AHMET TELLİ

•

KALBİM UNUT BU ŞİİRİ

Kitap Bilgisi:

Yayınlayan: Piya Kitaplığı

1. Baskı: Ekim 1994

2. Baskı: Eylül 1996

3.baskı: Mayıs 1998

Kapak Resmi: Salih Keleş

Kapak Düzenleme: Nilüfer Sönmez & Nur Ayman

E-Kitap

Tarayan: Bilinmiyor

Düzelti: efrasiyab

E-Tasarım: efrasiyab

E-Yayın: ayraç | http://ayrac.org

İletişim: ayrac.org@gmail.com

Nisan 2007

I

çocuksun sen

SUNU

GELDİM İŞTE

ÜTOPYA

KARDA İZLER

ASMİN

ÖZLETİYOR SENİ BU YAĞMURLAR

HATIRALARIMI YAZMA

ÇOCUKSUN SEN / II

İMLÂSIZ

GİTMEK

AŞKLAR MI

II

belki yine gelirim

KALBİM UNUT BU ŞİİRİ

BELKİ YİNE GELİRİM

KAYIP ADRESTEKİ

I

II

KUŞ ÖLÜMLERİ

GİDERSEN YIKILIR BU KENT

ANISI BİZ OLALIM BU SOKAKLARIN

ÖZLEMEDİM SENİ

SIĞINAK

GÜLÜŞÜN EKLENİR KİMLİĞİME

İLHAN İÇİN DÖRTLÜKLER

I

II

III

III

su çürüdü

SOLUK SOLUĞA

I

II

ANLATIP DURDUM

SIYRILIP GELEN

BEKLENEN

HÂLÂ KOYNUMDA RESMİN

SİSLENEN

SU ÇÜRÜDÜ

I

II

III

IV

V

VI

VII

IV

saklı kalan

SAKLI KALAN

KONUĞUM OL

ŞİİR VE YAŞAM

I

II

“BEKLE BENİ”

I

II

III

VOLTADA

İÇERDEN YENİ ÇIKANIN DÜŞÜNCELERİ

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

V

dövüşen anlatsın

BİR HAZİN HİKAYE

ACININ MİLADIYLA

VI

hüznün isyan olur

GURBET MUTLAKA OLACAKTIR

I

II

KUŞLAR

ŞEN OLASIN HALEP ŞEHRİ

DÖRTLÜKLER

PİR SULTAN

KARACOĞLAN

DADALOĞLU

NÂZIM HİKMET

NERUDA

LORCA

VII

yangın yılları

KAHVEDE

GECELEYİN KIRDA

İÇİNDEKİLER

BİTTİ

kalbim unut bu şiiri

•

ahmet telli

I.

