sen mi bu dini bilmek

zorundasın. Cehennem bizim için de var. Herkes kendini kurtarmakla görevlidir."

Harun:

"Helal sana yenge! Ben seni dinliyorum, sen bunların sataĢmalarına aldırma,

kıskanıyorlar." dedi... Gönül:

"Peygamberimizin gelecekle ilgili haberleri iki sınıftır. Bunların bir kısmı Kuranı

Kerim'deki 'müteĢabihat' gibidir. Bunlar, üzerinde akıl yorularak anlaĢılmaz. Ancak olay

olup bittikten sonra ihbarın ne anlama geldiği anlaĢılır. Bir kısmı da 'muhkemat'tır. A-

kıl yorarak, üzerinde düĢünerek anlaĢılabilir.

Birinci kısmı 'tevil' yoluyla, ikinci kısım 'tefsir' yoluyla anlaĢılır veya anlaĢılmaya

yaklaĢtırılır."

---------1 277 I--------

Harun:

"Yenge, Allah'ını seversen anlaĢılır konuĢ! Muhkemat, müteĢabihat, tevil, tefsir ben

bunların hiçbirinin anlamını bilmiyorum. Bunları açsana biraz!" dedi. Gönül, bir an boĢ

bulunarak "Ben de bilmiyorum." diyecekti ki birdenbire açık verdığıni sanarak

toparlandı:

"Dilimin döndüğü kadar anlatayım." dedi ve anlattı: "MüteĢabihat, 'akıl yoluyla

anlaĢılmayan meselelerdir.' Herkes ancak kendi yorumunu yapar, 'Ben böyle anlıyorum.'

diyebilir ama 'Bunun aslı ille de budur.' diyemez. Verdiği hüküm bağlayıcı da olmaz.

Bu yoruma 'tevil' denir. Ġsteyen inanır, isteyen inanmaz..

Muhkemat ise 'Rabbin için namaz kıl ve kurban kes.' ayetinde olduğu gibi, akıl yoluyla

anlaĢılabilecek konulardır. Ayette "Namaz kıl, kurban kes" diyor. Ne zaman namaz

kılınacağı, kurbanın nasıl olacağı belli değildir. Ama üzerinde düĢünülerek, diğer

verilerden yararlanılarak ayetin ne demek istedığıni anlarız. Buna da tefsir denir. Tefsir

bağlayıcıdır ve ona inanmak gerekir.

Örneğin 'Domuz eti haramdır.' diyor Kuranı Kerim. Bunun ü-zerinde tevil yapıp, 'Ģöyle

olursa böyle olur böyle olursa böyle olur demek' olmaz. Çünkü açık bir hükümdür."

Harun:

"Allah razı olsun yenge! Peki, bizi çok yakından ilgilendiren bu konular neden böyle

bilmece gibi saklı bırakılmıĢ?"

Gönül boĢluğa düĢtü. Ne diyeceğini ĢaĢırdı, bir iki dakika öylece kaldı, içinden de "Hadi

SinHa, beni mahcup etme!" diyordu. SinHa fısıldadı:

"Bu konular açık anlatılsaydı ve eğer anlatıldığı netlikte çıksaydı, o zaman kendi

arzusuyla inananlarla, inanmak istemeyenler zorunlu olarak birlikte onaylayacak ve

teslim olacaktı. Allah ve O'nun Peygamberi, ancak kendi arzusuyla inanmak isteyen

inansın, inanmak istemeyen de reddedebilsin diye gaypla ilgili olayları perdeli

anlatmıĢlar."

Bilge:

"Ahiret hayatı da gayptır ama Kuranı Kerim ve hadisler, çok geniĢ bilgi vermiĢler ve

nerede ise oradaki hayat tarzını bile geniĢ geniĢ anlatmıĢlar, neden?"

Gönül:

"Sen de bilmiyormuĢsun gibi beni sınama! Ahiret hayatının kendisi gayptır. Kimsenin

onu burada gözleme olanağı yoktur. Bu bilgiler ne kadar doğru olursa olsun, kimse

ölmeden önce onların doğruluğunu ispat edemez. Ġsteyen inanır, isteyen reddeder.

Öldükten sonra da sınav sırrı ortadan kalktığına göre bizi ilgilendirmez."

Aysun:

"Sınav sırrı ne?" diye sordu.

"Sınav sırn Ģu. ġimdi burada hepimiz birtakım emir ve yasaklarla karĢı karĢıyayız.

Hepimize bazı öneriler yapılmıĢ. Bir kısmımız inanıyor ve onu onaylıyoruz. Bir

kısmımız da bazı kanıtlar öne sürerek reddediyoruz. Eğer öneri çok açık yapılsa ve hiç

kimsenin reddedemeyeceği bir kanıt olsa, insanların onunla denenmesine gerek kalmaz.

Çünkü herkes ister istemez ona inanacaktır o zaman. O zaman da insanların onunla

sınanması saçma olur."

Bilge, karısının derin bilgisine iyice ĢaĢırdı. Adeta dilini yutacaktı. "Bu kadın bütün

bunları ne zaman öğrendi, nasıl bu kadar rahat anlatabiliyor?" diye derin bir hayret

içindeydi... Sonra sahabeyi düĢündü. Onların da kısa bir dersten sonra nasıl birer allame

olduklarını hatırladı. "Bu imanın sırrı olsa gerek." dedi... Gönül devam etti:

"Ġman ve onunla ilgili teklifler ve emirler, kabul veya reddedilmesi tamamen insanın

iradesine bırakılmıĢ bir sınavdır, bir müsabakadır. O yüzden de ne iman zorunludur, ne

de imanın gereklerini yerine getirmekte evrensel bir zorlama vardır. Yani nefes alıp

vermek gibi zorlayıcı gerçekler olsaydı, bunlarla sınanmaya gerek kalmazdı...

----------1 279 I----------

Emir ve yasaklar insanın aklına kapı açar ama iradeyi elinden almaz... Örneğin

gökyüzünde Allah birdir ve ondan baĢka ilah yoktur.' diye yazsaydı ve zorunlu bir

tasdik olsaydı, bu dünyanın yaratılmasına ve insanın akıl ile donanmasına gerek

kalmazdı!

Kıyamet alametleri de böyle. Bu alametler ve iĢaretler, hiç kimsenin reddedemeyeceği

bir kesinlik ve açıklıkla ortaya çıksalardı, inanmak istemeyenler de inanmak zorunda

kalacaklardı... Bu da gerçekçi olmazdı... Mademki hayat bir sınavdır, Hakk'ı onaya razı

olanlar kabul, etmeyenler red seçeneğini kullanır."

Harun:

"Tamam da yenge bunların Deccal ile ne alakası var?"

"Olmaz olur mu! Bu söylediğim Ģeyleri kavramadan daha sonra söyleyeceklerimin bir

anlamı olmaz. Önce zihnınızi hazırlamalıyım ki, sonradan söyleyeceklerimi

kavrayasınız!"

Harun:

"Eyvallah yenge dinliyoruz!" dedi.

Bu arada Aysun kalkmıĢ mutfağa gitmiĢ, tabaklar dolusu patlamıĢ mısırla salona

dönmüĢtü. Bilge:

"Allah razı olsun Aysun. Bu sohbet de ancak böyle çekilir." dedi.

Gönül:

"Ne yani, sizi sıkıyorsam bırakayım! Hem kendınız istiyorsunuz anlatmamı, hem de

baltalıyorsunuz."

Bilge:

"Aman sen de hemen bozulma! Aysun'a iltifat ettik ne var bunda?"

Gönül sanki bir tek Harun'a anlatıyormuĢ gibi yaptı ve sözünü sürdürdü:

"ġu anlattıklarımın neden önemli olduğunu biraz daha açıklayayım. Örneğin Hz. Ġsa

gelecek deniliyor. Bugüne kadar sayısız insan çıkıp 'Ben Ġsa'yım' demiĢ. Hangisinin

doğru Ġsa olduğunu na-

----------1 280 I----------

sil bileceğiz? ikincisi eğer Hz. Ġsa, gerçekten anlatılan Ģekilde çıksa ve herkesi aciz

bırakacak Ģekilde ortaya çıkıp varlığını zorunlu kabul ettirse, doğru olur mu?"

Aysun:

"Niye olmasın?"

Gönül:

"O zaman ona yetiĢemeyip inançsız gidenlere haksızlık olmaz mı? Olur. öyleyse Hz. Ġsa

da rivayetlerdeki gibi ortaya çıkamaz. Yani herkesin gözü önünde bir adam gökten

inecek, her dokunduğuna iman nasip edecek, eĢeğinin bir kulağında ateĢ, bir kulağında

cennet bulunacak! Aklınız alıyor mu böyle bir Ģeyi?" Harun:

"Öyle bir Ģey gerçekten olacak mı?"

"Olur mu öyle Ģey! Ama bütün bunlar rivayetlerde var. Öyleyse o eĢeğin ne olduğu,

onda görülen hallerden ne anlamamız gerektiğini ciddi ciddi düĢünmemiz gerekiyor."

"Nasıl yani?" dedi Harun. Gönül:

"Belki bütün bunlar onun geleceği zamana ait geliĢmeler ve teknik imkanlardır?"

"Ha bu olabilir! Ve güzel bir yorum olur. O zaman bir çok Ģey daha rahat izah edilir."

dedi Harun.

"Evet öyle. Hz. Ġsa bile büyük olasılıkla ilk zamanlarında kendisinin Ġsa olduğunu

bilemeyecek. Dolayısıyla insanlar da bilemeyecek. Ancak olaylar geliĢip, biçimlendikçe

iman edenler kendi ferasetleriyle onun Isa olduğunu bilebilecek veya tahmin edecekler.

Yine de kesin bir bilgi olmayacak bu.

Deccal de öyle. Deccal, 'Ben Deccal'ini.'diye ortaya çıkmayacak. Tam tersine kendisini

'zamanın gerekleri' ile açığa vuracak. Bak insanlara, çağdaĢlaĢma adı altında bir yığın

sapıklık telkin e-diliyor ve bizler de 'Bu zamanda baĢka türlü olunmazmıĢ.' deyip o

sapıklıklara uyuyor veya göz yumuyoruz...

-----------i 281 I-----------

Sonra kıyametle veya gelecekteki olaylarla ilgili haberler daima açık ve anlaĢılır da

anlatılmamıĢ. TeĢbih ve temsillerle anlatılmıĢ... Ġsteyene istediği gibi yorumlama imkanı

verilmiĢ...

TeĢbih yani benzetmelerde kastedilenler ancak olay ortaya çıktıktan sonra anlaĢılır...

Örneğin bir gün Peygamberimiz mescitte oturuyormuĢ. Bir gürültü duyulmuĢ.

Peygamberimiz, "YetmiĢ yıldır cehenneme doğru yuvarlanan taĢ dibe vurdu." demiĢ...

Orada bulunanların hiçbiri bundan bir Ģey anlamamıĢ. Ama biraz sonra bir sahabe gelip

'Ya Resulallah yetmiĢ yaĢındaki filan Yahudi adı en hızlı Ġslam düĢmanları arasında yer

alıyordu âz önce öldü.' deyince, orada bulunanlar Hz. Peygamberin ne demek istedığıni

anlamıĢlar.

ĠĢte gelecekle ilgili birçok olay böyle benzetmelerle anlatıldığı için, herkes onları

vaktinden önce tahmin edemez ve bilemez. Ancak ilimde kendilerine ruhsat verilenlerin

bazıları onu hissederler. Onlar da bu hislerini net bilgiler Ģeklinde değil, yorumlar

halinde aktarırlar. Kimisi inanır, kimisi inanmaz."

"O zaman Hz. Ġsa gelecek diye beklemenin bir anlamı yok." dedi Harun. "Daha da

önemlisi verilen haberleri, ancak iĢ olup bittikten sonra anlayacağız demektir."

Gönül:

"Biraz öyle. Tabi bu haberlerin anlaĢılmaz hale gelmesinde onları rivayet edenlerin de

kusuru var?"

"Nasıl?" diye sordu Harun?

"Benzetmeler, temsiller Ģeklinde aktarılan bazı olaylar, zamanla halk tarafından gerçek

zannedilmiĢtir... Örneğin geçmiĢ gök bilimciler ay veya güneĢ tutulmasını anlatmak

için, yılan diye bir tabir kullanmıĢlar. Yuvarlak olan dünyanın gölgesi, yine yuvarlak

olan ayın üzerine düĢmeye baĢladığı anda gölge dar bir elipsi andırır. Eski astronomlar

buna 'hayya' yani yılan demiĢler. Bu görüntü, tutulmanın baĢladığını gösterir. Oysa

zamanla, cehaletten dolayı, bu kelime gökte gerçekten bir yılan var da o yılan ayı

yutuyormuĢ gibi algılanmıĢ. Gökteki yılan ayı yutuyor, denilmiĢ. Oysa gökte yi-

----------1 282 I----------

lan olmadığı ortada. ġimdi bu söylemin iç yüzünü bilmeyen birisi bu yorumu saçma

kabul eder...

Yine ArĢı taĢıyan iki meleğin adı, hadiste "Sevr" ve "Hut" olarak belirtilir. Bunların biri

balık, diğeri öküz anlamına geldiği i-çin zamanla dev bir balık ve öküz var kabul

edilmiĢ, dünyayı bu ikisinin taĢıdığı sanılmıĢ...

ikincisi ise, o haberleri aktaran kimselerin, evrendeki sürekli değiĢikliği ve bu

değiĢikliklerin getireceği yeni Ģartları hesaba katmamalarından kaynaklanıyor."

Bu nasıl oluyor?"

"Örneğin aktarılan hadisin metninde 'hilafet merkezi yakınlarında' ifadesi geçmesine

rağmen, aktarıcılar, o dönemde ġam veya Medine Ġslam merkezi olduğu için ve hep

öyle kalacağını sanarak, 'hilafet merkezi' yerine 'ġam veya Medine' demiĢler."

"Hz. Ġsa, ġam'a inecek denmesinin nedeni de bu mu?"

"Evet. Kıyametle ilgili olayların tamamı bu iki Ģehir etrafında tasvir edilmiĢ. Bu

merkezlerin zamanla değiĢeceğini, Mısır'ın veya Ġstanbul'un Ġslam merkezi olacağını

düĢünmemiĢler... Hükümlerini de ona göre vermiĢler."

"Ġlginç!" dedi Bilge. "Vallahi hanım muhteĢemsin! Yahu sen bu kadar bilgiyi ne zaman

edindin? Ġnan seni bilmesem ilham altında konuĢuyorsun diyeceğim."

Gönül nerede ise "Evet ilham altındayım." diyecekti ki SinHa onu uyardı: "Devam et!"

Gönül, iĢi Ģakaya vurarak sözlerini sürdürdü: "E herhalde bir tek sen okumuyorsun!

Buraya geldiğimden bu yana sürekli okuduğumu sen de görüyorsun." dedi.

Aysun atıldı:

"Vallahi ben de Ģahidim. Ne zaman ona habersiz gelsem onu hep okuyorken buluyorum.

Bu kadın bu çocuk ve bu kadar iĢ arasında nasıl fırsat bulup da okuyor hayret

ediyorum!" dedi. Sonra da ekledi:

"Bilge gerçekten Ģanslı bir insansın."

----------1 283 I----------

Bilge yerinden kalktı, karısının yanına gidip baĢını öptü ve omuzlarim tutup sarstı:

"Ben onunla her zaman övünüyorum, Aysun Hanım." Gönül bu davranıĢtan etkilendi.

Ġçinden SinHa'ya, "TeĢekkür ederim." dedi... Sonra "Bir dakika!" deyip mutfağa gitti,

geldi ve tekrar yerine oturdu. Kısa bir sessizlikten sonra sözünü sürdürdü:

"Bir yanılgıya daha düĢmüĢler."

"Nasıl bir yanılgı?" diye sordu Harun. Bilge Ģimdi karısını daha bir dikkat ve

hayranlıkla izliyordu. Onun kendi karısı olduğunu düĢündükçe "Ġnsan ne garip! En

yakinmdaki cevheri bile fark edemiyor." dedi.

"Özel ve dar kapsamlı bazı rivayetler, genel ve herkesi kuĢatır bir gerçek sanılmıĢ."

"Ne gibi?"

"Örneğin rivayetlerde 'Bir zaman gelecek Allah diyen kalmayacak.' denmiĢ... Harun:

"Evet böyle bir rivayetin varlığını ben de duymuĢtum. Bu da kıyamete doğru hiç inanan

kalmayacak diye anlatılırdı. Böyle anlamak yanlıĢ mı?"

"Doğru mu?"

"Tabi!" dedi Harun, "Müslümanlar azalıyor, inanmayanlar çoğalıyor."

"Doğru! Bize göre inanmayanlar çoğalıyor. Ama unuttuğumuz bir gerçek var. Örneğin

Hıristiyanlar Allah demez mi, Yahudiler Allah demez mi, hatta diğer dinlerin

mensupları Allah'ı inkar mı ediyorlar? Onu anmıyorlar mı?"

"Anıyorlar."

"Öyleyse, böyle hiç kimsenin Allah demediği bir durum nasıl gerçekleĢebilir?

Gayrımüslimler kafir değil ki!.. Onlar Allah'ı inkar etmiyorlar, sadece sıfatlarında hata

ediyorlar... 'Ġsa Tanrının oğludur.' diyerek hata ediyorlar. Allah'ın 'doğurmayan ve

doğrulmayan

---------1 284 h-------

tek varlık olduğu' gerçeğini görmezlikten geliyorlar. Varlığını yok saymıyorlar."

"Peki o zaman bu rivayetten ne anlayacağız?"

"Bundan özel bir Ģeyi, hatta bu haberi veren peygamberin ta-kipçileriyle ilgili bir Ģeyi

anlamamız gerekiyor. Bunu da hepınız biliyorsunuz."

"Nedir o?"

"ġudur, içinde Allah'ın bolca zikredildiği tekke ve zaviyeler, medreseler doğal

iĢlevlerini kaybedip hurafelerin üretildiği merkezler haline gelecek. Birileri de çıkıp

onları kapatacak. Kapatılmadı mı?"

"Kapatıldı."

"Ezan gibi Ġslam'ın en temel çağrı sembolü değiĢtirilmedi mi? ĠĢte peygamber bunu

haber vermiĢ olabilir. Biz ise bütün insanlık kesin inançsızlığa düĢecek sanmıĢız... ĠĢte

Hz. Peygamberden gelen haberlere böyle dikkatli bakmak gerekir." Bilge:

"Fesübhanallah! Yahu hatun, vallahi sana bu gece bir Ģeyler oldu! Yahu bütün bunları

nereden çıkarıyorsun? Bunlar ne muazzam izahlar böyle! Tam doğru olmasalar bile

insanı ikna ediyor." Harun:

"Helal sana yenge. Sabaha kadar seni dinleyebilirim." dedi. Gönül:

"Sağ ol Harun." dedi ve Aysun'a döndü:

"Aysun, çaya bakar mısın, demlemiĢtim. Sana zahmet servis yaparsan sevinirim."

dedi...

"Çay mı demledin? Ne zaman?"

"Az önce mutfağa gitmiĢtim ya!"

Bilge iyice kuĢkulanmaya baĢlamıĢtı. Ġçinden "Bilge yandın oğlum! Bu kadın tekin

değil! Hiç incitmeye gelmez. Onun gönlünü hoĢ edemezsen belanı bulursun." dedi...

Tuhaf bir Ģekilde Sin-Ha aklına geldi. Acaba onunla bağlantısı mı var... "Ama olmaz, o

burada olsaydı ben de hissederdim." deyip geçti...

----------1 285 I---------

-

Gönül sözünü sürdürdü...

"Çok daha önemli bir konu var ama onu aynntılı olarak anlatabileceğimi sanmıyorum.

Yine de dilimin döndüğünce anlatmaya çalıĢayım. Ġnsanın eceli ve ölümü gibi,

Ġnsanlığın ve dünyanın eceli ve ölümü de bazı sırlar ve hikmetlerden dolayı saklı

tutulmuĢ. Bunları hiç kimse bilmez. Peygamberlerin bile bu konuda ipucu verme

yetkileri yok... Sadece uzaktan uzağa, iĢaretler ve temsillerle o anın yaklaĢtığını

hissettirirler." Aysun,

"KeĢke insan ne zaman öleceğini bilseydi! Bari tövbe ve istiğfar ederdi... Öbür taraf için

hazırlık yapardı"

"Öyle ama bunun diğer tarafı da var."

"Hangi tarafı?" dedi Aysun. Harun atıldı:

"Yahu bırakın da anlatsın! Ġkide bir limon sıkmayın, Allah aĢkına!" diye parladı. Gönül:

"Zararı yok. Hatta iyi bile oluyor. Hiç sormazsanız bir yerden sonra ben de ne

anlatacağımı unuturum."

"Tamam yenge, sen anlat..."

"Örneğin sen Harun, yirmi gün sonra öleceğini kesin olarak bilseydin, bu kadar rahat

olabilir miydin? Bir Ģeyler yapmak için çabalamaz mıydin?"

"Hayır oturur, heyecan ve kederle o günü beklerdim"

"Yani ölüm sana gelmeden elli kere ölürdün korkundan veya üzüntünden..."

"Doğru..."

"Peki daha bin yıl yaĢayacağını bilseydin, neler yapmazdın..."

"Ohoo sen de yenge! En azından dokuz yüz doksan dokuz sene gezer tozar, her tehlikeli

oyunu dener, yaĢamanın tadını çıkarırdım."

"Yani gafletle geçirirdin."

"O anlamda söylemedim!"

-------1 286 I-------

"Ama yapacaklarının hiçbirinde yarın ölebilirim kaygısı olmazdı. Öyle değil mi?"

"Öyle."

"Eee bu da zaten gaflette olmanın ta kendisi! Oysa bu âlemin kendi kuralları var. Allah

insanla ilgili bir Ģeyi yaratmayı diledığınde, önce o Ģahısta o iĢ için yetenek bulunup

bulunmadığına, sonra da gerçekten isteyip istemedığıne bakar. Daha sonra da o insanın

o Ģeye kavuĢmak için yapması gereken eylemleri yapıp yapmadığına bakar... Bize nice

iyilikler ve ikramlar takdir edilmiĢ ki biz onları tembelliğimizden dolayı kaybetmiĢiz,

elde edememiĢiz." Bilge:

"Doğru. Bu âlemde her Ģey bir sebebe bağlanmıĢtır. O sebebe baĢ vurulmadıkça onun

arkasına bağlanmıĢ nimet de gelmez... Belalar da öyle."

"Doğru. Tıpkı bunun gibi eğer kıyametin zamanı belli olsaydı, geçmiĢ topluluklar,

ahiret

korkusunun

insan

hayatında

ortaya

getirdiği

yapıcı

fonksiyonlardan

etkilenmeyecek, hayatlarını gaflet ve sefaletle geçireceklerdi. Son ümmetler ise feryat

ve figanla ömürlerini geçireceklerdi. Bu zaten sınav sırrına da aykırı olurdu...

Ama kıyametin saati gizli kaldığı için, beĢ bin yıl önce de insanlar kıyameti bekleyerek,

hayatlarına çeki düzen vermiĢler, bugün de..."

Mutfağa geçen Aysun çay tepsisi ile içeri girdi. Bilge karısına "Biraz ara ver de keyifle

çaylarımızı içelim." dedi... Gönül: "Aslında ben de yoruldum." Harun:

"Aman yenge sen onlara bakma! Fırsat bu fırsat! Anlat. Daha Deccal'e hiç gelmedin.

Biraz da Deccal'den bahset de sonra konuyu kapatırız. Tabi bu arada bizim kağıt

oyunumuz da iyice güme gitti!" dedi.

"Aslında..." dedi Bilge, "Kıyamet ve ölüm korkusunun insan hayatında ilginç iĢlevleri

var. Ölümü hatırlayan insan bence hayatını daha verimli ve daha yararlı kullanır."

----------1 287 I----------

"Ama hep ölüm düĢünülerek de yaĢanmaz ki!" dedi Aysun... Gönül:

"Doğru. Çünkü biz ölüm korkusunu yerli yerinde kullanamıyoruz. Ya ölümü unutup

görevlerimizi arkamıza atıyoruz, ya da o-nu öne sürerek dünyadan elimizi eteğimizi

çekiyoruz... Oysa hayatı sevmek gerek. Hayatı sevmeyen, hiç mutlu olmayan bir insanın

inancı da Allah sevgisi de yetersizdir. Çünkü bu âlem de insanın gönlünü okĢayacak

sayısız güzelliklerle donatılmıĢtır... Örneğin en çok yakındığımız gaflet haÜmiz, yani

Allah'ın her an bizi gördüğü düĢüncesini unutmamız insanın görevlerini unutmasına

neden olduğu gibi, insanın hayattan lezzet almasını da sağlar... Allah'ın insanı izlediği,

sürekli insanla beraber olduğu fikrini bir düĢünün. Ġnsan nasıl yaĢar, nasıl yer içer, nasıl

seviĢir, nasıl ihtiyaç giderir? Ama O, kendini ve rahmetini insandan gizledi ki insan,

dünyanın da tadına varsın, sürekli izlendiği fikrini unutup yaĢantısından haz duysun..."

Bu arada çaylar içilmiĢti. Aysun ikinci servisi yaptı...

"Hadi hanım biraz da Ģu Deccal'den söz et!" dedi Bilge.

"Aslında önce, onun ne olduğunu iyi anlamak gerekir. Bu nasıl bir Ģeydir ki Hz.

Muhammed, ümmetini, ondan Allah'a sığınmaları için uyarmıĢ. Deccal imana ne gibi

bir zarar verecek ki bütün inananlar ona karĢı uyarılmıĢ... Bunu iyi belirlemeliyiz. O bir

insan mı, bir fikir mi, bir düĢünce mi, bir yaĢam tarzı mı, yeni bir anlayıĢ Ģekli mi?..

Mahiyetini bilmek gerekir..."

"Sence nedir?" diye sordu Harun.

"Rivayetlerden, onun olağanüstü sıfatlarla donatılmıĢ bir insan olduğu anlaĢılıyor. Ve

onun ancak Hz. Ġsa tarafından öldürüle-bileceği söyleniyor. Ama ben onun bir insan

olduğuna inanamıyorum. Çünkü o bir insan olsa, ne kadar güçlü de olsa birileri

tarafından öldürülebilir. Bu nasıl bir varlık ki ancak Hz. Ġsa tarafından öl-dürülebilecek!

Dolayısıyla onun bir insan olması akla ağır geliyor...

Bu olsa olsa, tanrıtanımaz bir düĢünce sistemidir. Çünkü insanlar, bu düĢüncelerden

etkilenerek, kendi arzularıyla dinlerin-

----------! 288 I----------

den ve inançlarından vazgeçiyorlar... ĠĢte Deccal'in tehlikesi de burada ortaya çıkıyor.

Çünkü o, inanan insanları, kendi istekleriyle inançlarından vazgeçmeye ikna ediyor.

Deccal ile ilgili iĢaretler ve özellikler iyi anlaĢıldığı zaman, o-nun bir Ģahıstan çok, bir

fikir hareketi, toplumsal bir eğilim olduğu anlaĢılıyor. Onun Ģahsına ait gibi gösterilen

Ģeyler ise bu eğilimin toplumlara egemen olduğu döneme ait teknik imkanlar gibi

görünüyor... Bunu iyi anlamak için size bir örnek vereyim. Örneğin deniliyor ki, Deccal

öldüğü vakit, ona hizmet eden Ģeytanlar, dikili taĢtan bağırırlar ve herkes o sesi duyar...

ġimdi bu rivayette geçen dikili taĢı televizyon veya radyo vericisi olarak

düĢündüğünüzde kendiliğinden iĢ anlaĢılır. Demek ki onun zamanında iletiĢim çok

geliĢmiĢ olacak, bir olay ortaya çıkmasından kısa bir süre sonra bütün dünya tarafından

iĢitilecek...

Sonra deniliyor ki, 'Onun eĢeği kırk günde dünyayı dolaĢır.' Bugünkü ulaĢım araçlarını

düĢündüğünüz zaman, değil kırk günde, dört beĢ günde dünyayı dolaĢmak mümkün.

Hatta bugün yirmi dört saatte dünyanın etrafını turlayabilecek araçlara sahibiz... Demek

ki, Deccaliyet dediğimiz düĢünce Ģeklinin, yani inançsızlık hareketinin hakim olacağı

dönemlerde iletiĢim araçları ve ulaĢım araçları çok geliĢmiĢ olacak."

Gönül biraz nefes aldı. Beklemekten dolayı soğumuĢ olan çayını bir yudumda içti sonra

da:

"ġimdi size bir soru: Deccal'den niçin bu kadar korkulmuĢ ve ümmet ona karĢı

uyarılmıĢ?"

"Neden?" dedi Harun.

"Bence, Deccallik veya Deccal diye isimlendirdiğimiz Ģey, insanları kendi arzularıyla

inançsızlığı benimsemelerine zemin hazırladığı için tehlikeli. Onun tarzı doğrudan

insanları inançsızlığa çağırmak değil. Belki insanların zayıf damarlarını kullanarak

onları kendine çeker ve sersemleĢtirir. Böylece onları inançlarından mahrum eder...

----------1 289 I----------

Örneğin, komünizmi seçen insanlar, dini reddetmek veya inançsızlığa eriĢmek için değil

birtakım haksızlıklara ve adaletsizliklere dur demek için o yöne yönelirler. Onlara, bu

adaletsizliklere dinin neden olduğu telkin edilir, inançların insan uydurması olduğu,

toplumların din aracılığıyla sömürüldüğü söylenir. Onlar da çaresiz dinden ve inançtan

soyunurlar.

