Duvarların Dili Olsa

Özgün adı: Wallbanger

© 2013, Alice Clayton

Yazan: Alice Clayton

Çeviri: İpek Zeynep Esen

Yayına hazırlayanlar: Senem Kale

Kapak tasarımı: Cenk Yönder

Grafik uygulama: Havva Alp

Türkiye Yayın Hakları: Doğan ve Egmont Yayıncılık ve Yapımcılık Tic. A.Ş. Simon & Schuster, Inc.'in bir markası olan Gallery Books'un izniyle yayınlanmıştır. Bu kitabın yayın haklan Akçalı Telif Hakları Ajansı aracılığıyla alınmıştır. Tüm hakları saklıdır. Bu kitabın hiçbir bölümü yayıncının izni olmadan kullanılamaz.

1. Baskı / İstanbul 2014

ISBN: 9 7 8 -6 0 5 -0 9 -2 1 5 4 -0

Sertifika no: 11940

Doğan Egmont Yayıncılık ve Yapımcılık Tic. A.Ş.

19 Mayıs Cad. Golden Plaza No;l K a t lO Şişli 3 4 3 6 0 İSTANBUL

Tel: (0212) 3 7 3 7 7 0 0 / Faks; (0212) 2 46 6 6 66

www.dexkitap.com I satis@dogankitap.com.tr

Basım yeri: Yıkılmazlar Basın Yayın Prom. ve Kâğıt San. Tic. Ltd. Şti.

Adres: Yalçın Koreş Cad, Basın Sanayi Sit. No;13-14 Yenibosna-İstanbul

Tel: (0212) 515 49 47

Sertifika no: 11965

ALICE CLAYTON

Duvarların Dili Olsa

Özgün adı: Wallbanger

Alice Clayton

Birinci Bölüm

"Ah, tanrım.”

Tak Tak.

“Ah, aaahhh.”

Tak tak.

Neler oluy...

“Oh, aahh, çok iyi!”

Uykudan uyanmaya çalıştım, bana yabancı gelen odaya baktıkça iyice kafam karıştı. Yerde kutular. Duvara dayanmış tablolar. Yeni dairemde, yeni yatak odamda olduğumu hatırlattım kendime. Ellerimi yatak örtüsünde gezdirdim, onun o pahalı, sıkı dokunmuş ipliklerine gömüldüm. Yarı uyanıkken bile ipliklerinin kalitesinin farkındaydım.

“Mmhhh. Ah, evett. Tam orası. İşte orası... Durma, durma, sakın!”

Ah, olamaz...

Yatakta doğrulup gözlerimi ovuşturdum, ardından arkamdaki duvara bakıp beni neyin uyandırdığını yavaş yavaş anlamaya başladım. Ellerimi tatlı kedim Clive’ın dikkatini çekmeye çalışarak örtüye vurdum. Başını elimin altına sokan Clive sevilmek istiyordu. Başını okşayıp etrafıma bakındım yeni mekânımda nerede olduğumu anlamaya çalıştım.

Buraya o gün erken saatlerde taşınmıştım. Muhteşem bir daireydi: geniş odalar, ahşap yer döşemesi, kemerli kapılar. Şöminesi bile vardı! Doğrusu nasıl ateş yakıldığı hakkında en ufak bir fikrim yoktu ama zaten bunun da bir önemi yoktu. Şömine rafının üzerine bir şeyler koymak için sabırsızlanıyordum. Bir iç mimar olarak kafamda benim olsun olmasın, eşyaları hep bir yerlere yerleştirme huyum vardı. Arkadaşlarım, süs eşyalarını sürekli tekrar düzenlediğim için bu duruma bazen sinir oluyorlardı.

Tüm gün taşınmakla geçmişti. Derin, ayaklı küvette yatıp iyice tozdan arındıktan sonra kendimi yatağa atmış, yeni evin tıkırtılarının ve gıcırtılarının keyfini çıkarmıştım. Dışarıda tek tük geçen arabaların sesi, hafif bir müzik ve etrafı keşfeden Clive’ın insana huzur veren tıkırtıları.

Bu tıkırtılar Clive’ın tırnaklarından geliyordu. Kendimi rahat bir uykuya bırakırken mutlulukla “yeni evimdeyim işte” diye düşündüm. O yüzden gecenin -saat kaç, bir bakayım- iki buçuğunda uyanınca bir hayli şaşırmıştım.

Biraz rahat bir pozisyon bulmaya çalışırken kendimi aval aval tavana bakarken yakaladım. Fakat o sırada yatağımın başlığı hareket edince -hatta duvara vurunca- neye uğradığımı şaşırdım.

Şaka mıydı bu? Daha sonra son derece anlaşılır bir ses duydum:

“Ah, Simon, harika bu! Mmm...”

Ah tanrım.

Gözlerimi kırpıştırdım, şu anda kendimi çok daha uyanık hissediyordum. Komşu evde olanlardan da biraz etkilenmiştim. Clive’a baktım, o da bana baktı. Çok yorgun olmasam bana göz kırptığına adım gibi emin olabilirdim.

Birileri birileriyle kırıştırıyor olmalıydı.

Bense kurak bir dönemimdeydim. Uzunca bir süredir. Aceleci, berbat sevişmeler ve kötü zamanlara denk düşen bir gecelik ilişkiler orgazmımı elimden almıştı. Kendisi altı aydır tatildeydi. Altı uzun aydır.

Kendimi deliler gibi bu cezadan kurtarmaya çalıştıkça karpal tünelin tehditlerine maruz kalıyordum. Görünen o ki OR kalıcı bir boşluk yaratmıştı. Oprah’ı kastetmiyorum elbette. Kayıp OR ile ilgili düşüncelerimi kafamdan uzaklaştırıp yan tarafıma dönüp kıvrıldım. Her şey şimdi daha sessizdi. Tekrar uykuya dalmak üzereydim. Clive yanımda mutlu mutlu mırlıyordu. Derken kızılca kıyamet koptu.

“Evet! Evet! Ah tanrım... Ah, oh!”

Yatağımın üstündeki rafa koyduğum resim gürültülü bir şekilde düşüp kafama geldi. Bu bana San Francisco’da, eşyalarının hiçbir zaman iyi bir şekilde monte edildiğinden emin olmadan yaşamayı öğretecekti. Monte etmek demişken...

Kafamı ovuşturup Clive’ın yüzünü kızartacak -eğer kedilerin yüzü kızarıyorsa- küfürler savurduktan sonra tekrar arkamdaki duvara baktım. Yan taraftaki hengâme sürüp giderken karyola başlığı kelimenin tam anlamıyla sallanıyordu.

“Mmmmhh... ahh,ahh, evet, evet, evet!” dedi geveze zat.

Ve memnuniyet dolu bir iç çekmeyle olay tamamlandı.

Daha sonra -o neydi öyle tanrı aşkına- şaplak sesleri başladı. İyi bir şaplak sesini fark etmemeniz imkânsız. Birisi yan tarafta bolca nasipleniyordu.

“Oh, Simon. Evet. Çok yaramazlık yaptım. Evet, evet!’’

İnanılmaz... Daha fazla şaplak, bir erkekten geldiği şüphe götürmeyecek bir ses, iniltiler, ahlamalar...

Kalktım, o koca yatağı duvardan on-on beş santim uzaklaştırdım. Sonra yatak örtüsünün altına girip gözlerimi duvara dikerek ofladım. O gece başka bir ciyaklama, inleme veya şaplak sesi duyarsam duvara vuracağıma dair kendime söz verip uykuya daldım..

Yeni mahallene hoş geldin.

İkinci Bölüm

Ertesi sabah yeni evimdeki ilk resmi sabahımda, kahvemi yudumlayıp dünkü taşınma partisinden kalan keki götürdüm. Çılgın yerleşme partisine başlayacak kadar uyanık değildim henüz. Dün geceki garipliğe içimden küfrettim. Bu kız bir güzel sevişmiş, şaplak yemiş, orgazm olmuş ve uyumuştu. Simon da öyle. Adının Simon olduğunu varsayıyordum. Kendine şaplak atılmasından hoşlanan kadın ona böyle seslenip duruyordu. Eğer ismi o sırada uyduruyorsa da acılar içinde haykıracak çok daha seksi isimler vardı. Ah o kıvranmalar. Tanrım, o kıvranmaları özledim.

“Senden hâlâ ses seda yok, ha ne dersin OR?” İç geçirdim, gözüm aşağıya kaydı. Kayıp OR’un dördüncü ayında, onunla kendisi gerçek bir varlıkmış gibi konuşmaya başlamıştım. Keyfime keyif kattığı o günlerde bana gayet gerçek geliyordu. Fakat üzücü bir şekilde OR artık beni terk etmişti, görsem tanır mıydım bilmiyorum. “Bir kadın kendi orgazmını tanımayacak hale geldiyse bu üzücü, çok üzücü bir durumun resmidir, "diye düşündüm pencereden kederle San Fransicco’nun gökyüzü çizgisine bakarak.

Bacaklarımı gevşettim, kahve fincanımı sudan geçirmek için ayaklarımı sürüye sürüye mutfağa gittim. Suyunun süzülmesi için mutfak lavabosuna koydum. Açık sarı saçlarımı dağınık bir şekilde atkuyruğu yaptım ve etrafımı saran karmaşaya şöyle bir göz gezdirdim. Ne kadar iyi planlamış olsam, bu kutuları ne kadar iyi etiketlemiş olsam, taşımaya yardım eden o salak çocuğa üzerinde MUTFAK yazıyorsa onun BANYOYA ait olmadığını ne kadar anlatmaya çalışsam da, içerisi tam bir hengâmeydi.

“Ne dersin Clive? Buradan mı başlasak oturma odasından mı?” Clive pencere önündeki geniş pervazlardan birine kıvrılmıştı. İtiraf etmeliyim ki ne zaman taşınmak için yeni bir yer arıyor olsam mutlaka pervazlara bakardım. Clive etrafı seyretmekten hoşlanırdı. Eve geldiğimde onu beni beklerken görmek güzeldi. O anda bana baktı. Sonra da sanki kafasını sallayarak oturma odasını işaret etti.

“Pekâlâ, oturma odası öyleyse,” dedim sabah uyandığımdan bu yana sadece üç kere konuştuğumu fark ederek. Her bir sözcük doğrudan kediciğe yöneltilmişti. Öhö... 

Yirmi dakika sonra Clive bir güvercinle birbirine bakma yarışması yaparken ben de DVD’leri yerleştiriyordum. O sırada apartman boşluğunda sesler duydum. Gürültücü komşularım! Kapıya koştum, neredeyse kutulardan birine takılıp düşecektim. Apartman aralığından karşı tarafı görebilmek için gözümü gözetleme deliğine dayadım. Sapık mıydım, neydim. Yine de gözetlemeyi bırakmadım.

Çok iyi göremiyordum ama konuşmalarını duyabiliyordum. Adam alçak sesle, sakin sakin konuşuyordu. Ardından yanındaki kişinin iç çekmeleri geliyordu.

“Mmm Simon, dün gece muhteşemdi.”

“Bence bu sabah da muhteşemdi,” deyip kulağa müthiş gelen bir öpücük kondurdu.

Hah. Bu sabah da başka bir odadaydılar herhalde. Tek bir ses bile duymamıştım. Gözümü tekrar gözetleme deliğine dayadım. Pis sapık.

“Evet, öyleydi. Daha sonra geldiğinde arar mısın?” diye sordu kadın, başka bir öpücük için adama yaslanarak.

“Tabii ki, şehre geldiğimde yine arayacağım,” diye söz verdi adam. Kadının poposuna bir tane vurdu. Kadın tekrar kıkırdadı ve arkasını dönüp uzaklaştı. Kısa boylu bir tipe benziyordu. Hoşçakal Şaplakçı. Açı, şu Simon’ı görmem için tersti. Onun nasıl göründüğünü anlayana kadar Simon evine dönmüştü bile. İlginç. Yani bu kadın onunla yaşamıyor. O giderken hiç “seni seviyorum” lafları filan da duymamıştım. Yine de birbirlerinin yanında son derece rahat görünüyorlardı. Manasız manasız atkuyruğumun ucunu çiğnedim. Bütün o şaplak sesleri filan onlardan gelmiş olmalıydı. Şaplakları ve Simon’ı kafamdan uzaklaştırmaya çalışarak DVD’lerimin başına döndüm. Şaplakçı Simon. Çok iyi bir müzik grubu ismi olurdu. H’leri yerleştirmeye devam ettim.

Tam Willy Wonka’nın ardından Wizard of Oz’u (Oz Büyücüsü) yerleştirmiştim ki kapının çaldığını duydum. Apartman aralığından hışırtılar geliyordu. Kapıya yaklaşırken elimde olmadan gülümsedim.

“Sakın düşürme, seni sersem,” diye kızgın bir kadın sesi geldi.

“Ah, kapa çeneni. Bu kadar patronluk taslayıp durma,” dedi ikinci bir ses.

Gözlerimi devirerek kapıyı açtığımda karşımda en iyi arkadaşlarım Sophia ve Mimi’yi buldum. Ellerinde kocaman bir kutu tutuyorlardı. 

“Kavga yok hanımlar, ikiniz de güzelsiniz.” Kaşımın tekini kaldırıp güldüm.

“Ha ha. Çok komik,” diye cevapladı Mimi yalpalayarak içeri girerken.

“Bu da neyin nesi?” "Bununla dört kat çıktığınıza inanamıyorum kızlar." Bizimkiler pek taşıma işleriyle ilgilenmezler, hep bu işi yapacak birini bulurlardı.

“İnan ki biri geçer diye taksinin içinde bekledik. Ama şansımız yaver gitmedi. Biz de kendi kendimiz çeke çeke getirdik. Güle güle otur!” dedi Sophia.

İkisi de oturdu. Sophia kendini şöminenin yanındaki bir koltuğa bıraktı.

“Bu kadar çok taşınmaktan vazgeç. Sana bir şeyler alıp durmaktan bıktık.” Mimi güldü, kanepeye uzandı, abartılı bir tavırla kollarını yüzüne koydu.

Kutuyu ayakucumla dürtüp sordum. 

“Nedir şimdi bu? Bana bir şey almanız gerektiğini söylememiştim ki size. Geçen yılki Jack LaLanne Portakal Suyu Sıkacağını almanıza da gerek yoktu. Gerçekten.”

“Nankörlük yapma. Aç işte,” dedi Sophia orta parmağıyla kutuyu göstererek. Daha sonra o parmakla bana dönüp hareket çekti.

İç çektim, yerde kutunun önünde oturdum. Williams Sonoma’dan bir şey olduğunu biliyordum. Çünkü üzerinde küçük bir ananasın olduğu kurdelesi vardı. Kutu ağırdı, içinde her ne varsa.

“Ah, hayır. Siz ikiniz ne yaptınız böyle?” diye sordum.

Mimi’yi Sophia’ya göz kırparken yakaladım. Kurdeleyi çekip kutuyu açarken gördüklerim karşısında yumruk yemiş gibi oldum. 

“Ah kızlar, bu çok fazla ama!”

“Eskisini ne kadar özlediğini biliyoruz,” dedi Mimi kahkahayla. Bana bakıp gülümsedi.

Rahmetli büyük teyzem yıllar önce bana eski bir KitchenAid mikser vermişti. Kırk yıllıktı ama hâlâ çok iyi çalışıyordu. Bu aletler sonsuza kadar kullanmak için yapılmıştı. Bunu da bir kaç ay önceye kadar kullanıyordum. En sonunda artık kullanılamayacak hale gelmişti. Bir öğleden sonra kabak ekmeği karışımını çırparken dumanlar çıkarmaya başlamıştı. Ben de hiç istemeden onu çöpe atmıştım. Şimdi kutuya baktığımda pırıl pırıl bir KitchenAid tezgâh mikseri karşımda duruyordu. Zihnimde kurabiyeler, çörekler, börekler dans ediyordu.

“Ah siz yok musunuz siz. Çok güzel bu!” dedim iç çekip hayranlıkla yeni bebeğime bakarak. Hafifçe kaldırıp ona hayranlığımı gösterdim. Ellerimi üzerinde gezdirip yuvarlak hatlarını hissettim, tenime dokunan soğuk metalin keyfine vardım. Derin bir iç çekip basbayağı onu kucakladım.

“Sizi yalnız bırakmamızı ister misin?” diye sordu Sophia.

“Yok, gerek yok. Sizin de kalıp aşkımıza tanık olmanızı istiyorum. Kaldı ki yakın gelecekte büyük olasılıkla bana keyif verecek tek mekanik alet. Teşekkür ederim kızlar. Çok pahalı bir hediye ama gerçekten çok sağ olun.”

Clive yanıma geldi, mikseri kokladı ve hemen boş kutuya zıpladı.

“Bize nefis şeyler yapacağına söz ver yeter. Emin ol ki buna değer tatlım.” Mimi doğruldu, beklentiyle bana baktı.

“Ne dedin?” dedim ayılarak.

“Caroline, çekmecelerinden başlayabilir miyim? Lütfen?” diye sordu seke seke yatak odasına gitti.

“Çekmecelerimden başlayabilir miyim derken?” diye cevap verdim, eşofmanımın ipini çekip belini biraz daha sıkılaştırdım.

“Mutfağın çekmecelerinden! Her şeyi yerine yerleştirmek için sabırsızlanıyorum!” diye haykırdı koşarak.

“Ah evet ya. Şimdi anladım! Bir Kaçığın Maceraları isimli gösteriye hoş geldiniz,” dedim. O sırada Mimi zafer kazanmışçasına diğer odaya koştu.

Mimi profesyonel olarak bu tip düzenlemeler yapıyordu. Hepimiz Berkeley’deyken obsesif kompulsif eğilimleri ve detaycılığıyla bizi deli ederdi. Bir gün Sophia profesyonel olarak bu düzenleyicilik işini yapmasını önerdi. Mim de mezun olduktan sonra bu işi yapmaya başladı. Şimdi Bay Bölgesi’ndeki ailelerin zımbırtılarını düzenlemeye yardım ediyor. Çalıştığım tasarım firması kimi zaman ona başvuruyordu. Şehirde çekim yapan bir kaç HGTV programında bile görünmüşlüğü vardı. Bu iş onun için biçilmiş kaftandı. Ben de Mimi’ye kafasına göre takılmasını söyledim. Eşyalarımın gözlerime inanamayacağım kadar mükemmel bir biçimde yerleştirileceğini biliyordum. Sophia ile ben oturma odasında pineklemeye devam ettik, yıllar boyunca seyrettiğimiz DVD’ler hakkında konuşup güldük. Seksenli yılların filmlerini arada durdurup izlerdik. Breakfast Club filminde pazartesi günü hepsi okula döndüklerinde Claire’in en son Bender’la mı sevgili olduğunu tartıştık. Ben oyumu hayırdan yana kullandım. Daha sonra o küpeyi hiç alamadığına bahse girdim.

O gece arkadaşlarım gittikten sonra Clive’la oturma odasındaki kanepeye kurulup Food Network’te Çıplak Ayaklı Kontes’in program tekrarlarını izledim. Yeni mikserimle hazırlayacağım karışımların hayalini kurarken —ve bir gün Ina Garten’in mutfağı gibi bir mutfağa sahip olmayı düşünürken- kapının dışında ayak sesleri ve iki kişinin konuşmasını duydum. Gözlerimi kısıp Clive’a baktım. Şaplakçı geri dönmüş olmalıydı.

Kanepeden kalktığım gibi gözümü hemen komşumun neye benzediğini görmek için gözetleme deliğine dayadım. Onu yine kaçırdım, evine girerken uzun, son derece uzun bir kadının arkasında kalan sırtını görebildim sadece. İlginç. Farklı zamanlarda iki farklı kadın. Erkek fahişe.

Kapının çarptığını duydum. Clive bacaklarımın yanına kıvrılıp mırlamaya başladı.

“Hayır, oraya gidemezsin seni şapşal çocuk,” dedim. Eğilip onu elime aldım. Yanağımı ipeksi tüylerine sürdüm, kollarımda uzanırken ona bakıp gülümsedim. Buraların erkek fahişesi Clive’dı. Göbeğini okşayan herkesin yanına kıvrılırdı.

Kanepeye dönüp Çıplak Ayaklı Kontes’in Hampston’larda sade bir şıklıkta (ve Hampston’larınki gibi bir banka hesabıyla) nasıl akşam yemeği daveti verileceğini anlatmasını izledim.

Birkaç saat sonra alnımda iyice yaslandığım kanepenin minderinin izleriyle birlikte, uyumak için yatak odama gittim. Mimi dolabımı o kadar iyi düzenlemişti ki tek yapmam gereken tabloları asıp bir kaç ıvır zıvırı yerleştirmekti. Yatağımın üzerindeki raftaki tabloları özellikle oradan aldım. Bu gece işi şansa bırakamazdım. Odanın ortasında durup yan komşudan gelen sesleri dinledim. Batı cephesinde yeni bir gürültü yoktu. Şimdilik iyiydi. Belki de dün akşamki bir gecelik bir şeydi.

Yatağa girmeye hazırlanırken ailemin ve arkadaşlarımın çerçevelenmiş fotoğraflarına baktım. Annemle babamla birlikte Tahoe’de kayak yapıyorduk. Kızlarla birlikte Coit Kulesi’ndeydik. Sophia fallik herhangi bir şeyle birlikte fotoğraf çektirmeye bayılırdı. San Francisco Orkestrası’nda çello çalıyordu. Hayatı boyunca müzik aletlerine yakın olmuşsa da bir flüt gördüğünde onunla ilgili bir şaka yapmadan duramazdı. Tam bir sapıktı. O sırada üçümüzün de bir ilişkisi yoktu. Nadiren olan bir durumdu bu. Genellikle içimizden biri, biriyle çıkıyor olurdu. Fakat Sophia bir kaç ay önce erkek arkadaşından ayrıldığından beri hepimizin üzerinde bir lanet vardı sanki. Neyse ki arkadaşlarımın şansı benimki kadar berbat değildi. Bildiğim kadarıyla ikisi de OR’ları ile bağlantıyı koparmamışlardı. Bir an gözümün önüne OR ile yollarımızın ayrıldığı gece geldi. Art arda kötü yemek randevuları yaşamıştım. Cinsel açıdan o kadar hayal kırıklığına uğramıştım ki tekrar görme niyetimin olmadığı bir adamın evine gitme konusunda kendime bir hak tanıdım. Tek gecelik ilişkilere karşı olduğumdan değil. Sabah utanç içinde kalkıp evi terk ettiğim sabahlar çok olmuştu. Ama bu adam? Onu daha iyi tanımalıydım. Cory Weinstein, falan da filan. Ailesinin West Coast boyunca orada burada pizza zincirleri vardı. Kâğıt üzerinde harika duruyor, değil mi? Sadece kâğıt üzerinde. İyi biri sayılırdı ama sıkıcıydı. Fakat ne zamandır biriyle birlikte olmamıştım. Birkaç martini ve arabadaki duygusal konuşmadan sonra merhamete geldim ve kendimi Cory’nin “ellerine teslim ettim.” Hayatımda şimdiye kadar seksin pizza gibi olduğu eski bir teoriye inanmıştım. Kötü olsa bile yine de iyi sayılırdı. Fakat artık pizzadan nefret ediyorum. Çeşitli nedenlerden ötürü. Şimdiye kadar başıma gelen en kötü sevişmeydi. Makineli tüfek tarzı: hızlı, hızlı, hızlı. Otuz saniye göğüslerde, altmış saniye olması gereken yerin üç santim üstünde, sonra içeride. Sonra dışarıda. Sonra içeride. Sonra dışarıda, içeride. Dışarıda. En azından bir kerede oldu bitti, öyle değil mi? Ah, öyle değil. Bu korkunç şey aylarca sürüp gitti. Ama hayır. Neredeyse otuz dakika, içeride. Dışarıda, içeride. Dışarıda. Zavallı elmas kutum kendini zımparalanmış gibi hissediyordu. Bittiğinde “Çok iyi!” diye haykırdı. Sonra üzerime yığıldı. Kafamda bütün baharatların olduğu rafları tekrar düzenlemiş, lavabonun altındaki temizlik malzemeleriyle ilgilenmeye başlamıştım. Üstümü giyindim. Yarı giyinik olduğumdan fazla uzun sürmedi ve oradan ayrıldım.

Ertesi akşam Alt Kattaki Caroline iyileştikten sonra onu herkesin en sevdiği hayali sevgilisi George Clooney, nam-ı diğer Dr. Ross’la taçlandırılan güzel, uzun bir sevme seansı ile ödüllendirdim. Fakat ne yazık ki OR binayı terk etmişti. Omuz silktim. Belki de sadece kendi başına olmak istemişti. Hâlâ Pizza Zinciri Cory’nin travma sonrası davranış bozukluğu ile uğraşıyordu. Peki ya sonraki gece? Oradan yine bir haber yok. Ne o hafta ne de sonraki hafta. Haftalar ay oldu, aylar uzadıkça uzadı. Bense Cory Weinstein’a büyük, öfkeyle kaynayan bir nefret hissetmeye başladım. O makineli tüfekli düzücü... Kafamı salladım, OR düşüncelerini kafamdan atıp yatağıma kıvrıldım. Clive önce benim yatağa yerleşmemi bekledi, sonra da dizlerimin arasına kuruldu. Işıkları kapattığımda son kez mırladı.

“İyi geceler Bay Clive,” diye fısıldayıp hemen uykuya daldım.

Tak.

“Ah, tanrım.”

Tak tak.

“Ah, tanrım.” İnanılmaz.

Bu kez daha çabuk uyandım çünkü ne duyduğumun farkındaydım. Yatakta doğrulup arkama baktım. Yatak duvardan gayet güzel bir şekilde uzaklaştırılmıştı. Yani hiçbir hareketi hissetmiyordum. Fakat orada bir şeylerin hareket ettiğine emindim. Sonra bir ses duydum...Bir hırlama mıydı?

Clive’a baktım. Kuyruğu iyice kabarmıştı. Sırtı yay gibi gerildi, yatağın ucunda bir ileri bir geri yürümeye başladı.

“Hey bayım. Her şey yolunda. Gürültücü bir komşumuz var, hepsi bu.” Elimi uzatıp onu sakinleştirdim. İşte o sırada duydum.

“Miyaavvv.”

Başımı yana çevirip daha dikkatlice dinledim. Clive’a baktım. Bana “ben değildim,” dercesine bakıyordu.

“Miyaaav!” Ah, tanrım. “Miyavv!”

Yan taraftaki kadın miyavlıyordu. Komşum bunu yapmak için nasıl bir muamele yapıyordu acaba? Clive, o noktada tamamen çılgına döndü ve kendini duvara attı. Kelimenin tam anlamıyla duvara tırmanıyor, sesin geldiği yere gitmeye çalışıyor, kendi miyavlamalarıyla koroya katılıyordu.

“Ah, evet, öyle, öyle yap Simon. Miyavvv, mmm, miyavvv, miyaavvv!”

Ah tanrım, bu gece duvarın iki yanında da kontrol edilemez kedicikler vardı. Kadının aksanı vardı. Tam olarak ne aksanı çıkaramadım. Belli ki Doğu Avrupa aksanı. Çek mi? Polonyalı mı? Gecenin bir yarısı, saat birde uyanıktım ve yan tarafta bellenen kadının etnik kimliğini mi tespit etmeye çalışıyordum? Clive’ı kontrol altına alıp onu yatıştırmaya çalıştım. Fakat nafile. Clive kısırlaştırılmıştı. Yine de bir erkekti ve istediği şey de duvarın diğer tarafındaydı. Miyavlamaları diğer kadının miyavlamalarıyla karışıyordu. Tek yapabildiğim bu durumun komikliğine bakıp kendimi tutmaktı. Hayatım kedi korosuyla birlikte iyice absürt bir tiyatro oyununa dönmüştü. Kendimi topladım çünkü artık Simon’ın inlediğini duyabiliyordum. Sesi kalın ve toktu. Kadınla Clive birbirlerini çağırmaya devam ederken ben sadece onu dinledim. İnliyordu ve sonra duvara vurma başladı. Evin içindeydi neredeyse. Kadın daha sesli miyavladı. Hiç kuşkusuz kendi zirvesine tırmanmıştı. Miyavlamaları akıl almaz bir çığlığa dönüştü. En sonunda kadın bağırdı. “Da! Da! Da!” Ah. Kadın Rus’tu. St. Petersburg aşkına. Son bir tak ve son bir inleme... ve son bir miyavlama. Sonra her şey kutsal bir sessizliğe gömüldü. Clive hariç. Kayıp aşkı için sabahın dördüne kadar inlemeye devam etti. Soğuk savaş geri gelmişti.

Üçüncü Bölüm

Clive sonunda yatıştığında ve kedi çığlıklarını atmaktan vazgeçtiğinde tamamen bitkin durumdaydım ve uyanıktım. Bir saat sonra kalkmam gerekiyordu ne olursa olsun. Alıp alabileceğim uykunun bu kadar olduğunu anladım. Kalkıp kahvaltı yapsam iyi olurdu.

“Salak miyavlayıcı,” dedim kafamın arkasındaki duvarı işaret ederek. Oturma odasına geçtim. Televizyonu açıp kahve makinesini çalıştırdım. Penceremden sızmaya başlayan şafak öncesi ışığına baktım. Clive ayaklarımın dibine kıvrıldı. Gözlerimi devirip ona baktım.

“Şimdi de seni sevmemi bekliyorsun, öyle mi? Gece Bayan Pisi için beni terkettikten sonra hem de. Nasıl da utanmazsın Clive,” diye mırıldandım. Ayağımı uzatıp topuğumla onu okşadım.

Yerde kıvranmaya ve bana poz vermeye başladı. Böyle poz vermesine dayanamadığımı biliyordu. Biraz güldüm, sonra da yanına çömeldim. 

“Evet, evet, biliyorum. Beni seviyorsun çünkü mamanı tedarik eden kişi benim.” İç çekip göbeğini kaşıdım. Mutfağa gittim. Clive ayağımın dibindeydi, kabına biraz mama koydum. Artık istediği önündeydi, ben anında unutulmuştum. Hemen duşa girdim, apartman aralığında sesler duydum. Röntgenci Caroline’a dönüşüyordum yavaş yavaş. Simon’la Miss Pisi’nin arasında neler olduğunu görmek için gözümü gözetleme deliğine dayadım. Simon kapının eşiğinin hemen gerisinde duruyordu. Yüzünü göremiyordum. Miss Pisi holde durdu, Simon’ın elinin kadının uzun saçlarında gezindiğini görebiliyordum. Kadının resmen mırladığını o tanrının belası kapıdan duyabiliyordum.

“Mmm, Simon, dün gece, mmmm,” diye mırlıyordu

Simon’ın an itibarıyla yanağına koyduğu eline yaslanarak.

“Bence de. Dün geceyi ve bu sabahı tarif etmenin güzel bir yolu,” dedi sessizce. İkisi birden kıkırdadılar.

Güzel. Bir koy iki al.

“Şehre geldiğinde beni ara, olur mu?” dedi kadın. Simon kadının saçını yüzünden çekti. Tatmin olmuş yüzünden. O yüzü özledim.

“Ah, merak etme, ararım,” dedi Simon. Sonra kadını kapının eşiğine doğru çekti. Olayı taçlandıran öpücük için olmalıydı bu. Başka bir şey gelmiyordu aklıma. Kadının ayağı poz verirmiş gibi öne doğru çıktı. Gözlerimi devirmeye başladım ama canım yanmıştı. Sağ gözüm gözetleme deliğine sıkı sıkıya yapışmıştı.

Kadın erotik bir tınıyla “Do svidanya,” diye fısıldadı. Sesi şu anda çok daha iyi geliyordu. Kızışmış mart kedileri gibi ciyaklamıyordu.

“Görüşürüz,” dedi gülerek Simon. Kadın da zarif bir şekilde uzaklaştı.

İçeri girmeden önce onu görmek için kendimi iyice zorladım ama hayır. Yine kaçırmıştım. İtiraf etmeliyim ki şaplaklar ve miyavlamalardan sonra nasıl biri olduğunu görmek için sabırsızlanıyordum. Cinsel açıdan şaka götürmez derecede maharetli bir komşum vardı. Neden uyku düzenimi etkilemesi gerektiğini anlamıyordum ama. Röntgen yapmayı bırakıp duşa girdim. Suyun altında bir kadını miyavlatmak için ne menem bir şey gerektiği üzerine kafa yordum.

Saat yedi buçukta bir tramvaya atlayıp günün geri kalanını gözden geçirdim. Yeni bir müşteriyle buluşacaktım. Yeni bitirdiğim bir projenin detaylarını tamamlayacaktım ve patronumla yemek yiyecektim. Jillian’ı düşününce gülümsedim. Jillian Sinclair, geçen yıl Berkeley’deki son yılımda staj yapıp iyi para kazandığım tasarım firmamızın başındaki kişiydi. Kırkına merdiven dayamıştı fakat yirmilerinin sonunda gibi gösteriyordu. Kariyerinin ilk yıllarında tasarım camiasında isim yapmıştı. Geleneğe meydan okumuş, Shabby Chic’i haritadan silmişti. Şu anda çok moda olan toprak renklerini ve “modern” tarzın geometrik desenlerini ilk geri getiren kişiydi. Beni de stajım bittikten sonra işe aldı, bana genç bir tasarımcının hayal edebileceği bir deneyim sağladı. Meydan okumayı seven, algıları açık biriydi, sezgileri çok kuvvetliydi, detaylar konusunda çok keskin bir gözü vardı. Peki, onunla çalışmanın en iyi yanı neydi? Jillian eğlenceli biriydi.

Tramvaydan atladığımda gözüme “ofisim” ilişti. Jillian Designs şehrin peri masallarındaki köşklerin, sakin sokakların ve yüksek tepelerden muhteşem bir manzaranın olduğu güzel bir bölgesinde, Russian Hill’de yer alıyordu. Eski, büyük evler ticari işletmeler tarafından dönüştürülmüştü. Bizim binamız ise en güzellerinden biriydi. Ofise girdiğimde derin bir iç geçirdim. Jillian her tasarımcının kendi alanının olmasını istemişti. Olası müşterilerimize ne bekleyeceklerini göstermenin bir yoluydu bu. Ben de ofis alanım için epey kafa patlatmıştım. Koyu gri duvarlar pelüş, somon rengi perdelerle dengelenmişti. Çalışma masam koyu abanoz ağacmdandı. Sandalyem ise pastel tonlardaki altın ve şampanya rengi ipekle kaplanmıştı.

Oda sade bir tarzla farklılaştırılmıştı. Arada otuzlu kırklı yılların Campbell’s Çorba reklamları koleksiyonu gibi sürprizler göze çarpıyordu. Birkaçını ucuzluktan almıştım. Hepsi de eski Life dergilerindendi. Çerçeveletip asmıştım ve onlara her bakışımda hâlâ kahkaha atıyordum. Birkaç dakikamı geçen haftadan kalan çiçekleri atıp yeni bir düzenleme yapmakla geçirdim. Her pazartesi çevredeki dükkânlardan birine girip o haftanın çiçeklerini seçiyordum. Çiçekler değişse de renk paleti benzerlik gösteriyordu. Genellikle koyu turuncular, pembelerden, şeftali rengi ve sıcak altın tonlarından hoşlanıyordum. Bugün mercan renginde harika çay gülleri seçmiştim. Uçlarında ahududu tonlarında hafifçe koyulaşıyordu. Esnememi bastırıp masama geçtim, o iş günü için hazırlandım. Hızla odamın yanından geçen Jillian’ı görüp ona el salladım. Jillian gerileyip kafasını içeriye uzattı. Her zaman derli toplu görünen Jillian uzun, ince ve çok hoş bir kadındı. Bugün, fuşya rengindeki ayakkabıları dışında tepeden tırnağa siyahlara bürünmüş haliyle yakıyordu ve çok şıktı.

“Selam tatlım!”

“Yeni evin nasıl?” diye sorup masamın karşısındaki koltuğa oturdu.

“Harika. Tekrar her şey için teşekkürler. Hakkını nasıl öderim bilmiyorum. Bir tanesin,” dedim coşkuyla.

Jillian, yıllar önce şehre taşındığında kaldığı kiralık dairesini devren bana kiralamıştı. Şimdi Sausalito’da bir evi yeniliyordu. Şehirdeki kiraları göz önünde bulundurunca gayet yerinde bir davranıştı. Kira kontrolü sayesinde fiyat inanılmaz derecede düşüktü. Ben tam minnetimi ifade etmeye hazırlanırken elinin bir hareketiyle bana engel oldu.

“Şşşşt, bir şey değil. Biliyorum, o daireden kurtulmam gerekirdi ama orası yetişkin olarak ilk tuttuğum dairem. Onun elimden kaçmasına izin vermek beni üzerdi. Kaldı ki tekrar orada yaşama düşüncesi de hoşuma gidiyor. Çok güzel bir mahalle.”

Gülümsedi. Ben de esnememi geçiştirmeye çalıştım. Bu durum Jillian’ın o keskin gözlerinden kaçmadı.

“Caroline, daha pazartesi sabahı. Nasıl bir şey bu, daha şimdiden esniyorsun?” diye çıkıştı.

Güldüm. “En son ne zaman orada uyumuştun Jillian?”

Kahve kupamı kaldırıp kenarından ona doğru baktım. Üçüncü kahvemi içiyordum. Yakında uçuşa geçecektim.

“Ah, epey oldu aslına bakarsan. Bir yıl önce galiba. Benjamin şehir dışındaydı, evde hâlâ bir yatak duruyordu. Kimi zaman geç saatlere kadar çalıştığımda gece orada kalıyordum. Niye sordun?”

Benjamin Jillian’ın nişanlısıydı. Kendi kendine milyoner olmuş bir girişimciydi ve açıkça göz kamaştırıcı biriydi. Arkadaşlarımla ben, hepimiz ona deliler gibi âşıktık.

“Yan komşudan birtakım sesler geliyor muydu?” diye sordum.

‘Yok, hayır. Sanmıyorum. Ne gibi sesler?”

“Şey, o sesler işte. Gece yarısı sesleri.”

‘Yok, hayır ben oradayken böyle bir şey yoktu. Şu anda orada kim kalıyor, bilmiyorum ama sanırım geçen yıl birisi taşınmıştı. Yoksa bir yıl önce miydi? Hiç karşılaşmadım. Neden ki? Ne sesi duydun?”

Yüzüm kıpkırmızı kesildi, kahvemi yudumladım.

“Bir dakika, bir dakika. Gece yarısı sesleri mi? Caroline? Ciddi misin? Fingirdeme sesleri mi duydun?” dedi kışkırtıcı bir biçimde.

Kafamı masama koydum. Ah, tanrım. Gözümün önüne gelen sahneler. Tak tak sesleri duymak istemiyorum. Ellerimin arasından ona baktım, Jillian bir kahkahayla kafasını geriye attı.

“Ah, Caroline. Hiç aklıma gelmemişti! Hatırladığım kadarıyla son komşum seksenlerindeydi. O yatak odasından gelen tek ses de Gunsmoke dizisinin tekrarlarıydı. Ama TV sesini o kadar iyi duyabildiğimi düşününce...” Sesi gitgide alçaldı.

“Evet, artık o duvarlardan Gunsmoke dizisinin sesleri gelmiyor. O duvarlardan bildiğin seks sesleri geliyor. Kendi halinde, uyuz bir seks de değil. Gayet ilgi çekici bir durumdan söz ediyorum burada.” Gülümsedim.

“Ne sesleri duydun?” diye sordu gözleri parlayarak.

Yaşın kaç, geldiğin yer neresi olursa olsun iki evrensel gerçek vardı. Yanlış bir zamanda gaz çıkarılmasına her zaman gülünürdü ve insanların yatak odalarında olanlar hep merak edilirdi.

“Jillian, gerçekten de. Daha önce duyduğum hiçbir şeye benzemiyordu. İlk gece, duvara o kadar hızlı vuruyorlardı ki tablolardan birisi başıma düştü!”

Gözleri irileşti, masama doğru eğildi. 

“Hadi canım, şaka yapıyorsun!”

‘Yapmıyorum. Sonra da... Ah nasıl desem, şaplak sesleri duydum.” Patronumla oturmuş, şaplak seslerinden konuşuyordum. Neden hayatımı sevdiğimi anlıyor musunuz?

‘Yok artık,” dedi nefesini tutarak. Liseli kızlar gibi kıkırdadı.

“Aynen öyle. O kadarla da kalmayıp yatağımı yerinden oynattı Jillian. Yatağımı yerinden oynattı! Ertesi sabah evden giderken Şaplakçı’yı gördüm.”

“Ona Şaplakçı mı diyorsun?”

“Aynen öyle! Dün akşam da...”

“Arka arkaya iki akşam! Şaplakçı yine şaplak mı yedi?”

“Ah, hayır. Dün gece doğuştan deli biriyle tanışma şansına eriştim ve ona Miss Pisi adını verdim,” dedim.

“Miss Pisi mi? Anlamadım.” Kaşlarını çattı.

“Komşumun dün gece miyavlattığı Rus kadın.” 

Jillian yine güldü. Muhasebeden Steve içeri başını uzattı.

“Siz ikiniz orada neler kaynatıyorsunuz bakayım?” dedi kafasını sallayarak.

“Hiç,” dedik aynı anda. Sonra da kahkahayı kovyerdik.

“iki gecede iki ayrı kadın. Etkileyici,” dedi iç geçirerek.

“Hadi ama etkileyici mi dersin buna? Hayır. Erkek fahişe desek? Evet.”

“Vay canına, ismini biliyor musun?”

“Aslına bakarsan biliyorum. İsmi Simon. Çünkü hem Şaplakçı hem Miss Pisi defalarca adamın ismini haykırdılar. Duvardan gelen seslerden anladım. Tanrının salağı bir duvar delen,” diye mırıldandım.

Bir anlığına sessiz kaldı, ardından dişlerini göstererek güldü. 

“Simon Duvardelen... Bu isme bayıldım!”

“Bayılırsın tabii. Dün gece duvarın öbür tarafındaki Miss Pisi’yle çiftleşmeye çalışan bir kedin yok ne de olsa.”

Utangaçça bir kahkaha atıp başımı yeniden masaya dayadım. ikimiz kıkırdamaya devam ettik.

“Pekâlâ, hadi iş başına,” dedi Jillian en sonunda gözlerinin yaşını silerek. “Bugün yeni müşteriler bağlaman gerekiyor. Ne zaman geliyorlar?”

“Ah, Bay ve Bayan Nicholson saat birde burada olacaklar. Onlara sunuş yapacağım paftalarım, planlarım, hepsi hazır. Bence yatak odalarının yeni tasarladığım halini çok sevecekler. Yatak odasında onlara bir oturma alanı ve tamamen yeni bir ebeveyn banyosu önerebiliyoruz. Çok iyi oldu bu.”

“Sana güveniyorum. Fikirlerini öğle yemeğinde benimle paylaşmaya ne dersin?”

“Tabii ki. Proje üzerinde çalışıyorum zaten,” dedim Jillian kapıdan çıkarken.

“Biliyorsun Caroline, bu işi bağlamanın firmaya çok büyük bir katkısı olacak,” dedi leopar desenli gözlüklerinin üzerinden bakarak.

“Evlerinde ev sineması sistemi için tasarladıklarımı gör bir de.”

“İyi de onların ev sineması sistemi yok ki.”

“Şimdilik yok,” dedim kaşlarımı kaldırarak şeytani bir gülümseyişle.

“Güzel,” dedi övgüyle ve yeni iş gününe başlamak üzere odamdan ayrıldı.

Nicholson’lar kesinlikle birlikte çalışmayı istediğim -herkesin birlikte çalışmayı isteyeceği- bir çiftti. Mimi, aristokrat ve varlıklı Natalie Nicholson için geçen yıl birkaç iş yapmıştı, ofisini yeniden düzenlemişti. İş, iç mekân tasarımına gelince Mimi onlara beni önermişti. Ben de yatak odalarını yeniden tasarlamak için planlar çizmeye başlamıştım.

Duvardelen. Püffff.

“Harika Caroline. Tam anlamıyla harika,” dedi Natalie coşkuyla.

O ve kocasıyla birlikte giriş kapısına doğru yürüyorduk. Neredeyse iki saat boyunca planların üzerinden geçmiş, birkaç temel noktada uzlaşmaya varmıştık. Heyecan verici bir proje olacaktı.

“Sizce bizim için doğru tasarımcı mısınız?” diye sordu Sam. Koyu kahverengi gözleri parıldadı, kolunu karısının beline dolayıp Natalie’nin atkuyruğuyla oynamağa başladı.

“Onu siz söyleyeceksiniz,” diye takıldım ikisine bakıp gülerek.

“Aslına bakarsanız biz bu projede sizinle çalışmayı çok isteriz,” dedi Natalie el sıkışırken.

İçimden bir çak işareti yaptım ama dışarıdan hiç istifimi bozmadım. 

“Harika. Çok yakında sizinle iletişime geçeceğim. Bir çalışma takvimi yapabiliriz böylece,” dedim onlara kapıyı tutarken.

Kapının eşiğinde durup onlara el salladım, sonra kapı arkamdan kapandı. Resepsiyonda duran Ashley’e bir göz attım. Kaşlarını kaldırıp bana baktı, ben de kaşlarımı kaldırdım.

“Eeee?” diye sordu.

“Tamamdır. İş cepte.” İç çektim. İkimiz birden çığlık attık. Jillian merdivenlerden inip yanımızda durdu. 

“Neler dönüyor burada bakayım?” diye sordu gülerek.

“Caroline, Nicholson’ların işini almış!” Ashley tekrar çığlık attı.

“Güzel.” Jillian beni hemen kucakladı. “Seninle gurur

duyuyorum kuzum,” diye fısıldadı. İçim içime sığmadı. Dans ede ede odama döndüm. Masamın yanına geldiğimde küçük bir sıçrama ve dönme hareketi yaptım. Koltuğuma oturdum, sandalyemi çevirdim ve körfeze baktım. İyi iş çıkardın Caroline. Aferin sana. 

O gece Mimi ve Sophia ile başarımı kutlamak üzere dışarı çıktığımızda birkaç margaritadan fazlasını yuvarlamış olabilirim. Sonra tekila shotlarla geceye devam ettim. Beni merdivenlerden çıkarırlarken bileğimdeki, artık esamisi olmayan tuzu yalamakla meşguldüm.

Merdivenlerden zar zor çıkarken Sophia’ya yaslanıp

“Sophia çok güzelsin. Bunu biliyorsun, öyle değil mi?” diye mırıldandım. Merdivenlerde düşe kalka ilerlerken ona yaslanıp kur yaptım.

“Evet, Caroline, biliyorum. Bu çok aşikâr ama iyi oldu söylediğin,” dedi. Sophia, 1.80 metre boyu ve alev alev kızıl saçlarıyla gayet kendinden hoşnut bir biçimde görünüşünün farkındaydı.

Mimi güldü, ona döndüm.

“Mimi, sen, sen benim en iyi arkadaşımsın. Ve çok ufaksın! Seni cebimde taşıyabileceğime yemin ederim,” diye kıkırdadım cebimi bulmaya çalışarak. Mimi karamel tenli, kapkara saçlı, minyon bir Filipinliydi.

“Guacamole masadan gittikten sonra onu durdurmalıydık,” dedi Mimi mırıldanarak. “Bir daha yiyecek bir şey olmadan içmesine izin yok.” Beni sürükleyerek bana son bir kaç basamağı da çıkarttı.

“Burada değilmişim gibi konuşup durma,” diye söylendim. Ceketimi çıkardım, sonra da gömleğimi çıkarmaya yeltendim.

“Pekâlâ, burada apartman girişinde soyunmayalım istersen, ne dersin?” Sophia arkaya doğru bir bakış fırlattı.

Çantamdan anahtarlarımı çıkarıp kapıyı açtı. Yanağına bir öpücük kondurmaya çalıştım ama Sophia beni itti.

“Of, buram buram tekila ve cinsel bastırılmışlık kokusu geliyor senden. Çekil bakayım.” Gülerek kapıyı açtı. Yatak odasına giderken pencerenin pervazında duran Clive’a gözüm takıldı.

“Merhaba Clive. Benim koca oğlum nasıl?” dedim şarkı söyleyerek.

Clive bana bakıp ağır adımlarla salondan uzaklaştı. Alkol kullanmamı pek tasvip etmiyordu. Ona bakıp dilimi çıkardım. Yatağa yığıldım, kapı eşiğinde duran kızlara göz attım. Yüzlerinde o hain “sen-sarhoşsun-biz-değiliz-oyüzden-seni-çok-ayıplıyoruz” bakışı vardı.

“Bu kadar kibirli olmayın hanımlar. Sizi çok kere bundan daha sarhoş gördüm,” dedim pantolonumla bluzumu bir tarafa fırlatarak. Topuklularımı neden ayağımda tuttuğumu soracak olursanız verecek bir yanıtım yok.

İkisi birden üzerime yatak örtüsünü çekti. Örtünün altına kıvrılıp gözümü tavana diktim. Beni yatağa öyle güzel yatırdılar ki sadece gözbebeklerim, burun deliklerim ve darmadağın saçlarım dışarıda kalmıştı.

“Oda neden dönüyor? Jillian’ın dairesine ne yaptınız kızlar? Eğer evine, kira düzenlemesini etkileyecek bir hasar verirsem beni öldürür!” diye sızlandım odanın dönmesini seyrederek.

“Oda dönmüyor. Rahatına bak,” diye kıkırdadı Mimi.

Yanıma oturup omzuma hafif hafif vurdu.

“Peki ya o tak tak sesi, neyin nesi bu?” Mimi’nin koltukaltına doğru fısıldadım. Sonra deodorantının kokusunu alıp bu seçiminden dolayı onu tebrik ettim.

“Caroline ses filan yok. Ah tanrım, düşündüğümüzden de çok içmiş olmalısın!” diye haykırdı Sophia. Yatağımın ucuna oturdu.

“Hayır Sophia, ben de duyuyorum. Sen duymuyor musun?” dedi Mimi fısıltıyla.

Sophia sustu. Üçümüz birden sese kulak verdik. Bariz bir tak tak sesi ve ardından da kuşku götürmez bir inleme sesi geldi.

‘Yavrular, arkanıza yaslanın. Birazdan Duvardelen’in performansına tanık olacaksınız,” dedim.

Sophia ile Mimi’nin gözleri büyüdü, yine de ikisi birden sessiz kaldılar.

Şaplakçı mıydı acaba? Yoksa Miss Pisi miydi? Clive ikinci seçeneğin beklentisi içinde odaya girip yatağa atladı. Kendinden geçmiş bir halde gözlerini duvara dikti. Dördümüz birden oturup bekledik. Bu kez neye maruz kaldığımızı tarif etmem çok zor.

“Ah, tanrım.”

Tak.

“Ah, oh.”

Tak tak.

Mimi ile Sophia Clive’la bana baktı, ikimiz de sadece kafamızı salladık. Gerçekten de ikimiz birden. Yavaş yavaş Sophia’nın yüzünde bir gülümseme belirdi. Bense duvardan gelen sese yoğunlaştım. Bu kez farklıydı... Ses daha alçaktı ve kadının ne dediğini tam olarak anlayamıyordum.

Şaplakçı değildi, Miss Pisi de değildi...

“Ahhh Simon -kıkır- tam -kıkır- orası -kıkır kıkır- evet.”

Nasıl yani?

“Evet, evet-hırk-evet! Hadi, hadi-kıkır-evet, yap işte yap!”

Kadın kıkırdayıp duruyordu. Şehvetli bir kıkırdayıcıydı kendisi. O kıkırdayıp, görünen o ki bir zirveye doğru tuhaf sesler çıkardıkça üçümüz birden onunla birlikte kıs kıs güldük. Sevgilisinin sahneye çıkmayacağını anlayan Clive aceleci adımlarla mutfağa çekildi.

“Ne demek oluyor şimdi bu?” diye fısıldadı Mimi. Gözleri fal taşı gibi açılmıştı.

“Son iki gecedir dinlemek zorunda kaldığım cinsel içerikli eziyet demek oluyor. Anlatsam inanmazsınız,” dedim hırıltılı bir sesle, tekilanın etkisini hissederek.

“Bayan Kikirdek son iki gecedir bu muameleyi mi görüyor?” diye çığlık attı Sophia. Sonra elini ağzına götürdü. O sırada duvardan gelen inlemeyle karışık kahkahalar artmıştı.

“Ah, olamaz. Bu gece bunun keyfine ilk kez tanık oluyorum. İlk gece Şaplakçı’ydı. Yaramaz, çok yaramaz bir kadındı, cezalandırılması gerekiyordu. Dün gece Clive, ilk kez sahnede yerini alan, hayatının aşkı Miss Pisi ile karşılaştı.”

“Neden ona Miss Pisi diyorsun?” dedi Sophia lafımı bölerek.

“Çünkü gelirken miyavlıyor,” dedim yatak örtülerinin altına saklanarak. Çakırkeyif halim yavaş yavaş kaybolmaya başlamıştı. Yerini bu sefih deliğe taşındım taşınalı yaşadığım bariz uykusuzluğa bıraktı.

Sophia’yla Mimi’nin yatak örtüsünü yüzümden çektikleri sırada yan taraftaki hatun çığlık attı. “Ah, tanrım... hahahaha... çok iyi!”

‘Yan taraftaki adam bir kadını miyavlatabiliyor demek?” diye sordu Sophia bir kaşını kaldırarak.

“Görünen o ki öyle,” dedim gülerek. Mide bulantısının üzerimdeki ilk dalgasını hissederek.

“Neden gülüyor? Neden birisi böyle bir şey yapıyorken gülsün ki?” diye sordu Mimi.

“Hiçbir fikrim yok. Ama durumun tadını çıkarıyor olduğunu duymak güzel,” dedi Sophia gürültülü bir kahkaha koyuverip. Güzelmiş. Kıçımın kenarı.

“Bu adamı gördün mü peki?” diye sordu Mimi gözlerini duvara dikerek.

“Görmedim. Gözetleme deliğim hiç bu kadar yorulmamıştı ama.”

“En azından etrafta bir deliğin güzel bir şeyler yakaladığını bilmek güzel,” diye mırıldandı Sophia.

Ters ters ona baktım. 

“Ah ne hoş Sophia! Arkadan kafasını gördüm sadece,” dedim doğrularak.

“Vay canına üç gecede üç kadın. Bu da mide ister hani,” dedi Mimi hâlâ şaşkınlık içinde duvara bakarak.

“Bildiğin iğrenç bir şey bu. Geceleri uyuyamıyorum bile! Zavallı duvarım!” diye sızlandım. O sırada adamdan derin bir inleme sesi geldi.

“Duvarın mı? Duvarının bu olayla ne ilgisi...” demeye yeltendi Sophia, bense elimi tuttum. 

“Dur, bir dakika bekle  lütfen,” dedim. Adam olayı evin içine taşımaya başlamıştı.

Duvar ritmik bir sesle zangırdamaya başladı, kadının kıkırdamaları da gitgide yüksek bir perdeye ulaştı. Sophia ile Mimi şaşkınlık içinde bakakaldılar. Bense kafamı sallamakla yetindim.

Simon’ın iniltisini duyabiliyordum, sona yaklaştığını anlamıştım. Fakat bu akşamki arkadaşı derhal Simon’dan gelen sesleri bastırdı.

Ah-hah kah-oh-hah hah-sakm-hah hah-durma-sakın hah hah-durma-hah fırk-ah-hah ahh-tanrım-hah hah sakın-hah hah-durma!-hah hah! 

Nolur. Nolur. Nolur... Durma.

Hah hah-snıf.

Ve son bir kahkaha ve inlemenin ardından odaya bir sessizlik çöktü. Sophia ile Mimi birbirine baktı. 

Sophia “Vaavvv,” dedi.

“İnanmıyorum,” diye ekledi Mimi.

“Tanrım,” dedi ikisi birden.

“İşte bu yüzden uyuyamıyorum,” dedim iç geçirerek.

Üçümüz birden Kikirdek olayın etkisinden kurtulduğumuzda Clive bir pamuk topuyla oynamak üzere köşede belirdi. Sevgili Kikirdek, en çok senden nefret ediyorum...

Dördüncü Bölüm

Bundan sonraki bir kaç gece ne mutlu ki sakindi. Ne bir şaplak, ne bir miyavlama ne kıkırdama ne de tak tak sesi. Kuşkusuz Clive’ın zaman zaman kendini biraz üzgün hissettiği oluyordu ama onun dışında evde her şey yolundaydı. Birkaç komşuyla görüştüm, alt katta oturan Euan ve Antonio ile tanıştım. Simon’ı Kikirdek’le geçirdiği geceden bu yana ne görmüştüm ne de sesini duymuştum. Deliksiz uyku çektiğim bu geceler için minnettar olsam da Simon’ın nereye kaybolduğunu merak ediyordum. Euan ve Antonio seve seve beni bu konuda bilgilendirdiler.

“Hayatım, biricik Simon’ımızla bir tanışsan! Çok ilginç biridir!” diye haykırdı Euan. Antonio eve giderken beni apartman aralığında yakalayıp hemen elime bir kokteyl tutuşturdu.

“Ah evet. Çok zarif biridir! Ben birkaç yaş daha genç olacaktım ki,” diye mırıldandı Antonio kendini eliyle yelpazeleyerek.

Euan Bloody Mary’sinin üzerinden ona baktı.

“Birkaç yaş daha genç olacaktın de ne olacaktı? Lütfen ama. Sen hiçbir zaman Simon’ın takımında olamazdın. Kabul edelim tatlım, o fileto, bizse olsak olsak işkembeyiz.”

“Gün gibi ortada,” diye kıkır kıkır güldü Antonio.

“Beyler lütfen. Bana şu adamdan bahsedin. İtiraf edeyim ki geçen hafta ortaya koyduğu şovdan sonra duvarı inleten bu adamı azıcık merak ettim.”

Sırları ifşa etmeden bir karşılık alamayacağımı anlayınca onlara Simon’ın gece yarısı acayipliklerini çıtlattım. Söylediğim her söze açık büfedeki yiyeceklere yapışmış tombul çocuklar gibi yapıştılar. Onlara güzel güzel seviştiği kadınları anlattım, onlar da boşlukları doldurdular.

Simon dünyayı dolaşan, serbest çalışan bir fotoğrafçıymış. Şu anda da bir iş için şehir dışında olduğunu tahmin ediyorlardı. Bu da kaliteli uyku çekmemin nedenini açıklıyordu. Simon, Discovery Channel, The Cousteau Society, National Geographic gibi büyük televizyon kanallarının projelerinde çalışıyormuş. Yaptığı işlerde ödüller kazanmış, hatta birkaç yıl önce Irak’ta kalıp savaşla ilgili bilgi vermiş. Dolaşırken her zaman arabasını arkada bırakırmış: Eski, kullanılmış, siyah bir Range Rover Discovery. Afrika çalılıklarında bulabileceğiniz türden. Tikiler ona konmadan önce bu arabayı böyle insanlar kullanıyordu. Euan ile Antonio’nun arabası, işi hakkında anlattıklarıyla duvarın öbür tarafından gelen uluslararası orgazm yuvası arasında parçaları birleştirip hâlâ göremediğim bu adama ait bir profil çıkarmaya başlamıştım. Günbegün daha da merak ettiğimi söylemezsem yalan söylemiş olurum. 

Geçenlerde bir ikindi vakti Nicholson’lara birkaç fayans örneği bıraktıktan sonra eve yürümeye karar verdim. Sis kalkmış, şehir ortaya çıkmıştı. Yürüyüş için güzel bir akşamdı. Bizim binanın köşesini dönerken Range Rover’ın binanın arkasındaki her zamanki yerinde olmadığını fark ettim. Bu da arabanın oradan çıktığı ve şehirde bir yerlerde olduğu anlamına geliyordu.

Simon San Francisco’ya dönmüştü.

* * *

Kendimi her ne kadar bir dizi duvar tıklamalarına hazırlasam da sonraki bir kaç gün olaysız geçti. İşe gittim, yürüdüm, Clive’landım. Kızlarla dışarı çıktım, artık iyice bozulmuş KitchenAid’le harika bir kabaklı ekmek yaptım, tatilim için küçük bir araştırma yaptım. Her yıl bir hafta izin alıp bir yerlerde tamamen tek başıma tatil yapıyordum. Heyecan verici bir yerlerde. Ayrıca kesinlikle aynı yere iki kere gitmiyordum. Bir yıl tatilimi Yosemite Milli Parkı’nda bir hafta dağ yürüyüşleri yaparak geçirdim. Başka bir yıl Kosta Rika’da ekolojik bir yerde kaldım. Yağmur ormanlarında çelik halatlarla yüksek tepelerden iniş yaptım. Başka bir yıl Belize sahillerinde tüple sualtı dalışı yaptım. Bu yıl da... Nereye gideceğimi bilmiyordum.

Avrupa’ya gitmek bu ekonomiyle ateş pahası olduğundan o seçenek söz konusu olamazdı. Peru’ya gitmeyi düşünüyordum. Macchu Picchu’yu görmeyi hep çok istemişimdir. Daha çok zaman vardı ama tatilimi nerede geçireceğime karar vermek de çoğu zaman tatilin kendisi kadar eğlenceliydi. Gözetleme deliğimde de haddinden fazla zaman geçirmiştim. Bu doğruydu. Ne zaman kapının kapandığını duysam hemen kapıya koşuyordum. Clive sırıtarak bana bakıyordu. Neyin peşinde olduğumu kesinlikle biliyordu. Neden beni yargılıyordu anlamak mümkün değil. Kendisi de merdivenlerde ses duyunca hemen kulaklarını dikiyordu. Hâlâ Miss Pisi’sinin özlemini çekiyordu. Simon’ı hâlâ görmemiştim. Bir gün gözetleme deliğine tam zamanında gittim. Fakat tek görebildiğim siyah bir tişörtle dağınık, koyu renkli saçlardı. Açık kumral da olabilirdi. Apartman boşluğunun ölgün ışığında saç rengini seçmek zordu. Daha iyi hafiyelik yapabilmem için daha güçlü bir ışığa ihtiyacım vardı.

Başka bir zaman, işten eve geldiğimde köşeyi dönerken Range Rover’ın kaldırım kenarından hareket ettiğini gördüm. Ben de tam yanından geçiyordum! Tam ilk kez ona şöyle bir bakacakken o esrar perdesinin arkasındaki adamı görecekken ayağım takıldı, tepetaklak kaldırımdaki seyyar meyve arabasının üzerine düştüm. Neyse ki Euan beni görüp bana, incinmiş egoma ve incinmiş popoma biraz Bactine ve viski shot ile yardım etti.

Fakat gece her şey sütlimandı. Simon’ın evde olduğunu biliyordum, ara ara onu duyabiliyordum: Yerde sürüklenen bir sandalye ayağı, bir iki sessiz kahkaha. Ama harem, dolayısıyla da duvar tıkırtısı yoktu.

Yine de pek çok gece birlikte uyuduk. O, duvarın öbür tarafında Duke Ellington’la Glenn Miller çaldı, ben de bu tarafta utanmazca yatağa uzanıp dinledim. Büyükbabam geceleri eski plaklarını çalardı. Ben de plak iğnesinin insanı avutan cızırtısıyla, yanıma kıvrılan Clive’la birlikte uykuya dalardım. Simon’ın iyi bir müzik zevki olduğunu söyleyebilirim.

Fakat dinginlik ve sessizlik uzun süremeyecek kadar güzeldi. Birkaç gece sonra yine kıyamet koptu. İlk başta Şaplakçı’nın muamelesine maruz kaldım. Yine çok yaramaz bir kızdı ve kesinlikle çın çın çınlayan şaplakları hak ediyordu. Duvarlar gerçekten de titremeden önce neredeyse yarım saat boyunca devam eden ve “Evet! İşte böyle. Ah evet, tam orası!” çığlıklarıyla sona eren şaplaklar. O gece uyanıktım, yatakta yatıyor, gözlerimi devirip gitgide kendimi daha da çaresiz hissediyordum.

Ertesi sabah gözetleme deliğindeki görev yerimden Şaplakçı’nm gittiğini gördüm ve ilk kez ona dikkatlice baktım. Yüzü pembemsi ve ışıltılıydı. Yuvarlak kalçası ve basenleriyle biraz etine dolgun bir tipti. Kasa sağlamdı. Kısa -bayağı kısa- boyluydu ve toplucaydı. Simon’a veda öpücüğü vermek için parmaklarının ucunda yükselmesi gerekiyordu. Onun gidişini izlerken yine Simon’ı kaçırdım. Kadınlarla ilgili zevki beni hayretler içinde bırakıyordu. Bu giden kadının görünüşü bir manken edasındaki Miss Pisi’yle taban tabana zıttı.

Nöbeti çok yakında Miss Pisi’nin devralacağını düşünüp ertesi gece Clive’a bir çorap dolusu kedi nanesi ve koca bir kase tonbalığı verdim. Niyetim olay başlamadan Clive’ı nakavt edip kendinden geçirmesini sağlamaktı. Onu şımartmamın üzerinde tamamen ters etkisi oldu. Benim oğlan gecenin birinde Miss Pisi’nin ilk kasılmalarıyla duvardan gelen ciyaklama seslerini duyduğunda parti yapmaya hazırdı.  Eğer üzerine bir mini smokin takım giyebilse onu bile yapacaktı. Duvarın önünde bir ileri bir geri yürüyerek rahat tavırlarla odayı arşınladı. Fakat Miss Pisi miyavlamaya başladığında kendini tutamadı. Yine duvara doğru bir hamle yaptı. Sevdiğine daha yakın olabilmek için yastıkların ve hatta gece lambasının üzerinden sekerek komodinden gardıroba, oradan da rafa sıçradı. Duvarı kazıp sıvanın öbür tarafına geçemeyeceğini anlayınca ona tuhaf bir sesle Barry White’ın kedi versiyonu türünden serenatlar yapmaya başladı. Miyavlamaları Bayan Pisi’ninkilerle aynı şiddetteydi. Duvarlar sallanmaya başlayıp, Simon yine odama taşındığında, bu hengâme içinde dikkatlerinin dağılmamasına, kendilerini kontrol etmelerine şaşıp kalmıştım. Doğrusu ben onları duyabiliyorsam onların da Clive’ı ve onun gürültüsünü de duyabiliyor olmaları gerekti. Her ne kadar şu anda Duvardelen Aletiharika’nın üzerinde olsam, herhalde ben de iyice dağılırdım... Şu an için herhangi bir şeyin üzerinde olmasam da sinirlenmeye başlıyordum. Yorgundum, şehvet doluydum ve kedimin ağzından çıkan kulak çubuğu an itibarıyla korkutucu derecede ince bir sigaraya benzemekteydi.

Azaltılmış bir gece uykusunun ardından ertesi sabah Harem Bekçiliği turu için yataktan sürüne sürüne çıkıp gözetleme deliğinin başına geçtim. Ödülüm, Simon eğilip Miss Pisi’yi öperken onu kısacık da olsa profilden görmek oldu. Anlık bir şeydi ama güçlü, keskin hatlı ve güzel çenesini görmek için yeterliydi. O harika çenesini uzattı. O güne dair en güzel şey çenesini seyretmekti. Günün geri kalanı ise berbattı.

Öncelikle Nicholson’ların evinin müteahhidi ile ilgili bir sorun ortaya çıktı. Görünen o ki adam uzun molalar almakla kalmayıp her gün tavan arasında çekiyormuş. Üçüncü katı baştan ayağı rock konseri kokuları sarmıştı. Bu yetmezmiş gibi banyo için ısmarlanan fayansların hepsi kırık ve çatlak çıkmıştı. Tekrar fayans ısmarlayıp onların buraya getirilmesi bütün projeyi en az iki hafta geriye atacak, zamanında bitirme olasılığını ortadan kaldıracaktı. Büyük bir inşaat işi olduğunda projenin teslim tarihi için tahmini bir tamamlama zamanı belirlenir. Yine de şimdiye kadar hiçbir teslim tarihini kaçırmamıştım. Üstelik bu kadar üst düzey bir iş olunca işleri hızlandırmak için İtalya’ya gidip o tanrının belası fayansları kendi başıma getirmekten başka yapabilecek bir şeyin olmadığını bilince biraz hararet basıyordu (kötü anlamda).

Öğle yemeğinde, içeceğimi yere döküp utançtan yerin dibine geçerek ayaküstü bir şeyler yedikten sonra ofise doğru yola koyuldum. Yürüyüş ayakkabısı almak için yol üstü bir dükkânda durdum. Bu hafta sonu yürüyüş yapmak için Marin sırtlarına gitme planlarım vardı.Ayakkabıları incelerken kulağımda ılık bir nefes hissettim, içgüdüsel olarak sıçradım.

“Selam, n’aber,” lafını duydum ve dehşet içinde kalakaldım.

Gözümün önünden pek çok sahne geçti, spotlar gördüm. Aynı anda hem bir titreme hem de terleme hissettim. Hayatımın o en korkunç tek deneyimi aklıma geldi. Döndüm ve karşımda onu gördüm...

Cory Weinstein. Makineli tüfek hızında sevişen, OR’u kaçıran kişi.

“Caroline, buralardasın demek. Çok iyi görünüyorsun,” dedi alçak sesle içindeki Tom Waits’i ortaya çıkararak.

İçimde yükselen öfkeyi bastırdım, soğukkanlılığımı bozmamaya gayret ettim. 

“Cory, selam, seni görmek ne güzel. Ne var ne yok?” demeyi başardım.

“Fena değil. Bizim ihtiyar için restoranları geziyorum işte. Sen nasılsın? Dekorasyon işleri nasıl gidiyor?”

“Tasarım işleri mi, iyi gidiyor, iyi. Aslına bakarsan ben de tam işe dönmek üzereydim, iznini isteyeyim ben,” diye kekeledim yanından geçmeye çalışarak.

“O kadar çabuk kaçma, güzel şey seni. Öğle yemeği yedin mi? Birkaç blok ötede indirim yapan bir pizzacıya götürebilirim seni. Yüzde beş indirimli desem ne dersin?” dedi.

Kasım kasım kasılmanın bir sesi olsa bu onun sesi olurdu.

“Vay canına, demek yüzde beş indirimli. Eli yükseltmiş oldun şimdi ama ben pas diyorum,” dedim gülerek.

“Caroline seni tekrar ne zaman görebilirim? O gece... Ah. Çok güzeldi, öyle değil mi?” Göz kırptı. Tenim kendisini vücudumdan sıyırıp onun üzerine atmamı istiyordu.

‘Tok. Hayır, Cory. Kesinlikle olmaz,” dedim pat diye.

Tekrar içim kalkmıştı. Gözümün önünde tekrar girip çıkma girip çıkma sahneleri. Elmas kutum kendini korumak için feryat ediyordu. OR’la aramız çok iyi olmasa bile makineli tüfekten ne kadar korktuğunu biliyordum. Ben uyanıkken olmazdı.

“Ah hadi ama tatlım. Hadi biraz büyü yapalım,” dedi alçak sesle.

Bana doğru eğildi, biraz önce sosis yediğini hissedebiliyordum.

“Cory, ayakkabılarına kusmak üzere olduğumu bilmen gerekir. Yerinde olsam geri çekilirdim.”

Birden rengi attı ve geriledi.

“Bilmeni isterim ki seninle büyü yapmaktansa gidip kafamı duvara zımbalarım. Sen, ben ve yüzde beşlik indirim mi? Hiç olacak şey değil. Şimdilik hoşçakal,” dedim dişlerimin arasından ve dükkândan çıktım.

Ayağımı yere vura vura kızgın ve yalnız bir halde işe döndüm. Ne İtalyan fayansları ne yürüyüş ayakkabıları ne bir erkek ne de O.

Geceyi bunalımlı bunalımlı kanepede geçirdim. Telefonlara bakmadım. Akşam yemeği hazırlamadım. Önceki günlerden kalmış, ısmarlama Tayland yemeğini yedim geldiği paketten çıkarmadan. Bir karides kapmaya çalışan Clive’a hırladım. Kızıp köşeye fırladı, sandalyenin altına geçip bana ters ters baktı. Beni genellikle neşelendiren Çıplak Ayaklı Kontes’ı izledim. Bu akşam Fransız soğan çorbası yapıp kocası Jeffrey ile öğle yemeğinde yemek üzere sahile götürdü. Normalde ikisini seyretmek bana büyük bir huzur veriyordu. Çok sevimlilerdi. Bu gece bende bir mide bulantısı yaratmıştı. South Hampton kumsalında bir battaniyeye sarınıp Jeffrey’le birlikte çorba içmek istiyordum. Tam olarak Jeffrey değil ama Jeffrey’e eşdeğer biri. Benim Jeffrey’im. Kahrolası Jeffrey. Kahrolası Çıplak Ayaklı Kontes. Kahrolası tek başına yenen ısmarlama yemek. Yeterince geç olduğunda bu korkunç günü arkamda bırakıp yatmaya gidebildim ve acınası bedenimi yatak odama sürükledim. Pijamalarımı almaya gittiğimde çamaşırları yıkamadığımı fark ettim. Kahretsin. Pijama çekmeceme bakıp giyecek bir şey, herhangi bir şey aradım. OR ile aynı tarafta olduğumuz günlerden kalma seksi küçük bir şeyler vardı. Homurdanıp ofladım ve en sonunda çekmeceden pembe, kolsuz, mini bir geceliği çekip çıkardım. Fırfırlı, sevimli bir gecelikti. Güzel bir iç çamaşırıyla uyumayı sevdiğim halde şu anda bundan nefret ediyordum. Bana, kayıp OR’umu hatırlatıyordu. Her ne kadar onunla iletişim kurmaya çalışsam da. Belki de bu gece o geceydi. Kesinlikle gergin bir geceydi. Kimsenin şu anda benden daha fazla rahatlamaya ihtiyacı olamazdı. Clive’ı kışkışlayıp kapıyı kapadım. Kimsenin bunu görmeye ihtiyacı yoktu. Bu gece olabildiğince desteğe ihtiyacım olduğundan INXS dinlemeye koyuldum. Michale Hutchence’i hep kendime yakın hissetmişimdir. Yatağa çıktım, arkamdaki yastıkları ayarlayıp örtülerin arasına girdim. Bacaklarımı çıplak bırakan mini gecelikle pamuklu örtülerin soğukluğunu hissettim. Taze ağdalı bacaklarda kaliteli pamuklu kumaşı hissetmek gibisi yoktu. Sanırım gerçekten iyi bir fikirdi. Gözlerimi kapadım ve sakin bir şekilde nefes alıp vermeye çalıştım. Son birkaç keredir OR’umu bulmaya kalkıştığımda o kadar derin bir hayal kırıklığına uğramıştım ki neredeyse gözyaşlarına kapılacaktım. Bu gece her zamanki fantezilerimle başladım. Önce biraz Catalano ile başladım, ellerimin geceliğimin altına kayıp oradan göğüslerime çıkmasına izin verdim. Jordan Catalano/ Jared Leto’nun Angela Chase’i öpmesini düşünüp onun kendim olduğunu hayal ettim. Dudaklarımda sert ve ateşli öpücüklerini hissettim, elleri tenimin üzerinde kayıp göğüs uçlarıma ilerledi. Benim/Jordan’ın parmakları masaj yapmaya başlayınca karnımda o tanıdık çekilmeyi hissettim, üzerime bir sıcaklık yayıldı. Gözlerim kapalıydı, kafamdaki resim tenime hücum eden Jason Bourne/Matt Damon’a dönüştü, ikimiz birden devletin elinden kaçıyorduk, bizi sadece fiziksel bağımız hayatta tutuyordu. Benim/Jason’ın parmakları yavaşça belimden aşağıya kaydı, geceliğimle takım iç çamaşırımın içine süzüldü. Orada bir şeyler yaptığını hissediyordum. Dokunuşum içimde bir şeyleri uyandırıyor, bir şeyleri harekete geçiriyordu. Jason ve Jordan için hazır olduğumu hissettiğimde derin bir iç çektim. Ah. ikisini birden düşünüp OR’umu geri getirmeye çalışmak içimde bir kıpırdanma yarattı, inleyip daha büyük bir isme atladım. Clooney’e geçtim. Parmaklarım kendimi mıncıklayıp, kıvrıldıkça, kendime dokundukça gözümün önüne Clooney’den görüntüler geliyordu. Danny Ocean... Hayatın Gerçeklerindeki George. Ve ardından işe giriştim. Dr. Ross. ER’ın üçüncü sezonunda düzeltilmiş saç kesimiyle Caesar. Mhhhhhh... inleyip ahladım. İşe yarıyordu. Gerçekten de uyarılmıştım. Aylardır ilk kez beynim ve geri kalanım uyum halinde görünüyordu. Yana dönüp elimi bacaklarımın arasına soktum. Bir yandan da Dr. Ross’un önümde diz çöktüğünü gördüm. Dudaklarını yalayıp bana, beni en son ne zaman birinin bağırttığını sordu. Tahmin bile edemezsin. Bağırt beni, Dr. Ross. Sımsıkı kapalı gözlerimin arkasında bana doğru eğildiğini gördüm, dudakları gitgide daha da yaklaşıyordu. Hafifçe dizlerime dokunup bacak içlerime öpücükler kondurarak bacaklarımı ayırdı. Nefesini basbayağı bacaklarımda hissedebiliyordum. Beni titretiyordu. Dudakları aralandı, Clooney’nin o kusursuz dili tadıma bakmak için titreşti.

Tak.

“Ah, tanrım.”

Tak tak.

“Ah...”

Hayır. Hayır. Hayır!

“Simon... hımmm... kıkır kıkır.”

İnanamıyordum. Dr. Ross bile şaşkına uğramıştı.

“Evet -kıkır kıkır- çok -kıkır kıkır- iyi... hah hah hah!”

Dr. Ross’un benden uzaklaştığını hissederken homurdandım. Islanmıştım, hayal kırıklığına uğramıştım ve şimdi de Clooney birisinin ona güldüğünü sanıyordu. Geri çekilmeye başladı. Hayır, beni bırakma Dr. Ross. Sen yapma!

“İşte bu! İşte bu! Oh...ah...hah hah hahah!”

Duvarlar sarsılmaya başladı, sonra yatağın takırtısı başladı. Yeter artık. Kıkırda hadi, sürtük. Ayağa fırladım. Catalano, Bourne ve her zaman aşk dolu Clooney testosteron yüklü dumanın içinde solarken. Örtüleri üzerimden attım, kapıyı sonuna kadar açıp uzun adımlarla yatak odasından dışarı çıktım. Clive bir patisini kaldırıp onu dışarıda bıraktığım için bana sitem etti. Ama yüzümü görünce akıllılık edip geçmeme izin verdi. Palas pandıras topuklarımı yerin sert zeminine vura vura dış kapıya gittim. Öfkeli olmanın da ötesindeydim. Burnumdan soluyordum. Oysa ne kadar da yaklaşmıştım. Dış kapıyı asırlardır çıkış yapamamış binlerce kızgın OR’un verdiği güçle açtım. Kapısını güm güm çaldım. Kapıyı sertçe uzun uzun yumrukladım, tıpkı Clooney’nin beni az kalsın tokmaklayacağı gibi. Tekrar tekrar kapıyı vurdum, hiçbir şekilde yılmadım, hiçbir şekilde peşini bırakmadım. Kapıya doğru yaklaşan ayak seslerini duyabiliyordum ama yine de kapıyı çalmayı bırakmadım. OR’suz geçen günün, haftanın ve ayların hayal kırıklığı kendini görülmemiş bir gösteriyle ortaya koymuştu. Şıkırdayan anahtarları ve çözülen kelepçelerin sesini duydum fakat yine de kapıyı yumruklamaya devam ettim. Bağırmaya başladım. 

“Çabuk aç şu kapıyı seni aşağılık herif yoksa duvardan geçip yanına geleceğim!”

Simon’ın “Sakin ol. Kapıyı yumruklamaktan vazgeç,” deyişini duydum.

Sonra kapı açıldı ve ben kapıya baktım. İşte karşımdaydı. 

Simon.

Yumuşak bir ışığın önünde siluet halinde beliren Simon bir eliyle kapıyı, diğer eliyle de kalçalarının etrafına sardığı beyaz çarşafı tutuyordu. Baştan aşağıya ona şöyle bir baktım. Elim hâlâ yumruk yapılmış halde yukarıda duruyordu ve kapıya çok şiddetli vurduğumdan titriyordu. O Kikirdek’in tarlasını sürerken muhtemelen Kikirdek’in Simon’ın saçlarına gömülen elleri de o koyu siyah saçlarını böyle dimdik yapmıştı. Gözleri keskin bir maviydi, elmacık kemikleri ise çenesi kadar sert hatlıydı. Olayı tamamlayalım mı? Öpüşmekten şişmiş dudaklar ve üç gündür tıraş görmemiş bir yüz. Tanrım, kirli sakalı vardı. Bu sabah bu nasıl gözümden kaçmıştı? Uzun, ince bedenini baştan ayağı süzdüm. Bronzlaşmıştı fakat özellikle tasarlanmış bir bronzlaşma değildi, dışarıda olmaktan, güneş altında kalmaktan bronzlaşmıştı. Erkeksi bir bronzlaşma. Nefes alıp verirken göğsü inip inip kalkıyordu. Teni, sevişme sonucu ortaya çıkan ince ter zerrecikleriyle kaplıydı. Bakışlarım aşağılara kaydıkça gövdesinde aşağılara doğru, çarşafın altından belli belirsiz görünen koyu renkli kıllarını gördüm. Altılı karın kasının altına. Bazı erkeklerde olan, onda tuhaf ya da egzersiz aletleriyle yapılmış görünmeyen o V şeklinin altına. Göz alıcıydı. Tabii ki göz alıcıydı. Ve neden kirli sakalı olmak zorundaydı? Elimde olmadan iç çektim. Bakışlarım düşündüğümden daha da aşağılara kaydı. Gözlerim bir mıknatıs tarafından daha da aşağılara çekiliyordu sanki. Kalçalarının etrafında, olması gerektiğinden daha aşağıda duran çarşafın altına. Hâlâ. Dimdik. Duruyordu.

***

"Ah, tanrım.”

Tak.

“Ah, oh.”

Tak tak.

Onun bastırmasının şiddetiyle yatağa doğru hareket ediyordum. Küstahça üzerime geldi, bana alabileceğim kadarını vererek üzerime geldi, sonra o eşiği geçecek şekilde beni zorladı. Gözlerini bana çevirdi, sert, tanıdık bir gülümseyişle baktı. Gözlerimi kapadım, kendimi derinden etkilenmeye bıraktım. Derinden derken gerçekten derinden, çok derinden... Ellerimi yakaladığı gibi başımın üzerine, yatak başına doğru getirdi.

“Şimdi buraya sıkı sıkı tutunmak isteyeceksin,” diye fısıldadı, kalçalarının ritmini değiştirip bacaklarımdan birini omzunun üzerine kaldırdı

“Simon!” diye çığlık attım, vücudumun kasılmaya başladığını hissettim. Gözleri, o kahredici mavi gözleri bana delici bakışlarla bakarken sarsılmaya başladım.

“Mmm, Simon!” Yine çığlık attım ve kollarım başımın üzerinde, ellerim sıkı sıkı yatak başını tutar bir halde birden uyandım.

Bir an gözlerimi kapadım, parmaklarımı açmaya çabaladım. Tekrar baktığımda ellerimde o kadar sıkı tutmaktan oluşmuş izleri gördüm. Güçlükle doğruldum. Ter içindeydim ve hızlı hızlı nefes alıyordum. Soluk soluğa kalmıştım. Çarşafları yatağın ucunda, tortop olmuş bir halde buldum. Clive de o topun altına girmiş, burnunu dışarı çıkarmıştı.

“Ah, Clive, saklanıyor musun?”

“Maaaov,” sinirli bir yanıt geldi. Yavru kedi burnunun arkasında ufak bir yüz belirdi.

“Artık çıkabilirsin şapşal. Anneciğin çığlık atmayı kesti. Sanırım.” Bir kahkaha attım. Ellerimi ıslanmış saçlarımdan geçirdim.

Cezbedici bir biçimde pijamalarım terden sırılsıklam olmuştu. Ayağa kalkıp serinlemek için klimanın havalandırma deliğinin önüne geçtim, sakinleşmeye başlamıştım.

“Çok yaklaşmıştık, öyle değil mi OR?” Yüzümü buruşturdum, baldırlarımın arasında hoş olmayan bir acıyla bacaklarımı birbirine bastırdım.

Simon’la apartman aralığında karşılaştığımız o geceden beri onu hayal etmekten kendimi alamıyordum. Bunu istemiyordum, gerçekten istemiyordum fakat bilinçaltım beni ele geçirmişti ve Simon’la arası gayet iyiydi. Gece. Vücudum ve beynim. Beyin daha iyi biliyordu, Alt Kattaki Caroline çok emin değildi...

Clive yanımdan geçip koşarak mutfağa geçti, mama kâsesinin yakınında o küçük dansını yaptı.

“Hah hah hah, yola gel bakalım,” diye kıkırdadım Clive bileklerime sürtünürken. Mama kabına bir ölçü mama koyup kahve yapmaya koyuldum. Tezgâha yaslanıp kendime gelmeye çalıştım. Hâlâ nefes nefeseydim. Gördüğüm rüya... şey, yoğundu epey. Tekrar üzerime tünemiş bedenini, burnunun ucundan göğsüme damlayan ter damlasını düşündüm. Üzerime eğilip dilini karnımda gezdirip göğüslerime doğru geldi, sonra da...

Çing! Çing!

Bay Kahve beni edepsiz düşüncelerimden ayırdı, ona bundan dolayı minnettardım. Tekrar heyecanlanmaya başladığımı hissedebiliyordum. Peki bu bir sorun yaratacak mıydı? Kendime bir fincan kahve koydum, bir muz soydum ve pencereden dışarı baktım. Muza masaj yapıp ağzıma dayamamak için içimde yükselen dürtüyü görmezden geldim. Ah, tanrım, o tatlı dürtme. Hızla güneye doğru yol alma. Güneye derken demek istiyorum ki...

Suratıma bir tokat attım ve zihnimi hâlihazırda bir duvar paylaştığım erkek fahişenin dışında bir şey düşünmeye zorladım. Saçma sapan şeyler. Zararsız şeyler.

Dondurma... Domalmak.

Dondurma külahları... onun külahını ve iki top dondurmasını yalıyorum.

Çocuk oyunları...kahretsin, Simon’la doktorculuk oynuyoruz...

Tamam, yeter! Artık denemiyorum bile! Duş alırken ellerim yıkanmanın dışında bir şey yapmaya kalkışmasın diye defalarca The Star Spangled Banner şarkısını söyledim. Çarşafa dolanmış halde ve yüzündeki gülüşle nasıl göründüğünü değil ne denli aşağılık bir herif olduğunu hatırlamam gerekiyordu. Gözlerimi kapayıp duş bataryasına yaslandım, yeniden o geceyi hatırladım. 

O gece şeyine, yani çarşafın altına bakmayı bıraktıktan sonra açtım ağzımı yumdum gözümü:

“Şimdi bana bakın bayım, ne kadar gürültü yaptığınızın farkında mısınız? Uyumaya ihtiyacım var benim! Eğer tek bir gece, tek bir dakika daha sizin ve hareminizin duvarıma vurduğunu duyarsam aklımı oynatacağım!”

Arada oluşacak, oluşabilecek, oluşması gereken o Clooneyvari gerilimi ortadan kaldırmak için bağırdım.

“Sakin olun. O kadar da kötü olamaz. Duvarlar epey kalın.” 

Gülümsedi. Elini yumruk yapıp etrafına cazibe yayarak kapının çerçevesine dayadı. İstediğini elde etmeye alışkın olduğu açıktı. Karın kaslarına bakınca bunun nasıl olduğunu anlayabiliyordum. Dikkatimi toplamak için başımı salladım. 

“Aklınızı mı yitirdiniz siz? Duvarlar kafanız kadar bile kalın değil. Her şeyi duyabiliyorum! Her şaplağı, her miyavlamayı, her kıkırdamayı ve yetti artık! Bu saçmalık şu anda sona erecek!” diye ciyak ciyak bağırdım. Yüzümün öfkeden alev alev yandığını hissedebiliyordum. Şaplak, miyavlama ve kıkırdama kelimelerini vurgulamak için elimle havada tırnak işareti bile yaptım.

Hareminden konuşurken cazibeli duruştan cezalı çocuk duruşuna geçiş yaptı. 

“Ama bu kadarı da fazla,” diye karşılık verdi. “Evimde yaptıklarım beni ilgilendirir. Sizi rahatsız ettiysem özür dilerim ama gecenin bir yarısı buraya gelip bana yapabileceklerimi ve yapamayacaklarımı söyleyemezsiniz! Ben evinize kadar gelip kapınıza güm güm vuruyor muyum?”

“Hayır ama duvarıma güm güm vuruyorsunuz. Yatak odalarımızın ortak bir duvarı var. Uyumaya çalıştığım sırada tam başucumdasınız. Lütfen biraz görgü kurallarını göz önünde bulundurun.”

“Pekâlâ, nasıl oluyor da siz beni duyabiliyorken ben sizi duyamıyorum? Bir dakika, bir dakika sizin duvarlarınızda ses çıkaran biri yok anlaşılan, öyle mi?”

Yüzüne pis bir gülüş yayıldı. Yüzümden kanın çekildiğini hissettim. Ellerimi sıkıca göğsümde kavuşturdum ve aşağıya doğru baktığımda üzerimdeki kıyafeti hatırladım. Pembe mini gecelik. Saygın bir görüntü çizmek için ne kadar da hoş bir kıyafet. Ben sinirden küplere binerken Simon’ın gözleri vücudumda gezindi, pembe geceliği, dantelleri, ayağımı yere kızgınlıkla vururken kendini belli eden kalçalarımı süzdü. Bakışları en sonunda yukarı çıkıp benim bakışlarımla buluştu ve orada kaldı. Ardından o bebek mavisi gözlerinde bir parıltıyla bana göz kırptı. Öfkeden kan beynime sıçradı. 

“Arggghhh!” 

Bir çığlık attım ve eve dönüp dış kapıyı hızla çarptım. Yerin dibine geçmiştim. 

Suyun can sıkıntımı alıp götürmesini istiyordum. O zamandan beri de onu görmemiştim. Peki ya görseydim ne olacaktı? Kafamı duvardaki fayanslara vurdum. Kırk beş dakika sonra dış kapıyı açtığımda Clive’a omzumun üzerinden veda edip apartman aralığında haremden herhangi bir kızın olmaması için sessizce içimden dua ettim. Her şey açık. Apartmanın kapısından dışarı çıkarken güneş gözlüklerimi taktım, Range Rover’ı fark ettim. Öylesine görüvermiştim. Sonra kafamda Range Rover’la kafiyeli kelimeleri düşündüm. Tek tek. Öylesine.

Caroline! Sanırım bir doktora görünmen gerek.

O öğleden sonra Jillian başını ofisimden içeri uzattı. 

“Tak tak tak, kimse yok mu?” dedi gülerek.

“Hey! Ne var ne yok?” Sandalyeme yaslandım.

“Bana Sausalito’daki evi sorsana.”

“Selam Jillian, Sausalito’daki evden ne haber?” diye sordum gözlerimi devirerek.

“Bitti,” diye fısıldadı kollarını açarak.

“Hadi oradan!” diye fısıldadım ben de.

“Bütünüyle, tamamen, kesinlikle bitti!” Bir çığlık atıp karşıma oturdu.

Çalışma masamın üzerinden yumruklarımızla çak işareti yaptık. 

“İşte bu çok güzel bir haber. Bunu kutlamalıyız.”

Çekmeceme uzandım.

“Caroline, eğer oradan bir şişe skoç çıkaracaksan insan kaynaklarına bunu bildirmem gerekecek,” diye beni uyardı yüzünde saklayamadığı bir gülüşle.

“Her şeyden önce insan kaynakları sensin. İkincisi, seni duyan da ofisimde skoç bulunduruyorum sanır! Aslında bacağıma sarılı matarada duruyor,” diye kıkırdadım ve Jillian’a bir lolipop uzattım.

“Güzel. Kavunlu hem de. En sevdiğim,” dedi paketi açıp yemeye başladı.

“Pekâlâ, anlatsana şu işi,” dedim.

Benjamin’le birlikte yeniledikleri evin son rötuşları için Jillian’la fikir alışverişinde bulunuyorduk. Yıllardır hayalini kurduğu türde bir ev olduğunu biliyordum. Jillian’ın kendisi gibi sıcak, davetkâr, zarif ve ışıkla dolu bir ev olacaktı. Bir süre iş hakkında konuştuk, sonra Jillian beni kendi işimle baş başa bıraktı.

“Bu arada gelecek hafta yeni eve taşınmanın şerefine bir parti vereceğim. Sen ve kızlar tayfası da davetlisiniz,” dedi kapıdan çıkarken.

“Biraz önce kızlar tayfası mı dedin?” diye sordum.

“Demiş olabilirim. Geliyor musun?”

“Harika olur. Bir şey getirebilir miyiz ve gözümüzü dikip nişanlına bakabilir miyiz?”

“Sakın ha! Senden daha azını beklemem zaten,” diye karşılık verdi.

Gülümseyip işe koyuldum. Sausalito’da parti? Bu parti bir şeyler vaat ediyor gibiydi.

“Ciddi ciddi ondan hoşlanıyor değilsin, öyle değil mi? Hakkında kaç hayal kurdun peki?” diye sordu Mimi pipetini ağzına alarak.

“Hoşlanmak mı? Hayır, tabii ki. Aşağılık herifin teki o. Neden ona karşı...”

“Tabii ki hoşlanmıyor. Kim bilir bu adi herif şimdi nerelerdedir? Caroline asla yapmaz,” dedi Sophia benim adıma saçlarını omzunun üstünde kabartarak ve içeri girdiği andan bu yana onu dikizleyen bir masa dolusu iş adamını kendine hayran bırakarak. Öğle yemeği için Kuzey Kumsalı’ndaki sevdiğimiz küçük restoranda buluşmuştuk. Mimi sandalyesine yaslandı ve masanın altından beni dürterek kıkırdadı.

“Çek arabanı, seni bücür.” Ona ters ters baktım. Yüzüm kıpkırmızı kesilmişti.

“Aynen! Çek arabanı, seni bücür. Caroline her şeyden önce iyi bilir ki...” Sophia gülmeye başladı, sesi gitgide alçaldı, en sonunda güneş gözlüklerini çıkarıp bakışlarını bana çevirdi.

Çellist ve bücür yerimde kıpırdanmamı seyrettiler. Biri gülümsedi diğeri küfretti.

“Ah Caroline, Caroline, sakın bu adamdan hoşlandığını söyleme bana. Ah hayır, hoşlanıyorsun, öyle değil mi?” Sophia ofladı, o sırada garson masamıza bir şişe Pellegrino koydu. Sophia parmaklarını saçlarından geçirirken garson gözlerini ona dikti. Sophia özellikle göz kırparak ona bakıp elini salladı. Erkeklerin ona nasıl baktığını biliyordu. Onun erkekleri kıvrandırmasını izlemek çok zevkliydi. Mimi farklıydı. O kadar ufak tefek ve sevimliydi ki erkekler onun iç güzelliğini fark edip ondan etkileniyorlardı. Sonra gerçekten ona şöyle bir bakıp ne kadar güzel olduğunu görüyorlardı. Bir biçimde erkeklerde koruma kollama güdüsü uyandırıyordu. Ta ki onu yatak odasına götürene kadar. Ya da bana söylenildiği kadarıyla öyle. İşte orada tam bir kaçıktı... Bana güzel olduğum söylenirdi, ben de kimi günler buna inanırdım. Geçerli olduğunu düşündüğüm iyi günlerde. Kendimi hiç Sophia kadar seksi ya da Mimi kadar duygularıma hâkim hissetmedim. Yine de bir şekilde fena sayılmazdım. Üçümüz dışarıda bir yerlere gittiğimizde bir olaya sebep vereceğimizi biliyordum, son zamanlarda bunu kendi yararımıza kullanmaya başlamıştık. Hepimizin farklı bir havası vardı ki bu iyi bir şeydi. Nadiren aynı kişiden hoşlanırdık. Sophia son derece müşkülpesentti. Uzun, ince ve güzel adamlardan hoşlanırdı. Çok uzun boylu olmamalıydı, sadece ondan uzun olmalıydı. Erkeğinin kibar, akıllı ve tercihen sarışın olmasını isterdi. Bu konuda ciddi bir zaafı vardı. Ayrıca güneyli aksanına bitiyordu. Gerçekten de bir erkek ona “balım” dese, heyecandan altına yapabilirdi. Bunu ilk elden biliyordum. Çünkü bir gece müthiş Oklahoma aksanımla onu kendinden geçirmiş ve onunla epey uğraşmak zorunda kalmıştım. Gecenin geri kalanı onu defetmeye çalışmakla geçmişti. Bana üniversitede olduğunu ve yeni deneyimler kazanmak istediğini söylemişti. Öte yandan Mimi’nin aradığı öyle belirgin bir tip yoktu. Genel olarak toplu tiplerden hoşlanıyordu. İri yarı, kocaman, uzun ve güçlü erkekleri beğeniyordu. Erkeklerin onu öpmek için kaldırmalarına ya da boyun fıtığı olmamak için bir taburenin üzerine çıkartmalarına bayılıyordu. Erkeğinin biraz alaycı ve esprili bir yanının olması hoşuna gidiyordu, üstten bakan tiplerden nefret ediyordu. Ufak tefek olduğundan karşısındakini “korumak” isteyen tipleri kendine çekme eğilimi vardı. Ne var ki bu hatun çocukluğundan beri karate dersleri alıyordu, kimsenin kendisini korumasına ihtiyacı yoktu. Retro etekler giyen bir baş belasıydı. Benim için bir tip tanımı yapmak zordu ama gördüğümde o kişi olduğunu anlardım. Yüce Divan ve pornografi gibi hemen farkına varırdım. Açık havada spor yapmaya düşkün tiplere karşı bir eğilimim vardı, cankurtaranlara, scuba dalgıçlarına, kaya tırmanışçılarına. Onların düzgün, azıcık pejmürde; içine biraz serserilik katılmış beyefendilikte ve evin annesini oynamama yetecek kadar para kazanacak biri olmasını isterdim. Bir yaz deliler gibi seksi bir sörfçü ile çıkmıştım. Adam kendi fındık ezmesini alamayacak kadar meteliksizdi. Micah’ın dur durak bilmeyen orgazmları bile onu kurtarmaya yetmemişti. Çünkü cinsel organlarına yaptırdığı ağdayı ödemek için benim kredi kartımı kullandığını öğrenmiştim. Ve cep telefonlarının faturasını. Davet bile edilmediğim Fiji seyahatini. Tak sepeti koluna sörfçü çocuk. Tak sepeti koluna. Gitmeden önce son bir tane yolluk almış olabilirim. OR’un gidişinden önceki günler. Ahh ahh... Dinmek bilmeyen orgazmlar. Ah...

“Bir dakika, bir dakika, apartman aralığındaki karşılaşmanızdan sonra onu bir daha gördün mü?” diye sordu Sophia. Yemekleri sipariş etmiştik. Ben de sörfçüyle olan anılarımdan sıyrılmıştım.

“Hayır,” dedim homurtuyla.

Mimi hafif hafif koluma dokundu. 

“Hoş biri, öyle değil mi?”

“Kahretsin ki öyle! Kendi iyiliği için fazlasıyla hoş. Aşağılık herifin teki!” Elimi masaya vurdum ki masadaki çatal bıçaklar sıçradı. Sophia ile Mimi birbirlerine baktılar, ben de onlara malum parmak hareketini yaptım.

“İşte o sabah Miss Pisi’yle birlikte apartman boşluğundaydı, öpüşüyorlardı. Hastalıklı, kötü bir orgazm dönüyor orada. Hiçbir şekilde parçası olmak istemiyorum” dedim onlara hikâyeyi üçüncü kez anlattıktan sonra. Öfkeyle ağzımdaki marulu çiğnedim.

“Jillian’ın seni bu adama karşı uyarmadığına inanamıyorum,” dedi Sophia düşünceli düşünceli. Bir yandan da tabağındaki kızarmış ekmek parçalarını bir kenara ayırıyordu. Yine ekmeksiz bir rejim yapıyordu. Geçen yıl aldığını iddia ettiği iki buçuk kilo ödünü patlatmıştı. Kilo aldığı filan yoktu ama kafasına bir şeyi koydu mu Sophia’yı ikna etmek imkânsızdı.

‘Yok, öyle değil. Jillian bu adamı tanımıyormuş,” dedim.

“Jillian’ın oraya son gidişinden sonra taşınmış olmalı. Zaten Jillian orada pek kalmadı. Orayı, şehirde kalacak bir yerleri olması için tuttular. Komşulara göre adam bir ya da iki yıldır o apartmandaymış. Zaten sürekli seyahat ediyor.”

