JEDİ SINAVI
Klon Savaşları Serisi

David SHERMAN
Dan CRAGG

Arka Bahçe Yayınları

STAR WARS

JEDİ SINAVI

Klon Savaşları Serisi

David SHERMAN, Dan CRAGG

Orijinal Adı: JEDI TRIAL

Genel Yayın Yönetmeni: Ahmet Kocaoğlu

Çeviri: Cem Demirkan

Düzelti: Burç Üner

Arka Bahçe Yayıncılık ve Reklamcılık Ltd. Şti.

Hacı Emin Efendi Sok. No: 42 D: 4 Özgül Apartmanı

Nişantaşı/İstanbul

Arka Bahçe Yayınları

©2010 Lucasfilm Ltd & TM All Right Reserved. Used Under Authorization Translation copyright

© 2010 Lucasfilm Ltd.

©2010 Arka Bahçe Yayıncılık Ve Reklamcılık Ltd.Şti.

Yayın hakları Max Licesing vasıtasıyla alınmıştır.

Tel: 0212 291 06 89 - 90 Faks: 0212 296 06 33

İLK SÖZ

"Obi-Wan!" diye heyecanla bağırdı Anakin Skywalker, Jedi Şövalyesi Obi-Wan Kenobi'nin holografik görüntüsü önünde belirdiğinde. Anakin odasında volta atıyor ve gerçek bir Jedi Şövalyesi olması için gereken Jedi Sınavı'na neden bir türlü alınmadığını merak ediyordu. Öğretmenini görmek Anakin'in moralini yükseltmişti.

"Anakin," dedi Obi-Wan, Padawan'ını güler yüzle selamlayarak. "Ne durumdasın?"

Anakin omuz silkti. "İyi gibi."

Obi-Wan'ın gülümsemesi soldu. Coruscant'a döneli sadece iki standart gün olsa da hareketsiz geçen iki günün Anakin için ne demek olduğunu biliyordu. Padawan'ının biraz sonra duyacağı haberden hiç hoşnut olmayacağını da biliyordu. "Jedi Konseyi'yle yaptığım görüşmeden henüz döndüm," dedi.

Anakin'in gözleri ışıldadı: Jedi Konseyi'yle görüşme yeni bir görev demekti.

"Bana bir görev -"

"Şimdiden mi?" diye kesti sözünü Anakin, heyecanlanmıştı. "Daha son görevle ilgili raporumuzu bile tamamlamadık! Önemli olmalı."

Eşyalarını toparlamak için dönüp gidiyordu.

"Anakin -"

"Zaten çoğu eşyamı çantadan çıkarmamıştım bile – bir saat içinde seninle uzay limanında buluşuruz."

"Anakin!" Obi-Wan tekrar denedi. "Anakin!"

Anakin arkasını dönmedi. "Seni nerede bulurum?"

"ANAKIN!"

Obi-Wan'ın bağırışı nihayet Anakin'in ilgisini çekti, döndü ve pek sık görülmeyen bir ses tonuyla cevap verdi. "Üstat?"

"Bağırdığım içim özür dilerim ama bir türlü duymuyorsun."

"Üstat? Dinliyorum." Anakin kımıldamadan durabilmek için büyük çaba sarf etti.

"Benim bir görevim var, Anakin. Bizim değil. Jedi Konseyi beni tek başıma gönderiyor. Bu tek kişilik kısa bir görev."

Anakin yüzünün ifadesini bozmamaya çalıştı. "Peki, benim bu zaman zarfında ne yapmam bekleniyor?" sormadan edememişti.

"Sen son görevimizin raporunu sunacaksın. Bu konuda sana güveniyorum." Obi-Wan iç çekti. "Geri döndüğümde Konsey'e seni sınav için önereceğim."

"Yine mi sadece önermek?"

Obi-Wan başını iki yana salladı. "İlkinde anlamı yoktu, şimdi de zaman yok. Ama döner dönmez bu işe zaman ayıracağım ve Konsey de tavsiyeme uyacaktır."

"Şu ana kadar duymak bile istemedikleri şeyi o zaman neden dinlesinler ki?"

"Çünkü benim yokluğumda sen bir Jedi Şövalyesi gibi davranacaksın. Onlara raporu sunacaksın ve hâlâ zamanın kalmışsa arşive gidecek ve önümüzdeki savaşlara uygun stratejiler bulacaksın. Onlara iyi bir savaşçı olduğun kadar yetenekli bir Jedi Şövalyesi olduğunu da göstereceksin," dedi Obi-Wan, ikna edici şekilde.

"Okumak," dedi Anakin keyifsizce. "Tamam. Okuyacağım."

"Sana güvenim tam, Anakin. Bunu biliyorsun."

"Evet." Anakin'in yüz ifadesi yumuşadı. "Güvendiğini biliyorum. Güç seninle olsun."

Üç gün sonra, Anakin Skywalker datapad'ini bir kenara attı. Obi-Wan gittiğinden beri kütüphanedeydi ve Klon Savaşları'ndaki çatışmalarla ilgili şeyler okuyordu – ve birkaç işe yarar şey de bulmuştu. Eğitim alanına gitti. Belki orada kendi gibi işsiz birini bulup bu hareketsizliğe son verebilirdi.

Savaş, Jedi kaynaklarını hızla tüketiyordu ve müsait durumdaki Jedi'ların tamamı Coruscant dışında süren muharebelere iştirak etmiş durumdaydı. Anakin orada eğitim yapan tek bir Jedi bulabildi, ışın kılıcıyla talim yapan Nejaa Halcyon.

Anakin, Halcyon'u daha önce bir kez görmüştü ve onun sadece akıllı ve zeki değil, aynı zamanda taktik yeteneğe de sahip bir Jedi olduğunu anlamıştı. Yine de Üstat Halcyon, gemisi Plooriod Bodkin'i tutuklamak için gönderildiği dönek bir kaptan yüzünden kaybettiğinden beri yarı inzivada yaşıyordu. Anakin Halcyon'un gemisinin tutuklaması gereken dönek tarafından çalınması yüzünden neden bu kadar sarsıldığını anlayamamıştı; ama sormanın da doğru olacağını düşünmüyordu.

Konsantre olmuş şekilde talime devam eden Halycon'u sadece izlemek bile bir keyifti. Anakin rahatsız etmek istemediği için bir köşede durup ara vermesini bekledi.

Sonunda Halcyon ışın kılıcını kapattı ve dimdik durdu. Anakin'e bakıp sırıttı. "Anakin Skywalker! Kendine rakip arıyor gibisin?"

Anakin cevap verdi. "Benim için şereftir," dedi, hafifçe eğilerek.

Halcyon güldü. "Şeref mi? Ya adını hatırladığım için ya da bir Jedi Üstadı'nın hemen hiç tanımadığı bir Padawan'la düelloya bu kadar istekli olmasına şaşırdın."

"Belki ikisi de," diye gülümsedi Anakin yaşlı adama.

"Tabii ki adını hatırladım. Artık ortalıkta o kadar az Jedi var ki herkesi tanımak çok kolay hale geldi. Ayrıca seninle düello yapmaktan da memnun olurum. Daha yeni savaştan döndün, tepkilerin keskin. Bense uzun süredir bir şey yapmadığım için paslandım – teste ihtiyacım var." Bir işaretle onu davet etti ve Anakin alana girdi.

Birbirlerine bakıp selam verdiler, sonra da ışın kılıçlarını açtılar.

İlk hamle Anakin'den geldi, savuşturulması kolay, aşağı yönelmeden önce ileri ve yukarı doğru giden bir hamle. Halcyon hamleyi keserken birbirine çarpan ışın kılıçları da cızırdadı, gülerek döndü.

"Beni şaşırttın," dedi Halcyon, yarı şaka yarı ciddi. "Çok sıradan bir hamle. Senin muharebelerden yeni örneklerle dönüp geldiğini sanmıştım." Kendi hamlelerinden oluşan bir seri gösterdi; Anakin kolayca hepsinden kurtuldu.

"Üstat Halcyon," dedi Anakin, geri adım atarak, "savaşta yeni manevra üretmek için zaman bulmak çok zor. Deneme yanılma metodu genelde daha etkili." Işın kılıcını Halcyon'un kılıcına dokunmak için uzattı, sonra da kılıcının ucunu hiç beklenmedik şekilde öyle bir döndürdü ki eğer Halcyon aniden durmasa sol omzunu kesmiş olacaktı - ve zamanında kendini geri atmayı başaramasa.

"Çok güzel, Padawan," diye başını salladı Halcyon. "O kadar yakındı ki sayılıp sayılamayacağından bile emin değilim."

Anakin sırıttı. "Dövüşte yeni şey icat edecek zamanın olmaz ama bazen eskileri geliştirebilirsin."

Sonra ciddileştiler.

İki Jedi'ın kılıcı defalarca karşılaşıp cızırdadı. Önce biri sonra da öbürü diğerinin savunmasındaki açığı buldu, parlak ışık hedefine varmadan hemen önce durdu. Ustaca yapılmış her hamlede iki Jedi'ın keyfi de bir kat daha arttı.

Bir saat süren düellonun ardından ikisi de önceden anlaşmış gibi durdu. İkisi de ter içindeydi ve gülüyordu.

"Ah, evet," dedi Halcyom mutlu şekilde, "Talim, asıl birisiyle yapıldığı zaman bir şeye benziyor." Anakin'e baktı. "Senin yaşındaki biri için çok yeteneklisin."

Anakin'in gözleri çakmak çakmak oldu. "Üstat Halcyon, ben de sizin gibi yaşlı ve uzun süredir boş oturan birine göre oldukça yetenekli olduğunuzu itiraf etmeliyim."

"Nankör çocuk," dedi Halcyon ve kahkahayı patlattı. "Yarın tekrar yapalım mı?"

"Harika fikir."

"Aynı saatte aynı yerde."

"Zevkle."

Jedi Üstadı ve Padawan birbirlerini selamlayıp ayrı yönlere gittiler, duş alıp bedenlerini ter ve tuzdan temizleyeceklerdi.

   1   

General Khamar'dan haber yoktu.

Buz gibi bir his Reija Momen'in kolundan başına doğru tırmanmış, oradan da omurgasına inmişti. İrkildi ve huzursuzca kımıldandı. Paniğin hiç sırası değil, diye geçirdi içinden.

Diğer herkes sükunetlerini koruyabilmek için ona bakıyordu. Bahçeye bu yüzden erken gelmişti, rahatlamak ve ekibiyle bir araya gelmeden evvel düşüncelerini toplamak istiyordu. Ama işe yaramamıştı. İyi havalarda açılan bir kubbe ve etrafını kuşatan binalar sayesinde dış etkenlerden korunan bir avluda yer alan küçük bahçedeydi. Bugün kubbe açıktı, böylece ferahlatıcı temiz hava içeri doluyordu ama yine de sinirleri gergindi. Ekibi korku içerisindeydi; güneyden hiçbir haber gelmemesinin hayra alamet olmadığını düşünüyorlardı.

Gözleri kapalı olan Reija evini düşledi. Beş yıl daha dayanacak, kontratı bitene kadar, sonra da Alderaan'a geri dönecekti. Belki. Serin bir rüzgar kubbeyi doldurdu. Beraberinde Galaksilerarası İletişim Merkezi'nin yer aldığı düz tepede yetişen çimenlerin kokusunu da getirdi.

Kontratının ilk aylarında sagebrush'a alerjisi olduğunu düşünmüştü, dış tesisleri teftiş etmek için ne zaman dışarı çıksa hemen aksırıp tıksırmaya başlardı ama zaman içerisinde bu kokuya alışmayı başardı. Artık hoşuna bile gidiyordu. Fiziksel olarak da, nihayet, kendisini daha iyi hissediyordu. Her ne kadar doktorlarca onaylanmamış olsa da Praesitlyn çimenlerine uzun süre maruz kalmanın insan psikolojisine iyi geldiği yönünde bir teorisi vardı.

Reija Momen, Galaksilerarası İletişim Merkezi'nin yöneticisi olarak işe başlamıştı çünkü çalışmayı seviyordu – dolgun ücretinin de katkısı olduğunu inkar edemezdi. Onun yerinde başka birisi olsa belki de kontratı feshetmeyi düşünür, Alderaan'da emekli hayatına başlar ve belki de bir yuva bile kurabilirdi. Orta yaşlı olmasına rağmen günün birinde işi gücü bırakmayı düşünecek kadar gençti ve yeterince de çekiciydi. Ama şimdilik işinden memnundu. Sıcak kalbi, hassas sezgileri ve güvenilir idari yetenekleri sayesinde insan ve Sluissilerden oluşan ekibiyle iyi bir ilişki kurmayı başarmıştı.

O zor bulunur türde bir idareciydi, otoritesini zevk aldığı için değil de sorumluluk duyduğu için kullanırdı. Çok çalışırdı, çalışmayı severdi ve çalışanlarına da emrindekilerden ziyade iş arkadaşlarıymış gibi davranırdı. Kendi kibirlerinde boğulan pek çok meşgul bürokrattan farklı olarak da ne zaman ve nasıl rahatlayacağını da bilirdi.

Aile kurmak mı? Bir açıdan, geçen yedi yıldır birlikte olduğu Praesitlyn'deki ekibi ailesi sayılırdı; onu sevmişlerdi ve ona "Momen Ana," demeye başlamışlardı.

Eve gitmek mi? Evdeydi zaten! Kontratımı yenileyeceğim, diye düşündü. Tabii o kadar yaşarsam.

Bahçedeki ağaç ve çalılarla ilgilenmesi için modifiye edilmiş bir işçi droidi önceki yöneticinin zamanında Talasea'dan ithal edilmiş kaha ağaçlarının altındaki çalıları temizlemekle meşguldü. Genelde droidin işini yaparken çıkardığı sesler huzur verici olurdu ama bugün farklıydı. Reija yeniden yerini değiştirdi. Gözlerini açtı ve iç çekti. Rahatlaması söz konusu bile değildi. Ekibinin üyeleri çoktan bahçeye gelmiş ve kendilerine yer bulup oturmuşlardı – onun yönetiminde alışkanlık haline getirdikleri gün ortası yemekleri olarak değil de gerekli haber ve emirleri almak için. Reija, rutininin bozulmasından biraz rahatsız olmuştu. Yemeklerinin özel bir tarafı yoktu, dostlar bir araya gelip bir şeyler atıştırırken bir yanda da havadan sudan sohbet ederlerdi ama o bundan Sluis Van'a düzenlediği geziler kadar keyif alırdı.

Bugün herkes endişeli şekilde fısıldıyor ve güneyden gelecek herhangi bir haberi bekliyordu. Onlara ne diyebilirdi? Orada neler olup bittiğini bilmemek kötü haber duymaktan bile daha dayanılmazdı. Birkaç standart saat önce bir işgal filosu merkezin yaklaşık 150 kilometre güneydoğusuna inmişti.

"Bayan," demişti General Khamar son raporunda, "Okyanus üzerinde her zamanki devriye uçuşlarını gerçekleştirmekte olan iki avcı uçağımız çok sayıda düşman aracıyla karşılaştı. Devriyeleri yönlendiren hava kontrol gemisi düşürüldü ama temas kesilmeden önce mürettebat büyük bir droid ordusunun iniş yaptığını bildirmeyi başardı. Ben, işgalcilerin o kadar kalabalık olduğunu sanmasam da arkadan gelecek asıl birlikler için köprübaşı kuracak olan öncüler olabilirler. Her iki durumda da onları bir an önce yok etmeliyiz. Onlara saldırmak için ana gücümüzün komutasını bizzat ben devralıyorum."

"Filolarının büyüklüğü ne?" diye sordu.

"Birkaç nakliye gemisi ve savaş gemisi. Başa çıkamayacağımız şeyler değil. Eğer takviyeye ihtiyacımız olursa Sluis Van takviye gönderecek."

"Her ihtimale karşı onları şimdi çağırsak nasıl olur?"

Khamar homurdandı. "Gerektiğinde çağırırız. Düşman tehdidinin boyutlarını bilmeden takviye çağırmak akıllıca olmaz. Merkezin güvenliği için Komutan Llanmore'un komutasındaki bir birliği burada bırakacağım." Sert bir Corellian olan Khamar iyi bir askerdi ve Reija onun kararlarına güvenirdi. Genç Komutan Llanmore da çok sevdiği birisiydi; onu gördüğü zaman davranışlarında sergilediği askeri kesinliğe gülmeden edemezdi. Onu çok iyi tanıyordu. Onun için o da hiç sahip olamadığı oğullarından biriydi.

Ama geçen bir saatte General Khamar'dan hiç haber alamamışlardı. Eğer bu Ayrılıkçıların iletişim merkezini ele geçirmeye yönelik tam teşekküllü bir saldırısı ise Praesitlyn'deki huzur dolu günleri sona erdi demekti.

Bahçenin üzerindeki güneş kubbesi hiç uyarı yapılmadan kapatıldı. Ani bir parlama ve kulakları sağır eden bir gürültü oldu. Herkesin yüreği ağzına gelmişti, Reija ayağa fırlayıp ana kontrol odasına koştu. Sluissi iletişim takımı başkanı Slith Skael de yanındaydı. Reija bu yaratığın hiç bu kadar endişeli olduğunu ve acele ettiğini daha önce görmemişti.

"Khamar mı dönüyor?" diye sordu Reija, tereddüt ederek. Kontrol odasına bir göz attı. Genelde sakin bir mekandı; teknisyenler işleriyle meşgul olur, droidler de sessizce çalışmaya devam ederlerdi. Ama değişmişti.

"Hayır, Bayan," diye cevap verdi Slith. "Bunlar yabancı." Endişeliydi. "Bence bu başka bir işgal gücü. İlk gemi indiğinde kubbenin kapatılması emrini verdim. Sizi korkuttuysam özür dilerim. Emirleriniz nedir?"

Praesitlyn'de geçirdiği yıllar içerisinde Reija'nın kanı Slithlere kaynamıştı. Dıştan sakin, soğukkanlı, sadık ve çalışkan varlıklardı. Onlara güvenebileceğini biliyordu. Kontrol odası karışmıştı. Teknisyenler kendi arasında konuşup deli gibi kontrollerle uğraşıyorlardı. Derinden gelen bir gümbürtü tüm tesisi sarstı. Yerin titrediğini hissedebiliyordu.

"Tepenin yamaçlarına çok sayıda gemi indi," dedi teknisyen, paniğe yakın bir ses tonuyla.

"Sessiz olun! Herkes beni dinlesin!" diye bağırdı yüksek sesle. Bu karmaşayı düzene sokmanın zamanı gelmişti. "Herkes yerine geçip dinlesin." Onun sakin ve kontrollü müdahalesi beklenen etkiyi gösterdi. Görevliler konuşmayı bıraktı ve yerlerine geçti. "Şimdi," dedi, Slith'e dönerek, "Coruscant'a yardım sinyali gönder ve -"

"Gönderdim bile," diye cevap verdi Sluissi. "İletişim engellendi."

"Bu imkansız," dedi.

"Ama öyle," diye cevap verdi Slith. Sadece olanı söylüyordu, tartışacak değildi. "Emirleriniz nedir?" diye tekrar etti.

Reija bir an için sustu. "Komutan Llanmore?"

"buradayım, Bayan." Zırhını giyip silahlarını kuşanmış olan Llanmore öne çıkıp esas duruşa geçti.

"Dışarıda neler oluyor?" Kontrol odasında çıt çıkmıyordu ve tüm gözler ikisine çevrilmişti.

"Büyük bir droid birliği düz tepenin yamacına indi," diye cevap verdi Llanmore açık şekilde. "Takviye gelmeden onlara karşı direnebilme umudumuz yok -" duraksadı. "- ki takviyemizin olmadığı da ortada."

"General Khamar'dan haber var mı?"

"Hayır, Bayan, ve -" diye devam etti Llanmore. "Şu andan itibaren onun yenildiğini varsayabiliriz."

Reija bir süre düşündü. "Pekala öyleyse. İşgalciler bir şekilde iletişimimizi kesmiş. General Khamar yardım edemiyor. Biz de direnemeyiz. Herkes beni dinlesin! Bu tesisin işgalcilerin eline geçmesine izin veremeyiz." Aklının ucundan bile geçirmeyeceği bir emri vermeden önce biraz durup düşündü. "Ekipmanları yok edin."

Aceleyle tüm teknisyenlere emirler yağdırmaya başladı ve hangilerinin önce tahrip edilmesi gerektiğini gösterdi. Fakat zaman alacaktı; böyle bir şey için hazırlıklı olmadıkları gibi böyle bir yıkımı gerçekleştirebilecekleri araçlara da sahip değildiler. "Komutan."

"Evet, Bayan?"

Reija'nın gergin olduğuna dair tek işaret sağ kaşının yanında saçının hemen altında beliren bir damla terden ibaretti. "İşgalcileri oyalayabilir misin? Biraz zamana ihtiyacımız var."

"Denerim," dedi Llanmore, topuğunun üzerinde keskin bir dönüş yapıp odadan çıktı. Hazırolda odadan çıkıp gidişini gören Reija belki de bu genç adamı şu anda ölümüne göndermiş olmaktan korkuyordu.

"İş başına!" diye emir verdi, çoğu durmuş ve Llanmore'la yaptığı konuşmayı dinleyen teknisyenlere. Acaba neden kimse bir acil durum imha planı hazırlamadı daha önce diye düşündü. Galaksilerarası İletişim Merkezi, Cumhuriyet için hayati öneme sahipti ve düşman eline geçmesine müsaade edilemezdi.

Dışarıdan silahların uğultuları yükselmeye başladı, Llanmore düşmanla çatışmaya girmişti. Reija hissettiği umutsuzluğun arttığını gördü. Huzur dolu dünyasının sonu gelmişti artık.

   2   

"Kont Dooku durum raporu bekliyor, Tonith."

İşgal gücünün Muun komutanı Amiral Pors Tonith sessizce dianogan çayından bir yudum alıp gülümsedi, Komutan Asajj Ventress'in kendisine hitap ederken gösterdiği saygısızlığı göz ardı etti. "Savaş planı kendisine sunulmuştu, Ventress," diye cevap verdi umursamadan ve aynı saygısızlığı da ona karşı göstererek. Bardağını yanındaki sehpanın üzerine koydu. "Yola çıkmadan önce kendisine vermiştim. Ben plan yaptığım zaman onu uygularım ve o da bunu bilir. Bu yüzden bu seferin komutasını bana verdi." Sevimli şekilde gülümsedi, pembe lekeli dudakları ayrılıp pembe dişlerini ve siyah diş etlerini ortaya çıkardı – bu çayın geçici bir etkisiydi. Bu lekeler dianoga dalağından yapılan çayın eşsiz tadı ve hafif narkotik etkisi için Tonith'in ödemesi gereken küçük bir bedelden başka bir şey değildi. Üstelik o devasa bir filonun komutanıydı, aklı başında hiçbir canlı ona gülemezdi ve droidler için de zaten bu durumun hiçbir anlamı yoktu.

Ventress'in yüz ifadesi değişmedi ama HoloNet ekranındaki gözleri iki kömür parçası gibi tutuştu. "Plan, durum raporu değildir," diye cevap verdi, ses tonunu değiştirmeden. Kendisiyle böyle konuşulmasına alışık değildi, hem de bir anda komutan olmuş ruhsuz bir banker tarafından.

Tonith heyecanla iç çekti. Suikastçıyı stratejik konularda bir ayak bağı olarak görürdü ve onun ilkel yapısı, askeri komuta ve planlama sanatını anlayacak seviyede değildi. "Demek öyle. Ama sürekli olarak rahatsız edilirsem bu seferi nasıl olması gerektiği gibi idare edebilirim..." omuz silkip tekrar çayına uzandı.

"Rapor?" diye ısrar etti.

"Şu an son derece meşgulüm."

"Derhal bana raporunu ver. Şimdi." Sesi kullanmada usta olduğu ışın kılıcı gibi keskindi.

Tonith dik oturdu ve ellerini de kucağına koydu. Aslında Ventress adındaki kadını çekici bulmuyor da değildi. Ortak noktaları olduğunu hissediyordu; o acımasız bir savaşçıydı, kendisi de acımasız bir planlamacı ve komplocuydu. Tonith bu kadını düşündüğünde, ki bu pek sık olmazdı, onu kafasında saç varken düşünmeyi tercih ederdi ama Ventress'in kel hali de çok itici değildi. Hologramdan bile yaydığı güç ve güven duygusu hissedilebiliyordu. Ona saygı duyardı. "Bizden iyi bir takım olur," dedi. "Yardımından faydalanabilirim."

Küçümseyerek sırıttı. "Ufaklık, eğer oraya gelirsem sana yardım etmeye değil yerine geçmeye gelirim. Ama Kont bana daha önemli bir görev verdi. Zamanımı harcamayı bırak ve şu raporunu ver."

Tonith omuz silkip sonunda inadından vazgeçti. "Şu anda yetmiş beş tanesi ana muharebe gemisi olan yüz yirmi altı gemiden oluşan bir filo," dedi, "Bu sektörden gelecek takviyeleri engellemek için Sluis Van sektörünü kuşatmış durumda. Galaksilerarası İletişim Merkezi'ndeki garnizonu yanıltmak için elli bin savaş droidinden oluşan bir birliği Praesitlyn'e indiriyorum. Bu operasyon sürerken bir milyon savaş droidinden oluşan ana kuvveti savunmacıları şaşırtıp merkezi sağlam ele geçirmek için göndereceğim. İşgal filomda iki yüz gemi var. Bu operasyonun başarısız olma ihtimali çok zayıf. Case White operasyonunun başlamasından sonraki yirmi dört saat içerisinde Praesitlyn'in elimize geçeceğinin garantisini verebilirim. Tüm Cumhuriyet'i birbirine bağlayan iletişim ağını ortadan kaldıracağız. Bu noktada konuşlanan birliklerimiz dilediği gibi istediği Cumhuriyet müttefikine saldırabilir. Daha da önemlisi Praesitlyn'i elimizde tutmamız Coruscant'ın kalbine bir bıçak saplamamızdan farklı olmayacak." Konuşurken kolunu ileri doğru uzattı. "İşte savaşı bize kazandıracak hamle bu," diye bitirdi cümlesini, yüzünde bir sırıtmayla. "Oradaki teknisyenler ve güvenlik güçleri başlarına ne geldiğini anlamayacaklar bile. Yakında hepsi ölmüş ve tesis de elimize geçmiş olacak." Arkasına yaslanıp çayından bir yudum aldı.

Ventress etkilenmiş görünmüyordu. "Elektronik önleyiciler işe yaradı mı?"

"Kesinlikle. Merkez kısa süre önce yardım sinyali göndermeyi denedi ama işe yaramadı." Gülümseyerek pembe dişlerini ve kara diş etlerini tekrar gözler önüne serdi.

"Ya gizlilik cihazı? Filon tespit edildi mi? Onları şaşırtmayı başarabildin mi?"

"Evet ama aslını söylemek gerekirse taktik değil de stratejik bir şaşırtma oldu."

"Pekala. Kont Dooku sefer hakkında düzenli olarak bilgilendirilmek istiyor. Raporlarını bana vereceksin, o yüzden bu duruma alışsan iyi olur."

"Evet," diye cevap verdi Tonith, sesinde sahte bir boyun eğme seziliyordu ve anlaşılan elinden geldiğince sorun çıkarmaya devam edecekti. Ventress'le doğrudan hiç karşılaşmamıştı ama bireysel dövüşte rakip tanımadığını duymuştu. Bu durum onu endişelendirmiyordu. Sadece aptallar savaş kaybederdi ve o da aptal değildi. Ventress gibi bir savaşçı rakiplerini yıldırım gibi refleksleriyle ortadan kaldırırken o da aynısını kurnazlığıyla yapardı. Zaten Kont Dooku'nun ona bu görevi vermesinin nedeni de buydu. Bireysel mücadeleyle zaman harcayamaz ya da kendini tehlikeye açık hale getiremezdi – droidler ne güne duruyordu. O komuta eder ve kazanırdı.

"Ayrıca dişleriniz beni çok etkiledi," dedi Ventress.

Hazırlıksız yakalanan Tonith ne cevap vereceğini bilemedi. Ciddi miydi yoksa onunla dalga mı geçiyordu? Onun zeka seviyesini yeterince takdir edememişti anlaşılan. "Teşekkür ederim," dedi, nihayetinde holograma doğru başını eğerek. "Ben de sizin sıra dışı saç kesiminize olan hayranlığımı belirtmeden edemeyeceğim."

Ventress başını salladı ve görüntü kayboldu.

Pors Tonith, Galaksilerarası Banka Klanı'nın en acımasız ailesinin en başarılı ürünlerinden biriydi. Onun için yaşam, rekabet ve mücadele demekti. İşini sanki savaşırmış gibi yapardı. Kuşaklar boyunca mensup olduğu aile, rakip şirketleri ele geçirmek için gerektiğinde güç kullanmaktan hiç çekinmemişti. Tonith'in yaptığı da bu nahoş manevraları savaş sanatına dönüştürmek olmuştu.

Tonith savaşçı görünüme sahip değildi. İki metreden daha uzun boyu ve son derece cılız bedeni ve soluk derisi daha ziyade ceset gibi görünmesine neden oluyordu; uzun yüzü ve parlak siyah gözleri ceset görüntüsünü daha da destekliyordu. Sancak gemisi Corpulentus'ta dolaşırken aniden karşısına çıktığı mürettebat genelde ne yapacağını şaşırırdı.

Kont Dooku, Praesitlyn'e saldıracak güçlerin komutasına onu getirmişti, çünkü planlamacı olarak ne kadar değerli olduğunu daha önce de ispat etmişti. Droidlerden oluşan bir orduyu yönetmek savaşmaktan ziyade oyun oynamak gibiydi. Canlı askerler yaralanır ya da ölürdü, beslenmeleri gerekirdi ve akla gelebilecek her türden duygusal sorunlar yaşarlardı. Bazıları droid ordusu kullanarak canlılardan oluşan bir orduya zarar vermenin rahatsız edici bir duygu olabileceğini düşünse de Tonith savaş alanına boş gözlerle bakmaz düşmanını ortadan kaldırmanın ulvi bir amaç olduğunu düşünürdü.

Pors Tonith sadece cesede benzemezdi, vicdan söz konusu olduğunda da bir cesetten fazla bir farkı yoktu.

   3   

Nejaa Halcyon, Anakin Skywalker eğitim sahasına geldiğinde esneme egzersizleri yapıyordu.

"Umarım biraz yorulmaya hazırsındır," dedi Halcyon.

"Beynim yeterince yoruldu, biraz da bedenimin yorulması fena olmaz, Üstat Halcyon," diye cevapladı Anakin. "Birilerini harcamaya ihtiyacım var."

Halcyon güldü ve kemerinden ışın kılıcını çekmeden önce son bir kez gerindi. "Birilerini harcamaya başlamadan önce biraz ısınman fena olmaz, yoksa kendini savunmaya kalkarken çok canın yanar." Sırıttı. "Belki de senin istediğin de budur, böylece yarın kütüphaneye gitmemek için bir bahanen olur."

"Ben egzersizimi yolda gelirken yaptım zaten," dedi Anakin ve cübbesini bir kenara koyup ışın kılıcını çekti.

Halcyon ilk günkünden daha iyiydi ama Anakin de öyleydi. Sonunda Jedi Üstadı başını eğerek Padawan'ı selamladı.

"Çok iyisin. Talim yapacak birine zannettiğimden daha çok ihtiyacım varmış." Üzgün şekilde başını iki yana salladı.

"Kim bir Padawan'ın benden daha iyi ışın kılıcı kullanabileceğini tahmin ederdi ki?" Sonra da gülümsedi. "Yarın yeniden yapalım mı?"

"Yarını, bugünü beklediğimden daha büyük bir heyecanla bekleyeceğim," diye cevap verdi Anakin, yüzünde gevşek bir gülümsemeyle.

Ertesi gün yeniden düello yaptılar, ertesi günde ve onun ertesinde de. Her geçen gün biraz daha gelişip birbirlerini yeni hamle ve numaralarla şaşırttılar.

İlk birkaç günden sonra talimin bitmesinin ardından hemen gitmek yerine oturup konuştular. Ertesi gün daha uzun süre konuştular. Bir sonraki gün de akşam yemeğini birlikte yediler.

"Bildiğin gibi Obi-Wan senden büyük bir övgüyle bahsediyor," dedi Halcyon, yemeğin üzerine tatlılarını yerlerken.

"Obi-Wan'ı tanıyor musun?" dedi Anakin şaşkınlıkla.

"Bizler eski dostuz," dedi Halcyon. "Obi-Wan çok yüce bir kişidir. Güçteki kudreti de büyüktür. Günün birinde Jedi Konseyi'nin bir üyesi olacağına inanıyorum. Senin Üstat'ın olduğu için çok şanslısın."

Anakin göğsü gururla kabardı ve kabardığı hızla da indi. "Belki de biraz fazla yüce."

Halycon başını yana eğdi. "Ne demek istiyorsun?"

"Bazen benim ilerlememin yavaş olduğunu düşünüyor. Belki de benim eğitimimle yeterince ilgilenemeyecek kadar meşgul ve yüce bir insandır."

Halcyon öyle bir kahkaha attı ki diğer masalardakiler bile dönüp baktı – ama dönüp baktıklarında kahkahanın sahibinin bir Jedi olduğunu görenler işlerine kaldıkları yerden devam ettiler.

"Belki de sen çok sabırsızsın. Ya da ilerlemenin yeterince hızlı olmamasının nedeni savaşla çok meşgul olmandır. İhtiyacın olan şey bu savaşın sona ermesi. Ondan sonra ne kadar hızlı ilerlediğine sen bile şaşıracaksın."

"Gerçekten öyle mi düşünüyorsun?"

"Hiç kimsenin sahip olduğu potansiyelin Obi-Wan'ı, senin sahip olduğun kadar etkilemediğini çok iyi biliyorum."

Anakin başını iki yana salladı. "Öyleyse neden hâlâ Padawan'ım? Büyük bir savaşın içindeyiz ve ben sadece onun kazanılmasına yardım etmekten başka şeyler de yapabilirim! Küçük görevleri halletmekte iyiyim, başkasının komutasında savaşırken de iyiyim ama yine de benim kendimi kontrol edecek kadar iyi olmadığımı düşünüyorlar."

"Oh, sen yeterince iyisin," dedi Halcyon. "Şu geçtiğimiz birkaç gün içinde seni izledim, dinledim ve yeterince iyi olduğunu düşünüyorum."

Anakin protez elini uzatıp Halcyon'un bileğini kavradı. "Benim için Konsey'le konuşur musunuz, Üstat Halcyon?" diye sordu samimi şekilde.

Halcyon'un omuzları çöktü. "Anakin şu sıralar Konsey'in benim tavsiyemin tam zıttı haricinde bir şey yapacağını pek zannetmiyorum." Başını tekrar iki yana salladı. "Hayır, senin için onlarla konuşmam ters etki yapar." Boğazını temizledi. "Konsey'in senin yeteneklerinin farkında olduğundan eminim. Hazır olduğunda sınava tabi tutulacağından da eminim, Anakin."

"Göreceğiz," diye cevap verdi Anakin, ikna olmamıştı.

   4   

İyi ya da kötü şans savaşın en bilinmez faktörüdür. Çoğunlukla savaşların ve dünyaların kaderini belirleyen şey şanstır.

Praesitlyn savunma gücünde görevli Teğmen Erk H'Arman ve avcısı Torpil T-19'un da Galaksilerarası İletişim Merkezi'nin bulunduğu kıtanın güney sahillerinde, merkezden 150 kilometre uzakta, işgal başladığı sırada bulunmasının da şanstan başka bir açıklaması yoktu. O ve kanat adamı yirmi bin metre irtifada saatte 650 kilometre hızla seyrediyordu, Torpil T-19 için saatte 650 kilometre hızın durmaktan fazla bir farkı yoktu.

"Aşağıda büyük bir kum fırtınası var herhalde," dedi Erk'in kanat adamı Asteğmen Pleth Strom. İki pilot da altlarında sürmekte olan bu fırtınayı tarayıcılarla kontrol etmeye tenezzül etmedi. Sıradan bir fırtınaydı ve önceden görmedikleri bir şey değildi. "Bu şeyle iniş yapmak zorunda kalsak hiç iyi olmazdı."

Avcı uçakları atmosfer uçuşunu yeteneklerinin ziyan edilmesi olarak görürdü ve her ikisi de her fırsatta Praesitlyn savunma gücündeki görevlerinin bir tür işkence olduğunu söylemekten çekinmemişti. Tabii ki bu kasıtlı bir şey değil, görev tahsis sisteminin bir sonucuydu. Hepsi de sahip oldukları yetenekleri iyi bilse de başarısız olduklarında Erk ve Pleth gibi üst rütbelilerin kendilerini yanlış yönlendirdiğini iddia ederlerdi.

Son teknoloji ürünü bir avcıyı atmosferde uçurmak, uzay boşluğunda uçurmaktan çok farklıydı ve en az o kadar yetenek gerektiriyordu. Atmosferde pilot g kuvvetine maruz kalırdı, sürtünme sorunu ortaya çıkar ve yükseklerde uçan canlılar araçların motorlarına kaçarlardı, saatte bin kilometre hızla giderken bu canlılardan birisinin avcının kokpitine çarpmasının sonuçları hiç de iç açıcı olmazdı.

Atmosferde savaşmanın en kötü yanı ise uçaklarının sahip olduğu hız ve manevra yeteneklerinin büyük ölçüde kullanılmaz hale gelmesiydi, çünkü gerçekleştirecekleri görevlerin büyük bölümü yer birliklerini desteklemeyi içeren yakın hava desteği görevleri olurdu. Hava aslarının kazandıkları zaferleri uçaklarının bedenine resmetme alışkanlıkları bile bu görevler yüzünden terk edilmişti. Çünkü uzayda gizlenmek mümkünken atmosferde avcıların çıplak gözle de görülmez hale getirilmesi gerekirdi; o nedenle de özel bir kamuflaj boyasıyla kaplanırlar ve yerden bakanlar onları gökyüzüyle gökten bakanlar da yerle karıştırırdı.

Erk ve Pleth her koşulda görev yapabilen iyi pilotlar olmaktan öteydiler. Diğerleri de iyi pilotlardı, uçmayı gayet iyi bilirlerdi, en az onlar kadar iniş ve kalkış deneyimleri vardı, iyi reflekslere sahiptiler ve uçuş sırasında gemileriyle bir bütün haline gelir gibi hareket ederlerdi. Fakat Erk ve Pleth gemilerini eski botlar ya da ikinci bir deri gibi giymiş ve onları sanki bedenlerinin bir uzantısıymış gibi kullanan mükemmel pilotlardı. Kısacası uçmanın kitabını yazmışlardı.

"Bu lanet kayaya inmekten nefret ediyorum," dedi Erk, gülerek. Gezegen rota haritasına baktı. "Burada hiçbir yerin adı yok. Bölge Altmış iki, Güney Kıtası. Aslında birileri buralara isim verme zahmetine girmiş olsa şimdi aşağıda belki de Çöl Mezecisi diye bir yer -"

"Jenth Grek Beş Bir, boş konuşmayı bırak. Burası muharebe devriye. Lütfen güvenli kanala geçin. Sekiz-nokta-altı-dört'e gidin." Bin kilometre uzakta, okyanusun üzerinde ismi olmayan diğer bir coğrafi şekil – "Waterboy," JG51 hava kontrol gemisindeki kadın asteğmen gülümsedi. Erk ve Pleth'i tanıyordu ve açık kanalda sırf o onlara bulaşsın diye konuştuklarını da biliyordu. Kanal 8.64 özel şifreli bir kanaldı ve düşmanın bu kanalı dinleyemeyeceğini umuyorlardı. Talimatlar çatışma görevinde pilotların açık kanaldan konuşmasını acil durumlar haricinde kesin olarak yasaklardı. Ama hiç acil durum olmamıştı, çünkü Praesitlyn'de şu ana kadar kayda değer hiçbir şey olmamıştı. Görevler o kadar sıkıcıydı ki Erk ve kanat adamı bu kuralı çiğnediği zaman da üsleri görmezden gelmeyi tercih ediyordu.

"Anlaşıldı, sekiz-nokta-altı-dört'e gidiyoruz," dedi Erk, "ve lütfen bu akşam bizimle bira içmeye gel, Waterboy."

"Boş konuşmayı bırakın demişti JG Beş Bir," diye araya girdi kalın bir erkek sesi.

"Anlaşıldı, Efendim," diye cevap verdi Erk, şaşkınlıktan sesinin tonunu düzgün ayarlayamamıştı.

"... yaklaşıyor!" diye bağırdı bir kadın sesi.

"Waterboy, tekrar et," dedi Erk, kaşlarını çatarak. Kanalları değiştirirken mesajın başını kaçırmıştı ama sesindeki paniği fark etmişti.

"Çok kalabalıklar!" diye bağırdı Pleth, öten Erk'in ikaz sistemiyle aynı anda.

Erk de nihayet onları gördü, tri-droid sürüleri toz bulutunun içerisinden çıkıyordu. Erk bir anda avcısının bir parçası haline geldi. "Silah sistemlerini aç," dedi. "Sancağa dön," diye emir verdi Pleth'e. Aracıyla yarım bir dönüş yapıp iskeleye dik bir dalış yaptı. T-19 saatte yirmi bin kilometre hıza çıkabilirdi ama aklına gelen manevrayı yapmak için bu kadar yüksek bir hıza ihtiyacı olmadığını biliyordu.

Erk'in avcısı son sürat yaklaşan düşman gemi formasyonlarına doğru ilerledi. O yere doğru alçalırken birkaçı ona ateş etti. İki bin metreye indiğinde düşman gemileri onun çok üstünde kalmıştı ve görünürde de bir hedef yoktu, Erk dik bir tırmanışa geçti. Anti-g koltuğu onun bilincini kaybetmesini önlüyordu. Hedef kilitleme sistemi düşman avcılarına kilitlendiğinde hiç zaman kaybetmeden derhal ateş etti. Bir saniyeden kısa süre içerisinde hedefine kilitlenip ateş etmişti, çevresinde düşman gemileri infilak ederken o doğruca düşman formasyonunun içinden geçti ve yükseldi. Sancak tarafına dönüp tekrar avcılara saldırdı ve birkaçını daha düşürdü. Pleth'in nerede olduğunu bilmiyordu.

Erk'in yıldırım saldırısı yüzünden şaşıran tri-droidler on beş bin metre irtifada bir savunma dairesi oluşturdular. Erk kahkahayı patlattı. Tekrar altlarına geçti ve yakın mesafeden ateş ettiği ilk hedefi burnunun altında kayboldu. Tırmanmaya devam etti, ters döndü ve az sonra alev topuna dönecek diğer bir hedefin arkasına geçti.

"Altı yönünde!" diye uyardı Pleth aniden. Lazerler Erk'in avcısının hemen arkasından geçti. Ya bazı avcılar savunma dairesinden ayrılmıştı ya da başka avcılar çatışmaya katılmıştı. Erk yeniden ters bir dönüş yaptı ve dalışa geçti, sonra da saldırganların ters yönünde yükselerek yine onların arkasına geçmeyi başardı. İkisini de vurdu.

"Çok kalabalıklar," diye bağırdı Pleth.

"Biliyorum," dedi Erk soğukkanlılıkla.

"... koptu... Waterboy..."

"Tekrar et, Waterboy," dedi Erk, hava kontrol aracından gelen anlaşılmaz mesaj üzerine. Güvenli kanala geçti. "Waterboy, son dediğini koruma kanalında tekrar et." Gemideki birilerinin güvenli kanalı dinleyeceğini biliyordu.

"... gidiyor," diyen sakin bir kadın sesi duyuldu, sonrasıysa parazit.

Erk frekansları kurcaladı. "Geri dön, Pleth. Waterboy düştü, tekrar ediyorum. Waterboy düştü."

Üsten sadece 150 kilometre uzakta oldukları için Erk yüzeye iyice alçalarak uçmaya devam etti, böylece düşman araçları onu takip etmekte zorlanacaklardı. Altmış saniyeden kısa sürede geri dönmüş olacaklardı. Filonun kalanını bir araya getirecekler ve işgalcileri koruyan avcı filosunun hakkından geleceklerdi. Sonunda Praesitlyn'e de hareket gelmişti!

Erk bir dakika süren it dalaşında on düşman avcısını düşürmüştü, gerçekten çok parlak bir başarıydı. Diğer taraftan Teğmen H'Arman ihtiyatlı olması gerektiği zaman öyle davranmayı da bilirdi ve şu anda da her zamankinden daha ihtiyatlı olması gerekiyordu. Şimdilik dönüyordu ama geri gelecekti. İt dalaşıyla o kadar meşguldü ki düşmanın gücü ve amacı hakkında yeterli keşif yapmaya zamanı olmamıştı.

"Waterboy'un şansı yaver gitmedi," dedi Pleth. İkisi de genç teğmeni düşünüyordu.

Gerçekten şanssızmış, diye geçirdi içinden Erk.

Odie Subu ve speeder bike'ını aşağıdaki ovada bulunan düşman birliklerini izleyebileceği bu yamaca tespit edilmeden getiren şey ise şans değil yetenekti. General Khamar'ın düşman hakkında istihbarat elde etmeleri için gönderdiği keşif birliğinin bir üyesiydi. Yörünge gözetleme sistemleri yok edilmiş ya da elektronik olarak karıştırılmıştı ve daha önce gönderilen keşif dron'larından da bir haber alınamamıştı. Ordunun ana unsuruyla yapılacak haberleşme bile karıştırılmıştı – sadece kısa menzilli görüş hattına dayalı taktik iletişim ağı iş görüyordu. O nedenle General Khamar'ın bir keşif birliği kullanmaktan başka çaresi kalmamıştı.

Odie, speeder'ın yanında yere uzandı, yamacın zirvesinin hemen altında. Alnındaki teri silmek için miğferinin siperliğini açtı. Yüzü sürekli rüzgara, güneşe ve kuma maruz kaldığı için yanıp esmerleşmişti, ama gözlüğün koruduğu gözünün kenarları hâlâ beyazdı. Diliyle dudaklarını yaladı. Susamış mıydı? Hayır, bunun için zamanı yoktu.

Miğferinin içinde cılız bir ses duydu. "Droidler." Bu birlikteki diğer bir askerin sesiydi, onun bulunduğu yerden daha aşağıda bir yerlere mevzilenmişti. Asker gördüklerinden dolayı heyecanlanıp kullanması gereken resmi dili unuttuğu gibi sürekli karışmanın yol açtığı parazitler yüzünden sesini de tanıyamamıştı. Muhtemelen Tami'dir, diye düşündü. Hepsi çok heyecanlıydı, bu ilk savaş deneyimi olacak olan birliğin lideri Çavuş Makx Maganinny ise bir istisnaydı. Anlaşılan Tami çoktan elektrodürbününü kullanmaya başlamış, yamacın altındaki orduyu inceliyordu. Bulunduğu noktadan Odie rahatlıkla nakliye gemilerinin uğultularını ve mevzilenmekte olan savaş araçlarının gürültülerini duyabiliyordu.

Yavaşça yamacın kenarına geldi ve elektordürbününü çıkardı, birkaç ayar yaptı. Aniden binlerce savaş droidinin görüntüsüyle karşı karşıya kaldı. Ekranda mesafenin 1250 metre olduğu yazıyordu. Odie'nin TT-4 dürbünü, birlikte sadece onda vardı, geri dönebilirlerse General Khamar'ın çok işine yarayacak görüntüleri kaydetmeye başladı. Hologram görüntülerini kaydetmek için gereken veri kartları çok masraflı olduğundan her bölüğe sadece bir TT-4 verilmişti. Çavuş Maganinny en iyi sürücü o olduğu için dürbününü ona vermişti.

"Muhtemelen asla olmayacak," demişti ona, "ama eğer iletişim kesilirse ya da engellenirse bize rüzgar hızıyla tabura geri dönüp olanları anlatacak senin gibi bir binici lazım." Yaşlı çavuş gülümsedi, elini omzuna koydu. "Bunu aklından çıkarma. Gerçek savaşta en iyi plan ilk el ateş edildiğinde uçup gider. O speeder'ınla sen belki de tüm orduyu kurtarabilirsin."

"En azından çoğunu!" diye fısıldadı Tami.

Odie'nin kalbi hızla çarpmaya başladı. Daha önce bu savaş makinelerini hiç bu kadar yakından görmemişti. Alnından aşağı süzülen ter damlaları burnunun ucundan damlamaya başlamıştı. Başı dönüyordu ama dürbününü aşağıdaki manzaradan ayırmadı, tıpkı eğitildiği gibi dürbünü yavaşça ileri geri hareket ettirdi.

"Talimatnameye uygun hareket et ve iletişimi kesme!" dedi Çavuş Maganinny.

Odie'nin kafası yamacın kenarında açıkta durduğu her saniye bir düşman keşif aracı tarafından tespit edilme şansını arttırıyordu. Kalbi artık deli gibi çarpmaya başlamıştı. Diğer bir gemi daha ortalığı toza dumana boğarak iniş yaptı. Öyle toz kaldırmıştı ki koca gemi neredeyse görünmez olmuştu. Görüntüyü yaklaştırıp geminin üzerinde bir işaret olup olmadığına baktı.

Ker-whump! Bulunduğu noktanın yüz metre kadar aşağısından gelen bir sarsıntı sanki bir Wookiee'nin tokadıymış gibi ona çarptı. Dürbünün görüntüsü bir an için bulandı. Darbenin olduğu yerden bir toz bulutu yükseldi ve o kadar uzakta olmasına rağmen üzeri yağan toz ve toprakla örtüldü. Etrafına düşen diğer atışlarla sağa sola sarsılmaya başladı. Tüm vücudu titriyordu; sarsıntı o kadar şiddetliydi ki nerdeyse ciğerlerindeki hava bile dışarı kaçmıştı. Tüm yamaç alev ve dumanla örtüldü. Miğferinin içindeki taktik kanaldan bağırışlar ve çığlıklar yükseliyordu. Birisi tiz bir çığlık atıyordu ki Odie bunun kendisi olduğunu fark etti! Ama tüm bunlara rağmen dürbününü gözünden indirmemişti. O bir şey göremese de hâlâ değerli verileri kaydedebiliyordu. Elbisenin içindeki nemi hissetti. Kan mıydı yoksa?

Telsizden birinin küfrü duyuldu. Sadece Çavuş Maganinny'nin ağzı böyle bozuktu. "Hadi be!" diye bağırdı. İletişim bir hırıltıyla sona erdi. Odie'nin devam etmesi için ihtiyacı olan şey de buydu. Tepenin kenarından sürünerek geri geldi, içinde çok değerli bilgiler barındıran elektordürbününü dikkatlice kutusuna koydu ve speeder'ına koştu. Patlamalar yüzünden biraz şaşkındı ama yaralı değildi.

Keşif birliği tarafından kullanılan speeder'lar askeri amaçlar için yapılmamıştı, sivil kullanım için yapılmış bir modelin Praesitlyn savunma güçleri tarafından modifiye edilmiş halleriydi – savunma güçlerinin ekonomik sıkıntılar nedeniyle başvurduğu sayısız metotlardan biri daha. Eğer düşmanın 74-Z'lere binen gözcüleri peşine düşerlerse başı belada demekti – onun speeder'ı manevra kabiliyeti, hız, zırh ve silah donanımı bakımından 74-Z'lerle kıyaslanmazdı. Savunma için sahip olduğu tek şey lazer tabancasıydı. Ama Odie bulunduğu yerle General Khamar'ın ordusu arasındaki araziyi gayet iyi biliyordu ve eğer takip edilirse bu avantajı sonuna kadar kullanabilirdi.

Üstelik bir avantajı daha vardı, galakside onu geçecek yarışçı zor bulunurdu. Odie bir speeder'a bindiğinde sanki bambaşka bir canlıya dönüşürdü. Eğitim sırasında hep son hızda giderdi ve onun için son derece doğal olan rota düzeltmelerini hatırlamazdı bile. Arkadaşları onun bu konudaki yeteneğine hayrandı. Praesitlyn savunma güçlerine atandığından beri geçen aylar müddetince bu doğal yeteneğini en üst seviyeye taşımıştı. Ordular savaş yeteneklerinin körelmesini engellemek için sürekli eğitim yaparlardı. Askerler de bir çatışmada hayatlarını kurtaracağını bilseler bile sürekli bu eğitimden şikayet ederlerdi. Ama Odie eğitime bayılırdı.

Şimdi başlayacağı yolculuk aslında tüm hayatı boyunca beklediği şeydi.

Arkasındaki yamacı siper olarak kullanarak aracıyla son hızla, saatte250 km, fırladı, yerden bir metre yukarıda uçuyordu. Bu hızla ve yere bu kadar yakın uçarken yapacağı en ufak hatanın sonu felaket olurdu. Yamaç boyunca bir kilometre kadar uçtuktan sonra hızını azaltıp vadiye yöneldi. Aniden korkudan buz kesildi; kanyonun girişinden, yukarıdan ama görüşünün dışından başka bir speeder bike'ın sesi geliyordu. Deneyimli kulağı ona belanın yakın olduğunu söylüyordu, bu onların araçlarından biri değildi. Kanyon duvarının gölgesinde durdu ve daha iyi duyabilmek için miğferini çıkardı. Duyduğu tek ses damarlarına pompalanan kanın sesiydi, diğer speeder da durmuştu.

Yavaşça tabancasını kılıfından çıkardı. Eli çok küçük olduğu için Odie ordu teknisyenlerinden silahını avucuna göre ayarlamalarını istemişti. Dürbün ve namlu ucunu çıkarmışlar ve böylece namlu uzunluğunu azaltarak silahı hafifletmiş ve daha kolay çekilir hale getirmişlerdi. Kabzasını küçültüp daha küçük bir güç kaynağı takarak avucuna da daha iyi oturmasını sağlamışlardı. Hantal dürbünün yerine de üç noktalı nişangah yerleştirmişlerdi.

Tüm bunlar tabancayı daha hafif ve kolay çekilebilir hale getirmiş, ama sıradan bir kullanıcı elinde etkili menzili yirmi beş metreden on metreye inmişti – ama Odie sıradan bir kullanıcı değildi. Tabancasının güç kaynağı daha ufak olduğu için birliğindeki diğer askerler onun silahıyla mantar tabancası diye dalga geçerlerdi. Ama kıdemli bir çavuş ona şöyle demişti, "Eğer ilk atışta vurursan zaten daha büyük bir güç kaynağına ihtiyacın kalmaz. Diğerleri ellerindeki koca silahlarla boğuşup dursun, boş ver."

Teknisyenlerse sadece kısa mesafede kullanılacak hale getirdikleri bu silahla gurur duyuyorlardı. Oysa Odie tek elle ateş ederken bile altmış metredeki hedefleri vurabilecek kadar iyi bir nişancıydı ve bu yeteneğini sergilemesinin ardından da arkadaşlarının alayları bir anda kesilmişti. Böyle keskin bir nişancılık için mükemmel bir el-göz koordinasyonu gerekirdi ve bu yetenekten Odie'de bolca vardı. Fakat keşif birliklerinin ana amacı düşmanla çatışmaya girmek değildi ve yenilenmiş tabancası da sadece daha hızlı hareket etmesini sağlamıştı o kadar.