Hepimiz bu tür olayları çevremizde yaĢadık, gördük ve görüyoruz... Örneğin ben bir

zamanlar genel geçer yaklaĢımla solcuydum. Bunun iki nedeni vardı. Solculuk ilericilik

ve çağdaĢlık diye telkin ediliyordu. Ġkincisi de, var olan adaletsizliklerin dinci kesimin

iktidarlarla iĢbirliği yapmasından kaynaklandığına inanmamdı.

Ben de çağdaĢtım ve dine karĢı olmalıydım. Ġnsanlar inandıkları gibi yaĢamadıkları

takdirde zamanla yaĢadıkları gibi inanmaya baĢlarlar... Ben Bilge'yi sevmeseydim, belki

hâlâ o düĢüncede olacaktım. Belki daha da pekiĢtirecektim inançsızlığımı. Hatta, o-

nunla evlenerek onu da kendi safıma çekebileceğime inanıyordum. O iyi bir insandı,

benim gibi çağdaĢ olmaya layıktı...

Meğer kader bize baĢka ağlar örmüĢ. Ben onu çağdaĢlaĢtırayım derken, Allah benim

kalbimin kapılarını açtı da beni yapay ve zorlama bir inançsızlığin karanlığından çıkarıp

inancın aydınlığına kavuĢturdu... O kavramların da ne kadar anlamsız olduğunu

öğrendim... Size özet olarak Ģunu söyleyebilirim; Deccal inançların dıĢlandığı bir yaĢam

Ģekli önerecek ve bunu 'gerçek hayat' diye yaygınlaĢtıracak. Bundan da sadece

Müslümanlar değil, inançlarını doğru kabul edelim etmeyelim, bütün inananlar

etkilenecek...

Bilimin tanrısızlaĢtirldığı, ölüm sonrası yaĢamın reddedildiği, dünyevi hayatın tek ve

temel yaĢantı olduğunun benimsendiği, inançların yaĢamı yönlendirme özelliliğini

kaybettiği bir anlayıĢ..."

Bilge söze karıĢtı:

"O zaman Deccal'i beklemenin bir anlamı yok. Çünkü söylediklerinin tamamı bugün

var."

----------1 290 1----------

"Elbette" dedi Gönül, sözünü sürdürecekti ki Aysun söz aldı ve "Ben anneannemden

iĢitmiĢtim. 'Deccal'in eli delik olacak.' diyordu. Gerçekten böyle eli delik biri olmayacak

mı?"

"Tabi ki olacak. ġu anda hepimizin eli bir parça delik. O yüzden de hiç inançlanriıza

uygun olmayan bir yaĢam biçimi sürdürüyoruz."

"Nasıl yani?" diye sordu Harun.

"Filanca adamın eli delik, dendığınde ne anlarsınız?"

"Elinde para tutamadığım anlarız."

"Yani israfçı olduğunu..."

"Evet!"

"Demek ki israf eden insanların, Deccaliyet diye tanımlanan yaĢam biçimini

benimsemeleri olasılığı daha çok. Onun tuzağına düĢme ihtimalleri daha yüksek.

Gelirleri, meĢru, olmayan giderlerine yetmediği için tuzağa düĢerler. Haram, helal

aramazlar." Harun bundan kendine bir pay çıkardı ve:

"Gördün mü hanım, 'Bunu da al, bunu da yap!' diyorsun hep. Demek ki israf etmemek

gerekiyor..." Gönül:

"Bakıyorum bu iĢ hoĢuna gitti Harun! Ama anlatılmak istenen tam da bu değil."

"Ya nedir?"

"Kanaatsizlik ve aç gözlülük yüzünden insanların gelirleri, giderlerine yetmeyecek. O

zaman da insanlar gelirlerini yükseltmek için meĢru, gayrı meĢru bütün kaynakları

kullanarak, gelir elde etmeye çalıĢacaklar...

Yani kimse haram helal aramayacak. Para gelsin de, nereden gelirse gelsin, derdine

düĢecek. Bu da insanların, hayatı ve yaĢamayı temel amaç haline getirmelerine sebep

olacak. Zaten hayat temel amaç haline geldikten sonra insanın daha rahat yaĢamak için

yapmayacağı kalmaz. Ne ahlak kalır, ne erdem kalır, ne Allah korkusu."

-----------1 291 I----------

"Ben bir hadis hatırladım." dedi Bilge. "Hz. Peygamber Cebrail'e, kendisinden sonra

dünyaya gelip gelmeyeceğini sorar. Cebrail, 'üç veya dört kere daha geleceğini' söyler.

Peygamber, geliĢinin amacıni sorar o da yanıt verir: 'Birincisinde kanaati alacağım, aç

gözlülüğü bırakacağım. Böylece insanlar servete doymayacak hale gelecekler.

'Ġkincisinde iffeti alacağım, insanlarda utanma ve haya duygusu kalmayacak. Üçüncü

geliĢimde güveni alacağım. Yeryüzünde huzur, asayiĢ ve itimat kalmayacak.' Belki

kelimeler itibariyle tam olarak böyle değil ama aklımda bu Ģekilde kalmıĢ..." Harun:

"Vay anasını be! Ne zamana kalmıĢız. Yahu bütün bunlar var, yaĢıyoruz!" diye

hayretini dıĢa vururken, Gönül:

"Ġtimat ve güven az da olsa var olduğuna göre, hâlâ ümit var olabiliriz." dedi.

Bu sırada uyanan Betül, salona gelmiĢ uykulu gözlerle annesine sarılmıĢtı. Gönül sözü

kesti ve onu doyurmak için mutfağa geçti... Yerinden kalkmadan önce birileriyle

selamlaĢır gibi davrandığını bir tek Bilge fark etti. O zaman SinHa'nın orada olduğuna

kesin kanaat getirdi. Bu, onu derinden yaraladı. "Neden SinHa ona değil de Gönül'e

görünmüĢtü? Bir hata mı yapmıĢtı da SinHa kendisini ondan gizlemiĢti?" Yüzünde derin

bir endiĢe bulutu dalgalandı... Harun Bilge'deki bu değiĢikliği fark etti ama anlam

veremedi...

"Ne oldu Bilge? Birdenbire sapsarı kesildin?" Bilge: "KonuĢulanlardan etkilendim.

Halimiz pek iyi görünmüyor. Doğrusunu istersen derin kaygılara düĢtüm. Çünkü

söylenen her Ģey her birimizde var." dedi... Harun:

"Allah büyüktür!" demekle yetindi...

Saat bir hayli geç olmuĢtu. Ancak konuĢulan konunun çekiciliği ve dinleyenlerin merakı

yüzünden kimse sohbetin kesilmesini istemiyordu. Mutfaktaki iĢini bitirip yeniden

salona dönen Gönül'e, Bilge bir soru daha sordu:

----------1 292 I----------

"Peki bu Deccal denilen Ģeyi hangi eylemleriyle anlayacağız? Nereden bileceğiz ki o

Deccal'dir?" Gönül duraksamadan yanıt verdi:

"Ġki Deccal vardır. Biri Dünya genelinde dinin yaĢam üzerindeki etkisinin zayıflamasına

zemin hazırlayacak, diğeri de Müslümanlar arasından çıkacak. Ona eski bilginler

Süfyan demiĢlerdir. Süfyan, Ġslamiyet'in bazı kutsal değerlerini ve toplum hayatını

düzenleyen hükümlerini kaldıracak veya zedeleyecek, toplumu bir bütün haline getiren

bağlan koparacak...

Her ikisinin sonucu da toplumsal tahribata, bireysel ve toplu terörün artmasina yol

açacak... Ama ne yazık ki her iki hareket de çağdaĢlaĢma adıyla ortaya çıkacak."

Bilge bu yanıt karĢısında ĢaĢırdı. "Demek ki. Gönül kendi bilgisiyle konuĢmuĢ

yanılmıĢım." dedi ve bir kere daha karısının bu engin bilgisinden etkilendi.

DOĞU BATI

KıĢ ayları da yaz aylan gibi çarçabuk gelip geçmiĢti. Gönül hiç sıkılmamıĢtı. Zaman

zaman Bilge'nin daralmaları olmuĢtu ama e-dindikleri yeni dostlarla hoĢ günler

geçiriyorlardı...

"Farkında mısın?" dedi Gönül, "Küçük kasabalarda dostluklar ne de çabuk geliĢiyor?"

Bilge, elindeki dergiden gözlerini ayırmadan onu doğrular Ģekilde baĢını salladı...

Gönül onun kafasını salladığını göremedi...

"Tabi sen buraları sevmiyorsun!"

"Aman sen de abartma! Niye sevmeyeyim?! Buralar doğup büyüdüğüm yerler. Elbette

zaman zaman Ġstanbul'un kirli havasını, eski dostları özlüyorum."

"Ben pek özlemiyorum." dedi Gönül. Bilge:

"Burada herkes bizden bir Ģey bekliyor. Oysa Ġstanbul'da her an birileri sana katkıda

bulunuyor. Kendini geliĢtiriyorsun, yeni Ģeyler öğreniyorsun. Bilmiyorum. Burada

mutluyuz ama sanki yaĢantımız boĢ geçiyor."

"Hem..." dedi Bilge, elindeki dergiyi koltuğa bırakarak, "Uzun zamandır, SinHa da

ziyaretimize gelmedi. Gönül de birdenbire çok eski bir dostu hatırlamıĢ gibi:

"Doğru." dedi, "Üç aydır hiç gelmedi... Acaba ters bir Ģeyler mi yaptık?"

"Sanmıyorum. Burada ne terslik yapılacak ki... Doğru dürüst günah iĢleme olanağımız

bile yok."

294

"Sen öyle san! Buraların günahları daha fena. Küçük ve sakin gibi görülen yerlerde

Ģeytan daha derin hatalar yaptırıyor insanlara... En azından o kadar yoğun dedikodu var

ki..."

"Dedikodu küçük yerlerin eğlencesidir Zararsız dedikodulardır." "Dedikodunun

zararsızı olmaz bence... Ġnsanlar birbirlerinin arkalarından neler söylüyorlar Bir araya

gelince de hiçbir Ģey yokmuĢ gibi davranıyorlar Beni burada rahatsız eden tek Ģey bu...

Biraz da tembellik var Hem fakirler, hem de kendilerini rahatlatacak fazla bir giriĢimde

bulunmuyorlar."

"ÇalıĢkanlık bir kültür ve medeniyet olayıdır Bizim medeniyetimiz yoruldu ve geriye

düĢtü, Ģimdi yeni bir devinim içinde... Ya çürüyüp yok olacak bu toplum, ya da yeni bir

yaĢam biçimiyle kendisini diriltecek."

"Ahlaksızlık gün geçtikçe yayılıyor Daha iyi günlere gittiğimizi sanmıyorum."

"O kadar da ümitsiz olmamak gerekir Ümitsizlik her türlü geliĢmenin en büyük

düĢmanıdır. En dindar insana bakıyorum, o da umutsuz. DüĢünce ve eylem olarak

kendini koyuvermiĢ. Oysa Peygamberimiz 'Kıyamet koparken bile elindeki ağacı dik.'

diyor Yani 'Hayattan umudunu kesme!' çağrısında bulunuyor ama biz bunu

anlamıyoruz."

"Biz Doğulu bir toplumuz. Rahatı severiz. Hatırlarsın Urfa'ya arkadaĢına gitmiĢtik.

Karısı bana yörede giyilen bir Ģalvar vermiĢti giymem için. Rahat edersin demiĢti... Ben

o Ģalvarı giyince neden ġark'ta rehavetin hakim olduğunu anlamıĢtım."

"Neden?"

"O Ģalvarı giyince, ne oturup kalkmama dikkat etme gereği duydum, ne de kalkıp iĢ

yapma isteği. Ġnsan o Ģalvarı giyince yan gelip yatmak istiyor"

"Bence sorun o değil."

"Ya ne?"

"Kolaycılık! Kolaycılığa kaçmak, sıcak bölge insanlarının genel karakteridir"

----------1 295 I----------

"Doğru, ama bu kolaycılıkta, bütün peygamberlerin Doğu Akdeniz bölgesinde, daha

doğrusu Doğu'da gelmesinin de payı var Eski Yunanlılar gerçeğe, daha doğru deyimle

hakikate ulaĢmak için ne kadar kafa patlatmıĢlar..

Oysa Hintliler, iranlılar, Araplar, Çinliler ve tabi ki bizler, hikmeti ve hakikati hep

peygamberlerin dilinden hazır lokmalar olarak almıĢız. Üstüne bir taĢ koymamıĢız...

Geldikleri gibi dogma kaldılar"

"Bu kadar da haksızlık etme... Koca bir Ġslam medeniyeti gelip geçmiĢ. Bundan 56 asır

öncesine kadar medeniyet de, teknik de, refah da bizde idi... Bugün iyi bir eğitim için

nasıl Avrupa'ya, Amerika'ya gitmek gerekiyorsa, geçmiĢte de Bağdat'a, Basra'ya,

Herat'a Semerkant'a, ġam'a, Kahire'ye, Gırnata'ya ve Ġstanbul'a gelinirdi. Hatırlasana

bundan bir iki sene önce okuduğun Anadolu Günlüğü'nü... O Alman gezginin 15461560

yıllan için söylediklerini hatırlamıyor musun? O gün anlattığı toplumumuz nerede,

bugünün insanları nerede? Zaman zaman ya bu tarih yalan, ya bugünkü insanlar dünkü

insanların soyundan değil demekten kendimi alamıyorum."

"Peki niye bu duruma düĢtük?"

"Doğrusunu istersen bilemiyorum. Daima dürüstlüğü, doğruluğu, iyiliği, çalıĢmayı,

geliĢmeyi, güçlenmeyi, üretmeyi emreden bir dinin üyelerinin bu hale gelmesini net

olarak açıklayabilecek birine de rastlamadım." Bilge sonra ani bir kararla yerinden

kalktı... Gidip çantasını aldı ve içinden artık iyice buruĢmuĢ bir yazı çıkardı...

"Bu yazıyı epey bir zaman önce bir gazeteden kesmiĢtim. Bu konuyla doğrudan ilgili.

Dur sana da okuyayım:

'Takdir mi önce gelir, liyakat mi, bilemiyorum Yani insan bir Ģeyi lütuf veya kahır hak

eder de sonra o verilir mi, yoksa ilahî bir tecelli gereği, mevsimlerin değiĢmesi gibi

insanların da iyi ve kötü günleri var da insanlar çaresiz ona tabi mi oluyorlar?

296

Birincisine kayıtsız Ģartsız 'evet' demek Mutezile tarzı düĢünceyi kabul anlamına gelir,

ikincisi ise bir derece Cebriye'yi çağrıĢtıriyor. Ġkisi arasında bir tercih yapmak da zor.

Çünkü öyle olaylar var ki insan, onun kendi gücünü aĢtığinı görür ve hisseder. Ve yine

öyle olaylar da var ki insan, vicdanen 'Bu iĢte benim de Ģu kusurum oldu...' der.

Türk tarihinin son 200 yıllik macerasını düĢündüğüm zaman, bu ikileme düĢmekten

kendimi alamıyorum. Çünkü öyle olaylar var ki, bunlar hiç de bizim inisiyatifimizde

değil. Bizim dıĢımızda, müdahale alanımızdan çok uzakta cereyan etmiĢtir ama bizi çok

yakından ilgilendirmiĢtir. KeĢifler ve Batı'da geliĢen fikrî ve sınaî geliĢmeler gibi.

BaĢlangıçta bu geliĢmelere bigane kalmamız, bizim kusurumuz sayılabilir. Ancak bu

geliĢmelerin bizim sahamızın dıĢında cereyan edip ortaya çıkması biraz da ilahî

tecellidir. Bizim onlari kontrol etmemiz, karĢı durmamız zaten mümkün değildi. Tıpkı

gelmekte o-lan bahar mevsimini engelleyemediğimiz gibi...

BeĢeriyet macerasında bazen öyle geliĢmeler olmuĢ ki, bunlar adeta insana rağmendir.

Çünkü biz inanıyoruz ki hayatın da, evrenin de gerçek sahibi Allah'tır.

Elbette ki Allah, koyduğu kurallara (Sünnetullah) uymayı kendine vacip kılmıĢtır. Ama

'Eyyamullah' dediği zamanlar var ki, bizatihi beĢerin hayatına müdahale ederek onu bir

yöne sevk etmiĢtir.

Daha önce yazdığım bir yazıda buna "üçüncü faktör" demiĢtim ki, bu üçüncü faktör,

nihai belirleyicidir. Tıpkı, Musa'nın Firavun'un himayesinde büyütülmesi ve onun

ordularından kurtulması gibi.

Tıpkı, bütün dünyanın aleyhimize ittifak etmesine rağmen Anadolu'daki varlığımızı

sürdürmemiz gibi.

Elbette ki, toplumların huzuru ve devamı için onların da üzerlerine düĢen beĢerî

tedbirleri almaları gerekir. Ama mevsimi gelip

de ağaçların bedenine su yürüdü mü, yeĢillenip meyveye durmaması mümkün değildir.

Ve keza hazan mevsimi geldığınde, yaprak döken hiç bir ağaç, 'Hayır ben yaprak

dökmeyeceğim.' diye ona karĢı koyamaz.

Her iki mevsimde de beĢere düĢen vazifeler vardır ama, bu nihai neticeyi pek etkilemez.

Milletlerin hayatında da iĢte böyle mevsimler vardır. Cenab-ı Hak, her kavme, her ırka,

her millete kendi tabiatındaki yetenekleri, özleri, kabiliyetleri açığa çıkarma imkanı

verir. BeĢerin ortak mirası olan medeniyete katkıda bulunmaları için ona fırsat tanır.

Nitekim, bilim ve medeniyet tarihçileri, bu ilahî nimetin, tarih boyunca mevsimler gibi,

küremizin her bir yanını dolaĢtığı ve her kavme kendi özündeki meyveleri açığa

çıkarması fırsatinın verildiği üzerinde hemfikirdirler.

ĠĢte Asya! Her bir köĢesinden bir baĢka medeniyet fıĢkırmıĢ ve her birinin meyveleri

günümüze kadar ulaĢmıĢtır. Çin, Hint, Uzakdoğu, Ortaasya, Ġran, Mezopotamya, Ġslam

ve Ġslam içinde her milletin kendi özgünlüğünü ortaya koyması gibi...

ĠĢte Avrupa! Birbirini takip eden sayısız, medeniyetler ve kavimler. Bugün insanlığın

ortak medeniyeti haline gelmiĢ gibi görünen çağdaĢ Batı medeniyeti. Batılıların, geçmiĢ

bütün medeniyetlerden yararlanarak ve buna biraz inkar ve çılgınlık katarak ortaya

koydukları bir medeniyet...

Birçok meyvesi kekre, zehirli ve insanlığın tükeniĢini hazırlayan tuzaklar içeriyorsa da

büyük bir bilgi birikimi üzerine oturmuĢ bulunuyor.

Biz onu kabul veya reddedelim, neticede o da Avrupa toprağinin bir meyvesidir.

Zahiren hoĢ ve Ģirindir.

Ama insanlığa mide bulantısı, baĢ ağrısı, hazımsızlık, haksızlık, kayırmacılık, kin,

nefret, kan ve göz yaĢından baĢka tat vermemiĢtir. Çünkü ağacı, zulüm ve sömürü

toprağında, kan ve göz yaĢıyla beslenmiĢtir.

----------1 298 1---------

Hem de tarihi boyunca akıtılmıĢ bütün kanlardan daha çok bir kanla...

ĠĢte bu ağacın meyvesi; muhteĢem maddî görüntüler içinde mutsuz ve yalnız bir beĢer!.

Bu toprağın meyvesi bu.

Bizim ağacımızın meyvesi farklıydı. Tadı hâlâ damaklarda. Hatıraları hâlâ dillerde.

Bizim toprağımızın son ağacı Osmanli, bütün dünya tarihinde ancak bir kere görülmüĢ

bir ortaklığın, hoĢgörünün, birlikte ve insanca yaĢanırlığin meyvelerini sunmuĢtur.

Ne yazık ki biz kıĢtayız onlar yazda. Ama görülüyor ki, bizim kıĢımız bahara, onların

yazı güze yönelmiĢ. Batıda hazan mevsimi baĢlıyor. Bizde ise, ağaçların bedenine su

yürümeye baĢladı. Bunu hissetmemek mümkün değil. Fakat bilemiyorum, bu mevsim,

yeni bir medeniyet inĢa etmeye yetecek mi yetmeyecek mi!

Ġnsanlık yalnız ve yakıcı bir hasret içinde, insanlık garip ve mustarip, insanlık muhtaç

ve aç, insanlık üĢüyor.

Onu yalnızlığından kurtaracak, hasretini giderecek, ıstırabını dindirip göz yaĢlarını

silecek, onu bedenen ve ruhen doyurup tatmin edecek, onu sevgi ve Ģefkatle bağrına

basıp koynunda ısıtacak biri var mı?

Müslümanlar buna talip mi?

Eğer yanıt 'evet' değilse, biz yeryüzündekiler birbirimize merhameti unutmuĢuz

demektir. Cenab-ı Hak, müminleri Allah'a kavuĢmayı ummayanlara' karĢı bile

merhamete çağırırken, (Casiye Sûresi, 14) biz bizden biraz farkh düĢünen Müslümana

dahi tahammül gösteremezsek, bizim ağacımızın meyvesi de kekre olur, yavan olur.

Fakat hepsinden daha önemlisi, biz bu büyük sorumluluk gerektiren yükün altına

girmeye hazır mıyız? Bu güç ve donanım bizde var mı?

Ġnanın pek emin değilim... Çünkü geçen süre içinde hayat suyu taĢıdığımız

mataralarımıza, Ģarap doldurdular... Ayılmak için mataralarımıza sarıldıkça daha bir

sarhoĢ oluyor, kendimizden ve

----------i 299 I---------

benliğimizden uzaklaĢıyoruz. Medeniyeti temsil etme sırası bize. geldığınde, gafil

yakalanacağız diye korkuyorum... Zira toplum olarak, medeniyet mimarlığı yapacak

milletlerde kaçınılmaz olarak bulunması gereken, doğruluk, insana saygı, geniĢ

ufukluluk, hoĢgörü, gayret, bilgi ve birliktelik gibi hasletler, bizim diyarlan terk e-deli

hayli zaman oldu...

Önce fert fert toplumu diriltmeliyiz. Her Ģeyden önce de 'Evrenin Kitabı'nı okumayı,

daha doğrusu ona doğru bakmayı öğrenmeliyiz... Tabi elimizdeki "ilahî metinleri" de

yeni bir gözle okumalıyız...

BaĢka çaremiz yok..."

Bilge okumayı bitirdikten sonra bir süre, değiĢik paragraflara bakıp tekrar tekrar

okumaktan kendini alamadı...

"Bu biraz kaderci bir yaklaĢım." dedi Gönül...

"Hayır" dedi Bilge. "Kaderci değil, 'hikmetçi' desen daha doğru olur... Bence adam, iĢin

sırrını kavramıĢ ama düĢündüğünü iyi aktaramamıĢ."

"Her ne ise, insana çalıĢma hırsı vermiyor... Bence en önemli tespiti 'Evrenin Kitabı'na

doğru bakmayı öğrenmeliyiz.' cümlesidir... Sonra ilahî metinleri doğru okuyamadığımız

görüĢüne de katılabilirim...

Herkes Kuran'ı okuyor, ama baĢka Ģeyler anlıyor... Birilerinin çıkıp herkes adına ve

herkesin rahat katılabileceği bir Ģeyler söylemesi gerek... Tamam Kuran'ın tek bir

anlamı yok. Evet, herkes kendi yeteneklerine göre bir Ģeyler anlayabilir ama ondan

çıkarılacak ortak doğruların da olması gerek."

"Sen bir müctehit arıyorsun."

"Müçtehit veya neyse o. Birileri çıkıp, 'Siz bunu böyle anlıyorsunuz ama doğrusunun

böyle olması lazım.' demeli ve beni ikna etmeli..."

"Asırların kemikleĢtirdiği 'yanlıĢ doğruları' kim hemen düzeltebilir ki? Çoğumuzun dini

bilgisi kulaktan aktarma... Sonra din ta temellerinden darbe yedi... Dinin doğru

anlaĢılmasını n zemini kal-

---------1 300 I--------

madi. Daha doğrusu dinin telkin ettiği amaçlarla bugünkü medeniyetin yüzyıllardır

telkin ettiği amaçlar taban tabana zıt!"

"Yine rağbetler değiĢti diyeceksin, değil mi?" dedi Gönül.

"Ama öyle değil mi? Bugünkü insanın temel amacı ne? Para, para, para. Dindarı da,

dinsizi de 'para' diyor. Eskiden Ģehirlerin kalbi mabetlerdi. ġimdi ise bankalar. Erdemli

insan mı yeğdir, paralı insan mı?"

"Elbette erdemli insanlar."

"Öyle diyorsun ama sen bile nispeten varlıklı dostlarımızı daha çok seviyorsun."

"Olur mu canım öyle Ģey! Ne kadar kötüsün! Ben ne zaman ayrım yaptım? Biliyorsun

Nagehan çok paralı ama hiç sevmedim."

"Olayı kiĢiselleĢtirme. Sen onun kaprislerini sevmiyorsun. O-raya gittiğin zaman rahat

ettiğini hep söylerdin."

"Ne yani rahat yaĢamak inananların da hakkı değil mi? Günah mı yani?"

"Ne ilgisi var? Söylediğim o değil ki. Ben insanların tanrılarını değiĢtirdiklerinden söz

ediyorum, insanlar, küçük bir dünyasal kazanç için, büyük bir erdemden, uhrevi

kazançtan hemen vazgeçebiliyorlar. YanlıĢ olan bu."

Bu arada Gönül kahvaltı sofrasını hazırlamıĢtı:

"Hadi Bilge! Betül uyanmadan kahvaltı yapalım. Bana doğru dürüst yemek

yedirmiyor."

Fakat Gönül'ün umudu kursağinda kaldı. Çünkü Betül gözlerini ovuĢtura ovuĢtura

salona giriyordu. Bilge onun uyanmasina sevindi... Onun sofrada bir Ģeyleri dağıta

dağıta yemek yemesinden büyük lezzet alıyordu... Kızını kucağına aldı ve doyasıya

sevdi. Birlikte lavaboya geçtiler. Betül'ün yüzünü yıkadı...

Tam mutfağa geçiyorlardı ki, kapı çaldı. Gelenler Harun ile Aysun'du... Aysun rahat bir

eda ile içeriye girdi ve:

"Ohhh! maĢallah bu saate kadar uyudunuz da Ģimdi mi kahvaltı yapıyorsunuz?" dedi.

Gönül gülerek:

--------1 301 1-------

-

"Yok canım, Ģöyle böyle bir saattir Bilge, Doğu toplumlarını nasıl kurtarabileceğimiz

konusunda nutuk çekiyordu, ben de onu dinledim." dedi. Sırtındaki ceketi çıkarmaya

çalıĢan Harun, bu son cümleyi duyunca kulak kabarttı:

"Ya sahi Bilge, sık sık kendime sorduğum ve baĢkalarından da duyduğum bir soru var!"

"Nedir o?"

Madem Ġslam bilime, çalıĢmaya, geliĢmeye bu kadar önem veriyor, neden Ġslam ülkeleri

böyle periĢan? 'Hak üstündür mağlup olunmaz.' deniliyor ama Hak olan Ġslam mağlup

durumda..."

"Aslında bunun cevabını bilmiyorum desem yalan olmaz. A-ma bana göre mağlup olan

Ġslam değil, Müslümanlar... Bugün a-raĢtınp Ġslam'ı seçenler çok, ama araĢtırıp

kıyaslayarak Ġslam'dan çıkanlar yok gibidir. Dinini bilmeyip sırf bir hayat özentisiyle

Hıris-tiyanlaĢan insanlar, konumuzun dıĢındadır. Çünkü onlar kendi dinlerini

öğrenmeden, araĢtırmadan, salt bir özentiyle Hıristiyan veya Budist oluyorlar... Hiç

kimse Ġslam'la kıyaslayıp baĢka bir dini kabul etmiyor. Tabi dinden çıkmak,

dinsizleĢmek baĢka."

Bu arada Gönül masaya iki tabak daha getirdi. Aysun pek yanaĢmadı ama Harun

masanın baĢında yerini almıĢtı bile...

Kahvaltı masası zengindi... Harun ilk lokmayı yuttuktan sonra:

"Ama geri kalmıĢ bulunan toplumlar hep Müslüman. Demek ki islam geliĢmeye engel.

En azından bunu söyleyenlerin elinde kanıtları var."

"Nedir kanıtları?"

"Bak Hıristiyanlar dinlerinde reform yaptılar ve sonra ileri gittiler. Bizim de ileri

gitmemiz için dinde reform yapmamız gerekiyor, öyle değil mi?"

"Tam da öyle değil. GeliĢmeye mani olan Ġslam değil ki. Müslümanların tembelliğidir,

onları mağlup hale getiren. Yani Ġslam'ın mağlup olduğu yok. Mağlup olan Hakk'a,

burada Haktan kastım

----------1 302 I----------

din değil, evrendeki kurallara ve eĢyanın hakikatine uyumluluktur uymayan

Müslümanlardır."

"Tamam da sonuçta Ġslam, Müslümanların sergiledikleri hal ve hareketle bilinebiliyor.