Konuştukça topladığım bilgilerle adamın siciline epey hâkim olduğumu fark ettim.

“Duvarları titretti mi bu hafta?” diye sordu Sophia.

“Görece sessiz bir haftaydı, aslına bakarsan. Ya benim dediklerimi dinleyip, komşusuna saygı gösteriyor ya da penisi sonunda hatunlardan birinin içindeyken kırıldı, tıbbi destek görüyor,” dedim biraz yüksek sesle. İş adamlarıyla dolu masa bizi dikkatle dinliyor olmalıydı ki o sırada hepsi birden öksürmeye ve oturdukları yerde kıpırdanmaya başladılar. Belki de farkına varmadan bacaklarını kapatıyorlardı. Kıkırdayıp yemeğimize devam ettik.

“Jillian deyince aklıma geldi. Gelecek hafta Sausalito’daki eve yeni taşınmasının şerefine vereceği partiye davetlisiniz kızlar,” dedim.

İkisi birden elleriyle kendilerini yelpazelemeye başladı. Benjamin hepimizin üzerinde uzlaştığı bir erkekti. Jillian’a ne zaman yeteri kadar içkiyi dayasak ona Benjamin hakkındaki hislerimizi itiraf eder, bize onun hakkında hikâyeler anlatmasını isterdik. Eğer şansımız yaver gitmişse ve Jillian’a fazladan bir martini içirmeyi başarmışsak... Pekâlâ, şöyle diyeyim. Erkeğiniz kırklarında bile olsa cinsel hayatınızın gayet iyi sürdüğünü bilmek güzeldi. Benjamin’le Fairmont Otel’de Tonga Odası’nda mesela? Vay canına. Çok şanslı kadındı.

“Harika olur. Eski günlerdeki gibi sana gelip sende hazırlansak. Ne dersin?” diye çığlık attı Mimi. Sophia ile ben kulaklarımızı kapadık.

“Pekâlâ, pekâlâ, olur tabii. Ama daha fazla çığlık atmak yok yoksa hesabı sana kakalarız,” diye kızdı Sophia. Mimi sandalyesine geri oturdu, gözleri parıldıyordu.

Öğle yemeğinden sonra Mimi köşe başındaki randevusuna gitti. Sophia ile ben de taksiye bindik.

“Demek komşunla ilgili edepsiz rüyalar görüyorsun. Hadi biraz anlat da duyalım,” dedi. Taksi şoförünün ağzı kulaklarındaydı.

Dikiz aynasından bize bakışını yakalayınca 

“Gözünüzü yoldan ayırmayın lütfen şoför bey,” diye onu uyardım.

Düşüncelerimin rüyalarıma savrulmasına izin verdim, son bir haftadır her gece oluyordu bu. Bense cinsel hayatımdaki hayal kırıklığımı kritik bir noktaya taşımamıştım henüz. OR’a kulak asmadığım zaman bir sıkıntı yoktu. Fakat şimdi her gece Simon’ın hayaliyle ödüllendiriliyordum. OR’un yokluğu telaffuz edilen bir şeye dönüşmüştü. Clive gardırobun üzerinde uyuyordu artık. Sağa solu tekmeleyen bacaklarımdan uzakta, daha güvenliydi.

“Rüyalar mı? Rüyalarım güzel ama kendisi aşağılık herifin teki!” diye bağırdım. Kapıya bir yumruk atarak.

“Biliyorum. Bunu söyleyip duruyorsun zaten,” dedi dikkatli dikkatli bana bakarak.

“Ne var? Bu bakışın anlamı nedir?”

“Hiç. Sadece sana bakıyorum. Aşağılık bir herife karşı hissettiğin öfkeye kendini iyice kaptırmış görünüyorsun,” dedi.

“Biliyorum.” İç çekip pencereden dışarı baktım.

“Beni dürtüyorsun.”

“Hayır, dürtmüyorum.”

“Gerçekten, o cebindeki nedir Mimi? Tacizci mi oldun?” diye haykırdı Sophia başını birden çevirerek. 

Mimi saç maşasını saçına bastırıyordu. Yatağımda otururken gülümseyip sandaletlerimi bağladım. Kızlar buraya gelmeden saçımı sarmıştım. Böylece baştan sona hazırlanma kısmından kurtulmuştum. Mimi kendisini güzellik okulunu bırakmış biri gibi görmekten çok hoşlanıyordu. Eğer yatak odasında bir dükkân açabilse bunu ciddi ciddi düşünebilirdi. Mimi cebinden bir saç fırçası çıkarıp Sophia’ya gösterdi. Ardından ona takılmaya başladı. Saç fırçasıyla. Berkeley’de yaptığımız gibi partiden önce kendi partimizi yapıyorduk. Donmuş daiquirilere varana dek. Her ne kadar kaliteli içki ve taze sıkılmış misket limonu suyuna terfi etsek de bizi hâlâ çakırkeyif ve pervasız yapmaya yetiyordu.

“Hadi, hadi ama. Bugün kiminle karşılaşacaksınız kim bilir! Bu pırasa saçlarla Beyaz Atlı Prensle karşılaşmayı istemezsiniz herhalde.” 

Mimi Sophia’yı başını aşağıya eğip “saçına biraz hacim kazandırması” için ikna etmeye çalışıyordu. Onunla tartışamazdınız. Sadece istediği gibi yapmasına izin verirdiniz.

“Hiç de pırasa gibi değil. Eğer bu kızlar vitrinde olacaksa Beyaz Atlı Prens kabarık saçlarımla bile beni fark etmez,” diye mırıldandı Sophia. Onun bu lafı beni tekrar kahkaha krizine soktu. Gülüşmelerimiz üzerine yan taraftan birtakım sesler duydum. Yataktan kalkıp sesleri daha iyi duyabilmek için duvara yaklaştım. Bu kez Simon’ın dışında iki farklı erkek sesini ayırt edebiliyordum. Ne söylediklerini pek anlayamıyordum. Fakat aniden duvardan bangır bangır Guns N’ Roses’ın sesi gelmeye başladı. Öyle ki Sophia ile Mimi yaptıkları işi bırakmak zorunda kaldılar.

“Bu kıyamet de neyin nesi?” dedi Sophia. Sert bakışlarla odayı kolaçan etti.

“Sanırım Simon Guns N’ Roses hayranı.” 

Omuz silktim. Yağmur ormanına kabul edildiğim için içten içe hoşuma gitmişti. Alnıma bir bandana taktım, Axl’ın bir ileri bir geri yengeç dansını taklit ettim. Mimi bayıldı, Sophia ise kaşlarını çattı.

“Hayır, hayır, öyle değil seni şapşal.” Sophia müziği duyunca kızdı, o da başka bir bandana aldı. Sophia ile ben Axl kavgasına tutuşmuşken Mimi çığlık çığlığa kahkahalar attı. Ta ki, elbette Sophia saçını dağıtmaya başlayana dek. O sırada Mimi ona doğru bir hamle yaptı. Sophia ondan kaçmak için yatağa zıpladı. Ben de onlara katıldım. Yatakta zıpladık durduk, bağıra çağıra şarkıyı söyleyip deliler gibi dans ettik. Mimi en sonunda pes etti. Üçümüz manyaklar gibi dans ettik. Yatağın ayağımızın altında kaydığını hissetmeye başladım. Sonra anladım ki coşkuyla duvara vurmaktandı, Simon’ın duvarına.

“Al sana al işte! Biraz daha al! Duvarlarıma vuran kimse yok, öyle mi? Hah hah hah hah!” Mimi ile Sophia hayret içinde bana bakarken ben deliler gibi bağırıyordum.

Sophia yatağa çıktı. Mimi’yle birbirlerine sarılıp güldüler. Ben yumruklarımı duvara vurmaya devam ettim. Sörf yapar gibi bir ileri bir geri gidiyordum. Yatak başını duvara çarpıp durdum. Aniden müzik kesildi, ben de vurulmuşum gibi kalakaldım. Mimi ile Sophia ellerini birbirlerinin ağızlarına götürdüler. Bense yatakta sırtüstü yattım. Gülmemek için elimi ısırdım. Ortamdaki hava birine pis bir şaka yapacakken ya da kilisenin arkasında gülerken yakalanmış birilerinin taşkınlığına benziyordu. Onu bastıramazdınız, onu hiçbir şekilde bastıramazdınız.

Tak tak tak.

Yok artık. Duvara mı vuruyordu?

Tak tak tak.

Duvara vuruyordu.

Tak tak tak! 

Hak ettiği şekilde davranmıştım. Beni susturmaya çalışmaya cüret etmesine inanamıyordum. Gülüşen erkek sesleri duydum. Bir kere daha tak tak tak sesi geldi ve ben iyice öfkeden kudurdum.  Gerçekten de aşağılık herifin tekiydi.... Kuşkuyla kızlara baktım, onlar da benimle birlikte tekrar yatağa zıpladılar. Biz de tak tak tak duvara vurmaya başladık. Duvara deliler gibi inen altı tane öfkeli yumruk. Karşı taraftan da tak tak tak sesleri geldi. Bu kez çok şiddetliydi. Arkadaşları da aksiyona geçmişlerdi demek.

“Bırakın bu ayakları bayım! Size bundan sonra seks meks yok artık!” Duvara doğru bağırdım. Bizimkiler deliler gibi güldüler.

“Benim için fazlasıyla seks var sayın bayan. Asıl sizin için yok!” diye bağırdı duvardan, söyledikleri gayet anlaşılırdı.

Bir kere daha vurmak için yumruklarımı havaya kaldırdı. Tak tak ta-tak tak tak. Benim taraftan sesler duyuldu. Tak tak! Tek bir yumruk karşılık verdi sonra birden ortalığa bir sessizlik çöktü.

“Ohhhhh!” Duvara bakıp bağırdım. Simon’la arkadaşlarının gülüştüğünü duyabiliyordum.

Mimi, Sophia ve ben gözlerimiz faltaşı gibi açık birbirimize baktık. Ta ki arkamızda cılız bir iç çekme sesi duyana kadar. Başımızı çevirdiğimizde gardırobun üzerinde oturan Clive’ı gördük. Gözünü dikmiş bize bakıyordu. Tekrar iç çekti, sonra poposunu yalamaya girişti.

“Ah bu yüzsüzlük. Adamdaki bu kahrolası yüzsüzlüğe bakar mısınız? Duvarıma ciddi ciddi vuracak cesareti nereden buluyor? Tanrım, adam düpedüz...”

“Aşağılık biri, biliyoruz,” dedi Mimi ile Sophia hep bir ağızdan ben bir yandan söylenirken.

“Evet, aşağılık herifin teki!” diye sözlerimi sürdürdüm.

Sinirim geçmemişti. Jillian’ın partisine gitmek üzere arabada yol alıyorduk. Araba servisi hiç gecikmeden tam sekiz buçukta gelmişti, biz de çok geçmeden köprüye doğru yola koyulduk. Arabanın camından Sausalito’nun yanıp sönen ışıklarına baktığımda kendimi biraz sakinleşmiş hissettim. O adamın beni üzmesine izin vermeyecektim. En iyi iki arkadaşımla dışarıdaydım. Dünyanın en iyi patronu tarafından verilen muhteşem bir taşınma partisine katılmak üzereydim. Eğer şansımız yaver giderse nişanlısı, üniversite yıllarında, yüzücüyken ve ufak mayolar giydiği zamanki fotoğraflarına bakmamıza izin verecekti. Biz de iç çekip Jillian o fotoğrafları elimizden alıncaya kadar hayran hayran onlara bakacaktık. Sonra genellikle Benjamin’i de bizden uzaklaştırırdı. Sadece o geceliğine.

“Size söylüyorum, bu gece iyi şeyler olacağına dair bir his var içimde. Bir şeyler olacakmış gibi geliyor,” dedi Mimi düşünceli bir halde. Dalgın dalgın pencereden dışarı baktı.

“Bir şeyler olacak. Elbette. Harika zaman geçireceğiz, içkiyi fazla kaçıracağız ve muhtemelen eve dönerken Caroline’a sarkacağım,” dedi Sophia bana göz kırparak.

“Hımmm, elbette balım,” diye dalga geçtim. O da bana bir öpücük gönderdi.

“Ah, lütfen şu sahte lezbiyen aşkınızı unutabilir misiniz artık? Ciddi bir şeyler söylüyorum burada,” dedi. Kimi zaman beyaz dizilere özgü takındığı romantik sesiyle iç çekti.

“Kim bilir? Kendimden emin değilim ama belki siz Beyaz Atlı Prens’inizle karşılaşacaksınız bu gece,” diye fısıldadım.

İyimser bir yüzle ona baktım. Mimi şüphe yok ki içimizdeki en romantik kişiydi. Herkesin bir ruh ikizi olduğu konusunda çok inançlıydı. Eh... Ben de OR ikizime razı olmaya hazırdım.

Benjamin’le Jillian’ın evinin yakınlarındaki kıvrılan cadde boyunca arabalar park edilmişti. Evin etrafında japon fenerleri ve ışıklı fenerler sıralanmıştı. Tepelik coğrafyadaki pek çok ev gibi dışarıdan bakıldığında bir şey görünmüyordu. Kapıya doğru ilerlerken kendi aramızda gülüştük. Kızlar önümüzde duran düzenlemeye bakarlarken gülümsedim. Evin planlarına bakmıştım fakat gelip görmemiştim.

“Bu nasıl bir araçtır böyle?” dedi Sophia pat diye. Elimde olmadan güldüm. Jillian ile Benjamin, tepe için bir asansör tasarlamışlardı. Yokuş aşağı ve yukarı giden bir asansördü bu. Eve ulaşmak için çıkılması gereken basamakları düşününce gayet işlevsel bir asansördü. Evlerinin ön kısmı teraslanmış bahçeler, banklar ve çeşitli bahçe manzaralarıyla kaplıydı. Hepsi de sanat eseri gibi tasarlanmıştı. Yassı taşlardan oluşan yürüme yollarını aydınlatan meşalelerle tepeden eve iniliyordu. Fakat erzak alışverişi ve diğer ihtiyaç durumlarında tepeden inen asansör işi kolaylaştırıyordu.

“Asansörü mü kullanmak istersiniz yoksa yürüme yolundan mı gitmek istersiniz acaba?” Asansörün diğer tarafında beliren bir görevli sordu.

“Şu aletin içinde mi demek istiyorsunuz?” diye çığlık attı Mimi.

“Elbette, onun için yapıldı zaten. Hadi ama,” diye onu yüreklendirdim. Görevlinin içeri girip açtığı küçük kapıdan içeri adım attım. Kayak teleferiği gibiydi, sadece havada değil tepenin üzerinde ilerliyordu.

“Pekâlâ, tamam, hadi binelim,” dedi Sophia arkamdan içeri girip. Kendini oturağa bıraktı. Mimi omuz silkip onu takip etti.

“Aşağıda sizi bekleyen biri olacak. İyi eğlenceler hanımlar,” deyip gülümsedi ve biz hareket ettik.

Tepeden aşağıda doğru inerken gözümüzün önünde ev belirdi. Jillian burada tamamen sihirli bir dünya yaratmıştı. Ev kocaman pencerelerle çevrili olduğundan inişimizi sürdürürken içerdeki partiyi de görebiliyorduk.

“Vay canına, ne çok insan var burada,” dedi Mimi faltaşı gibi açılmış gözlerle. 

Kulağımıza etraftaki verandalardan birindeki caz grubunun sesi geliyordu. Bindiğimiz araç durduğunda midemde hafif bir kasılma hissettim. Sonra bir görevli kapıyı açtı. Dışarı çıktığımızda ve topuklu ayakkabılarımız yassı taşlar üzerinde tıkıt tıkır sesler çıkarırken evin içinden gelen Jillian’ın sesini duyunca gülümseyiverdim.

“Kızlar! Geldiniz işte!” dedi biz içeri girerken.

Mekânda kendi etrafımda dönüp çevremdeki her şeyi hissetmeye çalıştım. Ev, tepelikte kurulmuş ve dışarı doğru açılan bir üçgen şeklindeydi neredeyse. Ayaklarımızın altında maun ağacından koyu kahverengi yer parkeleri uzanıyor, duvarların sade çizgisiyle bir kontrast oluşturuyordu. Jillian’ın rahatlıkla moderni buluşturan bir tarzı vardı. Evin renkleri etraftaki tepeliğin renklerini yansıtıyordu: sıcak tonda yaprak yeşilleri, koyu toprak kahverengileri, pastel krem tonları ve araya serpiştirilen çivit mavileri. İki katlı evin neredeyse tüm arka cephesi camdı ve bütün manzarayı içine alıyordu. Koyun sularında ayışığı kıpırdaşıyordu. Uzakta San Francisco’nun ışıklarını görebiliyordunuz. Jillian’la Benjamin’in kendileri için yarattıkları evi görünce gözlerim doldu. Dönüp tekrar Jillian’a baktığımda gözlerindeki heyecanı gördüm. 

“Muhteşem,” diye fısıldadım Jillian beni sıkı sıkı kucaklarken. 

Sophia ile Mimi, Jillian’a övgüler yağdırırken bir garson bize birer bardak şampanya getirdi. Jillian onların arasına karışıp gözden kaybolduğunda üçümüz envanteri kontrol etmek için pek çok terastan birine çıktık. Etraftaki garsonlar tepsileri taşırken biz de kızarmış karideslerimizi yiyip şampanyamızı yudumluyor, tanıdığımız birileri var mı diye gözlerimizle kalabalığı tarıyorduk. Tabii ki Jillian’ın pek çok müşterisi oradaydı. Bu gece biraz işyeri kalabalığına karışacağımı biliyordum ama şimdi karidesimi yiyip Sophia ile Mimi’nin erkekleri değerlendirmesini dinlemekten çok memnundum.

“Ah Sophia, sana bir kovboy buldum. Bak şurada. Yok yok, başka bir kovboy tarafından ele geçirildi o. Devam edelim,” diye iç geçirdi Mimi araştırmasına devam ederken.

“Buldum! Bu geceki erkeğini buldum Mimi!” diye fısıltıyla bir çığlık attı Sophia.

“Nerede, nerede?” diye fısıldadı Mimi, yüzünü bir jumbo karidesin arkasına gizleyerek. Gözlerimi devirdim. Garson geçerken bir kadeh şampanya daha aldım.

“İçeride, gördün mü? Mutfaktaki adanın orada, siyah kazak ve haki pantolon giymiş olan var ya? Ah, epey boylu bir adam. Hımmm, saçları da güzel,” dedi Sophia gözlerini kısarak.

“Kıvırcık, kahverengi saçlı olan mı? Kesinlikle onunla ilgilenebilirim,” dedi Mimi. Hedefini bulmuştu. “Nasıl da uzun baksana. Şu konuştuğu fıstık da kim acaba? Eğer o budala tip yolumdan çekilirse tabii,” diye mırıldandı Mimi.

Kaşlarından birini kaldırdı. Ta ki söz konusu budala oradan ayrılıp araştırma altındaki adamı daha iyi görebilmemizi sağlayana dek. Ben de baktım. Etraf açıldığından sohbet eden iki adamı da görebiliyorduk artık. İri yarı olan adam, doğrusu, dev gibiydi. Uzun boylu ve yapılıydı, adam neredeyse bir savunma oyuncusunun omuzlarına sahipti. Kazağının içini güzelce doldurmuştu, güldükçe yüzü aydınlanıyordu. Kesinlikle Mimi’nin tipiydi. Diğer beyefendinin sürekli kulaklarının arkasına attığı dalgalı, sarı saçları vardı. Gözündeki, iyi bir kitap okuruymuş gibi duran gözlükler ona gerçekten yakışmıştı. Uzun, ince, çarpıcı bir tipti ve neredeyse klasik bir güzelliği vardı. Şüphesiz ki bu adam zeki ve muhteşemdi. Sophia bir bakışta ona hayran oldu. Oradaki olayların ilerlemesini izlerken onlara üçüncü bir adam katıldı. Onun katılmasıyla üçümüz birden gülümsedik.

Benjamin.

Yeryüzündeki en beğendiğimiz adama selam vermek için mutfağa doğru ilerledik. Hiç kuşkusuz Sophia ile Mimi Benjamin’in kendilerini takdim etmesinden mutluluk duyacaklardı. Mimi yapmacık bir ifadeyle yanaklarını çimdikleyip Scarlett O’Hara havalarına girdi, Sophia’nın da göğüslerini şöyle bir düzelttiğini gördüm. Bu zavallı erkeklerin pek şansı yoktu. Benjamin ona doğru ilerlediğimizi fark edip bize gülümsedi. Diğerleri çemberi açıp bizi içeri aldılar. Benjamin kollarını açıp üçümüze birden sarıldı.

“En sevdiğim üç kız işte! Ne arada ortaya çıkacağınızı merak ediyordum. Modaya uygun olarak geç kalmışsınız her zamanki gibi,” diye bize takıldı. Hepimiz gülüştük. Benjamin bunu yapıyordu. Bizi şapşal okul kızlarına çeviriyordu.

“Selam Benjamin,” dedik hep bir ağızdan. O sırada sesimiz Benjamin’in Melekleri gibi çıkmıştı?

İri Adam ve Gözlük de orada durup gülümsüyordu. Belki de üçümüz birden Benjamin’e bakarken tanıştırılmayı bekliyorlardı. Benjamin gerçekten de çok güzel yaşlanıyordu. Dalgalı, kahverengi saçları şakaklarında hafiften kırlaşmaya başlamıştı. Üzerinde kot pantolon, koyu mavi bir tişört ve eski kovboy botları vardı. Rahatlıkla Ralph Lauren’in defilesinde yürüyebilirdi.

“Müsaadenizle sizi tanıştırayım. Caroline Jillian’ın işyerinden. Mimi ile Sophia da onun —nasıl diyorsunuz- kankaları?”

Benjamin gülümseyerek beni işaret etti.

“Vay canına, kankaları demek. Bu argo terimleri kim öğretiyor size üstat?” Gülerek elimi iri Adam’a uzattım.

“Selam, ben Caroline. Tanıştığımıza memnun oldum.”

Elim pençelerinin arasında küçücük kaldı. Hakikaten de elleri pençe gibiydi. Bu adam Mimi’nin aklını başından alacaktı. Bana doğru bakıp gülümsedi, gözlerinde eğlenceli bir bakış vardı.

“Selam Caroline. Ben Neil. Bu sersem de Ryan,” dedi omzunun üzerinden Gözlük’e bakıp kafasını salladı.

“Teşekkür ederim. Bir dahaki sefere e-mail şifreni hatırlamadığında görüşürüz.” 

Ryan sevecenlikle gülerek elini bana uzattı. Elini sıkarken alev alev yanan yeşil gözlerini fark ettim. Sophia’nın bu adamdan çocuk yaparsa yasaklanacak güzellikleri olurdu. Benjamin yanımızdan ayrıldığında tanıştırmaların devam etmesini sağlamaya çalıştım. Havadan sudan konuşmaya başladık. Dördü o küçük tanışma danslarına başladıklarını görünce kıkırdadım. Arka tarafta Neil tanıdığı birini fark edip bağırdı. 

“Parker, baksana, gel de yeni arkadaşlarımız o güzel yüzünü görsün.”

“Geliyorum, geliyorum.” Arkamda bir ses duydum. Aramıza kimin katıldığım görmek için arkamı döndüm.

İlk gördüğüm mavi renkti. Mavi bir kazak, mavi gözler. Mavi. Çok güzel bir mavi. Sonra o mavinin sahibi olan kırmızıyı gördüm.

“Kahrolası Duvardelen,” diye tısladım. 

Olduğum yerde donakalmıştım. Bir an yüzümü çıkarmaya çalışırken gülümsemesi silindi.

“Kahrolası Pembe Gecelikli Kız,” diye noktayı koydu en sonunda. Yüzünü buruşturdu.

Birbirimize baktık. Öyle öfkelendik ki aramızdaki gerilim kelimenin tam anlamıyla çıtırdayıp çatırdamaya başladı. Arkamızdaki dörtlü sessizliğe gömülüp aramızdaki küçük konuşmayı dinliyordu. Sonra bize katıldılar.

“Duvardelen bu mu?” Tiz bir çığlık attı Sophia.

“Bir dakika, bir dakika, yoksa bu kız Pembe Gecelikli Kız mı?” Neil güldü. Mimi ile Ryan homurdandı.

Bu bilgiyi kafamda tartarken yüzüm alev alev yanıyordu. Simon’ın gülüşü gitgide o gece apartman aralığında gördüğüm o kahrolası alaycı gülüşe benzedi. Kapısına vurup Kikirdek’e yaptıklarına bir son vermesini söylediğim ve avaz avaz bağırdığım gece... Üzerimde...

“Pembe Gecelikli Kız. Pembe Gecelikli Kız!” 

Kelimeler boğazımda tıkanmıştı sanki. Kızgın olmanın ötesindeydim. Sinirli olmanın ötesinde. Öfkeden gözüm dönmüştü. Ona baktım, üzerimdeki bütün siniri o bir bakışa yoğunlaştırdım. Bütün o uykusuz gecelerin, kayıp OR’ların, soğuk duşların, muzlu çalışmaların ve acımasız ıslak rüyaların öfkesi tek bir bakışta toplandı. Tek bakışımla onu hizaya sokup benden merhamet dilenecek noktaya getirmek istiyordum. Ama olmadı... Simon, Uluslararası Orgazm Ofisinin Müdürü bunu yapmadı.

O.

Hâlâ.

Sırıtıyordu.

Beşinci Bölüm

Orada durup birbirimize baktık, kızgınlık ve sinir dalgası aramızda gelip gelip gitti. Onun yüzünde hınzır bir gülümseme vardı, benim yüzümdeyse küçümseyici bir bakış. Gözlerimizi birbirimize diktik. Ta ki bizim tayfanın, mutfaktaki konuklarla birlikte sessizleştiklerini fark edene kadar. Komşumun arkasına bakınca yüzünde meraklı bir bakışla Benjamin’in yanında duran Jillian’ı fark ettim. Eminim ki çırağının neden partisinin ortasında kavgaya hazır bir halde olduğunu merak ediyordu. Bir dakika... Nasıl oluyordu da Simon’ı tanıyordu? O neden buradaydı? Omzumda küçük bir el hissettim, hemen arkamı döndüğümde Mimi’yi gördüm.

“Sakin ol, sakin. Jillian’ın partisinde bir nükleer savaş çıkarmana gerek yok, tamam mı?” diye fısıldadı Simon’a bakıp utangaçça gülerek. 

Mimi’ye bir bakış fırlatıp Simon’a döndüm. Onu ev sahipleriyle konuşurken buldum.

“Caroline, Simon’ı tanıdığını bilmiyordum. Dünya küçük!” diye haykırdı Jillian ellerini çırparak.

“Tam olarak tanıdığımı söyleyemem ama ne yaptığını az çok biliyorum,” dedim dişlerimin arasından. 

Mimi sırrı olan küçük bir kız gibi çevremizde dans etti.

“Jillian bunu duyduğuna inanamayacaksın ama...” diye konuşmaya başladı. Sesi neşesini zar zor saklayabiliyordu.

“Mimi...” Onu uyardım.

“Simon, kapı komşusu Simon! Duvardelen Simon!” diye haykırdı Sophia Benjamin’in kolunu tutarak. Eminim ki sırf Benjamin’e dokunabilmek için tuttu.

“Kahretsin.” Jillian bu malumatı dinlerken derin bir nefes aldım.

“Hassik... hayatta inanmam,” dedi nefesini tutarak. Küfrettiği sırada elini ağzına götürdü. Jillian hep kibar bir hanımefendi olmaya çalışırdı. Benjamin kafası karışmış bir halde baktı. Simonın birazcık kızaracak kadar utanması vardı.

Ona bakıp dudak hareketiyle “Aşağılık,” dedim.

“Aletdurduran,” diye karşılık verdi dudak hareketiyle.

Yüzüne yine o alaycı sırıtış yerleşmişti. İç çektim. Ellerimi yumruk yapıp aletdurduranın ona neler yapabileceğini tam olarak anlatmaya hazırlanıyordum ki hışımla Neil geldi.

“Benjamin şuna ne dersin? Buradaki o seksi bomba Pembe Gecelikli Kız’ın ta kendisi! Karşı koyabilir misin?”

Gülmeye başladı. Ryan gülmemek için kendini zorluyordu. Benjamin’in gözleri irileşti, bana bakıp tek kaşını kaldırdı. Simon gülümsemeye son verdi.

“Pembe Gecelikli Kız mı?” diye sordu Jillian. 

O sırada Benjamin ona doğru eğilip olanları daha sonra ona anlatacağını söyledi.

“Pekâlâ, bu kadarı yeter!” diye bağırıp Simon’ı işaret ettim.

“Sen. Konuş bakalım!” dedim bağırarak, kolundan tuttum.

Onu hızla dışarı çekip evden uzaklaşan patikalardan birine doğru sürükledim. Düşe kalka arkamdan geliyordu. Topuklarım taşların üzerinde kızgınlıkla ses çıkarıyordu.

“Tanrım, biraz sakin olur musun?”

Ona cevabımı tırnaklarımı koluna geçirerek verdim. Bu da onu viyaklattı. Güzel. Evden ve partiden uzakta, taşaklarını vücudundan ayırdığımda kimsenin çığlığını duyamayacağı kadar ileride birköşeye vardık. Kolunu bırakıp saldırıya geçtim. Parmağımı şaşkınlık içindeki suratına doğru salladım.

“Sen ne cüretle herkese benden bahsedersin aşağılık herif! Neden bunu yaptın? Pembe Gecelikli Kız, ha? Benimle dalga mı geçiyorsun sen?” dedim fısıltıyla bağırarak.

“Baksana, ben de sana aynı soruyu sorabilirim! Neden oradaki kızların hepsi bana Duvardelen diyor, söyler misin? Başkasının meselelerini anlatan kimmiş bakalım?” dedi o da fısıltıyla bağırarak.

“Sen benimle dalga mı geçiyorsun? ‘Aletdurduran’ ne demek? Seni ve haremini dinleyerek bir gece daha geçirmek istememem beni aletdurduran yapmaz, tamam mı?” dedim dişlerimin arasından.

“Kapımı yumruklaman bütün seks hayatımı sona erdirdi. Tabii ki bu durum seni aletdurduran yapar. Aletdurduran!” dedi dişlerinin arasından. 

Bütün bu diyalog -gecelik ve sevişme muhabbeti hariç— ilkokul dörtte olabilecek bir konuşmaya dönüyordu.

“Şimdi kulaklarını dört aç ve beni dinle,” dedim daha yetişkin bir tavır takınmaya çalışarak. “Her geceyi senin kız arkadaşının kafasını sırf penisinin gücüyle duvara çarpmanı dinleyerek geçiremem! Olmaz dostum!” Parmağımı ona doğru salladım. Parmağımı tuttu.

“Duvarın öbür tarafında yaptıklarım sadece beni ilgilendirir. Bunu bir kesinliğe kavuşturalım artık. Benle ve penisimle neden bu kadar çok ilgileniyorsun bu arada?” diye sordu yine sırıtarak.

İşte o sırıtış, o kahrolası sırıtış beni öfkeden küplere bindirdi. O sırıtış ve hâlâ parmağımı tutuyor olması.

“Eğer sen ve seks kervanın her gece duvarıma vuruyorsanız beni de ilgilendirir!”

“Sen kafayı iyice buna taktın, öyle değil mi? İçten içe duvarın öbür tarafında olmayı mı istiyorsun? O seks kervanına katılmaya can atıyorsun değil mi Gecelikli Kız?” diye kıkırdadı parmağıyla beni göstererek.

“Pekâlâ, artık sabrım kalmadı,” dedim hırıltıyla. Savunmaya geçip parmağını kaptım, bunun üzerine bir anda ikimizi kenetlenmiş buldum. Bir ağacı kesmeye çalışan iki ormancı gibi görünüyorduk muhtemelen. İleri geri mücadele içindeydik. Saçmalar saçması bir durumdu. İkimiz birden oflayıp pufladık, galip gelen olmak istediğimizden ikimiz de pes etmiyorduk.

“Neden sen aşağılık bir erkek fahişesin?” diye sordum yüzüm yüzünden bir karış uzakta.

“Peki, sen neden aletdurduransın Bayan İffet?” diye sordu.

Tam ne düşündüğümü söylemek için ağzımı açacaktım ki bu kahrolası beni öptü.

Beni öptü.

Dudaklarını dudaklarımın üzerine koydu ve beni öptü.

Ayışığı ve yıldızların altında, ağustosböceklerinin ve kıyıya vuran dalgaların sesi arasında. Gözlerim hâlâ açıktı, öfke içinde onun gözlerine bakıyordu. Gözleri öylesine maviydi ki ona bakmak bir çift hiddetli okyanusa bakmak gibiydi. Geri çekildi, parmaklarımız hâlâ kerpeten gibi birbirine kenetlenmişti. Elini bırakıp suratına bir tokat indirdim. Şaşırmış görünüyordu. Kazağından tutup kendime doğru çektiğimde o şaşkınlığını bir kat daha arttırdı. Onu öptüm, bu kez gözlerimi kapatarak ellerimin yün kazakla, burnumun o tatlı erkek kokusuyla dolmasına izin vererek.

Kahrolası çok güzel kokuyordu.

Elleri belime doğru ilerledi, bana dokunur dokunmaz nerede olduğumun ve ne yaptığımın farkına vardım. 

“Kahretsin,” deyip geri çekildim, ikimiz birbirimize bakakaldık. 

Dudaklarımı sildim. Yürümeye başladım ve birden ona döndüm.

“Bu hiç yaşanmadı, tamam mı?” dedim parmağımı ona doğru uzatarak.

“Nasıl istiyorsan öyle olsun.” Sırıttı, yine içimde öfkenin kabardığını hissettim.

“Şu Pembe Gecelikli Kız meselesini de unutalım, tamam mı?” dedim fısıltıyla bağırarak ve arkamı dönüp patikadan aşağı yola koyuldum.

“Diğer geceliklerini görene kadar sana böyle sesleneceğim,” diye seslendi arkadan. 

Neredeyse sendeleyip düşecektim. Elbisemi düzeltip partiye doğru ilerledim.

Altıncı Bölüm

İnanılmaz.

“Ben de adama dönüp dedim ki, ‘oyun odanı’ çekip çeviremem. Kendi kırbacını kendin hazırla!” diye haykırdı Mimi,hepimiz birden güldük. Mimi hikâyeleri bambaşka bir şeklesokup anlatırdı. İnsanları bir araya getirme konusundaçok marifetliydi. Özellikle de birbirini yeni yeni tanımayabaşlayan insanları.

Parti ilerledikçe bizim kızlar Simon’ın arkadaşlarıyla teraslardan birinde yakılan ateşin çevresinde toplandılar.Buraya epey para akıtılmış, yassı taşlarla çevrilmiş, etrafınada banklar yerleştirilmişti. Ateş insana mutlulukveren bir çıtırtıyla yanarken gülüşüp hikâyeler anlattık.Hikâyeler anlattık derken Mimi, Sophia, Neil ve Ryan anlattı,Simon’la ben de ateşin üzerinden ters ters birbirimizebaktık. Kıvılcımlar uçuşurken gözlerimi hafifçe kısıpSimon’ın cehennem ateşinde piştiğini hayal ettim.

“Peki, burada görmezden gelinen meseleyi konuşacak mıyız?” dedi Ryan dizlerini toplayarak.

Birasını yanındakibankın üzerine koydu.

“Hangi meseleden bahsediyorsunuz?” diye sordum sevecenlikle, şarabımı yudumlayarak.

“Ah, hadi ama, yatak başını sarsan adamın şu karşında oturan seksi şey olduğu gerçeği kızım!” diye haykırdıMimi, neredeyse içkisini Neil’in yüzüne boşaltacaktı.

Neilde onunla birlikte güldü. Bir yandan da Mimi’nin bir zararvermesine mahal bırakmamak için kadehi takip etti.

“Konuşulacak pek bir şey yok,” dedi Simon. “Yeni bir kapı komşum var. Adı Caroline. Hepsi bu.”

Başını sallayıpgöz ucuyla ateşin üzerinden bana baktı. Kaşımı kaldırıp şarabımıyudumladım.

“Evet, Pembe Gecelikli Kız’ın bir ismi olduğunu bilmek güzel tabii. Seni öyle bir anlattı ki... Vay canına! Senin gerçekolup olmadığına emin olamamıştım. Ama onun söylediğikadar seksiymişsin!”

Neil beni süzüp ıslık çaldı. Bir anortamın ne denli sıcak olduğunu fark etmeyip Simon’la çakyapmaya kalkıştı.Gözlerim Simon’a çevrildi. Simon bu tanım üzerine sırıtıyordu.

İlginç...

“Bu gece duvara vuranlar siz miydiniz yani? Guns N’ Roses dinleyenler?” diye sordu Sophia, Ryan’ı dürterek.

“Siz de şarkı söyleyen kızlardınız sanırım, öyle değil mi?” O da Sophia’yı dürterek güldü.

“Dünya küçük, öyle değil mi?” diye iç geçirdi Mimi, Neil’e bakarak.

Neil Mimi’ye göz kırptı. Hemen bu olayınnereye gittiğini gördüm. Mimi iri yarı, Sophia da yakışıklıadamına kavuşmuştu. Bense şarabıma kavuşmuştum sadece.O da bir iki dakikaya bitmek üzereydi.

“Pardon,” diyemırıldanıp ayağa kalktım, bir garsona bakındım.Tanıdığım bir kaç yüze bakıp selam verdim. Bir kadehşarap daha alıp dışarıya çıktım. Ateşin olduğu yere yürümeyebaşladım. Tam o sırada Mimi’nin “Simon’ın kapısınıyumrukladığı gece onu nasıl anlattı bir bilseniz.”Sophia ile Mimi birbirine yaslanmıştı. İkisi bir ağızdan

“Hâlâ... dimdik... duruyordu!” dedi nefes nefese.

Hepsi kahkahayı koyuverdi. Yarın bu kızların canını almayı unutmamam gerekiyordu. Hem de acı çektire çektire.

Herkesin önünde aşağılanmış olmaktan dolayı homurdana homurdana bahçeye doğru ilerledim. Tam o sıradagölgede Simon’ı fark ettim. Beni görmeden oradan uzaklaşmayaçalıştım ama bana bakıp el salladı.

“Gel, gel, ısırmam merak etme,” dedi alaycı bir tavırla.

“Evet, tabii, öyle sanırım,” dedim ona doğru ilerleyerek.

Gecenin içinde sessizce oturduk. Koya bakıp sessizliğin tadını çıkardım. En sonunda sessizliğini bozdu.

“Düşünüyordum da, mademki komşuyuz...” diye başladı.

Ona bakmak için döndüm. Bana seksi, hoş bir gülümsemeyle bakıyordu. Bu bakışı külotları indirmek için kullandığınaemindim. Bu arada, bilmediği bir şey vardı ki üzerimdeöyle bir şey yoktu bile.

“Ne düşünüyordun? Bir gece yanına gelmek isteyeceğimi mi? Bütün bu hengâmenin neden koptuğunu görmekisteyeceğimi mi? Bu kervana katılmak isteyeceğimi mi?Tatlım, kusura bakma kızlarından biri olmak hiç ilgimiçekmiyor,” dedim ters bir bakışla.

Hiçbir şey demedi.

“Ne oldu?” diye sordum ayağımı sinirli sinirli yere vurarak.

Bu adamdaki cüret...

“Aslına bakarsan, mademki komşuyuz bir ateşkes imzalayabiliriz diyecektim,” dedi sakin bir biçimde. Bana sonderece rahatsız olmuş bakışlarla baktı.

“Hııı,” dedim. Tek diyebildiğim bu oldu.

“Belki de yapmayız,” diye sözlerini bitirdi, uzaklaşmaya başladı.

“Bir dakika, bir dakika bekle Simon,” diye homurdandım.

Yanımdan geçip giderken bileğinden kavradım. Orada durup gözünü bana dikti.

“Tamam. Oldu. Ateşkes imzalayabiliriz. Fakat bazı temel kuralların olması gerekiyor,” dedim yüzümü ona dönerek.

Kollarını göğsünde birleştirdi.

“Seni uyarmam gerekir ki bana ne yapmam gerektiğini söyleyen kadınlardan pek hoşlanmam,” dedi esrarengiz birhavayla.

“Benim tanık olduğum olaylar pek öyle demiyor,” dedim dişlerimin arasından ama söylediklerimi duydu.

“O durum başka,” dedi. Kibri kaybolmaya başlamıştı.

“Pekâlâ. Durum şu. Bundan zevk alıyorsun, yapmak istediklerini yap, istersen tavan pervanelerinden sarkıt,umurumda değil. Ama gece yarısı? Gürültünü biraz azaltabilirmisin? Lütfen. Uykuya ihtiyacım var benim de.”

Bir an düşündü.

“Evet, senin açından sorun olabileceğini görebiliyorum. Fakat benim hakkımda bir şey bilmiyorsun.Benle senin deyiminle ‘haremim’ hakkında hiçbir şeybilmiyorsun kesinlikle. Sana karşı hayatımı ya da hayatımagirenleri savunmam gerekmiyor. Bundan böyle çirkinithamlarda bulunma lütfen, oldu mu?”

Dediğini düşündüm.

“Anlaştık. Bu arada bu sessiz haftadan dolayı çok minnettarım. Bir şey mi oldu yoksa?”

“Ne gibi? Ne demek istiyorsun?” diye sordu gruba doğru yürürken.

“Bilmem. Belki görev başında sakatlanmıştır, ya da pipin kırılmıştır filan diye düşündüm,” dedim şakayla karışık.

“İnanılmaz. Böyle biri olduğumu düşünüyorsun, öyle değil mi?” Yüzünde yine bir öfke okunuyordu.

“Aşağılık bir herif olduğunu mu? Aslında öyle,” diye karşılıkverdim.

“Aslına bakarsan...” diye başladığı sırada Neilyanımızda bitti.

“İyi bari öpüşüp barışmanıza sevindim,” diye çıkıştı.

Simon’ı benden uzakta tutuyormuş gibi yaptı.

“Kapat şu konuyu, Bay Sunucu,” diye mırıldandı Simon.

Yeni çiftler yanımızda belirdi.

“Bay sunucu çok havalı, öyle değil mi?” dedi Neil. Sophia hızla yüzünü ona döndü.

“Bay Sunucu! Bir dakika, NBC’de yerel spor haberlerini sunuyorsun sen, öyle değil mi? Doğru biliyorum, değil mi?”diye sordu.

Gözlerinin ışıldadığını görüyordum. Sophia klasikmüzikten hoşlanan bir tip olabilirdi ama aynı zamandakoyu bir 49’lular hayranıydı. 49’luların futbol takımı olduğundanbayağı emindim.

“Evet, o benim. Spor haberleri izler misin?” diye sordu Sophia’ya doğru eğilerek.

Mimi de onunla birlikte hareketetti. Mimi’nin Ryan’a nasıl sarıldığına bakılırsa başka türlüsüimkânsızdı. Mimi biraz sendeledi, Ryan onu tutmakiçin atıldı. Birbirine bakıp gülümsediler. Sophia ile Neil defutbol muhabbetlerine devam ettiler. Hafiften öksürüp onlaraorada olduğumu hatırlattım.

“Caroline, biz gidiyoruz!” dedi Sophia kıkırdayarak, şimdi de Ryan’ın koluna yaslanıyordu. Simon’a bir kez dahaters bir bakış fırlattım, sonra kızların peşinden gittim.

“Bu iyi oldu. Bu geceki eğlence bana yetti. Taksi çağırayım o halde, bir kaç dakika içinde yola çıkabiliriz,” dedimtelefonumu almak için çantama uzandım.

“Aslına bakarsan Neil küçük, harika bir bardan söz etti. Biz oraya gidiyoruz. Siz ikiniz de gelmek ister misiniz?”dedi Mimi, telefona giden elimi tutarak.

Elimi sıktı, kafasınıneredeyse belli belirsizce salladı.

“Hayır,” dedim kaşlarımı kaldırarak.

“Harika! O halde ihtiyar Duvardelen seni eve sağ salim ulaştırır,” dedi Neil sertçe Simon’ın sırtına vurarak.

“Tabii, ne demezsin,” dedi Simon dişlerini gıcırdatarak.

Ben göz açıp kapayana kadar dördü, kendilerine gülüp birbirleriyle çak işareti yapan Benjamin ve Jillian’la ayaküstüvedalaşıp tepeden indiren asansöre binmişti bile.

Duvardelen’le ben birbirimize bakakaldık. Artık çok bitkin hissediyordum kendimi.

“Ateşkes, değil mi?” dedim yorgunargın.

“Ateşkes,” dedi kafasını sallayarak.

Birlikte partiden ayrıldık. Arabayla yine köprü yoluna döndük. Gece yarısının sisi ve sessizliğiyle sarmalanmıştık.Rover’a doğru yürürken bana kapıyı açtı. Muhtemelen annesindenaldığı bir terbiyeydi. Arabaya binerken elini hafifçebelime koydu. Sonra gitti, iğneleyici bir laf etmeme kalmadankendi tarafına geçmişti. Belki de en iyisi buydu, ateşkesimzalamıştık, ikinci ateşkesin eli kulağındaydı. Bu işin sonukötü olacaktı, hissediyordum. Yine de elimden geleni yapacaktım.Gerçek bir komşu gibi davranacaktım, öyle değil mi?Komşu gibi. Peh. Zaten o öpüşme de bir komşunun yapacağıtürdendi. Aklıma getirmemek için elimden geleni ardımakoymuyordum. Ama yine de bir yerlerden fırlayıp duruyordu.Hiç farkına varmadan parmaklarımı dudaklarımabastırdım, ağzını ağzıma yaklaştırdığında hissettiklerimihatırladım. Beni öpmesi bile bir cesaret örneğiydi, blöfümügörmüştü. İzin verirsem nasıl devam edeceğine dair bir söz.Peki ya benim onu öpüşüm? Doğrudan içimden gelen budavranış doğrusu beni şaşırtmıştı. Neden onu öpmüştüm ki?Hiçbir fikrim yoktu ama öpmüştüm işte. Nasıl da salak görünüyordumkim bilir. Önce tokat atmış, sonra da onu öpmüştüm.Eski bir Cary Grant filminden bir sahne gibi. Tüm vücudumu bu öpüşmeye vermiştim, yumuşak yerlerimin onun sertbedeninde kavis çizmesine izin vermiştim. Dudaklarım dudaklarınıaramıştı, onun öpüşü de benimki kadar istekliydi.Arkada çalan bir peri masalı şarkısı yoktu ama o anda bir şeyyaşanmıştı. Ve baldırlarımın karşısında hızla sertleşmişti.Radyoyu kurcalaması beni de düşüncelerimden kurtarıpo ana getirdi. Köprüden geçerken müziğe yoğunlaşmış görünüyordu.Bu durum beni biraz tedirgin etti.

“Yardım edeyim mi istersen? Lütfen?” diye sordum gerginlikle altımızdaki suya bakarak.

“Yok, teşekkürler, buldum,” dedi ters bir bakışla. Köprünün yan tarafından aşağıya bakmış olduğumu fark etmeliki güldü. “Pekâlâ, tamam, sen yap.” Welome to the Jungleşarkısının sözlerini ezbere bildiğine göre güzel bir şeylerbulabilirsin,” dedi. Zor bir görev beni bekliyordu?

Gözlerini yola çevirdi, yandan bile olsa onaylayıcı gülümsemesini görebiliyordum. Doğrusu, itiraf etmem gerekirsebu gülüş çenesini henüz açığa çıkarılmamış bir parça granittenoyulmuş dünyanın en seksi parçası gibi gösteriyordu.

“Bir şeyler bulabileceğime eminim,” dedim şımarıkça, elinin üzerinden ona doğru eğilerek radyoya uzandım O sıradaeli yandan göğsüme sürtündü, ikimiz birden irkildik.

“Napıyorsun, bana değmeye filan mı çalışıyorsun?” diye çıkıştım bir yandan da şarkı seçerken.

“Göğüslerini elimin olduğu yere getiren sen değil miydin?” diye karşılık verdi.

“Sanırım elin kızların yörüngesinde geziniyor. Ama kafanı yorma. “Bu kutsal varlıklarının yörüngesine giren ilkkişi olduğunu söylemek çok zor.” Teatral bir biçimde iç çektim.

Şaka yaptığımı anlayıp anlamadığını görmek için yandan ona baktım. Ağzının köşesinde bir gülümseme belirdi,ben de gülümsedim.

“Doğru, kutsal. Ben de bu kelimeyi kullanacaktım. Bu dünyadan değil. Gökyüzünde asılı kalmış gibi. Victoria’sSecret’in sayesinde.” Güldü, ben de numaradan çok şaşırmışgibi yaptım.

“Aman tanrım, o büyük sırrı biliyor musun yoksa? Ah, olamaz. Ben de burada oturmuş şapşal kızlar olarak sizikandırdığımızı düşünüyordum.” Gülerek koltuğuma yaslandım.

Köprüyü geçmiştik, artık şehre geri dönmüştük.

“Beni kandırmak o kadar kolay değil. Hele söz konusu karşı cinsse,” dedi bir şarkıda karar kıldığım sırada. Tercihimionayladı. “Too Short, demek? İlginç bir tercih. Kadınlarınçoğunun seçeceği bir şarkıcı değil.”

“Ne diyebilirim ki? Bu gece kendimi son derece Kaliforniyalı gibi hissettim? Sana şunu söylemeliyim ki tanıdığınpek çok kadına benzemem,” diye ekledim. Yüzümde yinegizli bir gülümseme belirdi.

“Yavaş yavaş görüyorum bunu,” dedi.

Birkaç dakika sessiz kaldık, sonra aniden ikimiz birden konuşmaya başladık.

“Söylesene, bizimkiler hakkında ne...” dedim.

“İnanabiliyor musun dördü de...” dedi.

“Devam et sen,” dedim bir kahkaha attım.

“Sen söyle, ne diyecektin?”

“Bu gece arkadaşlarımız hakkında ne düşündüğünü soracaktım.”

“Ah, aslında ben de onu söyleyecektim, inanabiliyor musun yanımızdan kalkıp bizi öylece bırakıp gittiler!” Güldü.

Dayanamayıp ben de güldüm. Harika bir gülümseyişi vardı.

“Biliyorum. Ama bizim kızlar ne istediklerini gayet iyi bilirler. Onlar için daha iyi iki kişi bulamazdım. İkisi detam aradıkları tipleri buldular,” diye çıtlattım pencereyeyaslanarak. Böylece inişli çıkışlı yollarda araba kullanışınıizleyebilecektim.

“Evet, Neil’in Uzak Doğulu kızlara karşı bir zaafı vardır. Yemin ederim ki bu kafamda söylediğimden daha az sapkınbir şey. Ryan’a gelince, o da uzun bacaklı kızıllara bayılır,”dedi tekrar gülerek.

“Uzun bacaklı kızıl” lafının benim içinbir mahsuru olup olmadığını görmek için bana baktı.Bir mahsuru yoktu. Sophia öyle bir kadındı.

“Eminim yarın hikâyelerini dinleyeceğim. Bakalım bizim kızlar üzerinde nasıl bir izlenim bırakmışlar. Ayrıntılıbir rapor alırım, canını sıkma.” İç geçirdim.

Telefonum delilergibi çalacaktı. Aramıza bir sessizlik çökmüştü, dahasonra ne diyeceğimi bilmiyordum.

“Benjamin’le Jillian’ı nereden tanıyorsun?” diye sorup beni havadan sudan konuşmaktan kurtardı.

“Jillian’ın şirketinde çalışıyorum. İç mimarım.”

“Bir dakika. Yoksa sen şu Caroline misin?” diye sordu.

“Neden söz ettiğini hiç anlamadım,” dedim. Neden gözlerini bana diktiğini merak ettim.

“Kahretsin, gerçekten de dünya küçük,” diye haykırdı içindekileri boşaltmak ister gibi kafasını bir o yana bir buyana salladı.

Sessiz kaldı. Bense ne olduğunu bilmeden öylece oturuyordum. En sonunda dayanamadım.

“Söylediğini biraz açar mısın lütfen? Şu Caroline derken ne demek istedin?” dedim omzuna hafifçe vurarak.

“Şey... yani... hımmm. Jillian senden daha önce bahsetmişti. İstersen burada bırakalım,” dedi.

“Hayatta olmaz, hayır burada bırakmayacağız. Ne demişti Jillian?” diyerek onu zorladım, tekrar omzunu dürttüm.

“Şunu yapmayı keser misin? Elin bayağı ağır, biliyor muydun?” dedi.

Bu yoruma farklı yorumlar yapabilirdim. Fakat sessizkaldım.

“Benim hakkımda ne söyledi?” diye sordum sakince. Bu kez Jillian’ın yaptığım işle ilgili bir şey demiş olmasındanendişeliydim. Zaten sinirlerim olabildiğince gerilmişti şimdiiyice altüst olacaktı.

Bana doğru baktı. “Hayır, hayır, öyle bir şey değil,” dedi hemen. “Kötü bir şey değil. Sadece... Doğrusu Jillian sanabayılıyor. Bana da bayılıyor tabii ki. Öyle değil mi?”

Gözlerimi devirdim ama oyunu bozmadım.

“Pekâlâ, bir kaç kere senden bahsetmiş olabilir. Seninle tanışmam gerektiğini söyleyip duruyordu,” dedi. Bakışlarıylabuluştuğumda bana göz kırptı.

“Ooo. Hımmm,” diye iç çektim ne dediğini anlayınca. Kızarmıştım.

Ah, Jillian, seni küçük çöpçatan.

“Harem hakkında bilgisi var mı?” diye sordum.

“Böyle söylemeyi keser misin? Onlara harem deme lütfen. Böyle deyince kulağa çok kötü geliyor. Peki ya size o üçkadının benim için son derece önemli olduklarını söylesem?Onları çok sevdiğimi söylesem. Aramızdaki ilişkinin bizimiçin bir sorun yaratmadığını, başkalarının da anlamasınagerek olmadığını söylesem. Ne dersin?” dedi. Rover’i, bizimapartmanın dışında sert bir biçimde kenara çekti.

Sessizdim. Ellerime baktım, Simon’ın dağınık saçlarından parmaklarını geçirmesini seyrettim.

“Biliyor musun? Haklısın. Ben kimim ki birine doğruyu ya da yanlışı söyleyeyim. Sizin için bir sorunu yoksa harika.Bingo. Mazel tov.* Jillian’ın aramızda çöpçatanlık yapmayaçalışmasına şaşırdım sadece. Benim bu konuda gelenekseldüşündüğümü biliyor, mesele bu,” diye açıkladım.

Gülümseyip mavi gözlerini bana doğru çevirdi.

* Yahudilerin bar mitzva törenlerinde söylenen tebrik cümlesi. Genelde alay etmek için kullanılır, (e.n.)

“Anlaşılan o ki hakkımda her şeyi bilmiyormuş. Özel hayatımı kimseyle paylaşmam. Tabii aramızda ince bir duvarolan ve beni perişan eden bir gecelikle çıkagelen komşumhariç,” dedi kısık bir sesle. Her şeyi eritebilecek bir sesle.

Beynim de eriyebilecek şeyler arasındaydı. Neredeyse eriyip kulaklarımdan boynuma akmıştı.

“Onun dışında demek,” diye mırıldandım. Güçlükle.

Tekinsiz bir kahkaha atıp kapısını açtı. Gözlerini gözlerime dikip arabanın ön tarafından dolanıp kapımı açtı.Uzattığı elini tutup arabadan indim. Sağ başparmağıylasol elimin içinde küçük bir daire izi bıraktığını neredeyse farketmeyecektim. Neredeyse fark etmeyecektim. Ne demezsin! Tenimiürpermişti, Alt Kattaki Caroline’ı doğrultmuştu. Peki yasinirler? Kendi içlerinde büyük patlamalar yaşıyorlardı.Apartmana doğru yürüdük, bir kere daha bana kapıyıtuttu. Doğrusu çok alımlıydı, bunu teslim etmeliydim.

“Benjamin’le Jillian’ı nereden tanıyorsun o halde?" diye sordum merdivenleri ondan önce çıkarken. Bacaklarıma baktığınaemindim. Neden bakmasındı ki? Üzerimdeki uçuşan elbiseniniyice vurguladığı, sütün gibi bacaklarım vardı.

“Benjamin yıllardır tanıdığım aile dostumdur. Neredeyse kendimi bildim bileli tanırım. Aynı zamanda mali işlerimiyöneten kişidir,” diye cevapladı birinci katı çıkıp ikincikatı çıkmaya başlarken.

Omzumun üzerinden bakınca bacaklarımı dikizlediğini gördüm. A-ha! Onu yakalamıştım.

“Anladım, yatırımlarınıyönetiyor. Doğum günlerinden arta kalan bir kaç çek, parakeseleri filan, ha?” diye takıldım.

Bir kahkaha attı.

“İşte öyle bir şey.”

Merdivenleri çıkmaya devam ettik.

“İlginç bir durum, sence de öyle değil mi?” diye sordum.

“İlginç mi?” dedi. Sesi sıcak bir bal gibi sarmaladı beni.

“Yani, demek istediğim Benjamin’le Jillian’ın ikimizi de tanıması,ikimizin böyle bir partide tanışması, senin haftalardırgecelerime renk katan kişi olman. Sanırım gerçekten de dünyaküçük.”

En son basamağı çıktık, anahtarlarımı çıkardım.

“San Francisco büyük bir şehir ama bazı bakımlardan küçük bir kasabaya benziyor,” dedi. “Evet, öyle, ilginç. Hattamerak uyandırıcı. Seçkin tasarımcı Jillian’ın beni seninleyani Pembe Gecelikli Kız’la tanıştırmak istemesi kiminaklına gelirdi ki? Bilsem önerisini kabul ederdim,” dedi.

Ogüzel yüzünde yine o kahrolası gülümseme vardı.Kahretsin, neden aşağılık biri olarak kalmamıştı ki?

“Evet ama Pembe Gecelikli Kız hayır derdi. Bütün bu ince duvarları ve diğer şeyleri düşünecek olursan...” dedimgöz kırparak.

Elimi yumruk yapıp dış kapının yanındakiduvara vurdum. Clive’ın kapının arkasında mırladığını duyabiliyordum.İnlemeye başlamadan içeri girmem gerekti.

“Ah evet, ince duvarlar. Pekâlâ, iyi geceler Caroline. Ateşkes hâlâ yürürlükte, değil mi?” diye sordu kendi kapısınadoğru yürürken.

“Evet, hâlâ yürürlükte. Tabii beni öfkelendirecek bir şey yapmazsan,” diye güldüm kapının kenarına yaslanarak.

“Ah, bana güvenebilirsin. Peki, Caroline, ince duvarlardan konuşurken aklıma geldi de,” dedi. Kapısını açıp banabaktı. Kapısının kenarına yaslanıp duvara bir yumruk attı.

“Evet?” diye iyiliğim için biraz fazla hülyalı bir tavırla sordum.

O gülümseme tekrar yüzünde belirdi ve “Tatlı rüyalar,” dedi.

Duvara bir kere daha vurdu, göz kırpıp içeri girdi.Peh. Tatlı rüyalar ve ince duvarlar. Tatlı rüyalar ve inceduvarlar...

Ah tanrım. Beni duymuştu.

Yedinci Bölüm

Dürtme.

“Gırrrr.”

Dürtme. Mıncıklama, mıncıklama. Dürtme.

“Yeter ama.”

Mıncıklama, mıncıklama, mıncıklama. Kafasını toslama.

“Anladım ki takvime bakmayı bilmiyorsun ama nedense Pazar günü olduğunu biliyorsun. Çok ciddiyim Clive.”

Sertçe gelip kafasını toslaması.

Clive’ın kafasını toslamasından ve sürekli beni dürtmesinden kurtulmak için öbür tarafıma dönüp yatak örtüsünü kafama kadar çektim. Bir gece önceki görüntüler gözümün önüne gelip duruyordu. 

Simon Jillian’ın mutfağında. Herkesin duyduğu tanıştırma faslı. Arkadaşlarının bana Pembe Gecelikli Kız diye seslenmeleri. Benjamin’in Pembe Gecelikli Kız olduğumu öğrendiğinde olayları birleştirmesi. Simon’la öpüşmemiz. 

Mmmmh, Simon’la öpüşmemiz.

Hayır, hayır Simon’la öpüşmek yok. İyice yatak örtülerinin arasına gömüldüm.

Tatlı rüyalar ve ince duvarlar... Vedalaşırken sözlerini düşününce büyük bir utanç hissediyordum, iyice yatak örtülerinin arasına gizlendim. Utançtan yerin dibine geçtiğimi düşününce kalbim küt küt çarpıyordu. Sevgili Yürek, n’olur örtünün altındaki bu kıza kulak asma.

Dün gece kararlı bir biçimde rüyasız geçti. Fakat kimsenin (Simon’ın) tutku içinde bağırışlarımı duymaması için televizyonu kapatmadan uyudum. Simon’ın onu hayal ettiğimi duymasının ortaya çıkışı beni öyle bir döngüye soktu ki kendime Simon’la Islak Rüyalar fantezimi çağrıştırmayacak bir program bulmak için kanallar arasında bitip tükenmek bilmeyen bir gezintiye çıktım. En sonunda satış kanalında karar kıldım, tabii bu durum beni düşündüğümden daha uzun süre uyanık tuttu. Sattıkları her şey muhteşemdi. Gecenin üçünde tam kendime Doğrama ve Rendeleme Seti ve ellilerin en iyi şarkılarının yer aldığı toplama bir albüm almak üzereyken cep telefonumu kendi ellerimden çeke çeke almak zorunda kaldım. Bütün bunlar olurken bir yandan da duvarın öbür tarafından gelen Tommy Dorsey dinliyordum. Bu müzikler beni gülümsetiyordu. Yalan söyleyemem.

Tembelce yatak örtüsünün altına uzanıp sessizce kıkırdadım ve peşime düşüp içeri girmenin bir yolunu arayan Clive’ın gölgesini izledim, ilerlemesini durdururken her açıyı denedi. En sonunda, yeniden dürt-dürt-mıncıkla hareketlerine döndü. Kafamı çıkarttım, onu seyredip güldüm.

Bu meseleyi Simon’la halledebilirdim. Bu kadar utanmama gerek yoktu. Tamam, OR’um beni terk etmişti, belki de hiç dönmemek üzere. Tamam, son derece yakışıklı ve son derece kendine güvenen komşumla ilgili fanteziler kuruyordum. Ve elbette, söz konusu komşu bu rüyalardan haberdardı ve onlar hakkında yorum yapmıştı, zaten yeterince tuhaf bir gecenin sonunda son kelimeyi söylemişti. Ama bu durumla baş edebilirdim. Tabii ki yapabilirdim.

O gururunu kırmadan sen bunu olduğu gibi kabul et. Her zaman son sözü söyleyenin o olması gerekmiyor. Bundan kendimi kurtarıp o saçma ateşkesimize bağlı kalabilirim. Tam anlamıyla göçtüm. İşte o sırada yan tarafta çalar saatin sesini duydum ve donakaldım. Sonra bunu atlatıp örtünün altına geri girdim, sadece gözlerimi açıkta bıraktım.

Bir dakika. Neden saklanıyordum? Beni göremezdi ki.

Saate bir tane indirip ayağıyla yere attığını duydum. Neden bu kadar erken kalkıyordu? Etraf sessiz olunca bu duvarlardan her şeyi duyabiliyordunuz. Bunu neden daha önce düşünmemiştim ki? Ben onu duyabiliyorsam pek tabii ki o da beni duyacaktı. Rüyalarımı hatırlayınca yine yüzümün rengi değişti ama sonra kendime geldim. Daha sonra Clive’ın kahvaltısını vermem için beni yataktan çıkarma çabaları sırasında belime kafasını toslamasının da yardımı oldu.

“Pekâlâ, tamam, kalkalım hadi. Tanrım. Bazen tam bir baş belasısın Clive.”

Bir taraftan mutfağa doğru yola koyulurken bir yandan da kedi omzunun üzerinden bana yanıt verdi.

Bay Clive’ın karnını doyurduktan ve kendimi duşun altına attıktan sonra kahvaltıda kızlarla buluşmak üzere evden çıktım. Telefonuma bakarak apartmandan çıkmak üzereydim ki karşımda bir duvar gibi yükselen ıslak ve seksi Simon’la karşılaştım.

“Ahayy,” diye çığlık attım gerileyerek. Panikten büsbütün yanlış anlamaya geçip kıçımın üzerine düşmeden önce kolunu uzatıp beni yakaladı.

“Sabah sabah nereye koşturuyorsun böyle?” diye sordu terli beyaz tişört, siyah koşu şortu, hafif ıslak kıvırcık saçlar, iPod ve bir gülümseme.

“Terlemişsin,” dedim, kusarcasına.

“Terliyim. Oluyor böyle bazen,” dedi elinin tersiyle alnını sıvazlayıp saçını düzeltti. Öyle ki parmaklarımın gidip kaldır ve sarıl talimatlarını hayata geçirmemesi için beynimdeki nöronları fiziksel olarak engellemem gerekti. 

Kaldır ve sarıl.

Bana baktı, mavi gözlerini kırpıştırarak. Onun da bildiği o koca gerçeği doğrudan ona söylemezsem bana acı çektirecekti.

“Şey, dün geceyle ilgili sana,” diye başladım.

“N’oldu ki dün gece? Cinsel hayatım hakkında bana fırça çektiğin kısım mı? Yoksa cinsel hayatımı arkadaşlarınla paylaştığın kısım mı?” diye sordu tek kaşını kaldırarak. 

Tişörtünü çekiştirip yüzünü sildi. Neredeyse hız kasislerine benzeyen karın kaslarına bakarak derin bir nefes aldım, kulağa rüzgâr tünelindeymişiz gibi geliyordu. Neden bıngıl bıngıl, şişko bir komşu değildi ki?

“Hayır dün gece tatlı rüyalarla ilgili esprin. Ve işte... ince duvarlar,” diye ağzımda bir şeyler geveledim. 

Bir anda ayak tırnaklarıma sürdüğüm yeni ojenin rengiyle büyülenmiştim.

Muhteşemdi...

“Ah, evet, ince duvarlar, ikimiz için de geçerli bu durum, biliyorsun. Eğer birisi bir gece ilginç bir rüya gördüğünü söylerse bunun son derece eğlenceli olduğunu kabul edelim,” diye fısıldadı. 

Dizlerimin bağı çözülür gibi oldu. Kahrolası Simon ve onun kara büyüsü... Kendime hâkim olmam lazım bir an önce. Bir adım geriledim.

“Evet, bir şeyler duymuş olabilirsin. Duymamanı tercih ederim ama işler her zaman istediğim gibi gerçekleşmiyor. Tamam, beni yakaladın. Ama beni asla elde edemeyeceksin. O nedenle hayatlarımıza devam edelim. Anladın mı? Bu arada kahvaltı için,” dedim sert eleştirimi sonlandırarak.

Hem çok kafası karışmış hem de keyiflenmiş görünüyordu.

“Bu arada kahvaltıya, derken?”

“Kahvaltıya. Sabah sabah nereye gittiğimi sormuştun, ben de kahvaltıya diye cevap verdim.”

“Hımm, anladım. Dün gece bizimkilerle çıkan arkadaşlarınla mı buluşacaksın?”

“Evet. Eğer konuşmalardan sıkı bir şeyler çıkarsa sana da anlatırım,” dedim gülerek, saçımın bir tutamını parmağıma doladım. 

Güzel. Flört Neler oluyor?

“Ah, eminim sıkı bir şeyler çıkar. O ikisi erkek-yiyen tiplere benziyorlar,” dedi topuklarını kaldırıp yaylanarak esnemeye başladı.

“Hannibal’dan mı söz ediyoruz?”

“Yok, daha çok Hail & Oates’dan bahsediyoruz.” Güldü.

Diz arkasındaki kaslarını esnetti.

Ah, diz arkasındaki kaslar.

“Eh, ikisi de istediğinde elini sallasa ellisi,” dedim düşünceli bir tavırla. Yine geri çekilmeye başladım.

“Peki ya sen?” diye sordu sırtını dikleştirerek.

“Peki ya ben ne?”

“Ah, eminim ki Pembe Gecelikli Kız da elini sallasa ellisini bulur.” Bir kahkaha attı, gözlerini kırptı.

“Şu işe yarar mı?” diye karşılık verip kendi tarzımda salınarak yürüdüm.

“Eh işte,” dedi omzumun üzerinden ona bir bakış fırlatırken.

“Ah, lütfen, hiç ilgini çekmedi sanki,” dedim üç dört metre öteden.

“Ah, tabii ki ilgimi çekti,” diye haykırdı, ters ters yürüyüp kalçalarımı sallarken. O da alkışladı.

“Ne yazık ki başkalarıyla iyi çalışamıyorum! Ben harem kızı değilim!” diye bağırdım köşeye varınca.

“Ateşkes hâlâ geçerli mi?” diye bağırdı.

“Bilmem, Simon ne diyor?”

“Ah, Simon, evet, diyor. Geçerli diyor.” Köşeyi dönerken arkaya doğru seslendi.

Neredeyse piruet yapar gibi hızla etrafımda döndüm. Yüzüme yayılan bir gülümsemeyle hoplayarak yürüdüm ve ateşkesin çok güzel bir şey olduğunu düşündüm.

"Yumurta beyazıyla hazırlanmış domatesli, mantarlı, ıspanaklı ve soğanlı omlet lütfen.”

“Dört adet krep, yanında da domuz pastırması. Yalnız, pastırma iyice kızartılmış olsun ama kararmasın lütfen.”

“Çırpılmamış yumurtalı omlet, kızarmış çavdar ekmeği, yanında tereyağı ve meyve salatası.”

Siparişleri verdikten sonra sabah kahvesi ve dedikoduları için yerimize yerleştik.

“Pekâlâ, anlat bakalım biz gittikten sonra neler oldu,” dedi Mimi çenesini ellerinin arasına alıp tatlı tatlı yüzüme bakarak gözlerini kırpıştırdı.

“Siz gittikten sonra mı? Beni densiz komşuma emanet ettikten sonra mı? Ne bekliyorsunuz ki? Hem de herkese ‘adam-hâlâ-dimdikti’ hikâyesini anlattıktan sonra? Cidden, ne bekliyorsunuz? ikinizi de vasiyetimden men edeceğim,” dedim çok sıcak kahveyi içtiği için birden soğuması için dilimi çıkardım.

“Her şeyden önce bu hikâyeyi anlattık çünkü çok komikti. Komik olan bir şey de iyidir.” Söze Sophia başladı. Su bardağından bir kalıp buzu çıkarıp bana uzattı.

“Şaol,” diyebildim buz kalıbını alarak. 

Sophia başını salladı. 

“İkincisi de, zaten bana bırakacak bir şeyin yok. Çıplak Ayaklı Kontes yemek kitapları serisinin tüm kitapları bende var zaten. Sen almıştın. Yani vasiyetinden beni mahrum bırakabilirsin. Üçüncü olarak da, ikiniz de o kadar keyifsizdiniz ki yeni yakışıklılarla birlikte sizi yanımıza almamızın imkânı yoktu,” diye sözünü tamamladı Sophia yaramaz bir gülümsemeyle.

“Yeni yakışıklılar. Yeni yakışıklılara bayıldım,” dedi Mimi ellerini çırparak. Disney çizgi filmlerinden fırlamışa benziyordu.

“Eve dönüş nasıldı?” diye sordu Sophia.

“Eve dönüş. İlginçti aslında.” İç çektim, buz parçasını deliler gibi emiyordum.

“İyi anlamda ilginç mi?” diye sordu Mimi.

“Eğer Golden Gate Köprüsü’nde biriyle aşna fişna yapmayı ilginç buluyorsanız o zaman iyi anlamda ilginçti,” dedim sakin sakin parmaklarımla masanın üzerinde tempo tutarak. 

Mimi’nin ağzı bir karış açık kaldı. O sırada Sophia sağ elini çatalını ne olduğu anlaşılmayan bir şeye batıracakken Mimi’nin sol elinin üzerine koydu.

“Tatlım, dalga geçiyor. Caroline dün gece aşna fişna yapsaydı bunu bilirdik. Teninin rengi daha güzel olurdu,” diye Mimi’yi yatıştırdı Sophia.

Mimi hemen başını sallayıp çatalı bıraktı. Mimi eliyle zevk verdiği sırada onu kızdıracak bir adama acıyorum doğrusu.

"Yani bir numara yok muydu?” diye sordu Sophia.

“Kuralları biliyorsun. Önce senden bir numara bekliyorum, sonra sıra bende,” dedim. Kahvaltımız servis edilirken hepimizin gözleri irileşti. Hepimiz yemeklere gömüldükten sonra Mimi ilk atışı yaptı.

“Neil’in Stanford’da futbol oynadığını biliyor musunuz? Zaten öteden beri spor haberleri sunmak istiyormuş,” diye sordu. Tabağındaki kavunu sistemli bir biçimde diğer küçük meyvelerden ayırıyordu.

“Bildiğimiz iyi oldu. Ryan da daha yirmi üç yaşındayken Hewlett Packard’a anladığım kadarıyla muhteşem bir bilgisayar programı satmış. Sonra da bütün parasını bankaya koymuş, iki yılını Tayland’da çocuklara İngilizce öğreterek geçirmiş,” dedi Sophia daha sonra.

“Bunu da öğrenmemiz iyi oldu. Simon kız arkadaşlarını ‘haremi’ olarak görmüyormuş ve Jillian bir şekilde ona potansiyel sevgili adayı olarak benden bahsetmiş bu arada.”

Hepimiz hımmm deyip tabaklarımızdakileri yedik. Sonra ikinci raund başladı.

“Neil rüzgâr sörfü yapmaya bayılıyormuş. Gelecek hafta da senfoni yararına konser biletleri vardı. Sophia, seninle gideceğimizi öğrenince iki çift olarak gitmeyi teklif etti.”

“Tabii, güzel olur. Ben de Ryan’a sormayı düşünüyordum. Bu arada, o da rüzgâr sörfüne bayılıyor. İkisi de seviyor. Fırsat buldukça sahilde sörf yapıyorlarmış. Ayrıca şu anda Kaliforniya’da şehirlerdeki yoksul mahallelere bilgisayar ve eğitim malzemesi temin eden bir yardım kuruluşunun başındaymış. Adı da...” dedi Sophia.

“Devre Dışı Çocuk Kalmasın?” diye atıldı Mimi.

Sophia başını salladı.

“O yardım kuruluşunu çok seviyorum. Her yıl bu organizasyona bağışta bulunuyorum. Demek başında Ryan mı varmış? Vay canına... Dünya küçük,” dedi Mimi. Yumurtasını kesmeye başladı.

Lokmalarımızı çiğnerken ortama bir sessizlik çöktü. Ben de Simon hakkında, onun beni öpmesi, benim onu öpmem ya da onun benim gece yarısı sayıklamalarımdan haberdar olması dışında söyleyecek bir şeyler bulmaya çalıştım.

“Şey, Simon’ın iPod’unda Too Short şarkıları var, biliyor musunuz?” dedim mırıltıyla. Hımm demekle yetindiler.

Çok heyecan verici bir bilgi olmadığının farkındaydım.

“Müzik önemli tabii. Çıktığın o çocuğun adı neydi? Hani kendi albümünü çıkarmıştı,” diye sordu Mimi.

“Yok, yok. Albüm çıkarmamıştı. Arabasının bagajında, kendi yaptığı CD’leri satmaya çalışıyordu. Aynı şey değil.”

Güldüm.

“Sen de başka bir şarkıcıyla çıkmıştın... Coffee House Joe, hatırladın mı?” dedi Sophia burun kıvırarak.

“Yatakta da makulden öteydi,” diye iç geçirdim geçmişi düşünerek.

“Peki bu kendi kendine dayattığın sevgilisizlik diyeti ne zaman sona erecek?” diye sordu Mimi.

“Emin değilim. Biriyle çıkmak istemiyorum şu anda.”

“Lütfen ama kimi kandırıyorsun?” dedi Sophia tekrar burun kıvırarak.

“Bir kâğıt mendile ihtiyacın var mı Miss Piggy?"

 Doğrusu çok fazla Coffee House Joe ve Makineli Tüfek Cory olmuştu hayatımda. Sadece çıkmak ilgimi çekmiyordu artık. Atlıkarınca hissini yeterince tatmıştım. Bir ciddiyetinin olduğunu görmedikçe daha fazla zaman ve çaba harcamak istemiyordum. Kaldı ki artık OR, sahipsiz toprakların dışındaydı.

"Ben de ona eşlik edebilirim,” diye ekledim. Gözlerimi onlardan kaçırıp kahvemden yudumladım.

Onların OR’ları vardı ve artık yeni yakışıklıları da...

Kimsenin sevgilisizlik diyetinde bana katılmasını beklemiyordum. Fakat ikisi de üzgün gözlerle bana bakıyorlardı. Konuyu onlara çevirmem gerekiyor.

“Eee, dün gece sizinkilerle güzel vakit geçirdiniz mi? Kapı eşiğinde öpüşmeler? Tükürük alışverişi filan?” diye sordum neşeyle gülümseyerek.

“Evet! Neil beni öptü,’’dedi Mimi iç geçirerek.

“Oooooo, eminim ki iyi öpüşüyordu. Seni sıkıca kendine çekip ellerini sırtında gezdirdi mi? Elleri çok güzel. Ellerini fark ettin mi? Ah kahrolası güzel eller,” diye konuyu dağıttı Sophia yüzünü tabağında üst üste dizilmiş kreplere dönerek.

Mimi ile ben birbirimize baktık, ara vermesini bekledik. İkimizin ona baktığımızı görünce hafiften kızardı.

“Ne oldu şimdi? Ellerini fark ettiysem ne olmuş? Gayet iri ellerdi. Nasıl olur da fark etmezsin?” diye kekeledi. Ağzını o kadar çok doldurdu ki biz konuşmaya devam ettik.

Kıkır kıkır gülerek dikkatimi Mimi’ye verdim. 

“Pekâlâ Bay Muhteşem Eller o muhteşem ellerini kullandı mı?”

Bu kez kızarma sırası Mimi’deydi. 

“Aslına bakarsanız, çok tatlıydı. Dudaktan mesafeli bir öpücük ve bizim evin kapısına vardığımızda güzel bir sarılma. Hepsi bu,” dedi kocaman bir gülümsemeyle.

“Peki ya sen Bayan Şey? Bilgisayar dâhisi iyi geceler öpücüğü verirken de hayırsever miydi?” dedim kıkırdayarak.

“Hımm... şey, öyleydi. Bana harika bir iyi geceler öpücüğü verdi,” dedi. Sophia, Mimi’nin dün geceki vedalaşmadan bahsederken gözlerinin yandığını fark etmemiş görünüyordu. Ama benim dikkatimi çekmişti.

“Yani dün geceyi hasarsız atlattınız anladığıma göre?” diye sordu Mimi kahvesinden bir yudum alarak. Hâlâ yanmış dilimi tedavi ediyordum, o yüzden meyve suyunda karar kıldım.

“Öyle oldu. Ateşkes imzaladık ve birbirimize komşuluk ilişkileri çerçevesinde davranmaya karar verdik.”

“Bu tam olarak ne anlama geliyor?” diye sordu.

“Bu da demek oluyor ki Simon etkinliklerini gecenin daha erken vakitlerine almaya çalışacak, ben de son derece canlı cinsel hayatı hakkında daha anlayışlı olmaya çalışacağım,” dedim para çıkarmak için çantamı karıştırarak.

“Bir hafta,” diye mırıldandı Sophia.

“Ne dedin?”

“Sen öyle san. Bir hafta. Bu ateşkese en fazla bu kadar zaman biçiyorum. Sen düşüncelerini kendine saklayamazsın, o da Kikirdek’inin sesini kısamaz. Bir hafta,” dedi tekrar.

Mimi düşüncelerini bir gülümsemeyle savdı.

Hah, göreceğiz bakalım.

Pazartesi sabahı Jillian erkenden canlı bir biçimde dans ederek odama girdi.

“Komşu komşu,” dedi. 

Çabasız şıklığın resmiydi: Saçı gevşek bir biçimde dağınıkça toplanmış, bronzlaşmış vücuduna oturan küçük siyah elbise, kilometrelerce uzayan bacakların altında kırmızı topuklu ayakkabılar. Muhtemelen bedeli, benim bir haftalık kazancım olan ayakkabılar. Her anlamda benim yol göstericimdi. Bir gün onun gibi sakin bir kendine güven duygusu taşımam gerektiğini aklımın bir köşesine yazdım.

Masamdaki vazoda taze çiçekleri görünce gülümsedi. Bu hafta turuncu laleleri seçmiştim. Üç düzine almıştım.

“Günaydın! Nicholson’lar yeni bir ev sineması sistemi eklemişler, gördün mü?İkna olacaklarını biliyordum.” Gülümseyerek koltuğuma oturdum. Jilian karşımdaki koltuğa oturup bana gülümsedi.

“Ah, az kalsın unutuyordum, Mimi bu akşam yemeğe geliyor. Tasarladığı yeni dolap sisteminin planlarına son halini vermeyi umuyoruz. Bir de halı eklemek istiyor.” 

Kafamı sallayıp masamdaki kupadan kahvemi yudumladım. Dilim yeni yeni iyileşmişti. Jillian gülümsemeyi sürdürdü. Yüzümde ayı mı oynuyordu merak etmeye başlamıştım doğrusu. 

“Sana Murano’daki cam fabrikasını, banyo aydınlatması için ısmarladığım parçalarda indirim yapmaya ikna ettiğimi söylemiş miydim?” diye sürdürdüm. “Harika olacak. Bence bu parçaları tekrar kullanmak isteyeceğiz,” diye ekledim umutla gülerek.

En sonunda iç çekip yüzüne “Jillian yoksa bu sabah takma diş filan mı yaptırdın? Bana yeni dişlerini mi göstermek istiyorsun?” diye sordum, Jillian irkildi.

“Takma dişe ihtiyacım var da sanki, peh. Hayır, bana komşun Bay Parker’ı anlatmanı bekliyorum. Yoksa Simon Duvardelen mi demeliyim?” diye güldü sonunda koltuğunda geriye yaslandı ve bilmek istediği her şeyi anlatmazsam ofisten ayrılmama izin vermeyeceği bakışını fırlattı.

“Hımmm, Duvardelen. Nereden başlayayım? Birincisi, yan tarafta oturduğunu bilmediğini söyleme sakın. Bunca zamandır orada yaşayıp da her gece tak tak sesleri çıkarttığını nasıl bilmezsin?” diye sordum. En küçümseyici dedektif bakışımla ona baktım.

“Yapma ama orada kaldığım zamanlar sayılı. Özellikle de son yıllarda. Onun o mahallede olduğunu biliyordum ama başkasına devren kiraladığım evin yanındaki dairede oturduğu bilmiyordum! Onu gördüğümde yanımda mutlaka Benjamin oluyordu, birlikte içmeye filan gidiyorduk, onu bize davet ediyorduk. Her ne olursa olsun, güzel bir hikâyenin başlangıcı, öyle değil mi?” demeye kalkıştı tekrar sırıtarak.

“Ah sen ve şu çöpçatanlığın yok mu? Simon kendisine benden daha önce bahsettiğini söyledi. Nasıl da yakalandın ama!”

Jillian ellerini havaya kaldırdı. 

“Bir dakika, bir dakika, doğrusu bu kadar şey aktif olduğu hakkında bir fikrim yoktu. Bu kadar çok kız arkadaşı olduğunu bilseydim hiç teklif etmezdim. Benjamin biliyor olsa gerek... Ama sanırım erkeklere özgü bir durum,” dedi.

Bu kez ben öne doğru eğildim. 

“Söylesene, Benjamin’i nereden biliyor?”

“Aslına bakarsan Simon Kalifornialı değil. Philadelphia’da büyümüş, Stanford’a giderken de buraya taşınmış. Benjamin onu neredeyse hayatı boyunca tanıyor. Simon’ın babasıyla çok yakındı. Bir bakıma Simon’a göz kulak oldu. Gözde amca, büyük abi, baba yarısı, öyle bir şey işte,” dedi yüzü sevecen bir hal aldı.

“Babasına gerçekten yakın mıymış? Ne olmuş peki, araları filan mı açılmış?” diye sordum.

“Ah, yok yok, Benjamin Simon’ın babasıyla hep çok iyi arkadaştı. Benjamin’e kariyerinin ilk yıllarında akıl hocalığı yapan kişiydi. Bütün aileyle çok yakındı,” dedi. Gözlerine üzgün bir bakış yerleşmişti.

“Peki ya şimdi? diye sordum ısrarla.

“Annesiyle babası Simon lise son sınıftayken öldü,” dedi Jillian sessizce.

Elimi hemen ağzıma götürdüm. 

“Ah, olamaz,” dedim fısıltıyla.

Zar zor tanıdığım birine karşı yüreğim üzüntüyle doldu.

“Araba kazası. Benjamin onların hemen, neredeyse anında can verdiklerini söyledi,” dedi.

Bir an ikimiz de kendi düşüncelerimize gömülüp sessiz kaldık. Bunun onun için nasıl bir şey olduğunu çözümleyememiştim bile.

“Cenazeden sonra, Benjamin bir süre Philadelphia’da kaldı Simon’la üniversiteye Stanford’a gitme hakkında konuşmaya başladı,” dedi bir süre sonra.

Yardım etmek için elinden geleni ardına koymayan Benjamin’i gözümün önünde canlandırıp gülümsedim.

“Tahmin edebiliyorum. Her şeyden uzaklaşması onun için muhtemelen iyi bir fikirdi,” dedim. Böyle bir şeyle ben nasıl baş ederdim ki.

“Hı-hımmm. Sanırım Simon o fırsatı gördü ve değerlendirdi. Benjamin’in de bir şeye ihtiyaç duyduğunda yanında olduğunu bilmesi bana kalırsa durumu kolaylaştırdı,” dedi.

“Simon’la sen ne zaman karşılaştın?” diye sordum.

“Üniversitenin son yılında. Önceki yaz Ispanya’da zaman geçirmişti. O ağustos’ta eve döndüğünde şehre gelip bizimle yemek yemişti. O sırada Benjamin’le ben bir süredir çıkıyorduk. Simon benden haberdardı ama benimle tanışmamıştı,” dedi.

Vay canına. Simon Ispanya’ya gitmiş demek ki. Zavallı flamenko dansçıları. Simon karşısında hiç şansları yoktu.

“Akşam yemeği için buluştuk. İspanyolca sipariş vererek garsonu etkiledi. Daha sonra Benjamin’e beni terk etme aptallığında bulunursa gayet - dur bakayım, ne demişti? - hah, evet, seve seve yatağımı ısıtacağını söyledi,” dedi kıkırdayarak, yüzü pembeleşti.

Gözlerimi devirdim. Bildiğim Simon buna yakın bir şeydi işte.

“İşte Simon’la böyle tanıştım,” dedi gözlerini uzak bir noktaya dikip. “Bütün bu tak takları bir yana, aslında iyi biridir.”

“Evet, tak takları bir yana,” dedim dalgınlıkla. Parmak uçlarımı çiçeklerin üzerinde gezdirdim.

“Umarım onu biraz daha iyi tanıma şansına erişirsin,” dedi gülerek. Tekrar çöpçatanlığa dönmüştü.

“Orada dur. Ateşkes ilan ettik, hepsi bu,” diye güldüm parmağımı ona doğru sallayarak.

Ayağa kalkıp kapıya doğru yürüdü. 

“Benim yanımda çalışan biri için fazla küstahsın,” dedi ciddi görünmeye çalışarak.

“Eğer beni bu saçmalıklarla uğraştırmasan senin için çok daha iyi iş çıkarabilirim!” dedim ciddi görünmeye çalışarak.

Gülüp resepsiyona baktı.

“Maggie baksana! Bu ofisin kontrolünü ne zaman kaybettim ben?” diye sordu.

“Hiçbir zaman kontrolün olmamıştı ki Jillian!” diye seslendi Maggie.

“Ah, git de kendine bir kahve filan yap! Sana gelince,” dedi dönüp beni işaret ederek. “Nicholson’ların bodrum katı için muhteşem bir şeyler tasarla.”

“Dediğim gibi, burada böyle gevezelik etmesen şimdiye bir sürü iş yapabilirdim,” diye mırıldandım kalemimi saatime vurarak. 

İç çekti. 

“Ciddiyim Caroline, sahiden tatlı birisi. Bence çok iyi iki arkadaş olabilirsiniz,” dedi kapının pervazına yaslanarak.

Bugünlerde neden herkes kapıya yaslanıyordu böyle?

“Başka arkadaşlar da bulabilirim, öyle değil mi?” diye elimi salladım Jillian gözden kaybolurken.

Arkadaşlar. Ateşkes imzalayan arkadaşlar.

“Pekâlâ, yatak odasındaki döşemelerin bal rengi tonlarında bir ahşaptan sipariş edileceğini biliyoruz. Giyinme odasında gerçekten de halı istediğine emin misin?” diye sordum Mimi’nin yanındaki kanepeye geçip ikinci Bloody Mary’mi içmeye başlarken. 

Bir saattir çizdiği planların üzerinden geçiyorduk, tasarımlarından ödün vermesini sağlayanın bir tek ben olmadığımı göstermeye çalışıyordum. Kendisi de ödün verebilirdi. Arkadaş olduğumuzdan beri Mimi her tartışmayı kazandığına inanıyordu. Mimi kendisinin herkesi her şeye ikna edebilecek kadar çetin ceviz olduğuna inanıyordu. Bilmediği bir şey vardı ki o da Sophia ile benim kendi istediği olmuş gibi düşünmesine izin vermek zorunda kaldığımızdı, bu durum onu daha katlanır bir kişi yapıyordu. İşin aslı, giyinme odasında halı istediğimin hep farkındaydım. Sadece Mimi’den farklı nedenlerden dolayı istiyordum.

“Evet evet evet! Halı olmalı. Kalın ve pahalı bir halı! Sabahları üşümüş ayak parmaklarının altında hissetmek ne güzel olur,” diye haykırdı, heyecandan neredeyse titreyerek.

Neil’in uzun süre yanında olup ona romantik geceler vaat etmesini umuyordum. Bu fazla enerjisinin bir kısmını atıp rahatlamak zorundaydı.

“Pekâlâ Mimi, bence haklısın. Giyinme odasında halı. Fakat bunun için banyoda döner ayakkabı rafı için istediğin benim veto ettiğim altı metreyi geri vermelisin.” 

Konuşurken son derece dikkatliydim, bunu kabul edip etmeyeceğini merak ediyordum. Bir an düşündü, tekrar planlarına baktı, kokteylinden büyük bir yudum alıp kafasını salladı. 

“Tamam, altı metreyi al. Ben halımı aldım ya, diğerine tahammül edebilirim.”

İç çekip bana elini uzattı. Resmi bir biçimde elini sıktım, ona kereviz sapımı ikram ettim. Clive ağır ağır yanımıza geldi, ön kapıya doğru gidip patisini kapının altından uzattı.

“Tayland yemeğimizin eli kulağında olsa gerek. Parayı getireyim,” dedim kapıyı işaret ederek. Mutfak tezgâhındaki çantama doğru yöneldim. Konuşurken apartman aralığında ayak seslerini duydum.

“Mimi, kapıyı açsana, siparişimiz geldi sanırım,” diye seslendim çantamı karıştırarak.

“Tamam,” diye bağırdı. Kapının açıldığını duydum. “Ah, merhaba Simon!” dedi, daha sonra hayatımın en tuhaf sesini duydum.

Gerçek bir mahkemede, bir dizi kutsal kitap üzerine yemin ederim ki kedimin konuştuğunu duymuştum.

“Poooorrrrinnnnya,” dedi Clive, sonra da fırladı.

Beş dakika içinde binlerce olay meydana geldi. Apartman aralığında, ellerinde market torbalarıyla ön kapıyı açan Simon’la Miss Pisi’yi gördüm. Mimi kapının pervazına yaslanmış (yine şu kapıya yaslanma olayı!) yalınayak kapıda duruyordu. Clive zıplamaya hazır bir halde arka ayaklarının üzerine çömelmişti. Onu bir tek kedi nanesini buzdolabının üzerine sakladığımda bu halde görmüştüm. Bebekler doğdu, yaşlı insanlar öldü, hisseler satıldı ve birisi orgazm taklidi yaptı. O beş saniye içinde. Kendimi gelmiş geçmiş bütün aksiyon filmlerini andıran bir biçimde yavaş çekimde kapının önüne attım.

“Hayıııııııııır!” Miss Pisi’nin yüzündeki paniği ve ona kur yapmaya hazırlanan Clive’ın yüzündeki katıksız şehveti görünce çığlığı bastım. 

Eğer biraz daha, hatta bir saniye daha erken davranabilseydim daha sonra kopan tantanayı engelleyebilirdim. Simon kendi kapısını açtı. Gözleri gözlerimle buluşunca yüzünde şaşkın bir gülümsemeyle bana baktı. Muhtemelen niye kapıya hücum edip “hayııııır” diye bağırdığımı merak ediyordu. Tam o sırada Clive sıçradı. Zıpladı. Saldırdı. Miss Pisi, Clive’ın doğrudan üzerine atladığını gördü ve yapılabilecek en kötü şeyi yaptı. Kaçtı. Koşarak Simon’ın evine girdi. Orgazm olduğunda miyavlayan kadın tabii ki kedilerden korkuyordu. Ben apartman aralığında Simon ve Mimi ile dururken Clive kadını kovaladı, içeriden haykırışlar ve miyavlamalar yankılandı. Tuhaf bir biçimde tanıdık seslerdi. Simon’ın zirveyi zorladığındaki sesleri hatırlatıyordu. Bu düşüncelerden sıyrılıp hemen harekete geçtim.

“Caroline, neydi o öyle? Kedin resmen..” diyecek oldu.

Elimle ağzını kapatıp hızla yanından geçtim.

“Zamanımız yok Simon! Clive’ı yakalamamız lazım!”

Mimi, dedektif Nancy Drew’unu takip eden Ned Nickerson gibi arkamdan Simon’ın evine girdi. Çığlıkları ve miyavlamaları izleyerek evin arka odalarına ilerledim, Simon’ın dairesinin benimkinin simetriği olduğunu farkettim. Düz ekranlı televizyonu ve müthiş bir ses sistemi olan son derece bekâr bir adamdı. Doğru dürüst bir teftiş için fazla zamanım yoktu fakat yemek odasındaki dağ bisikletini ve ayrıca duvarlarda sıralanmış, retro apliklerle aydınlatılan güzel çerçeveli fotoğrafları fark ettim. Daha fazla hayranlıkla bakamazdım, Clive’ın yatak odasında harekete geçtiğini duyabiliyordum. Kapının yanında durup Miss Pisi’nin çığlıklarını dinledim. Arkada duran Simon’la Mimi’ye baktım. İkisinin yüzünde de korku ve sersemlik ifadesi vardı. Her ne kadar Mimi’nin yüzünde biraz daha fazla mutluluk okunsa da.

“İçeri giriyorum,” dedim kısık ve cesur bir sesle. 

Derin bir nefes alıp kapıyı ittim ve Günah Odası’nı ilk defa gördüm. Köşede bir çalışma masası. Duvarlardan birinde, üzerine bozuk paralar saçılmış bir şifonyer. Yine duvarlarda fotoğraflar, siyah beyaz fotoğraflar. Ve işte orada: yatağı.

Duvarlardan birine, benim duvarıma yaslanmış devasa bir Kaliforniya king yatak ve hacimli, deri bir yatak ucu. Hacimli.

Öyle olması gerekirdi, değil mi? Kocaman bir şeydi. Ve o şeyi tek başına poposuyla ittirecek kadar güçlü müydü? 

Alt Kattaki Caroline bir kere daha doğrulup iyice baktı. Dikkatimi verip iyice yoğunlaştım ve gözlerimi Orgazm Merkezi’nden başka tarafa çevirdim. Odayı tarayıp hedefe yöneldim: işte orada, pencerenin önündeki deri koltuğun üzerindeydi. Miss Pisi koltuğun arkasına tünemiş, elleri saçında ahlayıp ofluyor, çığlıklar atıyordu. Eteği paramparça olmuştu, çorabında da ince tırnak izleri vardı. Önünde, yerde duran kediden kaçmak için kanının son damlasına kadar savaşıyordu.

Clive mı?

Clive ise kasım kasım kasılıyordu. Miss Pisi’nin bir önünde bir arkasında kurumla yürüyordu. Defiledeymiş gibi arkasını dönüp yürüyerek aldırışsızca ona baktı. Clive’ın üstünde bir ceket olsa o sırada onu çıkarmış, büyük bir doğallıkla o kedi omzuna atıp Miss Pisi’ye doğru dönmüştü. Gülmemek için kendimi zor tutuyordum. Ona doğru adım attım, Miss Pisi bana bakıp çığlık çığlığa Rusça bir şeyler söyledi. Onu görmezden gelip bütün dikkatimi kediye yoğunlaştırdım.

“Clive, bak bakayım buraya. Hey. Neredeymiş benim güzel oğlum?” Bir şarkı mırıldandım, Clive bana döndü.

Bana baktı, sonra bizi tanıştırıyormuşçasına kafasını Miss Pisi’ye doğru salladı. 

“Kimmiş yeni arkadaşın?” Tekrar şarkı mırıldandım, Miss Pisi bana bir şeyler söylemeye çalışırken ona bakıp başımı salladım. Parmağımı dudağımın üzerine koydum. Bu iş, ince bir hüner gerektiriyordu.

Mimi “Gel buraya Clive!” diye bağırarak odaya daldı.

Heyecanını denetleme konusunda hep problem yaşıyordu. Mimi Clive’a doğru hamle yapınca Clive da kapıya doğru kaçtı. Miss Pisi kendini yatağa atarken ben de Mimi’nin arkasından koştum ve yatak odasının kapısında elinde hâlâ o kahrolası market torbalarını tutan Simon’la çarpıştım. Simon’ı iterek uzuvların ve tekerlek biçimde bir kalıp Brie peynirinin üzerinden atlayıp dış kapıya doğru ilerlemeye çalışırken Mimi ve Simon’ın üzerine, özenle seçilmiş organik malzemeler yağdı. Clive’ı o tam merdivenlere çıktığında yakalayıp yakınında durdum.

“Clive kaçmayı annenden daha iyi biliyorsun,” diye onu azarladım. Mimi ile Simon sonunda bize yetişmişti.

“Ne yapıyorsun Aletdurduran? Beni öldürmeye mi çalışıyorsun?” diye bağırdı.

Mimi de ona çıkıştı. 

“Kızı duymuyor musun? Seni... seni Duvardelen!” diye laf etti, göğsüne bir tane indirerek.

“Ah, ikiniz de susar mısınız lütfen?” diye bağırdım. 

Koridordan sadece tek ayağında ayakkabıyla, bakışlarından öfke yayılan Miss Pisi geldi. Rusça bağırıp çağırmaya başladı. Mimi ile Simon bağırmalarını sürdürdü, Miss Pisi çığlık attı, Clive biricik sevgilisiyle tekrar bir araya gelmek için elimden kurtulma derdindeydi. Bense bu kargaşanın tam ortasında son iki dakikadır olan biteni anlamaya çalışıyordum.

Clive kendini kurtarmaya çalışırken “Kahrolası kedine sahip çık!” diye bağırdı Simon.

“Caroline’a bağırma!” diye haykırdı Mimi, tekrar Simon’a bir tane indirerek.

“Eteğime bak!” diye sızlandı Miss Pisi.

“Aranızda Tayland yemeği ısmarlayan oldu mu?” 

O kargaşanın arasında bir ses duyuldu. Şöyle bir bakınca karşımda, en üst basamakta durup daha da yakına gelmek istemeyen, dehşet içinde bizi izleyen kuryeci çocuğu gördüm.

Herkes durdu.

“İnanılmaz,” diye mırıldandı Mimi. 

Benim daireye girip kuryeci çocuğa kendisini takip etmesini söyledi. Clive’ı hemen eve sokup kapıyı çektim, çığlıkları kesildi. Simon Miss Pisi’yi ona yumuşak bir sesle odasında üzerine giyecek bir şeyler bulmasını söyleyerek içeriye götürdü.

“Hemen geliyorum,” dedi. 

İçeri girmesi için ona bakıp tekrar kafasını salladı. Miss Pisi bana bir kez daha ters ters bakıp suratını asarak arkasını döndü ve kapıyı çarptı Simon bana döndü, birbirimize baktık ve ikimiz de aynı anda gülmeye başladık.

“Böyle bir şey gerçekten yaşandı mı?” diye sordu kahkahalarının arasında.

“Sanırım yaşandı. Lütfen Miss Pisi’ye çok üzgün olduğumu söyle,” dedim gözümün yaşını silerek.

“Söyleyeceğim ama buna kalkışmadan önce biraz sakinleşmesi gerekiyor. Bir dakika, onun için ne dedin biraz önce?” diye sordu.