çocuksun sen

SUNU

Filler mezarlığında fil ölüleri

      Ve belki birkaç da şiir bulursunuz

       Ki o şiirler kendi ölümlerini sezen

   Birer kuğuydular kuytu sularda

GELDİM İŞTE

Sülfür inceldi ve en yorgun yerinden kırıldı ayna

Tenhaydı düşlerim, geceydi, çıkıp geldim işte

Su ve ateş bir de gülünç yalnızlığım var sana

Getirebildiğim, kokularını yitirmişti çünkü güller

Suyu dinle ateşi yak özledim demek bu

Parasız yatılı hüzünlerden ne kalır geriye

Biraz Tamil biraz Türküz ayıptır söylemesi

İntiharsa günahtır külliyen yasak bilirsin

Pısırık bir ihtilal gibi getirdim sana bunları

Bir de belleğim, başıma bela hazin ve komik üstelik

Hatırla eskiyen meydan saatini, çocukluğundur

Tayyare pulları getirdim sana evden kaçışlarımı

İstersen yok say bunları tespih de yapabilirsin

Beni vur saatin altında seni seviyorumdur bu

Şiir yazan bir adamın fotoğrafı var yanımda

Kendini ölümlü sanıyor onu getirdim ganimettir

Büyüdü büyülenerek, taşlayarak kovdu kabilesi onu

Suyun öte yakasında yaşadı, Sisyphos dediler adına

Sülfür inceldi ve en yorgun yerinden kırıldı ayna

Ayna pusluydu bunca yıl nice sır taşımaktan

Kırılmanın sesini duydum ve onu getirdim sana

Unutulmaya geldim işte onarılmaya değil

Kov beni kabilenden ama bekliyorum demek bu

ÜTOPYA

Bir çocuk sularda kaybolan

Bulutu çekiyor düşlerin ağıyla

Eprimiş bir geleceği, gri anları

Karşılıksız soruları çekiyor üstüste

Sorular mı, hedefini bulamayan

Bir bumerangtı çocuğun elinde

Söz ve ihanet buluşunca

Cinnet geçiriyor şiir ve çocuk

Tökezliyor bütün dinozorlarını

Okyanuslara gömüyorken

Celladım diyor sevgili celladım

Bekle beni biraz cesaret

Bak nasıl koşuyorum peşinden

Uçurumları atlayarak

Tarih mi, yollara düşmenin

Kedere benzeyen yeridir tarih

Anıları bileyen her yolculuk

Sezgi cehennemi oluyor çocukta

Kaybolan ve durmadan kaybolan

Neydi, neydi bilmiyor hiç kimse

Ki insanlar rüya görmüyor

Ve sıfır nedir biliyorlar

Düş kuranlarsa çoktandır

Meczup sayılıyor artık

Çöl de keşfedildi ve yeniden

Bir kez daha kaybedildi ütopya

KARDA İZLER

Karda izler bırakıyorum avcılar peşime düşsün

Bir uçurum kıyısında vursunlar beni ki dünya

Uğuldayıp duran bir uçurum değil miydi zaten

Karda izler bırakıyorum avcılar peşime düşsün

Adımı yazıyorum kar üstüne ve ıslığını çığlık

Gibi incelterek yetişiyor ardımdaki tipi bana

Siliyor adımı bir dal kırarak çam ormanından

Geçmişim kar sessizliğiyle özetleniyor artık

Anılarım buz tutmuştur aşklarım kar yangını

Ömrüm parmak uçlarımda eriyen bir kar tanesi

Karda izler bırakıyorum avcılar peşime düşsün

Kar yağıyorken milyon bekerel hüzün yağıyordur

Derim ki kar ve hüzün bir aşkın seyirdefteridir

Yolculuklar ve ayrılıklarla anlatılabilir ancak

Karda izler bırakıyorum avcılar peşime düşsün

Bir uçurum kıyısında vursunlar beni, vursunlar

Bir kahkahayla çekip giderim karlı ovalardan

Şairler vurulmalıdır, hayat yakışmıyor onlara

ASMİN

Çetin Öner’e

Kimdi cesaretimi kıran, üstelik

Yeni serüvenlere hazırlarken kendimi

Sesimi cılız, rüzgarımı yelkensiz

Bulan kimdi, ki şimdi geniş zaman

Kipiyle düşürüyor gölgesini anılarıma

Ama kimdi adını bir kadına ödünç verip

Doruklara çekilen büyülü doruklara

Biz Asmin dedik ona, sevgilim, kadınım,

Anamdı belki, ama o çoktandır

Üç bin metrenin altına inmiyor artık

İçimde bir fil sezgisi, kopup gitmeliyim

Dağlara yazmalıyım aşkı ve ayrılıkları

Asminli düşler kurmalıyım ya da birisi

Karşılık bulmalı canımı yakan sorulara

Kim demiyorum kim olursa olsun

Boynu kırılan bir oyuncaksam hırçın

Bir çocuğun elinde, ki celladım

Gözlerimi de oymuştu fırlatıp atarken

Yine de özlüyorum onu, niyetçi

Tavşanlara dönerken beklediklerim

Aynı soruyu sormaktan, minör

Ağrılardan yoruldum, gitmeliyim buralardan

İçimde buharlaşan civayı soluyorum artık

Yoruldum yoruldum yoruldum

Gereklilik kipinde yaşamaktan

ÖZLETİYOR SENİ BU YAĞMURLAR

Burada yağmur yağıyor

Aralıksız yağıyor günlerdir

Ama sen yine de şemsiyeni

Almadan gel ilk otobüsle

Buğulanan camlara usulca

Yüzünü çiziyorum ki yüzün

Bir yağmur damlası olup

Düşüyor yapraklarına gülün

Güller de bozamıyor bu uzun

Karanlık sessizliğini kentin

Anılarını yitiriyor sokaklar

Bezirgânlaşıyor bulvar ışıkları

Tarih de kekemeleşiyor bazan

Ki o zaman aşktır tek bilici

Aşksa yürümek gibi bir şey

Duyabilmek kuşların gelişini

Anısı bizsek eğer bu kentin

Unuttuğu türküler bizsek

Acıyı rehin bırakıp bir güle

Anımsatmalıyız bunları bir bir

Sonra yürümeliyiz seninle

Sokaklara caddelere çıkmalıyız

Belki bir aşktır bu kentin

Belleğini geri getirecek olan

Burada yağmur yağıyor ama sen

Şemsiyeni almadan gel yine

Özletiyor bu çılgın sağanak seni

Sırılsıklam özletiyor biliyor musun

HATIRALARIMI YAZMA

Yine bir duman çöktü sokağa kent tutuştu

Bütün sığınaklarda seni arıyorum nerdesin

Aklıma dökülen hatıralar hattında bir yangın

Bir yaylım ateş başlıyor, nevruz diyor birileri

Dün bir demirciydim ufku eritirdim durmadan

Bugünse ateş altındayım hatıralarımı yazma

Bir rüya görüyorsun terlemişsin sırılsıklam

Vurulup düştüğüme inanmak istemiyorsun

Oysa bir kente girişin provası oluyor ölümüm

Yeis yok, bir misillemedir bütün hatıralarım

Yalnız yıkık bir duvar var karşıda ve bir kadının

Cesedi üstünde uçuşup duruyor takvim yaprakları

Seni bekliyorum orda, meydan saatinin altında

Bir James Dean filmine gideceğiz gelirsen

Cehennem hızıyla çarparken mutsuzluğun çelik zırhına

Soluk soluğa yaşanacak tüm imkânsızlıklar

Böyle olmalıydı ve oldu işte diyecek oğlum

Babamsa bir ağıta benzeyecek küllerimi avuçlarken

Bütün köprüleri dinamitledim ve geldim işte

Bir kente girmemiz nasıl gerekiyorsa öyle

Apansız çıkmalısın karşıma

Ki unutulmuş

Bir karşıçıkış olmalı dünyaya

Seninle her karşılaşmamız

Mağlubuz. Durmadan kazanan bu hayat

Basit bir üçkâğıtçı sadece, bir sahtekâr

Beşbenzemezle rest çekiyorum ama o

Biliyor bunu ve çekiliyor oyundan, yokum diyor

Dün bir demirciydim oysa ben, ufku eritirdim

Bugünse ateş altındayım hatıralarımı yazma

Hatıralarımı yazma tarih sanıyor birileri

ÇOCUKSUN SEN / II

Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüm

Bir çiçeğe tutundum düşerken, ordayım hâlâ

Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı

Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle

Zaman benim işte, nesneleşiyor tüm anlar

Dursam ölürüm paramparça olur dünya

Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüğüm

Uçurum diyordun bir aşk uçurum özlemidir

Bırakıyorum öyleyse kendimi sesinin boşluğuna

Tutunabileceğim tüm umutları görmiyeyim için

Gözlerimi bağlıyorum geceyi mendil yaparak

(Gözlerim biryerlerde daha bağlanmıştı, bunu

Unutmuyorum unutmuyorum unutmuyorum hiç)

Bir  rüzgar esse ellerin fesleğen kokuyor

Kırlangıçlar konuyor alnına akşamüstleri

Bu yüzden bir kanat sesiyim yamaçlarda

Üzgün bir erguvan ağacıyla konuşuyorum

Ayrılığın zorlaştığı yerdeyim ve dalgınlığım

Bir mülteci hüznüne dönüyor artık bu kentte

Çocuksun sen alnına kırlangıçlar konan

Bir bulutun peşine takılıp gittiğimiz yer

Okyanus diyelim istersen ya da sen söyle

Batık bir gemiyim orda, seni bekliyorum

Upuzun bir sessizliğim fırtınalar patlarken

Gövdem köle tacirlerinin barut yanıkları içinde

Ve gittikçe acıtıyor yaralarımı tuzlu su

Çocuksun sen, büyümek yakışmazdı hiç

Gülüşünün kokusuyla yeşerdi bir elma ağacı

(Soluğunun elma kokması bundandı belki)

Bir elma kokusuna tutundum düşerken

Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı

Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle

Çocuksun sen, çocuğumsun

İMLÂSIZ

Hep denedin.Hep yenildin.

Olsun. Gene dene, gene yenil.

S. Beckett

Ayağı kayan bir çocuk

Kadar şaşkınım, bilemedim

Düz yolda yürümenin imlâsını

Kanayan dizlerime bakıp da

Ağlamayı öğrenemediğim gibi

Sevgilisi değildim kadınlarımın

Bir papağan tüneğiydim belki

Ama birkaç sözcük öğrendiysem

Kadınlardan öğrendim, yine de

Bilemedim sevgilim diyebilmeyi

Büyülendim ama büyüyemedim

Aklım ermedi aynalara ve suya

Yüzümü gösterip kalbimi neden

Sakladıklarını öğrenemedim

Şaşkınım, cahilim ben bu dünyada

GİTMEK

Bu vadideki karanlığı

ve büyük soğuğu düşün

B. Brecht

Gitmek. Bir hançeri inceltip

Okyanusa daldırmak isteği

Ya da düşebilmek atlasların

Dışına ki ey kalbim

Yalnızsın bu yolculukta da

Gitmek. O kaos duygusu, aklın

Sarsıntılarla yorgun düşüşü

Bilincin kamaşması belki de.

Rehin bırakılacak bir şey yok

Unuttuklarından başka.

Gitmek. Bir büyü gibi saran

Ağrılar yumağı, kışkırtılmış

Düşlerdir ki sen şimdi

Esirgeme kendini kalbim

Kederin o derin yalnızlığından                                                           

AŞKLAR MI

I.

Aşklar mı diyordun, anladım

Senin incindiğin benimse

Yollara düştüğümdür yeniden

II.

Biten bir aşk için

Söylenecek söz şu olmalı:

- Güzeldi yine de

III.

Hiç kimse bir aşkı

Onarmaya kalkmasın

Kaybedilmeye değer

En güzel anında bitirilmişse eğer

II.