Görünen de Ģu; Müslüman olmayanlar Müslümanlardan daha üstün, kuvvet de 'Hak'tan

üstün durumda... Yani hem Müslümanlar hem de Hak mağlup görünüyor."

Bilge iyice sıkıĢtığını hissetti. Aslında zaman zaman bu iĢin tersini savunuyor olsa bile

kendisi de aynı durumdan Ģikayetçiydi... O da bu kadar geliĢmiĢlikten sonra Ġslam

dünyasının bu fakirliğe ve geri kalmıĢlığa mahkum olmasına anlam veremiyordu...

Gerçi, Batı'nin sömürgeci emperyalizminin bu durumda büyük payı vardı ama,

Müslümanların niçin sömürülecek kadar zayıf ve fakir düĢtüklerini izah edemiyordu.

"Dört noktaya dikkat et." dedi bir ses... Bilge sesi tanıdı ve etrafına bakındı.

Kendisinden baĢkasının sesi duymadığına emin olunca ne yapacağını ĢaĢırdı. Etrafına

bakındı. Hiç kimsede olağan dıĢı bir hal yoktu. Demek sesi yalnız kendisi duymuĢtu...

Gönül'e biraz daha dikkat kesilerek baktı. A-caba o da duymuĢ muydu? Fakat Gönül'de

hiçbir tepki yoktu.

"Meraklanma senden baĢkası beni duymadı." dedi ses.

Bilge içinden "Hocam hoĢ geldınız. Uzun zamandır bizi ziyaret etmedınız. Ben artık

iyice telaĢlanmaya baĢlamıĢtım. Hocam bizi terk etti diye üzülüyordum." dedi. SinHa:

"Henüz değil. Ama geliĢimınızi tamamladığınız zaman zaten bize ihtiyacınız kalmaz."

"Hocam yani sonunda bizi terk mi edeceksınız?"

"Evet ama henüz değil. Her Ģeyin bir zamanı ve süresi var."

Bilge'nin sessizliği herkesin dikkatini çekti. BakıĢları boĢluğun derinliklerine kilitlenmiĢ

gibi görünüyordu. Gönül:

"Ne oldu canım?" diye telaĢla sordu. Çünkü Bilge'nin son zamanlarda sık sık kendinden

geçtiğini ve uzun süre dıĢ dünya ile iliĢkisinin kesildığıni biliyordu. Yine öyle olduğunu

sandı ve korkuya kapıldı... Bilge:

----------1 303 I----------

"Bir Ģey yok iyiyim, korkma." dedi. Sonra yine içinden Sin-Ha'ya "Dört noktaya dikkat

et, dedınız. Nedir bu noktalar?" diye sordu. "Ben sana söyleyeceğim sen aktaracaksın."

dedi SinHa ve devam etti: "Ona varmadan önce Hakk'in ne olduğunu ve Hak'tan neyi

anlamak gerektiğini bilmek gerekir." dedi...

Bilge kendisine fısıldanan sözleri olduğu gibi aktardı:

"Bence mağlup olan Müslüman halklardır, Ġslamiyet değil ve yine yenilgiye uğrayan

eĢyanın gerçeğine uygun düĢmeyen eylem-lerimizdir, Hakk'm kendisi değil." Harun:

"Yani Ġslamiyet Hak değil mi?"

"islamiyet Hak'tır, ama kendilerinin Müslüman olduklarını söyleyenlerden sadır olan

eylem ve fikirler Hak değil"

"Nasıl yani?" dedi Gönül. "Hak, bildiğimiz hak değil mi? Sanki farklı bir anlam

yüklüyorsun Hakk'a."

"Evet" dedi Bilge. "Demek ki önce Hakk'in ne olduğunu bilmek gerekir. Bunu

bilemezsek Hakk'in mağlup olduğuna inanmak zorunda kalırız." Harun:

"Peki sence Hak nedir?"

"Bencesi yok bu iĢin... Hak ne ise odur." Gönül sordu:

"Peki biz ne anlayacağız?"

"Hakk'in birçok anlamı var ama en önemlisi 'mutabakat'tır. Her bir Ģeyin, takdir edildiği

biçim ve formatla açığa çıkmasıdır, ilmin maluma mutabakatıdır."

"Yahu kardeĢim bizim anlayacağımız bir dil kullan! Sen de Gönül gibi kelimelerdeki

Arapça dozajını kaçırdın. Vallahi ben hiçbir Ģey anlamadım."

Bilge güldü, masada duran bardağı eline alarak sordu: "ġimdi Ģu nedir?" "Bardak!"

"Bunun bardak olduğunu nerden biliyorsun?" "E izin ver de bardağın ne olduğunu

bilelim artık."

"Bil tabi ama neye göre biliyorsun? ĠĢte ben tam da bunu kastediyordum. Yani sende

var olan bardak bilgisine mutabık düĢen bu cisme, sen bardak dedin. Yine aynı

maddeden yapılmıĢ ve nerede ise biçimleri de birbirine yakın olan Ģu cisme de vazo

diyorsun. Sendeki 'doğru tasarım'in, gerçeğin kendisine uymasına Hak denir... Hak,

inkarı mümkün olmayan olgudur... O yüzden de Hak aynı zamanda Allah'ın

isimlerinden biridir...

Dolayısıyla olması gerektiği gibi var olan her bir Ģey Hakk'tır. Bu açıdan Allah'ın Zatı,

Hak olduğu gibi O'ndan sadır olan her bir fiil de Hakk'tır... Aynı nedenlerle Ġslam'a,

Kuran'a, Kuran'in esaslarına da Hak denmiĢ. Nasıl olması gerekiyorsa öylece

gerçekleĢmiĢ hüküm de Hak'tır... Varsayalım ki Türkiye bir ülke ile savaĢa giriĢti... Bu

zamanda savaĢın gereçleri nelerdir, bir düĢün... Silah, uçak, asker, mühimmat ve ileri

teknoloji... ĠĢte savaĢın gerektirdiği bütün bu araç ve gereçler ve stratejilerin tümü

birden savaĢ söz konusu olunca 'Hakk' olurlar... SavaĢan tarafların biri savaĢın hakkı

olan bu donanımların hepsine uyuyor ama diğeri uymuyor. Sonuçta kim galip gelir?"

"SavaĢın hakkinı veren."

"Demek ki Hak, bir değildir, her bir eĢyanın hakkı ve hakikati farklıdır... ġimdi

Allah'tan gelmesi açısından Kuran, Hakk'tır. Eğer onun önerilerine birebir uymayıp

hareket ederseniz, siz ne kadar inanıyor olursanız olun, Hakk'a uymuĢ olmazsınız.

Yenilgınız de Hakk'in yenilgisi olmaz..."

"Ġlginci" dedi Harun... "Yahu siz ikınız bu bilgileri ne zaman edindınız kardeĢim? Nasıl

biliyorsunuz bütün bunları? Geçenlerde Gönül bize ders verdi Ģimdi de sen." Sonra

kansma döndü: "Ne kadar cahil kalmıĢız Aysun görüyor musun?"

"Estağfirullah." dedi Bilge ve sözünü sürdürdü: "Bir Ģey daha var. Örneğin birisi bir

Ģeyi elde etmek için o kadar çok çalıĢır ki sonunda onu baĢarır. Biz de 'Helal olsun,

adam bunu hak etti!' deriz... Veya birisi kötülük iĢler iĢler, sonra baĢına bir bela gelir

'Oh oldu, hak etmiĢti!' deriz.

---------1 305 I--------

Allah da Kuranı Kerim'de 'Allah âlemi ancak hak ile yarattı.' buyurur. Yani hiçbir Ģey

olması gerekenden ne eksiktir ne fazla...

Dolayısıyla, 'Hakk mağlup oldu.' demek yanlıĢtır... Bunu daha iyi anlamak için dört

özelliğe dikkat etmek gerekir."

"Nedir onlar?"

"Birincisi Hak olan Ģeyin her aracinın ve her aracısının Hak olması gerekmez... Örneğin

biz son ve Hak din olan Ġslamiyet'e -nandığımız halde, her hareketimizin Ġslam'a uygun

olduğunu söyleyebilir miyiz?"

"Söyleyemeyiz."

"Öyleyse yaptığın her iĢin baĢarıya varması da mümkün değildir. Halbuki her iĢimiz

Hakk'a tam mutabık olsaydı, ne mağlup olurduk, ne gerilerdik, ne de §u anda bu konuyu

konuĢurduk.

Doğaldır ki batıl yani Hakk'in karĢıtı bildiğimiz Ģeylerin bütün araçlari da batıl

olmayabilir. Örneğin Hıristiyanlık hükmü kaldırılmıĢ bir dindir. Ama Hıristiyanlar

dünyanın hakikatini bizden daha iyi anladıkları ve Hakk'in gereklerine daha iyi

uydukları için birçok alanda bizden ileri gittiler... Ama bu ilanihaye olmaz. Araçları Hak

oldukça üstünlüklerini sürdürürler.

Örneğin ilerlemenin hakkı nedir? Doğru bilgidir ve onu gerçekleĢtirmek için çok ve

uygun araçları kullanarak çalıĢmaktır. Eğer siz bu halınızi korursanız hep ileri

gidersınız. Ġster Allah'a veya Hakk'a inanın, ister inanmayın. Çünkü teknolojide ileri

gitmenin vasıtası, Hakk'a iman değil, bilgi ve çalıĢmaktır... O'nun hakikatine uyan kim

olursa olsun ondan yararlanır... ġöyle çevrene bak, yani inandığını, Müslüman olduğunu

söyleyenlere... Her hareketi Hak ve doğru olan kaç kiĢi var? Bakıyorsun bir yığın

Müslümanda kafirde olması gereken huylar ve hareketler var... Oysa kafir dedığın nice

insan var ki hareketleri ve tavırları birçok Müslümanın-kinden daha hak ve daha

îslamî'dir... Öyle olunca onların bizden ileri gitmesi Hakk'tır ve haklarıdır... Halbuki her

Müslüman'ın her vasfının Ġslam'a uygun olması vaciptir. Oysa her fasıkın, her kötünün

her hareketi hiç de kötü olmak zorunda değildir... Sanırım iĢ anlaĢılmıĢtır..." Harun:

Forma: 20

306

"Biraz biraz anladım ama aynı zamanda ümitsizliğe düĢtüm." "Neden?"

"Neden olacak kardeĢim! Teknolojide ileri gitmiĢ toplumların ticari ve mesleki ahlakları

bizimkinden fersah fersah ilerde. Biz ise her gün biraz daha Hak ve hakikatten

uzaklaĢıyoruz. Tembellik bizde, yalan bizde, hile bizde, ahlaksızlık bizde, müĢterisini

kazıklamak bizde, cahillik bizde... Adamlar, hayvanlarına bile bizim insanımıza

verdiğimiz değerden daha çok değer veriyorlar." Bilge:

"Peki sen Yaratıcı olsan, kimlere yardım edersin?"

"Tabi ki onlara."

"O da öyle yapıyor zaten. Aslında Hakk'a uygun hareket edenin ayrıca yardım

görmesine de gerek yok. Çünkü evrenin kendi hakkaniyetinden kaynaklanan kuralları

vardır. Onlara uydun mu zaten doğal olarak sonuçlarını toplarsın... GüneĢ varsa aydınlık

vardır... Çünkü hak ile hakikat güneĢ ve ıĢık gibi birbiriyle ilgilidir. Biri diğerinin

gerçeğidir."

"Ġkincisi ne?"

"Aslında ikincisini de anlattım. Hani dedik ya, Hak üzere hareket ettiği sanılan birinin

bütün hareketlerinin Hak olması gerekmediği gibi, batıla hizmet eden birinin de bütün

araçlarının ve davranıĢlarının batıl olması gerekmiyor. ĠĢte o ikincisiydi...

Ġnanan kimsenin inancına aykırı hareketleri ve huyları olduğu gibi inanmayanın da bir

müminde olması gereken özellikleri ve hareketleri görülebilir. Ġnananın Hakk'a uygun

olmayan özellikleri onu mağlubiyete götürürken, inanmayanın Hakk'a uygun özellik ve

hareketleri onu baĢarıya ulaĢtırır...

Üçüncüsü çok önemli... Müslümanlar en çok da bu üçüncü konuya dikkat etmedikleri

için geri kaldılar."

"Nedir o?"

"Din tektir ama 'Ģeriat' dediğimiz kurallar bütünü ikidir. Yani bir din, iki Ģeriat var...

Birinci Ģeriatı biliyorsunuz. Ġlahî mesajlarca bildirilen 'sözlü Ģeriat'; bugün için Kuranı

Kerim. Dün için Ġncil ve

----------1 307 i----------

Tevrat... Sözlü Ģeriat, insanların birbirleriyle ilgili iliĢkilerini tanzim eder... Diğer bir

Ģeriat yani kanunlar bütünü vardır ki o da eĢya ile insan arasındaki iliĢkileri düzenler."

"Bu nasıl bir Ģey? Ben hiç duymadım." dedi Harun. Gönül ve Aysun da böyle bir Ģey

duymadıklarını söylediler...

Aslında Bilge kendisi de hayrette idi. Çünkü o da ikinci bir Ģeriat olduğunu o ana dek

hiç iĢitmemiĢti... Oysa din denince aklına Ģeriat geliyordu. O da kol ve bacak kesmekten

ibaretti... Veya daha iyimser bir ifadeyle insanların bütün eylem ve düĢüncelerinin ilahî

mesaja uygun olmasını gerekli kılan Ģeriat...

Harun Bilge'nin sustuğunu görünce sorusunu tekrarladı: "Nedir ikinci Ģeriat?"

"EĢyanın hukuku..." dedi Bilge.... "Yani fizik yasaları... Yani evrensel doğrular. Ki onlar

herkese açıktır ve ancak çalıĢmak ve eĢya üzerinde düĢünmekle ortaya çıkar... Fizik,

kimya, matematik, termodinamik... Aslında 'kelâmi Ģeriat' denilen Kitap ve onun a-

çıklayıcısı olan Peygamber sözleri de bu evrensel Ģeriatın ipuçlarıni verir. ĠĢte o kadar...

Dinin insana yüklediği emir ve sorumluluklar ne kadar uhrevî cezayı gerektiriyorsa,

evrensel doğrulara, daha doğrusu eĢyanın hukukuna uymamak da o kadar dünyevî

meĢakkati, zorluğu, çaresizliği sonuç verir... Örneğin dua ederiz. Ama hepimiz biliyoruz

ki en güçlü dua fiili duadır. Sen Rabbine dua edersin, bana buğday ver diye. Oysa O,

buğday sahibi olmanın yollarını yaratmıĢ ve evrensel bir kural olarak herkese eĢit bir

Ģekilde yaymıĢtır... Tarlanı sürmeden, ona tohum ekmeden, onun bakımını yapmadan

buğday istemek abestir. Yaratıcı buğday istemenin kurallarını ikinci Ģeriat (dediğimiz

kitapta yazmıĢ... Bu kitabın ipuçlarını da insanlara gönderdiği mesajlarda örneklerle

izah etmiĢtir...

Nasıl ki teĢrii emirlere karĢı gelmek bir isyan ise, tekvini iradeye karĢı gelmek de bir

isyandır. Birinci Ģeriata uymamanın cezası ahirette çekilir, ikinci Ģeriata uymamanın

cezası ise burada yani dünyada çekilir...

----------1 308 I----------

Nitekim bakın bizler, yani Hakk'a dayandığını söyleyen bizler geriyiz, bizim

dısımızdakilerin çoğu ileri... Örneğin sabrin ödülü yani zorluklara karĢı yılmadan

mücadele etmenin sonucu, zaferdir. Tembelliğin cezası da sefalet... ÇalıĢmanın sevabı

servettir, cezası ise fakirlik...

Bak Son Ġlahî Mesaj'da 'Ġnsan için çalıĢmaktan baĢka hakikat yoktur.' denilir. ġimdi siz

ona inandığınız halde bu gerçeğe uyma-yıp tembellik yaparsanız geri kalırsınız. Ama bu

buyruğu içeren kitaba inanmadığı halde bu emre uyan kimse de baĢarılı olur ve sizden

öne geçer."

Gönül, 'Son Ġlahî Mesaj' tabirini duyunca irkildi.

Çünkü bu ifade SinHa'nındı. SinHa, Kuran demez, 'Son Ġlahî Mesaj derdi... O yüzden de

Bilge'nin bu sözleri ondan aktardığını anladı. Gönlünde bir dalgalanma yaĢadı. "Niçin

SinHa, ona kendisini hissettirmiyordu acaba?" Sonra SinHa'nin son ziyaretinde aynı

Ģeyi kendisine yaptığını hatırladı...

Ġçinden "SinHa burada mısın? Bana kırgın mısın?" diye sordu. "Hayır kızım.", dedi bir

ses. Bu SinHa'nin sesiydi ama Gönül onu görememiĢti... ġaĢkın ĢaĢkın çevresine

bakındı ama bir Ģey göremedi. BaĢka ses de iĢitmedi. SinHa'nin böyle huylan olduğunu

biliyordu... Gönül, içinden durumu sorgulamaya devam edecekti ki, "Kızım, bunu size

vahyin hikmetini anlayasınız diye yapıyorum. Bak Peygambere, bizim Efendimiz, siz

onu Cebrail olarak tanıyorsunuz ilahî mesajları aktarırken, yanında bulunanların

hiçbirisi o-nu algılamazlardı... Bizim için gizlenmek veya kendini açığa vurmak basit

Ģeylerdir... ġimdilik kocanı dinlemekle yetin..."

Gönül sessizliğe gömüldü.... Ama onun hali Bilge'den kaçmadı.

"Neyin var?"

"Ha! Hiçbir Ģey! Öylesine daldım... Bize gelen mesajdan ne kadar habersiz olduğumuzu

düĢündüm. ĠĢimizi hep duaya bırakmıĢız. Bize düĢen hiçbir Ģeyi yapmamıĢız. En iyimiz

bile tevekkülden tembelliği anlamıĢ. Bizim iĢimiz çok zor." Harun:

---------1 309 i--------

"Ya Bilge! Gerçekten Ģu tevekkül konusunu da anlatsana hazır söz açılmıĢken. Ben de

bu tevekkül konusunu anlayabilmiĢ değilim. Bazı hocaları dinliyorsunuz, 'Dünya

gereksiz, murdar, onunla meĢgul olmaya değmez.' diyorlar... Bazılarını dinliyorsun,

nerede ise kaderi inkar ediyorlarmıĢ gibi görünüyorlar. Bunların hangisi doğru? Bizim

gibilerin iĢi zor." Ays un, konunun dağıtılmamasını istedi ve Bilge'ye:

"Sen dört nokta demiĢtin. Üç tane anlattın. Ya dördüncüsü ne?"

Bilge, toparlandı... Bu arada SinHa'nin hâlâ orada olup olmadığını anlamak için içinden

"Hocam burada mısın?" diye sordu. Yanıt alamadı. Acaba gitmiĢ miydi? Halbuki onun

gitmesi veya kalması diye bir Ģey yoktu. Bilge, "SinHa evrenin diğer ucunda olsa bile

kendisine yapılan bir çağrıyı duyar." diye düĢündü...

"Hayır" dedi SinHa, "Biz her istediğimizi duyamayız. Sadece izin verilenleri duyarız.

Bu özellik seni de, beni de var edene ait. Bir tek o duyar ve duyurur. Eğer izin vermezse

ben de seni duyamam. ġu anda diğerlerinin beni duymadığı gibi."

"Efendim dördüncüsü ne?" SinHa:

"Dördüncüsünü anlamanız biraz zor ama sana anlatayım."

Bilge'nin sessiz kaldığını gören Harun:

"E hadi Bilge anlat da dinleyelim!" dedi. Bilge:

"Bunun anlaĢılması biraz zor... Bazen Hak olan bir Ģey, 'kuvve'de kalır. Onun açığa

çıkması için insanın iradesi lazım gelir. Yani o hakkı inkiĢaf ettirmek ve kuvvet vermek

gerekir... Örneğin Ģu anda Ġslam bizim Ģahsımızda mağlup olmuĢ durumda... Biz

mağlup ve geri kaldıkça Ġslam da mağlup ve geri kalacak. Çünkü, Kuran'da Yaratıcı,

'Bir toplum kendi halini değiĢtirmek istemedikçe biz on-lan değiĢtirmeyiz.' buyurur. Bu

da bir tür Hakk'tır. Yani mademki bu evreni kuran Allah, toplumların değiĢimini onların

arzu ve çabalarına bırakmıĢ, öyleyse o çaba gösterilmeden o toplumun halinin

değiĢmesinin imkanı yoktur...

----------1 310 I----------

ġimdi bu toplum bir de Hakk'ı temsil ediyorsa, o toplumun i-ki görevi var demektir

Birinci görevi çalıĢmak ve gayret etmek i-kincisi de böylece Hakk'in üstünlüğüne aracı

olmaktır" Harun:

"Desene biz Müslümanlar bir de Hakk'ın yerine oturmasına engel olduğumuz için

hesaba çekileceğiz.'

"Elbette! Çünkü Son Mesaj'da Yaratıcı sizin için, 'Biz sizi örnek bir topluluk olarak

çıkardık.' buyurur. Yani biz diğer insanların iyiye gitmesi için örnek olacakken,

kendimizi bile kurtaramamıĢ, hatta kötü örnek olmuĢuz... Bakın bugün Müslüman

denince akla cahillik, tembellik, sahtekarhk, yalan, terör ve pislik geliyor... Oysa islam,

'Ġlim Çin'de de olsa gidip alın.' diyor, 'Alimin mürekkebi Ģehitlerin kanından üstündür."

diyor, 'Sizin için çalıĢmaktan baĢka hakikat yoktur.' diyor. 'Doğruluk Ġslam'ın özüdür.'

diyor, 'Müslüman her Ģeyi yapabilir ama asla yalan söylemez.' diyor, 'Ġslam barıĢtır

esenliktir.' diyor, 'Temizlik imandandır.' diyor ama bizim toplumlarımız bu hakikatlerin

tersiyle açığa vurmuĢ kendini... Peki bu durumda Ġslam toplumları Hak üzerindedir,

denilebilir mi? Ama bütün bunlar bizi acilen Hakk'a yönelmeye zorluyor. Hak, Ģu anda

bizim batıl hareketlerimizden dolayı sönmeye yüz tutmuĢ. Biz o kandile yeniden nefes

vermek zorundayız... Hakikatin hatırı i-çin, onun güçlenmesi için, bizim Hakka imtisal

etmemiz gerekir." Bilge, son kısmı kendisi de tam anlamamıĢtı ama "Hocam

anlamadım." deme Ģansı da yoktu. Buna rağmen SinHa ona yanıt verdi:

"Zaten yeterince anlamıĢ olsaydınız, bugün toplum olarak bu halde olmazdınız. Ama

meraklanma, Ġslam'ın galebe etme zamanı yaklaĢıyor.. Hiçbir durum, sonsuza dek

devam etmez. Medeniyetler de nimetler gibi milletler ve devletler arasında el değiĢtirir

Bugün sende ise yarın baĢkasında olur. Ama kim bilgiye ve bilmeye değer verirse o

kazanır.. Davası hak veya batıl olsun değiĢmez. Yıkılmayacak ve değiĢmeyecek tek Ģey

saf ve doğru bilgidir. Her Ģeyden önce bilgiyi yakalamalısınız..."

Bilge sustu. Çünkü SinHa kulağına fısıldamayı bırakmıĢtı. Bir ara onun gittiğini sandı

ama, SinHa'nin "Hayır buradayım." deme-

----------1 311 1---------

siyle rahatladı. Ama SinHa gitmek zorunda olduğunu da söylüyordu. "Bir dahaki sefere

reform konusunu görüĢürüz. Bu arada sen de bu konuya eğil. Ġslam'ı, daha doğrusu Son

Mesaj'ı takip ettiğini iddia edenlerin gerçekte neye ihtiyaçları olduğunu düĢün... Çünkü

size verilen akıl, evrende mevcut her hikmeti çözmeye yetkilidir. Yeter ki onun

yönelmelerini kalp ve vicdan Ģakülüyle test etmeyi ihmal etmeyin."

Odaya sessizlik hakim oldu. Herkes Bilge'nin ağzına bakıyordu ama o tabağındaki son

zeytin tanesini yakalamaya çalıĢmakla meĢguldü...

Gönül sofrayı kaldırmaya baĢladığında vakit öğleye geliyordu... Sela okunmaya

baĢlayınca, Harun da, Bilge de o günün Cuma olduğunu anımsadılar.. Aysun:

"Cumaya gitmeyecek mısınız?" dedi. Harun: "Vallahi benim aklımdan çıkmıĢ bugünün

Cuma olduğu." "Benim de dedi!" Bilge ve ekledi: "Görüyor musun, bazen a-detler ne

kadar önem taĢıyor. Sela aslında sonradan konulmuĢ bir gelenek. Bizim gibi gafilleri

uyarmak için. ġimdi bu hadiste yoktur, ayette yoktur deyip bundan vazgeçmek mi

lazım?" Harun:

"Niye vazgeçelim ki. Sıra buna mı geldi Ģimdi de?" Aysun söze karıĢtı:

"YaĢar Nuri Hoca, Kurandan baĢka bir Ģey kabul etmiyor ya!.." Gönül:

"O adama haksızlık yapmayın. Adam bizimle iletiĢim kurmaya yanaĢmayan kesimlere

hitap ederek birçok insanda Kuran okuma merakı uyandırdı. Kötü mü? Onun sayesinde

Ġslam'a yönelen bir yığın insan var. Onların yüzde beĢi hakiki iman sahibi olsa yeter.

Nedense o adamı herkes diline doladı." Harun:

"Onu eleĢtirenlerin hiç mi hakkı yok! Adam hep Müslümanlara çatıyor, hep

Müslümanları kınıyor Ġslam'a bu kadar zulüm yapılıyor, o yine çıkıp Müslümanlari

eleĢtiriyor" Bilge:

----------1 312 I----------

"Aslında bence o büyük bir restorasyon yapıyor. Kuran'dan ve onun özünden

uzaklaĢmıĢ insanları yeniden O'na çağınyor. GeçmiĢte Kuran etrafmda yapılan

çalıĢmalar, zaman içinde örf ve hurafe çamuruyla, Kuran'ın etrafında kırılması güç bir

kabuk, kalın bir duvar oluĢturdu. Adam o duvarı yıkmaya çalıĢıyor. Balyozunu öyle sert

savuruyor ki, bazen bir hurafe duvarım yıkmak isterken, onun arkasındaki temeli de

sarsıyor. Hepsi bu!

Bizim o kadar çok yanlıĢlarimız var ki, adam nasıl ayıklasin, tırpanı bodoslama

sallayınca bazen, ayrık otları içinde kaybolmuĢ gülleri de buduyor. YanlıĢı orada. Eski

tefsirlere bakin, eski din kitaplarına bakın. O kadar malumatfuruĢluk yapmıĢlar ki, onun

içinde anlatılmak istenen hakikatin özü kaybolup gidiyor... Örneğin Yasin suresinin çok

okunması tavsiye edilmiĢ. Neden?"

"Neden?"

"içeriğinden dolayı. Yasin suresinde neler anlatılıyor, biliyor

musun.'

"Türkçesini hiç okumadım ki, bileyim!" dedi Harun...

"Peki Arapçasını okudun mu?"

"Defalarca... Hemen hemen her hafta bir iki kere okurum"

"Peki bu surede neler anlatıldığını hiç merak etmedin mi?"

"Vallahi büyük sevabı vardır, diye okuyoruz... Yani dua eder gibi."

"Bu nasıl bir dua? Dua ediyorsun ne dedığıni bilmiyorsun."

Aysun atıldı:

"Ne yani okumayalım mı?"

"Söylediğimden bu mu anlaĢılıyor?"

"Eee manasını bilmeden okumayın demek bu anlama gelir. Benim anneannem, annem

her fırsatta Yasin okurlardı... Sevaptır. Kaza belayı önler diye okuyoruz."

"Tabi ki Kuran aynı zamanda bir dua kitabıdır. Ama o öncelikle okunup anlaĢılması ve

yaĢantımıza uygulanabilmesi için gön-

---------H 313 I----------

derilmiĢtir... Sana bir ceviz versem, dıĢ kabuğunu yiyip de içini yemesen mantıklı mı

olur?..

Halbuki önce cevizin en dıĢ kabuğu soyulur, ikinci sert kabuğu kırılır ve ancak o zaman

özüne ulaĢılır... Elbette Kuran'ın okunmasında büyük sevap vardır. Ama ondan asıl

almamız gereken; manalandır, hikmetleridir... Peki biz ne yapmıĢız? Kuran'ı hep

yüzünden okuyup durmuĢuz. Bir kere olsun anlamı nedir merak edip bakmamıĢız...

Bunun sebebi ne? Birileri çıkıp, Aman kendi baĢınıza Kuran'ı okumayın,

anlayamazsınız, hataya düĢersınız.' diye insanlarimızı korkutmuĢlar...

Niye anlamayayım? Elbette her ayetini herkesin anlaması mümkün olmaz. Sen bir

bahçeye girsen, bahçede bir yığın meyve ağacı var. Herkesin kameti farklıdır. Kimisi alt

dallardaki meyvelere ulaĢır kimisi merdiven kullanır en uçtaki meyveleri de toplar. A-

ma hiç kimse nasipsiz kalmaz...

Kuran da böyle meyveli bir ağaç. Herkesin her meyvesine ulaĢması mümkün olmaz ama

ulaĢabildiklerin sana yeter." Aysun:

"Vallahi ben de merak ettim. Ne anlatılıyor Yasin suresinde?" Gönül:

"Sizde meal yok mu? Yoksa ben vereyim, bende bir tane var... Süleyman AteĢ'in. Al

oku. Sonra gerekirse tefsirleri de okursun." Bilge:

"Tefsirler konusunda benim bir itirazım var. Birçok tefsir bugün için eskimiĢ durumda.