“Şeyy, Miss Pisi?” diye yanıt verdim kıkırdamayı sürdürerek.

“Niye ona öyle diyorsun?” diye sordu. Artık gülmüyordu.

“Cidden bunu soruyor musun? Hadi ama anlamadın mı?” dedim.

“Hayır, söylesene,” dedi ellerini saçlarının arasından geçirerek.

“Ah, illa bana söyleteceksin yani, öyle değil mi? Miss Pisi diyorum çünkü... Çünkü miyavlıyor tanrının cezası!” deyiverdim tekrar gülerek.

Simon kıpkırmızı kesildi, başını salladı. 

“Evet, evet, tabii ki onu duydun.” Güldü. “Miss Pisi,” dedi kendi kendine ve gülümsedi. 

Mimi’nin evde kuryeci çocukla getirilmeyen Çin börekleri hakkında tartıştığını duyabiliyordum.

“Biraz korkutucu biri, biliyor musun?” dedi Simon kapımı işaret ederek.

“Hiç sorma,” dedim. 

Kapının arkasından hâlâ Clive’ın inleme sesleri geliyordu. Yüzümü kapının kenarına bastırıp kapıyı bir iki santim araladım.

“Kes şunu Clive,” diye tısladım. Kapı aralığında bir pençe belirdi, bana hareket çektiğine yemin ederim

“Kediler hakkında fazla bir bilgim yok, bu normal bir kedi davranışı mı?” diye sordu Simon.

“İçerideki kız arkadaşına tuhaf bir biçimde bağlandı. Buraya taşındığımın ikinci gecesinden beri. Sanırım âşık.”

“Anladım. Pekâlâ. Hislerini Nadia’ya ileteceğim mutlaka,” dedi. “Uygun bir zamanda tabii ki.” Bir kahkaha attı, içeri girmeye hazırlandı.

“Bu gece içeride sessiz olsanız iyi edersiniz, yoksa Clive’ı tekrar yanınıza gönderirim,” diye onu uyardım.

“Tanrım, olamaz,” dedi.

“O halde müziğin sesini aç. Senin de karşılığında bir şey vermen gerek,” dedim yalvararak. "Yoksa Clive tekrar duvarlara tırmanır.”

“Müzik işi tamamdır. Herhangi bir tercihin var mı?” diye sordu kapıya doğru giderken yüzünü bana dönerek. Ben de evimin kapısına doğru yöneldim, elimi kapıya koydum.

“Caz orkestrası dışında her şey kabulüm, anlaştık mı?” diye karşılık verdim yumuşak bir sesle. 

Kalbim aşağılara, ta mideme kadar inmiş, orada çırpınıyordu. Yüzünden bir hayal kırıklığı ifadesi geçti.

 “Caz orkestralarını sevmiyor musun?” diye sordu alçak sesle.

Parmaklarımı köprücük kemiğime bastırdım, bakışları altında üzerimde bir sıcaklık hissediyordum. Gözlerinin elimi takip etmesini izledim, bakışlarının yoğunluğuyla beni daha da fazla ateşlendiriyordu.

“Bayılırım,” diye fısıldadım. 

Bakışları şaşırmış bir biçimde bakışlarımı yakaladı. Mahcup mahcup gülümsedim, onu orada bana gülümserken bırakıp sokak kapımın arkasında kayboldum.

Clive’a bir nutuk çekmek için içeri girdiğimde Mimi hâlâ kuryeci çocuğa bağırıyordu, ikimizin yüzünden de sırıtan bir bakış okunuyordu. Beş dakika sonra, ağzımda Çin erişteleriyle Miss Pisi’nin kapı eşiğinde bağıra bağıra Rusça anlaşılmaz bir şeyler söylediğini ve Simon’ın kapısının sertçe kapandığını duydum. Gülümseyişimi saklamaya çalıştım, çok acı bir lokmaya denk gelmişim gibi yaptım. Sanırım bu gece duvar takırtısı olmayacaktı. Clive bunalıma girecekti.

O gece saat on bir buçuk civarında Simon ortak duvarımızın öbür tarafında bana şarkılar çaldı. Caz orkestrası değildi. Çok güzeldi. Prince. Pussy Control.

Kendimi tutamayıp güldüm, o edepsiz espri anlayışı hoşuma gitmişti.

Arkadaş mıydık? Kesinlikle. Belki. Muhtemelen.

“Pussy Control.” Aynı şeyleri düşünüp durdum, sonra dayanamayıp güldüm.

Güzel numara Simon. Güzel numara.

Sekizinci Bölüm

Ertesi akşam yogaya gitmek üzere evden çıkarken Simon’la tekrar burun buruna geldik. Ben aşağı inerken o da merdivenlerden çıkıyordu.

“‘Bu şekilde karşılaşmaya bir son vermemiz gerekir,’ dersem çok mu klişe olur sence de?” diye sordum.

Güldü. 

“Söylemesi zor. Bir dene.”

“Tamam. Vay canına, bu şekilde karşılaşmaya bir son vermemiz gerek!” diye haykırdım.

İkimiz de bir süre bekleyip tekrar güldük.

“Evet, klişe,” dedi.

“Belki de zamanlama konusunda bir plan yapıp apartman aralığının vesayetini paylaşabiliriz.” Ağırlığımı bir ayağımdan diğerine verdim. Harika, şimdi de çişim varmış gibi görünüyordum.

“Bu akşam nereye gidiyorsun? Seni hep bir yerlere giderken yakalıyorum sanki,” dedi duvara yaslanarak.

“Doğrusu son derece şık bir yere gidiyorum.” 

Yoga pantolonlarımı ve tişörtümü işaret ettim. Ardından ona su şişemi ve yoga matımı gösterdim. Uzun uzun bu durumu düşünüyormuş gibi yaptı, gözleri irileşti. 

“Buldum, seramik atölyesine gidiyorsun!”

“Evet, tam da oraya gidiyorum... Şapşal.”

Yüzünde o hınzır gülümseyişle bana baktı. Ben de ona gülümsedim.

“Bana geçen gün kahvaltıdaki dedikodulardan hiç söz etmedin. Bizim arkadaşların durumu nasıl?” diye sordu.

Bizim sözcüğünü duyduktan sonra midemde bir kasılma hissetmedim. Hem de hiç hissetmedim.

“Sana şu kadarını söyleyebilirim ki benim kızlar seninkilere abayı epey yakmış durumda. Gelecek hafta yardım konserine gideceklerini biliyor musun?” dedim ve bir anda fazla ileri gittiğimi düşünüp ürktüm.

“Duydum. Neil her yıl bilet alır. İşin ikramiyesi olsa gerek. Spor muhabirleri muhakkak konserlere gider, öyle değil mi?”

“Özellikle de metropolitan erkeği personası yaratmaya çalışanlar sanırım,” diye ekledim göz kırparak.

“Sen de fark ettin demek.” O da bana göz kırptı, ikimiz birden gülümsedik. Arkadaş mıydık? Bu daha güçlü bir olasılıktı.

“Konserden sonra notlarımızı karşılaştıralım, bakalım Muhteşem Dörtlü ne yapacak. Tüm hafta boyunca hep birlikte yemeğe çıktıklarını biliyor musun?” diye sordum. 

Sophia sık sık hep beraber yemeğe çıktıklarını çıtlatmıştı. Her seferinde dörtlü olarak. Hımmm....

“O konuda bir şeyler duydum. Görünüşe bakılırsa iyi anlaşıyorlar. Bu iyi bir şey, öyle değil mi?”

“İyi bir şey, evet. Gelecek hafta ben de onlarla yemeğe çıkacağım. Sen de gelsene,” dedim olağan bir biçimde. 

Her şey ateşkes için, sırf ateşkes uğruna.

“Ah, değil mi ama? Gelmeyi çok isterdim ama yurtdışına çıkıyorum, okyanus ötesi bir yolculuk. Aslına bakarsan yarın gidiyorum,” dedi.

Onu hiç tanımasam neredeyse üzüldüğünü söyleyecektim.

“Gerçekten mi? Çekim işi için mi?” dedim ve hatamın farkına vardım. 

Bir intikam hissiyle yüzünde tekrar o tanıdık gülümseme belirdi.

“Çekim işi mi? Ne o, beni denetliyor musun yoksa?”

Suratımın pembeden güzel bir domates kırmızısına döndüğünü hissettim. 

“Jillian ne iş yaptığından söz etmişti, evet. Evindeki fotoğrafları da fark ettim. Hani benim kedi senin Rus kızını kovalıyordu ya? Bir şeyler çağrıştırdı mı sana?”

Sözcük seçimlerimden dolayı ağırlığını öbür tarafına vermiş görünüyordu. Hımmm, zayıf bir noktasına mı değinmiştim?

“Fotoğraflarımı fark ettin mi?” diye sordu.

“Evet, fark ettim. Sıra sıra, harika apliklerin var.” Sevecenlikle gülümseyip doğrudan kasıklarına baktım.

“Aplik mi?” diye mırıldandı, boğazını temizleyerek.

“Mesleki deformasyon. Nereye gidiyorsun hakikaten? Yani okyanus ötesi derken?” Bakışlarının yüzümden uzaklaştığını fark edip özellikle gözlerinin içine baktım. Heh, heh, heh...

“Ne dedin? Şey, İrlanda. Conde Nast için bir dizi kurumsal fotoğrafı çekeceğim, sonra da daha küçük kasabalara geçeceğim,” diye cevap verdi gözlerini tekrar gözlerime dikerek. 

Biraz bocaladığını görmek güzeldi. 

“İrlanda demek. Negüzel. Bana da bir kazak getirirsin artık oralardan.”

“Kazak. Pekâlâ. Başka bir şey ister misin?”

“Bir küp altın? Dört yapraklı yonca?”

“Harika. Havaalanındaki hediyelik eşya dükkânından ayrılmamam gerekecek,” diye mırıldandı.

“Eve döndüğünde ben de sana küçük bir İrlanda dansı yaparım artık!” Bir çığlık atıp bu konuşmanın saçma gidişatına gülmeye başladım.

“Ooo, Gecelikli Kız, benim için dans edeceğini mi söylüyorsun yani?” dedi kısık sesle bana doğru bir adım atarak.

Bunu söylerken de güç dengesi değişti.

“Simon, Simon, Simon,” dedim iç geçirerek, başımı salladım. 

Bunu daha çok bu kadar yakınımda olmasının üzerimde yarattığı etkiden kurtulmak için yapmıştım. 

“Bunu konuşmuştuk seninle. Haremine katılmak gibi bir arzum yok.”

“Senden böyle bir şeyi istediğimi de nereden çıkardın?”

“Sen neye dayanarak istemeyeceğini söylüyorsun? Kaldı ki, bu durum ateşkesimizi de tehlikeye atar, sence de öyle değil mi?” Güldüm.

“Hımmm, ateşkes,” dedi.

O sırada merdivenlerin alt tarafında ayak sesleri duydum.

“Simon? Sen misin o?” diye yukarıya seslendi birisi.

Bunun üzerine Simon benden uzaklaşıp arkasına yaslandı. Aşağıya bakınca, merdiven sahanlığındaki konuşmamız sırasında gitgide birbirimize yaklaşmış olduğumuzu fark ettim.

“Selam Katie, yukardayım!” diye seslendi aşağıya.

“Hareminden biri mi? Öyleyse bu gece duvarlarımı kollayacağım,” dedim yumuşak bir sesle.

“Kes şunu. Katie uzun ve yorucu bir iş günü geçirdi. Akşam da film izlemeye gideceğiz. Hepsi bu.”

Bana bakıp mahcup mahcup gülümsedi. Ben de ona gülümsedim.

Arkadaş olacaksak haremiyle de karşılaşmaya alışmalıydım tabii.

Birkaç dakika sonra Katie, nam-ı diğer Şaplakçı da bize katıldı. Gülmemek için kendimi zor tutarak ona bakıp gülümsedim.

“Katie, bu komşum Caroline,” dedi Simon. “Caroline, bu da Katie.”

Elimi uzattım, o ise meraklı bakışlarla bir bana bir Simon’a baktı.

“Selam Katie. Tanıştığımıza memnun oldum.”

“Ben de, Caroline. Sen şu, kedisi olan komşu musun?” diye sordu gözünde bir parıltıyla. Simon’a baktım, omuz silkti.

“Evet, suç benimdi. Her ne kadar Clive kendisinin gerçek bir insan olduğunu iddia etse de.”

“Ah, bilmez miyim? Köpeğim televizyon seyredip sevdiği bir programı açıncaya kadar havlardı. Nasıl bir baş belasıydı.”

Gülümsedi.

Bir an hepimiz olduğumuz yerde durduk, durum biraz tuhaf olmaya başlamıştı.

“Pekâlâ çocuklar, ben yogaya gidiyorum. Simon sana iyi yolculuklar, döndüğünde yeni çiftler hakkındaki dedikoduları sana anlatırım.”

“Harika. Bir süreliğine gidiyorum ama umarım ben yokken başlarını fazla derde sokmazlar.” Bir kahkaha attı, sonra merdivenlerden çıkmaya başladılar.

“Onlara göz kulak olurum. Tanıştığımıza memnun oldum Katie,” dedim aşağıya inerken.

“Ben de Caroline. İyi akşamlar!” diye seslendi arkamdan.

Ben merdivenlerden her zamankinden yavaş adımlarla inerken Katie’nin “Pembe Gecelikli Kız güzelmiş,” dediğini duydum.

Simon “Kapa çeneni Katie,” dedi hemen. Poposuna bir tane indirdiğine yemin edebilirim.

Birkaç saniye sonra Katie’nin ciyaklaması, bu dediğimi doğruladı.

Gözlerimi devirerek apartman kapısını açtım ve sokağa çıktım. Spor salonuna girdiğimde dersimi değiştirip yoga yerine kickbox’a geçtim.

“Ben bir votka martini alayım, üç zeytin olsun lütfen.” 

Barmen işine koyulurken ben de Muhteşem Dörtlü’den biraz ayrı kalıp kalabalık restoranda şöyle bir göz gezdirdim. İki hafta boyunca bu dörtlünün harika buluşmalarını dinleye dinleye en sonunda onlarla birlikte yemeğe çıkmayı kabul etmiştim. Artık grup Muhteşem Beşli olacaktı. Eğlenceli olmasına eğlenceliydi, harika vakit geçirmiştim fakat bütün gece boyunca iki yeni çiftle bir arada olunca bir molaya ihtiyaç duymuştum. Barda oturup insanları seyretmek, biraz oyalanmak için birebirdi. Sol tarafımda ilginç bir çift vardı: saçları ağarmış bir beyefendiyle benden genç bir kadın ve yeni satın aldığı memeleri. Aferin kız! İyi yaptırmışsın. Ben o ihtiyar adamın sarkık kâsesine bakmak zorunda olsam, daha da büyük olsunlar isterdim. Tek başıma olmaktan bu kadar hoşlanacağım aklıma gelmezdi fakat son zamanlarda hayatımda bir erkek olmadan iyi idare ettiğimi düşünüyordum. Kendi başımaydım fakat yalnız değildim. Orgazm meselesini bir tarafa bırakırsam, ara sıra yanımda bir sevgilinin olmasını özlüyordum fakat bir yerlere tek başıma gitmek de hoşuma gidiyordu. Tek başıma seyahat edebilirdim, neden olmasındı? Yine de, ilk kez kendi başıma sinemaya gittiğimde tuhaf bir durum olacağını düşünmüştüm. Costa Rica’nın vahşi hayatında tek başınayken tanıdığın birine rastlamak hemen hemen hiç olası değildi fakat San Francisco’nun vahşi hayatında bir film izlerken biriyle karşılaşmak gayet mümkündü. Bu daha yüksek bir ihtimaldi fakat harikaydı! Tek başına restorana gitmek de güzeldi. Görünen o ki kendime harika bir sevgili olmuştum. Yine de bu gece arkadaşlarla olmak son derece eğlenceliydi. Bu iki yeni çiftin birbirlerine düşkünlüklerini izlemek hoştu. Mimi ile Sophia kafalarında hep hayatlarının erkeği olarak tasarladıkları kişilere sokulmuş, oturuyorlardı. O sırada kalabalığın içinde Sophia’yı gördüm, uzun boyu ve muhteşem kızıl saçlarıyla yüzlerce kişinin arasından fark ediliyordu. Gösterişli restoran kısmı, ondan da gösterişli barıyla burası insanlardan ve havasından geçilmiyordu. Sophia’nın birisiyle sohbet ettiğini görebiliyordum. Yan tarafında da Mimi ile Ryan’a gözüm takıldı. Tuhaf olan neydi? Sophia’nın konuştuğu kişi, Ryan değil de Neil gibi görünüyordu. Ryan ise Mimi tarafından tamamen ele geçirilmiş görünüyordu. Hayran hayran elleriyle havada daireler çizip kürdan batırılmış zeytinle anlattıklarını vurgulayan Mimi’yi dinliyordu. Bulunduğum yerden baktığımda, mesafe her şeyi kusursuzca gözler önüne seriyordu. Gülümsemekten kendimi alamadım. İkisi de her zaman hayalini kurdukları adamı bulmuştu fakat şimdi de diğer kişinin etkisine kapılmış görünüyorlardı. Ah işte, komşunun tavuğu meselesi, öyle değil mi? Sophia etrafına bakınırken barda oturduğumu gördü, kısa bir süre sonra masadakilerden izin isteyip bana doğru yöneldi.

Yanımdaki bar sandalyesine ilişirken “Eğleniyor musun?” diye sordum.

“Harika zaman geçiriyorum,” dedi alaycı bir biçimde.

Ardından barmene nasıl bir kokteyl istediğini anlattı.

“Neil nasıl görünüyor bu gece sence?”

Gözleri bir an aydınladı, sonra kendini tuttu.

“Neil mi? iyidir herhalde. Ryan müthiş görünüyor, öyle değil mi?” diye grubumuzu bıraktığımız yere işaret ederek meselenin üstünü kapatmaya çalıştı. Mimi ile Ryan hâlâ koyu bir sohbetteydi. Ryan sahiden de jean pantolonu ve buz mavisi gözlerinin -hayranlıkla Bayan Mimi’ye bakan gözlerinin- rengindeki tişörtüyle çok iyi görünüyordu.

Nasıl olur da anlamazlardı?

“Neil de bu gece gayet iyi görünüyor,” dedim dikkatimi tekrar adaleli spor muhabiri üzerinde yoğunlaştırarak.

Füme rengi bir kazak, ince kanvas bir pantolon. Tepeden tırnağa bir metropol erkeği görünümündeydi.

“Öyle,” dedi Sophia soğuk bir biçimde, kadehinin kenarındaki tuzun bir kısmını yalayarak.

Kıkırdayıp elimi koluna koydum.

“Hadi ama güzel kız, seni kusursuz erkeğine kavuşturalım,” dedim ve yeniden gruba dahil olduk.

Arkadaşlarım kalkmadan biraz önce yorgun ama mutlu olarak oradan ayrıldım. Bir kez daha yalnız geçirdiğim bir geceyi sağ salim atlatmıştım. Diğer yalnız başına olan kadınların beşinci teker olmanın keyfini yaşayıp yaşamadıklarını merak ettim. Bir araya getirildiğiniz bir erkekle havadan sudan konuşmalar yapmak zorunda olmamak, nefesi taze karabiberle kaplanmış fileto kokan dangalağın birinin kıvrak dilini boğazınıza sokmaya çalışmasından endişelenmek zorunda olmamak ve aynı dangalağa son derece süratli Camaro’su orada duruyorken neden eve taksiyle gitme konusunda ısrar ettiğinizi açıklamak zorunda kalmamak. Liseden bu yana farklı kişilerle ilişki kurmaktan hep - yoksa çoğunlukla mı demeliyim- hoşlanmıştım. Fakat çok uzun zamandır gerçekten âşık olmamıştım. Üniversitenin son yılından bu yana. O ilişki de sonlandıktan sonra birtakım sıradan flörtlerim olmuştu, kendimi hiçbir zaman gerçek anlamda birine adayacak gibi hissetmemiştim. Şu anki boşluk bu yüzdendi. Yaşım ilerledikçe bütün organları bir düzene koymak bana gitgide daha da zor gelmeye başlamıştı. Bu süreç son derece yorucu olabiliyordu. Alt Kattaki Caroline kalkışa hazır olabilirdi fakat Beyin ve Yürek’in de kendilerince birtakım çekinceleri vardı. Kaldı ki, benim OR artık kimbilir ne kadar süreliğine kayıp olduğuna göre yalnız başına yaşamayı gün geçtikçe daha cazip buluyordum. Eve gitmek üzere bindiğim takside kafamda bu düşünceler dolaşırken birden telefonumdan bir sinyal sesi geldi.

Tanımadığım bir numaradan bir mesaj gelmişti.

Gecen güzel geçti mi?

Hangi tanrının belası bana mesaj atıyordu? 

Hangi tanrının belası bana mesaj atıyor?

Yanıtı beklerken arkama yaslanıp ayakkabılarımı çıkardım. Topuklular göz alıcıydı ama kahretsin ki ayağımı acıtmıştı. Telefonumdan yine bir ses geldi. 

Kimileri beni Duvardelen olarak tanır.

Bunun üzerine kıvrılıveren ayak parmaklarımdan dolayı kendimden biraz nefret etmiştim. Aptal parmaklar.

Duvardelen, öyle mi? Bir dakika, benim telefonumu nereden biliyorsun?

Bunun sorumlusu ya Mimi ya da Sophia. Tahmin etmiştim. Canınız cehenneme kızlar. Son zamanlarda iyice çizmeyi aşmışlardı. 

Sana kaynağımı açıklayamam. Boş ver onu, bu gece güzel vakit geçirdin mi? 

Pekâlâ, ben de bu oyunu oynayabilirim. 

Aslına bakarsan evet. Şimdi eve gidiyorum. Emerald İsle nasıl? Hâlâ yalnız mısın? 

Aslına bakarsan çok güzel. Kahvaltı yapıyorum şu anda. Ayrıca ben hiçbir zaman yalnız kalmam.

Buna hiç şüphem yok. Kazağımı aldın mı? 

Çalışmalarım sürüyor, en doğru kazağı almak istiyorum. 

Evet lütfen, güzel bir şey getir. 

Bunu cevaplamayacağım... Senin o küçük pisiciğin ne yapıyor? 

Gerçekten de bunu cevaplamayacağım. İstediğin bir şey var mı? 

Cevaplamama olayı gitgide zorlaşıyor. 

Ne demek istediğini anladım. O konuya değinmemek kolay değil. 

Pekâlâ, resmi olarak bu konuşmayı bitiriyorum. Bu üstü kapalı sözlerin oluşturduğu sertlikten artık doğru dürüst bir şey anlayamıyorum 

Ah, bilmiyorum, sert olması iyidir aslında. 

Vay canına. Bu ateşkes düşündüğümden de çok hoşuma gidiyor. 

İtiraf edeyim ki benim için de iyi. 

Hâlâ eve dönmedin mi? 

Döndüm, şimdi apartmanın önündeyim, biraz önce arabadan indim. 

Tamam, içeri girene kadar bekleyeyim. 

içeri girme konularında sabrın var mı ki senin? 

Sen bir şeytansın, bunu biliyor musun? 

Öyle diyorlar. Pekâlâ, içeri girdim. Bu arada kapını tekmeledim. 

Teşekkür ederim. 

İyi bir komşu olmak bunu gerektirir. 

İyi geceler Caroline. 

İyi geceler Simon.

Kendi kendime gülerek anahtarı çevirdim ve içeri girdim. Kendimi kanepeye attığımda hâlâ gülüyordum. Clive hemen kucağıma zıpladı. O bana eve hoş geldin mırlaması yaparken ben de onun ipeksi tüylerini okşadım. Telefonumdan yine bir sinyal sesi geldi. 

Gerçekten de kapımı tekmeledin mi? 

Bir sus artık. Hadi kahvaltını yap.

Telefonu gece için sessize alırken yine güldüm ve kanepeye uzandım. Ben biraz dinlenirken Clive da göğsüme tünedi, kafamın içinde o kahrolası Duvardelen’le ilgili düşünceler dönüp duruyordu. Onun bu kadar net bir biçimde gözümün önüne geliyor olması inanılmazdı. Sixteen Candles filminde Jake Ryan tarzında yürüyüş ayakkabıları, pastel tonlarda soluk bir jean pantolon, kırık beyaz kablo örgü bir boğazlı kazak ve dağınık saçlar. Arkasında okyanus manzarası, kayalık bir sahilde duruyordu. Hafif yanmış, havanın etkisiyle azıcık kurumuş bir ten, elleri ceplerinde. Ve yüzünde o gülümseme...

Dokuzuncu Bölüm

Caroline ile Simon arasındaki mesajlaşma:

Sana bir paket geldi. Senin adına imzaladım, bende duruyor.

Teşekkürler. Döndüğümde senden alırım. Nasılsın? 

iyiyim, çalışıyorum işte. İrlandalılar nasıl? 

Şanslı. Kaçık kedin nasıl? 

Şanslı. Onu duvarlara tırmanırken yakalıyorum. Hâlâ Miss Pisi’yi arıyor. Onu özlüyor. 

O ikisi arasında bir aşk ihtimali görmüyorum. 

Muhtemelen öyle... Bu durumu çok çabuk atlatacağa benzemiyor ama. Kedi nanesini abartmak zorunda kalabilirsin. 

ilaçlara yüklenme fazla. Kimse bir konuşmayı sürdüremeyen bir pişiden hoşlanmaz. 

Aslına bakarsan senden biraz korkuyorum. 

LOL. Korkma. Sana elma şekeri verene kadar bekle. 

Eğer seni üzerinde bir trençkotla yakalarsam hemen öbür tarafa koşup senden uzaklaşacağım. Ne zaman dönüyorsun bu arada? 

Beni biraz özledin mi yoksa?

Yok, sadece yatak başımın olduğu duvara bir kaç resim asacağım da ne kadar zamanım kaldı, onu bilmek istiyorum. 

İki hafta sonra evdeyim. Eğer o kadar bekleyebilirsen sana yardım ederim. Elimden en fazla bu kadarı geliyor. 

En fazla bu kadarı... Bekleyeceğim o halde. Sen çekici getir, ben de kokteylleri hazırlarım. 

Çekicimi merak ediyorsun, öyle değil mi? 

Şimdi karşıya geçip kapını tekmeleyeceğim.

Caroline ile Mimi arasındaki mesajlaşma: 

Tahmin et ne oldu şeker? Sophia’nın büyükannesiyle büyükbabasının evi gelecek ay müsaitmiş. Tahoe’ye gidiyoruz bebek! 

Mis! Güzel olacak. Bizim kızlarla buralardan uzaklaşmayı dört gözle bekliyordum. 

Biz erkekleri de davet etmeyi düşünüyorduk da... Sen ne dersin? 

Olur. Dördünüz harika vakit geçirirsiniz. 

Salak, tabii ki sen de hâlâ davetlisin. 

Ah, pardon, tşk! İki çiftle romantik bir hafta sonu geçirmeye nasıl can atıyorum bir bilsen. MÜTHİŞ!

 Saçma sapan konuşma. Sen de geliyorsun. Beşinci teker filan da olmayacaksın. Çok eğleneceğiz! Ryan’m gitar çaldığını biliyor muydun? Gitarını getirecek, birlikte şarkı söyleyeceğiz. 

Bu ne yahu, kampa mı gidiyoruz? Ben almayayım, tşk!

Mimi ile Neil arasındaki mesajlaşma: 

Selam Koca Adam, bu ayın ortasında ne yapıyorsun? 

Selam Ufaklık. Şimdilik bir planım yok. Niye sordun? 

Sophia’nın büyükannesiyle büyükbabası Tahoe Gölü’ndeki evlerini kullanmamıza izin veriyor. Sen de gelir misini Ryan’a sor... 

Tabii ki evet! Geliyorum. Bizim bilgisayar dahisine sorayım geliyor mu. 

Caroline’ı de bizimle gelmeye ikna etmeye çalışıyorum. 

Harika! Ne kadar kalabalık olursa o kadar eğleniriz. Bu gece Sophia ve Ryan’la birlikte içmeye gidiyoruz, değil mi? 

Evet, görüşürüz. 

Görüşürüz bebek.

Simon ile Neil arasındaki mesajlaşma: 

Bana kahrolası nazarlıkları sorup durma artık. O adam beni her seferinde gülmekten öldürüyor. Ne zaman dönüyorsun? Gelecek ay Tahoe’ye gidiyoruz. 

Gelecek hafta evdeyim. Kimler gidiyor? 

Sophia, Mimi, ben, bir de Ryan. Belki Caroline de gelecek. Süper biri cidden. 

Öyle. Aletdurduran olmadığında gerçekten de süper biri. Demek Tahoe? 

Evet, Sophia’mn büyükannesinin evi varmış orada. 

İyiymiş.

Simon’la Caroline arasındaki mesajlaşma: 

Tahoe’ye gidiyor musun? 

Sen nereden duydun bunu? 

Yerin kulağı vardır... Neil çok heyecanlı. 

Ah, eminim öyledir. Jakuziye girmiş Sophia’nın hayaliyle... Neden olduğunu anlamak zor değil. 

Bir dakika, ben onu Mimi ile çıkıyor zannediyordum. 

Ah, öyle tabii ama inan bana Sophia’yı jakuzide hayal ediyor kesinlikle. 

Neler oluyor?

San Francisco’da tuhaf olaylar dönmekte, ikisi de yanlış insanla çıkıyor. 

Ne? 

Şok edici. Mimi Ryan’dan bahsetmekten kendini alamıyor. O da sık sık üzgün köpek bakışlarıyla Mimi’yi süzüp duruyor. Sophia ise Neil’in devasa erkek ellerinin hasretini çekiyor. Neil’in kendisine bakıp durduğunun farkında bile değil. Çok komik. 

Neden eş değiştirmiyorlar? 

Dedi harem ağası! Ne sandın, bir kere o kadar kolay değil bu işler. 

Ben dönene kadar bekle, bu işi hallederim. 

Pekâlâ, Bay Hallederim. Resimlerimi astıktan sonra mı önce mi? 

Hiç tasalanma Gecelikli Kız. Yatak odana girmeme az kaldı. 

Ayh... 

Gerçekten de iç mi geçirdin? 

Ayh... 

Tahoe’ye gidiyor musun? 

Elimde olsa gitmem. Fakat bu iki çiftin doğruyu sonunda anladıklarında yaşanacak hengâmeyi görmek için gitmeye değer. 

Öyle.

Caroline ile Sophia arasındaki mesajlaşma: 

Bu Tahoe’ye gelmeme meselesi de neyin nesi? 

Argh! Bu niye bu kadar büyütülüyor? 

Sakin ol hırçın kedi. Niye bu kadar huysuzlaştın ki? 

Romantik bir hafta sonunda neden size eşlik etmem gerektiğini anlamıyorum. Bir sonraki sefere gelirim sizinle, seve seve. Oraya sizinle gitmek ayrı. Tahoe’ye giderken size takılmak ayrı. Ben hiç de öyle olduğunu düşünmüyorum. 

Düşündüğün gibi olmayacak. Söz veriyorum. 

Simon döndüğünde zaten yeterince duvar sesi duyacağım. Öbür odada Ryan’ın seni becermesini ya da Mimi’nin hoplatılmasını duymak istemiyorum. 

Sence Mimi’yi hoplatıyor mudur? 

Ne? 

Neil, diyorum. Sence Mimi’yi hoplatıyor mudur? 

Ne yapıyor mudur? 

Ah, ne demek istediğimi gayet iyi anladın. 

Yani bana sevgili arkadaşımız Mimi’nin yeni erkek oyuncağı ile sevişip sevişmediğini mi soruyorsun?

 Evet! Onu soruyorum! 

Onu soruyorsan bence yok öyle bir şey. Henüz o işlere girmediler. İyi de bunu neden soruyorsun ki? Sen peki? Ryan’la yattın, öyle değil mi? Öyle değil mi???? 

Çıkmam gerek.

Sophia ile Ryan arasındaki mesajlaşma: 

Sence yemeğe sadece Mimi ve Neil’la çıkmamız tuhaf mı? 

Ne dedin? 

Bu durum tuhaf değil mi? 

Bilmem. Sence? 

Evet. Bu gece bana geliyorsun, tek başına ve birlikte film izliyoruz. 

Emredersiniz. 

Ah bu arada kankan Simon’a söyle de bizimle Tahoe’ye gelsin. 

Bunu yapmamın özel bir nedeni var mı? 

Var. 

Paylaşmak ister misin? 

Olmaz. Patlamış mısır da getir.

Ryan ile Simon arasındaki mesajlaşma: 

Hâlâ yeşilden bıkmadın mı? 

Eve dönmek üzereyim, evet. Uçağım yarın gece geç saatlerde orada oluyor. Ya da bu gece. Kahretsin, bilmiyordum. 

Sophia seni resmi olarak Tahoe’ye davet etmemi istedi. Gelir misin? 

Tahoe’ye mi? 

Evet. Sanırım Caroline da geliyor. 

O gelmiyor sanıyordum. 

Aletdurduran la haberleşiyor musunuz yoksa? 

Ara sıra. Bayağı tatlı bir kız. Ateşkes işe yarıyor gibi. 

Hımmm. Ne diyorsun şu Tahoe işine? 

Bir düşüneyim. Bu hafta sonu rüzgâr sörfü mü yapacaksın? 

Evet.

Simon’la Caroline arasındaki mesajlaşma: 

Tahoe’ye ben de davet edildim. Gidiyor musun? 

Sen de mi davet edildin? Argh... 

Hâlâ bu fikri kabul etmedin sanırım. 

Bilmiyorum. Oralara gitmeye bayılıyorum. Ev de çok güzel. Gidiyor musun? 

Ya sen? 

Önce ben sordum. 

Ne olmuş sorduysan. 

Üç yaşında çocuk sanki. Evet, sanırım eninde sonunda gideceğim. 

Harika! Orada olmayı seviyorum. 

Ah, yani artık gidiyorsun? 

Gidebilirim. Eğlenceli olacak gibi. 

Hımm, göreceğiz. Yarın dönüyorsun, değil mi?

Evet, gece uçağım var, sonra en az bir gün uyurum. 

Uyanınca haber et. Paketin bende. 

Tamam. 

Bu gece kabaklı ekmek yapıyorum. Sana da ayırırım. Muhtemelen evinde hiç yiyecek bir şey yoktur.

Kabaklı ekmek mi yapıyorsun? 

Evet.

 Ah...

Birden uyandım ve yan taraftan gelen müziği duydum. Duke Ellington. Saate baktım. Gecenin ikisiydi. Clive başını örtüden çıkarıp tısladı. “Ah, kes sesini. Kıskançlık yapma.” Ben de ona tısladım. Gözlerini bana dikti, poposunu burnuma dayayıp arkasını döndü, önce kafasını sokup örtünün altına girmeye uğraştı.

Yatakta iyice örtülere sarınıp yattım, yüzümde bir gülümsemeyle müziği dinledim. 

Simon dönmüştü.

Ertesi gün cumartesi olduğundan çok mutlu uyandım. Her işim tamamdı: ne yıkanacak çamaşır, ne de yapacak bir iş vardı. Oturup keyfine varılacak ve rahatlanacak bir gün. 

Muhteşem. 

Önce uzun bir banyo keyfi yapmaya karar verdim. Ne yapacağıma daha sonra karar verecektim. Öğle üzeri Golden Gate Parkı’nda koşmayı düşünüyordum. San Francisco’da hava iyi olduğu sürece sonbaharlar çok güzel geçiyordu. Belki yanıma bir kitap alıp tüm öğle üzerini orada geçirirdim. 

Banyo yapmaya giriştim, Clive da yanıma gelip bana eşlik etti. Pijamalarımı üzerimden çıkarıp yerde bırakırken Clive da gelip bacaklarımın arasında dolanıyor, miyavlayıp küvetin kenarında geziniyordu. Ben banyo yaparken küvetin kenarında dengesini sağlamaya çalışmaya bayılıyordu. Hiç düştüğü olmamıştı, bir iki kez kuyruğu suya batmıştı sadece. Şapşal kedi. Fakat pek yakında suya sadece kuyruğunun girmesiyle kalmayacaktı. 

Suyun sıcaklığına baktım. Devasa banyo küvetim daha yeni dolmaya başlamışken küvete girmeden bir kahve içmeye karar verdim. Sessiz adımlarla -gün uzun olduğundan çıplak bir halde- kendime kahve yapmak üzere mutfağa gittim. Esneyerek öğütücü içine kahve çekirdeklerini tarttım. 

Filtreye tepeleme birkaç kaşık kahve boşaltıp su getirmeye gittim. Musluğu çevirir çevirmez tiz bir ses duydum. 

Clive’ın böyle ciyakladığını ilk kez duyuyordum. Ardından bir şarıltı sesi geldi. Yüzümde bir gülümseme belirdi, sonunda küvete düşmeyi başardığım düşündüm. O sırada mutfak lavabosundan doğrudan suratıma su fışkırmaya başladı. 

Öfke içinde gözlerimi kırpıştırdım. Neye uğradığımı şaşırmıştım. Ta ki suyun musluğun tepesinden tüm mutfağı ıslattığını anlayana kadar. “Kahretsin!” Çığlık çığlığa musluğu kapatmaya çalıştım. Nafile. 

Banyoya koştum, hâlâ küfrediyordum. Clive sırılsıklam bir halde tuvaletin arkasına saklanmıştı, küvet musluğu deliler gibi bütün banyoya sular fışkırtıyordu. “Bu da ne?..” Çığlık atarak yeniden suyu kapatmaya çalıştım. O sırada paniğe kapıldım. Bütün daire aynı anda yerle bir olmuşa benziyordu. Her yere sular fışkırıyordu ve Clive hâlâ var gücüyle ciyak ciyak miyavlıyordu. 

Çırılçıplak ve sırılsıklamdım ve sinirden deliye dönmüştüm. 

“Ağzınızatükürdüğümünsiktirikitoğluitmusluğu!” 

Bağırıp çağırarak bir havlu aldım. Düşünmeye çalışıyordum, sakinleşmeye çalışıyordum. Bir yerlerde kapatma vanası olsa gerekti. Bu banyoyu ben revize edip yeni baştan ben tasarlamıştım tanrının cezası! İyi düşün Caroline! 

O sırada sesin evin başka bir yerinden geldiğini fark ettim. Elbette ilk anda yatak odasından geldiğini düşündüm. Doğal olarak. Ama hayır, sokak kapısından geliyordu. 

Havluyu iyice üzerime sarıp hâlâ bir denizcinin bile yüzünü kızartacak küfürler ederek, neyse ki biriken sularda kaymadan kapıya doğru ilerledim ve burnumdan soluyarak kapıyı açtım. 

Tabii ki gelen Simon’du. 

“Aklını mı kaçırdın sen? Ne diye öyle bağırıyorsun?” 

Doğal olarak yeşil ekose boxer’ı, uykudan yeni kalkmış saçlarını ve hız kasisi şeklindeki karın kaslarını fark etmedim. Doğal olarak. 

O sırada hayatta kalma derdindeydim. Simon uykulu uykulu gözlerini ovuştururken onu kolundan tuttuğum gibi zorla evin içine soktum. “Bu dairelerin su vanaları hangi cehennemde?” diye sordum avazım çıktığı kadar bağırarak. 

Simon etraftaki kaosa baktı, mutfak musluğundan fışkıran sular, banyoda ıslanmış zemin ve Camp Snoopy havlusuna -elime ilk gelen o oldu- sarınmış ben. 

Böyle bir kriz anında bile Simon iki buçuk dakikasını neredeyse çıplak vücudumu baştan aşağı süzmekle geçirdi. Pekâlâ, ben de 3.2 saniye kadar ona bakmış olabilirim. 

Ardından ikimiz birden harekete geçtik. Simon tipik bir görev adamı gibi banyoya koştu. Bir şeylere vurduğunu duyuyordum. Clive tıslayıp kaçtı, doğruca mutfağa girdi. Mutfağın da banyo gibi ıslak olduğunu fark edince akrobatik bir hareketle odanın köşesinden zıplayarak buzdolabının üzerine çıktı. Ben yardım etmek için banyoya koştum, Simon da mutfağa koşuyorken çarpıştık. Azimli bir şekilde yerde kayıp lavabonun altındaki dolabın kapağını açtı. Temizlik malzemelerini yere fırlatmaya başladı. Su vanasına ulaşmaya çalıştığını düşündüm. Üzerindeki boxer’ın poposuna kadar sıyrıldığını görmezden gelmeye çalıştım. Bunun için epey çaba harcadım. Üstü başı su içindeydi, o sırada dizinin altına aldığı ayağı kaydı ve yere kapaklandı. 

“Ah,” dedi lavabonun altından. Bacakları ıslak mutfak zeminine yayılmıştı. Sonra bana doğru döndü. Sırılsıklamdı ve nasıl desem, biraz muhteşemdi. 

“Buraya gel de bana yardım et. Bunu kapatamıyorum,” dedi fışkıran su ve miyavlayan kedi seslerinin arasından. 

Üzerimde sadece bir havlu olduğunu hatırlayıp temkinli bir biçimde yanına diz çöktüm, vücuduna, bana tehlikeli bir biçimde fazlasıyla yakınımda olan o ıslak, uzun ve ince vücuduna bakmamaya çalıştım. Rastgele püskürerek tam gözümün içine gelen suyla daldığım rüyalardan kurtuldum ve tekrar dikkatimi topladım. 

“Ne yapmamı istiyorsun?” diye bağırdım. 

“İngiliz anahtarın var mı?” 

“Var!” 

“Getirir misin?” 

“Tabii ki!” 

“Niye bağırıyorsun?” 

“Bilmiyorum!” 

Oraya oturup lavabonun alt kısmını görmeye çalıştım. 

“Hadi getireceksen getir bir an önce!” 

“Tamam. Tamam!” diye bağırıp koridordaki dolaba koştum. 

Geri döndüğümde ıslak fayans üzerinde biraz kayıp Simon’ın yanına geldim. 

“İşte, al!” diye bağırdım İngiliz anahtarını lavabonun altına doğru uzattım.

Simon’ın yüzünü görmeden, çalışmasını izledim. Kolları iyice gerilmişti, sahiden ne kadar güçlü olduğunu görebiliyordum. Karnı sertleşip altılı karın kasları ortaya çıkmıştı. Hayran hayran onu seyrediyordum. Vay canına, altılı değil sekizli. Ardından üçgen vücudu ortaya çıktı. Merhaba sevgili üçgen...

Vanayı kapatmaya çalışırken oflayıp pufluyor, bütün bedeniyle mücadele ediyordu. O sonunda zafere ulaştığı Vana Savaşı’nı sürdürürken ben de onu seyrediyordum. Aynı zamanda, o yeşil ekose boxer’ı da yakın markaja almıştım. Sırılsıklam olmuş bedenini, muhtemelen sıcak tenini, ikinci bir deri gibi saran boxer’ı... 

“Oldu işte!” 

“Yaşasın!” 

Suların fışkırması en sonunda kesilince ellerimi çırptım. Simon’ın ağzından son bir inilti çıktı, rahatlama gösteren ve tuhaf bir biçimde tanıdık bir inlemeydi. Lavabonun altından geriye çıkmaya çalışırken ona baktım.

 Sırılsıklam olmuş boxer’ıyla yerde, yanımda uzandı. 

Ben de su içindeydim, havluya sarılı bir vaziyette yanında oturuyordum. 

Clive da ıslak ıslak buzdolabının tepesinde duruyordu ve çok kızgındı. 

Clive ciyaklamayı sürdürdü, biz de -Simon büyük bir mücadeleden çıktığı için, ben de Simon’ın mücadelesinden dolayı- nefes nefese birbirimize bakmaya devam ettik. Clive sonunda buzdolabından tezgâha atlayıp su birikintisinin üzerinde kaydı. Radyonun düğmesine çarptı, oradan sıçrayıp yere düştü. Marvin Gay’in yüksek sesi ıslak mutfağı doldurdu, Clive silkinip oturma odasına koştu.

“Let’s get it on...” Marvin’in şarkısı çok manidardı. Simon’la ben birbirimize baktık, yüzümüz kıpkırmızı kesildi. 

“Dalga mı geçiyor ne?” dedim.

“Gerçek mi bu?” dedi Simon. 

Birbirimize bakıp bu kargaşaya, bu saçmalığa, biraz önce yaşanan olayın çılgınlığına ve şu anda mutfakta sırılsıklam, yarı çıplak yatıyor oluşumuza, bizi “hadi sevişelim” diye yüreklendiren bir şarkı dinleyişimize gözümüzden yaş gelene kadar gülmeye başladık. 

Sonunda doğrulabildim, gözümün yaşını sildim. Hâlâ karnını tutan Simon da yanımda doğruldu. 

“Three’s Company’nin kötü bir bölümü gibi oldu,” diye kıkırdadı. 

“Hem de nasıl. Umarım birisi Bay Furley’i çağırır.” 

Kıkırdayarak üzerimdeki havluyu sıkılaştırdım. 

“Buraları temizleyelim mi?” diye sordu ayağa kalkıp. 

O sırada boxer’ının ve içindekilerin göz seviyemde olduğunu fark ettim. Kendine gel Caroline. 

“Evet, temizlesek iyi olur.” 

Tekrar güldüm, Simon elini uzatıp kalkmama yardım etti. Ayağa kalkacak gücüm yoktu, o yüzden ellerine asıldım iyice, ayağım yerde kaydı. 

“Bu hiç işe yaramayacak,” diye mırıldanarak tuttuğu gibi beni tamamen yerden kaldırdı. Kucağında oturma odasına kadar taşıyıp yere bıraktı. Dikkat et. Senin Sno- opy biraz boynunu bükmüş,” dedi kızları örten kısma işaret ederek. 

“Nasıl da isterdin, öyle değil mi?” dedim şımarıkça, havluyu iyice sıkılaştırarak. 

“Üzerimi değiştireceğim, sana da kuru havlu getireyim. Başını belaya sokmamaya çalış.” 

Göz kırptı ve evine doğru yola koyuldu. Tekrar güldüm, yatak odasına gittim. Clive örtüler altında tortop olup bir tümseğe dönüşmüştü şimdi. 

Üzerime giymek için bir şeyler aranırken şifonyerin üzerindeki aynaya baktım. Resmen ışıl ışıl parlıyordum. Hah. Soğuk suyun mahareti olsa gerekti.

* * *

Bir saat sonra işler yine yoluna girmişti. Etraftaki suları temizlemiş, alt kattaki komşuları sızıntı olabilir diye uyarmış ve tamirat işleriyle ilgilenen adamı aramıştık. Sokak kapısına doğru hareket ederek Simon’m cömertçe temin ettiği havlularla son kalan suyu da sildik. 

“Ne büyük bir felaket!” diye haykırdım, yerden kalkıp kendimi kanepeye atarak. 

“Daha kötüsü de olabilirdi. Üç saatlik bir uykudan sonra avaz avaz bağıran bir kadının sesiyle de uyanabilirdin,” dedi. 

Gelip kanepenin kolunda oturdu. Tek kaşımı kaldırdım, o da geri adım attı. 

“Pekâlâ, bu sana tanıdık bir durum olduğundan kötü bir örnek oldu. Şimdi ne yapacaksın peki?” 

“Bilmiyorum. Burada kalıp tamiratçının bu meseleyi halletmesini beklemem gerekiyor. Bu arada sular kesik, o yüzden ne kahve, ne duş, ne de başka bir şey var. Berbat bir durum,” diye mırıldandım kollarımı göğsümde kavuşturarak. 

“Sanırım ben de karşı tarafta kahvemi yudumlayıp duşuma hazırlanıyor olacağım bir şeye ihtiyacın olursa,” dedi kapıya doğru ilerleyerek. 

“Kahretsin, senin yüzünden canım fena halde kahve çekti.”

“Duşa benim de girmeme izin verecek misin?” 

“Oraya benimle giremeyeceksin, bunu biliyorsun.” 

“Her neyse, yine de duş alabilirsin. Gel hadi seni alet- durduran,” diye ofladı, beni kanepeden kaldırıp koridora doğru yönlendirdi. Clive yatak odasından bana son bir kez kızgınlıkla hırladı ben de onu susturdum. 

“Ah, bir dakika bekle. Kahvaltılık bir şeyler alayım.” 

Masanın üzerindeki alüminyum folyoya sarılı paketi kaptım.

“Bu nedir?” diye sordu. 

“Kabaklı ekmeğin.” 

Yemin ederim ki ısırmaktan neredeyse alt dudağını koparacaktı. Kabaklı ekmeği gerçekten seviyor olmalıydı.

Otuz dakika sonra, bacaklarımı toplayıp Simon’ın mutfak masasında oturarak French press ile yapılmış kahvemi içiyor, havluyla saçlarımı kuruluyordum. Simon son derece rahat ve mutlu görünüyordu, kabaklı ekmeği olduğu gibi mideye indirmişti. Ekmeği elimden alıp koca bir parçayı ağzına atmadan önce zar zor yarım dilim kesmeyi başarmıştım. Masayı itip gerindi. İyice doymuş karnını yumruklamaya başladı. 

“Başka ekmek ister misin? Bir sürü ekmek yaptım, seni oburcuk.” 

Ona bakıp kaşlarımı çattım. 

“Vereceğin her şeyi almaya hazırım Gecelikli Kız. Ev yapımı ekmeği ne denli sevdiğimi anlatamam. Yıllardır kimse benim için böyle bir şey yapmamıştı.” 

Göz kırparak ufaktan geğirdi. 

“Ah işte bu çok seksi.” 

Kaşlarımı çattım, kahve kupamı alıp oturma odasına geçtim, koridordan tamircinin gelip gelmediğine baktım. Simon beni takip etti, büyük, rahat kanepesine oturdu. Etrafta gezinip tek tek fotoğraflarına baktım. Bir duvarda siyah beyaz fotoğraflar vardı, bir kumsalda aynı kadının farklı fotoğrafları. Elleri, ayakları, karnı, omuzları, sırtı, bacakları, ayak parmakları ve son olarak sadece yüzü. Muhteşem görünüyordu. 

“Çok güzel. Haremindekilerden biri mi yoksa?” diye sordum arkamı dönüp ona bakarak. 

İç çekip parmaklarını saçlarının arasından geçirdi. 

“Her kadın benim yatağıma uğramıyor. Bilmem anlatabildim mi?”

“Affedersin. Takılıyordum sana. Bunlar nerede çekildi?” diye sordum yanına oturarak.

“Bora Bora’da bir kumsalda. O sırada bir seyahat fotoğrafları dizisi üzerinde çalışıyordum. Güney Pasifik’in son derece retro bir biçimde tasarlanmış güzel kumsallarını çekiyordum. Bir gün kumsallardan birinde oranın yerlilerinden bir kız duruyordu ve ışık mükemmeldi. Birkaç fotoğrafını çekmek için izin istedim. Ortaya çok güzel fotoğraflar çıktı.” 

“Muhteşem görünüyor,” dedim kahvemi yudumlayarak. 

“Öyle,” dedi yumuşak bir gülümsemeyle. 

Sessizce ve sessiz kalmaktan rahatsız olmadan kahvelerimizi yudumladık. 

“Pekâlâ, bugün ne yapmayı planlıyorsun?” diye sordu. 

“Evdeki borular patlamadan önce ne yapmayı planlıyordum diye soruyorsun herhalde?” 

“Evet, saldırıdan önce.” 

Kupasının üzerinden bana gülümsedi, mavi gözleri parıldıyordu. 

“Pek plan yapmamıştım aslında ve bu güzel bir şeydi. Koşmaya gidecektim, belki dışarıda oturup öğleden sonra kitap okuyacaktım.” 

İç çektim, kendimi rahat, keyifli ve evin sıcaklığıyla sarılmış hissediyordum. 

“Peki ya sen?” 

“Önce tüm gün uyumayı, sonra da bir yığın çamaşır yıkamayı planlamıştım.” 

“Gidip uyuyabilirsin şimdi, biliyorsun. Ben kendi evimde beklerim.” 

Kalkmaya hazırlandım. Zavallı adam, eve çok geç gelmişti, ben de onu uykusundan etmiştim. Ama eliyle beni durdurdu, kanepeyi işaret etti. 

“Çok iyi biliyorum ki şimdi uyursam bütün bir hafta zaman farkından dolayı sersem gibi olacağım. Bir an önce Pasifik zaman dilimine dönmem gerekiyor. Yani borularının saldırısı muhtemelen benim için iyi oldu.” 

“Hımm, öyle olmuş. İrlanda nasıldı? iyi vakit geçirdin mi?” diye sordum tekrar kanepeye yerleşerek. 

“Seyahat ettiğimde kötü vakit geçirmem ki zaten.” 

“Tanrım, ne güzel bir iş. Ben de öyle seyahat etmeyi, bir bavulla yaşamayı, dünyayı görmeyi isterdim. Ne müthiş...” 

Sesim birden gücünü yitirdi, tekrar etraftaki fotoğraflara baktım. Duvarın uzak bir köşesinde, üzerinde küçük şişelerin olduğu dar bir raf fark ettim. 

“Bu nedir?” diye sordum merakla bu küçük rafın yanına yaklaşarak. 

Hepsinin içinde kum vardı sanki. Kimisi beyaz, kimisi gri, kimisi pembe ve bir tanesi de neredeyse kapkaraydı. Hepsinin üzerinde bir etiket vardı. Şişelere bakarken görmedim ama arkamda olduğunu hissettim. Kulağımda sıcak nefesini duydum. 

“Ne zaman yeni bir kumsala gitsem oradan biraz kum getiriyorum, ne zaman, nereye gittiğimi bana hatırlatması için,” diye yanıt verdi düşünceli düşünceli alçak bir sesle. 

Şişelere biraz daha yakından baktığımda gördüğüm isimler karşısında hayrete düştüm. Harbour Adası - Bahamalar, Prens William Sound - Alaska, Punaluu - Hawai, Vik - İzlanda, Sanur - Fiji, Patara - Türkiye, Galiçya - Ispanya. 

“Bunların hepsine gittin mi yani?” 

“Hıı hımm.” 

“Peki kum getirmek niye? Neden kartpostal ya da daha iyisi çektiğin fotoğraflar değil? O fotoğraflar zaten oraları anımsamak için yeterli değil mi?” 

Dönüp ona baktım. 

“Fotoğraf çekiyorum çünkü bunu çok seviyorum, bir biçimde de mesleğim oldu. Ama bu? Bu dokunabildiğin, elle tutulur bir şey, gerçek bir şey. Bunu hissedebiliyorum, bu sahiden de gezegendeki her kıtada, üzerine bastığım kum. Beni tekrar oraya götürüyor, anında,” dedi gözleri hülyalı hülyalı bakıyordu. 

Bu hikâyede Simon yerine başka biri olsaydı son derece ağlak bir durum olurdu. Fakat söz konusu Simon olunca...

Bu adam gerçekten derin biri olsa gerekti. Kahretsin. 

Parmaklarımı şişelerin üzerinde gezdirmeye devam ettim. Neredeyse sayamayacağım kadar çok şişe. Parmak uçlarım Ispanya’dan gelen bir kaç şişenin üzerinde gezindi, Simon hemen anladı. 

“İspanya, değil mi?” diye sordu. 

Dönüp ona baktım. 

“Evet, İspanya. Hep gitmek istemişimdir. Bir gün gideceğim.” 

İç çekip kanepeye geri döndüm. 

“Çok seyahat ediyor musun?” diye sordu, tekrar yanıma oturarak.

“Her yıl bir yere gitmeye çalışıyorum, senin kadar sık değil, o kadar havalı yerler de değil ama yine de her yıl bir yerlere gitmeye çalışıyorum.” 

“Kızlarla birlikte mi?” diye gülümsedi. 

“Bazen ama son bir kaç yıldır kendi başıma seyahat etmekten hoşlanıyorum. Kendi ritmini belirleyip istediğin yere gitmenin ve akşam yemeğine çıkmak istediğinde bir komite tarafından idare edilmek zorunda olmamanın güzel bir yanı var, anlıyor musun?” 

“Anlıyorum. Ama şaşırdım doğrusu,” dedi hafifçe kaşlarını çatarak. 

“Tek başıma seyahat etmek istememe mi şaşırdın? Dalga mı geçiyorsun? En güzeli!” diye haykırdım. 

“Sana karşı sav sunmayacağım. Sadece şaşırdım, o kadar. Çoğu insan tek başına seyahat etmekten hoşlanmaz, fazla bunaltıcı, fazla ürkütücü bulur. Bir de kendini yalnız hissedeceğini düşünür.” 

“Sen hiç kendini yalnız hissettin mi?” diye sordum. 

“Sana söyledim, ben hiç yalnız kalmam,” dedi başını sallayarak.

“Evet, evet, biliyorum, Simon öyle diyor,” dedim. 

Söylemem gerekir ki buna inanmakta biraz zorlanıyorum. Neredeyse kurumuş saçımın bir tutamını alıp parmağıma doladım. 

“Sen hiç kendini yalnız hissettin mi?” diye sordu. 

“Seyahat ederken mi? Hayır. Birlikte vakit geçirmek için harika biriyimdir,” dedim hemen. 

“İtiraf etmek istemesem de buna katılıyorum,” dedi kupasını benden tarafa kaldırarak. 

Gülümsedim. Hafifçe kızarmıştım, bu yüzden kendimden nefret ediyordum. 

“Vay canına, arkadaş mı oluyoruz ne?” diye sordum. 

“Hımm, arkadaş...” 

Bana ve o sırada yüzümün kızarmasına baktı, derin düşüncelere dalmış gibi görünüyordu. 

“Evet, sanırım öyle.” 

“İlginç. Aletdurduran olmaktan arkadaşlığa terfi ettim. Fena değil.” 

Kıkırdayıp kupamı kupasıyla tokuşturdum. 

“Aletdurduranlık statünün kaldırılıp kaldırılmadığı hâlâ belirsizliğini koruyor,” dedi. 

“Pekâlâ, bir daha Şaplakçı geleceği zaman beni önceden haber et, tamam mı?” 

Suratında beliren şaşkın ifadeye gülüyorum. 

“Şaplakçı mı?” 

“Ah, evet, sen onu Katie olarak biliyorsun.” 

Güldüm. En sonunda kızarıp mahcup mahcup gülme inceliğini gösterdi. 

“Görünen o ki Bayan Katie senin dâhiyane bir biçimde haremim olarak adlandırdığın grubun bir parçası değil artık.” 

“Ah hayır! Onu sevmiştim oysa! Şaplakların çok mu sertti yoksa?” 

Yine ona takıldım, gülüşüm artık kontrolden çıkmaya başlamıştı. Ellerini telaşlı telaşlı saçlarında gezdirdi. 

“Sana söylemem gerekir ki bu açıkçası bir kadınla yaptığım en acayip konuşma.”

“Pek emin değilim ama cidden, Katie nereye gitti?” 

Sessizce gülümsedi. 

“Başka biriyle tanıştı, gayet de mutlu görünüyor. Biz de fiziksel ilişkimizi sona erdirdik. Tabii ki hâlâ iyi bir arkadaşım.” 

“Bak bu iyi olmuş.” 

Kafamı salladım, bir süre sessiz kaldım. 

“Bu nasıl işliyor? Cidden merak ediyorum.” 

“Ne nasıl işliyor?” 

“E itiraf etmen gerekir ki çok sıradan ilişkiler yaşıyor sayılmazsın. Nasıl beceriyorsun bunu? Herkesi memnun etmeyi?” diye ona takıldım. 

Güldü. 

“Gerçekten de bu kadınları nasıl tatmin ettiğimi sormuyorsun değil mi?” dedi sırıtarak. 

“Ne? Hayır! Nasıl yaptığını duyuyorum! Bu konuda pek bir soru işareti yok. Sormak istediğim nasıl oluyor da kimse kendisini kalbi kırılmış hissetmiyor?” 

Bir an düşündü. 

“Bunu yaparken birbirimize karşı dürüst oluyoruz. Ondan herhalde. Birileri bu küçük dünyayı yaratmak için yola çıkmıyor, olaylar böyle gelişiyor işte. Katie ile ben her zaman çok iyi anlaşmışızdır, özellikle de o konuda. İlişkimiz de bunun sonucunda başladı.”

“Şaplakçı’yı, yani Katie’yi seviyorum. O halde Katie ilk kişi miydi? Haremindeki yani?” 

“Şu harem mevzusu sıktı artık. Sen de durumu iyice aşağılık bir şeymiş gibi gösteriyorsun. Katie ile ben üniversiteye birlikte gittik, bir ara çıkmayı denedik ama yürümedi. Çok iyidir ama, son derece... Bir dakika, gerçekten de bu anlattıklarımı dinlemek istiyor musun?” 

“Ah evet, can kulağıyla dinliyorum. O tabloyu duvardan düşürüp kafama indirdiğin zamandan beri merakla bu sır perdesini aralamayı bekliyorum,” dedim gülümseyerek. 

Arkama yaslanıp iyice kanepeye yerleştim, ayaklarımı dizlerimin altına aldım.

“Duvarından tabloyu mu düşürdüm?” diye sordu, hem keyiflenmiş hem de gururlanmış görünüyordu. 

Ne adam ama. 

“Konuyu dağıtma Simon. Bekleme listesindeki hanımlarının özel sırlarını bekliyorum senden. Hiçbir detayı atlama. Bu mevzu HBO kanalından da eğlenceli.” 

Gülerek bir hikayeci tavrı takındı. 

“Pekâlâ, tamam, sanırım Katie ile başladı. Bir çift olmayı beceremedik ama üniversite yıllarından sonra birkaç yıl önce, birbirimize rastladık. Bir kahve molası öğle yemeğine dönüştü, öğle yemeği bir şeyler içmeye, bir şeyler içmek de eee... Yatmaya. O sırada ikimiz de birileriyle birlikte değildik. Ben şehirde oldukça bir araya geliyorduk. Harika biridir. Sadece... Tam olarak nasıl anlatacağımı bilmiyorum. Biraz... yumuşaktır.” 

‘Yumuşak mı?” 

“Köşeleri yumuşatılmış, tatlı, sevecen biri. Yumuşak biri işte... Çok iyidir.” 

‘Ya Miss Pisi?” 

“Nadia. İsmi Nadia.” 

“Benim kedim öyle demiyor ama.” 

“Nadia ile Prag’da tanıştım. Bir kış, çekim yapmak üzere oradaydım. Aslında pek moda fotoğrafçılığı yapmam ama Vogue için bir çekim teklifi geldi. Epey sanatsal, son derece kavramsal bir çekim. Nadia’nın şehir dışında bir evi vardı. Birlikte çıplak bir hafta sonu yaşadık. Sonra Nadia Amerika’ya taşındığında benimle iletişime geçti. Şimdi uluslararası ilişkilerde yüksek lisans yapıyor. Benim aklım almıyor. Yirmi beş yaşında, kariyerinin, modellik kariyerinin sonunda... Şimdi de başka bir şey yapmak için var gücüyle çalışıyor. Çok akıllı biri. Tüm dünyayı dolaşmış ve beş dil biliyor! Sorbonne’a gitmiş. Bunu biliyor muydun?” 

“Nereden bilebilirim ki?”

“Tanımadığın biri hakkında birtakım yargılar öne sürmek çok kolay, öyle değil mi?” diye sordu bana bakarak.

 “Tuşe,” dedim kafamı sallayarak. 

Devam etmesi için onu ayağımla dürttüm. 

“Bir de Lizzie var. Ah tanrım, bu kadın tam bir çatlak! Onunla Londra’da bir barda tanıştım. İyice kafayı bulmuştu. Yanıma geldi, yakamdan tuttu, beni öptü de evine götürdü. Bu kız kesinlikle ne istediğini biliyor ve bunu dile getirmekten de korkmuyor.” 

Sesinin gür çıktığı anlardan kimisini hatırlıyordum. Kıkırdaması bir yana ne istediğini gayet kesin olarak ifade ediyordu.

“Dava vekilliği yapıyor. Kendisi avukat. Asıl müvekkillerinden biri de burada, San Francisco’da yaşıyor. İşi Londra’da. Fakat aynı şehirde olduğumuzda mutlaka görüşüyoruz. İşte bu kadar. Hikâye burada bitiyor.” 

“Bu kadarcık mı? Üç tane kadın, hepsi bu. Nasıl oluyor da birbirlerini kıskanmıyorlar? Bunu nasıl kabul ediyorlar? Daha fazlasını istemiyor musun? Onlar daha fazlasını istemiyor mu?” 

“Şu an için hayır. Herkes tam olarak istediğini alıyor, yani her şey yolunda. Aynı zamanda evet, birbirlerini tanıyorlar, kimse bana âşık olmadığı için kimsenin de arkadaşlıktan ve en iyi kazanmalarından öte bir beklentisi yok. Yani beni yanlış anlama, hepsine bayılıyorum, hepsini ayrı ayrı kendi halleriyle çok seviyorum. Ben şanslı bir adamım. Bu kadınlar muhteşem. Biriyle gerçekten de çıkmak için fazlasıyla yoğunum. Çoğu kadın evden çok, dünyanın belli yerlerinde olan bir erkek arkadaşı çekmek istemiyor.” 

“Evet ama bütün kadınlar aynı değil. Hepimiz bahçe çiti istemeyiz.” 

“Çıktığım her kadın istemediğini söyledi ama sonradan istedi. Tamam, güzel, onu anladım ama iş yükümün ne kadar çılgınca olduğu da düşünülürse, olmadığım biri olmaya zorlandığım bir ilişki benim için çok zor.” 

“Yani hiç âşık olmadın mı?” 

“Böyle bir şey söylemedim, söyledim mi?” 

‘Yani daha önce sadece bir kadınla ilişkinin olduğu bir dönem vardı, öyle mi?” 

“Tabii ki, dedim ya bir de baktım hayatım bugünkü hayatım oluvermiş. Sürekli seyahat hali. Böyle birine âşık kalmak kolay değil. En azından eski sevgilimin söylediği buydu. Bir muhasebeciyle çıkmaya başlamadığında... Bilirsin işte, takım elbise giyecek, bir evrak çantası taşıyacak, her akşam altı dedin mi evde olacak. Öyle görünüyor ki kadınlar bunu istiyor.” 

İç çekti, kahvesini yere koyup kendini rahatça kanepeye bıraktı. Sözleri bu durumdan hoşnut olduğunu söylüyordu fakat yüzündeki bakış tam tersini işaret ediyordu. 

“Kadınların hepsi bunu istemiyor,” diye karşı çıktım. 

“Düzeltiyorum, çıktığım kadınları hepsi bunu istiyordu. En azından şu ana kadar böyleydi. Bu yüzden bana son derece uygun bir modeli yaşıyorum. Seyahatlerden döndüğümde zaman geçirdiğim bu kadınlar. Harikalar. Onlar mutlular. Ben de mutluyum. Durup dururken neden ortalığı karıştırayım ki?” 

“Ama çoktan ikiye düşürdün sayıyı. Bence doğru kadınla karşılaşmış olsaydın böyle hissetmezdin. Senin için doğru bir kadınsa hayatında hiçbir şeyi değiştirmeni istemeyecektir. Yoluna taş koymaz, gemine biner ve seninle açılır.” 

“Romantik birisin sen, öyle değil mi?” 

Omzuma vurarak arkasına yaslandı. 

“Ben pratik bir romantiğim. Aslına bakarsan çok seyahat eden biriyle çıkmayı cazip buluyorum. Gerçekten. Çünkü kendi alanım olmasını seviyorum. Ayrıca tüm yatağa da yayılırım, benim için biriyle yatmak zor bir şeydir.” 

Hüzünlü hüzünlü başımı salladım, tek gecelik ilişkilerimde karşımdakini nasıl da hemen yatağın ucuna ittiğimi hatırlamıştım. Aslında geçmişimin bir kısmı Simoninkin- den çok farklı değildi. Daha derli toplu bir pakete sarılmış altı tane seks kaçamağı olmuştu. 

“Pratik bir romantik. İlginç. Peki ya sen? Çıktığın biri var mı?” diye sordu. 

“Hayır, yok. Bu benim için çok önemli bir şey de değil.” 

“Gerçekten mi?” 

“iyi bir kariyeri olan çekici, seksi bir kadının mutlu olmak için bir erkeğe ihtiyaç duymaması bu kadar inanılması zor bir şey mi?” 

“Her şeyden önce kendini çekici ve seksi olarak nitelendirdiğin için aferin sana! Çünkü doğru. Bir kadının başkasından beklemeyip kendine iltifat ettiğini görmek güzel, ikinci olarak da ben burada evlenmekten değil, çıkmaktan söz ediyorum. Birlikten takılmaktan yani... Gündelik bir şeyden...” 

“Şu anda birini becerip becermediğimi mi soruyorsun?” dedim doğrudan, Simon içtiği kahveyi püskürttü. 

“Kesinlikle bir kadınla yaptığım en tuhaf konuşma,” diye mırıldandı. 

“Çekici ve seksi bir kadınla,” diye ona hatırlattım. 

“Orası kesin. Peki ya sen? Hiç âşık oldun mu?” 

“Bu aşktan filan bahseden kahveli sohbet ABC mini dizilerine benzedi iyice,” dedim. 

Zaman kazanıyor olabilirdim. 

“Hadi ama hayatlarımızın bu anını kutlayalım,” dedi kahve kupasını işaret ederek. 

“Hiç âşık oldum mu? Evet. Evet, oldum.” 

“Eee?”

“E’si hiçbir şey. Sonu çok iyi olmadı, zaten hangi son güzeldir ki? O değişti, ben değiştim, bu yüzden de ilişkiyi bitirdim. Hepsi bu.” 

“İlişkiyi bitirdim derken...” 

“Çok dramatik bir şey değil. İlerisi için beklediğim insan değildi sadece,” diye açıkladım kahvemi yere koyup saçımla oynayarak. 

“Sonra ne oldu?” 

“Ah, biliyorsun işte nasıl olur. Berkeley’deki son yılımda birlikteydik. O hukuk fakültesinden mezun olacaktı. Her şey harika başladı, sonra öyle devam etmedi, ben de ayrıldım. Bana kaya tırmanışının nasıl yapıldığım öğretti. Bu yüzden ona minnettarım.” 

“Bir avukat demek, öyle mi?” 

“Evet, küçük bir avukat karısı olsun istiyordu. Benim işle ilgili gelecek planlarımdan ‘küçük bir dekorasyon işi’ olarak bahsetmesinden anlamam gerekirdi. Güzel görünen ve kuru temizlemeciden gömleklerini zamanında alacak birini istiyordu sadece. Bana göre değildi.” 

“Seni o kadar iyi tanımıyorum henüz ama seni buradaki banliyölerden birinde yaşarken düşünemiyorum.” 

“Argh, hayır ben de düşünemiyorum. Banliyölerde bir sorun yok, bana uygun yerler değil, o kadar.” 

“Banliyölere taşınamazsın. Kim benim için kek yapacak?” 

“Öfff, senin derdin beni önlükle görmek.” 

“Hem de nasıl,” dedi göz kırparak. 

“İstediğin her şeyi bir kişiden almak kolay değil. Bilmem anlatabildim mi? Bir dakika ama tabii ki anlatabildim. Düşündüğüm şeye bak!” 

Gülerek onu işaret ettim. İkimiz birden koridorun karşısındaki kapımın çalınmasıyla irkildik. Tamirci sonunda gelmişti.

“Kahve ve duş için teşekkürler. Tesisat yardımın için de,” dedim gerinerek, kapıya doğru yürüdüm. 

Apartman aralığındaki adama kafamı salladım, parmağımı kaldırıp hemen orada olacağımı belirttim. 

“Ne demek. Benim için çok güzel bir uyanma oldu ama sanırım bunu hak ettim.” 

“Hem de nasıl. Yine de teşekkürler.” 

“Bir şey değil, ekmek için teşekkür ederim. Çok lezzetliydi. Oluı ia başka bir somunun yolu buraya düşerse benim için hiç sorun değil.” 

“Elimden geleni yaparım. Ah, bir de unutmadan, kazağım nerede?” 

“O kazaklar ne kadar pahalı, sen biliyor musun?” 

Göğsüne bir tane indirerek “Yaaa, kazağımı isterim!” diye zırladım. 

“Pekâlâ, tamam. Sana bir çeşit kapımı-tekmelediğin- için-sana-teşekkür-ederim armağanı getirdim.” 

“Tahmin etmiştim. Daha sonra bırakabilirsin.” 

Koridorda ilerleyip tamirciyi içeri aldım. Onu mutfağa götürüp Simon’a döndüm. 

“Arkadaşız demek, ha?” 

“Öyle görünüyor.” 

“Bu gerçekle yaşayabilirim.” 

Gülümseyip kapıyı kapadım. Tamirci adam sorunu halletmeye çalışırken ben de yatak odasına gidip Clive’a baktım. Odaya girer girmez telefonumdan bir sinyal sesi geldi. Simon’dan bir telefon mesajı mı yoksa daha şimdiden? Gülerek yatağa atladım, korkusu hâlâ geçmeyen kediciğin yanma sokuldum. Hemen mırlamaya başladı. Soruma hiç cevap vermedin... Neden bahsettiğini anladığımda yüzümün yandığını hissettim. Birden hararet basmıştı, ince bir sızı hissettim.

Hani ayağınız uyuşur ya. Onun gibi. Ama iyi anlamda. Hay aksi! Lafı yapıştırdı. Birini becerip becermediğimle ilgili soru mu? Ah, ne kadar densizsin. Ama bir dakika, arkadaşlar böyle şeyler sorabilir, öyle değil mi? Evet, sorabilir. Ee nolmuş? Sen tam bir baş belasısm. Bunu biliyorsun, değil mi? Söyle hadi. Şimdi utangaç numarası yapma bana. An itibarıyla hayır, yok. Kimseyle yatmıyorum. Yan taraftan bir ses duydum, sonra da duvarda kesintisiz devam eden tak tak sesleri. Ne yapıyorsun tanrı aşkına? Bu ses senin kafandan mı geliyor? Beni deli ediyorsun Gecelikli Kız. Mesajı okumayı bitirdiğimde duvardaki ses devam ediyordu. O duvara vururken yüksek sesle güldüm. Elimi yatağın üzerine kaldırıp sesin geldiği yere koyup tekrar kahkaha attım. Ne tuhaf bir gündü...

Onuncu Bölüm

Ofisimde oturup pencereden dışarıya baktım. Önümde yapılması gerekenler listesi duruyordu. Kısa bir liste de değildi hani. Bir an önce Nicholson’ların evine gitmem lazımdı. Renovasyon neredeyse tamamlanmıştı. Yatak odası ve banyo bitmişti, bir kaç ufak ayrıntı kalmıştı. Tasarım merkezinden bir iki numune kitabı almam gerekiyordu. Mimi’nin gönderdiği yeni bir müşteri ile toplantım vardı. Bütün bunlar yetmezmiş gibi koca bir fatura dosyasının üzerinden geçmem gerekiyordu. Yine de pencereden dışarı bakıyordum. Aklımdan Simon geçiyor olabilirdi. İyi bir nedenden ötürü ve de. O boru patlamaları, duvara vurmalar ve bütün pazar mütemadiyen benden daha fazla kabaklı ekmek istediğini söylediği mesajlarından sonra zihnimden bir türlü çıkmıyordu. Geçen gece de en büyük silahlarını çıkarmıştı. Bana Glenn Miller dinletmişti. Hatta dinleyip dinlemediğimden emin olmak için duvara vurmuştu. Başımı masaya koyup birkaç kez vurmuştum, bir faydası olacak mı diye. Simon’a bir faydası olmuş gibiydi. 

O akşam işten sonra doğrudan yogaya gittim. Evin merdivenlerini tırmanırken yukarıda bir kapının açıldığını duydum. 

“Caroline?” diye seslendi aşağıya.

Gülerek merdivenleri çıkmaya devam ettim. 

“Efendim Simon?” diye seslendim yukarıya.

“Eve geç geldin.”

“N’oluyor şimdi de evimi mi gözetliyorsun?” Güldüm.

Merdivenin son sahanlığından dönerken kafamı kaldırıp ona baktım. Merdiven korkuluğundan sarkıyordu, saçları yüzüne düşmüştü.

“Ev-vet. Ekmek için buradayım. Beni kabak manyağı yap kadın!”

“Delisin sen. Bunu biliyorsun, değil mi?” Son basamağı da çıkıp önünde durdum.

“Daha önce söylenmişti. Güzel kokuyorsun,” dedi bana doğru eğilerek.

“Sen ne yaptın? Beni kokladın mı biraz önce?” diye sordum bir yandan da kapıyı açarken.

“Hımmm hımm, çok güzel kokuyorsun. Spor yapmaktan mı geliyorsun?” diye sordu arkamdan içeri girip kapıyı kapattı.

‘Yogadan, niye sordun ki?”

“Spor yaptığında harika kokuyorsun,” dedi kaşlarını şeytani bir biçimde oynatarak.

“Kadınları bu tip laflarla tavlamaya kalkmıyorsun umarım?”

Ceketimi çıkarmak için arkamı ona döndüm ve iyice baldırlarımı sıktım.

"Yalan söylemiyorum. Harika kokuyorsun,” dediğini duydum ve Simon’ın Alt Kattaki Caroline’ın içine kapanmasına neden olan kara büyüsünü engellemek için gözlerimi kapadım.

Sesimi duyan Clive yatak odasından sıçrayarak yanıma geldi, Simon’ı görünce olduğu yerde durdu. Ne yazık ki, ahşap parke üzerinde çekiş gücü zayıf kaldı, nahoş bir biçimde yemek masasının altında kaydı. Saygınlığını kazanmaya çalışırken ayaktayken dört ayak üzerine kitaplığa zıplamayı başardı, sonra da bana bakıp patisini salladı. Benim ayağına gitmemi bekliyordu. Tipik erkek işte!

Spor çantamı yere bırakıp yanına gittim. 

“Selam tatlı çocuk. Nasıl geçti günün? Hımm? Oyun oynadın mı? Güzel bir uyku çektin mi? Hımm?” 

Kulağının arkasını kaşıdım, o da yüksek sesle mırladı. Kısılmış gözleriyle bana baktı, sonra bakışlarını Simon’a çevirdi. Ona bakıp kedi gülüşüyle güldüğüne yemin ederim.

“Kabaklı ekmek demek, öyle mi? Anladığım kadarıyla biraz daha ekmek istiyorsun?” diye sordum ceketimi sandalyelerden birinin arkasına atarak.

“Sende daha fazla olduğunu biliyorum. Simon onu bana vermeni söylüyor,” dedi ifadesiz bir biçimde, elini bir tabanca şekline soktu.

“Ah, hamur işlerine tuhaf bir bağımlılığın var, öyle değil mi? Bu konuda bir destek filan alıyor musun?” diye sordum.

Kalan ekmeği almak için mutfağa girdim. Ona vermek için saklıyor olmalıydım.

“Evet, AE grubundayım. Anonim Ekmekçiler. Pine caddesindeki fırında bir araya geliyoruz,” diye yanıtladı. 

Mutfak tezgâhındaki bar sandalyelerinden birine oturdu.

“İ yi bir grup mu bari?”

“Epey iyi bir grup. Market Caddesi’nde daha iyi bir tane var ama ona gidemiyorum artık,” dedi üzgün üzgün başını sallayarak.

“Atıldın mı yoksa?” diye sordum önünde oturduğu tezgâha yaslanarak.

“Evet, öyle oldu,” dedi. Sonra daha da eğilmem için parmaklarını kıvırdı.

“Tepsileri ellediğim için başım belaya girdi,” diye fısıldadı.

Kıkırdayıp yanağından hafifçe makas aldım. 

“Tepsileri elliyordun demek,” dedim gülerek. O da elimi itti.

"Ya ekmeği ya canını,” dedi.

Teslim olmak için ellerimi kaldırdım, sonra da dolaptan bir şarap kadehi alıp ona doğru uzattım. Ona bakıp kaşlarımı kaldırdım, o da kafasını salladı. Ona bir şişe Merlot ve şarap açacağı verdim, ardından dolapta bir kevgirde duran bir salkım üzümü çıkardım. Simon şarapları koydu, kadehleri tokuşturduk, daha sonra tek bir kelime dahi etmedik. Ben de yemek yapmaya koyuldum. Gecenin geri kalanı doğal akışında devam etti, nasıl olduğunu anlamadım bile. Önce Williams Sonoma’dan aldığım şarap kadehlerini tartışırken bir de baktım yarım saat sonra yemek masasında, önümüzde makarna tabaklarıyla oturuyoruz. Üzerimde hâlâ sporda giydiğim kıyafetler vardı. Simon’ın üzerinde de jean pantolon, tişört ve çorapları. Makarnayı süzmeden önce uzun kollu Stanford tişörtünü çıkardı. Ben ondan böyle bir şey yapmasını istememiştim bile. Arkamdan mutfağa girip makarnayı süzdü, ben sosu yapmayı bitirdiğimde tencereye geri koydu. Şehirden, onun işinden, benim işimden ve önümüzdeki günlerde Tahoe’ye yapılacak geziden konuştuk. Sonra da elimizde kahvelerimizle kanepeye geçtik. Ayaklarımı dizimin altına alıp arkamdaki yastıklara yaslandım. Simon birkaç yıl önce Vietnam’a yaptığı bir geziden bahsediyordu.

“Gördüğün hiçbir şeye benzemiyor. Dağ köyleri, muhteşem kumsallar, yemekler! Ah, Caroline, o yemekler!” 

İç çekip kollarını kanepenin arkasına uzattı. Gülümsedim ve ismimi öyle söylediğinde, yani “Ah” dedikten sonra söylediğinde karnımın kasılmasını fark etmemiş gibi yaptım.

“Kulağa harika geliyor ama Vietnam mutfağını hiç sevmem. Hatta hiç tahammül edemem. Yer fıstığı ezmesi getireyim mi?”

“Bir adam var, ondan iyi erişte yapan yok. Tam Ha Long Körfezi’nin üzerindeki bir teknede. Bir kaşık alsan, fıstık ezmesini hemen bir kenara bırakırsın.”

“Ah, senin gibi seyahat etmek için neler vermezdim. Hiç sıkıldığın olmuyor mu?” diye sordum.

“Hımmm. Hem evet hem hayır. Eve dönmek her zaman güzel. San Francisco’yu seviyorum. Fakat çok uzun süre evde kalırsam yola çıkma arzusuyla doluyorum. Arzu konusunda yorum yapma lütfen. Kafandan neler geçtiğini biliyorum Gecelikli Kız.” Koluma sevecenlikle hafif hafif vurdu.

Alınmış gibi yaptım ama doğrusunu söylemek gerekirse bir şaka yapmaya hazırlanıyordum. Elinin hâlâ kolumda olduğunu fark ettim. Parmaklarının ucuyla dalgın dalgın küçük daireler çiziyordu. Bir erkeğin parmak uçlarıyla bana dokunmasına izin vermeyeli o kadar uzun olmuş muydu ki bu kadar heyecanlanmıştım? Yoksa asıl mesele bu adam mıydı? Ah, tanrım, parmak uçları. Durum her ne olursa olsun beni etkilemeye yetmişti. Gözlerimi kapatsam neredeyse OR’un bana el salladığını hayal edebilecektim. Hâlâ çok uzaklardaydı ama eskisi kadar da uzakta değildi. Simon’a göz attığımda tenimde parmaklarını merak ediyormuşçasına elini seyrettiğini gördüm. Hızlı hızlı nefes aldım, nefes alışımla Simon bakışlarını bana çevirdi. Birbirimize baktık. Alt Kattaki Caroline elbette yanıt veriyordu, fakat şimdi de Yürek azıcık şiddetli atmaya başlamıştı. Ardından Clive kanepenin arkasına zıplayarak poposunu Simon’ın suratının ortasına dayadı, ikimiz birden güldük. Simon yanımdan uzaklaştı, ben de Clive’a arkadaşlarıma böyle yapmasının hoş bir şey olmadığını açıkladım. Clive ne gariptir ki halinden çok hoşnut görünüyordu. Bir şeylerin peşinde olduğunu anlamıştım.

“Vay canına, saat neredeyse on olmuş! Tüm geceni işgal ettim. Bir planın yoktu umarım,” dedi Simon ayağa kalkıpgerinerek. O gerinirken tişörtü sıyrıldı ve kot pantolonunun üzerinde görülen vücudunu yalamamak için dilimi iyice ısırdım.

“Bu gece Food Network izleyip çok heyecanlı bir gece geçirecektik. Hep senin yüzünden Simon!” Ayağa kalkıp yanına gittim, yumruğumu ona doğru salladım.

“Bana yemek bile yaptın. Bu arada çok lezzetliydi,” dedi uzun kollu tişörtüne bakınırken.

“Ne demek. Kendim dışında birine yemek yapmak güzel. Kapıya gelip ekmek isteyen erkeklere hep böyle yaparım zaten.”

En sonunda onun için ayırdığım ekmeği verdim ona. Uzun kollu tişörtünü kanepenin yanından yerden alırken sırıttı. 

“Pekâlâ, o zaman bir dahaki sefere ben sana yemek yapayım. Beni sorarsan harika... hımm, işte bu tuhaf,” dedi sözünü yarım keserek, yüzünü buruşturdu.

“Nedir tuhaf olan?” diye sordum, katladığı kıyafetine baktım.

“Biraz nemli bu. Aslına bakarsan nemli de denemez... Ee, bayağı ıslak?” dedi şaşkın bakışlarla bana bakarak.

Bakışlarımı Simon’ın elindeki tişörtten kanepede masum masum oturan Clive’a çevirdim.

“Ah, olamaz,” diye fısıldadım, yüzümün kanı çekildi.

“Clive, seni küçük pislik!” Kızgınlıkla ona baktım.

Kanepeden atlayıp ok gibi fırlayarak ayaklarımın arasından geçip yatak odasına gitti. Tuvalet masasının arkasına erişemediğimi öğrenmişti. Kötü, çok kötü bir şey yaptığında hep oraya saklanıyordu. Uzun süredir böyle bir şey yapmamıştı.

“Simon onu burada bırak istersen. Yıkarım ya da kuru temizlemeciye veririm. Her ne ise. Çok, çok özür dilerim,” dedim. Utançtan yerin dibine geçmiştim.

“Ah, yapmış mı yani? Ah tanrım, yapmış mı yapmamış mı?” Yüzünü buruşturdu. Tişörtü elinden aldım.

“Evet yapmış. Kusura bakma Simon. Kendi alanını işaretlemek gibi bir huyu var. Erkeklerden biri kıyafetini yerde bırakınca -ah, olamaz- gidip eninde sonunda üzerine işiyor. Çok çok özür dilerim. Çok üzgünüm. Çok...”

“Caroline, sorun değil. Yani tabii iğrenç bir şey ama sorun değil. Başıma daha kötü şeyler de gelmişti. Her şey yolunda, inan bana.” 

Elini omzuma koyacaktı, ardından son olarak dokunduğu şeyi aklına getirip bunu yapmamasının daha iyi olacağını düşündü muhtemelen.

Onu kapıya geçirirken “Affedersin, çok...” demeye kalktım.

“Tamam artık. Bir kez daha özür dilersen kıyafetlerinden birini alıp üzerine işeyeceğim. Yemin ederim.”

“Pekâlâ, bu çok iğrenç ama.” Sonunda güldüm. “Ama çok güzel bir akşam geçirmiştik, sonu çişle bitti,” diye sızlandım bir yandan ona kapıyı açarken.

“Güzel bir akşamdı, çiş kısmıyla bile. Başka akşamlar da olacak. Kafanı yorma Gecelikli Kız.” Gözünü kırptı, koridordan karşı tarafa geçti.

“Bu gece bana güzel bir şeyler çal, olur mu?” diye sordum gidişini izlerken.

“Anlaştık. İyi uykular,” dedi ve aynı anda kapılarımızı kapattık.

Duvara yaslanıp tişörtü kollarımın arasına aldım. Parmak uçlarını hatırladığımda, suratımda olabilecek en şapşal gülümsemenin belirdiğine emindim. Sonra çişli bir tişörte sarıldığımı hatırladım.

“Clive, seni rezil!” Ona bağırarak yatak odasına koştum.

Parmaklar, eller, yakınlaşma çabasıyla benimkine değen sıcak ten. Sıcak nefesini hissediyordum, sesi kulağımda ıslak bir sevişme gibiydi. 

“Hımmm Caroline, nasıl bu kadar güzel dokunuyorsun?” inleyerek diğer tarafıma döndüm, kollarım kollarında, bacaklarım bacaklarında dolaştı, dilimi beni bekleyen ağzına doğru ittim. Alt dudağını emdim, nane kokusunu ve sıcaklığını ve ilk kez bedenime doğru kendisini ittiğinde gelecek şeyin vaadini hissettim, inledim, kaşla göz arasında altına serilmiştim. Beni yalayıp emen dudakları dudaklarımdan boynuma ilerledi ve o noktayı buldu, çenemin altında içimi titreten, aklımı başımdan alan, bakışlarımı sersemleten o noktayı. Ağzı köprücük kemiğimin üzerindeyken hınzır bir şekilde güldü. Artık dönüşüm yoktu, biliyordum. Üzerine çıktım, bedeninin ağırlığının boşluğunu ve iki tarafına sardığım bacaklarımın varlığını hissettim. Tam da olmasını istediğim yerde kendini çekip bana geldiğini hissettim. Yüzümdeki saçları yana itti, o gözlerle bana baktı. İsmimi unutturup bana onun ismini haykırtacak gözlerle.

“Simon!” diye bağırdım. Ellerinin kalçalarımı kavrayıp kendine doğru çekmesini hissettim. 

Yatakta doğruldum, hayalimdeki son görüntüler de zihnimi terk ettiğinde kalbim deliler gibi atıyordu. Miles Davis şarkılarının geldiği duvarın öbür yanından kısık sesle birinin güldüğünü duymuştum sanki.

Sırtüstü uzandım, tüylerim ürpermişti. Yastığımda serin bir köşe bulmaya çalıştım. Benden birkaç adım ötedeki öbür tarafta ne olduğunu düşündüm. Hapı yutmuştum.

O sabah masamın başına geçmiş, özellikle benimle çalışmak istediğini belirten yeni bir müşteriyle tanışmaya hazırlanıyordum. Hâlâ çiçeği burnunda bir tasarımcı olduğumdan işlerimin çoğunu birilerinin tavsiyesiyle alıyordum. Bu adamı öneren kimse ona çok şey borçluydum. Gösterişli bir dairenin bütün iç mekânı yenilenecekti, işin aslı yeniden tasarlanacaktı. İnsanın hayallerini süsleyebilecek bir projeydi.

Yeni bir müşteri için hazırlanırken tasarımını yaptığım diğer projelerden fotoğrafları derler, eskiz defterlerimi hazır ederdim fakat bugün bunu her zamankinden daha fazla ciddiye alarak yapıyordum. Eğer zihnimi bir an bile kendi haline bırakacak olursam Beyin hemen dün geceki rüyaya dönüyordu. Hayalimdeki Simon’ın bana yapmasına izin verdiğim şeyleri ve Hayalimdeki Caroline’ın ona yaptıklarını her düşündüğümde yüzüm kızarıyordu.

Hayalimdeki Caroline de Hayalimdeki Simon da çok edepsiz çocuklardı.

“Ohö.” Arkamda bir ses duydum. Dönüp baktığımda karşımda Ashley’yi gördüm. 

“Caroline, Bay Brown geldi.”

“Harika. Hemen geliyorum.” 

Kafamı salladım. Ayağa kalkıp eteğimi düzelttim. Ellerimi yanaklarıma bastırdım, umarım çok kırmızı değillerdi.

Ashley “Ve çok çok çok yakışıklı!” diye mırıldandı koridorda yanımda yürürken.

“Ah, gerçekten mi? Bugün şanslı günüm olmalı,” diye güldüm onunla tanışmak için köşeyi dönerken.

Kesinlikle yakışıklıydı. Bunu benden iyi kim bilebilir ki. Karşımda duran eski erkek arkadaşımdı.

“Ah, tanrım! Nasıl bir tesadüf bu!” diye haykırdı Jillian iki saat sonra birlikte yemek yerken.

“Büyün hayatımı böyle tuhaf tesadüflerin yönettiğini düşünürsen gayet normal bir olay.” 

Ekmeğin ucundan biraz koparıp uzun uzun çiğnedim.

“Hadi ama yapma! Böyle bir şeyin tesadüf olması sence ne kadar mümkün?” diye sordu meraklı meraklı bize bir bardak daha Pellegrino koyarken.

“Ah, burada bir tesadüf yok. Bu adam işini şansa bırakmaz. Geçen ay çıkarı gereği senin yanına geldiğinde ne yaptığını çok iyi biliyordu.”

“Yok canım,” dedi nefesini tutarak.

“Aynen öyle. Zaten bana söyledi. Beni gördü, senin için çalıştığımı öğrenince de ne yaptı? Tak! Bir iç mimara ihtiyacı oldu,” dedim gülümseyerek. Onun nasıl da her şeyi her zaman istediği gibi düzenlediğini düşündüm. Yani, hemen her şeyi.

“Canını sıkma Caroline. Onu başka bir tasarımcıya yönlendiririm. Ya da onunla ben çalışırım. Onunla çalışmak zorunda değilsin,” dedi elime hafifçe vurarak.

“Ah, hayatta olmaz! Ona çoktan evet dedim bile. Kesinlikle bu işi yapıyorum.” Kollarımı göğsümde kavuşturdum.

“Emin misin?”

“Evet. Sorun değil.”

Mesele kötü bir ayrılık yaşamamız değildi. Aslında ayrılmalarıma baktığımda mutedil bir ayrılıktı. Onu terk ettiğim gerçeğini kabul etmek istememişti fakat sonunda dediğime gelmişti. Bunu yapacak cesaretim olduğunu düşünmüyordu ve ah, nasıl da şaşırmıştı. Peçetemle oynamaya başladım. Berkeley’deki son yılımın büyük bir kısmında James’le çıkmıştım. O hukuk fakültesindeydi, kusursuz bir geleceğe doğru emin adımlarla ilerliyordu. Ah tanrım, müthişti. Güçlü, yakışıklı ve son derece çekici. Bir gece kütüphanede buluştuk, bir kaç kez kahve içtik ve ilişkimiz gitgide sıkı bir arkadaşlığa dönüştü.

Seks mi? Gerçeküstüydü.

İlk ciddi erkek arkadaşımdı. Günü geldiğinde benimle evlenmek istediğini biliyordum. Hayattan ne beklediği konusunda kesin fikirleri vardı ve karısı olmam da bunlar arasındaydı. Ve bir eşte aradığım her şey onda bulunuyordu. Nişanlılık kaçınılmazdı. Fakat ufak olaylardan başlayarak gitgide bir şeyleri fark etmeye başladım. Zamanla büyük resim ortaya çıktı. Onun istediği yerlerde yemek yemeğe gidiyorduk. Gideceğimiz yerleri hep o seçerdi. Birine benim “dekoratörlük” faslımın çok uzun sürmeyeceğini söylemesine kulak misafiri olmuştum. Yine de evini güzelleştiren bir karısının olmasının iyi bir şey olduğundan bahsediyordu. Seks hayatımız hâlâ çok iyiydi ama gitgide ondan rahatsız olmaya başlamıştım. Onunla çeşitli konularda ters düşmeye başladım. Onun ileriki yaşantımda aradığım kişi olmadığını anlayınca ilişkimiz biraz tökezledi. Sürekli kavga ediyorduk. İlişkiyi bitirme kararı aldığımda bunun bir hata olduğuna beni ikna etmeye çalıştı. Ama işin aslını biliyordum, en sonunda sahiden de benim için bittiğini ve bunun onun çok hoşlandığı deyimle bir “kadın kaprisi” olmadığını kabul etti. Görüşmeyi sürdürmedik fakat uzun bir süre hayatımın önemli bir kısmını işgal etti. Hatırasına değer veriyordum. James’in bana kendim hakkında öğrettikleri benim için önemliydi. Çift olmayı başaramayışımız birlikte iş yapamayacağımız anlamına gelmezdi, öyle değil mi? 

“Bundan emin misin? Sahiden de onunla çalışmak istiyor musun?” 

Jillian bir kere daha sordu, fakat işi bırakmaya hazır olduğu yüzünden okunuyordu. Bu konunun üzerinde tekrar düşündüm, onu bekleme yerinde ilk gördüğüm o kısacık anı hatırladım. Kumlu sarı saçlar, delici gözler ve çekici bir gülümseme: Bir nostalji dalgasıyla sersemlemiştim, bana doğru yaklaşırken ona gülümsemiştim.

“Selam yabancı,” dedi elini uzatarak.

“James!” dedim nefesimi tutarak fakat hemen toparlandım.

“Harika görünüyorsun!” Ashley’nin şaşkın ve şapşal bakışları altında sarıldık.

“Ah, eminim,” dedim Jillian’a. “Benim için iyi bir deneyim olacak. Büyüme deneyimi de denebilir. Ayrıca komisyonumdan da olmak istemiyorum. Bakalım bu akşam ne olacak?”

Bunu söylemem üzerine Jillian bakışlarını mönüden kaldırdı. 

“Bu akşam mı?”

“Ah, sana söylemedim mi? Görüşmediğimiz zamanda neler yaptığımızı biraz konuşmak için içmeye gidiyoruz bu akşam.”

Aynanın önünde durdum, saçlarımı kabarttım, dişimde ruj lekesi olup olmadığını kontrol ettim. İş gününün geri kalanı çabuk geçmişti. Şimdi kendimi evde, gece için hazırlanırken bulmuştum. Sadece bir şeyler içmekte anlaşmıştık. Son derece sıradan bir buluşma olacaktı, her ne kadar akşam yemeği seçeneğini tamamen gündemden kaldırmadıysam da. En fazla dar jean pantolon, siyah boğazlı kazak, gri renkli kısa deri ceket şıklığında olacaktım. Bu sabah James’le ofiste güzel vakit geçirmiştim. Bir şeyler içmeye gidip görüşmediğimiz zamanda neler yaptığımızı konuşalım dediğinde ben de hemen kabul etmiştim. Neyin peşinde olduğunu öğrenmek için can atıyordum. Aynı zamanda birlikte çalışabileceğimizden de emin olmak istiyordum. Bir zamanlar hayatımda çok büyük bir yer işgal ediyordu ve bir zamanlar çok yakın olduğum biriyle çalışabiliyor olma fikri bana kendimi iyi hissettiriyordu. Olgunca bir davranış gibi geliyordu. Defteri kapatma mı? Ne diyeceğimden tam emin değildim ama yapılması doğal bir şeymiş gibi geliyordu. Beni yedide alacaktı. Onunla dışarıda buluşmayı planlıyordum. Benim caddemdeki park yerine park etmesi anlamsızdı. Saate bir göz attım, bana çıkma zamanının geldiğini söylüyordu. Çiş olayından sonra çok uslu davranan Clive’a çabucak bir öpücük verip kendimi dışarı attım. Ve doğrudan kapımın önündeki Simon’la yüz yüze geldim.

“Pekâlâ, anlaşılan peşimden ayrılmayan resmi sapığım sensin! Fakat hiç kabaklı ekmek kalmadı bayım. O son parçaya sahip çıksan iyi olur çünkü artık sana başka ekmek yok,” dedim işaret parmağımla onu kapının önünden geriye doğru iterek.

“Biliyorum, biliyorum. Aslında resmi bir iş için buradayım,” dedi gülerek. Teslim olurcasına kollarını kaldırdı.

‘Yürürken konuşsak?” dedim merdivenleri göstererek.

“Ben de dışarıya çıkıyordum. Film kiralayacağım,” dedi aşağıya inerken.

Köşeyi dönerken “Hâlâ film kiralayan insanlar var mı?” diye takıldım.

“Evet, hâlâ film kiralayan insanlar var. Sırf bu yüzden ne seçersem onu izlemek zorundasın,” diye yanıt verdi tek kaşını kaldırarak.

“Bu gece mi?”

“Evet, neden olmasın. Birlikte zaman geçirmek ister misin diye sana sormaya gelmiştim. Geçen geceden sana bir yemek borcum var ve canım fena halde korkunç bir şeyler izlemek istiyor...” 

Alacakaranlık Kuşağı filminin şarkısını mırıldanmaya başladı. Pençe gibi kıvrılmış parmaklarına ve şaşı gözlerine gülmekten kendimi alamadım. 

“Geçen sefer birisi film kiralayalım mı dediğinde bu ‘kanepede öpüşelim’ demek için bir parolaydı. Senin yanında güvende olacak mıyım bakalım?” 

“Lütfen ama! Bir ateşkes anlaşmamız var, unuttun mu? Tüm varlığımla ateşkesin yanındayım. Ne dersin, bu gece için?”

“Gelmek isterdim ama bu gece için planım var. Yarın geceye ne dersin?” Son merdiveni de indik ve apartman girişine geldik.

“Yarın olabilir. İşten sonra bana gel. Ama filmi ben seçeceğim ve sana yemek yapacağım. Küçük aletdurduranım için elimden ancak bu geliyor,” diye sırıttı. 