Odie miğferini arkasına astı. Kısa kumral saçlarını eliyle taradı. Nem ve kumla yapış yapıştı. Şu andan itibaren 360 derece görüş açısına ihtiyacı vardı ve iletişim kesildiğinden artık tek başına kalmıştı. Tabancasının emniyetini açtı, parmağı tetiğin üzerindeydi, speeder'ını tek eliyle kullanarak dikkatlice ilerlemeye başladı. İleride zemin birden yükseliyordu. Durdu ve yokuştan yukarı baktı, moloz yığınlarıyla kaplı bu yokuştan kanyon yüzeye doğru yükseliyordu.

Kanyondan saate iki yüz kilometre hızla çıktı. Hemen önünde duran speeder bike'da bir asker oturuyordu. Ona bir el ateş etti, ama hedefi vurup vurmadığını görmek için beklemedi, onu vurup aracından düşürmeyi başarmıştı. Acaba geri dönüp onun aracını alsam mı diye düşündü ama durmadan yoluna devam etti. Sağa sola zikzak yaparak uçarken henüz görmemiş olduğu ikinci askerin lazeri omzunun üzerinden geçti. Peşinden geliyordu. Kullandığı araç çok daha hızlı olduğundan bir anda onu geçip gitti. Keskin bir dönüş yapıp bu sefer önden ona doğru gelmeye başladı. Odie aniden durup ateş etti ama ıska geçti ve asker şimşek gibi yanından geçip gitti. Asker de ıska geçmişti ve yanından geçip giderken sırıtışını gördüğüne yemin edebilirdi.

Yüz metre ileride bantha büyüklüğünde kayalarla kaplı engebeli bir arazi Odie'nin gitmek istediği yönde kilometrelerce uzanıyordu. Bu bölgeyi ordudan ayrılıp buraya gelirlerken fark etmişti. Hemen aralarına dalıp speeder'ını büyük bir kayanın ardına sakladı, eğer asker peşinden gelecek kadar aptalsa onu pusuya düşürecekti, ama gelmedi. Tepesinde bir şey parladı. Bu kayaların yirmi beş metre üzerinden son sürat geçen askeri bir speeder'dı – onun kurtulamayacağı kadar hızlıydı.

Gölgeler uzamaya başladı. Bileğindeki saatine baktı. Güneşin batması yakındı. Eğer karanlık çökene kadar kayaların arasında gizlenmeyi başarabilirse kaçma şansı biraz daha yüksek olurdu. Ama o kadar zamanı yoktu. Elindeki bilgiyi en kısa sürede karargâha ulaştırmalıydı. Saldırıdan sağ çıkan tek kişi olduğunu düşünerek hareket etmesi gerekirdi. Onu atlatmak için şansını bir kez daha denemek zorundaydı. Zaten gece olmadan geri dönmeyi başaramazdı.

Düşük hızda kayaların arasında yoluna devam etti. Molozlar ileride yolunu kesiyordu. Yanlarından geçip gidemediği gibi yükselmeye de cesaret edemiyordu. Geriye sadece on beş metre genişliğindeki bir tünel kalıyordu. İçerisi karanlıktı. Tereddüt etti. Pusu için ideal, diye düşündü. Tüyleri diken diken oldu. Derin bir nefes alıp karanlığın içine daldı.

İçerisi loştu ve kimi yerleri zifiri karanlığa yakındı. Odie tekrar miğferini takmayı düşündü, bu sayede gece görüşünü kullanabilecekti ama vazgeçti. Onu giydiği zaman kendisini çok hantal hissediyordu. Karanlıkta yavaşça ve dikkatle ilerlemeye devam etti.

Kalbi deli gibi çarpıyordu. Solunda karanlığın içinden gelen o ses de neydi öyle? Hemen silahına uzandı.

"Kımıldama!" dedi bir ses. Asker karanlıktan çıktı, elinde ona doğrulttuğu bir silah vardı. "Olduğun yerde kal," dedi.

Odie öne eğilince asker hemen önüne bir uyarı ateşi açtı. Ateşin ışığında bir an için başka birisinin askerin hemen arkasından geldiğini gördü. İki kişiler miydi? Asker başını hafifçe yaklaşan kişiye çevirdi. Tam o sırada yaklaşanın elindeki silah ateşlendi ve aynı anda Odie speeder'ına tam gaz verdi. İlginç olan silahın ona değil de askere nişan almış olmasıydı. Asker göğsünde bir delikle karanlığın içine yuvarlanıp kaldı.

"Odie!" diye bağıran kalın bir erkek sesi duydu. Hemen frenlere asıldı. Bu sesi bir yerden tanıyordu – bu Çavuş Maganinny'di! Silahı hâlâ elinde olduğu halde ona doğru geldi. Loş ışıkta bile yaralı olduğunu görebilmişti. Yüzünün sol yanındaki eti yarılıp aşağı sarkmış, bir kulağı gitmiş ve başının sol tarafındaki saçları yanmıştı. Aynı zamanda da topallıyordu, demek ki başka yaraları da vardı.

Odie'nin önünde yüzünde bir gülümsemeyle durdu. "Seni tekrar görmek ne güzel," dedi.

"Çavuş Maganinny!" Odie aracından indi ve yere oturması için ona yardım etti.

"Herhalde bizden başka kurtulan olmadı. Benim speeder'ım -" nefesini toplamak için durdu ve arkasını işaret etti. "Bence bu iş bitti, evlat," dedi.

"Çavuş -"

Başını iki yana salladı. "Yüzüm göründüğü kadar kötü değil. Yüzeysel bir yara. Beni bırak. Karargâha dönüp yardım iste."

"Hayır." Odie başını kararlı şekilde salladı. "Benimle gelebilirsin. Seni burada bırakmam."

"Dinle, asker," sesine yaşlı bir amirin otoriter tonu hakimdi, "Yapman gerekeni -"

"Hayır." Bir elini koltuğunun altına koydu ve ayağa kalkmasına yardım etti. "Arkama bin. Hava kararıyor ve araziye gizlenip başarabiliriz."

Maganinny homurdandı, hem yaralarından hem de tartışamayacak kadar zayıf olmasından dolayı. "Bir şey daha var, asker," dedi. "Üniforma giymeyen bir askerle birlikte uçmam."

"Ne?"

"Miğferini tak," dedi.

Odie bir an için hayretle ona baktı ve sonra ikisi birden güldü.

General Khamar, kurmay başkanına döndü. "Harekete geçelim. Droidleri halledebiliriz. Mekanize piyadeyi ve topçuyu bulunduğumuz yüksek araziye konuşlandırın -"

Üç boyutlu haritayı parmağıyla işaret etti. "Mevzilenin. Bekleyin onlar size gelsin. Onlara elimizdeki tüm avcılarla saldırıp ilerleyişimizi perdeleyin." Kurmay subaylarına döndü. "Eğer yüksek araziye onlardan önce varabilirsek bir şansımız olur." Subaylar gerekli emirleri vermek için görev yerlerine dağıldı.

Odie, general ve kurmayları onun getirdiği istihbaratı değerlendirirken hazırolda bekliyordu. Arkadaşlarının akıbetini merak ediyordu, hiçbirinden haber alınamamıştı. Ölmüş olabileceklerini düşündüğünde, duygularını elinden geldiğince dizginlemeye çalıştı. Arada bir, birisi ona başıyla selam veriyor ya da başparmağıyla bravo işareti yapıyordu. Tüm bunlar bir nebze de olsa acısını hafifletmeye yarıyordu. Her ne kadar şu an için gururla dolu olsa da fiziksel olarak yorgunluktan tükenmişti.

Sonunda Khamar ona döndü. "Rahat, asker. Sen çok şanslı ve cesur bir askersin."

Yüksek rütbeli bir subaya hiç bu kadar yakın olmamıştı ve planları yapış şekillerinden büyük ölçüde etkilenmişti. Şimdiyse General doğrudan ona hitap ediyordu. Temizlenmeye fırsatı olmamıştı; ter ve toz içerisindeydi, saçı başı dağılmıştı. Konuşmaya başladığında sesi biraz çatallı çıksa da cevap vermekte tereddüt etmedi. "Korkudan ödüm patladı, Komutanım, ve şansa da ihtiyacım olmadı, Çavuş Maganinny'nin yanımda olması yetti."

General bir süre ona bakıp sonra başını salladı. "Pekala," dedi. "Artık bir ordunun nasıl işlediğini biliyorsun."

   5   

General Khamar ve birkaç kurmayı Odie'nin birkaç saat önce droidleri izlediği aynı yamaçta durmuş, işgalcileri izliyorlardı. Khamar tepeye düşmanından önce varıp savunma düzenine geçmeyi başarmıştı. Şimdilik işgalciler taciz ateşi açmaktan öte bir şey yapmamış, saldırı düzenlemeye kalkışmamışlardı.

"Beklediğimizden daha iyi şekilde mevzilendik," dedi subaylardan biri.

"Çoğu droid zaten, bizim askerlerimize rakip olamazlar," dedi bir diğeri.

General Khamar ona baktı. Askerlerimize rakip olamazlar mı? Anlaşılan bu subayın droidlerin marifetlerinden haberi yoktu. Onun yerine konuyla daha alakalı birini getirmeyi düşündü ama bunun için yeterince zaman yoktu. Tekrar dikkatini işgalcilere çevirdi. Bu durumda bir gariplik vardı. Yaklaşık elli bin droidden oluşan bir ordu orada öylece durmuş, hiçbir şey yapmıyordu. Acaba neyi bekliyorlardı?

"Komutanım, bizi kuşatamazlar. İki kanadımız da gayet iyi korunuyor," dedi bir subay. "Eğer saldırıya geçerlerse doğrudan yokuş yukarı bize saldırmak zorunda kalacaklar. Eğer öyle bir şey yaparlarsa canlarına okuruz. Muhtemelen takviye bekliyorlar."

General Khamar düşünceli şekilde kaşlarını çatıp sakalını sıvazladı. Kırk sekiz saattir uyumuyordu. Savaşa girmeye pek de uygun durumda değildi, bir türlü doğru düzgün uyuyamıyordu. Khamar defalarca Coruscant'tan daha fazla birlik istemişti – ayrıca gezegenin yörüngesini savunacak savaş gemileri- ama her defasında bu talepleri reddedilmişti. Cumhuriyet'in işinin başından aşkın olduğunu biliyordu ve taleplerinin reddedilmesinin nedeni de onun istediği birliklere başka yerlerde daha acil ihtiyaç olmasıydı. Galaksilerarası İletişim Merkezi'nin ne kadar önemli olduğunu vurguladığı zaman da ona sadece elindeki kuvvetlerle gezegeni en iyi şekilde savunacak şekilde hazır bulunması söyleniyordu. Gemileri olan Sluissiler bile ona yardım etmemişti; o gemilere tersanelerini korumak için ihtiyaçları vardı.

Sanki Cumhuriyet Ayrılıkçıların Praesitlyn'e saldırması için davetiye çıkartır gibiydi. Tabii ki General bu düşüncelerini kendisine saklıyordu. Saçmaydı da zaten. Herkes Praesitlyn'in önemini bilirdi. Yine herkes Cumhuriyet'in elindeki güçlerin nasıl galaksinin dört bir yanına dağıldığını da bilirdi.

Fakat...

Aniden aslında ortada neler döndüğü General'e malum oldu. Hologram haritasına dönüp kendi konumlarına ve çevrelerindeki araziye baktı ve parmağıyla hatlarının on kilometre gerisindeki kayalık bir bölgeyi işaret etti.

"Burada bir tabya tesis edilmesini istiyorum," dedi çabucak. "Askerler son sürat bölgeye hareket etsin. Hızlı şekilde ama kademe kademe bölgeye gitsinler. Önce piyade ve destek birlikleri. Eğer düşman saldırıya geçerse tüm birliklerimizin arazide hareket halinde yakalanmasını istemiyorum. İstihkamcılar ilk grupla gidip bölgede istihkamlar kurmaya başlasınlar. Zırhlı birlikler ve kundağı motorlu topçu, düşmanın hareketini engellemek için baraj ateşi açsın. En son onlar çekilecek son ana kadar bu tepeyi tutup sonra da diğer birliklere katılacaklar. Kaç avcımız var?"

"Tam teşekküllü bir filo hazır, Komutanım, fakat -"

"Güzel! Çekilirken hava gücünü birliklerin koruması için kullanabiliriz."

"Fakat, Komutanım," diye diğer bir subay söze girdi, "burada avantajlı bir konuma sahibiz. Savunmamızı yarıp geçemezler." Diğer subaylar da mırıldanmaya başladı, endişeyle önce birbirlerine sonra da komutana baktılar.

"Cepheyi buradan yarmayacaklar ve zaten bu ana güçleri değil," dedi General sakince. "Bizi uyuttular. Asıl güçleri henüz inmedi. Geldikleri zaman arkamıza inecekler. Bizimle merkez arasında bulunan bölgeye. Bu birlik" – başıyla yamacın aşağısını işaret etti – "örstür. Çekiç ise tepemize arkadan inecek."

General Khamar'ın çevresindekilerden beş saniye kadar çıt çıkmadı. "Oh, hayır," dedi sonunda biri.

General Khamar iç çekti. "Dikkatle dinleyin. Geri çekilmekten başka çaremiz yok ve ne olursa olsun bunun askerin moralini bozmasına izin vermeyin."

"General," dedi bir subay, "o zaman geri çekiliyoruz demeyelim. Farklı bir yönden saldırmak için konumumuzu değiştiriyoruz diyelim!"

General Khamar gülümsedi ve subayın omzuna vurdu. "Zekice! Tamam, öyle olsun. Olabildiğince çok askeri kurtarabilmek için elimden geleni yapacağım. Eğer Ayrılıkçılar gezegeni ele geçirirse ki muhtemelen geçirecekler hiç değilse bunu o kadar kolay yapamasınlar. Umarım o kayalıklara zamanında gitmek için geç kalmamışızdır."

Pors Tonith, kurmay başkanı Bothan Karaksk Vetlya'ya kendisine haberleri getirdiği zaman başını kaldırıp bakmaya bile tenezzül etmedi. "Demek ki sandığımız kadar aptal değilmiş," dedi Tonith, yüzünde belli belirsiz bir gülümsemeyle. "Bu çekilme harekatı ne zamandır sürüyor?" sesinin tonunda aldatıcı bir yumuşaklık hakimdi.

Karaksk cevap vermek için doğru kelimeleri bulmaya çalışırken kürkü de hafifçe titredi. "Yaklaşık bir saat oldu, Efendim, yalnız biz -"

"Ah!" Tonith sonunda Karaksk'a baktı ve susması için işaret parmağını yukarı kaldırdı. "Biz mi dedin? Biz mi? Yoksa cebinde bir diagona mı taşıyorsun? Kimmiş bu biz, benim komutamda olduğu halde karar almaya kalkışan?"

Karaksk korkuyla yutkundu. "Demek istediğim, Efendim, kurmaylarımız savunma güçlerinin bir bölümünün böyle bir harekat başlattığını fark etmiş ve kurmaylar, yani biz, bir süre gözlemleyip düşmanın planını kestirmeye karar vermiştik." Korkusu arttıkça kürkünün titremesi de farklı bir hal almaya başladı.

"Demek öyle?" dikkatlice elindeki çay bardağını tabağın üzerine koydu ve ayağa kalktı. "Sence planları geri çekilmek olabilir mi ne dersin?" Gülümsedi. Ardından da, "Geri zekalı!" diye bağırdı. Ağzından fırlayan tükürükler Karaksk'ın kürkünün üzerine yağdı. "Planımızın ne olduğunu anlamışlar. Daha uygun bir savunma noktasına çekiliyorlar! Bir droid bile bunu anlayacak kadar zekidir!" Tonith kendini sakinleştirmeyi başardı. "Kuvvetlerinin ne kadarı hâlâ ilk savunma mevzilerinde? Ana güçleri iletişim merkezinden ne kadar uzakta?"

Kendini toparlayan Karaksk cevap verdi, "Kundağı motorlu topları ve zırhlı araçları hâlâ ilk mevzilerindeler, Efendim. Piyade ve destek birliklerinden bazıları asıl savaş hattının on kilometre kadar gerisindeki doğal bir engel olan tabyaya ulaştı. Kalanlar da hâlâ yolda görünüyor. Merkezden yaklaşık olarak yüz elli kilometre uzaktalar."

Tonith içinde bulundukları güçlüğün farkına varmaya başlamıştı. "İlginç. Köprüye ilerleyeceğiz. Ana kuvvete derhal inmesini emredeceğim. Anlaşılan iki seçeneğim var; garnizonun mevzilenmesine izin verir, onların diğerleriyle olan irtibatını keser ve asıl güçlerimle merkeze yürürüm; ya da önce garnizonu yok eder ve ardından merkeze yürürüm. Hangisini tavsiye edersiniz, benim sevgili yardımcım?"

"Aslında, Efendim, affınıza sığınarak. Bana sorarsanız onların irtibatını kesip doğrudan Galaksilerarası İletişim Merkezi'ne ilerlemek daha akıllıca. Ordunun tümüne ihtiyacımız yok. Planınız mükemmel işleyecek, Efendim."

"Yani arkamda bir düşman birliği bırakayım öyle mi?"

"Yani..."

"Ölü düşman sorun çıkarmaz. Önce bu orduyu ortadan kaldıracak ve sonra da iletişim merkezine yürüyeceğiz. Bunun için yeterli gücümüz de zamanımız da var. Artık gidebilirsin," sözünü son bir bakışla bitirdi.

Karaksk'ın aceleyle gidişini gören Tonith gülümsedi. Bothanlar sahtekar, fırsatçı ve açgözlü olurdu – gayet iyi bildiği ve sonuna kadar kullandığı nitelikler. Kürklerindeki titreme sayesinde de deneyimli birisi tarafından tavırlarını çözebilmek son derece kolaydı.

"Sana uygun bir görevim var."

Odie müfreze komutanı ve kıyafetinden mühendis olduğunu anladığı diğer bir subayın karşısında hazırolda duruyordu. "Bu Yarbay Kreen, istihkam taburumuzun komutanı. Yarbay Kreen'i derhal Çavuş Maganinny'le karşılaştığın kayalık bölgeye götürmeni istiyorum."

"Emredersiniz, Komutanım," diye cevapladı Odie.

"Haydi, gidelim asker," dedi Yarbay Kreen. Teğmene başıyla selam verip yola çıktı. O ve Odie istihkam taburunun karargâhına gittiler ve orada Odie'ye kısa bir brifing verildi.

"Yola çıkmaya hazır, ağzına kadar dolu bir konvoy bizi bekliyor. Konvoyu söz konusu kayalık bölgeye götürmeni istiyorum. Bu sayede konvoyun taşıdığı malzemeyle orada bir savunma hattı tesis edilebilecek." Odie'ye gülümsedi ama bu sonunda neler olduğu anlayan Odie'nin deli gibi çarpan kalbini yavaşlatmamıştı. "Bu bir geri çekilme değil," diye uyardı onu. "Sadece bir levazım üssü kuracağız." Yarbay yüzündeki ifadeyi görünce onu rahatlatacak şekilde gülümsedi. "Yola çıkmaya hazır mısın?" Sırıttı. Kendini toparlamış olsa da bu kısa tereddüt bile aslında çok şey ifade ediyordu.

"Evet, komutanım!" diye cevap verdi heyecanla. Şu an bir keşif görevi için kendisine ihtiyaç duyulmadığından normalde ordu sahra iletişim merkezinde bir göreve tahsis edilmesi gerekirdi – muhtemelen sıkıntıdan patlayacağı bir göreve.

Keşif askeri Odie Subu speeder'ına atladı ve tabyaya doğru yola çıkan istihkam taburuna bağlı üç yüz araçtan oluşan konvoya baktı. Hafriyat araçları, köprü kurucular, greyderler, yer temizleyici ve kazıcılar ve daha çok sayıda ve türde ne işe yaradığını bilmediği araçlar. Asıl grubu ise bekleneceği üzere nakliye araçları teşkil ediyordu, çoğunun üzerinde içlerinde patlayıcı madde olduğunu gösteren ibareler vardı.

Tahminlerine göre konvoyun taşıdığı patlayıcı, ordunun bulunduğu bölgeyi toptan yok etmeye yetecek kadardı. Bir an aklından neden General Khamar'ın bu patlayıcıları droid ordusunu yok etmek için kullanmadığını geçirdi. Sonra da ordunun bu patlayıcıları droid ordusunun ortasına gönderecek bir imkana sahip olmadığının farkına vardı. Yine de en azından bir bölümü yola döşenip geri çekilen orduyu takip eden droidlerden mümkün olduğu kadar fazlası yok edilebilirdi.

General Khamar ne yaptığını biliyordur, diye düşündü sonunda. Üstelik istihkam birlikleri belki de çoktan droidlerin geçeceği yolun üzerine patlayıcı yerleştirmişlerdi bile.

"Keşif eri," diyen Yarbay Kreen'in sesi duyuldu miğferin telsizinden.

"Emredin, Komutanım," dedi mikrofondan.

"Hazırız. Yola çıkın."

Odie konvoya son bir kez baktı. Hangi yolu seçerse seçsin büyük istihkam araçlarıyla bu yolculuk kolay olmayacaktı. Miğferinin içinde başını hafifçe iki yana salladı. Makinelerin bazıları gerçekten de o kadar büyüktü ki kimi noktalarda onlara ne yapmaları gerektiğini detaylı şekilde anlatmak zorunda kalacaktı.

"Yola çıkıyoruz, Komutanım," dedi ve speeder'ına gaz verdi.

Speeder'ının hızı saatte 250 km olsa da bu hızla uçarak konvoya kılavuzluk etmesine imkan yoktu. Bu engebeli arazide hızını elli kilometrenin altında tutması gerekiyordu – bu konvoydaki en yavaş aracın en yüksek hızıydı – bazen onları geçip gitmemek için hızını azaltıyor kimi zaman da çok toz kaldırdıklarını söyleyen Yarbay Kreen tüm konvoyun hızını azaltmasını istiyordu. Gidecekleri mesafe alt tarafı on kilometreydi, kuş uçuşu. Ama dolambaçlı yollar yüzünden mesafe dörde katlandığı gibi harcayacakları zaman da dört katın bile üstüne çıkmıştı.

Fakat sonunda başardılar. Durdu ve kenara çekti, diğer araçlar yanından geçip gidiyordu.

Komuta aracındaki Yarbay Kreen de ana yoldan çıkıp yanına geldi.

"Bravo, asker," dedi. "General Khamar'a ve müfreze komutanına bu başarını bir raporla bildireceğim. Şimdi geri dönsen iyi olur."

"Teşekkürler, Komutanım." Odie selam verdi ve Yarbay komuta aracına dönene kadar bekledi, sonra da speeder'ına atladığı gibi son hız geri döndü.

Teğmen Erk H'Arman düşmekte olduğunu biliyordu, ama yere doğru yaklaşırken soğukkanlılığını korumayı başarıp avcı uçağını kurtarabilmek için sahip olduğu tüm yeteneğini konuşturdu. Düşman avcısının ateşi sanki bir çekiç gibi üzerine inmişti ve aracı da bu yüzden kontrolden çıkıp dönerek düşmeye başlamıştı. Yere çarpmasına ancak bin metre kala aracının kontrolünü tekrar ele almayı başardı. Hidrolik sistemleri iyi durumda değildi ve iki seçeneği olduğunu biliyordu; ya aracı terk edecek ya da geri dönmeyi deneyecekti. Şimdilik kokpitte yangın yoktu. Bir pilotun en büyük korkusu kokpitinin içinde diri diri yanmaktı; düşmekten o kadar korkmazlardı çünkü çabucak olup biterdi.

Erk ve kanat adamının şimdiye kadar gördüğü hedef yönünden en zengin bölgeydi. Simülasyon eğitimlerinde bile kimsenin aklına bu kadar noktayı programa dahil etmek gelmemişti. Erk'in filosundaki üç pilot düşman avcılarınca düşürülmüştü – o kadar kalabalıklardı ki onlara çarpmadan uçabilmek bile başlı başına bir sorundu. Çatışma Erk'in çok üzerinde cereyan ediyordu. Düşman kazanıyordu ve Erk H'Arman kendisini ve gemisini kurtarmaya kararlıydı.

Aşağıyı kasıp kavuran bir toz fırtınası görüntüyü engelliyordu. Erk'in kıyafetinin içi terden sırılsıklamdı, herhalde bu it dalaşı sırasında en az iki litre su kaybetmişti. Başka seçeneği yoktu, kum fırtınasının içine inmek zorundaydı. Kararını verdi. "Dert etme, kızım," dedi avcısının dengesini korumak için mücadele ederek, "Seni bir başına bırakmam." Aracı terk etmeyecek, fırtınaya avcısıyla dalacaktı.

Odie istihkamcılara yeni bir savunma hattı inşa edecekleri kayalığa varmaları için kılavuzluk etmiş ve ardından da dönüş yolunu yarılamıştı ki Praesitlyn'de sıradan bir şey olan ani bir fırtınaya yakalandı. Hızı kısa sürede saatte elli, altmış kilometreye çıkan rüzgar yüzünden speeder'ını kontrol etmekte zorlanıyordu. Durdu ve kıyafetinin fermuarını çekti. Kumdan göz gözü görmüyordu. Fırtına sona erdiğinde, ki bu on dakika ya da on gün sonra olabilirdi, miğferinin boyasının kumlarla soyulup bembeyaz olacağını biliyordu. Şu an ise iki metre ilerisini bile göremiyordu. Araçtan indi, motorları kapattı, speeder'ını yana yatırdı ve arkasına kıvrılıp fırtınanın dinmesini beklemeye başladı.

Uluyan rüzgarın sesinden bile daha güçlü yeri sarsan bir uğultuyla koca bir şey on metre kadar üzerinden geçti. Yer sarsılırken aracın arkasından püsküren alevin savurduğu kumlar öyle sıcaktı ki koruyucu elbisenin üzerinden bile onları hissetmişti. Metal bir nesnenin çıkardığı sürtünme ve ezilme seslerini duydu. Sağ tarafında ileride beliren kızıl parlama kısa sürede kumların arasında sönüp gitti. Patlama sesi gelmemişti, demek ki araç sağ salim inmeyi başarmıştı. Pilot kurtuldu mu acaba? diye düşündü. Sonra da acaba kimin gemisi diye düşündü. Speeder'ının yanında uzanmıştı ve gidip kontrol edip etmeme konusunda da kararsızdı.

Rüzgar çıktığı gibi aniden hafifleyince başını speeder'ın üzerinden kaldırıp baktı ve düşen avcının motorundaki hafif ışıltıyı gördü. Ayrılıkçıların uçaklarının dizaynlarını bilirdi – bir keşif askeri olarak bu onun eğitiminin bir parçasıydı – ama bu mesafeden ve hâlâ düzelmemiş olan görüş koşullarından aracın kime ait olabileceğinden emin olamamıştı. Tek gördüğü aracın çarpışmaya rağmen hâlâ tek parça olduğuydu.

Speeder'ını kaldırdı, bindi ve düşen uçağa doğru gitmeye başladı. Yaklaşınca tabancasının kılıfını açıp silahını çıkardı.

Avcının işaretlerini görecek kadar yaklaştığında onun Praesitlyn savunma güçlerine ait olduğunu gördü. Kanopi kapalıydı ve pilotu göremiyordu. Aşırı ısınmış bölümleri soğumaya başlamış olan avcı sanki canlıymış gibi titriyor ve inliyordu. Acaba patlar mı, diye geçirdi içinden. Kaybedecek zaman yoktu. Speeder'ından inip uçağa tırmandı. Kanopinin içini hâlâ göremiyordu. Yumruğuyla üzerine vurunca bir anda açıldı. Pilot koltuğunda oturmuş ve yüzüne de bir silah doğrultmuştu.

"Ateş etme," diye bağırdı ve refleks icabı kendi silahını da adama çevirdi.

Uzun süre öylece durdular, silahları birbirlerine dönük halde. "Eee," dedi pilot, sonunda tabancasını indirerek, "Seni gördüğüme memnun oldum!"

Odie onun dışarı çıkmasına yardım etti ve birlikte aşağı indiler. "Suyun var mı?" diye sordu. "Öyle aceleyle havalandım ki yer ekibinin suyu dolduracak zamanı olmadı."

Speeder'ındaki matarasını alıp ona uzattı. Kana kana içti ve teşekkür ederek matarayı geri verdi. Bunu yaparken yeni arkadaşını da süzdü. Ufak tefekti ve miğferinin müsaade ettiği kadar gördüklerine bakarak güzel olduğunu da söyleyebilirdi. Aynı şekilde Odie de onu tepeden tırnağa süzmüştü. Bir avcı pilotu! Keşif askerlerinin orduda aralarında bir bağ olduğunu hissettikleri yegane askerler avcı pilotlarıydı. Keşif birlikleri gibi avcı uçakları da kendi başlarına ve herkesin önünde hareket ederlerdi, hayatta kalmaları da tümüyle kendi cesaret ve yeteneklerine bağlıydı.

Aynı anda ikisi de diğerinin aklından neler geçtiğini fark etti ve ikisi de güldü.

"Pekala," dedi pilot, "Her ne yapacaksak sanırım birlikte yapacağız. Adım Erk H'Arman. Senin adın ne?" elini uzattı.

Odie bir subayın kendisiyle böyle normal şekilde konuşmasına şaşırmıştı – hatta subay olduğunu söylememişti bile – ama hemen toparlandı. "Er Odie Subu, keşif müfrezesi, Komutanım." O da elini uzattı ve sıktı.

"Keşif mi? Güzel, çok güzel. Beni üsse geri götürürsen tekrar savaşa katılabilirim."

Sesinin tonu Odie'nin hoşuna gitmişti. Alnında çarpma yüzünden hafif bir yara vardı ama sızan hafif bir kan kuruyup kalmıştı. Kısa siyah saçları ve parlak mavi gözleriyle uzun bir yürüyüşten henüz gelmiş bir sporcuyu andırıyordu.

Rüzgarın hızı artık iyice kesilmişti. Odie durdu. "Komutanım, beni takip edin!" dedi ve kalkmasına yardım etmek için elini uzattı.

O anda yer gök bir patlamayla sarsıldı.

   6   

Galaksilerarası İletişim Merkezi uğruna yapılan mücadele şiddetli ama kısa solukluydu ve sonu da başından belliydi. Yiğit Komutan Llanmore ve taburundaki insan ve Sluissi askerler ordunun geri kalanının, eğer yok edilmemiş ve hâlâ savaşmaya devam ediyorlarsa bile, yardımlarına gelemeyeceğini biliyorlardı. Görevlerinin Reija Momen ve diğer teknisyenler iletişim ekipmanlarını yok edene kadar merkezin ele geçirilmesini engellemek olduğunu biliyorlardı. Bu konuda bir ölçüde başarılı olabilmişlerdi.

"Durun!" diye emir verdi Reija teknisyenlerine, ilk savaş droidleri kontrol odasına daldığında. "Direnmeyin. Hiçbirinizi ölmesini istemiyorum." Ama hepsini kurtaramazdı. Üç teknisyen emri duymayıp ekipmanları yok etmeye devam etti ve droidler üçünü de öldürdü.

"Sanırım esir düşmek üzereyiz," diye mırıldandı Slith Skael. Onu yaklaşan droidlerden korumak için Reija'nın önüne geçti, o sırada diğer herkes de ellerini kaldırıp teslim olmuştu. Droidler ite kaka teknisyenleri kontrol odasının ortasına getirdiler ve etraflarını sarıp silahlarını onlara doğrulttular.

Temizlik droidleri ortalığı temizlemek için üç cesedin yanına geldi. Küçük şeyleri alıp götürmek için programlanmış olanlarından biri boş yere cesetlerden birini taşımak için uğraştı. Ne kadar zorlanıp garip sesler çıkarsa da denemekten vazgeçmedi. Eğer bu kadar berbat bir durumda olmasalar Reija droidin bu durumunu komik bulabilirdi.

"Şimdi ne olacak?" diye sordu birisi.

"Sessizlik!" dedi bir droid.

"Komutanınızla görüşmeyi talep ediyorum!" dedi Reija otoriter bir sesle. Droid Slith'i kenara itip silahının namlusuyla Reija'nın karnına vurup soluğunu kesti. Slith hemen dönüp onu tutarak yere düşmesini engelledi. Reija'yı tutarken kuyruğunu da onu koruyacak şekilde droidle Reija'nın arasında tuttu.

"Sessizlik!" diye tekrarladı droid.

"Ah, ne kadar dokunaklı." Uzun boylu, cesede benzer birisi kontrol odasına girdi. Slith'in kollarında iki büklüm duran Reija'ya bakıp hafifçe başını salladı. "Kendimi tanıtmama müsaade edin. Ben Galaksilerarası Banka Klanı'ndan Amiral Pors Tonith ve bu işe yaramaz kayalığın idaresi artık bende." Tekrar başını eğdi. Çekingen biriymiş gibi davranarak üzerindeki tozları sildi. Reija'ya sırıtarak berbat haldeki dişlerini gösterdi. "Hanımefendi, sanırım bu tesisin idarecisi sizsiniz?" Cevap beklemeden droidlere geri çekilmelerini işaret etti. Odadaki sessizliği bir seri whirrr, whirrr, whirrr sesi bozdu.

"Bu ses de ne?" Tonith etrafına bakındı ve nihayet sesin bir temizlik droidinden geldiğini gördü. "Bu sinir şeyler hep ayakaltında dolaşır zaten. Yok et şunu," savaş droidlerinden birine işaret etti. Saniye içinde temizlik droidinden eser kalmamıştı. Parçaları etrafta uçuşurken bunları temizlemek için de başka droidler geldi.

Tonith gülümsedi, pelerinini düzeltip Reija'ya yaklaştı, Slith tıslayarak onu koruyacak şekilde kuyruğunu kaldırdı.

"Ne asilce!" dedi Tonith ve geri çekildi. "Bir daha bana karşı gelirsen Sluissi pisliği, seni öldürtürüm. Buraya gel, kadın!" Hemen önündeki yeri işaret etti.

"General... Khamar -" Reija'nın nefesi hâlâ gelmemişti. "G-General Khamar ve birlikleri uzakta değil ve gelip -"

Tonith sanki üzgünmüş gibi başını iki yana salladı. "Maalesef bu olmayacak. Sizin minik ve basiretsiz ordunuz artık yok. Şimdi buraya gel."

"Hanımefendi?" diye sordu Slith, gitmesine izin vermek istemiyordu.

"Ben iyiyim, dostum," dedi Reija. Slith onu bıraktı ve o da gidip Tonith'in önünde durdu. Tonith gülümsedi. Leş gibi nefesinin kokusunu duyacak kadar ona yakındı. Ağzı kulaklarına varan Tonith kasıtlı olarak nefesini onun yüzüne doğru üfledi.

"Senin türünden her zaman nefret ettim," dedi Reija. Yıllar önce klan ailelerinden biri babasına hasadın kötü geçtiği bir yıl çiftlik için almış olduğu krediyi ödemede yardım etmişti, ama borçlarını zamanında geri ödeyemeyince de çiftliklerini ellerinden almışlardı. Kanuni ve talihsiz olaylar sonucu ihtiyar adam çiftliğini kaybetmişti. Momenler şehre taşınmak zorunda kalmıştı ve çiftliği kaybetmenin üzüntüsüne dayanamayan Reija'nın babası önce depresyona girmiş sonra da hayatını kaybetmişti.

"Oh?" Tonith, Reija'ya doğru eğildi. "Sevgi mi? Nefret mi? Bu duygular benim için bir şey ifade etmez. Senin hayatın da öyle kadın. Ben bir iş için buradayım ve sizler de benim için sıradan malzemelerden farklı değilsiniz."

Reija'nın canına tak etmişti. Elinde olmadan tüm hayatını mahvedip halkını öldüren bu canavarın suratına bir tokat yapıştırdı. Bu tokat herkesi şaşırtmıştı, ama en çok da Pors Tonith'i. Eliyle yüzünü tutup şaşkın halde droidlerin arasına doğru geriledi, kaybedecek hiçbir şeyi olmadığını bilen Reija gülmeye başladı.

Beklenmedik bir kuvvet ve çeviklikle Tonith ileri fırlayıp Reija'yı saçından yakaladı ve onu yere yapıştırdı. Slith patronunu korumak için harekete geçtiğinde Tonith ona döndü. "Gebertin şu sürüngeni!" diye bağırdı. En yakındaki drodi silahını Slith'e çevirirken teknisyenler panik içinde silahın atış hattında kaçıştı.

"Hayır! Hayır!" diye bağırdı Reija yattığı yerden. "Durun! Lütfen, durun!"

Tonith droide silahını indirmesini işaret etti. "Hepiniz beni dinleyin," dedi küçük gruba hitaben. "Cumhuriyet sizi çoktan unuttu bile ve Praesitlyn'in yeni sahibi benim. Sizler benim esirimsiniz. Eğer emirlerime karşı gelmezseniz iyi muamele görürsünüz."

Reija tekrar ayağa kalkmayı başardı. "Coruscant'a yardım sinyali gönderdim," dedi, blöf yapıyordu ama rahatsız edici bir şeyler söylemek istemişti.

Tonith bir el işaretiyle onu susturdu. "Daha doğrusu sinyal göndermeyi denedin. Ama o mesajı alamadıklarını sen de biliyorsun. Praesitlyn'e gelip giden tüm sinyalleri kestik. Benim izin vermediğim hiçbir mesaj buradan Coruscant'a gidemez." Tekrar sırıttı. "Burada neler olduğundan kimsenin haberi yok ve olduğu zaman da zaten iş işten geçmiş olacak. Neyse..." korku içindeki teknisyenlere ve Reija'ya başıyla işaret etti. "Benim için tadına doyulmaz anlardı, ama heyhat geri dönmek zorundayım."

Dönüp kapıya yürüdü ama tam kapıdan çıkacakken sanki bir şey hatırlamış gibi durup Reija'nın yanına döndü. "Bayan, bir şey daha. O uzun diline sahip ol, yoksa seni droidlere teslim ederim." Bu lafın ardından döndü ve çıkıp gitti.

Kum fırtınası yeniden şiddetini arttırdı ve yetmezmiş gibi sıcaklık da hızla düşmeye başlamıştı. Odie ve Teğmen Erk bir kaya yığınının altında buldukları bir yere sığındılar, çantasından çıkardığı ince yer örtüsüne sarılıp titreyerek beklediler.

"Şimdi ne yapacağız, Komutanım?"

"Önce bir şeyi açıklığa kavuşturalım, şu askeri protokolü unut, tamam mı? Ben Erk'im sen de Odie'sin. Ben avcı pilotuyum, unuttun mu? Kurmay falan değilim. Üstelik bizi buradan çıkarabilecek kişi ben değilim, sensin. Şimdi eğer bir avcı uçağının içinde olsaydık -" güldü ve omzuyla hafifçe Odie'yi dürttü. Rüzgarın şiddetinden üzerlerinden örtü neredeyse uçup gidecekti ama tüm güçleriyle örtüye asılıp buna engel oldular.

Tonith'in yörüngedeki gemilerinin saldırısı başladığında General Khamar'ın ordusu ana savunma hattıyla müstahkem mevzi arasında intikal halindeydi. Her iki savunma hattı da önce yerle bir edildi, sonra da kara birliklerinin taarruzuna uğradı. Saklanıp savaşın sona ermesini beklemekten başka bir şey ellerinden gelmiyordu. Çatışma sona erdiğinde elektrodürbününü kullanan Odie iki savunma hattında da bir direniş işareti göremedi.

"Savaş droidleri," dedi titreyen sesiyle, "Binlerce."

General Khamar'ın ordusunun bulunduğu yamaçta şimdi savaş droidleri vardı. Sanki hava şartları da işgalcilerle iş birliği yapıyormuş gibi kum fırtınası yeniden başlamış ve Odie ve Erk tekrar kayanın altına sığınmak zorunda kalmıştı.

"Ne kadar suyumuz kaldı?" diye sordu Erk.

Odie matarasını kontrol etti. "Bir litreden daha az."

"Teslim olmamız söz konusu değil."

"Hayır."

"Bir süre saklanabileceğimiz bir yer biliyor musun?"

"Evet, ama sence gidip merkezi bir kontrol etmemiz gerekmez mi? Belki orada hâlâ direniş sürüyordur?"

Erk başını iki yana salladı. "Belki ama Ayrılıkçıların asıl hedefi merkez olmalı ve oranın kimin elinde olduğundan emin olana kadar oradan uzak durursak iyi olur. Ayrıca işgal kuvvetinin gücünü bizzat gördün." Başını tekrar iki yana salladı. "Hayır. Kimsenin bu güce karşı koyabildiğini zannetmem."

"Oh, hayır!" neler olduğunu henüz idrak etmeye başlayan Odie'nin omuzları titremeye başladı. "Tüm dostlarım! Hepsi..."

Erk bir elini omzuna koydu. "Benim dostlarım da öyle, Odie. Savaş budur işte. Çok iyi bir ekiptik," diye mırıldandı. Derin bir nefes aldı. "Bak. Biz hâlâ hayattayız ve böyle kalmak için de elimizden geleni yapmalıyız," dedi, onun kadar kendini de inandırmaya çalışarak. "Hey, o kadar da boş değilim. Ne kadar da çabuk umudunu kestin benden."

"E-evet. Evet. Yani hayır. Umudumu kesmiş falan değilim. Dur bir düşüneyim. Buranın yetmiş beş kilometre güneydoğusunda bazı mağaralar var," diye başladı Odie. "Devriye görevlerim sırasında görmüştüm oraları. Orada saklanabiliriz. İçlerinde ne var bilmiyorum. Belki su bulabiliriz. Speeder'ımda biraz yiyecek var. İdareli kullanırsak bize bir süre yeter."

"Bu durumda oraya gidebilir miyiz," dedi Erk, başıyla fırtınayı işaret ederek.

"Hey! Sen nasıl avcı uçurmayı biliyorsan ben de bunu biliyorum," dedi gülerek.

"Buradan sağ salim çıkarsak uçuş eğitimi almayı düşünür müsün?" dedi Erk.

Surat astı. "Sen ciddi misin?"

"Tabii ki. Niteliklerin uygun. Yapma! Yalnız olabiliriz ama bizim gibi iki kulağı kesiğe ne olur? Senin yeteneklerin ve benim de zekamla -"

"Benim zekam ve senin yeteneklerinle -"

"İşte şimdi bir avcı pilotu gibi konuştun!" diyerek onu itti.

Mağaraları bulmak için iki gün boyunca uğraştılar. Mağaralara vardıklarında ellerindeki az miktardaki su da tükenmişti ve susuzluktan ölme tehlikesiyle karşı karşıyaydılar. Ama hiç değilse mağaraların serin gölgelerine sığınarak kavurucu güneşin ışınlarından korunabilmişlerdi.

"Su bulmamız şart," dedi Odie.

"Bir de bana sor," dedi Erk. "Şu gölgede biraz dinlenelim, sonra da mağaranın içini araştırmaya başlarız. Buralarda bir yerlerde su olmalı. Bu mağaraların ne kadar büyük olduğunu biliyor musun?"

Başını iki yana salladı. "Hayır. Rutin bir keşif görevi sırasında sadece bir kez durmuştuk burada. Kimse de mağaraları araştırmakla ilgilenmemişti."

Bir süre dinlenip araştırmaya devam edebilmek için güç topladılar. Odie çantasının bir gözünden çıkardığı işaret fişeğini yakarak ışık sorunlarını geçici olarak çözdü. "Bu yirmi dakika yanar," dedi Erk'e omuzu üzerinden, kayalık mağara zemininin üzerinde dikkatle ilerledi. "Sonra da bir tane daha yakarız."

"Geri dönmemize yetecek kadarını ayırmayı unutma."

Parlak fişek ateşi devasa gölgelerini mağara duvarlarına vuruyordu, sanki garip mağara yaratıkları yolları boyunca onlara eşlik ediyormuş gibi.

"Dur!" diye bağırdı Erk aniden. "Işığı buraya getir." Etrafındakilerden daha koyu olan bir kaya parçasını işaret etti. Elini üzerine sürdü. "Nemli! Kayalardan su sızıyor. Şansa bak." Az daha ileride bu dar yol çok geniş bir mağaraya açıldı.

"Hey!" diye bağırdı Odie. Sesi mağaranın duvarlarında yankılandı. Fişeği başının üzerinde tuttu. "Tavanı göremiyorum bile. Burası gerçekten de çok büyük."

"Dinle!" dedi Erk, bir elini kaldırarak. "Dinle. Akan suyun sesi! Duydun mu, Odie? Burada bir yer altı nehri var."

Mağara zemini yokuş gibi aşağı doğru gitmeye devam etti ve sonuna vardıklarında ilerlerinde bir yerlerden gelen akan su sesini artık net olarak duyabiliyorlardı. Serin bir ırmağın uzaklarda kaybolup gitmeden önce beslediği bir göl gördüler. Odie fişeği iki kayanın arasına sıkıştırıp göle atladı; onu Erk takip etti. Bu harika hayat veren sıvıdan çatlayana kadar içtiler.

Mağaralarda iki gün daha kalıp iyice toparlandılar. "Devam etmeliyiz," dedi Odie, ikinci günün akşamında, "her şey bir tarafa, yiyeceğimiz bitiyor."

"Yarın şafakla yola çıkmaya ne dersin?" dedi Erk. "Hava çok sıcak olana kadar devam eder, sonra da uygun bir yerde güneşin batmasını bekleriz. Eğer yeterince yıldız ışığı olursa gece de yola devam edebiliriz. İletişim merkezine varmamız sence ne kadar sürer?"

"İki, bilemedin üç gün. Arazi biraz engebeli olduğundan zikzak çizmemiz gerekebilir. İki litre suyla üç gün idare edebilir miyiz sence? Bu mataradakinden başka suyumuz olmayacak."

"Mecburuz. Speeder'ımız var. Onun sayesinde yürümekten kurtuluruz. Kendimizi fazla zorlamaz ve suyu idareli kullanırsak olur herhalde. Odie, başka yapabileceğimiz bir şey yok."

Kolunu omuzlarına doladı ve onu yanağından öptü. Odie'nin yüzü kıpkırmızı oldu ama dönüp onu dudaklarından öpmeyi de ihmal etmedi. Bir süre birbirlerine sarılıp durdular.

"Ah," dedi Erk sonunda, "Ne diyebilirim ki? Sen bir avcı pilotunun sahip olabileceği en iyi kanat adamısın."

Bir süre durduktan sonra Odie, "Acaba hiç sağ kalan olmuş mudur?" diye sordu.

"Eminim olmuştur. Haydi, biraz uyuyalım."

Hiç konuşmadan onları nelerin beklediğini düşünerek uzandılar. Tam uyumadan önce Erk, Odie'ye döndü. "Belki de bu kaya parçasında sadece ikimiz sağ kalmışızdır ama bu durumun değişmesine izin vermeyeceğiz, değil mi?"

"Kesinlikle," diye cevap verdi Odie. Erk'e biraz daha sokuldu.

   7   

Ama yalnız değildiler.

"Tıpkı şu pinti sersemler gibi," dedi Zozridor Slayke subaylarından birine. "Cumhuriyet Senatosu savunma harcamaları konusunda yaptığı saçmalıklarla bilinir. Stratejik açıdan bu denli önemli bir yerin savunmasını küçücük bir garnizona bırakmışlar. Ayrılıkçılar da boş duracak değil ya? Durmamışlar da zaten."

"Cumhuriyet güçleri aşırı yayılmış durumda, Komutanım," diye cevap verdi subay, omuz silkerek. "Müdahale edecek miyiz?" Komutana sırıttı ve beklentiyle öne doğru eğildi. İşte çok zamandır beklediği fırsat buydu.

Zozridor Slayke de ona sırıttı. "Ve onlara hayatlarının şokunu mu yaşatalım? Kaçar mı bu fırsat. Komutanları toplantıya çağır."

Plooriod Bodkin'in subay salonundaki ortam gergindi, savaşa gitmeden önce hep böyle olurdu zaten. Harekete geçme umuduyla heyecanlanmış olan subaylar haritaların etrafında kümelenmişti, sahiplerini bekleyen Cyborrean savaş köpekleri gibi.

Zozridor Slayke ise diğerlerinden farklı olarak, her zaman olduğu gibi, oldukça sakindi. İnsan olan ve olmayan komutanlarından bir baş yukarıda durarak ilk başta bir lider olduğunun anlaşılmasını sağlıyordu. Sadece giydiği gösterişsiz, uzun kollu, askeri tarz yüksek yakalı standart subay üniforması değil, subaylarının beden dili de onun komutan olduğunu işaret ediyordu – her biri o geçerken eğilip selam vererek bir şeyler söylemesini bekliyordu – filosundaki en üst rütbeden en alt rütbeye kadar herkes onu tanıyordu da.

"Ortalık bayağı karışmış -" Slayke holografik haritada Praesitlyn ve Sluis Van çevresindeki uzay yollarını işaret etti. Bu yorum bazı subayların gülmesine neden olmuştu. "Bizden en az dört kat kalabalıklar." Bu yorumu da sanki son derece sıradan bir şeyden bahseder gibi yapmıştı. "Evet, işte bir araya geldik. Bir planı olan var mı?" Etrafına bakarak cevap verecek birini aradı.

"Ama, Komutanım! Biz sizin planınız vardır sanıyorduk!" dedi hemen yanındaki bir adam, sahte bir hayretle. Bu noktada herkes kahkahayı patlattı. Zozridor Slayke'in bir planı olduğundan hepsi emindi. Ayrıca hepsi planının ne olduğunu bilecek kadar da iyi tanıyordu onu: Hücum, hücum, hücum.

Slayke anın keyfini çıkardı, sonra da susmaları için elini kaldırdı. "Bir bakalım, son rapora göre Sluis Van'ın civarında yüz yirmi altı gemiden oluşan bir filo var. Değil mi?" Rakamları doğrulayan istihbarat başkanına başıyla işaret etti. "Hoş değil," diye devam etti, "Çünkü Sluissi'ler kendi dünyalarını savunmakla meşgul olacaklar. Ama Ayrılıkçı filosu da ablukayı sürdürmekle meşgul olacak. Bu da bizim için iyi, çünkü bize müdahale etmeyecekler demektir. Düşman komutanı güçlerini bölmüş. Bu da bizim için iyi. Ayrıca şimdilik Ayrılıkçılar bizim nerede olduğumuzu da bilmiyor. Bu da hepsinden iyi." Şimdilik kelimesini vurgulayış şekli subaylarından yeni kahkahalar yükselmesine neden oldu.

Parmağıyla Sluis sektörünü işaret etti. "Praesitlyn'in yörüngesinde iki yüz kadar gemileri var ki çoğu ana muharebe gemisi. İşte bu kötü." Kısa siyah sakalını düşünceli şekilde sıvazladı, sonra da işaret parmağıyla burnunu kaşıyıp sanki ne diyeceğini bilmiyormuş gibi kulak memesini çekti. Tekrar istihbarat başkanına işaret etti. "Keşif dron'ların aşağıda büyük bir droid ordusu olduğunu bildirdi."

"Evet, Komutanım. Savunma güçlerini bozguna uğratıp Galaksilerarası İletişim Merkezi'ni ele geçirmişler anlaşılan. Yerdeki nakliye gemilerine ve kullanılan teçhizatın miktarına bakılırsa ordunun en az bir milyon savaş droidinden oluştuğu söylenebilir. Anlaşılan orada uzun süre durmaya niyetliler, Komutanım."

"Demek ki bizden kalabalıklar. Bu çok kötü," dedi Slayke. "Ama sadece droidler. Bu da iyi." Yine kahkahalar.

"Komutanım, Praesitlyn'le yapılacak tüm haberleşmeyi kesmeyi başarmışlar," dedi Slayke'in iletişim subayı. Slayke sadece başını salladı. "Cumhuriyet'in," diye devam etti subay, "neler olduğundan haberi olmadığını farz etmek zorundayız. Bunu nasıl becerdiler bilmiyorum. Yeni bir teknoloji olsa gerek. Baş belası Ticaret Federasyonu'nun araştırmaya ayıracak milyonları var. O yüzden hiç de şaşırtıcı değil. En azından bizim haberleşmemizde bir sorun yok, Praesitlyn'e gidene kadar tabii ki."

"Senato'daki ahmaklar," diye mırıldandı kendi kendine Slayke, "bu savaşı kaybedecekler." İki elini de ekranın kenarına dayadı ve Praesitlyn'in çevresindeki gemilere dikkatle baktı, o kadar çok parlak küçük nokta vardı ki asteroit kuşağını andırıyordu. "Müdahale edecek yakınlıktaki tek güç biziz," dedi. "Praesitlyn'in Cumhuriyet, ana vatanlarımız, dostlarımız ve ailelerimiz için önemini hepiniz biliyorsunuz." Durdu ve sonra alçak sesle, "Bu sorunu çözeceğimiz yer burası."

Slayke'in filosu saldırmaya hazırlandığı filoya kıyasla küçüktü, CloakShape avcı uçakları, top römorkörleri ve Phoenix Hawk sınıfı pinnace'ler. Ana muharebe gemileri birkaç Carrack sınıfı hafif kruvazör, Corellian korvetleri, gunbot'lar ve dretnotlardan oluşuyordu. Kara kuvveti ise elli bin iyi eğitimli ve yüksek moralli asker, çeşitli zırhlı araçlar, Bespin Motors Storm IV ikiz pod'lu askeri bulut araçları ve her türde destek ekipmanından oluşuyordu. Bu küçük kuvvetin asıl avantajı piyade, hava, zırhlı ve topçu birliklerini barındırıp titizlikle hazırlanmış esnek bir plana göre hareket edecek olmalarıydı. Üstelik Slayke'in komutanları değişen savaş koşullarında inisiyatifi ele almaktan çekinmeyecek yetenekte kişilerdi.

Aklı başında birisi bu güçle Tonith'in ordusuna saldırmanın delilik olacağını düşünebilirdi, ama Zozridor Slayke pek de aklı başında biri sayılmazdı.

Subaylarına dönüp yumruğunu havaya kaldırdı. "İşte böyle saldıracağız -" yumruğunu tüm gücüyle haritaya doğru savurdu. "Demirden dev bir yumruk. Tüm gücümüzle ablukadaki tek bir noktaya yükleneceğiz, elimizdeki tüm ateş gücünü kullanarak orduyu gezegene indirebileceğimiz bir gedik açacağız. Kolay olmayacağından emin olun, beyler," diye ekledi, başıyla kaptanlara işaret etti, "ama yörünge filosunun üstesinden geleceğinize güveniyoruz. Yere inmeyi başardık mı düşmana yaklaşıp onu kemerinden sıkıca kavrayacağız. Bu nedenle kendi birliklerini vurmaktan korkan düşman filosu bize ateş edemeyecek. Saldırı onlar için tam bir sürpriz olacak ve hemen toparlanamayacaklar. Biz de bu avantajı sonuna kadar kullanacağız." Durdu. "Bir köprüden geçmek üzereyiz ve geçtikten sonra da köprüyü yakacağız. Ya başaracağız ya da öleceğiz."