Çünkü geçmiĢ tefsirciler, Kuran'ın ayetlerini o dönemin bilgileri ıĢığında anlatmaya ve

izah etmeye çalıĢmıĢlar. O bilgiler eskidiği ve bir kısmı da değiĢtiği için, o bilgiler ı-

Ģığında yapılan tefsirler de eksiktir."

"Nasıl yani?" dedi Harun:

"Örneğin Ģimdi kaç gezegen var?"

"Yedi?"

"Olur mu en az on, on bir tane gezegen olduğu biliniyor."

Gönül:

----------1 314 I---------

"Ben geçen bir kitapta okudum, Hz. Yusuf un gördüğü rüyadan hareket ederek, en az on

iki gezegen olması gerektiğini söylüyordu. Nitekim geçenlerde bir yeni gezegen tespit

edildi ve on ikiye tamamlandı"

"Ne diyordu kitapta?" diye sordu Bilge:

"Hani Hz. Yusuf küçükken bir rüya görüyor ve babasına 'Baba ben bu gece bir rüya

gördüm. Rüyamda ay güneĢ ve on bir yıldız bana secde ettiler.' diyor ya. ĠĢte o ayeti

tefsir ederken, diyor ki. Baba GüneĢi, anne Ay'ı, on bir yıldız da kardeĢleri temsil ediyor

Yusuf'un kendisi de dahil edilirse on iki olur. Yani ay ve güneĢten baĢka en az on iki

gezegen var diyor." Bilge, mal bulmuĢ mağribi gibi atıldı:

"Peki Harun efendi sen bu ayetten böyle bir anlam çıkartabilir miydin?"

"Ben alim miyim kardeĢim? Ben, 'Ne güzel hikaye imiĢ!' deyip geçerim!"

"Elbette. Ama ben bu anlamı çıkaramam deyip Kuran okumaktan vazgeçersen,

Yusuf'un bu rüyasından da habersiz kalırsın. Kuran ayetleri, iç içe girmiĢ sayısız

matruĢkalar gibidir. Sen bir anlam çıkarırsın, bir baĢkası onun arkasinda baĢka bir anlam

bulur. Bu böylece devam eder... Ama okumazsan hiçbir Ģey alamazsın." Harun:

"Biz hapı yutmuĢuz zaten. Ne dünyayı becerebildik, ne ahire-timiz için bir Ģey

yapabildik. Bu yaĢa boĢ geldik, boĢ gidiyoruz." dedi. Gönül:

"Hiçbir Ģey için geç değildir. ġimdi adinı hatırlamıyorum ama mezhep imamlarından

biri kırk yaĢından sonra dini tahsile baĢlamıĢ ve sonra kendi konusunda hüccet olmuĢ,

imam olmuĢ." Bilge:

"Hem canım kimse senden din âlimi olmanı istemiyor ki! Sana lazım olacak kadarını

bilsen yeter. Gerisi Allah'a karĢı samimi davranmaktan ibarettir."

Bu arada Gönül, erkekleri cumaya gitmeleri konusunda uyarınca Bilge ile Harun apar

topar kalkıp camiye gittiler.

TUHAFLIKLAR

Bilge ile Harun namazdan dönmüĢler her biri bir koltuğa yığılıp kalmıĢtı. Herkese bir

sessizlik çökmüĢtü. Sessizliği Aysun bozdu:

"Biraz geç oldu ama pikniğe gitmek ister mısınız?" Gönül;

"Ay vallahi güzel olur!" diyerek ellerini çırptı. Bilge itiraz etti:

"Araba yok. Nasıl gideceğiz?" dedi.

Harun kalkıp telefona gitti. Bir arkadaĢını aradı ve eğer bir yere gitmeyeceklerse arabayı

vermesini istedi. Olumlu yanıt almıĢ olacak ki, hemen üstünü giydi. "Siz hazırlanın."

dedi. "Ben gelirken kasaba da uğrarım. Et alırım. Siz biraz domates ve salatalık alın.

Taze ekmek de alırım ben." deyip çıktı...

Evde hazırlık telaĢı baĢladı. Gönül Betül'ü hazırlayacağını söyleyerek malzemeleri

hazırlama iĢini Aysun'a bıraktı...

Harun'la Bilge'nin çocukluk zamanlarında sıkça gittikleri a-ğaçlı pınara gitmeye karar

verdiler. Gerçi oranın adı ağaçlı pınar değildi ama onlar o ismi vermiĢlerdi... O

zamanlarda söylenenlere bakılırsa pınarın baĢındaki ağaç, Bizans zamanından kalmaydı.

Kökünü beĢ insan ancak sarabiliyordu... Bilge çocukluk hayallerine dalmıĢtı bile... "Hey

gidi günler! Zaman nasıl da akıp gidiyor. Acaba o koca ağaç ne durumda?" Tuhaf bir

burukluk doldu içine. "Ya ağaç kesildiyse, ya o yerler değiĢtiyse?" Acaba çocukluğunda

üzerine çıktıkları, oyuğunda saklanıp herkesi atlattıkları ağaç hâlâ duruyor muydu?

Merakını gidermek için Aysun'a rastgele sordu:

"Pınarlı ağaç duruyor mu?"

"Ağaç iki sene önce kurudu. Hem su da eskisi gibi gür akmıyor. Fakat bu mevsimde

daha suyu vardır sanırım. Artık yaz ortalarında suyu çekiliyor ama Ģu sıralarda su

vardır."

-----------1 316 I----------

Bilge derin bir sarsıntı geçirdi. Sanki kuruyup giden o koca a-ğaç değildi, onunla

birlikte çocukluğu da uçup gitmiĢti... Bu dalgınlıkla uzun süre ne yaptığını bilemedi.

Bilge ve Aysun hazırlıkları tamamlamıĢlardı ki dıĢarıdan korna sesi duyuldu. Harun

aĢağıdan bağırıyordu:

"Yardıma ihtiyacınız var mı, yukari geleyim mi?" Bilge, gelmesine gerek olmadığını,

söyledi. Malzeme torbalarıyla aĢağı indiler ama Bilge keyifsizdi. Betül'ü Aysun indirdi.

Aysun kucağındaki Betül'ü bırakıp torbalan bagaja koymaya çalıĢırken, Betül'ün kaĢla

göz arasında torbadaki bir ekmeği alıp az ileride oturan bir adama verdığıni gördü.

Adam çok memnun olmuĢ gibi ekmeği aldı. Sonra Betül'ü elinden tutup arabanın yanına

getirdi:

"Bu kız iyi yürekli biri. Bu ekmeği bana verdi. Ama herhalde pikniğe gidiyorsunuz.

Buyurun ekmeğınızi." dedi. Aysun, elini uzatıp alacaktı ki, Bilge müdahale etti:

"Amca kızımı kırma, al o ekmeği. Alırsan çok sevinirim." dedi. Adam ekmeği aldı ve

uzaklaĢtı... Bilge bir süre adamın arkasından baktı. "Arkadan ne kadar da Rahmi abiye

benziyor" diye geçirdi içinden. Harun'a:

"Ben tanımadım bu adamı sen tanıyor musun?" diye sordu. Harun adamın arkasından

bir kere daha baktı:

"Hayır" dedi. "Buralı olduğunu da sanmıyorum. Yoksa mutlaka tanırdım..."

Bu arada Gönül de inmiĢti. Birlikte arabaya bindiler. Arabayı Harun kullanacaktı....

Tam Ģehirden çıkıyorlardı ki, önlerinde bir kumru beliriverdi. Kumru adeta onlara

refakat ediyordu. Ancak kumrunun hareketleri olağan bir kuĢun hareketlerinden

farklıydı, sanki büyük bir telaĢ içindeymiĢ gibi anormal davranıĢlar sergiliyordu.

Arabanın ö-nünden geçerken, öyle yakından geçiyordu ki, bir iki kere arabaya çarpacak

sandılar... Harun lakayt bir Ģekilde:

-----------1 317 I----------

"Yahu bu kuĢ bizden ne istiyor? Ġkide bir önümüzü kesiyor!"

Betül'ün "Cici adam" demesine kadar, kendi dünyasına dalmıĢ olan Bilge hiçbir Ģey

düĢünememiĢti. Betül'ün sözü bir anda tüylerini diken diken etti. Bu, Ġstanbul'dan

ayrıldıklarında uzun süre otobüsü takip eden kumruya çok benziyordu. Sonra Edremit'e

geldikleri ilk günlerde de bir iki kere evin içinde görmüĢtü onu:

"Rahmi abi!" dedi.

Bu nidayı andıran sözcükten bir tek Gönül etkilendi.

"Ne dedin?"

"Rahmi abi, dedim."

"O da nereden çıktı?"

"Hatırlasana Ġstanbul'dan ayrıldığımız zaman bizi, böyle bir kumru takip etmiĢti de yine

Betül, 'cici adam, cici adam' diye onu sevmeye çalıĢmıĢtı." Ġkisi de ürperdi... Aysun:

"Ne oluyor kuzum size. Bu Rahmi abi de kim?" Bilge:

"Anlatması zor." dedi. Sonra da Harun'a "Bu kuĢ gitmemizi istemiyor." dedi... Harun:

"Aman Bilge sen de baĢımıza evliya kesilme! Üç beĢ güzel laf ediyorsun diye kendini

Allah'ın kıymetli kulu mu sandın? Bir kuĢ iĢte! Büyük ihtimalle buralarda bir yuvası

vardır. Yavrularını korumak için analık içgüdüsü ile bazen böyle Ģeyler yaparlar."

dedi...

Bu esnada karayolundan çıkarak dağ yoluna girmiĢlerdi. Kıvrilan yolu takip ederek,

dağa tırmanıyorlardı... Kıvrımları gittikçe yoğunlaĢan ve buna bağlı olarak dikleĢen dağ

yolunu çıkarken kumru yine gözüktü... Bu kez Harun da korktu.

"Ya bu kuĢ bizden ne istiyor Allah aĢkına?" dedi... Bilge endiĢeli bir Ģekilde

"Bilmiyorum!" demekle yetindi. Gönül de endiĢeli idi ama kuĢun hareketlerinden bir

anlam çıkarmaya çalıĢıyordu... Aysun, Bilge'nin de Gönül'ün de bu kuĢtan bu kadar

ürkmelerine bir anlam veremiyordu. Harun ise içine yeni yeni çöreklen-meye baĢlayan

telaĢı bastırmak için neĢeli gözükmeye çalıĢıyor ve hiç de yeri olmayan espriler

yapıyordu.

----------1 318 I----------

Harun'un çığlık atmasıyla arabanın Ģarampole yuvarlandığını fark etmeleri bir oldu...

Harun'un yuvarlanmadan önce son sözü: "Ya bu kuĢ değil bir adam, baksanıza!"

olmuĢtu...

Araba dört metre kadar uçmuĢ ve tuhaf bir Ģekilde toprağa yumuĢak iniĢ yapmıĢtı... Ġlk

ĢaĢkınlıkları geçer geçmez herkes kendini arabadan dıĢarı attı.

Kimsede bir Ģey yoktu... Ama dehĢet bir korku ve telaĢla hepsinin çenesi vuruyordu. Bir

tek Betül hiçbir Ģey olmamıĢ gibi rahattı. Annesi bir ara onun birilerine el salladığım

gördü... Dağın yamacına bakıyordu. Yamaçta küçücük bir sis bulutu yükseliyordu...

Dikkatle baktı. Bir ara Sanki Rahmi'yi gördü. Evlerine ilk geldiği gündeki gibi periĢan

ama aydınlık bir yüzü vardı. Mütebbessimdi...

TelaĢ, yavaĢ yavaĢ dağılmıĢtı. Harun da Bilge de emanet arabayı buradan nasıl

çıkaracaklarını bilemiyorlardı. Öyle bir yere düĢmüĢlerdi ki iki metre sağa veya sola

düĢmeleri halinde araç hurdaya dönecek, kendileri de paramparça olacaklardı. Sanki

görünmeyen bir el onları tutup o dar, topraklı zemine indirmiĢti. Araba stop etmiĢti.

Küçük bir incelemeden sonra sağ ön tekerleğin patlak olmasından baĢka bir hasar

görmediler...

Bu arada yolda nereden çıktıkları belli olmayan köylüler belirdi. O civarda piknik

yapmaya gelmiĢ olmalıydılar. Arabanın durduğu yeri görenler, bunun nasıl olabildığıne

akıl erdirmeye çalıĢtılar. Köylü olduğu kıyafetinden ve Ģivesinden anlaĢılan biri saf bir

merakla oraya nasıl indiklerini sordu...

Durumu izah ettiler. Yakın yerden bir traktör getirdiler. Uzun süren bir çabadan.sonra

arabayı yola çıkarmayı baĢardılar... "ġehre kadar idare ederiz." deyip tekeri tekrar

ĢiĢirdiler.

Gerçekten de arabada gözle görünür bir hasar yoktu... DönüĢte hiç kimse konuĢmadı.

Betül ise aksine görülmemiĢ bir sevinç ve coĢku içindeydi, Aysun teyzesinin kucağında

oturmuĢ, durmadan önde araba kullanan Harun'un saçlarını çekiĢtiriyordu. Harun

----------1 319 I----------

tepkisizdi. Ama Betül'ün saçını çekiĢtirmesinden rahatsız gibi de görünmüyordu. Hatta

küçük bir haz alıyordu denilebilir. Bir ara Betül'ün elini tuttu ve öptü.

"Bizi sen kurtardın." dedi... Kimse baĢlangıçta bu sözden bir Ģey anlamadı... Gönül:

"Gerçekten hayret ettim, hiç korku göstermedi çocuk." dedi... Bilge:

"Tabi o çocuk. Ne olup bittiğini anlamadı ki." diyecekti, sustu. SinHa'nın "Bu çocuk

farklı." sözü aklına geldi... Aysun, kazadan kendisine bir pay çıkarmıĢtı:

"Biliyor musunuz," dedi, "araba yoldan çıkınca herkes Allah!' diye bağırdı... inĢallah

ölürken de bunu tekrar ederiz. Bu, bana bunu yapabileceğimize dair bir umut verdi... O

zor anda ağzımızdan Allah adının çıkması güzel." Harun:

"insanlar zora girince öyle derler zaten." dedi ve: "Yahu siz de gördünüz mü? Bak Ģimdi

hatırladım! Uçarken sanki arabanın bir yanında Betül, bir yanında tıraĢsız ama yüzü

aydınlık bir adam vardı. Sanki bizi tutup aĢağı indirdiler. Gördüm ya! Gördüm! Vallahi

gördüm! Anaaa, Ģimdi birdenbire hatırladım!"

Ani bir frenle arabayı durdurdu ve dönüp Betül'e baktı:

"ArkadaĢ vallahi hatırladım. Aynen öyle oldu." Gözleri bir dehĢete tanıklık etmiĢ birinin

gözleri gibi açılmıĢ ve hayranlık mı, korku mu olduğu bilinmeyen bir bakıĢla Betül'ü

süzüyordu.

Betül, onun burnunu tuttu ve sevecen bir Ģekilde ona sarıldı...

"Vallahi bu kız evliya."

Arabaya tam bir sessizlik hakim oldu. Harun Betül'e bakmaktan kendini alamıyordu.

Tekrar tekrar:

"Vallahi yalan söylemiyorum! Ben düĢerken onu gördüm arabayı tutmuĢtu! Aman ya

Rabbi! Ben bunu nasıl hatırlayamadım!" Gönül durumu kurtarmak için:

---------1 320 I--------

"Aman Harun sen de. Ġnsanlar fevkalade zamanlarda böyle garip Ģeyler görürler...

Seninki de öyle bir Ģeydir." Harun yalancı duruma düĢmüĢ gibi:

"Yapma yenge yahu! Vallahi gördüm!" Bilge söze girdi:

"E tabi kardeĢim! O günahsız bir çocuk. Bizim gibi günaha batmamıĢ. Demek

yaĢayacağı varmıĢ. Allah onun hatırına bizi kurtardı." dedi.

Gönül de küçük sis bulutunu hatırladı. Harun'a içinden hak veriyordu ama itiraf etmek

de istemiyordu... ġehre döndüklerinde güneĢ batıyordu. Nerede ise akĢam olacaktı ama,

Harun önce ta-mirciye uğramak istiyordu. Doğrudan Gönül'e:

"Yenge biraz zamanınızı alacağız ama, önce Ģu tamirciye uğrasak ve arabada ne gibi

hasar olduğunu öğrensek kızar mısınız?" dedi. Gönül:

"Ne münasebet, iyi de olur. Varsa bir hasar yaptırıp götürelim." dedi.

Harun, tanıdığı bir tamirciye götürdü arabayı. Tamirci Enver Usta, aracın yoldan çıkıp

dört metre uçtuğunu dinleyince, arabaya sağından solundan dikkatlice baktı ve sonra:

"Ya siz benimle dalga geçmiyorsunuz değil mi?" dedi.

"Neden dalga geçelim Enver Ustam, valla dağdan aĢağı uçtuk." dedi Harun:

"Yahu söyledığınız yerden uçmuĢ bir araba böyle hasarsız olmaz! Sizin sadece tekerınız

patlamıĢ." dedikten sonra kafasını kaĢıdı. Doğru söylenip söylenmedığınden emin

değildi. Kafasını sağa sola sallayarak, hayretler içinde kaldığını gösterir tavırlarla

arabayı tepeden tırnağa yeniden inceledi. Sonra gülerek:

"Tek hasarlı parça bu patlak tekerlek. Çıkarıp halledeyim de binin gidin, arabada hiçbir

Ģey yok..."

Tamircinin tekerleği tamiri on, on beĢ dakika sürmüĢtü. Tekerleğinin tamiri bittiğinde

birlikte araca binerek, doğruca Bilge-

----------i 321 !----------

lere geldiler. Zaten torbalarından bile çıkmamıĢ olan piknik malzemelerini araçtan

indirerek, doğruca yukarı çıktılar...

Herkes elindeki malzemeleri mutfağa bıraktı. Aysun ile Gönül mutfakta malzemeleri

torbalarından çıkarırken, Bilge tuvalete yöneldi, Harun ise bir penceresi açık olan salona

geçti.

Harun'un salona girmesiyle çığlık atması bir oldu: "O burada! O burada!" diye bağırarak

mutfağa kaçtı...

Cin görmüĢ de çarpılmıĢ gibiydi. Nerede ise dili tutulmuĢ gibi kekeleyerek

konuĢuyordu. "O! O! O burada!" deyip duruyordu.

Harun'un çığlığını duyan Bilge iĢini yarım bırakıp koĢtu:

"Kim burada Harun?" diye sordu. Harun:

"O kuĢ! Yolda bize musallat olan kumru kanepenin üstünde oturuyor."

Bilge ürperen vücuduyla ayaklarının ucuna basa basa salona doğru gitti. Kafasını usulca

uzatıp içeriyi kontrol etti. Harun da hemen arkasından onun omuzu üzerinden içeriye

bakmaya çalıĢıyordu...

Bilge içeriyi kontrol etti. Hiçbir Ģey görmedi...

"Ee hani? Yok bir Ģey!" dedi. Harun, bu cevaptan cesaret a-larak kafasını iyice uzattı ve

salonu kontrol etti. Gerçekten de bir Ģey yoktu...

Harun yatıĢmıĢtı ama bu sefer ürperme sırası Bilge'ye gelmiĢti. Çünkü çıkarken salonun

açık olan penceresini kapattığını iyi hatırlıyordu. Oysa pencere açık duruyordu. Birileri

onu açmıĢtı... Ama bunu Harun'a söylemedi...

Birdenbire kafasında çok sayıda görüntü bir araya geldi. Be-tül'ün ekmek verdiği

adamın Rahmi'ye çok benziyor olması, sonra yolda adeta gitmelerini önlemeye çalıĢan

kumru. Arabanın uçması sırasında Harun'un gördüğünü söyledikleri... "Demek ki

ruhaniler var ve bizi koruyorlar." dedi içinden. Bundan derin bir haz duydu ve inancının

daha bir güçlendığıni hissetti. Yüreğine belli belir-

Forma: 21

322

siz bir sevinç dalgası yayıldı. Kırda yapamadıklarını evde yapmanın doğru olabileceğini

düĢündü:

"Etimiz var, mangalımız da var. Hadi yakalım da balkonda et yapalım." dedi.

Bu i§ Harun'a düĢüyordu ama balkona çıkmaktan ürküyordu. Bunu belli etmedi. Bilge,

Gönül'e kömür olup olmadığını sordu. Gönül kömürü getirdi. Harun mangalı yaktı ve:

"AteĢ kor oluncaya kadar ben arabayı bırakıp, geleyim." dedi.

Gerçekten de Harun arabayı bırakıp döndüğünde ateĢ ızgara yapılacak hale gelmiĢti...O

akĢam, balkonda birlikte piknik yaptılar...

Yemek sırasında Harun dudaklarının uçukladığını fark etti.

"Vay be! KorkmuĢum demek baksana dudağım uçuklamıĢ!" dedi. Gönül, sarımsak

sürmesinin iyi geleceğini söyledi... Geç saatlere kadar balkonda kaza konuĢuldu. Betül

dağ havasının getirdiği rehavetle erken uyumuĢtu. Aysun biraz da havayı dağıtmak i-

çin:

"Kağıt oynayalım mı?" dedi.

Böyle bir teklifi hiçbir zaman geri çevirmeyen Harun:

"Hayır, bu gece öyle Ģeyler yapmayalım." dedi. Aysun "Neden?" diye sorunca:

"Gözetleniyoruz. Sanki birileri bizi gözetliyor. Ġçimde tuhaf bir korku var." Gönül:

"Size bir kitap getireyim de Bilge bize bir Ģeyler okusun, dinleyelim." dedi.

Bilge hiç hali olmadığını aslında uyumak istedığıni söyledi...

"Ġsterseniz siz de burada kalın, zaten yoruldunuz bir de eve gitmek için yorulmayın."

dedi. Harun:

"E vallahi bugün beni kovsamz da gitmem zaten!" Aysun da hiç itiraz etmedi. Bilge,

Harunların kalacağını anlayınca Gönül'e:

"O zaman sen bize çayı yenile!" dedi. Gönül:

^ 323 h

"Zaten yeniden demlemiĢtim." dedi. Aysun:

"Bilge, Ģu Rahmi kim?" diye pat diye sorunca Bilge afalladı. Pek anlatmaya niyetli

değildi ama Gönül'ün "Hadi anlat bari!" demesi üzerine Rahmi'yi, onunla nasıl

karĢılaĢtıklarını, onun eve nasıl geldığıni, çocuğun adını bilmediği halde ona üzerinde

adı yazılı bir altın bileklik getirdığıni. Sonra nasıl öldüğünü anlattı.

Gönül ise, Betül'ün koluna bilekliği ne zaman takmıĢlarsa Ģıp diye uyuduğunu ve o

kolundayken asla huzursuzluk yapmadığını söyleyince, Aysun ve Harun daha da

etkilenmiĢlerdi: Harun:

"Yahu sizi Hızır ziyaret etmiĢ de siz anlamamıĢsınız. Bana böyle bir Ģey olsa, ben onun

yolundan asla ayrılmam. ġimdi Gönül'de-ki bu muazzam değiĢikliği daha iyi

anlıyorum." dedi. Aysun:

"Sahi Hızır varmıĢ ve güya her insanı ömründe bir kere de olsa ziyaret edermiĢ ama

herkes onun Hızır olduğunu anlamazmıĢ." diye bir yorum yaptıktan sonra da Bilge'ye,

Hızır'dan bahsetmesini istedi. Gönül, Hızır ile Hz. Musa'nın birlikte yaptıkları bir

yolculuğun Kuranı Kerim'de anlatıldığını hatırlattı:

"Dur ben Kitabı getireyim de Bilge bize o ayetleri okusun." dedi. Harun:

"Yahu yenge dinime imanıma sen mektep gibi kadınsın! Yahu bütün bunları ne zaman

okudun, nasıl öğrendin, helal olsun sa-

na

Gönül, doğal bir tevazu ile ona teĢekkür etti ve içeriden Kuranı Kerim mealini getirdi.

Bilge bahsi geçen ayetleri bulup okudu.

Aysun özellikle, annesini babasını cehennemlik etme ihtimali olan çocuğun Hızır

tarafindan öldürülmesinden etkilenmiĢti. Harun ise, gemiyi batırmasından etkilenmiĢti.

Bilge ise:

"Benim bu kıssada en çok hoĢuma giden olay, onların yıkık e-vin altındaki hazine açığa

çıkmasın diye duvar örmeleridir... Eğer insan Allah'a gerçekten itimat edebilse, her iĢi

ona kolaylaĢır. A-dam evinin temeline gömdüğü hazinesini Allah'a emanet ediyor. Ve

yıllar sonra yaptığı ev harap olmaya yüz tutunca Cenab-ı Hak

----------1 324 I----------

Hızır'ı o binayı sağlamlaĢtırmakla görevlendiriyor. Çünkü o duvar örülmese, hazine

açığa çıkacak ve birileri onu alacak. Anlayabiliyor musunuz? Allah'a böyle tam itimat

etmedikçe herhalde gerçek iman etmiĢ sayılmayacağız." Gönül:

"Kuranı Kerim'de de geçiyor ya. Bir insan Allah ve Resulünü kendi canından çok

sevmezse iman etmiĢ olmaz diye... Ġnsan sevdığıne elbette sonuna kadar itimat da eder."

Harun Aysun'a dönüp:

"Hatun! Sen de bana itimat ediyor musun?" Aysun biraz da takılarak:

"Herhalde senden bahsetmiyor." Gönül:

"Ben Bilge'ye itimat ediyorum. Yoksa buralara kadar gelir miydim? Ben tam bir ana

kuzusu gibi yetiĢmiĢ Gönül, sevdiği erkeği için buralarda!.. Bu itimat sayılmaz mı?"

dedi. Harun:

"Ulan Bilge ne Ģanslı adamsın! Bak bizimki Ģaka yollu bile, bizi sevdığıni söylemiyor."

Aysun alındı:

"Eee sen de uzatma! Hangi Ģartlarda seninle evlendiğimi, senin için neleri göze aldığımı

bilmiyor gibi konuĢma."

Vakit hayli gecikmiĢti... Gönül yatakları açtı. Herkes odasına çekildi. Bilge dalgındı.

BaĢlarından geçen olayları düĢünüyordu. Yatakta ellerini baĢının altında kenetledi ve

düĢünceye daldı.

Onun dalgın halini gören Gönül,

"Sana bir Ģey söyleyeyim mi? Kazadan hemen sonra, ben dağın yamacına baktım.

Küçük bir sis bulutu vardı. Bir ara o bulutun içinden Rahmi abiyi görür gibi oldum.

Bize geldiği günkü kıyafeti vardı sanki üstünde."

Bilge de, arabaya binerken, Betül'ün kaĢla göz arasında torbadaki bir ekmeği alıp bir

adama verdığıni, adamın arkadan yürüyüĢünü Rahmi abiye benzettiğini söyledi... Ġkisi

de söylediklerinden ürpermiĢti... Gönül:

"Bu dünya boĢ değil." dedi. Bilge:

"BoĢaldığı gün zaten kıyamet kopacak. Elbette boĢ değil." dedi.

----------1 325 I----------

Gönül çok yorulduğunu belirterek, uyuyacağını söyledi ve "Ġ-yi geceler "dedikten sonra,

yan döndü.

Bilge, uzun süre sırt üstü öylece kaldı. Olup bitenleri çözümlemeye çalıĢıyordu...

Demek ki geçmiĢ evliyalarla ilgili anlatılanların hiçbirisi yalan değildi... "Demek ki Kaf

Dağı da var, Anka da var, Serendip Adası da var. Ama biz anlayamıyoruz...."

"Onlar gayba inanırlar." ayetini hatırladı. Bugüne kadar bu a-yeti neden anlamadığını

düĢündü. Ġnsanlar birtakım iç deneyimlerden ve kalbî değiĢmelerden geçmedikçe bazı

Ģeyleri anlamıyorlarmıĢ demek ki..." diye geçirdi içinden.

Bilge'nin kafası karmakarıĢıktı. Daha önce öğrendiği ve doğru bildiği Ģeyleri birer birer

hayal meydanına getiriyor, onları yeniden gözden geçiriyor, sağlam bir yargıya varmaya

çalıĢıyordu...

Dört bir tarafından gelen sesle irkildi:

"Bildığın her Ģey yalan!.. Çünkü hiçbir Ģey gördüğün gibi değil."

Bilge korkudan sıçradı, yataktan fırladı, Gönül'e baktı. Karısı herĢeyden habersiz mıĢıl

mıĢıl uyuyordu... Saatin tik takları beynine balyoz gibi iniyordu. Saatin bu kadar

gürültülü çalıĢtığını, bugüne kadar hiç fark etmemiĢti. Her tik tak, adeta gök fanusuna

çarpan dev bir gezegenin gürültüsü gibi geldi ona.

Parmaklarıyla kulaklarını tıkadı. Ama hiçbir Ģey değiĢmemiĢti. Adeta sesin kaynağı saat

değildi. Ses sanki beyninin derinliklerinden kaynaklanarak saatte yankılanıyor gibi geldi

ona...

Tik taklardan bunalır hale gelmiĢti ki Betül'ün odasından gelen mırıldanmayı duydu.