Koluna bir tane yumruk indirdim.

“Lütfen bana öyle demeyi bırak artık. Yoksa sana tatlı getirmem,” dedim sesimi alçaltıp gözlerimi şapşal şapşal kırpıştırarak.

“Tatlı mı?” diye sordu. 

Kapıyı tuttu, ben de gecenin karanlığına doğru adım attım.

“Hımmm hımm. Dün dışarıdayken biraz elma almıştım, tüm hafta canım çok fena elmalı turta çekmişti. Sence nasıl bir fikir?” diye sordum caddede James’e bakınarak.

“Elmalı turta mı? Ev yapımı elmalı turta? Ah, beni öldürmek mi istiyorsun be kadın? Mmmh...” dudaklarını yalayıp aç kurtlar gibi bana baktı.

“Ah bayım, gözünüzün önünde bir yiyecek belirdi sanki,” dedim Scarlett O’hara sesimle.

“Sen yarın elmalı turtayla çık gel, o zaman gitmene izin vermeyebilirim,” dedi nefesini tutarak. 

Yanakları pembeleşmişti, dağınık saçları serin rüzgârda havalanıyordu.

“Uvvv, işte bu çok fena olur,” dedim fısıltıyla. 

Vay canına.

“Pekâlâ, o halde git filmini al,” dedim işveli bir tavırla önümde duran 1.80’lik seksi yaratığı ittim. 

“Haremi hatırla! dedi kafamın içinde bir ses. 

“Caroline?” 

Arkamda tedirgin bir ses duydum. Dönüp baktığımda James’in bize doğru geldiğini gördüm.

“Selam James,” diye seslendim kıkırtıyla Simon’dan bir adım uzaklaşarak. 

“Gitmeye hazır mısın?” diye sordu dikkatle Simon’a bakarak. 

Simon doğruldu, aynı dikkatle o da arkasına baktı. 

“Evet, hazırım. Tanıştırayım. Simon, bu James. James, Simon.” 

Tokalaşmak için eğildiler, ikisinin de bunu yaparken biraz zorlandıklarını görebiliyordum. İkisi de elini önce bırakan olmak istemiyor gibiydi. Gözlerimi devirdim. Evet beyler. İkiniz de karda isminizi yazabilirsiniz. Sorun şu ki kim daha büyük harflerle yazabilir? 

“Tanıştığımıza memnun oldum James. James’ti değil mi? Ben Simon. Simon Parker.” 

“Evet, doğru. James. James Brown.” 

Simon’ın suratına bir gülümsemenin yerleştiğini gördüm. 

“Pekâlâ, James, gitsek iyi olur. Simon sonra konuşuruz,” dedim lafını keserek ve asrın tokalaşmasını sona erdirdim. 

James bir arabanın önüne park edilmiş arabasına döndü, Simon da bana baktı. 

“Brown? James Brown?” dedi sadece dudaklarını oynatarak. 

Gülmemek için kendimi zor tuttum. 

“Şşşşt,” dedim ben de dudaklarımı oynatarak. 

James bana döndüğünde ona gülümsedim. 

“Tanıştığımıza memnun oldum Simon. Görüşürüz,” dedi James elini belime koyarak beni arabaya doğru yönlendirdi. 

Eskiden de böyle yan yana yürüdüğümüzden üzerinde çok durmadım ama bu görüntü karşısında Simon’ın gözleri irileşmişti. Hımm... James benim için kapıyı açtı, sonra kendi tarafına geçti. Biz arabayla hareket ederken Simon hâlâ bizim apartmanın önünde duruyordu. Klimanın önünde ellerimi birbirine sürterek James’e gülümsedim. James trafiğin içine daldı. 

“Nereye gidiyoruz?”

Onun seçtiği gösterişli bir bara yerleştik. Son derece James-vari bir seçimdi: şık, sofistike ve örtük bir cinselliği çağıran. İnce, havalı minderleri olan, koyu kırmızı deri oturma yerlerine kurulup ayrı geçen onca seneden sonra birbirimizi tanıma işlemine geçtik. Servis yapmak için birinin gelmesini beklerken yüzünü inceledim. Hâlâ aynıydı: titizlikle kesilmiş kum sarısı saçlar, derin bakışlar ve bir kedi gibi kendi içine kıvrılmış ince bir beden. Geçen yıllar ona iyice hoş bir görünüm kazandırmıştı. İtinayla yırtılmış kot pantolonu ve siyah kaşmir kazağının sardığı bedeni görebildiğim kadarıyla son derece formdaydı. James kaya tırmanışçısıydı. Bu spor uğraşı onun için vazgeçilmezdi. Her kayayı, her dağı baş edilmesi, fethedilmesi gereken bir engel gibi görürdü. Her ne kadar yüksekten ürksem de ilişkimizin sonlarına doğru onunla birkaç kere tırmanmaya gitmiştim. Ama onun dağa tırmanışını izlemek, güçlü adelelerinin gerilmesini izlemek, vücudunu en olmadık pozisyonlara sokmasını görmek insanı sarhoş eden bir deneyimdi. O gecelerde çadırda cin çarpmış bir kadın gibi üzerine atlıyordum. 

“Ne düşünüyorsun?” diye sormasıyla düşüncelerimden sıyrıldım. 

“Ne çok tırmanış yapardın bir zamanlar. Onu düşünüyordum. Hâlâ yapıyor musun?” 

“Evet, yapıyorum. Ama eskisi kadar zaman bulamıyorum. Şirkette beni epey çalıştırıyorlar. Olabildiğince çok Big Basin’e kaçmaya çalışıyorum,” diye ekledi, garson kız gülümseyerek yanımıza yaklaşırken. 

“Ne arzu edersiniz?” diye sordu önümüze peçeteleri yerleştirirken. 

“Ona üç zeytinli sek votka martini, bana da üç parmak Macallan lütfen,” diye cevapladı. 

Garson kız başını sallayıp ısmarladıklarımızı getirmek için yanımızdan ayrıldı. James arkasına yaslanırken ona baktım. Daha sonra bakışlarını bana çevirdi. 

“Ah Caroline , affedersin. Hâlâ martini içiyor musun?” 

Gözlerimi kısarak ona baktım. 

“Aslına bakarsan evet, öyle. Peki ya canım bu akşam onu içmek istemiyorsa?” diye cevap verdim sert bir biçimde.

“Benim hatam. Elbette, ne içmek isterdin?” 

Garsona el sallayıp tekrar yanımıza çağırdı. 

“Üç zeytinli sek votka martini lütfen,” dedim garson kıza göz kırparak. 

Kız şaşırmış görünüyordu; Kafasını sallayarak yanımdan uzaklaşırken James yüksek sesle güldü.

“Tuşe Caroline. Tuşe,” dedi tekrar uzun uzun bana bakarak. “Pekâlâ, söyle bakalım son yıllarda neler yaptın?” 

Dirseklerimi masaya koyup çenemi ellerimin arasına aldım. 

“Hımm... Yılları birkaç cümleye nasıl sığdırırım? Hukuk fakültesini bitirdim, burada şehirde bir şirkete dahil oldum iki yıldır da eşek gibi çalışıyorum. Son zamanlarda biraz hafifledi iş yüküm, şimdi haftada altmış beş saat çalışıyorum ve itiraf edeyim ki günışığını tekrar görmek güzel.” 

Güldü, ben de ona bakıp gülümsemekten kendimi alamadım. 

“Tabii ki bu kadar çok çalışınca insan sosyal hayatına pek vakit ayıramıyor. O yüzden seni geçen ay yardım yemeğinde görmem tam bir tesadüftü,” diye bitirdi sözlerini. O da öne doğru eğilip dirseklerine yaslandı. Jillian şehirde pek çok sosyal etkinliğe katılırdı. Ben de zaman zaman ona eşlik ediyordum. İş açısından iyi oluyordu. Bu partilerden birinde James’le karşılaşacağımı tahmin etmeliydim. 

“Demek beni gördün. Ama yanıma gelip benimle konuşmadın. Ve haftalar sonra işte karşımdasın, evinle ilgilenmemi istiyorsun. Bunun asıl sebebi nedir sahi?” 

İçkim geldiğinde hemen büyük bir yudum aldım. 

“İster inan ister inanma seninle konuşmak istiyordum. Ama konuşamadım. Çok zaman geçmişti. Sonra senin Jillian’ın yanında çalıştığını öğrendim. Jillian’ı da bir arkadaşım önermişti. Ardından ‘mükemmel olur’ diye düşündüm.” 

Bir an durdum, sonra kadehimi onunkiyle tokuşturdum. 

“Yani benimle çalışmak konusunda ciddisin, öyle mi? Beni yatağa atmak için bir numara filan değil yani?” 

Sakin bir tavırla bana baktı. 

“Her zamanki gibi aklından geçeni söylüyorsun. Anlıyorum seni. Ama hayır, sadece iş olarak. İtiraf etmem gerekir ki o şekilde ayrılmamız hoşuma gitmemişti ama kararını kabul etmiştim. Ama şimdi buradayız. Ve benim bir dekoratöre ihtiyacım var. Sen de dekoratörsün. Gayet mantıklı bir durum, sence de öyle değil mi?” 

“Tasarımcı,” dedim sessizce. 

“Pardon, ne dedin?” 

“Tasarımcı,” dedim bu kez daha yüksek bir sesle. 

“Ben iç mimarım, dekoratör değilim. Arada fark var Avukat Bey.” içkimden bir yudum daha aldım. 

“Tabii ki, tabii ki,” diye yanıtladı garson kıza işaret ederek. 

Şaşkınlıkla bardağıma bakıp boş olduğunu gördüm. 

“Bir tane daha içer misin?” diye sordu, ben de kafamı salladım. 

Daha sonraki bir saat boyunca, yeni evinde nelerin yapılması gerektiği hakkında konuşmaya başladık. Jillian haklıydı. Benden yerdeki halıdan aydınlatma elemanlari,ına kadar evin hemen her şeyini tasarlamamı istiyordu. Bu büyük bir işti. James evini Jillian’m istediği bir dergiye göndermek üzere fotoğraflamama dahi izin vermişti. James varlıklı bir aileden geliyordu, Philadelphia’nın tanınmış ailelerinden, Browns ailesinden. Bunun sorumluluğunu taşımam gerektiğini biliyordum. James’in dairesinin Amerika’nın en pahalı şehirlerinden birinde olması bir yana, genç avukatların böyle yerleri almaya gücü yetmiyordu. Fakat vakıf fonu ile hayatını sürdürüyordu ve onunki epey yüklüceydi. Üniversitede onunla çıkmanın iyi yanlarından biri de sürekli ucuz restoranlardan eve sipariş vermek zorunda kalmamamızdı, gerçek bir akşam yemeği yiyebiliyorduk. Onunla birlikte olmanın bu yanını hep sevmiştim. Yalan söylemeyeceğim. Ve bu projenin de bu yanını seviyordum. Basbayağı limiti olmayan bir bütçe mi? Projeye başlamak için can atıyordum. Sonuç olarak güzel bir akşamdı. Eski sevgililer olarak, birbirinizi tanımanın getirdiği, sadece sizi yakından tanıyan biriyle paylaşabileceğiniz bir nostalji hissi vardı. Özellikle hâlâ hayatınızı kurmaya çalıştığınız bir yaşta. Onu tekrar görmek güzeldi. James’in güçlü bir kişiliği vardı, ciddi ve kendine güvenen biriydi. İlk başta ondan neden etkilendiğimi hatırlamıştım. Gülüştük, sevgili olduğumuz zaman yaptığımız şeyleri anlattık ve ben aramızda hâlâ bir sıcaklığın kalmasından dolayı kendimi rahat hissettim. Sosyal bir ortamda gayet iyi anlaşabiliyorduk. Olabilecek herhangi bir tuhaflık yaşanmamıştı. Gece ilerledikçe, beni eve bırakmak üzere arabaya bindiğimizde sonunda sormak için yanıp tutuştuğunu bildiğim o soruyu sordu. Evimin önündeki park yerine arabasını çekip yüzünü bana döndü.

“Peki, hayatında biri var mı?” diye sordu sessizce. 

“Hayır, yok. Bu bir müşterinin bana sorması neredeyse imkansız bir soru,” diye cevap verdim  benim apartmanıma bakarak. 

Clive’ın pencerenin önünde her zamanki duruşuyla beklediğini görebiliyordum. Gülümsedim. Beni bekleyen birinin olması güzeldi. Yan tarafta, Simon’ın dairesinde ışık olup olmadığına bakmaktan kendimi alamadım. Ve duvarda gölgesini ve televizyonunun mavi ışığını gördüğümde midemin kasılmasına yine engel olamadım. 

“Bir müşterin olarak Bayan Reynolds, ileride böyle sorular sormaktan kaçınacağımdan emin olabilirsiniz,” dedi bir kahkahayla. 

Dönüp ona baktım. 

“Sorun değil James. Tasarımcı/müşteri ilişkisini uzun zaman önce aştık.” 

James’in o temkinli yüzünde hafiften bir kızarma belirtisi görünce kendimi bir zafer kazanmış gibi hissettim. 

“Bence eğlenceli bir deneyim olacak.” 

Göz kırptı, bu kez kahkaha atma sırası bendeydi. 

“Pekâlâ, yarın beni ofisten ararsın ve çalışmaya başlarız. Elinde ne var ne yoksa gözümü kırpmadan alacağım ahbap. O kredi kartını kullanmaya alışsan iyi olur,” diye ona sataştım arabadan inerken. 

“Ah evet, ben de ona güveniyorum.” 

Göz kırptı ve elini salladı. İçeri girene kadar bekledi. Kapı kapanırken bir kez daha el salladım. Onu bu şekilde idare edebilmiş olmaktan dolayı mutluydum. Yukarı çıktığımda anahtarı kilide sokup çevirirken bir şey duydum gibi geldi. Omzumun üzerinden arkaya baktım ama bir şey yoktu. Clive içeriden bana sesleniyordu. Gülümseyerek içeri girdim. Onu kucağıma alıp alçak sesle kulağına bir şeyler fısıldadım. O da koca patilerini boynuma dayayıp bana sarılır gibi yaptı.

Sonraki akşam elmalı turtanın hamurunu açıyordum ki Simon’dan telefon mesajı geldi. 

Ne zaman istersen o zaman gel. Yemeği sen buradayken hazırlayacağım. 

Hâlâ elmalı turta ile uğraşıyorum ama birazdan gelirim. 

Yardıma ihtiyacın var mı? 

Elma soymakla aran nasıl? 

Hemen sonra kapı çalındı. Kapıya gittim. Ellerim unlu olduğundan dirseğimle kapıyı açtım. 

“Selam, naber?” dedim kapıyı ayağımla açık tutarak. 

‘Yaralı Yüz’ün sonu gelmiş gibi görünüyor,” dedi. 

Burnuma uzandı, ucundaki unu gösterdi. 

“İşin içine turta hamuru girince kendimi kaybediyorum,” dedim Simon kapıyı kaparken. 

“Not edilmiştir. Bu önemli bir bilgi,” diye yanıt verdi. 

Ona vurmaya çalışırken bana engel oldu. Beni tepeden tırnağa iyice bir süzdü. Mavi gözleri yüzümden aşağıya inip vücudumda gezindi. 

“Hımm, önlüğün konusunda şaka yapmıyormuşsun. Burada poponu avuçlamadan ne kadar uzun süre durabilirim, bilmiyorum.” 

“Çabuk geç şuraya ve bir elma kap ahbap,” deyip her zamankinden biraz daha fazla kıvırtarak mutfağa yöneldim. 

Simon’ın derin bir iç çektiğini duydum. Üzerimdekilere şöyle bir baktım. Askılı bir bluz, eski jean pantolon, çıplak ayak ve üzerinde “Kurabiyelerimi bir görseniz” yazan bir önlük. 

‘“Bir elma kap’ derken kastettiğin neydi?” diye sordu mutfaktan. 

Kazağını çıkarmaya girişti. Simon’m siyah tişörtlü ve yırtık jean pantolonlu görüntüsünden kurtulmak için başımı salladım. Ayağında yine çorapları vardı. Mutfağımda bu kadar rahat hareket ediyor görünmesi beni hayrete düşürmüştü. Mutfak adasının etrafında dolaşıp elime oklavamı aldım. 

“Bana bak, eğer bu çizmeyi aşan cinsel tacizine bir son vermezsen hiç tereddüt etmeden kafana bununla bir tane indiririm,” dedim. 

Oklavayı elimde manidar biçimde bir aşağı bir yukarı gezdirdim. 

“Eğer elmaları soymam konusunda ciddiysen bunu yapmamanı isteyeceğim senden,” dedi gözlerini iyice açarak. 

“Turtayla ilgili asla şaka yapmam Simon,” Mermer tezgâha biraz daha un serptim. 

Turta hamuruna elimle hafif hafif vururken Simon da ağzından nefes alarak sessizce beni izliyordu. 

“Onunla ne yapacaksın şimdi?” diye sordu alçak sesle. 

“Bununla mı?” diye sordum. 

Tezgâha doğru eğildim, bunu yaparken de fazlasıyla uzanmıştın. 

“Hımm-mm,” diye yanıtladı. 

“Şimdi bu hamuru açacağım. Gördün mü, işte böyle?” tekrar ona takıldım. 

Oklavayı hamurun üzerinde ileri geri hareket ettirdim. Her seferinde sırtımı eğip ikizleri öne doğru itiyordum. 

“Ooooo,” dedi fısıltıyla. 

Ona bakıp hınzırca güldüm. 

“Orada iyi misin sen bakayım, koca adam? Bu sadece üst kısmı. Benim bir de altıyla ilgilemem gerekiyor,” dedim omzumun üzerinden. 

Ellerini tezgâhın kenarına kenetledi. 

“Elmalar. Elmalar. Elma soymalıyım,” dedi kendi kendine. 

Ardından mutfak lavabosunda elmalarla dolu süzgece doğru döndü. 

“Dur sana soyma bıçağı vereyim,” dedim. 

Arkasına geçtim. Onun tarafına doğru eğilip Simon’a yaslanarak diğer lavabodan sebze soyma bıçağını aldım. Çok eğlenceliydi. 

“Elmaları soy, sen sadece elmaları soy. Göğüslerine dokunmadım. Hayır, hayır, o ben değilim,” diye şarkı söyledi ben açıkça ona gülerken. 

“Al, soy şunu bakayım,” dedim. 

İnsaf ederek onun alanından çıktım. Tabii bu sırada tişörtünü koklamış olabilirim. 

“Biraz önce beni kokladın mı?” diye sordu bana doğru dönmüş haliyle kalakalarak. 

“Olabilir,” dedim itiraf edercesine. 

Oklavama geri döndüm, sertçe üzerine bastırdım. 

“Ben de öyle düşünmüştüm.” 

“Hey, sen beni koklayabilirsin de ben seni koklayamaz mıyım?” diye çıkıştım. 

Cinsel hüsranımı savunmasız bir hamurdan çıkarıyordum. 

“Mantıklı. Ee, notum ne?” 

“İyi. Aslına bakarsan Pekiyi. Hangi yumuşatıcı? Downy mi?” 

“Bounce. Downy toplarını kaybettim,” dedi. 

Güldüm. Hamur açma ve elma soyma işimize devam ettik. On beş dakika içinde, koca bir kase soyulmuş, doğranmış elma ve güzelce açılmış turta hamurumuz önümüzdeydi ve ikimiz de ilk kadeh şarabımızı bitirmiştik. 

“Pekâlâ, ne iş var sırada?” diye sordu unu silip etrafı toparlayarak. 

“Şimdi çeşni zamanı, biraz narenciye ekleyeceğiz,” dedim tarçını, muskatı, şeker kasemi ve limonu tezgâha sıraladım. 

“Pekâlâ, benim ne yapmamı istersin?” diye sordu o sırada unla kaplı ellerini bana göstererek. 

Kafamın içinden türlü görüntüler geçti, ne yapmasını istediğimi göstermemek için kendimi zor tuttum. 

“Önce şu unlarını silkeleyip ellerini temizle, sonra da başlayalım. Benim yamağım ol.” 

Etrafa bakınıp bir kurulama bezi bulmaya çalıştı. Çıkardığımı düşündüğüm bezi bulmak için arkamı dönüp baktım. Tezgâhta işe başlamıştım ki tam popomda, özenle oraya yerleşmiş son derece güçlü iki el hissettim.

“Hayrola?” dedim olduğum yerde kalarak. 

“Selam,” dedi neşeyle, ellerini çekmeden. 

“Bir açıklama bekliyorum senden,” dedim kalbimin ağzımdan fırlayacakmışçasına attığını fark etmemiş gibi yapmaya çalışarak. 

“Ellerimi temizleyecek bir şey bulmamı söylemiştin,” dedi kekeleyerek. 

Popomu hafifçe sıkarken gülmemek için kendini zor tutuyordu. 

“Bunu derken popomu kastettiğimi mi düşündün?” dedim gülerek, yüz yüze gelmek için arkamı dönerek elimle ellerinden kurtuldum. 

“Ne diyebilirim ki? Komşularımla laubali olmayı severim,” diye yanıtladı. 

Gözleri dudaklarımla gözlerim arasında gidip gidip geliyordu. 

“Yapılmayı bekleyen bir turtamız var mösyö. Terbiyeli olmayı hatırladığın için sana teşekkür edeceğim. Kimse davet edilmedikçe popoma dokunamaz,” diye güldüm hâlâ ellerini tutarak. 

Başparmağıyla avucumun içinde küçük daireler çizdiğini fark ettim. Başım dönmeye başladı. Ölümüm bu adamın elinden olacaktı. 

“Geç şuraya bakalım Bay Avuç ve uslu dur,” dedim. 

Sırıtarak arkasını döndü. Böylece bana da elma kâsesinin başında buluşmadan önce kendi kendime “Ah, tanrım,” diye kendimden geçme fırsatını verdi. 

“Pekâlâ, sana ne diyorsam onu yap, tamam mı?” dedim bir kâseye şeker serperek. 

“Anladım.” 

Ellerimle elmaları serpiştirmeye başladım ve Simon da söylediklerimi harfi harfine yerine getirdi. Daha fazla şeker istediğimde şeker ekledi. Daha fazla tarçın istediğimde, dediğimi yaptı. Ondan limon sıkmasını istediğimde öyle güzel limon sıktı ki dilimi boğazına sokup ağzının içinde tutmamak için büyük çaba sarf ettim. Malzemeleri karıştırıp tadına baktım. Tadı tam kıvamına gelince bir parça alıp ağzına yaklaştırdım. 

“Aç ağzını,” dedim. 

O da bana doğru eğildi. Diline parçayı bıraktım, parmaklarımı çekmeme fırsat bulamadan ağzını kapatıverdi. Dudakları iki parmağımın üzerine kapandı, ben de dilinin zarifçe ve özellikle parmaklarımı sardığını hissettim. Parmaklarını yavaşça ağzından çektim. 

“Nefis,” dedi sakin bir sesle. 

“Eh,” dedim. 

Önümde, sevişmeden çıkmış iki küçük bacağın görüntüsüyle gözlerim şaşılaşmıştı. Dudaklarını şapırdattı. 

“Güzel. Caroline?” 

“Eh,” diyebildim tekrar. 

Beyin bunun kötü bir şey olduğunu biliyordu, Yürek ise yerinden çıkacakmışçasına atıyordu. 

“Senin için de iyi mi?” diye sordu. Bu tanıdık gülüş adım adım yüzdeki o hınzır ifadeye doğru dönüşüyordu. “Bana göre iyi,” diye cevap verdim parmak olayından sonra alev alev yanarak. 

Ateşkes mateskes, harem marem. Gerçek bir OR olmaması kimin umurunda? En kötü durumda dahi bu adamla iletişim halinde olmam gerekiyordu. Sevişme konusundaki duvarlarım yerle bir olmuştu ve tam üzerindeki kıyafetleri yırtmaya, onu elmaların ve tarçının arasında sadece oklavanın rehberliğinde yere yatırıp uçuşa geçmeye hazırdım ki telefon çaldı. Ah, şükürler olsun. Mavi gözlü yaratığa baktım ve kendimi zihnimi ele geçiren bu kara büyüden kurtarıp odanın bir köşesine attım. Koşarken yüzünü gördüm, biraz hayal kırıklığına uğramış gibiydi.

“Hey, bu gece bir planın var mı?” diye ciyakladı Mimi telefonda. 

Bir kulak kazasına kurban gitmemek için telefonu kulağımdan uzaklaştırdım. Mimi’nin üç ses seviyesi vardı: Normal Yüksek Ses, Heyecanlı Yüksek Ses ve Sarhoş Yüksek Ses. Heyecanlı Yüksek Ses’ini bırakıp Sarhoş Yüksek Ses’e doğru yol almaktaydı. 

‘Yemek yiyeceğim birazdan. Neredesin sen?” diye sordu. 

Elmaları turta kalıbına dökmeye başlayan Simon’a bakıp başımı sallayarak onay verdim. 

“Sophia ile dışarıda bir şeyler içiyoruz. Sen ne yapıyorsun?” dedi bağırarak. 

“Biraz önce söyledim ya, yemek yiyeceğim!” 

Güldüm. Simon elinde turtayla oturma odasına çıkageldi. 

“Bunu fırına koyayım mı?” diye sordu. 

“Bir dakika Mimi. Daha koyma. Üzerine biraz krema süreceğim,” dedim. 

Simon tekrar mutfağa girdi. 

“Caroline Reynolds, bu duyduğum bir erkek sesiydi! Kimdi o? Kiminle yemek yiyorsun? Kremayı neyin üzerine sürüyorsun?” diye beni soru bombardımanına tuttu. 

Ses daha da yükselmişti. 

“Sakin ol. Ah, tanrım, amma bağırarak konuşuyorsun! Simon’la yemek yiyeceğim ve elmalı turta yapıyoruz,” dedim. 

Mimi dediklerimi hemen çığlık çığlığa Sophia’ya yetiştirdi. 

“Kahretsin,” dedim içimden. 

Telefonun Mimi’den Sophia’ya geçtiğini farkettim. 

“Reynolds, sen ne yapıyorsun? Komşunla turta mı pişiriyorsun? Çıplak mısın?” diye bağırdı Sophia. Sorguya çekme 

sırası ona gelmişti. “Pekâlâ, hayır, ikinizin de sakinleşmesi gerekiyor. Kapatıyorum şimdi,” diye bağırdım Sophia’nm bağırmasına karşılık. Mimi’nin turtalar ve krema konusunda ciyak ciyak edepsiz şeyler söylediğini duyabiliyordum. Sophia ise telefonu suratına kapatmamam için -ki kapattım- bana tehditler savuruyordu. Telefonu kapattıktan sonra bir iç geçirdim. Mutfağa gittiğimde Simon’ı elinde turtayla buldum. Elimden olmadan burnumdan sesler çıkardım.

“Ah tanrım, bu çok güzel,” dedim inleyerek. 

Gözlerimi kapatıp kendimi bu nefis duyguya bıraktım. 

“Seveceğini biliyordum ama bu kadar hoşuna gideceği aklıma gelmezdi,” diye fısıldadı bana kendinden geçmiş bir ilgiyle. 

“Gevezeliği bırak, işimi berbat edeceksin,” diye homurdandım. 

Gerindim, bana sunduğu her şeyin karşılığını verme eğilimindeydim. 

“Bir tane daha ister misin?” diye sordu dirseklerinin üzerinde doğrularak. 

“Bir tane daha yersem, yarın topallayarak yürüyebileceğim.” 

“Hadi ama kötü bir kız ol, bunu hak ettin. Biliyorum, sen de istiyorsun Caroline,” diye dalga geçti yakınıma gelerek. 

“Pekâlâ,” demeyi başardım, bir kez daha ağzımı onun için açarak. 

Gözlerimi kapadım, lokmayı ağzıma koymadan önce oralarda oyalandığını hissettim. Bunu hissederek iç geçirdim, Simon ağzıma verdikten sonra dudaklarımı kapadım. 

“Bir kerede bu kadar çok almayı başaran bir kadın daha görmemiştim,” dedi bir kere daha çözüldüğümü görerek. 

“Pekâlâ, benim kadar köfte seven bir başka kadına daha rastlayamazsın,” dedim ağzımı zevkle şapırdatarak. 

İnanılmaz derecede doymuştum ama yemeğin sona ermesini istemiyordum. Simon bana olabilecek en güzel yemeği yapmıştı, yediklerim tamamen damak zevkime hitap ediyordu. Dünyanın en güzel köftelerini yapmayı Napoli’de bir kadından öğrenmişti, bana da bunun yediğim en güzel köfte olacağına dair yemin etti. En az yedi tane ağıza alma esprisinden sonra ağzıma aldığım en güzel köftenin bu olduğuna ikna olmak  zorunda kaldım. Tanrım, köftesi muhteşemdi. Ardından tek başıma neredeyse yarım kilo makarna yedim. Tabağımdaki köftelerin hepsiyle ve onun tabağm- dakilerin yarısıyla birlikte. Son kalan köfteyi onun yemesi için ısrar ettim ama itiraz edip köftesini, o muhteşem şeyi istekle ağzıma verdi. Simon harika bir ev sahibiydi. Oturup şarap içmem ve yardım etmeyip sadece onu izlemem konusunda ısrar ediyordu. Sofrayı hazırlarken seyahat hikâyelerinden bir kaçını anlatıp beni eğlendirdi. Yemek basit bir yemekti ama çok lezzetliydi. 

“Nonni köftesini yaptığımda onu kendisinin özel sosuyla servise sunacağıma dair bana söz verdirtti. Eğer bu yemeği bir kavanoz hazır sosla sunsaydım okyanusu geçer tahta kaşığını sırtımda kırardı.” 

“Kendisine Nonni demeni mi istiyordu?” diye güldüm. 

Oturduğum yerde arkama yaslanıp jean pantolonumun en üstteki düğmesini açtım. Hiç utanmam yoktu. Acayip yemiştim. 

“Nonni ne demek biliyor musun?” diye sordu şaşırmış bir halde. 

“Büyük büyükannem İtalyan. Herkesin Nonni demesi konusunda ısrarcıydı.” 

Bakışları karnıma masaj yapan ellerime çevrildiğinde tekrar güldüm. 

“Orada sıkıntılı bir durum yoktur umarım?” dedi kaşlarını kaldırarak. 

Masayı toplamak için ayağa kalktı. 

‘Yok, sadece biraz nefes almaya ihtiyacım var,” diye inledim, güçlükle masadan kalkarak.

“Yok, yok, yardım etmene gerek yok,” dedi. 

Hemen yanıma gelip tabağımı aldı. 

‘Yok, ben, yardım etmeyecektim zaten. Sadece bunu mutfağa bırakıp kanepede nalları dikmeyi düşünüyordum,” dedim oturma odasını işaret ederek. 

“Sen git rahatına bak. Ağzına bu kadar çok köfte alan biri sıkı bir dinlenmeyi de hakeder,” diye dalga geçti. 

Kulağına bir fiske vurdum. 

“Artık köfte şakası yapma demiştim sana! Dalga geçeceğin kadar dalga geçtin, şimdi bırak da gidip huzur içinde can vereyim.” 

Oturma odasına geçtim. Gerçekten de domuz gibi yemiştim ama çok iyiydi gerçekten. Arkama yaslanıp jean pantolonun bir düğmesini daha açtım, minderlerin arasına kurulup akşamın güzel anlarını tekrar hatırladım. Aşçı Simon’ı izlemek tek kelimeyle çok seksiydi. Turta meselesindeki yaygaracı tavrı bir yana, mutfakta gerçekten de kendini evinde hissediyordu. Salatası -üzerine biraz limon sıkılmış sıradan yeşillikler, zeytinyağı, tuz, karabiber ve iyi cins Parmesan peyniri- bile pratik ve harikaydı. 

“Pembe Himalaya tuzu, sana teşekkür ederim,” dedi gururla, erzak dolabından bir paket çıkararak. 

Seyahatlerinden birinde alıp gelmişti, salatanın üzerine serpmeden önce tadına bakmamı istemişti. Biraz gösteriş yapıyor olabilirdi ama bu Simon’a yakışıyordu. Bu adam pek çok açıdan şaşırtıcıydı. Onunla ilgili ilk izlenimlerim birer birer kendini yanlışlıyordu. izlenimlerimin genelde öyle olduğu gibi... Simon’m bulaşıklara giriştiğini duyabiliyordum, gidip yardım etmem gerekiyordu muhtemelen ama kanepeden kendimi kaldıracak gücü bulamıyordum. Yan tarafıma döndüm, tekrar oturma odasını inceledim. Bakışlarım dünyanın her köşesinden getirilen küçük şişelere takıldı. Nasıl gezmiş olduğunu ve hâlâ gezmekten keyif aldığını düşününce büyülendim. Bora Bora’daki kadının fotoğrafına baktım. Esmer, güzel tenine ve vücudunun düzgün kıvrımlarına baktım ve haremindeki üç kadının nasıl da birbirinden farklı olduğunu düşündüm. Oooo, Şaplakçı Katie artık yeni erkeğiyle birlikteydi artık. Birden burnuma elmalı turtanın kokusu geldi. Fırının kapağının sertçe kapandığını duydum. Turtayı buraya gelir gelmez fırına koymuştum ki yemek sonrasına hazır olabilsin. 

“Sakın bana şimdi turta getirmeye kalkma. Patlamak üzereyim, söylüyorum sana, patlamak üzereyim!” diye bağırdım. 

“Sakin ol, soğumaya bıraktım,” diye bana çıkıştı. 

Mutfaktaki köşesinden yanıma geldi. 

“Biraz yana kayman gerekecek yalnız. Film seyretme saati geldi,” dedi. 

Ben doğrulmaya çalışırken ayak başparmağıyla ben itti. 

“Ne izleyeceğiz şimdi?” 

“Şeytan Çıkaran,” diye fısıldadı. 

Sehpanın ucundaki ışığı kapattı, içerisi epey karanlık olmuştu. 

“Sen korkudan ödümü mü patlatacaksın?” diye ciyakladım, ışığı açması için ona doğru eğilerek. 

“Ödleklik yapma. İzle işte,” dedi dişlerinin arasından. 

Tekrar ışığı kapattı. 

“Ödleklik yapmıyorum ama akıl var mantık var. Şeytan Çıkaran gibi bir filmi ışıklar kapalıyken izlemek çok aptalca! Belanı aramak gibi bir şey!” dedim ben de dişlerimin arasından. 

Işığı tekrar açtım. Yanıp sönen ışıklarla içerisi tam disko gibi görünmeye başlamıştı. 

“Pekâlâ, o zaman seninle bir anlaşma yapalım. Işıklar kapalı olacak ama eğer...” 

Ona karşı çıkacağımı görünce parmağını dudağıma koyarak beni susturdu. 

“Çok korkarsan ışıkları açarız. Anlaştık mı?”

Işığı tekrar açmak için ona doğru uzanmıştım ki yüzüne ne kadar yakın olduğunu fark ettim. Üzerinde tuhaf bir açıyla kendisine şaplak atılmayı bekleyen bir kız gibi duruyordum. Ve bunu yapma yeteneğinin olduğunu biliyordum. 

“Peki,” dedim oflayarak, filmin açılışındaki yazılar geçmeye başlamıştı. 

Normal oturma pozisyonuna döndüm. Simon zafer kazanmışçasına gülerek başparmaklarıyla harikasın işareti yaptı. 

“Bana bir daha başparmağınla bu hareketi yaparsan parmağını ısırırım,” diye hırladım. 

Kanepenin arkasındaki örgü battaniyeyi alıp iyice sarındım. Filmin daha ilk dakikasında ödüm patlamıştı. O andan sonra diken üstündeydim. Kızların korku filmleri izlerken erkeklerin yanında girdikleri saçma davranışlarla ilgili düşündüğüm bütün fikirlerim, filmde akşam yemeği için verilen davette Regan’m üzerine işemesiyle bir kenara itildi. Papaz küçük bir ziyarette bulunduğu sırada neredeyse Simon’m kucağında oturuyordum. Sağ elim sıkı sıkı bacağına sarılmıştı. Filmi bir noktada kafama geçirdiğim battaniyenin deliklerinden izlemeye başladım. 

“Aslına bakarsan, bu filmi bana izlettirdiğin için senden kelimenin tam anlamıyla nefret ediyorum,” diye fısıldadım kulağına. 

Aramızda hiçbir mesafenin kalmasına izin vermediğimden kulağı yüzümün dibindeydi. Koridorda kalmam için ısrar etmişti ama kafamda battaniye, etrafıma delice bakışlar fırlatarak hemen kapının arkasında beklemiştim. 

Simon “Filmi durdurmamı ister misin? Benim yüzümden kabus görmeni istemem,” diye fısıldadı gözlerini ekrandan ayırmadan. 

“Lütfen birkaç gece duvarlarıma vurma. Bunu kaldırabileceğimi sanmıyorum,” dedim battaniyenin deliklerinden ona bakarak. 

“Son zamanlarda hiç ses duydun mu?” diye sordu. 

Başıma geçirdiğim o acayip battaniyeli halime her bakışında yaptığı gibi gözlerini devirerek. 

“Hayır, duymadım doğrusu. Neden öyle?” diye sordum. 

Derin bir nefes aldı. 

“Şey, ben...” diye başladı, daha sonra televizyondan çok acayip sesler gelmeye başladı, ikimiz birden yerimizde sıçradık. 

“Pekâlâ, bu film biraz fazla korkunç bir hale geldi sanırım. Bana daha yakın oturmak ister misin?” diye sordu filmi durdurarak. 

“Hiç teklif etmeyeceksin diye düşünmüştüm,” diye çığlık attım, kendimi kucağına atıp bacakları arasına yerleştim. 

“Battaniyeyi örtmek ister misin sen de?” diye sordum. 

Güldü. 

“Yok, istemem, bir erkeğe yakışmaz. Sen orada kalmaya devam et ama,” dedi dalga geçerek. 

Battaniyenin deliklerinden ona bakıp gözlerimi kıstım ve parmağımla onu dürttüm. 

“Tahmin et, bu hangi parmağım,” dedim elimi sallayarak. 

“Şşşşt, film,” diye yanıtladı. 

Kollarını bana sarıp beni göğsüne doğru çekerek. Sıcak, sert ve güçlüydü fakat Şeytan Çıkaran’m yarattığı dehşetle karşılaştırılır gibi değildi. Neden bahsediyorduk? Şu anda herhangi bir duvara vurma sesini filan düşünecek halde değildim. Regan an itibariyla ödünü patlatıyor, etrafa bezelye çorbası fışkırtıyordu. Filmin geri kalanını birbirimize pretzel gibi kenetlenerek izledik. En sonunda Simon da battaniyenin sağladığı sahte güvenlik duygusuna karşı koyamadı.

Klik. Klik. Klik. Bu da neyin nesi? Klik. Klik. Klik. Ah hayır. Yatağımda paralize olmuş bir biçimde yatıyordum. Evdeki bütün ışıklar yanıyordu. Klik. Klik. Klik.

Yatak örtüsünü iyice üzerime çekip yatak odasının etrafında sürekli bir gece nöbetinde olan gözlerime kadar getirdim. Beyin güvenli ve emniyette olduğumuzu biliyordu. Yine de o berbat, o berbat ötesi filmden sahneleri hatırlayıp duruyor, gece her şeyi unutup uykuya dalmamı iyice imkânsızlaştırıyordu. Sinirlerim her şeyi dışarıda bırakmış, tüm bedenimi yakıcı bir adrenalinle kavuruyordu. O sırada Simon’dan tüm varlığımla nefret ediyordum. Aynı zamanda da burada olmasını istiyordum. Klik. Klik. Klik. Neydi bu? Klik. Klik. Hiçbir şey. Daha sonra Clive yatağa sıçradı ve ben de avazım çıktığı kadar bağırdım. Clive kuyruğunu kabartıp bana tısladı. Eminim annesinin ona neden bağırdığını merak etti. Klik klik klik sesi de onun o kahrolası tırnaklarından geliyordu. Hemen sonra telefonum titreşti, komodini iyice sallayan ve bir çığlık daha atmama neden olan bir sinyal sesi geldi. Arayan Simon’du. 

“Neler oluyor? Niye bağırıyorsun? İyi misin?” diye bağırdı. 

Onu hem telefondan hem de duvarın öbür yanından duyabiliyordum. 

“Çabuk o koca kıçını kaldırıp buraya gel korku filmci aşağılık herif,” dedim öfkeyle ve telefonu kapattım. 

Duvara vurdum, sonra da kapıyı açmak için koştum. Çocukken ilk katın son merdivenlerini de böyle koşarak çıkardım. Bir aceleyle odama koşar, son bir kaç adımı zıplayarak geçer ve kendimi yatağın ortasına bırakırdım. Yatak örtüsünü iyice üzerime çekip dışarıyı dikizleyerek bekledim. Simon kapıyı çaldı, ardından kapının itildiğini duydum. 

“Caroline?” diye seslendi. 

“Buradayım,” diye bağırdım. 

Bu hale gelmiş olmamdan dolayı üzgündüm ama onu gördüğüme sevinmiştim. 

“Turta getirdim,” dedi mahcup bir gülümsemeyle. “Ve bunu,” diye ekledi arkasından el örgüsü battaniyeyi çıkararak. 

“Sağ ol.” 

Yastıkla yaptığım kalkanımın arkasından ona gülümsedim. Bir kaç dakika geçmeden ikimiz elimizdeki tabakla bir bardak sütü dökmemeye çalışarak yatakta oturuyorduk. Daha önce o kadar tok ve dehşet içindeydik ki turtayı yiyememiştik. Clive, Simon’a bakıp gözlerini devirdikten sonra kuyruğunu sallaya sallaya gidip öbür odaya çekilmişti. 

“Sen kaç yaşındasın?” diye sordum turtamı keserken. 

‘Yirmi sekiz. Peki ya sen?” 

‘Yirmi altı. Yirmi altı ve yirmi sekiz yaşlarındayız ve yine de bir film görünce ödümüz patlıyor,” dedim dalgın dalgın. Turtamdan bir ısırık aldım. Turta güzeldi. 

“Ben ödümün patladığını söylemezdim,” diye karşı çıktı. 

“Ürktüm mü o zaman?" 

"Evet. Ama yanına sadece çığlık atmanı engellemek için geldim.” 

‘Ve turtamın tadına bakmak için,” diye ekledim göz kırparak. 

“Kapa çeneni bakayım,” dedi ve ardından turtanın tadına baktı. 

“Ah, nefis bir şey bu,” dedi nefesini tutarak, lokmasını çiğnerken gözlerini kapadı. 

“Bilmez miyim? Nedir bu elmaların ve ev yapımı turta hamurunun sırrı? Bundan daha iyi bir şey olabilir mi?” 

“Hımm, muhtemelen bu turtayı çıplak yememiz,” diye sırıttı tek gözünü açarak. 

“Burada kimsenin soyunmasından umutlanma ahbap. Turtanı yemeye bak sen.” 

Çatalımla tabağını işaret ettim. Lokmalarımızı çiğnedik. 

“Şimdi kendimi daha iyi hissediyorum,” dedim birkaç dakika sonra sütümü içerken. 

“Ben de. Artık çok ürkmüş hissetmiyorum kendimi.” 

Tabağını alıp komodinin üzerine koyarken bana bakıp gülümsedi. Keyifli bir biçimde iç çekip yatışmış ve korkusu azalmış biri olarak yastıkların üzerine uzandım. 

“Bu arada, sana sormam lazım. Kimdir bu... James Brown? Yani James Brown demek istiyorum yani?” 

Güldü. Yanıma yatarken ona bir tekme attım. Kollarımız yastıkların altında, birbirimize bakacak şekilde yatakta yan tarafımıza döndük. 

“Biliyorum, biliyorum. Bu kadar uzun süre içinde tutabilmene inanamıyorum! Dün geceden beri onunla dalga geçecek şakalar yapmaya can attığını biliyorum.” 

“Sahiden soruyorum, kim bu adam?” diye sordu. 

‘Yeni bir müşteri.” 

“Ah, anladım,” dedi hoşuna gitmiş bir tavırla. 

"Ve eski erkek arkadaşım,” diye ekledim Simon’m tepkisini gözleyerek. 

“Anladım. Yeni müşteri ama eski erkek arkadaş. Bir dakika, şu avukat olan mı yoksa?” diye sordu. 

İlgisiz bir tavır takınmaya çalışıyordu ama bunu pek başaramıyordu. 

“Evet. Bir kaç yıldır onu görmüyordum.” 

“Bu iş nasıl yürüyecek peki?”

“Ben de bilmiyorum. Göreceğiz.” 

James’le işlerin nasıl gideceğini gerçekten bilmiyordum. Onu görmek güzeldi ama benden daha fazlasını isterse işleri profesyonel bir seviyede tutmak zor olacaktı. Ve içimden güçlü bir ses onun daha fazlasını istediğini söylüyordu. Eskiden üzerimde daha fazla kontrolü vardı ve ben de bu duruma katlanmaya hazırdım. Bir de baktım ki James Brown’ın çekimine kapılmıştım. Avukat James Brown’dan bahsediyorum, soul müziğin babasından değil. 

“Her neyse, birlikte bir iş yapacağız işte. Benim için kaçırılmayacak bir iş olacak. Tüm evini baştan aşağıya yaptırmak istiyor.” 

İç çektim. Renk paletine çoktan karar vermiştim. Arkama yaslanıp gerindim. Bu akşam mideme fazlasıyla yüklenmiştim, üzerime yavaş yavaş bir ağırlık çöküyordu. Uzun bir sessizlikten sonra 

“Onu sevmedim,” dedi Simon birden. 

Ona baktığımda kaşlarını çattığını gördüm. 

“Onu tanımıyorsun bile. Onu sevip sevmemen nasıl mümkün olur ki?” 

Güldüm. 

“Sevmedim işte,” dedi. 

Bakışlarını bu kez bana çevirip bebek mavisi gözlerinin gücünü hissettirdi. 

“Ah, hadi ama, sen kokmuş bir çocuksun.” 

Gülüp saçlarını dağıttım. Yanlış hareket. Elbette saçları yumuşaktı. 

“Hiç de kokmuyorum. Benim mis gibi koktuğumu sen kendi ağzınla söyledin,” dedi kolunu kaldırıp kendini koklayarak. 

“Tamam, Simon, harika kokuyorsun,” dedim ruhsuz bir tavırla etrafımdaki havayı koklayarak. 

Sol kolunu yastıkta daha yukarıya kaldırdı. Eğer biraz dönsem tam yerine denk getireceğimi biliyordum. Kaşlarını hafifçe kaldırarak bana baktı. O da benim düşündüğüm şeyi mi düşünüyordu? Benimle sarılıp yatmak mı istiyordu? Onunla sarılıp yatmak mı istiyordum? Ah, canı cehenneme her şeyin... 

“Ben kuytunda yatacağım,” dedim ve iyice yanına sokuldum. 

Başımı kolunun arasına soktum, sol kolumu göğsüne, sağ kolumu yastığının altında koydum. Bacaklarımı kendime sakladım. O kadar da şapşal değildim. 

“Hımm, merhaba,” dedi şaşırmış bir tavırla. 

Sonra o da hemen bana sarıldı. Bir adam ve kara büyüsüyle sarmaş dolaş bir halde tekrar iç geçirdim. 

“Bunu neye borçluyuz arkadaşım?” diye fısıldadı saçlarıma doğru. 

Ürperdim. 

“Linda Blair’e olan gecikmiş tepkime. Biraz kuytu bir köşede zaman geçirmeye ihtiyacım var. Arkadaşlar birbirine bunu sağlayabilir, öyle değil mi?” 

“Sence biz birbirinin kuytusunda yatabilecek arkadaşlardan mıyız?” diye sordu, sırtımda daireler çizerek. 

O ve onun o zalim parmak uçları. 

“Ben yapabilirim. Ya sen?” 

Nefesimi tuttum. 

“Her şeyi yapabilirim fakat bir tek...” diye başladı. 

Arkasından sustu. 

“Ne? Ne diyecektin?” diye sordum. 

Bakmak için ona doğru eğildim. At kuyruğumdan bir tutam saç çözülüp aramıza düştü. Yavaşça ve büyük bir özenle saçımı kulağımın arkasına koydu. 

“Diyelim ki bu gece o pembe geceliği giyiyor olsaydın? Başın çok büyük bir belada olurdu.” 

“O halde neyse ki arkadaşız ha, öyle değil mi?” dedim zorla. 

“Arkadaşız, evet.” 

Gözlerimin içine baktı. Nefes aldım, o nefes verdi. Gerçekten de havayı değiş tokuş ettik.

“Sadece sarıl bana Simon,” dedim sessizce. 

Güldü. 

“Gel buraya,” deyip beni göğsüne çekti. 

Biraz aşağıya doğru, kalp atışlarını duyabileceğim bir seviyeye kaydım. Örgü battaniyeyi üzerimize örttü. Battaniyenin ne kadar yumuşak olduğunu fark ettim bir kez daha. Epey işime yaramıştı bugün. Bu battaniye. 

“Bu battaniyeyi çok sevdim. Ama doğrusunu söylemek gerekirse senin evine, havalı çocuk imajına pek uymuyor,” dedim dalgın dalgın. 

Turuncu ve fıstık yeşili renklerindeydi ve son derece retro bir havası vardı. Simon bir şey demedi. Belki de uyuyakalmıştı. 

“Annemindi,” dedi sessizce. 

Bana biraz daha fazla sarıldı. Bunun üzerine söylenecek bir şey yoktu. O gece, Simon’la birlikte evde bütün ışıklar açık uyuduk. Clive ve tırnakları ise bizden uzak durdu.

Onbirinci Bölüm

Bir kaç saat sonra uyandım. Yanımda, hep yanımda yatan kediden kuşkusuz daha büyük bir gövdenin sıcaklığını hissedince şaşırdım. Simon’ı görebilmek için usulca sırtımı döndüm. Odadaki ışık, evdeki diğer lambalarla birlikte o berbat filmin kötü ruhlarıyla savaşmak için yanıyor olduğundan onu gayet iyi görebiliyordum. Gözlerimi ovuşturup yatak arkadaşımı inceledim. Sırtüstü yatıyordu. Kolları arasında hâlâ ben varmışım gibi kıvrılmıştı. Simon’la sarmaş dolaş yatmanın ne kadar güzel olduğunu düşündüm. Fakat Simon’la sarmaş dolaş yatmamam gerekirdi. Beyin doğrusunu biliyordu. Sinirler de onu onaylıyordu. Bu çok ama çok kaygan bir zemindi. O sırada zihnime üşüşen kaygan bir Simon’ın üzerine tırmanma görüntüleri ise masum olmaktan çok uzaktı. Onları bir çırpıda zihnimden savuşturdum. Bakışlarımı ondan uzaklaştırıp bacaklarının ve bacaklarımın arasındaki o harika örgü battaniyeye takıldım. Annesinindi. O küçük sırrını benimle paylaştığı sıradaki tatlı, utangaç sesini düşündüğümde yüreğim parçalanıyordu. Jillian’la geçmişinden konuştuğumuzu, annesiyle babasının hayatta olmadığını bildiğimi bilmiyordu. Hâlâ annesinin battaniyesine sarılıyor olması fikri tarif edilemez bir biçimde tatlıydı ve bir kez daha beni yüreğimden yakaladı. Ben de ailemle yakındım. Güney Kaliforniya’da küçük bir kasabada, hâlâ çocukluğumun geçtiği evde yaşıyorlardı. İkisi de harikaydı, onları resmi tatillerde ve arada sırada hafta sonlarında, olabildiğince sık görmeye çalışıyordum. Yirmilerinde biri olarak bağımsız olmak hoşuma gidiyordu. Fakat annemin de babamın da ne zaman onlara ihtiyacım olsa yanımda olduklarını biliyordum. Bir gün bu dünyada onlarla bağım olmadan yürümek zorunda kalma ve onların rehberliğinden tamamen kopma fikri tüylerimi diken diken ederken on sekiz yaşında onları kaybetmiş olmayı düşünemiyordum bile. Simon’ın iyi bir arkadaş çevresi var gibiydi. Bu durumdan ve Benjamin gibi ona göz kulak olacak, güçlü bir gözeticisinin olmasından dolayı memnundum. Fakat her ne kadar yakın arkadaşların ve sevgililerin olsa da köklerini, dünya sana karşı savaşırken ihtiyacını duyduğun köklerini hissettiğin, birilerine ait olmanın ayrı bir yanı var. Simon uykusunda hafifçe kıpırdadı, tekrar ona baktım. Tam olarak anlayamadığım bir şeyler mırıldandı. Ağzından “köfteler” gibi bir söz çıkmıştı. Gülümseyip parmaklarımı saçlarından geçirdim, yastığımın üzerine dağılmış yumuşak ipeksi saçları hissettim. Tanrım, köfteleri gerçekten de harikaydı. Saçını okşarken zihnim etrafta bitmek tükenmek bilmeyen köftelerin yüzdüğü ve günlerce yenilecek turtaların olduğu bir diyarda geziniyordu. Kendi kendime kıkırdadım. Yine uykum gelmişti, tekrar Simon’ın kucağına yerleştim. Sadece sıcak erkek kollarında duyabileceğim rahatı hissederken kafamda küçük bir uyarı bana çok yaklaşmamamı söyledi. Dikkatli olmam gerekirdi. Birbirimizden deliler gibi etkilendiğimiz açıktı. Başka bir zaman ve uzamda olsak bizim için seks çanları çalıyor olurdu. Fakat haremi vardı, bende ise bir boşluk vardı, OR’un beni terk etmiş olması da cabası. Yani arkadaş olarak kalacaktık. Birbirine köfte yapan arkadaşlar. Birbirine sarılan arkadaşlar. Çok yakında birlikte Tahoe gölüne gidecek arkadaşlar. Simon’ı, arkasında bütün görkemiyle Tahoe Gölü uzanırken sıcak bir jakuzide hayal ettim. Gerçek Simon mu hayalimdeki Simon mu? Hangi manzaranın daha büyüleyici olduğunu kendi gözümle görecektim. Uykunun kollarına geri döndüm, sadece Simon daha yakınıma geldiğinde uyandım. Her ne kadar fısıltısı zar zor anlaşılsa bile duydum. İsmimi sayıkladı. Uykuya dalmadan önce gülümsedim.

Ertesi sabah sol omzumda ısrarcı bir dürtme hissettim. Elimle ittim fakat yine dürtmeye devam etti. 

“Clive, kes şunu seni manyak,” diye ofladım başımı örtünün altına sokarak. Ona mama verene kadar bana rahat yüzü göstermeyeceğini biliyordum. Midesi tarafından yönetiliyordu beyefendi. Ardından apaçık bir insan gülüşü duydum. Sessiz bir gülüş ve bu kez kesinlikle Clive değildi. Gözlerim pat diye açıldı, bir gece önce olanlar hemen zihnime üşüştü; korku, turta, kucak. Sağ ayağımı arkaya doğru uzattım, yatakta gezdirdim. Ta ki sıcak ve kıllı bir şeye değene kadar. Şu anda onun Clive olmadığına daha çok emindim. Ayak parmağımla onu dürttüm, ayağımı tam yavaş yavaş yukarıya doğru kaydırıyordum ki bir kahkaha daha duydum.

“Duvardelen?” diye fısıldadım, öbür tarafıma dönmek istemedim.

Her zamanki gibi kollarımı ve bacaklarımı yatakta açmış, başım bir yanda, ayağım diğer yandaydı.

“Ta kendisi.” 

Seksi bir ses kulağıma fısıldadı. Ayak parmaklarım kıvrıldı, Alt Kattaki Caroline kendi içine kapandı. 

“Kahretsin.” 

Hasarı hafifletmek için sırtüstü yattım. Gövdemin izin verdiği kadarıyla yatağın bir köşesine büzüşmüştü. Yatak paylaşma alışkanlıklarımda hiçbir gelişme yoktu. 

"Yatağı tamamen kaplayabildiğin bir gerçek,”dedi onun payına düşen bir parça örgü battaniyenin ucundan bana gülümseyerek. 

“Bunu tekrar yapacaksak bazı temel kurallar saptamamız gerek.”

“Tekrar yapmayacağız. Bizi maruz bıraktığın o korkunç film yüzünden böyle oldu. Daha fazla sarılma yok,” dedim sertçe sabah nefesimin kötü olup olmadığını düşünerek yüzümü ellerimin arasına aldım, derin bir nefes çekip havayı kokladım.

“Gül mü kokuyor?” diye sordu.

“Pek tabii ki,” dedim sırıtarak.

Ona baktım, zarif bir sabah dağınıklığıyla benim yatağımda yatıyordu. Gülümsememe karşılık o da güldü, iç çektim. Bir an kendimi bir fantezinin içinde hissetmeme izin verdim. Onu çevirip güzelce benzetmeme ramak kala akıllılık edip içimdeki fahişeyi denetim altına aldım.

"Ya bu gece de korkarsan?” diye sordu ben doğrulup gerinirken.

“Korkmam,” dedim omzumun üzerinden.

“Peki ya ben korkarsam?”

“Büyü de gel, güzel çocuk. Hadi kahve yapalım, sonra da benim işe gitmem gerek.” 

Yastığımla ona vurdum. Örgü battaniyenin altından çıktı, battaniyeyi özenle katladı ve yanında mutfağa götürüp usulca masanın üzerine bıraktı. Gece ismimi sayıklamasını düşünüp gülümsedim. Zihninden o sırada geçenleri öğrenmek için neler vermezdim. Mutfakta sessizlik içinde, fazla hareket etmeden kahve çekirdeklerini öğüttük, kahveyi koyup suyu ekledik. Tezgâha şekerle kremayı koydum, o da bir muzu soyup dilimledi. Kâselere tahıl gevreği ve kuru meyveleri boşalttım, o da sütle muzları koydu. Birkaç dakika geçmeden bar sandalyelerinde yan yana oturmuş yıllardır bunu yapıyormuşçasına kahvaltı ediyorduk. Bu rahatlığımız beni şaşırtmıştı.

Ve endişelendirmişti.

“Bugün için planın var mı?” diye sordum, kâseye gömülerek.

“Chronicle’ın ofisine uğramam gerekiyor.”

“Gazete için bir iş mi yapıyorsun?” diye sordum. 

Sesimde fark ettiğim ilginin derecesi beni şaşırtmıştı. Bir süre şehirde mi olacaktı? Sana ne? Ah tanrım.

“Birkaç günümü Bay Bölgesi’ndeki hafta sonu kaçamakları hakkında bir yazı için harcayacağım. Arabayla yapılacak hafta sonları seyahatleri gibi yani,” diye yanıt verdi ağzı muzla doluyken.

“Bunu ne zaman yapacaksın?” diye sordum, kasemdeki kuru üzümlerle oynayıp cevabıyla çok ilgilenmiyormuş gibi yaparak.

“Gelecek hafta. Salı günü gidiyorum,” diye yanıtladı. 

Midemde ani bir kasılma hissettim. Gelecek hafta Tahoe’ye gidecektik. Midem Simon’ın bizimle gitmemesiyle neden bu kadar çok ilgileniyordu ki?

“Anladım,” dedim hâlâ kuru üzümlere kendimi kaptırmış bir halde.

“Ama Tahoe gezisinden önce dönmüş olurum. Çekimimi bitirdikten sonra arabayla doğrudan oraya gitmeyi düşünüyordum,” dedi kahve fincanının üzerinden bana bakarak.

“Ah, iyi öyleyse,” dedim sessizce. 

Midem şimdi sevinçten zıp zıp zıplıyordu.

“Sen ne zaman gidiyorsun bu arada?” diye sordu. 

Kendi kasesiyle ilgilenme sırası bu kez ona gelmişti.

“Kızlar Perşembe günü Neil ve Ryan’la oraya gidecek. Fakat benim en az Cuma öğlene kadar şehirde kalmam gerekiyor. O gün öğleden sonra araba kiralayıp gideceğim.”

“Araba kiralama. Ben bu taraftan gelir seni alırım,” dedi. 

Ben de itiraz dahi etmeden kafamı salladım. Karar verilmişti. Kahvaltımızı bitirdik, Clive’ın masanın etrafında uçuşan bir tüyün peşinden defalarca koşmasını seyrettik. Çok konuşmadık, fakat bakışlarımızla karşılaştığımızda ikimiz de birbirimize gülümsedik.

Mimi ile Sophia arasındaki mesajlaşma:

Caroline’ın James’le çalıştığını biliyor muydun?

Hangi James? 

James Brown tabii ki. Kim olacak? 

DAHA DA NELER! Nerden çıktı bu? Yeni bir müşteriden bahsettiğini hatırlıyor musun? Bize kim olduğundan söz etmedi bile. Onu bir daha gördüğümde kıçına bir tekme atacağım. Umarım Tahoe’yi iptal etmeye kalmaz. Ryan gitarını getiriyor, sana söyledi mi? 

Evet, senin hep bir ağızdan şarkı söylemek için tutturduğunu söyledi. 

Öyle mi dedi? Hahhah. Eğlenceli olur diye düşündüm.

Neil ile Mimi arasındaki yazışma: 

Selam Ufaklık, bu akşam Sophia ve Ryan’la bowling oynamaya gidiyoruz, değil mi? 

Evet. A takımını getirsen iyi edersin. Sophia’yla ben epey sıkıyız.

Sophia bowling oynamayı biliyor mu? Vay canına. 

Neden vay canına? 

Ondan bowling oynamasını beklemezdim. O yüzden. 

Akşama görüşürüz.

Neil ile Simon arasındaki yazışma: 

Bu hafta sonu hâlâ bizimle takılmayı düşünüyorsun, değil mi? 

Evet ama ben biraz geç geleceğim. Çekimim var. 

Ne zaman geleceksin? 

Cuma akşamı bir ara, şehre uğrayıp oradan geleceğim. 

Ne halt etmeye tekrar şehre geliyorsun ki? Çekimin Carmel’de değil miydi? 

Hafta sonu için bir iki parça bir şey almam gerekiyor. 

Ne alacaksan önceden alıp bir an önce Tahoe’ye gel. 

Geleceğim, geleceğim ama Caroline’ı de alacağım. 

Ha, şimdi anladım. 

Bir şey anlamadın. 

Her şeyi anladım. Bu konuda emin misin Koca Adam? Peki ya Sophia? 

Sophia mı? Neden herkes bana Sophia’yı soruyor. Tahoe’de görüşürüz.

Mimi ile Caroline arasındaki mesajlaşma: 

Açıklaman gereken bazı şeyler var, Lucy. 

Ah, yapma, karşımda Ricardoculuk oynamandan hiç hoşlanmıyorum. Ne yaptım ki? 

Neden yeni müşterinden bana bahsetmedin? Söyle bakalım. 

Caroline lütfen mesajımı görmezden gelme. 

CAROLINE!! 

Ah, bir sakin olur musun? İşte tam da bu yüzden sana SÖYLEMEDİM.

Caroline Reynolds, bu pek tabii ki benim bilmem gereken bir haber! Bak, ben bu durumun üstesinden gelebilirim, tamam mı?? 

Müşterim sadece, daha fazlası değil. Bu proje için inanılmaz rakamlar harcayacak. 

Ne kadar para harcayacağı beni hiç ilgilendirmiyor doğrusu. Onunla çalışmanı istemiyorum. 

Ağzından çıkanı kulağın duyuyor mu? Hangi kahrolası müşteriyi istersem onunla çalışırım. Müsaadenle! Her şey kontrolüm altında. 

Göreceğiz... Tahoe’ye Duvardelen’le geleceğin söylentisi var. 

Vay canına. Konu değişikliği. Evet, öyle. 

İyi. Uzun yoldan gelin. 

Bu da ne demek oluyor? 

Mimi? 

Orada mısın? 

Tanrının cezası, Mimi... MİMİ??

Caroline ile Simon arasındaki mesajlaşma: 

Duvardelen... Hadi ama Duvardelen. 

Duvardelen burada değil, şeytan çıkaran burada. 

Hiç komik değil. Ne var ne yok? Tahoe’ye giderken beni ne zaman alacaksın? 

Öğlene şehre dönmüş olurum muhtemelen. Eğer işten biraz erken ayrılırsan iş çıkışı trafiğinden kurtuluruz. 

Jillian’a öğleden sonra ofiste olmayacağımı söyledim bile. Şu anda neredesin? 

Carmel’deyim, bir uçurumun kenarında okyanusa bakıyorum. 

Vay canına, sen tam bir gizli romantiksin. 

Ben fotoğrafçıyım. Biz fotoğrafçılar, çekim için hangi işe para verirlerse oraya gideriz.

Ah tamam, para almak için gittiğin çekimleri tartışmayalım. Kaldı ki, ben senin romantik olduğunu düşünmüştüm. 

Sana söyledim, ben pratik romantiğim. O halde pratik bir şekilde şöyle söyleyeyim, bu manzaradan sen bile etkilenirdin. Kıyıya vuran dalgalar, günbatımı. 

Çok güzel. Yalnız mısın? 

Evet. 

Bahse girerim ki yalnız olmamayı isterdin. 

Hem de nasıl. 

Pfff.... Seni yumuşak kalpli moruk. 

Benimle ilgili hiçbir şey yumuşak olamaz Caroline. 

Al işte... 

Caroline? 

Evet. 

Yarın görüşürüz. 

Evet.

Caroline ile Sophia arasındaki mesajlaşma: 

Bana evin adresini tekrar verir misin? GPS’e gireceğim.

OLMAZ!

OLMAZ MI?

JAMES BROWN’I NEDEN GİZLEDİĞİNİ söyleyene kadar olmaz. 

Ah, tanrım, iki annem daha oldu. 

Bu, dik durup durmamak ya da daha fazla sebze yeme meselesi değil. Bu arada duruşunla ilgili de konuşmamız gerek. inanılmaz. Caroline, senin için endişeleniyoruz. Gerçekten. 

Farkındayım Sophia. Gerçekten. Adresi alabilir miyim?

Bir düşüneyim. 

Sana tekrar sormayacağım. 

Evet soracaksın. Simon’ı o sıcak jakuzide görmek istiyorsun çünkü. Yalan söyleme. 

Senden nefret ediyorum...

Simon ile Caroline arasındaki mesajlaşma:

 İşin bitti mi? 

Bitti, evde seni bekliyorum. 

Bak işte bu güzel bir görüntü... 

Kendini hazırla, ekmeği şimdi fırından çıkartıyorum. 

Benimle dalga geçme be kadın... Kabaklı mı? 

Kızılcıklı ve portakallı. 

Hımmmm... 

Daha önce senin gibi kahvaltı ekmeğiyle ön sevişmeye başlayan birini tanımamıştım hiç. 

Ha! 

Ne zaman geliyorsun? 

Arabayı. Düzgün. Kullanamıyorum. 

On iki yaşında bir çocuk gibi davranmadığın bir konuşma yapabilir miyiz acaba? 

Pekâlâ. 30 dakikaya oradayım. 

Güzel. Çörekleri dondurmak için yeterli bir zaman. 

Nasıl? 

Ah, sana söylemedim mi? Tarçınlı çörek yaptım ayrıca. 

25 dakikaya oradayım.

“Bu müziği dinlemeyeceğim.” 

“Sen öyle san! Benim arabam. Müziği şoför seçer.” 

“Yanlışın var. Müziği yolcu seçer asıl. Araba kullanma ayrıcalıklarından vazgeçtiğinde mükâfatın bu olur çünkü.” 

“Caroline, senin araban bile yok. Nasıl oluyor da araba kullanma ayrıcalığına sahip oluyorsun?” 

“Kesinlikle. O yüzden ne seçersem onu dinliyoruz,” diye çıkıştım. Radyo istasyonunu yüzüncü kez değiştirdikten sonra arkama yaslandım. Ipod’u alıp ikimizi birden hoşnut edecek bir şey bulana kadar bakındım. 

“Güzel şarkı,” dedi, ikimiz birden şarkıyı mırıldandık. 

Yolculuk şimdiye kadar çok iyiydi. Onunla ilk tanışmamızda -onu ilk duyduğumda- böyle bir şey aklıma dahi gelmezdi ama Simon gitgide çok sevdiğim bir insan haline geliyordu. Onun hakkında yanılmıştım. Ona baktım. Şarkıya eşlik ediyor, direksiyondaki parmaklarıyla tempo tutuyordu. Simon dikkatini yola vermişken ben de onun beni daha da kendimden geçiren özelliklerini listeleme şansı buldum. Çenesi? Güçlü. Saçı? Koyu renkli ve dağınık. Kirli sakalı? İki günlük ve çok güzel. Dudakları? Yalanası ama melankolik bir hali var. Belki de şöyle bir bakar, dilimle küçük bir araştırma yaparım. Kendime hâkim olup arabanın konsoluna çıkmamak için ellerimin üzerine oturdum. Simon şarkıya eşlik edip tempo tutmayı sürdürdü. 

“Neler oluyor orada Gecelikli Kız? Yüzün kızarmış biraz. Hava almak ister misin?” 

Klimayı çalıştırdı. 

‘Yok, iyiyim ben,” dedim. 

Sesim kulağa çok tuhaf geliyordu.

Anlamaz bakışlarla bana baktı fakat mırıldanma ve tempo tutma faslına devam etti. 

“Bence o kızılcıklı ve portakallı ekmekten biraz koparmanın zamanı geldi. Doyur beni,” dedi sonra da. 

O sırada otobandaki hızımızı kesmeyecek biçimde kucağına oturduğumu düşündüğüm bir fantaziye dalmıştım. 

“Tamamdır!” dedim coşkuyla, arka koltuğa doğru bir hamle yaparak ikimizi de şaşırttım. 

Ön koltuğun üzerinden, popomu gözler önüne seren bir pozisyonla bacaklarım havada arkaya uzandım. Yanaklarımın nasıl da al al olduğunu hissedebiliyordum. Dünyaya dönmem için kendimi hafifçe tokatladım. 

“Bu gördüğüm gerçekten güzel bir popo arkadaşım.” 

İç çekti, başını yastığa yaslarmış gibi popoma yasladı. 

“Hey. Popocu Bey. Kâseye değil yola dikkat et yoksa sana ekmek filan yok.” 

Kafasına popomla bir tane vurdum. O sırada Simon bir virajı alırken arabada savruldum. 

“Caroline, arkada kendine dikkat etmen gerekir yoksa arabayı kenara çekeceğim.” 

“Ah, kes şunu. Al, kahrolası ekmeğin,” dedim. 

Hiç de zarif olmayan bir biçimde sürüne sürüne ön taraftaki yerime geçtim ve ekmeği Simon’a fırlattım. 

“Ne oluyor yahu? Atma şunu. Ya senin yüzünden ekmeğe bir şey olduysa?” dedi sızlanarak. 

Alüminyum folyoya sarılmış ekmeği yavaşça okşadı. 

“Senin için endişeleniyorum Simon. Gerçekten öyle,” dedim gülerek. 

Onun paketi açmak için debelenmesini seyrettim. 

“Sana bir dilim kesmemi ister misin... tamam ya da sen yap.” 

Kaşlarımı çattım. Simon ekmeğin ucundan koca bir ısırık aldı. 

“Vu venim ole değil mi?” dedi ağzından kırıntılar saçarak. 

“Normal bir topluluk içinde sen nasıl hayatta kalıyorsun?” diye sordum. 

Simon koca bir ısırık daha alırken kafamı salladım. Gülümsemekle yetinip işine devam etti ve koca bir dilimi beş dakikadan az bir sürede yiyip bitirdi. 

“Bu gece mide fesadı geçireceksin. Bunu küçük lokmalar halinde yemen gerekiyor, hepsini bir lokmada mideye indirmeden,” dedim. 

Tek yanıtı yüksek sesle geğirip karnına  hafif hafif vurmak oldu. Kendimi tutamayıp güldüm. 

“Sen münasebetsiz adamın tekisin Simon,” dedim bir kahkaha atarak. 

“Bana olan ilgini hâlâ kaybetmedin ama, öyle değil mi?” diye sırıttı, mavi gözleriyle bana kaçak bakışlar fırlattı. 

İç çamaşırım kendini parçaladı adeta. 

“Garip ama kaybetmedim,” diye itiraf ettim. 

Yüzümün yine yanmaya başladığını hissediyordum. 

“Biliyorum,” dedi sırıtarak ve yola devam ettik.

“Pekâlâ, bu köşeyi geçtikten sonra dönüş yapacağımız yere geleceğiz. Evet, bu evi hatırlıyorum!” diye haykırdım oturduğum yerde zıplayarak. 

Oraya gitmeyeli epey bir zaman olmuştu. Ne kadar güzel olduğunu unutmuştum. Tahoe’yi yaz aylarında, su sporlarını filan düşününce, çok seviyordum. Peki ya sonbaharda nasıldı? Sonbaharda da çok güzeldi. 

“Şükürler olsun. Tuvalete gitmem gerekiyor,” diye homurdandı Simon. 

Son otuz kilometredir böyle diyordu. 

“Senin hatan. O Big Gulp’ı içmeyecektin,” dedim hâlâ yerimde zıp zıp zıplayarak. 

“Vay canına, ondan mı sence?” diye sordu evin yoluna saparken. 

Sol tarafında kocaman bir şöminesi olan iki katlı, bu büyük evin yolu fenerlerle aydınlatılmıştı. Park yerinde arabalar park etmişti bile. Arka terastan gelen müziğin sesini duyabiliyordum. 

“Görünüşe bakılırsa arkadaşlarımız partiye başlamışlar çoktan,” dedi Simon. 

Evin arka tarafından gelen müziğe çığlıklar ve kahkahalar karışıyordu. 

“Ah, buna hiç şüphem yok. Tahmin ediyorum akşam yemeğinden bu yana içki içiyorlar ve an itibarıyla çoktan yarı çıplak bir halde sıcak jakuzide yerlerini aldılar.” 

Çantamı almak için arabanın arkasına dolaştım. 

“Biz de onlara yetişip arayı kapatırız, öyle değil mi?” diyerek göz kırptı, çantasından bir şişe Galliano çıkardı.

“Duvardelen’lik yaparız diye düşünmüştüm.” 

“İşte bu çok ilginç. Ben de aynı şeyi düşünüyordum,” diye karşılık verdim, sırt çantamdan aynı şarabı çıkardım. 

“Beni almak için can attığını biliyorum Caroline.” 

Kahkaha attı, kapıya doğru giderken çantamı aldı. 

“Beni ağzında görmek istiyorsan bana bir içki yap ve adını Pembe Gecelik koy ve yalan söylemeye dahi kalkışma,” dedim dalga geçerek, omzumla onu dürttüm. 

Yolun yarısında beni durdurup ateşli bakışlarla bana baktı. 

“Bu bir davet mi? Eğer öyleyse çok iyi bir barmenim çünkü,” dedi gözleri karanlıkta parlayarak. 

“Buna hiç şüphem yok,” dedim nefesimi tutarak. 

Aramızdaki mesafe, görmezden gelmesi çok güç bir biçimde bir gerilimle titreşiyordu. Derin bir nefes aldım, onun da aynısını yaptığım fark ettim. 

“Hadi, kafaları bulup hafta sonuna başlayalım,” dedi gülerek. 

Omzuyla beni dürtüp büyüyü bozdu. 

“Sauce away” diye mırıldanarak Simon’ın peşi sıra eve giden yolda yürüdüm. 

Ön kapı açıktı. Simon eşyalarımızı bir köşeye istifledi. Sonra evin arka terasına doğru yöneldik. Göl önümüzde uzanıyordu. Sahile giden yolun ve iskelenin üzerine zayıf bir ışıkla parlayan meşaleler sıralanmıştı. Evin arka tarafında taraça ve teraslar vardı. Zemini tamamen tuğla kaplıydı. Arkadaşlarımızı işte burada bulduk. 

“Caroline!” 

Mimi, Ryan’la birbirlerine su attıkları sıcak jakuziden ciyakladı. Ah, çoktan Sarhoş Yüksek Ses aşamasına geçilmişti. 

“Mimi!” dedim ben de çığlık atarak. 

Gözlerim Sophia’yı aradı. Sophipa ile Neil ateşin yanındaki taş bankta oturmuş marshmallow pişiriyorlardı. İkisi de mutluluk içinde el salladı, Neil terbiyesizce elindeki şişi işaret etti.

“Seçimlerinin yanlış olduğunu görmelerini sağlamak düşündüğümüzden de kolay olabilir sevgili çöpçatan,” diye fısıldadım verandanın barında çoktan kokteyl yapmaya girişmiş Simon’a. 

“Sence o kadar kolay mı olacak?” diye fısıldadı. 

Bir yandan da arkadaşlarına başıyla “N’aber kanka?” anlamına gelen evrensel erkek selamını verdi. 

“Ah, tabii ki. Bizim yardımımız olmadan zaten kendileri neredeyse doğru yolu bulmuşlar. Tek yapmamız gereken önlerinde duran şeyi onlara göstermek.” 

Bana bir kokteyl uzattı. 

“Eee, nasılım?” diye sordu göz kırparak. 

“Bu Duvardelen mi?” 

“Evet.” 

Bir yudum aldım, içkiyi ağzımda ve dilimin üzerinde gezdirip tadını hissettim. Tehlikeli olabilecek miktarda büyük bir yudum alarak “Tahmin ettiğim kadar iyisin,” diye fısıldadım. 

“Gözünün önünde duran şeyleri fark etmenin şerefine,” dedi kadehime kadehiyle dokunup o da içkisinden koca bir yudum aldı. 

“Gözünün önünde duran şeyleri fark etmenin şerefine,” dedim onun söylediklerini tekrar ederek. Kadehlerin kenarından gözlerimiz birbiriyle buluştu. 

Kahrolası Duvardelen Kara Büyüsü.

Onikinci Bölüm

"Bu kimin ayağı?”

“Benim ayağım Neil. Sürtünüp durma.”

“Hey! Benimle ayak oyunlarına girme Ryan!”

“Hâlâ ayağımı tutuyorsun.”

Ryan’la Neil köpüklü suyun altındaki ayakla taciz olayını bırakırken aldırış etmiyor görünmeye çalışıyorlardı. Simon’ın bakışlarını yakalayınca güldüm, o da bana bakıp güldü.

“Bir tane daha ister misin?” dedi dudaklarını oynatarak, elimdeki boş kadehe işaret etti.

“Bu gece için yeterli derecede içtim, sence de öyle değil mi?” dedim ben de dudaklarımı oynatarak. 

Arkadaşlarımız etrafımızda kahkahalar atıyordu.

“Ben senin hep daha fazlasını isteyen bir kız olduğunu zannediyordum,” dedi dudaklarını oynatarak. 

O tanıdık gülüş tekrar yüzünde belirdi. Ona baktım, son birkaç haftadır kafamın içinde dönüp duran Simon’ın jakuzideki görüntüsü, gerçek görüntüyle kıyaslanınca sönük kalıyordu. Jakuzinin kenarına uzanmış güçlü kollar, hoş bir biçimde geriye atılmış ıslak saçlar. Mutfak döşemesinin üzerinde baştan çıkartıcı bulduğum yarı çıplak hali, arkasındaki meşalelerle aydınlatılmış ve güçlü bir içkinin etkisiyle gördüğüm halinin yanında bir hiçti. Şu anda hayatım boyunca gördüğüm en yakışıklı adamdı ve yanılmıyorsam da beni sarhoş etmeye çalışıyordu. Beyin biraz dumanlanıyordu. Yürek Etta James şarkıları söylemeye başlamıştı.

“Beni sarhoş mu etmeye çalışıyorsun?” diye sordum kıkırdayıp.

Alkolle daha fazla çözülmeyi reddederek boş kadehimi bir kenara koydum.

“Hayır. Şapşal bir Pembe Gecelikli Kız beni hiçbir yere götürmez.”

Ona su fırlatırken bana bakıp gülüyordu. Arkadaşlarımızın hepsi sus pus olmuş saklamadıkları bir ilgiyle bizi seyrediyorlardı. Simon’la ben eve geldikten sonra hemen içkilerimizi almıştık. Ardından Simon’a evin geri kalanını gezdirmiştim. Uyuma düzeninin nasıl yapılacağını bilmediğimden eşyalarımı ön kapıda bırakmıştım. Terasa döndüğümüzde Sophia ile Neil’i de jakuzide Ryan ve Sarhoş Mimi’ye katılmış bulmuştuk. Çabucak kabine gidip koyu yeşil bir bikini giymiş ve diğerlerine yaklaşırken gülümseyerek kabinden dönmüştüm. Simon çoktan jakuziye girmişti, onun beni seyretmesini seyretmiştim. Sıcak suyun altında kokteylimi ıslak, sörfçü şortu giymiş komşumun görüntüsüne karşı yudumlamıştım. Sophia gözlerimi Simon’a diktiğim için beni dürtmek zorunda kalmıştı hatta. Şimdi iki çift yanlış eşleştirilmiş sevgili ve altından kalkacağımızdan daha fazla feromonla başbaşa, köpüklerin arasında tam da bir seks çorbasının içindeydik. Başka bir kokteyl ister miydim acaba? Önemi yoktu. Bununla baş edemezdim. Grubun geri kalanına bakınırken görüntünün netleşmesi için kafamı sallamak zorunda kaldım. Mimi’yi hararet basmış, o da havuzun kenarına çıkmıştı. Ayağını ileri geri sallayıp Neil’e vuruyordu. Neil bir ahinin küçük kızkardeşine müsamaha gösterdiği gibi Mimi’nin yaptıklarına hiç ses çıkarmıyordu. Öbür tarafta Sophia ile Ryan birbirine sokulmuştu. Sophia Ryan’ın sırtını kaşıyor, Neil da 49ers’ın başlangıç pozisyonundan ya da savunma çizgisinden veya Amerikan futboluyla ilgili, işin aslı, sıkıcı bir şeylerden konuşuyordu.

“Pekâlâ, bu hafta sonu ne yapıyoruz?” diye sordum. 

Dikkatimi gruba yöneltmiştim, bana bakan mavi gözlere değil. Ah o gözler! Benim sonum olabilirdi o gözler.

“Yarın bir yürüyüş yapmayı düşünüyorduk. Kim gelir?” diye sordu Ryan.

Sophia başını kaldırdı. 

“Beni saymayın. Hiçbir güç bana yürüyüş yaptıramaz.”

“Niye ki?” diye sordu Neil.

Simon’la ben Neil’in zaman kaybetmeden gösterdiği ilgi karşısında birbirimizle bakıştık.

“Gelemem. Geçen sefer yürüyüş yaptığımda düşüp bileğimi burkmuştum Bu dönemde böyle bir riski göze alamam,” diyerek elini salladı. 

Bize hayatını eliyle kazandığını hatırlattı. Bir çellist olarak böyle şeylere epey dikkat ediyordu. Bir keresinde kış boyunca elle yapılan bütün işlerden feragat etmişti. Yatırım bankacısı Bob çok hevesli bir kampçı değildi.

“Peki ya sen Ufaklık?” 

Neil Mimi’nin ayağını çekti.

“Şey, Mimi yürüyüş yapmayı sevmiyor,” diye karşılık verdi Mimi, varla yok arası bikinisini düzelterek. 

Küçük erkek arkadaşı pek fark etmemişti ama Mimi’nin neredeyse ortaya serilen göğüslerini jakuzinin diğer tarafından gören Ryan’ın gözleri kocaman açılmış parlıyordu.

“Sen de mi yürüyüşü es geçeceksin?” diye bana sordu Simon başını sallayarak.

“Ben mi? Hayır. Yarın erkeklerle yürüyüşe çıkıyorum ben!” diye güldüm. 

Sophia ile Mimi gözlerini devirdiler. Benim onların deyimiyle “dağ adamı etkinliklerinden” neden bu kadar hoşlandığımı bir türlü anlamıyorlardı.

“Güzel,” dedi Simon mırıl mırıl bir sesle. 

Bir an dudaklarımız arasındaki mesafeyi hesapladım. Sonra hepimiz sessizliğe gömülüp altımız birden kendi düşüncelerimizde kaybolduk. Dördüyle akşam yemeğine çıktığım zamanı hatırlayıp hemen konuya girdim.

“Ryan söylesene, Mimi’nin yardım kuruluşuna her yıl bağışta bulunduğunu biliyor muydun?” diye sordum. 

İkisini birden şaşırtmıştım

“Öyle mi?”

“Evet, her yıl,” dedi Mimi. “Bilgisayar erişiminin olmasının neler yapabileceğini gördüm. Özellikle de başka türlü bu fırsatı bulamayan çocuklar için.” 

Mimi mahçup mahçup Ryan’a baktı. Ardından koyu bir sohpete daldılar. Ryan her yıl burs vereceği okullara karar vermek için kullandığı yöntemden bahsetti. Simon’la ben birbirimize bakıp güldük. Yan taraftan Sophia’ya bakan Simon saldırının ikinci dalgasını başlattı.

“Neil, baksana, senfoni konseri için bu yıl kaç bilet aldın?” diye sordu.

Neil kızardı.

“Bilet mi aldın?” diye sordu Sophia.

“Konser sezonu için bilet aldı,” diye ekledi Simon. 

Neil başını salladı. Daha sonra Sophia ile Neil hangi koltuklar olduğu hakkında koyu bir sohbete daldılar. Simon ayağını su yüzeyine çıkardı.

“Hadi ama beni burada böyle bekletme.”

“Ne?”

“Bana küçük bir çak işareti yap. Eline uzanamıyorum,” dedi ayağını öne arkaya sallayarak. 

Kıkırdayıp oturduğum yerden biraz öne doğru kaykılarak ayağımı uzattım, ayağına hafifçe dokundum.

“Seni buruşuk.” 

Güldü.

“Kimmiş buruşuk sana göstereyim,” dedim. 

Ayağımı iyice suya daldırıp ona hafifçe su fırlattım.

“Bundan daha rahat hissedemezdim kendimi herhalde. Ciddiyim. Şu anda bir mantarın içinde olsam bile bundan daha mutlu ve güvende hissedemezdim kendimi,” dedim Bailey’s ve kahveyle kaplı dilimin ucuyla. 

Şöminenin yanında neredeyse elli yastığın üzerine kıvrılmıştım. Şöminenin ocağı aşağı yukarı üç metre genişliğinde ve bacası üç kat yüksekliğindeydi. Yan taraftaki taş ocağından getirilmiş malzemelerle yapılmıştı ve muazzam büyüklükteydi. Evin odak noktasıydı. Odalar da merkezde şömine olacak şekilde etrafa sıralanmıştı. Ve etrafa müthiş bir sıcaklık yayıyordu. Dışarıda soğuktan donmuştuk, en sonunda apar topar içeri girdik. Hepimiz sıcak jakuzide son derece ısınmıştık. O yüzden biraz serinlemek için kendimizi jakuzinin kenarına atmıştık. Fakat zaman geçtikçe gecenin ne denli serinlediğini fark ettik, soğuktan titriyor ve hızlı hızlı nefes alıp veriyorduk, ateşin yanında olmaktan başka bir şey istemiyorduk. Odaları seçecekken kızların, erkeklere katılmadan önce ebeveyn yatak odasında pijamalarını değiştirdiklerini öğrendim. Erkeklerse pijama altlarını ve tişörtlerini giyinip kuşanmışlardı bile. Hemen bir demlik kahve yaptık. Akıllılık edip Simon’dan sakladığım kızılcıklı ve portakallı ekmekten birkaç dilim kestim. Kahve kupalarımıza birkaç ölçek Bailey’s koyup Currier and Ives reklamındaki gibi ateşin yanına geçip rahatladık. Simon şöminenin yanında krallar gibi uzanmıştı, elini yanındaki yastıklarda gezdiriyordu. Ben de kendimi yastıkların üzerine bıraktım ve başımızda yastıklardan çıkan kuş tüyleri uçuştu. Erkeklerden her birinin farklı bir ateş yakma tarzı olduğunu fark ettik. Çıra, gazete parçaları, çıra ve gazete parçaları. Ta ki Sophia kafasını şömineye sokup bacanın hâlâ kapalı olduğunu söyleyene kadar. Erkekler Ryan’ın aşağıdan birkaç değnek getirdiğini görünce ya da elinde kibriti tutan o olduğundan, işi Ryan’a bıraktılar. Fakat çok geçmeden ateş yakmayı başardılar. Artık hepimiz, uykulu ve gevşemiş bir halde şöminenin etrafına dizilmiştik. Derin bir nefes aldım. Hiçbir şey gerçek bir ateşin kokusuna benzemiyordu. Gazlı bir şömineden ya da birkaç mumdan değil ama gerçek bir şömine ateşinden gelen çıtırtılar ve odunun yarıklarından dağılan buharla çıkan o küçük vızıltılar.

“Caroline, hâlâ Simon’dan sana rüzgâr sörfü öğretmesini istemedin mi?” diye birden sordu Mimi. 

Koltuğun koluna tünemişti. Bir süre içkinin etkisiyle sersemlemiş ve neredeyse rüya görür gibi sessiz kalmıştık. O konuşurken ben de bir şeyler demeye başladım.

“Ne? Yani ne demek istedin?” diye sordum. 

Yastıklardan kafamı kaldırıp dünyaya döndüm.

“Buradaki erkeklerin hepsi rüzgâr sörfçüsü. Eğer rüzgâr sörfü öğrenmek istersen eminim Simon sana öğretecektir, öyle değil mi Simon?” dedi kıkırdayarak. 

Kahvesinin son yudumunu içti, koltuğun kolundan kayarak güzelce Ryan’ın kucağına yerleşti. Bir an birbirlerine bakıp gülümsediler sonra ne yaptıklarının farkına vardılar. Ryan Mimi’yi bir oyunla kendi kucağından Neil’in kucağına attı. Neil Mimi’nin biraz önceki sorusuyla uyanmamıştı ama bir kucak dolusu işveli Mimi’yle tamamen ayılmış görünüyordu.

“Rüzgâr sörfü mü öğrenmek istiyorsun?” diye sordu Simon yastık yığınıma doğru dönerek.

“Aslında öyle. Hep denemek istemişimdir.”

“Zor bir şey. Yalan söylemeyeyim. Ama kesinlikle uğraştığına değiyor,” diyerek gülümsedi. 

Ryan da odanın karşısından başıyla onayladı.

“Tabii ki, nasıl yapıldığını Simon sana gösterir. Hem de seve seve,” dedi Ryan coşkuyla. 

Mimi ona bakıp göz kırptı, ben de gözlerimi devirdim.

“Şehre döndüğümüzde bir şeyler planlayabiliriz,” dedim.

“Bu gece daha fazla konuşmak yok. Bana bu kadarı yetti,” dedi Sophia. "Yorgunluktan ölüyorum. Ne zaman uyuyacağız?”

Kıvrıldığı koltuğun arka tarafından başını kaldırdı.

“Pekâlâ, kaç odadan bahsediyoruz?” diye sordu Simon ben ayağa kalkıp esnerken.

“Dört yatak odası var, istediğinizi seçin,” dedi Sophia.

Ardından akıllılık edip koca bir şişe suyu bir dikişte içti.

“Bir kız bir erkek mi kalacağız?” diye sordum. 

Simon’ın şaşkın suratını görünce güldüm.

Mimi Neil’e biraz gergin bir bakış fırlatarak “Öyle yapabiliriz tabii,” diye yanıt verdi.

Sophia ile Ryan’ın da birbirine benzer bakışlar attığını görünce gülmemek için kendimi zor tuttum. Simon da durumun farkına varmıştı.

“Evet tabii! Caroline’ın siz muhabbet kuşlarına engel olmasına izin vermeyin! Mimi, sen Neil’la bir oda seç. Sophia ile Ryan da bir oda seçsin. Biz de Caroline’la kalan odalara yerleşiriz. Tamamdır işte. Öyle değil mi Caroline?”

“Benim için de öyle. Gidip şu kupaları yıkayayım. Hadi bakalım herkes yataklara. Marş! Marş!” diye haykırdım.

Simon’la ben hemen ortalığı toparlamaya giriştik. Bir yandan da omzumuzun üzerinden dördüne kaçamak bakışlar attık. Sanki ölüm marşına başlamış gibi görünüyorlardı.

“Ah tanrım, umarım bu iş benim işime gelecek şekilde çözülür,” dördünün ikişer ikişer ayrılıp yatak odalarının kapısına doğru yürümelerini seyrederken Simon’ın arkasında durdum.

“Neden senin işine gelecek şekilde?” diye fısıldadım. 

Yüzünü çevirdi, yüzüme çok yakındı.

“Çünkü şu anda, o kapıların arkasında... Sophia ile Mimi beni en çok neyin acıtacağını bulmaya çalışıyorlar. Fiziksel anlamda acıtacak,” dedim iç çekerek. 

Geri çekilip son kahve kupalarını da sudan geçirerek bulaşık makinesine koydum. Simon makineye deterjan koyup düğmesine bastı. Evin içinde dolaşıp ışıkları kapatırken ertesi günkü yürüyüş hakkında konuştuk.

“Hızımı düşürmeyeceksin, öyle değil mi?” diye takıldı bana.

Ben de onu duvara yapıştırdım. 

"Yarın arkamdan gelip çıkardığım tozları yutacaksın babalık,” dedim. 

Çantamı alıp yatak odasına doğru yöneldim.

“Göreceğiz Gecelikli Kız. Aklıma gelmişken, o çantada bana göre bir gecelik var mı?” 

Elini çantama uzatıp beni koridor boyunca takip etti.

“Çantadan uzak dur. Orada ve aslına bakarsan hiçbir yerde sana göre bir şeyim yok.” 

Yerleşeceğim odanın kapısında durdum. Simon yanımdan geçip bir sonraki odaya girdi. 

“Şuna bak, yine ortak bir yatak odası duvarımız var.” 

Güldü.

“Pekâlâ ama şimdi orada yalnız olduğunu biliyorum. Bu yüzden duvar sesi duymazsam iyi olur,” dedim kapının eşiğine yaslanarak.

“Yok, ses olmayacak. İyi geceler Caroline,” dedi yumuşak bir sesle kendi odasının kapısına yaslanarak.

“İyi geceler Simon,” dedim. 

Kapıyı kapatırken parmak uçlarımı sağa sola oynattım. Çantamı yatağımın üzerine yerleştirip gülümsedim.

“Hadi ama beyler, o kadar da uzak değil,” diye bağırdım gezinin son ayağını tırmanırken. 

Yaklaşık iki saattir yürüyorduk, son otuz dakikadır Ryan iyice yavaşlamıştı. Neil de arkada kalıp onunla takılmıştı. Simon’la ben aynı hızda yürüyorduk. Yürüyüş yolunun zirvesine ulaşmak üzereydik. Sophia ve Mimi ile yalnız kalmamayı başarmıştım. Fakat dördünün torbalanmış gözleri ve yorgun yüzleri Simon’la ben dışında kimsenin güzel bir gece uykusu çekmediğini gösteriyordu. Kahvaltıdan sonra hemen üzerimi değiştirip ateş yakan takımın yanına kaçmış, sonra da yürüyüş için dışarıda erkekleri beklemiştim. Eve döndüğümde başıma bir şeyler geleceğini biliyordum. Öte yandan haftalardır çıktıkları erkeklerle yatmanın aslında yapmak istedikleri bir şey olmadığını kabul etmeden öfkeleriyle nasıl baş edeceklerini görmek için sabırsızlanıyordum.

Fakat Simon’ın da söylediği gibi “Gözünün önünde duran şeylerin şerefine.” 

Bu gece her şey daha da ilginç bir hal alacaktı. Son küçük tepeyi de tırmandım ve sonunda zirveye ulaşmayı başardım. Simon benden beş on adım ötedeydi. Ayak seslerini duyuyordum. Derin derin nefes aldım. Hava serindi ama ben hareket etmenin etkisiyle ısınmıştım. Şehir dışına çıkmayalı epey olmuştu. Bedenim böyle yürüyüşleri özlemişti. Bacaklarım yanıyordu, burnum akıyordu. Sucuk gibi terlemiştim. Kendimi daha iyi hissettiğim bir zaman olmuş muydu, hatırlamıyorum. Aşağıdaki göle bakıp inişe geçmiş birkaç şahini gözetleyerek yüksek sesle güldüm. Gölün çelik mavisi, ormanın koyu yeşili ve kayalıkların alacalı renkleri çok güzeldi. Ve artık yeni bir favori rengim vardı. Simon yanımda belirdi, benim gibi derin derin nefes alıp veriyordu. Kollarını iyice yanlara doğru uzattı ve aşağıdaki vadiye göz gezdirdi. Buraya tırmandıkça üzerindekileri birer birer çıkarmıştı. Şimdi üzerinde sadece beyaz bir tişört kalmıştı. Üstünden çıkardığını da beline bağlamıştı. Haki şort, yürüyüş botları ve kocaman bir gülümseme şu anda etrafımızdaki güzellikler yerine baktığım şeydi, hayalimdeki o erotik fanteziyi tamamlıyordu.

Ve o mavi gözler. Etrafına bakındıkça onlarla her kareyi çerçevelediğini görebiliyordum.

“Ne güzel,” dedim nefes nefese. 

Bana döndü. Ona bakarken yakalandım. 

“Sence de çok güzel değil mi?” dedim kekeleyerek, elimle etrafı gösterdim. 

Biraz önce ne yaptığımı tam anlamıyla anlamış gibiydi. Yanaklarımın kızarmaya başladığını hissettim. Neyse ki tırmanmadan dolayı biraz soluğum kesilmişti. Zaten yeterince kızardığımı umuyordum.

“Öyle, gerçekten de güzel. Çok güzel,” diyerek gülümsedi ve birbirimize baktık. 

Birkaç adım yakınıma geldi. Havanın hareket edip değiştiğini hissettim. Dudağımı ısırdım. Elini saçlarının arasından geçirdi. Gülümsedik. Tek kelime etmedik. Ama ormandaki hayvanlar dahi bir şeylerin olacağının farkındaydı ve akıllılık edip saklandıkları deliklerinde kalmışlardı.

“Selam,” dedi sessizce.

“Selam,” diye yanıt verdim.

“Selam,” dedi tekrar. 

Bana doğru son bir adım attı ve o küçük çemberimin içine girdi. Bir adım daha atsa resmen üzerimdeydi. Ve nasıl. 

“Selam,” dedim bir kez daha. 

Başımı yana eğip son adımı atabileceğini hissettirdim. Simon hafifçe bana doğru yaslandı. Neredeyse beni...

“Parker!” 

Aşağıdan biri haykırdı, ikimiz birden irkildik.

“Parker!” 

Tekrar o ses duyuldu. Ryan’ın ormanların kralı haykırışını tanıdım.

“Ryan,” dedik ikimiz birden gülümseyerek.

Karabüyü o kadar yoğun olmadığı için her şeyi tekrar aynı berraklıkta görebiliyordum. Kafamda harem sözcüğünü üst üste defalarca tekrarladım.

“Buradayız!” diye bağırdı Simon. 

Aşağıdaki dönemeçte Ryan belirdi.

“Hey selam! Neil bitmiş durumdaydı, -kaput- havlu attı bir başka deyişle. Aşağı inmeye hazır mısınız siz?” diye seslendi.

Bir dağ keçisinin rahatlığıyla yolun üzerindeki bir kayadan başka bir kayaya atladı. Hiç nefesi kesilmiş gibi görünmüyordu. Hımmmm...

“Biz de tam size bakmaya gelecektik,” dedim. 

Ayağımı yukarı kaldırıp hızlı bir esneme hareketi yaptım.

“Bu kadar zirveye yaklaşmışken böyle tırsıyor mu cidden?” diye sordu Simon yürüyüş yolunu geri gitmeye başlayarak.

“Yürüyüş yolunun ortasında tapusunu almış gibi yatıyor. Daha fazla tırmanmayı reddediyor.” 

Ryan güldü. Sekerek önden ilerledi, Neil’e seslenip geldiğimizi haber verdi.

“Yukarıda biraz daha kalmak istemediğinize emin misiniz? Buraya çıkmak için kendimizi epey zorladık ne de olsa,” dedi Simon. 

Ryan’ın arkasından dağdan iniyorken beni durdurdu. Omzumda elinin sıcaklığını hissettim. Hormonlarımın bedenimin başka bir tarafına kaçmasına neden oldu. 

“Eminim. Dönmemiz gerekir. Bir fırtına yaklaşıyor sanki.” 

Başımı ufuk çizgisine doğru kaldırdım, gökte koyu bulutlar toparlanmaya başlamıştı. Simon’ın gözleri benim gözlerimi takip etti, kaşlarını çattı.

“Haklı olabilirsin. Burada tek başımıza kalmak istemeyiz,” diye mırıldandı.

“Ayrıca acele etmezsek dağda bir kıza yenilmesinden dolayı Neil’le dalga geçemeyiz.” 

Gülümsedim. Simon kahkahalarla güldü.

“Tabii, onu kaçırmak istemeyiz. Hadi gidelim.”

Böylece yürüdüğümüz yoldan geri döndük.

“Toplu tecavüzün nasıldı Caroline?” dedi Sophia tatlı tatlı şarkı söyleyerek. 