Bunu hepsi biliyordu. Yere indiklerinde eğer işler ters giderse Slayke'in ordusu takviye alamazdı. Geri çekilmek gibi bir seçenekleri yoktu. Ama Slayke kendine aşırı güvenen sersemin teki değildi.

"Coruscant'a bir mesaj gönderdim," diye devam etti, "ve onlardan takviye istedim." Omuz silkti.

"Belki bize bir iki Jedi ayırırlar." Bu da kahkahalara yol açtı, herkes Slayke'in Jedi'lara ne kadar sinir olduğunu bilirdi.

"Bir de şu açıdan bakın, Komutanım," dedi arkalardan bir subay. "Zaferimizin itibarını onlarla paylaşmak zorunda kalmayacağız."

"Doğru söze ne denir! Onlar gelip her şeyi karıştırmadan şu metal askerlerle biraz eğlenmeye ne dersiniz ha?"

"Ooooorah!" diye bağırdı subaylar hep bir ağızdan ve botlarını yere vurdular.

"Operasyon emirleri gemilerinize dönmeden önce size verilecek," dedi Slayke. Ama henüz gitmelerini söylememişti.

Bu Zozridor Slayke için çok önemli bir andı. Bu kritik anda bu noktaya bu orduyla gelmek için her şeyi riske atmıştı, hatta başına ödül konmuş bir kanun kaçağı olmuştu. Kendisini tarihin kırılma noktası olarak görüyordu.

Slayke direk gibi dümdüz durdu. Subaylarıyla son kez bir arada olduğunu biliyordu. Bu askerler galaksinin dört bir yanından gelmişti ve bu noktaya cesaret, yetenek ve sadakatleriyle yükselmişlerdi. "Kim olduğunuzu asla unutmayın!" diye seslendi. Son cümle her yerde yankılandı. "Şu an girişmek üzere olduğunuz şeyin nedeni şan, şeref, ödül ya da hırs değil; bu savaşa bir köle gibi zorunlu olarak gitmiyorsunuz! Bizler savaşa sadece halkımıza karşı olan sorumluluğumuzu yerine getirmek için gidiyoruz."

Slayke durdu. Subay salonunda çıt çıkmıyordu. Bazılarının gözü yaşla dolmuştu – hepsi pür dikkat komutanlarına bakıyordu. Slayke derin bir nefes aldı. Tekrar konuşmaya başladığında sesi her zamankinden daha gür çıkıyordu: "Özgürlüğün Oğulları ve Kızları ve herkesten görevini yapmasını bekler!"

Odie ve Erk mağaradan çok uzağa gitmemişti ki yine çatışma seslerini duymaya başladılar ama bu sefer çok uzaktan geliyordu.

"General Khamar karşı saldırıya geçti herhalde," dedi Odie, miğferini çıkararak.

Erk yüzünü rüzgarın savurduğu kumlardan korumak için kullandığı örtüyü yan tarafa koyup başını gökyüzüne çevirdi. "Hiç zannetmem. Bak!" Kuzey tarafında gökyüzünden yere yağan ateşleri işaret etti. Gökyüzündeki bu parlamaları yeri titreten patlamalar takip etti; yere doğru inen alev sütunlarından biri parlak bir alev topuna dönüştü. "Gemiler iniyor!" diye bağırdı. "Biri şimdi vuruldu. Bu yardım kuvveti. Coruscant yardım göndermiş!" Sevinçle Odie'ye sarılıp onu yanağından öptü.

Odie hem şaşırmış hem de memnun olmuştu, nasıl tepki vereceğini bilemediğinden hemen konuyu değiştirdi. "Çavuş Maganinny, keşif askerlerinin her zaman top seslerine doğru gitmesi gerektiğini söylerdi. Gidelim mi?"

"Ne duruyoruz, gazla!"

Fakat Odie gaz pedalına bastığında speeder'ın motorundan hafif bir sesten başka bir şey gelmedi. "Enerjisi mi bitti?" Erk endişesinin ses tonuna yansımadığını umdu. Odie'nin aracın arkasındaki güç hücresi bölmesine bakabilmesi için Erk araçtan indi.

"Hayır," dedi Odie, yüzünde endişeli bir ifadeyle. "Üstelik bu şeyler bakım gerektirmez."

"İşte, bak şuna." Erk kapağın üzerindeki küçük bir deliği gösterdi. Parmağını deliğin üzerine koydu. "Vurulmuşsun. Deliğin kenarlarına bak. Yakıp geçmiş."

"Düşman askerleriyle biraz kovalamaca yaşamıştım," dedi ve kapağı açtı. Yüzü asıldı ve başını yana çevirdi. Bölme toz toprak doluydu ve güç hücresi ısıdan cama dönüşmüş kumla kaplanmıştı. Onlar bölmeye bakarlarken hücreden bir pop! Sesi duyuldu ve ince bir duman yükseldi. "Buraya kadarmış," dedi. "Bundan sonrası tabana kuvvet." Araçtan inip bir süre speeder'a baktı ve sonra da ağlamaya başladı.

"Hey!" Erk elini omzuna koydu. "Dert etme. Bundan da kurtuluruz."

"Derdim o değil." Odie başını iki yana salladı. "Speeder'ıma üzüldüm."

"Oh," dedi Erk hayretle. "Tahmin etmeliydim," diye mırıldandı. "Keşif eri ve speeder'ı, pilot ve avcısı." Omuz silkti. "Haydi asker, artık ikimiz de duluz."

Odie dolu gözlerle gülümsedi. "Aptalca olduğunu biliyorum ama o speeder ve ben..." ellerini yukarı uzattı.

"Sence merkezden ne kadar uzaktayız?"

"Yetmiş beş ile yüz kilometre arası."

"Yaya başarabilir miyiz?"

Odie matarasını salladı. "Eğer suyu idareli kullanırsak." Önlerindeki zorlu yolculuğa hazırlanmak için mağaradan çıkmadan önce ikisi de patlayana kadar su içmişti ama yolculuğu speeder'la yapacaklarını düşünmüşlerdi, yürümek hiç hesapta yoktu.

"Yol üzerinde su olan bir yer biliyor musun?"

Odie başını iki yana salladı. "Yol boyunca etrafa bakarız." Selesinin altındaki bölmeyi açtı ve yolculuk sırasında gerekecek olan şeyleri çıkarmaya başladı.

"İhtiyaç duyacağımız her şey var değil mi?" dedi Erk, dalga geçerek.

"Umarım şu giydiğin böcek eziciler yol boyunca dayanır." Odie kendi giydiği, standart keşif eri kıyafeti olan, kalın botları işaret etti, ayak ve bacaklarını çalı, taş ve kayalardan korumak için böyle bir bot şarttı. Erk'in botları çok daha hafifti ve pek de dayanıklı görünmüyordu.

"Ben yardımcı pilotun olduktan sonra üstesinden gelemeyeceğimiz şey yok," dedi Erk ve eğilerek önden gitmesi için ona işaret etti.

"Biz ne?" diye çıkıştı Tonith, kurmay başkanı saldırıya uğradıklarını söylediğinde ayağa fırlayıp çayını beyaz kıyafetinin üzerine döktü. "Kim tarafından? Hemen detaylı bilgi ver," dedi, az da olsa kendini toparlayarak.

"Anlaşılan, Komutanım, başka bir askeri güç bizi takip ediyormuş. Coruscant'tan ya da Sluis Van'dan gelmiyorlar ve çok küçük oldukları için onları tespit etmekte de başarısız olmuşuz -"

Tonith, sabırsızca Karaksk'a eliyle işaret etti. "Hallet şu işi." Beyni hemen çalışmaya başlamıştı. Sürprizleri sevmezdi ama oldu mu da üstesinden gelmesi gerekirdi. Bothan raporunu bitirene kadar haberler kötüleştikçe tam tersi Tonith sakinleşmişti.

"Komutanım," dedi Karaksk, "Bence siz filodan ayrılmamalıydınız. Gemiler ne yapacağını şaşırmış durumda." Sözler ağzından çıktıktan hemen sonra onları dediğine pişman oldu ve işiteceği azara kendini hazırladı.

Tonith bir elini kaldırdı. "Hayır, bu mesele yörüngede değil de burada çözülecek." Durdu ve Karaksk amiralin patavatsızlığını görmezden gelmesiyle rahat bir nefes aldı. "Pekala," diye devam etti Tonith, kendi kendine konuşur gibi. "Bizden sayıca çok daha azlar; bizim arkamızdalar. Yapacakları şey şu: Bize olabildiğince yaklaşmaya çalışacaklar ki böylece yörüngedeki gemilerimiz bizi vurmamak için onlara ateş edemeyecek. Esnek bir savaş planı ve bolca kişisel inisiyatifle karşı karşıya olacağız sanırım – bize böyle saldırdıklarına göre bunları yapacak cesaretleri de var demektir." İşaret parmağını kaldırıp Bothan'a doğru salladı. "Cesaretle aptallık arasında ince bir çizgi vardır. Bunu aleyhlerine kullanmamız gerek. Hemen mevzileri tahkim edin. Bırakalım da bize saldırsınlar. Güçleri tükendiğinde biz de karşı saldırıya geçeriz."

Tonith bardağını dikkatlice kaldırdı. Dibinde kalan birkaç damlayı döküp bardağı yeniden doldurdu. Dışarıdan çatışma sesleri gelmeye devam ediyordu. Sırıtarak leş gibi dişlerini gösterdi. "Ah, zorluk," dedi, çayından bir yudum aldı. "İlginç, hem de çok ilginç."

Zozridor Slayke'nin hesaba katmadığı bir şey varsa o da Pors Tonith'ti.

   8   

Şansölye Palpatine bir dizi görüşme yaptı ve bunlardan birisi de Senatör Paige-Tarkin'leydi.

Senatör Paige-Tarkin daha önce Şansölye'yi hiç bu kadar endişeli görmemişti, HoloNet görüntüsünde ya da başka zaman. Saçı gerçekten göründüğünden daha gri duruyordu ve yüzü daha kırışıktı. Kadın, elinde olmadan bu ihtiyar adama acıdı. Ayrılıkçılarla başa çıkabilmek için olağanüstü yetkilerle donatıldığı günden beri onu izliyordu ve gördüğü kadarıyla üzerine aldığı bu sorumluluk bu zavallı adamı iyice yıpratmıştı.

"Çok acil bir durumla karşı karşıyayız," dedi. "Sizi derhal görmem gerekiyor."

"Şu an görüşemez miyiz konuyu?" diye sordu. "Yemeğe misafir bekliyorum."

"Hayır, bu kanalın konuşacağımız konular için yeterince güvenli olduğunu zannetmiyorum." Şansölye'nin görüntüsü gülümsedi. "Planlarınızı bozduğum için özür dilerim, Senatör."

"Hayır, hiç önemli değil, emrinizdeyim. Sizce ne kadar sürer?"

"Biraz zaman alacak gibi, Senatör. Tekrar özür dilerim."

Tereddüt etti. Tarkin ailesinin etkili bir üyesi olan Paige-Tarkin Şansölye'nin büyük bir hayranıydı ve her fırsatta onun bu kriz anında Cumhuriyet'i zafere taşıyacak yegane kişi olduğunu söylemekten de geri durmazdı. Şu anda da tüm yaşamını diğerlerine hizmet etmeye adamış bu kişi ondan önemli bir galaksi meselesi için yemek davetini böldüğünden dolayı özür diliyordu. "Hiç sorun değil," diye cevap verdi duygulu bir sesle, "sadece neyle ilgili olduğuna dair bir ipucu verebilir misiniz?"

"Tek diyebileceğim söz konusu meselenin Seswenna sektöründe yaşayanlar için ciddi sonuçlar doğurabileceğidir, Senatör."

Paige-Tarkin'in kalbi hızla çarpmaya başladı – kendisi Senato'da Seswenna bölgesi senatörü olarak bulunuyordu. "Nerede görüşeceğiz?"

"Dairemde, elinizden geldiğince çabuk gelin. Ben -"

"Dairenizde mi, Şansölye?" diye kesti sözünü. "Ofisinizde değil mi?"

Palpatine başını iki yana salladı. "Bu çok hassas bir konu – şimdilik görüştüğümüzü kimsenin bilmemesi yerinde olur. Şu an da güvenlik droidlerim dairemi kontrol etmekle meşguller; ofisimi taramaları daha uzun sürerdi. Davet etmem gereken başkaları da var, o yüzden müsaadenizi isteyeceğim." Başka bir şey sormasına fırsat kalmadan görüntü kayboldu.

Paige Tarkin aceleyle üstünü değişti ve bir taksi çağırdı.

Sıradaki çağrının muhatabı Mas Amedda'ydı. Senato sözcüsü ve Şansölye'nin sadık destekçisi olan Amedda sessizliği ve Senato'daki tartışmalarda düzeni sağlamasıyla tanınırdı. Ayrıca Şansölye'ye olağanüstü yetkiler verilmesini de desteklemişti, çünkü Ayrılıkçılarla başa çıkılabilmesi için Palpatine'in elzem olduğuna inanıyordu. Palpatine mevcut krizde Amedda'ya güvenebileceğini biliyordu ve yardımı Senato'da kaçınılmaz tartışmalar baş gösterdiğinde çok işe yarayacaktı.

Palpatine daha sonra da Güvenlik ve İstihbarat Konseyi'nin kıdemli üyesi Glithnoslu Jannie Ha'Nook'u çağırdı. Ha'Nook her şeye kâr ya da zarar açısından bakardı. Genelde bağımsız düşünce yapısına sahip olsa da o da Palpatine'in olağanüstü yetkilerle donatılmasını desteklemişti.

Sırada, çok şey bilen ama çok az konuşan bir adam olan, Cumhuriyet İstihbaratı'nın başkanı Armanda Isard vardı.

Son olarak Palpatine Senato'nun yürütme mekanizmasının başı olan Sate Pestage'ı çağırdı. Dik kafalı pek çok senatörü Palpatine'in olağanüstü yetkilerle donatılmasını desteklemek için ikna eden kişi Pestage'dan başkası değildi.

Böylece Palpatine düşmanlarının üstesinden gelebilmek için tüm dostlarını bir araya getirmiş oldu.

Palpatine'in dairesi konforluydu ama fazla debdebeli değildi. Hepsi aynı anda gelmediği için tamamı hazır bulunana kadar gelenlerle başka konularda konuştu. Herkes hazır bulunduktan sonra da yardımcısı Sly Moore'a başıyla işaret etti. Bu işaretle konuşmalarının dinlenmesini imkansız hale getirecek güvenlik sistemi devreye sokuldu.

"Başlayabiliriz, Efendim," dedi.

"Hepinizi apar topar buraya gelmek zorunda bıraktığım için sizlerden tekrar özür dilerim," diye konuşmasına başladı Palpatine. "Doğrudan konuya gireceğim. Büyük bir Ayrılıkçı ordusu Praesitlyn'i ele geçirdi. Çok daha küçük bir kuvvet – bağımsız bir kuvvet de denebilir – işgale direnmeye çalışıyor ama ne denli etkili olabileceklerinden emin değilim. Armanda, bize elimizdeki mevcut bilgiyi aktaracak."

"Bir Ticaret Federasyonu işgal gücü – boyutunu ve yapısını bilmiyoruz ama büyük ve etkili olduğuna şüphe yok – Praesitlyn'i ele geçirdi. İletişim tümüyle kesildiğinden Galaksilerarası İletişim Merkezi'ni de ele geçirmiş olduklarını varsayıyoruz. Üstelik bu gezegeni Merkez dünyalara saldırmak için sıçrama tahtası olarak kullanacaklarından da şüphemiz yok. Bu bilgiyi bir süredir söz konusu işgal gücünü gizlice takip eden ve Şansölye'nin az önce bahsettiği gücün komutanından aldık."

Paige-Tarkin iç çekti. Şansölye'ye bakarak, "Seswenna sektörüne yönelik bir girişimde bulunmuşlar mı?"

"Bildiğimiz kadarıyla hayır," diye cevap verdi Palpatine. "Ama bir şekilde iletişimi kesmeyi başarabiliyorlar. Yani her şey mümkün. Farklı türlerde yüz yirmi beş gemiden oluşan bir filoyla Sluis Van'ı kuşattıklarını biliyoruz, işgalden ziyade bir tedbiri andırıyor. Praesitlyn'deki konumlarını güçlendirdikten sonra Seswenna sektörüne yönelebileceklerini varsayabiliriz, Senatör."

"Burada varsayımdan başka bir şey görünmüyor. Tüm bunları nereden biliyoruz?" diye sordu Jannie Ha'Nook, önce Palpatine'e sonra da Isard'a baktı.

Şansölye devam etmesi için Isard'a işaret etti. "Bu gelişmelerle ilgili istihbaratı bize sağlayan kişi Kaptan Zozridor Slayke'dir."

"Korsan mı?" diye tepki verdi Ha'Nook. İşaret parmağını saçlarına doladı ve düşünceli şekilde dudaklarını büktü.

Palpatine gülümsedi. "Artık değil. Kendisi affedildi."

"Ve büyük bir iş başardı," diye ekledi Isard, "Şu anda o ve ordusu – kendilerine Özgürlüğün Oğulları ve Kızları adını vermişler – tüm gücüyle Praesitlyn'deki Ayrılıkçı güçlere karşı mücadele ediyor."

"İşgalcilerin komutanı kim?" diye sordu Ha'Nook.

"Diğer kaynaklardan aldığımız bilgilere göre," diye cevap verdi Isard, gülümseyerek, "Galaksilerarası Banka Klanı'ndan Pors Tonith olduğunu zannediyoruz." Devam etmesi için işaret eden Palpatine'e baktı. "Tonith hakkında fazla bir şey bilmiyoruz, ama kolay lokmaymış gibi görünmüyor. Bir bankacı olarak acımasızlığıyla ün yapmış ve rakiplerine karşı neredeyse askeri bir kararlılığa ve disipline sahip. Askeri operasyonlarla ilgili deneyimi olduğu da açık. Slayke'den aldığımız son mesaj saldırıya geçmek üzere olduğu yönündeydi."

"Elindeki kuvvet ne kadar?" diye sordu Mas Amedda.

"Kaç tane ana muharebe gemisi var bilmiyorum, ama ordusunun elli bin kişi olduğunu biliyorum."

"Olacak şey değil," dedi Paige-Tarkin heyecanla. "Koca Ayrılıkçı ordusuna bu kadar adamla mı saldıracaklar. Akıl kârı değil." Tüm misafirler hayretle birbirlerine baktılar.

Palpatine parmaklarını kavuşturdu. "Demek ki," diye başladı söze. "Durum ümitsiz. Elimizdeki güçlerin galaksinin dört bir yanına dağılmış olduğunu hepiniz biliyorsunuz. Tüm cesaret ve maharetine rağmen Kaptan Slayke'in işgalcileri tek başına püskürtebileceğine inanmıyorum. Onları en fazla bir süreliğine oyalayabilir ki bunda başarılı olsa bile Ticaret Federasyonu'nun Praesitlyn'e daha fazla güç yığmayı planlıyor olması da muhtemeldir."

"Slayke ve ordusu neden böyle tehlikeli bir işe kalkışmış?" diye sordu Ha'Nook.

Palpatine cevap vermeden önce omuz silkti ve gülümsedi. "Slayke bir idealisttir, şu sıralar pek şahit olmadığımız bir nitelik." Tekrar gülümsedi ve bu tür insanların anlaşılmaz olduğunu gösterir bir hareket yaptı. Boğazını temizleyip oturuşunu düzeltti. "Şimdi bu toplantıyı neden düzenlediğimi anladınız," diye devam etti. "Vatandaşlarımızın alelacele aldığımız kararlarla yönetildikleri izlenimine kapılmalarını istemiyorum, ama bu işi bu gece sonuçlandırmalıyız. Ayrıca halkımızın gelişmelerin önemini takdir etmesi ve gezegeni geri alıp Kaptan Slayke'e yardım etme – ve eğer gerekirse onu kurtarma – konusundaki girişimimizi desteklemelerini sağlamamız da çok önemlidir. Yardımınıza ihtiyacım var, çünkü sizler diğerlerinin beni desteklemesini sağlayabilecek Cumhuriyet'in sözü dinlenen üyelerisiniz. Biliyorum istediğim birliği gönderebilirim, buna yetkim var ama biz hâlâ bir demokrasiyiz ve ben ileride diktatörlükle suçlanmak ya da kararlarımın nelerle uğraşmak zorunda olduğumuzdan haberi bile olmayan kişilerce eleştirilmesini istemiyorum. Diğerlerini Cumhuriyet'in menfaatleri doğrultusunda hareket ettiğime ve geçici başarısızlıklar yüzünden özgürlük uğruna verdiğimiz mücadeleden vazgeçmememiz gerektiğine ikna etmenizi istiyorum."

"Şunu da eklemek istiyorum," dedi Isard. "Slayke'inki ne droid ne de klon ordusu. Askerlerinin tamamı gönüllü ve savaşmaya istekli bireyler. Bu durum Tonith'in başına çok iş açabilir."

"Elimizde hazır durumda hangi kuvvetler var," diye sordu Ha'Nook.

Palpatine sandalyesinde oturuşunu düzeltip bacaklarını esnetti. "Centax 1'deki garnizonda yirmi bin kadar klon askeri var." Omuz silkti. "Onları kullanabiliriz; şu an için elimizde hazır durumdaki tek birlik bu." Centax 1, Coruscant'ın ikinci ayı, savaşın ilk dönemlerinde askeri operasyonlar için üs haline getirilmişti.

"Bu demektir ki, Şansölye, elimizde ortaya çıkabilecek diğer bir sorunda kullanabileceğimiz ihtiyat birliği kalmıyor," dedi Ha'Nook. "Ya Coruscant'ta askere ihtiyacımız olursa, Şansölye?" dedi başını iki yana sallayarak. "Bence bu stratejik olarak büyük bir hata olur."

Şansölye yeniden parmaklarını kavuşturdu ve uzun süre bir cevap vermedi. Diğerleri de sessizliklerini korudu. Sonunda Isard konuşmaya kalkışmıştı ki Palpatine onu bir bakışla susturdu. "Senatör, şöyle düşünün: Eğer Ayrılıkçılar Praesitlyn'e kesin olarak yerleşirlerse ve oradaki garnizonlarını takviye ederlerse o gezegeni bir daha asla geri alamayız. Hayati bir sektördeki gözümüz kulağımız olan o gezegen Cumhuriyet'in kalbine saplanmış bir hançere dönüşür. Seçeneğimiz yok. Harekete geçmeliyiz ve bunu da bir an önce yapmalıyız."

"Şansölye..." Ha'Nook öne doğru eğildi ve işaret parmağını bir şey söylemek istediğini gösterir şekilde kaldırdı. "Eğer bu kadar önemliyse Praesitlyn'e neden zamanında birlik gönderilmedi?"

Palpatine omuz silkti. "Benim hatam. İleri görüşlü olamadığım için tüm sorumluluğu kabul ediyorum."

"Tipoca City bize büyük miktarda takviye gönderme sözü verdi," diye söze başladı Isard.

"Ne zaman hazır olacaklar," diye sordu Ha'Nook heyecanla.

"İki ya da üç ayda."

Ha'Nook beş karış suratla yerine oturdu. "Bunu düşünmem gerek, Şansölye. Bu konuda Senato'nun oy birliği gerekebilir. Nihayetinde bizler -"

"Buna hiç girmemeyi düşünüyordum, Senatör," diye kesti sözünü Palpatine. "Ne demek istediğinizi tabii ki anlıyorum. Ama böyle kritik anlarda kararlar alınmalı ve liderler de bunun sorumluluğunu üzerlerine alıp -"

"Başarısızlığın sonuçlarına da katlanmalı mı?" diye çıkıştı Ha'Nook.

"Başarısızlığı da kabul etmeli, Senatör, evet," diye tamamladı cümlesini Palpatine. Ha'Nook'un bunu diyeceğini ummuştu. Tüm bu konuşma müddetince konuşmadan arka planda durmayı tercih eden Sly Moore'a başıyla işaret etti. Gülümsemesini sadece Şansölye görmüştü. Ayağa kalktı. "Bu konuyu burada kapatalım mı? Sabah kaldığımız yerden devam ederiz."

"Peki, bu kuvveti kim komuta edecek?" diye sordu Paige-Tarkin.

Palpatine doğruldu, elbisesini düzeltti ve ona dönerek gülümsedi. "Bir Jedi Üstadı," dedi.

Jannie Ha'Nook, Palpatine'in dairesinde yaptıkları toplantıdan bir saat kadar sonra bir çağrı aldı. Arayan kişinin kimliğini gizlemek için özel bir program kullanması onu şaşırtmamıştı. Bu teknik Coruscant'ta kimliğini gizli tutmak isteyen siyasetçiler, lobiciler ve ispiyoncularca sıkça kullanılırdı.

"Isard, sen misin yoksa?" dedi Ha'Nook gülerek.

"Ben Isard değilim, Senatör," dedi arayan, en az Ha'Nook'un önündeki görüntü kadar anlaşılmaz bir ses tonuyla.

"O zaman hemen konuya girelim. Saatlerdir bir şey yemedim."

"Ben sizin dostunuzum, Senatör," dedi görüntü, "ve size yardım etmek istiyorum."

"Nasıl?" bu ilginç olabilirdi.

"Politik entrikalar konusunda son derece hünerli birisi olarak şöhretiniz alıp yürümüş durumda. Ben de sahip olduğum imkanları kullanarak kariyerinizi hayal bile edemeyeceğiniz bir noktaya taşıyabilirim."

Sesinde etkileyici, neredeyse hipnoz edici bir hava vardı. "Devam et." Jannie işaret parmağını saçına doladı ve dudaklarını düşünceli şekilde büktü. Gizemli kişi konuştukça o da daha fazla saçı parmağına doladı.

"Galakside muhteşem gelişmeler vuku bulmak üzere. Siz de onların tartışıldığı bir toplantıdan henüz çıktınız."

"Nereden -" Ha'Nook hemen kendini toparladı. Demek ki birisi onları dinlemeyi başarmıştı –Şansölye'nin tüm tedbirlerine rağmen. Coruscant'ta işler böyle yürürdü ve bundan kesin olarak kendini korumak da mümkün değildi; yüzde yüz güvende olmak anlaşılan sadece hayaldi.

"Praesitlyn'in işgali okyanusta bir damla gibi ve size bu fırsatı kaçırmamanızı öneriyorum."

"Dinliyorum." Duydukları Ha'Nook'un hoşuna gitmeye başlamıştı.

"Şu an Sluis sektöründe yaşanan olaylar çözüme kavuşacaktır. Bu olduğunda bölgede Cumhuriyet'in çıkarlarını birinin gözetmesi gerekecektir. Açıkçası, tam yetkili bir büyükelçinin atanması son derece kazançlı olabilir."

"Ah," diye nefesini tuttu Ha'Nook.

"Evet," dedi görüntünün sesi.

"Bunu ayarlayabilir misin?"

"Evet."

"Nasıl?"

"Yapabilirim ama önce bir şeye ihtiyacım var."

"İşin bu noktaya geleceği belliydi." Ha'Nook gülümsedi ama konuşma onu fazlasıyla etkilemişti. Zihni allak bullak olmuştu. Tam yetkili büyükelçi mi? Tam da ona göre bir işti bu. Ne kadar önemli olursa olsun sıradan bir senatör olmak çok sıkıcı bir işti. Coruscant'ın kanalizasyon sisteminin yenilenmesi gibi sonu gelmez sıradan işlerle uğraşmak ve galaksinin bilmem hangi köşesindeki bir taş parçasının üzerindeki vahşilerin dini inançlarına özgürlük tanınmasıyla ilgili umurunda olmayan toplantılara katılmak zorunda olmak. Bir süre sonra artık Senato'daki önemli meseleler bile ilgisini çekmemeye başlamıştı. Şu andaysa belki de hayatının fırsatı ayağına gelmişti.

"Şansölye Praesitlyn'e yardım kuvveti gönderilmesi için desteğinizi istiyor. Size güvenebilir miyim, Senatör?"

"Evet," dedi hiç tereddüt etmeden. Benim için ne değişir ki, diye düşündü. Yardım kuvveti başarısız olursa ve Ayrılıkçılar Cumhuriyet'i yenerse? Eğer büyükelçi olmazsam ben de müttefik olurum. Bu savaş nasıl sona ererse ersin Jannie Ha'Nook kazanan tarafta olmayı kafasına koymuştu.

"Mükemmel! Şansölye'ye destek vermekte gecikme, Senatör, ki ben de senin ödülünü en kısa zamana vereyim." İletişim kesildi.

Diğer uçta Sly Moore arkasına yaslandı ve gülümsedi. Şimdi de bu mesajı Jedi Konseyi'ne gönderecekti.

   9   

Jedi Nejaa Halcyon'un neden Jedi Konseyi'ne çağrıldığına dair hiçbir fikri yoktu. Başarısızlığı zaten daha önce kınanmıştı. Belki de Scarlet Thranta hadisesinin üzerinden geçen bunca zamandan sonra Jedi'lar onu tekrar göreve çağırmaya karar vermişti. Kendisini affettirmek için bir fırsat verilmesini her şeyden çok istiyordu. Bu beklediği fırsat olabilirdi.

Konsey Salonu'nun girişinde durdu, gergindi, saçını sakalını düzeltti ve üzerine çeki düzen verdi. Avuçları terlemişti. Bir Padawan gibi tepki veriyorum. Bu düşünce onu güldürmüştü. Elbisesini düzeltip içeri girdi.

Konsey'in on iki üyesinden on biri yarım daire şeklinde oturmuştu, tıpkı onları son sefer gördüğü zaman aklında kaldığı gibi. Kocaman pencereler tüm şehri ayaklarının altına seriyordu, Konsey'in kulelerinin yüksekliği ve aradaki mesafe sayesinde uzaktaki binalar minyatür gibi görünüyordu. Binlerce kara nokta, Coruscant metropolünün üzerinde uçan her türden binlerce hava aracı gökyüzünü kuşatmıştı. Hava açıktı ve güneş parlıyordu. Sırf bu manzara için bile Konsey'e gelmeye değerdi, duyacağı şey ne olursa olsun. Rahatladı.

"Hoş geldin, Nejaa," dedi Mace Windu.

Halcyon eğilerek selam verdi.

Yoda gülümsedi. "Son gördüğümüzden beri seni geçti çok zaman," dedi.

"Evet, Üstat, çok zaman oldu."

"İyi misin, Nejaa? Toparlandın mı?" diye sordu Adi Gallia.

Halcyon tekrar eğildi. "İyiyim."

"Seni bekleyen bir görev var," dedi Mace Windu. Halcyon'u tepeden tırnağa süzdü. "Şansölye Palpatine seni bizzat bu görev için tavsiye etti."

Halcyon şaşkınlığını belli etmemeye çalıştı."Şansölye'yi şahsen tanımıyorum ama bana duyduğu bu güvenden onur duydum, Üstat. Neden beni tavsiye etmiş?" diye sordu.

"Şansölye'nin neden seni önerdiğini bilmiyor musun?" diye sordu Üstat Windu.

"Hayır, bilmiyorum."

Windu, sanki Halcyon'un cevabı her şeyi açıklamış gibi başını salladı. "Sluis sektöründeki Praesitlyn gezegenini bilir misin?" diye sordu doğrudan.

"Sadece orada önemli bir iletişim tesisi olduğunu biliyorum ama hiç gitmedim."

Windu kısaca olanlara aktardı. Halcyon dinledikçe merakı daha da arttı; bu gerçekten önemli bir görevdi ve onun bu göreve layık görülmesi büyük bir onurdu.

"Direniş gücünün komutanının kim olduğunu bilmek sanırım ilgini çekecektir," dedi Windu, durumu ve görevi açıklamayı bitirince.

"Gerçekten de. Bir Jedi Üstadı dışında hiç kimse böyle bir karşı saldırıya cesaret edemez, intihar etmek istemiyorsa tabii ki." Zihnini yokladı, o bölgede bu görevi üstlenecek hangi Jedi olabilir diye düşündü.

"Bir Jedi değil o," dedi Yoda.

"Jedi değil mi?" dedi Halcyon.

Konsey üyeleri birbirlerine baktılar.

"Adamın adı Zozridor Slayke," dedi Üstat Windu. Jedi Konseyi bir süre için sessizliğe gömüldü.

Sonra Halcyon boğazını temizledi ve başını salladı. "Kaptan Slayke iyi bir askerdir," dedi.

Yoda gülümsedi, Konsey'in diğer üyeleri de belirgin şekilde rahatlamıştı. "Güzeldi bunu duymak senden," dedi Yoda. Mace'e başıyla işaret etti.

Mace Windu bir kağıttan okurmuş gibi hızlı ve sabit tonda konuşmaya başladı. "Nejaa Halcyon, yirmi bin kişilik klon yardım ordusunu Praesitlyn'e götüreceksin. Oraya vardığında orduyu gezegene indirecek, tüm güçlerin komutasını ele alacak ve Techno Union ordusunu ortadan kaldıracaksın. Görevini en etkili şekilde tamamlamak için senin ve kurmayların yolculuk sırasında hazırlayacağı plan doğrultusunda tüm hava ve kara güçlerini kullanma yetkisine sahipsin." Durdu. "Kendi kurmayını seçebilir ve istediğin birini yardımcın olarak atayabilirsin. Zamanımız çok az. Buradan yola çıkıp Centax Bir'de bekleyen filoya katılacaksın. Filonun en kısa sürede yola çıkması için gerekenleri yapmak senin sorumluluğundur."

"Bu görevi kabul etmekten onur duyarım," dedi Halcyon resmi şekilde.

"Bu Slayke ve sen görev yapabilir misiniz birlikte? Hissediyor musun hâlâ kırgınlık çaldığı için gemini?" diye sordu Yoda.

Halcyon başını eğdi. "Hayır, Üstat Yoda. Slayke zeki ve yetenekli bir askerdir. Ben kendime çok güvenerek aptallık etmiştim, o da bu zaafımdan faydalandı," gülümseyerek devam etti, "Müttefikim olduğu için memnunum ve birlikte Techno Union güçlerini ezeceğimizden eminim."

Yoda başını salladı. "Nejaa Halcyon gerçek bir Jedi Üstadı'sın sen."

"Bu seferde yardımcın olarak atamayı düşündüğün biri var mı aklında?" diye sordu Windu.

"Evet, Üstadım. Anakin Skywalker."

Windu'nun gözlerindeki şaşkınlık mıydı? Bu güçlü Jedi Üstadı hiçbir zaman duygularını açık etmezdi. Ama tüm söylediği şu olmuştu, "Neden?"

"Cesur, yetenekli ve zorlukları göğüslemeye hazır. Ayrıca şu anda da burada, Bin Çeşme Salonu'nda."

"Ama bu görev Jedi komutanları gerektirir ve Anakin'in komutanlık tecrübesi de yeterli değil," dedi Adi Gallia.

"Onu izledim ve onunla konuştum," dedi Halcyon, "Savaş taktiklerini ve eski savaşları öğreniyor. Hazır olduğuna inanıyorum."

"Dinledin mi görüşlerini de Obi-Wan Kenobi'nin?" diye sordu Yoda.

"Obi-Wan'ı tanırım – Anakin'den bahsederdik. Bana Anakin'in henüz komutanlık yapmasının tek nedeninin hazır olmaması değil de uygun bir fırsat çıkmamış olması olduğunu söylemişti."

"Başka müsait kimse yok mu?" diye sordu Adi Gallia.

"Muhtemelen başka müsait kişiler de vardır," diye cevap verdi Halcyon. Devam etmeden önce derin bir nefes aldı. "Sizin dışınızda belki bir ya da iki kişi. Fakat ya başka bir olay olursa diplomasi deneyimli ya da tek başına göreve gidebilecek bir Jedi gerekirse? Daha deneyimli birini alırsam ve geriye sadece Anakin Skywalker kalırsa kimi göndereceksiniz?"

Windu bir süre Halcyon'u süzdü, sonra da başını salladı. "Kurmaylarını seçme görevini sana bırakıyoruz. Ama şunu unutma, Nejaa Halcyon. Bu görev genç Anakin için olduğu kadar senin için de bir sınav sayılır. Daha da önemlisi Cumhuriyet için bir sınav sayılır. Tüm galaksinin kaderi bu sınavın sonucuna bağlıdır. Güç seninle olsun."

Anakin protez elindeki parmaklarını esnetti ve elini yumruk yaptı. Sağ elinin yerine takılan protez sanki orijinalinden bile daha iyiydi. Parmakları dokunuşu elektrostatik olarak hissediyordu. Elini sinir sistemine bağlayan ara birim modülü sayesinde elini normal bir elmiş gibi kullanabiliyordu. Ünite şarj gerektirmeyen bir güç hücresiyle çalışıyordu. Bu şeyin bu kadar iyi iş göreceğini bilseydim diğer elimin yerine de bundan bir tane taktırırdım, diye geçirdi içinden. Şimdi keşke sentetik deriyle kaplı olsaydı...

Kesik elinin var olmayan sinirlerinden kaynaklanan hayali acılar kimi zaman canını sıksa da şu an için düşünmesi gereken sorunlar içerisinde bunun en alt sırada yer alacağı kesindi.

Ayağa kalktı. Nejaa Halcyon'un kendisiyle buluşmak istediği yer Jedi Tapınağı'ndaki her katta bulunabilecek yerlerden biriydi. Üzerinde oturduğu bankın üzerine bir şelalenin altında bulunan havuzun çevresinde yetişmiş ağaçların gölgesi düşüyordu; havuzun üzerini hafif bir pus kaplamıştı ve durduğu yerde daha da yoğunlaşıyordu. Burası çok güzel bir yerdi ama Anakin şu an hiç de çevresindeki güzelliklerin keyfini çıkaracak havada değildi.

Kalkıp biraz yürüdü, sonra geri dönüp tekrar aynı banka oturdu. Sağ yumruğuyla sol avucunun içine vurdu. Bu yumruktan çıkan ses etrafındaki diğer gürültüler tarafından yutulup gitti. Anakin kıyafetindeki nemi sildi. Sesler? Döndü. İki Padawan, biri erkek diğeri kız, konuşarak onun durduğu yerin arkasındaki yoldan yaklaşıyorlardı, onu görmemişlerdi. Aniden ikisi de bir kahkaha patlattı. Onun önlerindeki bir ağacın altındaki bankta oturduklarını gördükleri zaman birden sustular.

"Özür dilerim, Efendim," dedi çocuk. "Burada olduğunuzu bilmiyorduk." Kız da endişeli şekilde gülümsedi. İkisi de Anakin'in kim olduğunu biliyordu.

Kıza yakından bakan Anakin Padme'yi hatırladı. "Jedi Konseyi'nin verdiği bir görevle ilgili olarak buradayım. Umarım beni mazur görürsünüz." Yalan da sayılmazdı, Halcyon Jedi Konseyi'yle görüşmüştü ve oradan her ne haber getirecekse Anakin onu duymak için burada duruyordu. Ama hiç beklemediği bir zamanda kendisine karısını hatırlatan bu hareketten duyduğu rahatsızlık sesinin tonundan da belli oluyordu, çünkü genç adamın yüzü kızarmıştı.

"Özür dilerim, çok özür dilerim," dedi çocuk. İkisi de hemen dönüp gitti.

Anakin bu genç adamla böyle konuştuğu için suçluluk duymuştu ama başını iki yana salladı. Hayır. Onun gibi onlar da yerlerini bilmeliydi. Peki, onun yeri neresiydi? Bir Jedi Şövalyesi olmak için gereken tüm yetenek ve savaş deneyimine sahip olduğu halde – ve kolunu bile bu uğurda feda etmesine rağmen – hâlâ bir Padawan'dı. Haftalardır Coruscant'taydı, okuyor ve talim yapıyordu. Oysa bu zamanı Padme'nin yanında geçirmeyi tercih ederdi – hayır, hayır böyle düşünme, dedi kendi kendine. Geleceği düşün. Üstat Halcyon kendisine bir şey teklif edecekti – o yüzden burada buluşmayı istemişti. Bu aralar Coruscant söylentilerle çalkalanıyordu. Bilen bilmeyen herkes Ayrılıkçıların yeni oyunlarıyla ilgili bir şeyler anlatıyordu. Büyük gelişmeler yaşanmak üzereydi ve Anakin bunların bir parçası olabilmek için sabırsızlanıyordu.

Jedi Nejaa Halcyon. Anakin, kendisini bu boş geçen günleri sırasında tanıma fırsatına erişmişti. Anakin Üstat Halcyon'a saygı duyuyordu ama Bpfassh'daki görevde neyi yanlış yaparak kendisi ve Jedi Tarikatı için büyük bir utancın yaşanmasına neden olduğunu anlamamıştı. Görevle ilgili detaylar gizli tutuluyordu ama yine de bazı rivayetler yok değildi. Anakin, Halcyon'un Coruscant'a çağırılmasının nedeninin Konsey'in ona gelecekte verilecek görevlerle ilgili karar vermeyi planlaması olduğunu düşünmüştü, ama asıl nedeni sormaktan da çekinmişti. Anakin'i asıl ilgilendiren şey ise Halcyon'un kendisine güvenmiş olmasıydı ve şimdi de bunun sonuçlarını görecekti.

Halcyon'un yaklaştığını hissetti ve onu karşılamak için döndüğü anda Halcyon, "Aklından geçenleri öğrenmek için para veririm," dedi. İkisi de güldü.

Halcyon bir kolunu Anakin'in omuzlarına doladı. "Genç dostum," dedi. "Haberlerim var."

"Nedir?" Anakin heyecanını bastırmaya çalışsa da haberleri duymak için can atıyordu.

Halcyon bu heyecanını sezmiş olmalıydı ki güldü. "Jedi Konseyi bizi bir göreve gönderiyor. Bana kendimi kanıtlama şansı verildi – hayır, inkar etme Anakin, bu görev aslında bir sınav – ben de senden yardımcın olmanı istiyorum. Konsey onayladı."

Anakin biraz hayal kırıklığına uğramıştı. Kendisinden bu göreve gitmesini Jedi Konseyi değil de Halcyon'un kendisi istemişti. Fakat Konsey de itiraz etmemişti... "Görev nedir, Üstat?"

"Sluis sektöründeki Praesitlyn gezegenindeki Galaksilerarası İletişim Merkezi'ni bilir misin?"

"Pek sayılmaz. Önemli bir yer olduğunu biliyorum ama tüm bildiğim bundan ibaret."

"Ayrılıkçı güçlerce ele geçirilmiş. Garnizonun yenildiğini tahmin ediyoruz. Diğer taraftan düşman filosunu takip eden ve Praesitlyn'deki ablukayı yarmayı başaran dost bir filo hâlâ onlara direnmeye devam ediyor. Şu anda tüm güçleriyle Ayrılıkçı kara birlikleriyle muharebeye tutuşmuş durumdalar. Bizim görevimiz bu orduyu kurtarmak." Durdu. "Ayrılıkçı güçlerin miktarıyla ilgili bir bilgimiz yok, ama çok güçlü oldukları kesin; bunun kolay bir görev olacağını sanma."

"Praesitlyn'deki işgalcilere müdahale eden güçlerin komutası kimde?"

Halcyon hafifçe gülümsedi. "Zozridor Slayke."

Anakin hayretle baktı. "Yani -"

"Evet, o. Baş düşmanım." Halcyon zoraki şekilde tekrar gülümsedi. "Biz oraya Praesitlyn'i geri almaya gidiyoruz, Anakin. Eğer Slayke hâlâ hayattaysa ve biz oraya varana kadar savaşmaya devam edebilirse bizi gördüğüne son derece memnun olacaktır. Dolayısıyla onunla işbirliği yapmakta bir sıkıntı yaşayacağımı zannetmiyorum."

Uzun süre ikisi de bir şey söylemedi. Sular çağlamaya devam etti; Anakin tepesindeki bir daldan arada bir sırtına su damladığını fark etmemişti. "Üstat, benim sizin yardımcınız olarak görevim nedir?"

"Yirmi bin klondan oluşan bir orduya komuta edeceğiz. İki tümen şeklinde organize olacaklar. Tüm komuta bende olmakla birlikte, bir tümenin komutanı ben, diğerinin komutanı da sen olacaksın. Eğer bana bir şey olursa tüm güçlerin komutası sendedir. Bunu başarabilirsin, Anakin. Zaten bu yüzden seni seçtim." Durdu ve botunun üzerindeki çamuru ayağını sallayarak attı. "Elimizdeki kuvvet klon piyade gücü ve onu destekleyen birimlerden oluşuyor. Planımızın önemli bir kısmını yolda yapmamız gerekecek."

"Ne zaman yola çıkıyoruz?"

"Yakında, çok yakında."

"İlk adımımız ne olacak?" diye sordu Anakin.

"İlk adımımız mı? Önce seninle gidip çok özel birisiyle görüşeceğiz."

Yeraltı dünyasına sahip olmayan hiçbir toplum yoktur. Bir trilyondan fazla sakiniyle, galaksinin mücevheri, Coruscant sadece yüksek gökdelenlerden ibaret değildi. Coruscant büyük bir okyanus gibiydi, lüks yolcu gemileri bu okyanusun yüzeyinde seyreder ve içindekiler parti yaparken ışığı bilmeyen garip canlılar derinliklerinde kol gezerdi. İşte Jedi Üstadı Nejaa Halcyon, Anakin'i bu dünyaya götürecekti.

Golden Slug, lobisinde pis bir bar bulunan izbe bir motel, yer altındaki geniş bir yolun yanındaki çıkmaz bir sokaktaki tek hareketli mekandı. Çöpler dağ gibi yığılmıştı; ışıklarının çoğu yanmayan bir tabela sayesinde sokakta loş bir ışık vardı. Golden Slug'ın ilerisindeki sokağın sonu ise zifiri karanlıktı. "Burada ne işimiz var?" diye fısıldadı Anakin, çöplere değmemeye dikkat ederek yürürken. Golden Slug'ın içinden birden bağırışlar ve bir şeylerin devrilip yuvarlanmasının çıkardığı sesler yükseldi ve uzun boylu sürüngeni andıran bir canlı motelin kapısından fırlayıp onları geçip gitti. Galakside bir Barabel'i kaçırabilecek ne olabilir ki diye düşünen Anakin elini ışın kılıcına uzattı.

"Sakin ol, Anakin," diye mırıldandı Halcyon, elini Anakin'in kolunun üzerine koyarak onu durdurdu.

Golden Slug'ın girişinin üzerindeki tabelanın iki harfi düşmüş geriye GOL EN S UG kalmıştı.

"Bir sorunla karşılaşacağımızı zannetmem," diye devam etti Halcyon, "Silaha gerek yok. Sadece ne olur olmaz diye tetikte ol yeter."

Anakin bir şeylerin pusuda yattığını hissettiği sokağın sonuna baktı. Sonra da Güç'ü kullanarak motelin lobisini taradı. "İçeride Güç'e hassas birisi görülmüyor," diye fısıldadı, "Devam edelim."

Lobi savaş alanı gibiydi. Hâlâ sağlam olan mobilyaların çoğu boştu, sadece koltuklardan birinde bir şey yüksek sesle horluyordu. Tepelerinde dönen bir fan kendini bile serinletmekten acizdi. Kocaman kulaklı ve uzun hortumlu bezgin bir satıcı iki Jedi'a baktı ve heyecanla bağırarak tezgahın altına gizlendi. Yer, dağılan masa ve sandalyelerin kırıklarıyla doluydu – ve yerdeki bir şey henüz sahibinden ayrılmış bir kol ya da bacağa fazlasıyla benziyordu.

Barın diğer ucunda sevimsiz bir tip tek başına oturuyordu. Barın diğer ucunda da üç bar kuşu vardı ve tavırlarına bakılırsa onları pek umursadıkları söylenemezdi.

"Grudo!" diye bağırdı Halcyon.

Lobi bir anda sessizliğe gömüldü. Sanki tepelerinde dönen fan bile ses çıkarmayı kesmişti. Barmen siliyormuş gibi yaptığı bardağı düşürdü ve hemen barın arkasına çöktü.

Köşede duran kişi yavaşça döndü, ayağa kalktı ve onlara doğru yürüdü. Anakin hayretle baktı. Yeşil bir deri, patlak ve bölmeli gözler; başının tepesindeki iki anten. Göğsünden çapraz geçen kuşağın ve kemerinin üzerinde bir sürü bıçak vardı. Kemerinin her iki yanında bir çift tabanca asılıydı. Anakin bunun bir kelle avcısı olduğunu anlamakta fazla zorlanmadı. Loş ışık bıçaklarının metali üzerinde parlıyordu, sanki daha yeni kullanılmış gibiydiler. Bu şey Anakin'in bu tarihe kadar gördüğü en ürkütücü görünümlü Rodian'dı ve doğruca onlara doğru geliyordu. Anakin tekrar ışın kılıcına uzandı ama Halcyon onu tekrar durdurdu; Rodian'ın elleri boştu.

Kelle avcısı yanlarına geldiğinde, bir anda atılıp Halcyon'a belinden sarıldı ve birden onunla macabre çemberi şeklinde dans etmeye başladı.

"Halcyon!" diye bağırdı. "Seni görmek ne güzel, eski dostum!" dans etmeyi bıraktı ve ikisi sarıldılar.

"Bu Grudo," dedi Halcyon, Anakin'e kucaklaşmaları sona erer ermez. "Grudo, bu genç adam da Anakin Skywalker. Merhaba de, Anakin."

Anakin garip bir gülümsemeyle, "Merhaba," dedi.

Rodian, Halcyon'u bırakıp esas duruşa geçti. "Jedi Anakin Skywalker, Çavuş Grudo emir ve görüşlerinize hazırdır," dedi, görünüşüyle çelişen bir ses tonuyla Temel lisanda. "Sizinle tanıştığım için memnun oldum, Efendim."

"Çavuş mu?" diye sordu Anakin, Rodian'ın davranışları yüzünden aklı karışmıştı. "Kelle avcılarının da rütbesi olduğunu bilmiyordum."

O ana kadar bu üçünü görmezden gelme konusunda kararlı olan bar kuşları sonunda onlara şöyle bir bakıp yeniden içkilerine döndüler. Grudo'nun patlattığı kahkahanın ardından barmen de saklandığı yerden başını uzattı.

"Gelin," dedi Grudo ve onları içeri çağırdı; bar kuşları içkilerinin üzerine kapanıp fısıldaştılar. "Barmen! Hangi deliğe girdiysen hemen çık! Arkadaşlarıma içki ısmarlamak istiyorum!"

Gergin ve soluk yüzlü bir insan olan barmen nihayet saklandığı yerden çıktı. Her an eski yerine saklanmaya hazır haliyle içinde bir tür kök olan bir şişedeki kirli sarı sıvıyı leş gibi bardaklara dökmeye başladı. Grudo şerefe kadeh kaldırdı. Halcyon ve Anakin de ona uydu.

"Aaarrggh! Whew!" diye yüzünü buruşturdu Halcyon. Grudo sırtına bir şamar indirdi. "Sertmiş ha!" dedi, göğsüne vurarak nefesini toparlamaya çalışan Jedi Üstadı'na.

Anakin içkiyi dikkatle yudumladı. Sıvı dudaklarından midesine kadar geçtiği her yeri kavurarak ilerledi ve midesine vardığında da bir alev topu gibi patladı. Öksürdü. "Güzelmiş!" dedi hırlayarak. "Çok güzel! Teşekkürler, Grudo."

Grudo, Anakin'in hoşnutsuzluğunu gizlemedeki zavallılığına bastı kahkahayı. "Bu zıkkımın tadında güzel olan hiçbir şey yok," dedi. "Gamorrean, Trandoshan, Wookiee ve diğer iri ırkları öyle sersemletir ki Rodian kelle avcıları onları bu sayede hiç zahmet etmeden yakalar."

Rodianlar normal bir insan erkekten daha ufaktılar, fakat Anakin çığlık atarak motelin lobisinden dışarı kaçan Barabel'i hatırladı. "Ben hiç de sersemlemiş hissetmiyorum, Grudo. İri birini yakalamak için onu uyuşturmak gerektiğine emin misin?"

Grudo güldü ve onun da sırtına vurdu. "Belki. Eğer bir kelle avcısı olsaydım."

"Eğer kelle avcısı değilsen Coruscant'ta ne işin var? Ben senin dünyandan sadece kelle avcısı olanların ayrılmasına izin verildiğini zannediyordum."

Grudo ucu vantuzlu parmağını kaldırdı, tıpkı bir insanın sus diye işaret etmesi gibi. "Beni ne duydun ne de gördün," diye fısıldadı Rodian, sonra da Halcyon'a döndü. "Seni tekrar görmek ne güzel, Halcyon. Jedi Skywalker'la tanıştığıma da çok sevindim."

"Ben de senin hâlâ burada olduğunu duyduğumda çok sevindim, Grudo. Hâlâ yeni bir iş bulmamış olmana şaşırdım, o başka."

Grudo omuz silkti. "Maalesef öyle. Savaş zamanında hayal kurmak zor. Ama kelle avcılarının şöhretini bilirsin." Başını iki yana salladı. "Dürüst bir Rodian'ın bir asker olarak iş bulmasını güçleştiriyor. Bana uygun bir işin var mı, Nejaa?"

"Muhtemelen?"

"Praesitlyn karışmış duyduğum kadarıyla."

İki Jedi hayretle birbirlerine baktılar.

"Bunu nereden duydun?" diye sordu Anakin.

Grudo tekrar omuz silkti. "Oradan buradan."

Halycon iç çekti. "Eğer görevimizi biliyorlarsa Ayrılıkçılar da biliyor ya da kısa sürede öğrenecekler demektir."

İçkisine şüpheyle baktı ve pis bardağı kenara koyup Anakin'e döndü, "Grudo kelle avcısı değildir. O eski bir askerdir. Çoğu askerden çok savaş görmüş ve sefere katılmıştır. Tüm hayatı birliklere komuta etmekle geçti. Onun da bizimle gelmesini istiyorum. Büyük katkısı olacağından eminim, özellikle de küçük birimlerle düzenlenecek operasyonlarda." Grudo'ya döndü. "Bizimle gelir misin?"

"Yani siz ikiniz bu görevde general olacaksınız, öyle mi?" dedi Grudo.

Halcyon mırıldandı, "Bunu kimsenin bilmemesi gerekiyordu."

Grudo gülümsedi. "İyi bir başçavuşa ihtiyacınız olacak. Özellikle de bu çaylağın." Şaşırtıcı derecede güçlü kolunu Anakin'in omzuna dolayıp öyle bir öne yatırdı ki Jedi'ın neredeyse burnu bardağa değecekti. "Geleceğin ve eski günlerin hatırına bir içki daha içelim!" bardan uzanıp tırsak barmeni kontrol etti. "Bizimkileri yenile bakalım. Her zamankinden!