Yataktan çıktı ve Betül'ün odasına yöneldi. Usulca ve büyük bir korkuyla baĢını uzattı...

Betül yatağının üstünde oturmuĢtu. Etrafında küçük sinekleri andıran yüzlerce ıĢık

uçuĢuyordu... Bilge o anda baĢındaki bütün saç diplerini tek tek hissetti. Çocuk,

birileriyle konuĢuyordu. KonuĢulan lisan Arapça'ya benziyordu ama değildi. Bilge

hiçbir Ģ6y anlamıyordu ve ne yapacağını da bilmiyordu... Gayrı ihtiyari "Betül kızım!"

diye seslendi. Bu ses, sihrin dağılmasına neden oldu ve ıĢıklar bir anda kayboluverdi...

---------1 326 1--------

Betül sanki babasını hiç duymamıĢ gibi yeniden kafasını yastığa koydu ve uykuya

daldı... Bilge büyük bir saygıyla ve ürpertiyle kızının üstünü örttü...

"Aman ya Rabbi! Ne oluyor böyle? Ben aklımı mı yitiriyorum!" diye geçirdi içinden...

Gördükleri gerçek miydi, halüsinasyon muydu karar veremedi. Gerçekse neden Betül

onu duymamıĢ gibi yeniden baĢını yastığa koyup, uyumaya baĢlamıĢtı? Değilse, hangi

hayal halinde insan bu kadar kendinde olabilir ve vücudundaki tüm hücrelerin canlı

olduğunu hissedebilirdi?

Salona geçti... IĢığı yaktı. Canı bir sigara yakmak istedi. Oysa aylar önce bırakmıĢtı...

Masada Aysun'un sigarası duruyordu. Birini alıp yaktı... Öylece koltuğa yığıldı... Ne

kadar geçti tam bilemiyordu...

"Selam sana ey iyiliklerin talibi!" dedi bir ses.

SinHa'nın sesine hiç mi hiç benzemiyordu.

Bilge ĢaĢkınlıkla etrafına bakındı. Hiçbir Ģey göremedi ve hissedemedi. Uzun süre etrafı

dinledi. Bir ara büfeden duyduğu bir çıtırtı ile irkildi. Bunun ahĢap yorulmasından

kaynaklanan bir ses olduğunu farz etti. Aldırmadı. Tam bu sesin etkisinden kurtulacaktı

ki, daha Ģiddetli bir çıtırtı duydu. Sanki ahĢap içten içe kırılıyordu... "Kesinlikle kafayı

yiyorum!" dedi kendi kendine.

"Allah'ım bana yardım et!" dedi içinden...

"Allah sana hep yardım ediyor zaten." diye karĢılık verdi ses...

Bilge yine çaresiz bir Ģekilde etrafına bakındı... AptallaĢmıĢtı. Sesin kaynağını ve

yönünü belirleyememiĢti. TanıĢ olduğu bir ses değildi, irkildi. Daha toparlanamadan ses

yine odanın dört bir yanma yayıldı:

"Allah hiçbir zaman senden yardımını kesmedi ki Ģimdi ondan ek yardım istiyorsun. O

seni varlık halinde tutmasaydı sen nasıl var olabilecektin?" "Sen kimsin?" "Ben

sendeki benim!"

sın

---------i 327 I--------

"Nasıl bendeki ben!?"

"Sendeki benim iĢte!"

"Sen bendeki bensen, ben kimim?"

"Sen bensin, ben senim!"

"Ben bu ikilemleri anlamıyorum, daha açık konuĢamaz mı-

"Niye anlamıyorsun. Sen felsefeci değil misin? Hani aklınla her Ģeyi çözebiliyordun?"

"O bir gayrı salih amelimdi. Ondan pişmanım. Şu anda bildiğim tek Ģey, bir Ģey

bilmediğimdir."

"Hah! ġöyle yola gel bakalım."

"Peki benden ne istiyorsun?"

"Seni istiyorum. Ya erkek gibi ol, ya bırak."

"Neyi bırakayım?"

"Senliği!"

"Tamam da bunu nasıl yapacağım?"

"Teslim ol, teslim. Bana teslim ol, sana hazların her türlüsünü yaĢatayım."

"Ben inanan bir insanım. Her istediğimi yapamam."

"Sen inanan bir insan mısın?"

"Öyle sanıyorum."

"Zaten hep sanıyorsun. Daha kim olduğunu bile bilmiyorsun."

"Ben Müslümanim!"

"Deme ya! Gerçekten mi? Ġslam barıĢıklık ve güven demektir. Sen kendinle bile barıĢık

değilsin. Nasıl Müslümansın böyle?" "Ben kendimi öyle zannediyorum."

"Zannediyorsun ha! Bilmez misin zanların çoğu ithamdır." "Neyi itham" "Yaratıcı'nın

kudretini."

----------1 328 I----------

"Zannetmek Yaratıcı’nın kudretine nasıl itham oluyor?" "Zannetmek, sağlam bir bilgiye

dayanmadığın halde bir Ģey

hakkında hüküm vermektir."

"Ben insanım. BaĢka türlü yapamam ki. Önce zannederim,

sonra doğru bilgiyle yanlıĢımı tashih ederim."

"Hayır! Marifete ermek istersen zannı bırakacaksın."

"Marifet nedir?"

"Derk etmektir?"

"Derk etmek nedir?"

"Bilmeyeceğini bilmektir!"

"Ama bizim bilme vasfımız da var, onu ne yapacağız?"

"Bilme vasfına sahip olmak baĢkadır, bilmek baĢkadır. Marifet daha baĢkadır."

"O zaman ne yapmam gerekiyorsa söyle onu yapayım."

"Bunda samimi misin?"

"Evet!"

"Hadi oradan! Sen bildiklerinin hangisini nefsine uyguladın ki, benim söylediğimi

yapacaksın?"

"Ben baĢlangıçta neleri bilmem gerektiğini bilemediğim için bulduğum her Ģeyi hakikat

diye aldım. Sen benim içinde yaĢadığım çağı biliyor musun?"

"Senin çağına ne olmuĢ? Akıl dünkü akıl, hikmet dünkü hikmet. DeğiĢen ne?"

Bilge yanıt veremedi...

Gerçekten "Ne yapalım zaman böyle." deyip geçiyordu ama neyin değiĢtiğini

bilmiyordu. Birdenbire hatırlamıĢ gibi:

"Öyle diyorsun ama bu asrın getirdiği bazı hassalar var ki insanların imanlarını

koruması oldukça güçleĢti."

"Nasıl?"

---------1 329 !---------

"Bırak dine karĢı lakayt olanları, dindarlar bile en basit bir dünyevi menfaat için en

kıymetli uhrevi ibadet veya fiilleri terk edebiliyorlar."

"O sizin kendi zaafınız..."

"Elbette. Ama insanları çaresiz bırakan durumlar da var."

"Ne gibi?"

"insanda üç latife var, üç sır. Bunlar insana hakim oldu mu günah iĢlememek, yanlıĢ

yapmamak imkansız gibidir. Bu duygular insana hakim duruma gelmiĢse ve insan da o

anda herhangi bir günahla yüz yüze bulunuyorsa, o yanlıĢ fiili iĢlememesi çok zor."

"Tamam da, bunun asırla ne ilgisi var?"

"Ġlgisi var... Bak birçok dindar insan, hatta takva sahibi insanlar, dindar olmayı severler

ve hatta dinin emirlerini yerine getirirler. Niçin?"

"Niçin?"

"Dünyada rahat yaĢasınlar diye... Dua eder, namaz kılar, zekat verir, ta ki dünyada iĢleri

rast gitsin, daha rahat yaĢasın diye... O ibadetlerdeki asıl gayeyi gözetmez hatta tarikatı

bile, keĢif ve keramet için isterler. Gider bir Ģeyhe intisap eder, iki gün sonra uçacağını,

her Ģeyi bir dua ile halledeceklerini sanırlar. Hatta Ģahsi görevlerinin yapılmasını bile

Ģeyhine yüklerler. Onu taĢeron gibi kullanır... Ahiret arzusunu ve dinî görevlerini dünya

hayatına bir dirsek, bir basamak yapar. Bilmezler ki, ahiret saadeti gibi dünya saadetine

dahi sebep olan dinî hakikatlerin temel gayesi Allah'ın rizasını kazanmaktır... Bu

ibadetlerden doğan dünyevi nimetler ise sadece bir teĢvikçidir Allah için yapılan ibadete

bile dünyevi bir çıkar gözeterek meylederler. Böylece de ne ibadetlerinden Hayır görür,

ne de umdukları dünyevî saadetlere kavuĢur. Bak dindarların baĢından bela eksik oluyor

mu?"

"Olmuyor."

"ĠĢte nedeni bu. Bu anlayıĢ bu asrın özelliği, bir hastalığı, bir modasıdır. Yani bu asrın

belası anlayacağın... O yüzden yaptığımız

ili

---------1 330, 1---------

ibadetlerin sevabını göremiyoruz. Duaların kabulüne tanık olamıyoruz. Böyle bir

ortamda ben ne yapabilirim?"

"Ne yapıp yapamayacağın senin problemin. Ben yine de bunun, bu asırla bir iliĢkisini

göremiyorum."

"Bak sana bir ayet hatırlatayım. Tam bu çağa bakıyor. ġöyle diyor, 'Onlar, yani

inananlar, bile bile ve seve seve dünya hayatını ahiret hayatına tercih ederler.' ĠĢte bu

ayetin de iĢaret ettiği gibi bu asır dünyevi hayatın lezzetlerini ve dünya hayatını ahiret

hayatına hem de Müslümanlara bilerek ve severek tercih ettirdi."

"Tamam da o ayet sizdeki zaafı açığa vuruyor. Size ruhsat vermiyor ki?"

"Öyle ama her mevsimin kendi kuralları vardır."

"Bunların hepsi bahane. Mamafih, senin bu tembelliğin benim iĢime yarıyor. Bana karĢı

seni daha da zayıf düĢürüyor. Ben sana istediğimi rahat rahat yaptırıyorum."

"Benden ne istiyorsun?"

"Yaratıcı'ya baĢ kaldırmanı."

"Bunu neden istiyorsun?"

"O beni senin gibi adi bir varlığın içine hapsettiği için?"

"Adi sensin?"

"Ben adi değilim. Ben Yaratıcı'ya ait özellikleri taĢıyan bir edilgenin. Sen bana hakaret

ederek Yaratıcına isyan ettin bile."

"Ama sen beni kıĢkırtıyorsun?"

"Bu benim görevim. Yaratıcı’nın bana yüklediği misyon bu. Ben seni kıĢkırtacağım, sen

de ya bana itaat edecek, ya da direneceksin."

"Ben sana direndiğim zaman baĢka Ģeyler yapıyorsun... Hem sen niye bu kadar

insafsızsın?"

"Ben insafsız değilim. Görevimi yapıyorum. Senin foyanı açığa çıkarmakla görevliyim.

Ġnandım demekle kurtulacağını mı sanıyorsun?"

---------1 331 i---------

"Hayır inandım demekle kurtulacağımı sanmıyorum. Bu çağda inandığım gibi

yaĢamanın zorluklarını anlatıyorum."

"Sen bahane arıyorsun. Yok insanlar Ģöyle bozuldu, yok asır Ģöyle oldu diyerek,

kendine bahane üretiyorsun."

"Peki çok iyi bir ortamda mı yaĢıyorum?"

"O senin bakıĢ açına göre değiĢir. Ama Yaratıcı’nın varlığı o çağa, bu çağa göre

değiĢmez. Yaratıcı'ya inanıyorsan Ģartlar ne olursa olsun, O hep vardır. Ġnanmıyorsan,

daha doğrusu inanıyor gibi görünüp de aslında inanmıyorsan, her bahane sana makul

görünür! Sen inandığını söylüyorsun, ama seni Yaratıcı'ya götürecek eylemleri

yapmakta zorlanıyorsun. Bu nasıl olur?"

"Bu asrın bize bulaĢtırdığı hastalıktan dolayı... Dinsiz veya en azından dine karĢı lakayt

olan hayat tarzı bir moda ve aĢılama suretinde bütün insanlığa bulaĢtı. Bu bulaĢıcı bela

ve rejim, 1334 tarihinden itibaren Ġslam yurtlarına da girmeye baĢladı... Ġslamiyet

düĢmanları Müslümanlara galebe çalmakla, bu tamamen dünyevi olan hayat tarzını,

muahede Ģartları olarak Müslümanlara dayattılar ve dünyayı dine tercih ettirdiler."

"Siz güçlü olsaydınız, siz hayat tarzınızı onlara dayatsaydınız!"

"Arrıa biz zayıf düĢtük!"

"Neden zayıf düĢtünüz? Hani dinınız sağlam bir dindi? Hani yaratıcı sizden yanaydı?"

"Biz cahil kaldık, onlar bizi geçti."

"O zaman bundan yakınmaya hakkınız yok. Kendi düĢen ağlamaz. Öyle değil mi?"

"Sen bunu benden daha iyi bilmelisin. Ben gaybı bilmem ki?"

"Peki benim gaybı bileceğimi nereden çıkarıyorsun?"

"Sen benden daha ileri olmalısın. Çünkü ben seni göremiyorum ama sen beni

görüyorsun?"

"Seni görüyor olmam gaybı bilmeme yetmez."

"Sahi sen nesin?"

---------H 332 I----------

"Ben senin 'ego'num?"

"Nasıl ego? Yani nefsim misin?"

"Öyle de denilebilir?"

"O zaman seni tanımam gerekir. Çünkü kurtuluĢumun yegane yolu seni bilmekten

geçiyor. Zira, 'Nefsini bilen, Rabbini bilir.' denmiĢ."

"Beni nasıl bileceksin ki?"

"Bilemiyorum. Sen kendini tarif edemez misin?"

"Niye iĢin kolayına kaçıyorsun. Beni bilmek senin iĢin. Bil veya bilme beni

ilgilendirmez. Ben kendimi biliyorum."

"Bana bir ipucu da veremez misin, seni anlamam için?"

"Haa onu yapabilirim! Eğer kafan daha da kariĢmayacaksa ben söyleyeyim. Ben

tanrıyım!"

"Nasıl tanrısın?"

"Bayağı. Taptığın Ilah'ta hangi özellikler varsa bende de var."

"Ġlah tektir ve O da yerlerin ve göklerin yaratıcısı Allah'tır."

"Tamam da O'nu bilmenin yolu benden geçer. Ben senin a-yağına basıp seni sürekli

dibe doğru çekerken, sen nasıl yükselip O'nun yüceliğine kavuĢacaksın ki?"

"Niçin böyle inatçı ve isyankarsın?"

"Benim vazifem bu! Madem ki O, beni bu kafese mahkum etti, ben de bu kafesi hiçliğe

mahkum edeceğim?"

"Kafes dedığın ne?"

"Senin binlerce kayıtlarla sınırlandırılmıĢ bedenin?"

'Teki ben seni anlayamamaktan dolayı cezaya çarptırılırsam sen de azap çekmeyecek

misin?"

"Hayır."

"Neden?"

"Çünkü sana azap diye vaadedilmiĢ Ģey benim tabiatım için gıdadır. Sen ateĢte

yanarsın, ben ondan hayat bulurum."

----------1 333 I----------

"Peki sonsuzluk enerjisi olan Allah'tan mahrum kalmak senin için ceza değil mi?"

"Cezadır elbet. Ve Ģimdi ben zaten o cezayı o ıstırabı çekiyorum?"

"Neden ıstırap çekiyorsun?"

"Çünkü aslî vatanımdan ayrı düĢmüĢüm."

"Aslî vatanın ne?"

"Sonsuzluğun kendisi."

"Peki sen niçin bu bedene hapsedildin?"

"Sen Yaratıcını tanıyasın diye?"

"Bu nasıl oluyor?"

"Ben Yaratıcı'ya ait isim ve sıfatlardan mürekkep bir ölçü, tartı aletiyim. Anlayacağın

bir tür tanrıyım ve ölümsüzüm. Dolayısıyla kendi bağımsızlığımı korumak

zorundayım."

"YaratılmıĢ hiçbir Ģey Yaratıcı'dan bağımsız olamaz. Sen nasıl bağımsız olabiliyorsun?"

"Elbette sonsuza kadar bağımsız kalamayacağım. Bu bir inatlaĢmadır, ya sen beni alt

eder Rabbine kavuĢursun, ya ben seni alt eder, kendimle birlikte seni de yakarım."

"Bu inatçılığınla nasıl ölçü, tartı oluyorsun?"

"Dedim ya ben Yaratıcı'ya ait isim ve sıfatlarla donatılmıĢım. Sen sınırlı olan isim ve

sıfatları kavramadan, sonsuz ve sınırsız o-lan Ġlahî isim ve sıfatları nasıl anlayacaksın?

Kiloyu bilmeden ağırlığı, metreyi bilmeden mesafeyi nasıl kavrayacaksın? Mekanın

olmadığı yerde boyutları nasıl bileceksin ki?"

"Doğrudur bilemem. Benim bilme aracım akıldır. Akıl da ancak bildiği Ģeyleri birbiriyle

kıyaslayarak benzetmeler yoluyla yeni bilgilere ulaĢır. Onun da doğru olup olmadığını

tam bilemez."

"Ya gördün mü? Sen bana muhtaçsın."

"Tamam ama sen de bana muhtaçsın."

"Hayır ben sana muhtaç değilim."

---------1 334 1--------

"Niye muhtaç değilsin?"

"imtihanda olan ben değilim ki, sensin."

"Sahi neden bu imtihana tabi tutuldum?"

"Onu Yaratıcina sor, ben bilmem. Ben bir kere ona isyan ettim, beni bu bedene hapsetti.

Bir kere daha ona karĢı gelmem."

"Ama §u anda bile isyan ediyorsun."

"Hayır isyan etmiyorum, vazifemi yapıyorum. Ben senin gerçek yüzünün açığa

çıkarılmasına memurum. Senin erliğin de bana karĢı koymakla ortaya çıkar."

"Sana nasıl karĢı koyacağım?"

"Niye sana kopya vereyim? Bak sana Yaratıcın, peygamber gönderdi, kitap gönderdi.

Neyi nasıl yapacağının bütün sırlan ve ipuçları onlarda var. Sen onları okuyup

anlayamamıĢsan bana ne senden?"

"Çok insafsızsın!"

"Ġnsaf ne?"

"Yani acıma!"

"Sana niye acıyayım ki! Seni yaratan seni bu sınava tabi tut-muĢsa, ben sana niye

acıyayım!"

"Haklısın ama bu ikimizin problemi?"

"Niye anlamak istemiyorsun! Bu senin problemin, benim değil! Ta ezelde, O beni var

ettiği zaman, beni ġeytan'ın yardımcısı olarak atadı... Ben de vazifemi yapıyorum."

"Bu vazifen ne kadar devam eder?"

"Bu sana bağlı."

"Nasıl bana bağlı?"

"Sana bağlı. Ben, seni aĢağıların aĢağısında tutmakla görevliyim. Sen de bu aĢağılıktan

kurtulup yükselmekle görevlisin. Benim pazumu bükersen, o zaman ben senin emrine

girerim."

"Bunu baĢarabilmiĢ insan var mı?"

"Az

ama var.

"Araban var mı?"

"Hayır ama kullanmasını bilirim."

"Hiç kullandın mı?"

"Evet."

"Nasıl bir Ģey araba kullanmak?"

"Bayağı dikkat gerektiren bir Ģey."

"Yani?"

"Yani direksiyona hakimiyet, hızı ve freni yerinde kullanmayı ve daima arkadan gelen

ve önden giden araçları kollamayı gerektirir."

"Peki sen arabanın içine oturup onu kendi haline bırakırsan ne olur?"

"Bu doğru bir soru değil?"

"Neden?"

"Çünkü onu direksiyon ve frenle kontrol etmezsen yoldan çıkar ve devrilir."

"Peki sen bunu yapmayıp arabayı devirirsen motora kızma hakkın olur mu?"

"Hayır."

"Öyleyse niye bana kızıyorsun?"

"Ne yani sen motor musun?"

"Hemen hemen öyle. Ben seni gitmek istedığın yere taĢıyacak gücüm. Ama beni kontrol

etmeyi bilmezsen, ben seni mutlaka yoldan çıkanr ve Ģarampole yuvarlarım."

"ĠĢte Ģimdi seni anladım."

"ġimdi anladım diyorsun ama, yarın ben seni yine yoldan çıkarırım, göreceksin?"

"Nasıl yapacaksın bunu?"

"Biraz sonra gidip uyuyacaksın. Ve sabah namaza kalkamayacaksın. Yani araban bir

kere daha devrilecek."

"Doğru söylüyorsun. Zaten arabamız hurda hale gelmiĢ."

"Peki bana ne kadar muhtaç olduğunu anladın mı?"

"Sayılır."

"Sayılır ne demek?"

"Yani az çok anladım."

"Sana Ģunu söyleyeyim. Bensiz sen bir hiçsin! Eğer ben olmasaydım, senin var

edilmene bile gerek yoktu. Nefsi bulunmayan sayısız yaratıklar var ve onların hiç

birisinin sınav diye bir derdi yok."

"Peki niçin biz insanlar bu sınava tabi tutulduk?"

"ĠlahîleĢmek için."

"Nasıl baĢaracağız bunu?"

"Benim sayemde size sonsuza ulaĢma kabiliyeti verildi. Evet bedenle kayıtlısınız ama

bana karĢı vereceğin mücadele ile pozitif enerjini o kadar arttırabilirsin ki, sonunda

melek denilen üst boyut varlıklardan bile ileri gidebilirsin."

"Ama sen çok gaddar davranıyorsun."

"Hadi canım sen de! Sen gaddar nefis görmemiĢsin. Sen Firavun'u biliyor musun?"

"Biliyorum."

"ĠĢte o bizim efendimizdir. Hepimiz ona büyük bir saygı duya-

rız.

"Ne kadar aĢağılık olduğunuz anlaĢılıyor." "Bana iltifat ediyorsun." "Peki baĢka kime

saygı duyarsınız?" "Gerçek Allah dostlarına." "Bu bir çeliĢki değil mi?"

"Hayır! Biz nötür varlıklarız. Kullanıcıya göre değiĢiriz. En i-yi araba hangisi?"

"Mercedes?"

"Neden?"

"Motoru çok güçlü ve sağlam?"

"iyi veya kötü arabayı motor gücü mü tayin eder?"

"Sayılır."

"Peki motorun gücünü nasıl anlıyorsunuz?"

"Beygir gücü deriz. Beygir gücünün azalıp çoğalmasına göre motorun gücü de değiĢir.

Öyle motorlar vardır ki ancak bir kiĢiyi taĢıyabilir, öyle motorlar var ki, dev dağları

andıran gemileri suyun üstünde yürütür."

"Peki hangisi kıymetlidir?" "Yerine göre değiĢir ama güçlü olan makbuldür." "ĠĢte biz

oyuz. Bazımızin taĢıma kapasitesi bir tondur, bazımızın taĢıma kapasitesi milyon

tondur. Milyon ton kapasitede olan bir motorla yapacağın iĢle, bir ton kapasiteli bir

motorun yapabileceği iĢ farklıdır. Firavun'un nefsi milyon ton kapasitesinde idi. Kontrol

edemedi ve sonunda kendini tanrı zannetti. Musa'nın kapasitesi ondan geri değildi. O da

peygamber oldu ve onu denize gömdü."

"ġimdi biraz daha iyi anladım."

"Umarım... Hadi bana eyvallah!"

"Dur nereye gidiyorsun?"

"Bir yere gittiğim yok. Ben hep seninle beraberim. Dedim ya ben sendeki senim. Sen de

bendeki bensin. Ne sen benden kurtulabilirsin, ne ben senden."

Bilge'nin kafası kazan gibi kaynıyordu. Öylece kalakalmıĢtı. Derin bir uyku dalgası

vücudunu sardı. Yerinden kalkmadan önce duvardaki saate baktı. Saat 04.00'e

geliyordu... Kalktı ve yatak odasina yöneldi... Birden nefsinin sözünü hatırladı. "Biraz

sonra gidip uyursun ve ben seni namaz kılmaktan alikoyani."

----------1 338 I----------

Bilge irkildi. Yatağa gitmekten vazgeçti. Banyoya geçti ve ab-dest aldı... Tekrar salona

döndü. Bir ara ne yapacağını bilmez bir Ģekilde öylece kaldı. Sonra Gidip Kuranı

Kerim'i aldı. "Seher vaktidir. En iyisi biraz okuyayım." dedi.

Rast gele bir sayfa açtı. Gözüne ilk iliĢen ayetle irkildi: "Ey mutmain nefis, ey tatmin

olmuĢ benlik Rabbine dön. Sen ondan razı, o senden razı olarak..."

Bilge iliklerine kadar irkildi. Demek ki nefis tatmin edilebilirdi. O bu tatmin sözünden,

onu kontrol etmeyi anlamıĢtı...

"Seni hain, seni! ĠĢte seni yakaladım. Artık benden çekeceğin var!" dedi.

Sabah ezanı okununcaya kadar okumaya devam etti. MüthiĢ bir sevinç ve sarhoĢluk

içindeydi. Sabah namazını öyle bir vecd içinde kılmıĢtı ki, Ģu ana kadar kıldığı

namazların hiç birinden bu kadar haz almamıĢtı. Hastanede kıldığı ve ilk defa namazın

hakikatini anladığını sandığı namaz da dahil...

Seccadeden kalktığı zaman hava aydınlanmaya baĢlamıĢtı... Yüzünde derin bir

tebessümle kalkıp yatak odasına geçti. Kendisi yatağa girerken, Gönül'ü uyandırdı.

Gönül uykulu gözlerle ona baktı.

"Sonra kılarım." dedi. Bilge kararlı bir tonla,

"Sonra dedığın, çok geç olabilir. Kalk ve namazını kıl." dedi. Yatağa uzanır uzanmaz

daldı. Gönül'ün kalkıp kalkmadığını anlamadı ama Gönül kalkıp namazını kılmıĢtı.

Yatağa geldığınde Bilge çoktan uykuya dalmıĢtı bile...

BEKLENMEYEN MĠSAFĠR

Ertesi gün uyandıklarında Aysun çoktan uyanmıĢ, kahvaltı sofrasını hazırlamıĢ ve ev

halkının uyanmasını

bekliyordu. Beklerken bir yandan da erken uyanmıĢ Betül'e

kahvaltı yaptırmıĢtı bile.

Gönül uyandığında ikisi masa baĢında konuĢuyorlardı. Aslında Gönül, Aysun'la

Betül'ün seslerini duyup uyanmıĢtı. Aysun, Gönül'ün uyandığını görünce, hayrette

kalmıĢ bir insanın ĢaĢkinlığıyla:

"Kızım senin çocuğunda bir tuhaflık var! Sorduğum sorulara öyle yanıtlar veriyor ki,

onun daha dün doğduğunu bilmesem, bu büyümüĢ de, küçülmüĢ diyeceğim. Bana öyle

yanıtlar veriyor ve öyle sorular soruyor ki, aklımı yiyeceğim!"

Gönül pek ciddiye almamıĢ gibi göründü ama sormadan da e-demedi:

"Ne soruyor sana?"

"Niçin bir burnumuz, iki kulağımız var diyor, saçımız niye çok da kirpiklerimiz niye az

diyor.. Cevabını bilmediğim bir yığın soru..."

Gönül, "Kızım Aysun yengeni üzme..." demekle yetindi... A-ma böyle sorular sormuĢ

olmasına o da akıl erdiremedi...

Gönül sofraya baktı, eksik bir Ģeyler var mı diye kontrol ettikten soıira tam mutfağa

gidecekti ki Betül küçük ellerini kapıya doğru uzatarak: "Anne! Dayı." dedi...

Gönül, "Ne dayısı? Dayını nerden biliyorsun kızım?" " diye kekeledi ama "Ne zaman

gelecek?" diye sormaktan da kendini alamadı.

----------1 340 I----------

Bu sırada Betül, elindeki çatalı hızla bardağa vurmuĢ ve bardak kırılmıĢtı. Aysun

yengesinin yaptığı paĢa çayı da masaya dağılıvermiĢti...

Gönül içinde öfkeli bir ses tonuyla "Ne yaptın?" deyince Betül dudaklarını büktü ve

ağlamaya baĢladı.

Daha sonraki dakikalarda Gönül, onun gönlünü yapmaya çalıĢtı. Bu arada onun

söylediklerini de unutup gitmiĢti. Öte yandan Betül'ün ağlaması herkesin uyanmasını

sağlamıĢtı. Harun ve Bilge'nin de gelmesi üzerine birlikte sofraya oturdular. Birkaç

dakika geçmiĢti ki zil çaldı.

Bilge kalkıp kapıya gitti. Kapıyı açmasıyla "Aaa!" diye bağırması bir oldu...

"ġaĢırırsınız tabi! Beni beklemiyordunuz, değil mi? Benden kaçabileceğınızi mi

sandınız?" Gönül, kardeĢinin sesini tanımıĢtı. O da ĢaĢkınlığını gizleyemedi: "Aaa bu

Haluk'un sesi!"Sofradan fırladığı gibi kapıya koĢtu. Haluk'un boynuna sarıldı ve

ağlamaya baĢladı. Onu bu kadar özledığıni bilmiyordu. Dakikalarca öyle kaldı. Sonra

hemen büyük bir sevinçle, mutfağa koĢup, tabak ve çatal getirdi. Kendi yerini ona

bıraktı. Gönül, sevinçten adeta uçuyordu.