Yürüyüşten sonra hepimizi mutfakta su içerken bulmuştu. Bu sözler erkeklerin üçünün de suyunu farklı şekillerde püskürtmesine neden olmuştu. Ama ben suyumu sakince bir hanımefendi gibi içmeye devam ettim.

“Çok iyiydi, sağ ol. Özellikle de Neil. Onunla işim bittikten sonra onu dağdan aşağıya taşımamız gerekti,” diye yanıt verdim aynı tatlılıkla.

Erkekler caka satmaktan çabuk kurtulmuşlardı fakat Neil Sophia’nın daracık askılı bluzuna bakmaktan kendini alamıyordu. Gerçek talibi mi? O ise her defasında kendi kendine Mimi’yi Bul oynuyor ve başı yemin ederim ki bir baykuş çevikliğinde hareket ediyordu. Başımı sallayarak onu bu acıdan kurtardım.

“Mimi nerede?” diye sordum.

“Duşta, dördünüzün olması gerektiği yerde. Dışarısı buz gibi. Nasıl bu kadar terlediniz?” diye sordu burnunu kırıştırarak.

“Dağın tepesine çıkmak için epey güç sarf ettik. Yürüyüş düşündüğünden de zor bir şey,” dedi Neil. 

Hepimiz, uslu uslu zirveye on beş metre kala neredeyse geçireceği kalp krizi ile ilgili sessiz kaldık. Bir elma kaptım ve peşimde olduğunu tahmin ettiğim Sophia ile odama doğru yürüdüm. Hınzırca gülümsedim ve çok üstüne gitmemeye karar verdim. Sadece soracaktım, ona bir çıkış önerecektim.

“Bu şortlar üzerinde çok kötü duruyor Caroline,” dedi beni odama kadar takip ederek.

Hayır. Olmayacak. Kolay olmayacak. 

“Sağ ol canım. Clive’ın seyahat çantasını hazırlarken yanıma senin için de kedi maması almış mıyım, bir bakayım,” dedim alaycı alayı.

Sophia kendini yatağıma bıraktı, sonra da o koca yastıkların çevresine kıvrıldı. 

“Clive nerede gerçekten? Ona kim bakıyor hafta sonu?”

“Euan ve Antonio amcalarıyla kalıyor. Kendisi şu anda ipek bir yatakta serilmiş, onların elinden ton balığı yiyor. Hayatını yaşıyor.”

“Asıl onunkisi hayat, çok doğru,” dedi Sophia.

Terli kıyafetlerimi çıkarıp kapımın arkasında asılı kirli torbasının içine koydum. Spor sutyen seçimime iltifat etti. Ardından onu leopar desenli bir iç çamaşırıyla eşleştirdiğimi görünce güldü. Sonra tekrar o önceki kederli ifadesine geri döndü.

“Neyin var Sophia?” diye sordum. 

Onun yanına yatıp kendimi bir yastığın arkasına sakladım.

“Hiçbir şey, niye ki?” diye sordu.

“Kader mahkûmu gibi görünüyorsun.”

“Eee, sanırım uykumu alamadım.”

“Gerçekten mi? Bay Ryan seni gece geç saatlere kadar uyutmadı demek ki, hımm? Bugün dağ yolunda pek enerjisi yoktu...” dirseğimle onu dürttüm.

“Yok, yok, öyle bir şey değil. Ben sadece... Bilmem ki. Dün gece huzurlu bir uyku uyuyamadım bir türlü. Normalde buraya gelince çok iyi uyurum ama dün gece çok sessizdi. Ben sadece...”

Yumruğuyla yastığına biraz vurup şeklini değiştirdi.

“Anladım. Doğrusu ben çok iyi bir uyku çektim!” dedim gülerek. 

Yumruğuyla kafamın şeklini değiştirmeye çalıştı.

“Bu gece kafayı bulmak ister misin?” diye sordu en sonunda yatakta kendimize güzel bir yer bulduğumuzda.

“Tabii ki evet. Sen?”

“Evet, hanımefendi.”

Kapıya vuruldu ve Mimi havlu sardığı başını kapıdan uzattı. 

“Özel bir şey mi konuşuyorsunuz yoksa lezbiyen olmayan birisi yanınıza gelebilir mi?” dedi.

El edip onu da çağırdık. Yatağa doğru sıçrayıp ikimizin üzerine atladı.

“Ne yapıyoruz bakalım burada hanımlar? Ön sevişme mi yapalım yoksa doğrudan olaya girelim mi?” diye sordu.

“Lütfen ön sevişme deyin.” 

Artık açık olan kapıdan bir erkek sesi geldi. Öbür tarafa dönüp kapıda duran erkekleri gördük. Yüzlerinde farklı-tiplerde-üç-afet-yan-yana-yatakta ifadesini gördük.

“Kendinize gelin. Ön sevişmeye ihtiyacımız olup olmadığını öğrenmek için bir erkeğin fikrini soracağız sanki,” diye kıkırdadı Sophia. 

Havaya bir tekme savurup omzumun üzerinden onlara el salladı. Kapıda duran erkekler ağırlıklarını öbür taraflarına verip boğazlarını temizlediler. Tahmin etmesi hiç zor değil.

“Bu gece kafayı bulmayı planlıyoruz. Var mısınız?” diye bağırdı Mimi. 

Sistemine henüz içki girmemiş olsa da Sarhoş Mimi’nin ses seviyesi erken bir giriş yapmıştı.

“Olmuş bilin,” dedi Ryan. 

Bize tuhaf bir selam verdi, onun bu hali bizi daha da kıkırdattı. 

“Şimdi gidin bakalım erkekler, bırakın da kız kıza biraz zaman geçirelim,” dedi Sophia omzunun üzerinden. 

Elbisemi hafifçe kaldırıp popoma bir şaplak indiriverdi. Çığlık atıp üzerimi örtmeye çalıştım ama iş işten geçmişti.

“Vay canına. Leopar desenli,” diye fısıldadı Neil Simon’a.

Normal konuşmadan daha yüksek sesli bir fısıltıydı bu.

“Bilmez miyim, bilmez miyim,” diye karşılık verdi Simon.

Ardından zihninden bu görüntüyü fiziksel olarak uzaklaştırmaya çalışırcasına ellerini yüzünden çekti. Simon hayvan desenlerini seviyordu demek. Not edilmiştir.

“Hadi beyler. Hanımlar baş başa yalnız zaman geçirmek istediler. Onları biraz rahat bırakalım.” 

Ryan onları koridora doğru sürükledi ve Mimi’nin boynunu boydan boya kıpkırmızı yapan bir göz kırpmayla kapıyı arkalarından kapattı. Sophia tırnaklarını inceledi. Bu gece ikisiyle gerçekten çok eğlenecektim.

“Böyle yemek pişirmeyi nerede öğrendin? Ah, nefis nefis!” diye haykırdı Neil. 

Masanın ortasındaki devasa tavadan üçüncü tabak paella’sını alıyordu.

“Teşekkür ederim Neil.” 

Neil pirinç yığınına dalarken güldüm. Simon şarap kadehime doğru kafasını salladı, ben de ona karşılık verdim. Mahalledeki markette harika deniz ürünlerini ucuzlukta görünce çabuk tarafından bir paella yapmayı düşünmüştüm. Daha sonra İspanyol Rose ve Cava şaraplarını görünce planım netleşmişti. Mutfakta hazırlık yaparken Cava’yı içmeye başladık. Köpüklü İspanyol şarabı, aldığım Manchego peyniri ve azıcık tuzlu zeytinlerle çok iyi gidiyordu. Yine yardımcım Simon’du. Mutfakta birlikte bir şeyler yapıyorduk. Diğerleri de biz yemek yaparken karşımızdaki dört bar sandalyesine geçtiler, birisi antika bir pikapta eski bir Otis Redding plağı buldu, sonra da işe giriştik. Şarap sohbet gibi özgürce aktı, bu insanlarda birbirine kenetlenmiş bir grup olma potansiyeli görebiliyordum. Benzer ilgiler, benzer bir mizah duygusu, konuşmaları canlı tutmaya yetecek kadar farklılık. Canlılıktan söz etmişken, alkol tüketildikçe kimi perdeler de kalktı. Mimi ile Sophia yanlış eşleşmiş olan ilgilerini artık pek de saklamıyorlardı. Erkeklerin de bundan rahatsız olduğu söylenemezdi. Aslında bunu yüreklendiriyorlardı. Ryan an itibarıyla Mimi’nin, üzerinde bir örümcek ısırığı olduğunu söylediği ayağını inceliyordu. Bu incelemenin beş on dakika sürmesi ve ayak masajını da içermesi gözümden kaçmamıştı. Bunu Simon da fark etmişti. Gülümseyerek yaklaşmam için bana işaret etti. Tezgâhtan onun yanına geçip başımı ona doğru eğdim. Dudaklarını kulağıma yaklaştırdı, nefes alıp veriyordu. Şarap, ateş ve gerçek seks burun deliklerime üşüşüp zihnimi ele geçirdi ve her şeyi biraz karmaşık bir hale getirdi.

“Öpüşmelerine ne kadar var?” diye sordu. 

Ağzı o kadar yakındı ki dudaklarının kulağıma sürtündüğünü hissettim.

“Ne?” diye sordum, içkiyi biraz fazla kaçırdığımda ve gözümün önünde fazla seksi bir şey sallandığında yaptığım gibi kıkırdadım.

“Ne kadar zaman veriyorsun? Yanlış kişiyi öpmelerine kadar yani?” diye sordu. 

Dönüp gözlerinin içine baktım. Gözler, ah o gözler şimdi beni çağırıyordu.

“Doğru insanı mı kastediyorsun?” diye sordum.

“Evet, doğru insan,” diye yanıt verdi tezgâha biraz daha yanaşarak.

“Bilmiyorum ama öpüşme yakın değilse kendimi daha fazla tutamayıp patlayacağım,” diye itiraf ettim, artık arkadaşlarımızdan konuşmadığımı gayet iyi biliyordum. 

Ve onun da artık arkadaşlarımızdan konuşmadığımı bildiğini iyi bildiğini gayet iyi biliyordum.

“Hımm, patlamanı istemem tabii.” 

Artık yüzümden birkaç santim uzaklıktaydı.

Harem. Harem. Harem. Bu mantrayı defalarca tekrarladım.

“Jakuziye girmek istiyorum.”

Bu mızmızlanan ses beni kara büyüden ve mutfaktan çekip çıkarıp insanların olduğu yere götürdü.

“Jakuziye girmek istiyorum.” 

Tekrar aynı lafı duydum ve sesin geldiği yeri görmek için Mimi’ye baktım. Fakat işin garibi mızmızlanan kişi Sophia’ydı. Neil’in arkasına, sırt çantası gibi asılmıştı.

“Pekâlâ, jakuziye gir öyleyse. Seni tutan yok,” dedim 

Simon’dan ayrılıp tabağıma döndüm, ıstakozumun içindeki bezelyeleri ayırmaya giriştim. Çok toktum. Buna rağmen tabağımda ıstakoz bırakmazdım. Birtakım standartlarım vardı sonuçta.

“Sen de gel,” diye sızlandı Sophia. 

Yavaş yavaş anlamaya başlıyordum. Sophia sarhoştu. Sarhoş olduğunda böyle tuttururdu hep. Ah tanrım.

“Tamam, siz gidin. Ben biraz mutfağı toparlayayım, sonra sizinle orada buluşurum,” dedi Simon. 

Tabağımı almaya kalkıştı, ayağa kalkmaya hazırlanıyordu.

“Bir dakika, bir dakika! Istakozumu yiyorum, ne oluyor,” dedim elime çatalımı alıp.

“Peki al. Asla bir kadınla ıstakozu arasına girmem.” 

Gülümseyerek tabağımı geri verdi. O son lokmayı gülümseyerek kabul ettim ve ayağa kalktım. Düşündüğümden daha sarhoştum. Bu gerçek kendisini, yerçekiminin bana oynadığı oyunla belli etti.

“Hop, bir dakika, iyi misin?” diye sordu Simon, dengemi sağlamama yardım etti. 

Sophia ise yatak odasına doğru yöneldi.

“Yok, iyiyim, iyiyim,” dedim ayaklarımı sağlam bir şekilde basıp mücadeleyi kazandım.

“Belki de biraz yavaştan alman gerekir, ne dersin?” deyip şarap kadehimi elimden aldı Simon.

“Ah, rahat olsana, partideyiz,” diye haykırdım, kıkırdamaya başladım. 

Birden her şey garipleşti.

“Partiye devam,” dedi gülümseyerek. 

Ben de kıyafetimi değiştirmek için yatak odama gittim. Doğrusu düşündüğümden de zor oldu bu. İp bikinileri bağlamak, kafanız biraz fazla dumanlıysa epey zor oluyordu.

“Pekâlâ, sıra Caroline’da. Gerçek mi cesaret mi?” diye bağırdı Mimi. 

Bir kez daha Sarhoş Mimi’nin tek bir ses seviyesi olduğunu kanıtladı.

“Gerçek,” diye bağırdım ben de. 

Arkamdaki şarap kadehine uzanırken yanlışlıkla Sophia’ya su sıçrattım. Cava’nın son şişesini çıkardık, ağırdan alıyorduk. O da bizi ağırdan alıyordu ve oyunumuz gitgide daha tehlikeli bir hale dönüyordu. Gökyüzü uzaklarda çakan bir şimşekle hafifçe gürledi, gülüşmelerimiz ve su sıçratmalarımızın arasında fırtınanın sessiz homurtuları duyuluyordu. Dışarıya çıkıp jakuziye yerleşmiştik. Çok geçmeden Neil Gerçek mi Cesaret mi oynamayı önermişti. Hiç vakit kaybetmeden Sophia da hemen bunu kabul etmişti. Önce gülüp kesinlikle böyle çocukça bir oyun oynamayacağımı söyledim. Simon ödleğin biri olduğumu ima etti. Alkol çirkin yüzünü göstermeye başladı ve Simon bağırarak 

“Ben Cesaret mi Gerçek mi oynayacağım, seni mızıkçı! Ta ki cesaretinden dolayı gerçeği söyleyemeyene kadar!” anlamına gelen bir şeyler söyledi.

Bu önerme aklıma yattı. Mimi ile Sophia da mantıklı bulmuş olmalılar ki hemen bana dönüp çak işareti yaptılar, kızlar takımı diye haykırdılar. Simon’ın başını salladığını gördüğüme eminim. Ama gülümsüyordu, o yüzden bir şey demedim. Ve bir kadeh daha köpüklü şarap doldurdum.

“Görmek isteyip de hâlâ gidemediğin yer neresi?” diye sordu Sophia Fransız kapılarından gelen müziğe eşlik ederek.

Sophia dedesinin eski plaklarını bulmuştu. Simon plak koleksiyonunu gördüğünde neredeyse kalp krizi geçirecekti. Bir Tommy Dorsey albümü seçmişti ve bir caz orkestrası bu geceye kusursuzca imzasını atıyordu.

“Of, çok sıkıcı. Cesareti seçsin!” dedi Simon. 

Ona bakıp dilimi çıkardım.

“Hiç de sıkıcı değil. Gerçeği seçti, biz de gerçeği sorduk. Caroline nereye gitmek isterdin?” diye sordu tekrar.

Başımı jakuzinin kenarına dayadım. Yıldızlara baktım ve zihnimde hemen bir görüntü belirdi: ılık bir rüzgâr, yüzümde sıcak güneş, önümde uzanan deniz ve yan yana sıralanan kayalıklar. Sırf düşüncesi bile beni gülümsetmeye yetiyordu.

“İspanya,” dedim sessizce iç geçirerek. 

Kendimi İspanya’da bir kumsalda hayal ederken yüzümde bir gülümseme gezindi.

“İspanya mı?” diye sordu Simon.

Yüzümü ona döndüm. O da bana gülümsüyordu. 

“İspanya. Gitmek istediğim yer orası. Ama çok pahalı, bir süre beklemem gerekecek,” diye gülümsedim tekrar. 

Zihnimi hâlâ o görüntü işgal ediyordu.

“Bir dakika, Simon, gelecek ay Ispanya'ya gitmiyor musun sen?” diye sordu Ryan. 

Gözlerim irileşti.

“Şey, evet. Aslında gidiyorum,” diye yanıt verdi.

“Harika! Caroline, sen de onunla gidebilirsin,” dedi Mimi. 

Ellerini çırparak Ryan’a döndü.

“Ryan, sıra sende.”

‘Yok, yok, bir dakika. Öncelikle Simon’la Ispanya’ya gidemem. İkincisi sıra bende,” dedim Simon doğrulurken.

“Niye ki, aslında ‘Simon’la İspanya’ya gidebilirsin,’” dedi Ryan tamamen bana dönerek. 

Jakuzinin diğer tarafı iyice sessizleşti.

“Şey, yapamam. Sen çalışıyorsun. Böyle bir yolculuğu maddi olarak karşılayamam. Gelecek ay izin alıp alamayacağımı bilmiyorum.” 

Biraz önce söylediğini kafamda tartarken yüreğimin yerinden çıkacağını hissettim.

“Aslında geçen gün Jillian’a gelecek ay, Noel gelmeden tatil yapmanın senin için iyi olacağını söylüyordum,” diye atıldı Mimi. 

Ona ters ters bakınca tekrar aşağıya kayıp karanlık alana kaçtı.

“Öyle olsa bile, maddi olarak altından kalkamam. Tartışma sona ermiştir yani. Pekâlâ, şimdi sıra bende. Kimi seçsem acaba?” 

Tek tek etrafımdakilere baktım.

“O kadar pahalı olmayacak. Bir ev kiralıyorum, o ödenmiş olacak. Sadece uçak parası ve orada harcayacağın para, tek düşünmen gereken bu ikisi,” diye ekledi Simon, konuyu kapatmama izin vermeyerek.

“Aa, bu çok iyi bir fırsat Caroline,” dedi Mimi. 

Enerjisi jakuzide küçük kabarcıklar yaratıyordu.

“Peki, Mimi, cesaret mi gerçek mi?” diye sordum, dişlerimi gıcırdatıp oyuna devam ederek.

“Bir dakika, burada bir şeyi tartışıyoruz. Konuyu değiştirme,” diye karşı çıktı.

“Ben tartışmayı bitirdim. Cesaret mi Gerçek mi seni küçük kaltak,” dedim tekrar ona ciddi olduğumu fark ettirerek.

“Pekâlâ. Cesaret,” dedi dudağını bükerek.

“Harika. Cesaretin varsa Neil’i öpersin,” dedim tane tane sözlerle.

“Ne?” diye bağırdı. 

Jakuzideki herkes nefesini tuttu.

“Hey, oyun oynuyoruz sadece, öyle değil mi? Kaldı ki Mimi, senden haftalardır çıktığın birini öpmeni istemem o kadar da şaşkınlık verici olmasa gerek, öyle değil mi?”

“Pekâlâ, hayır, sadece herkesin önünde yapmaktan hoşlanmıyorum,” dedi kekeleyerek neredeyse aşağıya doğru kayarak. 

Bu kız, Berkeley’nin ilk yılında bir futbol maçında açık tribünlerde neredeyse halka açık mekânlarda çıplaklıktan hüküm giyecekti.

“Ah, hadi ama niye bu kadar büyütüyorsun ki?” diye atıldı Simon. 

Minnetle ona baktım.

“Büyütmüyorum, sadece...” derken Neil lafını kesti.

“Tamam, tamam, gel buraya Ufaklık,” diye haykırıp Mimi’yi kendine çekti. 

Bir an birbirilerine baktılar, daha sonra Neil Mimi’nin saçını yüzünden çekti. Gülümsedi, Mimi ona doğru eğildi. Sophia ile Ryan’ın da aynı anda nefes aldıklarını duydum. Hepimiz Mimi’nin Neil’i öpmesini izledik.

Çok tuhaftı.

Öpüştükten sonra ayrıldılar, Mimi yüzüp yerine geçti. Ryan’ın yanına. Bir an herkes sessizdi. Simon’la ben, daha sonra ne yapacağımızı bilmeden birbirimize baktık. Kurnazlıkla yenilgiye uğramıştık. Ve böyle kurnazlıkla yenilgiye uğratıldığımda çok sinirlenirdim, içimde bir öfkenin kabarmaya başladığını hissettim. Fazla tepki göstermemin sarhoş olmamla hiçbir ilgisi yoktu.

“Pekâlâ, sanırım sıra bende. Hımmm... Ryan, cesaret mi gerçek mi?” dedi Neil. 

Ayağa kalktım, kalkarken de herkese su sıçrattım.

“Hayır, hayır, hayır! Böyle olmaması gerekiyordu!” diye bağırdım ayağımı yere vurarak. 

Dengemi kaybedip havuzun içine yuvarlandım. Simon’ın güçlü elleri beni suyun yüzüne çıkardı, ben de alkolle harekete geçen tiradımı atmayı sürdürdüm. Gökyüzü şimdi çok daha yakında çakan şimşeklerin ışığıyla aydınlanıyordu.

“Seni öpmesine izin vermemen gerekiyordu!” dedim ağzımdan tükürükler saçarak. 

Su sıçratıp Ryan’ı ve Mimi’yi gösterdim. Hızla Sophia’ya döndüm. 

“Senin de ona kızman gerekiyordu!”

“Neden Mimi’ye kızayım ki? Erkek arkadaşını öptü diye mi?” diye mırıldandı Sophia, birden tırnaklarıyla ilgilenmeye başladı.

“Argh!” Bir çığlık atıp Mimi’ye döndüm.

“Mimi, Neil’den hoşlanıyor musun hiç?" diye ona meydan okudum. Elimi belime koyup gecenin içinde öfke saçıyordum. 

“Bir erkekte aradığım her şey Neil’da var.” Baştan ayağa benim tipin,” dedi robot gibi mekanik bir ifadeyle. 

Ryan ona kırgın bakışlarla baktığında irkildi.

“Falan da filan, peki Neil’ı becerdin mi şimdiye kadar?” diye ciyakladım, içtiğim zaman sıkça yaptığım gibi sert bir biçimde parmağımla onu işaret ettim.

“Pekâlâ, Caroline, ne düşündüğünü söyledin,” diye beni sakinleştirmeye çalıştı Simon. 

Oturmam için bir hamle yaptı.

“Neymiş düşündüğü? Siz ikiniz neden bahsediyorsunuz?” diye sordu Sophia öne doğru eğilerek.

“Ah lütfen, yapmayın, dördünüz de saçma sapan davranıyorsunuz. Kâğıt üzerinde ne olmasını istediğiniz umurumda değil. Gerçekte hepiniz basbayağı bir hata yapıyorsunuz!” diye yanıt verdim. 

Söylediklerimi vurgulamak için elimle suya vurdum. Neden anlamıyorlardı? Neden bu kadar çok sinirlenmiştim bilemiyordum ama son altmış saniyede filan öfkeden iyice alev topuna dönmüştüm.

“Dalga mı geçiyorsun sen?” diye bağırdı Mimi. 

Ayağa kalktı, jakuzideki su, onunla aynı seviyede kaldı.

“Mimi, yapma şunu! Görme yetisi olan herkes seninle Ryan’ın birbirinize karşı hissettiklerinizin farkına varır! Neden başka biriyle zaman kaybediyorsunuz?” dedim.

Simon arkadan beni çekip kucağına oturttu, sakinleştirmeye girişti.

“Bu durum çok ileri gitti,” ,dedi Neil, jakuziden çıkmaya kalkıştı.

“Hayır, hayır! Neil, Sophia’ya bak. Düpedüz senden hoşlandığını görmüyor musun? Neden bu kadar kalın kafalısınız? Gerçekten, neden? Burada dönenleri gören sadece Simon’la ben miyiz?” 

Bir kere daha bağırıp, istese de istemese de Simon’ı da konuya dahil ettim. Neil önce Ryan’a sonra Simon’a baktı.

“Kanka!” diye haykırdı.

“Kanka,” diye yanıt verdi Simon Sophia’yı işaret ederek.

Sophia bir şey söyleyecekmiş gibi ayağa kalkmıştı. Neil elini onun omzuna koydu, Sophia durdu ve tekrar yerine oturdu. Neil Ryan’a bakıp kafasını salladı.

“Kanka?” diye sordu, Ryan da kafasını salladı. 

Neil derin bir nefes alıp Sophia’ya baktı.

“Sophia, cesaret mi gerçek mi?” diye sordu Neil.

“Artık oyun oynamıyoruz...” diye bağırmaya kalkıştım ama Simon o sırada elini ağzıma götürdü.

“Tamam, sorun yok, devam edelim,” dedi Simon. 

Kıpırdamamam için diğer elini de belime koyup daha emniyetli bir şekilde beni kucağına oturttu. Gök gürlemesiyle etrafı uğursuz bir hava kapladı.

“Sophia?” diye sordu Neil tekrar. 

Sophia sessizdi, Mimi ile Ryan’ın olduğu tarafa bakmıyordu.

“Cesaret,” dedi fısıltıyla ve gözlerini kapattı.

Alkol her şeyi olduğundan daha dramatik bir hale sokmuştu.

“Cesaretin varsa beni öpersin,” dedi Neil. 

Etraftaki tek ses göldeki tek tük ardıçkuşlarının sesiydi. Jakuzideki ardıçkuşları ise nihayet susmuştu. Hepimiz Sophia’nın Neil’e dönüp elini başının arkasına koymasını ve onu kendine doğru çekmesini izledik. Onu öptü, usulca ama kararlılıkla ve neredeyse saatlerce. Simon’ın eli ağzımda, gülümsedim, o da sırtıma hafifçe vurup beni gıdıkladı. Sophia ile Neil sonunda birbirlerinden ayrıldıklarında, Sophia, Neil’ın ağzının içine düşmüş gülüyordu. O da o koca, şapşal kıkırdayışıyla ona cevap veriyordu.

“Pekâlâ, şimdi de benim korkma zamanım,” dedi Simon elini ağzımdan çekerek.

“Mimi, ben...” diye başladı Sophia, Mimi’ye döndü ve karşısında boş bir jakuzi gördü.

Mimi ile Ryan gitmişlerdi. Ucundan kabinlere doğru giden Ryan’ın havlusunu görebilmiştim. Kolunda ıslak biriyle.

“Pekâlâ, gecemiz burada sona eriyor sanırım,” dedi Sophia iç çekerek ve Neil’ın elini tuttu.

“İyi geceler.” 

Sophia peşinde Neil’la eve doğru yürürken kıkırdadım. Birbirlerine sokuldular, bir sonraki manzaranın varlığına işaret ediyorlardı. Kabinlere baktım, henüz ışık filan yoktu. Muhtemelen yakın gelecekte oradan çıkmayacaklardı.

“Vay canına, bu çok ince bir çöpçatanlıktı, her ne kadar meseleye dan diye girmen pek arzu edilir bir durum olmasa da,” dedi Simon gülerek. Başını sırtıma yasladı. Hâlâ kucağında oturuyordum. Elini ağzımdan çekti, eli şimdi aşağıya, güneye doğru ilerliyordu, diğer eli sıkı sıkı belimi tutmaya devam ediyordu.

“Arzu edilir bir durum yaratmam genellikle,” dedim. 

Bu muhteşem kucaktan ayrılmak istemiyordum ama çok yakında ayrılmam gerektiğini biliyordum. Simon arkamda, sessizce duruyordu. Ben de kucağından inmeye başladım.

“Arzu edilmeyen bir durumun var mı ki Caroline,” dedi yumuşak bir sesle ve ben donakaldım. 

İkimiz de hareket etmiyorduk ama birbirimize yönelmiştik. Arkama bakmadan küçük bir gülücük çıktı ağzımdan.

“Şimdi ben bu sözü hiç anlamadım. Bu söz, arzu edilir olduğum anlamına mı geliyor yoksa...”

Parmakları tenimde küçük daireler çizmeye başladı.

“Ne anlama geldiğini çok iyi biliyorsun,” dedi nefesini kulağıma doğru vererek. 

Bizi çevreleyen havada bir şeyler kırıldı, bir şeyler çatırdadı, hem aramızdaki hem de havadaki gerilimden. Daha fazla küçük daire. En sonunda beni çözen o küçük daireler oldu.

Tüm kontrolümü kaybettim. Bir çırpıda ona döndüm, onu hazırlıksız yakaladım, bacaklarımı beline doladım, battı balık yan gider deyip harem mantramı bir kenara bıraktım. Ellerimi saçlarına daldırdım, parmak uçlarımda hissettiğim ıslak ipeksiliğin tadını çıkarırken onu kendime doğru çektim.

“O gece partide beni niye öpmüştün?” diye sordum dudağım dudaklarından birkaç santim uzaktayken. 

Bu sürüşü benim yaptığımı anlayınca kalçalarını benimkilere bastırıp ikimizi hiç olmadığımız kadar birbirine yaklaştırarak karşılık verdi bana. 

“Sen neden beni öptün?” diye sordu, ellerini sırtımda gezdirerek. 

Ellerinin belimi başparmağı önde, diğer parmakları arkada olacak şekilde tam olarak kavradığı yere yerleşerek beni daha da kendine çekti.

“Çünkü başka çarem yoktu,” diye yanıt verdim dürüstçe.

Nasıl da içgüdüsel bir karşılık verip onu öptüğümü, o sırada onu öpmekten başka bir şey istemediğimi hatırladım.

“Sen beni neden öptün?” diye sordum yeniden.

“Çünkü başka çarem yoktu,” dedi. 

Yüzüne yine o hınzır gülüş yerleşti. Neyse ki bu gülüşü uzun sürmedi. Çünkü sonunda asırlık bir sırrı keşfetmiştim.

Duvardelen’in o gülüşünü nasıl engellersin? 

Onu öpersin.

Onüçüncü Bölüm

Gökyüzü açıldı. Üzerimize boşalttığı soğuk yağmur sularıyla etrafımızdaki ve aramızdaki hararet birbirine karıştı. Altımda duran ılık ve ıslak Simon’a baktım, dünyada hiçbir şeyi onun dudaklarına yapışmak kadar istemiyordum. Her ne kadar kafamda tehlike çanları çalıyorsa da kendimi ortaladım, bacaklarımı beline daha sıkı doladım ve doğrudan gözlerinin içine baktım.

“Mmm, Caroline, bu gece bir planın var mı?” diye gülümsedi.

Elleri güçlü bir biçimde belimi sarmıştı, parmaklarını tenime batırıyordu. Tenini bedenime doğru öyle bir bastırdı ki aklım başımdan gitti. Karnıma dokunan karın kaslarını hissedebiliyordum, gerçekten hissedebiliyordum. Öyle güçlü öyle sert bir biçimde lezzetliydi ki Beyin alev almaya başladı, kararlarımı vermeyi diğer organlara bıraktı. Hatta zannediyorum benim OR bile bir dağsıçanı gibi kafasını uzatmıştı. Etrafa şöyle çabucak bir göz attı, sonunda bahara, aylardır olduğundan çok daha yakın olduğunu ilan etti.

Dudaklarımı yaladım, o da hareketlerimi tekrar etti. Jakuzinin buharının yarattığı dumandan onu zar zor görebiliyordum. Şehvet şimdi bu klorlu kimyanın kazanında fokurduyordu.

“Niyetimin bozuk olduğu bir gerçek,” dedim nefesimi vererek, biraz kendimi yukarı çektim. 

Tenine bastıran göğüslerimin verdiği duygu inanılmazdı. Tekrar kucağına yerleşirken bunun ondaki karşılığını son derece somut bir biçimde hissettim.

“Demek niyetin bozuk, öyle mi?” dedi sesi hırıltılıydı ve üzerime ılık bir şurup gibi dökülüyordu.

Dudaklarım boynuma bastırırken 

“Hem de çok bozuk,” diye fısıldadım kulağına. “Benimle niyetini bozmak ister misin?”

“Bundan emin misin?” diye inledi. 

Elleri sırtıma kenetlenmişti.

“Hadi Simon, hadi duvarları inletelim,” dedim. 

Dilimin dudaklarımdan fırlayıp tenine, tam çenesinin altında gezinmesine izin verdim. Kirli sakalı dilimin ucunu tırmaladı ve bu kirli sakal vücudumun diğer yumuşak yerlerine değdiğinde bana hangi duyguyu vereceğini hissettirdi. Bu noktada OR başını biraz daha çıkardı ve doğruca Beyin’e gitti.

Boynunun başlangıcından onu sıkı sıkı tuttum ve tam önüme doğru çektim. Gözleri iyice açılmış, alev alev parlıyor, beni hipnotize eden iki küçük topa dönüşüyordu. Gülüşü sertti, kendisi de öyle. Ona doğru eğilip dudağını dişlerimin arasına alıp emdim, dişlemeden önce hafifçe ısırdım ve onu kendime yaklaştırdım. İstekli bir biçimde bana doğru geldi, parmaklarım saçlarını çekerken kendini bana bıraktı. Dilimi ağzına bastırdım, o da iniltiyle dilini bana doğru bastırdı. Dünyam küçülmüş, küçülmüş, içinde sadece bu adamı, kollarımdaki ve bacaklarımın arasındaki bu muhteşem adamı hissetmek kalmıştı. Dünya yıkılıyormuşçasına öptüm onu. Tatlı ve tereddütlü bir öpüş değildi, akıl almaz bir şehvetle güçlenen düpedüz cinsel bir bastırılmışlıktı bu ve bir çığ gibi büyüyerek nolur-tanrım-yakın-gelecekte-bu-adamın-ağzında-yaşayayım’a dönüşüyordu. Ağzım, bizi seyredip onaylayan dağlar kadar eskilerden kalma bir dansın içinde diline izin verdi. Dillerimiz, dişlerimiz ve dudaklarımız ses çıkarıp şapırdayarak, ta kapısında bana o lakabı kazandıran halimle belirdiğim andan itibaren aramızda süregelen o tatlı gerilime teslim oldu. Elleri alt tarafıma doğru uzanıp beni kavrarken titredim. Beni daha da yakınına çekti. Bacaklarım titriyordu ve ben tapınaktaki bir fahişe gibi nefes alıp veriyordum. Simon Tapınağı... Önünde eğilmek için yanıp tutuştuğum yer. Gözlerimi kapamıştım, bacaklarım açıktı ve şimdi artık kudurmuş bir köpek gibi ağzının içinde inliyordum. Bu öpüşme, tek bir öpüşme beni azgın bir şehvet topuna dönüştürmüştü ve CarolineOnuİstiyor artık reddedilemezdi. Biliyordum ki eğer bana bunları hissettirmeye devam edecekse onu doğrudan Tahoe Gölü’me davet edecektim. Harika fikirdi.

“Tahoe’me gel Simon,” dedim ağzına doğru anlamsızca.

Durdu. 

“Caroline, nereye gel dedin? Ah, tanrım,” dedi sonunda anlayıp. 

Bizi jakuzinin kenarına çekti, suyun altına doğru yanaştırdı. Suyun yarısını terasa boşalttı, etrafımızda deniz kabarıyormuşçasma çalkalanan suyu da. Beni karşı duvara dayadı, bacaklarımı tekrar beline doladı. Onun gitmesine razı olmayarak ağzımı gözü kara bir biçimde ağzına dayadım. Bir noktada onu öyle şiddetle öptüm ki nefes almak için beni üzerinden atmak zorunda kaldı.

“Nefes al Simon, nefes al,” dedim kıkırdayarak. 

Gözümün önünde nefes almaya çalışırken yüzüne hafifçe vurdum.

“Sen çok...sen çok çılgın bir kadınsın,” dedi soluk soluğa.

Ellerini kollarımın altından geçirip omuz başlarımı tuttu, beni kendine bastırdı. Topuklarımı poposuna bastırdım. Onu yönlendirerek ona tam olarak nerede ihtiyacım olduğunu hissettirdim. Gözlerini kapadı, alt dudağını ısırdı. Ben Alt Kattaki Caroline atağımın ikinci dalgasına hazırlanırken boğazından hafifçe hayvani hırıltı çıktı.

“Eşine rastlanmaz derecede iyisin,” dedim inleyerek.

Tekrar onu öpmeye başladım, ağzının yanını, yanaklarını, çenesini öpücüklere boğdum, oradan aşağı kayarak boynunu emip ısırdım. Bu saldırıma izin vermek için başını arkaya attı. Elleri sert bir biçimde üzerimdeydi, sırtımda aşağılara iniyor, bikinimin iplerini yakalayıp gevşetiyordu. Çıplak göğüslerimin tenine değecek olması düşüncesi beni şehvetten deliye döndürüyordu. Elimi o zavallı saçlarından çektim. Boynumun arkasına ulaşıp bikinimin kopçasını açtım. Bunu yaparken boş Cava şişelerinden birini devirdim ve bir domino etkisiyle bütün şişeler tek tek yere devrildiler. Kıkırdadım. Sesle irkilen Simon geri çekildi. Gözleri şehvetle dolu, buğulu bir mavilik vardı. Fakat dikkatini verip bakışlarını bana çevirdiğinde gözleri kristalize olmaya başladı. Sonunda düğmesini açmayı başarmıştım. Suyun çıplak bedenimin etrafında döndüğünü hissedebiliyordum. İpleri çıkarmaya başladım. Simon onları sıkıca ellerinde tuttu. Görüntüyü gözünün önünden uzaklaştırmak istercesine başını salladı, ardından bağlantımızı keserek sıkıca gözlerini kapadı.

“Hey, hey, hey!” Onu dürttüm, gözlerini açıp bana bakması için zorladım. “Nereye gittin şimdi?” dedim fısıldayarak.

Ellerini sardı, hâlâ bikinimin iplerini boynumun arkasında tutuyordu. Usulca bikinimin üstünü tekrar bağlamaya başladı. Yüzümün pancar gibi kırmızı olduğunu hissediyordum. Bedenimdeki bütün kan o sırada bana ihanet ediyordu.

“Caroline,” dedi hızlı hızlı soluyup büyük bir dikkatle bana bakarak.

“Sorun nedir?” dedim sözünü kesip.

Ellerini omuzlarıma koydu, aramızda belli bir mesafeyi korumak ister gibiydi.

“Caroline, sen harikasın ama ben... ben yapamam...” dedi.

Gözlerini kapama sırası şimdi bana gelmişti. Gözkapaklarımda çeşitli duygular dönüp durdu. En öne çıkan da utanç duygusuydu. Yüreğim eziliyordu. Bakışlarının üzerimde olduğunu hissedebiliyordum, gözlerimi açmamı istiyordu.

“Yapamaz mısın?” Gözlerimi açtım, etraftaki her şeye baktım, bir tek ona bakmadım.

“Yok, demek istiyorum ki, ben...” diye ağzında bir şeyler geveledi. 

Apaçık huzursuzdu, benden uzaklaştı. Titremeye başladım. 

“Yapamazsın... Öyle mi?” diye sordum.

Birden suyun içinde bile buz keşmişçesine üşümüştüm. Beline doladığım bacaklarımı açarak uzaklaşmasına yardımcı oldum.

“Hayır, Caroline, sorun sen değilsin. Yani...”

“Peki, sence kendimi süzme bir salak gibi hissetmiyor muyum ben şimdi?” diyebildim zar zor. Kesik kesik güldüm, sudan çıkıp jakuzinin yan tarafına geçtim.

“Ne dedin? Ah, anlamıyorsun, sadece... Yani, yapamam...”

Bana doğru yaklaştı. Bacağımı uzatıp onu kendimden uzak tutmak için ayağımı göğsünün ortasına dayadım.

“Tamam Simon. Anladım. Yapamazsın. Sorun değil. Vay canına, ne manyak bir gece, öyle değil mi?” 

Tekrar güldüm, diğer tarafıma dönüp eve doğru yürümeye başladım. Birazdan gözümden boşalacak yaşları Simon görmeden oradan uzaklaşmak istiyordum. Tabii ki basamaklarda çıkmaya çalışırken ıslak bir yere basıp büyük bir gümbürtüyle yere düştüm. Gözbebeklerimin arkasının yanmaya başladığını hissediyordum. İçeri girmeden ağlayacağım diye paniğe kapılıp çabucak toparlanmaya çalıştım. Yürürken içtiğim içkinin bütün etkilerini ve bir baş ağrısının başlangıcını hissedebiliyordum.

“Caroline! İyi misin?” diye bağırdı Simon, jakuziden çıkmaya  çalışıyordu.

“İyiyim. İyiyim. Sadece...” dedim. 

Ayağa kalktım. Hıçkırmamaya çalıştığım için boğazım düğümlenmişti. Elimi arkamda tutup ona yardıma ihtiyacımın olmadığını anlatmak istedim. 

“İyiyim Simon.”

Arkamı dönüp de ona bakamadım. Yürümeyi sürdürdüm. Pikapta o lanetli caz orkestrasının şarkısı çalıyordu. Ama hâlâ Simon’ın ismimi bir kere daha söylediğini duyuyordum. Onu duymazdan gelip kapıya yöneldim. Düşündüğüm kadar baştan çıkartıcı olmayan, o el kadar bikinimin içinde şimdi kendimi çok salak hissediyordum. Bir havlu almaya bile yeltenmedim. Onun yerine cam kapıyı açtım, arkamdan gürültüyle kapanmasını duydum ve doğruca odama koştum. Koridorda arduaz döşemenin üzerinde küçük göletler bırakarak ilerledim, Sophia’nın odasından gelen kıkırdamaları göz ardı etmeye çalıştım. Yaşlar sonunda yanaklarımdan boşanıyordu, kapıyı kilitleyip bikinimi çıkardım. Kendimi banyoya attım, ışığı açtım ve orada dururken olanları düşündüm. Çıplak bir beden, sırtıma dökülen ıslak saçlar, sarhoş kafayla kayıp düşmemden sonra bacağımda oluşmaya başlayan morluk...ve öpüşmeyle kabarmış, şiş dudaklar.

Saçlarımı bir havluya sardım. O sırada lavabonun tezgâhına yaslanıp yüzümü aynaya iyice yaklaştırdım. Aynadaki kadın başparmağını bir mikrofon gibi tutarak bana sordu: 

“Caroline, hayatım, biraz önce bir kadını otuz dakika hiç durmadan miyavlatan bir adam tarafından geri çevrildin. Kendini nasıl hissediyorsun?” 

Başparmağını bana doğru uzatarak beni işaret etti.

“İşin aslı, küçük bir İspanyol köyüne yetecek kadar şarap içtim. Asırlardır orgazm olmadım ve muhtemelen güzel tasarlanmış bir apartman dairesinde Clive’ın gayrı meşru çocuklarıyla etrafım çevrili bir halde yaşlı ve yalnız bir kadın olarak öleceğim... Sence kendimi nasıl hissediyorum?” diye karşılık verdim, Aynadaki Caroline’a başparmağımı geri uzatarak.

“Salak Caroline, Clive’ı kısırlaştırmıştın ya,” dedi Aynadaki Caroline. Bana bakıp başını salladı.

“O halde git kendini becer Aynadaki Caroline, ben bunu bile yapamıyorum ne de olsa,” dedim en sonunda. 

Röportajı böylece bitirdim. Çıplak kıçımla birlikte yatak odasına geçtim. Üzerime bir tişört geçirip yürüyüş ve akşam yemeği ve şarap ve müzik ve şimdiye kadar içinde bulunduğum en iyi öpüşme seansının yorgunluğuyla kendimi yatağa bıraktım. Öpüşmeyi düşününce yine gözlerim doldu, biraz kâğıt mendil almak için uzandığımda karşımda sadece boş bir mendil kutusu buldum ve bu beni daha da fazla ağlattı.

Gerizekalı Duvardelen Kara Büyüsü.

Bu gece daha kötü sonlanabilir miydi?

O sırada telefonum çaldı.

“Krep ister misin tatlım?”

“Ah, hem de nasıl. Sağ ol bebeğim.”

Tanrım.

“Kahve için krema var mı hâlâ?”

“Kremanı buraya ayırdım aşkım.”

İmdat!

Yeni bir çiftin, değil ki iki çiftin, konuşmalarına kulak misafiri olmak kimi zaman kusturucu olabiliyordu. Ve akşamdan kalma olduğum da düşünülünce bu sabah uzun bir sabah olacaktı.

Dün gece James’le telefonda konuştuktan sonra derin bir uykuya dalmıştım. Tabii o içtiğim şarapların da katkısı olmuştu hiç kuşkusuz. Sabah şiş bir dil, şiddetli bir baş ağrısı ve kusmaya hazır bir mideyle uyandım. Beni daha da kusacak hale getiren şey de bu sabah Simon’ı görüp o tuhaf dün-gece-gerçekten-de-öpüştük konuşmasını yapmak zorunda olmaktı.

James bana kendimi iyi hissettirmişti neyse ki. Beni güldürmüştü. Eskiden benimle nasıl güzel ilgilendiğini hatırladım. Bunu hatırlamak güzeldi, hissetmek daha da güzeldi. Beni sözde bir duvar rengi hakkında konuşmak için aramıştı. Ben de hemen blöfünü görmüştüm. Ardından aslında benimle konuşmak istediğini itiraf etmişti. Büyük Jakuzi Reddedilişi’nden hemen sonra kendisiyle ilgilenmemi isteyen birisiyle konuştuğum için memnun olmuştum. Cehenneme kadar yolun var Simon. James gelecek hafta yemeğe çıkma teklifi yapınca hemen kabul etmiştim. Birlikte güzel zaman geçirirdik muhakkak... Benim OR o saklandığı delikten de çıktığına göre şehirde bir gecenin keyfine varabilirdim. Şimdi kahvaltı masasında, mutfağı yeteri derecede cinsel tatminle dolduran iki yeni çiftle sarılmış durumdaydım ve çığlık atmak istiyordum. Ama bunu yapmadım. Mimi mutlulukla Ryan’ın dizinde oturur, Neil da Sophia’yı adeta bu iş için dünyaya gelmiş gibi kavun toplarıyla beslerken çığlığımı kendime sakladım.

“Gecenin geri kalanı nasıldı Bayan Caroline?” dedi Mimi coşkulu bir sesle, bilmiş bilmiş tek kaşını kaldırarak. 

Çatalımın dişlerini eline bastırıp ona çenesini kapamasını söyledim.

“Vay canına. Huysuz. Birisi geceyi yalnız geçirdi anlaşılan,” diye mırıldandı Sophia Neil’a.

Şaşkınlık içinde Sophia’ya baktım. Benim hakkımda bu kadar pervasızca konuşmaları artık iyice canımı sıkmaya başlamıştı.

“Tabii ki geceyi yalnız başıma geçirdim. Geceyi hangi tanrının cezasıyla geçirdiğimi düşünüyorsunuz? Ha?” diye sorarak masaya vurdum ve portakal suyu bardağımı devirdim.

“Ah, her şeyin canı cehenneme,” diye homurdanarak terasa doğru yürüdüm. 

Gözyaşları on iki saatten az bir süre içinde tekrar beni tehdit ediyordu. Ahşap bahçe sandalyelerinden birine oturup göle baktım. Sabah serinliği yanan yüzüme iyi geliyordu. Beceriksizce gözyaşlarımı sildim. O sırada beni dışarıya kadar takip eden kızların ayak seslerini işittim.

“Bu konuda konuşmak istemiyorum, anlaşıldı mı?” dedim onlar karşımdaki sandalyelere yerleşirken.

“Peki, tamam ama bize bir şeyler söylemelisin. Yani dün gece yanınızdan ayrılırken Simon’la sen... Yani ne bileyim aranızda...” diye söze başladı Mimi, ben de onu durdurdum.

“Simon’la benim aramda hiçbir şey yok. Simon’la ben diye bir şey yok. Ne yani, siz en sonunda o boktan durumu düzeltip doğruyu buldunuz diye bizim de çift olacağımızı mı sandınız? Bu arada, bir şey değil,” diye çıkıştım. 

Kafamdaki spor şapkanın ucunu yüzüme doğru indirip akmaya devam eden yaşlarımı en iyi arkadaşlarımdan gizledim.

“Caroline, biz sadece düşündük ki...” diye söze başladı Sophia. 

Onun da sözünü kestim.

“Düşündünüz ki sona kalanlar olarak sihirli bir biçimde çift oluvereceğiz, öyle mi? Ne masal ama. Üçer üçer kusursuzca eşleşmiş örnek çiftler, değil mi? Sanki hep rastlanan bir şeymiş gibi. Romantik bir masalda değiliz.”

“Ah, hadi ama, ikiniz birbirinize çok yakışıyorsunuz. Dün gece bize kör diyen sen değil miydin? Merhaba çaydanlık. Benim ben, kettle,” diye karşılık verdi Sophia.

“Merhaba kettle, bu çaydanlık seni iyi bir benzetmeden önce yaklaşık otuz saniyen var. Hiçbir şey olmadı. Hiçbir şey olmayacak. Unuttunuz mu bilmiyorum, onun bir haremi var hanımlar. Bir harem! Benim üçüncü dilber olmaya niyetim yok. Yani unutun bu işi, anlaşıldı mı?” diye bağırdım, sandalyeyi itip kaktım, eve doğru yöneldim ve yolda sessiz Bir Simon’a rastladım.

“Harika! Sen de buradasın demek! Sizin ikinizin de panjurun gerisinden burayı gözetlediğinizi görüyorum kafasızlar!” diye bağırdım. Neil’la Ryan hemen pencereden uzaklaştılar.

“Caroline, konuşabilir miyiz lütfen?” diye sordu Simon, kolumdan tutup beni kendisine çevirdi.

“Tabii ki, neden olmasın? Hadi durma, yaşadığım utanç yarım kalmasın. Hepinizin olanları öğrenmek için yanıp tutuştuğunu biliyorum. Öyleyse söyleyeyim. Dün gece kendimi bu adamın kollarına attım ve o beni geri çevirdi. Pekâlâ, sır perdesi kalktı. Şimdi konuyu kapatabilir miyiz lütfen?”

Simonin elinden kendimi kurtarıp göl kıyısındaki yürüyüş yoluna doğru ilerledim. Arkamda hiçbir ses duymadım. Dönüp arkama baktığımda beşini birden gözleri faltaşı gibi açılmış, besbelli ki ne yapacaklarını bilemez bir halde buldum.

“Hey! Gel hadi, Simon. Gidelim,” dedim parmaklarımı şaklatarak. 

O da biraz korkmuş görünerek peşime düştü. Patikada büyük adımlarla ilerledim ve nefes alıp verişimi yavaşlatmaya çalıştım. Kalbim küt küt atıyordu, bu kadar sinirliyken konuşmak istemiyordum. Bundan iyi bir şey çıkmazdı. Derin derin nefes alıp verirken etrafımdaki bu güzel sabaha bir göz attım ve yüreğimi biraz olsun hafifletmeye çalıştım. Bu durumu olduğundan daha da acayip yapmama gerek var mıydı? Hayır. Dün geceye rağmen kontrollüydüm şimdi. Dün gece hiç yaşanmamış gibi yapabilirdim, en azından bunu deneyebilirdim.

Tekrar nefes aldım, üzerimdeki gerginliğin biraz da olsa benden uzaklaştığını hissediyordum. Her ne yaşandıysa Simon’la birlikte olmak hoşuma gitmişti ve onu artık bir arkadaşımmış gibi düşünmek zorundaydım. Patikada büyük adımlarla yürümeye devam ediyordum. Fakat en sonunda biraz rahatlayıp kendimi daha gevşek bir yürüyüşe bıraktım.

Ağaçları arkamda bıraktım ve iskelenin sonuna gidene kadar da durmadım. Güneş dün geceki fırtınadan sonra başını çıkarmış suyun üzerine gümüş ışıklar düşürüyordu. Simon’ın yaklaştığını ve hemen arkamda durduğunu duydum. Bir kez daha derin bir nefes aldım. Simon sessizdi.

“Beni göle itmeyeceksin, değil mi? Bu çok kötü bir hareket olur Simon.” 

Gülmeye çalıştı. Ben de hafifçe gülümsedim. Gülmek istemiyordum ama elimden gelmedi.

“Caroline, sana dün gece olanları açıklamama izin ver. Bilmeni isterim ki...”

“Sakın, sakın yapma, tamam mı? Suçu şarabın hanesine yazsak olmaz mı?” diye sordum. 

Onunla yüz yüz gelmek için döndüm ve ona galip gelmeye çalıştım. Suratında son derece tuhaf bir bakışla bana baktı. Alelacele giyinmişe benziyordu: beyaz bir fanila, eprimiş bir jean pantolon ve bağcıkları bile bağlanmamış yürüyüş ayakkabıları. Ayakkabısının bağcıkları, ormandaki yürüyüşten dolayı artık ıslak ve çamurluydu. Yine de harika görünüyordu. Sabahın ilk ışınları yüzünün güçlü kısımlarını aydınlatıyordu ve o kirli sakal gerçekten çok lezzetliydi.

“Keşke yapabilseydim Caroline ama...” diye tekrar söze girişti.

Başımı salladım. 

“Gerçekten Simon, lütfen...” dedim fakat hemen ardından Simon parmaklarını ağzıma koyunca sustum.

“Susman gerekiyor, tamam mı? Sözümü bir daha kesersen bu harika göle nasıl fırlatılacağını da görürsün,” diye beni uyardı. 

Gözünde çok alışık olduğum bir parıltı vardı. Başımı salladım, elini çekti. Küçücük bir dokunuşla su yüzüne çıkan, dudaklarımı yalayan o ateşi görmemiş gibi yapmaya çalıştım.

“Ne diyordum, dün gece çok büyük bir hatanın eşiğinden döndük,” dedi. 

Ağzımı açtığımı görünce bana bakıp parmağını salladı. Ağzımı fermuar gibi kapadım, anahtarı da suya atmış gibi yaptım. Kederli kederli gülümseyerek lafını sürdürdü.

“Gerçek şu ki senden etkilendim. Nasıl etkilenmem ki. Harikasın. Fakat sen sarhoştun, ben sarhoştum, çok güzel şeyler olabileceği gibi, her şeyi -ah, her şeyi- değiştirebilecek şeyler de olabilirdi. Anlıyor musun? Yapamazdım Caroline, yapamazdım. Kendime o hakkı veremezdim... Ben sadece...” 

Ellerini saçlarında öyle bir gezdirdi ki üzgün olduğunu anladım. Bana baktı, durumu düzeltmek, ona aramızın iyi olduğunu söylememi istiyordu. Bundan dolayı bir arkadaştan olmak ister miydim? Kesinlikle istemezdim.

“Hey, dediğim gibi her şey yolunda. Çok fazla şarap işte. Kaldı ki, bir anlaşmanın olduğunu biliyorum ve ben buna uyamadım... Dün gece kontrolümü tamamen kaybettim,” diyerek ona bunu yutturmaya çalıştım.

Bir şey demek için ağzını açtı ama bir süre sonra kafasını sallayıp derin bir nefes aldı. 

“Hâlâ arkadaş mıyız? Bu durumun aramızda bir soğukluğa yol açmasını istemiyorum. Senden gerçekten çok hoşlanıyorum Caroline,” dedi. 

Bana dünyası yıkılmak üzereymiş gibi bakıyordu.

“Tabii ki arkadaşız. Başka ne olabilir ki?” dedim güçlükle yutkunarak ve zoraki gülümseyerek. 

O da bana gülümsedi ve yürüyüş yolundan geri dönmeye başladık. Pekâlâ, çok kötü sayılmazdı. Belki bu işe yarayabilirdi. Kumsaldan bir avuç kum almak için durdu, sonra da kumu küçük, plastik bir torbaya koydu.

“Şişeler için mi?”

“Şişeler için,” dedi başını sallayarak. 

Yokuş yukarı tırmanmaya başladık.

“Görünen o ki bizim küçük planımız işe yaradı.”

“Bizimkilerden mi bahsediyorsun? Ah evet, bence gayet işe yaradı. Aradıklarını bulmuş gibiler.”

“Herkesin yapmaya çalıştığı da bu zaten, öyle değil mi?” dedim gülerek. 

Yürüyüş yolundan terasa, oradan da mutfağa geçtik. Dört kafa pencereden uzaklaştı. Masanın etrafında kayıtsız görünecekleri bir pozisyon arıyorlardı. Bir kahkaha attım.

“İhtiyacın olan şeyle istediğin şeyin aynı olması her zaman çok iyidir,” dedi Simon benim için kapıyı tutarak.

“Ah, bir ağız dolusu mu dedin?” 

İçimde yine bir sızı hissettim ama arkadaşlarımın ne kadar mutlu olduklarını görünce gülmek için kendimi zorlamama gerek kalmadı.

“Kahvaltı için bir şeyler yemek ister misin? Tarçınlı çöreklerden var hâlâ sanırım,” dedi Simon tezgâha doğru ilerleyerek.

“Yok, istemem. Sanırım eşyalarımı toparlayıp çantamı hazırlayacağım,” dedim. 

Yüzünden anlık bir hayal kırıklığı ifadesi geçer gibi oldu, daha sonra cesurca gülümsedi. Pekâlâ, bu çok harika bir durum değildi. İşte, iki arkadaş öpüştüğünde böyle oluyordu. Hiçbir şey eskisi gibi olmuyordu.

Kızlara selam verip odama gittim.

***

Şehre geri dönme konusundaki ısrarımdan dolayı iki saat içinde hepimiz hazırlanmış, arabalarda kimin kiminle gideceğine karar veriyorduk. Arabada Simon’la yalnız kalmak istemiyordum. O yüzden Mimi’yi de yanıma çektim ve ona Ryan’ı da yanında getirmesini söyledim. Artık dışarıda eşyaları ayarlıyorduk. Simon her şeyi Range Rover’ın arkasına istifledi. Bir ürperme hissettim, fakat polar ceketimi çantama koymuştum, o da diğer eşyaların altında kalmıştı. Simon bana döndüğünde durumu fark etti.

“Üşüdün mü?”

“Biraz ama sorun değil. Çantam altta kaldı, her şeyi yeniden düzenlemek istemiyorum,” diye yanıtladım. 

Isınmak için zıplamaya başladım.

“Ah! Aklıma geldi, senin için bir şey var burada,” diye haykırdı, en üstte duran çantasını karıştırdı. Bana kahverengi kâğıda sarılmış, şekilsiz bir paket verdi.

“Nedir bu?” diye sordum. 

Kıpkırmızı kesildi. Simon’ın yüzü kızarıyor muydu? Nadiren görmüştüm bunu...

“Bunu unuttuğumu sanmadın herhalde, değil mi?” diye yanıtladı. 

Saçı hafifçe gözlerinin önüne düşüyordu. Bir oğlan çocuğu gibi gülümsedi. 

“Sana bunu dün gece verecektim ama sonra...”

“Hey, Parker! Bana biraz yardım eder misin?” 

Neil Sophia’nın eşyalarını yüklemekte sıkıntı yaşıyordu. Dün olsa, bu iş Ryan’a kalacaktı. Bugün Neil’in işiydi. Dün. Dünya bir günde nasıl da değişmişti. Simon yanımdan ayrıldı. Mimi ile Ryan arka koltuğa yerleşmişlerdi. Paketi açtığımda karşımda son derece kaim, yumuşacık, İrlanda örgüsü bir kazak buldum. Kazağı elime aldığımda ağırlığını ve örgünün yumrulu dokusunu hissettim. Kazağı burnuma bastırdım, yün ve Simon’ın kazağa sinmiş o belirgin kokusunu içime çektim. Kazağa bakıp gülümsedim, sonra çabucak tişörtümün üzerine geçirdim, dökümlü ve bol duruşuna, yine de beni güzelce sarmasına bayıldım. Arkamı döndüğümde Simon’ı Neil’in kamyonetinin yanından bana bakarken buldum. Onun için etrafımda dönerken bana bakıp gülümsedi.

“Teşekkür ederim,” dedim dudaklarımı oynatarak.

“Birşey değil,” dedi dudaklarını oynatarak.

Kimsenin görmediğini umarak kazağımı iyice, uzun uzun kokladım.

Ondördüncü Bölüm

Siyah bir Range Rover’ın içinde San Franciso’ya dönerken...

Caroline: Pekâlâ, bunu yapabilirim... Şehre varmamıza sadece birkaç saat kaldı. Bu durumda olgun insan olabilirim. Dün gece benim ponponların görüntüsü üzerine birden kendini durdurmamış gibi yapabilirim. Ayrıca o neydi öyle? Hangi erkek ponponlara hayır derdi ki? Kaldı ki ponponlarım gayet güzel. Dimdik ve diriydi ve ıslaktı tanrının cezası... Neden ponponlarımı istemedi? Caroline, sakin ol... Ona gülümse sadece ve her şey yolundaymış gibi davran. Bir dakika, bu tarafa bakıyor. Gülümse! Pekâlâ, o da bana gülümsedi... Gerizekalı ponpon reddedici uyuz... Yani neden böyle yaptı? Hem de gayet sertti!

Simon: Bana gülümsüyor... Ben de ona gülümseyebilirim, öyle değil mi? Birbirimize doğal davranıyoruz sonuçta, öyle değil mi? Pekâlâ, tamamdır. Umarım hissettirdiğinden daha doğal durmuştur. Tanrım, bu devasa kazağın bir kızın üzerinde bu kadar güzel duracağı kimin aklına gelirdi ki... Aa Caroline ne giyse yakışıyordu. Özellikle de yeşil bikini. Dün gece onu reddettim mi gerçekten? Tanrım, aslında o kadar kolay olurdu ki sadece... Ama işte yapamadım. Neden yapamadım. Ah, Simon. Pekâlâ, sarhoştuk... Hayır, hayır, o sarhoştu. Sonra pişman olur muydu? Olabilirdi. Bu riski göze alabilir miydim? Eh, küçük bir felaket olabilirdi... Yoksa sorun kızlar mıydı? Bunu kızlara da yapmamam gerekirdi. Ama bugünlerde kızlarla da bir şeyler çok iyi gitmiyordu, öyle değil mi? Hah, bu haftasonu bir kere bile aklıma gelmediler... Çünkü Caroline’ı düşünmekten kendimi alamadım. Yine bana bakıyor... Şehre varana kadar bütün yol boyunca ne halt edeceğiz, ne konuşacağız? Ryan hiç oralı bile değil. Piç kurusu. Ona bana yardım etmesi gerektiğini söylemiştim. O ise Mimi’yi avuçlayarak kendisine yardım ediyordu. Caroline’la onları bir araya getirmek için bu kadar çabalamamıza neredeyse üzüleceğim. Hımm... Caroline’la ben... Caroline ve ben jakuzide...bikininin yasaklı olduğu jakuzide... Tanrım, bir dakika, şimdi hafiften bir...

Caroline: Neden kıpırdanıp duruyor? Tanrım, yoksa çişi mi geldi? Sanırım benim de çişim geldi. Belki de bir tuvalet molası almak için iyi bir zaman... Böylece Mimi’nin kulağını çekip ona arabada bizimle gelmelerinin nedeninin bütün yol boyunca surat asmak olmadığını, Ponpon Ödleği ile beni biraz lafa tutmak olduğunu hatırlatırım. Pekâlâ, ona bir sonraki benzincide durmasını söyle. Vay canına, gerçekten de çişi geldi sanırım. Umarım benzincide Gardetto’s vardır.

Simon: Neyse ki durmamızı istedi. Şimdi sapık gibi görünmeden kendime bir çekidüzen verebilirim... Ah, neden bahsediyorum ben? Sapığın tekiyim. Dün gece bacaklarını belime dolayan bir kadınla arabadayım ve sadece düşüncesi bile beni sertleştirmeye yetiyor. Sapık, sapık, sapık. Umarım benzincide Gardetto’s vardır.

Mimi: Ohh! Duruyoruz! Umarım benzincide sakız vardır!

Ryan: Ah, daha şimdiden mola mı veriyoruz? Şehre hava kararmadan varamayacağız. Mimi evini görmemi istiyor. Bunun anlamı umarım Mimi’nin etrafta çıplak dolaşıp onu izlememe izin vermesidir... Umarım benzincide prezervatif vardır.

Caroline: Pekâlâ, bunun üstesinden daha iyi gelebilirdin. Mimi’nin seninle Simon’ın büyük bir paket Gardetto’s paylaşmasını önermesi büyütülecek bir şey değildi. Bugün biraz hassas mıyım neyim? Evet, sanırım öyleyim... Ama arabadan çıktığımda Simon’ın popoma baktığından adım gibi eminim. Ne demeye popoma bakıyor şimdi? Dün gece bikinimin altına bakmak istemedi bile. Gerçekten de bu kadar karmaşık biri mi? Ne halt yemeye bana bakıyor? Elini uzatıyor. Bir dakika, kıpırdama Caroline, kıpırdamam... Ah çenemde bir susam tanesi. Pekâlâ, eğer ağzıma bakıyor olmasaydın Bay Kafası Karışık bunu fark etmezdin bile. Artık bu susam tanesini hiç alamayacaksın ahbap. Kahretsin! Bu kazak neden böyle güzel kokuyor? Umarım yol boyunca kazağı kokladığımı fark etmemiştir.

Simon: Bugün burnunu çekip duruyor cidden. Umarım nezle olmuyordur. Hafta sonu dışarıda epey zaman geçirdik... Şifayı kapmasını istemem. Tekrar burnunu çekti. Ona kâğıt mendil mi versem?

Mimi: Yakalandın Caroline. O kazağı koklayıp durduğunu adım gibi biliyorum.

Ryan: Mimi’de o sakızdan daha var mı merak ediyorum. Umarım o prezervatifleri aldığımı fark etmemiştir. Haddini bilmezlik yapmak istemem. Ama kesinlikle yakında, çok yakında yine onun altında olmak istiyorum. Bu kadar ufak tefek birinin böyle gürültülü olacağı kimin aklına gelirdi... Ah, sertleştim şimdi.

Mimi: Ryan Hail... Mimi Ryan Hail... Mimi Hail... Mimi Reyes-Hall...

Caroline: Pekâlâ Caroline, kendinle o zor konuşmayı yapma zamanı. Neden dün gece kendini Simon’ın kollarına attın tam olarak? Nedeni şarap mıydı? Müzik miydi? Büyü müydü? Bütün bu şeylerin birleşimi miydi? Tamam, tamam, daha fazla yalan yok. Bunu yaptım çünkü... Çünkü... Kahretsin, daha fazla Gardetto’s yemem lazım.

Simon: Çok tatlı. Yani... Tatlı kadın var, tatlı kadın var... Nasıl da korkağım. Tatlı da neymiş; güzel, çok güzel seni korkak... Ve çok güzel kokuyor seni korkak... Neden bazı kadınlar daha güzel kokuyor? Bazı kadınlar çiçek gibi kokuyor. Kimisinde de boktan, meyveli bir koku oluyor. Neden bazı kadınlar mango gibi kokmak ister ki? Neden bir kadın mango koksun? Belki de kendimi mango kelimesini düşünmeye zorlarsam belki de artık aklıma Caroline gelmez. Caroline... Mango... Caroline... Caroline... Ah! İşte yine sertleştim...

Caroline: Yine çişi gelmiş gibi görünüyor... Çok fazla kahve içiyor. Daha şimdiden şu termostan altı fincan kahve içti. Çok komik... Evdeyken bir bardaktan fazla kahve içmiyor. Ne demeye kaç fincan kahve içtiğini biliyorum ki? İtiraf et Caroline. Onun hakkında çok fazla şey biliyorsun çünkü... Çünkü...

Ryan: Yine mi duruyoruz kanka? Eve varamayacağız bir türlü. Bizimkinin bugün ciddi bir problemi var... Döndüğümüzde bir bira içmek ister mi diye sorsam iyi olur muhtemelen. Belki de dün gece olanlarla ilgili içini dökmek ister. Teklif etsem mi? Vay canına, Mimi bu pantolonun içinde muhteşem görünüyor... Daha fazla sakız alacak mı acaba? 

Mimi: Kazağını koklamaktan vazgeç Caroline. Çok ciddiyim. Eğer onu yalnız yakalayabilirsem... Pekâlâ, Simon tuvalete gidiyor sanırım. Kurutulmuş etlerin yanında Caroline’ı yalnız yakalayabilirim.

Caroline: Argh... Mimi’nin kazağı kokladığımı bilmesine inanamıyorum. Simon fark etti mi acaba?

Simon: Daha iyi görünüyor. Artık burnunu çekmiyor.

Mimi: Sophia’ya mesaj atmam lazım. Simon ile Caroline’ın arasının iyileşmediğini bilmesi gerekiyor. Bu ikisiyle ne yapacağız tanrı aşkına? Gerçekten... Kimi zaman insanlar gözlerinin önündeki doğruyu göremezler. Ayyyy... Ryan sırtını kaşımamı istiyor. Ona bayılıyorum... Ah, parmakları nasıl da uzun...

Ryan: Mmmmm... Sırtım... Kaşınıyor... Sırtım... kaşınıyor... Mmmmm...

Caroline: Pekâlâ, artık kafanın içinde meseleden kaçmak yok, Reynolds. Bak şimdi gerçekten ciddiyim çünkü soyadımı kullanıyorum. Pekâlâ, şimdi kulağını aç ve beni iyi dinle Reynolds... Hehhhehh... Tam bir baş belası gibi konuştum!

Simon: Hımmm... Gülüyor mu ne? İçinden bir şeye gülüyormuş, öyle diyor. Belki de her şey yolunda gidiyordur - ahh, yanlış Gardetto’s paketini kaptım. Bana hırladı mı biraz önce?

Caroline: Ponponlarımı reddet, sonra da gelip Gardetto’s paketimi çalmaya çalış, öyle mi? Yok öyle yağma, ahbap. Pekâlâ, Reynolds, kıkırdamayı kes. Gerçeklerden daha fazla kaçamazdın, zihninde bile. Masadaki sorular şunlar: 1. Dün gece neden kendini Simon’ın kollarına attın? Ve alkolü ya da müziği ya da tatil havasını ya da Sinirleri ya da Yüreği ya da herhangi bir şeyi suçlamak yok. 2. Neden seni reddetti? Eğer oraya gitmek istemiyorsa neden haftalardır seninle komşu yakınlığının dışında flört ediyordu? Bir haremi var, kahretsin. Püriten filan değil. Argh!! 3. James’in dışarı çıkma teklifini kabul etmenin Simon tarafından reddedilmiş olmanla bir ilgisi var mı? 4. Simon’la ben, birbirimizin ağzının tadını dahi bilirken nasıl sadece arkadaş olarak kalacaktık? Ve söylemeliyim ki ağzı çok, çok, çok güzeldi. Pekâlâ, tamam. Kazağı bir kere daha koklayabilirsin. Kimsenin seni görmesine izin verme yeter.

Simon: Caroline ile aramızdaki bu boktan durumu çözmem gerek. Harika biri, gerçekten harika biri... Aradığım her bir özelliği kendinde taşıyan başka bir kadın olmuş muydu? Natalie Portman dışında tabii ki. Peki ya Caroline? Lifetime seyretmeyi bırakmam gerek. Hangi erkek “Aradığım her özelliği kendinde taşıyan başka bir kadın olmuş muydu?” gibi cümleler geçirir ki aklından? Dur bir dakika, hayalimdeki kadını mı arıyorum ben? Hayır, aramıyorum. Bunun için ne zamanım ne de yerim var. Zaten benim kızlar da pembe boyalı ev istemiyorlar. Kendilerine pembe boyalı ev vaat edenlerden de uzak duruyorlar. Caroline pembe boyalı ev hayali kurmadığını söyledi. Katie kendi evini buldu zaten ve onun adına seviniyorum. Nadia ya da Lizzie ile en son ne zaman konuşmuştum? Belki de benim için doğru kişiler değillerdi en baştan. Onları Caroline’ı isteyebileceğim gibi istemiyorum. Ah sen korkâğın tekisin Parker... Ah, Caroline! Kahrolası, uzun soluklu bir ilişki yürütülebilecek biri... Dur bir dakika. Neler oluyor? Yoksa... (yutkunma)... bir ilişkiye başlama fikri sana eğlenceli mi geliyor? Ne bok yemeye aklıma “yutkunma” sözü gelir ki? Bu biraz aşırı oldu Parker. Hadi ama, bir düşünsene. Eğer yanlış hatırlamıyorsam onu Ispanya’ya davet ettin! Bundan paçayı kurtarmaya çalışma! Hey, biraz önce kazağını mı kokladı?

Ryan: Mmmm... benimki kurutulmuş et seviyor. Ne şanslıyım! Sırtımı kaşıyor ve kurutulmuş et yiyor. Öldüm ve cennete gittim galiba.

Mimi: Kurutulmuş etlerimin hepsini yediğine inanamıyorum. Bu ne kepazelik. Heehhe.

Caroline: 1. soru çok zor. O sorudan başlayamam. Soruları yanıtlamaya tersten başlayacağım. 4. Arkadaş olabilir miyiz bilmiyorum ama gerçekten de arkadaş olmak istiyordum. Öyle laf olsun diye değil. Simon’ı gerçekten seviyordum. Dün olanlar bir çuval inciri berbat etse de bunu kendi aramızda çözebilirdik... Ve ne içiyorsam ondan biraz daha içmek isterdim. 3. ELBETTE JAMES’LE DIŞARI ÇIKMAYI SIMON’LA OLANLARDAN DOLAYI KABUL ETTİM. Ah, düşüncelerin zihnimde bile büyük harflerle belirmesi ne komik. 2. Beni neden geri çevirdiğini bilsem kahrolası bir dahi olurdum. Nefesim mi kokuyordu? Yok. Sarhoş olduğum için mi? Muhtemelen... Ama eğer sarhoş olduğumuzdan dolayıysa insanlık tarihindeki zamanlaması en kötü şövalyelik. İki lafının biri “Yapamam, bu bir hata olur”du. Şimdi düşününce belki de hataydı. Ama bu hatayı işlemeye değerdi... Belki de haremine sadık olmaya çalışıyordu yalnızca? O da tuhaf bir biçimde çok şekerdi. Onları gerçekten düşündüğünü biliyorum. Kahretsin, onlar söz konusu olduğunda bile harika biri! Ama biliyorum ki “yapamam’’ doğru bir ifade değildi. “Yapamam” deyince insanın aklına ereksiyonla ilgili bir sorun olduğu geliyor. Ama o zımbırtıyı bacağımda hissediyordum. Ah. İç geçir. O bacak için iç geçir. Bu kazak kafa mı yapıyor ne? Snıf snıf...

Simon: Yine burnunu çekti. Neden böyle yapıp duruyor? Kazağı giydiğimde ben yünden başka bir koku fark etmemiştim. Kızlar bir garip gerçekten... Garip bir biçimde müthiş... Kuku... Caroline’ın kukusu... Ahhh sertleştim yine. Ne demeye bu kız için deli olmuyormuşum gibi yapmaya çalışıyorum ki? Ayrıca bu durumun onun kukusuyla da hiçbir ilgisi yok, şimdi daha da sertleştim.

Caroline: Bu sorudan kaçmaya çalışmaktan vazgeç Birebir yüzleş! Neden kendini Simon’ın kollarına attın? Aranızdaki arkadaşlığı, haremini, OR kıtlığını ve ondan ve onun o Duvardelen büyüsünden uzak durmak için sıraladığın bütün o güzel sebepleri neden unuttun? Hadi ama Caroline. Gerçeği gör ve söyle. Ona karşılaştığınız gece seni neden öptüğünü sorduğunda ne demişti? “Çünkü başka çarem yoktu.” Tanrım, zihnimde bile bunu söylemesi harika yankılanıyor... İşte senin cevabın Caroline: çünkü başka çarem yoktu. Şimdide bu boktan durumu çözmem gerekiyor. Onu öptüm, o da beni öptü çünkü başka çaremiz yoktu. Ayrıca bu bizim, sadece bizim tercihimizdi... Ve beni durdurup yapamayacağını söylemesi? Haftalarca saçma sapan flörtler ettikten sonra? Beni İspanya’ya davet ettikten sonra? Tanrının belası İspanya! Ve istiyorum işte! O tanrının belası İspanya’ya... bir dakika, Ispanya’ya onunla gitmek mi istiyorum? Argh! Evet ya, İspanya. Her neyse, mantıklı bir neden söylese iyi olur çünkü iyi bir eş adayıyım. ORmak ya da ORmamak: Gayet iyi bir adayım. Evet, öylesin Reynolds. Kendi kendine konuşurken birinci kişi ile üçüncü kişi arasında gidip gelmen ne acayip! Ah sonunda, şükürler olsun. Bay Köprüsü! Bu kadar içe bakış yeter...

Simon: Kahretsin, Bay Köprüsü. Neredeyse geldik ve Caroline’la ilişkimizin nasıl gideceğini bilmiyorum. Yol boyunca birbirimizle neredeyse hiç konuşmadık. Yine de eve yaklaştığımıza memnunum. Üstüm başım kurutulmuş et kokuyor. Eve gittiğimde otuz bir çekmem lazım. Öyle böyle değil...

Mimi: Yaşasın! Bay Köprüsü! Acaba Ryan geceyi benim evde geçirmek ister mi?

Ryan: Ah Bay Köprüsü! Geldik sayılır. Mimi geceyi onun evinde geçireceğimi ve yarın da işini arayıp hasta olduğunu söyletmeyi planladığımı biliyor mu ki? Hey ufaklık, senin için planlarım var... Fakat bu kadar çok kurutulmuş et yememiştim hayatımda. Bu yaptığım en sessiz araba yolculuğuydu. 

Yeni çiftimizi Mimi’nin evinde bıraktık ki onların bundan pek haberi olmadı, ikisi de kendi sakızlar ve balonlar dünyasında yaşıyorlardı. Ardından bizim evlere doğru yola devam ettik. Her ne kadar arabadayken herkes kendi düşüncesinde kaybolduysa da yolculuk boyunca bir gerilim oluşmuştu. Arabada yalnız kaldığımızda bu daha da belirgindi. Simon’la benim her zaman konuşacak konumuz olurdu. Fakat şimdi üzerinde tartışacağımız bu kadar mesele varken ikimiz de sessizdik. İşlerin tuhaf bir noktaya varmasını istemiyordum. Şu anda iyi olduğumu ona söylemem gerekiyordu, biliyordum. Kendisi üzerine düşeni yapmış ve benimle gayet olgun bir konuşma gerçekleştirmişti. Bir kere daha meseleye dan diye girmemden sonra her şey halledilmiş görünüyordu. Terasta bağıra bağıra Simon’a pas verdiğimi ilan ettiğim an geldi gözümü önüne. Yanaklarım utançtan kıpkırmızı kesilirken nasıl acayip göründüğümü düşünüp içimden bir kahkaha attım. Sağa sola sallanan kollar, tükürsem çivi çıkacakmış gibi bir ağız. Sonra da ürkmüş Simon’a havlayarak beni kumsala kadar takip etmesini söyleyişim. Herhalde aklından onu oracıkta doğrayıp cesedini de göle atacağımı geçirmiştir. Direksiyonu tutan ellerine, bir gece önce son derece göze çarpan bir biçimde üzerimde olan ellerine baktım. Kendisini engelleme becerisine hayran kalmıştım. Çünkü biliyorum ki o da istekliydi. Ya da zihni olmasa bile hiç değilse bedeni öyleydi. Mesele şu ki zihni de bu işin içindeydi diye düşünmüştüm. En azından bu kadar ayrıntılı düşünene kadar. Ona bir kere daha baktım, bizim caddede park ettiğimizi fark ettim. Kaldırım kenarından park ettikten sonra bana baktı, yirmi dört saat önce dişleme şansına nail olduğum aynı alt dudağı ısırdı. Daha ben emniyet kemerimi çözmeden arabadan fırlayıp benim kapıma koştu.

“Şey... Gidip şey yapayım... Eşyaları indireyim,” dedi tutuk bir biçimde. 

Sol elini saçlarından geçirdi, sağ eliyle de arabanın yan tarafında tempo tutuyordu. Gergin miydi ne?

“Pekâlâ, öyleyse,” diye bir şeyler mırıldandı tekrar ve arkaya doğru gözden kayboldu. 

Evet, gergindi. En az benim gergin olduğum kadar. Çantamı arabanın arkasında aldı ve evlerimize gitmek üzere ağır ağır üç kat merdiven çıktık. Hâlâ konuşmuyorduk, sadece anahtarlıklarımızda şıngırdayıp duran anahtarların sesi duyuluyordu. Meseleyi böyle bir noktada bırakmaya razı olamazdım. Onunla yüzleşmek zorundaydım. Derin bir nefes alıp ona döndüm. 

“Simon, şey ben...”

“Caroline, ben...”

ikimiz birden güldük biraz.

“Önce sen söyle.”

‘Yok, sen söyle,” dedi.

“Olmaz. Ne diyecektin?”

“Sen ne diyecektin?

“Hadi dökül bakalım babalık. Gidip aşağıdaki iki kraliçenin elinden kurtarmam gereken bir pisicik var,” dedim Clive’ın  aşağıdan bana seslendiğini duyarak.

Simon güldü, kapısına yaslandı. 

“Sanırım bu hafta sonu harika zaman geçirdiğimi söylemek istemiştim yalnızca.”

“Dün geceye kadar, öyle değil mi?” 

Kapıya yaslandım, jakuzideki filden bahsederken irkilmesini izledim.

“Caroline,” dedi iç çekerek. 

Gözlerini kapattı ve başını geriye attı. Yüzündeki ifadeden gerçekten acı çekiyormuş gibi görünüyordu. İçim acıdı. Acımamalıydı aslında ama acıdı.

“Olanları unutamaz mıyız yahu?” dedim. “Biliyorum unutamayız da unutmuş gibi yapamaz mıyız? İnsanlar ilişkilerinin tuhaflaşmayacağını söylerler hep ama hep de tuhaflaşır. Böyle olmaması için biz ne yapabiliriz?”

İyice açılmış gözlerini bana dikti. 

“Herhalde buna izin vermeyerek. Aramızdaki ilişkinin tuhaflaşmasına izin vermeyeceğiz. Tamam mı?”

“Tamam.” 

Başımı salladım ve karşılığında Tahoe’de kazağın paketini açtığımdan bu yana yüzündeki ilk gerçek gülümsemeyi gördüm. Eşyalarını toparladı.

“Bu gece bana güzel bir şeyler çal, olur mu?” dedim içeri girerken.

“Anlaştık,” dedi ve kapılarımızı kapattık.

Fakat o gece bana bir caz orkestrasının müziklerini çalmadı. Ve o hafta bir daha konuşmadık.

“Gemilerin mi battı, ne oldu?”

Masadan kafamı kaldırdığımda karşımda Jillian’ı buldum. Zarif topuzu, siyah, dar kesimli pantolonu, beyaz ipek gömleği ve vişneçürüğü kaşmir şalıyla her zamanki gibi gayet derli toplu görünüyordu. Odanın öbür ucundan şalının kaşmir olduğunu nereden anlamıştım? Çünkü söz konusu kişi Jillian’dı. An itibarıyla topladığım saçımın arasındaki beş kalemden birini aldım ve bakışlarımı önümdeki karışıklığa yani masama çevirdim. Günlerden çarşambaydı. Bu hafta hem rüzgâr gibi geçmiş hem de geçmek bilmemişti. Simon’dan tek bir söz duymamıştım. Ne bir telefon mesajı. Ne bir şarkı. Ama ben de onunla iletişim kurmamıştım. Nicholson evindeki son birkaç detayı bitireceğim, James’in evi için pahalı biblolar ısmarlayacağım ve gelecek ay tamamlanacak sıradaki bir mağaza projesi için skeç yapacağım derken canım çıkmıştı. Dışarıdan bir karmaşa gibi görünüyordu ama işlerimi ancak böyle yapabiliyordum. Bazı günler düzenli ve tertipli olmaya ihtiyaç duyuyordum. Bazı günler de masamın üzerindeki karışıklık kafamdaki karışıklığı yansıtıyordu. İşte o gün bugündü.

“Ne var ne yok Jillian?” diye seslendim. 

Kahveme uzanmaya çalışırken renkli kalemlerimin olduğu kabı devirdim.

“Bugün kaç fincan kahve içtin Bayan Caroline?” dedi gülerek. 

Karşımdaki koltuğa oturdu, yere düşen kalemleri bana uzattı.

“Zor soru... Bir buçuk demlikte kaç fincan kahve var?” diye yanıtladım. 

Çay fincanını koyabilmesi için bazı kâğıtları toparlayıp düzenledim. Bu kadın ince seramik fincanlarda çay içerek ayakta kalıyordu ama onun işine yarıyordu.

“Vay vay vay, anlaşılan bugün müşteri görüşmen yok?” diye sordu masaya eğilerek ve doğal bir biçimde kahve fincanımı eline alarak. 

Ona bakıp tısladım, o da fincanı uslu uslu geri koydu.

“Hayır, görüşme yok,” dedim yeni yaptığım skeçleri renklerle belirlenmiş dosyalara yerleştirip dosyaları uygun çekmecelere koyarken.

“Evet bebek, neler oluyor?”

“Ne demek istiyorsun? Çalışıyorum işte. Bana bunun için ödeme yapıyorsun, unuttun mu?” diye çıkıştım. 

Bir halkaya geçirilmiş kumaş örneklerini aldım, bu sırada vazomu devirdim. Bu hafta koyu mor, hatta siyah denebilecek laleler almıştım. Şimdi hepsi yere saçılmıştı. Derin bir iç çekip sakinleşip yavaşlamak için kendimi zorladım. Oturup ofisimin haline şöyle bir bakınca gözlerimde iki tombul gözyaşı damlasının belirdiğini hissettim.

“Kahretsin,” diye homurdandım ve ellerimle yüzümü kapadım. 

Bir dakika orada durup duvardaki retro saatin tiktaklarını dinleyip Jillian’ın bir şey demesini bekledim. Bir şey demeyince parmaklarımın arasından ona baktım. Elinde kazağım ve çantamla kapıda duruyordu.

“Beni kovuyor musun?” diye fısıldadım gözümden yaşlar boşanırken. 

Elini sallayıp beni yanına çağırdı. Kazağımı omzuma atıp elime çantamı tutuşturdu.

“Hadi ama tatlım. Bana yemek ısmarlıyorsun.” 

Göz kırptı ve beni giriş holüne doğru sürükledi.

Yirmi dakika sonra iki lame perdenin arkasında kısmen gizlenmiş kırmızı bir köşede... Beni Çin Mahallesi’ndeki en sevdiği restorana getirmiş, bana papatya çayı ısmarlayıp sessizlik içinde o yarı sinir krizinin sebebinden bahsetmemi beklemişti. Aslında tam da sessizlik içinde denemezdi. Pirinç çorbası ısmarlamıştık.

“Tahoe’de çılgın bir hafta sonu geçirmiş olmalısınız, öyle değil mi?” diye sordu en sonunda.

Tabağıma bakıp güldüm. 

“Öyle de denebilir.”

“Ne oldu?”

“Sophia ile Neil sonunda bir araya geldi ve...”

“Dur bir dakika, Sophia ile Neil mi?” Sophia’nın Ryan’la birlikte olduğunu sanıyordum?”

“Öyleydi, öyleydi de doğrusunu istersen gözü hep Neil’deydi ve sonunda durum çözüldü.”

“Zavallı Mimi ve Ryan. Onlar için garip bir durum olsa gerek.”

“Hah hah! Evet ya, zavallı Mimi ve Ryan. Kabinlerde seviştiler, sen neden bahsediyorsun?” dedim gülerek.

Jillian’ın gözleri faltaşı gibi açıldı. 

“Kabinlerde mi? Vay vay vay...” derin bir nefes aldı. 

Başımı salladım. Aynı anda iç geçirdik.

“Eee, Simon da Tahoe’ye gitti, öyle değil mi?” diye sordu birkaç dakika sonra yüzüme bakmadan. 

Jillian’ın bu gizli oyununa ufaktan güldüm. Jillian’ın pek çok kendine has özelliği vardı ama kurnazlık bunlardan biri değildi.

“Evet, Simon da oradaydı.”

“Eee, nasıldı?”

“Önce harikaydı, sonra değildi, şimdi de bir garip,” dedim.

Çayımdan içmek için çorbamı kenara ittim. Jillian içmem konusunda ısrar etmişti. Hem yatıştırıcı hem de kafeinsizdi.

“Pekâlâ, siz kabine girmediniz mi?” diye sordu. 

Bana önemsiz bir şey sormuş gibi bir taraftan da hâlâ restoranda göz gezdiriyordu.

“Hayır Jillian, kabine girmedik. Jakuziye girdik ama kabine girmedik,” dedim. 

Ardından içimde ne var ne yoksa döküp bütün bu acayip hikâyeyi ona baştan sona anlattım Dinledi, kimi yerde “hımm” dedi, kimi yerde homurdandı ve doğru noktalarda da kızgınlığını saklamadı. Anlatmayı bitirdiğimde yine gözyaşları içindeydim ve bu durum beni çileden çıkarıyordu.

“Üstüne üstlük, bunu yapmamam gerekir ama aslında engelleyen o oldu ve bunu yapmayı istediğini de hiç sanmıyorum!” dedim oflayarak. 

Öfke içinde peçeteyle gözyaşlarımı sildim.

“Peki, sence neden böyle yaptı?”

“Eşcinsel olmasın?” dedim. 

Güldü. Derin bir nefes alıp kendimi toparladım. Jillian düşünceli düşünceli bana baktı, en sonunda bana doğru eğildi. 

“İki akıllı kadın olarak şu anda çok da akıllıca hareket etmediğimizin farkında mısın?” dedi.

“Ne dedin?”

“Bir erkeğin neyin peşinde olduğunu anlamaya çalışmamak gerektiğini bilmemiz lazım. Zamanı gelince her şey çözülür. Peki ya gözyaşlarına ne demeli? Bunlar gerilimin yarattığı gözyaşları, hüsranın gözyaşları, daha fazlası değil. Yine de sana bir şey söyleyeceğim.”

“Ne söyleyeceksin?”

“Simon’ı bildim bileli onun çekimlerine birini davet ettiğini hiç duymadım. Hem de hiç. Yani seni Ispanya’ya davet etmesi... Bu hiç Simon’ın yapacağı bir şeye benzemiyor.”

“Kim bilir, belki de artık davet edilmiyorumdur.” 

Abartılı bir biçimde iç çektim.

“Hâlâ arkadaşsınız ama değil mi?” diye sordu tek kaşını kaldırarak. “Neden bunu ona sormuyorsun?” 

Sorusuna yanıt vermeyince 

“Bunu mideye çekmek zorundasın.”

“Bence o sineye, Jillian. Sineye çekmek zorundasın.”

“Ah, mideye, sineye, her neyse. Şans kurabiyenden yesene tatlım.” 

Masanın üstündeki kurabiyeyi ikiye ayırıp gülümsedi. Ben de ayırıp içindeki yazıyı çıkardım.

“Seninkinde ne diyor?” diye sordum.

“Kafasında birden fazla kalem olan bütün çalışanlarını işten at, diyor dedi büyük bir ciddiyetle. 

Birlikte güldük. Üzerimdeki gerginliğin sonunda biraz hafiflediğini hissediyordum.

“Seninkinde ne diyor?” diye sordu.

Kâğıdı açtım, yazanları okudum, ardından gözlerimi devirdim.

“Gerizekalı şans kurabiyesi,” dedim iç geçirerek ve kâğıdı Jillian’a uzattım.

Okudu ve gözleri yine faltaşı gibi açıldı. 

“Ah gördün mü, tam sen! Hadi artık işe dönelim.”

Güldü. Elimden tutup beni restoranın dışına kadar geçirdi. Yazıyı bana geri verdi. Tam atmayı düşünüyordum ki son anda cüzdanımda bir yerlere sıkıştırdım.

ÖRDÜĞÜN DUVARLARA

VE DUVARIN ÖBÜR TARAFINDA OLABİLECEKLERE

KARŞI DİKKATLİ OL

Konfüçyüs, bana kastın mı var?

James ile Caroline arasındaki mesajlaşma:

Selam.

Selam.

Cuma akşamı geliyorsun değil mi?

Evet, geliyorum. Akşam yemeğine nereye gidelim?

Ne zamandır denemek istediğim bir Vietnam restoranı var.

Vietnam mutfağıyla pek aram yok. Unuttun mu?

Hadi ama, benim en sevdiğim mutfak, biliyorsun. Sen de çorba içersin!

Pekâlâ, Vietnam olsun. Yiyecek bir şeyler bulurum. Bu arada, kalan mobilyaların da Pazartesi günü teslim edilmesi gerekiyor. Mobilyaları alıp yerleştirmek üzere orada olacağım.

Projenin bitmesine ne kadar zaman var?

Yatak odasında bir kaç parça dışında gelecek hafta her şeyin bitmiş olması gerekiyor. Teslim tarihinden daha önce, söylemem gerekirse...

Çok iyi. Yatak odasındaki işleri bitirmek için de gelecek misin?

Kes şunu Jamie.

Bana Jamie demenden nefret ediyorum.

Biliyorum Jamie. Cuma akşamı görüşürüz.

Bugün beni yiyip bitirmişti. Kelimenin tam anlamıyla hiçbir yere kıpırdayacak halim yoktu. Yogaya gitmeyi planlıyordum. Gerçekten yapacaktım. Ama akşam yaklaştıkça eve gitmekten başka hiçbir şeyi istemiyordum. Clive’ı görmek istiyordum ve artık Simon’ı istemezmiş gibi yapamıyordum. Belki de evdeydi? Merdivenleri çıkarken kapıdan Simon’ın televizyon sesini duydum. Şans kurabiyemi düşünürken çoktan anahtarımı kapımın kilidinde döndürüyordum bile. Kapısını çalabilirdim, öyle değil mi? Sadece bir merhaba diyebilirdim, öyle değil mi? Kafamda bu sorularla cebelleşirken kapıdan telefonunun çaldığını duydum.

“Nadia? Selam, nasılsın?” dedi ve bunun üzerine kararımı verdim. 

Onun bir haremi vardı ve muhtemelen böyle bir şeye giremezdim. Simon’ı istiyorsam bütünüyle Simon’ı istiyordum. Kendime artık ona takılıp kalmayacağıma dair söz verdim. O gün artık bininci kez gözümün yaşlarla yandığını hissederek eve girdim ve karşımda beni bekleyen Clive’ı buldum. Gözlerimden yaşlar boşanırken bir yandan da ona gülümsedim. Onu havaya kaldırdım. O bana kedi diliyle bugün içinde yaptıklarını anlatırken ben de sıkı sıkı ona sarıldım. Söylediklerini yorumlayacak olursam anlaşılan o ki Clive’ın günü hafif bir şeyler atıştırmak, şekerleme yapmak, otuz dakika boyunca yalanmak, tekrar bir atıştırmalık, tekrar bir şekerlemeyle geçmiş. Daha sonra günün geri kalanında ve akşam boyunca mahalleyi seyretmiş. Yemek programı seyredip dün eve ısmarladıklarımdan kalanları yedikten sonra hızlıca bir duş aldım ve çok geçmeden toparlandım. Bugünün daha fazla uzamasına razı olamazdım. Bacaklarımın arasına kıvrılan Clive’la birlikte uykuya daldım. Duvarın öbür tarafından yine müzik sesi gelmiyordu. Ertesi akşam aynanın önünde farklı ayakkabılar denedim. Yarın çıkacağım için/aslında çıkma sayılmazdı/tabii ki çıkmaydı, James’le çıkacaktık. Bugün iki kere neredeyse onu arayıp vazgeçtiğimi söyleyecektim ama kendimi zorladım ve giyindim. Bazen bir kadının sadece süslenmesi gerekir ve ben de bu gece ortalığı yakıyordum. İnce, üzerime oturan bir bluz, vücudumu saran kırmızı bir kalem etek, incecik ve yüksek topuklar. Bütün hafta boyunca bu yemek hakkında çelişkili fikirler taşıdım. Ama gitmek istiyordum. James’i biraz kullanıyor muydum yoksa? Belki de. Ama onunla iyi zaman geçiriyordum. Belki de onunla tekrar bir ilişkiye başlamak dünyanın en kötü şeyi değildi.

“Caroline Reynolds, seni gönül avcısı seni,” diye aynada kendime fısıldadım. 

Kendi kendime kahkaha attırdım. Clive ikimiz için de utanmıştı, burnunu patisinin arkasına saklamıştı. Kapının çalındığını duyana kadar hâlâ gülüyordum. Ayağıma topuklularımı geçirip hemen peşimde Clive’la kapıyı açmaya gittim.

Derin bir nefes aldım ve kapıyı açtım. 

“Selam James.”

“Caroline, harika görünüyorsun,” dedi mırıltıyla. 

İçeri girip bana sıkı sıkı sarıldı. Kollarını bana doladığında hemen anladım. Evet, bu bir çıkma randevusuydu. Baharatlı bir koku vardı üzerinde. Kızlar neden hep erkeklerin baharat koktuğunu söyler bilmiyorum ama bazıları gerçekten öyle. Aslında güzel bir şey. Sıcak ve baharatlı. Ama kuru gül ve baharat karışımı gibi değil. Ben de ona sarıldım. Bedenimin onunkiyle hâlâ uyum içinde olmasının keyfine vararak. Sarılma konusunda her zaman iyiydik.

“Gitmeye hazır mısın?”

“Evet, bir dakika çantamı alayım.” 

Clive’a hızlı bir öpücük kondurmak için diz çöktüm. Kuyruğunu kızgın bir biçimde James’den tarafa salladı ve onu öpmeme izin vermedi.

“Derdin ne senin?” diye sordum Clive’a. 

O da kafasını çevirip bana poposunu gösterdi.

“Bay Clive, bu iyice kaba bir alışkanlığa dönüşüyor Bay Clive, bilmem anlatabiliyor muyum?” dedim masadan çantamı alırken. 

Clive’a dönüp dil çıkardım, James’in kolundan tuttum ve kapıyı kilitledim.

“Pekâlâ, akşam yemeği için hazır mıyız?” diye sordum kapımın önünde dururken.

“Evet, hazırız,” dedi çok yakınımda durarak. 

Birbirimize baktık, sadece birkaç saniye ama gerçekte olduğundan daha uzun sürmüş gibi hissettim. Bana biraz daha yaklaşınca nefesim kesildi. Ve tabii ki o sırada Simon kapısını açmaya karar verdi.

“Selam Caroline. Ben de tam... Ah, merhaba. James’di öyle değil mi?” 

Yemek eşimi görünce gülümsemesi yüzünden biraz silindi. 

Çıkıyoruz, çıkıyoruz, çıkıyoruz.

“Sheldon’dı öyle değil mi?” dedi James. 

Elini uzattı.

‘Yok, Simon.” 

Çöp torbalarıyla dolu ellerini kaldırıp tokalaşmayı reddetti. 

“Önce siz geçin,” dedi merdivenleri göstererek ve böylece üçümüz merdivenlerden inmeye başladık.

“Eee, iki çılgın bu gece nereye gidiyorsunuz?” diye sordu Simon onun önünden inerken.

Bakışlarının ensemde olduğunu hissedebiliyordum. Sahanlığa geldiğimizde arkamı döndüm. Yüzüne sahte bir gülümseme yerleştirdi. Sesi de daha önce duyduğum sesinden soğuktu.

“Caroline’la ben akşam yemeğine gidiyoruz,” dedi James.

Omzumun üzerinden ona bakıp gülümsedim. 

“Evet, çok hoş, sevimli bir Vietnam restoranına gidiyoruz,” dedim heyecandan ölüyormuş gibi yaparak.

“İyi de sen Vietnam yemeklerini sevmezsin ki,” dedi kaşlarını çatarak.

Bu yorumu beni gülümsetti. 

“Çorbalarını deneyeceğim,” dedim.

James bana kapıyı tutarken gözlerini Simonın üzerine dikti. Simon elleri çöp torbalarıyla dolu bir halde apartmandan çıkmak üzereyken de kapıyı bıraktı. Neyse ki kapıyı tam zamanında yakaladım.

“İyi geceler,” dedim James elini sırtıma koyup beni arabasına doğru geçirirken.

“İyi geceler,” dedi Simon dişlerinin arasından. 

Sinir olduğunu görebiliyordum.

Güzel.

James beni arabaya tıktı ve yola çıktık. Yemek güzeldi. Menünün füzyon kısmından kızartılmış pirinçısmarladım. Yemek geldiğinde de bir an Simon’la Ha Long Bay’de bir teknenin içinde Çin eriştesi yediğimizi hayal etmekten kendimi alamadım. Fakat dediğim gibi güzel bir yemekti, sohbet güzeldi, birlikte olduğum adam güzeldi. Harika bir geleceği, yaşanacak kendine has maceraları, keşfedilecek dağları olan yakışıklı bir adamdı. Ve bu gece o dağ bendim. Bir bakıma tırmanmasına da izin vermek istiyordum. Merdivenlerden çıkıp beni kapıma bıraktı. Yukarıya kadar çıkmasını engelleyebilirdim aslında. Anahtarlarıma bakınırken Simon’ın telefonunun çaldığını duyabiliyordum ve o da yanıt verdi.

“Nadia? Selam. Tamam, sen ne zaman hazırsan ben de hazırım.” Güldü.

Yüreğim ezildi. Peki. James’e iyi geceler demek için arkamı döndüm. Karşımda müthiş yakışıklılığıyla duruyordu. Orada, tam karşımda. OR uzun zamandır ortalarda görünmüyordu. Bir zamanlar James’le çok sıkı fıkıydı. Olabilir miydi? Olur muydu? Görecektim. Onu içeri davet ettim.