   10   

Hem Teğmen Erk H'Arman hem de keşif eri Odie Subu arazi eğitimi almışlardı ve susuzluğun tehlikesinden de haberdardılar. Ama ikisi de bu çölde yolculuğa hazır değildi ve tahmin ettiklerinden çok daha zor olduğunu da çok geçmeden anladılar. Çölde yürümek çölün üzerinde on bin metreden uçmak ya da yanında dostları varken speeder'larla devriye gezmeye hiç benzemiyordu. Ellerindeki suyu olabildiğince idareli kullanmaya çalışsalar da sıcak, havanın kuruluğu ve attıkları her adımda karşılaştıkları fiziksel güçlükler, telafi edebileceklerinden çok daha fazla su kaybetmelerine neden olmuştu. Güneş öyle yakıcıydı ki sırf ondan kurtulmak için yeniden kum fırtınasına yakalanmaya bile razıydılar. Güneş elbiselerinin altını bile yakıyordu. Gece çöktüğünde ise sıcak yerini bir anda dondurucu soğuğa bıraktı.

İkinci gün öğlen vakti artık dayanacak halleri kalmamıştı. Bir kaya çıkıntısı gördüler ve gölgesine sığındılar.

"Burada biraz dinlenelim," dedi Erk. Odie cevap verecek halde bile değildi, yere yığılıp bir toz bulutu kaldırdı. Şiddetli sıcakta orada durdular, zor nefes alıyorlardı. Odie'nin matarası çoktan kurumuştu, ama ikisi de bunun ne zaman olduğunu bile hatırlamıyordu. Artık doğru düzgün bir şey düşünebilmek bile güçleşmişti.

Erk, Odie'nin bir şeyler demeye çalıştığını fark etti. "Ne?" diye cevap verdi, ama o hemen cevap veremedi. Az sonra birkaç kelimelik bir şey dedi, ama bu sefer de dediğini anlamadı. Son bir çabayla dönüp ona baktı. "Ne dedin?"

"Haydi, eve dönelim, Tami," diye cevap verdi. "Yemek zamanı geldi."

Tami mi? Bu Odie'nin arkadaşlarından biri değil miydi? Erk de hatırlamakta güçlük çekiyordu – daha önce bahsettiği biriydi işte. "Odie..." dedi, ona halüsinasyon gördüğünü söyleyemeyecek kadar bitkindi, tekrar sırt üstü döndü. Odie hayali arkadaşıyla konuşmaya devam etti.

Kayanın gölgesinde olmalarına rağmen sıcaklık onları alevden bir battaniye gibi sarmıştı – her geçen saniye güneşin hareket etmesi yüzünden kısa süre sonra bu gölgeden de mahrum kalacaklardı. Güneşin kısa süre sonra kendilerini kızartacağını bilseler de bu konuda yapabilecekleri bir şey yoktu. Yakında ateşin üzerindeki etten farkları kalmayacaktı. Hava o kadar sıcaktı ki nefes alırken canları yanıyordu.

Her şey sanki ağır çekimde hareket ediyordu ve Erk bir şeyin güneşi engellediğini fark etti. Gözlerini kısarak başını kaldırdı. İri bir şeydi. Kocaman kanatlarını açtı ve korkunç bir çığlık attı. Keskin dişlerle kaplı koca bir gaga hızla inip Odie'nin bacaklarından birini ısırıp kopardı. Erk Praesitlyn'de böyle bir yaratık olmadığını biliyordu, ama bir şekilde gelmişti işte. Yaratık kopardığı parçayı yutmak için başını geri attığında Erk can havliyle silahını çekti ve ateş etti.

Sefere çıkmaya hazırlanan bir orduyu izlemek insan hayatındaki en heyecan verici deneyimlerden biridir, üzerine ateş edilmesi ve ıska geçmesinden sonra. Rodian Grudo'ya pek çok kez ateş edilmiş ve ıska geçmişti ama Centax 1'de savaşa hazırlanan ordunun görüntüsü onu bile heyecanlandırmıştı.

Cumhuriyet'in şu anda gemilere binmekte olan kara birlikleri yirmi binle sınırlı olsa da donanmalarının büyüklüğü açısından bir sıkıntıları yoktu, ellerinde pek çok ana muharebe gemisi vardı, Praesitlyn'i ablukaya almış olan Ayrılıkçı filosunu yarıp geçecek güçteydiler. Gezegenin yüzeyindeki durumu bilmiyordu ama göründüğü kadarıyla oraya varmaları fazla zor olmayacaktı.

Halcyon sancak gemisi olarak Centax sınıfı bir ağır fırkateyn olan Ranger'ı seçmişti. Sluis Van'daki mahir gemi yapımcıları tarafından inşa edilmiş ve Centax 1'deki tersanede silahlarla donatılmış olan Ranger, en modern sistemlerle donatılmış hızlı ve güçlü bir gemiydi. Filo yola çıkmaya hazırlanırken Halcyon da ilk savaş konseyini bu gemide toplamaya karar vermişti.

"Elimizde yirmi bin kişilik bir klon ordusu mevcut. Onları iki tümen şeklinde tertip ettim. Birine ben, diğerine Anakin komuta edeceğiz. Her tümen dört tugaydan, her tugay dört taburdan ve her tabur da dört bölükten oluşmakta. Bu bize saldırırken büyük bir manevra yeteneği -"

Grudo homurdandı. "Seni bundan daha bilgili sanırdım, Halcyon. Demek o yüzden seni bu kadar kolay yenmişim -" Anakin'in büyük bir hayretle kendisine baktığını fark etti. "Tümenlerini üçe böl: üç tugay, her tugayda üç tabur ve her taburda üç bölük."

"Neden?" diye sordu Halcyon.

"Sanırım demek istediği," diye araya girdiği Anakin, "ikisi ön hatta biri ihtiyatta. Sadece standart askeri yapı değil, ayrıca da diğerinden daha etkili. Büyük birlikler savaş gücünü arttırır. İki tugay, tabur ya da bölükle saldırır ve birini de ihtiyatta bırakırsın. En azından okuduğum her şeyde böyle yazıyordu."

Grudo başını iki yana sallayarak kahkaha attı. "Yaşlanıyorsun, Halcyon – gençlerin bile öğrendiği şeyleri sen çoktan unutmuşsun."

Halcyon başını salladı. "Öyleyse düzeltiyorum. Birliklerimizi üçlük düzende organize edeceğiz."

"Lojistiğe gelince," diye devam etti. Anakin dikkatle dinledi.

Sonraki günler, zaman koşuşturmaca içerisinde akıp gitti. İki Jedi ve onların Rodian silah arkadaşları kısa sürede birbirine alışıp iyi bir ekip olarak çalışmaya başladılar. Grudo, Anakin'in attığı her adımı takip ediyor, gerektiği zamanlarda yol gösteriyor, diğer zamanlarda da fazla konuşmuyordu. Klon piyadeleri eğer tek gemi isabet alırsa birliğin tümünü kaybetme riskini ortadan kaldırmak için birkaç nakliye gemisine dağıtılmıştı, o yüzden onlar da bu gemiler arasında mekik dokumak zorunda kalıyorlardı. Gece olunca Halcyon'un odasında bir araya gelip günün detaylarını gözden geçiriyorlardı.

Bir gece Halcyon Anakin'e sordu, "Özel birliklerin yetenekleri hakkında bilgi sahibi misin?" muharebe kruvazörü Teyr'in güvertesindeki elli klon komandosundan bahsediyordu.

Anakin başını salladı. Klon komandoları en tehlikeli görevler için eğitilirlerdi ve sıradan askerlere kıyasla büyük ölçüde bağımsız hareket edebilme yeteneğine sahiptiler. Son model silah ve zırhlarıyla kendi başlarına da son derece etkili şekilde savaşabilirlerdi, ama başlarında bir Jedi olduğu zaman bir saldırı birimi olarak potansiyelleri neredeyse sınırsızdı.

"O zaman onlar senindir," dedi Halcyon ona. "Grudo'yla birlikte Teyr'e git ve onlarla tanış."

Şaşıran ve mutlu olan Anakin, hiç vakit kaybetmeden bir mekikle kruvazöre gitti.

Tümenin komutasına geçtiğinde, tugay, tabur ve bölük komutanlarıyla tanışmıştı, kendini askerlere tanıtmış, birlikleri teftiş etmiş ve zırhları, silahları ve donanımlarıyla ilgili sorular sormuştu. Grudo bu tür konularda ona yardımcı olmuş ve komutanların kendisine teslim ettiği görev programlarını okumuştu.

"Sen onların liderisin," demişti. "Askerler kendi silah, teçhizat ve taktiklerini onlardan daha iyi bilmeyen bir komutana saygı duymaz. Ama şunu unutma: tüm klonlar kardeş gibidir – ikiz kardeşler – ve tüm klonlar kendilerinin en iyi olduğunu düşünürler. Ancak kendi komutanlarının emri altında iş görürler. Benim komutamda savaşmazlar. Senin komutanda ise tabii ki sen bir Jedi'sın. Fakat sana Jedi olarak saygı duydukları gibi bir asker olarak da saygı duymalarını sağlamalısın. Savaşa girmeden önce ne yaptığını bildiğini göstermelisin."

Anakin elinden gelenin en iyisini yapmış ve Grudo da onun askerlerle ilgilenişinden etkilenmişti. Şimdi, Teyr'e gitmek üzere yoldayken, kendine daha fazla güveniyordu ve komuta edeceklerinin en iyisi olan klon komandolarıyla tanışmak için de sabırsızlanıyordu.

Komandoların komutanı olan yüzbaşı, Anakin hangara girince dikkat çekti.

Anakin ve yüzbaşı selamlaştılar. "Rahat!" diye emretti. Hemen önündeki askerleri süzerken bacaklarını hafifçe açtı ve ellerini de arkasında kavuşturdu. Grupta iki de çavuş vardı, zırhlarındaki yeşil işaretten anlamıştı.

"Ben Komutan Anakin Skywalker," diye başladı. "Sizler benim komutamdaki ikinci tümene tahsis edildiniz. Benim karargâh taburumun bir parçası olarak görev yapacak ve doğrudan bana bağlı olacaksınız. Yüzbaşı, bu sefer müddetince başka bir subaydan emir almayacak ya da başka bir subaya rapor vermeyeceksin. Sizleri Praesitlyn'deki durumun gerektirdiği taktik görevlere göndereceğim. Sizden kendimin yapamayacağı hiçbir şeyi istemeyeceğim. Anlaşıldı mı?"

"Arrrrruuuhh!" diye bağırdı askerler hep bir ağızdan ve hep birlikte hazırola geçmeleriyle tüm hangar bot sesiyle çınladı.

Yüzbaşının da yüzünde hafif bir gülümseme belirmişti. "Askerlerim hazırlar, Komutanım!" diye tekmil verdi.

Anakin, yüzünde gülümseme olan, Grudo'ya baktı. "Yüzbaşı, birlikleri ranzalarına göre ayırın. Silah, zırh ve teçhizatlarını teftiş etmek istiyorum."

Anakin gecenin geri kalanını birlikleri teftiş etmekle geçirdi. Hiçbir silahta en ufak bir toz ya da kir bulamamıştı. Tüm teftiş boyunca yüzbaşı elinde bir datapad'iyle Anakin'i takip etti, ama hiçbir şeyi kaydetmek zorunda kalmamıştı.

Ranger'a geri dönerken Grudo Anakin'e doğru eğildi, "Bu teftişi yapmakla çok doğru bir iş yaptın. Her şeye olması gerektiği gibi baktın ve bazıları gibi gereksiz derecede titiz de değildin. Askerler bunu takdir eder. Senin için canla başla savaşacaklarını söyleyebilirim."

Göğsü gurur ve heyecanla kabaran Anakin hemen Jedi Kodu'nu aklından geçirdi: duygu yoktur; huzur vardır... Jedi'lar kendi çıkarları doğrultusunda hareket etmez... Şu an burada bir görev için bulunuyordu ve askerlerin hayatına mal olabilirdi. O bir Jedi'dı ve bağlı olduğu Tarikat'ın gururu olacaktı. Derin bir nefes alıp Güç'e erişti, aradığı esenlikti...

   11   

Birisi Odie'nin yüzüne su döktü. Su, normal insan vücut ısısından daha sıcaktı ama ona buz gibi bir dağ pınarının suyu gibi gelmişti: o yaşamın ta kendisiydi. Suyun verdiği hayatla kendine gelip gülümsemeye çalıştı ama işe yaramamıştı. Gözlerini açtı ve üzerine eğilmiş bir silüet gördü.

Konuşmaya çalıştı ama çıkan sadece bir hırıltıydı, "Erk."

"Evet," dedi tepesinde dikilen silüet.

"Erk," dedi tekrar, geri gelmeye başlayan gücünün tamamını toplayarak. Fakat cevap veren ses biraz farklıydı. "Kimsin..." diyebildi.

"Çavuş Omin L'Loxx emrinizdedir," dedi silüet. "Kimi bekliyordun?"

"Pilotu," dedi.

"Uçan çocuk mu? O da senden iyi değil. Burası çok sıkışık olmasın diye onu da başka bir yere koyduk. Arkadaşımın adı Onbaşı Jamur Nath. Haydi, kalkabilecek misin? Burada durmakla riske giriyoruz. Her yer droid devriyesi kaynıyor." Odie'nin ağzına biraz daha su döktü.

Daha iyi hissediyordu ve biraz yardımla dik oturmayı başardı. Etrafına baktı, iki keşif eri ve Erk'den başkası yoktu. "Burada ne işiniz var?" diye sordu.

"Keşif. Ayrılıkçı devriyeleri saldıracakları zayıf bir nokta arıyor. Bizim görevimiz de onları bulup planlarını bozmak – ayrıca hatlarımızı kuşatmaya çalışan birlikler varsa tespit etmek." Konuyu değiştirdi. "Ekipmanından geri kalanlara bakılırsa sen de keşif erisin. Speeder'ın nerede?" Başını tutup yavaşça kaldırdı ve ona biraz daha su verdi, sonra da matarayı salladı. Bitmek üzereydi. "İki litre suyu kuruttunuz. Toparlanmanız uzun sürmez. İkinizin de diğer türlerden olmamanız çok iyi. Bu su insan ırkı için yapılmış özel bir karışımdır – sıvıları, elektrolitleri, mineralleri ve susuzluk yüzünden kaybettiğin daha pek çok şeyi yeniler. Bu nasıl başınıza geldi? Eğer ateş etmeseydiniz burada olduğunuzdan haberimiz olmazdı ve şimdiye ikiniz de ölmüştünüz."

Odie elinden geldiğince olanları anlattı. "Ateş edildiğini hatırlamıyorum," diye mırıldandı.

"Belki de erkek arkadaşındır ateş eden. Ya da sen ettin ama hatırlamıyorsun. Susuzluktan ölmeye başladığın zaman halüsinasyon görmeye başlarsın. Sanırım bunu sen de biliyorsun. Ateşi gördük ve araştırmaya geldik. Kim ateş ettiyse havaya doğru ettiği için biz de işaret verildiğini düşündük."

Odie, Erk'in erkek arkadaşı olmadığını söylemek istiyordu ama buna hali yoktu, sesini çıkarmadı. Onun yerine "Kimsiniz?" diye sordu.

"Ben de senin gibi keşif eriyim. Sen de buradaki garnizondan mısın. Zavallılar. Haydi, seni ayağa kaldıralım da yola düşelim. Sen benim speeder'ımın arkasını bin. Silahın var. Onu kullanabilir misin?"

"Evet. Ama siz nereden geldiniz? General Khamar'ın ordusundan değilsiniz."

"Hayır, değiliz. Her şeyi sonra açıklarız. Şimdi ilk yapmamız gereken şu çölden çıkıp devriyelere yakalanmadan kendi hatlarımızın gerisine dönmek. Siz kendinize gelirken ben de durumu bildirdim ve sizi derhal geri getirme emri aldım. Haydi, elimi tut, gidelim."

Odie saklandıkları yerden yavaşça çıktı, parlak güneş ışığına karşı gözlerini korumak için bir elini kaldırdı.

"Al," diyerek bir miğfer uzattı L'Loxx, "Giy şunu. Yedek." Odie memnuniyetle miğferi taktı, standart rekon eri çok maksatlı arazi operasyon ünitesi. Şimdi daha iyi hissediyordu. Miğferin özelliklerini ayarladı. Erk diğer askerlerle birlikte speeder'ın yanında duruyordu. İki eski arkadaşıyla buluşmuş gibiydi, Erk ve speeder. İkincisi kendi makinesinin aynısıydı.

"Sen benimle geliyorsun," dedi L'Loxx. "Haydi!" dedi Onbaşı Nath'a. "Gidelim buradan!" L'Loxx çabucak speeder'ın üzerindeki bazı eşyaları toparlayıp Odie'ye yer açtı. "Sıkı tutun," diye uyardı, "Üsse olabildiğince hızlı döneceğiz." Odie, çavuşun aracı çalıştırmasından onun bu işin erbabı olduğunu kolayca anlamıştı.

L'Loxx ihtiyatı elden bırakmadan onları engebeli bir araziden götürdü. Yüksek bir yamacın üzerinde durdu. "Aşağımızda kurumuş bir dere yatağı var. Geri dönüş yolunda onu takip edeceğiz. Burayı biliyor musun?"

"Evet. Üssünüz Galaksilerarası İletişim Merkezi'ne yakın mı?"

"Evet. Merkezi ve platonun altındaki bölgeyi ele geçirdik. Onların hemen önünde mevzilendik. Şu an da tam arkalarına düşüyoruz. Filoları müdahale edemiyor, çünkü onlara çok yakınız. İlk gün sonu gelmeyen droid dalgalarını püskürtüp mevzileri tutmayı başardık. Şu an da iş biraz cephe savaşına döndü, her iki taraf da keskin nişancılar kullanıyor ve birbirimizin zayıf noktalarını bulabilmek için keşif birlikleri gönderiyoruz. Savaş şu anda berabere. İlk takviye alan kazanır."

"Gelecek takviye var mı peki?"

"Bize mi? Bilmiyorum. Komutanımız saldırıya geçmeden ve düşmanın tüm iletişimi kestiği bölgeye girmeden önce Coruscant'a bir mesaj gönderdi. Onlara dersen? Muhtemelen saldırıya geçmeden önce takviyeleri yola çıkmıştır bile. Neyse. Silahını çek. Ben sürerim. Sen de ateş edersin."

Odie tabancasını çıkarıp emniyetini açtı. "Hazırım," dedi kendini daha iyi hissediyordu.

"Dinle," dedi L'Loxx taktik hattan. "Önümüzde uzun bir yolculuk var. Düşman devriyelerine rastlarsak bir avantajımız var. Bizim speeder'larımızda çift kişi olduğu için hem gidip hem ateş edebiliriz. Sen de ateş edebilirsin, değil mi uçan çocuk?"

"Hem de nasıl yer solucanı," diye laf soktu Erk. "Yardımcı pilotum da öyle."

L'Loxx sırıttı. "O zaman hepimizi kurtardın demektir, ha? Düşman yetmiş-dört-Z'lere biniyor. Eğer çatışmaya girersek bunun ne anlama geldiğini yardımcı pilotun çok iyi bilir."

Odie'nin yüzü buruştu. Bunun anlamını çok iyi biliyordu.

"Ama çatışmaya girmeye hiç niyetim yok," diye devam etti L'Loxx. "Olabildiğince sessiz ve sakin halledeceğiz bu meseleyi. Beni takip edin."

Dere yatağına doğru alçaldılar. Zemin molozlarla ve kayalarla doluydu. Kimi yerlerde su öyle derin kanallar açmıştı ki oralardan geçerken güneşi bile görmüyorlardı; arazinin kalan kesimiyse dümdüzdü ve tümüyle yabancı gözlere açıktı. Yine de derenin kenarındaki tümsek belli ölçüde koruma sağlayacak kadar yüksekti. Bu şekilde yarım saat uçtular.

Nehir tabanının ovaya yükseldiği bir noktada saldırıya uğradılar. İlk lazer Odie'yle L'Loxx'un tam arasından geçip birinin giysisini diğerinin de burnunun ucunu yaktı. Odie'nin şaşkınlığı yerini bir anda yıllarca süren eğitimin sağladığı içgüdüye bıraktı. Döndü ve lazerin geldiği yöne doğru ateş etti – ve peşlerinde olanları gördü; üç tane 74-Z speeder tam gaz üzerlerine doğru geliyordu. L'Loxx seri şekilde nehrin kıyısından yukarı fırlayıp doğruca saldırganlara ateş etti. Kötü nişan alınmış lazerler etraflarından geçti. Odie sağ tarafa eğildi ve iki el daha ateş etti. Speeder'lardan birini vurduğunu açıkça gördü ama zırhı enerjiyi emmiş ve elektrik akımına çevirip toprağa boşaltmıştı. Diğer atışının isabet ettiği sürücü ise aracın arkasına doğru takla attı.

"Whooie!" diye bağırdı birisi telsizden – muhtemelen Erk. Odie soluna baktı. Birkaç metre arkalarında Onbaşı Nath'ın yanına doğru eğilmiş, geri kalan iki speeder'a ateş eden Erk'i gördü. Dört speeder durgun havada asılı kalan toz bulutları oluşturarak yollarına devam ettiler.

"Fren! Fren!" diye bağırdı L'Loxx. Sağa öyle keskin bir dönüş yaptı ki diğer speeder'lar hızla yanlarından geçip giderken Odie'nin dizi de yere teğet geçti. Bu manevra saldırganları şaşırtmıştı. Arkalarında kalan L'Loxx en yakındaki ve sola dönmekte olan speeder'a nişan alırken yeniden sürati arttırdı. L'Loxx peşini bir an bile bırakmadı. Odie ateş etmeyi sürdürdü ama lazerleri düşman speeder'ının zırhında kaybolup gidiyordu. Yine de düşman bu ateşten kaçınmakla meşgul olduğu için ateş etmeye fırsat bulamıyordu.

Speeder'ların, diğerini mahmuzlamak ya da ateş etmek için uygun bir konuma geçebilmek için, birbirinin etrafında dört dönerken çıkardığı tozlardan göz gözü görmüyordu. Tozdan perdeyi lazerlerin ışıktan bıçakları kesiyordu, uzaktan bakan birisi toz bulutunun içinde şimşekler çaktığını zannedebilirdi. Rüzgarsız havadaki yoğun ve boğucu toz bulutu ikinci bir deri gibi üzerlerine yapışmış ve gözlerini kör etmişti. L'Loxx aniden speeder'ını durdurup miğferini çıkardı. Odie hayretten şaşırıp kalmıştı.

"Neredeler?" diye fısıldadı, etrafına bakınıp diğer speeder'ların sesini dinledi. Ses yoktu. Ateş de edilmiyordu; duydukları tek ses ciğerlerine dolan havanın sesiydi.

"İyi atış," diye fısıldadı L'Loxx, Odie'nin ilk düşman askerini vurduğu atışı kastederek. "Diğerini göremiyorum." dedi. "Düşmüş olmalılar."

Odie daha iyi duyabilmek için miğferini kulaklarının gerisine itti. Ancak o zaman yüzüne çarpan hafif rüzgarı hissetmeye başladı. Başını kaldırdı. Güneş tozdan perdenin ardından altın bir top gibi görünüyordu ve gittikçe parlaklığı artıyordu. Toz bulutu dağılıyordu. İkisi de çok gergindi, saldırsalar mı kaçsalar mı karar verememişlerdi.

Rüzgar hızını arttırdı ve tozlar da aynı hızla temizlendi. Tıpkı bir trajedinin oynandığı sahnede açılarak her şeyi gözler önüne seren bir perde gibi toz bulutu çekildiğinde on metre kadar önlerinde speeder'ında oturan bir düşman askeri gördüler. Diğer tarafa bakıyordu.

Odie'nin dönüp ateş etmesine fırsat kalmadan L'Loxx speeder'dan aşağı atladı ve koşarak gidip düşman askerine saldırdı. Odie onların çıkardığı sesi ve ikisinin de kuma yuvarlanışını duydu. Düşman askeri iriydi ve insan değildi. Kumun içinde yuvarlanırken ikisi birden bağırıyor ve farklı dillerde küfürler ediyorlardı, L'Loxx'un umduğu kadar afallamayan düşman askeri avantajlı durumdaydı.

Odie de koşup silahını onlara doğrulttu. "Teslim ol yoksa ateş ederim!" diye bağırdı. Faydası olmadı. Ateş ederse L'Loxx'u vurma ihtimali vardı. Silahı kılıfına koyup o da kavgaya girdi.

Odie'nin ağırlığı sırtına çöken düşman askeri hırıldadı ama tutmakta olduğu L'Loxx'un boğazını bırakmadı. Yavaşça doğruldu, L'Loxx'un boynunu tek koluyla kavradı ve onu sarstı. Diğer elini de omuzu üzerinden uzatarak Odie'nin kafasını tuttu ve onu geri fırlattı. Oyuncak bebek gibi fırlatıp atmıştı; yere düşüp yuvarlandı, sersemlemişti. Asker L'Loxx'u yere bıraktı, ayağıyla göğsüne bastı ve kemerinden topuza benzer silahını çıkardı. Sersemlemiş olan L'Loxx güçlükle nefes alıyordu. Bir Gamorrean olan düşman askeri topuzunu havada birkaç kez çevirip kendi dilinde zafer naraları attı. L'Loxx silahına uzandı ama kavga ederlerken düşürmüştü. Onu yere mıhlayan ayağı tutup yana kaydırmaya çalıştı ama Gamorrean'ı kımıldatmak mümkün değildi.

Gamorrean'ın göğsünün sağına bir lazer isabet etti. Acıyla inleyip topuzunu düşürdü. Sol eliyle tabancasını çekip ateş etti. Odie son anda bu atıştan kurtuldu ve ateş edip onu omuzlarının ortasından vurdu. Gamorrean'ın sol omzuna yapışmış olan bir parazit morrt hemen olduğu yeri terk edip atladığı kumun içine kendini gömerken asker de sendeledi, döndü ve ateş etti ama hedefini değil de L'Loxx'un speeder'ını vurdu. Gamorrean'ın beline isabet eden bir lazer daha onun dizleri üzerine çökmesine neden oldu. Geri dönüp ateşe karşılık veremeyen asker yine Odie'nin bulunduğu yere doğru ateş etti. L'Loxx sonunda tabancasını buldu ve Gamorrean'a üç isabet kaydetti, asker yere yığıldı ve öylece kaldı.

Erk silahını yerde yatan Gamorrean'a doğrultmuş şekilde geldi. "Yanlış adamlara bulaştın," dedi. Bir koluyla L'Loxx'un kalkmasına yardım ederken diğer elindeki silahı hâlâ Gamorrean'a çevriliydi. "Bu herif yere düşmeden önce kaç lazer yedi?" dedi hayretle.

Odie ayağa kalktı. "En az beş. Hâlâ nefes alıyor gibi. Sen iyi misin?" Orada duran pilotu sanki şimdi tanımış gibi gülümsedi.

"Nerde benim askerim?" diye sordu L'Loxx, Erk'in bir şey demesine fırsat vermeden.

"Üzgünüm, Çavuş, vuruldu. Ben de onu vuranı tek atışta indirdim ama çok geçti."

L'Loxx başını salladı. "Benim speeder hurdaya döndü ama şu anda çalışır durumda iki yetmiş-dört-Z'miz var. Ben gidip askerimin cesedini alacağım. Odie sen benimle gel ve diğer yetmiş-dört-Z'yi de getir. Uçan çocuk sen burada kal. Bize saldırmadan önce yerimizi bildirip bildirmediklerini bilmiyoruz. Yerde yatan Gamorrean'ı işaret etti. "Uzun mesafe iletişimimiz kesik, belki bu onlar için de geçerlidir. Yine de dikkatli olmakta fayda var. Jamur'u nerede bıraktın?"

Erk işaret etti. "Şu yönde. Yarım kilometre kadar ileride."

"Bu takviyelere ihtiyacım var, Lordum," dedi Pors Tonith, önünde duran Kont Dooku'nun görüntüsüne.

Kont'un bakışlarındaki kasvet endişeyle yer değiştirdi. "Operasyonla ilgili tüm konularda Komutan Ventress'le görüşmeni sana söylediğimi hatırlıyorum."

"Takviyeler olmazsa bu operasyon başarısız olacak," diye devam etti Tonith, Dooku'nun hoşnutsuzluğunu görmezden gelerek.

"Emirlerime itaat etmeyi öğreneceksin." Dooku'nun manidar bakışıyla Tonith'in benzi attı. Dooku'nun ona ders verdiği başka bir örnek aklına geldi. Sanki göğsüne büyük bir ağırlık konmuş gibi nefesinin kesildiğini hissetmişti. Nefes alabilmek için çırpınmıştı. Ardından da kendinden geçmişti. Dooku şu anda Güç'ü ona karşı kullanabilecek kadar yakın değildi ama bu kafayla giderse akıbeti yine aynı olacaktı.

"Emirlerinize itaat ediyorum, Lordum," dedi çabucak. "Bana gezegeni ele geçirip elde tutmamı emrettiniz. Sizin hazırladığınız ve benim de harfiyen uyduğum harekat planına göre gezegen ele geçirildikten sonra takviyeler gelmeliydi. Tekrar soruyorum, Lordum, neredeler? Bu mesnedi belirsiz birlik başımızı çok ağrıtıyor ve eğer bizden önce takviye alırlarsa Praesitlyn'i kaybederiz."

Dooku, Tonith'in beklediği cevabı vermeden önce bir süre bekledi. "Yoldalar. Neden bu müdahaleyi önceden kestiremedin?"

Tonith nefesini tuttu. Olacakları tahmin edemediği için şimdi o mu suçlanıyordu? Şerefsizlik! Dönek Kont. Sakince cevap verdi, "Savaşın belirsizliğinin bir sonucudur bu, Lordum, ama Galaksilerarası İletişim Merkezi sağlam olarak hâlâ elimizde. Çok droid kaybettim ve tamir atölyelerim ancak küçük bir kısmını tamir edebildi. Öldürdüğümüz her birine karşılık beş altı droidi yok ediyorlar."

"Bir milyon droidin var; hepsiyle aynı anda saldır ve düşmanını ezip geç."

"Lordum," diye cevap verdi Tonith sabırla, "Şu anda elimdeki droid sayısı bir milyona yakın bile değil. Doğrudan saldırılar çok kayba neden oluyor ve sonuçsuz kalıyor. Eğer böyle yapacak olursam elimde birkaç düşük mevcutlu ordu kalır ve ihtiyat birliklerimin de tümünü kullanmış olurum. Hatlarımıza çok yakın oldukları için ağır silahlarımı kendi birliklerimi feda etmeden onlara karşı kullanamıyorum."

"Hepimiz fedakarlık yapmalıyız," dedi Dooku ruhsuz şekilde.

Tonith durdu, sabrı iyice tükenmişti. "Lordum, gemilerine karşı yörüngeyi korumak için gemilerim gerekli olduğundan mürettebatlarını da takviye olarak kullanamıyorum ve onlar da gemilerindeki silahları yer birliklerine karşı kullanamıyorlar. Tekrar ediyorum, eğer Cumhuriyet takviye gönderirse -"

"Kayıplarını telafi edemezler, öyle değil mi?" Dooku gülümsedi.

"Hayır, Lordum," diye cevap verdi Tonith, "ama eğer Cumhuriyet durumu biliyor ve bize karşı kuvvet gönderiyorsa -"

"- yani düşmanın yavaş yavaş zayıflıyor."

"- ve onlar buraya benim takviyelerimden önce gelirlerse -"

"Gelemeyecekler. Sen düşmanına nefes aldırma. Mevzilerini tut. Yardım yolda. Sana güveniyorum." Görüşme sona erdi.

Uzaklarda, çok uzaklarda Kont Dooku gülümsedi. Bu Pors Tonith çok dik kafalı bir adamdı ve biraz fazla ihtiyatlıydı – tıpkı bir banker gibi. Ama bu iş için çok uygundu. Her şey plana göre devam ediyordu. Sadece Tonith'in uyduklarını zannettiği plana göre değil.

   12   

"Bir ordu midesi üzerinde ilerler, işte diyeceğim budur" dedi yaşlı levazım subayı Mess Boulanger, mavi gözleri ışıl ışıldı. Daha önce hiç kimse ona görevinin detaylarını sormamıştı ve bunu yapan ilk kişi genç bir komutan olduğundan – ki adı Skywalker'dı – ihtiyar Mess onu ikmal ve iaşe konusunda uzun bir nutuk çekmeden bırakmaya hiç niyetli değildi.

Mess kahverengi bıyıklarını ağır ağır sıvazladı ve Anakin'i tepeden tırnağa şöyle bir süzdü. İşaret parmağını kaldırdı. "Çoğu cesaretin, planlamanın ve saldırı ruhunun savaşları kazanmak için gerekli olduğunu düşünür. Pöh! Size savaşları neyin kazandığını söyleyeyim mi? Lojistik! İkmal ve iaşedir kazanan. Lojistik! İşte budur size diyeceğim. Bir orduyu işler halde tutan budur. Tabii eğer droid ordusu değilse. Droid ordun varsa tek ihtiyacın olan makine yağı ve yedek parça. Ama!" işaret parmağını tekrar kaldırdı, "bu da lojistiktir! Evet, Efendim, makinelerden kurulu bir ordu bile olsa bu sefer de yağa, yedek parçaya, elektronik malzemeye ihtiyacınız olur! Ama diyeceğim şudur ki yaşayan şeylerle uğraştın mı durum daha karışıktır. Bu sefer şanslıyız, Komutanım. Klonların hepsi aynı şeyi yiyor. Ama orduda diğer yaratıklar da oldu mu bu sefer onlara uygun yiyecek bulmak zorunda kalırsın. Karışık mesele, Komutanım. Ama çözdüm bu işi, bir formülüm var..." sanki o formülü düşünüyormuş gibi sesi alçalıp kesildi.

"Şunu unutmayın -" diye başladı tekrar Boulanger, göz ucuyla Grudo'ya bakıyordu ve böyle hassas meseleleri kelle avcısı olup olmadığı belirsiz bu şahsın huzurunda konuşup konuşmaması gerektiğinden de pek emin değildi. "COMETS-Q! Evet, Komutanım. Sizin savaş alanına götürüp orada destekleyen ve tekrar geri getiren şey COMETS-Q'dur. Bu modern ordunun savaş destek koludur, Komutanım: Kimyasal, Cephane, Sıhhiye, İstihkam, Nakliye, Muhabere ve Levazım."

Anakin tam bir şey soracaktı ki Mess devam etti, "Hepsi bu değil. Hepsi bu değil. Bir ordunun bir gün süren muharebede ne kadar tükettiğini biliyor musunuz? Bir günlük muharebede bir piyadenin ne kadar kalori harcadığını biliyor musunuz? İşte benim bahsettiğim budur, Komutanım! Eğer ordunuzu cepheye sürecekseniz her şeyden önce bunları bilmeniz gerekecektir. Kayıpları da hesaba katmanız gerekecek, Komutanım. Bunun imkansız olduğunu ve savaşın hesaplanamaz olduğunu düşünebilirsiniz ama öyle değildir." Kafasını bıyıklarını titretecek şekilde sertçe salladı. "Coruscant'tan yola çıkmadan önce karargâh personeliyle görüştüm ve savaşın ilk üç gününde kaybımızı yüzde on olarak hesapladık. Biz de bu kayıpları karşılayacak oranda tıbbi malzeme tedarik ettik. Unutmayın ölen her askere karşılık üç asker de yaralanır!" söylediklerinin tartışma kabul etmez gerçekler olduğunu gösterircesine bir kez daha elini kaldırdı.

"Sor ona," Boulanger, sessizce oturmuş anlattıklarını dinleyen, Grudo'yu işaret etti. "Eğer iddia ettiği kadar iş yapmışsa o da bilir."

Grudo başını salladı, "Hepsi doğru."

Boulanger memnuniyetle başını eğerek selamladı.

"Levazım subayı, Praesitlyn'e vardığımızda Yüzbaşı Slayke'in güçlerine ihtiyaç duyduğu ikmal ve iaşeyi sağlamak zorundayız. Bunu planladınız mı?" diye sordu Anakin.

"Evet, Komutanım. Planladım! Praesitlyn sizin de bildiğiniz gibi bir ordunun dışarıda yiyecek bulamayacağı çorak bir gezegen, tabii ne olduğu belirsiz otları yiyip zehirlenmek istemiyorsanız o başka. Bu bir levazım subayının kabusudur derim size! Maalesef Yüzbaşı Slayke'in emrinde ne ararsan var. Bana insan olan ve olmayan tüm bu yaratıkların yiyecek, kıyafet ve barınmaya ihtiyacı olduğu söylendi. Ben de yola çıkmadan önce ihtiyacımız olabilecek her şeyi titizlikle seçtim, dolayısıyla bir sıkıntımız olmayacak."

"Bir şey daha. Bir ordu atığını ne yapar? Aha! Ordunun yediği atığa dönüşür ve bunu kampta ve garnizonda hesaba katmalısın. Bunu hiç düşündünüz mü? Hiç zannetmem."

Boulanger bir an sustu ve tekrar devam etti. "Bildiğiniz gibi katılmadığım toplantı kalmadı."

"Evet?" dedi Anakin, dikkati subayın odasındaki levazımla ilgili şemalara ve listelere kaymıştı.

"Ne?"

"Katılmadığım toplantı kalmadı," diye tekrar etti Boulanger. "Operasyon planınız için yazdığım lojistik ekiyle ilgili ne düşünüyorsunuz?" arkasına yaslandı, parmaklarını karnının üzerinde kavuşturdu ve kendinden son derece emin şekilde işinde hiçbir açık bulamayacağından emin olduğu Anakin'e baktı.

"Evet, levazım subayı, mükemmel bir iş başardınız!" diye cevap verdi Anakin. Buraya gelmeden önce o levazım eklerine bakmaya zahmet etmediği için kendisine kızdı. Kendisine sunulduğunda şöyle bir göz ucuyla bakmıştı ve brifingler sırasında Boulanger'in de orada olduğunu hiç fark etmemişti.

"Hiç kimse bana işimle alakalı bir soru sormadı. Çünkü sormaları gerekmedi. İşimi gerektiği gibi yaparım."

"Evet, Levazım Subayı Boulanger, gerçekten öylesiniz ve bu nedenle de size teşekkür ediyorum." Anakin Grudo'ya işaret etti ve ikisi de kalkıp subayla el sıkıştılar ve mekiğe yöneldiler. Anakin Ranger'a varır varmaz levazım eklerini incelemeye karar verdi. Tamamladıktan sonra Boulanger'i çağıracak onunla oturup her detayı iyice zihnine yerleşene kadar onunla tartışacaktı. Bir birliğin ihtiyacı olan her şeyi metresi ve kilosuyla ezberleyecek ve bunları taşımak için ne kadar nakliye gemisine ihtiyaç olduğunu öğrenecekti. Gemilerde ne olduğunu da bilmesi gerekiyordu, çünkü bazılarını kaybedebilir ya da mekanik nedenlerle bazıları geride kalabilirdi. Halcyon'la taktik, strateji ve liderlik üzerine yaptığı konuşmalarda bu konu sıkça geçmiş ve yaşlı Jedi her seferinde önemini vurgulamıştı, ama hiçbir zaman detaylı tartışmamışlardı. İşte Anakin şimdi bunu yapacaktı. Halcyon'u gördüğünde onunla lojistik meselesini konuşacağına kendi kendine söz verdi.

"Sakın detaylarla ilgilenmeyi diğerlerine bırakan türde bir komutan olma," diye uyardı onu Grudo. Olmayacaktı.

"Sen Kaptan Slayke'i tanıyormuşsun, Grudo, bana ondan bahset." Mekikle Levazım Subayı Boulanger'la yaptıkları görüşmenin ardından Ranger'a dönüyorlardı. "Üstat Halcyon'la nasıl dost olduğunuzu da duymak isterim."

"Bu tip meseleleri doğrudan Üstat Halcyon'a sormanız bence daha yerinde olur," diye cevap verdi Grudo.

Anakin bir süre konuşmadı. "Ona sordum ama nedense açık konuşmaktan kaçındı. Üçünüzün Bpfassh'daki olayla ilginiz olduğunu biliyorum. Ona Slayke'i dolaylı yoldan sordum ama bana sadece ona karşı kin gütmediğini ve Praesitlyn'e vardıklarında onunla iş birliği yapmakta bir sakınca görmeyeceğini söyledi."

"İşte Nejaa Halcyon! Her zaman adildir."

"Biliyorum, Grudo. Ama Slayke'le de çalışmak zorundayım. O yüzden de onunla ilgili bir şeyler bilmem gerek. Üstat Halcyon bu konuda konuşmaya istekli olmadığı için ben de sana sordum."

"Bu bir emir mi, Komutanım?" diye sordu Grudo ciddi bir tonla.

"Evet," diye cevap verdi Anakin aynı tonda. "Eğer seni konuşturabilecek tek şey buysa, evet, bu bir emir."

"Pekala. Slayke bir savaşçıdır. Hem de öyle sıradan bir savaşçı da değildir. Aklıyla, kalbiyle ve bileğinin gücüyle savaşır! Cesurdur ve ilkeleri vardır. Bir insan için yakışıklı olduğunu da söylerler."

"Neye benzediğini söylemene gerek yok. Yakında göreceğim zaten."

"Belki görürsün," dedi Grudo. "Belki de göremezsin. Savaş bu. Kimin sağ çıkacağı bilinmez."

"Evet, Grudo. Daha önce de söylediğin gibi. Hem de pek çok kez – bu gerçeğe geçtiğimiz iki buçuk yıl içerisinde ben de defalarca şahit oldum," dedi sert şekilde. "Lütfen devam et."

Zozridor Slayke asıl ününe Klon Savaşları başlamadan önce Cumhuriyet korveti Scarlet Thranta'nın komutanı olarak kavuşmuştu. Geçmişi pek bilinmiyordu ve donanmanın en alt kademesinden yeteneği sayesinde bir savaş gemisi komutanı olacak seviyeye yükseldiği düşünülüyordu. Senato'nun, Ayrılıkçılarla mücadelede gösterdiği isteksizlikten rahatsız olan Slayke kendi başına bir şeyler yapmaya karar verdi. Emir beklemeden kendi gemisiyle Ayrılıkçı güçlere saldırılar düzenlemeye başladı. Korsanlıkla suçlandı ve başına kırk beş bin kredilik ödül kondu.

Ama Slayke kendisini korsan olarak görmüyordu. Saldırıları sırasında yakaladığı sivillere ya da askeri personele karşı kötü davranmamış ve ele geçirdiği ganimeti mürettebatı arasında eşit olarak dağıtmış ya da hayır işlerine bağışta bulunmuştu. Scarlet Thranta'dan donanma karargâhına gönderdiği son mesaj şöyleydi: "Büyük bir tehlike galaksi halklarının özgürlüğünü ve huzurunu tehdit ederken Senato uyumaya devam etmektedir. Fedakarlık ya da çalışma nedir haberi bile olmayan siyasetçilerimiz, ne olduğunu bildiklerinden bile şüphe ettiğim, özgürlüğün bedava olmadığını ve korunması için sürekli tetikte olmak gerektiğini çoktan unutmuşlardır. Bizler, Scarlet Thranta'nın mürettebatı ve Cumhuriyet'in çocukları! Bizler sizin oğullarınız ve kızlarınızız. Bizler Özgürlüğün Oğulları ve Kızlarıyız! Bizi takip edin!" Bu mesaj galaksideki baskı altındaki tüm canlılar için bir uyanış çağrısı olmuştu ve kısa sürede Slayke kendisine katılanlarla küçük bir filo kurmayı başararak hem Senato'yu rezil etti, hem de Ayrılıkçılara nasıl bir baş ağrısı olabileceğini ispat etti.

"Bunu biliyorum, çünkü ben de Kaptan Slayke'le birlikteydim," dedi Grudo. "Slayke lider karakterli birisidir. Askerler onu nereye gitse takip eder."

Grudo siyasi görüşlerini benimsediği için değil de yasa dışı bir grup olduğu ve bolca savaş fırsatı sunduğu için Oğullar ve Kızlar'a katılmıştı.

"Slayke'den bahsetmeye devam et," dedi Anakin.

Grudo'nun hortumu titredi. "Kaptan Slayke derdinizi anlatabileceğiniz bir komutandır. Her askerini dinler ve defalarca onun diğer askerlere, onunla diğer askerler arasındaki tek farkın sahip olduğu rütbenin resmiyeti olduğunu söylediğini duydum. Kendisiyle omuz omuza çarpışan her askerini kardeşi gibi gördüğünü söylerdi ve bu rütbenin de savaşta diğerlerinden bir farkı yoktur. Oğullar ve Kızlar'da zaten yoktur."

"Ya Halcyon?"

"O bizi gözaltına almaya geldi?"

Senato'nun özel isteği üzerine Jedi Konseyi Jedi Üstadı Nejaa Halcyon'u Slayke'i gözaltına alıp korsanlık ve ihanet suçlarıyla yargılanmak üzere Coruscant'a geri getirmekle görevlendirmişti. Halcyon bu göreve itiraz etti. Ona göre Slayke Senato'nun yapması gerekip de yapmadığı şeyi yapıyordu. Eğer karar ona bırakılsa ne yapacağı sorulduğunda hiç tereddüt etmeden, "Ona yardıma giderim," demişti. Ama Konsey'in kararı davasının ne kadar haklı olduğunu dikkate almıyordu, Cumhuriyet'e yönelik tehdidin üstesinden kafasına göre hareket eden dönek kaptanlarla gelinemezdi. Emir emirdi ve Halcyon da itaat etti.

Halcyon'u gemisinin adı Plooriod Bodkin'di. Slayke'in filosunu haftalarca izledi ve sancak gemisini ele geçirip onu tutuklamak için bir fırsat kolladı. Slayke gözaltına alınırsa Oğullar ve Kızlar hareketinin çökeceğini ve artık galaksi politikasına müdahale edemeyeceklerini biliyordu. Slayke gemilerinin tamir ve bakımı için filosunu farklı limanlara dağıtıp kendi sancak gemisi Scarlet Thranta'yla tek başına Sluis sektöründeki Bpfassh'a gittiğinde onun büyük bir hata yaptığını düşünen Halcyon peşine takıldı.

"Ama Slayke hata yapmamıştı," dedi Grudo. "Biz takip edildiğimizi biliyorduk. Üstelik Slayke kendisini takip eden birliğin komutasında bir Jedi'ın olduğunu da biliyordu. Bunu nereden bildiğini bilmiyorum, ama bana bizzat kendisi söylemişti. Bana ayrıca Güç'ü kullananların çok tehlikeli olduklarını söylemişti ama Güç'ü değil de beynini kullanan Slayke onlardan çok daha güçlüydü." Grudo hafifçe nefes verdi. "Ama o zaman Slayke haklı mıydı bilmiyorum."

"Slayke, Üstat Halcyon'un gemisini nasıl ele geçirdi?" diye sordu Anakin. Birisinin bir Jedi Üstadı'nın gemisini çalabilecek kadar zeki olabileceğine inanamıyordu. Ama Slayke bunu becermişti.

"Aslında bu benim marifetim," dedi Grudo.

"Bpfassh'ın çift gezegenine sığınmak Slayke'in zekice bir hamlesiydi; karmaşık ay sistemi, düşük nüfus yoğunluğu ve boş ve geniş alanları sayesinde Bpfassh bir uzay gemisinin saklanması için çok uygun bir yerdi. Üstelik sakinleri Ayrılıkçıları da pek sevmezdi, Cumhuriyet'in müttefiki de değillerdi. Onları ilgilendiren şey Slayke'in bir korsan olmasıydı ve takipçilerine onu ihbar etmeyeceklerini garanti etmeye bu yeterdi. Slayke'in onların bu yaklaşımını kötüye kullanmak gibi de bir niyeti yoktu."

"Üstat Halcyon'un bizi bulması biraz zaman aldı ama sonunda buldu." Grudo vantuzlu parmaklarından birinin ucunu hortumuna vurdu. Bpfassh'daki olayı zihninde yeniden canlandırıyordu. İç çekti. "Nejaa Halcyon'la karşılıklı savaştık. Sadece o ve ben. Muhteşemdi, muhteşemdi." Yüzünde bir gülümsemeyle sustu; devam etmeden önce bir süre bekledi.

Halcyon'un saldırı planı basit ve doğrudandı. Scarlet Thranta'yı bulduklarında onların olduğu mevkie indi, elindeki gücü gemiden indirdi ve saldırdı. Slayke'in savunma planı da basit ve doğrudandı. Mürettebatının çoğunu Bpfasshi'deki şehir ve kasabalara dağıtmıştı ve geride sadece gemiyi idare etmeye yetecek kadar kişiyi ve Grudo'yu bırakmıştı.

Halcyon'un kampta bulduğu yegane kişi Grudo'ydu, bir kelle avcısının kullanabileceği her türden silahla donanmıştı, Jedi'a ve yanındakilere Rodian lisanında meydan okudu, çok azı dediklerini anlasa da uysal bir şekilde teslim olmayacağını anlamak güç değildi.

"Kaptan Slayke nerede?" diye gürledi Halcyon.

Cevap olarak Grudo ona iki bıçak fırlattı. Jedi Üstadı hariç hepsi eğildi. Bıçaklar hemen ayaklarının önünde yere saplandı, açık bir düello davetiydi. Grudo belinde asılı tabancaları kullanmak yerine iki bıçak daha çekti. Bıçaklarını savurmaya başlayan Grudo birkaç adım ilerledi.

Bir teğmen Rodian'a nişan aldı ama Halcyon ateş etmemesini emretti. "Onunla ben ilgilenirim," dedi adama. Yerden bıçakları çekti, ağırlıklarını yokladı ve Grudo'yla teke tek dövüş için ileri çıktı.

"Bunu neden yaptığını hiç anlamadım," dedi Grudo.

"Görevi Scarlet Thranta'yı ve Kaptan Slayke'i ele geçirmekti, yoksa teke tek dövüş değildi. Bizler dövüştük ve herkes de izledi. Işın kılıcını çekmedi. Ben bıçaklarımı ve silah kemerimi bırakınca o da bıraktı ve yumruk yumruğa dövüştük. Ne dövüştü ama! Bilirsin Jedi'ların öfke ya da nefret duymaması gerekir ama o gün Nejaa Halcyon'un o dövüşe ihtiyacı vardı. Bir Jedi gibi dövüşmedi. Farklı ve muhteşemdi."

Anakin huzursuz olmuştu.

"Slayke'in bu dövüşün olacağını nasıl tahmin ettiğini bilmiyorum," dedi Grudo. "Beni kampta bıraktığında bana ‘kimsenin geçmesine izin verme!' demişti. Bana benim olduğum yeri terk etmememin son derece önemli olduğunu söyledi. ‘Grudo sakın korkma. Jedi'lar silahsız birine asla zarar vermez.' Biz de dövüştük hem de ne dövüş!"

Halcyon, Rodian'a karşı avantajlı bir konuma geçmekte hiç zaman kaybetmedi ve Grudo da onunla yüzleşmek için ilerledi. Halycon'un adamları geniş bir çember oldular ve bazıları kimin kazanacağına dair bahse tutuştu. Hepsi dikkatini önlerindeki mücadeleye vermişti.

"Halycon, Jedi numaralarını kullanmak istemiyordu – Anakin Güç'ü kastettiğini düşündü – ve sıradan bir savaşçı gibi dövüştü. Ben de onun ilk hızını ona karşı kullandım. Pek çok kez onu yere yıkmaya çalıştım ama Halycon her seferinde geri sıçrayıp yeniden üzerime geldi." Hafif bir kahkaha attı. "Hem çok çevikti, hem de vurduğu yeri çürütecek kadar güçlüydü."

Grudo, ter içindeki ve yırtık elbiseli Jedi'ı elbisesindeki yırtığından tutup fırlatmak için kavradı, Halcyon hızı ve çevikliğini kullanmaya çalışırken Jedi'dan aldığı sayısız darbeyle hırpalanmış olan Rodian, Jedi'ın kendisini tutmasını önlemeyi başardı. Yaptıkları her hamlede Scarlet Thranta'nın mürettebatı nara attı. Dövüştükleri zemin bir süre sonra balçık haline geldi. İkisi de zaman mevhumunu kaybetmişti ve zaman geçtikçe ikisi de sendelemeye ve ıskalamaya başladı, yorgunluk etkisini gösteriyordu.

"Slayke, Plooriod Bodkin'i çaldığı zaman dövüş sona erdi. Görmeliydin, Halcyon'un ağzı bir karış açık kalmıştı. Herkes yükselen gemiye bakıyordu, gemi uzaklaştı ve sonunda gözden kayboldu. Halcyon gözlerini gökyüzüne dikmiş, öylece kalakalmıştı. Kimse kımıldamadı. O sırada istesem onu öldürebilirdim. Dövüşün bittiğini biliyordum, Kaptan Slayke'in planı işe yaramıştı. Aklı başka yerde olan bir rakibi öldürmek şerefsizliktir ve ben Nejaa Halcyon'a büyük saygı duymuştum – dövüş sırasında bir kez bile Güç'e başvurmadığını söyleyebilirim." Derin bir nefes alıp devam etti, "Gemisi alındıktan sonra beni neden öldürmediğini de merak ediyorum."

Slayke, Scarlet Thranta'nın motorlarını bozmuş ve bu yüzden Halycon ve adamları bir tamir gemisi gelene kadar aylarca Bpfassh'da mahsur kalmıştı. Grudo daha fazla karşı koymayıp teslim olmuştu. Boş boş geçen haftalar boyunca birbirlerini daha yakından tanıdılar. Bir gün Halcyon dedi ki, "Grudo, Coruscant'a döndüğümüzde seni serbest bırakacağım. Eğer bu görevden tek bir esirle dönersem tüm galaksi bana güler. Önerim şu: Özgürlüğüne karşılık sana uygun bir şeyler bulanan kadar gözden uzakta duracaksın."

O zaman zarfında Senato ihanet ve korsanlık suçlamalarını geri çekti ve Şansölye Palpatine kaçınılmaza boyun eğip Slayke'i Ayrılıkçılara saldırmaya devam etmesi için göreve çağırdı.

"Kısacası," dedi Grudo, "ben de Golden Slug'da yer buldum ve sen ve Halcyon gelene kadar orada bekledim."

Mekik, Grudo'nun hikayesini bitirmesinden kısa süre önce Ranger'in yükleme hangarına indi.

"Kaderin hayatımızı yönlendiriş şekli garip değil mi?" dedi Grudo. "İşte Halycon'u ilk ve Kaptan Slayke'i son gördüğüm yere yaklaşıyoruz. İki büyük adam ve ikisine de hizmet etme onuruna eriştim. Şimdi tekrar bir araya gelecek ve bu sefer müttefik olacağız. Hayat güzel!" bir an durup devam etti, "Acaba Kaptan Slayke şu an Praesitlyn'de ne yapıyor?"