"Ne güzel ettin Haluk! Güzel bir sürpriz oldu ama niye geleceğini haber vermedin? Seni

karĢılardık." dedi Bilge. Harun'u ve Aysun'u tanıĢtırdı. Haluk, masada bir yandan

kahvaltı edenlere eĢlik etti, bir yandan da kendisine meraklı gözlerle bakanların sorduğu

soruları yanıtladı. Uç beĢ gün önce Ġstanbul'a döndüğünü söyledi ve ekledi: "Annem

Edremit'e yerleĢtiğınızi söyledi. Sizin adınıza sevindim. Doğrusu buralar büyük

Ģehirlere göre daha rahat. Ben de bir ay kalıp, yeniden ingiltere'ye döneceğim.

GelmiĢken bir de tatil yaparım, diye düĢündüm." Gönül: "Ne iyi yaptın... Biz de

sayende güzel günler geçiririz." dedi, sözlerini tamamlayacaktı ki Betül, elindeki çatalla

Haluk'u gösterip "Dayı!" dedi. Aysun, birdenbire uyanmıĢ gibi, Gönül'e: "Kızım senin

bu çocuğun tekin değil! Hatırla sana yarım saat kadar önce dayım gelecek dememiĢ

-----------1 341 I---------

-

miydi?" "Aaa sahi! Durup dururken 'Dayı' demiĢti." Haluk, "Kız sen medyum musun?"

diyerek, Betül'ün yanaklarını sıktı. Onunla çocuksu bir üslupla konuĢmaya baĢladı:

"Biliyor musun, özellikle seni görmeye geldim." Betül, Haluk'a öyle enteresan yanıtlar

veriyordu ki, Haluk toparlandı. Gönül'e baktı: "Bu kaç yaĢında?"

"Dur bakim... Bir kaç hafta geçti galiba ama iki yaĢında." Haluk bu yanıt üzerine:

"MaĢallah kız! Sen ne çabuk konuĢmaya baĢlamıĢsın böyle? Dayını sen kurtardın

biliyor musun?" Harun: "O-hoo! Dayısı, sen bu kızın marifetlerini öğrensen, dilini

yutarsın. imanıma sanki gaybı biliyor bu kız." Gönül; "Sen de abartma!" dediyse de

Harun konuĢmasını sürdürdü: "O bizim görmediğimizi görüyor, bilmediğimizi biliyor,

sanki görünmez birinden ders alıyor da konuĢuyor. KonuĢması ve anlayıĢı geometrik

geliĢiyor... Herhalde üç beĢ yaĢında bize vaaz verir." Bilge, bu sözlerin etkisiyle akĢam

gördüklerini hatırladı. Evet bu kıza birileri ders veriyordu ama bunu nasıl söyleyebilirdi.

ĠĢi Ģakaya vurdu: "Oğlum maĢallah de! Çocuklara, arılara ve sürülere göz çabuk değer."

Bu tekerlemeyi duyan Haluk eniĢtesine baktı: "EniĢte mektep gibi adamsın vallahi!

Yahu nereden bulursun böyle sözleri? Fakat bir Ģey söyleyeyim mi, Ġngiltere'de sizlerin

kıymetınızi daha iyi anladım. Biliyorsun, ben hep Avrupa Avrupa diyordum, gittim

gördüm. Ġçleri çürümüĢ a-damların. Evet zenginler, ama yalnızlar ve karanlıktalar.

Sürekli bir oyalanma ile yaĢamlarını tüketiyorlar. Toplumun belli bir kesimi var.

ÇalıĢıyor ve üretiyorlar. Gençlik tam anlamıyla kendisini eğlenceye vurmuĢ. Hızlı bir

Ģiddete yönelme var. Kısacası Batı, içinde kurt kaynayan ama henüz deride uç vermemiĢ

derin bir yaraya benziyor."Onun bu konuĢması özellikle Gönül'ü derinden sarsmıĢtı.

KonuĢan kesinlikle bildiği ağabeyi Haluk değildi. Bu baĢka biriydi. Ona bir Ģeyler

olmuĢtu besbelli...Aynı izlenim Bilge'de de u-yanmıĢtı ama o bir Ģey belli etmemeye

çalıĢtı... Gönül:

"Haluk, bunları sen mi söylüyorsun?" "Niye ĢaĢırdin. Elhamdülillah biz de Müslümanız,

doğru nedir, yanlıĢ nedir, biz de az çok biliyoruz." Gönül: "Elbette sen de Müslümansin

ama sen hep

Müslümanları eleĢtirirdin." "Doğru. Ġnsan elindeki nimeti kaybedince değerini anlıyor."

Bilge:

"Bu düĢüncelere nasıl ulaĢtın Haluk?"

"Ya eniĢte sorma! Orada bir ingiliz'le tanıĢtım. Acayip yardımcı oldu! O kadar ki, sanki

ingiltere'ye gitmemiĢim de Anadolu'nun herhangi bir kasabasında bir akrabama

gitmiĢim gibi yardımını gördüm."

"Eee!"

"Adam birkaç yıl önce Türkiye'ye gelmiĢ. Burada müzeleri, camileri filan dolaĢırken,

bir iki gençle tanıĢmıĢ. Gençler onu evlerine davet etmiĢler. Bir hafta onlarla kalmıĢ.

YedirmiĢ içirmiĢler, istanbul'u gezdirmiĢler. Giderken de "Yeniden Dirilme Kitapçığı"

ve "Doğa Kitabı", yani Ġngilizcesi bu anlama gelen iki kitap vermiĢler. Said

Nursi'ninmiĢ... Adam bunları okuya okuya Ġslamiyet'i sevmiĢ ve Müslüman olmuĢ.

Adamın evinde o kadar dinî kitap vardı ki bizim gibi Müslümanların evinde onda biri

bile yok...

Birkaç tane meal var. Adam Ģu sıralarda Kuran'ı Kerim'in Arapça metnini okuyabilmek

için Arapça öğreniyor... Benim Müslüman olduğumu öğrenince bana hocaymıĢım gibi

davrandı. Ben baĢlangıçta aksi davranmaya utandım. Sonra bana yüklediği misyonu

sevdim. Ondan gizli olarak ben de kitapları okumaya baĢladım."

Sözünü burada keserek:

"Sen okudun mu 'Yeniden Dirilme Kitabı'in?" diye Bilge'ye sordu. Bilge:

"Said Nursi'nin böyle bir kitabı mı varmıĢ?"

"Bilmiyorum?" Gönül atıldı:

"Nasıl bilmezsin. HaĢir Risalesi yok mu? Sanırim Doğa Kitabı dediği de. Tabiat

Risalesi olsa gerek." Haluk:

"Risale ne anlama geliyor?"

Bilge:

"Yani küçük kitap."

----------1 343 I---------

-

"Haa! demek o anlamdaymıĢ. Ġngilizce'si epistle. ġimdi kelime kafama oturdu. Zaten

tam anlamadığım için kitap dedim. Daha çok mesaj gibi anlamıĢtım. O kelime de tam

kitap anlamına gelmiyor zaten... Bunların Türkçe yazılmıĢları var mı?"

"Onun bütün kitapları Türkçe yazılmıĢ zaten?"

"Allah, Allah! Biz niye bilmiyoruz?" Gönül, hafif bir tebessümle:

"Senin o taraklarda bezin yoktu ki!"

"Doğru. Aslında size bir Ģey söyleyeyim mi, adam bana namazı niyazı sordu. Kendi

baĢına bir Ģeyler yapıyor. Bir namaz hocası kitabı almıĢ ondan öğrenmiĢ. Ben de

baktım, ama tam da beceremedim. Burada kaldığım sürede bana Ģu iĢi öğretin de

mahcup olmayalım." Gönül:

"Yani Haluk! Hâlâ eski Haluk'sun. Bir Ġngiliz'e mahcup olmamayı düĢünüyorsun da,

seni Yaratan'a karĢı mahcup olmamayı hiç düĢünmüyorsun."

"Yok be Gönül, pek de öyle değil artık. Sana yaĢadığım ilginç bir Ģey anlatacağım,

aklını yersin."

"Anlat bakalım, neymiĢ kafamızı yedirtecek hadise?"

"Bir gece acayip, ilginç bir rüya gördüm. Saçları kır, kırk beĢ, elli yaĢlarında bir adam

beni daracık sokaklarda kovalıyor. Aslında pek de korkulacak bir tip değil ama ben

korkuyorum ondan. Karanlık, pis, çamur sokaklarda ben kaçıyorum o kovalıyor. Bağı-

rıyorum, birilerini yardıma çağırıyorum, imkanı yok, adamdan kurtulamıyorum.

Adamın elinde bir Ģeyler var. Beni yakalayıp yakacak...

Korkudan çıldıracağım. Aklımı yitireceğim anlayacağın. Derken bir meydana

çıkıyorum. Meydanın dört bir tarafı yüksek duvarlar. Meydandan çıkmanın tek yolu var,

geldiğim yol. Artık korkudan ne yapacağımı bilemiyorum. 'Tanrım bana yardım et!'

diye bağırmaya baĢladım. Çünkü ondan baĢkasının beni kurtarma Ģansı yok artık...

---------1 344 I---------

Birdenbire meydanda, etrafindan yıldızlara benzeyen ıĢıklar uçuĢan bir kız belirdi. On

dokuz, yirmi yaĢlarında ama, sanki kırk yaĢlarındaymıĢ gibi görünüyor. Elinde bir asa

vardı. Flüoresan lambası gibi yanıyordu. Tam o esnada, beni kovalayan adam da

meydana girdi. Doğruca üstüme geliyordu. Korkudan ölmek üzereydim. Kız ona 'Dur!'

dedi. Adam durdu ve ona karĢı saygılı bir tavır takındı: 'Efendimiz, bu çocuk kendisini

de, anne ve babasını da felakete götürüyor. Kendisi Cehennemlik olacak beraberinde

annesini, babasını da sürükleyecek. Ben de onu durdurmak istiyorum.' dedi. Kız metalık

ve insanın iliklerine kadar iĢleyen ürpertici bir sesle:

'O benim dayımdır, onu bana bırakın. Yakasından tuttum o-nu Rabbin huzuruna

götüreceğim!' dedi. Adam bu sözler üzerine, eğilip reverans yaptı. Kız, elindeki asayı

ona uzattı. Ġkisi de ıĢık oldular. Sonra yükseldiler, kumru gibi uçup gittiler.

Ben uyandığımda ingiliz arkadaĢım, baĢımda çırpınıyordu. Dakikalardır beni

uyandırmaya çalıĢıyormuĢ. 'Ne oldu?' diye sordu, bir kabus gördüğümü söyledim...

Sonra rüyamı ona anlattım. Bana Kuranı Kerim'deki rüyalardan söz etti. Üç türlü rüya

varmıĢ. ġimdi unuttum ama agas ve bir de ihtilam anlamına gelen bir baĢka Ģey söyledi.

Bir de doğru rüya varmıĢ." Bilge araya girdi:

"Edgas, ablam ve sadık rüya"

"Doğru, birincisi edgastı ama ikincisini tam hatırlamıyorum. Bu ilk iki rüya türü

ġeytan'dan, doğru rüya ise..." Bilge, sözün arasına girerek "sadık rüya" diye düzeltti.

Haluk sözünü sürdürdü:

"Ne ise, sadık rüya ise Rahman'danmıĢ... "Ben rüya yorumlamaktan anlamam ama,

senin kız yeğenin var mı?' diye sordu. Ben de küçük bir yeğenim olduğunu, ama onu hiç

görmediğimi söyledim. O da bana 'O senin kurtarıcın olabilir.' dedi."

Haluk mutlu bir eda ile sözlerini noktaladı:

"ĠĢte benim burada bulunmamın asıl nedeni bu."

---------1 345 I---------

Salona tam bir sessizlik hakim oldu. Bütün gözler çaktırmadan Betül'ü süzüyordu.

Bilge durumu fark etti. Ortamı dağıtmak için: "Yahu altı üstü bir rüya! O daha bir

çocuk! Önünde uzun bir serüven var. Nasıl bir hayat yaĢayacağı belli değil. Hangimizin

sonu garanti ki, onun kurtuluĢu garantili olsun. Kendisini kurtaramayanın baĢkasına

yararı olmaz..." Gönül:

"Haluk bir çay daha ister misin?" Haluk teĢekkür etti ve eniĢtesine döndü:

"EniĢte mahzuru yoksa bir süre burada sizinle kalmak istiyorum."

Bilge bu teklifi, ciddi ve yürekten bir sevinçle karĢıladı.

"Sayende biz de çevreyi gezeriz. KardeĢin ev kuĢu olmuĢ. Hiçbir yere gitmek istemiyor.

Hep evde otursun, okusun okusun istiyor." Haluk hayranlıkla Gönül'e baktı:

"O eskiden de farklıydı. Hiç yılıĢmazdı, hep ciddiydi. Onu bir kere arkadaĢlarımla bir

araya getiremedim. Bizi pislik gibi görürdü." Gönül:

"Amaan Haluk! Ne kadar da abartıyorsun!"

Bir iki saniyelik sessizlikten sonra Gönül:

"Ben Ģimdi banyoyu hazırlayayım da, sen bir duĢ al, rahatlarsın. Ondan sonra neler

yapacağınızı sakin kafa ve dingin bedenle kararlaĢtırırız."

Haluk, "Ġyi olur." dedi, "Otobüste hiç uyuyamadım. Biraz kes-

tirsem fena olmayacak."

ASTRAL YOLCULUK

Aysunlar gitmek için, izin istediler. Tam çıkarlarken, Gönül:

"ikindiye doğru gelin, gidip bir yerlerde beraber piknik'yapalım." dedi. Aysun "olur"

demekle yetindi. Harun ise §aka yapmadan edemedi:

"Demek hâlâ, aklınız baĢınıza gelmedi ha!"

GülüĢtüler... Haluk bir parça kestirmek için yatağa uzanınca Gönül, yanma Betül'ü de

alıp yakındaki pazara gitti. Biraz sebze, meyve almayı düĢünüyordu...

Bilge evde yalnızdı... Kahvaltıdan kalma çaym altını ısıttı ve balkona bir iskemle atıp

biraz kitap okumak istedi...

Bu arada kafası hep Haluk ile meĢguldü. Bir türlü ondaki değiĢikliği anlayamıyordu.

Gerçi filmlerde, kitaplarda veya bazı gazetelerde birtakım insanların değiĢtiğinden,

dünyaca ünlü bazı fikir adamlarının Ġslam'ı seçtiğinden, eski bazı Ģantöz ve artistlerin

tövbe edip kendilerini dine verdiklerinden söz edildığıni duymuĢ, o-kumuĢtu... Yine de

bunu tam anlamıyordu. Bu insanlar nasıl bir değiĢim ve ne gibi iç çekiĢmeler

yaĢıyorlardı ki hayatlarında bu kadar radikal değiĢiklikler yapabiliyorlardı...

Kendisi acaba böyle bir değiĢim yaĢamayı göze alabilir miydi? Böyle bir durumu

kabullenebilir miydi?.. Çünkü bu tür değiĢiklikler beraberinde bir yığın problem

getiriyordu. Bir kere insanın çevresini, ilgi alanlarını, eğilimlerini bütünüyle ve hatta

istemese de dostlarını değiĢtirmesi gerekiyordu. Her gün birlikte olduğu insanları bir

kenara bırakıp yeni insanlar, yeni yüzler edinmek... Her Ģey serbestken, istediği zaman,

istediği Ģeyi yapmak varken, hayatını birtakım kurallar içine sokmak, haramlar ve

helallerle sınırlandırmak kolay iĢ değildi...

----------1 347 I---------

Acaba Haluk yine viski isteyecek miydi? Çünkü o sadece viski içer ve eniĢtesinin

evinde içki olmadığı için onlara gelmezdi. Her geldığınde de "Yahu eniĢte sende

içilecek bir Ģey yok! Çaydan baĢka bir Ģey bilmiyor musunuz? Ot gibi yaĢıyorsunuz

vallahi!" derdi... "Belki artık içki de içmiyordur." dedi kendi kendine. Tuhaf bir Ģekilde

ona acıdı, içinde bir çeliĢki yaĢıyordu. Evet biz birtakım Ģeyleri iddia ediyoruz ama,

acaba onların Ģartlarında yetiĢseydik, biz de onlar gibi yaĢamaz mıydık? Muhsin Bey

onun babası olsaydı, belki o da içerdi ve Haluk gibi düĢünürdü...

"Sen ne büyüksün Rabbim. Bu ne müthiĢ senaryo böyle? Kim niye inanır, kim niye

inanmaz, senden baĢka bilen yok. Kim ne o-lacak, kimin sonu nasıl bitecek belli

değil...."

DüĢündükçe Bilge'nin içinde, tersine bir düĢünce geliĢmeye baĢlamıĢtı. Haluk'a gıpta

ediyordu...

"O her Ģeyi deneyip sonunda gerçeğe geldi. Eminim onun inancı ve gerçek bilgisi

benimkinden güçlü. Çünkü o, bütün yasak denilen sınırları aĢtıktan sonra dönüp sınırın

bu tarafında karar kıldı... Sınırın öbür tarafında ne var biliyor."

Oysa kendisi asla sınırın öbür tarafına geçmemiĢti. Haluk ise sınırın öbür tarafından

gelip yolunu belirlemiĢti. Kendisini nasıl bir sonuç bekliyordu acaba? Ömrünün ikinci

yarısında hayatını tamamen değiĢtimıiĢ sayısız insan vardı. Kimisi inanmazlıktan,

imanın limanlarını sığmıyor, kimisi yalancı bir inançlı hayattan inançsızlığın

sorumsuzluğuna yelken açıyordu...

Ġstanbul'a ilk geldiği yıllarda sık sık buluĢtukları bir arkadaĢınm yeğenini hatırladı.

Henüz on üç, on dört yaĢlarındaydı. Abdestsiz dolaĢmaz, namazlari hep camide kılar, en

küçük bir hata yapanı inançsızlıkla suçlar ve sıksık "Bilge abi, bu inancımı korumam

için bana dua et. Yolunu ĢaĢıranlardan olmayayım." derdi. Ve ne yazık ki, o genç daha

sonraki yıllarda bütün bütün inançsızlığı seçmiĢ, inancın ve dinin bir aldatmaca

olduğuna kanaat getirmiĢ ve bölücü bir terör örgütüne katılarak bir çatıĢmada

öldürülmüĢtü...

---------1 348 I--------

Yirmi dört yıllık bir ömrün son üç beĢ yılı inkar, önceki yılları ise aĢırı bir dindarlıkla

geçmiĢti. Acaba Allah onu hangi yaĢam tercihiyle yargılayacaktı? En azından görünürde

inanan bir genç olarak yaĢadığı on dokuz yılı mı, yoksa inanmayan ama kendine göre

inandığı bir insanlık davasını gerçekleĢtirmek yolunda can vermesi erdemini mi?

Zaten tanrısına da adaletsizliklere engel olmadığı için kızmıĢ ve sonra da onu tamamen

bırakmıĢtı... Derin bir acıma duygusu i-le irkildi Bilge. Kendisini yalnız, çaresiz ve nasıl

bir akıbetin bekledığıni bilmezliğin verdiği derin bir mutsuzluk içinde gördü...

Önünde belirsiz, sonsuz bir yaĢam olabilirdi ama ölüm korkunç bir olaydı... Bütün

sevdiklerini arkada bırakarak ve hiç ölmek istemediği halde göçüp gitmek... Ġçinde hızh

bir düĢüĢ, derin bir boĢluk hissetti Bilge. Yoksa kendisinde de mi inanç eksikliği vardı?

Gerçekten ölüm ötesi bir yaĢama inanıyorsa ve o yaĢamın daha güzel olduğuna yönelik

inancı varsa neden ölmekten korkuyordu? Bu insansı bir korku muydu, yoksa inanç

eksikliğinden kaynaklanan yaĢama hırsı mıydı?

"Belki ikisi de..." diye cevaplandırdı, sorduğu soruyu sesli olarak. Sonra art arda yeni

sorular sıralandı düĢüncesinde; "Kim kendisini garantide bilebilir ki? Peygamber kendi

kızma bile, 'Bana güvenme.' demiĢse ve Ömer gibi bir insan, 'kendisinin de münafık o-

labileceğinden kuĢkulanmıĢ' ve 'Eğer bütün insanlar cennete gidecek, yalnız bir insan

cehenneme girecek dense, korkarım ki o benim.' demiĢse ise bu iĢin garantisi yok..."

"Peki önemli olan ne? Hangi eylem ölüm ötesindeki yaĢamın garantisi olabilir?"

"Ġnanç ve inançtaki samimiyet, içsellik." dedi bir ses. Bilge irkildi. Kısa sürede

toparlandı:

"HoĢ geldin hocam." dedi. Sonra alıĢılageldik alıĢkanlıklarından olduğu için, bilinçsizce

sordu:

"Çay içer mısınız?" sorusuna Bilge kendisi de güldü. Ama SinHa ona karĢılık verdi:

---------1 349 i--------

"Beni kendinle karıĢtırdın Bilge. Bilirsin ben yemem ve içmem. Bizim gıdamız

evrendeki temel enerjidir. Sizin dua ve zikir dedığınız Ģeyle besleniriz. Yaratıcı’nın

adını anmak ve onun evrene yayılmıĢ varlığını hissetmek bizim bataryalarımızı

doldurur."

"Siz pille mi çalıĢıyorsunuz hocam?"

"Siz farklı mısınız?"

"Yani biz de pillerle mi çalıĢıyoruz?"

"Hemen hemen. Sizin gıdanız yaratıldığınız nesnenin cinsin-dendir. Siz topraksı

gıdalarla beslenirsınız. Biz saf enerjiyle. Siz bizim gıdamızın semtine bile uğramadınız

henüz. O sizin için karanlık bir enerjiden ibaret çünkü. Bizim yakıtımızın atığı yoktur,

sizin ise yakıtınızın üçte ikisi atıktır."

"Peki pillerimizin ömrü değiĢir mi? Yani yarılanmıĢ bir pili Ģarj etme Ģansımız var mı?"

"Ne o, ölümden korkuyor musun?"

"Ġtiraf edeyim ki evet."

"Neden, bu hayatı çok mu sevdin?"

"Sevilmeyecek gibi değil ki?"

"Bu güzel?"

"Nasıl güzel?"

"Hayatı sevmek inancın yürekte karar kıldığını gösterir. Çünkü sizi çevreleyen Ģu

güzellikten etkilenmeyen insanın yüreğinde arıza var demektir."

"O yüzden mi Peygamberimiz, 'Bir kere bile hayattan lezzet a-lamamıĢ insanın

inancında zaaf vardır.' buyurdu...

"Belki. Çünkü uzun veya kısa, bu yaĢamınız da sayısız nimetler ve güzelliklerle

bezenmiĢtir Cennet veya cehennem dedığınız ölüm sonrası hayatı da bu yaĢamı da

yaratıp dizayn eden aynı kudrettir... Sadece bir farkla. Bu hayatın bütün oluĢumları

birbirinin ardı sıra gelir ve varlıklarını birbirine, yani nedenlere borçludurlar.

---------! 350 1--------

-

Daha sonraki yaĢamda ise zıtliklar değil, kudretin kendisi esastır. O yüzden de burada

sebeplere sarılmak zorundasınız."

"Peki hocam, daha önce de sormuĢtum ama bir kere daha tekrar edeyim; kıyamet

dediğimiz olay bütün evrenin yok edilmesi mi yoksa bizim güneĢ sistemimizin yok

olması mı?"

"Bu sizce neyi değiĢtirir? Sizin içinde bulunduğunuz sistemin temeli güneĢtir. GüneĢ de

evrendeki milyarlarca yıldızdan sadece biri, hatta en küçüklerinden biri. Onun da pili

önünde sonunda bitecek ve kararacak. O zaman sizin buradaki varlığınızın bir anlamı

kalır mı?"

"Tamam da hocam, bu bütün evrenin yok olması anlamına gelmez ki."

"Doğru ama siz yok olduktan sonra bu evrenin devam etmesi veya etmemesi sizi ne

ilgilendirir?"

"Yani belki bu evren sonsuza kadar devam eder ve bütün yaĢamımız da bu

yaĢadığımızdan ibaret kalır."

"Bu evrenin sonsuza kadar devam etmesi, neden yaĢamın bu yaĢadığınızdan ibaret

olmasına sebep olsun? Yani evren devam e-derken, Yaratıcı size baĢka bir galaksiyi

yeni bir formda baĢlatamaz

mı

"Peki o zaman, o da ölümlü bir mekan olmaz mı? Madem ki bu evren, kırılmalar,

değiĢmeler ve ölümlerle sürekli yenileniyor ve madem ki değiĢen ve kırılan bir Ģey

sonunda bir bitiĢe varıyor, cennet ve cehennemin de sonlu olması gerekmez mi?"

"Siz tek zamanlı düĢünmeye ĢartlanmıĢ varlıklarsınız. Dünden geliyor, yarma

gidiyorsunuz. Dünün de yarının da bir andan i-baret olduğu zaman türü de var dersem

buna ne dersin?"

"Böyle bir zaman türü nasıl olur? Ona nasıl zaman diyebiliriz? Zaman dediğimiz Ģey,

eĢyanın değiĢmesinden edindiğimiz bir inti-badan ibaret değil mi?"

"Doğru ama değiĢimin nedeni zıtların iç içeliğidir. Karanlık, aydınlığa müdahale eder.

Soğuk sıcağa, iyi kötüye, çirkin güzele.

---------1 351 i---------

yaĢlılık ise gençliğe müdahale etmese, siz de zamanın farkına varmazsınız.... Sizin

evrenınız, sizin zaman ölçülerınıze göre kaç yaĢında?"

"Yirmi sekiz veya yirmi dokuz milyar yıl!"

"Peki Yaratıcı otuz milyar yıl önce yok muydu? Yahut, sizin kıyamet dedığınız evrensel

reorganizasyon gerçekleĢtikten ve sizin türünüz varmak istediği yere vardıktan sonra

Yaratıcı yaratma eyleminden vaz mı geçecek? Yine böyle bir evreni var etmesine engel

ne?"

"Hocam benim aklım bütün bunları almıyor, ama ben gerçekten bu evrenin yıkılıp

gideceğini aklıma sığdıramıyorum...Yani bu evren nasıl yok edilecek, yok edilmesine

gerek var mı? Eğer varsa, bu evren gerçekten yeniden cennet ve cehennem olarak inĢa

edilecek mi?"

"Bu aslında önemli bir soru ve biraz uzunca açıklamalar yapılmasını gerektiriyor..."

"Peki bu açıklamaları yapma yetkınız yok mu?" "Var, var ama sizin tahammülünüz olur

mu bilmem." "Hocam inĢallah beni sabredenlerden bulacaksın." "Sana bunu örneklerle

anlatayım... Örneğin bir sarayı veya bir Ģehri düĢünelim. Biri çıkıp 'Bu Ģehir yıkılacak

ve yeniden daha sağlam ve daha güzel bir Ģekilde inĢa edilecek.' diye iddia etse ona altı

soru sormak gerekir?

"Nedir bu sorular?"

"Sabırh ol ve dinle. Ġddia sahibine önce Ģu soruları sormak gerekir:

1- Neden, zaten kurulu bu Ģehri yıkmak istiyorsun?

2- Buna ne gerek var?

3- Gerçekten Ģehri yıkabilir misin?

4- Yıktığın Ģehri yeniden yapabilecek misin?

5- ġehrin yıkılması mümkün mü?

---------1 352 1--------

6- Yıkıldıktan sonra tamir edilmesi mümkün mü? Eğer iddia sahibi bütün bu sorulara

'evet' der ve ispat ederse elbette ona inanmak gerekir."

"Hocam, bu soruların her birinin sende cevabı var mı?" "Olmasaydı soru da

soramazdım."

"Doğru affedersınız. Hatam büyük. Buyurun hocam sizi dinliyorum."

"Bu soruların cevabından önce sizin 'Ruh' dedığınız konu ü-zerinde durmak gerekir.

Ruh dedığınız Ģey, bizim türümüzün bir baĢka çeĢididir ve yine sizin deyimınızle

ölümsüzdür. O enerji bütünü siz bu beden formatma bürünmeden önce de vardı, sonra

da var olacaktır. Benim varlığım onun için yeterli kanıttır sanırım."

"Evet efendim." dedi Bilge... Bilge "efendim" sözcüğünü biraz da vurgulayarak

söylemiĢti. SinHa:

"Niçin bu kelimeyi vurguladm?"

"Efendim, siz artık benim için bir "öğretici" olmaktan ötesınız. Beni sanki yeniden inĢa

ettınız. Size yüksek bir saygı duyduğum için böyle deme zorunluluğu hissettim."

"Hatırlar mısın,.'Benim için kullanacağın sözcük, sadece senin, beni, nasıl algıladığını

açığa vurur, o kadar.' demiĢtim." "Hatırladım!"

"Böylece bizim, niçin Yaratıcı nezdinde dilsiz, damaksız ve i-radesiz varlıklar

olduğumuzu ve istiğrak halinde Yaratıcı’nın huzurda birtakım insanların niçin

kendilerinden geçtiklerini de anlamıĢ olmalısın!"

"Hissedebiliyorum, diyebilirim."

"Güzel, öyleyse sohbetimiz kolay olacak. Önce Ģu kadarını söyleyeyim, eğer gözlerinin

eĢik alanlarını biraz geniĢlersem, hemen yanı baĢında binlerce ruhun o vaadedilen

zamanda yeniden

----------i 353 !----------

bedenleĢmek için kafile kafile beklediklerini görürdün. Ama görme eĢiklerınız onları

görmeyi imkansız kılıyor"

Bu sözlerden sonra SinHa, ani bir el hareketiyle Bilge'nin gözlerini kapatmasını

sağladı...