Buzdolabından bir şişe şarap çıkarırken onun odayı tarayıp her şeye tek tek bakmasını seyrettim: Bose ses sistemine, masanın yanındaki Eames sandalyeye. Ona içkisini uzatırken kadehi bile inceledi. Bana teşekkür etti, parmaklarımız birbirine değerken gözleri gözlerime kilitlendi. Doğa hâkimiyeti ele geçirdi. Eller biliyordu, ten hatırladı, dudakları titredi ve tanıdı. Hem yeni hem de eskiydi. Bana kendimi iyi hissettirdiğini söylemezsem yalan söylemiş olurum. 

Gömleği çıkarıldı. Eteğim yere indi. Topukluları ayağımdan attım ve kollarımız birbirine sarılıp kenetlendi. En sonunda ve kaçınılmaz olarak yatak odasına gittik. Hafifçe yatağa zıpladım. O da buğulu gözlerle bana bakıp önümde yere diz çöktü.

“Seni özledim.”

“Biliyorum.” 

Onu üzerime çektim. Her şey çok güzeldi, olması gerektiği gibiydi. Ben otomatik olarak bacaklarımı beline doladım, kemer tokasının soğukluğunu hissettim.

Derin derin gözlerime bakıp gülümsedi.

“Ne mutlu bana ki bir dekoratöre ihtiyacım vardı.”

İşte böyle oldu. İyi olması yeterli değildi.

“Hayır, James,” dedim iç çekerek, omuzlarından ittim.

“Ne oldu bebeğim?”

Bana bebeğim demesinden nefret ediyordum.

“Hayır, hayır, sadece hayır işte. Kalk.” 

Yine iç çektim, o boynumu öpmeye devam ederken. Bir zamanlar kendimi bir şey gibi hissettiren şeyin şimdi hiçbir şey hissettirmediğini anladığımda gözlerim yaşlarla doldu.

“Şaka yapıyorsun, öyle değil mi?” dedi kulağıma inleyerek.

Tekrar onu ittim.

“Sana kalkmanı söyledim James,” dedim bu kez daha yüksek sesle.

Mesaj yerine ulaştı. Tabii bu, bundan dolayı memnun olduğu anlamına gelmez. Ayağa kalktı, gömleğimi düzelttim. Neyse ki hâlâ çoğu düğmesi ilikliydi.

“Gitmen gerek,” diyebildim. 

Yaşlar yanaklarımdan akmaya başladı.

“Caroline, ne oldu da...”

“Git dedim sana, tamam mı? Sadece git!” diye bağırdım.

Ona haksızlıktı ama kendime karşı dürüst olmak istiyordum. Geriye gidemezdim, şimdi olmazdı. Ellerimi yüzüme yapıştırdım. James’in iç çekip yürüdüğünü ve kapıyı çarpıp çıktığını duydum. Onu suçlayamazdım. Yatakta reddedilme sendromu yaşıyordur şimdi. Üzgündüm, kızgındım, hafif sarhoştum ve benim OR’dan nefret ediyordum. Gözlerim yerde duran Gel Beni Becer ayakkabılarıma ilişti, onları aldığım gibi oturma odasına fırlattım.

“Offfff!” 

O sırada tok bir ses işittim ve o ses James Brown değildi. Yatağımda istediğim adam bu adamdı ve şu anda çok kızgın olduğum kişi de oydu. O kaltak, OR’dan yoksun Sindirella’sının geceyarısı Beyaz Atlı Prensi gibi kapımda üzerinde pijamalarıyla yalınayak bir halde Simon duruyordu. Onun o kusursuz hız kasisi şeklindeki karın kasları beni kızgınlıktan kudurmuşluğa itti.

“Ne halt yemeye buradasın sen?” diye sordum haşin bir biçimde gözyaşlarımı silerek. 

Ağladığımı görecekti.

“Şey, James’le senin sesini duydum, sonra senin sesini duydum, daha sonra senin bağırdığını duydum ve iyi olduğundan emin olmak istedim,” dedi tutuk tutuk.

“Buraya beni kurtarmak için gelmedin, öyle değil mi?” diye karşılık verdim “kurtarmak” kelimesini tırnak içine alarak.

Yataktan inerken geri çekildi, yaklaşan tehlikeden korkuyor gibiydi. Bunun... olacağını ben bile biliyordum.

“Neden erkeklerin hepsi kadınları kurtarmaları gerektiğini düşünüyor? Kendi kahrolası hayatımızı kendimiz kurtaramaz mıyız yani? Neden kurtarılmaya ihtiyacım olsun ki? Bir erkeğin beni kurtarmasına ihtiyacım yok. Hele hele bir Duvardelen’e, pisi-becerene, kahrolası bir sapık gibi evimi dinleyip beni kurtarmaya gelene hiç ihtiyacım yok! Anladınız mı mösyö?”

Ellerimi kollarımı sanki birileri onları benden alacakmış gibi oraya buraya sallayıp duruyordum. Korkmuş görünmeye her anlamda hakkı vardı.

Siz erkeklerin nesi var? Bir tanesi beni geri ister, diğeri benimle hiçbir şey yapmak istemez! Birisi erkek arkadaşım olmak ister ama iç mimar olduğumu bile hatırlamaz. Tasarımcı! Kahrolası dekoratör değil!

Kendimi kaptırmış gidiyordum. O noktada sadece bağırıp çağırıyordum. Bu kadar basit. Simon beni takip etmeye çalışıyor, ben de adım adım Simon’ın etrafında dönüyor, bir yandan da bağırıyordum. Simon sonunda orada öylece dikilip koca gözlerle beni seyretti.

“Birisi Vietnam yemeği sevmiyorsa onu Vietnam yemeği yemeye zorlamamalısın, öyle değil mi? Yemek zorunda olmamalıyım, öyle değil mi Simon?”

“Evet, Caroline. Bence de yemek zorunda...” diye lafa başladı.

“Tabii ki zorunda olmamalıyım. Ben de o yüzden kızartılmış pirinç aldım! Kızartılmış pirinç Simon! Bir daha kesinlikle Vietnam yemeği yemeyeceğim. Ne James için, ne senin için ne de bir başkası için! Anlıyor musun?”

“Şey, Caroline, bence...”

‘Ve şunu da söyleyeyim,” diye devam ettim. “Bu gece kimse tarafından kurtarılmaya ihtiyacım yok. Kendi başımın çaresine bakarım. James gitti. Sen şimdi onun bir çeşit sapık olduğunu düşünüyorsun, biliyorum. Ama aslında öyle değil,” dedim. 

Hızımı kaybetmeye başlamıştım. Alt dudağım yine titredi, kendimi tuttum ama en sonunda artık bıraktım. 

“Çok kötü biri değil. Sadece... Sadece... Sadece benim için doğru kişi değil,” dedim iç çekerek. 

Yatağımın önündeki yere çöktüm ve elimi kollarımın arasına aldım. Bir an ağladım, Simon başımda donakalmış bir halde duruyordu. Sonunda ona baktım. 

“Hey, baksana? Burada ağlayan bir kız var!” dedim.

Gülmemek için kendini tuttu, sonra önüme oturdu. Beni yerden kaldırdı, kollarının arasına aldı. Ben de ona izin verdim. Beni kucağına oturttu, kendine yaklaştırdı, ben de göğsünde doya doya ağladım. Sıcak ve nazikti. Bundan daha iyi olabildiğini de bilmeme rağmen -ah, bilmez miyim- kucağına kıvrılıp beni teselli etmesine izin verdim. Ben hıçkırırken ellerini sırtımda gezdirdi. Parmak uçları, ben ona gömülmüş ağlarken kürek kemiğimde çok küçük daireler çiziyordu. Bir erkek tarafından böyle kucaklanmayalı, sadece kucaklanmayalı çok uzun zaman olmuştu. O küçük dairelerin ve yumuşatıcısının kokusunun arasında aklımı yitirecektim. En sonunda, beni kendine yaklaştırırken hıçkırıklarım azalmaya başladı. 

“Neden bu hafta benim için müzik çalmadın?” dedim burnumu çekerek.

“Pikap iğnem bozuldu. Tamir etmem gerekiyordu.”

“Hımm, ben de düşümüştüm ki belki... Şey, özledim hepsi bu,” dedim utangaçça.

Saçımı düzeltti, çenemin altından tutup ona bakmam için başımı kaldırdı. 

“Seni özledim.” 

Usulca gülümsedi.

“Ben de,” dedim nefes alarak ve safirleri fırıl fırıl dönmeye başladı. 

Ah, hayır. Büyü istemiyorum. 

“Miss Pisi nasıl? İyi mi? Eminim o da seni özlemiştir,” diye fısıldayıp suratındaki ifadenin değişmesini izledim.

“Neden hep konuyu Nadia’ya getiriyorsun?”

“Daha önce onunla telefonda konuştuğunu duydum. Plan yapıyor gibiydiniz.”

“Evet, buluşup bir şeyler içtik.”

“Ah, lütfen ama. Evine gelmediğine inanmamı mı bekliyorsun?” diye sordum. 

Hâlâ dizinde oturduğumu farketmiştim.

“Kedine sor istersen. Bu gece deliye döndü mü?” 

Simon, geri gelip kanapenin arkasından o sırada bizi seyreden Clive’ı gösterdi.

“Aslında sakindi.”

“Çünkü akşam Nadya gelmedi. Birbirimize veda etmek için buluşup birşeyler içtik.” 

Simon dikkatle bana baktı. Kalbim öyle bir gümbürtüyle çarpıyordu ki duymamasına imkân yoktu. Neden Yürek bu işin içinde olmak zorundaydı?

“Veda mı?”

“Evet, okulunu bitirmek için Moskova’ya dönüyor.”

Yürek biraz sakinleşti. 

“Anladım. O gittiği için vedalaştınız, yani başka bir nedenden değil. Ne salağım.” 

Kucağından kalkmaya çalıştım, o da beni daha sıkı tuttu. Kalkmak için çabaladım.

“Gidiyor, evet ama o yüzden vedalaşmadık. Ben...”

Kıpırdanmaya devam ettim. 

“Vay canına, sadece Kikirdek kaldı! Sadece bir tane var. Sanırım tek bir tanesi harem kurmaya yetmiyor. O bir tanesi diğerlerinin yükünü de üstlenecek mi yoksa başka kadınlar almak için mülakat mı yapacaksın? Bu durum nasıl işliyor cidden?” dedim.

“Aslına bakarsan Lizzie ile de çok yakında bir konuşma yapacağım. Sanırım bundan sonra sadece arkadaş olarak kalacağız,” dedi bana yakından bakarak. “Bir zamanlar bu hayat biçimi bana iyi geliyordu ama artık öyle değil.”

Nokta. Ne? 

“Sana artık iyi gelmiyor mu?” 

Nefesimi tuttum.

Buna inanmaya cesaret edemiyordum.

“Hm-mmm,” diye yanıtladı. 

Burnunu kulağımın altına dayayıp derin derin nefes aldı.

Omzunu yalasam fark eder miydi? Sadece azıcık tadına baksam?

“Caroline?”

“Ne var Simon?”

“Bu hafta sana müzik çalmadığım için özür dilerim. Özür dilerim ben... Şey, pek çok şey için özür dilerim diyeyim.”

“Pekâlâ,” dedim nefesimi tutup.

“Sana bir şey sorabilir miyim?”

“Hayır, kabaklı ekmek yok,” diye fısıldadım. 

Kahkahası odada yankılandı. Ben de kendime rağmen onunla birlikte güldüm. Simon’la gülmeyi özlemiştim.

“Benimle Ispanya’ya gel,” diye fısıldadı.

“Bir dakika, ne dedin sen?” diye sordum tekrar. 

Ne, ne, ne? 

“Ciddi misin?”

“Çok ciddiyim.”

Kendime nefes almayı hatırlatmam gerekti. Büyüden ve yumuşatıcıdan başım dönmüş bir halde kafamı salladım. Benimle Ispanya’ya mı gidecekti? Dikkatinin kulağımın arkasına yoğunlaşmış olmasına seviniyordum. Çünkü gözlerimin şu anki şaşı halini görse ilgisi devam eder miydi bilmiyorum. Biraz ara vermeye ihtiyacım vardı. Yukarı doğru hareket edip sonunda ayağa kalktım.

‘Yüzümü yıkayacağım. Bir yere ayrılma,” dedim.

“Tatlı Caroline, bir yere gitmiyorum,” dedi. 

Seksi gülüşü yüzüne geri gelmişti.

Yürümeyi başardım. Attığım her adım, topuklarımın ahşap zemindeki çıkardığı her ses kafamda bir şarkı gibiydi. 

Ispanya İspanya İspanya. 

Banyoya gidince yüzüme biraz su çarptım. Gülümsemekten kendimi alamadığım için suyun çoğu ağzıma girdi. 

Güncellenmiş harem yoklaması: iki tanesi gitti, bir tanesi de... 

İnsanın dikkatli olması gereken zamanlar vardı. Bir de risk alması gereken zamanlar. Biraz cesarete ihtiyacım vardı. Bugün Jillian’ın söylediklerini düşündüm ve içimden geldiği gibi davranmayı seçtim. Kendimi kararlı bir tavıra hazırladım, cesaretimi topladım ve dışarı çıktım.

“Pekâlâ, artık geç oldu Simon. Gitme zamanın geldi.”

Elimi uzatıp onu yerden kaldırdım ve ön kapıya doğru götürdüm.

“Şey, gerçekten mi? Gitmemi mi istiyorsun? Yani... Ne bileyim, biraz daha sohbet etmek istemez misin?” diye sordu.

“Sana şunu söylemek istiyorum...”

Onu çekmeye devam ettim. 

“Olmaz. Bu akşam daha fazla konuşmak yok. Çok yorgunum.” 

Kapıyı açıp onu da kapının önüne bıraktım. Bir şey söylemek için ağzını açmıştı. Parmağımla iki işareti yaptım. 

“Sana iki şey söyleyeceğim, tamam mı? Sadece iki şey.”

Başını salladı.

“Birincisi, Tahoe’de kalbimi kırdın,” diye başladım. 

Söze girmeye çalıştı. 

“Kapa çeneni Simon. Tekrar tekrar aynı şeyi konuşmak istemiyorum. Sadece kalbimi kırdığını bilmeni istiyorum. Bir daha böyle yapma,” dedim. 

Tepkisini görünce gülmeden edemedim. Bakışlarını yere eğdi, bütün varlığıyla bir pişmanlık içindeydi. 

“Caroline, bundan dolayı çok özür dilerim. Bilmeni isterim ki tek yapmaya çalıştığım...”

“Özür kabul edilmiştir.” 

Tekrar gülümseyip kapıyı kapatmaya giriştim. Hemen kafasını kapıdan içeri soktu. 

“Dur, bekle. Söyleyeceğin ikinci şey neydi?” dedi kapıya yaslanarak. 

Ona doğru bir adım attım. Aramızda sadece birkaç santim mesafe kalmıştı. Aramızdaki o azıcık mesafeden teninin sıcaklığını hissediyordum. Başıma üşüşen duygulara karşı gözlerimi kapadım. Derin bir nefes aldım, gözlerimi açtım ve bana bakan seksi safir gözlerin içine baktım.

“Seninle Ispanya’ya geliyorum,” dedim. 

Göz kırpıp kapıyı şaşkın suratına kapadım.

On Beşinci Bölüm

"Çırpılmamış yumurtalı omlet, domuz pastırması, buğday ekmeği ve ahududu reçeli.”

“Parmak sosis. Yanında kuru üzümlü yulaf ezmesi, tarçın ve kahverengi şeker.”

“Waffle, meyveli kup, domuz pastırması ve sosis,” diye siparişimizi tamamladı Sophia. 

Mimi de ben de kaşlarımızı kaldırıp ona baktık.

“Niye bakıyorsunuz? Açım.”

“Bir kereliğine de olsa seni gerçek bir kahvaltı yaparken görmek güzel. Dün gece Bay Mitchell’la karnınız acıkmış anlaşılan, hımmm?” diye takıldım. 

Portakal suyumun üzerinden Mimi’ye göz kırptım.

Üçümüz bir Pazar günü kahvaltı için bir araya gelmiştik. Bu, Tahoe’den sonra yapmadığımız bir şeydi. Onlar değiş tokuş ettikleri erkek arkadaşlarıyla yeni bir çiftin hayatına alışmakla meşguldüler. Ben de o yüzden çoğunlukla kendi başıma kalmıştım. Yanlış erkeklerle çıktıklarında beni de çağırmaktan çok memnun oluyorlardı. Anca beraber kanca beraber diyorlardı. İki kişi arasında gerçek bir çekim olmadığında bu işe yarıyordu. Peki ya şimdi? Mimi de Sophia da apaçık doğru insanlarla birlikteydi ve birlikteliklerinin her anını doyasıya yaşıyorlardı. 

Aslında başta, bu değiş tokuş ilişkileri biraz tuhaflaştırır mı diye endişelenmiştim ama kızlar bu işi çok güzel halletmişlerdi. Onlarla gurur duyuyordum. Bu durumu fazla mesele haline getirmemişlerdi. İkisi de işin sonunda kendilerine daha uygun bir eş bulduklarından endişelerim bir kenara atılmıştı. Son dedikoduları paylaşıp kıkırdadık. Yemek gelene kadar her zaman yaptığımız gibi büyük havadislerden söz etmedik.

“Pekâlâ, öne kim anlatıyor? Haberler kimde?” dedi Mimi ve ritüelimiz başladı. 

Sophia waffle’ını tıkınmaya biraz ara vererek ilk topu atanın kendisi olacağının sinyalini verdi.

“Neil Los Angeles’da televizyonda çalışan spor spikerleri için düzenlenen bir konferansa katılacak. Birlikte gitmeyi teklif etti,” dedi. 

Mimi’yle ben başımızı salladık.

“Ryan home ofisini yeniden düzenlememe izin verecek sanırım. Ofisini görmelisiniz. Sadece dosyalama sistemi bile kurdeşen dökmem için yeterli,” dedi Mimi tüyleri ürpermiş bir halde.

“Natalie Nicholson bana iki yeni müşteri pasladı. Ah, şükürler olsun ki Nob Hill’de. Gayet lüks,” dedim. 

Onlar beni kutlarken ben de sürahiden kendime kahve doldurdum. Kahvaltımızı yapmaya devam ettik.

“Neil uykusunda konuşuyor. Çok tatlı. Futbol sonuçlarını açıklıyor.”

“Ryan dün gece ayak tırnaklarını boyamama izin verdi.”

“Simon’a onunla Ispanya’ya gideceğimi söyledim.”

Karşınızdakinin içtiği şeyi şaşkınlıkla dışarı püskürtmesiyle ilgili şöyle bir durum var. Filmlerde çok komik oluyor. Fakat gerçek hayatta sadece çok kötü görünüyor.

“Bir dakika, tanrının cezası bir dakika durur musun, ne dedin sen şimdi?” dedi Sophia, içtiği meyve suyu hâlâ çenesinden akıyordu.

“Caroline ona ne dedin?” diyebildi Mimi. 

Hâlâ öksürüyordu. Garsona daha fazla peçete getirmesi için el etti.

“Onunla İspanya’ya gideceğimi söyledim ona. Büyütülecek bir durum yok,” dedim sırıtarak. 

Büyütülecek bir durumdu aslında.

“Sana inanamıyorum. Sabahtan beri burada böyle oturup havadan sudan konuşma cüretini buluyorsun da bundan bahsetmiyorsun. Ne zaman oldu bu?” diye sordu Sophia dirseklerine yaslanarak.

“James’le çıktığım akşam.” 

Gülümsedim.

“Pekâlâ, yetti artık. Lafı çevirmek yok, öt bakalım,” dedi Mimi. 

Kaşlarını çatıp kahvaltı bıçağıyla üzerime gelirmiş gibi yaptı.

“Bu da neyin nesi Caroline? Bize bundan bahsetmediğine inanamıyorum. James’le ne zaman çıktın? Ve lütfen bir şeyleri atlamaya kalkma. Bize şimdi her şeyi anlat yoksa Mimi’nin yapacaklarından ben sorumlu değilim!” diye beni uyardı Sophia.

Mimi yine bıçağını şeytani -Batı Yakası Hikâyesi türünde şeytani- bir biçimde bana doğru tuttu. Mimi’yle gerçekten de tekme tokat bir kavgaya tutuştuğumuzu hayal ettim. Her şeye rağmen mi? Derin bir nefes alıp olanları anlattım. Hepsini. James’le neden çıktığımı, James’in bana nasıl dekoratör dediğini, onu nasıl evden kovduğumu. İlgiyle dinlediler. Ara ara, sadece açıklamaya ihtiyaç duyduklarında beni böldüler.

“Seninle gurur duyuyorum,” dedi Sophia lafımı bitirdiğimde.

Mimi tasdik ederek başını salladı.

“Ne için?”

“Caroline, bir ara James sana kendini uçurumdan aşağı atmanı söylese sen de gidip eşek gibi atlardın. Sanırım onun tekrar senin hayatına girmesinden ve senin tekrar o kız olmandan korktuk,” dedi Sophia.

“Benim için endişelendiğinizi biliyorum. İkiniz de çok tatlısınız. Beni sizler kadar kimse düşünemez. Her ne kadar kümesteki yaşlı tavuklar gibi olsanız da.” 

Ateşli arkadaşlarıma gülümsedim.

“Ee James Brown’ı paketleyip gönderdin, sonra ne oldu?” diye sordu Sophia. 

Ben de hikâyenin son kısmını anlattım: Simon’ın gelişi, özür dileyişi, Miss Pisi’nin ortadan kayboluşu, daveti...

“Yani bu karara banyoda vardın, öyle banyodayken kendi kendine? Simon’la İspanya’ya gitmeye?” diye sordu en sonunda Mimi.

“Evet. Üzerinde çok düşünmedim. Sadece... Ne bileyim anlatamıyorum işte... Bu seyahate gitmem gerektiğini biliyordum. Zaten Ispanya’ya hep gitmek istiyordum. Simon’ın iyi bir tur rehberi olacağını da biliyorum. Bir düşünsenize ne kadar güzel olur? Deliler gibi eğleniriz!”

“Saçmalık,” dedi Sophia sadece.

“Ne dedin?”

“Saçmalık dedim Caroline. Gidiyorsun çünkü orada onunla bir şeyler olacağını düşünüyorsun. İnkâr etme.” 

Gözlerini ciddiyetle bana dikti.

“Bir şeyi inkâr ettiğim yok,” dedim hesabı getirmesi için garsona.

“Harem yok artık, ha?” diye sordu Mimi.

“Öyle görünüyor. Aptal değilim. Onun gibi bir erkeğin bir gecede değişmeyeceğini biliyorum. Ama eğer Kikirdek Ispanya’ya gitmeden önce yoldan çekilirse??? İşte o zaman farklı bir Simon ortaya çıkar, öyle değil mi?” 

Kızlara bakıp gözlerimi kırpıştırarak arsızca güldüm.

“Hımm, Caroline Reynolds, bu adamı baştan çıkarmaya kararlı olduğuna inanıyorum,” dedi Sophia. 

Mimi coşkuyla ellerini çırptı.

“Simon OR’u geri getirecek!” dedi Mim sevinçle. 

Etrafın biraz fazla dikkatini çekti.

“Ah, şşşt. Göreceğiz bakalım. Eğer. Ortada koca bir ‘eğer’ var yani hanımlar. Eğer Simon’la aramızda bir şeylerin olmasına izin vereceksem benim kurallarım geçerli olacak. Yani harem olmayacak, içki olmayacak ve jakuzi olmayacak.”

“Bilmem ki Caroline. içkinin olmaması nasıl olur? Bence Ispanya’ya gidip biraz da olsun sangria içmemek suç sayılır,” dedi Mimi.

“E sangria’nın tadına biraz bakarım canım,” dedim dalgınlıkla.

Simon’la Ispanya’da bir yandan güneşin batışını izlerken bir yandan da sangrialarımızı yudumladığımızı hayal ettim. Hımmm...

Simon’la Caroline arasındaki mesajlaşma:

Söyle bakayım, kumsalda kocaman şapka giyen kızlardan mısın?

Efendim?

Hani şu devasa plaj şapkaları var ya? Senin de var mı o şapkalardan?

Evet, var. Derdin bu mu yani?

Dert mi. Yok, hayır. Sadece İspanya kumsallarındaki halini gözümde canlandırmaya çalışıyorum.

Ee nasıl bir görüntüye vardın?

Epey kokoş.

Kokoş mu? Biraz önce bana kokoş mu dedin?

Kokoş yazdım aslında. Kokoşluğa karşı mısın?

Eski plakların nedeni belli oldu...

HEY!

Eski plakları seviyorum. Bunu biliyorsun...

Bunu biliyorum...

Gerçekten de Ispanya’ya birlikte mi gidiyoruz?

Evet.

Evde misin? Bu sabah Rover’i görmedim.

Beni gözetliyor musun?

Belki de... Neredesin Simon?

Los Angeles’da bir çekimim var. Birkaç gün içinde geleceğim. Döndüğümde seni görebilecek miyim?

Bakalım...

Sana plak çalacağım.

Kokoş.

“Nicholson projesindeki her şey tamamlandığına göre düşünüyordum da... Bundan sonra mağaza projesine başlayacağım için, sen de tatil sezonu gelmeden önce izin alabileceğimi söylediğinden, diyordum ki belki...”

“Ne diyeceğini açıkça söyle Caroline. Bana Simon’la Ispanya’ya gidip gidemeyeceğini mi sormaya çalışıyorsun?” dedi Jillian gülümsemesini gizlemek için fazla çaba göstermeden.

“Olabilir,” dedim geri çekilerek. 

Alnımı masaya koydum.

“Koca kadınsın, kendi kararlarını kendin verebilirsin. Bence bir tatil yapmak için iyi bir zaman. Neden Simon’la gidip gitmemen gerektiğini sana söylememi bekliyorsun?”

“Jillian, açık olmak gerekirse Simon’la gitmiyorum. Öyle bir konuşuyorsun ki sanki yasadışı bir ilişki yaşıyoruz.”

“Doğru, haklısın. Sadece iki genç insan gidip İspanyol kültürünün tadını çıkaracaklar. Nasıl unutabilirim?” dedi Jillian ağır ağır konuşarak. 

Yüzünden hem bir ima hem de küçük bir memnuniyet okunuyordu. Benim huzursuzlanmam hoşuna gidiyordu.

“İyi peki, yani gidebilir miyim?” diye sordum.

“Tabii ki gidebilirsin. Fakat sana tek bir şey söyleyebilir miyim?” diye sordu kaşlarını kaldırarak. 

“Sanki sana engel olabilirmişim gibi,” dedim homurdanarak.

“Engel olamazsın gerçekten. Tüm sorduğum iyi zaman geçirmek için çabalamak ve oradayken ona göz kulak olman. Tamam mı?” diye sordu. 

Yüzüne nadiren gördüğüm bir ciddiyet yerleşti.

“Ona göz kulak olmak mı? Niye ki, yedi yaşında filan mı yoksa?” dedim gülerek. 

Jillian’ın şaka yapmadığını görünce hemen kendimi toparlayıp ciddileştim.

“Caroline, bu seyahat bir şeyleri değiştirecek. Bunu bilmelisin. Ayrıca ikinizi de çok seviyorum. Oradayken olaylar nasıl gelişirse gelişsin ikinizin de incinmesini istemiyorum,” dedi usulca. 

Bir espri yapacaktım ama kendime engel oldum. Ne demek istediğini anlıyordum.

“Jillian, Simon’la aramda ne olup bittiğini tam bilmiyorum. İspanya’da da ne olacağı hakkında hiçbir fikrim yok. Ama şu kadarını söyleyeyim ki bu gezi beni heyecanlandırıyor. Onun da heyecanlandığını hissediyorum,” dedim.

“Ah, tatlım, kesinlikle o da heyecanlanıyor. Sadece... Ah, neyse, ikiniz de yetişkin insanlarsınız. Ispanya’da gözünüz hiçbir şey görmesin.”

“Önce dikkatli olmamı söylüyorsun şimdi de gözünüz hiçbir şey görmesin mi diyorsun?” diye homurdandım.

Masadan bana doğru uzanıp şefkatli bir biçimde elime dokundu. Ardından derin bir nefes alıp odanın ruh halini tamamen değiştirdi. 

“Pekâlâ, James Brown işinde ne durumdayız, bana son bilgileri aktar. Yapılacak ne kaldı?”

Gülümseyerek ajandamı açıp James Brown’la işimin tepeden tırnağa sonlanacağı hafta sonuna göz attım.

Birkaç gece sonra kanepemde Clive ve Çıplak Ayaklı Kontesle rahat rahat uzanırken apartman kapısının önünde bir ses duydum. Clive’la ben birbirimize baktık. Clive ne olduğuna bakmak için kucağımdan kalkıp yere zıpladı. Günleri saymamın dışında, telefon mesajlarından anladığım kadarıyla Simon bugün dönmeyecekti. Ben de Clive’ı takip edip eski makamımı ziyaret ettim. Gözetleme deliği. Gözetleme deliğinden apartman boşluğuna bakarken Simon’ın kapısının önünde duran pembe-sarı saçları fark ettim. Simon’a gelen kişi kimdi? Gözetlemekle hata mı ediyordum? Elindeki paket neydi öyle? O saçların sahibi kadın kapıyı bir kere, sonra bir kere daha çaldı ve ne olduğunu dahi anlamadan aniden dönüp doğruca benim kapıma bakarak gözlerini meraklı meraklı gözetleme deliğine dikti. Gözetleme deliğinden birilerinin bana bakmasına alışkın olmadığım için donakaldım. Gözlerimi kırpıştırdım. Bu arada kadın da kapıma doğru yöneldi. O küçük sahanlığı geçip kuvvetli bir biçimde kapıya vurdu. Şaşkınlıktan birkaç adım gerilemiş, şemsiyeliğe çarpmıştım ve evde birinin varlığını fark etmesini sağlamıştım. Yüzümü yana çevirip seslendim. 

“Geliyorum!” 

Ardından kapıya gidermiş gibi olduğum yerde adım atmaya başladım. Clive merakla bakmayı sürdürüyordu. Başını bacaklarıma sürüyor, hiç de düşündüğüm kadar akıllı olmadığımı bana hatırlatıyordu. Gürültü bir biçimde kapının kilidini açıp, en sonunda kapıyı araladım. ilk anda hemen kadınların yaptığı gibi birbirimizi süzdük. Güzel, uzun boylu bir kadındı. Soğuk ve aristokrat bir havası vardı. Sert kesimli, siyah bir takım giymişti ve yakasını sonuna kadar iliklemişti. Pembe-sarı saçları kıvrılıp bir topuzla arkada toplanmıştı. Saçından tek bir tutam diğerlerinin arasından ayrılıp yüzüne düşmüştü. Saçını kulağının arkasına aldı. Bana bakmayı bitirdiğinde kiraz kırmızısı dudaklarını büzüştürüp ölçülü bir biçimde gülümsedi.

“Siz Caroline’siniz, öyle değil mi?” diye sordu. 

Katı bir İngiliz aksanı, tavırları kadar net bir biçimde havayı yardı. Bu kadının pek umurumda olmayacağını çoktan anlamıştım.

“Evet, size nasıl yardımcı olabilirim?” 

Birden kendimi Garfield şortum ve askılı bluzumla çok çıplak hissettim. Ayağımda kocaman çoraplar vardı. Ağırlığımı bir ayağımdan diğerine verdim. Tekrar ağırlığı diğer bacağıma verdim. Muhtemelen çişim varmış gibi görünüyordum. Aynı zamanda bu kadının, neden bilmem ama beni gerdiğini fark ettim. Hemen sırtımı dikleştirip kendinden emin ve mücadeleye hazır tavrımı takındım. Bütün bunların hepsi beş dakika, Bir Kadın Diğer Kadının Kim Olduğunu Öğrenmeye Çalışıyor tarihinde bir ömür sürdü.

“Bunu Simon’a bırakmam gerekiyordu da. Simon onu evde bulamazsam komşusu Caroline’a bırakabileceğimi söylemişti. Caroline sizsiniz demek, o halde şunu vereyim,” diyerek bana karton bir kutu uzattı. 

Gözlerimi bir an için kadından ayırarak kutuyu aldım.

“Ne zannediyor beni, posta kutusu filan mı?” diye mırıldandım.

Kutuyu hemen kapının yanındaki masanın üzerine bakıp kadının yanına döndüm.

“Bu kutuyu kimin bıraktığını söyleyeyim, bilmek ister belki?” diye sordum. 

Kadın bana büyük bir bilmeceymişim gibi baktı.

“Ah, biliyor zaten,” diye cevapladı. 

Sesinin serinkanlı tonu son derece müzikal aynı zamanda da tutuk geliyordu. Bir Amerikalı olarak İngiliz aksanını çok etkileyici bulduğumu itiraf edeyim. Fakat böyle bir üstün yanım olmasa da olurdu.

“Pekâlâ, tamam... Ona iletirim.” 

Elimi kapıya yaslayarak başımı salladım. Kapıyı yavaş yavaş kapıyordum fakat kadın hiç hareket etmedi.

“Başka bir şey var mıydı?” diye sordum. 

Ina’nın içeride kurabiye yapmaya giriştiğini duyabiliyordum ve KitchenAid pornosunu kaçırmak istemiyordum.

“Yok, başka bir şey yok,” dedi. 

Hâlâ hiç kıpırdamıyordu.

“Pekâlâ, o halde, iyi geceler,” dedim neredeyse soru sorar gibi ve kapıyı kapamaya başladım. 

Kapatırken bir adım öne çıktı ve ona çarpmasın diye hemen kapıyı tuttum.

“Buyurun?” diye sordum. 

Huzursuzluğum artık belli oluyordu. Bu İngiliz arkadaş bütün bir seri boyunca beklediğim fındıklı kurabiyelerin yapılışını görmeme engel oluyordu.

“Şey, pekâlâ, tanıştığımıza gerçekten memnun oldum,” diye yanıtladı. 

Gözlerindeki ifade sonunda yumuşamıştı ve yüzünde az da olsa bir gülümsemenin izleri belirmişti. 

“Ve gerçekten çok hoşmuşsunuz,” diye ekledi. 

Ona baktım. Sesi tuhaf biçimde tanıdık geliyordu fakat çıkaramamıştım.

“Şey, teşekkür ederim?” diye yanıt verdim. 

O da merdivenlere doğru yöneldi. Topuğu takılır gibi oldu, hafifçe sendeledi. Ben kapıyı kapatırken ayakkabısının bağını gevşetip kıkırdamaya başladı. İşte o sırada gelenin kim olduğunu anladım. Gözlerim irileşti, eminim birer yıldız çiçeği kadar büyüdü. Hemen kapıya koşup kapıyı geri açtım. Şaşkınlıkla ona baktım. Yüzünde birden kocaman bir gülümseme belirdi. Kıpkırmızı kesildim. O da bana göz kırptı. Bu hanımefendinin en güzel anlarından kimisine tanıklık etmiştim. Bana el sallayıp merdivenlerde kayboldu. O afallamış halimden Clive’ın bacağımı tırmalamasıyla çıktım ve kapıyı kapattım. Kanepeme oturdum. Fındıklı kurabiyeler filan hepten unutulmuştu. Zihnim her şeyi işlemden geçiriyordu. Kikirdek çok hoş olduğumu söylemişti. Bana resmen Simon’ın ona çok hoş olduğumu söylediğini söylemişti. Simon çok hoş olduğumu düşünüyordu.

Kikirdek haremden çıkmış mıydı yani?

Ortada bir harem var mıydı artık?

Bu ne anlama geliyordu?

Bundan böyle hep soru cümleleriyle mi düşünecektim?

Eğer öyleyse Eric Cartman’ın babası kimdi?

Simon’la Caroline arasındaki yazışma:

Ne yapıyorsun?

Asıl SEN ne yapıyorsun?

Önce ben sordum.

Orası öyle.

Bekliyorum...

Ben de...

Ah, inatçı keçinin tekisin. Arabayla Los Angeles’dan geri dönüyorum. Mutlu oldun mu şimdi?

Evet, teşekkür ederim. Balkabaklı ekmek yapıyorum.

Neyse ki şu anda bir benzincideyim. Yoksa yolda arabaya zor hâkim olurdum...

Doğru, bu tip şeylerin senin üzerinde böyle bir etkisi var.

Ne sen sor ne ben söyleyeyim.

O halde şu anda tarçın ve zencefil koktuğumu da söylememem gerek.

Caroline.

Kuru üzümlerim an itibarıyla konyağın içinde bekliyor.

Yeter ama...

Tekrar pencereden aşağıdaki caddeye göz attım, hâlâ Range Rover’dan eser yoktu. Sis epey yoğundu. Her ne kadar evhamlı davranmak istemesem de hâlâ gelmemesinden biraz endişelenmiştim. Evde, soğuyan ekmeklerle birlikte oturup bekliyordum ama ekmeklerin kokusunu içine çekecek bir Simon yoktu hâlâ ortalarda. Mesaj atmak için telefonu elime aldım, daha sonra onu direkt aramaya karar verdim. Yoldayken mesaj atmasını istemiyordum. Birkaç kez çaldıktan sonra telefonu açtı.

“Selam en sevdiğim kurabiyeci,” dedi mırlayarak ve dizlerimin bağı çözüldü. 

Kendisi en güzel Kegel egzersizlerinden biriydi. Anında kasılma!

‘Yaklaştın mı?”

“Pardon?” Güldü.

“Eve demek istedim. Varmak üzere misin?” diye sordum gözlerimi devirerek. 

Gevşedim.

“Evet, ne oldu ki?”

“Bu gece etraf çok sisli. Yani her zamankinden daha çok... Dikkatli ol, tamam mı?”

“Beni böyle merak etmiş olman çok dokunaklı.”

“Kapa çeneni mösyö. Ben hep arkadaşlarımı merak ederim,” diye çıkıştım. 

Bir yandan da yatmaya hazırlanıyordum. Eskiden beri bir kaç işi bir arada yapan biriydim. Bir yandan ağda olurken bir yandan da vergi formumu doldururdum ve hiç istifimi bozmazdım. Bir yandan Simon’la konuşurken de gayet rahat üzerimi değiştirebilirdim. Ohö.

“Arkadaşlar mı? Biz arkadaş mıyız yani şimdi?” diye sordu.

“Daha ne olacaktık ki?” dedim hemen. 

Şortumu üzerime geçirip bir çift kaim yün çoraba uzanırken. Bu gece yerler soğuktu.

“Hımmm,” dedi tutuk tutuk. 

Ben de o sırada tişörtümü çıkarıp önden iliklemeli pijama üstümü giydim. 

“Pekâlâ, sen hımmmlamaya devam et ama benim sana bugün gelen bir arkadaşından sözetmem gerek.”

“Benim arkadaşım mı? Kulağa ilginç geliyor.”

“Evet canım, Julie Andrews aksanlı, önü boğazına kadar ilikli bir İngiliz desem? Birilerini hatırlatıyor mu? Sana bir kutu bıraktı.”

O sırada kahkahası yankılandı telefonda. 

“Julie Andrews aksanlı demek. Müthiş! Gelen Lizzie olmalı. Lizzie ile tanıştın!” 

Dünyanın en komik olayıymış gibi gülüyordu.

“Lizzie Mizzie. O benim için hep Kikirdek olarak kalacak,” dedim sırıtarak. 

Yatağın ucuna oturup biraz krem sürdüm.

“Neden ona Kikirdek diyorsun?” diye sordu masum ayağına yatarak. 

Gülme krizinin eşiğinde olduğunu fark edebiliyordum.

“Bunu gerçekten açıklamama ihtiyaç mı duyuyorsun? Hadi ama o kadar da kalın kafalı olamazsın... Her neyse, gözümü kırpmadan saldırdım.” 

Ne kadar kalın olduğunu diline dolayıp espriler yapmasına izin vermeden lafı kestim. Bir jakuzide o kalına yaslanmıştım. Gayet tanışıktım yani.

Kegel. Ah, şükürler olsun, başka bir Kegel egzersizi işte.

“Sana sataşmayı seviyorum Gecelikli Kız. Bana kahkahalar attırıyorsun.”

“Önce kokoştum şimdi de kahkaha attırıyorum, öyle mi? Seninle ilgili endişelerim var Simon.” 

Oturma odasına gidip ışıkları kapadım ve yatmadan önce yapacağım işleri yaptım. Clive’ın suyunu değiştirmek ve oyuncaklarını evin değişik köşelerine saklamak da bu işler arasındaydı. Kimi zaman ben uyurken Büyük Av Oyunu’yla oynamaktan hoşlanıyordu. Kimi gecelerde ne yazık ki yastıklar da saç lastikleri, gevşemiş ayakkabı bağları ve gecenin ikisinde ona ilginç gelen neredeyse her şeyle birlikte bu oyunun bir parçası oluyordu. Kimi zaman ev, gece Vahşi Krallık çekiminden çıkmış bir yere dönüyordu.

“Pekâlâ, sorun değil. Döndüğümde senden alırım. Ee, sohbetiniz güzel miydi?”

“Çok kısa bir sohbetti. Evet. Ama hiç yatak odası sırlarından söz etmedik. Her ne kadar bu ince duvarlarla biraz haberdar olsam da. Yalnız haremağası nasıl? Kızkardeşlerini özlüyor mu?” 

Işıkları kapatıp Büyük Oyun'u almak için mutfağa doğru yöneldim. Kikirdek’le ayrılıp ayrılmadığını sormak için yanıp tutuşuyordum. Ayrılmış mıydı ayrılmamış mıydı?

“Biraz yalnız kalmış olabilir, evet,” dedi dikkatli bir biçimde olduğunu düşündüğüm bir tavırla. Hımm...

‘Yalnız kaldı çünkü...” deyip sustum etrafa kedi oyuncağı dağıtma işimin arasında.

‘Yalnız kaldı, pekâlâ, şöyle söyleyeyim. Uzun zamandan beridir ilk kez ben... şey... Ben.. Biliyorsun işte...” dedi kekeleyerek.

“Hadi ama ne söyleyeceksen söyle,” dedim nefesimi tutarak.

“Ne zamandır... Hayatımda bir kadın yok. Ya da senin deyiminle haremsizim.” 

Sesi sessiz bir ıslık gibi çıkmıştı ve bacaklarım küçük bir dansa başlamıştı. Bunun üzerine çekmecesinde duran Pounce oyuncağının dansıyla irkilen Clive avının çoktan başladığını zannetti.

“Haremsizsin demek ha?” 

Nefesimi tuttum. Gözümde Sugar Simons’un dansı canlandı. Single Sugar Simons, Ispanya’da Single Sugar Simons...

“Evet,” diye fısıldadı, ikimiz birden sustuk. 

Aylarca süren bir sessizliğe gömülmüştük sanki. Aslında geçen süre sadece Clive’ın ilk kurbanını yakaladığı kadardı. İlk kurban, sokak kapısının yanında tenis ayakkabımda saklanan Pounce oyuncağıydı. Bu avından dolayı onu tebrik etmeye gittim.

“İlginç bir şey söyledi,” dedim sessizliği bozarak.

“Aa öyle mi? Ne söyledi?” diye sordu.

“Bana -aynen aktarıyorum- ‘çok hoş olduğumu’ söyledi.”

“Öyle mi dedi?” 

Güldü, rahat haline geri döndü.

“Evet öyle,” dedi. 

“Ve işin ilginci, sanki başka birinin çoktan söylemiş olduğu bir fikre katılıyormuş gibi söyledi. Şimdi, iltifat bekleyen bir kız değilim ama görünen o ki Simon, ona benim hakkımda güzel şeyler söylemişsin.”

Gülümsedim. Yüzümün pembeleştiğini tahmin ediyordum. Tam yatak odasına geçiyordum ki kapının hafifçe vurulduğunu duydum. Geri gidip gözetleme deliğinden bakmadan kilidi çevirip kapıyı açtım. Kapının diğer tarafında kim olduğuna dair güçlü bir önsezim vardı. İşte orada, kulağına telefonu dayamış, elinde sırt çantası ve dişlerini gösteren, kocaman gülümsemesiyle karşımda duruyordu.

“Senin çok hoş olduğunu söylemiştim ama doğrusu şu ki sen çok hoş olmaktan da ötesin,” dedi başını bana doğru eğip yüzünü iyice yüzüme yaklaştırarak.

“Ötesi?” diye sordum nefesime zar zor hâkim olarak. 

Benim gülümsememin de onunkine eş olduğunun farkmdaydım.

“Mükemmel birisin,” dedi.

Ve bunun üzerine onu içeri davet ettim. Üzerimde sadece önden iliklemeli gömlekle. Uzaklardan bir yerlerden OR’un sevinç çığlıklarını duydum.

Bir saat sonra mutfak masasında oturmuş önümüzdeki ekmeği ortadan kaldırmakla meşguldük. Onun ekmeğe vahçice saldırmasından fırsat bulduğum kadar ben de bir iki ısırık yemeyi başarmıştım. Geri kalanı şimdilik Simon’ın kavuna vururmuş gibi gururla vurduğu midesinde yaşıyordu. Sohbet ettik, bir şeyler yedik, son havadislerden konuştuk, kahvenin demlenmesini beklerken avını tamamlamış ve artık rahatlamış Clive’ı seyrettik. Simon’ın çantası hâlâ sokak kapısının önünde duruyordu. Daha kendi evine uğramamıştı. Ben hâlâ önü ilikli pijamamla duruyordum. Ona bakarken ayağımı sandalyenin altına doğru kıvırdım, ikimiz de çok rahattık. Yine de aramızdaki o her zamanki kıvrımlı elektriklenme kısık sesli bir mırıltı halinde sürüyordu. 

“Enfes bir dokunuş bu arada. Kuru üzümler? Onlara bayıldım.”

Ağzına bir tane daha attı.

“Çok fenasın.” 

Başımı salladım. Gerinerek oturduğum sandalyeden kalktım, tabakları ve silip süpürülmeyen bir kaç ekmek parçasını topladım. Mutfakta dolanırken beni seyrettiğini hissedebiliyordum. Kahve sürahisini getirdim ve kaşlarımı kaldırıp ona baktım. Başını salladı. Kupasını doldurmak için yanındaki sandalyeye oturdum. Gömleğimin altında görünen bacaklarıma baktığını fark ettim.

“Hoşuna giden bir şey mi gördün?” 

Ona doğru eğilerek şeker kabına uzandım.

“Evet,” diye yanıt verdi almak için bana doğru eğilerek.

“Şeker?”

“Evet.”

“Krema?”

“Evet.”

“Bütün söyleyebileceğin bu mu?”

“Hayır.”

“O halde bana bir şey söyle. Herhangi bir şey.” 

Kıkırdadım. Masadaki yerime geçtim tekrar. Sandalyede oturmaya çalışırken bir kere daha beni seyretti.

“Buna ne dersin?” dedi en sonunda dirseklerine yaslanıp yoğun bakışlarla bana bakarak. 

“Daha önce de söylemiştim sana. Lizzie ile ayrıldık.”

Simon’a baktım, zar zor nefes alabiliyordum. Aldırışsız, gayet serinkanlı görünmeye çalışıyordum ama yüzümde gizliden gizliye beliren gülümsemeye engel olamıyordum. 

“Bu seni çok etkilemedi sanırım,” dedi alaylı alaylı dudak bükerek. 

Sandalyesine geri oturdu.

“Yok, fazla değil. Gerçeği duymak ister misin?” diye sordum.

Ani bir kendine güven dalgasıyla yüzümde bir gülümseme belirdi.

“Gerçeği duymak iyi olur.”

“Ama gerçek gerçeği. Karşısındakine esprili laf çarpmalar, hazırcevaplık taslamalar olmadan. Gerçi bu konuda hiç fena değiliz.”

“Öyleyiz ama oyumu gerçekten yana kullanıyorum,” dedi. 

Safir gözleri alev alev yanarken sesi oldukça sakindi.

“Pekâlâ gerçek. Lizzie ile ayrılmanıza sevindim.”

“Sevindin, değil mi?”

“Evet. Niye ayrıldın? Gerçekleri konuşuyoruz artık,” diye ona bir hatırlatmada bulundum. 

Kısa bir an bana baktı, kahvesinden içti, ellerini telaşlı telaşlı saçlarının arasından geçirdi ve derin bir nefes aldı.

“Pekâlâ, gerçek. Lizzie’den ayrıldım çünkü artık onunla birlikte olmak istemiyordum. Başka herhangi bir kadınla da olmak istemiyorum aslına bakarsan,” dedi kupasını masaya bırakarak. 

“Hep arkadaş olarak kalacağımızı biliyorum ama işin aslı son zamanlarda üç kadını idare etmek benim için çok zordu. Artık işleri biraz daha yavaştan almayı düşünüyorum. Belki bir süreliğine sadece bir kişiyle olmayı denerim.” 

Gülümsedi. Gözlerinin mavisi tehlikeli bir hal alıyordu. Utanma halinden sadece bir sırıtış ve kasılma uzaklığında olduğumu fark edip hemen ayağa kalktım, kahvemi evyeye boşalttım. Orada bir saniye, sadece bir saniye durdum. Zihnimde düşünceler dolaşıyordu. Artık kız arkadaşı yoktu. 

Artık kız arkadaşı... Yoktu. 

Bak sen tanrının şu güzel işine, Duvardelen artık bekârdı.

Simon’m mutfağın öbür ucundan gelip arkamda durduğunu fark ettim. Olduğum yerde donakaldım. Elleri yumuşak bir biçimde saçlarımı omuzlarımdan aldı ve oradan kalçalarıma kaydı. Ağzı, ah o güzelim ağzı... belli belirsiz kulağımın ucuna dokunarak bana doğru fısıldadı.

“Gerçeği duymak mı istiyorsun? Gerçek şu ki, seni düşünmeden duramıyorum.”

Hâlâ yüzüm öbür tarafa dönüktü. Ağzım şaşkınlıktan açık kalmıştı, gözlerim faltaşı gibiydi. Sevinç içinde yumruklarımı havaya kaldırmakla gerçek bir mutfak seksi yapmak arasında kalmıştım. Ben karar verinceye kadar Simon’ın dudakları özellikle daha kasıtlı bir biçimde ilerliyordu. Kulağımın hemen altını öpüyor, başım alev alev yanıyor, aşağıdaki kısımlar da deliler gibi dans ediyordu. Elleri kalçalarımı tutup beni kendine çevirdi. O vücutla ve gülümsemeyle yüz yüze gelince çabucak çözüldüm, yüzümün ifadesini boş yere korumaya çalıştım.

“Gerçeği duymak mı istiyorsun? Kapımı çaldığın o ilk günden bu yana seni düşünüyorum,” diye fısıldadı. 

Baş döndürücü bir hassasiyetle boyun boşluğumu öpmek için eğildi. Saçları burnumu gıdıkladı. Ellerimi zapt etmek için kendimi zor tuttum. Beni biraz kenara itti, bir sürpriz yapıp beni tezgâhın üzerine kaldırdı. Bacaklarım, onu araya almak için kendiliğinden açıldı. Duvardelen’in Evrensel Kanunu zihnimdeki tüm çekinceleri hükümsüz kıldı. Telaşlanmaya gerek yoktu, bacaklarım ne yapması gerektiğini biliyordu. Ellerinden biri belime dolandı, diğer eli de boynumdan tuttu. 

“Gerçeği duymak mı istiyorsun?” diye sordu son bir kere. 

Kalçalarımı tezgâhın kenarına çekti. Bunun üzerine arkaya doğru yaslanmak zorunda kaldım, bacaklarım tekrar otomatik pilota geçti ve Simon’ın beline sarıldı.

“İspanya’da seni istiyorum,” dedi nefesini verirken. 

Ardından ağzını ağzıma yaklaştırdı.

Bir yerlerden bir pisicik seslendi ve OR sonunda eve doğru yolculuğuna başladı.

“Daha fazla şarap ister misiniz Bay Parker?”

“Ben almayacağım. Ya sen Caroline?”

“iyiyim ben, sağ olun.”

 Müthiş bir lüks içindeki koltuğumda gerindim. LaGuardia’ya first class bir uçuş. Daha sonra Ispanya’nın Malağa şehrine first class bir uçuş. Oradan araba kiralayıp Simon’ın bir ev kiraladığı küçük bir sahil şehrine, Nerja’ya gideceğiz. Scuba dalışı, mağara keşfi, yürüyüş, güzel kumsallar ve dağlar, hepsi çok sevimli bir köyde.

Simon koltuğunda kıpırdanıp duruyordu ve omzunun üzerinden arka tarafa sinirli bakışlar fırlatıyordu.

“Ne oldu? Sorun nedir?” diye sordum. 

Arka tarafa baktım fakat olağandışı bir şey göremedim.

“Şu çocuk koltuğumu sallayıp duruyor,” diye homurdandı.

Yirmi dakika boyunca hiç durmadan güldüm.

On Altıncı Bölüm

« Çok aceleci davrandık. Biraz beklemeliydik.”

“Dalga mı geçiyorsun sen? Daha ne kadar bekleyecektik? Haklı olduğumu biliyorsun. Tam zamanında yaptık.”

“Tam zamanındaymış. Laf! Birazcık daha bekleyebilirdik. Hiç değilse şu düştüğümüz duruma düşmezdik.”

“O sırada pek bir şey demiyordun ama. Hatırladığım kadarıyla gayet halinden memnundun hatta.”

“Nasıl bir şey diyebilirdim ki? Ağzım doluydu. Ama içimde kötü bir his vardı. Bunun yanlış olduğunu biliyordum, bir şeylerin doğasına aykırı davrandığımın farkmdaydım.”

“Pekâlâ, pes ettim. Bu işin içinden nasıl çıkacağız, söyle bakalım.”

“Öncelikle onu ters tutuyorsun,” derken haritayı elinden kaptım ve ters çevirdim. 

Beş dakikadır yol kenarında park etmiş, Nerja’ya nasıl gideceğimizi çözmeye çalışıyorduk. Malaga’ya indikten sonra, gümrükten geçip araba kiralama işini halledip en sonunda şehir merkezinden çıkmayı başarmıştık ama şimdi kaybolmuştuk. Simon araba kullanıyordu, ben de haritadan sorumluydum. Yol boyunca Simon haritayı her on dakikada bir alıp bakıyor, hımlıyor, bir şeyler geveliyor ve sonra da tekrar elime tutuşturuyordu. Söylediğim hiçbir şeyi dinlemiyordu, onun yerine kendi iç erkek-haritasına güveniyordu. Bununla da kalmayıp GPS’in söylediği yerlerden dönmüyor, bizi oraya eski yoldan götüreceğini söylüyordu.

İşte bu yüzden kaybolmuştuk. Trene binseydik çok daha kolay olacaktı. Simon’ın çevredeki yerlere gidip fotoğraf çekmesi gerekiyordu. Bu yüzden arabaya ihtiyacı vardı. Gece boyunca uçtuktan sonra ikimiz de yorgunluktan ölmek üzereydik. Ama jet lag’le en iyi mücadele etme yöntemi olabildiğince çabuk yerel saatle yaşamaya başlamaktı. İkimiz de bir şekerleme yapmamaya karar verdik. Böylece gece uyuyabilecektik. Şimdi de nerede yanlış sapağa girdiğimiz konusunda tartışıyorduk. Görünüşe göre yanlış sapaktan döndüğümüzde ben yol kenarındaki bir tezgâhtan aldığımız churro’ları mideye indirmekle meşguldüm. Daha sonra da “Suçlu Kim?” oynadık.

“Benim söylemeye çalıştığım şu. Eğer birisi kendini kaybetmiş bir biçimde tıkınmıyor olup da yola baksaydı, biz de şu anda...”

“Kendini kaybetmiş bir halde mi? Ciddi misin sen? Churro’larımı çalıp duruyordun. Durduğumuzda istiyorsan sen de kendine al demiştim.”

“N’apayım, o sırada çok aç değildim ama ağzını şapırdattığını, bir de o çikolatayı yaladığını görünce... E tabii, dikkatim dağıldı.” 

Arabanın ön tarafına yaydığı haritadan başını kaldırdı. Sırıtarak aramızdaki gerilimi bozdu.

“Dikkatin mi dağıldı?” 

Ben de sırıttım, ona doğru eğildim. O haritaya bakarken ben de ona baktım. Yüz yıldır uçakta olan biri nasıl onun kadar hoş görünebilirdi? Ama görünüyordu işte. Soluk jean pantolon, siyah tişört, koyu mavi North Face ceket. Yirmi dört saatlik kirli sakal yalanmak için yalvarıyordu. Kim yalayacaktı onu? Ben tabii ki. Haritayı incelerken kollarını kavuşturdu. Nerede olduğumuzu anlamaya çalışırken dudakları hafifçe hareket ediyordu. Kolunun altına girip araba galerisi takvimlerinde boy gösteren kızlar gibi arabanın kaportasına uzandım.

“Bir teklifte bulunabilir miyim?”

“Bu müstehcen bir teklif mi?”

“Şaşırtıcı ama değil. GPS’i açabilir miyiz? Bir kaç gün sonra geri döneceğimden, dönüş vakti gelmeden önce oraya varmak istiyorum,” diye sızlandım. 

Uçağı son dakikada ayarladığım için Simon’dan bir gün önce dönmem gerekiyordu. Yine de Ispanya’da beş gün... Hiç şikâyetçi değildim. 

“Caroline sadece korkak pisiler GPS kullanır,” dedi.

Tekrar haritaya döndü.

“Pekâlâ, bu korkak pisi akşam yemeği yiyip, duş almak, yatmak ve şu jet lag’den kurtulmak için can atıyor. Yoksa Bir Gecede Oldu filminin İspanyol versiyonunu canlandırmamı mı görmek istersin? Şu GPS’i aç Simon.” 

Onu ceketinden kaptım ve kendime çektim. 

“Bu duydukların sana korkutucu geldi mi?” diye fısıldadım, çenesine küçük öpücükler kondurdum.

“Bak şimdi senden bayağı korktum.”

“Bunun anlamı GPS demek mi oluyor?”

“Evet, GPS demek oluyor,” durumu kabul edip iç geçirdi.

Arkasını yaslandı ve kendisiyle birlikte beni de arabanın üstünden kaldırdı. Bir sevinç gösterisi yapıp arabanın kapısına koştum.

‘Yok, öyle olmaz, epey üzerime geldin Gecelikli Kız. Benim şimdi tatlıya ihtiyacım var,” dedi gözlerini kırpıştırarak.

“Tatlıya mı ihtiyacın var?” diye sordum.

Kolumdan tutup beni kendine çekti. 

“Evet, tatlı krizine girdim.”

“Sen üşütüğün tekisin Simon.” 

Ona yaslandım, kollarımı boynuna doladım.

“Hem de nasıl,” dudaklarını yaladı, kaşlarını eski zaman gangsterleri gibi indirip kaldırdı.

“Gel de tatlını al,” dedim alaycı alaycı. 

O da dudaklarını dudaklarıma yaklaştırdı. Simon’ı öpmekten hiç bıkmayacaktım. Yani nasıl olabilir ki bu? Mutfak tezgâhımda bana “gerçekleri açıkladığı” o geceden beri yavaş yavaş ilişkimizin bu yeni yanını keşfetmeye başlamıştık. Son aylardaki bütün o elektriğin ve kıvrımların altında aramızda ciddi bir cinsel çekim gelişmeye başlamıştı. Biz de bunu dışarı vuruyorduk ama ağır ağır. Tabii ki o gece yatak odasına girdiğimiz gibi sevişmeye başlayıp sesimizle günlerce şehri inletebilirdik ama Simon da ben de birbirimize bir şey demeden ilk kez aynı şeyi düşünüyorduk ve olayların yavaş yavaş ilerlemesinden memnunduk. Beni ayartıyordu. Ben de onun beni ayartmasına izin veriyordum. Beni ayartmasını istiyordum. Ayartılmayı hak ediyordum. Ayartmasının peşi sıra, bağırtmasını da istiyordum ama şimdilik sadece ayartmasını istiyordum. Çüş demeliyim.

Ayartmaktan bahsederken...

Ellerimi saçlarının arasına soktum, çekiştirerek tüm bedenini bedenimin içine çekmeye çalıştım. Ağzımın içinde inledi, dilinin dilime değdiğini duydum ve tam da tutturulduğum yerlerden çözüldüm. İç geçirdim ve yüzümü ele geçiren o koca sırıtıştan dolayı onu öpmek gitgide daha da zor oldu. Biraz kendini geriye çekip güldü. 

“Mutlu göründüğüne hiç şüphe yok.”

“Beni öpmeye devam et lütfen,” diye ısrar ettim. 

Yüzünü yüzüme yaklaştırdım.

“Oyulup fener yapılmış balkabağını öpmek gibi bir şey. Bu sırıtış da ne böyle?” 

Gülerek bana baktı. Yüzünde en az benim yüzümdeki kadar kocaman bir gülümseme vardı.

“Ispanya’dayız Simon. Sırıtmamız gerek.” 

Mutluluk içinde iç çektim, saçlarını karıştırdım.

“Bense burada bütün bunların seni öpmemden kaynaklandığını düşünüyordum,” dedi. 

Beni tekrar öptü, yumuşak, tatlı öpücüklerle.

“Pekâlâ, kovboy GPS’in bizi nereye götüreceğini görmeye hazır mısın?” diye sordum geri çekilerek. 

Ona uzun süre dokunmadan yapamıyordum. Yoksa oradan hiç ayrılamayacaktık.

“Hadi bakalım ne kadar kaybolmuşuz,” dedi gülerek ve yeniden yola çıktık.

“Sanırım dönüş buradan... Evet, burası olacak,” dedi.

Oturduğum yerde zıpladım. Gideceğimiz yere düşündüğümüzden daha yakın olduğumuzu öğrendik ve varmak için biraz sabırsızlandık. Son dönüşü yaptığımızda birbirimize bakıp çığlık attık. Son dört beş kilometredir bir grup ağacın arasından ya da uçurumun başından bakıp okyanusu ucundan kıyısından görmüştük. Arnavutkaldırımlı dar bir yola döndüğümüzde Simon’ın kumsala yakın değil aslında tam kumsalda bir ev kiraladığını öğrenmem üzerine kendimden geçtim ve görüntünün güzelliği karşısında sus pus oldum. Simon arabayı evin yanında durdurdu, lastikler yuvarlak taşların üzerinde gıcırdadı. Simon arabayı durdurduktan sonra yirmi otuz metre ilerideki kayalık sahile vuran dalga seslerini duyabiliyordum. Bir an oturduk, etrafı seyrettik, ben arabadan kendimi atmadan önce birbirimize bakıp güldük.

“Burada mı kalacağız? Yani bütün ev bizim mi?” diye haykırdım. 

Simon eşyalarımızı alıp yanıma geldi.

“Evet, bizim.” 

Gülümsedi ve önünde yürümem için bana işaret etti. Ev aynı anda hem çok sevimli hem de çok muhteşemdi. Beyaz alçıdan duvarlar, kiremitli bir çatı, yalın çizgiler ve sade kemerler. Eve giden yolun kenarında portakal ağaçları sıralanmıştı. Bahçe duvarından begonviller sarkıyordu. Ev klasik bir sayfiye eviydi. Evin içindekileri denizin etkilerinden koruyup onlara güvenli bir sığınak sunmak için inşa edilmişti. Simon saksıların altında anahtara bakarken ben de narenciye kokularını ve yoğun tuzlu havayı içime çektim.

“A-ha! Buldum. İçeriyi görmeye hazır mısın?” 

Kapıyı açarken bir an zorlandı sonra dönüp bana baktı. Uzanıp elini tuttum, parmaklarımı parmaklarının arasından geçirdim ve eğilip yanağına bir öpücük kondurdum.

“Teşekkür ederim.”

“Ne için?”

“Beni buraya getirdiğin için.” 

Gülümseyerek onu dudaklarının tam ortasından öptüm.

“Mmm, bana daha fazla tatlı vaat etmiştin.” 

Çantayı bırakıp beni kendine çekti.

“Tatlı dediğin bu! Hadi eve bakalım!” diye haykırdım.

Ellerimi sallayıp kapıdan Simon’ın yanından geçerek içeri girdim. Ama antreyi geçer geçmez olduğum yere mıhlandım. Ben etrafı seyrederken hemen ayağımın dibinde olan Simon bana çarptı. Birkaç merdivenle aşağı inilen, beyaz kanepelerle ve son derece rahat görünen koltuklarla düzenlenmiş bir oturma odası ve oturma odasına açılan, mutfak olduğunu tahmin ettiğim bir oda. Evin arka tarafında, kayalık kumsala doğru inen, farklı kotlarda, birkaç geniş terasa açılan Fransız kapılar. Fakat beni olduğum yere mıhlayan şey denizdi. Arka taraf boylu boyunca, geniş pencerelerden aylak Akdeniz’in koyu mavi suları görünüyordu. Sahil şeridi, ışıkların yeni yeni yanmaya başladığı Nerja şehrine doğru kıvrılıyordu. Kumsal alacakaranlığa gömülürken günün son ışıkları tepelerde asılı beyaz evleri aydınlatıyordu. Nasıl hareket edileceğini hatırladıktan sonra koşup kapıları açtım, istedim ki yumuşak deniz havası içime işlesin, odanın içine dolsun, her şeyi gecenin o güzel kokusuyla sarsın. Zeytin ağaçlarıyla sarılmış, toprak seramikle kaplı bir avlunun kenarındaki ferforje demirlere doğru yürüdüm. Ellerimi ılık metalin üzerine koydum. Baktım, baktım, baktım. Simon’ın peşimden geldiğini ve hiçbir şey söylemeden kollarını belime koyduğunu hissettim. Bana sarıldı, başını omzuma dayadı. Ben de arkamı ona yasladım, biçimli vücudunun köşelerini ve kıvrımlarını hissettim. Hani her şeyin tam anlamıyla olması gerektiği gibi olduğu anlar vardır. Kendinin ve bütün evrenin kusursuz bir uyumla örtüştüğünü gördüğün ve muhtemelen daha mutlu olamayacağını düşündüğün anlar... İşte ben o anın içindeyim ve bunun tamamen farkındaydım. Azıcık kıkırdadım, Simon’ın yüzüne yayılan gülümsemeyi, yüzü boynuma dayalı olduğundan hissedebiliyordum.

“Güzel, değil mi?” diye fısıldadı.

“Çok güzel,” diye yanıtladım ve büyülü bi sessizlikte birlikte günbatımını seyrettik.

Günbatımını güneş tamamen kaybolana dek izledikten sonra evin diğer kısımlarını keşfettik. Her oda birbirinden güzel görünüyordu. Mutfağı görünce yine bir çığlık kopardım. Sanki Ina’nın East Hampton’daki evinin İspanyol zevkiyle donatılmış haline ışınlanmıştım: Sub-Zero bir buzdolabı, muhteşem granit tezgâh ve bir Viking ocak. Simon’ın bu ev için ne kadar ödediğini bilmiyordum bile. Sadece tadını çıkarmaya karar verdim. Tadını çıkardık da. Bir oraya bir buraya koşturup, banyonun ortasındaki bideyi bulunca çocuklar gibi gülüştük. Daha sonra ebeveyn yatak odasına girdik. Köşeyi dönünce Simon’ın yatak odasının kapısında, koridorda durduğunu gördüm.

“Sen bunu nasıl buldun ya... Ah, olamaz. Şuna bakar mısın?”

Simon’ın yanında durup koridordan hayran hayran yatak odasını izledim. Eğer hayatım bir film müziği olsa, şu anda çalacak müzik 2001: Bir Uzay Destanı filminden olurdu. Dünyanın en güzel denizine bakan bir balkonu olan köşe odanın ortasında şimdiye kadar görüp gördüğüm en kocaman yatak duruyordu. Tik ağacından yapılmışa benziyordu ve bir futbol sahası büyüklüğündeydi. Yatak başında binlerce ipeksi, yumuşak, beyaz yastık beyaz bir yatak örtüsünün üzerine serpiştirilmişti. Yatak örtüsü kendi üzerine katlanmıştı, altından sık dokumalı çarşaf parlıyordu. Adeta içten aydınlatılıyormuş gibi parlıyordu. Yatağın üzerine gerilmiş direklerden parlak, beyaz tüller sarkarak bir kanopi oluşturuyordu. Aşağıdaki denize bakan pencerelere de perdeler asılmıştı Pencereler açıktı ve bütün perdeler esintide hafifçe sallanıyordu, odaya tamamen dalgalı, masalsı, rüzgârda uçuşan bir hava katıyordu. Bütün yatakları gölgede bırakacak bir yataktı. Bütün küçük yataklara ilham veren, büyüyünce olmak isteyecekleri türden bir yataktı. Cennet yatağıydı.

“Vay canına,” dedim kendimi tuttuğum halde. 

Hâlâ Simon’ın yanında, koridorda duruyordum. Hipnotize olmuştum. Yatak sireni gibiydi, bizi sihirle kendisine çekip çarpıştıracaktı sanki.

“O dediğini tekrar söyleyebilirsin,” dedi Simon kekeleyerek ve gözlerini yataktan hiç ayırmadan.

“Vay canına,” dedim hâlâ yatağa bakarak.

Kendimi bakmaktan alamıyordum ve birden içimde, engel olunamaz ve dayanılmaz bir endişe hissettim. Nur topu gibi bir performans kaygısı doğmuştu. Tek kişilik. Simon kötü şakama güldü ve beni tekrar ona götürdü.

“Kendini baskı altında hissetme, tamam mı?” dedi utangaç gözlerle.

Ha? Cesaret? iki kişilik parti? Bir seçeneğim vardı. Yaygın davranış biçimini seçebilirdik. Tatile çıkmış iki yetişkin olarak muhteşem bir evde, seksin vücut bulduğu bir yatakta hemen dur duraksız sevişmeye başlayabilir ya da... Kendimizi içine düştüğümüz döngüden kurtarıp anın keyfini çıkarmaya bırakabilirdik. Birlikte olmanın tadını çıkarıp olayları akışına bırakabilirdik. Evet, bu fikri daha çok sevmiştim. Göz kırptım ve koşa koşa yatağa zıpladım, yastıklar odanın etrafına saçıldı. Kalan yastık yığınlarının arasından ona baktım, kapıya yaslanmış, orada öylece duruyordu. Daha önce pek çok kere gördüğüm bir manzara. Biraz kaygılı görünüyordu ama hâlâ çok hoştu.

“Pekâlâ, sen nerede yatacaksın?” diye sordum gülerek.

Yüzüne bir gülümsemeyle birlikte rahatlama geldi.

“Şarap?”

“Nefes alıyor muyum ki?”

“Şarap öyleyse,” dedi. 

İyice doldurulmuş şarap dolabından bir şişe rose şarabı seçti. Simon eve gelişimizden önce temel yiyeceklerin eve gönderilmesini sağlamıştı. Çok alengirli yiyecekler değildi, daha çok atıştırmalıktı ve bizi rahat ettirmeye yeterdi. Şimdi etraf koyu bir karanlığa gömülmüştü. Üzerimize zaman farkından doğan yorgunluk çöktükçe şehre gitme düşünceleri de yavaş yavaş kaybolmuştu. Onun yerine bu gece evde kalıp sıkı bir uyku çekecektik, şehre de sabah gidecektik. Yemekte fırında kızartılmış tavuk, zeytin, bir dilim Manchego peyniri, muhteşem görünüşlü Serrano salamı ve diğer ufak tefek atıştırmalıklar vardı. Ben tabakları yerleştirirken Simon şarapları koydu ve çok geçmeden akşam yemeği için terasta oturduk. Aşağıdan çırpınan denizin sesi geliyordu. Kumsala inen ahşap yürüyüş yolunu küçük asılmış beyaz ışıklar aydınlatıyordu.

‘Yatmadan önce kumsala gitmeliyiz, hiç değilse biraz yürürüz.”

“Tamam. Yarın ne yapmak istersin?”

“Duruma göre değişir. Sen çalışmaya kaçta başlayacaksın?

“Gitmem gereken bir kaç yer var ama yine de küçük bir keşif gezisi yapmam gerek. Sen de gelmek ister misin?”

“Tabii ki. Sabah şehirden başlarız, sonra da duruma göre hareket ederiz, olur mu?” diye sordum zeytinden ufak bir ısırık alırken.

Kadehini kaldırıp başını salladı. 

“Duruma göre hareket etmeye,” deyip kadehini tokuşturdu.

Ben de kadehimi kaldırdım. 

“Altına imzamı atarım.”

Kadehlerimiz tokuştu, gözlerimiz buluştu, ikimiz birden gülümsedik, kaçak bir gülümseme. En sonunda yalnızdık, sadece birbirimizleydik ve yeryüzünde başka olmak istediğim bir yer yoktu. Yemeğimizi yedik, yemek boyunca birbirimize kaçamak bakışlar fırlatıp şarabımızı yudumladık. Şarap beni çakırkeyif yapmıştı, biraz da hassas bir ruh haline sokmuştu. Kayalık kumsala doğru dikkatle ilerledikten sonra yolumuzu bulmak için birbirimizin eline sarıldık ve hiç bırakmadık Şimdi yeryüzünün ucunda duruyorduk. Tuzlu, sert rüzgâr saçlarımızın, kıyafetlerimizin arasında dolaşıyor, bizi azıcık tokatlıyordu.

“Seninle olmak çok güzel,” dedim ona. “Şey, ben, elini tutmayı seviyorum,” dedim şaraptan gelen bir cesaretle.

Şamatanın yeri ayrıydı ama bazen de tek ihtiyacınız olan gerçekti. Cevap vermedi, sadece gülümsedi ve elimi ağzına götürüp ufak bir öpücük kondurdu. Dalgaları izledik, beni kendine çekip göğsüne yasladı, bana sarıldı. Sessizce nefes aldım. Birisi tarafından sevildiğini hissetmeyeli o kadar uzun zaman mı olmuştu? Bu o his miydi?

“Jillian bana annemle babamın başına gelenlerden haberinin olduğunu söyledi,” dedi yumuşak bir sesle. 

Onu zor duyuyordum.

“Evet. Bana söyledi.”

“İkisi hep eleleydiler. Gösteri olsun diye değil, anlıyor musun?”

Göğsüne yaslanmış bir halde başımı salladım, kokusunu içime çektim.

“Şimdi sırf başkalarına göstermek için elele tutuşup birbirlerini Bebeğim, Aşkım, Güzelim diye seslenen çiftler görüyorum. Bana biraz, ne bileyim, yapmacık geliyor. Etraflarında birileri olmasa öyle davranırlar mıydı acaba?”

Tekrar başımı salladım.

“Annemle babam mı? O zaman bunu çok düşünmemiştim. Şimdi düşününce ellerinin resmen birbirine dikilmiş olduğunu anlıyorum, hep eleleydiler. Birileri onlara bakıyor olmasa bile, anladın mı? Spor yapmaktan geldiğimde onları televizyon seyrederken bulurdum. Kanapenin iki ucunda olurlardı ama ellerini destek yaptıkları bir yastığın üzerine koyarlardı ki hâlâ birbirlerine dokunabilsinler. Bu çok... Ne bileyim çok güzel bir şeydi.”

Elim hâlâ elindeydi, elini sıktım. O güçlü parmaklarıyla onun da elimi sıktığını fark ettim.

“Onlar hâlâ bir çiftmiş anlaşılan, sadece anne ya da baba değil,” dedim.

Simon’ın nefesinin biraz hızlandığını hissediyordum.

“Evet, kesinlikle.”

“Onları özlüyorsun.”

“Elbette.”

“Bu söyleyeceğim sana garip gelebilir. Ne de olsa onları hiç görmedim ama hayatta olsalar seninle gurur duyarlardı Simon, öyle hissediyorum.”

“Öyle.”

Bir süre sessiz kalıp bizi saran geceyi hissettik.

“Eve dönmek ister misin?” diye sordum.

“İsterim.” 

Geri dönmeye hazırlanırken alnıma bir öpücük kondurdu. Ellerimiz, birisi onları yapıştırmışçasına birbirine kenetlenmişti. Yemek sofrasını toplamayı Simon’a bıraktım. Yatmadan önce hemen bir duş almak istiyordum. Havaalanlarının ve yolculuğun tozundan duşla kurtulduktan sonra üzerime bir tişörtle erkek şortu geçirdim. Bavula koyduğum geceliği giymek için kendimi fazlasıyla yorgun hissetmiştim. Evet, yanıma gecelik almıştım. Hadi ama rahibe de değildim yani. Saçımı kuruttuktan sonra yatak odamın (evet, kesinlikle büyük olanı istedim) aynasının önünde durdum ve kapıda onun belirdiğini gördüm. O da duşunu almıştı ve pijama pantolonu ve boynuna sardığı havlusuyla odasına gidiyordu. Yorgunluktan ölmek üzereydim ama önümde duran formun güzelliğini kavrayamayacak kadar da yorgun değildim. Aynadan ona baktım. O da gözleriyle beni değerlendiriyordu.

“Nasıldı duş?” diye sordu.

“Ah, harikaydı.”

‘Yatıyor musun?”

“Gözlerim kapanıyor artık,” diye yanıtladım. 

İyice esnemem de bunu iyice gösteriyordu.

“Bir şeye ihtiyacın var mı, getireyim mi? Su? Çay? Ya da başka bir şey?”

Ona doğru döndüm, o da içeri girdi. 

“Su istemem, çay istemem. Uyumadan önce istediğim tek bir şey var,” dedim mırıltıyla. 

Ona doğru birkaç adım attım.

“Neymiş o?”

“İyi geceler öpücüğü.”

Gözleri koyulaştı. 

“Ah, bu muydu istediğin? Bundan kolay ne var?” 

Bana doğru yaklaştı ve kollarını belime sardı.

“Öp beni sersem,” dedim. 

Eski zaman melodramlarındaki gibi kollarına kendimi bıraktım.

“Bu sersem seni birazdan öpecek,” diye güldü ve kısa bir zaman sonra kimse gülmüyordu. 

Ve kısa bir zaman sonra kimse artık ayakta değildi.

Kendimizi Yastık Cenneti’ne bıraktık, orada birbirimize karıştık, kollarımız, bacaklarımız birbirimize dolandı, öpücükler gitgide daha da ateşlendi. Tişörtüm belime toplandı. Elmas kutumun onun “ben buradayım” diyen varlığıyla buluştuğu anda hissettiklerim tarif edilmezdi. Ben tapınaktaki bir fahişe gibi inlerken o boynumu öpücüklere boğuyor, beni yalayıp emiyordu. Doğrusunu söylemek gerekirse hiç tapınakta inleyen bir fahişe görmemiştim ama şu anda benim yaptığım gibi kutsal olmayan sesler çıkarıyor olmalıydı. Beni bir bez bebekmişim gibi öbür tarafıma çevirdi ve üzerine aldı. Bacaklarım, çok uzun zamandır istediğim gibi iki yana açıldı. İç çekip yukarıya baktı. Sabırsızca saçlarımı yüzümden çektim, böyle üzerinde olduğum o dünya harikasını tamamen görebilecektim. Hareketlerimizi yavaşlattık, arzuyla birbirimize bakıp sonra da tamamen durduk. Arsızca birbirimize baktık, hiçbir mahcubiyet hissetmeden birbirimizin vücudunda göz gezdirdik.

“Tarifsiz,” dedi nefes alırken. 

Yüzümü usulca ellerinin arasına aldı

“Bunu anlatmak için iyi bir kelime, evet. Tarifsiz.” 

Ona dönüp parmak uçlarını öptüm. Yine gözlerime baktı. O seksi safir gözler yine büyüsüyle beni etkisine alıyor, o yapışkan büyüyle beni kendine mıhlıyordu. Beni baştan çıkarıyordu. Bana ne yaptığını görüyor musunuz?

“İşleri berbat etmek istemiyorum,” dedi birden. 

Sözleri beni Dr. Seussvari kafiyelerle dolu dünyamdan çıkardı.

“Bir dakika, neden?” diye sordum. 

Ne olduğunu anlamaya çalışarak kafamı salladım.

“Bu ilişki. Sen. Biz. Bunu berbat etmek istemiyorum,” dedi tekrar. 

Aşağıya, ayaklarımın yanıbaşına indi, bacaklarımı sırtına doladım.

“Tamam, yapma öyleyse,” dedim konuşmanın nereye gideceğinden emin olmayarak.

‘Yani bilmeni isterim, bu konuda bir deneyimim yok.”

Kaşlarımı kaldırdım. 

“Evimdeki duvarlar seninle aynı fikirde değil...” dedim gülerek. 

Beni, inanılmaz sert bir biçimde göğsüne bastırdı. 

“Hey hey hey, neyin var senin? Neler oluyor?” dedim onu yatıştırmaya çalışarak. 

Ellerimle sırtını okşadım.

“Caroline, ah tanrım, kulağa Dawson Creek bölümü gibi gelmeden bunu sana nasıl anlatsam?” dedi boynuma doğru.

Elimde olmadan aklıma Pacey’nin görüntüsü geldiği için azıcık kıkırdadım ve bu onu geri getirdi. Onu görebilmek için biraz geri çekildim. Kederli kederli gülümsedi.

“Pekâlâ, Dawson’ın canı cehenneme, senden gerçekten çok hoşlanıyorum Caroline. Fakat liseden beri kız arkadaşım olmadı, bu işin nasıl yürüdüğünü bilmiyorum. Ama senin hakkında ne hissettiğimi bilmen gerektiğini düşünüyorum. Ah, çok başka bir şey, anladın mı? Evindeki duvarlar sana ne derse desin, bilmeni isterim ki bu, aramızdaki şey ve aramızda olacak şey, farklı, anlıyor musun? Bunun farkındasın, öyle değil mi?”

Bana benim farklı olduğumu, hareminin yerine geçen bir şey olmadığımı söylüyordu. Bunu biliyordum. Bana öyle ciddiyet içinde, öyle içten bakmıştı ki ona iyice kalbimi açmak istemiştim. O tatlı dudaklarına usulca bir öpücük kondurdum.

“Birincisi, bunu biliyorum. İkincisi, bu işte düşündüğünden çok daha iyisin.” 

Gülümsedim. Gözlerini kapatıp her iki gözkapağmı da öptüm. 

“Ayrıca bilmeni isterim ki Dawson’s Creek’e bayılırdım. Warner Brother görse seninle gurur duyardı.” 

Güldüm. Gözlerini iyice açtı, üzerine bir rahatlama gelmişti. Onu kucağıma aldım. Birlikte bir ileri bir geri sallanırken ona sıkı sıkı sarıldım. Bu yeni sığınakta, biraz önce yoğunlaşan hormonların etkisi azalıyordu. Bu sessiz yakınlık neredeyse bağımlılık yaratacak bir şeye dönüşüyordu.

“işi ağırdan almamız benim de hoşuma gidiyor. İnsanı çok güzel ayartıyorsun,” dedim fısıldayarak.

Altımda birden gerildi. Sallandığını hissedebiliyordum.

“Güzel mi ayartıyorum?” dedi gülerek. 

Kahkahasını kontrol altına almaya çalışıyor, gözlerinden yaşlar boşanıyordu.

“Ah, kapa çeneni,” diye bağırdım. 

Bir yastıkla ona vurdum. O gösterişli yatağa düşerek bir süre daha güldük. Zaman farkı sonunda bizi esir almıştı, biz de yatakta yerimizi aldık. Birlikte. Artık kafamda aynı odada uyumakla ilgili bir tereddüt yoktu. Onun orada olmasını istiyordum. Yanımda. Yastıklarla ve Ispanya’yla sarılmış bir halde sarmaş dolaş uyuduk. Bana sarılmış güçlü kollarının arasında uykuya dalmadan önce aklımdan geçen son düşünce şuydu:

Duvardelen’e âşık oluyordum galiba.

On Yedinci Bölüm

Sabah büyük bir gürültüyle uyandım. Bir an nerede olduğumu unutup hemen evde olduğumu ve bir sarsıntı yaşadığımızı düşündüm. Ayağımın birini yere basıp da yataktan kalkmak üzereyken yatak odasından görülen manzarayı görünce, evdeki manzaramdan daha mavi olduğunu fark ettim ve muhtemelen Akdeniz olduğuna karar verdim. Peki ya gürültü? Sarsıntı filan yoktu. Bu, Simon’ın horlamasıydı. Horlaması. Öyle azametli bir horlamaydı ki sadece, etrafa o doğaüstü sesi yayan burnuyla bunu başarıyordu. Sesli gülmemek için elimi ağzıma kapadım ve bu durumu daha iyi değerlendirebilmek için yatağa geri döndüm. Gece yatağın çoğunu kaplamıştım, Simon da uzak bir köşeye sürülmüştü. Şimdi köşesinde tortop olmuş, bacaklarının arasına bir yastık sıkışmış yatıyordu. Metrekaredeki eksiğini sesiyle gideriyordu. Genzinden çıkan sesler boz ayıyla traktör römorku gürültüsü arasında bir yere karşılık geliyordu. Bir kilometre genişliğimdeki yatakta kıpırdanıp durdum, Sonra Simon’ın başının olduğu yere kıvrılıp yüzüne baktım. Bu korkunç sesleri çıkarırken bile tapılasıydı. Dikkatlice burnuna uzandım ve burnunu kıstırdım. Ve bekledim. Yaklaşık on saniye sonra nefes aldı, sonra başını salladı ve telaş içinde etrafına bakındı. Beni yanındaki yastığın üzerine tünemiş görüne rahat bir nefes aldı. Uykulu uykulu gülümsedi.

“Hey, hey, neler oluyor?” diye homurdandı. 

Yuvarlanarak bana doğru geldi, kollarını belime sardı, başını karnıma koydu. Sonunda birbirimize dokunma konusundaki özgürlüğümüzün tadını çıkarıp ellerimi saçlarında gezdirdim.

“Hadi kalk artık. Yatağın bu tarafında biri çok gürültü yapıyordu.”

Gözünün birini kapatıp bana baktı. 

“Senin gibi patakçı birinin ağzını açmaya hiç hakkı yok.”

“Patakçı mı? Öyle bir kelime yok bir kere,” dedim oflayarak.

Bana sarılmış kollarından itiraf etmek isteyeceğimden de çok hoşlanıyordum.

“Önüne geleni pataklayana patakçı denir. Yani senin gibi, Alcatraz hapishanesi büyüklüğündeki bir yatakta yatmasına rağmen etrafa tekmeler savurup yastıkları pataklamak için tüm yatağa yayılmak isteyen kişilere denir,” dedi. 

Başını çıplak karnıma koymak için yanlışlıkla -kasti olarak— tişörtümü sıyırmıştı.

“Patakçı olmak horlamaktan iyidir Bay Horultu,” dedim onunla dalga geçerek. 

Kirli sakalının tenimi hafifçe ve çok enfes bir biçimde çizdiğini fark etmemiş gibi yaptım.

“Sen pataklıyorsun. Ben horluyorum. Bu konuda ne yapacağız?” dedi mutluluk içinde gülümseyerek. 

Hâlâ yarı uykuluydu.

“Kulak tıpası ve tekmelere karşı koruyucuya ne dersin?”

“Uuuuv, çok seksi. Her gece yatmadan önce bunları takarız,” dedi iç çekerek. 

Tam karnımın üstüne küçük öpücükler kondurarak.

Simonin “her gece” deyişini, yani her gece birlikte yatmak anlamındaki “her gece”sini kulaklarım yanarak dinledim ve daha sonra ağzımdan ne yazık ki bir inilti gibi bir ses çıkmıştı ki çıkmasına engel olamadım. 

Ah tanrım...

Evde ayaküstü bir kahvaltı yapıp şehre gitmek üzere yola çıktık. Taş kaldırımlı yolları, parlak günışığında ışıldayan beyaz badanalı duvarları, etrafa bir güzellik yayan kemerli geçişleriyle bu küçük şehri daha görür görmez sevmiştim. Sahilin ara ara kendini gösteren mavinin her tonundaki görüntüsünden, bu büyüleyici yeri ev olarak bellemiş insanların tatlı yüzlerine, sıcak gülümsemelerine varana kadar buraya tutulmuştum. O gün pazar kurulmuştu. Pazar tezgâhlarının arasında dolaşıp durduk, daha sonra yemek için taze meyve aldık. Dünyada pek çok güzel yer görmüştüm ama bu şehir bana göre bir cennetti. Daha önce böyle bir hissi hiç yaşamamıştım. Yıllarca tek başına seyahat eden biri olarak yol arkadaşımdan gayet hoşnuttum. Peki, iş Simon’la seyahat etmeye gelince? İşte o bambaşkaydı. Çok özeldi. O da benim gibi yeni bir şeylerle karşılaştığında sessizleşiyordu. Sessizliği laf kalabalığıyla doldurma gereğini hissetmiyordu. İkimiz de manzaranın tadını çıkarmaktan çok memnunduk. Diğerinin kaçırmaması gerektiğini düşündüğümüzde konuşup bir şey söylüyorduk. Kapı önünde oynayan iki kukla ya da balkonlarından birbirine laf atan iki ihtiyar gibiydik. Harika bir gezi arkadaşıydı. Kiraladığımız arabanın yanına döndük. Öğle üzeri güneşiomuzlarımı kapatan ince pamukludan içeriye sızıp tenimi ısıtıyordu. Elim hiç akla gelmeyecek bir biçimde eline dolanmıştı. Simon benim kapımı açarken acele etmeyip bana doğru eğildi ve kızgın Ispanyol güneşi altında dudakları ve zeytin ağacı kokuları dünyada ihtiyacım olan tek şeydi. Simon’ı tanıma sürecinde onunla ilgili hafızamda bir kaç görüntü kalmıştı: İlk gördüğümde, bir çarşafa sarılmış bana hınzırca gülümseyen Simon. Jillian’ın yeni evlerine taşınma partisinden birlikte arabayla dönerken kendisiyle ateşkes imzaladığım Simon. Örgü battaniyenin içinden çarpılmış ve belli belirsiz görünen Simon. Arkamızda meşaleler yanarken jakuzide ıslak ve öldüresiye yakışıklı görünen Simon. Ve En İyiler’e yakın zamanda eklediğim bir Simon? Devasa Günah Yatağı’nda birbirimize sarıldığımızda, onun altımda, bana sımsıkı sarılan bedeni, ılık teni ve tatlı nefesi. Ama hiçbiri, hiçbir şey Simon’ı çalışırken izlemek kadar seksi değildi. Gerçekten. Onu izlerken bir noktada kendimi yelpazeleyerek hararetimi yatıştırmak zorunda kalmıştım. O hiç fark etmemişti çünkü çalışırken cidden deliler gibi işine yoğunlaşıyordu. Ben de şimdi oturduğum yerden onun çalışmasını seyrediyorum. Arabayla birkaç deneme çekimi için sahil kıyısında, oralı bir rehberin söylediği bir yere gelmiştik ve korkutucu derecede yakışıklı Simon şimdi tamamen işine gömülmüş durumdaydı. Bana açıkladığı kadarıyla henüz asıl çekeceği fotoğraflarla ilgili bir şey yapmıyordu, ışığı ve renkleri deniyordu. Ben arabanın bagajından çıkardığımız bir örtünün üzerinde otururken o da kayadan kayaya atlayıp duruyordu. Denizin üstündeki bir uçurumun kenarına yerleştiğimiz için kilometrelerce ötesini görebiliyorduk. Kayalık sahil şeridi önümüzde uzanıyor ve geriye doğru kıvrılıyordu. Milyonlarca dalga açıklardan gelip kıyılara çarpıyordu. Manzara muhteşemdi. Benim dikkatimi Simon’ın manzarayı incelerken dilinin ucunu hafifçe çıkarması çekmişti. Bir şey kafasını karıştırdığında alt dudağını ısırması gibi. Lenslerden yeni bir şey gördüğünde yüzünde beliren coşku gibi. Bedenimde bir savaşın mücadelesi başladığı için yapacak bir şeyimin olmasından dolayı memnundum. O devasa yatağın üzerimizde oluşturabileceği baskıyı kabul ettik edeli tek düşünebildiğim şey o baskıydı. Bunun yanı sıra uzun zamandır ihmal edilen ve sabırsızlıkla bekleyen OR’un baskısı da vardı. Artık serbest bırakılmak istiyordu. Baskı o kadar güçlü, o kadar yoğundu ki vücudumun her parçası bunu hissediyordu. Bu iç savaştaki taraflar beynim, Alt Kattaki Caroline (uzaklardaki OR’dan söz etmişken), Omurga ve son zamanlarda sessiz kalıp Beyin’le Sinirler’in kontolü almasına izin vermiş olsa da Yürek de şimdi ağırlığını koyuyordu. Şu bilinmeli ki AC (Alt Kattaki Caroline hep havalı bir kısaltması olsun isterdi) her nasılsa Simon’ın penisiyle bir mücadeleye girmek isterdi. Her ne kadar penisiyle doğrudan bir karşılaşmaları olmasa da kendi adına konuşmasının önemli olduğunu düşünüyordu. Ben penis tabirini pek sevmesem de içten içe ondan alet ya da sik diye bahsetmek tuhaf geliyor. O yüzden penisti işte... Şimdilik. Omurga ve Beyin merakla seks kampını bekliyorlardı, bunun ilişkinin filizlenmesi için önemli bir altyapı oluşturduğuna inanıyorlardı, ve dolayısıyla Simon’ın penisi açık seçik “onunla bir an önce seviş” topluluğuna aitti. Resmi olarak bir yerde ikâmet etmese de OR da AC’nin destekçilerinden sayılabilirdi. Şu anda sonuza dek aşk ve sıcak, uçucu şeylerle ilgili şarkılar söyleyen Yürek. Hepsini toplarsak, ne elde ederiz? Tamamen kafası karışmış bir Caroline. İkiye bölünmüş Caroline. Bir daha çıkmayacağıma yemin etmem boşuna değilmiş. Bu iş zordu. O yüzden zamanı belirsiz seksin yarattığı basınçtan başka düşünecek bir şeylerin olmasından dolayı memnundum. Evet. Simon’ın penisi için daha akıllıca bir isim bulmaya çalışarak biraz daha zaman geçirebilir miydim? Muhtemelen. Kesinlikle bunu hak ediyordu. Bay Muazzam Salam? Olmaz. Titreşimli İhtiras Direği. Hayır. Haydut Lobut. Hayır, hiç olmaz. Çikita? Kapıların çarpmaması için konan şeylere çarptığınızda çıkan ses gibi hoş bir tınısı var. Bir kaç kere kendi kendime yüksek sesle söyleyip gülüp eğlendim biraz. “Çikita. Çikita. Çikita, ” diye mırıldandım.

“Hey! Gecelikli Kız! Gel buraya,” dedi Simon beni çikita araştırmalarımdan ayırarak. 

Zihinsel savaşımı bir kenara bırakıp kayalıklardan kendime bir yol seçerek dikkatli adımlarla Simon’ın durduğu yere doğru ilerledim.

“Sana ihtiyacım var.”

“Buracıkta mı? Şimdi mi?” dedim kahkahayla.

Kamerasını biraz aşağıya doğrultup tek kaşını kaldırdı.

“Ölçek için sana ihtiyacım var. Gel buraya.” 

Uçurumun kenarını işaret etti.

“Ne? Olmaz, kesinlikle. Fotoğraf çekmek yok, ı-ıh.” 

Örtümü serdiğim yere doğru yöneldim.

“Evet, evet, fotoğraf. Hadi. Arkada bir şeye ihtiyacım var. Oraya geç.”

“Ama çok feci görünüyorum! Rüzgârdan dağıldı üstüm başım, güneşten yandım, görmüyor musun?” 

Üzerimdeki v yakayı biraz aşağı indirip nasıl kızarmaya başladığımı gösterdim.

“Bana dekolteni göstermeni her zaman takdir ederim. Bu sadece benim için, bana biraz perspektif vermen lazım. Kaldı ki hiç de dağılmış görünmüyorsun. Tamam, sadece biraz.”

 Ayağını yere vurdu.

“Dişlerimin arasında bir gül sapıyla poz vermemi istemeyeceksin, değil mi?” dedim iç geçirerek, kenara kaydım.

“Gülün var mı?” diye sordu. 

Ciddi görünüyordu.

“Bas deklanşöre bakalım. Çek fotoğraflarını.”

“Tamam, sadece doğal ol. Poz verme, sadece orada dur... denize bakman çok iyi olur,” diye talimatlar verdi.

Ben de söylediklerini yerine getirdim. Etrafımda dolanıp farklı açılar denedi, neyin işe yaradığı hakkında kendi kendine konuştuğunu duyabiliyordum. İtiraf etmeliyim ki her ne kadar fotoğrafımın çekilmesinden utansam da lenslerden bana bakan, beni seyreden gözlerini hissedebiliyordum. Etrafta dolaşması fazla uzun sürmemişti ama bana olduğundan uzun gelmişti. İçimdeki savaş yeniden alevlenmeye başlamıştı.

“Bitmedi mi daha?”

“Kusursuzluk aceleye gelmez Caroline. İşi düzgün bir biçimde yapmalıyım,” dedi. 

“Tamam da. Az mı kaldı? Sen acıkmadın mı?”

“O sepetin içindeki mandalinalardan istiyorum, bana bir tane uzatır mısın? Yoksa bu, senin şaheserini bozacak bir şey mi olur?”

‘Yok, bozmaz. Ben de adını Uçurumda Rüzgârla Dağılan Mandalinalı Kız koyarım.” 

Güldü. Arkasını dönüp arabaya doğru yürüdü.

“Ne komiksin,” dedim. 

Bana attığı küçük bir portakalı yakalayıp soymaya başladım.

“Benimle paylaşacak mısın?”

“Sanırım. Beni buraya getiren adama bari bu iyiliği yapayım, öyle değil mi?” dedim gülerek. 

Dilimlerden birini ısırdım, suyunun çenemden aktığını hissediyordum.

“Dudağında bir delik mi var?” diye sordu. 

Ona bakıp gözlerimi devirirken o anı çekti.

“Gerçekten komik olduğunu mu düşünüyorsun yoksa komik olabileceğini mi zannediyorsun?” dedim. 

Elimdeki kabukla onu yanıma çağırdım. Başını salladı, gülerek elimdeki dilimi aldı. Tabii ki bir ısırık aldı ve hiç suyunu akıtmadı. Yalandan bir şaşkınlıkla gözleri açıldı ben de fırsat bu fırsat deyip başka bir dilimi suratına yapıştırdım. Meyvenin suları usul usul burnunun ucundan çenesine doğru akarken gözleri öyle faltaşı gibi açık kaldı.

“Pasaklı Simon,” diye fısıldadım bana bakarken. 

Bir anda dudaklarını dudaklarıma bastırdı, meyve suları ağzımıza yüzümüze bulaştırdı. Ben yüzüne doğru bir çığlık attım. 

“Tatlı Caroline,” diye fısıldadı bir yandan gülerken.

Yüzümüzü denizden tarafa çevirdi, fotoğraf makinesini kaldırıp bir fotoğraf çekti. Portakal suyuyla kaplı Caroline ve Simon.

“Bu arada daha önce neden ‘çikita’ demiştin?” diye sordu.

Ben iyice kendimden geçerek güldüm.

“İşte bu. Resmi olarak açıklıyorum, bu şimdiye kadar yediğim en güzel şeydi,” dedim gözlerimi kapatıp inleyerek.

“Bu gece yediğin hemen her şey için aynı sözü söyledin.”

“Biliyorum ama bu başa çıkamayacağım kadar güzel. Beni tokatla, beni çimdikle, denize filan at.” 

Tekrar inledim.

Şehirde küçük bir restoranın köşedeki ufak bir masasında oturuyorduk ve ben her şeyi denemeye kararlıydım. Siparişimizi, yabancı dil yetenekleriyle gösteriş yapan Simon vermişti. Ona kafasına estiği gibi sipariş vermesini, kendimi onun ellerine teslim ettiğimi söyledim. Beni yanlış yerlere götürmeyeceğini biliyordum. Ve adam gerçekten iyi iş çıkardı. Tam bir ziyafet çektik. Geleneksel mezelerden ısmarlamıştık. Tabii ki yanında da ev şarabı. Daha sonra her beş dakikada bir masaya küçük kâseler ve tabaklar içinde yemekler gelmeye başladı: küçük köfteler, salam dilimleri, marine edilmiş mantarlar, güzelim sosisler, aromalı zeytinyağı içinde ızgarada pişirilmiş kalamar. Her bir lokmada gelmiş geçmiş en güzel şeyi yediğimden emin oluyordum, fakat daha sonra başka bir muhteşem yemek geliyordu ve beni bir kez daha ikna ediyordu. Ve sonra o jumbo karidesler geldi. İnanılmaz. Zeytinyağında kızartılmış, tonlarca sarımsak ve maydanozla tatlandırılmış, üzerine biraz da tütsülenmiş paprika serpilmiş. Zevkten dört köşe oldum. Zevkten resmen dört köşe olmuştum. Simon mu? O da bayılmıştı. Yemiş yutmuştu. Hem yemeği hem de benim yemek yerkenki tepkilerimi sanırım. Yemiş yutmuştu.