belki yine gelirim

KALBİM UNUT BU ŞİİRİ

Uğuldayan ve hep uğuldayan

bir orman kadar üşüyorum şimdi

yanlış rüzgarlar esiyor dallarımda

yanlış ve zehirli çiçekler açıyor

Kanımda kocaman gözleriyle bir çığlık

Su ve ses kadar beklediğim

ne kaldı geride, bilmiyorum

uzanıp uyumak istiyorum gölgeme

ve sarınmak o kocaman gözlerin

uğuldayan rüzgârlarına

Bir acıyı yaşarım ve zehrinden

çiçekler üretirim kömür karası

uçurum kadar bir yalnızlık

yaratırım kendime, atlarım

Anısı yoktur küçük rüzgârların

Yapraklarım yok artık kuşlarım yok

büsbütün viran oldu dağlarım

ezberimdeki türküler de savrulup gitti

ömrümün karşılığı kalmadı sesimde

sesimde yalnız ormanların gümbürtüsü

Yanlış, daha baştan yanlış

bir şiirdi bu, biliyorum

ve belki ömrümüzün yakın geçmişi

bu kadar doğruydu ancak, kimbilir

Kalbim unut bu şiiri

BELKİ YİNE GELİRİM

Cemil Çakır hocaya

Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir

her sözcük dilimin ucunda küfre dönüyor çünkü

Bir gök gürlese bari diyorum bir sağnak patlasa

bitse bu sessizlik, bu kirli yapışkanlık bitse

ama bir tufan az mı gelir yoksa yine de

yırtılan ve parçalanan bir şeyler olmalı mutlaka

hiç durmadan yırtılan ve parçalanan bir şeyler

Oysa ne kadar sakin bu sokaklar ve bu kent

ne kadar dingin görünüyor bana şimdi gökyüzü

Gidenler nerde kaldılar, özledim gülüşlerini

bir kenti güzelleştiren yalnız onlardı sanki

onlardı çocuklara ve aşka ölesiye bağlanan

kadınları güzelleştiren herhalde onlardı

“Tükürsem cinayet sayılır” diyordu birisi

tükürsek cinayet sayılıyor artık

ama nerde kaldılar, özledim gülüşlerini onların

Uzun uzun bakıyorum kıvrılan sokaklara

tek yaprak bile kıpırdamıyor nedense

ve tek tek söndürüyor ışıklarını varoşlar

alnımı kırık bir cama yaslıyorum, kanıyor

kanımın pıhtılarında güllerin serinliği

ve fakat bir cellat gibi yetişiyor pusudaki

Dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

Yaşamak neleri öğretiyor, düşünüyorum

okuduğum bütün kitaplar paramparça

çıkıp dolaşıyorum akşamüstleri birbaşıma

bir uçtan bir uca yalnızlıklar oluyor kent

bulvar kahvelerinin önünden geçiyorum

sırnaşık aydınlar, arabesk hüzünler

bir gazete sayfasında sereserpe bir yosma

Sesler gittikçe azalıyor, kuşlar azalıyor

ve ne zaman yolum düşse vurulduğun yere

kızgın bir halka oluyor boynumda o sokak

hüznü yalnız atlarımız duyuyor artık

biz çoktan unutmuşuz böyle şeyleri

ama içimde bir sırtlanın dalgın duruşu

ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

İçimde zaptedilmez bir kırma isteği

dizginlerini koparan bir at sanki bu

soluksoluğa kalıyorum her sonbahar

ve sevgilim ne zaman hoşgörülü olsa

bir yolculuk düşüyor aklıma, gidiyorum

bütün gençliğim böylece geçip gitti işte

ama hâlâ bir şeyler var vazgeçemediğim

Hangi duvar yıkılmaz sorular doğruysa

bir gün gelirsek hangi kent güzelleşmez

şiirlerim bir dostun vurulduğu yerde yakıldı

geri almıyorum külleri yangınlar çıksın diye

Devriyeler çıkart şimdi, bütün ışıklarını söndür

sorduğum hiçbir soruyu geri almıyorum ey sokak

ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir

bir gök gürlese bari diyorum bir sağnak patlasa

bitse bu kirli ve yapışkan sessizlik, hiç gitmesem

oysa ne kadar sakin sokaklar, kent ve bütün yeryüzü

ipince bir su gibi sızıyorum gecenin tenha göğüne

sessizce çekip gidiyorum şimdi, sessiz ve kimliksiz

belki yine gelirim sesime ses veren olursa bir gün

KAYIP ADRESTEKİ

I.

Sen dostumdun benim, gülünce güneşler açardı

su gibi azizdin, yurdumdun alnında ateşler yanan

ışıklı bir ırmak gibi aktığımız o uzun yürüyüş

daha dündü sanki, her patlayan sağanak bunu anlatır

fabrika düdükleri bunu anlatır bana her vardiyada

Hazırladığımız ilk taşbaskısı afişi anımsar mısın

bükülüp giden kent sokaklarını, fabrika önlerini

sonra kitapları (kokuları hâlâ burnumda onların)

Hangi mayısta taşıdık kentlere güllerin rengini

gerçi gülistan olmadı ömrümüz, gam değil

Belki tanırdın ilk vurulanı, o gün hiç ağlamadık

hayır ağlamadık çıldırdık o gün çıldırasıya

adını çocuklarımıza verdik onun, çoğaldı

mezarlar çoğaldı o günden sonra, yetişmedi bize

öldürülecek kadar büyümüştük, öyle demişlerdi

Ve hayat öylece akıp durdu işte, akıp duruyor

Kimilerinin bakışlarına yine karlar yağmış

saçları dumanlı bir geçit sanki, dudakları lâl

Kitap yakanlar eksilmiyor, şu uçuşup duran

kırlangıç ölülerini görüyor musun kentin üstünde

Sen dostumdun benim gülünce güneşler açan

bulutlara rüzgâra asarım suretini her akşam

her akşam bir mektup yazarım dağlar kadar

Kayıp bir adresten geliyor sesin şimdi, üşüyorsun

Unutma, dostumsun sen, nerdeysen orda ölmek isterim

II.

Kasabalı bir hüzün çökerdi söylediğin türkülere

meşeler göğerir kalbin rehin kalırdı o huysuzda

ve akşam soframıza ağarken bir yayla bulutu

kuşları ürkütülmüş bir dal gibiydin, öylesine mahzun

efkâr da yakışırdı sana, ilk kadeh kekik kokardı

Kısa pantolonlu resimlerimiz sararmadı daha

ilk sigarasını bölüşen iki okul kaçağı iki haylaz

hiç kimseler anlamıyor muydu o günlerde

ilk sevgilileriyle denizaşırı yolculuk düşleri kuran bizi

ve ne çok yalnızdık sinemalar olmasa

Unutalım mı şimdi kente indiğimiz o ilk günü

sabahlara kadar okuduğumuz o kitapları

kar aydınlığında yürüdüğümüz yolları unutalım mı

Artık çok geç, işçiler seni soruyor ve ötekileri

her karşılaşmamızda sizi konuşuyoruz uzun uzun

Anımsar mısın odamızın talan edilişini

her katta yaralı bir kardeşin çığlığını sonra

kantinde kitaplar yırtılıyordu, delik deşikti duvarlar

mosmor bir çığlıktı gözleri malatyalı kızın

sana hep o huysuzu anımsatırdı, bilirdim

Kimilerine göre ancak ölümü güzelleştirirdik biz

birer çılgın mıydık gerçekten, serseri bir rüzgar mıydık

göğermiş meşeler kadar yakın mıydık bulutlara

ve tarih upuzun bir hikaye miydi -öyle diyorlardı-

bir işçi kıza söyledim bunları, yalandır, dedi

Anlamını yitiren birşeyler mi var şimdilerde

yazdığım şiirlere yabancıyım, sokaklara yabancıyım

taşı delemiyor bir çığlık ve apansız bir

su oluyorum ipince, kendime sızıyorum

dünya yetmiyor bazan, bırakıp gidebilir miyim

Ve hayat böylece akıp durdu işte, akıp duruyor

kentler karıncalanmış birer namlu gibi

upuzun yatıyorlar dizlerimde ama sımsıcak

meşeler göğermiş diyorsun varsın göversin

her yaprak bir öpücüktür sana o huysuzdan

Sen dostumdun benim gülünce güneşler açan

bulutlara rüzgâra asarım suretini her akşam

her akşam bir mektup yazarım dağlar kadar

meşeler göğermiş diyorsun varsın göversin

unutmadım bırakıp giderken söylediğin sözleri

KUŞ ÖLÜMLERİ

Gittikçe yalnızlaşıyorum bir sen varsın

karşılığı olmayan sorular düşüyor aklıma

ve kuşların intihar tasarısından sözediliyor kentte

soğuyan ellerinde kalıyorum bir kırlangıç gibi

Ellerin bir mecnun yurdu, upuzun bir sessizlik

birlikte okuduğumuz kitaplar kadar sımsıcak

Biz bu kitapları ne zaman okuduk ve niçin

her satırını çizip notlar düştük kıyılarına

Dünya upuzun bir çöl sanki, bir buzul kütlesi

karşılık bulamıyorsun aklıma düşen sorulara

ve düşüşüp duruyor kırlangıçlar, üşüyorum

bir yolcu hüznüyle geçip gidiyor ömrümüz

Sesine bir esmerlik düşüyor parçalanıyor yüzün

kayıp gidiyor parmaklarımın arasından

bir aşkı anlatmak için seçtiğim sözcükler

Hep yanlış numaralar düşüyor telefonlarda

kaçırıyor korkulu bakışlarını eski tanıdıklar

Bir sen varsın kurtulursam bu aşkla kurtulurum

Gülüşü süt mavisi insanlar vardı / nerdeler şimdi

çoğunun adını unuttum çoğunun kimliğinde                                                                                                                             kazınmış adresler

Nevin canına kıydı geçen gün, şiir gibi bir kızdı bilirsin

Öner enfarktüs geçirmiş içerde, kesik kesik öksürürdü                                                                                                                                                                     eskiden

Ayşe ise acemi bir sokak yosması artık

Üşüyorum, ama sen anılarla sarma beni ve anlat                                                                                                                                             yalnızlığımızı

Bu kent kuşların intiharını umursamıyor artık

ve göğsüm buz kesmiş bu üşüten yalnızlıkta

Birlikte çay içtiğimiz sokaklarda yürüdüğümüz

o süt mavisi gülüşler güz solgunluğunda şimdi

unuttum çoğunun adını çoğu voltalarda yıllardır

nasıl da sessiz yaşanıyor gürültüler ortasında

Bir daha hiç öpüşmeyecek gülçin

o çok sevdiği porselen fincanla çay içmeyecek

uzatamayacak saçlarını sevgilisinin istediği gibi

gittikçe yalnızlaşıyorum, üşüyorum, unuttum                                                                                                                                       sanıyordum