Bilge, kendisini bilim kurgu filmlerinde seyrettiğine benzer bir enerji girdabının

ortasında buldu. Asla düĢünemeyeceği bir hızla mesafeleri yarıp geçiyordu...

Sonsuz ıĢıklar ve karanlıklar birbirini takip ediyordu. Kara delikleri andıran bir

koridorun içinde adeta uçarak gidiyordu. Sonsuz bir ıĢıkla kendine geldi. Adeta iğne

deliği gibi dar bir imbikten süzülüp, bir sonsuzluk meydanına düĢmüĢtü.

Saçları dalgalı kumral, gözleri yanıp sönen otuzkırk yaĢlarında biri onu meydanın

ortasında bekliyordu. Bilge korkular ve ürpertilerle etrafını görmeye, içinde bulunduğu

alanı algılamaya çalıĢıyordu. Adam, elini havada kuĢ uçuĢunu taklit eder bir Ģekilde

dalgalandırınca Bilge, içini rahatlatan bir melodi iĢitti. Sanki el hareketleri, görünmeyen

bir piyanonun tuĢlarına dokunmuĢ gibi hiç duymadığı bir müziğin yayılmasına neden

olmuĢtu...

Bilge bilinçsiz ve kendinden geçmiĢ bir Ģekilde ona doğru yürümek istedi. Adım atmaya

baĢlayınca, her bir adımının bir piyanonun tuĢlarına dokunur gibi ses çıkarıp muhteĢem

bir müziğe dönüĢtüğünü fark etti. Her harekete müzikal bir ses eĢlik ediyordu...

Bilge ürktü. Olduğu yerde çakılıp kaldı. Adım atmaya cesaret edemiyordu. Adama

dikkatle baktı ve bir Ģeyi fark etti. KarĢısında duran adam, kendisinin aynadaki

yansıması gibiydi. Ama o biraz daha olgun gibi görünüyordu...

Adam yine bir el hareketiyle 'YaklaĢ!' dedi. Bilge bir adım daha attı. Bu adımı da bir

önceki adımı gibi bir tuĢa basılmıĢçasına ses çıkardı. Artık her hareketinin bir bestenin

notasını seslendirmekten ibaret olduğunu anlamıĢtı. Ġki adım ötesinde durdu:

"Sen kimsin?"

"Ben senin yedi göbek önceki deden Hasan'ini."

----------1 354 I----------

"Burada ne yapıyorsun?"

"Din gününü bekliyorum?"

"Din gününü mü?"

"Evet din gününü. Yani Yaratıcı’nın herkesten her yaptığının hesabını soracağı

günü."

"Yani kıyameti mi?"

"Hayır haĢri. Benim kıyametim 261 yıl önce Sancak'ta koptu."

"Nasıl yani?"

"Ben Osmanlıların Sancak vilayetinde yaĢıyordum ve orada öldüm. O zamandan beri

burada bekliyorum." Bilge atalarının Balkanlar'dan gelip Bursa civarına, daha sonra da

Edremit'e gelip yeıleĢtiklerini hatırladı...

"Peki daha ne kadar bekleyeceksin?"

"Onu ben bilemem..."

"Peki senin oğlun ve torunların da seninle beraber mi?"

"Yani diğer dedelerini merak ediyorsun, öyle mi? Onlarla da zaman zaman görüĢüyoruz

ama benim oğlum ile onun torunu olan babanın dedesi burada değil?"

"Neden?"

"Onların ikisi de farklı bir yol izlediği için baĢka bir yerde?"

"Nasıl yani?"

"SavaĢlarda Ģehit düĢtüler. Ġnançları da sağlam olduğu için, onlar ölümsüzlük vadisinde

bekliyorlar."

"Yani onlar ölmediler mi?"

"Size göre onlar da öldüler. Ama onlar kendilerini ölmüĢ bilmiyorlar... Hatta oğlumla

zaman zaman karĢılaĢtığımızda bana hâlâ dünyayı, kardeĢlerini ve ailesini soruyor. 'Biz

burada bir süre dinleniyoruz, döneceğiz.' diyor.."

"Yani Ģehitler öldüklerini bilmiyorlar öyle mi?"

-------1 355 I-------

"Evet öyle..."

"Peki sen burada ne yapıyorsun, böyle tek baĢına sıkılmıyor musun?"

"Tek baĢıma değilim ki. Hayat dereceleri benimle eşit olan milyonlarca insan var

burada, hep beraber bekleĢiyoruz." "Peki sıkılmıyor musunuz?" "Neden sıkılalım?"

"Beklemenin kendisi sıkıntı verir.."

"Ama biz beklediğimizin farkında değiliz ki... Bekledığınin farkında olanlar diğerleri..."

"Diğerleri dedığın kim?"

"Dünyada görevlerini yapmamıĢ bazı Müslimler ile bazı Hris-tiyanlar. Örneğin benim

komĢum Georgi de orada. Beni her gördüğünde, 'KomĢu beklemekten sıkılıyorum.' "

diyor.

"Yani Georgi de Müslümanlarla birlikte mi bekliyor?" "Evet!"

"Bu nasıl olur? Hani Hristiyanlar direk cehenneme gidecekti."

"Evladım, burada iĢler bizim bildiğimiz gibi değil."

"Peki nasıl?"

"Önce yüreğinin içine bakıyorlar Ġnanıp inanmadığına yani... Sonra da yararlı bir ömür

sürüp sürmedığıne bakıyorlar." "Yararlı dedığın Ģeyler neler?"

"insanlara ve hayvanlara faydalı olmak... Aç bir köpeğe verdığın bir lokma seni

kurtarabiliyor Georgi, yolda rastladığı yaĢlı Müslüman bir kadının yükünü alıp evine

kadar taĢıdığı için onu da iyiler arasına kattılar."

"Peki seninle birlikte kalanları ben niye göremiyorum." Adam, elini uzattı ve bir perde

açıyormuĢ gibi hızla yana çekti... Bilge bir anda, bir aynaya yansımıĢ milyonlarca yüzün

kendisine baktığını hissetti...

----------1 356 I----------

Bilge çok etkilenmiĢti. Ona biraz daha yaklaĢtı. Ve elini uzattı. Dedesi de elini uzattı.

Elini tuttu ama elinde kalan boĢluktan baĢka bir Ģey değildi."

"Neden elini tutamıyorum?"

"Tutabileceğin bir yapıda değilim de ondan..."

"Ama seni görebiliyorum!.."

"Doğru beni görüyorsun ama bu sanal bir beden. Yani harici vücut giymiĢ bir ruhum

ben. Görürsün ama yakalayamazsın."

"Hep böyle mi olacaksınız?"

"Hayır hesap vereceğimiz gün geldığınde hepimize asıl bedenlerimiz verilecek?"

"Asıl beden ne?"

"Kendisiyle sonsuza kadar beraber olacağımız beden."

"Bu nasıl olacak?"

"Ġnsanlar ömür boyunca sayısız biçimler, Ģekiller alirlar. Bunların hepsi hücrelerden

oluĢur. Her hücre beĢ altı sene vücudunda yaĢar, sonra ölür. Sen onları fhrk edemezsin.

Zaman içinde bu ölüm hızlanır ve yaĢlanırsın. YetmiĢ beĢ yıl yaĢayan bir adam en az on

iki kere hücrelerinin tamamını değiĢtirmiĢ olur. Ama bu hücrelerin hepsi kodlanmıĢ

gibidir."

"Nasıl bir kodlama?"

"Sen askerlik yaptın mı?"

"Yaptım."

"Peki eğitim alanında size hiç teneffüs vermediler mi?"

"Verdiler."

"Teneffüslerden sonra mangadaki yerini bulmakta zorluk çektin mi?"

"Hayır. Çünkü herkes bölüğünü, mangasını ve takımını bilir. ArkadaĢlarını tanır.

ÇavuĢun düdüğünü çalması, herkesin uygun sıralar halinde yerini alması için yeterlidir."

"iĢte sur da böyle bir Ģey."

----------1 357 i---------

"Ġsrafil'in suru mu?"

"Evet, Ġsrafil'in suru. O, sura üfleyince âlem sahnesine çıkmıĢ ne kadar hücre varsa

toplanır ve her bir hücre senin manganı ve takımını bulduğun gibi gider, yer alacak

bünyede yerini alır."

Bilge bir anda, "yeniden dirilmenin göz açıp kapama süresinde gerçekleĢeceği"

anlamındaki ayeti hatırladı. "Allahuekber!" dedi...

"Peki dede, biz yetmiĢ yılda bu kadar hücre üretiyoruz. O zaman bizim bedenlerimizin

dev cüsseler halinde olması gerekir..."

"Hayır, bu Yaratıcı’nın takdirine bağlı. O diledığıni imha eder, diledığıni bırakır..."

"Peki babam nerede?"

"Baban bir üst katta?"

Neden, orada?"

"O ahir zaman insanı olduğu için onları bir üst katta bekletiyorlar."

"Ahir zaman insanı ne demek?"

"Onların tabi tutulduğu sınav daha zor ve karmaşık olduğu i- çin bizden daha farklı ilgi

gördüler."

"Farkh mı?"

"Bizim zamanımızda inancı yaĢamaya engel olacak hiçbir durum yoktu. Onun

zamanında durum çok farklıymıĢ. Ġnananlar ve inancını yaĢamak isteyenler büyük

sıkıntılara maruz kalıyorlarmıĢ. Buna rağmen onlar inançlarını yaĢadıkları için bizden

bir üst mertebede bulunuyorlar."

Bilge "Ben sendeki senim." diyen sesle yaptığı konuĢmayı düĢündü. "Nefsim haklıymıĢ.

Zorluklar aynı zamanda birer nimet o-luyormuĢ demek ki..." diye geçirdi içinden. Adam

Bilge'nin içindeki dalgalanmayı görmüĢ gibiydi:

----------1 358 1----------

"Eğer hayatları zor geçip de buna katlananlara burada neler verildığıni bilselerdi, hayatı

rahatlık ve bolluk içinde geçenler, derilerinin makaslarla doğranmıĢ olmasını tercih

ederlerdi."

"Sen de içimden geçenleri görebiliyor musun?"

"Buna engel yok ki. Peki Ģu anda durumunuz nedir? Çünkü

bildiğime göre inanların hayatı giderek daha da zor hal alacakmıĢ.

Sizler ve sizden sonra gelenler, sahabelerle aynı mertebede yer ala-

cakmıĢsınız. Hatta onlardan bazılarının sahabeler gibi muamele

göreceklerini söylüyorlar."

"Kim söylüyor. Siz bu haberleri nasıl alıyorsunuz?"

"içimizden bazılarına zaman zaman çağrı geliyor ve onlar gidip, geliyorlar.

Gördüklerini bize anlatıyorlar..."

Bu arada dünyada eĢini benzerini görmediği güzellikte bir kadının, dedesinin arkasında

belirdığıni gördü Bilge. "Bu kim?" demeye fırsat kalmadan, dedesi "Bu senin nenen

Hatça kadın?" dedi...

"Hangi nenem?"

"Benim karım ama Ģimdilik ona yaklaĢamıyorum."

"Neden?"

"Onun yeniden bana verilip verilmeyeceğini bilemiyorum da ondan."

"Peki ben dokunabilir miyim?"

"Tabi ki sen onun evladısın. Dokunabilirsin." Bilge ani bir hareketle kendisini nenesinin

önünde buldu. Güzelliği karĢısında baĢı döndü adeta. "Sen ne kadar güzelmiĢsin

nene!.." demekten kendini alamadı Bilge.

"Bu, imanın güzelliğidir evladım. Senin hanımım gördüm. O bizden de güzel biri."

Bilge'nin Gönül'ü hatırlamasıyla kendini balkonda oturuyor bulması bir oldu...

"Efendim, ne oldu?" diyecekti ki, SinHa:

---------1 359 I--------

"Sus. Bu gördüklerin sadece sende kalsın." dedi ve sordu:

"Ruhlar baki midir?"

"Ne diyorsun hocam gözlerimle gördüm!"

"Hayır gözlerinle görmedin. Gözlerin kapalıydı."

"Peki nasıl gördüm?"

"Sanal gözlerinle, yani ölüm ötesindeki varlığınla."

"Aman Ya Rabbi!" dedi Bilge "Seni tenzih ederim Allah'ım!"

"Çoğunuz ölmüĢ babalarınızı, atalarınızı rüyada görürsünüz. Hatta hiç görmedığınız hiç

tanımadığınız ölmüĢ bir yakınınızı görürsünüz. Sonra onun resmini kafanızda

korursunuz. Bir gün onun resmiyle karĢılaĢırsınız ve onu hemen tanırsınız."

"Ama efendim, bu tür rüyaların baĢka açıklamaları var."

"Ne gibi?"

"Bilinçaltimizin oyunları gibi..."

"Bilinçaltınız, hiç görmediği bir iĢi nasıl resmedebilir ki size?"

"Efendim ben sizin söylediklerınızin doğruluğuna inanıyorum. Hele birkaç dakika önce

yaĢadığım zihinsel yolculuktan sonra..."

"O zihinsel bir yolculuk değildi. Belki astral bedeninle yaptığın kısa mesafeli bir

yolculuktu denilebilir. Aslında gittiğin mesafe burnunun ucundaki bir yer. Ancak bu

yere maddesel boyutta kaldığınız sürece varmanızın imkanı yoktur..."

"Tamam da efendim! Hadi ben inandım ve kesin bir kanıya ulaĢtım. Diğer insanlara

bunu nasıl ispat edebilirim? Onları nasıl ikna edebilirim? Once benim aklımın bu iĢe

basması gerekir ki, sonra baĢkalarına da anlatabileyim..."

"Sen anlattıklarımı baĢkalarına aktarabilmek için mi dinliyorsun? Oysa ben bütün

bunları senin ihtiyacın olduğu için anlatıyorum. Bir sözü dinlerken, öncelikle senin ona

ihtiyacın olup olmadığına karar ver, ben bunu baĢkalarına nasıl anlatırım diye dü-

----------1 360 I----------

Ģünürsen, sözün özünü kaçırırsın... Din yaĢansın diye indirilir, o-nunla baĢkasına tafra

yapasin, bilgi sataĢın diye değil." "Ama insan illa da akılcı bir açıklama istiyor..."

"Bu konu iman meselesi. Sen yüzde yüz inandığın ve akılcı bulduğun halde bir baĢkası

onu asla kabullenmeyebilir ve akılcı bulmayabilir... Madem istiyorsun, sana akılcı

bulabileceğin Ģeyler de söyleyebilirim. Ama unutma ki inançla ilgili Ģeylerin akla uygun

olması yeterli değil."

"Nasıl?"

"Söz geliĢi hiçbir insana Ģu sandalyenin kendiliğinden meydana geldığıni kabul

ettiremezsin. Ama aynı insanlar pekala evrenin yaratıcısız oluĢtuğunu ileri sürebiliyor

ve buna inanıyorlar."

"Peki efendim, inanma yeteneği olan bir insanla, inanamayan bir insan arasında

fizyolojik fark var mı?"

"Bundan neyi amaçladığına bağlı."

"Yani beyinsel bir eksiklik falan."

"Hayır beyinsel bir eksiklik olmaz. Örneğin senin bilgisayarının kapasitesi ne kadar

büyük olursa olsun, eğer ona çizim programları yüklenmemiĢse ondan çizim yapmasını

bekleyemezsin."

"Peki neden herkese bu program yüklenmemiĢ?"

"Bu önemli bir soru. Ve açıklanması da zor, ama anlatmaya çalıĢayım. Yaratıcı’nın

bilgileri bizimkisi gibi sonradan edinilme bilgiler değildir. Onun bilgileri eĢyaya ait olan

bilgilerdir. Eskiden buna 'Ġlim maluma tâbidir.' derlerdi. Yaratıcı’nın belleğinde, önce

eĢya vardır, sonra onunla ilgili bilgiler gelir... O, sizin bu programı kullanmayacağınızı

bildiği için, onu size yüklemez..."

"Ama efendim. Kuranı Kerim'de, 'Biz onların kalplerine kılıf geçirdik. Artık duymazlar

ve inanmazlar.' diyor. Demek ki program yüklendiği halde bunu kullanmayanlar da

var..."

"Doğru. Aslında Ģiddetli azaba çarptırılacak olanlar da onlardır. Çünkü onlar iradelerini

kötü yönde kullanmayı prensip edinmiĢlerdir."

----------i 361 i----------

"Peki Yaratıcı, o insanın iradesini bu yönde kullanacağını bilmiyor muydu?"

"Elbet biliyordu. Bunu sadece kendilerine program yüklenmemiĢ olanlara delil olarak

sunar."

"Efendim ben yeterince anlayamıyorum."

"Doğrudur çünkü O'nun bütün iĢlerini kavramak için, en az O'nun kadar derin bilgiye

sahip olmanız gerekir. Bu mümkün olmadığına göre ancak sizi ilgilendirdiği kadarını

alıp onu hayatınıza uygulamanız yeter de artar bile..."

"Peki efendim, Ģu ruhların ölümsüzlüğü olayını biraz daha açabilir mısınız?"

"Sen gerçekten Yaratıcı’nın sonsuz zamana sahip olduğuna inanıyor musun?"

"Farz edelim ki inanıyorum."

"Farz edelim olmaz. Ġnanmanın ve inanmamanın arası yoktur. Ya inanıyorsun ya

inanmıyorsun. Bilemiyorum dedığın zaman inanmıyorsun demektir."

"Peki inanmıyorum dersem cevabın ne olur?"

"Ölümsüzün gölgeleri de ölümsüzdür derim. KarĢıdaki suya

bak. GüneĢ ebedi olsaydı, onun o göldeki yansımaları da sonsuza

kadar sürerdi."

"Yani?"

"Yani eğer Yaratıcı sonsuzluğun sahibi ise, güzelliğini seyreden ve onun yarattıklarını

algılayabilen yaratıklarının da ebedi olmasını ister...

Ebedi, sonsuz ve benzersiz bir güzellik, elbette güzelliğinin yüceliğini yansıtan ve ona

karĢı hayranlık ve aĢk duyan seyircilerinin de ebedi ve sonsuz olmasını ister...

Kusursuz ve sonsuz bir mükemmelliğe sahip bir sanatkâr, eserlerinin kıymetini anlayan

sanat severlerin de daim olmasını ister...

----------1 362 1----------

Nihayetsiz rahmet ve bağıĢ sahibi bir zat, daima verdiği nimetlerden yararlanıp onlara

karĢı teĢekkür edenlerin varlığını ister..

Yaratıcı’nın bu kudret ve ikramlarının, bu güzellik ve sanatlarınin en iyi okuyucusu ve

en iyi takdir edicisi insan ruhu olduğuna göre, Yaratıcı’nın, bu ruhları sonsuz hayatla

ödüllendirmesi akıl dıĢı olmaz."

"Peki bu bir zaaf değil mi?"

"Neden zaaf olsun? Sonsuz kudret sahibinin kudretini açığa vurması ve açığa vurulan

bu kudreti algılayan varlıkları yaratması neden zaaf olsun ki... Tam tersine biri diğerinin

zorunlu neticesidir.

Eğer rızkı vermek varsa, o rizıktan yararlanması gerekenler de olur. Ortada bir güzellik

varsa, birileri o güzelliğe tutulur... Eğer Ģifa vermek varsa hasta da olmalı... Bunu

arttırabilirsin. Yani ortada güneĢ varsa, zorunlu olarak ıĢık da var demektir. GüneĢ

olduğu halde ortalığın karanlık olmasını nasıl hayal edebilirsin?

Üstelik sadece yaratılıĢı itibarıyla mükemmel olan insan ruhu değil, en basit yaratıklarda

bile bir devamlılık vardır. Dikkatle bakıldığında o varlıkların bir daha hiç görünmemek

üzere yok olmak için yaratılmadıkları görülür. Ruhu olmayan basit bir çiçeği düĢün. O

bile solup gittikten sonra sayısız Ģekillerde varlığını sürdürür Hem bu âlemin fanusunda

hem onu gören insanların hafızasında sureti kalır.

OluĢum kanunları sayısız tohumlarda varlığını sürdürür Madem ruhun basit bir taklidi

olan o oluĢum kanunları, böyle bekaya ve sürgit bir hayata sahip oluyorlar, elbette

âlemin en büyük kaĢifi ve Yaratıcı’nın en donanımlı eseri olan insan ruhu da ebedi

olacaktır ve ebediyen yaĢayacaktır..

Tıpkı bir çiçeğin öldükten sonra ruhunu baĢka bir baharda yeĢeren tohumuna yüklediği

gibi insan ruhu da haĢir sabahında kendisini o âleme uygun Ģekilde yeniden inĢa edilen

bedenine yükleyecek ve varlığını sürdürecektir.

Aslında ruh dedığınız Ģey, harici vücut giymiĢ ilahî bir kanundur. Siz yerçekimi

kanununu ancak elmanın dalından kopup düĢ-

---------1 363 I---------

mesiyle anlayabiliyorsunuz. O elma düĢmeseydi yer çekimi kanunu yoktur diyebilir

miydınız? Ruh da öyle ama çok daha kapsamli bir evrensel kanundur.."

"Efendim, harici vücut ne demek? Bir de dahili vücut mu var?"

"Vücudun kendisini biliyor musun?"

"Yani bedenimiz veya varlığımız..."

"O kadar da basit değil. Çünkü var olmak da bir 'vücüt'tur."

"O zaman evren de bir vücuttur"

"Elbette."

"Efendim bir de eski kitaplarda 'Vacibül'vücut' diye bir kavram var o ne anlama

geliyor?"

"Vacip zorunluluk demektir, vücut ise varlık olduğuna göre 'Varlığı zorunlu olan'

demektir Öyle bir varlık düĢün ki onsuz hiçbir vücut, hiçbir varlık varlığını sürdüremez,

onsuz yapamaz. O da Yaratıcı’nın kendisidir. Sadece O'dur. Onun dıĢındaki her varlık,

ister evrenin kendisi olsun ister onun içinde yer almıĢ baĢka bir varlık olsun ancak

Yaratıcı’nın onun varlığına izin vermesiyle varlığını koruyabilir."

"Ama efendim, evrende bir enerji var ve bu enerji bütün varlıkların özüdür. Ve sanki

sonsuz ve tükenmez bir enerjidir..."

"Doğru. O enerji dedığın Ģeyi, Ģuna benzetebilirsin: Senin evinde elektrik Ģebekesi varsa

her bir elektronik aletini onunla çalıĢtırabilirsin. Yapacağın tek Ģey onun düğmesine

dokunmaktan i-barettir Sen sanırsın ki o enerji kendi zatında mevcuttur Oysa o enerjiyi

evine taĢıyan hat kopsa aletlerin ne kadar güçlü olursa olsun bir kıymet ifade etmezler..

Evrendeki her oluĢumun kaynağı olan o enerji, doğrudan Yaratıcı’nın zatından onun

santralinden beslenir O, onun varlığına müsaade ettikçe o da var olmaya devam eder..

Fakat bu enerjinin kendisini açığa vurması değiĢiktin" "Nasıl?"

----------1 364 I----------

"Örneğin, o enerji, senin radyonda kendini ses olarak açığa vurur. Televizyonunda hem

görüntü, hem sestir, fırınında hararettir, arabanda harekettir bunun gibi..."

"Vücudun mertebelerini de böyle mi anlamak gerekir." "Hemen hemen. Örneğin sen de

o enerjiye bağlı bir aletsin. O enerji sende de insan olarak açığa çıkmıĢ...

Yani varlığı vücut haline getiren öz, ki o hayattır, içine girdiği eĢyanın kabiliyetine göre

kendisini açığa vurur... Bu da hayatın mertebelerini meydana getirir. O yüzden vücut

âlemleri ayrı ayrıdır... Bir çekirdeği düĢün, içinde onun türüne dair program yok

mu;

"Var.

"ĠĢte o çekirdeğin, türünün bütün biçim ve formlarını koruyarak yeĢermesi, o kanunun

harici vücut giymesi anlamına gelir. Aslında her insan, bunu, biraz derin düĢünce ile

kendinde de fark eder."

"Nasıl fark edebilirim?"

"ġimdi kaç yaĢındasın?"

"Yirmi sekiz"

"Demek ki seni sen yapan kanun, yani senin bedeninle kendini açığa vuran kanun, yani

ruh, bugüne kadar en az yirmi yedi beden değiĢtirmiĢ. En azından dört kere senin

üzerinde mevcut bütün hücrelerin tamamen ölmüĢ ve sen yeniden vücut giymiĢsin..."

"Bu nasıl mümkün olur?"

"Deden sana söylemedi mi? insan bedenini oluĢturan hücreler her altı yılda bir tamamen

tazelenir; yok olur yerine baĢkaları gelir. Bu yavaĢ yavaĢ gerçekleĢtiği için siz farkına

varmazsınız. DeğiĢmeyen tek organ vardır, o da beyin dedığınız bilgisayarlarınızı yapan

hücreler."

"Neden onlar değiĢmiyor?"

----------i 365 I----------

"O sizin anlayacağınız ifadeyle hard diskınızdir. Ondaki bilgileri bir baĢka yere

aktarabilir,

tamamen

boĢaltabilir

ve

yeniden

yükleyebilirsınız

ama

ciplerini

değiĢtiremezsınız. O zaman tamamen yok olur. Bu da sizin ölümünüz demektir..."

"Demek ki beyin hücreleri tazelenebilseydi daha uzun yaĢayabilirdik?"

"Teorik olarak belki. O zaman da yaratıcı baĢka bir açmaz yaratırdı sizde. Ama Ģu

gerçek ki sizi canlı kılan, beynınızi canlı ve çalıĢır hale getiren, ruhtur. Sizin zaman

ölçünüzle altmıĢ yıl yaĢayan bir insan, en az on kere vücudunu tamamen değiĢtirmiĢ

olur ama siz hep aynı Ģahıs kalırsınız. Çünkü sizi siz yapan kanun aynıdır. Sadece harici

vücudunu değiĢtirir o kadar."

"Ama efendim, bu yavaĢ yavaĢ oluyor dedınız. Yani tamamen beden yok olmuyor. Ama

ölüm dediğimiz olayda beden tamamen ölüyor?"

"Beden yokken de o kanun vardı. Vücuda bürünmesi onu nasıl etkilemiyorsa vücut

dedığınız bedenden tamamen soyutlanması da ona zarar vermez. O, varlığım korur..."

"Efendim siz bu evrenin harap olması ve yeniden yapılması olayinı anlatıyordunuz,

konuyu ruha getirdınız. Neden?"

"ġunu anlaman için. Beden gibi evren de küllî bir ruhun hanesi, evi ve bedenidir. Nasıl

ruh kendi bedenini ikame ediyorsa, bu âlemin ruhu da; bu evren dağıldıktan sonra,

yeniden bir beden giymeye elveriĢlidir. Onu anlatmaya çalıĢıyorum... Hiç sanal beden

diye bir Ģey duydun mu?"

"Evet ruh çağıranlar öyle bir Ģeyden bahsederler...."

"iĢte o sanal beden dediğimiz Ģey, bir tür ruh kanununun elbisesi gibidir. Topraktan

olma bedenle fazla ilgisi yoktur ruhun... Ondan soyundu mu, misali yani sanal bedeni

giyer ve varlığını yeniden sürdürür...

Nasıl ki bu evrenin her bir cüzü, her bir parçası dağılmaya ve çözülmeye mahkum ise bu

dünya da bu evren de çözülmeye ve da-

---------1 366 I--------

ğılmaya mahkumdur... Parçası bozulan bütün de bozulmaktan kurtulamaz."

"Efendim bunlar çok ağır konular ve ben anlayamıyorum. Daha doğrusu zihnim

kuĢatamıyor..."

"O zaman kendine bak. Sen bir çocuktun, büyüdün, geliĢtin olgunlaĢıyorsun. Sonra

bedeninde girdi ve çıktı dengesi bozulacak ve yavaĢ yavaĢ yaĢlanacaksın. Bir gün

gelecek, bedenin içindeki kanunu taĢıyamayacak duruma gelecek ve sen de bu bedeni

bırakmak zorunda kalacaksın..."

"Efendim, okuduğumuza göre bu evrenin kendi formatını korumasını sağlayan bir

enerji var. Bu enerji bir gün tükenir mi?"

"Senin enerji dedığın Ģey de saf bir kanundur ve ilahî bir e-mirdir. Dilerse, ki dileyecek;

o enerjiyi, bu evreni ayakta tutma görevinden terhis eder. O zaman her Ģey bir an kadar

kısa bir zamanda kendi üstüne abanarak yok olur, ilk aslına dönüĢür."

"Nasıl bir dönüĢüm?"

"Varsay ki bir hayal kuruyorsun. Sen o hayali kurmaya devam ettikçe o hayal âleminin

içindeki her nesne varlığım koruyacaktır. Ama sen hayal kurmayı bıraktığın an o âlem

bütün varlığıyla yok olur gider. Alemi de Yaratıcı'nın bir hayali say. O, bu hayali

sürdürmekten vazgeçtiği an o âlem de yok olur."

Bilge tam "Yaratıcı’nın hayal kurmaya ne ihtiyacı var?" diye soracaktı ki zil çaldı.

"Gönül gelmiĢ olmalı." dedi ve balkondan aĢağıya baktı. Elinde torbalar vardı. Bilge

kısa bir tereddütten sonra ona yardım etmesi gerektiğini düĢündü... "Efendim..." dedi

ama, SinHa gitmiĢti bile...