“Aslına bakarsanız daha fazla dayanamayacağım,” diye isyan ettim bir parça kızarmış ekmeği zeytinyağına banarken.

Benim hiç çekinmeden başka bir ekmek parçasının tadına varmamı ve bir iniltiyle masadan itmemi seyrederek gülümsedi.

‘Yediğimiz en güzel yemek miydi?” diye sordu.

“Olabilir. Akıl almaz bir şeydi,” dedim. 

İç çekerek karnıma vurdum. Yok, öyle gerçek bir hanımefendi gibi filan değil, sanki birisi önümden yemeği alacakmış gibi tıkınmıştım. Bir şişe yerli şarap ve iki kadehle bir garson belirdi.

Tatlı ve kekremsiydi, yemekten sonra içmek için ideal bir içkiydi. Şarabımızı yavaş yavaş yudumladık. Pencerelerden içeri giren esintide deniz havasının kokusu hissediliyordu. 

“Bu harika bir randevu yemeği oldu Simon. Sahiden. Daha güzel olamazdı,” dedim şarabımdan bir yudum daha alarak.

“Bu bir randevu yemeği mi yani?” diye sordu.

Yüzüm birden sertleşti. 

"Yok, hayır. Sanırım değil. Ben sadece...”

“Rahat ol Caroline. Ne demek istediğini biliyorum. Bunu bir randevu olarak düşünmek komik sadece. İki insan birlikte seyahat ediyorlar ama şimdi randevu yemeğine çıkıyorlar.”

Gülümsedi, ben de rahatladım.

“Hımm, şu ana kadar hiç de geleneksel yoldan gitmedik, öyle değil mi? Eğer teknik açıdan yaklaşacaksak bu bizim ilk randevu yemeğimiz sayılabilir."

“Pekâlâ, teknik açıdan yaklaşırsak biriyle çıkmayı nasıl tanımlayabiliriz?” diye sordu.

“Akşam yemeğiyle, herhalde. Gerçi biz daha önce de akşam yemeği yemiştik.”

“Film de izlemiştik, film izleme kısmını da geçtik,” diye hatırlattı Simon.

Birden irkildim. 

“Evet, kesinlikle sana sarılmam için bir tuzaktı o. Korku filmi, öyle bariz ki,”

“Ama işe yaradı, öyle değil mi? Aslına bakarsın, o gece seninle yattığımı düşünüyorum Gecelikli Kız.”

“Evet, itiraf ediyorum, kolay elde edilen, basit bir kızım. Sanırım bütün bu işi tersine doğru yapmışız.” 

Güldüm.

Ayağımı masanın altından Simon’a doğru uzatıp onu hafifçe tekmeledim.

“Tersten olması hoşuma gidiyor.” 

Hınzırca gülümsedi. Gözlerimi kıstım. 

“O konuya ilişmiyoruz.”

“Ciddi söylüyorum. Daha önce söylediğim gibi hu konularda hiç deneyimim yok,” dedi. “Nasıl işliyor bu? Bu işi... Tersine yapmasaydık ne olurdu? Sırada ne vardı?”

“Sanırım sırada başka bir randevu olurdu, ondan sonra da,” dedim utangaçça gülümseyerek.

“Ve birtakım temel eylemler. Benden o eylemleri uygulamam bekleniyor, öyle değil mi?” diye sordu ciddiyetle.

Hazırlıksız yakalanıp ağzımdaki şarabı püskürttüm.

“Temel eylemler mi? Sen ciddi misin? Nasıl eylemler bunlar, hafifçe memesine dokun, bluzunun üzerinden dokun, altından dokun gibi eylemler mi?” 

Duyduklarıma inanamayarak güldüm.

“Evet, aynen öyle. Neleri yapmama izin var? Yani bir centilmen olarak. Bu gerçekten de bizim ilk buluşmamız olsaydı, eve birlikte gitmezdik, öyle değil mi? Çıkmaktan bahsediyorum, birlikte takılmaktan değil. Unutma görünen o ki ayartmakta iyiymişim,” dedi gözleri parıldayarak.

“Evet, öylesin. Haklısın, eve birlikte gitmezdik. Ama doğrusunu söylemek gerekirse senin diğer yatak odasında da uyumanı istemiyorum. Sence bu garip değil mi?” 

Yüzüm kızarmıştı, kulaklarımın yandığını hissediyordum.

“Garip değil,” dedi usulca. 

Sandaletimi çıkarıp ayağımla ayağına dokundum, ayağımı bacağına sürdüm.

“Sarılıp yatmak güzel, değil mi?”

“Sarılmak kesinlikle çok güzel,” dedi ayağıyla dürterek.

“Senin şu eylemlerine gelirsek, bence bir bluz altı eylemi gerçekleştirebilirsin eğer o kadar istekliysen,” diye yanıtladım.

içimde Beyin ve Omurga sevinçle el çırptı fakat ve Çikita birkaç sandalyeyi devirdi. Ponponlar, güneye giden yolda sadece bir durak olmadıklarını, bir kere de olsun birinin onlara değer verdiğini gördükleri için mutlu olmuşlardı. Ya Yürek? Doğrusu o hâlâ etrafta dolaşarak şarkısını söylüyordu.

“Yani biraz geleneksel yoldan devam edeceğiz ama çok da geleneksel değil. Ağırdan alacağız, değil mi?” diye sordu.

Gözleri alev alevdi, safirler kendi küçük, hipnotize edici danslarına başlamıştı.

“Evet, ağırdan alacağız ama çok da ağırdan değil. İki yetişkiniz sonuçta tanrı aşkına.”

“Bluz altı eylemine,” diye haykırdı kadehini tokuşturmak için kaldırarak.

“Buna içiyorum.” Güldüm. Kadehlerimizi tokuşturduk.

Elli yedi dakika sonra yataktaydık. Elleri sıcaktı ve her bir düğmeyi tek tek açarak, tenimi ortaya çıkarıyordu. Özellikle çok yavaş hareket ediyordu. Altında yatarken bluzumun kendi kendine açılmasına izin verdi. Başını eğip bana baktı. Parmak uçları köprücük kemiğimden göbek deliğime doğru hafifçe dümdüz bir çizgi çekti, ikimiz de aynı anda iç geçirdik. Anlatması kolay değil. O gece için kulağa aptalca gelebilir ama kendimize birtakım sınırlar belirlediğimizi bildiğimizden; yaşadığımız, son yudumuna kadar tadına varılması gereken bir şeymiş gibi çok daha şehvetli bir hale getiriyorduk. Dudakları boynumda gezinip tenime, kulağımın, çenemin altına, boynumla omzum arasına ufak öpücükler üflüyordu. Aşağı doğru inip irileşmiş göğüslerime doğru ilerledi. Parmakları usulca, saygıyla hassas tenin üzerinde gezinirken nefes alıp nefesimi tutum. Parmakları meme uçlarımı nazikçe sıkarken, vücudumun her bir noktasındaki sinir yön değiştirip o yönde atmaya başladı. Verdiğim nefesle aylardır üzerimde biriken gerginliğin de birden benden uzaklaşmaya başladığını ve daha yoğun bir gerginliğin yerleştiğini hissettim. Tatlı öpücükler ve yumuşak dokunuşlarla bedenimi tanımaya başladı ve ihtiyaç duyduğum, tam da buydu. Dudaklar, ağız, dil... hepsi üzerimdeydi, beni tadıyor, dürtüyor, hissediyor ve seviyordu. Dudakları göğüslerime kapandığında saçları sevimli bir biçimde çenemi gıdıkladı. Kollarımı boynuna dolayıp onu kendime doğru çektim. Tenini tenimde hissetmek kusursuzdu, daha önce hiç yaşamamıştım bir şeydi. Kendimi... tapılan bir ilah gibi hissediyordum. O gece sevimli, komik ve klasik şakalaşmamız olarak başlayan bir şey ondan çok daha fazlasına dönüştüğünü öğrendik. Kabaca “bluz altı eylemi” dediğimiz eylem romantizme dönüştü. Tamamen fiziksel olan bir şey duygusal ve saf bir şeye dönüştü. Beni kendisine çekerek beni kollarına aldı. Yumuşak öpücüklerle ve soluksuz kaldığımız kıkırdamalarla mutlu bir uykuya daldık. Patakçı ve Bay Horultu. 

İki gün boyunca lüks içinde yaşadım. İngilizcede sahiden de yaşadığım deneyimi tarif edecek başka bir sözcük yoktu. Bazıları için lüks bir tatil sonu gelmeyen bir alışveriş, spa ile kendini şımartma, pahalı yemekler, gösterişli gösteriler olabilirdi. Fakat benim için lüks demek, mutfağın yanındaki terasta, güneşin altında iki saat boyunca uyuklamak demekti. Benim için lüks, Simon sabah ondan önce bana bir kadeh Cava şarabı daha koyarken içinden bal damlayan incir üzerine serpiştirilmiş yerli peynirlerden yemekti. Lüks demek, Nerjalı ailelerin işlettiği küçük dükkânların arasında dolaşıp güzelim dantellerle dolu tezgâhları karıştırmak demekti. Lüks demek etraftaki, Simon’ın fotoğraflarını çektiği mağaraları keşfetmek, kendimizi yerin altındaki renklerin arasında kaybetmek demekti. Lüks demek Simon’ın bir kayanın üzerinden sarkarak ayağını basacağı bir yere bakınması demekti. Üstü çıplakken. 

Üstünün çıplak olduğundan bahsetmiş miydim?

Lüks demek çok büyük ihtimalle her geceyi Simon’la birlikte o yatakta geçirmek demekti. İşte bu paha biçilemeyen bir lükstü, her büyük turda insanın karşısına çıkmazdı. Böyle bir kaç tur daha atıp iç çamaşırlarımızın üzerinden birbirimizle oynaştık. Bu işi “tamamına erdirmek” için Ispanya’daki son gecemizi beklemekle saçma mı davranıyorduk? Muhtemelen ama kimin umurunda? Bir gece neredeyse bir saat boyunca bacağımdaki her noktayı öptü. Ben de hemen hemen aynı sürede göbek deliğiyle bir konuşma gerçekleştirdim. Sadece bunları yapmanın zevkine varıyorduk. Fakat bütün bu zevk birikti birikti ve nasıl söylemeli, gerilmiş bir enerji haline geldi. San Francisco’da iken aylarca sözlerle bir ön sevişme yaşamıştık. Fakat şimdi, burada? Gerçek bir ön sevişmeyi yaşamak? İnanılır gibi değildi. Bedenim bedeniyle kusursuz bir uyum içindeydi. Bulunduğum odaya girişini, bana dokunacağını saniyeler öncesinden hissediyordum. Aramızda cinsel gerilimle yüklü, bütün şehri aydınlatacak kadar enerjisi olan ve ileri geri titreşen bir ilişki vardı. Cinsel kimya mı? Mevcuttu. Cinsel hayal kırıklığı? Yükselişteydi ve kritik bir noktaya yaklaşıyordu. Pekâlâ, söyleyeyim o halde. Çok AZMIŞTIM. Bu yüzden öğleden sonrayı mağaralarda geçirdikten sonra kendimizi mutfakta deliler gibi öpüşürken bulmuştuk. ikimiz de gün boyu yorgun düşmüştük ve ben o güzelim Viking fırınını denemek istiyordum. Simon duştan çıkıp yanıma geldiğinde ben de mangalda pişirmek için sebzeleri hazırlıyor, safranlı pilavı karıştırıyordum. Simon’ın nasıl göründüğünü anlatmak benim için imkânsızdı: üzerinde yırtılmış, beyaz bir tişört, soluk jean pantolon, yalın ayak gelmiş, bir havluyla saçını kuruluyordu. Gülümsedi ve o anda şaşı görmeye başladım. Kelimenin tam anlamıyla şehvetten gözlerim kararmıştı, birden içimde bir kaynama hissettim. Ellerim bedeninin üzerinde olmalıydı ve bu hemen olmalıydı.

“Mmm, çok güzel kokuyor. Mangalı yakmamı ister misin?” diye sordu, sebzeleri doğradığım tezgâhın yanına geldi.

Arkamda durdu, vücudu vücudumdan bir kaç santim uzaklıktaydı ve bu elimdeki bezelye tanesi değildi. Arkamı döndüm, onu görünce birden karnımda kasılmalar hissettim. Deliler gibi bir kasılmaydı. Elimi göğsüne koydum, oradaki gücünü ve tişörtün altındaki teninin sıcaklığını hissettim. Mantık el sallayarak uzaklaştı, şimdi her şey tamamen fizikseldi. Kaşınması, kaşınması ve tekrar kaşınması gereken bir noktaydı. Elimi boynunun arkasına kaydırdım ve onu kendime doğru çektim. Dudaklarım dudaklarına yapıştı, ona karşı olan ayak parmaklarıma kadar hissettiğim yoğun isteğimi ağzımla gidermeye çalışıyordum. Ayağımdaki parmak arası terlikleri fırlattım ve arsızca ayaklarımı ayaklarının üst kısımlarına sürttüm. Bedenim bir ten hissetmek istiyordu. Bir ten. Şu anda herhangi bir ten. O da bana karşılık verdi. Sert öpüşümeye aynı sertlikte dâhil oldu. Ağzı ağzımı kapladı. Ellerini sırtıma koyduğunu hissettiğimde inlemeye başladım. Çabucak onu öbür tarafına döndürüp mutfak tezgâhına dayadım.

“Çıkar! Çıkar, buna ihtiyacım var. Hemen,” dedim öpücüklerin arasında. 

Hızla tişörtünü çektim. Bir yırtılma sesiyle birlikte tişörtü odanın bir köşesine fırlatmıştı bile. Vücudumu vücuduna göre ayarlamaya çalışırken dokunmayı hissettiğim anda iç çektim. Ara ara ona sarılıp üzerine tırmanmaya çalışıyordum. Şehvet şu anda bedenimde bir yük treni gibi özgürce dolu dizgin ilerliyordu. Elimi ikimizin arasına sokup pantolonunun üzerinden onu avuçladım. Gözleri gözlerime kilitlendi, ardından biraz buğulandı. Doğru yoldaydım. Onu parmaklarımın arasına alır almaz daha da sertleşmesini hissederken birden tek istediğim, bütün istediğim, yaşamaya devam etmek için tek sahip olmam gereken oydu. Ağzımda olmalıydı.

“Hey, Gecelikli Kız sen ne... ah, ahhh...”

İçgüdüsel bir hareketle hızla pantolonunu açtım, önünde dizlerimin üzerine çöktüm ve onu kendime yaklaştırdım. Nabzım deliler gibi atıyordu, sanırım onu gördüğüm anda kanım fokurdamaya başlamıştı. Nefesim kesildi, soluk jean pantolonunu aşağıya doğru indirdim. Sadece o muhteşem görüntüyü çerçeveleyecek kadar. Simon komando hareketi yapıyordu. Tanrı bizi korusun. Ona karşı nazik olmak istiyordum, yumuşak ve sevecen davranmak istiyordum ama onu fena halde istiyordum. Bakışlarımı ona kaldırdım, gözleri bulutlanmıştı. Ellerini bana uzatıp yüzümden saçlarımı çekti. Ellerini alıp tekrar tezgâha dayadım.

“Oraya tutunmak isteyeceksin, inan bana,” dedim. 

Müthiş bir inleme sesi çıkardı, söyleneni yapıp biraz eğildi. Kalçalarını öne doğru itti fakat gözleri bendeydi. Gözleri hep benim üzerimdeydi. Dudaklarımdan çıkan mırıltıyla onun tamamını ağzıma aldım. Dilimle onu okşayıp daha da çok ağzıma alırken başını arkaya attı. Bunun saf zevki, bana yanıt vermesinin hissettirdiği zevk başımı döndürmeye yeterdi. Biraz geriye çekildim, dişlerimle o hassas tenini hafifçe sıyırdım. Tezgâha daha da sıkı tutunduğunu gördüm. Tırnaklarımı bacaklarının içinde gezdirdim. Jean pantolonunu daha da aşağıya indirerek sıcak tenine ulaştım. Dudağımı hafifçe bastırıp ucuna öpücükler kondurdum. Ellerimle onu kavrayıp küçük küçük sıvazladım. Harikaydı. O pürüzsüz ve gergin haliyle onu bir daha, bir daha ve tekrar bir daha ağzıma aldım. Kokusuyla ve ağzımdaki varlığıyla çılgına dönmüştüm. Defalarca inleyerek ismimi haykırdı. Sözleri erimiş çikolata gibi akıyordu. Adeta zihnimin içine süzülüyordu. Hissettiğim her şeyi ona, sadece ona adıyordum. Defalarca, defalarca tekrarladım, o kendinden geçti, ben kendimden geçtim. Onu yaladım, emdim, tadına baktım, onunla oynadım, bu şehvetli eylemin çılgınca lüksünü yaşadım. Ona burada, bu şekilde sahip olmak lüksün tam tanımıydı. Daha da sertleşti. Ellerini en sonunda yine üzerime koydu ve beni uzaklaştırmaya çalıştı.

“Caroline, ah, Caroline, Ben... Sen... Önce... Sen... Ah, tanrım... Önce sen,” dedi tutuk bir biçimde. 

Neyse ki söylediklerini anlayabilmiştim. Benim için de bir şeylerin olmasını istiyordu. Bilmediği bir şey vardı. O da bu kendini bırakış, ihtiyacım olan her şeyi veriyordu. Ellerini tekrar tezgâha koymak için sadece bir anlığına onu bıraktım.

“Hayır Simon. Önce sen,” dedim. 

Onu bir kere daha iyice içime aldım, boğazımın gerilerine dayandığını hissettim. Ellerim de ağzımın alamadığı kısmıyla ilgilendi. Kalçaları hareket etmeye başladı. Sonra bir titreyişle ve duyduğum iniltiyle Simon geldi. Başını arkaya atıp gözlerini kapattı ve kendini bıraktı.

Harikaydı.

Daha sonra, bana doğru eğilip yere yığıldı ve mutlulukla iç geçirdi. 

“Ah, Caroline. Bunu hiç... Beklemiyordum.”

Kıkırdadım. Alnını öpmek için eğildim. 

“Kendimi kontrol edemedim. O kadar müthiş görünüyordun ki ben de... Kendime karşı koyamadım.”

“Diyorum ki... Ama ben burada bir bakıma çıplakken senin hâlâ tamamen giyinik olman bence haksızlık. Bu sorunu kolayca çözebiliriz ama.” 

Pantolonlarımın ipini çekti. Onu durdurdum. 

“Öncelikle sen bir bakıma çıplak filan değilsin. Basbayağı malı meydanda oturuyorsun mutfakta ve bu durum benim hoşuma gidiyor her nasılsa. Kaldı ki burada söz konusu olan ben değildim. Yine de inanılmaz zevk aldım.”

“Seni sersem, şimdi ben de sana inanılmaz zevkler yaşatmak istiyorum,” dedi parmaklarını pantolonumun kenarında gezdirerek orasının etrafında dans ettirdi.

Sinirler Flamenko dansına başlamıştı ama zamanı olmadığını, daha fazla zamana ihtiyaç olduğunu söylüyorlardı. Şimdi değil! AC bir şeylere vuruyordu. 

“Hayır, hayır, bu gece değil. Senin güzel bir yemek yapmanı istiyorum. Bırak da sana biraz bakayım. Bunu yapmama izin yok mu?” 

O şeytani ellerini üzerimden çekip öptüm. Bana gülümsedi. Saçları darmadağınıktı, yüzünde hâlâ o şapşal sırıtış vardı. Mağlubiyetle iç çekip kafasını salladı. Yerden kalkmaya çalıştım. O da belimden tutup beni tekrar aşağı çekti.

“Bir dakika, tek bir söz... ne dedin biraz önce? Mutfakta malı meydanda mı?”

“Evet, canım, nolmuş?” dedim. 

Bunun üzerine kaşlarını kaldırdı.

“Bu hafta uygulamaya geçtiğimiz şu bizim eylem planımıza dönecek olursak bir kaç buluşmayı atladığımız söylenebilir, ne dersin?”

“Bence de.” 

Güldüm, hafifçe kafasına vurdum.

“O halde seni yarın gece konusunda uyarmam yerinde olur... Yarın gece? Ispanya’daki son gecen?” dedi gözleri günbatımında alev alev parlıyordu.

“Nolmuş?” diye fısıldadım.

“Sana zorla sahip olacağım.”

Güldüm. 

“Sersem Simon, eğer seni içeri buyur edersem o zorla sahip olmak sayılmaz,” dedim mırıltıyla. 

Dudaklarına okkalı bir öpücük kondurdum.

O gece daha sonra Simon tarafından sarılmışken AC hazırlanmaya başladı. Beyin ve Omurga şarkı söylemeye başladı. OR... OR... OR... Çikita? Pekâlâ, nerede olduğunu biliyorduk. Omurgaya oldukça yaklaşmıştı. Yürek havalarda uçmaya devam ediyordu fakat eve yakın bir yerlerde dönüyordu. Fakat başka bir şey yeniden varlığını göstermeye başlamıştı, diğerlerini de etkilemeye çalışıyordu. O sessiz fısıltılarıyla rüyalarımı süslüyordu. Merhaba Sinirler. 

Uykum büyük ihtimalle son derece... patakçıydı.

On Sekizinci Bölüm

“ Hayatın boyunca yapmak istediğin işin fotoğraf çekmek olduğunu biliyor muydun?”

“Ne? Nereden çıktı bu şimdi?” dedi Simon gülerek. 

Sandalyesinde oturuyor, kahve kupasının üzerinden bana bakıyordu. Ispanya’daki son günümde miskin bir kahvaltının tadına varıyorduk. Sade kahve, ince limonlu kek dilimleri, taze koparılmış böğürtlenler ve krema. Bir de güneşli bir kumsal. Üzerimde Simon’ın tişörtü, yüzümde bir gülümsemeyle cennette gibiydim. Sinirler bu sabah çok uzaklardaydı sanki.

“Cidden soruyorum,” dedim ısrarcı bir biçimde. “Gerçekten hep bu işi mi yapmak istemiştin? İşini yaparken, ne bileyim çalışırken o işe iyice yoğunlaşıyorsun. Gerçekten çok seviyor olmalısın.”

“Seviyorum. Sonuçta o da bir iş, onun da kendine göre sıkıntılı zamanları oluyor. Yine de seviyorum, doğru. Fakat hep yapmayı düşündüğüm bir iş değildi. Aslına bakarsan kafamda başka bir plan vardı,” dedi. 

Yüzünden karanlık bir bakış geçti.

“Ne demek bu?”

“Uzunca bir süre babamın işini devralmayı planlamıştım.”

İç çekti. Yüzüne kederli bir gülümseme yerleşti. Elim ellerindeydi. Oraya koyduğumun farkında bile değildim. Elimi sıktı, ardından kahvesinden bir yudum daha aldı.

“Benjamin’in babamın yanında çalıştığını biliyor muydun?” diye sordu. “Onu okulu bitirir bitirmez işe almış, onu yetiştirmiş, ona bildiği her şeyi öğretmiş. Benjamin kendi işini kurmak isteyince babamın ona kızacağını düşünürsün değil mi? Ama babam çok gurur duymuş.”

“Benjamin bir tanedir.” Gülümsedim.

“Siz kızların ondan hoşlandığınızı bilmediğimi sanma. Gayet farkındayım.” 

Bana ciddi bir bakış fırlattı.

“Öyle olduğunu düşünmüştüm. Hayranlığımızı gizlemeye çalıştığımız söylenemez.”

“Parker Finans Hizmetleri gün geçtikçe daha da büyüdü. Babam üniversiteyi bitirdikten sonra şirkete geçmemi istiyordu. Doğrusu Philadelphia’yı bırakacağım aklıma hiç gelmezdi. Güzel bir hayatım olurdu: babamla çalışmak, country kulübü, banliyölerde bir ev. Kim istemez ki?”

“Şey...” diye mırıldandım.  

Sakin ve huzurlu bir hayat olduğu su götürmezdi ama Simon’ı o hayatın içinde hayal edemiyordum.

“Lisedeyken okul gazetesi için fotoğraf çekiyordum. Derste çok rahat A aldım. Özgeçmişimde olması önemliydi, anlıyor musun? Kadın hokey takımının antrenmanlarını çekmek gibi işlere rağmen yaptığım şeyi gerçekten sevmiştim. Hem de epey sevmiştim. Bunun güzel bir hobi olacağını düşündüm. Bir kariyer olarak hiç düşünmemiştim. Ailem yine de beni destekledi. Hatta annem o yıl Noel armağanı olarak bana bir fotoğraf makinesi aldı. İşte o yıl... şey...” 

Sustu, boğazını temizledi.

“Her neyse, annem ve babamla ilgili o olay olup bittikten sonra Benjamin Philadelphia’ya geldi. Şey... Cenaze için. Biraz benimle kaldı, işleri yoluna koydu filan. Annemlerin vasiyetini yerine getirecek kişiydi. Batı Sahili’nde yaşadığı için Philadelphia’da yaşamak ona pek cazip gelmemişti. Her neyse, uzun hikâye. Kısa kesersem, Stanford’a kabul edildim. Haber Fotoğrafçılığı bölümünde okudum. Burs konusunda çok şanslıydım. Sonra işte doğru zamanda doğru yerde olunca... Pat diye oluverdi. Bu işe böyle girdim işte,” dedi hikâyesini bitirirken. 

Kekini kahvesine batırıp bir ısırık aldı.

“Ve işini çok seviyorsun.” Gülümsedim.

“Evet, çok seviyorum,” diye beni doğruladı.

“Peki, babanın şirketine ne oldu? Parker Finansal Hizmetler’e?” diye sordum böğürtlenlerden bir kaşık alarak.

“Müşterileri bir süreliğine Benjamin devraldı. Zaman geçtikçe azar azar işleri bitirdi. Fonlar, vasiyet gereğince benim hesabıma aktarılıyor. Benjamin de onları benim adıma yönetiyor.”

“Fonlar mı?”

“Evet. Sana söylemedim mi Caroline? Paraya para demiyorum,” denize bakarak yüzünü buruşturdu.

“Seninle takılmamın bir nedeninin olduğunu biliyordum.”

Elimle kahvesinin üzerini kapadım.

“Şaka yapmıyorum. Gerçekten para babasıyım.”

“Pekâlâ, işte şimdi tam bir puşt gibi davranıyorsun,” dedim sofraya çöken gerginliği dağıtmaya çalışarak.

“Ne demeli, insanlar para söz konusu olduğunda tuhaflaşırlar. Hiç bilemezsin,” dedi.

“Eve döndüğümüzde bizim apartmanı satın alıp apartman boşluğuna bir jakuzi yaptırıyorsun, mazeret istemem,” diye ona takıldım. 

Simon gülümsedi. Kendi derin düşüncelerimiz dalmış bir halde orada oturup birbirimize baktık. Çok fazla şeyi tek başına yapmıştı. Bana biraz amaçsız görünmesinin nedeni bu olsa gerekti. Bir bavulun içinde yaşamak, kendine kimseye bağlanma hakkı tanımamak, aidiyet hissi duymamak. Her şeyin açıklaması bu kadar basit olabilir miydi? Duvardelen’in bundan dolayı mı haremi vardı? Çünkü başka birini daha kaybetmeyi göze alamayacağı için mi? Dr. Freud aranıyor... Freudcu bir yaklaşım ya da değil ama kulağa mantıklı geliyordu. Benden etkilenmişti, ta başlangıcından bu yana benden etkilenmişti. Peki, bu sefer onun için farklı olan neydi? Apaçık, diğer bütün kadınlardan da etkilenmişti. Vay canına, hiç de baskıcı değil... Başımı sallayıp konuyu değiştirmeye çalıştım.

“Yarın gidecek olmama inanamıyorum. Sanki daha yeni gelmişim gibi,” dirseklerimi masaya dayayıp öne doğru eğildim. 

Gülümsedi. Muhtemelen konuyu pek de öyle maharetli bir biçimde değiştirememiş olduğumu fark etmişti. Yine de minnettar görünüyordu.

“Kalsana. Benimle kal. Burada birkaç gün daha geçiririz. Sonra da kim bilir? Başka nereye gitmek istersin?”

“Pffff. Neden senden önce döndüğümü hatırlatırım. Çünkü başka güne uçuş bulamamıştık. Kaldı ki, Pazartesi günü işe işlerimi toparlamış ve zaman farkına alışmış bir halde dönmem gerekiyor. Jillian’ın benim için beklettiği ne kadar iş var biliyor musun?”

“Anlayışlı olacaktır. İyi bir romantizme hiç dayanamaz. Hadi ama. Kal benimle. Dönüşte seni üst raflardan birine sıkıştırırım.” 

Kahve fincanının üzerinden gözleri parlıyordu.

‘Yok ya! Üst raflardan biri demek. Bunun adı da neydi, demiştin? Romantizm miydi? Kumsalda sarmaş dolaş olmamız gerekmiyor muydu? Ya da gömleğimi yırtman?”

Çıplak bacaklarımı kucağına koydum. O da bunu fırsat bilip sıcak elleriyle bacaklarıma masaj yaptı.

“Ne şanslısın. Gömlek yırtma konusunda uzun zamandır uzman sayılırım. Muhtemelen üzerime de bir korsan kostümü ayarlayabilirim. Eğer hoşuna giden şey o ise,” dedi. 

Safir gözler buğulanmaya başlamıştı.

“Nasıl da romantik bir hikâye, öyle değil mi? Birisi bana bu hikâyeyi anlatsa inanır mıydım bilmiyorum,” dedim, son lokmamı yerken.

“Neden olmasın? Seninle karşılaşmamız o kadar tuhaf değil. Haftalardır tavanındaki alçıyı kafasına indiren bir erkekle kendi isteğiyle Avrupa’ya giden kaç tane kadın tanıyorsun?”

“Doğru, haklısın. Ama ben aynı zamanda duvarın öbür yanından sana güzel plaklar çalan adamdım. Ha bir de, söylediğini aynen tekrarlıyorum, ‘dünyanın en güzel köftesini’ yapan adam.”

“Sanırım beni Glen Miller’la yıpratmaya başladın. Beni öyle kafaya aldın.” 

Simon çoraplı ayağımı alıp topuklarıma enfes şeyler yaparken sandalyeme gömüldüm. Ayağımdaki çoraplar da odanın ondan taraftaki kısmının üzerine yatmışlardı.

“Seni öyle kafaya aldım, ha?” dedi hınzır bir gülüşle.

Bana doğru eğildi.

“Ah, kapar mısın şu çeneni sen?” 

Yüzünü elimle ittim, suratımda söylediklerini tamamlayan kocaman bir gülüşle. Beni kafaya almış mıydı? Evet. Kesinlikle beni kafaya almıştı. Ve o gece daha sonra da beni kendine alacaktı. Bu düşünceyle karnıma bir sancı hücum etti. Bu yüzden tam olarak gülemedim. Sinirler dükkânın önünde büyük bir hazırlığa girişmişlerdi. Beyin nereye giderse gitsin Sinirler her halükârda her düşünceyi, bu gecenin nereye gideceğine dair her önseziyi ele geçiriyordu. Hazırdım. Evet, yer gök şahit ki hazırdım. Ama kahrolası bir gerginlik vardı üzerimde. OR geri gelecekti, öyle değil mi? Gelecekti, biliyorum. Gergin olduğumdan bahsetmiş miydim?

“Ee işini bitirmene daha var mı? Yarın da çok çalışman gerekecek mi?” diye sordum tekrar konuyu değiştirerek. 

Ne zaman işinden konuşsa gözleri parlıyordu. Bu her zaman böyleydi. Şehirde, fotoğraflaması gereken Roma dönemi su kemerini anlattı.

“Umarım dalış yapmak için zamanımız olur. Zamanımızın azalmasından nefret ediyorum.” 

Kaşlarımı çattım.

“Bak yine söylüyorum. Eğer burada benimle kalsaydın böyle bir sorunumuz olmazdı.” 

Kaşlarımı çatmamın abartılı bir taklidini yapıp o da kaşlarını çattı.

“Bak yine söylüyorum. Bazılarımızın 9-5 mesaisi yaptıkları bir işi var. Eve dönmem gerekiyor”

“Eve dönmek diyorsun. Doğru. Biliyorsun, senin eve dönmeni bekleyen bir izci grubu var. Herkes burada aramızda olanları bilmek isteyecek,” dedi ciddiyetle.

“Biliyorum. Üstesinden geliriz biz.” 

Kızlar tarafından maruz bırakılacağım soruşturmayı düşününce mideme ağrılar saplandı. Jillian’dan hiç söz etmiyorum bile. Acaba Simon’a göz kulak ol derken ona mutfakta oral seks yapmam aklından geçmiş miydi?

“Biz mi?”

“Ne? Ne biz mi?” diye sordum.

“Seninle biz olabilirim.” Gülümsedi.

“Ee çoktan biz olmadık mı?”

“Doğru, tatilde biz olduk. Yani, yaşadığın yerde, gerçek hayatta biz olmak epey farklı bir şey. Ben sürekli seyahat ediyorum ve bu da biz olmaya zarar veren bir durum,” dedi kaşlarını çatarak.

Bahsettiği biz olmakla ilgili bir espri yapmamak için kendimi tüm gücümle tuttum.

“Simon, rahat ol. Seyahat ettiğini biliyorum. Bunun gayet iyi farkındayım. Bana uzak yerlerden güzel armağanlar getir, o zaman bu kızın bu durumla hiçbir sorunu kalmaz, anladın mı?” Eline hafif hafif vurdum.

“Sana güzel şeyler yapabilirim. Kesin bilgi.”

“Bu arada aklıma gelmişken, bir sonraki seyahat nereye?”

“Birkaç hafta evde olacağım, sonra da bir süreliğine güneye gideceğim.”

“Güneye derken? Los Angeles’a mı?”

‘Yok, biraz daha güneye.”

“San Diego’ya mı?”

“Daha da güneye.”

“Stanford’da okuduğuna eminsin değil mi? Nereye gidiyorsun?”

“Bana kızmayacağına söz ver?”

“Söyle şunu, Simon.”

“Peru. Ant Dağları. Daha da kesin olmak gerekirse, Macchu Picchu.”

“Ne? Ah, bu kadarı da fazla ama. Senden resmi olarak nefret ediyorum. Ben Kaliforniya’da zenginlerin Noel ağaçlarını planlıyor olacağım sen de oraya mı gideceksin?”

“Sana kartpostal göndersem?” 

Başını beladan kurtarmak isteyen küçük bir çocuğa benziyordu. 

“Ayrıca neden bu kadar kızdığını anlamadım. Sen işini seviyorsun Caroline. Bana işini sevmediğini söyleme lütfen.”

“Evet, işimi seviyorum ama şu anda güneye gitmeyi isterdim,” dedim oflayarak. 

Ayağımı yere vurdum.

“Pekâlâ, eğer güneye gitmek istiyorsan ben senin için bir güzellik...”

Elimi ağzına götürdüm. 

“Hayatta olmaz ahbap. Senin Macchu’na Picchu’na gelemem artık. Hıh,” dedim kesin bir biçimde. 

Avucumun içini öpmeye başladığında bile tavrımdan hiç ödün vermedim. Hem de hiç...

“Caroline,” diye fısıldadı elime.

“Evet?”

“Bir gün,” dedi. 

Elimi ağzından çekip koluma küçük öpücükler kondurmaya başladı. 

“Bir gün...” Öpücük. 

“Söz veriyorum ki...” Öpücük. Öpücük. 

“Seni...” Öpücük. 

“Ayartma becerilerimle birlikte...” Öpücük. Öpücük. 

“Peru’ya götüreceğim,” diye bitirdi. 

Ardından önümde diz çöküp ağzını omzuma doğru götürdü, tişörtümü sıyırarak ağzını köprücük kemiğimin etrafında gezdirdi. Dudakları beni heyecanlandırıp tüylerimi diken diken yapıyordu.

“Beni Peru’ya gitme konusunda ayartmak mı istiyorsun?” diye sordum. 

Sesim yüksek ve aptalca çıkmıştı ve onu hiç kandıramamıştı. Beni nasıl etkilediğini gayet iyi farkındaydı.

“Evet.” 

Parmaklarını saçlarıma doladı ve ağzına götürdü. Bir an “evet” ile kafiyeli bir söz aradım ama sonra vazgeçip ben de var gücümle onu öpmeye başladım. Böylece terasta beni öpmesine izin verdim. Denize bakan terasta. Mavi denize bakan terasta. Öhöm.

Bütün hafta boyunca şehirde bir festivalin hazırlıklarını görüp durmuştuk. Benim gidişimi kutlarmış gibi bu akşam başlıyordu. Akşam yemeği için şehre gittik. Bu kez hafta boyunca gittiğimiz yerlerden biraz daha havalı bir yerde yemek yiyecektik. Simon’la pek çok konuda zevklerimizin uyuştuğunu fark ettim. Zaman zaman şık giyinmek hoşuma gidiyordu. Ama ben de onun gibi çoğunlukla küçük, samimi yerleri tercih ediyordum. Bu gece süslenip biraz daha havalı bir yere gittiğimizden ve muhtemelen festivalin de başlamasından dolayı özel bir geceydi sanki. Ben pek çok bakımdan dört gözle bu gecenin gelmesini beklemiştim. Dediklerine göre savaşta bacağını kaybetmiş olan bir asker, kimi gecelerde hâlâ o kaybettiği bacağının acısını hissedermiş. Buna da hayalet ağrı denirmiş. Ben de benim OR’u bir savaşta kaybetmiştim. Cory Weinstein savaşında. Şu makineli tüfek gibi beceren adam. Sonrasında artçı sarsıntıları yaşamaya devam etmiştim. Ve artçı sarsıntı asıl sarsıntının yanında hiçbir şeydi. Fakat ufukta bir değişiklik görünüyordu. Bütün hafta boyunca benim hayalet OR’un ağrısını hissetmiştim. Bu akşam geri dönmesini sabırsızlıkla bekliyordum. OR’un Dönüşü. Bunu kafamda elbette bir aksiyon filminin ismi olarak hayal ediyordum. Ama gerçekten dönecekse her şeyi büyük harflerle yazacaktım. Her Şeyi. Çünkü bu akşam, sevgili spor fanatikleri, kendi payıma düşeni alacaktım. Meselenin iyice altını çizmek istemem ama okkalı bir Simon Çikita için hazırdım. Parmaklarımı tekrar saçlarımdan geçirdim. Yakıcı güneşin nasıl da saçımdaki doğal sarı tonları ortaya çıkardığına baktım. Elbisemin önünü düzelttim. Ucu hafif fırfırlı, beyaz keten bir elbise giymiştim. Şehirden aldığım mavi takıları takmıştım. Ayağıma da yılan derisi sandaletleri geçirmiştim. Bütün hafta boyunca hiç bu kadar süslenmemiştim ve kendimi -sinirlerin içten içe kendilerini kaptırdıkları akıntıyı saymazsak- bayağı iyi hissediyordum. Aynada kendime son bir defa daha baktım. Yanaklarımın pembeliğini farkettim ki bugün allık sürmemiştim bile. Simon’ı beklerken kendime hemen bir kadeh şarap koymak için mutfağa gittim. Cava şarabından koyarken onu terasta, denize bakarken buldum. Beyaz keten bir gömlek giydiğini görünce hınzırca gülümsedim. Bu gece pek bir uyumluyduk. Onun yanına giderken bana doğru döndü. Topuklarım taş zemin üzerinde ses çıkarıyordu. Bir fotoğrafçı olarak yarattığı görüntünün nasıl olduğunu içgüdüsel olarak farkındaydı. Bundan emindim. Ne zaman böyle yaslansa canı sevişmek istiyordu. Topuklularımla umarım düşmezdim... Şarabımı ona uzattım. Kadehi dudaklarına götürmeme izin verdi. Gözlerini benden ayırmadan içkiden yavaşça bir yudum aldı. Kadehi ondan uzaklaştırdığımda hemen bir kolunu belime sardı ve beni kendisine çekerek deliler gibi öptü. Dilinde yoğun bir şarap tadı vardı.

“Bu gece çok... iyi görünüyorsun,” dedi nefesini tutarak.

Dudaklarını dudaklarımdan çekip kulağımın altına bastırdı. Kirli sakalı muhteşem bir biçimde beni gıdıkladı.

“İyi mi?” diye sordum. 

Yapacağı her şeyde ona cesaret vermek için başımı yana eğdim.

“İyi. Tam yemelik,” diye fısıldadı. 

Boynumu dişlerinin arasına aldı. Sadece dişlerini bana hissettirecek kadar.

“Vay canına,” diyebildim sadece. 

Kollarımı boynuna dolayarak kendimi onun kollarına bıraktım. Güneş batmak üzereydi, etrafı altın bir ışıkla aydınlatıyordu. Terra cotta’nın üzerine kızıl-turuncu ışıklar düşürüyor, bizi ateşle çevreliyordu. Gözlerim aşağıdaki kayalıklara vuran denizin derin mavisine dalmıştı. Dilimde havanın tuzunu hissediyordum. Ona iyice sarıldım, vücudumun her şeyi hissedip yaşamasına izin verdim. Bedenime dayanmış sert ve sıcak bedenini, yanağıma dökülen saçlarını, kalçamın arkasındaki parmaklığın sıcaklığını, vücudumdaki her bir hücrenin ona doğru hareket edişini ve hiç şüphesiz Simon’ın bana vereceği zevki hissediyordum.

“Hazır mısın?” diye sordu kulağıma doğru. 

Sesi hırıltılı çıkmıştı.

“Çok hazırım,” dedim inleyerek. 

Ona bu kadar yakın olmaktan, onun hissetmekten gözlerim adeta kafamın arkasına doğru dönüyordu.

Simon’la birlikte şehre gittik.

Simon terastaki öpücükleriyle beni deliye çevirdikten sonra kelimenin tam anlamıyla deliye çevirecekti. Denize bakan bir restorandaydık. Sahil şehrinde zor bir şey değildi bu. Bu hafta sık sık gittiğimiz, tek göz odalı o küçük restoranların kendilerine has bir sevimlilikleri vardı. Bu ise romans sözcüğünün altının çizildiği, romantik bir restorandı. Romans burada tabaklarda sunuluyordu. Romans içtiğimiz şarapta, duvardaki resimlerde, ayağımızı bastığımız zeminde ve yine de kaçırırsanız teneffüs ettiğimiz havadaydı. Gözlerimi kıssam romans sözcüğünün denizden gelen esintiyle etrafta salındığını görebilirdim. Gözlerimi iyice kısmak zorunda kaldım ama oradaydı, bana inanın. Yerden tavana kadar uzanan pencereler içeriye sahil havasının girmesi için açılmıştı. Kokteyl bardaklarına konmuş yüzlerce küçük mumun ışığı titreşiyordu. Her masa beyaz bir örtüyle kaplanmış, üzerine mercan kırmızısı ve parlak fuşya rengi tonlarında yıldız çiçeklerinin taştığı bir bardak konmuştu. Başımızın üzerindeki ahşap kirişlere sarılmış Noel ışıkları bütün görüntüye büyüleyici bir sepya tonu veriyordu. Restoranda çocuk yoktu, dört ya da altı kişilik masalar da. Ve bu restoranı genciyle yaşlısıyla âşıklar doldurmuştu. Şimdi burada, maun ahşaptan muhteşem bir barda yan yana oturmuş, şarap içip ufak masamızın hazırlanmasını bekliyoruz. Simon elini belime koydu, sessizce ve apaçık bir biçimde bana karşılık verdi. Barmen önümüze bir istiridye tepsisi yerleştirdi. İstiridyeler kabuklu ve kıvrılmış bir biçimde, üzerine serpiştirilen limon dilimlerinin arasında tabakta parlıyordu. Simon kaşını kaldırdı, ona bakıp başımı salladım. O da üzerine limon sıktı. Güçlü ve zarif parmakları istiridyelere kısa ve erotik bir gösteri sundu. Bir tanesini yuvasından ayırıp ince bir çatalla ağzıma doğru yanaştırdı.

“Aç ağzını, Gecelikli Kız,” dedi ve ben de tabii ki dediğini yaptım.

Serin ve gevrek istiridyelerin tadına bakarken adeta ağzıma deniz suyunun dolduğunu hissettim. Simon çatalın dişlerini hafifçe ağzımdan çekerken zevkle inledim. Kendine de bir istiridye alıp tam bir erkeğin yapacağı gibi ağzına atıp dudaklarını yaladı. Ben de karşısına geçip bu küçük yemek pornosunu izledim. Bana göz kırptığında gözlerimi kaçırdım. Nasıl da tahrik olduğumu ona hissettirmemeye çalıştım. Bütün gün cinsel gerilimle yüklü, kontrollü koca bir top gibiydi, usul usul yanan bir ateş şimdi söndürülmesi güç bir ateşi fitilliyordu. Simon ilk lokmasının hemen ardından iki istiridyeyi daha midesine indirdi. Dilinin dudaklarını yalamak için dışarı çıktığını gördüğümde birden delicesine ona yardım etmek istedim. Görgü kurallarını filan dinlemeyip edepsizce ona doğru yakınlaşarak onu öptüm. Ateşli bir biçimde. Şaşkınlıkla sırıttı ama o da aynı yoğunlukta bir öpücükle bana karşılık verdi. Aramızda gelişen o sevecen ve şefkat dolu ilişki şimdi çabucak yerle bir olmuş, yerini bana-hemen-şimdi- dokun oyununa bırakmıştı ve ben bu oyunda sonuna kadar vardım. Bütün bedenimle ona doğru döndüm. Bacaklarım bacaklarının arasındaydı. Parmakları hemen tenimi buluverdi, elbisemin eteğinin ucundan başlayan tenimi. Öpüşüyorduk, kendimizi Hollywood tarzı bir öpüşmeye bırakmıştık. Ağır, şapşalca, ıslak ve harika bir öpüşmeye. Onu daha iyi öpebilmek için başımı eğdim. Dilim onun rehberliğinde dilinin üzerine kaydı ve onun liderlik etmesine izin verdi. Hem tuzlu hem şekerli, aynı zamanda da limonlu bir tadı vardı. Onu keten gömleğinden tuttuğum gibi -ama son derece hanımefendi edasıyla, dikkatinizi çekerim- barın üzerine çıkarıp aklıma eseni yapamadığım için bu tatla yetiniyordum. Birinin boğazını temizlediğini duydum. Gözümü açtığımda karşımda seksi safirleri ve bir de mahcup garsonu gördüm.

“Affedersiniz senyor, masanız hazır. Geçmek ister misiniz?” diye sordu gözlerini büyük bir dikkatle bu çok romantik ama yine de halka açık restorandaki gösterimizden kaçırarak.

Simon ellerini bacaklarımdan çekip kalkmam için sandalyemi çevirdiğinde biraz inlemiş olabilirim. Ellerimden tutup beni bar sandalyesinden indirdi, ayaklarımın üzerinde durmakta zorlandığımı görünce yüzünde hınzır bir gülümseme belirdi. Barmene gülümsedi.

“istiridyeler, ah o istiridyeler.” 

Simon hafifçe gülerken masamıza doğru ilerledik, içimden kızgınlıkla oflayacakken Simon’ın da kendine gizliden gizliye çeki düzen verdiğini gördüm. Demek ki içinde yavaş yavaş bir yanma hisseden bir ben değildim. Oflamayı kesip sakince gülümsedim. Bakışlarımı sadece ona bunu bildiğimi gösterecek kadar indirdim. Masaya geldiğimizde Simon oturmam için sandalyemi çekti. Beni oturturken yanlışlıkla dokunuyormuş gibi elimi arka tarafa uzatıp onun ne kadar heyecanlandığını hissettim. Simon’ın tısladığını duydum ve içten içe gülümsedim. Ben tam ikinci dokunma eylemine girişirken Simon elimi sıkı sıkı elinde tutup kendine doğru bastırdı. Onun ellerimizin altında daha da sertleştiğini hissedince nefesim boğazıma takıldı.

“Yoksa senin ismini Edepsiz Kız’a mı çevirsem?” diye mırıldandı tok ve yoğun bir sesle kulağıma. 

Simon şeytani bir biçimde gülerek karşıma otururken gözlerimi kapatıp kendime hâkim olmaya çalıştım. Garson etrafımızda dört dönmeye başladı. Örtüleri düzeltti, mönüyü takdim etti. Gözlerim karşımda oturan kendinden emin ve yakışıklı Simon’dan başkasını görmüyordu. Bu yemek çok uzun sürecekti. 

Yemek uzun sürdü. Bir yandan Simon’la tekrar yalnız kalmak için yanıp tutuşuyorum, bir yanda da bu gecenin hiç bitmemesini istiyordum. Bize içinde jumbo karides parçaları, ıstakoz, chorizo ve bezelyenin olduğu deniz mahsullü güzel bir paella getirmişlerdi. Geleneksel tarzda yapılmış bu basit ve sade yemek, alttaki safranlı pilavın çıtır çıtır ve taneli olmasına yetecek kadar ateşte kalmıştı ve her anlamda çok lezzetliydi. Bir şişe rose şarabını bitirmiştik. Şimdi de küçük bardaklarda bir İspanyol konyağı olan, portakal ve tarçın aromalı Ponche Caballero içiyorduk. Likörü ağzımda gezdirip baharatlı tadını hissettim. Üzerimde hoş bir sıcaklık vardı ve daha da güzeli çakırkeyiftim. Sarhoş değildim, sadece etrafımın son derece farkında olacak ve ne var ne yoksa her şeyi tensel bulacak kadar kafam iyiydi. Kaygan konyağın dökülüşünü, Simon’ın bacağının masanın altından bacağıma dokunmasını, bedenimin uğuldamaya başlamasını, her şeyi... Bu gece kim var kim yoksa dışarıdaydı sanki ve şehrin ortasında başlayacak festivalden dolayı herkes şenlik havasındaydı. Ortamda şehvetli ve biraz vahşi bir enerji vardı. Sandalyeme yaslanıp ayak baş parmağımla Simon’a sataştım. Simon delice bakışlarla bana bakıyordu, benimse yüzümde şapşal bir gülümseme vardı.

“Paella’nın tadına bakmıştım bir kere,” dedi birden.

“Efendim?” dedi dudağımdaki konyak damlasını elbiseme damlamadan dilimle yaladım.

“Tahoe’ye gittiğimizde. Hatırladın mı? Bize paella yapmıştın.”

“Evet, evet, hatırladım. Bu gece yediğimiz paella’yla boy ölçüşemezdi ama fena değildi.” 

Gülümseyerek o geceyi düşündüm.

“Hatırladığım kadarıyla epey miktarda şarabın hakkından gelmiştik götürmüştük o gece.”

“Evet, paella yemiştik, şarap içmiştik, çiftleri bir araya getirmiştik, sonra da sen beni öpmüştün.”

“Evet, öyle yapmıştık ve evet seni öpmüştüm.” Kızardım.

“Sonra da tam bir öküz gibi davranmıştım,” dedi. 

Şimdi onun da yüzü kızarmıştı.

“Evet, öyle yapmıştın,” dedim gülümseyerek.

“Neden olduğunu biliyorsun, öyle değil mi? Yani bilmen gerekir ki ben... Ben seni istiyordum. Bunu biliyorsun, değil mi?”

“Bacağıma dokunduğunu hissediyordum Simon. Farkındaydım.”

Güldüm, gizlemeye çalıştım ama hâlâ Simon’ın yanından koşarak uzaklaştığımda kendimi nasıl hissettiğimi düşünüyordum.

“Caroline, yapma ama,” diye çıkıştı. 

Bakışları ciddileşmişti.

“Asıl sen yapma ama. Gerçekten de bacağıma dokunduğunu hissediyordum.” 

Tekrar güldüm. Bu kez daha zayıf bir biçimde.

“O gece mi? Tanrım, o kadar rahatlıkla olabilirdi ki, biliyor musun? O an beni neyin durdurduğundan ben bile emin değildim. Sanırım içten içe biliyordum ki...”

“Neyi biliyordun?” dedim hemen.

“Seninle ya hep ya hiç olması gerekiyordu.”

“Hep derken?” diye ciyakladım.

“Hep işte, Caroline. Her şeyini istiyorum senin. Bu gece? O zaman da güzel olurdu ama erken olurdu.” 

Masaya doğru eğilip elimi aldı.  

“İşte şimdi buradayız,” dedi elimi ağzına götürerek. 

Elime öpücükler kondurdu, sonra avucumu açıp tam ortasına dudaklarını bastırıp ıslak bir biçimde öptü.

“Buradayız ve birlikte zaman geçirebiliyoruz,” dedi. 

Ben ona bakarken elimi bir kere daha öptü.

“Simon?”

“Efendim?”

“Beklediğimize memnunum.”

“Ben de.”

“Ama artık daha fazla bekleyebileceğimi sanmıyorum.”

“Şükürler olsun ki.” 

Gülümseyerek garsona el etti.

Hesabı ödedikten sonra tepenin başındaki arabaya doğru yokuş yukarı çıkarken lise çağındaki gençler gibi gülüştük. Arabaya doğru giderken bir kısmını gördüğümüz festival artık olanca hızıyla kutlanıyordu. Fenerler gökyüzünü aydınlatıyor, etraf davul sesleriyle inliyordu. Sokakta dans eden insanlar gördük. Enerji geri gelmişti. Havada bir kendini bırakma hali vardı. Konyak ve o enerji, oradaki her şey Sinirler’i gerilere, ta aşağılara doğru, AC ve Çikita’nın onu öldüresiye dövmekle tehdit edeceği yerlere itiyordu. AC ve Çikita. Kulağa rap düeti gibi geliyordu. Arabaya yaklaştığımızda gidip kapıyı açmak için arabanın koluna uzandım ve o sırada son derece ateşli bir Bay Parker beni kendine doğru çevirdi. Alev alev yanan gözlerini üzerime dikmişti. Beni arabaya dayadı, güçlü kalçalarını hissediyordum. Elleri deliler gibi saçlarımda ve tenimde geziniyordu. Elini bacaklarıma indirip baldırlarımdan yakaladı ve kalçasına doğru çekti. Bütün bedenimde ve ruhumda dolaşmasına izin vereceğim gücü düşünerek inledim. Yine de onu yavaşlattım, ellerimle saçlarını çekip ben de onu inlettim. 

“Beni eve götür Simon,” diye fısıldadım.

Dudaklarımı o tatlı dudaklarına bastırıp onu bir kez daha öptüm. 

“Ve lütfen hızlı sür.”

Yürek bile çok memnundu, havalarda uçuyordu. Hâlâ şarkı söylüyordu ama şarkısı bu kez daha edepsizdi.

On Dokuzuncu Bölüm

Aynadaki yansımama baktım. Tarafsız bakmaya çalışıyordum. Çocukken, özellikle o güzelim 10’lu yaşlardayken kendimi çok farklı görürdüm. Bulaşık suyu gibi sarı saçlar ve solgun, özelliksiz bir ten görürdüm. Donuk yeşil gözler, incecik, tahta bacakları ayıran yumru yumru dizler görürdüm. Hafifçe yukarı kalkık bir burun ve çok dikkatli olmazsam dengemi sarsacak bir alt dudak görürdüm. On beş yaşındayken büyükannem giydiğim pembe elbisemin üzerimde çok güzel durduğunu, ten rengime çok yakıştığını söylemişti. Hemen dudak büküp ona itiraz etmiştim.

“Teşekkür ederim büyükanne ama bugün üç saatlik uykuyla duruyorum ve güzel görünmemin imkânı yok. Yorgun ve soluk görünebilirim ama güzel görünemem.”

O yaştaki kızların yaptığı gibi gözlerimi devirmiştim. Büyükannem uzanıp elimi tutmuştu.

“Ne olursa olsun bir iltifata itiraz etme Caroline. Her zaman söylenmek istendiği şekliyle kabul et. Siz kızlar başkalarının söylediğini değiştirmekte hep çok acelecisiniz. Sadece teşekkür edip yoluna devam et.” 

O sakin ve olgun haliyle bana gülümsemişti.

“Teşekkür ederim.” 

Ben de ona gülümsemiştim. Kendimi spagetti sosu hazırlamaya verip kızardığımı görmesin diye yüzümü öbür yana çevirmiştim.

“Genç kızların kendileriyle bu kadar uğraştığını, yeterince iyi olmadıklarını düşünüp durduklarını görünce içim eziliyor. Bunu hiç aklından çıkarma. Sen daima olması gerektiğin gibisin. Kesinlikle. Aksini iddia eden biri olursa da vız gelir tırıs gider.” 

Kıkırdamıştı. Son sözü söylerken sesini biraz alçaltmıştı, küfre en çok bu kadar yakın olabilirdi. Büyükannemin kötü sözler listesi vardı ve vız gelir tırıs gider de bu kötü sözlere yakındı. Ertesi gün okulda bir arkadaşa saçının güzel göründüğünü söylediğimde ilk yaptığı yüzünü buruşturarak ellerini saçlarında gezdirmek oldu.

“Dalga mı geçiyorsun? Bugün yıkamaya bile zor zaman bulabildim.”

Yine de saçları müthiş görünüyordu. O gün beden eğitimi dersinden sonra soyunma odasında üzerimi değiştirirken başka bir arkadaşın, dudağına parlatıcı sürdüğünü gördüm. 

“Çok güzelmiş. İsmi ne o rengin?” diye sordum. 

Kız dudaklarını sarkıtıp aynaya baktı.

“Elmalı Tart. Ama bana hiç yakışmıyor. Tanrım, ne güzel yanmıştım yazın, şimdi o tenden eser yok!”

Büyükannem haklıydı. Kızlar iltifatı kabul etmeyi pek bilmiyorlardı. Şimdi o günden sonra mucizevi bir biçimde saçlarımın hiç kötü olmadığını ya da hiç kötü bir ruj seçmediğimi söylemeyeceğim. Ama kötüden önce iyiyi görmek için epey çaba harcadım ve kendime daha berrak bir zihinle bakmayı öğrendim. Daha tarafsız bir gözle. Daha nazik. Bedenim değişmeye devam ettikçe de olumsuz bulduklarımdan çok olumlu bulduğum özelliklerimin daha çok farkına vardım. Kendimi hiçbir zaman ortalığı yakıp geçen bir afet olarak görmedim ama kendimi kötü düşüncelerden arındırdım. Ve şimdi, Simon’ın beni beklediğini bilirken banyodaki aynaya baktığımda kendime biraz kendimi inceleme fırsatı tanıdım. Bulaşık suyu gibi sarı saçlar mı? Bulaşık suyu denemez. Parlak, altın renkli, hafta boyunca tuzlu sularla haşır neşir olduğundan biraz dalgalı ve kıvırcık saçlar. Solgun bir ten mi? Güzelce bronzlaşmış ve itiraf edeyim ki hafif ışıldayan bir ten. Aynaya bakıp göz kırptım, deliler gibi gülmemek için kendimi tuttum. Alt dudağım biraz daha dolgundu. Simon’ı yakalayıp onu bırakmayacak kadar dolgun. Ve basenimi kapatan dantelli eteğin altında gördüğüm bacaklarım peki? Pekâlâ, artık pek öyle tahta bacak denilemezdi. Aslında Simon’ın şeyine -artık canım neyine sarılmak isteyecekse- sarıldıklarında özellikle muhteşem görüneceklerdi bana kalırsa. Böylece saçımı bir kere daha düzeltirken içimden bir çırpıda madde madde bütün yapılacaklar listesinin üzerinden geçtim. Önümde uzanan gece beni deliler gibi heyecanlandırıyordu. Koşarak eve girmiş, birbirimizi antrede soymaya başlamıştık. Ona benim banyoya gitmem gerektiğini söylemiş, bana birazcık zaman tanıması için yalvarmıştım. Ve şimdi dışarı çıkıp Simon’ımı almaya hazırdım. Kimi kandırıyordum ki? Bu adamı istiyordum. Onu kendim için istiyordum ve hiç kimseyle paylaşmamıştım, paylaşmayacaktım. Beyin nihayet AC ile aynı fikirdeydi. Özellikle de Omurga’ya kıvrılıp Beyin’i oracıkta damarlarından tokatlayıp kendi yöntemiyle buna ihtiyacımız olduğunu söyledikten sonra. Bunu hak etmiştik ve buna hazırdık. Sinirler’e gelince, onlar midemde dönüp durmaya devam ediyorlardı ama zaten başka türlüsü de beklenemezdi, öyle değil mi? Yani uzun, çok uzun zaman olmuştu ve bu kadarcık gerginlik normaldi sanırım. Bütün hafta boyunca ağırdan mı almıştım? Belki.

Bir bakıma.

Azıcık.

Simon fazlasıyla sabırlı davranmıştı. Benim hızımda ilerlemekten, işleri ağırdan almaktan memnundu. Fakat artık ben de insanım diye feryat ediyordu. Sinirler’in bir İspanya gecesini daha cilveleşen çifte kumrular gecesine çevirmemesi için elimden geleni ardıma koymamaya kararlıydım. Aynaya dönüp kendimi Simon’ın göreceği gözlerle görmeye çalıştım. Baştan çıkarıcı olduğunu düşündüğüm bir biçimde gülümsedim. Işığı kapattım, derin bir nefes alıp kapıyı açtım. Yatak odası masalsı bir yere dönüştürülmüştü. Tuvalet masasının üzerindeki mumların ışığı titreşiyor, odayı sıcak bir ışıltıyla dolduruyordu. Denize bakan küçük balkon ve pencereler açıktı. Dalgaların kıyıya çarptığını duyabiliyordum. Romantik kitaplardaki gibi. Dağılmış saçlar, güçlü bir beden ve alev alev yanan gözlerle işte orada duruyordu. Beni seyretmesini izledim. Bakışlarını bedenimde gezdirdi, giydiğim kıyafeti inceledikçe yüzüne beni onaylayan bir gülümseme yayıldı.

“İşte benim Pembe Gecelikli Kızım,” dedi iç geçirerek.

Elini bana doğru uzattı. Bir an yerimde durup bekledim. Omurga elimi tutup ona uzattı. Kararan odada, birbirimizden bir adım uzaklıkta durduk. Bizi ellerimiz birleştiriyordu. Başparmağının pürüzlü dokusunu hissedebiliyordum. Avucumun içine küçük daireler çiziyordu. Haftalarca önce, Simon’ın etkisi altına girdiğimde avucumda çizdiği dairelerden. Gözlerimiz birbirimizden başka bir şeyi görmüyordu. Simon derin bir nefes aldı. 

“O geceliğin içinde öyle güzel görünüyorsun ki bu başlı başına bir suç,” dedi. 

Beni kendisine doğru çekip pembe babydoll geceliğimi daha iyi görmek için beni hafifçe döndürdü. Beni çevirirken geceliğin dantelli kenarı azıcık sıyrılıp dantelli iç çamaşırımı ortaya çıkarmıştı. Boğazından belli belirsiz bir ses geldi ve yanlış duymadıysam bu bir hırıltıydı.

Kahretsin...

Kalçalarımdan tutup beni kendine iyice yaklaştırdı, bedenini bedenime bastırdı. Göğsümü iyice göğsüne dayadı. Kulağımın altına ufacık bir öpücük kondurdu, bana dilinin ucunu hissettirdi.

“Bilmeni istediğim bazı şeyler var,” diye mırıldandı. 

Sesi genizden geliyordu. Elleri geceliğimin altından beni okşuyor, iç çamaşırımın dantelleriyle oynuyordu. Birden beni şaşırtan bir biçimde elleriyle popomu avuçladı. Nefesimi tuttum.

“Beni dinliyor musun? Sakın dikkatimi dağıtmaya çalışma,” diye fısıldadı. 

Dilini çıkarıp boynumun yan tarafında gezdirdi.

“Bacağımı dürtüp duran o şeyle dediklerine yoğunlaşmak çok zor,” dedi inleyerek. 

Beni arkaya doğru eğmesine izin verdim. Alt bedenim tamamen ona dokunuyordu, sert yerleri bedenimin yumuşaklığıyla çevrelenmekten gayet memnundu. Boynuma doğru bir kahkaha koyuverdi. Şimdi köprücük kemiğime masum öpücükler konduruyordu.

“Bilmen gereken şey şu. Birincisi, muhteşem bir şeysin,” dedi. 

Elleri şimdi sırtımda geziniyor, başparmağı ve diğer parmaklarıyla maharetle bana dokunup masaj yapıyordu. 

“İkincisi, nefes kesecek kadar seksisin,” dedi soluğunu tutarak.

Ellerim aceleyle gömleğinin düğmelerini çözmeye girişti. Gömleğini omuzlarından geriye doğru ittim. Yavaş ve gevşek bir alandan hızlı ve ateşli bir yere doğru ilerliyorduk. Elleri artık ön tarafta dolaşıyordu, tırnaklarını hafifçe bastırıp karnımda gezdirdi. Geceliğimi sıyırdı. Böylece tenlerimiz birbiriyle buluştu, aramızda başka hiçbir şey yoktu. Elimi sırtında gezdirdim. Tırnaklarım daha vahşiydi şimdi. Tırnaklarımı sırtına batırıp onu kendime kenetledim.

“Ve üçüncüsü de, bu gece tek görmek istediğim, pembe gecelik kadar akıl almaz derecede seksi Caroline’ım. Seni görmeye ihtiyacım var.” 

Kulağımın yanında nefes alıp veriyordu. Beni doğrudan üzerine aldı. Sağ bacağım kendiliğinden beline sarıldı. Bir kere daha Duvardelen’in Evrensel Kanunu bacaklara kendilerine teklif edildiğinde, kalçalara sarılmasını buyuruyordu. Beni yatağın yukarı kısmına doğru çekip nazikçe yüzüstü yatırdı. Uzanarak dirseklerimden beni diğer tarafıma çevirdi. Gömleği omuzlarından sarkıyordu. Bana göz kırparak soyunacak olduğunu işaret etti. Öne doğru uzanıp parmağımı pantolon düğmesinin arkasına sokup bir hamleyle önünü açtım. İç çamaşırını görmeden hafifçe fermuarını bir iki santim aşağıya indirdim. Aşağıya, aşağılara, bütün güzelliklerin bulunduğu o alana inen güzel yolun başlangıcını ortaya çıkardım. Ah tanrım. Komando.

“İç çamaşırlarına karşı bir alerjin mi var?” diye fısıldadım.

Tek dizimi kaldırıp onu kalçalarımın arasına doğru ittim. Zorlayarak. Evet.

“Senin iç çamaşırlarına karşı bir alerjim var. Hâlâ orada olmaları utanç verici değil mi?” 

Hınzırca gülümsedi. Kalçalarını bana doğru hareket ettirdi. Başımı geriye attım, bir nebze de olsa kendisini göstermeye çalışan Sinirleri sessizce aşağılara ittim. Canınız cehenneme Sinirler. Olacaktı işte.

“Utanç verici değil, içimden bir ses orada fazla kalmayacaklarını söylüyor.” 

İç geçirdim. Sırtüstü yatıp kollarımı başımın üzerine doğru uzattım. Vücudumu vücuduna dayayıp onun altına serdim. Dudaklarının köprücük kemiğimin etrafında gezinmesi için onu yüreklendirdim. Göğüslerimin arasını yalayıp emdiğini hissedebiliyordum. Onu daha fazla hissedebilmek için ona doğru eğildim. Daha fazlasına ihtiyacım vardı. Geceliğimin iplerini çözmeye girişerek beni biraz daha soydu. Gezegenin çevresinden dolaşmam için ihtiyacı olan geçişi sağladı. Beni ürperten, darmadağın eden, ıslak ve ateşli dudaklarını üzerimde, göğüslerimde hissetmek tarifsizdi. Ben de bunu ona söyledim. 

"Tarifsiz bir his,” diye inledim başına doğru yaklaşarak.

Kirli sakalı tenimi güzelce sıyırıyordu. Dudaklarıyla sağ göğüs ucumu içine aldı. Kalçalarım kendisini iyice kaptırmış, Simon’ın altında deliler gibi kıvranıyordu, bacaklarım şimdi sıkı sıkı beline sarılmıştı. Dudakları, dili, dişleri şimdi hesapsızca geceliğimin üzerinden taşan göğüslerimin arasında geziniyordu. Göğüslerimin arasında gidip geliyor bir ayrım gözetmeden ikisini de okşuyordu. Sağım solum önüm arkam Simon’du. Yarısı yoğun İspanyol konyağından yarısı da baharatlı parfümünden gelen o kokusu bile beni baştan çıkarmaya yetiyordu. Ağzımdan anlamsız sözler dökülüyordu. İki üç defa “Simon” dediğimin farkındaydım, bir kaç kere de “Ah, çok iyi,” demiştim. Ama benden çıkan sesler çoğunlukla “Mmhhh,” “Arhhh,” ya da gürültülü bir “Hiyyyaaahh,” oluyordu. Doğrusunu söylemek gerekirse nasıl yazıldıklarını bile tam bilmediğim seslerdi bunlar. Simon defalarca tenimde inledi. Üzerimi yalayıp geçen nefesi beni iyice tahrik ediyordu. Ellerim özgürce harikalar diyarında yani Simon’ın saçlarında geziniyordu. Saçlarını yüzünden kaldırdıkça, üzerime kapanmış dudaklarının ve apaçık bir tapınmayla kendinden geçmiş gözlerinin muhteşem görüntüsüyle ödüllendiriliyordum. Dişlerini kapatıp hafifçe hassas tenimi ısırdı. Ellerim neredeyse saçlarını kafasından söküp alacaktı. Mucizevîydi. Diğer eli de bacaklarımda geziniyor, onu kasıklarımın arasında daha da sıkmam için cesaretlendiriyordu. O muhteşem parmakları dantellerin ucuna ilk defa bu kadar yaklaşmıştı. Geçmemiz gereken son bir sınır daha vardı: Dantel hattı.

Son hareketini yaptığında nefessiz kaldım sandım. Parmakları iç çamaşırlarımın hemen altında, belli belirsiz beni okşuyordu. Onun nefesi de yavaşladı. Bana nazikçe dokunmaya devam etti. Yüzünü yüzüme çevirdi ve onunla öyle bir an yaşadık. Sessiz bir an. O anda sadece... Bakıştık. Huşu. Eli üzerimde dikkatle, saygıyla gezinip bana belli belirsiz dokunurken hissettiklerimi ancak bu sözcük anlatabilir. Elini dantelin altına soktuğunda bakışlarımız birbirine kenetlendi. Sonra, insanı mahvedecek kadar kusursuz bir hassasiyetle bana dokundu Gözlerim kapalıydı, göz kapaklarım titreşti. Bütün bedenim farklı farklı duygularla dolup taşıyordu. Tekrar nefes alıp vermeye başlamıştım. Kendimi onun ritmine bıraktım. Parmaklarının beni keşfetmeye giriştiğini hissediyordum. Ağzımdan çok ince bir inilti çıktı. O sırada ağzımdan çıkabilecek tek şey buydu. Duygularım o kadar yoğundu ki... Ve bu enerji, o sırada ikimizi birden avucuna alan bu enerji yok muydu? Kapanmış gözkapaklarımın arkasında uçuşan duyguların mükemmelliğinin farkında olmadığına emindim. Zavallı adamcağız sonunda dokunabilmişti. Parmakları daha marifetli ve kendilerinden emin oldukça inanılmaz bir şeyler olmaya başladı. Yüzyıllardır uykuda olan o minicik, küçük sinir demetleri tekrar hayata dönmüştü. Gözlerim iyice açıldı. Varlığımın merkezinden başlayarak bedenime bambaşka bir sıcaklık yayılmaya başladı. Simon’ın bu durumun keyfini çıkardığı belli oluyordu. Gözleri buğulanmış ve şehvetle dumanlanmıştı. Gerginliğimi hissedebildiğini biliyordum.

“Ah, Caroline... Çok, çok güzelsin,” diye mırıldandı. 

Gözlerinde şimdi şehvetten daha başka bir duyguyla dumanlanmıştı. Gözbebeklerimin arkasında... Hissediyordum. Kollarımı boynuna dolayıp onu kendime çektim, gömleğini sertçe üzerinden sıyırdım. Sıyırdım ki her şeyi hissedebileyim. Üzerimden birkaç saniyeliğine kalkıp tişörtünü abartılı bir biçimde çıkarıp attı. Bu abartılı hareket beni güldürmüştü ama onu daha da çok istememe engel olamadı. Tekrar üzerime gelip aşağıya doğru kaydı, dudakları göbek deliğime kadar bir yol izledi. Diliyle daireler çizerek, karnıma uzanıp gülmeye başladı.

“Neye gülüyorsunuz mösyö?” diye kıkırdadım, kulağını kıstırdım. 

Şimdi geceliğin altına geçmişti, yüzünü göremiyordum. Kafasını kaldırdı, yüzüne yavaş yavaş hınzır bir gülümseme yerleşti. Ayak parmaklarım iyice gerilmişti.

“Eğer göbek deliğinin tadı bu kadar güzelse... ah, Caroline... Amcığının tadına bakmak için sabırsızlanıyorum.”

Bir kadının hayatında farklı zamanlarda farklı şeyleri duymaya ihtiyacı vardır:

İşe alındın.

Popon o eteğin içinde muhteşem görünüyor.

Annenle tanışmaya can atıyorum.

Ve doğru zamanda, doğru bağlamda bir kadının A... lafını duymaya da ihtiyacı vardır.

Bunu duymak Clooney’den daha iyi olabilir. O sözcüğü söylediğinde ağzımdan çıkan o inilti, şöyle söyleyeyim, ölüyü diriltecek kadar sesliydi. Diliyle göbek deliğimden dantelli iç çamaşırımın kenarına kadar bir yol izledi. Sonra da müthiş bir hassasiyetle baş parmağını dantelin arkasına sokup çamaşırımı bacaklarıma doğru indirdi. İşte oradaydım. Yastık Cenneti’nde, karnımda toplanmış geceliğimle, bütün söz konusu yerlerim açıkta orada öylece duruyordum ve bu durumdan deliler gibi mutluydum. Kalçalarımı yatağın kenarına doğru çekti ve diz üstü çöktü. Ah, olamaz. Ellerini bacaklarımda aşağı yukarı gezdirmeye başladı. Dirseklerimin üzerinde doğruldum. Çünkü benimle ilgilenen, benim icabıma bakan bu muhteşem adamı görmek istiyordum. Basenlerimin arasında diz çöktü. Pantolonun kemeri gevşetilmiş, fermuarı yarıya kadar açık bir halde ve kısacık tüyleriyle göz kamaştırıcı görünüyordu. Ve hedefe doğru ilerliyordu. Bir kere daha liderliği dilinin almasına izin verdi. Ağzını açıp bacak aralarımı öpmeye koyuldu. Önce bir tarafı sonra diğerini öpüyordu. Her bir geçişte onu en çok istediğim yere yaklaşıyordu. Dikkatlice sol bacağımı kaldırıp omzunun üzerine attı. Ben de arkaya doğru eğildim. Bütün bedenim onu hissedebilmek için yanıp tutuşuyordu. Bana bir kere daha uzun uzun baktı. Belki sadece birkaç saniyeydi ama bana bir ömür gibi gelmişti. 

“Çok güzel,” dedi nefes alırken bir kere daha. 

Ardından dudaklarını tenime bastırdı. Aceleci yalamalar ya da küçük öpücükler yoktu. Sadece inanılmaz bir şekilde bastırarak beni dudaklarının arasına aldı. Kendimi yatağa bırakmam için yeterliydi. Artık kendimi daha fazla taşıyamıyordum. Onun bu paha biçilmez dokunuşu, hissettirdikleri beni takatsiz bırakmıştı. Zar zor nefes alabiliyordum. Çok yavaş ve temkinli ilerliyordu. Tek bir elini uzatıp ona doğru daha da açılmamı sağladı. Nazikçe ve disiplinli bir biçimde hareket ettirdiği ağzı, parmakları ve o kusursuz diliyle beni huşu ve şaşkınlık içinde havalara uçurdu, stratosfere çıkardı. Bu, uzun süredir özlediğim bir şeydi. Elimi ona doğru uzanıp saçlarını karıştırdım, duygularımı olabildiğince parmaklarıma aktarmaya çalıştım. Peki ya diğer elim? Bir işlevi yoktu. Yumruklarının arasında tortop olan çarşafı avuçlamış, sıkıyordu. Başını kaldırıp bir kereye, sadece bir kereye mahsus olmak üzere baldırlarıma doğru bir öpücük daha kondurdu.

“Kusursuz. Tanrım, kusursuz,” diye fısıldadı. 

Öyle sessizdi ki kendi ahlamalarımdan ve iniltilerimden onu zor duyuyordum. Sonra hemen geldiği yere döndü. Hareketlerinde artık bir acelecilik vardı. Dudaklarını bastırıyor, dilini döndürüyor, bir yandan da inliyordu. O titreşim beni deliye çeviriyordu. Gözlerimi bir an için açtım. Sadece bir anlığına... Ve odanın parladığını gördüm neredeyse akkor halinde bir aydınlıktı bu. Bütün duyularım canlanmıştı. Sahile vuran dalgaların sesini duyabiliyordum. Bedenlerimizin üzerinde titreşen mum ışığını görebiliyordum. Tenimi okşayan havayla tüylerimin ürperdiğini hissediyordum. Bana aylar, hatta yıllarca yaşamadığımı hatırlatan bir duyguydu bu. Bu adam çok muhtemelen beni seviyordu. Ve OR’u getirmek üzereydi. Gözlerimi tekrar sımsıkı kapadım. Kendimi neredeyse bir uçurumun kıyısında durmuş, denizin azgın dalgalarına bakarken görüyordum. Arkamda büyük, inanılmaz bir baskı vardı. Beni uçurumun kenarına doğru itiyordu. Neredeyse düşecektim, beni bekleyen şeyin kollarına doğru özgürce düşecektim. Bir adım attım, bir adım daha. Simon’ın kalçalarımın arasındaki nefesi beni gitgide uçurumun kenarına yaklaştırıyordu. Ama bir dakika. Eğer benim için OR gelecekse, Simon’ın içeride olmasını istiyordum. Onu içimde istiyordum. Omuzlarından tutarak onu üzerime doğru çektim. Ayağımla pantolonunu, yerde savunmasız bir halde kalana kadar tekmeleyip çıkardım.

“Simon, gel, nolur, istiyorum, içimde, hemen,” dedim nefes nefese. 

Şehvetten cümle kuramaz bir haldeydim. Caroline’le ilgili ilk vuruş eğitimini almış olan Simon bunu anlayışla karşıladı ve çok geçmeden kalçalarını kalçalarımın hizasına getirip bacaklarımın arasına geçecek şekilde pozisyonunu değiştirdi. Bana doğru eğilip beni öptü. Her tarafında kokum vardı. Ve buna bayılıyordum.

“Gel, gel, gel,” dedim art arda. 

Sırtım ve kalçalarım iyice gerilmiş, çaresizce istediği o şeyi bulmaya çalışıyorlardı. İhtiyacım olan, beni o uçurumdan aşağı itmesiydi. Bir anlığına üzerimden kalkıp içinden çıkmaya çalıştığı pantolonunu odanın bir köşesine fırlattım. Ben güvendeydim, biz güvendeydik. Kuşlar öyle söylemişti. En sonunda onu hissettim. Tam olması gereken yerde. Tam olarak içeride sayılmazdı ama içime girmek üzere olmasının yarattığı duygu bile kelimelere sığmazdı. Bir an kendi ihtiyaçlarımın sesi kesildi ve onun ilk kez içime girmeye koyulmasını seyrettim. Yüzünü ellerimin arasına aldığımda gözleri gözlerime kenetlendi. Bana bir şey söyleyecekmiş gibi baktı. Bu anı kutlamak için hangi sözlerle konuşmalı, hangi muhteşem şeyleri söylemeliydik?

“Selam,” diye fısıldadı. 

Yaşaması buna bağlıymışçasına gülümsedi. Ben de gülümsemekten kendimi alamadım. 

“Selam,” diye yanıt verdim. 

Onu, üzerimdeki ağırlığını hissetmekten çok mutluydum. Nazikçe içime girdi. Önce bedenim ona direndi. Uzun zaman olmuştu, hissettiğim hafif acının önemi yoktu. Bu güzel bir acıydı, size güzel bir şeylerin yolda olduğunu haber veriyordu. Biraz gevşedim. Daha da içime doğru bastırdıkça bacaklarımı beline doladım. Gülümsemesi son derece seksi bir hal almıştı. Alt dudağını ısırdı, alnında ince çizgiler belirdi. Nefes aldım, bir kere daha bana doğru gelmeden önce kendini biraz çekmesini seyrederek kokusunu içime çektim. Artık iyice içimdeydi. Onu yapabileceğim tek şekilde  memnuniyetle karşıladım. Ona içeriden iyice sarıldım. Zevkten gözlerini açarak bana baktı.

“İşte benim kadınım,” diye mırıldandı. 

Kaşlarından birini kaldırdı ve tekrar kendini bana dayadı. Bu kez daha büyük bir inançla. Nefesim boğazımda takılmıştı. Soluğumu tuttum. Kalçalarımı kalçalarına doğru aşağıda çırpınan dalgalar kadar öncelere dayanan bir hareketle salladım. Yavaşça içimde hareket etmeye başladı. Kendisini olağanüstü bir baskıyla bana doğru kaydırdı. Her yeni açı, her yeni duyumla el ve ayak parmaklarımın ucuna kadar ürpertici bir sıcaklık yayılıyordu. Simon içimde, bedenimde hissetmek tarif edebileceğimden çok daha fazlasıydı. Ben ahladım, o inledi. O ofladı, ben miyavladım. Birlikte. Kalçaları beni yatağın üst tarafına, yatak başına doğru itti. Bedenlerimiz terden sırılsıklamdı. Birbiriyle çarpışıp vuruşuyordu. Ellerimi iyice saçlarının arasına soktum. Altında kıvranırken saçlarını çektim. 

Alnıma, burnuma öpücükler kondururken “Caroline, harika,” dedi iç geçirerek.

Gözlerimi kapadım. Kendimi tekrar o uçurumun başında, aşağı atlamak için yanıp tutuşurken gördüm. Yine üzerimde o baskıyı hissediyordum. O bana kendini her dayayışında, kalçalarını üzerimde kaydırarak bana her dokunuşunda, bedenime amansızca her girip çıkışında titreşiyordu. Son adımı attım. Bundan sonraki adım uçurumdan aşağıya inmekti. Ve işte o sırada... Onu gördüm! OR’u gördüm. Aşağıda, denizdeydi. Saçları dalgaların arasında alev alev uçuşuyordu. Bana el salladı, ben de ona el salladım. Simon aşağıdaki eli yukarıya, birleştiğimiz yere taşımıştı. O küçük dairelerini çizmeye başlamıştı. Kusursuz bir elin çizdiği küçük daireler... Ve aşağıya atladım. Kendimi özgürce, gururla ve haykırarak, kabul ettiğimi ilan eden şehvetli bir “evet!”le aşağıya bıraktım. Koşarak kendimi belli bir yükseklikten aşağı bıraktım.

Ve düştüm.

Ve düştüm.

Ve düştüm.

Ve suya çarptım. Suyun merhametsiz yüzeyine çarptım. Bir tokat gibiydi ve öylece kaldım. Sanki düşüşüm bir asır sürmüştü. Denizin altında kollarını açmış bekleyen bir OR’la karşılaşmadım. Tek başıma, ıslak bir halde orada debelendim. Vücudumdaki her bir kas, her bir hücre OR’un dönüşüne yoğunlaşmıştı. Sanki onu geri getirebilecekmişim gibi. Onu gördüğüm anda birden gerildim, vücudum kaskatı kesildi. Fakat sadece saçını gördüm, suyun altında sönen ateş gibi ellerimden kayıyordu. Çok yakınımdaydı, çok çok yakındı ama hayır. 

Hayır.

Arkasından koştum, onu tekrar görmek için var gücümle çabaladım ama nafile. Gitmişti ve ben denizin altında kalmıştım. içimde dünyanın en muhteşem adamıyla birlikte. Gözlerimi açtım. Simon üzerimdeydi. Benimle aşk yapan o güzel yüzünü gördüm. Bu oydu işte. Bu seks değildi. Bu aşktı ve ona hâlâ bütün varlığımı sunamamıştım. Tutkuyla ağırlaşmış, koyulaşmış, yarı açık gözlerini gördüm. Burnundaki ter tanesini gördüm, onun burnundan akıp ağır ağır göğüslerime damlamasını seyrettim. İyice ısırdığı alt dudağını, hak ettiği zirveye varışını geciktirdiğinden dolayı yüzündeki kasılmayı gördüm. Simon olabileceğini umduğum her şeydi. Fedakâr bir âşıktı. Kalbimin ona yakın olmak, onu sevmek için göğüs kafesimden çıkacakmışçasına attığını hissedebiliyordum.

O herşeydi.

Aramızda duran elini alıp kaldırdım. Parmak uçlarını öptüm, sonra bacaklarımı beline daha sıkı doladım. Ellerimi sırtına kenetledim. Beni bekliyordu. Tabii ki beni bekliyordu. Ona bayılıyordum. Kendimden ona verebileceğim kadarını çalarak gözlerimi bir kere daha kapadım.

“Simon, harika,” dedim nefes nefese ve her kelimesini hissederek söyledim. 

Kalçalarımı oynattım. Doğru yerlerde ona kenetlendim ve ismini söyledim, defalarca söyledim.

“Caroline, bana bak, lütfen,” dedi yalvararak. 

Sesi zevkten hırıltıyla çıkmıştı. Gözlerimi tekrar açtım, yanağıma bir damla yaşın damladığını hissettim. Yüzünü bir an yabani bir bakış ele geçirdi. Ardından gözleri gözlerimi aradı ve sonra?

Geldi. 

Ne şimşek, ne yıldırım, ne de... Ama baş döndürücüydü. Üzerime yığıldı, ağırlığını hissettim. Tüm ağırlığını üzerime aldım. Onu göğsümün üzerinde kucaklayıp tekrar tekrar, defalara öptüm. Sırtını okşuyor, bacaklarımla sıkı sıkıya ona sarılıyordum. Boynumla göğüslerimin arasına sokuldu. Küçük dokunuşlar ve okşamalarla ismini fısıldadım. Yürek bir kenara oturup sessizce iç geçirdi. Sinirler?

Sizi adiler. Bir daha kendinizi gösterme cüretini göstermeyin bile.

Bir süre öylece uzandık. Küçük sığınağımızda denizin sesini dinledik. Bu romantik peri masalı yeterli olmalıydı. Nefes alışı normal seyrine döndüğünde başını kaldırıp dudaklarıma yumuşak bir öpücük kondurdu.

“Tatlı Caroline,” dedi gülümseyerek. 

Ben de tüm kalbimle ona gülümsedim.

Seks harika olabiliyordu. OR olmadan bile.

“Hemen döneceğim,” diyerek kalktı, banyoya yöneldi.

Çıplak vücudunun arkadan görünüşü tam seyirlikti. Onun çekilmesini izledim. Sonra hemen doğruldum, geceliğimin askılarını omuzlarıma geçirdim. Banyo kapısından diğer tarafa dönüp yastığıma kıvrıldım. Bu, hayatımın en güzel cinsel deneyimiydi. Her noktama dokunulmuştu, yine de OR’un gelmesi için yeterli olmamıştı. Benim derdim neydi?

Ağlamayacağım.

Ağlamayacağım.

Ağlamayacağım.

Yataktan sadece birkaç dakikalığına gitmiş olsa bile döndüğünde paniğe kapılıp uyuyormuş numarası yaptım. 

Çocukça mı? Evet. Tamamen çocukça.

Yatağa tekrar geldiğinde yatağın çöktüğünü hissettim. Daha sonra sıcak ve hâlâ çok çıplak bedeniyle bütün vücudumu sararak arkadan bana sarıldı. Kollarını dolayıp karnıma koydu. Ağzını kulağıma dayayıp bana fısıldadı.

“Hımmm, Gecelikli Kız geceliğini giymiş.”

Bekledim. Hiçbir şey demedim. Sadece nefes alıp verdim. Beni hafifçe sarstığını hissettim, küçük bir kahkaha koyuverdi.

“Hey, hey, uyuyor musun yoksa?”

Horlamalı mıydım? Komedi dizilerinde insanlar ne zaman uyuma taklidi yapsalar horlarlardı. Ufacık bir öpücükle boynumu öptü. Hain tenim dudaklarının dokunuşuyla ürperdi. 

“Uykumda” iç geçirdim, iyice Simon’a yaklaştım.

Bu durumu böylece atlatmaya izin vermesini umuyordum. Bugün yazgım bana karşı merhametliydi. Simon bana sıkı sıkı sarılıp beni göğsüne yasladı ve bir kere daha öptü.

“İyi geceler Caroline,” diye fısıldadı ve gece bizi kollarına aldı. 

Birkaç dakika daha numaradan horladım. Ta ki Simon’ın gerçek horlaması başlayana kadar. O zaman derin bir nefes aldım. 

Kafam karışıktı, ne hissedeceğimi bilmiyordum. Şafak sökene kadar uyanık kaldım.

Yirminci Bölüm

Orgazm taklidi yapmıştım. Simon’a orgazm taklidi yapmıştım. Bir yerlerde yazılı bir kural olmalı. Belki de taş bir tablete bile kazınmıştır: Duvardelen’e Orgazm Taklidi Yapmaya Kalkma. Yazılsın o zaman, öyle olsun. Orgazm taklidi yaptım ve şimdi gezegende sonsuza kadar tek başıma dolaşacaktım. OR’suz. Çok mu abartıyordum? Evet, abartıyordum. Ama bunu abartmayacaktım da neyi abartacaktım? Ertesi sabah Simon’dan önce uyandım ve hatta ondan önce yataktan kalktım. Gezi boyunca hiç yapmadığım bir şeydi. Genellikle diğerimiz uyanana kadar yatakta kalmaya devam ediyorduk. Sonra yatakta miskinlik ediyor, gülüşüp konuşuyorduk. Ve öpüşüyorduk. Hımmm, öpüşüyorduk. Fakat bu sabah kalkar kalkmaz kendimi duşun altına attım. Sonra da mutfağa gittim. Ben kahvaltı hazırlarken uykulu Simon çıkageldi. Çoraplı ayaklarını sürüyerek, belinden aşağı düşmüş boxer’ıyla, uykusunun arasından gülümseyerek yanıma geldi. O sırada kavun doğrayıp meyveleri hazırlıyordum.

“Ne yapıyorsun burada? Kendimi biraz yalnız hissettim. Kocaman, Caroline’siz bir yatak. Ne yaptın?” diye sordu.

Omzuma küçük bir öpücük kondurdu.

“Bu sabah biraz acele etmem gerekiyordu. Biliyorsun, beni götürecek araba onda gelecek. Gitmeden sana kahvaltı hazırlamak istedim,” dedim gülümseyerek. 

Dönüp ona bir öpücük verdim. Arkamı ona dönmemi engelleyip acele etmeme izin vermeyerek beni uzun uzun öptü. Kendimi kapattığımın farkındaydım ve buna neredeyse hiçbir şekilde engel olamıyordum. Bunu düşünmek için, -berbat durumda olmamın dışında ne hissettiğimi anlamak için biraz zamana ihtiyacım vardı. Ama Simon’ı çok seviyordum ve o bunu hak etmemişti. O yüzden kendimi onun öpüşüne bıraktım, bu adamın bir kez daha ayaklarımı yerden kesmesine izin verdim. Ben de tutkuyla, ateşli bir biçimde onu öptüm. Sonra bir öpüşmeden daha fazlasının olabileceği bir noktada geri çekildim.

“Meyve ister misin?”

“Hı?”

“Meyve. Meyve salatası yaptım. İster misin?”

“Ah, isterim. İsterim. Harika olur. Kahve yaptın mı?”

“Su kaynatıyorum. Birazdan french press hazır olur.”

Ona demliği işaret edip yanağını okşadım. Mutfakta sessizce konuşarak yan yana durduk. Simon ara ara kaçak bir biçimde orama burama öpücükler konduruyordu. Kafamın ne denli karmakarışık olduğunu hissettirmemeye çalışıp olabildiğince normal davranıyordum. Simon ortada tuhaf bir durum olduğunu fark etmiş görünüyordu. Fakat beni izlemekle yetiniyordu. Bu sabah liderliği bana bırakmıştı. Son kez terasta oturup kahvaltı yaptık ve kıyıyı döven dev dalgaları seyrettik.

“Geldiğinden memnun musun?” diye sordu.

Bu cevabı belli soru karşısında dudağımı ısırdım. 

“Çok memnunum. Harika bir geziydi,” dedim gülümseyerek. 

Masadan ona doğru uzandım, elini tutup sıktım.

“Peki ya şimdi?”

“Ya şimdi? Gerçek hayata dönüş. Uçağın yarın kaçta geliyor?” diye sordum.

“Geç. Epey geç Seni arayayım mı yoksa...” 

Sözünü bitirmedi.

Bana “yanına geleyim mi” diye sormak istiyor gibiydi.

“Saat kaç olursa olsun gelince beni ara, olur mu?” dedim.

Kahvemi içip denizi seyrettim. Şimdi sessizdi. Dudağımı ısırdığımda, bu ağlamamak içindi. Erkenden eşyalarımı hazırladım. Sürücü geldiğinde gitmeye hazırdım. Simon duşta beni yanına çağırdı ama ona karşı çıkıp pasaportumu bulmam gerektiğini bahane ettim. Ne zaman yakınlaşsak paniğe kapılıp kendimi geri çekiyordum. Fakat bu durum beni gerçekten bir döngüye sokmuştu. Sorun Simon’da değildi. Ben bütün problemlerimin (başta OR problemi olmak üzere) çözüleceğine inanmıştım. Sorun bendeydi. Seks inanılmazdı, muhteşemdi, prezervatif olmasına rağmen kusursuzdu ama yine de ı-ıh. Simon eşyalarımı arabaya taşıyıp bagaja yerleştirdi. Sürücüyle bir süre konuştuktan sonra yanıma geldi. Bense gitmeden önce evi son bir kez daha dolaşıyordum. Tam anlamıyla bir peri masalıydı. Her anından keyif almıştım.

“Gitme zamanı geldi mi?” diye sordum. 

Terasın parmaklıklarına doğru gelerek yanımda duran Simon’a yaslandım. Ona dokunmaktan çok memnundum.

“Gitme zamanı. Her şeyini aldın mı?”

“Aldım sanırım. Şu jumbo karidesleri yanımda götürmenin bir yolunu bulabilseydim keşke,” dedim gülerek. 

Başınıı saçlarımın arasına gömüp güldü.

“Bence döndüğümüzde yerine geçecek bir şey bulabiliriz. Belki gelecek hafta sonu bizimkileri çağırıp burada yediğimiz yemeklere benzeyen yemekler yaparız. Ne dersin?”

Dönüp ona baktım. 

“Bizimkilerin önünde sahneye ilk çıkışımız?”

Sırıttım.

“Evet, elbette. Yani eğer istersen,” dedi mahcup mahcup.

Dikkatle yüzüme baktı.

“İsterim tabii,” dedim. 

İstiyordum. O aptal, kutsal OR olmasa bile Simon’la birlikte olmak istiyordum. 

“Pekâlâ, bir tarafta sahneye çıkış, diğer tarafta jumbo karides. Biraz tuhaf oldu,” dedim gülerek. 

Simon bana sarıldı. Sürücü kornaya bastı, biz de aceleyle arabaya doğru ilerledik.

“Döndüğümde seni ararım, tamam mı?” dedi.

“Orada olacağım. Sen de iyi çalış bakalım,” dedim.

Saçımı yüzümden arkaya doğru itti. Bir kere daha öpmek için bana doğru eğildi.

“Güle güle Caroline.”

“Hoşçakal Simon.” 

Arabaya bindim. Ve peri masalından böylece uzaklaştım.

First class koltuğuma yerleştikten sonra artık önümde düşünmek için zamandan bol bir şey yoktu. Oldu bil. Orada oturup fenalık geçirip homurdanmak için zamandan bol bir şey yoktu. Havaalanına giderken arabada ağlamıştım. Bir yandan da sürücüyü iyi olduğuma ve kafayı sıyırmış bir deli olmadığıma inandırmak zorunda kalmıştım. Ağlamıştım çünkü üzerimde muazzam bir gerginlik vardı ve bu gerginliğin bir şekilde üzerimden boşalması gerekiyordu. Ve boşaldı da, gözyaşlarımla boşaldı. Üzgündüm ve hayal kırıklığı hissediyordum. An itibarıyla ağlama kısmını atlatmıştım. Bir şeyler okumaya çalıştım. Malağa’da havaalanındayken kendime dandik dergilerden almıştım. Sayfalar arasında gezinirken bir tanesinin başlığı hemen dikkatimi çekti: 

Muhteşem Bir Orgazm Yaşadığınızı Nasıl Anlarsınız

Farklı Kegel Egzersizleri

Yeni Bir Zayıflama Reçetesi: Orgazm Olarak İncelin

Alt Kattaki Caroline, Beyin, Omurga, Yürek, hepsi yan yana dizilmiş, saklanmaya çalışan Sinirler’e taş atıyorlardı. Bütün dergileri kapatıp önümdeki koltuğun arkasına tıkıştırdım. Dizüstü bilgisayarımı aldım, düğmesine basıp açtım ve kulaklıklarımı taktım. Son uçuştan önce bilgisayara birkaç film yüklemiştim. Zihnimin bir filmle oyalanmasına izin verebilirdim. Evet, bunu yapabilirdim. Dosyadaki filmlere bir göz attım. 

Harry ile Sally Buluşunca.

Hayır, yemek yedikleri yerdeki o sahne olmaz. 

Top Gun!

Olmaz, o sahne var. Tül perdelerin esintiyle havalandığı, her şeyin mavi bir ışıkla aydınlandığı o sevişme sahnesi. Hayır, benim peri masalıma çok benziyor.

En sonunda seyretmemin tehlikeli olmadığı bir film bulabildim. Üç tane ağrı kesici aldım ve Luke ışın kılıcını kullanmayı öğrenmeden önce uykuya daldım. LaGuardia’dan ABD’ye giden uçakta, bağlantı uçuşunun bir yerinde üzgün ruh halimin yerini kızgın ruh hali aldı. Uykumu almıştım, ağlama faslını geçmiştim ve şimdi gayet iyi ve kızgındım. Adım atmanın desteklenmediği bir uçaktaydım. Koltuğumda oturup bu öfkeyle ne yapacağımı bulmam gerekiyordu. Aynı zamanda bütün hayatımı OR umudu olmadan nasıl yaşayacağımı. Yine mi çok abarttım? Belki de görünürde bir OR olmayınca insanın sınırlı bir bakış açısı oluyordu. En sonunda San Francisco havaalanına inmiştik. Bavullarımı almak için insan kalabalığını takip ederken kendimi hem fiziksel hem de duygusal olarak tükenmiş hissediyordum. Bu sırada bir daha hiç görmek istemeyeceğim birinin suratıyla karşılaştım.

Cory Weinstein. Şu makineli tüfek gibi beceren adam.

Bir gazete büfesinin camında, Slice o’Love Pizza Parlors’ın kocaman bir reklam posterinin ortasında o aptal suratı duruyordu. Nispet yaparcasına sırıtan bu adamın o koca kafasının önünde durdum. Elinde devasa bir pizza dilimi tutarak poz vermişti ve kızgınlığım gitgide tırmanıyordu. Artık elimde bir surat vardı. Kızgınlığımın bir suratı vardı ve bu son derece aptal bir surattı. Yüzünün tam ortasına bir yumruk indirmek istiyordum ama bu sadece bir resimdi. Ne yazık ki bu gerçek yine de beni durduramadı. Uluslararası havaalanında sinir krizi geçirmek çok akıllıca bir davranış değil. Anlaşıldı ki bu birilerinin pek hoşuna gitmiyordu. Havaalanının güvenliğinden sözlü bir uyarı aldıktan ve bundan böyle bir postere saldırmayacağıma dair söz verdikten sonra kendimi bir taksiye attım. Üzerimde leş gibi bir havaalanı kokusuyla evime ulaştım. Bu kez eşyalarımı yere fırlatıp kendi kapımı tekmeledim. Karşımda beni gülümsetebilecek iki şey buldum.

Clive ve KitchenAid’im.

Clive uzun uzun miyavlayıp benimle konuşarak yanıma geldi, işin aslı gelip kollarıma zıpladı, bana böyle anlar için sakladığı bir sevecenlikle davrandı. Kimi zaman o küçük kedi kafasıyla neye ihtiyacımın olduğunu çok iyi biliyordu ve elinden geldiğince ilgisini üzerimden hiç eksik etmedi. Kuyruğunu sallayıp durmaksızın mırlayarak başını çeneme doğru uzattı, o koca patilerini omzuma dolayarak küçük kedi kollarıyla bana sarıldı. Yüzümü tüylerine gömüp güldüm, onu iyice kendime çektim. Eve dönmek güzeldi. 