   13   

Savaş alanını daha görmeden kokusunu almışlardı bile. L'Loxx speeder'ını bir kaya çıkıntısının gölgesine çekti. "Evet, işler şimdi karışmaya başlıyor," dedi Erk ve Odie'ye. "Mevzilerimize ulaşmak için bir kilometre genişliğindeki açık araziden geçmemiz gerekecek. Bu bölge sürekli gözetleniyor ve düşman sürekli olarak taciz ateşi ya da doğrudan ateş açıyor. İşçi droidlerimiz bir seri derin siperlerle birbirine bağlı bir dizi korugan inşa etti – onlardan birine ulaşmayı başarabilirsek artık güvendeyiz. Asıl mesele bu açık araziyi geçmek olacak. Ben daha önce birkaç kez yaptım. Bolca zikzak. Beni takip edin – hatlarımızı nereden geçmemiz gerektiğini biliyorum. Eğer ayrı düşersek bugünkü parola dul, işaretse yetim haberiniz olsun."

"Bu koku da ne?" diye sordu Erk, burnunu büzerek. L'Loxx pilota baktı. "Doğru, senin hiç yakın savaş deneyimin yok." Diğerleri rahat yataklarında uyuyup savaşı uzaktan yürütürken çamurun içinde savaşan ve ölen piyadelerdi. "Siz bilmiyorsunuz. Aşağıda on binlerce asker var. Küçücük bir alana sıkışmışlar ve suları da azalıyor. Bir süre sonra da haliyle kokmaya başlıyorlar." Başını çevirdi, kısa bir süre gözleri daldı. "Diğer taraftan ölüleri gömmeye de zaman bulamadık." Başını iki yana sallayıp tekrar mevcut sorunlarına döndü. "Yapacağımız şu. Ben Jamur'un speeder'ıyla önden giderim. Onlar da dost olduğumu görürler. Sonra siz ikiniz de yetmiş-dört-Z'lerle gelirsiniz. Buradan görülmüyor ama aşağıda düşmanın hatlarımızı arkadan kuşatmasını engellemek için inşa edilmiş ve tüm bölgeyi denetleyen bir tabya var. Onlara size ateş etmemelerini söylerim ve diğer ileri karakollar da düşman toplarının susturmak için karşı batarya ateşi açar. Bu onları oyalarken siz de sorunsuzca oraya varmış olursunuz. Parolayı unutmayın çünkü size soracaklar. Speeder kullanabilir misin, uçan çocuk?"

"Çavuş, günün birinde seni avcımın arka koltuğuna oturtup sana araç nasıl kullanılır öğretirim," dedi Erk.

L'Loxx sırıttı. "O günü iple çekiyorum, Teğmen. Son bir şey daha. Tespitlerimize göre düşman toplarını kontrol eden her neyse sadece harekete tepki veriyor o yüzden düşerseniz ya da yaralanırsanız olduğunuz yerden kımıldamayın."

"Ne kadar süre beklememiz gerekecek?"

"Biz gelip sizi kurtarana kadar. Hazır mısınız?"

Slayke'in ordusu Galaksilerarası İletişim Merkezi'nin bulunduğu platoya bakan kuru nehir yatağı boyunca mevzilenmişti. Çok sayıda tahkimat tünel ve siperlerle birbirine bağlanmıştı. Çevreye yayılmış olan tahrip edilmiş binlerce savaş droidi ve araçtan geriye kalanlar yaşanmış olan bütün çatışmaların sessiz tanıkları gibiydiler. Şu anda ortalık sakindi. Arada bir lazerin uçtuğu görülüyor ya da Slayke'in topçuları düşman mevzilerini dövüyordu, ama genel olarak kayda değer bir gelişme yoktu.

L'Loxx kaşla göz arasında bayırdan aşağı inmeye başladı, her yerden üzerine lazer yağıyordu. Boş araziyi geçmesi sadece otuz saniyesini aldı, rastgele zikzaklar çizerek kendisini düşman topçusunun ateşinden koruyacak siperlere ulaşmayı başardı.

"Eyvah, eyvah," diye mırıldandı Odie, speeder'ını çalıştırdı ve bayırdan aşağı inmeye başladı. Düşman ona ateş açmaya başladığında siperlere olan yolu yarılamıştı bile, kendi speeder'larından birisinin ara bölgede olması onları şaşırtmıştı. Düşman ateş kontrol sistemini kontrol eden her ne ya da her kimse anlaşılan speeder'ların kendilerini ait olmadığını anlamakta biraz gecikmişti, oysaki tek başına bir keşif erinin düşman hatlarına doğru uçması anlamsızdı. Bu noktada Slayke'in topçusu da düşmana karşılık vererek Odie'nin işini daha da kolaylaştırdı.

Gergin olan Erk yutkundu. Speeder'ın direksiyonunu tutan elleri terlemişti. Çöldeki uzun yolculukları sırasında bu aracı nasıl kullanacağını çabucak öğrenmişti, ama şu an ihtiyacı olan uçuş yeteneğine sahip olup olmadığından emin değildi. Yapmaması gereken bir hata diğer ikisinin çıktığı aynı noktadan yola çıkmak olmuştu; çünkü topçular artık bu noktayı biliyordu. Speeder'ıyla dikkatlice bayırdan aşağı yüz metre kadar indi. Bu da siperlere dar açıyla yaklaşmak zorunda kalacağı anlamına geliyordu. Acaba bu noktadan yaklaşırken arazi çok farklı görünmüş de siperlerin girişini mi kaçırmıştı? Yoksa sürekli manevra yapmaktan yönünü mü şaşırmıştı.

Speeder'ına gaz verdi, nehir kıyısındaki tümseği geçip diğer tarafa dişlerini titretecek bir hızla indi. Gafil avlanan düşman topçuları başta ona ateş edemedi, ama birkaç saniye sonra üzerine ateş yağmaya başladı. Erk sağa sola zikzak çizerek yoluna devam etti; bir süre düz gidiyor, sonra belli aralıklarla sağa sola keskin dönüşler yapıyordu. Yakınına isabet eden lazerlerin ısısını hissedebiliyordu. Onunla siperler arasına ateşten bir duvar örmeleri gerekirdi ama yapmadılar. Onun yerine onu bireysel bir hedef olarak takip edip ateş etmeye devam ettiler.

Erk yerdeki büyük çukuru görmemişti ve çukurun tam ucundan geçerken bir lazer speeder'ın yakıt hücresine isabet edip infilak etmesine neden oldu, ama o daha önceden öne doğru uçup yere düşüp bayılmıştı ve bu sayede de patlamadan kurtuldu. Bu birkaç saniye hayatını kurtarmıştı, çünkü onun yere düşüp kımıldamadığını gören topçular öldüğünü varsayarak ateşi kesmişti.

Sonrasında Erk'in hatırladığı ilk şey birinin onu ayağa kaldırdığı oldu. "Haydi! Haydi!"

Bu Odie'ydi. Onun da yardımıyla kendisini götürdüğü araca doğru gittiler. Speeder son sürat fırladı, neredeyse üzerinden düşüyordu. Önce sağa, sonra sola keskin dönüş yaptı, speeder öyle bir yana yatıyordu ki dizi neredeyse yere değecekti. Birkaç saniyede siperlere vardılar. Odie motoru kapattı ve sığınağın içinden onlara yardım edecek birileri çıktı.

"Bravo!" diye bağırdı Çavuş L'Loxx. "Uçan çocuk, umarım uçağını speeder'ından daha iyi kullanıyorsundur! Bir doktora şu dizini göster."

Erk belli belirsiz başını salladı, hâlâ aklı başına gelmemişti. Kendini toparlayıp sordu, "Revir nerede?"

"Elli metre ileride bir bağlantı siperi var." L'Loxx sağ tarafı işaret etti. "Şunu takip et. Bulursun." Askerlerden birine döndü. "Frak, ona yolu göster. Yanında dur ve onu geri getir. Eğer doktorlar hemen onunla ilgilenmezse ve iyi durumdaysa al geri getir – onunla daha sonra ilgilenirler."

Çavuş, Er Frak'a bunları anlatırken, Erk de ayağa kalktı. Siperlerin yüksekliğini görmek için başını kaldırdı. Doğrudan ateşten korunuyor olmanın rahatlığıyla siper boyunca Frak'ı takip etti.

Odie'nin endişeli gözleri Erk'i bir süre takip etti, sonra da iyi olacağına karar vererek daha acil bir konuyla ilgili bir şey sordu. "Yiyecek bir şeyler var mı?"

"Bunun cevabını hepimiz merak ediyoruz," diye cevap verdi L'Loxx. "Acaba yatacak bir yer bulmak için ne yapmamız gerekecek?" Ona içinde yatak olan bir sığınak gösterdi. Bu yatakta daha önce yıkanmamış çok sayıda askerin uyumuş olması Odie'nin umurunda bile değildi – hiç değilse yerden yukarıdaydı.

Çavuş L'Loxx onu bir saat sonra uyandırdı. "Haydi," dedi. "Kaptan Slayke, seni ve uçan çocuğu görmek istiyor."

Odie kalkıp oturdu ve gözlerini ovuşturdu. Bir şeyler mırıldandı – L'Loxx'un anlayabildiği tek kelime "Erk," oldu.

"Geri döndü ve yarasıyla ilgilenmişler. Gidelim. Kaptan bizi bekliyor."

Slayke'in ordusu galaksinin dört bir yanından gelmiş gönüllülerden oluşuyordu, tüm türlerin bir karışımı gibiydi. Slayke mümkün olduğunca aynı türleri aynı birliklere atamaya özen göstermişti. Üçü dar siperlerde yol alırken bir noktada sığınaklardan birini onaran bir Gungan istihkam takımı yanından geçtiler; diğer bir sektörde bir Bothan bölüğü bir gözetleme noktasında görev yapıyordu. Her yer savaşın izleriyle doluydu: tahrip edilmiş savaş droidleri, enerjisi bitmiş silahlar, orada burada duran kişisel eşyalar ve boş malzeme kutuları; ortalık istihkam ve işçi droidleriyle kaynıyordu, silah ve cephaneleri topluyor, hasarlı yerleri tamir ediyor ve gereken yerlere ikmal taşıyorlardı.

Komuta karargâhı yerin dibindeki bir sığınaktı. Organize karmaşanın güzel bir örneğiydi, subaylar ve assubaylar diğer bölgelerden gelen raporları alıyor, personel subayları bir orduyu ayakta tutmak için gerekli detaylarla ilgileniyordu. Hepsinin merkezinde olan kişi ise Zozridor Slayke'di.

Çavuş L'Loxx kaptanın yanına geldi, hazırola geçip selam verdi. "Keşif raporu, Komutanım," dedi.

"Omin, geri dönmüşsün." Slayke devam etmesi için başını salladı ve L'Loxx raporunu verdi, raporunun sonunda Erk ve Odie'yi bulmalarından ve hep birlikte geriye dönmelerinden bahsetti.

Slayke elini uzattı. "Küçük ve muzaffer orduma hoş geldiniz. General Khamar'ın birliklerinden sağ kalan olup olmadığını biliyor musunuz?"

"Hayır, Komutanım," dedi Erk. "Bu olmadığı anlamına gelmez, sadece biz görmedik."

Slayke başını iki yana salladı. "Çok kötü. Takviye hiç de fena olmazdı. Ama anlaşılan sizden başka gelen olmayacak. Sen bir avcı pilotusun öyle mi, Teğmen? Sana bir avcı uçağı vermeyi isterdim ama elimizde yok. Sen de keşif erisin. Keşif bizim gözümüz kulağımız. Genelde bu konuda Omin gibi askerlere güveniyoruz." Odie, Slayke'in askerlerinin ilk adlarını bilip kullanmasına şaşırmıştı. "Düşman sürekli olarak bizi kuşatmaya çalışıp gerimize sarkmayı deniyor. Bu yüzden keşif birlikleri benim için çok önemli. Onbaşı Nath'in yerine geçecek birine ihtiyacım var. Jamur iyi bir adamdı ama maalesef artık aramızda değil. Onun yerini almak ister misin?"

Slayke orada durmuş etkileyici gözleriyle kendisine bakarken Odie "Evet, Komutanım," diye bağırmamak için kendini tuttu ve onun yerine şöyle dedi, "Sizce mahsuru yoksa, Komutanım, Teğmen Erk'in yanında kalıp onunla savaşmayı tercih ederim." Yutkundu, yüzünün kızarmasına engel olamamıştı. "O bir pilot, Komutanım – yerde nasıl savaşacağını bilmiyor. Elini tutacak birine ihtiyacı var." Dediğinin ne anlama geldiğini bir kez daha düşününce yüzündeki kırmızının tonu da koyulaştı.

Slayke bir kaşını kaldırıp, omuz silken, Çavuş L'Loxx'a sonra da Erk'e baktı.

"Um, o benim yardımcı pilotum, Komutanım, yani onun gibi bir şey," dedi Erk.

"Oh?" dedi Slayke cevaben. "Bu tarafa gelin." Onlara arkalarında duran holografik harita masasını işaret etti. Üzerinde Slayke'in birliklerinin savaş düzeninin üç boyutlu hali duruyordu. "İşte şu kuru nehir yatağı iki ordu arasında kalan ara bölge. Burada hatlar birbirine çok yakın." Sırıttı. "Bilerek onlara bu kadar yaklaştım, bu sayede yörüngedeki gemileri üzerimize ateş edemiyor. Tabii burada benim gemilerimden fırsat bulup aşağıda neler olduğuyla ilgilenebilecek gemilerden bahsediyoruz. Onun için de aynı durum geçerli ve benim gemilerim de onun birliklerinin üzerine ateş edemiyor."

"Bu tabya," dedi tahkimatı işaret ederek, "hatlarımızdaki en ileri nokta. Buraya Izable diyoruz, bize düşmanın konumundaki değişiklikleri ve saldırı hazırlıklarını haber verecek yer orası. Izable'ın yaklaşık altı yüz metre gerisinde ve her iki kanatta iki tabya daha var, Eliey ve Kaudine. Şu an bulunduğumuz yer ise savunmamızın ana noktası. Bizim altı yüz metre gerimizde de son tabya olan Judlie var, sizin hatlarımıza girdiğiniz yer. Judlie arkamızı koruyor. Bu beş tabya iyi tahkim edilmiş durumda ve her biri üç yüz altmış derece görüş açısına sahip, diğer tahkimatlarla birbirlerini koruyorlar. Düşman hatlarımıza girerse çapraz ateşe tutulacaklar. Şurada, şurada, şurada ve şurada topçu mevzileri var, düşman hatlarımızı yararsa onlara doğrudan ateş açacak şekilde mevzilendiler. Tabyalar tünel ve siperlerle birbirlerine bağlı, böylece birinden diğerine gerektiği şekilde asker ve malzeme aktarabiliyoruz. Burası bir mühendislik harikası. Burayı ateş altında sadece iki günde inşa ettik. İstihkamcılarımız ve işçi droidlerimiz iyi iş çıkardı. Bu orduyu istihkamcılar kurtardı."

"Nehir yatağının diğer tarafında düz ovaya yayılmış düşman mevzileri var. Şu tepe Galaksilerarası İletişim Merkezi'nin olduğu yer. Düşmanın hedefi orasıydı ve orayı elde tutmak için büyük bir kuvvet ayırdığından eminim. General Khamar'ın ordusunun askeri olarak bu bölgeyi iyi bildiğinizden eminim. Komutanları her kimse zeki biri. Altı kez bize saldırdı ve altısını da püskürttük. Biz de kayıp verdik ama binlerce droidini yok ettim. İki kez Izable'ı ele geçirdiler ve biz de iki kez geri aldık. Şimdilik sadece hatlarımızı gözleyip zayıf bir nokta aramakla yetiniyor, bizi kuşatmaya çalışıyor ve tüneller kazıyor. Evet, şu anda yüz metre kadar derinde bir tünel Izable'a doğru ilerliyor. Oraya vardığında tüm tabyayı patlayıcılarla havaya uçuracak. Biz de karşı tünel kazıp onları hedeflerine varmadan havaya uçurmaya çalışıyoruz. Kimin önce hedefine varacağını beklemek heyecanlı oluyor, sizce de değil mi?" Slayke sırıttı.

"Ne durumdayız?" diye sordu Erk.

"Saldırıya geçmeden önce Coruscant'a haber gönderip yardım istedim. Belki zamanında yetişirler, belki de yetişemezler. O zamana kadar kendi başımızayız ama bu adamların planlarını alt üst ettiğimiz de kesin." Holoharitada düşman mevzisini işaret etti. "Tahminimce o da takviye bekliyor. Buraya gönderilen kişinin görevi merkezi ele geçirmekmiş, yoksa onu elde tutmak değil. O yüzden takviyeleri yolda olmalı. Eğer onların takviyesi bizimkinden önce gelirse..." omuz silkti.

"O zamana kadar ne yapmayı planlıyorsunuz, Komutanım?" diye sordu Odie.

"Onlara elimden geldiğince zorluk çıkaracağım." Haritanın etrafında duran subaylar güldü. "Siz ikiniz. Izable'da topçulara ihtiyaç var. Ne dersiniz?"

"Emredersiniz, Komutanım."

"Çavuş L'Loxx onlara yemek ve teçhizatlarını ver ve onları Izable'a götür. Orada Teğmen D'Nore'a tekmil versinler. İyi şanslar." Elini uzattı ve onlarla tokalaştı.

Onlara verilen yemek damak tadına hitap etmekten ziyade onları ayakta tutmaya yarayan asker tayınıydı. Yemeyi bitirdiklerinde L'Loxx her birine bir teçhizat kemeri verdi. "Bunlar standart piyade donanımıdır, ama biz fazladan birkaç özellik daha ekledik. İyice inceleyip ne olduklarını görün. Bakarsınız hayatınızı kurtarır."

Teğmen D'Nore her an alarmda olan tabyasının sorumluluğuyla mücadele etmeye çalışan yorgun bir Bothan'dı. Kısa süre önce Izable'ı droidlerden geri alan saldırı gücüne o komuta etmişti. O zamandan beri de doğru düzgün uyumaya fırsat bulamamıştı. "Bir daha Izable'ı ele geçirmelerine izin vermem," dedi iki yeni savaşçıya. "Sektör beşteki ileri dinleme karakolunda görev yapacaksınız." Sektör beşin neresi odluğunu bile söylemeye zahmet etmeden hemen başka işlerle ilgilenmeye başladı ve omzunun üzerinden onlara şöyle bağırdı, "İkinizle daha sonra konuşacağım. Üç kişi vurulmuş neyse ki ölen yok. O yüzden ne yaparsanız yapın ama saldırıya uğramadan silahlarınızı ateşlemeyin. Düşmanın dinleme karakoluna yeniden adam gönderdiğimizi bilmesini istemiyorum." Bunu söyleyip bir sipere dalıp gözden kayboldu.

Yanlarında duran bir çavuş, "Siz ikiniz beni takip edin. Görülmemeye dikkat edin yoksa zımbalarlar." İkisi birlikte teğmenin az önce gittiği yönün ters yönünde eğilerek gitmeye başladılar. Birkaç dönüşten sonra siper bir koruganda sona erdi. "Sektör beş," dedi çavuş. Sıhhiyecilerin vurulan askeri tedavi ettiği yerlerdeki kan lekeleri ve kumaş parçaları hâlâ duruyordu.

"Hayatımda hiç böyle bir silah görmedim ve nasıl kullanacağıma dair de bir fikrim yok," dedi Erk E-Web silahına bakarak.

"Ben tüm piyade silahlarının eğitimini aldım," dedi Odie. "Ben silahı kullanırım, sen de güç jeneratörüyle ilgilenirsin." Çavuşa döndü. "Görevimiz ne zaman biter?"

"Bitmek mi? Ne zaman olacağına dair hiçbir fikrim yok," diye cevap verdi. Her birine birer tayın paketi verdi. "İdareli kullanın. Elimizde kalanlar bunlar. Sırayla uyuyun. Taktik netten gözünüzü ayırmayın. Telsiz kontrolü her otuz dakikada bir. Kaçırmayın. Boş yere ateş etmeyin. Siz burada bir saldırıyı durdurmak için değil, sadece bize haber vermek ve onları da biraz geciktirmek için duracaksınız. Yaklaştıklarında hemen burayı terk edip geri dönün. Ne zaman döneceğinize karar vermek size kalmış ama çok gecikmeyin. Çağrı sinyaliniz Umut Beş; komuta işareti Izzy Altı. Saatlerinizi ayarlayın. Saat on altı kırk beş." Bunu söyleyerek haberleşme siperine dönüp gitti.

Kendinden emin konuşmasına rağmen Odie, E-Web silahını kullanmayı çok iyi bilmiyordu ve silahı hatırlaması için bir süre incelemesi gerekti. Kendisi anladığından emin olunca Erk'e de anlatmaya başladı.

"Bu silah kablolu uzun menzilli haberleşme ağıyla karakoldaki diğerlerine bağlı olmalı," dedi, bahsettiği şeyleri parmağıyla işaret etti. "Yani eğer saldırıya uğrarsak buna bağlı olan diğer silahlar da otomatik olarak bize ateş desteği verecek ya da tam tersi." Hemen telsizi kontrol etti. "Güzel. Çalışıyor. Her şeyin gücü tam, dolayısıyla bir de onları şarj etmekle uğraşmayacağız."

"Bu şey ne işe yarar?" diye sordu Erk, silaha bakarak. Teçhizat askısını çıkarıp bir köşeye koydu.

"Onu üzerinde tutsan iyi olur, Erk," diye uyardı. "Neyin ne zaman lazım olacağı belli olmaz."

"Evet, neler olduğuna baktım ve çoğunun nasıl kullanıldığını bilmiyorum. Şu ceplerde ne var?"

"Hassas malzeme. Daha ben de kontrol etmedim -"

"Bana bu silahı kullanmayı öğretmeni istiyorum, Odie. Bunun için de o şeyleri taşımaya ihtiyacım yok, sadece ayak bağı oluyorlar. Gerçekten bunlardan hangisi benim işime yarar onu söylesen bana yeter, tamam mı?"

"Fark etmez. Bu çok etkili bir anti-personel silahtır. Etkili menzili sadece iki yüz metredir ama azami menzili yarım kilometreyi geçer. Bu silahların çapraz ateşinden geçebilecek bir droid olduğunu sanmıyorum. Senin görevin güç akışını kontrol ederek silahın aşırı ısınmasını engellemek. Eğer ben vurulursam güç kaynağını otomatiğe al. İşte düğmesi bu. Tehlikeli dalgalanmaları önler, ama silahın atış oranını da büyük ölçüde düşürür. Sana bu silahla ilgili bilmen gereken her şeyi öğreteceğim, sonra da baştan tekrar ederiz."

"Bu kadar şeyi nereden öğrendin?"

"Keşif erleri aynı zamanda da piyadedir," diye cevap verdi Odie, "O yüzden taşımadığım silahların da eğitimini aldım."

Kayaya oyulmuş olan mazgal öyle bir açıyla yapılmıştı ki yukarıdan ve yanlardan gelecek ateşten koruyacak şekildeydi. İleri gözetleme dedikleri şey taşa oyulmuş dar yarıklardan ibaretti. Erk bu yarıklardan birinden dışarı baktı. Batmakta olan güneşin ışıkları altında sektör beşle nehir yatağı arasında kalan ve droid hurdalarıyla dolu savaş alanını görebiliyordu. Acaba ele geçirildiği zaman burayı savunanlara ne oldu diye düşündü. İlk kez çaresizlik hissetmeye başladı. Buradan sağ çıkmaları mümkün olabilir miydi? "Miğferimizi çıkarmadan uyuyalım," dedi, "Hava karardığında enfraruj görüşe ihtiyacımız olacak."

"Doğru. Silahın da enfraruj hedef tespit sistemi var. Hava iyice kararmadan sana birkaç şey daha göstereyim."

Gece sakin geçti. Cephenin diğer bölgelerindeki keşif girişimlerine ateşle karşılık verildi. Böyle zamanlarda taktik haberleşme ağı emirler ve raporlarla canlanıyor, Erk ve Odie alarm durumuna geçiyordu, ama ateş kesildiğinde onlar da yeniden uykuya geri dönüyorlardı. Geceyi iki saatlik nöbetlere böldüler. Odie, Erk'e silahını kendi başına kullanmasına yetecek kadar şey öğretti. Gece görüş dürbününden bakan Erk uzun süre aynı noktaya bakarak olmamış şeyleri olmuş gibi görmeye başlıyordu. Bu durumdan kurtulmak için belli aralıklarla gözlerini ovuşturup kafasını salladı. Uyanık kalmak için çaba harcıyordu. Bir avcı pilotu olarak dalgınlığın nasıl da ölümcül olabileceğini çok iyi bilirdi, ama şu anda modern bir avcı uçağının içinde değil de kan ve pislik kokan nemli bir kayadan mezarın içindeydi, açlıktan midesi kazınıyordu, uykusuzdu ve her tarafı ağrıyordu. Özellikle dizi çok sızlıyordu.

İç çekti, başını sallayıp gözlerini kırptı. Şafağın söküşünü izledi. Genelde bu zamanı çok severdi, dünyanın geri kalanının henüz uyanmadığı ve ortalığın çok sakin olduğu huzur dolu anı. Titredi. Praesitlyn'de geceleri hava çok soğuk oluyordu, gündüz de sıcaktan kavruluyorlardı. Odie'ye baktı. Sıra ona gelince başını yere koyduğu gibi uyumuştu. Gülümsedi. Keşif birliğinde diğerleriyle birlikte göreve çıkabilir, speeder'ıyla dolaşabilirdi ama onunla kalmak için gönüllü olmuştu. Şimdi de bu delikteydi, onunla droid ordusu arasında ince taştan bir duvar vardı. Bu mezbelelikten çıktıkları zaman...

Erk birden irkildi. Dışarıda bir şey hareket etmişti! Silahın kabzasını tutan avucu terledi. Odie'yi ayağıyla itti ve o da birden uyandı.

"Dışarıda bir şey var," diye fısıldadı. Adrenalin dolan vücudu sayesinde şu an tam olarak uyanmıştı. "Haydi, haydi," diye fısıldadı kendi kendine, silahın nişangâhını ayarladı, hareketin başlaması için sabırsızlanıyordu. Görüş sistemi sayesinde gündüzmüş gibi görebiliyordu. Sanki bir anda tüm görüş alanı ayağa kalktı ve ona doğru gelmeye başladı.

"Izzy Altı! Izzy Altı! Umut Beş. Geliyorlar!" diye bağırdı.

Erk yaklaşan savaş droidlerine ateşe başladı. Odie'nin yanı başında olduğunu biliyordu, silah gürlerken o da güç kaynağını kontrol ediyordu.

Miğferinin içinden tiz bir ses sordu, "Umut Beş, Burası Izzy Altı. Düşmanın gücü nedir? Tekrar ediyorum düşmanın gücü nedir? Tamam."

"Binlercesi," diye bağırdı Erk. "Binlerce!"

   14   

"Çok Sevgili..." yok, bu olmaz, çok resmi diye düşündü ve tekrar başladı. "Aşkım." Hayır, bu hiç olmadı, çok sıradan. Sonrasında ne demesi gerektiğini düşündü. Şunu denedi: "Seni anlatamayacağım kadar özledim. Kalbim senin aşkınla çarpıyor, sen en güzel, en tatlı..." ince plastikten sayfanın üzerine biraz daha yazmaya devam etti, sonra da durup yazdıklarını okudu. Hayır, ilk kez aşık olmuş bir gencin yazdıklarına benziyordu! Bu onun karısı, bir Senatör, bir kahraman, bir Jedi Şövalyesi'nin – daha doğrusu yakında olması muhtemel olan kişinin – hayat arkadaşı olan kadındı.

Anakin Skywalker Ranger'daki odasında oturuyordu. Birkaç saat sonra Ranger'dan nakliye gemilerine eşlik eden bir korvet olan Neelian'a geçecekti. Halcyon Ranger'da kalıp saldırıya komuta ederken Anakin de gezegene inecek birliklerin komutasını alacaktı. Daha sonra Halcyon ve ağır kruvazörleri düşman ablukasında bir gedik açacak ve bu gedikten geçen Anakin ve kara birlikleri Praesitlyn'e inecekti. IFF (Identification Friend or Foe – dost mu düşman mı sorgusu) sistemi iletişim kesintisinden etkilenmemişti ve bu sayede Slayke'in filosunun bir bölümünün hâlâ Praesitlyn'in yörüngesinde ve Ayrılıkçı filosuyla temas halinde olduklarını biliyorlardı.

Slayke'e kendi birliğini kurup Ayrılıkçılara saldırma yetkisinin verilmesinin ardından ona kendisine mahsus IFF şifreleri gönderilmişti. Bu şifrelerde filosundaki gemilerle ilgili her türlü bilgi kayıtlıydı, isimleri, sınıf ve donanımları ve mürettebatı. Her gemide bir verici bulunur ve uygun IFF sinyali gönderildi mi o da otomatik olarak buna cevap verirdi. Bu sayede de savaş sırasında yaşanan karmaşada dost birliklerin kazayla birbirini vurması önlenmiş olurdu. Halcyon çatışmaya girerlerse Slayke'in gemilerinin de onlara katılacağından emindi, birlikte ablukayı sürdüren güçlerin hakkından gelebilirlerdi. Şimdilik Sluis Van'ın etrafındaki ablukada bir değişiklik görülmemişti. Eğer o bölgedeki gemiler de yardıma gelirse bu sefer işler karışabilirdi.

Praesitlyn'deki iniş bölgesi önceden belirlenmişti: Galaksilerarası İletişim Merkezi'nin bulunduğu platonun altındaki ovadaki kuru nehir yatağının arkasındaki engebeli arazi. Halcyon merkeze daha uzak bir noktaya inmeyi tercih etmişti, çünkü merkezin yakınlarında cereyan edecek şiddetli bir muharebenin neticesinde tesis muhtemelen hasar görecek ve Ayrılıkçılar tarafından esir tutulduğu varsayılan teknisyenler de hayatını kaybedecekti.

Halcyon, Anakin, onlara bağlı komutan ve erler ve filo mürettebatı yaklaşan savaş için mümkün olan her türlü hazırlığı yapmıştı. Artık dinlenme zamanıydı. Birkaç saat içinde filo kaptanların Praesitlyn'e saldırmak için en uygun konum olarak seçmiş oldukları yere gelecekti. Düşman filosu şimdiye kadar onları tespit etmiş olmalıydı; galaksinin geri kalanıyla iletişimin kesildiği ölü bölgeye bir süre önce girmişlerdi. Tüm iletişimleri kesildiğinde Halcyon Jedi Konseyi'yle yaptığı bir görüşmenin tam ortasındaydı ve bu da düşman bölgesine girdiklerinin açık bir ifadesiydi.

Anakin ince plastiği buruşturup çöpe attı. Bir diğerini çekti. Bir Jedi korku, çaresizlik ve yalnızlık hissetmezdi. Yaklaşan savaşın kazanılacağını ve bu tümenin de görevini hakkıyla yerine getireceğini biliyordu. Grudo bunu defalarca söylemişti ve o ordu ve komutanları bilirdi. Aslında Anakin filo yola çıktığından beri her şeyle ilgilenerek kendini komutanlık komutasında olabildiğince eğitmişti. Umutsuz da değildi; yaklaşan savaşı dört gözle bekliyordu. Hak ve adalet onlardan yanaydı ve kazanacaklardı. Efsanevi Kaptan Slayke'le de bir an önce tanışmak istiyordu. Yalnızlık da hissetmiyordu. Ona bir kardeşi gibi davranan Halcyon'la her geçen gün birbirlerine daha fazla yakınlaşıyorlardı. Azimli, güvenilir ve dayanıklı yaşlı Rodian Grudo da seyahat sırasında her an yanındaydı ve ayrılmaz bir ikili haline gelmişlerdi.

Anakin Skywalker korku, acı, umutsuzluk ve öfkeye yabancı değildi, ama hepsini ardında, önceki yaşamında bırakmıştı. Tekrar yazmaya başladı: "Şu an benimlesin, aşkım. Nefesinin sıcaklığını yanağımda hissediyor, saçının ve bana sarıldığın zaman giydiğin kıyafetin kokusunu duyuyorum. Seninle birlikte ölüme meydan okuduk, hayatım, ve onu yendik. Yarın tekrar ölüme meydan okuyacağım, senin aşkın hep yanımda olacak ve beni ayakta tutacak..." Bir süre daha yazmaya devam etti. Bu yolculuk sırasında pek çok kez Padme'yi Güç vasıtasıyla hissedebilmeyi diledi. Yapabilecek güçte olsa bile yapamayacağını biliyordu, bu bir Jedi olarak güçlerini kendi çıkarları için kullanması demekti, zaten Padme'yle evlenerek bir kuralı çiğnemişti ve bir kez daha kendi çıkarları doğrultusunda böyle bir şey yapmamaya kararlıydı. Yazmaya devam ederken sanki odasının duvarları silikleşip kayboldu ve bir kez daha güzeller güzeli Padme'yle Naboo'da evlendikleri göl kıyısında bir araya geldiler.

Mektubu bitirdiğinde sanki boğazında bir şey düğümlendi. Onu tekrar okudu. El yazısını okumak kolay değildi, ama böylece elektronik bir araç tarafından okunması da kolay olmayacaktı. Özel bir şeydi ve öyle de kalmalıydı. Başını iki yana salladı ve gülümsedi. "Bunu yazdığıma inanamıyorum." Gözlerinin kenarında biriken yaşı sildi, gözlerini kırpıp etrafına baktı. Odanın duvarları tekrar geri gelmişti. Ranger'ın motorlarının hafif uğultusunu ayaklarının altında hissedebiliyordu. Gerçeklik.

Anakin plastik kağıdı birkaç kez özenle katladı ve zarfa koydu. İki tarafına da SENATOR AMIDALA'YA ÖZEL yazdı ve iç cebine koydu. Saldırı için yola çıkmadan önce onu ve diğer özel eşyalarını, ölümü halinde teslim edilmesi için, Neelian'ın kaptanına emanet edecekti. Yatağına uzandı ve gözlerini kapattı, ama hiç uyuyacak gibi değildi. Halcyon, Neelian'a mekikle gitmesi yerine özel yapım Delta-7 Aethersprite'la gitmesini kabul etmişti. Padme'si yoksa bile hiç değilse avcı uçağı vardı, kalan birkaç saati de onun bakımıyla uğraşarak geçirdi.

Bir filo asla uyumaz. Gemilerin güvertelerindeki mürettebat vardiyaları arasında uyur, ama bir filo her zaman uyanık, her zaman tetiktedir ve bir savaşın arifesinde askerler görev yerlerinde dönüşümlü olarak görev yaparlar. Filo da ortam o kadar gerilmişti ki araçlar ve mürettebatları sanki yaşayan dev bir canlının, avının üstüne atlamaya hazırlanan bir yırtıcının parçaları gibiydiler. Ama bu sefer av karşılık verebilirdi. Hatta klon askerleri bile gergin olabilirlerdi ve Grudo da bir nebze gergin hissediyordu. Jedi Üstadı Halcyon için bu tanıdık ve keyifli bir histi, ama uyumaktan da zarar gelmezdi.

Halcyon kaptanlarıyla son savaş konseyini de toplamış ve toplantının bitmesinin ardından hepsi görev yerlerine dönmüştü. Hepsi hazırdı. Artık beklemekten başka yapacak bir şey kalmamıştı.

Halcyon kısa uykusundan uyandığında odasında oturdu ve şunları yazdı, "Sevgili Scerra ve Valin..." bu ölümü halinde teslim edilecek olan karısı ve oğluna yazdığı bir dizi mektubun sonuncusuydu – ama bu seferin bitiminde bizzat teslim etmeyi tercih ederdi. Onları kendi eliyle yazarak yabancı gözlerden koruyup - şimdilik- Jedi yeminini bozduğunu da gizli tutmuş oluyordu. Bitirdi, katladı, bir zarfa koydu ve bir düzine diğer mektubun beklediği paketin içine yerleştirdi. Eşini ve oğlunu düşünmek kalbini ısıtmıştı.

Sevdiği kişilerin düşüncesini aklından uzaklaştırdı. Onlardan uzak durmanın acısı gittikçe artıyordu, o yüzden de en iyisi elden geldiğince düşünmemeye çalışmaktı. Gerindi. Anakin'i bulacak ve yola çıkmadan önce ona cesaretlendirici birkaç laf edecekti. Genç Jedi iyi bir komutan olabileceğini ispat etmişti. Cesur olduğundan kimsenin şüphesi yoktu – Geonosis Savaşı, Jabiim ve diğer pek çok umutsuz durumda yaptıkları bunu defalarca ispat etmişti. Jabiim'de bir ay süren sonu gelmez çatışmaların ardından Şansölye Palpatine kendisine cepheden ayrılmasını emretmiş, tahliyeye ve arkadaşlarına yardım edemeden dönmek zorunda kalmıştı. Anakin ne kadar gönülsüz olsa da emre itaat etmişti. Acıya, ölüme ve yenilgiye yabancı değildi. Özel olduğunu biliyordu. Kaderinde yönetmek vardı. Genç Jedi'ın Güç hassasiyeti eşsizdi; bir deha derecesinde zekiydi. Halcyon bir gün Anakin'in Üstat olacağından ve Konsey'e üye seçileceğinden emindi. Komuta ve önderlik yeteneklerini kanıtlamış ve diğerlerini ne yaptığını bilen biri olduğuna ve onu takip ederlerse zafere ulaşacaklarına ikna etmişti. Onu gün be gün gözleyen Halcyon, Anakin'in duygularının etkisinden kurtulacağından emindi.

Halcyon durdu. Bu son saatte Anakin'in olabileceği tek yer vardı.

"Anakin, nasıl gidiyor?"

Şaşıran Anakin avcısının, Azure Angel II, kokpitinde doğruldu. "Sadece son dakika kontrolleri yapıyorum." Avcıdan aşağı sıçrayıp elini bir beze sildi. "Hazırım."

Hangar sessizdi; diğer makineler, özellikle de mekikler çatışmada zarar görmemesi için bağlanmıştı. İkisi boş bir kasanın üzerine oturdu.

"Birkaç saat daha kaldı, sonrası malum," dedi Halcyon. "Komutan altında on bin asker var. Nasıl bir duygu bu?"

"Hazırım." Anakin dizine vurdu. "Hazırım."

"Kolun iyi mi?"

"Her zamankinden daha iyi." Anakin bunu ispat etmek için parmaklarını oynattı. "Üstat Halcyon, bir şey sormak istiyorum..."

Halcyon, dikkatle Anakin'e baktı. "Tabii. Neymiş?"

Anakin bir an tereddüt etse de devam etti, "Grudo bana Slayke'le olan maceranızı anlattı, ben de size bununla ilgili soracaktım ki..." Omuz silkti. "Neden? Onunla o gün neden dövüştünüz? Daha doğrusu neden onunla onun istediği şekilde dövüştünüz?"

"Bunu ben de kendime çok sordum," dedi Halcyon, derin bir nefes çekerek. "Slayke'in peşine düşmeyi hiç istememiştim. Onu en iyi asi, en kötü olarak da korsan kabul ediyorlardı. Ama ben sadece Cumhuriyet'in zaten yapması gerektiği şeyi yaptığını düşünüyorum. Eve gitme planım vardı -" lafını düzeltti. "- arkadaşlarımı görmek ve dinlenmek için ama Konsey beni Slayke'in peşine gönderdi. Ben de emirlere uymak ve yapmak için yemin ettiğim görevleri yerine getirmek zorunda kaldım. Biz Jedi'ların özel hayatı, diğerleri gibi ailesi olmaz." Sesinde Anakin'i şaşırtan acıklı bir ton vardı. Kendisi de şu an biraz böyle hissediyordu. Elinde olmadan Padme'nin mektubunu taşıdığı yerin üzerine dokundu.

"Yani," diye devam etti Halcyon, "Slayke'in gemilerinin iniş yaptığı yere vardığımızda onun gemide olmadığını biliyordum. Grudo'nun orada elinde bıçakla dikilmesinin de bir tür yanıltma olmasından şüphelenmiştim. O zaman bunun beni Slayke'in ve mürettebatının saklandığı ormandan uzak tutmak için bir numara olduğunu düşündüm." Acı acı güldü. "Ama nedense umursamadım," dedi üzülerek.

Anakin, Jedi Üstadı'nın bu hali karşısında şaşırmıştı.

"Anakin, sana güvenebilir miyim?" diye sordu aniden.

Jedi Üstadı son derece ciddiydi ve üzüntüsü gözlerinden okunuyordu. Anakin ona tabii ki bana güvenebilirsiniz demek istedi, ama birden ona böyle bir güvence verip veremeyeceğinden emin olamayarak "Devam edin," dedi.

Bir süre duran Halcyon devam etti. "Jedi'ların diğerleriyle duygusal bağlar kurmamasının nedenlerini biliyorsun, değil mi?" Anakin cevap vermedi, zaten bu da bir soru değildi. "Çünkü duygular Jedi'ın idrakini gölgeler, onu görevinden uzaklaştırır ve yapmak için yemin ettiği şeyleri yapmasını güçleştirir. Ben bunu başaramadım."

Nejaa Halcyon, Anakin'e karısı ve oğlunu anlattı.

Anakin hiçbir şey söylemeden akıl hocası olarak gördüğü bu adama hayretle baktı. Halcyon gülümsedi ve Anakin'in çenesinin altına vurdu.

"Tutmasaydım ağzın açık kalacaktı," dedi. İç çekti. "İşte bu. Bilen tek kişi sensin. Geri döndüğümüzde Jedi Konseyi'ne anlatacak mısın?"

Anakin ne diyeceğini bilmiyordu. "Hayır," dedi, sesinin tonunu kontrol etmeye çalışarak. "Bence Yoda zaten biliyordur. Ondan pek bir şey kaçmaz." Sonra da suçluluk duygusu ve dürüstlük galip geldi. "Ayrıca ben seni ihbar edersem sen de beni ihbar edersin," dedi alelacele. O da ona Padme'yle olan evliliğini anlattı.

Hayretle bakma sırası Nejaa Halcyon'a gelmişti. Kendini toparladığında konuştu, "Evli mi? Sen mi?" başını hayretle iki yana salladı. "Naboo'ya birlikte gittiğiniz zaman mı evlendiniz?" dedi alçak sesle, "Obi-Wan bile bilmiyor yani?"

Anakin kalbinin derinliklerinden su yüzüne çıkan bu yalanın mahcubiyetiyle kızardı. "Bu biraz... zor," dedi. "Obi-Wan benim Üstadım ve ona yalan söylemekten nefret ediyorum!"

Halcyon başını salladı. "Biliyorum. Biliyorum. Bize öğretilen her şeye karşı geldik. Bir Jedi olmanın koşulu olan her şeye..." sesi alçalıp kayboldu.

"Ama yanlış yapmışım gibi gelmiyor bana," diye çıkıştı Anakin. "Yani yalan söylediğimden pişmanım ama aşktan ya da birine değer vermekten değil! Padme'yi sevdiğim için kendimi daha az Jedi hissetmiyorum!"

"Ben de bu çelişkiyi yaşadım," dedi Halcyon.

"Bazen düşünüyorum da eğer Yoda benim durumumu biliyorsa neden beni bu seferin komutasına atadılar. Neden seni komutan yardımcım olarak seçmeme izin verdiler – aynı sırrı saklayan iki kişi? Bunun nedeni hazırda sadece ikimizin olması değil. Tapınak'ta bu görev için uygun başka Jedi'lar da vardı. Neden böyle oldu?" Anakin'e baktı ve omuzlarını gerdi. "Bence mesele şu. Bence bize kendimizi ispat etmemiz için bir şans verildi – bana en azından bu kadarını söylediler. Şimdi bu görevin bir sınav olduğuna her zamankinden çok ikna oldum." Sanki bir şey daha diyecekti ama sustu ve ayağa kalktı. "Yola çıkma vaktin geldi, genç dostum." Durdu. "Yeteneklerimizi onlara ispat etme zamanı."

"Herhalde öyle," dedi Anakin doğrularak, tokalaşırlarken Konsey'in aklından geçen sınavın nasıl bir şey olduğunu düşünmeden edemedi.

   15   

"Hücum! Hücum! Hücum!" Tonith yumruğunu kontrol panelinin üzerine indirdi. "Tüm cephe boyunca saldırıya geçin! Savunmalarını yarmak için elimizde ne kadar savaş droidi varsa üzerlerine sürün! İleri karakollarını zaten ele geçirdik; bu avantajı değerlendirmek şart!"

Tonith karargâhını savaş alanına tepeden bakan ve iletişim merkezinin bulunduğu platonun üzerine kurmuştu. Bu sayede hem savaşın gidişatını görebiliyor, hem de kendisi ve kurmayları tehlikeden uzak durabiliyordu.

"Fakat, Amiralim," diye itiraz etti kıdemli kontrol teknisyeni B'wuf. "Önceki saldırılarda yüz binden fazla droid kaybettik. İleri karakolu da zaten iki kez ele geçirmiştik ve ikisinde de geri aldılar. Kayıplarımız çok büyük. Saygısızlık etmek istemem, Komutanım, ama size takviye gelene kadar mevzilerimizi savunmamız gerektiğini söylemek zorundayım. Ancak ondan sonra onları sayı üstünlüğümüzle ezebiliriz."

"Şunu unutma, B'wuf, bankada duran para sadece faiz kazanır. Servet elde edebilmek için yatırım yapman gerekir." Teknisyeni dikkatle süzdü. B'wuf'un dinleyeni rahatsız eden ağır konuşmak gibi bir âdeti vardı, sanki söyleyeceği yanlış bir şeyin başına açacağı dertlerden korktuğu için her kelimeyi defalarca düşünüp öyle söylermiş gibi bir hali vardı. Tonith'e göre o tipik bir teknisyendi, gerçek dünyada neler olup bittiğini tam olarak anlayamazdı. Eğer kararlı olursa bu adam ısrarından vazgeçecekti ve onun ısrarından vazgeçmesi gereken yerde de o kararlı olacaktı. Tonith böyleleriyle daha önce de çok uğraşmıştı ve bu alanda olmasa da başka alanlarda faydalı olacaklarını bilirdi.

"Ben -" diye girdi söze B'wuf.

Tonith lafını kesti. "Bu savaş droidleri senin mi? Onların parasını sen mi ödedin? Onlar senin malınmış gibi davranıyorsun. Onlar sadece sermaye B'wuf, aktif bir pazardaki sermayeler ve akıllıca yatırım yapılmadığı müddetçe de değersizler, anladın mı? Benim görevim bu yatırımı yapmak ve seninki de emirlerime itaat etmek. Her harfine B'wuf, her harfine. Şimdi -" Tonith tüm karargâh personelinin durup kendilerini izlediğinin farkındaydı. "Sizler, işinizin başına!"

Teknisyenlerin hepsi aynı anda konsollarına döndü. Tonith tekrar B'wuf'a döndü. "Takviyeler kısa süre sonra burada olacak. Geldiklerinde bu meselenin çözülmüş olmasını istiyorum. Piyade, top ateşi ve tankların desteğinde ilerlesin -"

"Fakat, Komutanım, General Khamar'la yapılan savaşın ardından hava kuvvetlerimizin elinde yeterli güç kalmadı. Siz de bilirsiniz ki zafere ancak tüm askeri unsurların muharebeye sürülmesiyle erişilebilir."

"Ama onların da hava gücü yok!" dedi Tonith, bezginlikle ellerini birbirine vurarak.

"Ama, Komutanım, filomuz -"

"Filomuz bir işe yaramıyor. Gemlerimiz onların gemilerini gözetliyor, hiçbiri çatışmaya girmeye cesaret edemiyor, çünkü birkaç gemi kaybedilirse güç dengesi değişecek; hiçbiri yardımımıza da gelemiyor, çünkü yörüngeden çekilirlerse güç dengesi düşmanın lehine değişecek. Kısacası yardıma gelen yok ve takviyeler gelene kadar kendi başımızayız. Takviyeler geldiğinde düşman filosunu silip süpürecek -"

"Ama, Komutanım, Sluis Van'ı ablukaya almış olan gemilerimiz var. Onların bölgeye mayın döşeyip sonra da -"

"Onlara ihtiyacımız yok. Şimdi işinin -"

"Fakat, Komutanım, öldürdüğümüz her birine karşılık yüzlerce droid kaybediyoruz!" diye itiraz etti B'wuf, yüzünün rengi değişmişti.

"Peki, hesabı sen yap! Düşman kaç kişi? Bizim kaç droidimiz var? Savunmalarını bir kez yardık mı kayıpları artacak ve sonunda dağılacaklar. Son erine kadar hepsini yok edeceğiz. Şimdi işinin başına!"

"Fakat, Amiralim," diye iyice uzattı B'wuf.

"Yürü be adam! Benimle tartışmayı da kes!" sabrı tükenen Tonith iki nöbetçiye işaret etti. "B'wuf, şu köşeyi görüyor musun? Orada otur. Siz," dedi droidlere dönerek, "kımıldarsa onu öldürün."

"Emredersiniz, Komutanım. Onu öldürmemiz için ne kadar kımıldaması gerekiyor?"

Tonith bezginlikle başını salladı. "Eğer ayağa kalkmaya çalışırsa onu öldürün. Diğer türlü bütün gün sırtını kaşısa da umurumda değil. Ayrıca B'wuf orada dururken sesinin çıktığını da duymayayım. Şimdi kımılda."

Beyaz yüzlü B'wuf köşeye gitti ve oturdu. İki droid de gidip tepesinde dikildi. B'wuf yavaşça elini kaldırıp kafasını kaşıdı. Bir şey olmadı. İç çekti.

Tonith komuta odasının ortasına yürüdü. "Emirlerimi duydunuz. Derhal uygulayın. Şu andan itibaren tüm operasyonun komutasını bizzat ele alıyorum. Şimdi tüm gücünüzle yüklenin. Kayıp oranı önemli değil. Biraz daha çabayla savunmalarını yarabiliriz. Zafere az kaldı!"

Bir hizmet droidi elinde bir çaydanlıkla geldi. Tonith bir bardak çay doldurdu. "İsteyen var mı?" diye sordu, çaydanlığı teknisyenlere doğru uzatarak. Hepsi meşgulmüş gibi yapmaya devam ettiler. "Neyse." Tonith omuz silkti ve çayından bir yudum aldı. Sırıttı. Dişleri her zamanki gibi pembeydi.

"Eeeeyaaaaa! Alın bakalım! Haydi! Gelin de görelim!" diye bağırdı Erk, mazgallardan dışarıya hedef gözetmeksizin ateş ederek. İstese de ıska geçemezdi. Her atışı bir droidi daha parçalara ayırıyordu. Ama durmadan gelmeye devam ettiler. Topçu üzerlerine ateş yağdırdı ama bir şey değişmedi, önlerindeki namluların ışıklarına nişan alıp ateş ederek yollarına devam ettiler.

"Erk! Gitmemiz gerek! Çok kalabalıklar," diye bağırdı Odie, ama Erk sanki canını sıkan bir böcekmiş gibi başını sallayıp ateş etmeye devam etti. Hayatında hiç bu kadar bol hedef görmemişti ve kontrolden çıkmışçasına onlara ateş etmekten kendini alamıyordu.

Odie onu omuzlarından tutup geri çekmeye çalıştı ama onu geri itip ateş etmeye devam etti.

Odie koruganın etrafını saran yüzlerce droidi görebiliyordu. "Bizi kuşatıyorlar! Şu silahı bırak ve teçhizatını kuşan. Buradan hemen gitmemiz gerek," diye bağırdı. Koruganın girişinden tırmalama sesleri geldi. Odie silahını kapıp hemen girişe koştu. İki droid kısa merdivenlerden aşağı iniyordu; ikisini de vurdu. Erk fark etmedi bile. O bağırıp küfrederek ateş etmeye devam etti.

"Tank droidleri," dedi Odie. "Tank droidleri!" onlardan ikisinin piyadenin peşi sıra gelerek mazgallara ateş ettiğini görebiliyordu. Tank droidleri "Crawler" kalın zırhlıydılar, ağır hareket ederlerdi ve tam otomatik silah platformları piyadeyi desteklemekte kullanılırdı. İki senkronize öne monteli lazer topu askerlere, araçlara ve koruganlara karşı çok etkiliydi. Toplara ek olarak uçaksavar silahları ve bombaatarları da vardı. En uygun olarak basamak şeklinde dizilirlerdi, böylece gerideki araç öndekinin kanadını koruyor olurdu.

Tank droidleri korugana yaklaştıkça yer titremeye başladı.

Odie Slayke'in topçusunun yağdırdığı lazerlerin bu metal canavarların zırhından sektiğini görebiliyordu. "Ateşi kes," diye bağırdı, yumruğuyla tüm gücüyle Erk'in miğferine vurdu – ama hâlâ bir şey değişmemişti. En yakındaki tank droidine ateş etti. Araç hemen namlusunu onların bulunduğu korugana çevirdi ama ateş etmesine fırsat kalmadan aracın altındaki yer yukarı doğru patlayıp aracı ters şekilde koruganın üzerine attı.

Slayke'in Ayrılıkçıların tüneline karşı kazdırdığı tünel hedefine varmış ve tank ateş etmeden saniyeler önce infilak etmişti.

Odie'nin bayılmadan önce duyduğu son şey birinin çığlık attığı oldu.

Slayke kurmaylarına baktı. "Zamanımız kalmadı," diye başladı. "Konuşarak zaman harcamaya niyetim yok. Hepiniz ne yapmanız gerektiğini biliyorsunuz; başından beri büyük bir saldırı bekliyorduk." Durdu. "İşte bu o," dedi onlara, durumun umutsuz olduğunun hepsi farkındaydı. Izable, Eliey ve Kaudine düşman eline geçmişti ve ön saflardaki topçular ve sağ kalan askerler, ana karargâhın gerisindeki Judlie'yi merkez alan bir hatta geri çekilmişti. Bu Slayke daha Praesitlyn'e inmeden önce planlanmış bir şeydi. Düşman geçici olarak takviye almak ve saflarını düzenlemek için durdu.

"Bulup bulabileceğimiz fırsat budur," dedi Slayke. "Judlie'de son savunma hattımızı bu zaman zarfında kurmalıyız. Elde kalan birliklerinizi derhal geri çekin." Silahını çekti ve harita masasından uzaklaştı.