Bilge acele ile aĢağı indi. Gönül niye yavaĢ davrandin diye sitem edecekti ama Bilge,

SinHa'nın geldığıni onunla konuĢtukları için geciktiğini söyleyince Gönül:

"Ya!... Hâlâ duruyor mu?"

"Hayır gitti."

"Ne konuĢtunuz?"

---------1 367 !---------

"Doğrusunu istersen hiçbir Ģey anlamadım. Belki de bugüne kadar yaptığımız en ağır

sohbetti."

Haluk da zilin sesine uyanmıĢtı. Doğruca sesin bulunduğu mutfağa yöneldi: "Selam

millet, epey uyumuĢum." dedi.

Gönül, zile basmak zorunda kaldığı için özür diledi. Ama Haluk uyanmıĢ olmaktan

memnundu:

"Bilge bir ara biriyle konuĢuyordun, kimdi o?" "Sen duydun mu?"

"Duydum, tuhaf bir sesti. Metalık bir ses. Ben bir ara bilgisayarla konuĢuyorsun sandım

ama uykulu halimle bir Ģey de anlamadım."

"O kadar yüksek mi konuĢuyorduk?"

"Bilemiyorum ama bazı Ģeyleri duydum. Beden ruh vesaire Ģeyler. Kimdi o, gitti mi?"

Bilge ne diyeceğini bilemedi. Gönül:

"Sonra anlatırım, Ģu anda anlayacağın bir Ģey değil."

"Ne saklıyorsunuz benden?"

"Bilge bazen böyle kendi kendine konuĢur." Haluk ĢaĢkm ĢaĢkın Bilge'ye baktı.

"Hiç de rahatsızmıĢsm gibi görünmüyorsun! Kafayı mı yedin eniĢte?" dedikten sonra

gülerek sözlerini sürdürdü: "Espri yaptım alınma. Esrarengiz insanlarsınız vesselam. Ne

ise ben kurt gibi a-cıkmıĢım. Buraların havasından galiba. Hadi Gönül bir Ģeyler hazırla

da yiyelim."

Bilge:

"Haluk sen bir Ģeyler atıĢtır. ġimdi Harunlar gelir birlikte pikniğe çıkarız. Harun iyi

mangal yapar..."

"Deme ya! Böyle imkanlarınız da var ha! Ġyi valla, harika! Çok da özledim doğrusu...

KeĢke bizim Ġngiliz'i de getirseydim..."

DÜĞÜM

Haluk'un Edremit'teki dokuzuncu günüydü. O sabah oldukça erken ve yorgun

uyanmıĢtı. Oysa onu yoracak hiçbir Ģey yapmamıĢtı.

"insanlar dinlenmek için uyurlar, ben yorgun uyanıyorum, ne tuhaf!" diye mırıldandı...

Kalktı, balkona geçti. Kül tablaları akĢam içilen sigara izmaritleriyle doluydu.

Gece çok geç uyuduklarını hatırladı. Saatine baktı. Saat 07.15'ti. "Topu topu dört buçuk

saat uyumuĢum. Demek ki yorgunluğum bundan..." dedi.

Sabahın serinliği, iyi gelmiĢti. Derin bir nefes çekti. ġehir uykudan yeni uyanmıĢ,

esnemekte olan bir insan görünümündeydi...

Ufuk çizgisinin ötesinde büyük bir karaltı vardı. Siyah bir bulutu andırıyordu. Hızla

yaklaĢıyordu. Merak etti. Daha dikkatli baktı. Hiç de buluta benzemiyordu. Ürperdi.

YaklaĢan Ģeyin ne olduğunu anlamaya çalıĢtı. Rüzgar yoktu ama bulutun yaklaĢması

çok süratliydi. Karaltı yaklaĢtıkça Ģekillenmeye de baĢladı. Gördüğü, bulut kümesi

değil, bir kuĢ sürüĢüydü... Kalabalık kuĢ sürüsü, yaklaĢtı, yaklaĢtı ve Ģehrin üzerini

kuĢattı. Haluk, bazı kuĢların düĢtüğünü gördü.

Böyle bir Ģeyi hiç görmemiĢti. Milyonlarca belki milyarlarca sığırcığın çığlıkları

kulaklarında çınlıyor, adeta dayanılmaz bir uğultu gibi beynini zorluyordu. Haluk

kulaklarını kapattı. Öylece durup gökyüzüne baktı. Bir anda, ayaklarının dibinden gelen

bir patırtıyla kendine geldi.

KuĢlardan birisi bulunduğu balkona düĢmüĢtü. Onu eline aldı. Yüreği hâlâ çarpıyordu.

Onunla göz göze geldiler. Haluk'un zihninde birtakım cümleler oluĢtu.

----------i 369 I----------

Sanki biri onunla konuĢuyordu. Sesi duymuyordu ama "Bana yardım et!" diyordu.

Haluk bilinçsizce:

"Nasıl?" dedi.

"Sevdığın bir Ģeyi feda et!"

"Neyi feda edeceğimi bilmiyorum?"

"Sevdığın hiçbir Ģey yok mu?"

"Annemi severim."

"Onu benim için feda edebilir misin?"

"Bunu neden yapayım?"

"Beni yaĢama döndürmek için?"

"Ama annem benim için, senden çok daha kıymetli."

"BaĢka sevdığın Ģey yok mu?"

"Kız kardeĢimi severim, kız arkadaĢımı severim."

"Benim için bağıĢlayacağın bir Ģey yok mu?"

Haluk'un kafası allak bullak olmuĢtu... Ne diyeceğini, ne yapacağını bilemiyordu. Sonra

kendini toparladı:

"Senin için neden bir sevdiğimi feda edeyim?"

"Sana dünyada en çok istedığın Ģeyi vaadedebilirim..."

"Kendi varlığını koruyamazken bana vaadettiğin Ģeyi nasıl ya pacaksin?"

"Bunu ben yapmayacağım, senin tercihin yapacak."

"Nasıl?"

"Sen bana yaĢamımı bağıĢlayacak fedakârlığı yaparsan, Evrenin Kitabı da sana

vaadedileni, zamanın halkasına takar."

"Bu ne demek?"

"Önünde sonunda sen ona kavuĢacaksın, demek."

"Ne isteyebilirim senden?"

"Ġstedığın Ģeyi."

"Ben öyle bir kitap yazmak isterim ki okuyan her insan ondan etkilensin. Ve her okuyan

onu bir kere daha okumak istesin.

----------1 370 I----------

Ama her okuduğunda da daha önce hiç bilmediği Ģeyler öğren-sın...

"öyle bir kitabı sana verebilirim. Fakat bedeli çok yüksek o-

lur."

"Sen kendi ömründen bana otuz yıl ver, ben de sana o kitabın verilmesini sağlayayım..."

"Ben toplam ne kadar yaĢayacağım?"

"Sen bana söz verdikten sonra söylerim... Ama seni uyarıyorum, söz verirsen bunun

dönüĢü olmaz..."

"Peki ben sana ömrümün otuz yılını nasıl vereceğim?"

"Gözlerini kapat. Kalbinin atıĢlarını duy ve içinden yüreğinden gelerek, 'Sana ömrümün

otuz yılını verdim.' de, yeter."

Haluk gözlerini kapattı ve yüreğini dinledi. PeĢ peĢe vuruĢlar ve sonsuzluk içinde

kıvranan bir girdabın eĢiğinde buldu kendini.

"Söz veriyorum." dedi. Gözlerini açtı. Balkonda, tırabzanlara yaslanmıĢ, boĢluğa

bakıyordu. Gök yüzüne baktı, ne bulut vardı, ne elinde kuĢ...

Uzakta gökyüzünde asılı duran bir bulut kümesi dikkatini çekti... Dikkatle baktı, güzel

bir kadının yüzünü andırıyordu. Daha dikkatle baktı. Bu apaçık, bir kadının yüzüydü.

Bir anda gök yüzünü sayısız benzer bulutlarm kapladığını gördü...

Her bulut kümesini beyaz kanatli kuĢlar taĢıyordu... Ta ötelerde bir yerde, eski bir

Ģehrin; türlü türlü mabetlerin, camilerin, kiliselerin, çan kuleleriyle minarelerin iç içe

geçtiği bir Ģehrin görüntüsü vardı... Gördüğü, sayısız renklerden oluĢan görüntülerinin

üst üste bindirilerek tam bir resim oluĢturması gibiydi. Görüntüler üst üste bindirilmiĢti

ama net bir resim ortaya çıkmıyordu. En arka planda ise Arap harfleriyle yazılmıĢ bir

kelime dikkat çekiyordu. Sanki ufkun görünmez duvarına, eski unutulmuĢ bir Ģehrin

gravürü çizilmiĢti.

-----------1 371 I-----------

Daldığı bir hayalden kurtulmak ister gibi baĢım iki yana salladı Haluk. BaĢını

sallamasıyla yatağından fırlaması bir oldu.

Bütün gördüklerinin rüya olduğunu anladı. Aynı anda yanı baĢında öylece durup ona

izlemekte olan Betül'ü gördü. Öylece bakıyordu. Haluk bu gözlerin bütün yaĢadıklarına

tanık olduğunu hissetti.

Onu Ģefkatle kucağına almak istedi. Betül gelmekte nazlandı. Uzanıp onu aldı ve yatak

üzerinde kucağına oturttu. Betül öylece ona bakıyordu. Haluk saate bakma ihtiyacı

duydu. Saat dokuz o-tuza geliyordu. Bilge de. Gönül de uyuyorlardı.

"Dayın tuhaf bir rüya gördü Betül!" dedi Haluk. Betül sadece "Kitap" dedi...

Haluk bu kelimeden öyle etkilenmiĢti ki adeta dehĢete kapıldı ve elinde ateĢ varmıĢ gibi

Betül'den elini çekti. Betül usulca yataktan indi... Haluk uzun bir süre yatakta öylece

kaldı, yaĢadıklarına bir anlam veremiyordu. Rüya mıydı, yoksa zihni ona bir oyun mu

oynamıĢtı?

Kalkıp lavaboya geçti. Aynaya bakar bakmaz, öyle bir çığlık attı ki, bütün ev halkı

uyandı. Sakalı bir gecede olabileceğinden fazla uzamıĢtı. Saçlarında ve sakalında

beyazlar vardı.

Bilge de. Gönül de hızla yataktan uyanıp sesin geldiği tarafa yöneldi. Hızla banyodan

çıkan Haluk, Bilge ve Gönül ile yüz yüze gelince ne yapacağını ĢaĢırdı. Gayrîihtiyarî

yüzünü kapattı. Gönül:

"Haluk ne oldu?" diye ona sarıldı. Ama Haluk, hıçkıra hıçkı-ra ağlıyordu. Gönül de.

Bilge de yaĢananlara bir anlam veremediler. Haluk o yüzünü elleriyle kapatmıĢ ve

öylece duruyordu.

Gönül'ün sayısız kere "Ne oldu?" sorularına yanıt vermek için ellerini çekti:

"Bakın yüzüme bakın, ne olduğunu görürsünüz." dedi...

Bilge de. Gönül de hayretle ona baktılar ve yüzünde hiçbir Ģey olmadığını söylediler.

Haluk, "Nasıl olur?" diyerek, yeniden aynaya koĢtu. Gerçekten yüzünde hiçbir Ģey

yoktu...

372

Ellerine baktı, defalarca yüzüne baktı, gerçekten bir §ey yoktu...

"Ben hastayım ve galiba deliriyorum Bilge!" dedi... Bilge:

"Hakikaten ne oldu sana niye çığlık attın?"

"Anlatsam da anlayamazsınız!" dedi. Sonra birdenbire Be-tül'ü hatırladı;

"Sizin kız büyücü. Ben daha bir dakika burada kalamam." Gönül:

"Ne oldu Haluk, Betül sana ne yaptı?" Bu arada Bilge hızla Betül'ün odasına yöneldi.

Betül mıĢıl mıĢıl uyuyordu:

"Bak dayısı Betül, mıĢıl mıĢıl uyuyor. Sana ne yapmıĢ olabilir ki?"

Haluk inanmadı, o da Betül'ün yanı baĢına geldi. Uyuduğundan emin olmak için onu

hafifçe dürttü. Betül gerçekten uyuyordu.

"Olamaz! Olamaz! Daha iki dakika önce benim yanımdaydı! Yatağın üstünde kucağıma

oturdu. Bu nasıl olur?"

"Rüya görmüĢ olmayasm?" dedi. Gönül... "Evet rüya gördüm. Ama Hayır, rüya değil

sanki kabus gördüm ben..."

Tam anlatmaya baĢlayacaktı ki Bilge: "Bize anlatma, ikimiz de rüyadan anlamayız ve

tabir etmesini bilmeyiz. Rüyanı ehil olan bir tabirciye anlatsan daha iyi edersin." dedi.

Sonra da ekledi:

"Gece çok fazla abur cubur Ģey yedik. O seni rahatsız etmiĢ olabilir."

Haluk sessiz kaldı. Yeniden banyoya geçti. Yüzünü yıkayıp çıktı. Gönül kısa sürede

kahvaltı masasını hazırladı ve birlikte sofraya geçtiler.

Tam o sırada Betül de uyanmıĢtı. Bütün sevecenliğiyle doğruca dayısına yöneldi. Haluk,

onun kucağına alıp almakta büyük te-

----------1 373 I----------

reddüt geçirdi. Ġçini titreten müthiĢ ürpertiye rağmen onu yerden aldı ve kucağına

oturttu.

Gönül'ün bütün ısrarlarına rağmen Betül, Haluk'un kucağından inmeye yanaĢmadı.

Sonunda Haluk kucağındaki Betül ile birlikte kahvaltı yapmak zorunda kaldı. Gönül bu

tablodan etkilenmiĢti:

"Haluk çocuk sana çok yakıĢıyor! Antrenman da yaptın sayılır. Seni artık evlendirelim."

dedi. Haluk tuhaf bir tepki verdi: "Ben çok yaĢamayacağım." Bilge: "O da nereden çıktı

Haluk?" "Hep siz kehanet gösterecek değilsınız ya!" Gönül: "Keramet demek istiyorsun

herhalde?" "Ne ise keramet veya kehanet..." Bilge:

"Estağfirullah, biz keramet meramet göstermiyoruz. Alınma öylesine sordum."

Haluk incitmek niyetiyle söylememiĢti ama Bilge'nin incindığıni sanarak:

"Seni incitmek için söylemedim. Öylesine bir sözdü." Gönül: "Öyle Ģeyler söyleme.

Evrenin kulağı var. insanın kalbinin katıldığı her söz, evrenin kitabına yazılır ve bir gün

mutlaka karĢısına çıkar. O yüzden öyle Ģeyler söyleme"

"Evrenin Kitabı! Evrenin Kitabı mı dedin sen?" Haluk'un ĢaĢkınlığına ĢaĢan Gönül, evet

anlamında baĢını salladı. Haluk bu sözü o sabah ikinci kere duyuyordu. O kuĢ da öyle

dememiĢ miydi: "Sen söz verirsen, dileğin, evrenin kitabına yazılır ve gelir seni bulur."

Haluk:

"Evrenin kitabı nedir?" diye sordu. Gönül:

"OlmuĢ ve olacak her Ģeyin içinde yazılı olduğu kitap."

"Böyle bir kitap mı var?" Bilge:

"Dinî metinlerde onun adı 'Levhi Mahfuz' yani 'KorunmuĢ Levha' diye geçer.

Ġnancımıza göre âlemde olacak ve olmuĢ ne var-

----------1 374 I----------

sa her Ģey orada yazılıdır ve her yazılan zamanı geldığınde kaza haline gelir. Yani

gerçekleĢir."

"Peki, o kitapta yer alan bir ibare değiĢebilir mi?" "DeğiĢip değiĢmedığıni biz bilemeyiz

ki! DeğiĢiyor olsa bile bunu ancak, onu yazan Allah bilir."

Gönül söze girdi:

"Kuranı Kerim'de bir ayet okumuĢtum. Hatırladığım kadarıyla 'Allah diledığıni siler,

diledığıni sabitler.' diyordu. Ben o ayetten öyle anladım ki, o kitaptaki hükümlerden

Allah diledığıni gerçekleĢtirir, diledığıni gerçekleĢtirmez, değiĢtirir, yeniden yazar veya

yazılanı olduğu gibi tatbik eder..." Bilge:

"Sana anlayacağın bir dil ile anlatayım. Bu evrenin tamamı bir hesap ve kitapla

oluĢmuĢtur.. YaĢadığımız günlük olaylar iĢlenebilir bellekse; Levhi Mahfuz, bütün

bunların harddiski gibidir."

"Peki söyledığın o harddiskte bir insanın ömrü belirlenmiĢse onun uzayıp kısalması

mümkün mü? Örneğin benim ömrüm farz edelim ki, altmıĢ yıl. Ben sana 'otuz yılımı

feda ettim.' dersem bu otuz yıl benim ömrümden düĢer mi?" Gönül:

"Bu senin yoğun talebine bağlı. Eğer bir insan bir Ģeyi yürekten ister ve bunda samimi

olursa, bu gerçekleĢebilir. Ben bir menkıbe kitabında okumuĢtum. Büyük bir zat çok

hasta imiĢ. Herkes onun ölümünü beklerken, onu çok seven bir müridi Allah'a nez-

retmiĢ ve 'Ya Rabbi, Ģeyhimi alma. Onu bize bağıĢla. Onun yerine benim canımı al.'

diye öyle niyaz etmiĢ ki, sonunda o Ģahıs orada düĢüp ölmüĢ. ġeyh, kendine gelmiĢ.

'Bana filanı bulun. O ömrünü benimle takas etti.' demiĢ. Evine gitmiĢler ve onu ölü

bulmuĢlar. Yani bu iĢler, inanma ve yürekten isteme meselesidir...

Ġsan bu evrenin en güçlü varlığıdır. Kalbi ise olayların anahtarı. O kilidi iyi kullanırsa

insanın baĢaramayacağı Ģey yoktur."

"Öyleyse insan, eylemlerinin yaratıcısıdır." Bilge:

"Hayır. Tam öyle değil."

"Ya nasıl?"

----------1 375 I----------

"Bir fabrikatör olduğunu düĢün. Fabrikana değiĢik özelliklerde iĢçi alacaksın. Bunun

için bir program hazırlattın. Programın a-macı, istedığın elemanları almanı sağlayacak.

ġartların, alınacak iĢçilerin yirmi beĢ yaĢından büyük olmaması. Eğer yirmi beĢ

yaĢından büyük iseler en az iki dil bilmeleri veya en az beĢ yıllık iĢ deneyimi olması

gerekiyor. Eğer üniversite mezunu ise dil bilmesi gerekmiyor ama o iĢ alanında eğitim

yapan bir fakülteden mezun olması gerekiyor... Ama ailenden biri ise ona herhangi bir

Ģart koĢmuyorsun fakat güvenilir olmasını bekliyorsun...

ġimdi düĢün insanlar geliyor ve baĢ vuruyorlar. Binlerce insan, her birisi vereceği yanıta

göre kaderini tayin eder. Onları verecekleri yanıtta muhayyer bırakıyorsun. Herkes

kendisindeki bilgi ile hareket ediyor. Alınıyor veya reddediliyor. Hepsi bu...

Ama var sayalım ki iĢ baĢvuru yapanların her birinin özelliklerini biliyorsun. Daha iĢin

baĢından Ģu, Ģu, Ģu kazanacak dersen, yanlıĢ olmaz. ĠĢte Allah insanın her halini bildiği

için kaderi de o Ģekilde yazmıĢ. KiĢinin nasıl bir eylem sergiledığıni biliyor ve bunu

yapacaksın diyor..."

"Peki bu bilginin pratikte ne değeri var?"

"ġu değeri var. Bir yenilgiye uğradığında veya büyük bir felaketle karĢılaĢtığında bütün

bütün koy vermemek ve Allah'a güvenip hayatı sürdürmek için mücadele vermek..."

"Ama toplum tam tersini yapıyor..."

Toplum bildiklerinin büyük çoğunluğunu yanlıĢ yapıyor..."

Sofrada bir sessizlik oldu. Sanki bir anda herkes kendi dünyasına dalmıĢ ve öylece

kalmıĢtı.

Haluk, balkonun açık duran kapısından uzaklara baktı. Dağların ve ovaların ta

ötelerinde ufkun ötesinde bir yerde o Ģehrin siluetini gördü. Derin bir hasret içinde

orasının, mutluluğun kayıp ülkesi olduğunu düĢündü. Daha bir dikkatle baktı. Bulutların

arasında gördüğü kadının yüzü ona Ģehrin semasında gülümsüyordu. Haluk'un bu derin

dalgınlığı Gönül'ün dikkatini çekti. Bir delinin sabit bakıĢlarını andırıyordu. Ürperdi:

376

"Ne oldu Haluk nereye bakıyorsun öyle?"

"Saadetimin sakli olduğu kent."

"Efendim?"

"Saadetimin saklı olduğu kent."

"Orası da neresi?"

"Bilemiyorum. Ama bir gün onu bulacağıma inanıyorum..."

Derin bir sessizlikten sonra eğilip kucağında oturan yeğeninin yüzüne baktı. Uzun

zamandır tuttuğu nefesini bırakırken: "Ah Be-tül Ah!" dedi derinden gelen bir

fısıltıyla...

Gönül ve Bilge birbirine bakıĢtılar.

Ani bir kanat çırpıĢı oldu.

Balkonun kapısından bir kumru uçup gitti.

...

Anı Defterim

"Karalamalar^^

Ayse Bulut

Hani söze baĢlarız ya "Ah o eski bayramlar..." diye. Evet, ah o eski bayramlar...

Ailece her bayram Biga'ya giderdik. Biga'daki ev cumbali, ahĢap, iki katli, Ģirin mi

Ģirin... GiriĢ kapısı çok ilginç. Kapının kilidine bir ip bağlanmıĢ, ip kapının dıĢına bir

delikten çıkıyor. Ġpi çekip rahatça eve girebiliyorsunuz. Kapı, ev sahipleri gezmeye

giderken kilitleniyor, bir de geceleri... Ev halkından herhangi biri evde ise kapı her

gelene açık...

Sabah herkes bayramlaĢtıktan sonra dedem yaĢlı olduğu için birçok misafir gelirdi.

Umurumuzda değildi. Bizi ilgilendiren, ayağımızdaki rugan papuçlarımız, elimizdeki

Ģekerli leblebilerimizdi.

Bayramın son günü Ġstanbul'a dönüĢ ve özlemlerin yeniden baĢlaması...

Artık her bayram Biga'ya gidemiyorum... Ne oldu bana bilmiyorum... Hislerimin adı ve

sanı yok... Dedem yok, anneannem yok... Cumbalı ev yok... Velhasıl geçmiĢin güzel

hiçbir Ģeyi yok...

Dedim ya... Dedem vardı, anneannem vardı, sade gazoz vardı ve ben çocuktum..

ütopya Değil Gerçek

Fatma Zehra Fidan

Onda benim gördüklerime mukabil, görünen bir Ģey daha vardı: Belli belirsiz

dudaklarına oturmaya çalıĢan bir tebessüm... Ruhunun feryatlarından tebessümünün

sesini iĢitmek pek mümkün görünmüyordu ama, yine de kırmızıya boyanmıĢ

dudaklarında belli belirsiz bir tebessüm vardı iĢte. Kadının karĢısındaki medya

mensubu:

- Hayat kadınlığından emekli olan ilk kadınsınız. Bize neler söyleyeceksınız, neler

hissediyorsunuz, dedi.

Kendisine sorulan soru karĢısında biraz afalladı kadın. Kırmızıya boyanmıĢ dudakları

biraz daha aralandı. Dudaklarındaki bu aralanıĢ, tebessümden ziyade yoğun bir

ĢaĢkınlığın, afallamanın ifadesiydi. "Bize neler söyleyeceksınız, neler hissediyorsunuz.'"

Böylesi bir soru belki de hayatında ilk defa sorulmuĢtu ona. Gözünü dünyaya açtığı

günden beri adımlamaya baĢladığı hayat merdivenlerinin basamaklarında hoyratça

ırgalanmıĢtı ve hiçbir zaman ne düĢündüğü, ne hissettiği, neyi umut ettiği hiç

sorulmamıĢtı. Nasıl ve ne Ģekilde olduğu önemli değildi ve tam da Ģu anda birileri

parlak ıĢıkların karĢısında ona ne hissettiğini soruyordu.

— BlGE —

AĢk Günlüğü

Özcan Ûnîû

Geceye kaçmayı sevmiyorum biliyorsun, ama kaç-malıyım. Ġçim ezik, yorgun, isyan

sınırlarında oynaĢan ve fakat içimdeki kapıları kendime kapatma cesaretini göstersem

de, bir gerçek dilenci gururuyla kaçmalıyım geceye... Ama ben bitmem gülüm...

Sonsuzluk, kendine özgü rüzgarını ümitle üflemiĢtir kalbime... Bu maceranın

bilinmedik sonu yalnızlık da olsa, ben bitmem; biz bitmeyiz gülüm, öyle görünsek de...

Bir ümit var yarın için. Küçücük bir ümit. Sessizliğinin, fırtına öncesi olduğunu kabul

ediyorum. Öyle bir sessizlik ki bu, beni belki de kendi içselliğine doğru çeken

kurtuluĢum. Kaçtıkça, aslında bana doğru koĢan biri gibi düĢünüyorum seni. DüĢlerden

çıkıp, hayatımın bir parçası olacağın günler için bir hazırlık olarak mı kabul etmeliyim

bugünleri? Söylesene bana gülüm, aslında ben sen miyim? Var mısın gerçekten de?..

m

içimizdeki Mevlana

Cihan Okuyucu

Her Ģey sahibinden öğrenilir. AĢkın hocası da âĢıktır ancak. Pası kiri yakan kutsal alevi

bulmuĢtu. Herkesi oraya, o kudsi ateĢe davet etti Mevlana. Mecusiyi, Ermeniyi,

tevbesini bin kerre bozanı, doğruyu ve eğriyi... Onlar oraya farklı libaslarda girdiler, bir

olup çıktılar. Bütün bu insanlar kendilerini ayıran dillerini unuttular, yeni ve ortak bir

dil buldular. Üzüm demeyi yeniden öğrendiler.

Mevlana bir aĢ ustasıydı; kırk yumurtayı bir sahanda kaynatıp tek yumurta etmenin

sanatını elde etmiĢti. Bir ney gibiydi; kendinden boĢalmıĢ sahibinin soluğuyla dolmuĢtu.

Bir beĢer beĢeriyetinden ne kadar sıyrılabilirse o kadar sıyrılmıĢtı kendisinden. Demirdi

ama ateĢte erimiĢti, Ģekerdi ama suda yok olmuĢtu. Tevazuyu topraktan öğrenmiĢti,

cömertliği yağmurdan; insan seçmezliği güneĢten bellemiĢti. Onun için rahmet gibi her

tarlaya yağıyor, güneĢ gibi her bacadan giriyordu.. Biliyordu ki Tanrı katında alçak da

birdi yüksek de; padiĢah da aynıydı kul da. O yüzden cümle cihana bir nazarla baktı.

Burası Dünya

siyah gözlüklerınızi çıkarın"

Niyazi Sanlı

Bazıları hayata bulanık bakarlar. Bazıları ĢaĢı. Bazıları da berrak bakarlar. Kimi insanlar

hayatın olumsuzluklarını görmek ve dile getirmek için yaratılmıĢlar sanki. Bir kısmı ise

sadece güzellikleri görmek, güzel düĢünmek, güzel yaĢamak ve bunları dile getirmek

için... Her insanın kendine ait "özel bir dünya"sı vardır aslında. Ve hayata, bu özel

dünyasından bakar hep...

iĢte bu, bakıĢ açısıdır aynı olaylar ve kiĢiler hakkında farklı yorumlara neden olan Ģey...

insanlar ne kadar tuhaf. Sevdikleri insanların hiçbir kusurunu görmezler. Adeta onları

melekleĢtirirler. Onların da insan olduklarını ve hata yapabileceklerini kabullenmek

istemezler. ĠĢ bir de sevmedikleri insanlara gelince... ĠĢte onların her yaptığı davranıĢ,

söylediği her söz; tabiri caizse "batar". Rahatsız eder. Görmek ve duymak istemezler.

Bir gün gelip de çok sevdikleri insanla araları bozulduğunda ise; onu artık hiç

sevmezler. Kötüdür artık o. Kusurludur. Ġnsan değildir. Halbuki o insan aynıdır. Fakat

bizim bakıĢ açımız değiĢmiĢtir. Ve kusurlu yanlar göze görünmeye baĢlamıĢtır bir

kere...

Beni Affeder misin Sevgili ?..

Fatma Zehra Fidan

"Yoksa artık affa ihtiyacın mı kalmadı?" dedikten sonra telefonu kapatmıĢtı. Ne demek

affa ihtiyacı kalmamak? Ben günlerdir çölleri, aĢmaya, dağları delmeye azmettim de,

bana çöle düĢme kapısı, dağı delme yolu bile açılmadı. Ben günahkar, ben merhametsiz,

ben kalbi kin ve düĢmanlık hisleriyle dolu bir bendeyim. Ġlahi, senin bendeliğini, sana

köleliği bana çok görme. Biliyorsun ki. Sultana sultanlık yaraĢır, gedaya da gedalık...

Bana açtığın kapılara, bana verdiklerine karĢın, ben baĢkalarına kapılan kapadım,

verebileceklerimi sakındım. Bütün ihanetime, nankörlüğüme, bana rağmen, her Ģeye

rağmen, beni affeder misin sevgili?..

Biliyorum affedebilirsin, ama affeder misin?