“Euan Amca’yla Antonio Amca sana güzel baktılar mı? Ha? Nerdeymiş benim güzel oğlum?” diye onu sevdim. 

Sonra yere bırakıp ton balığı konservesini kaptım. Ben yokken şımartılma yemeği bu olmuştu. Clive’ın dikkati artık sadece mamasındaydı. Ona mamasını verdikten sonra gözlerim KitchenAid’ime ilişti. Duş alıp ardından bir şeyler pişirecektim. Bir şeyler pişirmeye ihtiyacım vardı. Aradan ne kadar zaman geçtiğini bilmiyorum, fakat şunu söyleyebilirim ki ben un döküp karıştırmakla meşgulken güneş batıp yeniden doğmuştu, kapının vurulduğunu duydum. O kadar uzun süredir mutfakta bir şeyler pişiriyordum ki Ina’nın İnsafsız Brownie’lerini dilimlemekten başımı kaldırdığımda sırtımın kıtırdadığını fark ettim. Browniler biraz daha zahmetliydi ama -ah, yok böyle bir şey- o zahmete değiyordu. Saat kaçtı acaba? Clive’a bakındım fakat göremedim. Kapıya doğru ilerledim. Yere kahverengi ve beyaz şeker dökülmüş olduğunu fark ettim. Kazara step dansı yaparak ilerlemek zorunda kaldım. Kapı bir kez daha vuruldu. Bu kez daha kararlı bir biçimde.

“Geldim!” diye bağırdım. 

Bu sözdeki ironiyi düşünüp gözlerimi devirdim. Kapıyı açmak için elimi kaldırdığımda elimin üzerinin tamamen erimiş çikolatayla kaplı olduğunu gördüm. Boşa gitmesine izin veremezdim. Kapıyı açarken elimi iyice bir yaladım. Karşımda Simon duruyordu. Yorgun görünüyordu.

“Ne yapıyorsun burada? Hani sen bu geceye kadar...”

“Biliyorum bu gece dönecektim. Daha erken bir uçuşa bilet aldım.” 

Yanımdan geçip içeri girdi. Kapıyı kapatırken arkamı dönüp ona baktım. Önlüğümü düzelttim, önlüğe yapışmış kurabiye hamuru parçalarını aldım. 

“Demek daha erken bir uçuşa bilet aldın. Niye ki?” diye sordum step dansı yaparak odaya giren Simon’a.

Yüzünde bir gülüşle etrafa bakındı. Üst üste yığılmış kurabiyelere, pencere önüne dizilmiş çeşit çeşit tartlara, masanın üzerinde bir evin temelinde kullanılacak tuğlalar gibi sıralanan alüminyum folyoya sarılmış kabaklı, balkabaklı ve kızılcıklı-portakallı ekmeklere göz gezdirdi. Tekrar güldü ve daha sonra bana döndü. Alnıma yapıştığını fark etmediğim bir kuru üzümü alnımdan alıp 

“Bana neden numara yaptığını söyleyecek misin?” dedi.

Yirmi Birinci Bölüm

Nutkum tutulmuştu. Simon unlu yiyeceklere bakmak için içeri geçerken ben ağzım açık bir halde oracıkta kalakalmıştım. Yerdeki şekerlere basmamaya çalışarak ilerlerken durup bir kâsenin dışındaki erimiş çikolatayı yaladı. Derin bir iç çekip onunla yüzleşmek için mutfak tezgâhının yanına gittim. Kabarmış bir hamur parçasını kâseden aldım. Nereden biliyordu? Nasıl anlamıştı? Hamuru—yumuşak, yapışkan çörek hamuru- çevirip yoğurdum. Yüzümün yandığını hissediyordum. Çok iyi rol yaptığımı düşünüyordum. Gözlerindeki endişe, düşünceli bir halde hamur yoğurmam yumruklamaya dönüşünce daha da arttı. Kafamda OR’suz bir hayat üzerine kafa yorarken kızgınlığımı çörek hamurundan çıkarıyordum. Kahretsin. Parmakları artık temizdi. Ben hamuru yumruklayıp yoğurup çevirirken saçımdan bir tutam alıp kulağımın arkasına attı. Bana dokunduğunda irkildim. Üzerimdeki o büyüleyici görüntüsünü unutmak mümkün değildi.

“Bu konuda konuşacak mıyız?” diye sordu sessizce. 

Burnunu boynuma gömdü. Bir anlığına onun bedenine yaslandım, sonra kendimi tuttum.

“Konuşacak ne var ki? Neden bahsettiğini anlamadım bile. Zaman farkından dolayı sayıklamaya mı başladın?” dedim coşkuyla. 

Gözlerine bakmamaya çalıştım. Bu durumun üstesinden gelip gelemeyeceğimi merak ediyordum. Delilik yapanın kendisi olduğuna onu ikna edebilir miydim? Kahretsin. Nereden biliyordu?

“Hadi ama Gecelikli Kız. Konuş benimle. Bu işi yapacaksak birbirimizle konuşmamız gerekir.”

Konuşmak mı? Elbette, konuşabilirim. Muhtemelen yazgımda neyin olduğunu biliyor. Hayatım boyunca bu koca gezegende OR’suz dolaşmakla lanetlendiğimin farkında. Hamuru tekrar elime aldım, bu kez duvara doğru atmaya başladım. Hamur uzayıp yuvarlandı, çocukken oynadığım şu yapış yapış, korkunç şeylere benzedi. Dönüp ona baktım. Yüzüm artık aldırış edemeyeceğim kadar kırmızıydı.

“Ne olacak bu?” diye sordu sakince. 

Başıyla hamuru işaret etti.

“Çörek. Çörek yapacağım,” dedim bir çırpıda. 

Sesim öfkeli çıkmıştı.

“İyi olacağına eminim.”

“Çok zahmetli bir iş.”

“Tekrar deneyebiliriz. Sana yardım etmek isterim.”

“Ne teklif ettiğinin farkında değilsin. Ne kadar meşakkatli olduğunu biliyor musun? Kaç tane aşama olduğunu? Ne kadar sürdüğünü?”

“İyi bir sonuç almak için sabretmen gerekir.”

“Ah Simon, bilemezsin. Bunu yapmayı çok istiyorum. Muhtemelen senden de çok istiyorum.”

“Bundan kruton yapıyorlar, öyle değil mi?”

“Ne, nasıl yani? Sen neden bahsediyorsun tanrı aşkına?”

“Çörekten. Bir çeşit ekmek, öyle değil mi? Hey, kafanı mutfak tezgâhına vurmaktan vazgeç.”

Granitin soğukluğu yenilgiye uğramış, alev alev yanan suratıma iyi geliyordu. Fakat sesindeki kaygıyı hissedince daha hafif vurmaya başladım. Biliyordu ve hâlâ yanımdaydı. Gözlerini buğulu birer safire döndüren o mavi North Face ceketiyle mutfağımda duruyor. O sarılması ve sıcak ve seksi ve diri ve insanın aklını alacak kadar muhteşem bedeniyle orada duruyor. Bense üzerimde bal ve kuru üzüm artıklarıyla, çöreğimi öldürdükten sonra kafamı tezgâha vuruyorum burada. 

Çöreğimi Öldürürken. Ne güzel bir isim olurdu bu... 

Dikkatini topla, Caroline! 

Yürek onu kapıda gördüğünde neredeyse yerinden çıkacaktı. AC hemen onun arkasındaydı, Simon’ı görünce ister istemez kasıldı. Beyin anlık bir sarsıntı geçirip hemen durumu inkâr etti. Ama şimdi meseleyi analiz edince onu iyi bir aday olarak görme eğiliminde, endişe nedenini öğrenmek için teptiği yol ve harcadığı zamanı da bir yana koyuyor. Omurga şu anda dimdik. İçten içe düzgün bir duruşun göğüsleri güzel gösterdiğini biliyor. Haksız olduğunu söyleyebilir misiniz? Sinirler... Çırpınıyor. Neden? Neden? Neden yaptığımı öğrenmek istiyor? Yüzüne dökülen perçemlerinin arasından ona baktım... Ve gitgide endişelendiğini gördüm. Ben de öyle. Kafam gerçekten de acımaya başlamıştı. Yorgundum, bitkindin ve orgazm yoksunuydum. Ve biraz da sersem? Kafamı son kez vurduktan sonra doğruldum. Ardından biraz sola doğru yattım. Dengemi sağladım, derin bir nefes aldım ve ateşledim.

“Bilmek istiyor musun?”

“istiyorum. Kafanı vurman bitti mi?”

“Şükürler olsun bitti, daha fazla vurmak yok. Pekâlâ, neden? Neden mi? Söyleyeyim...” 

Yerde, tezgâha yakın bir yerde toplanmış çikolata parçalarını ve cevizleri bir kenara iterek küçük bir daire içinde turlamaya başladım. Köşede duran Clive’a baktım. Pençelerinin arasına aldığı bir kaç cevizle oynayıp duruyordu. Yere saçılmış yiyecekler, zihnime saçılmış düşüneler. Nasıl da uyuyordu. 

“Pizzacıları bilir misin Simon?”

Neyse ki beni dinliyordu. Ben mutfaktaki adanın etrafında döne döne kâh öfkeden deliye dönüp kâh burnumdan soluyarak anlatmaya başladım. Kendim bile kendimi anlamakta zorlanıyordum 

“Weinstein... Bir gece... Makineli tüfek... Gitti!... Jordan Catalano... Clooney bile değil!... Boşluk... Oprah... Yalnız... Bekâr... Boşluk... Clooney bile değil!... Jason Borne... Neredeyse Clooney... Pembe gecelik... Duvar sesi...”

Bir süre sonra başı dönmüş görünüyordu. Benim de başım dönmeye başlamıştı. Ama her şeyi anlatmaya kararlıydım. Turlarımdan birinde beni tutmaya çalıştı ama elinden kurtuldum. Neredeyse ezilmiş cevizlerin -onları tur attığım sırada ben ezmiştim- olduğu bölgeye giriyordum. Bu dağınıklığın arasında izlerimden bir şekil yaratmıştım. Son turumu atarken bu kez “Jumbo karidesli İspanya masalı” diye sayıklıyordum. O sırada bir mini kek kalıbını devirdim ve kendimi Simon’ın kollarında buldum. Bana sarıldı, kokumu içine çekip alnımdan öptü. 

“Caroline, tatlım, neler olduğunu bana anlatmalısın. Bu sayıklama ne böyle? Tamam, çok sevimli filan da bizi hiçbir yere götürdüğü yok.” 

Beni kollarında tutarak ellerini sırtıma bastırdı. Sarılmasına direnerek biraz kendimi geriye çektim ve gözlerinin içine baktım.

“Nasıl anladın?” diye sordum.

“Hadi ama bazen erkekler anlar işte.”

“Cidden. Nasıl anladın?” diye sordum yeniden.

Usulca burnumu öptü. 

“Çünkü bir anda başka bir Caroline oldun.”

“Numara yaptım çünkü bin yıldır orgazm olmuyorum,” diye durumu açık açık belirttim.

“Ne dedin?”

“Şimdi kapını tekmelemeye gidiyorum.” 

İç çektim. Ayağa kalkıp şeker tanelerine basmamaya çalışarak ilerledim.

“Dur bir dakika, ne yapmadın? Ne zamandır ne olmadın?”

Ona doğru döndüğümde elimi yakaladı. Artık her şey ortadaydı.

“Orgazm olmadım Simon. Orgazm. OR, zirve, mutlu son. Orgazm filan yok. Gecelikli Kız’a orgazm yok. Cory Weinstein istediğimde bana yüzde beş indirim yapıyordu ama benim OR’u alıp gitti.” 

Burnumu çektim. Gözlerimde yaşlar birikmişti. 

“Şimdi haremine gidebilirsin. Ben çok yakında manastırıma geri döneceğim!” diye bağırdım.

“Manastıra mı? Ne? Gel buraya. Şu olayları abartma huyunu da alıp gelir misin lütfen?” 

Kolumdan tutup beni mutfağa doğru çekti, sonra da kollarına aldı. Hıçkırıklar ve sızlamalarla sarsılırken benimle birlikte öne arkaya sallandı.

“Sen çok... iyisin... ben... yapamıyorum... sen.... çok iyisin... yatakta... başka... başka şeylerde de... yapamıyorum... ben yapamıyorum... tanrım... sen çok... çok seksisin... geldiğinde... çok seksisin... buraya... buraya döndüğünde de... çok seksisin... çöreğimi öldürdüm... ve sanırım... sanırım... seni seviyorum.”

Nokta. Nefes al. Biraz önce ne dedim?

“Caroline, ağlama artık, sen harika bir kızsın. Son söylediğini bir daha tekrarlar mısın?”

Biraz önce Simon’a onu sevdiğimi söyledim. Simon’ın North Face’i sümüğümle ıslanırken. Kokusunu içime çektim, sonra kendimi onun kollarından uzaklaştırıp ve hamuru yapıştırdığım duvarın yanına gidip hamuru çıkardım. Sinirler hayata dönmüştü, bir kereliğine de olsa bizim için çalışıyorlardı. Üstünü kapatabilir miydim? Kendimi toplayabilir miydim?

“Hangi kısmını?” diye sordum duvara ve cevizlerle oynamayı bırakıp can kulağıyla bizi dinleyen Clive’a.

“Son kısmını?” dediğini duydum. 

Bu kez sesi güçlü ve netti. 

“Çöreğimi öldürdüm, demiştim.” 

Kaçamak bir yanıt verdim.

“Sence sorduğum kısım o mu?”

“Şey, değil mi?”

“Bir daha dene.”

“Denemek istemiyorum.”

“Caroline, bir dakika senin diğer ismin ne?”

“Elizabeth.”

“Caroline Elizabeth,” dedi tok bir sesle. 

Beklenmedik bir biçimde beni güldürdü.

“Çörek güzel bir şeydir, içine duvar aroması katmazsan,” dedim. 

Bitkinlikten saçmalamalarımla itirafım karışıp ortaya tuhaf bir durum çıkarmıştı. Aslında kendimi biraz rahatlamış hissediyordum.

“Bana döner misin lütfen,” dedi. 

Ben de döndüm. Tezgâha yaslanarak sümüklü North Face’ini çıkardı. 

“Zaman farkından dolayı biraz sersemim, o yüzden küçük bir özet geçmek istiyorum yapabilirsem. Birincisi, anladığım kadarıyla orgazmını kaybetmişsin, doğru mu?”

“Evet,” dedim homurdanarak. 

Ceketini çıkarıp sandalyelerden birinin arkasına atmasını seyrettim.

“İkincisi, çörek yapması zor bir şey, doğru mu?”

“Evet,” dedim nefes alarak. 

Gözlerimi ondan alamıyordum. North Face’inin altında boydan boya düğmeli, beyaz bir gömlek vardı. Tek başına yeterince iyiydi ama bir de Simon’ın ağır ağır ve maharetle kollarını kıvırdığını düşünün.

Olağanüstü görünüyordu.

“Üçüncüsü de beni sevdiğini sanıyorsun, öyle mi?” diye sordu. 

Sesi tok ve gür çıkmıştı. Ballı, şerbetli ve örgü battaniyeli bir şeyler gibi çıkmıştı.

“Evet,” diye fısıldadım. 

Bunun doğruluğundan yüzde yüz emindim. Simon’ı seviyordum. Büyük, kocaman Simon.

“Sanıyor musun yoksa biliyor musun?”

“Biliyorum.”

“Pekâlâ, şimdi. Bu üzerinde durulması gereken bir şey, öyle değil mi?” dedi. 

Yanıma gelirken gözlerini kırpıştırıyordu.

“Hiç anlamıyorsun, değil mi?” 

Ellerini köprücük kemiğime koyup parmaklarını açtı. Baş parmağını göğüslerimin başladığı yerde gezdirdi. Nefesim hızlandı, bedenim bana aldırış etmeden birden canlandı. 

“Neyi hiç anlamıyorum?” diye mırıldandım. 

Beni duvara dayamasına izin verdim.

“Beni nasıl ele geçirdiğini Gecelikli Kız,” dedi. 

Bu kısmı bana doğru eğilerek kulağıma söyledi. 

“Ben de senin bir mutlu sona ulaşmanı isteyecek kadar seni sevdiğimi biliyorum.”

Ardından beni öptü. Yürek cennetteydi. Beni bir peri masalındaymışım gibi öptü. Her ne kadar bu peri masalı sırtıma yapışmış hamur parçalarını ve patilerinde ceviz olan bir kediyi barındırsa da. Fakat bu durum beni deliler gibi onu öpmekten alıkoymadı.

“Sana kapımı çaldığın geceden itibaren âşık olmaya başladığımı biliyor musun?” diye sordu boynumu öperek. “Ve seni tanımaya başladıktan sonra başka biriyle olmadığımı biliyor musun?”

Nefesimi tuttum. 

“Ama ben gördüğümü sanıyordum, yani seni bir başkasıyla...”

“Ne düşündüğünü biliyorum ama söylediğim doğru. Sana âşık olurken nasıl bir başkasıyla olabilirim ki?”

Beni seviyordu! Ama bir dakika, neydi bu şimdi? Bir adım geriye çıktı... Nereye gidiyordu bu konuşma?

“Şimdi hiç yapmayacağımı düşündüğüm bir şeyi yapacağım.”

Kederli kederli içini çekti. Masanın üzerinde dizilmiş ekmeklere baktı. Derin bir nefes alıp yüzünü buruşturdu ve tek bir hareketle hepsini yere indirdi. Yere alüminyum folyoya sarılı tuğla ekmekler yağıp etrafımızı sardı. Emin olamıyorum ama sanırım ekmekler yere düşerken ağzımdan cılız bir inilti sesi çıktı. Simon sonra bana döndü. Gözleri koyulaşmıştı ve tehlikeli görünüyordu. Beni kaldırıp masaya oturttu. Bacaklarımı iki yana ayırıp arasına girdi.

“Ne kadar eğleneceğimiz hakkında en ufak bir fikrin var mı?” diye sordu. 

Ellerini önlüğümün içine soktu. Karnımda sıcak ve pürüzlü elini hissettim.

“Neyin peşindesin?”

“Kayıp bir OR varmış. Ben de böyle zorlu görevleri görünce dayanamam.” 

Hınzırca gülümsedi. Beni masanın kenarına, güvenli bir köşeye çekti Ellerini dizlerimin arkasına koyup bacaklarımı beline doladı. Dudakları ve dili sıcak ve ısrarcıydı.

“Çok kolay olmayacak. Ne zamandır kayıp,” dedim öpücüklerinin arasında. 

Düğmelerini açıp Ispanya güneşi görmüş tenini ortaya çıkarmaya korktum.

“Kolayla işim olmaz.”

“Bunu kartvizitinin üzerine yazdırmalısın.”

‘Yazdırayım da neden hâlâ giyiniksin sen?”

Ona bakıp sırıtırken beni masanın üzerine yatırdı Ayağımla un eleğine çarpınca elek doğruca yere düştü ve bizi iş üzerindeyken iyice un içinde bıraktı. Simon’ın saçları bisküvi gibi görünüyordu. Kabarık ve pudra şekerli. Öksürmemle birlikte üzerimizdeki unların saçılmasıyla Simon yüksek sesle güldü. Uzanıp onu sertleşmiş bulup ona dokunduğumda gülmesi kesildi. Fakat hâlâ jean pantolonla sarılmıştı. İnledi. Dünyanın en sevdiğim sesi.

“Ah, Caroline, ellerini üzerimde hissetmeye bayılıyorum,” dedi dişlerinin arasından. 

Ağzıyla boynuma saldırdı ve tenimde sıcak, beyaz öpücükler bırakarak ilerledi. Diliyle önlüğümün kenarından girip altında kalan tenimi bir uçtan diğerine yaladı. Elleri çabucak askılı bluzumun altına ulaştı ve askılı bluz odayı geçip mutfak lavabosuna doğru havalandı. Saniyeler içinde şortum kendini onun yanında yüzerken buldu. Onları hemen jean pantolon ve gömlek izledi. Peki ya önlük? Onunla ilgili ufak bir sıkıntı yaşıyorduk.

“Sen denizci misin? Kim attı bu düğümü Temel Reis?” dedi öfkeden kudurmuş bir halde. 

Düğümü çözmeye uğraşıyordu. Bu uğraşı sırasında bir kavanoz portakal marmeladını devirmeyi başarmıştı. Marmelat şimdi masadan aşağıya doğru damlıyordu. Ben de boynumu çevirip arkamdaki düğüme bakmaya çalışırken bir kutu kuru üzümü dökerek olaya katkıda bulundum.

“Ah, önlüğü boş ver Simon. Buraya bak,” dedim. 

Sutyenimin önden kopçasını çözüp yere fırlattım. Önlüğü aşağı doğru çekip dekoltemi ayarladım. Simon gözleri faltaşı gibi açık çıplak göğüslerime bakıyordu ve acımasız bir darbeye girişti. Beni sertçe bir kere daha masanın gerisine doğru itti. Israrlı ağzı şimdi boynumdan aşağıya doğru iniyor, kendisine bir şey yapmış gibi tenime saldırıyordu, intikamını alıyordu. Ve çok şehvetli bir intikamdı bu. Dökülen marmelada parmağını daldırdı. Ardından yapışkan marmeladı halkalar çizerek tenime bastırarak bir göğsümden diğerine bir çizgi çizdi. Başını gömüp bir birinin bir diğerinin tadına baktı, ikimiz de aynı anda inliyorduk.

“Mmmh, tadına bayıldım.”

“İyi ki baharatlı tavuk yapmıyordum..” 

O zaman farklı bir durum ortaya çıkardı. 

“Vay, ah çok güzel.” 

İç geçirdim.

Bilmiş konuşmama gerçek bir ısırıkla karşılık vermişti.

“O zaman bunlar baharattan alev alırdı.”

Gözlerimi devirirken bana bakıp güldü.

“Biraz rahatlamak için kerevize ne dersin?” diye sordum.

“Bu evde kimseye rahatlama izni yok, henüz değil,” dedi. 

Yan tezgâhtan bal kavanozunu alıp önlüğümün yanına getirdi. Hiç duraksamadan iç çamaşırımı sırılsıklam etti. Ama düşündüğünüz anlamda değil. Her ne kadar o da geçerli olsa. Ben ona bakarken bana çığlıklar attırarak iç çamaşırıma da dahil olmak üzere her yerime bal sürdü. Sonra geri çekilip hayranlıkla baktı. 

“Tüh, berbat oldu. Çıkarılması gerekecek şimdi,” dedi tekrar yanıma gelerek. 

Marmelatlı ayağımla onu durdurdum.

“Önce sen, Bay Erkek,” dedim unla kaplanmış boxer’ını işaret ettim. 

Tek kaşını kaldırdı ve boxer’ını indirdi. Enkaz altındaki mutfağımda çırılçıplak duruyordu ve akıl almaz derecede yakışıklıydı. O anda Yürek, Beyin, Omurga ve AC oyun bahçesinde yan yana dizildiler. Sinirler’e el edip yanına çağırıyorlardı. Çıplak ve unlu ve kusursuz Simon’a bakıp kocaman bir gülümsemeyle iç çektim. Sinirler sonunda, şükürler olsun ki, nihayet bir uzlaşmaya varmıştık.

“Simon seni seviyorum kahrolası.”

“Ben de seni seviyorum Gecelikli Kız. Şimdi şu çamaşırlardan kurtul ve beni tatlıyla besle biraz.”

“Gel kendin al,” dedim gülerek. 

Doğrulup çamaşırımı üzerinden bal damlayan bacaklarımdan sıyırdım. Çamaşırımı Simon’a fırlattım. Gürültülü bir şaplakla Simon’ın göğsüne çarptı. Her yerden bal damlıyordu. 

“Bundan sonra sıkı bir duşa ihtiyacımız olacak,” dedim

Simon yapış yapış kollarıyla bana sarılırken.

“O ikinci raunt olacak,” dedi gülümseyerek. 

Beni masadan kaldırıp yatak odasına götürdü. Vücudum vücuduna dayanmıştı. Aramızda sadece önlük vardı. Ve o önlük bizi ayrı tutamayacaktı. OR’a gerçekten ihtiyaç duyuyor muydum? Yani yaşamak için gerekli bir şey miydi? Simon’ın yanında olmak, ona çok yakın olmak, bana sarılmış kollarını ve içimde hareket etmesini hissetmek yeterli değil miydi? Şu an için yeterliydi. Onu seviyordum, anlıyor musunuz? Beni yatağa bıraktı. Hafifçe zıpladım ve yan tarafıma döndüm, yatak başından bir ses geldi.

“Benim duvarlarımda da ses çıkaracak mısın Simon?”

Güldüm.

“Hem de hiç ummadığın kadar,” dedi. 

Önlüğü önünden çekti. İç geçirip kollarımı başımın üzerine attım. Arkaya doğru uzandım. Yüzümde kocaman bir gülümseme vardı. Parmakları karnımın, kalçalarımın, baldırlarımın üzerinde gezindi ve en sonunda bana ulaştı. Hafifçe dürtmesi ile bacaklarımı iyice açtım. Dudaklarını yalayarak dizlerinin üzerine çöktü. Bana İspanya’daki gibi dokunup oradaki gibi tadıma baktı fakat bu kez farklıydı. Hâlâ baş döndürücüydü ama farklıydı. Kendimi rahatlamış hissediyordum. Parmaklarını hareket ettirip döndürerek o noktayı buldu. Arkaya doğru gerilen bedenimin ve şiddetlenen inlemelerimin nedeni olan o nokta. Üzerimde inledi. Bunun üzerine yine yatakta geriye doğru kıvrıldım. Dudakları, dili bir kere daha beni buldu. Bilerek. Ellerim göğüslerimi aradı. O beni seyrederken göğüs uçlarımla oynayıp onları bir kere daha sertleştirdim. Yine ağzını, o muhteşem ağzını üzerimde hissetmenin o benzersiz gururunu yaşadım. Durdum. Bütün bedenim üzerimden akan enerjinin cızırtısıyla gerilmişti. Sonra tekrar rahatladım. O anda olan her şeyi hissetmeye, sahiden hissetmeye başlamıştım. Aşk. Aşkı hissettim. Ve sevildiğimi hissettim. Burada gündüz vakti, hiçbir şeyin saklanmadığı, her şeyin ortada olduğu -ve korkunç bir dağınıklık içindeki bugün, bu adam tarafından seviliyordum. Peri masalı yoktu, dalga sesi, titreşen mum ışığı yoktu. Gerçek hayat. Bu adam tarafından sevildiğim gerçek hayattan bir peri masalı. Yani bu adam tarafından gerçekten sevildiğim. Dil. Dudaklar. Parmaklar. Eller. Hepsi bana ve alacağım zevke adanmıştı. Bir kadın buna alışabilirdi. Aramızda tırmanmaya başlayan o tatlı gerilimi hissediyordum. Fakat bu kez bedenim bunu farklı algılıyordu. Hemen ritme giren bedenim hazırdı. Zihnimde, kapattığım  gözlerimin gerisinde kendimi o uçuruma yaklaşırken gördüm. Kafamda gülümsedim. Çünkü bu kez o kaltağı yakalayacaktım. Ve sonra? Alt tarafta gerçekten muhteşem şeyler olmaya başladı. Simon uzun, muhteşem parmaklarını bastırıyor, döndürüyor, kıvırıyor ve o gizli noktayı buluyordu. Dudaklar ve dil başka bir noktayı daire içine almıştı, bastırıp titretiyordu. Gözkapaklarımın gerisinde ışığın ince mızrakları ateşli ve vahşi bir dansa başlamıştı.

“Ah, tanrım... Simon... Çok... İyi... Sakın... Durma... Sakın... Durma...”

Daha da, daha da çok inledim ve sesim hâlâ yüksekti ama artık çıkardığım o sesleri kontrol edemez olmuştum. Çok iyiydi, çok iyiydi, çok çok çok iyiydi, az kalmıştı, az kalmıştı... Sonra çığlıklar başladı. Bana ait değildi ama. Göz ucuyla yerden tüylü bir merminin hızla geçtiğinin farkına vardım. Clive, bir tür kedileştirilmiş pike bombardıman uçağı gibi Simon’ı hedef alarak koşup üzerine atlamış, tırnaklarını sırtına geçirip ona arkadan saldırmıştı. Simon yatak odasından koridora oradan tekrar yatak odasına koştu. Clive kuduz bir rakun gibi oraya yapışmıştı, Clive’ı Simon’ın üzerinden atmak kolay değildi. Kollarını -kedinin kolları olur mu?- başka bir durumda olsa tapılası bir kedi olarak görünebilecek bir biçimde Simon’ın boynuna dolamıştı. Ama şimdi niyeti ciddiydi. Ben de üzerimde sadece bir önlükle arkalarından koşarak Simon’ı durdurmaya çalıştım. Fakat tenine gitgide daha da çok batan on tırnağın acısıyla Simon odadan odaya koşmayı sürdürüyordu. Bunu dışarıdan izlesem olaya karışmak yerine altıma kaçırırdım. Şu anda Simon’ın çığlıklarını duydukça kendimi zor tutuyordum. Onu gerçekten seviyor olmalıydım. En sonunda ikisini bir köşede kıstırdım. Simon’ın poposunu sıkıştırmamak için kendimi tutup onu kendime doğru çevirdim ve Clive’ın tırnaklarından kurtardım. Hemen oturma odasına gidip onu pat diye kanepenin üzerine bıraktım. Beni savunduğun için teşekkür ederim ama bu çok yersizdi demek için kafasına bir tane vurdum. Clive bana gururlu bir miyavlamayla karşılık verdi ve bıyıklarını yalamaya başladı. Mutfağa döndüm. Simon hâlâ bıraktığım köşede duruyordu. Onu şöyle bir süzdüm. Gözleri dehşet içindeydi. Duvara yaslanmış, sırtından dolayı acıyla yüzünü buruşturuyordu. Bakışlarımı daha aşağıya indirdim. İnanılmaz.

Hâlâ.

Dimdik.

Duruyordu.

Gözlerimin vücudunda gezindiğini gördü. Tıpkı ilk karşılaşmamızda olduğu gibi. Utangaçça başını salladı.

“Hâlâ dimdiksin,” dedim. 

Nefes nefeseydim, bir kere daha önlüğümün ipini çözmeye çalışıyordum.

“Öyle.”

“Muhteşem.”

“Muhteşem olan sensin.”

“Ah, lanet olsun,” diye ofladım. 

Düğümü açma konusunda pes etmiştim.

“Evet, lütfen.”

Bir an durdum sonra önlüğü tek bir hareketle sırtıma doğru çevirdim. Zıplayarak odanın öbür tarafına geçtim. Önlüğüm arkamda düşük kesimli bir pelerin gibi havalanıyordu ve ona çarptım. Onu duvara dayayıp ona saldırdım. Ona canlı bir battaniye gibi sarılırken beni yakalayıp ateşli bir biçimde öptü. Tırnaklarım göğsünü çiziyordu. Simon iç geçirdi.

“Sırtın iyi mi?” diye sordum öpücüklerimin arasında.

“Ölmem herhalde. Yalnız senin kedin...”

“Çok sahiplenici. Annenin canını yaktığını düşündü.”

“Öyle miydi?”

“Olur mu? Aksine.”

“Gerçekten mi?”

“Ah, evet, evet,” diye bir çığlık attım. 

Üzerinde kaymaya başladım. Bedenimi bedenine dayadım. Aramızda bal ve şeker kalıntıları, pütür pütür bir şeyler vardı. Vücudu boyunca aşağıya doğru inerken onun en uç kısmını öpmek için durdum. Onu da yanıma, yere çektim ve yerde arka üstü çevirdim. Etraf un bulutlarıyla kaplandı. Oracıkta, mutfağın ortasında göğüslerimin ucu marmelatlı dururken bacaklarımı açıp üzerine oturdum. Biraz yukarıya ilerledim. Ellerini yakalayıp avuçlaması için kalçalarıma götürdüm.

“Buradan tutacaksın,” diye fısıldadım ve kendimi ona doğru bıraktım. 

İkimiz de aynı anda iç çektik. Onun içimdeki varlığını bir kere daha hissetmek inanılmazdı. Sırtımı iyice gerginleştirip denemeyle kalçalarımı gevşettim... bir... iki... üç kere. Bisiklete binmek konusunda söyledikleri gerçekten doğruydu. Bedenim bunu çok çabuk hatırlamıştı. Sırtımda o aptal önlükle Simon’ın üzerinde hareket etmeye başladım. İçime girişini, bana karşılık verişini, beni ödüllendirişini, bana dayayışını ve asla merhamet etmeyişini hissettim. İleri geri giderek, birbirimizi iterek birlikte hareket ettik. Hatta mutfak zemininde biraz yer değiştirmiştik. Altımda doğruldu, ben çığlıklar atarken daha da içime doğru hareket etti. Ellerim vahşice saçlarından tutuyordu. Kendimi ona kenetlerken parmaklarımın üzerinde doğruluyordum. Gözlerimi kapadım ve başladım. O uçurumun kenarına doğru uzun yürüyüşüme başladım. Uçurumun kenarını görebiliyordum. Azgın dalgaların yukarısmdaydı. Kenara gidip aşağıya bakınca onu gördüm. OR. Bana el salladı, denize dalıp seksi bir pozla geri çıktı. Oyuncu kaltak. Simon boynumu öpüyor, yalıyor, tenimi emiyor, beni kendimden geçiriyordu. Bir ayağımı uçurum boşluğuna doğru uzattım, parmak uçlarımla onu işaret ediyordum. Bileğimi çevirerek havada ona doğru küçük daireler çizdim. Küçük daireler. Simon’ı tekrar yere ittim, elini elime alıp bacaklarımın arasına götürdüm. Onu dörtnala sürdüm. Parmaklarımı parmaklarına bastırdım, ikimiz birden uyum içinde sallanışımızın hızını artırdıkça çığlıklarım şiddetleniyordu ve oradaydı. Tam orada. Tam, tam, tam... Orada...

“Caroline, tanrım, sen... İnanılmazsın... Çok seviyorum... Seni... Beni... Öldürüyorsun...”

Bu da fazladan istediğim bir şeydi. Kafamda bir adım geri atıp daldım. Atlamadım. Daldım. Harika bir kuğu dalışı yaptım ve şükürler olsun ki doğrudan suya dalış yaptım. Onu yakaladım ve suyun içinde kayarken gitmesine izin vermedim. OR geri gelmişti. Kulaklarım uğulduyordu. Haberi ilk alanlar el ve ayak parmaklarım oldu. Parmaklarım karıncalandı, içinde küçük enerji kıvılcımları dolaştı. Aylardır bunun açlığını çeken her bir sinirden, her bir hücreden geçtiler. Bu hücreler kardeşleriyle iletişime geçip diğer hücrelere muhteşem bir şeyin yaşanıyor olduğunu söylediler. Bu duygu vücudumun her bir noktasına yayılmaya devam ederken gözkapaklarımın gerisinde renkler oynaştı, minik duyusal havai fişekler patladı. Bütün olay boyunca orada kalan Simon’ın üzerinde sallanıp şimi dansı yaparken içime saplanan bu katıksız bir haz beni titretiyor, dilimliyor, doyuruyordu. Edepsiz melekler korosunun şarkı söylediğini duydu mu bilmiyorum ama bunun önemi yok. Yapabiliyordum. Ve bu mutluluğun tanımıydı. OR geri gelmişti ve arkadaşlarını da getirmişti. Simon’la ben kendimizi birbirimize bastırıp devinirken, tek tek her bir hamlede vücudum bir yay gibi gerilirken içimde birbirinin ardı sıra dalgalar yükseliyordu. Başımı geriye atmış, şehvetle bağırmayı sürdürüyordum. Kendi ORgazm Evi’mde neyin, kimin beni duyabileceği umurumda bile değildi. Bir an altımdaki Simon’ı görmek için gözlerimi açtım. Bütün bu süre içinde benimle birlikte olan Simon mutlulukla ve çılgınca alabildiğine gülümsüyordu. Gösterdiği büyük çaba, saçlarının harika bir hamur karışımına dönmesiyle kendini gösteriyordu. Simon kâğıt hamuruna dönüyordu. Hâlâ kıvranmaya devam ederek orgazmlar bölgesinden ilerleyip bir çeşit tarafsız bölgeye geçiyordum. Altıncı ya da yedinciyi geçtikten sonra vücudum zevkten uyuşmuştu artık. OR bir arkadaşını daha getirmişti. Yanında G’yi getirmişti, Kutsal G. Bir beyinsiz gibi kekeleyerek aşkın o en büyük dalgası vururken ve ayak parmaklarımı kıvıran o ateş dalgası tonlarca tuğla gibi bana çarparken Simon’a sıkı sıkı tutundum, var gücümle tutundum. Bunun için yardıma ihtiyacım olduğunu hisseden Simon doğruldu ve kendine has bir pozisyon aldı. İçeride, derinlerde pek çoğuna yabancı bir nokta buldu ve bana yaslandı. Kendini defalarca, tekrar tekrar bana doğru itti. Nefesimi tutup sıkı sıkı sarıldım. Sonunda yeniden gözlerimi açtığımda odanın içinde çakan ışığı gördüm. Oksjen yine bedenime hücum etmişti. Simon beni defalarca sallayıp en sonunda derinlerimde bir yerde o kendine has, muhteşem bir yer bulduğunda göğsünün üzerinde anlaşılmaz şeyler geveleyip duruyordum. Ona tutundum, ikimiz birden titremeye başladık. Dalgaların sonunda geri çekildiğini hissediyordum. Nefes nefeseydik. Zevk gitmişti. Yerine aşk hücum etmiş, içimi yeniden doldurmuştu. Ağzım kıpırdayamayacak kadar bitkindi. Nefesimi kesmişti. Bu nedenle yapabileceğim en iyi şeyi yapmıştım. Beni anlamış görünüyordu. O da beni öptü. Mutlulukla mırıldandım. Mırıldanmak o kadar enerji gerektirmiyordu. Tek kelimeyle bitkindik, tükenmiş, sersemlemiş ve yapışkan bir ter içindeydik. Nasıl çarpılmış ve korkunç görünüyor olduğuma aldırış etmeden bacaklarına yaslandım. Bu yoğun andan sonra gözlerimden, yanaklarımdan yaşlar boşanıyordu. Bunun çok rahat bir pozisyon olmadığını hisseden Simon altımdan çıkıp çırpı bacaklarımı bükmeme yardım etti. Ardından mutfakta, yerde otururken beni kollarına aldı. Sessizce uzandık, bir süre hiç konuşmadık. Clive’ın yatak odasının kapısında oturmuş, sakin sakin patilerini yaladığını fark ettim. Her şey yolundaydı. Hareket edebileceğimi düşündüğüm bir sırada doğrulmaya çalıştım, odanın hafiften döndüğünü hissettim. Simon’ın tek kolu omzumda, ters dönmüş kapların, şişelerin, saçılmış ekmek kırıntılarının yarattığı kaosun yani mutfağımın ortasında oturup etrafımıza bakınıp durumu anlamaya çalıştık. Sessizce gülüp ona doğru döndüm. Mutlu gözlerle bana baktı.

“Temizliğe başlasak mı?” diye sordu.

‘Yok, duş alalım.”

“Peki,” dedi, kalkmama yardım etti.

İhtiyar bir teyze gibi sırtımı kıtırdattım. Vücudumun fena halde sızlaması üzerine yüzümü buruşturdum. Banyoya gidiyordum ama yönümü değiştirip buzdolabına doğru ilerledim. Bir şişe Gatorade kapıp Simon’a attım. 

“İhtiyacın olacak.” 

Göz kırptım. Önlüğümün fırfırlarıyla oynayarak duşa doğru ilerledim. OR artık geri dönmüştü, zamanımı artık onu çağırmakla harcamayacaktım. Gatorade’yi bir dikişte içen Simon da beni takip edip banyoya girdi. Clive birden kendini yere atıp sırtının üzerinde yuvarlanmaya başladı. Simon’a patileriyle el sallıyor gibiydi. Simon bana baktı, ben omuz silktim. İkimiz birden sırtının üzerinde kıpırdanan ve el sallamaya devam eden Clive’a baktık. Simon yanına diz çöktü, temkinlice elini ona uzattı. Clive bana göz kırparak —yemin ederim ki öyle yaptı - Simon’a sokularak oynaşmaya başladı. Bunun hâlâ bir tuzak olabileceğini düşünen Simon dikkatli hamlelerle ona doğru uzanıp Clive’ın karnındaki tüyleri okşadı. Clive da ona izin verdi. Hatta sevecen bir mırlama bile duymuştum. Erkekleri bir anlığına baş başa bırakıp duşun yanına gidip ısınması için suyu açtım. Sonunda önlüğün düğümünü çözmeyi başarmıştım, ondan bir çırpıda kurtulup yere fırlattım. Duşun altına adımımı atıp sıcak suyun hâlâ hassas olan tenime dokunuşunu hissederek kendimden geçtim.

“Geliyor musun? Çünkü ben geldim bile,” diye seslendim su sesini bastırmaya çalışarak. 

Kendi esprime güldüm. Çok geçmeden Simon başını duş perdesinin köşesinden içeri uzattı. Çıplak ve köpüklü halimi seyrediyordu. Yanıma gelirken yüzünde şeytani bir gülümseme vardı. Sırtındaki on ince sıyrığı görünce birden içimi çektim ama o aldırış etmeyip güldü.

“Aramız iyi. Sanırım artık arkadaş olduk,” dedi. 

Beni kendine çekti ve suyun altında buluştuk. İç çektim. Rahatlamıştım. 

“Ah, ne güzel,” diye mırıldandım.

“Evet.”

Üzerimize çarpan su taneleriyle sarılmıştık. Simon’umun kollarındaydım ve bundan daha iyisi olamazdı. Biraz geri çekildi, yüzünde soru soran bir ifade vardı.

“Caroline?”

“Hı-hımmm?”

‘Yere attığım ekmeklerin arasında hiç...şey...”

“Evet?”

“Kabaklı ekmek var mı?”

“Evet, Simon, kabaklı ekmek var.”

Yine sessizlik. Bu kez su için.

“Caroline?”

“Efendim?”

“Seni daha fazla sevebileceğimi düşünmezdim ama her nasılsa öyle.”

“Buna memnun oldum Simon. Şimdi bana şekeri ver.”

Yirmi İkinci Bölüm

16:37, aynı gün:

“O sabun mu? Sakın sabuna basıp kayma.”

“Sabuna basıp kaymam.”

“Kaymanı istemiyorum. Dikkatli ol.”

“Sabuna basıp kaymam. Şimdi arkanı dön ve sesini kes.”

“Sesimi kesmek mi? Ne mümkün? Sen böyle...mmm... işte aynen böyle...oohhhh...sonra da böyle. Uf, bu acıttı, Simon. Hey, iyi misin orada?”

“Sabuna basıp kaydım.”

Arkamı dönüp gerçekten bir yerine bir şey oldu mu diye dönüp bakmama fırsat bırakmadan ellerimi ellerinin içine alıp banyo duvarının üzerine doğru uzattı ve beni duvara yasladı. Simon vücudunu vücuduma göre yerleştirirken bedenim püsküren suyun ve Simon’ın omuzlarımın arasına kondurduğu öpücüklerin altındaydı. Simon, o kalın, sert ve enfes haliyle içime doğru kayarken kaçak sabunun düşüncesi zihnimi tamamen terk etti. Üzerinde akan sularla son derece çekici görünen fayanslara bakarken hızlanan nefesim boğazımda takılmıştı. Ardından bana acı çektirircesine ve özellikle ağır ağır içime girmesiyle nefesim tekrar kesilmeye başladı. Elleri şimdi de kalçalarımı avuçlamıştı. Başımı geriye attım, yüzümü çevirdiğimde karşımda çıplak ve ıslak Simon’ı buldum. Alnı kırışmıştı, hiç affetmeden gerçekleştirdiği işgalinin sonunda ağzı iyice açılmıştı. Hızla sarmala girdim. Bütün bilincim, düşüncelerim sadece patlamadan önceki o noktaya odaklanmıştı. Ağzımdan suyla birlikte sözsüz sözcükler dökülüyor, deliğin etrafında fırıl fırıl dönüyordu. OR artık döndüğüne göre fazla oyalanmazdı. Şimdiye kadar hiç değilse zamanında gelmişti ve hiç şüphesiz günlerce, haftalarca, aylarca süren bekleyişin ve feryadın, ricanın ve yalvarışın hatırasını yerle bir etmişti. Beni dur duraksız bir festival armağan etmişti. Sonrasında kendimi sersem, takatsiz ve bir taneye daha hazır hissettiren bir festival. Kulağımda inledi, titredi ve .... Kadınının birkaç taneye bana mısın demediğini benim kadar o da içten içe biliyordu. Böylece, boynuma ıslak bir öpücük kondurarak bedenimden ayrıldı. Bir çırpıda beni kendine doğru çevirip “Bir dakika, nereye?” dememe kalmadan tekrar içime girdi. 

“Hiçbir yere gitmiyorum Gecelikli Kız, epey bir süre burada kalacağım,” diye mırıldandı. 

Sertçe kalçalarımı avuçlayıp beni duvara kaldırdı. Ağırlığıyla beni fayanslara yapıştırdı, beni sıkı sıkı tuttu, içerden tuttu. Vücudum dümdüz uzanırken onun vücudu gerildi. Kaygan tenlerimizin birbirine dokunması inanılmaz bir duyguydu. Bu adamdan nasıl bu kadar ayrı kalmıştım? Önemi yok. Buradaydı, içimdeydi ve bana yeni bir OR festivali sunmak üzereydi. Bakışlarımı aşağıya çevirip onu görebilmek için aramızda bir mesafe bırakarak onun birazcık ittim. Fakat hazdan görüntüler bulutlandığından arka arkaya, defalarca içime girişini, beni hiçbir erkeğin doldurmadığı kadar dolduruşunu tam göremiyordum. Beni bu kadar kudurtan manzarayı görmek için şimdi o da gözlerini aşağıya çevirmiş, o da kendini kaptırmıştı ve ağzından “Mmmhh” diye bir ses çıkarmıştı. Devinimleri hızlandı, o duyguyu, hem acıya hem de kusursuzluğa yakın o son noktayı kovaladı. O mavi gözlerde şimdi bir yangın vardı, o gözler şimdi şehvetle doluydu. Bakışları bakışlarımla buluştu ve ikimiz birden yine kendimizi o uçurumdan aşağıya bıraktık. Tutunduk. Durduk. Kilitlendik ve boşaldık. İkimiz birden büyük bir inilti ve gürültüyle geldik. Boğazımdan vahşi bir inilti çıkmıştı ve elmas kutum sevinçten deliye dönmüştü. Heyecandan deliye dönen elmas kutusu... Ne kadar da güzel bir isim... Şey için... Mmmm... Evde, un tepeleriyle kuru üzüm döküntülerine basmamaya çalışarak havluya sarılmış bir şekilde dolaşan Simon’ın görüntüsü tam seyirlikti. Yere dökülmüş marmelada basıp kayarak tezgâha çarpmasına öyle katıla katıla gülmüştüm ki kanepeye oturmak zorunda kalmıştım. Şimdi, elinde bir dilim kabaklı ekmek, ona güldüğüm için yüzünde muzip bir ifadeyle tam önümde duruyordu. Gülmeyi sürdürdüm. Havlum üzerimden kayıp kıymetli varlıklarımı biraz fazlasıyla açıkta bıraktı. Göğüslerimin ortaya serilmesini iki olay takip etti. Gözleri yuvalarından fırladı ve bir başka şey daha yuvasından fırladı. Fırladı. Bu ikinci fırlamadan sonra tek kaşımı kaldırdım.

“Beni neredeyse bir makineye çevirdiğini bilmem farkında mısın?” dedi. 

Havludan dışarı çıkan Hu-Hu’sunu işaret etti. Simon kabaklı ekmeğini emniyete almak için sehpanın üzerine bıraktı.

“Ne kadar sevimli! Neredeyse başını perdenin arkasından uzatır gibi!” 

Ellerimi çırptım.

“Farkında mısın bilmiyorum ama genel bir kural olarak biz erkekler sevimli kelimesinin bu arkadaşla aynı cümle içinde kullanılmasından pek hoşlanmayız.”

“Ama çok sevimli, n’apayım? Aaa, nereye gitti?”

“Utandı. Yine de sevimli denemez. Ama utangaç.”

“Nah utangaç. Biraz önce duştayken öyle pek utangaç değildi.”

“Gururunun okşanmasına ihtiyacı var.”

“Vay canına.”

“Gerçekten. Öyle. Ayrıca okşanma konusunda son derece hassastır.”

“Hımm, aslına bakarsan ben dil darbelerine ihtiyacı olduğunu düşünüyordum ama eğer okşanma ona yetecekse...”

‘Yok, hayır. Bence dil darbeleri gayet yerinde. Ayrıca... Ah, olamaz. Caroline!”

Ona doğru eğilip utangaç arkadaşı öne doğru çıkardım ve bir çırpıda ağzımın içine hapsettim. Orada büyümeye başladığını hissederek kanepenin ucuna yerleştim. Kollarımı ona sarıp havluyu indirdim. Onu daha yakına çektim,yani daha çok içime aldım. Ellerini saçlarımın arasına sokup yüzüme dayadığını hissederken doyum içinde inledim. Parmaklarını saygıyla göz kapaklarıma, yanaklarıma, şakaklarıma koydu. En sonunda bir elini saçlarıma daldırdı, diğerini de...Vay canına. Kendini tuttu. Ben bütün dikkatimi aletinin ucunda yoğunlaştırırken Simon da alt kısımlarını sıvazlamaya başladı. Muhtemelen gördüğüm en seksi manzaraydı. Simon’ın eliyle kavradığı aletinin ağzımda bir ileri bir geri gidişini görmek. “Seksi” demek doğru olmazdı. Gözlerimin önünde oynayan bu katıksız erotika gösterisi için yeterli bir ifade değildi. Gözlerimin önünde demişken, tekrar haz içinde inledim. Ağzımın tanık olduğu bu gösterinin karşısında fena halde heyecanlandığını hissediyordum. Ne şanslı bir ağız. Kendimi sırtüstü kanepeye bırakıp Simon’ı da yanımda götürdüm. Bunun üzerine iki eliyle kanepenin arkasından destek alıp ağzımın içinde gidip gelmeye başladı. Bu pozisyon onun içime daha da çok girmesini sağlamıştı, benim için de daha derinlere inmek kolaylaşmıştı. Kalçalarını tuttum, onunla ilgilenmenin baş döndürücü heyecanını hissettim. Onu bu şekilde alması gereken bendim, sadece ben. Gelmeye yaklaştığını hissediyordum. Verdiği sinyalleri çok yakından öğrenmeye başlamıştım. Onu tekrar istiyordum. Bu bakımdan bencildim. Son bir güçlü çekişle onu bıraktım. Kanepenin alt tarafına iterek önünde bacaklarımı açtım. Üzerimdeki varlığını hissettim. Ben aşağıya doğru kayarken o da beni yukarıya dayıyordu ve işte o an vardı. Hani var ya o an işte. Her şeyin enfes bir biçimde son derece gergin ve çekilmiş olduğu an. Bedeniniz cevap verir, içeride olmaması gereken bir şey şu anda içeride ve kısa bir anlığına da olsa, yabancı, bilinmez bir şey. Ardından teniniz geri dönen şampiyonu hisseder. Kaslarınızın hafızası sizi ele geçirir ve sonra her şey çok güzeldir. Huşu ve doygunluk veren o mucizevi his. Daha sonra hareket etmeye başlarsınız. Omuzlarından tutup kendimi yukarıya çektim. Kalçalarımı ona doğru çevirdim. Zihnimde birebir ölçülerimle beceriklilikle bana ilk hazırlanışı olmadığını fark ettim. Kusursuzca içime oturdu. Bir bütünün iki yarısı, neredeyse cinsel bir lego gibiydik. O da bunu fark etti. Fark ettiğini hissettim. Elini iyice açıp göğsüme, doğrudan kalbimin üzerine koydu. Onun üzerinde zevk içinde dört nala koşarken “muhteşem,” diye fısıldadı. Üzerinde sallanırken kalbimi elinde tuttu. Diğer eli de kalçalarımdaydı, bana yol gösteriyor, beni pozisyona sokuyor, bana dokunuyordu. Benimle kalmakta zorlandı. Boşalır boşalmaz gözlerini açtı. Elini kalbimden alıp daha aşağılara götürdüm. Orada o kusursuz daireleri çizmeye başladı.

“Ah, Simon... Oh, ohhh... çok... çok güzel... çok... mmmhhh...”

“Senin dağılmanı izlemeye bayılıyorum,” dedi inleyerek ve yaptı. 

Ve yaptı. Ve yaptı.

Üzerine yığılıp odanın dönmesi durana kadar onu seyrettim. O duygu ayak ve el parmaklarıma geri gelmişti. Beni kendisine yaklaştırdığında içime bir sıcaklık yayıldı. 

“Dil kırbacı. Nasıl bir fikir ama,” dedi. 

Ben de kıkırdadım.

20:17

“Hiç buranın duvarının rengini değiştirmeyi düşündün mü?”

“Sen ciddi misin?”

“Niye ki? Belki yeşilin açık bir tonu? Ya da hatta mavi renkte? Mavi hoş olabilir. Seni maviyle çevrelenmiş görmek hoşuma giderdi doğrusu.

“Ben sana nasıl fotoğraf çekildiğini soruyor muyum?”

“Yo...”

“Ee o halde sen de bana nasıl duvar rengi seçildiğini anlatma. Kaldı ki duvarların renklerini değiştirmeyi planlıyorum ama daha karanlık bir renk olacak. Sizin deyiminizle daha koyu.”

“Bizim deyimimizle daha koyu, öyle mi? Tadı nasıl?!”

“Hımm, bayağı iyi. Hımm, gerçekten çok iyi. Her neyse, ne diyordum. Belki... Koyu barut grisi düşünüyorum. Üzerine de krem rengi bir tezgâh. Dolapların rengini de daha koyu yapmayı düşünüyorum. Maun rengi olabilir mesela. Ah, kahretsin, zevkten dört köşe oldum.”

“Not edildi. Koyu olması iyi, olabildiğince koyu olması daha da iyi hatta. Ayağını omzuma koyabilir misin?”

“Böyle mi?”

“Ah, Caroline, evet öyle. Pekâlâ... Yeni bir tezgâhtan mı bahsediyordun? Mermer biraz soğuk olabilir, sen ne dersin?”

“Evet, evet, evet! Ne? Nasıl yani? Soğuk mu? Rulo pasta gibi tezgâha serilmeyeceğim için soğuk beni rahatsız etmez. Kaldı ki mermer tezgâhlar hamur yoğurmak için idealdir.”

‘Yapma,” dedi. 

Yüzünü bana dönüp ayak bileğimin içini öptü.

“Neyi yapmayayım Simon?” dedim hırıltıyla. 

Nefesim boğazıma takılmıştı. Ritminin hafiften hızlanmaya başladığını hissettim. An itibarıyla içinde olduğu kişi olarak benden başka kimsenin fark edemeyeceği bir farktı bu. 

“Hamurdan bahsederek dikkatimi dağıtmaya çalışma. İşe yaramayacak,’’dedi. 

Sol elini tezgâhın üzerinden çekip göğüslerimde hafifçe ileri geri gezdirdi. Parmak uçlarıyla göğüs uçlarımla oynayarak onlardan küçük, sert tepecikler yarattı. Aşağıda, kalçalarımın ve baldırlarımın alt tarafında, göbek çukurumda çılgınca bir enerji birikmeye başlamıştı.

“Hamur konusu yok demek? Simon’la edepsiz hamur konuşması yok ha? Mmm, zaman zaman farklı konulara yönelmek iyi olmaz mı peki? Beni tezgâhın üzerinde eğilmiş, sana hizmet ederken düşünemez misin..” 

Parmaklarımı saçlarının arasında gezdirdim. Islak ağzım, dilim, dudaklarım ve dişlerimle onu öpmek için bana doğru çektim. Onu daha da derinlere almayı kafama koymuştum. Mutfaktaki adanın üzerine tünemiş bunun olabildiğince uzun sürmesine kararlı, içeride duran güzel Bay Parker vardı, ikimiz de merak içindeydik. Acaba bu konuşmayı ne kadar sürdürebilecektik bir yanda şey... yaparken. Şimdilik ömrümün en yoğun, en müstehcen, en harika on yedi dakikası geçmişti ama ön sevişme buna dahil değildi. OR sınırlarda geziniyor, kendisine neden direkt geçiş olanağı sunulmadığını merak ediyordu. Ama şimdi o kaltağın kontrolünü ele geçirmiştim ve bu tatlı eziyet inanılmazdı. Çektiğine değiyordu. Ta ki Simon benden ayağımı omzuna koymamı isteyene kadar. Vay anasını, beni tarumar ediyordu. Bir bacağım omzundaydı. Diğer bacağımı da açıp yanına almıştı. Kalçaları küçük, kudurtucu daireler çizerek deviniyor ve hazzı yavaş yavaş tırmandırıyordu. Konuşmayı sürdürmekte ısrarcı olan oydu. Ben de devam ettirmeyi başarabilmiştim. Ta ki ayağımı omzuna koyana kadar. Birden işin içinde olmayan kısımlar olaya dahil olup heyecan hissetmeye başladı ve bu his gitgide daha da güçlendi. Öyle ki artık laf yarıştıracak gücü kendimde bulmak zorlaştı. Ama gerçekten de kimin laflara ihtiyacı vardı ki? Onlar olmadan da yaşayabilirdim. Simon’ın altında olduğum sürece hiçbir lafa ihtiyacım yoktu. Yine de bu oyunu devam ettirebildim. Havada asılı bir kaç laf kalmıştı söylenecek.

“Beni sınama, Edepsiz Kız. Bak bu mutfakta sana çok terbiyesiz şeyler söylerim.”

“Mmm, Simon, ne yaptığımı görmüyor musun? Bak tezgâha dayanmışım. Üzerimde el kadar bir önlük var, altım çırılçıplak. Elimde de oklava ve elmalar...”

“Elmalar mı? Ahhh, elmalara bayılırım,” diye inledi. 

Diğer ayağımı alıp öbür omzuna yerleştirdi. Elleri sertçe beni tezgâhın ucundan biraz daha öne çekti. Tekrar bir ritim yakalayarak hareket etmeye başladı.

“Bayıldığını biliyorum. Tarçınlıya ne dersin? Sana turta yapabilirim Simon. Şöyle güzel bir elmalı turta, ev yapımı hamurla... Hepsi senin için koca adam. Biliyorsun tek yapman gereken istemek...” dedim gülerek. 

Tekrar hızlandığında gözlerimi şaşılaşmaktan alıkoymaya çalışıyordum. Islak tenlerin çıkardığı ses artık komik gelmiyordu. Başka bir laf daha.

“Nasıl, hoşuna gidiyor mu Caroline? İyi mi?” diye sordu beni şaşırtarak.

“İyi ne demek? Mükemmel.”

“Mükemmel mi? Gerçekten mi?” 

Kendini neredeyse tamamen çıkarıp ardından bir kerede itti. Bana her bir santimini hissettirdi. Ve laflar sahipsiz kaldı. 

“Öyle olduğunu sen de biliyorsun. Elmalara dönersek. Turtanı sıcak ve yanında vanilyalı dondurmayla mı istersin? Sıcak, ağızda eriyen... -ah, tanrım.”

“Bunu gerçekten şimdi mi konuşmak istiyorsun? Eğer bunu devam ettireceksen kendimi kontrol etmekte zorlanacağım.”

“Elmalı turta konuşmaktan daha mı zor?” diye sordum.

Ayak parmaklarımı gerginleştirip tavana doğru kaldırarak yeni bir haz yarattım.

“Peki şuna ne dersin? Eğer bu elmalı konuşmaya bir son vermezsen...” diye başladı. 

Ağzını kulağımın yakınına getirmek için üzerime doğru eğilip beni zevkten titretti. Bir eli göğsümü kavradı, sertçe okşayıp göğüs ucumu çekti. Diğer eli de alt tarafa sokulup beni yokladı. Ta ki kasılarak bağırmama neden olan o noktayı bulana kadar. 

“Eğer durmazsan seni becermekten vazgeçeceğim ve inan bana henüz üzerinde yapmayı hayal ettiğim her şeyi deneyip enkaz haline getirmeye başlamadım bile.”

Geri çekip yine kendisini bana dayadı. İyice. Ve içimdeki son espri kalıntısına da... Veda ettim. Ona yalvaracak kadar gururumu ayaklar altına alamazdım.

“Ah, Simon, veriyorum. Hadi becer beni.”

“O elmalı turtadan verecek misin?"

“Evet, evet! O elmalı turta senin! Ah, tanrım...”

“Aynen öyle, elmalı turta benim, elmalı turta... ahhh, nasıl da dar burası.” 

İnledi. Bacaklarımı bir tarafa çekti, defalarca, dur durak bilmeden, daha da derinlere, içime sokarken bacaklarımı havada tuttu. Bana bakıp sırtım bir yay gibi gerilirken ve tenim kızarırken beni seyrediyordu. Zirveyle çarpıştığımda içimde bir ateş yürüdü ve yoğunluğuyla beni sersemletip dilsiz bıraktı. Öyle ki varlığımın en derin noktasına kadar sarsılmıştım.

“Seni seviyorum Caroline, seni seviyorum, seni seviyorum, seni seviyorum,” dedi şarkı söyleyerek. 

Artık düzensiz bir ritimde gelip gidiyordu. Kendi boşalmasına doğru hızını artırmıştı. Kaşlarının üzerinden ter damlaları iniyordu. O beni kalçalarıma kenetlenmişti, ben de içeriden ona kenetlenmiştim. Tutunabildiğim kadar tutunuyordum. Başını göğsüme dayadığında somut ağırlığını hissediyordum. Üzerimdeki sıcak ağırlığı nasıl bu kadar güzel olabiliyordu? Sıkışan ciğerlerimin nefes almamı zorlaştırması gerekirdi ama öyle olmadı. Ellerimle yüzünü kavrayıp onu öyle tuttum. Saçlarını arkaya taradım. Bana ağırlığı değil, tersini hissettiriyordu.

“Kesinlikle canıma kastın var senin, bundan adım gibi eminim,” dedi inleyerek. 

Ulaşabildiği her yerimi öptü.

“Ben de seni seviyorum,” dedim iç çekerek. 

Mutfak tavanıma bakıyordum. Yüzüme yayılan o kocaman gülümsemeyi hissedebiliyordum. OR uzun zaman boyunca buralarda olacaktı. Mutfağımı hayatta maviye boyatmayacaktım.

21:32

“Üzerimizdeki unları, şekerleri ikinci temizleyişimiz olduğuna inanamıyorum. Bize ne oldu böyle?”

“Şeker iyidir, cildi ölü hücrelerden arındırır,” dedim.

“Unun ne gibi faydaları olduğunu bilmiyorum ama.”

“Ölü hücrelerden arındırır mı?”

“Evet, fark ettim ki burada her seviştiğimizde üzerimize yapışan şekerler ölü hücrelerimizi atmamıza yardımcı oluyor.”

“Sen ciddi misin Caroline? Ölü hücreler mi? Hiç seksi olduğu söylenemez.”

“Biraz önce şikâyet etmiyordun ama.”

“Tabii ki. Nasıl şikayet edebilirim ki? Unutma, bana elmalı turta yapacaksın.”

“Unutmam ama o sözü verdiğimde bir bakıma baskı altındaydım.”

“Ne baskısı? Benim altımdaydın.”

“Evet, Simon, senin altındaydım.”

“Duşta sırtını ovmamı ister misin?”

“Evet, lütfen.”

Küveti doldurup iki ucuna oturduk. Sıcak suda gevşeyip rahatladık, üzerimize yapışan mutfak kırıntılarından kurtulduk. Bir noktada bütün bu dağınıklığın ve pisliğin icabına bakmam gerekecekti ama şu anda aklım fikrim önümde oturan adamdaydı. Boynuna kadar banyo köpüklerine gömülmüş, güçlü kollarıyla yakınına çekmek için bana uzanan bu adamda. Küvette şamandıra gibi bata çıka ilerleyerek ön tarafına yerleştim. Banyo lifiyle üzerime yapışmış son parçaları da nazikçe temizledi. Ardından küvetin kenarına yaslanarak beni göğsüne çekti. Kolları bana dolandı, beni içine aldı. Sıcak sular ve daha da sıcak Simon’la çevrelenmiştim. Gözlerimi kapayıp bu duygunun tadını çıkardım. Korunaklılık, tatlılık, seksilik. Yer değiştirip ona iyice, neredeyse imkansız derecede yaklaştım, Simon’ı popomun tam arkasında hissettim. Büyüyordu.

“Hey, merhaba sevgili arkadaşım,” diye mırıldandım.

Elimi köpüklerin arasına sokup onu buldum. İstekli ve iffetsiz.

“Caroline...” diyecek oldu. 

Başını küvetin kenarına dayadı.

“Ne var?” diye sordum masumca. 

Parmaklarımı küçük Simon’ın kenarlarında gezdirip onun tekrar canlandığını hissettim.

“On yedi yaşında değilim. Bilmem farkında mısın?” 

Bir kahkaha attı. Sesi, sözlerine rağmen kısık ve istekli çıkmıştı.

“Ah, şükürler olsun ki. Yoksa eylemlerimin hesabını vermem gerekecekti. Reşit olmayan biriyle ilişkiye girmek filan,” diye fısıldadım. 

Usulca dönüp onun uzunluğu boyunca gidip geldim. Köpükler, sabunlar ve su beni iyice kayganlaştırmıştı. Sessizce tıslayıp gülümsedi. 

“Beni artık iyice parçalayacaksın, bunu biliyorsun değil mi? Beni makine mi sandın, nedir?.. Tanrım, şunu yapmayı bırak,” dedi inleyerek. 

Farkında olmadan kendini elime dayadı.

“Vah vah, parçalayacakmışım da falan da filan. Tek istediğim gözlerin şaşılaşana kadar seni düzmek,” diye mırladım.

Bunun üzerine yandan bana su sıçratan Simon’a elimi kaldırıp yumruk yaptım.

“Zaten şimdiden zar zor seçiyorum. Senden üç tane var gibi,” diye inledi. 

Bacaklarımı tutup ikiye ayırdı ve beni üzerine aldı.

“Ortadakini hedef al, Simon,” dedim ve aşağıya doğru kaydım.

Evet, temizlenmek için biraz suya ihtiyacımız oldu.

23:09

“Ben bi şeyler ısmarlayacağım. Bu adamın beslenmeye ihtiyacı var, be kadın.”

“iyi hadi ısmarla sonra hemen yanıma gel. Sana ihtiyacım var Simon. Niye yerde sürünüyorsun?”

“Artık bu noktada ayağa kalkabileceğimi zannetmiyorum. Bu makinenin bir molaya ihtiyacı var. Bu makinenin tamirata da ihtiyacı olabilir. Bu makinenin, bir dakika, bir dakika, sen orada ne yapıyorsun öyle Caroline?”

“Efendim?”

“Görünen o ki sen... Vay canına, kendine sık sık böyle dokunur musun?”

“Son zamanlarda yapmamıştım. Niye ki? Hoşuna gitti, öyle değil mi?”

“Evet... Çok... Vay canına...Şey... Kapı çalıyor... Yemek geldi. Demek yemek... Yemek... Demek...”

“Şu anda gerçekten kafiye yapmakla mı uğraşıyorsun Simon? Ohhh, ahhh, gerçekten çok iyi bu.”

“Bakar mısınız? Kimse yok mu? Buradan bir yemek siparişi... Peki ben nasıl şimdi para üstü bulacağım?”

“Üstü kalsın.”

“Kapının altında bir ellilik uzattın. Bu otuz dolar bahşiş demek oluyor, farkında mısın?”

“Üstü kalsın. Yemeği bırak sadece. Caroline hadi geç şu yatağa.”

“Mmm, az kaldı Simon. Benim... bitirmemi... istemediğinden... ohhh...emin... misin... ohhh. Bunu yapmana bayılıyorum.”

“Mmhh, mumoh, hah, hoo...”

“Ağzın doluyken konuşma Simon. Simon, Simon, Siiimmooooon.”

“Pekâlâ ahbap. Yemeğini buraya bırakıyorum. Bu arada, bahşiş için teşekkürler.” 

01:14 

Yatakta uzanıyoruz, Zavallı Simon’ım, onu soyu tükenme tehlikesiyle karşı karşıya bırakmıştım. Doğru, on yedi yaşında değildi ama o bile kendi dayanıklılığına inanamadı. Bu çılgınlığın son raundunun ardından sürünerek antreye geldi, kapıdan ısmarladığımız yemeği aldı ve yatağın ortasında oturup Tayland yemeği yedik. Ben çabucak çarşafları değiştirdim. Çünkü yatakta orada burada un ve kuru üzüm artıkları vardı. Yarın mutfakta yapmam gereken işler gözümü korkutuyordu ama değmişti. Yaşadıklarımın hepsi paha biçilmezdi. Hepsi. Şimdi dinleniyorduk. Hâlâ birbirimize sarılıyorduk fakat şimdi üzerimizde pembe gecelik ve pijamalar vardı. Durumu netleştirmek adına, pembe geceliği giyen bendim. Yan yana, birbirimize bakacak şekilde uzandık. Bacaklarımızı birbirimizin üzerine attık, ellerimizi tuttuk.

“Ne zaman işe başlaman gerekiyor?”

“Jillian’a Pazartesi günü işe gideceğimi söyledim. Şu anda en son düşünebildiğim şey olsa da.”

“Neyi düşünüyorsun peki?”

“Ispanya’yı ”

“Öyle mi?”

“Evet. Muhteşemdi. Beni de götürdüğün için çok teşekkür ederim." 

Dirseğimle onu hafifçe dürttüm.

“Benim için bir zevkti. İki türlü de. Ben de senin ‘gelebilmene’ sevindim,” dedi.

OR artık döndüğüne göre onunla ilgili şakalar yapabilirdik. Bir süre ikimiz de sessiz kaldık. Sadece müziği dinledik. Simon biraz önce topallayarak yan tarafa geçip bize bir plak koymuştu. Topallarken bile seksiydi.

“Peru’ya ne zaman gideceksin? Kahretsin. Gittiğin için senden hâlâ nefret ediyorum bu arada. Ne zaman gidiyorsun peki?”

“İki hafta içinde. Fotoğrafçıdan nefret etmek olmaz ayrıca. Gitmem gerekiyor ama hep geri geleceğim.”

“Ah, bu arada bir şeyi açıklığa kavuşturayım. Gittiğin için nefret etmiyorum senden. Nefret ediyorum çünkü ben de gelmek istiyorum. Fakat konuyu dağıtıyorum. Senden nefret ettiğimden çok daha fazla seviyorum seni. Yani tamamız.”

“Tamam mıyız?”

“Tabii ki. İşin için seyahat etmen gerekiyor. Bunu bilmiyor değilim ki.”

“Bunu bilmek ayrı, arkada kalan olmak ayrı,” dedi. 

Gözleri biraz bulutlanmıştı. Elimle yanağını okşadım, kirli sakalını ve tenini hissettim. Simon’ın dokunuşuma başını elime doğru eğerek karşılık vermesini izledim. Gözlerini kapayıp mutluluk içinde bir şarkı mırıldandı.

“Beni arkada bırakıyor değilsin, ikimiz de yoğun bir tempoyla yaşıyoruz ve de öyle yaşamaya devam edeceğiz. Şimdi pipini bana batırdın diye hayatımızı değiştirmemiz gerekmiyor,” diye yanıt verdim.

Yüzüne usulca bir gülümseme yayıldı. Gözleri hâlâ kapalıydı ama gülümsüyordu. 

“Kimi zaman pipiler insanları değiştirir,” dedi gülümsemeye devam ederek.

“Kimi zaman pipiler değişmesi gereken bir şeyi değiştirir. Kimi zaman pipiler hayatı güzelleştirir.”

“Kimi zaman pipiler hayatı güzelleştirir. Ne tuhaf bir cümle bu.”

“Beni izlemeye devam et, kim bilir daha neler yumurtlayacağım.”

“Yumurtla.”

“Yumurta.”

“Seni öpeceğim şimdi.”

“Şükürler olsun.” 

Beni güçlü kollarıyla sararken kıkırdadım. Sessizce, saygılı bir biçimde öpüştük. Kuytusuna yerleştim, kusursuz bir köşeydi ve bir cennet gibi kokuyordu.

“Bu kuytu köşeyi çok seviyorum.”

“İyi.”

“Kimse bu kuytuyu elimden alamaz.”

“O senin.”

“Evet, benim. Seksi Amerikalı’yı baştan çıkarmaya çalışacak bütün o güzel Perulu kadınlara söyle bunu.”

“Onlara muhakkak bu kuytunun başkası için rezerve edildiğini söyleyeceğim.”

Gülümseyip var gücümle esnedim. Son birkaç gün epey yorucu geçmişti. Zaman farkından dolayı sersemdim ve aynı zamanda son nefesimi vermek üzereydim. Kızın tekini yorma eğilimindeydim. Simon üzerimden uzanıp ışığı kapattı ve beni tekrar kuytu köşesine aldı.

01:23

“Simon?”

“Hımm?”

“Uyuyor musun?”

“Mh-hımm.”

“Diyecektim ki... Şey... Eve erken dönmene çok memnun oldum.”

“Mm-hımm, ben de.”

“Ve sana tutuldum.”

“Mm-hımm, ben de.”

“Tutuldum gibi tutturdum.”

“Mm-hımm, ben de.”

“Kutu kutu unutuldum.”

“Kutu kutu, mm-hımm...”

“Simon?”

“Mh-hımm.”

“Uyuyor musun?”

“Mh-hımm.”

“Seni seviyorum.”

“Ben de seni seviyorum.”

“Caroline?”

“Mh-hımm.”

“Bugün eve erken geldiğime çok memnunum.”

“Mh-hımm.”

“Ayrıca senin gelmene de çok memnunum.”

“Tamam, yeter.”

“İyi geceler, Caroline.”

“İyi geceler, Simon.”

Ve Count Basie ve orkestrası bizi müziğiyle düşler diyarına taşırken birbirimize sokulup sarmaş dolaş uyuduk. 

Bir sonraki perşembe Simon ile Caroline arasındaki mesajlaşma:

Bir arkadaşımla konuştum. Sanırım İspanya’da şu senin deli olduğun jumbo karideslerden nasıl bulacağımızı öğrendim.

Harika. Cumartesi gecesi planladığım İspanyol yemeği ziyafeti için birebir. Herkes geliyor. Jillian’la Benjamin bile.

Benim evde yapılmasını istemediğinden emin misin?

Benim evde daha kolay olur. Ada mutfak var. Hazırlık yaparken çok pratik oluyor. Ama fırınına el koyacağım.

Ben de adada sana el koyabilir miyim?

El koymak deyiminin doğru bir kullanımı değil bu.

Hadi ama. Neyi kastettiğimi biliyorsun.

Biliyorum ve izin veriyorum.

Güzel. Koşu ayakkabılarımı gördün mü?

Evet, banyoda. Nereye koyduysan orada. Bu sabah onlara takılıp yere yuvarlandım.

O ses senden mi geldi?

Duydun mu?

Evet, beni uyandırdı.

Yine de iyi miyim diye gelip bakmadın.

Clive’ı rahatsız etmek istemedim.

Senin yanında uyumasına inanamıyorum. Hain kedi.

Artık biz arkadaşız. Yani... Arkadaş sayılırız. Yine tişörtüme işedi.

HA! işe dönmem lazım kedi hırsızı. Bu gece film izleyeceğiz ama, değil mi?

Eğer öyle adlandırmak istiyorsan...

Böyle yapınca gerçekten bir şey yapacakmışız gibi oluyor.

Ben bir şeyler yapmayı planlıyorum. Ah... Benim de ne planlarım var bir bilsen.

Benim de.

Burada oturmuş senin yaptığın elmalı turtayı yiyorum.

Düşün artık.

Şu anda bir tek bunu düşünebiliyorum. Nefret ediyorum senden.

Benden nefret etmiyorsun.

Bu doğru. Hadi şimdi git tartını ye.

...öhhö öhhö... (boğazına takıldı)

Perşembe günü Mimi ile Caroline arasındaki mesajlaşma:

Cumartesi günü bir şey getirmemi istemediğine emin misin?

Sophia içkileri getiriyo, gerisini de biz halledeceğiz.

Seni tekrar biz olarak görmek ne güzel.

Evet, biz olmak hoşuma gidiyor.

Peki ya öbür biz hoşuna gidiyor mu?

Ne o, ilkokulda mıyız? Evet, öbür biz de hoşuma gidiyor.

Bunu duyduğuma sevindim. Yani günah yatağında yattın?

Yok, benim evde kalıyoruz şimdilik. O yatakta kendimi garip hissederdim herhalde.

O yataktan ne sesler duydu kimi duvarlar...

Aynen. Ben de onu diyorum. Tuhaf olurdu.

Belki de o yatağa, deyim yerindeyse izini bırakmak iyi olabilir. Yeni bir dönem, yeni kız arkadaşı, yeni tokmakçı.

Bilmem, bakarız. Artık bir noktada orada uyumam gerekecek. Ama daha değil. Kaldı ki, Clive’la çok sıkı fıkılar, pek eğleniyorlar.

NE? Clive erkekleri sevmez ki? Eşcinseller hariç.

Ne bileyim, farklı bir kedi/erkek bağı kurdular. Ben de sorgulamıyorum.

Yeni dünya düzeni gibi.

Biliyorum.

Cumartesi günü biraz erken gelip sana yardım etmemi ister misin?

Tek istediğin çekmecelerime dalmak, değil mi?

Yeniden bir düzene sokulmaları gerek...

Tamam, erken gel.

YİHHUU!

Bir doktora görün...

Perşembe akşamı her şey çok sakindi. Simon’la ben kanepede oturmuş çalışıyorduk. Ben birinin balo salonu için bir tatil konsepti eskizi çiziyordum. Evet, balo salonu. Böyle bir dünyayı ziyaret etmiştim. Sadece bir ziyaret, orada yaşamadım. Üzerimde hâlâ yoga kıyafetleri vardı. Simon kendini artık evinde hissettiği mutfağımda yemek yapmıştı. Aslında bu evde yaşamamızın daha kolay olacağını söyledi. Ama onu Clive’ı tezgâha çıkarırken yakaladım. Böylece “etrafı seyredebilir”miş. Tırnak içine aldım çünkü Clive’a aynen böyle demişti. Sanırım şöyle bir cümleydi. “Hadi bakalım ufaklık. Böylece etrafı seyredebilirsin! Yerdeyken çok iyi göremiyorsun eminim ki, öyle değil mi? Ha?” Ve Clive yanıt verdi. Biliyorum teknik olarak imkânsız bir şeydi bu ama miyavlaması kulağa şöyle geliyordu, “Sağ ol.” Erkeklerim birbirleriyle iyi anlaşıyorlardı. Bu güzeldi. İşte burada oturduk. Ben eskiz yapıyorum, Simon da internet üzerinden Peru seyahatini planlıyor. Yetmiş milyar civarında mili var ve bunu söyleyip bana caka satmaya bayılıyor. Oda o kadar sessizdi ki sadece renkli kalemlerimin çıkardığı ses ve Simonın klavyesinin tıkırtıları duyuluyordu. Ve Clive’ın sesi. Özgür dünyasında kedimin tırnaklarının sesi. Simon işini bitirip bilgisayarını kapattı. Kollarını başının üzerinde açarak iyice gerindi ve bana o sevinçli güzergâhını gösterdi. Elimdeki kalemlerle çizdiğim çizgileri kâğıdın üzerinden biraz taşırmış olabilirim. Başını kanepenin arkasına dayayıp gözlerini kapadı. Çok geçmeden hafiften bir horlama başladı. Kıs kıs güldüm. Eskizlerime devam ettim. On dakika sonra elinin yastığın üzerinden uzanıp elimi kavradığını fark ettim. Eskiz yapmak için tek el yeterliydi ne de olsa.

“Ah, tanrım, Caroline bu karidesler çok fena!” 

Mimi öyle sesler çıkarıyordu ki Ryan oturduğu yerdeki pozisyonunu değiştirmek zorunda kaldı. Cumartesi gecesiydi ve hepimiz oturma odasındaki İspanya yemekleri ve şarabıyla dolu masanın başında toplanmıştık. Simon’la İspanya’da yediğimiz o muhteşem yemekleri yapmaya çalışarak bir ziyafet sofrası kurmuştum. Oradaki kadar iyi değildi tabii ki ama ona yaklaşmıştı. Elbette sahil kenarının atmosferi de yoktu ama onun yerine sisli bir sonbahar akşamında San Francisco’nun sunabileceği kadar sıcak bir ortamdı. Pencerelerde şehrin ışıkları parıldıyor, evin içini şöminedeki ateşin çıtırtıları, Benjamin’in nezaketi ve kahkahalar dolduruyordu. Arkadaşlarımızla gülerken koltuğumda, Simon’ın yanına sokulmuş oturuyordum. Uzun zamandır konuşma konumuz Simon’la kaçınılmaz birlikteliğimiz olduğu için birtakım sorulara maruz kalacağımı düşünüp kendimi biraz gergin hissediyordum. Ama her şey çok güzel gitti. Herkes bu konuda fazla şaka yapmadan gecenin içinde kendine bir yer buldu. Simon’la ben gecenin büyük bir bölümünde dip dibe oturmuştuk. Ama bunu yapmaya ihtiyaç duymayan çiftlerden olacağımızı söyleyebilirdim. Böyle bir çift ilişkisini, sürekli birbirine bağlı olma ve hep birbirinin güveninin tazeleme halini hiçbir zaman benimsememiştim. Simon’ı seviyordum. Bu apaçıktı. Birimiz seyahat ediyordu ve doğrusu bu ya, bununla yaşamayı öğrenmemiz gerekiyordu. Ben bunu başaracağımızı düşünüyordum. Simon’ın yanımdaki varlığını hissettim ve ona doğru biraz daha sokuldum. Kolunu belime doğru kaydırdı. Eliyle kolumu okşadı, hafifçe sıktı. Sırf bana kendisini hatırlatmak için. Varlığının farkındaydım. Parmak uçları dirseğimde küçük daireler çizdi. Alnıma küçük bir öpücük kondurduğunda içimi çektim. Sürekli dip dibe olduğumuz bir ilişkiye ihtiyacım yoktu. Sadece ona ve onun çizdiği küçük dairelere ihtiyacım vardı. Burada olduğunda onu yanımda hissetmeye ihtiyacım vardı sadece. Jillian masanın karşısından bana bakıp göz kırptı.

“Ne oldu ki?” diye sordum konyağımın ikinci kadehini yudumlarken. 

Simon o gece beni yatağa atma konusunda hiçbir sıkıntı yaşamadı. Sanki daha önce yaşadı mı ki?

“Her şey yolunda gitti, öyle değil mi?” diye sordu bir Simon’a bir bana bakarak.

“Daha iyisi düşünülemezdi. Bu daireyi bana kiralaman şimdiye kadar aldığın en iyi kararmış bana kalırsa.” 

Gülümseyerek omzumu okşayan Simon’a yaslandım.

“Jillian bana telefon numaranı vermişti. Ben de İrlanda’dan sana mesaj atmıştım. Verdiği en iyi karar bence bu,” dedi. 

Masanın karşısında oturan Benjamin’e göz kırptı.

“Ah, bilmiyorum. Senin o esrarengiz komşunu tanımıyormuş gibi yapmak da iyi bir karardı doğrusu,” dedi Jillian.

Yüzü muzip bir gülümsemeyle aydınlandı. Simon neredeyse ağzındaki konyağı püskürtecekti.

“Bir dakika, ne dedin? Sen baştan beri yan tarafta oturduğumu biliyor muydun yani?” diye sordu içkisini püskürterek.

Ona peçete uzattım. 

“İyi de evime hiç gelmemiştin ki!”

“O gelmemişti ama ben gelmiştim,” dedi Benjamin, kadehini sevgilisinin kadehiyle tokuşturdu.

Onlar gülüşüp birbirlerini kutlarken Simon’la ben gözlerimiz şaşkınlıktan faltaşı gibi açılmış, öylece kalakaldık.

İyi oyun...

“Pekâlâ bu son. Daha fazla yemek yok,” dedi Simon bulaşık makinesini kapatarak. 

Herkes en sonunda gittiğinde sabahı beklemek yerine ortalığı geceden toparlamaya karar verdik.

“Şükürler olsun. Yorgunluktan ölmek üzereyim.”

“Ellerim bulaşık kabına döndü,” dedi göz kırparak. 

Bana ellerinin ne kadar kızardığını gösterdi.

“İyi bir evhanımmın işareti onlar.” 

Beni avuçlamaya hazır ellerinden kendimi zor kurtardım.

“Bana Madge diyebilirsin. Ayrıca o muhteşem poponu getir bakayım buraya,” dedi. 

Elindeki mutfak bezini benden tarafa salladı.

“Bu popo mu? Bu popoyu mu getireyim?” diye sordum mutfaktaki adaya yaslanıp, dirseklerimin üzerinde öne doğru eğildim.

“Oyun mu oynamak istiyorsun, söyle bakayım? Yorgunluktan öldüğünü sanıyordum,” diye mırıldandı. 

Bulaşık kabına dönmüş elleriyle popomu yakaladı ve bana hafif bir şaplak attı.

“Belki de enerjim yerine geldi.” 

Kıkırdadım. Beni hemen bir itfaiyeci gibi omzuna aldı ve  yatak odasına doğru yöneldi. Baş aşağı giderken poposunu yumruklayıp havaya tekmeler savurdum. Yine de elinden kurtulamadım. Yatak odasının kapısında durdu.

“Bugün bir şey yapmayı unutmuş olabilir misin?” diye sordu. 

Beni içeriyi görmem için öbür tarafa çevirdi. Nevresimleri toplanmış bir yatak, çarşafsız.

“Kahretsin, çarşafları kurutucuya koymayı unuttum. Hâlâ ıslak olmalılar!” dedim homurdanarak.

“Sorun çözülmüştür. Simon’ın evinde pijama partisi,” dedi. 

İç çamaşırı çekmecemi açtı. 

“Seç bir gecelik, herhangi birini al işte.”

“Bu gece senin evde mi yatmak istiyorsun?”

“Evet, neden olmasın? Ispanya’dan geldik geleli burada yatıyoruz. Yatağım çok yalnız.” 

Dantelli, transparan çamaşırların olduğu yığını şöyle bir karıştırdı. Yatağı muhtemelen hiç bu kadar yalnız olmamıştı.

“Hadi, seç bir tane.” 

Popoma bir şaplak daha indirdi.

“Sen seç. Hoşuna giden bir tanesini al. Sana modellik yaparım ben de,” diye sırıttım. 

Kendimi buna ikna ediyordum. Neden olmasın? Geceyi onun yatağında geçirebilirdim. Eğlenceli olabilirdi. Pembeli ve dantelli, tanıdık bir kıyafeti kolunun altına aldığını gördüm. Ardından koridorun karşı tarafına geçtik. Evinden içeri girerken kapısını tekmelemeyi başardım ki baş aşağı olduğunuzda epey zor bir şey. Kendimi bir kere daha banyoda Simon için gecelik giyerken buldum. Giydiğim her şeyi çok seviyordu. Gerçek bir gecelik veya Simon’m eski tişörtlerinden biri. Ne olduğuna çok aldırış etmiyor gibiydi. Ve uzunca bir süredir üzerime bir şey giymiyordum. İstemeden de olsa benden önce buraya gelen, ona zevk verip onun zevk verdiği kadınları düşündüm. Ama artık ben buradaydım ve istediği kişi bendim. Derin bir nefes alıp üzerimdeki ipekliyi düzelttim. Tenim önceden dokunuşlarının verdiği ürpertiyi hissetmeye başlamıştı bile. İçeride pikabıyla uğraştığını duydum. Pikapların çıtırtısı ve iğnenin plak üzerindeki sesi insana nasıl da huzur veren bir sesti. Glenn Miller. Moonlight Serenade. İç çekiş. Kapıyı açtım, oradaydı işte. Koca Duvardelen günah yatağının başında duruyordu. O ağırdan aldığı gülümsemesi beni ele geçirdi. Beni tepeden tırnağa süzdü.

“Harika görünüyorsun,” diye mırıldandı içeri girerken.

“Sen de öyle.”

“Daha önce giydiğim kıyafetlerim var üzerimde Caroline.”

Kollarımı boynuna doladığımda yüzünde hınzır bir gülümseme belirdi. Parmak uçları kolumda gezindi, dirseğimin içini gıdıkladı.

“Biliyorum,” diye yanıtladım, kulağının altına ıslak bir öpücük kondurdum. 

“O zaman da harika görünüyordun, şimdi de harika görünüyorsun.”

“Dur sana şöyle alıcı gözle bir bakayım,” diye fısıldadı.

Bana boynumun altına kondurduğu ıslak öpücüğüyle karşılık verdi. Ürperdim. Oda öyle çok soğuk değildi. Beni, dans pistindeymişiz gibi kendine doğru çevirip bir anlığına kol boyu bir mesafede tuttu. Pembe gecelik, en çok sevdiği. Ona uyan iç çamaşırı getirmeyi göz ardı etmişti, ben de bu durumu göz ardı ettim. Beni kendisine doğru çevirdi. Ben hemen gömleğinin düğmelerini çözmeye giriştim.

“Nasıl bir geceydi ama,” dedi.

İki düğme açıldı.

“Bana mı söylüyorsun? O ikisinin başından beri çöpçatanlık yapmasına inanamıyorum! Fakat diğer iki çift için kendilerine bir pay çıkarmamaları gerekir bence. O bizim sayemizde oldu.”

“Kapımı çaldığında havada aşk kokusunun olduğu kimin aklına gelirdi ki?”

Bir düğme daha açıldı.

“Şansa bak ki cazibeme kapıldın, kaçınılmaz olarak.”

“Maharet sende değil, gecelikteydi Caroline. Beni çeken gecelikti. Caziben de ikramiyesi oldu. Bir anlaşma sonucunda bir kız arkadaşımın olacağı aklımın ucundan geçmezdi.”

Gömleğin düğmeleri çözüldü. Çıkarılmak üzere.

“Gerçekten mi? Ben de sadece düzüştüğümüzü düşünüyordum!” 

Kıkırdadım. Pantolon kemerinin tokasını açmaya uğraşıyordum.

“O halde, kız arkadaşımla düzüşmenin şerefine!” 

Pantolon kemeri açıldı, jean pantolonun düğmeleri çözüldü. Şu eski tip düğmeli jean pantolonlar gibisi var mı? Ben gömleğini çıkarırken o da beni alt tarafımdan -çıplak olduğunu belirteyim- kavradığı gibi yatağa götürdü. Gömleği kollarından sarkıyordu. Beni yatağa yatırırken kulağına 

“O sözcüğü seviyorum,” diye fısıldadım.

Simon üzerimde gezinerek defalarca o sözcüğü söyleyip göğsüme öpücükler kondurdu. Kız arkadaşım, sonra bir öpücük. Kız arkadaşım, kız arkadaşım, sonra öpücük.

“Biliyor musun, Mimi ile Neil aynı eve taşınmayı düşünüyormuş. Sence biraz erken değil mi? Umarım ne yaptıklarının farkındadırlar,” dedim öpücüklerini karşılamak için yay gibi gerildim.

“Ben ne yaptığımın farkındayım.”

“Ne dedin?”

“Seni sersem,” dedi. 

Pantolon kemerinin tokasının yere vurduğunda çıkardığı o kutsal sesi duydum. 

“Ben şu anda sadece bir mutlu sonla ilgileniyorum. Ya da iki, hatta üç. Bu sabah bana bıraktığın o ginseng çayını iç. Dikkat et.”

Bir kahkaha attı. Bacaklarımdan birini omzuna kaldırdı. Bunu yaparken baldırımın iç kısmını boydan boya öptü.

“Demek mutlu son, ha?”

“Sence bunu hak etmedik mi?” diye sordu. 

Şimdi dizleri üzerine çökmüştü, boydan boya baldırlarımın ön kısmını yalıyordu. Nefes nefeseydim.

“Ah, çok iyi, evet,” dedim gülerek. 

Kollarımı başımın üzerine koydum, onun dokunuşlarının sonunda sırtımın üzerinde bir yay gibi gerildim. Selam OR! Seni tekrar görmek ne güzel. Dudaklarıyla bana bir tane yaşattı. Diliyle bana başka bir tane yaşattı. En sonunda içime girip beni yatağın üst kısmına doğru itti. Neredeyse başka bir yere daha dokunacaktım. Elbiseler çıkarılmıştı, ten terli tenle buluşmuştu. Bacaklarımı sıkıca bana doğru ittirdiği kalçalarının etrafına doladım. Ben onun her bir santimetresini hissederken gözleri alev alev yanıyordu, içeride. Dışarıda. Tüm şehirde.

“Ah, tanrım,” dedim inleyerek. 

Sonra onu duydum.

Tak.

“Ah tanrım,” dedim tekrar inleyerek.

Tak tak.

Sesi duyunca kıkırdadım. Vuruşuyorduk.

Tek kaşını kaldırıp bana baktı. 

“Komik olan bir şey mi var?” diye sordu hareket etmeyi keserek. 

Yavaş, çok çok yavaş bir biçimde kendini bana doğru itti.

“Duvarları inletiyoruz.” 

Tekrar kıkırdadım. Güldüğümü anlayınca değişen bakışlarını seyrettim.

“Kesinlikle öyle,” dedi hafiften gülerek. 

“İyi misin?”

Bacaklarımı beline daha da sıkı doladım, ona mümkün olduğunca yakın olmak istiyordum. 

“Elinden geleni ardına koyma Duvardelen!” dedim göz kırparak. 

O da dediğimi yerine getirdi. Simon’ın güçlü hamleleriyle yatağın üst kısmına doğru hareket etmiştim. Beni gözü dönmüş bir güçle, tam alabileceğim kadarını vererek yatakta itiyor, sonra yatağın kenarına geldiğimde yine beni kendine doğru çekiyordu. Bana ölümcül bakışlarla baktı, yüzünden o hınzır gülümseme geçti. Gözlerimi kapadım, kendimi nasıl da derinden etkilendiğimi hissetmeye bıraktım. Derin derken, derin demek istiyorum... Ellerimi tuttuğu gibi başımın üzerine, yatak başına götürdü. 

“Ellerini burada tutmak isteyeceksin,” diye fısıldadı.

Bacaklarımdan birini omzuna çıkarıp kalçalarını ona göre ayarladı.

“Simon!” diye haykırdım bedenimin kasılmaya başladığını hissederek. 

Gözleri, o kahredici mavi gözleri gözlerime kilitlendi. Benim ismimi haykırdı, başka bir ismi değil. Çok geçmeden, uykuya dalmak üzereyken Simon gittiğinde yatakta bıraktığı izi hissettim. Plağın diğer yüzünü çevirdiğini duydum, yastığıma iyice sokuldum. Her bir santimetrekaresine varana kadar bitkin düşene kadar durmayan bedenim tatlı bir yorgunluk yaşıyordu. O duvarı inletmiştik, bunu yapmıştık gerçekten. Artık duvarın iki tarafı da benimdi. Antrede Simon’ın patırtılarını duyuyordum, ne yaptığını az da olsa merak etmiştim. O yorgun, yarı uyur yarı uyanık halini gözümün önüne getirince su almaya gittiğini düşündüm ve tekrar uykuya daldım. Bir kaç dakika sonra beni sıcak bedenine çekerek bana sarılan kollarıyla uyandım. Yatağa yerleşirken boynumu öptü, sonra yanağımı, ardından alnımı öptü. Sonra bir ses duydum. Miyavlama sesi miydi?

“Bu da neyin nesi?” diye sordum etrafıma bakınarak.

“Kendisini yalnız hissedebileceğini düşündüm,” dedi mahcup mahcup. 

Omzumun üzerinden baktığımda Simon’ı ve sonra Clive’ı gördüm. Simon gidip Clive’ı getirmişti. Clive sesli sesli mırlıyordu. Son zamanlarda gördüğü ilgiden çok hoşnuttu. Burnunu bana yaslayıp aramıza yerleşti.

“İnanılmaz,” diye mırıldandım. 

İkisine bakarak gözlerimi devirdim.

“Çok mu şaşırttı seni? Pisicikleri ne kadar sevdiğimi bilirsin,” dedi ifadesiz bir biçimde. 

Ardından sessiz kahkahası yatağı salladı.

“Seni sevdiğim için çok şanslısın,” dedim kollarının beni sıkıca sarmasına izin verdim.

“Bak sen şu işe.”

Ardından kahkahası dindi ve yerine uykuya bıraktı. Duvardelen’le bizi nasıl bir geleceğin beklediği üzerine kafa yordum. Her zaman böyle rahat olmayacağını biliyordum. Yine de eminim çok güzel zaman geçirirdik. Ben sınırların güvenli olup olmadığını anlamak için bir keşif gezisine çıktığım sırada cephede sessizlik hâkimdi. Yeni alanımı adımlamaya başladım. Oraya buraya atılmış kulak çubukları dikkatimi çekti. Kurallara uyulmazsa, önemle üzerine durulması gerekecekti. Eğer kontrolü elden bırakırsanız çoğalmaya devam ederlerdi. Daha önce böyle olduğunu görmüştüm. Sonra sadece cam şişelerin sıralandığı o ilginç rafın önüne geldim. Bir tanesine vurdum, şişenin yere düşmesini izledim. Buraya tekrar gelmeliydim ama şimdi etrafı keşfedecektim. Ön cephenin penceresinden manzaraya bakarken bu bakış açısından mahalleyi gözetleyebileceğimi farkettim. Güneye bakan bir pencerede şekerleme yapılabilecek bir köşe keşfettim. Daha sonra dışarıda bir baykuşla kim önce başını çevirecek diye birbirimize meydan okuduk, ikimiz de kolay kolay pes etmedik. Sonra bir onbeş dakika kadar daha kalıp yeniden bizimkileri seyretmeye devam ettim. Bir kaç defa kapıştıktan sonra nihayet sakinleşmişlerdi. Cidden. Mamaveren, tahmin edileceği gibi uyku köşesinin çoğunu kaplıyordu. Uzun -diğerinden daha uzun olduğu için bu ismi almıştı- yine o sesi çıkarıyordu. Hiç dayanamadığım bir sesti bu. Mamaveren yatakta bir sağa bir sola dönüyor, kıpırdanıp duruyordu. Deliksiz bir uyku değildi. Uykusunu almayınca ertesi akşam benimle oynamaması muhtemeldi. O yüzden bu meselenin icabına bakmak gerekirdi. Benimle oyun oynamaktan hoşlanıyor gibiydi. Böylece ben de bu meseleye bir pati atmaya karar verdim. Zarifçe yerden yatağa sıçradım. Bu zarafetin bizimkiler tarafından tam olarak takdir edilmediğini hissediyordum. Bacaklar, kollar, dirsekler ve dizlerin arasında yolumu bulmaya çalıştım. Ta ki tepeye ulaşana kadar. Sonra da gidip tam Uzun’un çenesinin altına kıvrıldım. Bir patimi öne doğru uzatıp burun deliklerinin üzerine koyarak anlık da olsa o sesten kurtuldum. Uzun patimi eliyle itip çabamı boşa çıkardı. Ama neyse ki diğer tarafına döndü ve sesi kesildi. Mamaveren’den kalan bir köşecikte tortop olup kıvrıldı. O bunu yaparken ben de doğruldum ve kusursuz bir dengeyle patilerimi öne uzatıp gerindim. Dediğim gibi, bizimkiler bunu hiç fark edemiyorlardı. Aralarındaki kuytu köşeye kurulup keyfime baktım. Evimiz güvenliydi ve ben de şimdi oturup Mamaveren ile Uzun’u seyrettim ve onun hayalini kurdum. Onun. Gidip de gelmeyenin. 

Bazen duvarlar o kadar incedir ki tutku aradan sızıverir.

"Ah, tanrım."

Tak.

"Ah, aaahhh."

Tak tak.

Neler oluy...

"Oh, aahh, çok iyi !"

Caroline, San Francisco’daki yeni dairesinde ilk uykusundan işte böyle uyandı. Çapkın komşusunun adeta küçük bir haremi vardı. Her gece başka bir kadınla, Caroline’ın yatak başındaki tabloyu kafasına düşürecek kadar hızla duvarları gümbürdetiyordu. Hatta Caroline’ın kedisi Clive bile bu seslere kayıtsız kalamamış, düz duvara tırmanmaya başlamıştı. Artık uyku haramdı. Kapı deliğinde nöbet tutmasına rağmen bu gizemli adamın neye benzediğini bir türlü göremiyor, meraktan ve sinirden çıldırıyordu. En sonunda, bir gece, bu tantanaya daha fazla dayanamayıp hışımla adamın kapısını çaldı.

İlk görüşte aşk, hiç bu kadar eğlenceli, komik ve tutkulu yazılmamıştı...