Durdu ve subaylara döndü. "Buraya geldiğimizde bunun olabileceğini hepimiz biliyorduk. Olduğu için üzgünüm. Coruscant'ın bize yardıma geleceğini sanmıştım. Belki de yoldadırlar. Artık önemi yok. Biz buradayız, onlarsa değil. Yardım geldiğinde düşmanı öyle bir hırpalamış olacağız ki tek bir Jedi Padawan'ı bile işlerini bitirmek için yeterli olacak," durdu. "Bu orduya teslim olmamızın söz konusu olmadığını hepiniz biliyorsunuz." Silah arkadaşlarına söylemesi gereken bir şey daha vardı. "Eğer öleceksek herhalde bundan daha iyi bir yer bulamazdık. Sizlere komuta etme, sizlerin dostu olma ve zorluklara birlikte göğüs germe şerefine nail olduğum için mutluyum. Öbür dünyaya giderken sizin gibi kişilerin bana eşlik edecek olması büyük bir onur. Haydi, onlara elimizden gelen güçlüğü çıkaralım."

Harita masasının çevresindeki bir düzine subay esas duruşa geçti ve sağ yumruklarını kaldırıp bağırdı, "Oooorahhh!"

Erk belli belirsiz üzerindeki ağırlığın farkına varmaya başladı. Gözlerini açtı ama bir şey göremedi. Zifiri karanlık mıydı yoksa kör mü olmuştu? Paniğe kapılmamaya çalışarak onu koruganın zeminine yapıştırmış olan enkazın altından bir kolunu kurtarmayı başardı ve bileğini gözünün önüne getirdi. Saati karanlıkta parlayınca rahat bir nefes aldı – demek ki kör olmamıştı. Üzerinde bu ağırlık varken rahat nefes alamıyordu. Kımıldadı, ağırlık yer değiştirdi ve inledi. Bu Odie'ydi. O yana yuvarlanırken ikisinin üzerine yığılmış olan molozlar da kenara kaydı.

"Oof." Tekrar nefes alabiliyordu.

Odie inledi. "Başımıza bunları açtığın için sağol," dedi sonunda.

Erk başta ne demek istediğini anlamadı. Sonra, "Oh. Evet. Onlardan bir sürü vurdum ama, öyle değil mi?" kol ve bacaklarını esnetti ve dik oturdu. Ezik ve çürüklerine rağmen hâlâ savaşabilecek durumdaydı. Karanlıkta yoklayarak Odie'yi buldu ve koltuk altlarından tutarak kaldırdı. "Yaran nerede?"

""Uhn. Sanki kalçamda büyük bir ezik var gibi. Onun haricinde - elini saçlarının üzerinde gezdirdi – herhalde bir şeyim yok. Yüzünün bir tarafında kurumuş kan var gibi hissetti. Parmaklarıyla başının yanındaki kurumuş kanı yokladı. "Anlaşılan bir süredir burada yatıyoruz," dedi. "Kan pıhtılaşmış." Elini kemerine attı ve bir aydınlatma çubuğu çıkardı. Düğmesine bastı ve korugan bir anda parlak ışığa boğuldu. Bu iyi haberdi. Kötü olansa patlamayla koruganın önü çökmüş, tavandan iki büyük moloz kopmuş ve ikisini iki metre yüksekliğinde ve üç metre genişliğinde bir alana hapsetmişti. Odie elini kayaya bastırdı. "Yekpare kaya," dedi. "Tepemize inmedikleri için şanslıyız yoksa dümdüz olmuştuk." Elini bir parçaya dayayıp itti. "Bayağı sağlam görünüyor. Anlaşılan sıkışıp dengede kalmış gibiler."

"Neyse ezilmedik hiç değilse. Havamız var, güvendeyiz ve keyfimiz de yerinde," dedi Erk.

"Anlaşılan seninle ancak yer altında bir araya gelebiliyoruz."

"Öyle. Başka türlü fırsatımız olmuyor. O aydınlatma çubuğu ne zaman söner?"

Odie omuz silkti. "Güç hücresiyle çalışıyor. On gün önce şarj etmiştim ve o zamandan beri de kullanmadım. Tahminimce yetmiş beş – yüz saat arası gider."

"O zamana kadar buradan çıkmış oluruz." Miğferini aldı ve kafasına takmaya çalıştı. İşe yaramadı, kafasından çıkan miğfer molozların altında kalıp ezilmişti. Elinde salladı ve sonra Odie'ye döndü. "Seninkini dene."

"Bulabilsem denerdim." Etrafına bakındı. "Muhtemelen enkazın altında kaldı. Çok güzel. Karargâhla bağlantımız da kesildi, tabii hâlâ yerinde duruyorsa."

"Duruyor. İnan bana. Pekala, beni yeterince burada tuttun. Şimdi dışarı çıkmak için planın nedir?"

Burnunu çekti. "İkimiz de ıslık çalmaya başlayalım. Islığımızın titreşimleri kayaları çatlatır ve biz de gün ışığına çıkarız, kozasından çıkan böcekler gibi."

Erk bir süre ona baktı ve ardından kahkahayı patlattı. O da gülmeye başladı. Ortalık toza boğulup ikisi de öksürmeye başlayana kadar güldüler.

"Korkuyorum," diye itiraf etti Odie, bir süre sonra. "Burada temelli kısılıp kaldık, değil mi?"

Erk hemen cevap vermedi. Aslında onun da aklında farklı bir şey yoktu. "Anlaşılan bir çıkış yolumuz yok," dedi, bir süre sonra elini kayanın yüzeyine dayayarak.

"Cumhuriyet yardım göndermedi, değil mi?" diye sordu Odie, aslında bir cevap beklemiyordu.

"İhtiyacımız olduğunda burada olmadıkları kesin."

"Anlaşılan burada ölüp gideceğiz."

"Öyle gözüküyor." İçini çekti ve uzanıp elini tuttu.

"Açlıktan önce susuzluktan ölürüz. Başımızdan geçen onca şeyden sonra sonumuz böyle olacakmış demek ki." Sesindeki umutsuz tonu gizleyememişti. Enerjisini boşa harcamamak için çubuğu kapattı.

Saatlerce karanlıkta durdular. Güzel geçen yıllarından, dostları ve akrabalarından, sevdikleri müziklerden, evlerinden, yedikleri yemeklerden bahsettiler. Erk daha çok yer dolaşmış ve daha çok yer görmüştü, iyi de bir hikayeciydi. Maceralarıyla Odie'yi sık sık güldürdü. Çavuşun koruganda kendilerine verdiği tayının birazını yediler. Hiç değilse ikisinin de bir matara dolusu suyu vardı.

Yiyip içtikten sonra bir süre sustular. Sonra Erk, Odie'yi kendine doğru çekti ve onu öptü. Birbirlerine sıkıca sarıldılar ve korku ve yorgunluğa teslim olduklarında da birbirlerinin kollarında uykuya daldılar.

Erk uyandığında saatine göre gece yarısıydı. Önce matarasından su içti, sonra da Odie'yi dürtüp uyandırdı. "Akşam yemeğini kaçırdık," dedi ona. Odie dik oturdu ve ellerini saçlarının arasında gezdirdi. "Odie, burada ölecek değilim! Duydun mu beni? Burada ölmeyeceğiz!"

"Bunu nasıl yapmayı düşünüyorsun?" Odie elini kayaya bastırdı, durumda bir değişiklik yoktu.

"Bilmiyorum ama yapacağız!"

Gün şimdi daha çabuk batıyordu. Birkaç silah dışında – ancak bir batarya – Slayke'in tüm topçusu susturulmuştu. Avcı uçakları çoktan yok edilmişti zaten; yörüngesindeki filosundan geri kalanlara ulaşabileceği bir mekiği bile yoktu, zaten kimse de bir yere gitmeyi düşünmüyordu. Düşman birlikleri Slayke'in savunma hattındaki ileri uçları aldıktan sonra durmuş, son saldırı için takviye alıyor ve dağılan birliklerini toparlıyorlardı. Saldırıya belki de sadece dakikalar vardı. Saldırının başladığından beri Slayke'in eline geçen tek boş zaman buydu. Bu zamanı da son direnişleri için hazırlık yaparak geçirdi.

Slayke oturmuş kendisine Judlie'nin önündeki araziyi 360 derece açıyla görme imkanı sağlayan dürbününden bakıyordu.

"Komutanım, birliklerin konumları bu şekilde."

Bir subay ona bir ekran uzattı, çabucak bir göz attı. "Komutanlara mevzilerini ne pahasına olursa olsun tutmalarını söyle. Ancak başka hiçbir çare kalmadığında geri çekilmelerine izin veriyorum. Eğer çöle kaçma imkanları varsa bunu deneyebilirler. Bunu onlara ilet." Subay selam verdi ve iletişim konsoluna döndü.

Slayke çöle kaçarlarsa hepsinin öleceğini biliyordu ama yine de biraz daha yaşamış olurlardı.

Topçu baraj ateşi yeri göğü titreterek mevzilerine doğru yaklaşmaya başladı.

"Ateş kesildiğinde gelecekler," dedi Slayke yardımcısına. "Başka çare kalmadığında başınızın çaresine bakın. Burada durup ölmeye ben de niyetli değilim."

Dürbün artık işe yaramıyordu; iki ordu arasındaki bölgede toz dumana karışmıştı ve hiçbir şey görmek mümkün değildi. Kurmaylarına döndü. Hepsinin gözleri ve yanakları çökmüştü, yüzlerinden kan çekilmişti, ama her biri görevine devam ediyordu; kimi topçu ve piyade birliklerine talimat veriyor, kimi de silah, cephane ve erzak durumunu kontrol ediyordu. Yakınlara düşen bir merminin kaldırdığı toz etraflarını kuşatırken diğer bir patlamayla da tüm korugan titredi ve bir subay bağırdı, "Yine ıska!" birkaçı güldü. Birisi öksürdü. Subaylar kendi aralarında konuşuyorlar ve artık kendisinden pek bir eser kalmamış olan bir orduyu yönetmekten bahsediyorlardı.

Büyük bir gürültü duydular, önce uzaktan geliyordu ama yavaş yavaş onlara yaklaştı. Sesin arkalarından geldiğinden emindiler. Slayke yumruğuyla alnına vurdu. Ne olduğundan hiç şüphesi yoktu, bu onların sonunun geldiğinin habercisiydi.

"Takviyeleri geldi," dedi Slayke. "Silah ve teçhizatınızı kapın."

"Sıraya geçin!" diye bağırdı bir subay. "Hiç değilse savaşarak öleceğiz!"

Slayke tüfeğini başının üzerine kaldırdı. "Beni takip edin!" diye emretti.

   16   

Anakin muharebe kruvazörlerinin saldırı düzenine geçmesini beklediği Neelian'ın köprüsünde sabırsızlıktan volta atıyordu. "Ben de onlarla birlikte olmalıydım," diye mırıldandı.

"Hayır, senin yerin burası," diye cevap verdi Grudo. "Planımız bu; herkes de bunu kabul etti – sen de dahil. Komutanların da emirlere itaat etmesi gerekir. Savaş planı onaylandıktan sonra herkes ona uymak zorundadır. Ancak bu şekilde her şey plana göre işleyebilir. Lütfen otur. Mürettebatın sinirini bozuyorsun."

O sırada Neelian'ın kaptanı Luhar, Anakin'e baktı. Yanındaki yerçekimi koltuğunu işaret etti. "Komutan, buyurun oturun."

Anakin istemese de koltuğa yerleşti. "Burada böyle beklemekten nefret ediyorum," diye homurdandı.

"Yakında istediğiniz kadar olay olacak zaten," dedi Luhar. Anakin'in nasıl biri olduğundan emin değildi ve Jedi olsun ya da olmasın komutan yardımcısı olamayacak kadar genç ve tecrübesiz olduğunu düşünüyordu. General Halcyon'un başına bir şey gelmemesini diledi. "Görüntüyü büyüt," dedi seyrüseferciye. Ranger'ın görüntüsü aniden ekranlarda belirdi. "Çok güzel bir gemi," dedi Luhar.

Luhar etkileyici görünümü olan bir adamdı, orta yaşlıydı ve saçları gümüşi griydi. Anakin, Neelian'ın köprüsüne adım attığı ilk anda bu adamın profesyonel soğukkanlılığına hayran kalmıştı. Fakat Neelian'ın görevi düşman filosuyla çatışmaya girmek değil de nakliye gemilerine yörüngeye kadar refakat etmek ve gezegene iniş operasyonunu koordine etmekti. Anakin, büyük sorumluluk gerektirmesine rağmen, bu görev kendisine teklif edildiğinde kabul etmişti ama genç Jedi aksiyona doymayan dürtülerini kontrol etmekte zorlanıyordu.

Düşman komutanı kendi filosunu Galaksilerarası İletişim Merkezi'nin yer aldığı yarıkürenin üzerindeki yörüngede, kutuyu andıran bir savaş düzenine sokmuştu. "Gezegene inilebilmek için bu kareyi dağıtmamız gerekecek," dedi Anakin.

Luhar başını salladı. "Bu güçlü bir savunma düzenidir. Ama bunu saldırı hızında üç gemilik saflardan oluşan kol düzeniyle yarabiliriz. Gemilerimiz aynı anda karenin tek tarafına yüklenir, basamak şeklinde, sanki bir dizi yürüyen merdiven gibi, böylece tüm filo ateş gücünü tek bir sektöre yoğunlaştırabilir. Yaklaşma planımız böyle olacak. Bir kez karenin içine girdik mi kalan düşman gemilerini dağıtıp birer birer yok edeceğiz. Daha önce düşmanla savaşan bir filo da bulunmuş muydunuz, Komutanım?" Bu planın üzerinden defalarca geçmişlerdi, ama uygulanmasına dakikalar kala, bir kez daha tekrar etmenin Anakin'i rahatlatacağını ummuştu.

Anakin başını salladı. "Evet," dedi, "Ama köprüden değil, her şeyin gelişimini başından beri görmemiştim. Ben bunu -" protezinin üzerine vurdu. "- bireysel bir mücadelede kazandım. Hiç sizi öldürmeye niyetli biriyle bire bir dövüştünüz mü, Kaptan? Birisini yakından öldürdünüz mü?"

"Yaptığımı söyleyemem. Komutanın görevi öldürme işini bizzat yapmak değil, bunu diğerlerinin yapmasını sağlamaktır."

Anakin ters ters baktı, birden kaptana sinir olmaya başlamıştı – sesinin tonuna bakılırsa bireysel mücadele onun gözünde bar kavgasından daha önemli değildi.

"Ah! İşte Slayke'in filosundan kalan gemiler." Kaptan Luhar koltuğunda öne doğru eğildi. "Yaptıklarını görüyor musunuz? Onlar da kareye iskele tarafından saldırmak için savaş düzenine geçiyorlar. Göreceksiniz kareyi yarmamız uzun sürmeyecek. Keşke onlarla haberleşebilseydik."

"Eğer bu karıştırıcı platform yörüngede bir yerlerdeyse, Komutanım, bu meseleyi çözeriz," dedi ateş kontrol subayı, omzunun üzerinden oturduğu yerdeki konsola bakarak.

Anakin kendine hakim olabilmeye odaklanmıştı. Jedi tekniklerini uygulayarak kalp atışlarını yavaşlattı ve kendini rahatlattı. Kaptan Luhar'ın söylediklerini kişisel almaması gerektiğini biliyordu. Bu yaşlı askerlerin onun komuta yeteneklerini sorgulamasından daha doğal bir şey olamazdı, onların da kendi görüşleri vardı ve savaş yeteneklerini ispat ettikleri nice seferlere katılmışlardı. Tek yapması gereken kendisinin de bu işleri başarabileceğini ispat etmekti. Derin bir nefes alıp kaslarındaki gerginliği azalttı, tüm rahatsız edici düşünceleri zihninden uzaklaştırdı. Artık köprüdeki eylemleri daha dikkatlice gözlemleyebiliyordu. Pek çok savaş görmüş tecrübeli mürettebat sakince görevlerini yapmaya devam ediyordu. Ekranının görüntüsünü nakliye gemilerinin düzenini görmek için değiştirdi. Neelian'ın çok gerisinde kol düzeninde sıralanmışlardı. Onları muhtemel tehlikelere karşı korumakla görevli refakat gemileri, nakliye gemilerinin çevresine dağılmışlardı, Anakin bu gemilerin kaptanlarının belli bir plan ve rotaya göre hareket ettiklerini biliyordu. Düşman filosunu tümüyle yok etseler bile – ki şu anda artık bu kaçınılmaz görünüyordu – eğer nakliye gemilerine bir şey olursa görev başarısız olurdu.

Görüntü konsolunda parlak bir ışık yandı.

"İşte, başladılar. Ranger ilk salvoyu ateşledi," dedi Kaptan Luhar sakince, sanki bu büyük muharebenin başlaması onun için sıradan bir olaymış gibi. "Torpidolar. Bakalım ne işe yarayacaklar. Zamanı ayarlayın. Tüm istasyonlar rapor verin." Gemideki tüm istasyonların savaşa hazır olduklarını gösteren raporlarını verişlerini dinledi. "Komutan, artık her şey size bağlı. Düşmanın tümüyle muharebeye tutuştuğundan emin olduğunuzda nakliye gemilerini gönderebilirsiniz."

Anakin yapması gerekeni biliyordu. Hissettiği rahatsız edici gerginliği unutmuştu. Zihninde saldırı planının uygulanışını canlandırabiliyordu. Nakliye gemilerinde bulunan, çıkarma araçlarına binmiş, silahları hazır, gezegene inmeyi bekleyen binlerce askeri düşündü. Neelian'ın daha önceden belirlenmiş olan konuma gelmesi nakliye gemilerinin yörüngeye girmeye hazır olduklarını gösteren işaret olacaktı. Neelian'ın kaptanına bu emri verecek olan kişi ise Anakin'di.

"Çıkarma aracımı hazırlayın," diye emir verdi. Nakliye gemileri yola çıkar çıkmaz o da peşlerinden gidecekti.

"Çıkarma aracı hazır," diye cevap verdi lostromo aceleyle.

"Herkes hazır beklesin," diye emir verdi Kaptan Luhar. "Komutan, emrinizi bekliyoruz."

"Henüz değil. Ranger'ın görüntüsünü büyütür müsün?"

Nejaa Halcyon, dudaklarında belli belirsiz bir gülümsemeyle, Ranger'ın köprüsünde durmuştu. Topuklarının üzerinde dengedeydi, sakindi ve kendisine tam olarak hakimdi. Hayatının en önemli görevine başlamasına dakikalar kalmıştı ama son derece soğukkanlı ve kendinden emindi. Başarısızlık ya da ölüm gibi şeyleri düşünüp canını sıkmıyordu; eğer ona ya da Ranger'a bir şey olursa Anakin seferi başarıya ulaştırabilecek yeteneğe sahipti. Eğer ölecekse bile görevinin başında şerefli bir adam olarak ölecekti. Ranger'ın kalkanları kaldırıldı, mürettebatı da savaş istasyonlarındaki yerlerini aldı. Düşmanla çatışmaya her şeyleriyle hazırdılar.

"Komutanım, saldırı noktasına varmamıza iki dakika kaldı," dedi Ranger'ın komutanı Kaptan Quegh.

"Komutanım, General Halcyon?" Konuşan filo istihbarat subayıydı. "Lütfen ekrana bakın. Düşman savunma düzeninin merkezinde yanıp sönen şu nokta düşmanın Coruscant'la haberleşmemizi kesmek için kullandığı karıştırıcı platform."

"O baş belasını nihayet bulduk!" dedi Quegh ve yumruğunu koltuğa vurdu.

Halcyon'un yüzü güldü. "Emin misin, istihbaratçı?"

"Eminim, Komutanım. Bu o. Bir droid kontrol gemisine benziyor, Komutanım. Ayrılıkçılar bizim sahip olmadığımız teknolojilere sahipler. Keşke biz de bu kaynaklara sahip olsaydık."

Kaptan Quegh güldü. "Tepelerine inmemize iki dakika kaldı."

"Pekala istihbaratçı, iyi iş çıkardın. Kaptan ilk salvo için hedefi siz belirleyin."

"Anlaşıldı, Komutanım. Topçu subayı, proton torpido salvosu için şu hedefe nişan al. Güdüm sistemini kapatın. Görüş hattı yönlendirme sistemini kullanın. Bu bebeklerin kusursuz olmasını istiyorum." Ranger'da iki MG1-A proton torpido tüpünden oluşan bir batarya vardı. Bunlar yeni silahlardı, geminin lazer topu bataryalarına ilave olarak kullanılıyorlardı ve henüz savaş alanında test edilmemiş olsalar da yok edici potansiyelleri büyüktü, saatte yirmi bin kilometre hız ve üç bin kilometre menzile sahiptiler. Kalkanlardan etkilenmeden doğrudan hedeflerine gidebilirlerdi. Görüş hattı yönlendirme sistemini kullanarak hedefine doğru yol alan füzenin daha yakındaki başka bir gemiye kilitlenmesi de engellenmiş olurdu.

"Hedefe kilitlendik, Komutanım. Mesafe bin kilometre."

"Saldırı noktasına otuz saniye," dedi seyrüseferci.

"Hazır olduğunuzda ateş açın, Kaptan," diye emir verdi Halcyon. Quegh'in yanındaki yerçekimi koltuğuna oturup kemerini bağladı ve beklemeye başladı.

"Ateş kontrol," dedi Kaptan, "Emrimi bekleyin -"

"Saldırı noktasına vardık, Komutanım," dedi seyrüseferci.

"Ateş! Nöbetçi subay. İlk salvonun ateş saatini seyir defterine kaydet." Halycon'a döndü. "General, düşmanla çatışma başladı."

Ekranlar parlak bir ışıkla kaplandı. "Vurduk! Vurduk!" diye bağırdı seyrüsefer subayı. İletişim konsolları bir anda canlandı ve köprü diğer gemilerden gelen seslerle dolmaya başladı.

"Şurayı bir düzene sok," dedi Quegh, geminin komuta kontrol ağını düzenlemekle meşgul olan, iletişim subayına. "Filoya beni takip edip planı uygulamasını bildir." Halcyon'a döndü. "Düşmana galip gelebilmemiz için bize gereken bu."

"Kaptan, Slayke'in güçleriyle iletişime geçmeyi deneyebilir misin? Ayrıca beni de Coruscant'a bağlayın. Düşmanla muharebeye tutuştuğumuzu bildirmek istiyorum. İlk salvo bizden."

"İkinci de onlardan," dedi Kaptan Quegh ve ekranı işaret etti. Saldırı formasyonunun sancak tarafındaki bir ağır kruvazör kırmızı bir ışıkla aydınlandı. Işık çabucak yayıldı; sonra da daha parlak bir ışık tüm gemiyi yuttu. Başını iki yana salladı. "Bu vurulan By'ynium'du. Lench'in gemisi. İyi bir kaptandı. Mürettebatı da iyiydi." Halcyon'un filosu yaklaşırken düşman gemilerinin her yanında parlak ışıklar yanıp sönmeye başladı.

Ranger aniden iskele tarafına savruldu. "Herkes görevine devam etsin. Hasar raporu verin!" Geminin istasyonları kayda değer bir hasar bildirmedi. "Yakınımıza isabet etmiş," dedi Quegh, iç çekerek. "Bize nişan alıyorlar, herkes sıkı tutunsun." Düşman gemileri ekranlarında gittikçe büyürken Ranger'ın tüm bataryaları da ateş açtı. Halcyon düşman gemilerinin çoğunun yanmakta olduğunu memnuniyetle izledi.

"Bana gövdenin dış görüntüsünü verin," diye emir verdi Quegh. Sonra da iskele tarafına dönüp bağırdı, "Durun, yakına falan isabet etmemiş. Bize rampa etmişler!"

Büyük bir patlama Ranger'ı beşik gibi salladı. Geminin hızı gittikçe azalmaya başlamıştı. "Diğer gemilere saldırıyı sürdürmelerini bildirin," diye bağırdı Halcyon ve yerçekimi koltuğunun kemerini çözdü. "Durumumuz nedir, Kaptan?"

"Kıç tarafından bir yerden gövde delindi. Sanırım makine dairesi hasar gördü. Geminin kıç tarafında küçük bir araç var. Herhalde gövdedeki delikten içeri giriyorlar. Tüm istasyonlar, hasar raporu verin."

İtici ünitesinden rapor veren yoktu.

"Kaptan," diye rapor vermeye başladı ikinci kaptan, "tüm hava kilit kapıları çalışır durumda değil. Oraya gidip hasarı kontrol etmek istiyorum, Komutanım."

"Hemen git."

"Ben de seninle geliyorum," dedi Halcyon. "Siz ikiniz -" kapının girişinde duran iki nöbetçiyi işaret etti – sizler de bizi takip edin." Işın kılıcını kemerinden çekti.

Nöbetçiler sırıtarak söyleneni yaptılar. "Zamanı gelmişti," dedi içlerinden birisi.

"General, ne yapıyorsunuz?" diye sordu Quegh.

"İkinci kaptan ve bu nöbetçilerle kıç tarafına gidiyorum, Kaptan. Eğer gemiye girenler olmuşsa onları yok etmek zorundayız." İkinci kaptana döndü. "Komutan, silahını çek."

"Nasıl -"

"Ben hallederim. Mürettebata kendilerini savunmalarını söyle."

"General sizi derhal buradan götürmemiz gerek!"

"Buna zaman yok, Kaptan. Neelian'a mesaj gönder. Komutan Skywalker'a benden tekrar haber alana kadar komutanın onda olduğunu bildir. Birliklerin gezegene inişine o komuta etsin. Kapıyı arkamızdan kapatın ve tanıdığınız kişiler hariç kimseye açmayın." Yanındaki üç kişiye döndü. "Haydi, gidip şu rampacılara hadlerini bildirelim."

"Ranger isabet aldı," diye bağırdı Anakin. Köprüdeki herkes hayretle baktı.

"Sanırım haklısınız." Kaptan Luhar öne doğru eğildi. "Komutan, bu demektir ki -"

"Komutanım, Ranger'dan mesaj var. Makine dairesinin hasar gördüğünü ve kendilerine rampa edildiğini bildiriyor. General Halcyon, Komutan Skywalker'ın komutayı alarak gezegene birliklerin inişinin idaresini üstlenmesini istedi."

"Şuraya bakın!" diye bağırdı mürettebattan biri. "Gemiye rampa ediyorlar." Ekranda Ranger'ın kıç tarafına yanaşmış silik bir şekil gördüler. "Bir tane daha."

"Bunlar rampa gemileri," dedi kaptan. "Düşman gemileri onları bizi pusuya düşürmeleri için kendi filosunun önüne yerleştirmiş. Saldırana kadar perdelenmiş şekilde bekliyorlar. İletişimci, filonun kalanını uyar. Komutan, kara birliklerinin gezegene inmeye başlaması için emir verelim mi?"

Anakin duygularını kontrol altında tutmaya çaba sarf etti. Komuta ondaydı ve artık her şeyden o sorumluydu.

"Teşekkürler, Kaptan. Nakliye gemilerinin inişe geçmesi emrini verin. General Halcyon'un vekili olan tümen komutanına aksi belirtilene kadar tümenin komutasının onda olduğunu bildirin. General Halcyon yerine tüm komutayı ben üstleniyorum." Rodian'a döndü. "Grudo, askerlerimiz savaşa hazır. Hemen onlara katılalım."

Anakin bir an için ekranın önünde durdu. Duman, enkaz, acı ve korku – hepsini görebiliyordu. Ama Halcyon sağdı ve savaşıyordu. Anakin gülümsedi. Rampacılara gerçekten üzüldüm, diye geçirdi içinden. Halcyon'a bir düşünce göndermeyi denedi: İyi şanslar. O ve Grudo uçuş güvertesine geri dönerlerken Coruscant'tan ayrıldığından beri Güç'ü ne kadar az kullandığının farkına vardı.

Ranger'ın komuta odasının kıç tarafında büyük bir kargaşa hakimdi.

"Komutan," dedi bir subay, ikinci kaptanın yanına koşarak, "sizi görmek çok güzel, Komutanım. Makine dairesine girdiler. Mürettebatın tamamı öldü sanırım. Makine dairesine giden tüm kapıları kilitledik ama kapıları kesiyorlar ve sonraki bölmelerde kilitlenmemiş kapılar var. Hazır olsanız iyi olur."

"General, beni takip et." Yardımcı kaptan onu mürettebatın düşük yerçekimi kıyafetleri giymekle meşgul olduğu bir odaya götürdü. "Eğer geminin içinde çatışacaksak geminin gövdesine güven olmaz. Çabuk olun, çabuk!" Kıyafetini giymiş olan mürettebattan birkaçı koşup Halcyon'un kendi kıyafetini giymesine yardım etti.

"Silahları dağıtmaya başladınız mı?" diye sordu Halcyon.

"Halledildi, Komutanım," diye cevap verdi bir onbaşı.

"Güzel. Senin görevin nedir, Onbaşı?"

"Ben gövde mühendisiyim, Komutanım."

"Öyleyse bu gemiyi iyi biliyorsundur, değil mi?"

"Evet, Komutanım."

"Komutan, ben iki nöbetçi ve bu onbaşıyla önden gidip tehditin boyutunu görüp onları oyalayacağım. Mürettebatı bir araya toplayıp onlardan bir saldırı birimi kurmanı istiyorum. Anlaşıldı mı?"

"Anlaşıldı, Komutanım."

Kıyafetini giymiş ve yaşam destek sistemi çalışır halde olan Halcyon geminin köprüsüne gitti. "Kaptan, kıç tarafa durumu değerlendirmeye gidiyoruz. İkinci kaptanı burada rampacıları püskürtecek bir güç oluşturması için bırakıyorum. Buradan görebildiğin nedir?"

"Makine dairesinde hava yok. Önündeki odalardan birinde kapıyı kesmekle meşguller. Bir arıza nedeniyle burayla makine dairesi arasındaki diğer kapıları kilitleyemiyoruz. Her an havasız kalabiliriz. Droidlerin havaya ihtiyacı yok ama bizim var."

"Sorun yok. Herkes özel kıyafetini giydi ve silahlı. Size sürekli rapor göndeririz." Birden Ranger'ın kıç bölmelerindeki hava öyle bir sarsıntıyla boşaldı ki neredeyse onları da yere yıkıyordu. Gürültü bir anda kesilip yerini tam bir sessizliğe bıraktı. Halcyon'un hesabına göre köprüdeki yirmi ve arkasında duran elli mürettebat özel giysiler giymişti. Bu da demekti ki yüz kişilik mürettebat artık ölü kabul edilebilirdi, ya saldırıda ya da özel kıyafetleri olmadığı için ölmüşlerdi.

"Onbaşı, ben geminin sadece belli bölümlerini biliyorum. Bizi kıç tarafına götürmeni istiyorum. Nöbetçiler, hazır mısınız?"

"Evet," diye cevap verdi biri.

Diğeri de ardından ekledi, "Birliğimizden geri kalanlar oralarda bir yerde. Evet, hazırız."

Halcyon ışın kılıcını kaldırdı ve açtı.

"Güzel ışık," dedi nöbetçilerden biri.

"Sen bir de onu şarkı söylerken dinle," diye cevap verdi Halcyon.

"Daha önce ne Jedi Üstadı ne de şu şeylerden görmemiştim," dedi diğer nöbetçi.

"Şimdi gördün işte. Ben önden gidiyorum. Onbaşı sen hemen arkamdan gel. Nöbetçiler, siz de ateşe hazır halde geriden gelin. Hedefi net olarak görmeden ateş etmeyin ve beni vurmamaya dikkat edin."

"Bir Jedi'ı asla vurmam, Komutanım, ama bir general için aynı sözü veremem."

"Buradan sağ çıkarsak ikinizi de kurmay personelim olmak üzere terfi ettireceğim."

"Böyle bir ödülü hak etmiyoruz, Komutanım," diye itiraz etti biri.

Halcyon güldü. "Bu ödül değil. Bir süre sonra bu cezayı hak etmek için ne yaptık diye düşüneceksiniz. Haydi, uyanık olun."

Geminin revirini geçtiler. Sıhhiyeciler özel giysilerini giymeye zaman bulamamıştı. "Zavallılar," diye mırıldandı nöbetçilerden biri.

"Korkarım ki bunlar daha göreceklerimizin ilki," dedi Halcyon. "Onbaşı, doğru yoldan mı gidiyoruz? Bu arada senin adın ne?"

"Evet, Komutanım, doğru yol. Altı bölme ileride bizi B güvertesine bağlayan kapı var. Gideceğimiz yer ise oradan altı bölme daha ileride. Benim adım Dejock, Komutanım."

"Kaptan rapor verin lütfen," dedi Halcyon telsizden.

"Anladığım kadarıyla kapıları geçmekte güçlük yaşıyorlar. Onları kilitleyemedik ama onlara yakın mürettebat bazılarını elle kapamayı başarmış ve onları sürekli taciz ederek kapılardan geçmelerini engelliyorlar."

"Nöbetçiler, sizin adınız ne?"

"Ben Onbaşı Raders, Komutanım."

"Ben de Er Vick, Komutanım."

"Bana General deyin. Şu andan itibaren artık şaka yok."

Mürettebat kamaralarına girdiklerinde savaş droidleriyle burun buruna geldiler. Halcyon tereddüt etmedi. Kılıcıyla droidlerin tüfeklerinden çıkan lazerleri kolaylıkla savuşturdu. Droidlerin arasına öyle bir daldı ki daha diğerleri silahlarını bile doğrultamadan üçü de hurdaya dönmüştü bile. Halcyon doğruldu ve kapıdan gelen üç diğer droidi daha gördü, üçünün de akıbeti aynı olmuştu. Altı saniyede kamara hurdalığa döndü.

"Şu kapıdan ateş edin!" diye emretti. "Yardımcı kaptan, biz onları durdururuz. Birliğin kalanını buraya getir."

İki nöbetçi birbirini koruyarak ilerledi, biri açık kapıdan ateş yağdırırken diğeri sola koştu, bu sefer de onun açtığı ateşin korumasında arkadaşı sağa koşup duvarın arkasına saklandı. Onbaşı Dejock ikinci nöbetçiyi izlemişti. "Komutanım, sonraki bölme depodur. Onun hemen arkası tamir bölümü, ondan sonra da makine dairesi geliyor."

Halycon kapıdan geçti. Oda savaş droidiyle doluydu ve hepsi aynı anda ateş açtı. Halcyon lazerleri ışın kılıcıyla savuşturdu. Lazerlerin büyük bölümü sekip droidlere isabet etti. Saniyeler içinde tamir odası harap olurken içindeki droidlerin tamamı da savaş dışı olmuştu.

Halcyon'un kıyafeti sıyırıp geçen atışlar yüzünden neredeyse erimişti; nöbetçilerden birinin kalçası aldığı isabetle yanmıştı, ama kıyafetindeki otomatik kendini kapama sistemi sayesinde oksijeni ziyan olmamıştı.

"Onları kaçırttık!" diye bağırdı Onbaşı Dejock.

"Evet, onları püskürttük. Haydi diğer odayı da temizleyelim." Halcyon önden atıldı.

"Durun!" dedi yardımcı kaptan, yanında yirmi silahlı adamla birden yanlarına geldi. "İyi görünmüyorsunuz, Komutanım. Kıyafetiniz hasar almış." Odanın haline ve droidlerden geri kalanlara baktı. "Bu hasarı tamir etmek bayağı bir zaman alacak," dedi. "General, köprüye dönüp bir an önce şu kıyafeti çıkarsanız iyi olur. Diğerlerini de birlikte götürün. Biz yapmamız gerekeni biliyoruz. Sizin başladığınızı biz bitireceğiz." Tekrar etrafına bakındı ve ıslık çaldı. "Onları fena harcamışsınız."

Yaralı nöbetçiye yardım ederek üçü köprüye geri döndü. Birkaç dakika içinde yardımcı kaptan ve emrindeki askerler droidleri temizlemişti. Mürettebat kayıp vermemişti. Hasar kontrol çoktan geminin gövdesini tamire başlamıştı ve öndeki bölmelerin bazılarına yeniden oksijen verilmeye başlandı – ama Ranger savaş dışı kalmıştı.

"Gemi ve mürettebat için çok üzüldüm, Kaptan," dedi Halcyon.

"Mürettebat da, gemi de gerçekten iyiydi, Komutanım. Diğer bir gemiye nakil için gerekli düzenlemeleri çoktan yaptım. Gemi hurdaya çıkacak. Eğer siz burada olmasaydınız hepimiz çoktan ölmüştük, General." Quegh elini uzattı ve tokalaştılar.

"Bu iki nöbetçiye iyi bak, Kaptan. Yere indiğimizde onları kurmayıma dahil edeceğim. Bu günlerde böylelerini bulmak zor."

"Komutan Skywalker gemilerin inmesi için izin verdi, Komutanım."

"Güzel! Hemen beni de aşağı indirin yoksa biz gidene kadar zaferi kazanıp tüm itibarı üstlenmiş olacak."

   17   

Alçak irtifa seyrüseferini kullanarak Anakin çıkarma araçlarını ustalıkla yönlendirdi, yerden sadece on metre yüksekten uçuyorlardı. Grudo yardımcı pilot koltuğunda kemerleri bağlı şekilde oturmuştu, Anakin ustalıkla önlerindeki tepeyi aşıp geçerken o da heyecanla oturduğu koltuğun kollarına yapıştı. "Bir tane daha ıskaladık, Grudo! Askerlerin durumu nedir?" Nakliye gemisini uçurduğu için keyfi yerindeydi, üstelik nihayet Rodian'ın sinirlerini bozabilecek bir şey bulabildiği için de ayrıca mutluydu.

Altlarında uzayıp giden araziden başını çevirebilmek için bir bahane bulmuş olmasının sevinciyle Grudo kabinin kapısını açtı ve arkada kemerlerini bağlamış bekleyen elli klon askerine baktı. Sanki otobüsle pikniğe gidermiş gibi orada sessiz sakin oturuyorlardı. Müfreze komutanı Grudo'ya baktı ve başparmağını yukarı kaldırarak işaret verdi. Grudo tekrar içeri döndü.

"Askerlerin bir derdi yok. Biraz yavaşlasan nasıl olur, yoksa kalp krizi geçirmemi mi istiyorsun?"

Arkalarında, daha yüksek irtifada gökyüzü ellişer asker taşıyan diğer araçlarla kararmıştı. Planları gereği iniş bölgesine yörüngeden doğrudan inip kendilerini düşman ateşine maruz bırakmak yerine yüz kilometre uzaktaki bir noktadan inip olabildiğince alçaktan uçarak hedef bölgeye yönelmişlerdi. Yörüngeden bakıldığında çıkardıkları devasa kum bulutu yüzünden görülmemeleri mümkün değildi.

İstihkamcılar çoktan inmişti bile ve binlerce işçi droidi piyade için mevziler hazırlamaya girişmişti. Anakin'in askerleri de inip istihkamcıları takviye ettiklerinde ordunun geri kalanı büyük nakliye gemileriyle getirilecekti.

"Sakin ol, Grudo! Çocukluğumdan beri uçuyorum ben!" diye bağırdı Anakin. "Günün birinde seni avcı uçağımla da gezdiririm." Rodian'a baktı.

"Lütfen," diye homurdandı Grudo, "gözlerini yoldan ayırma."

"Hazır olun!" Anakin kendisini takip eden yüzlerce pilotu ikaz etti. "İniş bölgesine yaklaştık. Yerde görüşürüz." Grudo'ya döndü. "Umarım Slayke'in ordusundan sağ kalanlar vardır hâlâ."

Dostla düşmanı ayırt edebilmek için kimlik şifreleri hayatidir. Cumhuriyet birlikleri her ay yenilenen ve Parola Uygulama Talimatları adı verilen standart datapad'leri kullanırdı. Datapad'inde ayın her günü için bir işaret bir de parola bulunurdu ve tüm Cumhuriyet birimleri kendilerini tanıtmak için bunu kullanırlardı. Bu parola Coruscant'ta birbirleriyle karşılaştırılır ve böylece galaksinin herhangi bir yerinde aynı anda aynı parolanın kullanılması engellenmiş olurdu. Örneğin Anakin'in ordusunun Praesitlyn'e indiği gün işaret Jawa parola ise Eclipse'di. Bu şifreler aracın kime ait olduğunun belirlenmesini sağlayan ve son derece gizli dost-düşman tanıma şifrelerinden farklıydı.

Bu şifreleri çözen cihazlar son derece gelişmiş ve karmaşıktı ve Ayrılıkçılar henüz bunları çözmeyi başaramamıştı.

Kısacası haberleşmeyi engelleyen droid gemisi yok edilir edilmez Halcyon'un filosunun iletişim subayı Slayke'in haberleşme sistemine Jawa işaretini göndermişti, ama Slayke'in tüm haberleşme teçhizatı karargâhını terk edip Judlie tabyasına çekilirken yok edildiği için doğal olarak cevap alamamışlardı.

Praesitlyn'e iniş dört dalga halinde gerçekleşecekti: Önce, savunma mevzilerini hazırlayacak olan istihkamcılar ve onları koruyacak olan piyadeler; ardından Anakin kendi tümeniyle gelecek ve onu da Halcyon'un tümeni takip edecekti. Her tümene ayrı bir iniş bölgesi tahsis edilmişti, bu bölgeler düşmanın mevzilendiği yerden yeterince uzaktılar ve bu sayede inen birlikler savaş düzenine geçme ve mevzilenme için gerekli zamanı bulabileceklerdi. Tüm birlikler indiğinde, Slayke'in ordusunun desteği olsun ya da olmasın düşmana karşı harekata girişeceklerdi.

"Düşman karşısında geri çekilmek en zor taktik manevralardan biridir. Komutan sizsiniz ve dolayısıyla da taktik seçimi size ait, ama böyle şeyler yapmayı biliyor musunuz?" Kont Dooku'nun görüntüsü Pors Tonith'in gözleri önünde titredi.

"Droidler korku bilmez, Kont Dooku, ve düşman da henüz tüm kuvvetlerini bir araya getirmiş değil. Eğer şimdi platoya çekilirsem hiçbir müdahaleyle karşılaşmadan bunu yapabilirim. Hem yüksek arazide olma avantajına sahip olurum, hem de iletişim tesisine de yakın olurum. Bana karşı ağır silahları diledikleri gibi kullanamazlar, saldırıya geçtikleri zaman da yokuş yukarı ilerlemek zorunda kalırlar. Eğer şu an bulunduğum noktada kalırsam beni ezer geçerler. Tabii eğer takviye alırsam -"

"Eminim bu savaşın tüm galakside sürmekte olduğundan haberdarsınızdır. En az sizinki kadar önemli görevleri olan diğer pek çok komutan da mevcut bulunmakta. O nedenle hangisine öncelik vereceğime titizlikle karar vermeliyim. Takviyeler hazır olduğunda gelecekler. Filondan geri kalan var mı?"

"Evet. Sağ kalanlar Sluis Van'daki filoya katılmak için geri çekildiler. Takviye alana kadar onları kullanmayacağım. Aksi taktirde sayıları yetmeyecek ve yok edilecekler. Haberleşmeyi kesen droid kontrol gemisini de yok ettiler. Artık Coruscant'la diledikleri gibi görüşebiliyorlar."

"Önemli değil. O cihaz görevini fazlasıyla yerine getirdi. Artık ona ihtiyacımız yok."

"Esirlerden öğrendiğim kadarıyla düşman ordusunun komutanı Zozridor Slayke'miş. Onunla ilgili bir bilginiz var mı? Şu ana kadar mükemmel bir savunma sergiledi. Yine de Coruscant'tan gelen takviyeler yetişmeseydi onu çoktan ortadan kaldırmıştım."

"Zozridor Slayke sıra dışı bir adamdır. Onun gibi birisi işimize yarar." Kont Dooku, Slayke'le ilgili bildiklerini anlattı.

"Bir dönek ha? Hiç şaşırmadım, Efendim. Askerleri sırtlarını duvara dayamış korsanlar gibi savaşıyor."

"Sana söylemem gereken bir şey daha var. Yardıma gelen güçlerin komutası Jedi Üstadı Nejaa Halcyon ve genç Padawan Anakin Skywalker'da." Tonith'e bu iki Jedi'la ilgili önemli şeyleri de anlattı. "Nejaa Halcyon son derece temkinli ve ne yapacağı kestirilebilir biridir ama genç olana dikkat et – sağı solu belli olmaz. Bu hem bir tehdit hem de sömürülebilecek bir zayıflıktır."

"Jedi'lar öldürülebilir, Kont Dooku, ama bana sorarsanız asıl tehlike Jedi'ı bile kandırabilen şu Slayke denen adam. Sanırım ikisi komuta paylaşımında sorun yaşayacaklar."

"Bence buna bel bağlama. Jedi'lar kişisel hislerinin görevleriyle aralarına girmesine izin vermezler. Ama aralarında hislerine teslim olacak biri varsa o da Skywalker'dır."

"Bir şey daha var, Kont. Reija Momen. Onu propaganda maksatlı kullanmak istiyorum."

Kont Dooku gözlerini kıstı ve parmaklarını kavuşturdu. "Ne öneriyorsun?"

"Efendim, onu HoloNet üzerinden canlı yayında Cumhuriyet Senatosu'na bağlayacağım. O da önceden hazırlanmış itirafnameyi okuyacak. Kısacası: Ya hemen birliklerinizi Praesitlyn'den çekersiniz ya da Amiral Tonith hepimizi öldürür."

Dooku güldü. "Asla sana inanmazlar."

"Hepsi inanmaz belki ama demokratik bir kurum olan Senato karışır. Bazılarının davamıza yakınlık duyduğunu biliyorum, diğerleri de savaş istemedikleri için destekleyebilir. Bu yayının kararlılıklarına bir darbe indireceğinden eminim."

"Rehineleri öldüremeyeceğini biliyorsun."

"Hayır, yapabilirim. Yenilgi kaçınılmaz olursa onları öldürmekle kalmam, Galaksilerararı İletişim Merkezi'ni de yerle bir ederim. Bunun için gerekli hazırlıkları çoktan yaptım. Ama şunu unutmayın: Reija Momen, Alderaan'da olduğu kadar Coruscant'ta da tanınan ve sevilen birisidir; herkes için bir anne ikonu. Onun kendi ve işçilerinin hayatı için yalvardığını görmek herkesi benim ne kadar ciddi olduğuma ikna edecektir."

"İş birliğine yanaşır mı? Nihayetinde onu esir aldığın zaman sana saldırmamış mıydı?" Dooku buz gibi gülümsedi.

Tonith, Kont Dooku'nun nasıl olup da Reija'nın kendisine vurduğunu öğrendiğine hayret etti; bu olayı tekrar hatırlamak canını sıkmıştı. Önerisinin Dooku'nun ilgisini çektiğini görebiliyordu. "Boş bulundum; bir daha olmayacak." Eğilerek selam verdi. "İş birliği yapacak, bunu hep birlikte göreceğiz."

Dooku bir süre bir şey demedi. "Pekala. Bildiğin gibi devam et." Gülümsedi. "Politikacı olmalıymışsın."

"Ben bir bankerim – politikacılar yanımızda hiç kalır." Tonith güldü. "Bir şey daha. Takviyeler ne zaman gelecek?"

"Yine mi aynı konu? Takviyeler gelecekleri zaman gelecek." Kont Dooku'nun ses tonundan bu konuyu konuşmaktan artık bıktığı aşikardı.

"Sadece bu istila için yapmış olduğunuz plana harfiyen uymakla kalmadığım gibi, eğer plana uygun şekilde takviye alabilmiş olsaydım şimdiye kadar çoktan zafere ulaşmış olacağımı da vurgulamak isterim."

"Sana söylediklerim bir kulağından girip diğerinden mi çıkıyor?"

"Ben kendi üzerime düşen görevi yerine getirdim, ama başkalarının kendi üzerine düşenleri yapmaması yüzünden -"

"Amiral Tonith, verdiğim kararı mı sorguluyorsunuz? Beni sorgular ya da bana meydan okursan sonun ölümdür." Kont Dooku'nun hologram görüntüsü titredi.

"Evet, Efendim, anlıyorum," dedi Tonith. "Ama ben aptal değilim. Hiç kimse bu işi benden daha iyi yapamazdı, hatta pek kıymetli General Grievous'unuz bile." Titreyen elleriyle kendisine bir fincan çay doldurdu. Bir yudum çekti, ardından da iç çekerek alnında biriken terleri sildi. Böyle bir çıkışın sonunun ölüm olabileceğini biliyordu, ama artık umurunda değildi. Tüm bildik kusurlarına rağmen Tonith korkak değildi ve bu şekilde kullanılmak da hiç hoşuna gitmemişti.

Kont Dooku gülümsedi. "Zamanı gelince. Her şeyin bir zamanı var."

"Şimdi. Propaganda ve savunma planını onaylıyorum. Uygulayabilirsin. Beni bir daha arama. Ben seni ararım." Görüntü kayboldu.

"Komutanım, geri çekiliyorlar. Droid ordusu geri çekiliyor," diye bağırdı bir subay hayretle, Judlie tabyasının arkasına inen gemilere bakan, Slayke'e.

Slayke sırıttı. "Evet, Teğmen, bir de şu gemilere bak, bizimkiler. Dakikliğin böylesine ne denir!" Gemilerin Cumhuriyet'e ait olduğu belliydi, çünkü her biri üzerinde bir daire içindeki siyah beyaz sekiz parmaklı tekerlek sembolünü taşıyordu. "Hayatımda gördüğüm en güzel manzara." Slayke, subayın omzuna vurdu. "Bizimkilere savunmada kalmalarını söyle. Ben de gidip komutanları kimmiş bir bakayım."

Tonith esir tutuldukları odaya girince Slith Skael, Reija'yı korumak için harekete geçti.

"Götürün şunu," dedi Tonith, droid nöbetçilere, "sadece dışarıda kapının önünde tutun. Az sonra işime yarayabilir." Droidler gitmemek için çırpınan Sluissi'yi tutup çekerek odanın dışına götürdüler.

"Ne istiyorsun?" dedi Reija.

"Sana iyi davrandılar mı?" Tonith gülümsedi ve Reija'nın karşısına oturdu. "Sizinle gerektiği gibi ilgilenmiyor muyuz, madam?"

"Eğer sen cinayete, nedensiz savaşa, hayvanlığa -"

"Kapa çeneni, be kadın!" Tonith'in sesi kırbaç gibi şakladı. "Şimdi beni çok iyi dinle. HoloNet üzerinden Coruscant'taki Cumhuriyet Senatosu'yla görüşmeni sağlayacağım."

Reija bu habere şaşırmıştı.

"Otur şuraya ve konuşma," dedi Tonith. "Dahası var. Senin için hazırlanmış bir metni okuyacaksın. Eğer bu teklifimi reddedersen ya da bana bir numara yapmaya kalkarsan Sluissi dostunu öldürürüm. İşte, oku şunu." Ona bir metin uzattı. "Yüksek sesle oku."

Reija kısa paragrafa baktı ve gülümsedi. "Altından ne çıkacağını tahmin ediyorum," diye mırıldandı. Okurken dudakları büküldü ve gözleri doldu, ama sonunda sırıttı. "Anlaşılan başın büyük dertte, öyle değil mi?"

"Kes sesini, seni burnu büyük..." Tonith öfkesine hakim oldu. "Cümleyi önce kendin oku. Sonra da bana oku. Şimdi."

Reija yavaşça cümleyi okudu.

BEN REIJA MOMEN, PRAESITLYN GALAKSİLERARASI İLETİŞİM MERKEZİ'NİN YÖNETİCİSİYİM. BEN VE PERSONELİM SİLAHLI AYRILIKÇI GÜÇLERCE REHİN TUTULMAKTAYIZ. BU GÜCÜN KOMUTANI SİZDEN GEZEGENDEKİ BİRLİKLERİNİZİ DERHAL ÇEKMENİZİ İSTEMEKTEDİR. EĞER BUNU YAPMAZSANIZ SAAT BAŞI REHİNELERDEN BİRİ ÖLDÜRÜLECEKTİR, SONUNCU DA BEN OLACAĞIM. SİZE YALVARIYORUM, HALKIMIN SELAMETİ İÇİN SÖYLEDİKLERİNİ DERHAL YAPIN.

"Sona doğru biraz daha duygusal olsan iyi olur. Genel olarak güzel. Şimdi de iletişim odasına gidip-"

"Sen bizi asla öldürmezsin. Bize rehine olarak ihtiyacın var. Biz yaşadığımız müddetçe Cumhuriyet güçleri merkeze topyekun bir taarruz düzenleyemez ve sen de onları takviyeler gelene kadar oyalamayı umuyorsun."

Tonith iç çekip parmaklarını şıklattı. Bir droid odaya girdi. "Sol kulağını kesmeye hazırlan," dedi. Droid bir eliyle Reija'yı tutarken diğer eliyle de sol kulağını kavradı. Parmakları öyle güçlü sıktı ki Reija çığlık atmamak için kendini zor tuttu. "Şimdi onu ayağa kaldır," diye emretti droide. "Senato'yu bekletmek olmaz."

Reija'yı koridorlardan ite kaka komuta odasına götürdüler. Reija hem kendisini kontrol etmeye hem de droidin hâlâ sıkmakta olduğu kulağının acısına dikkat etmemeye çalışıyordu. "Senato'nun şu an belki de toplantıda olmadığını biliyorsundur herhalde," dedi.

"Fark etmez. Görüntüyü Senato İletişim Merkezi'ne göndereceğiz. İnan bana bunu gördükten bir dakika sonra Şansölye Senato'yu acil toplantıya çağıracaktır." Tonith kahkahayla güldü.

İletişim merkezinin ana kontrol odasında bir hologram pod'u vardı ve pod'un tam önüne Reija'nın oturması için bir sandalye konmuştu. Droidler onu zorla sandalyeye oturttu. Droid geri giderken o da elini sızlayan kulağına bastırdı.

"Unutma, güzelim," dedi Tonith, "Bağlantı sırasında uyanıklık yapmaya kalkarsan geri kalan hayatına kulaksız devam edersin haberin olsun. Başını öne eğ ve üzgün görün ki Senato etkilensin. İşte yazı. Yavaşça ve net olarak oku. Teknisyenin işaret vermesini bekle." Kontrollerin başındaki teknisyene işaret etti.

Reija yazıyı gözden geçirdi. "İnfazlara ne zaman başlayacaksın?" diye sordu.

Tonith omuz silkti. "Uzun süre cevap vermezlerse başlarız. Hazır olduğumda. Eğer işini doğru yaparsan kimseyi öldürmek zorunda kalmam." Teknisyene işaret etti.

"Başla," dedi teknisyen.

Reija sakince ileriye baktı. "Ben Reija Momen, Praesitlyn Galaksilerarası İletişim Merkezi'nin yöneticisiyim," diye başladı, sesinin tonu dengeliydi. Devam etti, "Ben ve personelim silahlı Ayrılıkçı güçlerce rehin tutulmaktayız. Bu gücün komutanı sizden gezegendeki birliklerinizi derhal çekmenizi istemektedir. Eğer bunu yapmazsanız saat başı rehinelerden biri öldürülecektir, sonuncu da ben olacağım." Üç saniye kadar sessizce durdu. Teknisyen endişeyle, gülümseyen ve Reija'nın sözünün tamamlamasına izin vermesi için işaret eden, Tonith'e baktı.

"Size yalvarıyorum, halkımın selameti için… Hücum! Hücum! Hücum!" diye avazı çıktığı kadar bağırdı.