yazılsa destan olacak bir aşkın serüveni

şiirimde bir dipnot olacak şimdilik

GİDERSEN YIKILIR BU KENT

Gidersen yıkılır bu kent, kuşlar da gider

bir nehir gibi susarım yüzünün deltasında

Yanlış adreslerdeydik, kimliksizdik belki

sarışın bir şaşkınlık olurdu bütün ışıklar

Biz mi yalnızdık, durmadan yağmur yağardı

üşür müydük nar çiçekleri ürperirken

Gidersen kim sular fesleğenleri

kuşlar nereye sığınır akşam olunca

Sessizliği dinliyorum şimdi ve soluğunu

sustuğun yerde birşeyler kırılıyor

bekleyiş diyorum caddelere, dalıp gidiyorsun

adını yazıyorum bütün otobüs duraklarına

öpüştüğümüz her yer adınla anılıyor

bir de seni ekliyorum susuşlarıma

Selamsız saygısız yürüyelim sokakları

belki bizimle ışıklanır bütün varoşlar

geriye mapusaneler kalır, paslı soğuklar

adını bilmediğimiz dostlar kalır yalnız

yüreğimize alırız onları, ısıtırız

gardiyan olmayız kendi ömrümüze her akşam

Gidersen kar yağar avuçlarıma, üşürsün

bir ceylan sessizliği olur burada aşklar

Fiyakalı ışıklar yanıyor reklam panolarında

durmadan çoğalıyor faili meçhul cinayetler

ve ölü kuşlar satılıyor bütün çiçekçilerde

menekşeler nergisler yerine kuş ölüleri

bir su sesi bir fesleğen kokusu şimdi uzak

yangınları anımsatıyor genç ölülere artık

Bulvar kahvelerinde arabesk bir duman

sis ve intihar çöküyor bütün birahanelere

bu kentin künyesi bellidir artık ve susuşun

isyan olur milyon kere, hiç bilmez miyim

Sokul yanıma sen, ellerin sımsıcak kalsın

devriyeler basıyor karartılmış evleri yine

Gidersen yıkılır bu kent kuşlar da ölür

bir tufan olurum sustuğun her yerde

ANISI BİZ OLALIM BU SOKAKLARIN

Anısı biz olalım bu sokakların

öpüşmediğimiz tek saçak altı

hiçbir otobüs durağı kalmasın

Biz yürüyelim kent güzelleşsin

gürültüsüz sözcükler bulalım

yeni sevinçlere benzeyen

Biz gelince bir yağmur başlar

yüzün çizilir buğulanan camlara

bir uzun karartma biter

akasyalar köpürür birdenbire

ve her avluda adınla anılan

çiçekler sulanır akşamüstleri

Bir arkadaş evine uğrarız yolüstü

bir fincan kahve içeriz, ısıtır bizi

başını sessizce omzuma koyarsın

gülüreyhan olur soluğun

Biz kalırız kuşlar dönüp gelir

her balkonda bir menekşe sesi

Belki yeniden güzelleştiririz

adları değiştirilen parkları

perdeleri hiç açılmayan evlerde

ışıklar yanar çocuk sesleri duyulur

tanıdık sevinçlerle dolar yeniden

kendi sesini kemiren alanlar

Anısı biz olalım bu sokakların

ve hiç durmadan yağmur yağsın

Biz gürültüsüz sözcükler bulalım

sarmaşıklar fısıldaşsın yine

Gidersek birlikte gideriz

yeni sevinçler buluruz hüzne benzeyen

ÖZLEMEDİM SENİ

Hiç özlemedim seni

Özlemek dostluktandır

dostluğundan öte bulmalıyım seni

Sıcaklığını bulmalıyım

dokunuşları, kenetlenişi

Terimizle sulanmalı yeryüzü

güneş terimizde ışıldamalı sabah olunca

Apansız fırtınalar çıkmalı

sarsılmalıyım

Özlemek

yanında olmak isteğidir

gülüşünü görmek biraz da

Hiç özlemedim seni

Saçlarına gül takmam

bir ırmak gibi akıtırım ovaya

soluğunla yanar

dudaklarımın bozkırı

Akkor halindeki ufuk

bakır bir tel gibi eriyip gider

kraterler ortasında kalırım

Toprak yarılır birden

su kirlenir

Ürpertir bu coğrafya

bu serüven

ikimizi bir anda

yaşadığımı duyarım

Hiç özlemedim seni

özlemek dostluktandır

dostluğundan öte bulmalıyım seni

SIĞINAK

Sözün yine hep aşktan yanaysa

sevgilim sen sakla bir kaçağı

Belki yorgun ve yaralıdır hâlâ

ölüm basmıştır son sığınağı

Sus ve sadece dinle sessizliği

perdeleri çek ışıkları söndür

Bir selam bir haber gönderir belki

sesleri hiç duyulmayan dostlar

Bir cigara sar bitlis tütününden

bir çay demle sonra, anısı kalsın

Bekle başında onun sabahadek

Belki benim sana böyle sığınan

yapayalnız ve öylesine yorgun

kimliği duvarlarda kalan bir kaçak

GÜLÜŞÜN EKLENİR KİMLİĞİME

Gün biter gülüşün kalır bende

anılar gibi sürüklenir bulutlar

Ömrümüz ayrılıklar toplamıdır

yarım kalan bir şiir belki de

Aykırı anlamlar arayıp durma

güz biter sular köpürür de

kapanmaz gülüşünün açtığı yara

uçurum olur cellat olur her gece

Her gece yeniden bir talan başlar

acı ses olur, ses deli bir yağmur

eski bir eylüle gireriz böylece

Sığındığım her yer adınla anılır

ben girerim, sokağı devriyeler basar

bir de gülüşün eklenir kimliğime

İLHAN İÇİN DÖRTLÜKLER

I.

Sustuğun yerde insan katlolur

Kana bulanır kitap, ışıklar kan kokar

Kentin yüreği yanmazsa ey oğul

Türküler diyarı büsbütün viran olur

II.

Yine elbasacaksın o kitaplara

Dostun, kardeşin, aydının elbasacak

Birşeyi hiç unutmayacak üniversiteli genç

Bedeli canla ödenmiştir elindeki kitabın

III.

İlhan diyarından bir kitap

Gül mü desem kan mı

Türküler bilir belki yine de

Gül müdür açan yoksa kan mı

III.

su çürüdü

SOLUK SOLUĞA

I.