   18   

Boynuna Cumhuriyet bayrağını sarmış olan Zozridor Slayke işçi droidlerin inşa etmekte olduğu mevzilerden uzanarak etrafına bakındı. Kalbi hızla çarpıyordu. Görebildiği kadarıyla gökyüzü çıkarma araçlarıyla kararmıştı; şimdiden pek çoğu toz ve duman içerisinde inmiş ve taşıdığı askerleri boşaltmaya başlamıştı bile. Kahverengi bıyıklı ve parlak mavi gözlü yaşlı bir insan erkek yaklaşan Slayke'e bakıp, harita ve planları incelemekle meşgul adamlarına başıyla işaret etti. Hepsi birden dönüp suratında gülümsemeyle hızla yaklaşan perişan haldeki bu adama baktılar.

Slayke, yaşlı adamın önünde durdu ve esas duruşa geçip bir selam çaktı. Eli kırk beş derece açıyla sağ kaşının ucuna değerken kolundan da bir toz bulutu yükseldi. "Kaptan Zozridor Slayke, Praesitlyn'i işgal eden Ayrılıkçılara direnen güçlerin komutanı. Bu dünyayı özgürlüğüne kavuşturmak için elimdeki tüm imkanları sizin emrinize sunuyorum."

Yüzünde utanmış gibi bir ifade olan yaşlı adam yavaşça Slayke'in selamını alarak, "Size söylemem gerek!" bir Rodian'ın yanında duran Jedi'ı işaret etti.

"O da kim?" diye sordu Slayke hayretle.

Anakin onlara doğru yaklaştı. "Jedi, Anakin Skywalker, Kaptan Slayke. Bu birliğin komutası bende. Bu da," dedi Grudo'yu işaret ederek. "Benim başçavuşum. Sizinle tanıştığım için onur duydum."

Slayke komutan zannettiği yaşlı adama tekrar baktı, ama adam omuz silkti.

"Cumhuriyet beşiktekileri toplamaya başladığına göre askere ihtiyacı gerçekten fazlaymış." Slayke yumruğunu kalçasına vurdu. "Adın ne demiştin, Jedi General?"

"Anakin Skywalker, Efendim." Anakin hafifçe başını eğdi. "Ayrıca General değil, Komutan olacak, Efendim. Sizinle ilgili çok şey duydum ve sizinle tanıştığım için -"

"Bak, Jedi Komutan Anakin Skywalker, buraya benimle birlikte gelen askerlerden geriye sadece iki bini kaldı. Onlarla elimizden geldiğince savaşıp planlarını bozduk. Ama onur duyan sensin öyle mi? Bana onurdan bahsetme, Jedi. Burada kan, et ve terden başka bir şey değiliz ve -" takviyelere bakarken başını iki yana salladı. "Eğer bu galakside bir Jedi'ın beyninden daha işe yaramaz bir şey varsa o da bir klon askeridir. Droidden bir basamak yukarıdırlar o kadar. Yine de droidleri bu suratsız şeylere tercih ederim. Birbirlerinden ayırt edilmezler ve hepsinin karakteri birdir."

"Dur bakalım!" diye itiraz etti yaşlı subay. "Seni yeterince dinledik, Slayke, şimdi biraz da sen dinle!"

"Madem general değil, öyleyse kim bu?" diye sordu Slayke Anakin'e.

"Levazım subayım. Binbaşı Mess Boulanger."

Slayke parmağıyla Boulanger'i işaret ederek bir kahkaha patlattı. "Yani bir aşçıbaşına tekmil verecek kadar aptalmışım, öyle mi? Olaya bak. Pekala Binbaşı, bu tüyü bitmemişe kıyasla bu birliği yönetmeye sen daha uygunsun."

Anakin elini kaldırdı. "Kaptan Slayke, şu anda birliklerin inmesiyle meşgulüm. Bir savunma mevzisi inşa edeceğiz. Birliklerinizi buradan çekip bize katılmanızı tavsiye ediyorum. General Halcyon bize katıldığında da -"

Slayke eliyle alnına vurdu. "Halcyon mu dedin? Nejaa Halcyon mu? Filonun komutası onda mı?"

"Evet, Efendim. Bize katıldığında da -"

Slayke güldü. Gözlerini gökyüzüne çevirip ellerini başının üzerine koydu. "Neden böyle şeyler hep benim başıma geliyor?"

"Kaptan, sizin ve General Halcyon'un geçmişte biraz sorun yaşadığını -"

"Oh, demek biliyorsun, tüysüz Jedi, öyle mi?" diye gülmeye devam etti Slayke. "Ben kendisini hiç görmedim." Kaşlarını çattı. "Gemisini çalmakla meşguldüm. Yani Cumhuriyet bana yardım için bir çocukla bir tescilli ahmağın idare ettiği bir deney tüpü ordusu mu gönderdi?" diye söylendi.

"İşimize dönsek," dedi Anakin kısaca, rahatsızlığını gizlemek için büyük çaba sarf ederek.

"Tamam! Tamam!" Slayke avuçlarını açtı. "Ben askerlerimin yanına dönüyorum, şuradaki tümseği görüyor musun? İşte orası benim karargâhım. General Halcyon teşrif ettiğinde o ve sen oraya gelin de konuşalım. Droid ordusuyla savaşan kişi benim. Nasıl bir şey olduğunu öğrenmek istiyorsanız oraya gelip beni izleyin." Cümlesini bitirir bitirmez topuğunun üzerinde dönüp çekip gitti.

"Bu da neydi?" diye iç çekti yakındaki subaylardan biri. "Benim geldiğim yerde böylelerine sorunlu tip derler."

"Pekala," dedi Anakin sakince, "Başından çok şey geçmiş. Dediğini duymadınız mı? Buraya birlikte geldiği ordudan geriye sadece iki bin kişi kalmış? Bu çok yüksek bir kayıp oranı. Köpürmesine şaşmamak gerek." Subaylarına döndü. "Birliklerin geri kalanı da inmeye devam etsin. General Halcyon geldiğinde birlikte gider ve Zozridor Slayke'e resmi bir ziyaret yaparız."

İniş sorunsuz devam etti.

Şansölye Palpatine'in yüz ifadesi Praesitlyn'den gelen görüntüyü izlerken hiç değişmemişti. "Reija Momen Alderaanlıydı yanılmıyorsam?" diye sordu Armand Isard. Senato İletişim Merkezi nöbetçi subayı Teğmen Jenbean bu mesajı ilettiğinde Şansölye'yle birlikte içkilerini içiyorlardı.

"Sanırım öyle, Beyefendi." Isard da Reija Momen'in görüntüsünü kayda değer bir tepki vermeden izledi.

"Hmmm." Palpatine görüntüyü tekrar izledi. "Cesur bir kadın."

"Senato'yu acil toplantıya çağıralım mı? Belki de cevap vermeliyiz? Ültimatomun ilk saati dolmak üzere."

"Bunu görmeleri için mi? Hiç sanmam. Ne işe yarar ki? Rehinelere gelince, onları öldüremezler. Bu açık bir blöf ve şantaj. Cumhuriyet böyle üçkağıtlara boyun eğmez. Teğmen Jenbean," dedi iletişim merkezinden Momen'in görüntüsünü getirmiş olan nöbetçi subaya dönerek, "Bunu bizden başka gören oldu mu?"

"Hayır, Efendim. Mesajı alır almaz doğruca size getirdim. Görev başındaki teknisyenden başka gören yok."

"Güzel." Palpatine durdu. "Momen'i şahsen tanır mısın?" diye sordu.

"Hayır, Efendim. Şahsen değil. Sadece adını duymuştum. Bizim mesleğimizdeki en ünlü isimlerden biridir."

"Anlıyorum. Ne yapacağıma karar verene kadar bu bende kalacak. Ardından da bu meseleye çok gizli bir konu olarak yaklaşacaksın, anlaşıldı mı? Kayıt defterinde sadece Praesitlyn'den gelen bir mesaj olarak kaydedilsin. Hepsi bu. Eğer bunun gibi gelen başka bir mesaj olursa doğruca bana getireceksin. Senden görevi devralacak kişiye de bu durumu açıkça izah et ki o da aynı şeyi yapsın."

Jenbean'in gitmesinin ardından Isard, Palpatine'e dönüp sordu, "Bundan hiç kimseye bahsetmeyeceğinden emin misin?"

"Hayır. Görüntüyü izlerken teğmenin yüz ifadesini görmedin mi? Bize getirmeden önce birkaç kez izlediği kesin. Şu Reija Momen denen kadın, o bir idol; ideal anne gibi bir şey. Ancak bizim gibi içi geçmişler temel içgüdülerimize böyle bir cazibeye karşı koyacak kadar engel olabiliriz. Ya Tonith? Acaba teknisyenleri öldürme konusunda ciddi mi?"

"Evet, Şansölye, eğer bir değerleri kalmadığını anlarsa hiç tereddüt etmez. Öldürüp öldürmeyeceği onların kendi çıkarlarına nasıl hizmet edeceğini düşünmesine bağlı. Duygusuz adamın tekidir – zaten bir bankerden daha ne beklersiniz; yaşayan bir hesap makinesi, kâr, zarar, muhasebe, başka bir şey bilmez. Bu konuda ne yapmayı düşünüyorsunuz?" başıyla mesajı işaret etti.

"Şimdilik hiçbir şey. Genç iletişim subayımız bu işi bizim yerimize yapacak." Palpatine gülümsedi.

"Nasıl olacağını sorabilir miyim?"

Palpatine başını hafifçe öne eğdi. "Bana güvenin. Biliyorum. Genç adamın yüzüne bakmam, anlamam için yetti. Bir bardak daha ister misiniz?"

Teğmen Jenbean kızgındı ve Şansölye Palpatine'in konutundan uzaklaştıkça kızgınlığı da artıyordu. Orada oturup görüntüyü izlemişler ve yüz ifadeleri bile değişmemişti. Bu politikacılar nasıl adamlardı böyle? Artık bireylerin Cumhuriyet için bir önemi yok muydu? Haliyle hiç kimse Palpatine'den yardım kuvvetini geri çekmesini beklemiyordu ama bu bilgiyi komutanlarla paylaşıp rehinelerin kurtarılması için bir plan yapılmasını sağlaması gerekmez miydi?

Mesaj geldiğinde o vardiyada görevli olan herkes onu birkaç kez izlemişti ve başta şaka olduğunu zannetmişlerdi. İletişimcilerin Praesitlyn'deki gelişmeler hakkında fazla bir bilgisi yoktu, tek bildikleri gezegeni Ayrılıkçıların ele geçirdiği ve Cumhuriyet'in de geri almak için bir yardım kuvveti gönderdiğiydi. Ama hepsi Reija Momen'i tanıyordu – bu işi yapan herkes onu tanırdı. Şimdi o bir canavarın elindeydi ve bu saçmalıkları söylemeye zorlanmıştı.

Jenbean, Şansölye Palpatine'in bu konuda ne yapmaya niyetli olduğuna dair bir fikre sahip olmasa da şimdilik Şansölye'nin bir şey yapmaya niyeti olmadığını düşünüyordu. Praesitlyn'deki teknisyenlerden biri her an öldürülebilirdi. Bir sonraki mesajda Praesitlyn Galaksilerarası İletişim Merkezi'ndeki herkesin ölmüş olduğunu görebilecek olmanın düşüncesiyle titredi.

Palpatine'in kendisinden yapmasını istediği şeyleri yapmadan önce Teğmen Jenbean tüm kariyerini tehlikeye atarak doğru bildiği şeyi yapmaya ve mesajı onu kurtarmak için bir şeyler yapabilecek birine göndermeye karar verdi.

Halcyon karargâha girerken onu gören Anakin gülümsedi. İkisi tokalaştı.

"Orduyu indirip savaş düzenine sokarak büyük bir iş başardın," dedi Halcyon ona. "Neler oluyor?" Başıyla tepeyi işaret etti.

Anakin kısaca ona taktik durumu anlattı. "İnişimiz sorunsuz oldu. Düşman platoya geri çekildi ve birliklerimiz inmekle meşgul olduğu için onlara geri çekilirlerken saldıramadık. Şu anda yüksek mevkii ele geçirmiş durumdalar ve orada mevzilenip iletişim merkezi ve personelini bizim topyekun bir taarruzumuza karşı kalkan olarak kullanacaklardır. Onları oradan söküp atmak zor olacak."

Halcyon başını salladı. "Bu yüzden de esnek olmak zorundayız. Birkaç fikrim var. Slayke'le tanıştın mı?"

Anakin gülümsedi. "Evet. İlk fırsatta onu karargâhında ziyaret etmemizi istiyor."

"Onu bizzat hiç görmedim. Onunla aynı yerde olduğumuz zaman, o benim gemimi çalmakla meşguldü." Halcyon sırıttı. Cübbesini açıp en yakın sandalyeye oturdu ve elini saçlarının arasında gezdirdi. "Yorgunum ve savaş daha başlamadı bile."

Anakin ciddileşti. "Ranger'daki hasar ne kadar kötü?"

Halcyon omuz silkti. "Hurdaya çıkacak. Çok sayıda mürettebat da öldü. Yok olmaktan son anda kurtulduk."

"Kaptan Slayke de öyle," dedi Anakin ona. "Çok kanlı bir savaş olmuş ve ordusu neredeyse yok edilmiş."

"İyi değil, hiç iyi değil," dedi Halcyon, başını sallayarak. Bir süre sessizce durdu. Sonra derin bir nefes alıp ayağa kalktı. "Bu ‘Büyük Adam'a ininde resmi bir ziyarette bulunup ordusunu harekete geçirmeye hazır mısın?"

   19   

Rotası önceden belirlenmiş devasa armada şu an sonsuz ve soğuk uzayın içindeydi. Bilgisayarları kusursuz droidlerce kontrol edilen bu gemiler yollarına hedeflerinden şaşmadan devam ettiler. Koca filoları yok edecek güçteki silahları hazır halde bekliyordu.

Bunlar ölü makinelerdi, gemilerinin içi de neredeyse uzay kadar soğuktu, sadece metal, plastik ve makine yağlarının donmasını engelleyecek kadar ısıtılıyorlardı. Adları yoktu sadece, seri numaraları vardı. Sancak gemisi dışında bu gemilerin hiçbirinde canlı bir varlık bulunmuyordu; gülme, küfür ve şikayet olmadığı gibi yaşam da yoktu; sadece makinelerin kısık uğultusu. Sancak gemisinin güvertesinde ise suratsız canlılar görevlerini büyük bir soğukkanlılık ve muharebe kruvazörlerini takip eden nakliye gemilerindeki droidler gibi katı bir askeri disiplinle yerine getiriyorlardı. Bu nakliye gemilerinin sessiz kamaralarında binlerce savaş droidi katlanmış halde sessizce onları birer ölüm makinesine dönüştürecek olan sinyalin gelmesini bekliyorlardı.

Eğer bu nakliye gemilerinde canlılar olsa ve bu kişiler kamaraları gezseler kendilerini canavarların kemiklerinin dirilmeyi beklediği büyük bir mezarlıkta zannedebilirlerdi. Gemi makinelerinin sürekli uğultusu haricinde büyük hangarlarda çıt çıkmıyordu. Droidler düzgün sıralar halinde yerleştirilmişlerdi; kimi zaman geminin rotasındaki ufak bir değişikliğin yol açtığı hafif bir sarsıntıyla hepsi birbirine çarparak metal sesleri çıkarıyorlardı. Eğer birisi mekanik yenilmezliğin bu harikalarına uzun süre bakacak olsa, muhtemelen dikkatlerini en çok çeken şey de siyah optik soketleri olacaktı, orada kendi faniliğinin yansımasını görerek titreyecek ve bu makinelerle canlıları birbirinden ayıran sıcaklığın, dostluğun ve umudun hüküm sürdüğü dünyaya geri dönmek isteyecekti.

Bu filo uzun süredir beklenen Ayrılıkçı takviyelerdi, Praesitlyn olarak bilinen dünyayı ezmek için uzanan metal bir yumruk.

"Mütevazi ve ayakta kalan son mevzimize hoş geldiniz," dedi Slayke, onları karşılamak için ayağa kalkarken. Subayları sessizce oturmuş iki Jedi'a ve yanlarındaki üç adama bakıyorlardı. Slayke gözlerini kısarak adamlara baktı, "Size kurmaylarımı tanıştırayım." Her bir subayını tek tek tanıttı, onlar da başlarını eğerek ziyaretçilere selam verdi.

"Sanırım siz de -" Slayke bir an için durdu ve ardından devam etti, "- eşi benzeri olmayan Nejaa Halcyon'sunuz." Elini uzattı. Uzun boyu, geniş göğüs kafesi ve omuzları ve kızıl saçlarıyla Slayke etkileyici bir tipti.

"Sanırım siz de öyle, Kaptan," diye cevap verdi Halcyon. El sıkıştılar. El sıkışırken ikisi de birbirlerinin gözlerinin içine bakarak rakiplerini tartılar. Anakin olabildiğince tarafsız kalmaya çalıştı; Halcyon'un sunmayı planladığı üçlü yönetimdeki en küçük unsurun kendisinin olacağının farkındaydı, o nedenle şu an yapabileceği en iyi şeyin hiçbir şey yapmadan sessiz kalmak olduğunu biliyordu.

"Bu sefer senden çalabileceğim neyin var?" diye sordu Slayke kışkırtıcı şekilde.

Halcyon soruyu duymazdan geldi. "Bu benim vekilim, Komutan Skywalker."

"Tanışmıştık." Slayke hafifçe başını eğdi. "Ya şuradaki iki delikanlı kim?" diye sordu, Halcyon'un beraberinde getirdiği iki nöbetçiyi işaret ederek.

"Onbaşı Raders ve Er Vick, askeri meselelerdeki güvenilir danışmanlarım," diye cevap verdi Halcyon.

Slayke başını salladı. "Tüm rütbelerin söylediklerini ancak zeki bir komutan dinler. Tarzını sevmeye başladım." İki nöbetçi Slayke'in subayları arasında kendilerine duydukları güven daha da artarak durdular.

"Onu beraberinde getirmişsin," diye söylendi Slayke, kalabalığın arasında dikkat çekmemeye çalışarak bekleyen Grudo'yu işaret ederek.

"Ben neredeysem Grudo da oradadır. Bu böyle oldu ve böyle olacak," diye araya girdi Anakin.

"Bak sen, bu ufaklık kendi başına da konuşabiliyormuş." Slayke başını iki yana salladı. "Düşünebilen askerleri severim. Onlardan bir şeyler çalmak daha zordur. Mesela bir uzay gemisi." Kahkahayı patlattı.

Halcyon yine bu sataşmayı görmezden geldi. "Özel konuşabilir miyiz?" ayakta olan subayları başıyla işaret etti.

"Hayır. Ne söyleyeceksen subaylarımın önünde söyleyebilirsin. Hayati bilgileri askerlerimden gizlemem." Slayke yanındaki çavuşa masayı temizlemesi için işaret etti. "Karışıklığı mazur görün, daha yeni taşındık da. Temizlikçilerin işini yapmaya zamanı olmadı." Sırıttı.

"Savaşın pislikleri," dedi ortalığı işaret ederek, "Ne acıdır ki buna ben ve askerlerim de dahiliz. Ama senin ordun lekesiz, pırıl pırıl ve savaşmaya istekli! Yerlerinize oturun da size bu savaşla ilgili birkaç şey anlatayım."

Anakin ve Halcyon, Slayke'le birlikte masaya oturdu.

"Değerli konuklarımıza ikram edecek içeceğim olmadığı için üzgünüm," dedi onlara, "Bira ve pastamız taze bitti. Şimdi..." Ellerini ovaladı. "Güvendiğim birkaç manevra geliştirdim ve askerlerinizin zamanında gelişiyle bu manevraları platodaki düşman mevzilerine saldırmak için başarıyla kullanabilirim. Lütfen şu ekrandan arazinin yapısını inceleyin. Önerdiğim şey -"

"Affedersiniz, Kaptan," diye sözünü kesti Halcyon. "Savaş planınızın ne olduğunu duymayı çok isterim ama daha önce açıklığa kavuşturmamız gereken bir mesele var."

Slayke şaşırmış numarası yaptı. "Lütfen devam edin, Nejaa – size Nejaa dememde bir mahsur yoktur sanırım," dedi, sesindeki alaycılığı anlamamak mümkün değildi. İçi tıklım tıklım olan karargâhta çıt çıkmıyordu, sessizliği sadece karargâhların değişmez müziği olan birlik komutanlarının raporları bozuyordu.

"Bana istediğin gibi hitap edebilirsin, sonunda ‘Komutanım' demek şartıyla. Buraya Senato tarafından operasyonun komutasını almak için gönderildim. Senin birliklerin de artık benim komutam altındadır. Senin fikirlerine değer verip önerilerini dinlemekle birlikte ordunun saldırı düzeni konusunda son kararı verecek kişi benim, anlaşıldı mı?"

Anakin, Halcyon'un, Slayke'e hatalı şekilde yaklaştığını fark etse de sesini çıkarmadı. Burada sadece emirlerin ifasından çok daha fazlasının söz konusu olduğu aşikardı.

Slayke koltuğunda geriye yaslandı ve yanaklarını şişirdi. "Kendi cebindekileri bile korumayı beceremeyen bir adamdan -" masanın üzerine doğru eğildi, "beklenmeyecek bir konuşmaydı doğrusu." Pis pis sırıttı.

Halcyon hâlâ geri adım atmıyordu. "Kaptan, Senato'nun yetkisine dayanarak -"

"Söyle onlara müsait bir tarafımı öpsünler," diye gürledi Slayke.

"Yörüngede bir filom ve savaşa hazır bir ordum var."

"Beş para etmez suratsız klonlar," dedi Slayke. "Etrafına bak! Ordu dediğin böyle olur. İşte bunlar savaşta pişmiş ve her türlü düşmana karşı koyabilecek gerçek askerler. Senin klonlarının onlarla boy ölçüşebileceğini mi sanıyorsun?" Ellerini başının arkasına koydu. Orada bulunan subaylar da onun söylediklerini mırıldanarak onayladılar. "Zahmet buyurup bizlere yardıma gelmeniz ne incelik."

"Kaptan," Anakin öne doğru eğilerek konuştu. "Son saldırıdan asla sağ çıkamazdınız. Hayatınızı bize borçlu olduğunuzu inkar edemezsiniz."

"Oh! Ana okulundan açıklama geldi!" diye gürledi Slayke. Subaylardan bazıları kıkırdadı. "General Halcyon, kim bilir belki de Plooriod Bodkin'i geri istersin? Onu sancak geminle takas edebilirim. Sence de o gemi benim sahip olduğum yeteneklere daha uygun değil mi?" Kahkaha atıp masanın üzerine bir yumruk indirdi.

"Sancak gemim hurdaya çıktı ve mürettebatının çoğu da ablukayı yarmaya çalışırken öldü, Kaptan," diye cevap verdi Halcyon.

"Deme? Sen buraya gelmeye uğraşırken biz de boş durmuyorduk ve binlerce asker yaşamını yitirmekle meşguldü! Senin geminin mürettebatı bizim umurumuzda mı sanıyorsun?" Slayke'in yüzü öfkeyle kızardı. "Bizim, bizlere yardımcı olacak ‘Güç'ümüz de' yok. Sanırım başınız sıkışınca ona koşuyorsunuz, değil mi?"

"Evet ve buna." Öyle seri hareket etmişti ki Anakin bile farkına varamamıştı, Halcyon ışın kılıcını çekti ve açtı. Birden aralarında beliren bu parlak enerji kaynağına hepsi bakakalmıştı.

Slayke gözlerini kıstı, vücudu gerilmişti ama ne kımıldadı ne de şaşkınlık belirtisi gösterdi. "Başka numaran var mı?" diye sordu sakin bir ses tonuyla.

Halcyon ışın kılıcını kapatıp tekrar beline koydu. "Ben bu tür şeyleri tercih ederim," dedi, elini kılıcının üzerine koyarak. "Düşmanın yüze bir senden kalabalık olduğunda daha çok işe yarar. Ne dersin?" Gülümsedi.

Slayke kahkaha attı. "İtiraf etmem gerek, tarzın hoşuma gitmeye başladı."

Anakin'in sürüp giden bu laf kalabalığına artık tahammülü kalmamıştı. "Organize olmak için yeterli zamanımız yok," diye söze girdi. "Stratejimizi belirlemeye başlasak nasıl olur. Bpfassh'da olanlar geçmişte kaldı; bizim şimdiye bakmamız lazım. Her şeyi geçmişte bırakıp şu anki işimizle ilgilenelim," durdu ve diğerlerinin gözlerindeki öfkeyi fark etmesine müsaade etti. Halcyon ve Slayke ona baktılar.

"Pekala..." dedi Slayke, arkasına yaslandı.

Ve bir süre Anakin'i süzdü. "Emredersiniz, Komutanım!" standart bir selam verdi.

Halcyon boğazını temizledi. "O haklı, Slayke," dedi. "İş birliği yapmamız şart -" Halcyon'un telsizi bipleyip sözünü yarıda kesti. "Önemli bir şey olmalı. Müsaadenizle."

Arayan filo iletişim subayıydı. "Komutanım, az önce Coruscant'taki Senato İletişim Merkezi'nden ilginç bir mesaj aldım. Sanırım bir an önce görmeniz gerekecek."

Odadaki herkes sustu. Slayke bir kaşını kaldırdı.

"Neyle ilgili olduğunu söyleyebilir misin?" diye sordu Halcyon.

"Şu an Kaptan Slayke'in karargâhında toplantıdayım."

İletişim subayı durdu. "General, sanırım ne olduğunu anlamanız için görmeniz gerekecek. Bulunduğunuz noktada bir HoloNet alıcısı var mı?"

Halcyon "Hemen şurada," diyen Slayke'e baktı, karargâhın bir köşesini işaret etmişti.

"Evet, var," dedi telsizden. Slayke'e döndü. "Şifresi nedir?"

Slayke, Halcyon'a elini uzattı. Jedi, biraz tereddüt etse de telsizi ona verdi. Slayke alçak sesle telsizden konuştu ve sonra geri verdi, "Gidip baksak iyi olacak."

HoloNet alıcısının yanına gittiklerinde monitörde Reija Momen'i gördüler.

"Ben Reija Momen, Praesitlyn Galaksilerarası İletişim Merkezi'nin yöneticisiyim. Ben ve personelim silahlı Ayrılıkçı güçlerce rehin tutulmaktayız. Bu gücün komutanı sizden gezegendeki birliklerinizi derhal çekmenizi istemektedir. Eğer bunu yapmazsanız saat başı rehinelerden biri öldürülecektir, sonuncu da ben olacağım. Size yalvarıyorum, halkımın selameti için… Hücum! Hücum! Hücum!"

Son "Hücum" kelimesi tüm karargâhta yankılandı. Slayke küfrü bastı ve ardından emretti, "Tekrar oynat."

"Gözü kara kadınmış," dedi Halcyon hayranlıkla. "Kendisinin ve adamlarının hayatı pahasına bizden saldırmamızı istiyor. Bu bulunduğu noktanın ele geçirilmesini engellemek için baraj ateşini oraya yönlendirmek gibi bir şey."

"Gerçekten de öyle," dedi Slayke. "Demek buraya kurtarmaya geldiğimiz kişi bu."

Anakin diyecek söz bulamadı. Bu kadın da sanki başka bir şey vardı.

Halcyon yardımcısına baktı. "Anakin?"

Anakin yumruklarını ve çene kaslarını sıkmış duruyordu. Monitördeki görüntü gitmişti, ama o hâlâ monitöre bakmaya devam ediyordu.

"Anakin?" diye sordu Halcyon.

Arkalarında birisi küfrü bastı. Başka birisi de bir şeyler söyledi ve küfür kesildi.

"Anakin?" Halcyon elini Anakin'in omzuna koyup onu sarstı.

"Anakin. Geçti artık."

"E-evet. Ben sadece..." Anakin başını salladı ve derin bir nefes aldı. "Bu kadın tıpkı, yani bilmiyorum..."

Slayke doğruldu. "Herkes dinlesin," diye yüksek sesle konuşmaya başladı. "Eğer burada Ayrılıkçılarla savaşırken hayatlarını kaybeden silah arkadaşlarımız -" sesi çatallandı, "- bu kadının yaptığını görebilselerdi hayatlarını boş yere feda etmediklerini anlarlardı." Durdu ve derin bir nefes aldı. "Eğer devam etmek için bir amaca ihtiyacımız varsa bu bize yeter!"

Halcyon'un yanına gidip ona elini uzattı, sonra da Anakin'e elini uzatıp sıktı. "Ben ve ordumdan geri kalanlar emrinizdedir. Emirleriniz nedir?"

   20   

Bir ordudaki askerlerin savaş sırasında karşı karşıya geldiği en büyük zorluklardan biri, öldürülmeyi saymazsak, uykusuzluktur. Savaşta karar vermekte geciken komutan muhtemelen sabahı göremez. Tüm askeri intikal ve operasyonlar gece sırasında olur – ve gece boyunca da sürer – ve bir saldırının öncesinde uyumayı başarabilen asker ya çok deneyimlidir ya da artık endişe edemeyecek kadar yorgundur. Askerin sistemine sürekli pompalanan adrenalinin onu uyanık tuttuğu doğrudur, ama eninde sonunda yorgunluk etkisini gösterecektir.

Judlie tabyasında başlayan strateji toplantısı saatlerce sürdü. Sonunda hep birlikte, daha büyük, daha modern ve daha konforlu olan, Halcyon'un karargâhına gittiler.

Bir savaş planı hazırlamak kolay iş değildir. Detaylı olduğu kadar basit de olmalıdır, ama savaşın değişen koşullarına uyum sağlayabilecek kadar da esnek olmalıdır. Planın taslağını hazırlama görevi Anakin'in denetimindeki Halcyon'un harekat subayına verilmişti. Halcyon'un ordusundaki her uzman planın kendi görev alanına giren bölümünü hazırlamaya girişmişti: personel, harekat, sıhhiye, istihbarat, mühimmat, topçu, piyade, tank ve hava, ve son olarak da levazım – ki ihtiyar Mess Boulanger'dan başkası değildi - ve nakliye. Planın her bir bölümü daha sonra bir araya getirilecekti. Zamanları azdı ama en iyi hareket tarzının ne olacağı üzerinde fikir birliğine varamamışlardı.

Saatler sonunda nihayet iki temel yaklaşım üzerinde karar kıldılar.

"Cepheden taarruz söz konusu bile değil," dedi Slayke. "Tahkimli bir mevziye karşı saldırıya geçen bir birliğin en az üç kat fazla kayıp verdiğini biliyorsunuz herhalde. O da bizim canımıza okumak için doğrudan saldırmamızı bekliyor!"

"Biliyorum, biliyorum," diye cevap Halcyon. "Benim söylediğim cepheden bir yanıltma saldırısı düzenlerken asıl güçlerle onlara cenahlardan saldırmak. Merkezdeki birlikleri oyalar, onu buranın saldırının ağırlık noktası olduğuna ikna eder ve cenahlardan dolanıp gerisine sarkarak onu yok ederiz."

"Dikey kuşatmaya ne dersiniz?" dedi Anakin. "Nakliye gemilerimiz var. Gerilerine birlik indirip onlara arkadan saldırabiliriz. Asıl birlikler doğrudan cephenin merkezine saldırır."

Slayke bir kaşını kaldırdı. "Ne dersin?" diye sordu Halcyon'a.

"Bilmiyorum," dedi Jedi Üstadı ihtiyatla. "Ellerindeki uçaksavar gücü nedir?"

"Bir değerlendirmede bulunduk," dedi istihbarat subayı.

"Bu durumu öğrenebilmek için bir saat kadar önce mevzilerinin üzerine insansız hava araçları göndermiştik. Geri dönen olmadı. Bize gönderdikleri sinyalleri değerlendirdiğimizde vardığımız sonuç uçaksavar ateşinin yoğun olduğu yönündeydi. Muhtemelen hava savunması sağlamak için gemilerden sökülmüş dört namlulu lazer topları ve iyon topları bulunuyor. Sadece gidiş kaybını yüzde otuz beş olarak hesap ediyoruz, Komutanım. Geri dönüşle birlikte bu oran artacaktır."

"Anlamsız," dedi Slayke. "Üzgünüm, Anakin. Dikey kuşatma işe yaramayacak. Bence tek geçerli seçeneğimiz cenahlardan birinin çevresinden dolaşmak." Zaten baştan beri de Halcyon'un anlatmaya çalıştığı buydu.

"Unutma, savunma hattının herhangi bir bölümüne çok kısa sürede takviye gönderebilir. Oysa biz asker ve ikmal taşımak için çok daha uzun bir yol kat etmek zorunda kalacağız. Özellikle de cenahlardan birini kuşatmayı başarırsak," dedi Anakin.

Slayke başını sallayarak onayladı. "Genç Jedi stratejist oldu."

Halcyon gülümsedi. "Anakin'in insanı şaşırtan yetenekleri bitmez."

Slayke güldü. "Anakin, senin bu işte geleceğin parlak bilesin."

"Kısacası planımız merkeze yüklenirken aynı anda da cenahlardan kuşatmak olacak," dedi Halcyon. "Ama önce mevzilerinin ne kadar güçlü olduğunu öğrenmemiz gerekiyor."

"Buna uygun birini biliyorum," dedi Slayke. "Omin, buraya gel! Çavuş L'Loxx en iyi keşifçilerimizden biridir. Mevzileri keşfe çıkıp zayıf bir nokta bulabilir."

Çavuş subayların yanına gelip esas duruşa geçti. Halcyon ayağa kalkıp onunla tokalaştı. "Hava karardı, Çavuş L'Loxx. Şafağa kadar düşman hatlarını keşfe gidip dönebilir misin?"

"Tüm cepheyi bir gecede halledemem, Komutanım," diye cevap verdi çavuş, "ama istediğiniz herhangi bir bölgede keşif yapıp şafak sökmeden önce dönebilirim. On beş dakika sonra yola çıkmaya hazırım."

"Üç tane prob gönderelim; sağ, sol ve merkez. Ama bana sorarsanız klon komandoları göndermek daha uygun olur," dedi Anakin.

"Affınıza sığınarak belirtmeliyim ki, Komutanım, ben bu işin en iyisiyim, sadece tüm cephede bir gecede keşif yapamam o kadar. Bana hangi sektör olduğunu söyleyin, size istediğiniz bilgiyi getireyim."

"Pekala, Çavuş, sağ kanat senin." Halcyon, Anakin'e döndü. "Merkez ve sol kanada gidecek komandoları da sen seçeceksin." Ardından L'Loxx'a döndü. "Izable tabyası senin göreve çıkış noktan olacak ve yine aynı noktadan geri döneceksin. Kaç askere ihtiyacın var?"

"Ben yeterim, Komutanım."

"Tek başına mı?" Halcyon omuz silken Slayke'e baktı. "Eğer bir şey ters giderse, Çavuş, raporunu nasıl bildireceksin?"

"Bana bir şey olmaz, Komutanım."

"Ben de onunla gitmek istiyorum," dedi Grudo, Anakin'in yanında oturduğu yerden ayağa kalkarak.

"Daha neler!" diye gürledi Slayke.

"Rodianlar bu işlerde iyi olmalı, Komutanım," dedi Çavuş L'Loxx. "Onlar istenmedikleri yerlere girme konusunda ustadırlar – ve tekrar dışarı çıkmada."

Anakin başını salladı. "O zaman Grudo da seninle geliyor."

"Biz de gitmek istiyoruz," dedi birisi. Bunu söyleyen Neelian'daki nöbetçilerden biri olan Onbaşı Ram Raders'tı.

Halcyon ayağa kalktı. "Bu da ne böyle? Keşfe bir adam gönderiyorum ve ordumun yarısı onunla birlikte gitmeye kalkıyor. Orada ne olup bittiği bilmeden bile şu anda saldırıya geçebiliriz. Hayır ve bu sön sözümdür!" Yerine oturdu.

"Lütfen, Komutanım," dedi Raders. "Bu bizim iyi olduğumuz bir konudur. Zaten tek yaptığımız burada oturmak. Çavuşa yardımımız olabilir."

"Onları da alıyorum," dedi Çavuş L'Loxx. "Eğer hareket tarzlarını beğenmezsem onları Izable tabyasında bırakırım. Ama hepsi bu. Dört kişi yeterince kalabalık zaten."

"Öyle olsun," dedi Halcyon. "Anakin, komandoların harekatını idare etmek senin görevin. Hepiniz brifing için on beş dakika sonra tekrar burada bir araya gelin."

Anakin harekat subayına döndü. "Harekat emirlerini yazmaya başlayabilir misin? Benim Grudo'yla konuşmam gerekiyor." Rodian'la birlikte dışarı çıktı. Dışarıda karanlıkta kutuların üzerine oturdular. "Senin gitmeni istemiyorum, Grudo, ama gitmeyi kafaya koyduysan da seni vazgeçirmek için uğraşmam."

"Sorun olmaz," dedi Grudo.

Anakin bir süre konuşmadı, ne diyeceğinden emin değildi. "Evli misin?" diye sordu sonunda.

Grudo kahkahayı patlattı. "Kim bilir kaç kez."

"Eşlerini sevdin mi?"

Anakin, karanlıkta olsa da Grudo'nun omuz silktiğini görebiliyordu. "Ben onlara, onlar da bana karşı iyiydi. Ama bir asker, tıpkı bir Jedi gibi, görevini her şeyin üstünde tutup diğerlerinden farklı şekilde yaşayabilmeyi öğrenmelidir. Neden sordun?"

"Sadece merak ettim."

"Dert etme. Bana bir şey olmaz." Grudo elini Anakin'in omzuna koydu.

"Görüntüsünü izlediğimiz şu kadın, onu tanıyor musun?" diye sordu Grudo, konuyu değiştirerek. "Seni gördüm. Sanki onu tanıyormuş gibiydin."

"H-hayır..." diye cevap verdi Anakin. "Sadece bana öldürülen annemi hatırlattı."

"Senin için zor olmalı," dedi Grudo. "Ama başından beri seni izliyorum ve şunu rahatlıkla söyleyebilirim, annen seninle gurur duyardı. Senin gibi hemen her konuda kafası çalışan birine rastlamadım. Her şeyi hemen kapıyorsun: öğrenmek, karar vermek ve uygulamak. Mükemmel bir komutan olacaksın ve sana yardımcı olabildiğim için gurur duyuyorum." Ayağa kalktı. "Gitmem gerek. Çavuş bekliyor ve onu bekletmek olmaz."

"İyi şanslar, dostum."

"Evet, şans. Her askerin şansa ihtiyacı vardır ama unutma savaşta asıl gereken yetenektir. Ama yine de teşekkürler." Grudo, Anakin'le tokalaştı ve dönüp karanlıkta kayboldu. Anakin, Rodian'ın gecenin karanlığında ne kadar sessiz yürüyebildiğini görüp şaşırmıştı. Bir süre orada öylece durdu, sonra da dönüp karargâha girdi.

"Herhalde doğrudan merkezimize saldıracak kadar aptal değildirler," dedi Pors Tonith, bir araya gelmiş komutanlarına. "Merkeze saldıracaklar ama bu yanıltma amaçlı olacak. Ana saldırı ise kanatlardan gelecek. O yüzden bu noktada güçlü ihtiyat birlikleri istiyorum -" iletişim merkezine yakın bir yeri haritada işaret etti. "- gerektiğinde cephenin herhangi bir noktasını takviye etmeye hazır halde bekleyecek. Bence bu geceyi keşifle geçirip sabaha saldıracaklar. Bu gece boyunca ayakta olmanızı, cepheyi dolaşmanızı, silahları ve onların atış alanlarını kontrol etmenizi istiyorum. Droidlerin uykuya ihtiyacı yok ama bu gece bu orduda kimse uyumayacak."

"Komutanım, solumuzda kalan tepeler o cenaha hakimdir ve birliklerimiz orada mevzilenmiş durumdadır, yalnız yeterli sayıda olmadıklarını düşünüyorum. Derhal oraya takviye gönderilmesi kanaatindeyim."

"Saldırı başlayıp şekil alana kadar beklemeliyiz," dedi Tonith. "Seyyar ihtiyat birlikleri sayesinde gerektiği zaman gereken yere takviye gönderebiliriz. Emirleri biliyorsunuz. Takviyeler gelene kadar bu cepheyi savunacağız ki takviyenin de fazla gecikmeyeceğinden eminim."

Komutanların karargâhı terk etmesinin ardından Tonith, bulunduğu köşede uyuklamakta olan, B'wuf'a bakıp sırıttı. "Uyandırın şunu," dedi droid nöbetçilere. "Bu orduda kimse uyumayacak dedim. Tamam mı? Benim dışımda tabii ki. Beynin dinlenmeye ihtiyacı vardır." Teknisyenlerden birine döndü. "Eğer bir gelişme olursa beni uyandırın," dedi ve dönüp odasına gitti.

Brifing kısa sürdü. Üç keşif takımı hazırdı. Birinci takımın hedefi sol kanattı; ikinci takım merkeze gidecekti; üçüncü takım da, Çavuş L'Loxx'un takımı, sağ kanatla ilgilenecekti. Üç takımda bulunan her askere bir telsiz verilmişti. "Boşa kullanmayın," diye ikaz etti istihbarat subayı. "Düşmanın dinleyeceği muhakkaktır."

"Herkes Izable tabyasında toplansın. Baraj ateşi başlar başlamaz yola çıkın. Geri dönmeye hazır olduğunuz zaman da telsizinizin mandalına basın; birinci takım bir uzun, bir kısa; ikinci takım için iki uzun iki kısa; üçüncü takım için üç uzun, üç kısa. Hepiniz geri dönmek için tekmil verdiğinizde sizi korumak için tekrar baraj ateşi açacağız ve bu da sizin için geri dönebilirsiniz sinyali olacak."

"Bu şeylerden nefret ediyorum," diye mırıldandı L'Loxx, telsizine bakarak. "Hep en olmayacak zamanda bozulurlar."

"Pekala," dedi istihbarat subayı, "hepiniz Izable'da toplanır toplanmaz Çavuş L'Loxx telsizden bana uzun bir sinyal gönderecek ve ben de topçuya emir vereceğim. Görev sırasında birisi sizi arar mı diye endişe etmeyin. Telsizler keşif için ayrılmış güvenli bir frekansa ayarlandı. Sorusu olan."

Kimsenin sorusu yoktu.

Izable yerle bir olmuştu. Ölümün kokusu her yanı kuşatmıştı. Tahrip olmuş bir korugandaki çatlaktan süzülen duman, içinde ateş yandığının işaretiydi; enfraruj kameralarla gördükleri kadarıyla büyük de bir ateşti. Acaba yanan ne diye düşündüler ve düşüncesi bile Grudo'yu titretmeye yetti. Dört takım üyesi diğer takımlardan biraz uzaktaydı ve yola çıkmak için topçu ateşini bekliyorlardı.

Plana göre topçu ateş açar açmaz yola çıkıp kurumuş nehir yatağını izleyerek düz tepenin sağına doğru geçecek ve sonra da tırmanmaya başlayacaklardı. Tırmanma için müsait birkaç yer tespit edilmişti, ama L'Loxx sağa doğru daha fazla giderek düz tepenin üzerine çıktığında neredeyse düşman hatlarının gerisinde olmayı istiyordu. "Bizi beklediklerinden eminim," dedi diğer üçüne, "dikkatleri de ön tarafa yönelik olacaktır." Kendilerini düşmanın gece görüş cihazlarından gizlemek için dördü de L'Loxx'un bizzat dizayn ettiği özel kıyafetleri giymişlerdi. Enfraruj tarayıcılara karşı tam bir koruma sağlamasa da topçu baraj ateşinin neden olacağı gürültü, karmaşa ve ısı arasında L'Loxx'un düşmanın onları göremeyeceğine inandığı noktaya varmaları mümkün olabilecekti.

Gece zifiri karanlıktı ve yıldızların ışığından başka bir şey yoktu.

"Ooof!" Erk dik otururken başını kayaya çarptı. "Odie, bence hallettik! Bana kemerini ver."

Kemerini ona uzattı.

"Biraz ışık, lütfen?" bir torbayı karıştırdı. "Aha!" dedi muzaffer bir edayla. "Tam düşündüğüm gibi!" elinde bir vibro-bıçak vardı. "Tamirciler bu şeyi avcı uçaklarının gövdesini kesmek için kullanırlar. Bence işimize yarayabilir."

"Kayayı kesmek için mi?" dedi Odie.

"Hem de nasıl!"

"Emin misin? Bu sanayi tipi değil, Erk. Bu bir vibro-knuckler. Biz bunları yakın savaşa girmek zorunda kalırsak diye yedek silahımız olarak kullanırız."

Erk'in parmakları cihazın düğmesinin üzerindeydi. "Yakından bakma," dedi. Düğmeye bastı ve vibro-bıçağı kayaya tuttu. Birkaç saniye içinde aletin hareketinin ürettiği ısıyla eriyen kayadan damlalar yere düşmeye başladı. Hemen aleti kapattı. Aletin kayada birkaç saniyede yirmi beş milim uzunluğunda ve on milim genişliğinde açtığı oyuk hâlâ ışıldıyordu. "Dış dünyaya merhaba de," dedi sakince.

"Whew! Bu alet duman çıkarıyor, bizi boğmadan ya da ateşe vermeden koca şeyi nasıl parçalamayı umuyorsun?"

Erk bir süre düşündü. "Yavaş yavaş yapacağız. Böylece ısı ve duman dağılıp gidecek. Artık ihtiyacımız olan tek şey zaman. Dışarıdan hava geliyor, dolayısıyla oksijen seviyesini belli bir komunda tutabiliriz. Al şunu, bana yardım et."

Üzerindeki montunu çıkardı. "Bu şeyi günlerdir çıkarmamıştım." Güldü. "Bunlar patlama ve ısıya dayanıklı olacak şekilde üretiliyorlar. Tüm avcı pilotları bunu giyer. Keserken onu kalkan olarak kullanırız. Sence bu şeyin şarjı ne kadar gider?"

"On saat gider herhalde, bilmiyorum, Erk. Sence on saatte buradan çıkabileceğimiz kadar geniş bir oyuk açabilir misin?"

"Denemekten başka çaremiz yok değil mi? İki molozun duvara dayandığı şu tepe noktanın ilerisinden başlayacağım. Böylece bu şey ayakta durmaya devam edecek."

"Sırayla yaparız, Erk."

"Elinden iş geldiğini tahmin etmiştim!" Onu tutup öptü.

"Sence ordu içinde böyle bir yakınlaşma hoş olur mu, Teğmen," dedi Odie. Elini başının arkasına koyup o da onu öptü.

"Buradan çıkabilirsek bu işi daha uygun ortamlarda yapmaya niyetliyim. Kayalara dikkat et, başlıyoruz!"

   21   

Hızlıca ama dikkatlice dördü kuru nehir yatağı boyunca ilerledi, üzerlerindeki düz tepede bulunan düşmanın kendilerini görebilme ihtimalini en aza indirebilmek için de nehir kıyısı boyunca uzanan tümseğin hemen dibinden ilerliyorlardı. Planlarının akıllıca olduğu az zamanda anlaşıldı, çünkü kısa sürede nehir yatağının kıvrılarak düz tepeden uzaklaştığı noktaya vardılar.

Dost topçu ateşinin alevleri gökyüzünü aydınlatırken kısa süre sonra da karşı batarya ateşi Halcyon'un mevzilerini hedef almaya başladı. Sanki tüm gezegen bu alevlerin içinde yanıp yok olacak gibiydi. Hiçbiri bu tarihe kadar böyle bir şey görmemişti ve bu manzarayı hayret ve dehşetle izliyorlardı. Çavuş L'Loxx gülümsedi, yanıltma işe yaramıştı.

Birer birer nehir yatağının kıyısına çıktılar ve onların bulunduğu yerle düz tepe arasındaki açık arazide ilerlemeye başladılar. Her yerde düşman işgalinin izlerini görmek mümkündü – bomba çukurları, tahrip olmuş makine ve droidler – ve açık araziye dağılmış bu hurdaların arkasına saklanarak hedeflerine doğru ilerlediler. Taşıdıkları şeyler hiç ses çıkarmayacak şekilde düzenlenmişti ve L'Loxx beraberinde uzun bir ip getirmeyi de ihmal etmemişti, böylece zifiri karanlıkta takımın üyelerinin birbirlerini kaybetmesini önlemiş olacaktı. Ayrıca kürek kemikleri arasına parlak noktalar boyamıştı ki bu sayede her biri gece görüş dürbünüyle önündekini rahatlıkla görebiliyordu. Yanlarında silah olarak sadece tabanca vardı, daha ağır bir silah almamışlardı. Plato üzerindeki açık arazide bir saat kadar ilerleyip L'Loxx'un düşmanın sağ kanadı olarak tahmin ettiği yerdeki düz tepenin yamacına eriştiler. Burası cephe hattının sonuna hakim olan tepelerin dik yamaçlarına tırmanabilmeleri için de uygun bir noktaydı.

L'Loxx araziyi tanıyordu, buralarda defalarca dolaşmıştı. Düşman savunma hattı, tepeye hakim bir noktada bulunan iki tepenin olduğu yerde sona eriyordu. Arazinin hemen üzerinde avcı birliklerinin teşkil ettiği seyrek bir hat vardı, tepelere sadece ön taraftan yaklaşılabildiği ve bu noktada büyük kaya parçalarıyla dolu engebeli bir arazi olduğu için L'Loxx'un tahminine göre yaklaşan bir saldırıyı haber vermek için düşman sadece ileri gözetleme noktalarıyla yetinmişti. Diğer üçü arkadan yaklaştığında onlara dönüp fısıldadı, "Buradan yukarı çıkacağız. Yukarı vardığımızda düşman hattının sağ açığında olmamız gerekiyor. Ben önden gidiyorum, takip edin."

Baraj ateşi yavaşladı ve durdu. Savaş alanına doğal olmayan bir sessizlik çöktü ve her yer yeniden karanlığa gömüldü.

Teğmen Erk H'Arman çalışmaya ara verdi. Kayada açmayı başardığı ince delikten serin hava geliyordu. Oradan yıldızları bile görebiliyordu. "Başaracağız, Odie." Oturdu ve kolunu ve elini koruyan montunu çıkardı. "Herhalde kıvılcımlardan kolum biraz yanmış."

Keşif Eri Odie Subu koluna baktı. "Çoğu yeri su toplamış. Kemerimde ilk yardım çantası var." Çantadan sargı bezi çıkarıp kolunu sardı.

"Sen bir meleksin, Odie. Sence tüm bunları birlikte yaşamamızın bir nedeni var mıdır?"

"Bence her şeyin bir nedeni vardır, Erk."

Erk montuna baktı. "Yine de çok işe yaradı. Ama şu erimiş kayalar çok sıcaktı. Bana su verir misin? Ellerim hâlâ uyuşuk da."

Matarasını çıkarıp onun ağzına tuttu. Erk kana kana su içtikten sonra Odie, "Biraz da ben keseyim, sen dinlen," dedi.

"Tamam ama bırak da bir dakika ikimiz de dinlenelim. Sıcaklığı hissetmeye başlayınca dur. Ben işi uzatmakla hata edip bu hale geldim. Senin de başına aynısı gelmesin."

"Erkekler hep böyle. Siz her şeyi böyle acele yapmaya kalkarsınız. Bırak da işi bu kadın halletsin." Birkaç dakika orada uzandılar, sonra da Odie montla kollarını örttü ve kayayı kesmeye başladı. On dakika kadar devam etti.

"Duydun mu?" diye sordu Erk. Enkazın içinde duran ikisinin duyduğu baraj ateşinin gürlemeleri onlara büyük bir saldırının başlamak üzere olduğu haberini veriyordu.

"Kurtulacak mıyız?" diye fısıldadı Odie. Ağlamaya başlayarak Erk'in yanına geldi. Açtıkları oyuk elini içine sokabileceği kadar genişlemişti.

Karanlığı dinlediler. "Ya yardım kuvveti ya da nihai taarruz," dedi Erk sonunda. "İki şekilde de buradan çıkacağız."

"Böyle ağladığım için özür dilerim."

Erk onu yanına çekti burnunu, kaya ve ter karışımı kokan ama ona her şeyden güzel gelen, saçlarına gömdü. "Boş ver, Odie. Biliyorsun kadınlar da böyle." Güldüler. "Neyse aylaklığı bırakıp işimize dönelim," dedi Erk. "Buradan çıkıp bir an önce banyo yapmamız lazım."

Kayaların arasına daldılar. Sanki yüksek binaların arasında yol alıyor gibiydiler. O kadar sessizdi ki birbirlerinin nefes alışını bile duyabiliyorlardı. Çavuş L'Loxx durmalarını işaret etti. İleriden, sol yukarılarından, gelen metalik sesleri duydular. Bunların savaş droidleri olduğunu anlamak için uzman olmaya gerek yoktu. Ama kaç taneydiler? Mevzileri nasıldı? Ağır silahları var mıydı? Onlara saldırmanın en uygun yolu neydi? L'Loxx gece görüş dürbünüyle kayaların arasındaki küçük bir açıklığı fark etti. O önde, Grudo arkada o aradan geçtiler.

Bir droid, çavuşun hemen solunda duruyordu ve L'Loxx'un davranmasına fırsat vermeden Grudo vibro-bıçağını çekip tek hamlede droidin kafasını uçurdu. Droidin kafası yerde yuvarlanırken Grudo yıkılmakta olan droidin gövdesini tutup ses çıkarmaması için yavaşça yere yatırdı. Ama yuvarlanmaya devam eden kafayı tutmayı becerememişlerdi.

Kafanın kesilen boynundan hâlâ kıvılcımlar çıkıyordu.

Nefeslerini tutup oldukları yerde kımıldamadan durdular. Daha sonra L'Loxx önde olduğu halde ilerlemeye devam ettiler. Biraz ileride durdu ve onlara çevresinde toplanmalarını işaret etti.

"Bravo, Grudo," dedi ve Rodian'ın omzuna vurdu. "Şimdi dinleyin. Bundan sonrasını tek başıma gideceğim." Nöbetçilerden biri itiraz etti. "Hayır, ben bu konuda hepinizden daha iyiyim. Burada savunmaya geçip beni bekleyin." Saatinin düğmesine bastı. "Saat tam üç. Güneş saat altıda doğacak. Bana bir saat verin, eğer geri dönmezsem gidin."

"Olmaz," dedi Er Vick. "Buraya kadar birlikte geldik ve geriye de hep beraber döneceğiz."

L'Loxx nöbetçiye eğilip fısıldadı, "Bu bir emirdir. Eğer beni yakalarlarsa ve siz de burada oyalanırsanız sizi de yakalarlar. Ya dediğimi yaparsınız ya da bir daha keşif görevini unutursunuz."

Er Vick karanlıkta gördüğünden emin değildi ama sanki çavuş sırıtıyor gibiydi.