Hep yanıldı ve yenilgilere uğradı

ama atıldı yine de yeni serüvenlere

Vakti olmadı acıların hesabını tutmaya

durup beklemeye, geri dönmelere vakti olmadı

Yangınlarla geçti ömrü ve hep yalnızdı

- ki onlar daima birer yalnızdırlar

Nerde doğmuştu ve ne zaman kopup

gitmişti o kentten anımsamıyor artık

Hangi sokaktaydı ilk sevgili ve hâlâ

sürüp gider mi ilk öpüşmenin esrikliği

Gizlice buluşmaya gelen ve ölürcesine

korkular geçiren o kız nerdedir şimdi

Sensiz olursam yaşayamam diyen

o liseli kız hangi kentte kaldı

ve o sarışın

o afeti devran bekler mi hâlâ

atlas yataklara sererek yaşamanın anlamını

Üşüten bir acıydı belki her ayrılık

her yolculuk yangınların başladığı yereydi

ama vakti olmadı hesabını tutmaya

aşkların, ayrılıkların ve anıların

İstese de kalamazdı vakti gelince

geyik sesleri yankılanınca yamaçlarda

yürek burkulması ve hüzün ve keder

aralıksız doldururdu acıların bohçasını

Dudaklarında öpüşlerin gül esmerliği

içinde kıpırdanıp durur ufuk çizgisi

Ay bile soğuktur o zaman

bir buz parçasıdır

Çaresiz çıkılacaktır o yolculuklara

ki bir ömrün karşılığıdır serüvenler

Biraz da serüvendi yaşamak

belki yatkındı büyük yolculuklara

ki serüvenler daima büyük aşklar

ve büyük yolculuklarla başlar

Anıları, aşkları ve bir kenti

bırakıp gidebilirdi apansız

Apansız başlardı yolculuklar

hangi saatinde olursa olsun günün

ve hep kar yağardı nedense

durmadan kar yağardı yol boyunca

ve nasılsa yok olup giderdi hüzün

kent görünmez olunca arkada

Ne bir veda sözcüğü dökülürdü dudaklarından

ne de dönüp bakardı geriye bir kez olsun

Ne zaman yollara düşse biterdi acılar

gül yüzlü sular fışkırırdı toprağın karnından

kavaklarsa oynak bir çingene kızı

her kıpırdanışında açılıverir uzun ince bacakları

Mekân tutmak ve her akşam aynı ufukta

güneşin batışını görmek ölümdür biraz

ölümdür biraz hep aynı yatakta

aynı kadınla sevişerek sabaha varmak

Kitapları hep aynı raflara sıralamak

aynı eşyayı kullanmak eskimektir biraz

soluk soluğa yaşamalı insan

her sabah yeni bir şeyler görebilmeli

ve cehenneme dönse de bütün bir ömür

mutlaka bir şeyler değişmeli her/gün

Ey o büyük yolculukların ürperten heyecanı

okyanus dalgalarının sesleriyle dol bu ömre

ölüme ve aşka durmadan kement atan

serüvenlerle geçsin yaşamak

Buz tutmuş bir dünya ortasında

yollara düşerdi o hep aynı ıslıkla

önünde dağlar, uçurumlar

ve günlerce süren okyanus fırtınaları

sarsılan gök, yarılan toprak

çelik uğultularla burgaçlanırken

yaşamak işte öylesine kucaklardı onu

ve her nasılsa keklik sekişli

bir aşkın sevinci dolardı yüreğine

çıkarıp atardı o zaman deli bir ırmağa

ne kalmışsa bir önceki serüvenden

Soluk soluğa yaşadı kentleri, aşkları

bağlanacak kadar kalmadı hiçbirinde

pervasız bir acemi, bir çılgın

soyu tükenen bir bilgeydi belki

O yalnız kaybetmesini öğrendi ömründe

avucundan dökülen kum taneleriydi her şey

ne bir serseriydi ne de yılgın bir savaşçı

ama kendi kafasıyla düşünen ve hakkında

ölüm fermanları çıkarılan biriydi belki

Sevince deli gibi severdi

pervasız severdi sevince

dövüşmek ancak ona yakışırdı

ona yakışırdı aşklar ve yolculuklar

yoktu bağlandığı herhangi bir şey

bulutlar gibi çekilip giderdi seslerin arasından

Ne bilir ömrün değerini bir çılgın

yalnızca kendini yaşamayı nerden bilebilir

ve başarısız eylemler çağında o

kaçabilir mi binlerce kez ölmekten

Yerleşik yargıları olmadı hiç

kurmadı güzel gelecek düşleri

nerde bir yangın, nerde tehlike

o mutlaka ordaydı birdenbire

Dinsizdi, özgür sayılırdı belki

ama bağlanmadı özgürlüğe de

Hiçbir yerde yeterinden çok kalmadı

beklemedi anılar sarnıcının dolmasını

şikayetsiz yaşadı yaşadığı her günü

yoktu yüreğinde pişmanlıkların izi

Ayrıntıların izi kalmamış artık

üst üste yaşanmakta ayrılıklar

ve bir bulut gibi sıyrılıp gidilmiştir

dağların, denizlerin üzerinden

Geride kalan ne varsa soluktur şimdi

titreyen kandiller gibi sönmek üzeredir

(ve her yıl biraz daha harabeye dönen

o eski konaklar gibidir anılar

gül bahçeleri, sessiz koru ve orman

yabanıl otlar içinde kaybolur gider)

Belki bir sağanak boşanır apansız

yüzyıllık bir yağmur başlar

ve sinsi bir hastalığa dönmeden alışkanlıklar

yok olup gider her şey, belki kül olur

Hırçın bir okyanustur yürek

dar gelir ufuk ve mutluluklar çevreni

anılarsa birer çıban izidir

yaşanmaz onların ölgün gölgesinde

Durgun bir su gibi aktı mı yaşamak

ve zaman uysal bir kısrak gibi dinginleşti mi

anısız kalınmıyor artık ne yapılsa

kuşatıyor yolları, aşkı ve ömrü

bekleyişleri kemiren çakal sesleri

Oysa bütün köprüler yakılmalı ayrılıklar vakti

ve herhangi bir şeyle eşit olmaksızın

yollara düşmeli habersiz ve sessiz

Çürük bir diş gibi kanırtıp kentleri

dünyanın ağzını kanlar içinde bırakmalı

Bir ömrün olgunlaştıramayacağı

acemilikler toplamı ve bir çılgın

boyun eğmedi kendine bile

seçme zorunda kalmadı yaşamayı

Nasıl bağlanmadıysa yere ve zamana

bağlanmadı kendine de ömür boyu

dağlara tırmanan atlar gibi

soluk soluğa yaşamak istedi dünyayı

bir şahan gibi bulutlara kurdu

dumanlı sevdaların yörük çadırını

sıradan bir gezgin değildi hiç

dövüşür gibi yaşadı yolculukları

belki korkusuz sayılmazdı büsbütün

korkardı korkulara düşmekten zaman zaman

Ve bütün gemileri yakıp

yollara düşerdi o hep aynı ıslıkla

mutlu muydu, hiç düşünmedi böyle şeyleri

umutlardansa nefret etti daima

Hep yanıldı ve yenilgilere uğradı

ama atıldı yine de yeni serüvenlere

Pervasız bir acemi, bir çılgın

soyu tükenen bir bilgeydi belki

Ama bir şey vardı yine de

başarısız ihtilallerden kendine kalan

(...........................................................................

.............................................................................

II.

Büyük aşklar yolculuklarla başlar

ve serüvenciler düşer bu yollara ancak

Onlar ki dünyanın son umudu

soyları tükenen birer çılgındırlar

Ne bir adresleri vardı onların yeryüzünde

ne de aşktan başka bir sığınakları

Ama yaşarlar dünyanın dört bir yanında

ölümle alay ederler sanki

Nerde beklenirse ordaydılar

bir kez bile gecikmediler ömür boyu

Neydi onları ordan oraya

savurup duran şey

Onları daima yalnız kılan

neydi bu yaşam denilen  gürültüde

Her dilden bir adları vardı onların

ama hiçbir ülkenin kimliğini taşımadılar

Sarışındılar belki de esmer

yani birçok yüzün bileşkesi

Ne altın arayıcısıydılar

ne de aylak bir gezgin

Vurulup düşseler de her kuşatmada

serüvencidir onlar ve hiç ölmezler

Ki onlar hep yalnızdır ve her nasılsa

bulurlar heder olmanın bir yolunu

Onlar ki bu dünyada

kahraman olmaya mahkûmdurlar

Sislenen anılar kaldı bize onlardan

renkleri bozulup duran solgun anılar

Nasıl yazılmalı ki silinip gitmesin

bulutlar gibi çekilmesin gök boşluğuna

Bileği güçlü ve gözüpek avcılar mıydı

onları kuşatıp yeryüzü cennetinden atan

Yoksa kendini tüketen hüzünler miydi

vurulup düştükçe ışığını karartan

O serüvenlerin günlüğü tutulmadı

yazılmadı o insanların destan şiiri

Parça parça ettirilseler bir kartala

(ki sanırım böyle oldu sonları)

Fışkırır yüreklerinden

başarısız ihtilallerin yangınları

(..............................................................

................................................................

Dünyanın cesur ulusları yoktu, cesur insanları vardı.

Onlar, aşkın ve hayatın havarileri, büyük serüvencilerdi.

Onlar, bu ihtiyar cadının maskesini parçalamak ve yeryüzü denilen cenneti bize sunmak istediler. Bütün ömürleri

bu kavgayla geçti. Ne adları vardı onların,

ne ulusları, ne dinleri ne de anıtları.

Ama biz onlar için ölüm fermanları hazırlayıp görkemli mangalar kurduk. Savaşlar açtık peşpeşe. Kentleri ele geçirip vahşi bir hayvan gibi avladık onları. Nerde görülseler

kurşuna dizdik ve süslü kemerler yaptık onların kafa derilerinden. Biz cellattık ve tarih suratımıza tükürürken,

bir kez bile bağışlanmayı istemedi onlar..

Derler ki, son büyük serüvenci yaralıdır hâlâ.....

ANLATIP DURDUM

Acının tutanakçısıydım

anlatıp durdum aşkları

ayrılıkları ve o destan

yalnızlığını ömrümüzün

Göçebe, gezgin ve aylak

biri miydim aklıma gelmedi

bir çingeneyle bir bilici

hep aynı şeydi bildiğim

Ve serseriliğimdi aşklar

bir masalcıydım belki de

yaşadım o büyük serüvenleri

yolculuklar tarihimdi benim

Acılar yaşanıyordu yurdumda

peşpeşe yakılıyordu kentler

Bense hep oralardaydım

daha yangın başlamadan önce

Hayır! yetmiyor aşkları

ayrılıkları ve büyük

serüvenleri anlatmaya

iyi bir şiir bile bazan

Ama ben yine de hep

anlatıp durdum ne varsa

ve neyi yaşamışsam

dövüşmesini bildiğim kadar

SIYRILIP GELEN

Soluk bir ay dolanıyor

kentin üstünde her gece

Her gece bilge bir gezgin

tavrıyla adımlıyor yolunu

Güz yanığı bir durgun

sessizlikle örtülü her şey

ve yırtılmış bir tül gibi

savrulup duruyor zaman

Suların sesini dinle şimdi

ormanın fısıldayışlarını

usulca yarılıyor dağların göğsü

bir aşkı dinlendirmek için

Ve gözleri uzak yamaçlarda

aranıp dururken bir şeyleri

sessiz ve sakin beklemekte

bekledikçe bileylenen bir yürek

Belli ki dağların, denizlerin

ve göllerin üzerinden

sıyrılıp gelmektedir seher

Belli ki yakındır

doğayı ve hayatı sarsacak saat

BEKLENEN

Reklam spotlarının kirli ışıkları

ve çamur gibi bir yağmur altında

köşeleri tutmuş çiçek satıcıları

baharı getirmek istercesine kente

İstesen kucağına yığacaklar gülleri

Al götür, dağıt bekleyenlere

menekşe, karanfil ve nergis demetlerini

çağır insanları bahar kokusuna

Hele o dokuz on yaşlarındaki çocuk

nerden bulmuş bu çiğdemleri böyle

ve nasıl getirmiş çarpılmadan

kentin bu en işlek alanına

Kitap gibi kokuyor her demet

çiçek gibi kokuyor şiirler

- Sakın soldurma evlat

git / biraz yakınımda dur

Gün kararmadan tükeniyor çiçekler

demet demet taşıyor birileri

- Demek ki bu kente bahar

gürül gürül gelecek ey oğul

HÂLÂ KOYNUMDA RESMİN

Sımsıcak konuşurdun konuşunca

ırmak gibi, rüzgar gibi konuşurdun

yayla kokuşlu çiçekler açardı sanki

çiğdemler güller mor menevşeler açardı

Sımsıcak konuşurdun konuşunca

            Hâlâ koynumda resmin

Dağları anlatırdın ve dostluğu

bir ceylan gibi sekerdi kelimeler

Sesini duymasam çölleşirdi dünya

dağlar yarılır ırmaklar kururdu

bulutlar çökerdi yüreğime

            Hâlâ koynumda resmin

Gün akşam olur elinde kitaplar

ve bir demet çiçekle çıkıp gelirdin

bir kez bile unutmadın “merhaba” demeyi

ve en yanık türküleri nasıl da söylerdin

bir dostun vurulduğu gün

            Hâlâ koynumda resmin

Kaç mevsim kırlara çıkıp

çiçekler topladık mezarlar için

Belki ürküttük tarla kuşlarını

belki kurdu kuşu ürküttük

ama aşkı ürkütmedik hiç

            Hâlâ koynumda resmin

Ve hâlâ sımsıcak durur anılar

sımsıcak ve biraz boynu bükük

Ne varsa yaşanmış ve paylaşılmış

yasak bir kitap gibi durmaktadır

ve firari bir sevda gibi

            Şimdi duvarlarda resmin

SİSLENEN

Gittikçe puslanıyor görüntü

sislenen bir aynaya dönüyor

yakın geçmiş de olsa artık

zor seçebiliyoruz birşeyleri

bulutlar çöküyor anılarımıza

Ama unutmuş değiliz yaşananı

buğulu bir düş gibi de olsa

duyumsuyoruz o kekre tadı

ve her anımsayışta irkiltiyor

o soluksuz bırakan küf kokusu

Soluk renklere bürünse de

suyun ve göğün görüntüsü

yaşanan duyurulacaktır mutlaka

anlatacaktır bir çocuğa bunları

göğsü paramparça edilen biri

SU ÇÜRÜDÜ

I.

Yetmiş iki gündür bir dolapta kilitliyim. Yalnızca anahtar deliğinden hava giriyor ve ölü bir ışık sızıyor içeri. Yalnızlık hiç de tanrısal değil, görkemli değil. O yalnızca geçmişle gelecek, ölümle yaşam arasında kocaman bir karanlık nokta. Geçmişi ve geleceği olmayan, ölümle yaşam arasında irinli bir leke yalnızlık denilen. Şimdi ne varsa, anahtar deliğinden sızan havayla ışıkta... (Farkına varsalar, kapatırlar mıydı onu da?) Bütün belleğimdekileri yokettim. Elektrikli bir aygıtla yaktım, jiletle kazıdım. Çığlıkların aralığından uçurdum hepsini, kül edip savurdum.

            Adımdan gayrısını bilmiyorum.

II.

Zamanı yiyip bitirdi karanlık. Gece yoktu. Güneş çoktan kömürleşmiş ve yeryüzü yapışkan bir karanlıkla örtülmüştü. Yabanıl sesler geliyordu derinlerden ve karanlığı ince bir bıçak gibi yırtıyordu. Şaklayan kırbaç gibi... Acı duvarını aşan bu sesler, madeni bir gürültüye dönüyor ve yerkabuğunu zorluyordu artık. Sesim yoktu. Karanlığın karnında yitirdim sesimi. Kör bir kuyuda unutulan Yusuf’tum belki. Ama durmadan soruyorlardı. Tanrılar bilmiyordu sordukları şeyleri, peygamberler büsbütün hain çıkmıştı. Ama yine de soruyorlar, soruyorlar, soruyorlar...

            Adımdan gayrısını bilmiyorum.

III.

İki şeyi bilmek istiyorum. (Belki aynı şeyi iki kere bilmek istiyordum.) Duvarların rengi neydi? Derimin rengi neydi? Dokunuyorum duvarlara; parmak uçlarımla, avuçlarımla, dilimle dokunuyorum. Duvarların bir rengi olmalı. Ama hiçbir duvarcının, hiçbir ressamın bu rengi bildiğini sanmam. Adı yoktu bu rengin, kimyası yoktu. Belki renksizliğin rengiydi bu. Çürüyen bir bedenin kokusuydu duvarların rengi...

            Adımdan gayrısını bilmiyorum.

IV.

Bir böcek gibi antenlerimi gezdiriyorum bedenimde. Anahtar deliğinden sızan ölü ışıkta ellerime bakıyorum. Ellerim... Sanki bir kadının memelerini hiç okşamamış, sıcaklığını duymamış. Ellerim... Her dizesi çığlık olan şiirleri yaratmamış sanki. Ne beyaz tenliyim artık, ne esmer, ne de kara... Cüzzamlının, vebalının bir rengi vardır. İrinin bir rengi... Ölünün bile bir rengi vardır ama derimin rengi yoktu. Belki çürüyen bir kentin rengiydi bu. Çürüyen bir dünyanın...

            Adımdan gayrısını bilmiyorum.

V.

Kıllı, ayakları üzerinde duramayan bir yaratıktım artık. Soyumun neye benzediğini unuttum. “İnsana benziyorlardı” diye duymuştum bir vakitler. Demek ki şimdi maymun halkasında insanlık...

            Adımdan gayrısını bilmiyorum.

VI.

Ağzımı anahtar deliğine dayayıp havayı emiyorum. Böcek sokması gibi bir yanma duyuyorum boğazımda. Oysa kuru bir yaprağı bile dalından düşürecek gibi değil bu kör esinti. Belki çöle dönmüş toprağa tek yağmur damlasının düşüşü yalnızca. Çamur gibi bir yağmur damlası... Ama toprak, bu damlayla çatlatacak bağrındaki tohumu. Çöl, bütün vahalarını bu damlayla yeşertecek... Genzim yanıyor. İnce bir kan şeridi sızıyor dudaklarımdan. Kirli, sıcak ve simsiyah...

            Adımdan gayrısını bilmiyorum.

VII.

Suyum, bir litrelik karton süt kutusu içinde. Yetmiş iki gündür sakındığım ve her gün ancak bir kere dudaklarımı değdirdiğim... Dilimi bir köpek gibi değdirdiğim. (Dilin suya dokunuşu... Bir süngerin denizi yutuşu yani. Bir çölün seraba kesilmesi bir an için.) Her gün ancak bir kere değdiriyorum dudakalarımı suya. Dilimi kaçırıyorum artık. Sünger, bütün vantuzlarını birden uzatmasın diye... Bataklıktaki suyun da bir su yanı vardır. Çürüyen bir bedenin bile dayanılabilir kokusuna. Kutuda kalan son bir yudum su, bu bile değildi artık. Küstü, öldürdü kendini su...

Su çürüdü...

            Adımdan gayrısını bilmiyorum...

IV.

saklı kalan

SAKLI KALAN

Günlüğü eksik tutulan güz

usulca çekilmiş de kıyıya

bütün gürültülerden uzakta

eğiriyor suların köpüğünü

Belli ki duymuyor dağların

uğuldayan yalnızlığını

Bekleyişin ve acıların

uğultusudur yalnızlıklar

Kimi kez kuşatabilir büsbütün

doğayı, aşkı ve yaşamı

Ama kayalıkların karanlıklarına

hiç sığar mı bir dağın yalnızlığı

Bir çiçek bile doldurabilir

uçurumların derin oyuklarını

Oysa o bir çatlaktan fışkırıp

bir yangın gibi büyüyendir

Belli ki duymaktadır kalbinde

aşkın saklı yalnızlığını

Anımsanan ne varsa şimdi

biraz acıya dönüktür yüzü

ve solgun bir gülümseyiş

gibi sararken sessizliği

taşır bekleyişin gizinde

aşkın saklı yalnızlığını

Günlüğü eksik tutulan güz

eğirirken suların köpüğünü

ey alıngan susuşundan üzünç

gizli öfkesinden kan sızan

kalbini suların göğsüne bastır

duyacaksın kalbimizin atışlarını

KONUĞUM OL

Bir akşam konuğum ol

oturup konuşalım biz bize

Anıların çubuğunu yakıp

uzatalım geceyi biraz

Geçmişe bir el sallayıp

yaşanan günleri konuşalım

ve günlerin üstüne çöken

dumanlı, isli havaları

Kendimize daha az zaman

ayırsak da olur geceden

Çünkü boğulabilir insan

yalnız kendini düşünmekten

Kapağı açılmayan kitaplar

unutulmuş aşklar gibidir

Kitaplardan söz edelim

ve onların gizli kalmış

sessiz tadlarından

Sabaha doğru perdeyi

aralayıp ufka bakalım

ve bir çocuk gibi

hayretle seyredelim

güneşin kızıllığını

Konuşulmadan kalan

daha çok şey vardı

diye düşünerek çıkalım

güneşle kucaklaşan balkona

— Üşütmesin sabah serinliği

Bir bardak demli çay

burukluğu gibi kalsın

gecenin ve sabahın tadı

yaşasın anılarımızda

Konuğum ol, oturup

konuşalım bir akşam

ve uzatalım geceyi

sözün çubuğunu yakarak

ŞİİR VE YAŞAM

I

Yaşananı aşan sevda yorumu

Şiirin kanıyla yoğrulmamışsa

Gülün hevengini coşturan bengisu

Verilmemiştir çeliğin damarına

II

Şiirden söz açılınca

Diyor ki bana konuğum

— Başka söze gerek yok

Aşktır onun tarihçesi

“BEKLE BENİ”

Karlar tozarken bekle

Ortalık ağarırken bekle

Kimseler beklemezken bekle beni

K.Simonov

I.

Bekle beni küçüğüm

umudu karartmadan

sevinci yitirmeden bekle

döneceğim bir gün elbet

bekle beni

Bahar geldiğinde

kırlara çıkacaksın

dizboyu otlar üstünde

koş koşabildiğince

ve sakın yitirme neşeyi

Kırların sessizliğinde

yüreğinin sesini dinle

ve orada benim için

küçücük bir yer ayır

ve bekle beni küçüğüm

Doğa pervasızdır biraz

bakarsın en olmaz yerde

masmavi bir su fışkırır

ve suyun ışıldayan göğsünde

sevincin nilüferleri

Bahar şaşırtmasın seni

sırtüstü uzan bir gölgeye

suların, kuşların sesini dinle

ve bekle beni orada

döneceğim küçüğüm

II.

Mapusane türküleri

hüzünlüdür biraz

belki her dinleyişinde

yüreğin burkulmakta

için sızlamaktadır

Ama acılara alışılmaz

birşeyler var değişecek

birşeyler var

değiştirmemiz gereken

önce acılardan başlanacak

Beş on yıl dediğin

pek kolay geçmeyebilir

üstelik bu savaş

bu kahredici kıyım

bitmeyebilir daha uzun süre

Ama sen sahip çıkarak

yaşama ve sevince

bekle beni küçüğüm

acılar bitecek bir gün

sevgiler çiçek açacak

Mapusane türküleri

hüzünlüyse de biraz

yüreğin burkulmasın

için sızlamasın sakın

ve bekle beni küçüğüm

III.

Kış kıyamet bir gün

bakarsın çıkıp gelmişim

varsın azgınlaşsın tipi

ve uğuldayadursun

dışardaki rüzgâr

Sakın şaşırma küçüğüm

üşümüş bir serçe gibi

titremesin ellerin

apansız çıkıp geleceğim

kış kıyamet de olsa bir gün

Uğuldayan bu rüzgâr

bu delice yağan kar

ürkütmesin seni

direnmektir artık

bekleyişin öbür adı

Sen türküler söyle

ve gülümse küçüğüm

çünkü sesinin

ırmağıyla yeşerecek

hasretin bozkırları

Bekle beni küçüğüm

umudu karartmadan

sevinci yitirmeden bekle

döneceğim bir gün elbet

bekle beni küçüğüm

VOLTADA

1.

Tutukluların iç dünyaları

elle tutulurcasına görülür

günün o en güzel vakti

atılan voltalarda

2.

Tay sekişli adımlar

ustasıdır voltanın da

her türlü dönüşü kıvrak

akışkan ve deneylidir

3.

Ayağına tetiktir

mavraya düşkün olan

tek ciddiye aldığı şey

günlük voltalardır onun

4.

Tek başına acemi

adımlarla salınırken

düşürür tesbihini sık sık

voltanın yeni konuğu

5.

Yağmalanmış bir kent

gibidir mektupsuz kalan

ayak uyduramaz bir türlü

hiçbir çeşidine voltanın

6.

Avlunun dört yanını

yeniden keşfedercesine

ağır adımlarla adımlar

düşündüğünü kendine saklayan

7.

Temmuz ağustos sıcağında

cayır cayır yanarken avlu

siyasiler yine voltadadır

diğerleriyse hep gölgede

8.

Akşam olmadan daha

kitlenir kapılar ardımızdan

ve başlar geceyarısına doğru

avluda yıldızların voltası

İÇERDEN YENİ ÇIKANIN DÜŞÜNCELERİ

I.

Ve işte dışardayım!

Ey dünya ey yaşam

kanadımsın kolumsun

uçur beni dağdan dağa

II.

“Ve işte dışardayım!”

Bu bir tek sözün gizi

nasıl sarsıcı oluyor

telörgüden çıkıldığı an!

III.

Göğün en yüksek yerinden

itilivermişim bir boşluğa

tutunacak dal ararım

nereye düşeceğimi bilmeden

IV.

Bütün gece balkonda

sokağı ve sessizliği dinledim

elimde bir bardak demli çay

ve gökyüzünde yıldızlar

V.

Sokağa çıkıyorum

Dışarısı bu kadar

aydınlık mıydı

daha önceleri de

VI.

Uzun sürmüş bir hastalıktan

yeni kalkmış gibiyim

sendeliyorum hâlâ

ayakta duramıyorum

VII.

Birilerine çarpmamak için

dikkatle yürüyorum

sudan çıkmış balık gibi

aptallaşıyorum her adımda

VIII.

Bir çocuk şaşkınlığıyla

insanlara bakıyorum

el ele tutuşabiliyorlar

gülebiliyorlar ağız dolusu

IX.

Yeni yeni kitaplar çıkmış

irili ufaklı yeni dergiler

hızla çeviriyorum sayfalarını

yetişememek korkutuyor beni

X.

Sevdiğim bir şair arkadaş

beni anmış bir şiirinde

yüreğimin kayalıklarına

Hızla çarpıyor dalgalar

XI.

Ve işte yine akşam

göllerde bir kamış değilim

geride kalanları düşünüyorum

uykularım kaçıyor

V.

dövüşen anlatsın

BİR HAZİN HİKAYE

Yücel Yeşilgöz’e

...

Derler ki

ol kıyamet gününden beri

kan akar

harçik deresinden

yani kederli değil

yaralıdır harçik

kapanmaz yarası o gün bugün

Derler ki

hırçın bir sudur harçik

vurur kendini o taştan bu taşa

ve her gün aşiret ihtiyarları

gelip otururlar kıyısına usulca

dinlerler

ol hazin hikayeyi bir daha

Harçik denince kalem yazmaz olur

bir nice şivan sarar dağı taşı

ne masal ne efsanedir harçik

ama destanı yazılmamıştır bunca zaman

ve işte biz

-yani onlarla beraber-

kanlı ve hırçın akmaktayız hâlâ

ACININ MİLADIYLA

Acının miladıyla başlayan bir hikayedir bu

yaşayıp gelmişiz ormanlar gibi yanarak

her dönemeçte uğultulu uçurumlar

her şafakta uzun uzun kurt ulumaları

Ey masalcı

otur şu geyik postuna

ve anlat şimdi bütün bunları

Önce yaşadıklarımızı koy ortaya

hatamızı ve sevabımızı anlat

görelim nelere kahretmişiz bunca zaman

nelere göğüs germişiz görelim bir bir

bedeli ödenmiş midir şafağın, bilelim

yaşamak

yeni acılara sürgün etse de bizi

Hayatımız  göründüğü kadar basit değil

ama anlaşılmaz  gibi de değil öyle

çoğunu unuttuk belki şimdiden

belki bitti birtakım bekleyişler

umutlar da bitti bir zaman, sevgiler de

ama unutmayalım

zulüm de biter hayatımızda

VI.

hüznün isyan olur

GURBET MUTLAKA OLACAKTIR

I.

Gurbet ne ki yüzyılımızda

demek de bir yabancılaşmadır

Çünkü varolduğu her yerde insanın

gurbet mutlaka olacaktır

Sevda ile hasret varsa eğer

Zulüm varsa mahpusluk varsa

Ayrılıklar yakıyorsa içimizi

Gurbet mutlaka olacaktır

Solgun bir ışık altında yazılıp

uçları yakılan mektupların

yarısı ağıtsa yarısı türküdür

ve gurbet mutlaka olacaktır

Bekleyişlerle direnen ömrün

dağlamaktaysa bağrını hicran

ve kıskıvrak sarıyorsa keder

gurbet mutlaka olacaktır

Oyalı bir mendilin kanaviçesindeki

sabrın kararttığı gül demetine

usulca düşüyorsa bir damla gözyaşı

gurbet mutlaka olacaktır

Gerçi taşbaskısı kitaplar

işportaya düştükten bu yana

hüzünden epey uzaklaştık

Ama gurbet yine de vardır

Suyun serin göğsüne daldırılan

kızgın bir demirdir gurbet

Toplar bin yıllık duyarlıkları

ve acıları hiç eskitmeden

Gurbet ne ki yüzyılımızda

demek de bir yabancılaşmadır

Çünkü varolduğu her yerde insanın

gurbet mutlaka olacaktır

II.

Hiçbir şey gideremez iç sıkıntılarını

memleketinin şarkıları ve tütünü gibi

ve usulcacık okşar

karadeniz vapurunu nâzım

yanar elleri

Zamanın bağrında kanayan

birer zakkumdur her sürgün

hasretin elleriyle yoğurur hüznü

ve kanatır gurbetin

kadim yarasını

Dersim sürgünden de öte bir şey

zilan bir kerbela’dır aslında

hâlâ anlatılır ki aşiret çocuklarına

bir zulümdür gurbet

zulümden de öte

Gurbet ne ki yüzyılımızda

demek de bir yabancılaşmadır

Çünkü varolduğu sürece

dünyada zulüm

gurbet mutlaka olacaktır

KUŞLAR

Kuşlar mı

ki çok şey denildi

şair dilinden

Yüzlercesini suladık

göleğinde sevdanın

dokuduk

gönül yumağında renklerini

Gizimizi bildiler de

ihanetlerini görmedik hiç

ılık bir öpüştü

türküleri

Kuşlar mı

ki şimdi

çok uzak yüksekte

öpsen

büyüyemezsin ki

İhanet ettik

türkülerine

baharın

ŞEN OLASIN HALEP ŞEHRİ

“işte geldim gidiyorum

 Şen olasın halep şehri”

Hiç kimse senin kadar

yakıştıramamıştır hüznü kendine

Hüzünler ki aşkın ve şiirin

yıllanmış şarabıdır

damıtılmıştır acıların imbiğinden

Hüzünler ki şairlerin yüreğinden uçuşan

sararmış çiçek tozlarıdır

            Biraz da şairlere özgüdür hüzün

Bozkırın yalımına direnen

solgun bir gül gibi yüzün

Acının, sabrın ve yalnızlığın

sessizliği sararıyor

yorgun güzünde alnının

Ve artık bir şey bırakamıyorsun

bekleyişlerden başka kendine

            Biraz da şairlere özgüdür bekleyiş

Hiç kimse senin kadar

alışkın değildir ayrılıklara

Ayrılıklar ki nişanlısıdır hasretin

acılar ve türkülerle çeyizlenir

bekleyişlerin sararan güzüne

Ve hasret kızıl bir güldür

ayrılıkların mendiline nakışlanmış

            Biraz da şairlere özgüdür hasret

Kerem’i kül eden yangındır gurbet

ferhat’ın sabrıyla çatlayan kayadır

Sarınarak acının yorganına

sararmış bir yaprak gibi nakışlar

bekleyişlerin gergefine hüznü

Gurbet biraz da halep demektir

söylenir adı efsane efsane

            Biraz da şairlere özgüdür gurbet

Ayrılıkların çanı vurduğunda

savrulur pişmanlığın kızgın külleri

Bütün sevdalar hasretin yalımıyla tutuşmuş

bir bozkır türküsüdür kerem’in kavruk bağrında

ve artık

yollara düşmenin zamanıdır

şen olasın halep şehri

            Biraz da şairlere özgüdür ayrılıklar

DÖRTLÜKLER

PİR SULTAN

Solgun bir gülün usulca kanattığı yara

Ağacaktır hazin bir gülümseyişle zamana

Ve berdar edecektir her mevsim yeniden

Gülleri ve gülümseyişleri ol hızır paşa

KARACOĞLAN

Halk dilinin yerleşik konuğu

Sevda göçebesidir karacoğlan

Ve sazının düzeni bozulmadıkça

Beyler sofrasının kadim dostudur

DADALOĞLU

Çeliğine öfkenin şahini nakışlanan

Bir aşiret hançeridir dadaloğlu

Binboğa’dan kılçadırı sökünce ferman

Saplanır bağrına kaltak osmanlı’nın

NÂZIM HİKMET

Resimlerdeki kuşlar gibi el sallamıyor sana dostlar

Hâlâ tepeden tırnağa kavga, hasret ve ümitten ibaret

Ve hâlâ başı bulutlarda bir çınar gibi esenliyorlar

Yanımızda değil, yanan kanımızdasın ey nâzım hikmet

NERUDA

Kanayıp durmaktayken yüreğindeki ispanya

Arakaunya’nın yeşil yangını, zümrüt kılıçlı

Bromelizaları da soldu bağrında ey neruda

Çiçekler de yitirdiler şili’de onurlarını

LORCA

Granada kırlarının tuzlu ve serin seheri

Üzünçle dinler sevda serçesinin ezgilerini

Ey federico dokun artık tellerine gitaranın

Dağılsın bulutsu hüznü yaralı ispanya’nın

VII.

yangın yılları

KAHVEDE

Hep öyküler dinledim

buruk, acımsı, kekremsi

Dinlerken yaşadım diyemem

öldüm

Ama ölmemiş

o bin öykünün serüvencisi

Sunuyor kendini

canlı bir bildiri gibi

kaçarak tırpanından

ölümün

oturmuş karşımdaki sandalyede

demli çaylar istiyor garsondan

Bol içki bir o kadar küfür ve boşvermişlik

bütün hayata

Ucuza kapatılmış

hatta bedavaya gelmişken hayat

dinler mi girdisini çıktısını

o bin serüvenden sonra

Çok öyküler dinledim

cigara dumanıyla yüklü

duvarları taş baskısı resimlerle

süslü köy kahvelerinde

buruk, acımsı, kekremsi

Dinlerken yaşadım diyemem

öldüm

GECELEYİN KIRDA

Kuytu bir köşesindeyim ormanın

ve yorgun bedenimin altında

çıtırdıyor kuru yapraklar

Üstte kristal bir gök

ve yıldızlar

ozancasına

Yalnızım

Sıkıntının yalnızlığı değil bu

Düşlerle el ele

yaşamayı dillendiren

ve yudum yudum özümleten

bir sevgi yalnızlığı

Dinlendiriyor yüreğimi

kafamı

bedenimi

serin okşayışlarıyla doğa

Dinliyorum en güzel türküsünü

kurdun kuşun

Uçmak için

kanat aramıyorum

İÇİNDEKİLER

(Özgün Hâli)

ÇOCUKSUN SEN

• sunu 7

• geldim işte 9

• ütopya 12

• karda izler 14

• asmin 17

• özletiyor seni bu yağmurlar 20

• hatıralarımı yazma 22

• çocuksun sen/II 25

• imlasız 28

• gitmek 29

• aşklar mı 30

• küçük yıldızın son baladı 31

BELKİ YİNE GELİRİM

 •kalbim unut bu şiiri 39

• belki yine gelirim 41

• kayıp adresteki 46

 • kuş ölümleri 52

• gidersen yıkılır bu kent 55

• anısı biz olalım bu sokakların 58

• özlemedim seni60

• sığınak 62

•gülüşün eklenir kimliğime 63

• ilhan için dörtlükler 64

SU ÇÜRÜDÜ

• soluk soluğa 67

• anlatıp durdum 83

• sıyrılıp gelen 85•

• beklenen 86

• hâlâ koynumda resmin 87

• sislenen 90•

• su çürüdü 92

SAKLI KALAN

•  saklı kalan 99

• konuğum ol 101

• şiir ve yaşam 103

• “bekle beni” 104

• voltada 108

• içerden yeni çıkanın düşünceleri 110

DÖVÜŞEN ANLATSIN

• bir hazin hikaye 115

• acının miladıyla 116

HÜZNÜN İSYAN OLUR

• gurbet mutlaka olacaktır 119

• kuşlar 122•

• şen olasın halep şehri 123

• dörtlükler 125

YANGIN YILLARI

• kahvede 131

• geceleyin kırda 132

BİTTİ

Not: Okurken gözünüze çarpan yanlış olursa, bize öneriniz varsa ya da elinizdeki kitapları paylaşmak için bizimle iletişin.

Table of Contents

I. 7