"Emirlere itaat etmeyi hepiniz bilirsiniz," dedi L'Loxx. "O zaman itaat edin." Onları birbirine bağlayan ipi çözdü ve karanlıkta kayboldu.

Üçü oturup beklemeye başladı. Onbaşı Raders elini Grudo'nun kulağına koyup fısıldadı, "İyi iş çıkardın, Rodian. Droid başına ne geldiğini bile anlayamadı." Grudo teşekkür anlamında başını salladı.

Dakikalar akıp geçti. Grudo kendini evinde hissediyordu, diğer askerlerle tehlikeli bir görevdeydi ve zafer ya da ölüm ona birkaç metre kadar yakındı. Bunun için yaşıyordu. İki nöbetçinin birbirlerine fısıldadıklarını dinledi. "Gelsinler bakalım," dedi biri. "Gelsinler de görsünler!" Grudo karanlıkta gülümsedi. Askerler korkularını bastırmak için kendi aralarında konuşuyorlardı, aslında savaşçılara mücadeleyi sürdürebilmeleri için gereken güç ve güveni sağlayan şey de buydu. Bunu sevmişti. Hiç kimse şu an onlar gibi yaşamla ölüm arasında olanlar kadar canlı olamazdı. Birlikte çalışmaya başladığı süre zarfında yavaş yavaş kanının ısındığı Anakin'i düşündü. Coruscant'taki izbe barda ilk tanıştıkları anda Grudo bu genç Jedi'da bir farklılık olduğu sezmişti. İlk başta ne olduğunu anlayamasa da zamanla bunun diğerlerini peşinden sürükleyebilme yeteneği olduğunu anlamaya başlamıştı.

Önlerindeki karanlıkta L'Loxx en alçak tepedeki bir yokuştan tırmanmaya başladı. İhtiyatla bir kayanın üzerinden düşman savunmasının gerisine baktı. On metre solunda bir grup savaş droidi aceleyle yapılmış kayadan bir duvarın ardında duruyordu. Gece görüşünde gördüğü parlak noktalar onların güç hücreleri ve devreleriydi. Baktığı sırada droidlerden birinde ani ama parlak bir ışık belirdi ve droid bir anda görüntüden kaybolurken yerini hızla solan bir ışık aldı. L'Loxx gülümsedi. Droid az önce kısa devre yapmıştı. Eğlenceliydi! Anlaşılan onlara düzenli bakım yapılmıyordu. Bunu öğrendiğine sevinmişti. Tüm cepheyi yavaşça taradı. Gördüklerini karargâha aktarabileceği bir telemetresi olmasını diledi ama bilerek gelirken yanında böyle bir cihaz getirmemişti; düşmanın bu iletişimi tespit etme ihtimali yüksekti. Gözetlemeye devam ederken birden kalbi hızla çarpmayı başladı. Aradıkları zayıf noktayı bulmuştu. Cephe bu noktadan yarılabilirdi. Bu bilgiyi en kısa sürede karargâha ulaştırmalıydı.

Sürünerek yokuştan indi, her an ateş açılmasını bekliyordu ama bir şey olmadı. Birkaç dakika içinde arkadaşlarının beklediği kayalıklara varmıştı bile.

"Artık geri dönebiliriz," diye fısıldadı, "aradığımız şeyi bulduk." Telsizini çıkarıp geri dönmeye hazır oldukları sinyalini verdi. "Hazır bekliyorken size gördüğüm şeyi anlatayım. İnanılır gibi değil ama onlar-"

İki savaş droidi kayalıkların arasındaki açıklıktan yaklaştı. Vick tabancasını çekip diz çöktü ve iki atışta ikisini de vurdu.

"Koşun! Koşun!" diye bağırdı L'Loxx.

"Ben burada kalıp onları yavaşlatırım," diye bağırdı Vick. Diğer üçü kayaların arasından koştular. Gecenin karanlığında arkalarından lazerler yağıyordu. Vick kayaların arasından çıkıp geldi. "Çok kalabalıklar!" diye bağırdı, Grudo'yu geçip giderken. Grudo sakin şekilde bir eline tabancasını, diğerine vibro-bıçağını aldı. Droidler kayaların arasından onlara doğru gelirken birini tabancayla vurup diğerinin de boynunu vibro-bıçakla uçurdu. On saniye içinde altı tanesini indirerek diğerlerinin üzerinden tırmanmak zorunda kalacağı bir engel yarattı. Paniğe kapılmadan droidlere ateş etmeye devam etti. Atışlardan ikisi kayadan sekip onu sıyırdı, sendeledi ama yıkılmadı. Droidlere ateş etmeye devam etti. Otuz saniye sonra artık ateş edecek droid kalmamıştı. Grudo bir süre durdu, sonra da tabancasını kılıfına koydu. Hiç ses yoktu. Hayır! İleride droidler tepeden inmeye devam ediyordu. Gitme zamanı gelmişti. Geri dönüp arkadaşlarına doğru koştu. Bu noktada topçu baraj ateşi yeniden başladı ve gece karanlığı tekrar panayıra döndü.

Odie kayada açtığı oyuğa kafasını soktu. "Birkaç dakika sonra herhalde buradan geçebilirim." Yanına gelip oturdu. "Kolun nasıl?"

"Sıradan birisi şu an ağlayıp sızlanırdı ama ben öyle miyim? Ben avcı pilotuyum, bizler acıyla yoğrulduk." Yüzünü buruşturdu sonra da ciddileşti. "Üzgünüm, Odie, ama o delikten geçmem için yardımın gerekecek. Ayaklarım uyuşmuş durumda."

"On dakika sonra dışarıdayız!"

Oyuğun çevresindeki kayanın soğumasının ardından Odie tekrar ayağa kalktı. Erk'in de onu arkadan itmesiyle nihayet dışarı çıkmayı başarmıştı.

Baraj ateşi de tam bu noktada tekrar başladı. Tekrar koruganın içine girdi. "Sence bu durumda dışarı çıkmak akıllıca olur mu?"

"Boş ver. Bu mezarda kalmaktan iyidir."

"Sağ kolunu kullanarak kendini yukarı çek, ben seni arkadan iterim. Ama dikkatli ol, sıkışıp kalma."

Top ateşi öyle yoğundu ki gecenin karanlığını bile aydınlatmıştı. Parlayan ışıkta Erk'in yüzü soluk ve bitkin görünüyordu. "Umarım crawler'lar üzerimizden geçmez," dedi.

Kendisini oyuğun yarısına kadar çekti ve sıkışıp kaldı. Acıyla inledi. Odie aşağıdan ayaklarını tuttu ve tüm gücüyle onu dışarı doğru itti. Tüfeğini oyuktan dışarı attı ve o da peşinden çıktı. Enkazın arasında uzanıp rahat bir nefes aldılar.

"Başardık." Toplar gürlemeye devam ediyordu ama neyse ki bulundukları yere nişan almıyorlardı. "Karşılıklı ateş ediyorlar," dedi Erk. "Gördüğüm en güzel manzara."

Karanlıkta şekiller gördüler. Odie silahını kapıp ateş etti.

"Ateş etmeyin," diye bağırdı şekillerden biri. "Biz dostuz!" Birisi Odie'ye doğru koşup silahın namlusunu çevirdi. "Ne halt ediyorsun," diye bağırdı. "Askerlerimden birini vurdun, geri zekalı! Size bizim geleceğimiz söylenmedi mi?" Top ateşinin ışığı altında önce ona, sonra da sırt üstü yatmış olan Erk'e baktı. İkisi de perişan haldeydi. "Hey, siz de kimsiniz?"

"Grudo'nun yarası kötü," dedi Onbaşı Raders. "Onu kafasının yanından vurmuş. Hay sizin yapacağınız işin -" ikisini fark edince bir anda durdu.

"Bi – biz koruganın içinde mahsur kalmıştık, Komutanım. Be – ben sizi düşman sandım. Arkadaşım da yaralı. Asker için üzgünüm. Ben -"

L'Loxx döndü ve Grudo'nun yanına gelip diz çöktü. Grudo başından yaralıydı ama bilinci hâlâ yerindeydi. Top ateşinin ışığında bir gözünü kırptı. Bir şeyler söylemeye çalışıyordu ama başaramadı.

"ARC askerlerini bekleyelim," dedi Raders. "Onu revire taşımamıza yardım ederler. Burada elimizden bir şey gelmez."

"Eğer onu hemen geri götürmezsek çok geç olur ve bu gece yaptıklarından sonra da durup burada bekleyemeyiz. Siz ikiniz," dedi L'Loxx Odie ve Erk'i kastederek. "Bize yardım edin."

"Komutanım, arkadaşım yandı ve kimseye yardım edemez."

"Tamam, sen ona yardım et; Grudo'yu biz götürürüz. Ayrıca bana da komutanım demeyi kes – hey ikinizi şimdi hatırladım! Siz General Khamar'ın ordusundansınız. Tanışmıştık. Adlarınız hatırlamıyorum ama sizi çölde bulmuştuk -"

"Çavuş L'Loxx," dedi Odie.

"Nasılsınız?" dedi Erk yattığı yerden.

"Şimdi hatırladım," dedi L'Loxx, "Sizi Izable tabyasına göndermişlerdi. Neyse ben -"

"Çavuş, gitsek nasıl olur. Geri dönünce bolca konuşuruz," dedi Raders.

Çabucak Odie'nin kemerinden çıkardığı bir ağ ve enkazın içinde buldukları iki metal çubuktan bir sedye yaptılar. Grudo'yu bu enkazın arasında taşımak sandıklarından daha kolay olmuştu.

Çavuş L'Loxx esas duruşa geçip Halcyon'u selamladı.

"Raporunuzu verin, Çavuş."

"Diğer takımların dönmesini bekleyemedik, Komutanım, çünkü acilen revire getirilmesi gereken iki yaralı vardı. Sağ kanatları zayıf, Komutanım." Üç boyutlu ekrana doğru gitti. "Cephenin en ucundaki bu tepenin savunması zayıf. Bence tepenin ön kısmının kayalık olması yüzünden oradan büyük bir saldırının gerçekleşemeyeceğine düşünüyorlar. Ayrıca orada ağır silah da görmedim. Topçuları yoktu. Diğer taraftan bakım eksikliğinin droidlerinin savaş gücünü azalttığını zannediyorum. Arızalar yüzünden savaş güçleri azalıyor."

"Kim yaralandı," diye sordu Anakin.

"Rodian yaralandı, Komutanım."

"Ağır mı?"

"Ağır, Komutanım. Ama şunu söylememe izin verin, eğer o bizimle olmasaydı bu bilgiyle geri dönmeyi başaramazdık. Geride kalıp droidleri oyalayarak bizim kaçmamıza imkan sağladı. Ayrıca şunu da belirtmeliyim, Komutanım," dedi Halcyon'a dönerek, "O iki nöbetçi gerçekten iyi askermiş. Ellerinden geleni yaptılar."

"Öyleyse diğer yaralı kim?" diye sordu Slayke. L'Loxx kısaca Odie ve Erk'le ilgili durumu anlattı.

"Onları hatırladım. İkisi birlikte Izable tabyasına gitmişti," dedi Slayke.

"Grudo'yu, Odie vurdu," dedi L'Loxx, Anakin'e. "Karanlıkta bizi düşman zannetmiş. Maalesef kimsenin öngöremeyeceği bu tür şeyler olabiliyor, Komutanım. Dost ateşi."

"Tamam öyleyse," dedi Halcyon. "Saat dört. Komutan Skywalker saat altıda sağ kanada yönelik saldırıyı başlatmanızı istiyorum. Çavuş L'Loxx'u kılavuz olarak kullanın. Tümeninden iki tugay al. Üçüncüyü de Komutan Slayke'in komutasında ihtiyatta bırak."

"Komandoların da dönüp rapor vermesini beklememiz gerekmez mi, Komutanım?" diye sordu Halcyon'un harekat subayı.

"Söyleyeceklerini duymayı isterdim ama hayır. Burası -" ekranı işaret etti, "- saldırının ana noktası olacak. Ben tümenimle merkeze yükleneceğim. Komutan Skywalker, ben saldırıya geçmeden önce senin saldırıya uygun konuma geçmeni bekleyeceğim. Ben saldırıya geçtikten on dakika sonra sen de harekete geç. Bence bu zaman zarfında düşman sağ kanattaki birliklerini merkezi takviye etmek için getirecektir. Bu gece iki kez baraj ateşi açtık, dolayısıyla ben saldırıya geçince bunun ana saldırı olacağını düşünecektir. Bundan eminim. Bence bu plan işe yarayacaktır." Harekat subayına döndü. "Emri tüm komutanlara ilet."

"Onu görebilir miyim," diye sordu Anakin, revirde gördüğü doktora.

"Bu taraftan." Doktorun çökük omuzları ve yüzündeki derin çizgiler gezegene indiklerinden beri Özgürlüğün Oğulları ve Kızları'nın nelere maruz kaldığını gayet net gösteriyordu.

Grudo bir perdenin arkasındaki yatakta yatıyordu. Anakin, Rodian'ın ne kadar ağır yaralı olduğunu gördüğünde nefesini tuttu. Dost ateşi, diye düşündü Anakin, çavuş kazayı böyle adlandırmıştı. Acaba bu komik terimi kim uydurdu, diye düşündü. Karargâhlarında her türlü tehlikeden uzak güven içinde oturan, yara izlerini gören ama onların acısını hiç tatmayan, karargâh subaylarından birinin marifeti olduğu açıktı. Böyle bir yaraya yol açan bir ateşin dostlukla falan alakası yoktu. Anakin hatayla Grudo'yu vuran keşif erine karşı değil de "dost ateşi" denen şeyi kabullenen askeri mantığa öfkelendi.

"Konuşabilir mi?" diye sordu doktora.

"Bir şeyler mırıldandı, kendi dilinde miydi yoksa sadece inlememi anlamadım. Böyle bir yarayla bile bilincini tamamen kaybetmemiş olması hayret verici. Rodianların beyin yapısını bilmiyorum ama şuraya bak, kafatasının içini görebilirsin –"

Anakin doktorun sözünü yarıda kesti. "Elinizden gelen bir şey yok mu, doktor?"

Cerrah başını iki yana salladı. "Hayır, onun için artık çok geç."

"Bizi duyabilir mi?"

"Sanmıyorum ama bizi duysa da duymasa da durumu değişmeyecek. Böyle bir yarayla uzun süre yaşayamaz. Ağrı kesici bile veremiyoruz ama eğer acısına son vermemizi isterseniz o zaman başka -"

Anakin ona döndü. "Eğer askerlerimle ilgili bir daha böyle bir şey söylediğini duyarsam..." başını iki yana salladı. "Şimdi beni dostumla yalnız bırak."

Doktor perdeyi çekerek çıkıp gitti.

Anakin, Grudo'ya baktı. "Beni duyabiliyor musun?" diye sordu. Ona doğru eğildi. "Grudo, beni duyabiliyor musun?"

Grudo sağlam olan tek gözünü açtı. Bir şeyler hırıldadı ve sonra öksürdü. "A-Anakin..." nefes verdi.

"Kendini yorma – iyileşeceksin," diye yalan söyledi Anakin.

"Hayır," diye mırıldandı Grudo. "Gitme – vakti – geldi."

"Hayır, hayır, Grudo! Seni Respite'e sevk edecekler. Modern bir hastane gemisidir ve sana yardım etmek için gereken her şey orada var -"

Grudo büyük çaba harcayarak başını kaldırdı ve bir elini Anakin'in omzuna koydu. Yüzünü Anakin'e iyice yaklaştırdı. "Benim için üzülme," dedi ve yatağa düştü.

Grudo'nun son nefesini verdiğini anlaması için Anakin'in ona dokunmasına gerek yoktu. Bir süre yanı başında oturup bekledi ve sonra da karargâha döndü. Bu sabah onun komutasında bir saldırı başlayacak ve Grudo'nun intikamı alınacaktı.

   22   

Askeri operasyonların başarısı kimi zaman tümüyle tesadüfi olaylara bağlıdır, birinin bir yere – bir kavşak, bir nehir, bir köprü, bir köy – diğerinden sadece birkaç dakika önce varması gibi. Bu dakikalar zaferle yenilgi arasındaki tayin edici etkenler olabilir. Kimi zaman da felaket düşmanın konumunu ya da niyetini kavrayamayan bir komutanın aldığı kararla gelir; iyi bir komutan ivedi karar verebilmelidir, savaş sırasında gecikmenin bedeli ağır olabilir. Ama savaş alanında yetişmenin imkansız olduğu hızda ilerleyen sayısız olaylar zinciri arasında en iyi komutanlar bile yanlış karar verebilir. Mevcut tüm teknolojiye rağmen savaş alanı hâlâ karmaşık ve düzensiz bir yerdir ve bu yerde olaylar savaş sisi olarak adlandırılan karanlığın içerisinde yıldırım hızıyla gelişirler.

Bu yüzden Nejaa Halcyon'un emrettiği keşif görevi bu kadar önemliydi ve bu yüzden diğer keşif birimlerinin dönmesini beklemeden sadece onların getirdiği bilgiye göre hareket etme kararı almıştı.

Klon Komandosu CT-19/39, Çavuş Omin L'Loxx değildi, ama en az onun kadar iyiydi ve belki de şu anda Praesitlyn'de bulunan en iyi keşifçiydi. Lakabı Green Wizard'dı, çünkü rütbesi çavuştu ve devriye aracını kullanmada çok yetenekliydi. Kendisine düşmanın sol kanadında keşif yapma görevi verilir verilmez komandolarını her biri düşman cephesinde kendi başına keşif yapacak şekilde böldü. Mümkün olabildiği kadar ileri sızacaklar ve mümkün olabildiği kadar çok bilgiyle geri döneceklerdi.

Green Wizard tespit edilmeden Galaksilerarası İletişim Merkezi'ne kadar gitmeyi başardı. Dikkatlice her silahın bulunduğu mevziyi ezberledi, mevzilerdeki droidleri saydı, silahları not etti ve düşman topçusunun yerini belirledi. Birkaç topun düşman hattının sonundaki iki tepenin savunmasını desteklemek için sol açığa taşınmış olması dikkatini çekmişti. Ona göreyse Tonith'in hattındaki zayıf nokta onun sağındaydı, solunda değildi çünkü Green Wizard bu bölgede tespit edilmeden kolayca ilerlemişti ve artık her topun yerini biliyordu. Green Wizard tüm ordunun sol kanada yüklenmesi gerektiğini anlamıştı, bu noktaya basamak şeklinde saldıracak ordu düşmanın kanadını merkeze doğru sürecek ve Tonith'in savunmasını tek bir hamlede kırmış olacaktı.

Şimdi tek mesele Green Wizard'ın geri dönüp bu bilgiyi onlara iletmesiydi. Telsizini kullanabilirdi ama General Halcyon keşif sırasında telsizle görüşmeyi yasaklamıştı. Anlaşılan diğer iki arkadaşı tespit edilmeme konusunda onun kadar başarılı değillerdi; tüm cephe boyunca silah sesleri duyuluyordu, özellikle de onların geçtiği noktada. Green Wizard bu yoldan geri dönüp de tepenin altındaki toplanma noktasına varamayacağından emindi. Cephenin merkezinde keşif yapmakla görevli askerleri düşündü. Acaba onlar da onun gördüğünü görmüşler miydi? Yoksa bu ateş onları mı hedef alıyordu? Onlar klon komandosuydu, onlar en iyisiydi ama onun kadar iyi değillerdi ve herkesin şansının da bir sınırı vardı. Green Wizard bunun er geç olacağını biliyordu ve bu gece de belki de arkadaşlarının başına gelmişti. O nedenle geriye sadece kendisinin kaldığını varsayarak bu bilgiyi bir şekilde karargâha ulaştırmalıydı.

Aniden baraj ateşi başladı, Green Wizard hâlâ düşman hatlarının gerisindeydi. Bu onu şaşırtmamıştı, savaşta böyle şeyler olurdu. Birisi hata yapmış ve takımların tümü geri dönmeden baraj ateşini başlatmıştı, ama mesele top ateşi değil geri dönebilmekti. Toprağa yapışmış olan Green Wizard Halcyon'un topçularının ne kadar isabetli atış yapmakta olduklarını görüp hayret etti. Kesinlik ve profesyonelliğe saygı duyardı ve bu top ateşi onun bulunduğu yerde tozu dumana katıp onu yerinden zıplatsa da yine de bu topçuları takdir etmeden geçememişti.

Başta Green Wizard bir acı hissetmedi. Bacağından yaralandığını biliyordu ama o bacağını bağladı ve seçeneklerini düşündü. Acının yakında başlayacağını ve bunu da şokun takip edeceğini biliyordu. Hemen bir şeyler yapmalıydı, çünkü taşıdığı bilgi onunla birlikte ölemeyeceği kadar değerliydi. Olduğu yerde kalırsa bulunacak ve öldürülecekti. Telsizini kullanıp bildiklerini aktarabilir ve görevini başarıyla tamamlamış olurdu, ama ona geri dönüş işareti dışında telsizi kullanmaması emredilmişti. İşareti verdi ve bir an için de olsa karargâhta birilerinin bir şeyleri doğru yapmadığını düşünerek öfkeye benzer bir şey hissetti. Topçu barajı hız kesmeden devam etti.

Dolayısıyla kendi hatlarına geri dönmekten başka seçeneği yoktu. Bir bacağı yaralıyken bu zor olacaktı ama imkansız da değildi. Klon komandoları daha önce de diğer varlıkların hayal bile edemeyecekleri güçlüklerin üstesinden gelmişlerdi.

Yavaşça ve dikkatlice sürünmeye başladı. Bacağındaki turnike bir süre sonra gevşedi ve tekrar kan kaybetmeye başladı. Kuru nehir yatağına kadar gitmeyi başardı ama daha ileri gidemeyeceğini biliyordu. Emir olsun olmasın kendinden geçmeden önce sahip olduğu bilgiyi telsizle aktarmalıydı. Telsizine uzandı ama yolda kaybettiğini gördü. Artık direnmenin anlamı kalmamıştı, kendisini acı ve yorgunluğa teslim etti. Burada ölmesi daha iyi olacaktı. Kimsenin onun beceriksiz olduğunu düşünmesini istemiyordu. Green Wizard şu anda ölmekte olduğu için değil de ordu için hayati olan bir bilgiyi ulaştıramadığı için üzgündü. Son düşüncesi elinden gelenin en iyisini yaptığı oldu.

"Fazla zamanımız yok," dedi Anakin komutanlarına, "saldırı planımız şöyle." Savaş alanının üç boyutlu görüntüsünü açtı. "Şu tepeye yükleneceğiz. Dibindeki büyük kaya kütlelerine dikkat edin. Piyademiz için koruma sağlayabilirler ve saldırıya da oradan başlayacağız. Önemli olan açık araziden mümkün olan en kısa sürede geçmek, çünkü düz tepedeki düşmanın doğrudan ateşine maruz kalacağız. General Halcyon merkeze saldırdığında düşman bu saldırıyı karşılamak için cenahlardan asker çekecek böylece merkez dışındaki noktalar zayıflayacak, özellikle de dün geceki keşif sayesinde bu tepenin savunmasının zayıf olduğunu ve tepede top bulunmadığını da biliyoruz. Tepeyi işgal ettiğimizde oradan tüm cephe hattını vurabileceğiz. Birinci Tugay tepeyi işgal edecek, İkinci Tugay ise düşmanın gerisine sarkacak. Üç yönden aynı anda saldıracağız."

"Bir ARC askerinin komutasındaki klon komandoları önden gidip tepede karmaşa yaratacak. Bu karmaşadan istifade tüm gücümüzle saldıracağız. Şimdi dediğim gibi açık araziyi olabildiğince hızlı geçmek çok önemli. Önden düşmana baskı ateşi açacak olan crawler'lar gidecek. Zırhlı personel taşıyıcılar içindeki piyade birlikleri de onları takip edecek. Gitmemiz gereken yere kuru nehir yatağını kullanarak ulaşabiliriz – saldırıya geçene kadar bu bize belli ölçüde koruma sağlayacaktır. General Halcyon'un tümeni saldırıya geçene kadar saldırmayacağız. Bizim için şu anda hız, ateş gücü ve manevradan daha önemlidir. Kayalara varana kadar bir korumanız olmayacak. Yol boyunca topçu da sizi destekleyecek ve tepeye saldırırken de sizi desteklemeyi sürdürecekler. Araçların bu kayaları aşması mümkün olmadığı için o noktadan sonra askerler operasyona yaya olarak devam edecekler. Bu bir piyade savaşı olacak."

Anakin'in komutanları tam teçhizatlıydı. Askerleri saldırı için toplanmış ve gelecek emirleri bekliyordu. Klon komandoların komutanı olan ARC yüzbaşıya döndü. "Derhal yola çıkın, Yüzbaşı, sizler öncü olacaksınız. Düşman hatlarına sızıp orada ortalığı karıştırmanızı istiyorum. Sizin ardınızdan da biz geleceğiz. Unutmayın, her şey general Halcyon'un merkeze yönelik saldırısından on dakika sonra başlayacak. Uygulamada son derece dakik olmalıyız."

"Hepsi bu. Görev yerlerinizi ve hedeflerinizi biliyorsunuz. Birliklerinize dönüp astlarınızı bilgilendirin. Otuz dakika sonra başlıyor olacak."

"Komutanım," dedi tugay komutanlarından biri, "savaş alanı taktik komutanı kim olacak?"

"Ben," diye cevap verdi Anakin. Bu cevabın yol açtığı şaşkın sessizlikte omuzlarını dik tutup kendisine rahatlamasını ve Grudo'nun ona öğrettiklerini hatırlamasını söyledi. "İlk olarak kendim yapmayacağım bir şeyi başkasına yapması için emretmeye karşıyım. İkinci olarak eğer bu sabah bir hata yapılırsa orada olsam da olmasam da bunun sorumlusu benim, o yüzden de orada olmayı tercih ederim. Son olarak da cephe gerisinden ordu yönetilmez. Hepsi bu. Görev başına."

"Komutanım, sizinle bir şey konuşabilir miyim?" dedi ARC yüzbaşı.

"Acele et, Yüzbaşı."

"Keşif görevinde altı asker kaybettik ve dolayısıyla düşmanın ana mevzisindeki durumuna dair hiçbir bilgimiz yok."

"Pekala, Yüzbaşı. O askerleri kaybetmenin nedeninin cephenin o kısmının aşılmaz olması yüzünden olduğuna eminim. Bu da General Halcyon'un tepelere yönelik saldırı planının doğru olduğunu gösterir. Çavuş L'Loxx'un raporunu sen de duydun."

"Evet, Komutanım. Neden daha askerler geri dönmeden ikinci baraj ateşi açıldı?"

Anakin bu soruyu beklemiyordu. Bu klon komutanı emirlerini mi sorguluyordu? ARC askerlerinin normal klonlardan üstün olduğunu biliyordu, ama bu yaptığı itaatsizliğe yakın bir şeydi. "General Halcyon bir karar vermek zorunda kaldı, Yüzbaşı, ya tüm askerler geri dönene kadar L'Loxx'u orada bırakacaktı ya da bazılarını geri getirebilme uğruna tüm keşif ekibinin hayatını riske atacaktı. Bence doğru kararı verdi."

"Fakat biri işaret vermişti. Geç de olsa."

"Evet, evet," dedi Anakin çabucak, "Bu konuda üzgünüm, Yüzbaşı, tüm saldırının başarısının sen ve askerlerinin başarısına bağlı olduğunun farkındasın, değil mi? Daha fazla oyalanamayız."

Yüzbaşı selam verdi, döndü ve karargâhtan çıktı. Anakin orada durup bir süre düşündü. Bir klon askerinin – ARC bile olsa – emirleri sorgulamasını beklemezdi. Anakin bir emir verdiğinde aslında bunun ne kadar çok kişiyi etkilediğini düşünmemişti, emirleri yüzünden ölecek kişilerin sorumluluğunu yüklenmek, ister sadakatleri Cumhuriyet tarafından satın alınmış olsun, klon askeri gibi, ya da Khamar'ın ya da Slayke'in askerleri söz konusu olsun, nihayetinde onlar görevlerinin tiranlığa karşı mücadele etmek olduğuna inanmışlardı.

"Ne düşündüğünü çok merak ettim, Jedi."

Anakin döndüğünde Slayke'in yüzünde bir sırıtmayla orada dikildiğini gördü. "Ben sadece düşünüyordum ki -"

"Düşünmek tehlikelidir, Komutan." Slayke güldü. "Duyduğuma inanamadım." Durdu. "Saldırıya bizzat komuta edecekmişsin."

"Evet. Askerleri gönderip kendim karargâhta güven içinde oturamam. Üstelik bir şey ters giderse onu düzeltmek için orada olmayı tercih ederim."

Slayke başını sallayıp elini uzattı. "Sorun çıkmayacak. Keşke seninle gelebilseydim ama ben ihtiyat kuvvetleriyleyim. Senin Üçüncü Tugay komutanınla konuşup anlaştık. Bu iş bittiğinde her şeyi size devredeceğim. Saldırı sırasında ise ortalıkta olup Halcyon'a göz kulak olacağım. Dert etme," diye ekledi gülerek, "işleri karıştırmasına izin vermem. İyi şanslar, Komutan." El sıkıştılar, Slayke iki adım geri attı ve hazırola geçip Anakin'i selamladı.

Anakin yürürken koşar adım gittiğini fark edip gülmeden edemedi. Slayke'le yaptığı bu kısa konuşma ona moral vermişti. Eski bir asker, bir asi, bir lider onunla konuşmak için gelmiş ve ona iyi şanslar dilemişti. Bu ona ne kadar güvendiğini gösteriyordu ve onun için anlamı büyüktü. Belki de Slayke o kadar da kötü biri değildi.

"Sürücü," diye bağırdı Anakin kapıdan çıktığında, "Çalıştır şu şeyi, gidiyoruz."

   23   

Amiral Pors Tonith cesedi ayağıyla dikkatlice dürttü ve cesetten çıkarılıp yan tarafa yığılmış zırha baktı. Böyle açık alanda durmak onu tedirgin ediyordu, sığınağından bu şeyi görmesi için çağrılmıştı ama geldiğinde durumun önemini o da takdir etti. Hava hâlâ karanlıktı ve şafağın sökmesine daha bir saat vardı ama yine de bir an önce sığınağına dönebilmek için yanıp tutuşuyordu. "Bu bir klon komando," dedi.

"Bir tam cesetle diğerlerinin de parçalarını bulduk, muhtemelen hepsi beş kişi," dedi subay. "Dün gece kendi topçu ateşleri yüzünden öldükleri açık."

"Anlaşılıyor," dedi Tonith. "Ama hatlarımızdan tespit edilmeden geçip buralara kadar gelebildikleri de anlaşılıyor," - sesinin tonundaki öfke arttı – "Ordumuzun savaş düzeni hakkında pek çok şey bildikleri de anlaşılıyor. Buraya gönderilenlerin sadece bunlar olmadığından eminim."

"Savunma hattını güçlendirmeliyiz, Komutanım," dedi subay. Tonith başını sallayarak onayladı. "Şu tepenin savunmamız için hayati önemi var. Emir verdiğim gibi dün gece oraya asker ve top gönderdin mi?"

Subay gergin şekilde cevap vermeden önce ağırlığını diğer bacağının üzerine verdi. "Bir miktar. Bazı mekanik sorunlar yaşıyoruz -"

Tonith ona döndü. "Yani verdiğim emir uygulanmadı mı?" diye sordu sesini tekrar yükselterek.

"Emirlerinizi yerine getiriyoruz, Komutanım, ama -"

"Ama yok." Artık daha sakindi. "Yapmanız gerekenler şunlar. O tepeye derhal takviye gönderilmesini istiyorum. Savunma hattını daraltın. Birlikleri sağ kanattan merkeze kaydırın; merkezdeki birliklerin bir kısmını da tepeye gönder. Eğer o tepeyi alırlarsa tüm savunma hattımız onların ateşine açık hale gelir ve işimiz biter. Eğer saldırı sağ kanadımızı tehdit ederse savunma hattının şuraya çekilmesini istiyorum -" arkalarındaki, iletişim merkezi yakınlarındaki, bir noktayı işaret etti. "Buradan açık arazide ilerleyen düşmanı ateş altına alacaklar, ama düz tepeye varmayı başarırlarsa sağ kanat bir kapının kapanması gibi geriye doğru çekilecek. Bu da savunma hattımızı daraltıp güçlendirecek. Düz tepeye çıktıklarında yine açık alanda bize saldırmak zorunda kalacaklar ve orada canlarına okuyacağız."

Tonith sırıtarak pis dişlerini gösterdi. "Üstelik aşağıdaki ovada onlar için küçük bir sürprizim olacak. Derhal tepeye topçu birlikleri gönderin. Ayrıca tüm komutanları ARC birliklerinin sızmasına karşı uyarın. Onları bu noktadan gönderip saldırı başlamadan önce savunmamızı zayıflatmak isteyecekler. Tüm güçleriyle merkezimize saldıracaklar ama saldırılarının asıl hedefi burası olacak." Karanlıkta yine tepeyi işaret etti. "Şimdi işe koyulun ve her şey tamamlandığında karargâhımda bana rapor verin." Topuğu üzerinde dönüp komuta sığınağına doğru gitmeye başladı. Orası sıcak ve güvenliydi ve tütmekte olan çaydanlığı da hazır bekliyordu. Kendi kendine sordu, nerede kaldı bu takviyeler?

Anakin saldırı sırasında kuru nehir yatağı boyunca yaklaşık yarım kilometre uzanan nehir kıyısındaki tümseği siper aldı. Praesitlyn saatiyle güneş tam olarak 06:03'de doğacaktı. Saat tam 06:00. Komuta aracındaki haberleşme konsoluna oturdu. "Burası Birim Altı," dedi. "Zamanı ayarlayın, üç dakika kaldı," dedi hepsinin gözü saatlerinde olan komutanlarına. Aracın komutanı olan klon komutana dönüp sırıttı. "Gergin misin?"

"Hayır, Komutanım," dedi tank droid komutanı otomatik olarak.

"Öyleyse gergin olman için sana izin veriyorum."

Bu söylediğine karşısındakinin diyecek bir şeyi yoktu.

"İki dakika kaldı, Çavuş. Personel taşıyıcı kolu nehir tümseğinden açık araziye çıkar çıkmaz senin de yandan dönüp tümseğin üzerine çıkmanı istiyorum ki birliklerin hareketini görüp yönlendirebileyim." Son bir saatte bu basit manevranın üzerinden defalarca geçmişlerdi ama sadece bu konudan konuşmanın bile askerlerin ve Anakin'in üzerinde yatıştırıcı bir etkisi vardı.

"Emredersiniz, Komutanım," diye cevap verdi çavuş. Beşi sessizce oturdu, hepsi de bir şeyler düşünüyor ve durmadan saatlerini kontrol ediyorlardı.

"En kötü kısma geldik," dedi Anakin. "Saldırıdan sonra on dakika beklemek zorundayız" - başını çevirdi. "İşte başladı," diye fısıldadı Halcyon'un topçuları yumuşatma ateşine başladığında. Saniyeler içinde her türden düzinelerce topun açtığı ateşin sarsıntısı, içinde bulundukları tank droidi sarsmaya başladı. Patlamanın şoklarının etkisini kulak zarlarında hissedebiliyorlardı. Dün gece keşif birliklerini korumak için açılan baraj ateşi görmeye değer bir manzaraydı ama bu sabah mermiler doğrudan askerlerin tepesinden geçiyordu ve çıkardıkları ses dayanılmazdı, özellikle de düşman topçuları da ilerlemeye başlayan Halcyon'un birliklerine ateş açtığı zaman.

"Orada ortalık fena karıştı," diye yorum yaptı topçulardan biri. Sesinin tonundaki duygu miktarı miğferinin örttüğü yüzündekinden fazla değildi. Halcyon'un birlikleri açık arazide düşmanın kahredici top ateşi altında ilerlerken telsizden komutanların giderek artan hararette süren konuşmalarını dinlediler.

"Taktik frekansa geç," diye emir verdi Anakin. Kendi birliklerinin çığlıklarını yeterince duymuşlardı – daha fazla dinlemeye ihtiyaçları yoktu.

Sonra önemli bir şeyi fark etti. Etrafında duranlar klon askerleriydi – savaş, disiplin ve hizmetlerinin karşılığını ödeyen otoritenin emirlerine sorgusuz itaat etmek için yetiştirilmişlerdi. Yüzlerinde kayda değer bir ifade olmasa da Anakin Güç sayesinde beşinin de sürmekte olan saldırıya terleyen, korkan ve nasıl öleceğini düşünen sıradan askerler gibi tepki verdiklerini fark etti. Acaba onlara karşı önyargılı mı davranmıştı? Belki de mezarları olacak bu araç içerisinde kımıldamadan bekliyorlardı. Acaba Jango Fett'in espri anlayışı var mıydı, diye düşündü.

Dakikalar geçip gitti. Tam 06:13'te tabur komutanının aracı peşinde Cumhuriyet personel taşıyıcılarıyla birlikte nehrin kıyısındaki tümseği aştı.

"Hemen oraya çık!" dedi Anakin sürücüye ve tank droidi ileri fırladı. Personel taşıyıcılar tümseği aşarken ağırlıklarıyla yollar açtılar ve bu yollar geçen her araçla daha da derinleşti. Zaten böyle olması planlanmıştı, çünkü hem geriden gelenlere fazladan koruma sağlayacak hem de daha kolay gidecekleri bir yol açılmış olacaktı. Anakin'in aracı beşik gibi sallanarak açılmış bu yollardan birinin hemen yanından yukarı çıktı.

"Burada dur!" diye emretti Anakin. Tankın komuta kulesine çıktı.

"Komutanım," diye itiraz etti çavuş. "Açıktasınız."

Anakin boynundaki mikrofonu açtı. "Buradan bakmak daha iyi."

"Devam etmeliyiz, Komutanım. Burada düşman için çok iyi bir hedefiz."

"Dert etme. Ortalıkta çok hedef olması vurulma riskimizi azaltıyor." Anakin gördüklerini bir daha asla unutmayacaktı. Tüm ova hareket halindeki araçlarla, dumanla, toz bulutlarıyla ve alevlerle kaplıydı. Gözlerinin önünde bir kilometre kadar uzaktaki bir personel taşıyıcı isabet aldı. Aracı, bu toz ve dumanın arasında görebiliyordu. Bir lazer topundan tam isabet almıştı. Yanan klonlar kendilerini araçtan dışarı attı ve ölmeden önce canlı meşaleler gibi kıvrandılar; personel taşıyıcı az sonra infilak etti, ama savaş alanındaki duman bu görüntüyü örtmeyi başardı.

İleride kendi personel taşıyıcıları bayağı bir yol kat etmişti. Tabur komutanı saldırı rotası boyunca birkaç araç yerleştirmişti ve onlar da çoktan toplarıyla tepeyi ateş altına almışlardı bile. Diğerleri de ilerlerken ateş etmeye devam ediyordu. "Hazır olun," dedi Anakin, sabırla hâlâ tümseğin orada ilerlemek için sabırla bekleyen araç komutanına. Aniden bir düzine kadar düşman tank droidi ateş ederek üzerlerine gelmeye başladı. Anakin'in araçlarından ikisi ilk atışlarla vuruldu. Vurulanlardan biri de tabur komutanının aracıydı. Araç yanmaya başlamıştı ve içinden çıkan kimse de yoktu.

"Birim Altı kendinizi koruyun!" diye seslendi Anakin telsizden. "Ateşinizi yaklaşan tank droidlerine yoğunlaştırın."

Düşman araçlarının etrafına lazerler yağmaya başladı, kimisi toprağa vuruyor kimisiyse başlarının üzerinden geçip gidiyordu. Anakin gülümsedi, Ayrılıkçılar karşı saldırıya çok erken geçmişti.

"Beni derhal şu ateş hattına götür!" diye emir verdi sürücüye. "Topçu ateş serbest!"

Anakin'in topçusu menzili söyledi – "İki bin yüz metre" – ve ateş etti. Araç sarsılarak yoluna devam etti, ama araçta bulunan dengeleyici ateş kontrol sistemi sayesinde topçu aracın hareketinden etkilenmeden ateş etmeye devam edebiliyordu ve ikinci atış düşman tanklarından birinin ön zırhına isabet etti. Bu atış zırhtan sekip gitmişti, ama sonraki atış aracın sağ paletini vurunca araç kendi etrafında dönmeye başladı ve kısa süre sonra da diğer topçular tarafından yok edildi.

"Komutanım, vurulmadan önce oradan inseniz iyi olacak," dedi çavuş.

"Eğer vurulursam komuta sende, Çavuş." Anakin aşağı inip sürücünün miğferine vurdu. "Haydi, acele et! Acele et!"

Odie ve Erk revirde oturmuş, Halcyon'un saldırısını destekleyen topların gümbürtüsünü dinliyordu. Başhekim onlarla konuşmaya geldiğinde saldırı başlayalı on beş dakika kadar olmuştu.

"Artık yürüyebilirsin, Teğmen, yani gidebilirsin," dedi Erk'e. "Birkaç dakika sonra burası tıklım tıklım olacak."

Erk'in sürekli yanında olan Odie onun kalkmasına yardım etti. "Doktor, onu bir daha ne zaman görebileceğim?" diye sordu Odie.

"Bilmiyorum" dedi doktor. "Bir süre göremezsin herhalde. Bakta tankında kalıp derisinin yenilenmesini sağlaması gerek. Bunun için onu Respite'a sevk ediyorum. Ayrıca bu yanığı da temiz tutması gerekecek. Enfeksiyon kaparsa işte o zaman durumu tehlikeye girer. Al." Bir ilk yardım çantası alıp Odie'ye verdi. "Yapacak daha iyi bir işin varmış gibi görünmüyor. Önümüzdeki birkaç gün onunla sen ilgilen. İhtiyacın olan her şey, ağrı kesiciler de dahil olmak üzere, onun içinde. Top seslerini duyuyor musun? Yaralılar buraya akmaya başlamadan evvel ayakaltından çekilmenizi istiyorum. Hemen gidin!"

"Sığınağa girmemiz lazım," dedi Erk ve sonra dediğini fark ederek düzeltti. "Yok – yok artık sığınak falan istemem. Karargâha gidelim. Belki orada bir işe yararız."

Fakat daha onlar revirden çıkmadan yaralılar gelmeye başladı ve o ikisinin de yana çekilip yaralı selinin kesilmesini beklemekten başka ellerinden gelen bir şey yoktu. Ama yaralıların ardı arkası kesilmedi, sedyelerin üzerinde taşınanlarda gördükleri yaralar korkunçtu. Odie ağzını eliyle kapadı; Erk'in yüzüyse gördüğü manzara karşısında bembeyaz olmuştu. İkisi de hayatları boyunca böyle bir şeyle karşılaşmamıştı. Erk hedeflerini yüksek hızda, sesin olmadığı uzay boşluğunda yok etmişti ve yaptığı işin bilgisayar oyununda adam öldürmekten fazla bir farkı yoktu. Oysa şu anda teknolojik silahların insan bedeni üzerindeki etkisini yakından görebiliyor, kanın ve yanık etin kokusunu alabiliyordu.

Cerrahlar hastaları yaralarına göre sınıflandırmaya başladı. Birisi gelen her yaralıyı inceliyor ve yaşama şansı olup olmadığına bakarak askerin nereye konması gerektiğine karar veriyordu; bu kararlar saniyeler içinde alınıyordu, ümitsiz vakaların sayısı diğerlerinden kat be kat fazlaydı.

En kötüsü yanık vakalarıydı, zırhları çıkarılan klonların bazıları öyle kötü yanmıştı ki bazı uzuvları kömür gibi olmuştu, kiminin yüzü yanıp kafatası ortaya çıkmış kiminin de üniforması bedenine yapışmıştı. Bunların tamamı ümitsiz vakaydı. Diğerleriyse vücudunun kimi uzuvları eksik ya da iç organları dışarı çıkmış halde kendi kanlarından oluşan gölün içinde yatıyorlardı. Pek çoğu da zaten daha sahra hastanesine getirilemeden ölüyorlardı zaten. Sedyeleri taşıyanlar ortalıkta koşuştururken sedyelerdeki yaralılar da onların hızıyla sallanıyordu. Aslında ortama bir sessizlik hakimdi; bağıran ya da inleyen çok azdı, çünkü çoğu şoka girmişti.

Odie bir su şişesi kapıp ümitsiz vakalardan birinin yanına koştu. Diz çöküp ağır yaralı klonun başını kaldırdı ve şişeyi dudaklarına dayadı. İşte o anda sırtından kalçasına kadar inen bölgenin boş olduğunu fark etti. Omurgasını ve kaburgalarını görebiliyordu. "Teşekkürler," dedi içtikten sonra. Başını tekrar sedyeye koyduğunda eli kanla kaplanmıştı. Elini gömleğine silip diğer sedyeye gitti. Şişedeki su bittiğinde yere yıkılıp ağlamaya başladı.

"Gidelim," dedi Erk, yanına gelerek. "Şimdilik gelen yaralı yok. Haydi, burada işimiz kalmadı artık." Sağlam koluyla onun ayağa kalkmasına yardım etti.

"Onlar klon, Erk," diye fısıldadı, "ama yine de canlı varlıklar ve bizden bir farkları yok. Onlar da kan kaybediyor, acı çekiyor ve bizim gibi..."

"Haydi, Odie, çıkalım buradan," diye tekrar etti Erk. Dışarıda sendelediğinde Odie hemen yardımına koştu ve ardından Erk bir köşeye kustu.

Saldırı planlandığı gibi devam ediyordu. Saldırının ilk dalgası düz tepeye vardığında düşman birlikleri hazır mevzilerine çekildiler; yaklaşmaya çalışan saldırganlar yine açık arazide ilerlemek zorundaydı. Halcyon gergin şekilde karargâhında volta atıyordu. Birkaç adım ötesinde Slayke oturmuş gözlerini monitörden ayırmıyor ve birliklerden gelen raporları dinliyordu.

"Düz tepede çakılıp kaldık," dedi Halcyon. "Anakin henüz tepeleri alabilmiş değil."

"Ondan aldığımız son bilgiye göre, Komutanım," dedi hareket subayı, "tabur komuta aracına geçtiğiydi. Piyadenin tepeye saldırmak için araçlardan inip inmediğini bile bilmiyoruz."

"Ya kayıplar?"

"Şu ana kadar birkaç yüz, Komutanım?" dedi tümen cerrahı. "Her geçen dakika artıyor. Revire gidip yardım etmek için izninizi istiyorum."

Halcyon başıyla onayladı ve cerrah aceleyle çıktı. Halcyon gelip Slayke'in yanına oturdu. "Saldırı başarısız oldu," diye itiraf etti. Yumruğuyla avucunun içine vurdu. "Bir şekilde Anakin'i durdurdular. Planın başarılı olması için onun tepeleri ele geçirmesi şarttı. Askerlere geri çekilmelerini emredeceğim."

"Anakin belki de hâlâ hedefine ulaşabilir," dedi Slayke.

"Hayır, sanmam. Hâlâ hayatta ve savaşıyor ama tepelerde değil. Durumu yeniden değerlendirip başka bir şey denememiz gerek. O tepelere cepheden saldırıp tüm orduyu bitkin düşürmeye niyetim yok. Anakin'in tarafında, toz, duman ve alevden başka bir şey yok ve yirmi dakika önce tabur komuta aracına geçtiğini bildirdikten sonra bizimle bir daha bağlantı kurmadı. Eğer bu cepheyi yirmi dakikada yaramazsak planın işe yaramayacağını biliyordum."

"Artık bir orduyu yönetmenin nasıl bir şey olduğunu biliyorsun," dedi Slayke. "Askerlerim hazır. Emir verin nerede istiyorsanız oradaki birlikleri desteklemeye gideyim. Ama sizinle hemfikirim. Savaş planımızı gözden geçirmemiz gerek."

"Bizim askerlerimiz yavaşça çekilmeye başladığında sen birliklerini eski dere yatağına sür ve orada bir savunma hattı kur. Eğer saldırganlar senin tugayının etrafından dolanırsa zor olur ama üstesinden gelirsin. Orada mevzilen ve karşı saldırı için hazır bekle. Tüm birliklere derhal çatışmayı kesip geri çekilmelerini emret. Nereye gidiyorsun?" diye sordu, ayağa kalkan Slayke'e.

"Askerlerime komuta etmeye."

Halcyon başını iki yana salladı. "Anlaşılan seni burada kalmaya ikna etmeye çalışmam anlamsız olacak. Sen ve Anakin – sizler savaşçısınız. Ölmemeye çalış." Halcyon, Anakin'in hâlâ hayatta olduğunu ve savaştığını biliyordu ama tüm bildiği bundan ibaretti. Anakin, diye geçirdi içinden, nerdesin? Ne yapıyorsun?

   24   

"Burada ne yapıyorsunuz," diye sordu bir kurmay subay, karargâhta ikisinin dikildiğini gördüğü zaman.

"Revirden henüz geldik," diye cevap verdi Teğmen Erk H'Arman.

"O zaman geldiğiniz yere dönün. Boş gezenlere burada ihtiyacımız yok."

"O yaralı, Komutanım," dedi Keşif Eri Odie Subu, "ve ben de ona bakmakla görevlendirildim." Cerrahın ona verdiği ilk yardım çantasını gösterdi. "Burada yardımımız olur diye düşünmüştük."

"Yardım etmek mi? Halinize bakılırsa sizin çoktan Respite'e gitmiş olmanız gerekirdi! Burada durmayın da nereye giderseniz gidin!"

O sırada Zozridor Slayke de oradan geçiyordu. "Bak sen," dedi, "bunlar benim ayrılmaz ikizlerim değil mi? İkiniz yine neyin peşindesiniz?" özellikle Odie'yi hatırlamıştı, çünkü o Izable tabyasında görevlendirilen pilota yardım etmek için gönüllü olmuştu. Üstelik onların başına gelenleri ve enkaz altından nasıl çıktıklarını da duymuştu. "Bu ikisi iyi askerdir," dedi kurmay subaya. Komutanın ikisini tanıdığını gören subay müsaade isteyip görevinin başına döndü. Odie ona kısaca revirdeki durumu anlattı.

"Bakın, bir dakika içinde burası gerçekten karışacak ve benim de gidip komutanlarımı gaza getirmem gerekiyor," dedi Slayke onlara. "Neden siz ikiniz Ateş Kontrol Merkezine (FDC) gitmiyorsunuz? Topçu komutanım Albay Gris Manks'ı bulun, iri bir adamdır, kesin görürsünüz. Sizi benim gönderdiğimi söyleyin. Belki de size uygun bir şeyler bulabilir." Slayke bu ikisinin Albay Manks'ın bir işine yaramayacağını çok iyi biliyordu ama başlarına gelen onca şeyden sonra yaklaşmakta olan krizden uzakta dinlenmeyi hak ettiklerini düşünmüştü. En azından FDC'de güvende olurlardı. Bunları söyledikten sonra yoluna devam etti.

Ateş Kontrol Merkezi yerin altındaydı ve Halcyon'un istihkamcılarının denetimindeki işçi droidler tarafından inşa edilmiş meyilli bir tünelden geçilerek ulaşılıyordu. FDC'nin içi genişti, orada bulunan ekipmanlar sayesinde düzinelerce uzman sürekli olarak iki tümenin topçu karargâhlarıyla temas halinde olabiliyor ve bu şekilde ordunun sahip olduğu her bir top bataryasını koordine edip gerektiğinde her birine ayrı görev verebiliyordu. İkisi FDC'ye girdiğinde Gris Manks avazı çıktığı kadar bir klon çavuşa bağırıyordu. Yeni gelenleri fark etti ve onlara döndü. "Siz de kimsiniz?" diye sordu.

"Kaptan Slayke bizi size yardım etmemiz için gönderdi," diye cevap verdi Erk.

"Yardım mı? Siz mi? İkiniz de birbirinizden beter halde görünüyorsunuz. Nasıl yardım edeceksiniz?"

"Komutanım, ben düşürüldüm," dedi Erk, "ve yandım da. Askerse benim kanat adamımdır." Kısaca FDC'ye nasıl geldiklerini anlattılar.

Albay Manks ikisine kuşkuyla baktı. "Tamam," dedi sonunda, "demek sizi Kaptan gönderdi ha? Tamam öyleyse. Siz ikiniz şu köşeye gidip droidin yanına oturun. Size söylemeye çalışacağı şeyleri duymazdan gelin. Ayakaltında durmayın ve gözünüzü ve kulağınızı dört açın, belki bir şeyler kaparsınız." Döndü, konsola gitti, bu sefer de klon teğmene bağırmaya başladı.

İkisi, droidi görünce standart bir askeri protokol droidi olduğunu anlamışlardı, resmi ofis ve bölümlerde bunlara sıkça rastlanırdı, ama burada ne işi olduğuna anlam verememişlerdi.

"İyi günler," dedi droid, ikisi yanına oturduğu zaman, "Sizlere bildirmekten onur duyarım ki ben modifiye edilmiş bir askeri protokol droidiyim. Tabur, alay ve tümen seviyesinde – ateş kontrol merkezlerinde görev yapacak şekilde – modifiye edildim ve yine söylemekten gurur duyuyorum ki bu konuda uzman seviyedeyim. Askeri parça kodlarını, menzilleri, bakım gereksinimlerini ve üç düzineden fazla farklı modelde topun ateş verilerini bilirim; tüm bu modellerin atış tablolarını hazırlayabilir; yörüngedeki uydulardan, ileri gözetleme merkezlerinden ve haritalardan alınan bilgileri bunlara dahil edebilirim; atışlarını teksif ateşi, baraj, sürekli baraj, darbe barajı ya da ilerleyen baraj şeklinde yıkıcı, etkisiz hale getirici ya da moral bozucu şekilde teksif ve kontrol edebilirim. Ayrıca atış planları hazırlar ve görülen ya da görülmeyen fırsat hedeflerine atış yönlendiririm. Ayrıca destek ateşi, yumuşatma ateşi, karşı yumuşatma ateşi ya da karşı batarya ateşi gibi görevlerde taktik ateş kontrolünde de uzmanımdır. Kısacası topçu operasyonlarının zirvesini temsil ediyorum."

Droidin sesi genç bir dişi insanın sesi olarak programlanmıştı ve böylesine melodik bir sesten topçu jargonu dinlemek öylesine garipti ki Odie gülmeye başladı.

"Sanırım eğleniyorsunuz ve sizin eğlenmenize eğer bir katkım olduysa bundan mutluluk duyarım," dedi droid. "Ama henüz yeteneklerimi sıralamayı bitirmedim. Ben bir askeri protokol droidi olarak programlandım, dolayısıyla bölük seviyesinden tabur seviyesine kadar rahatlıkla görev yapabilirim. Subay ve assubayların, nöbetçi çavuşların ve onbaşıların, bölük postası ve mutfak görevlilerinin görev çizelgelerini hazırlama konusunda da uzmanım; sabah tekmillerini ve her türlü kişisel aktiviteyi de tanzim edebilirim; ayrıca işlenen suçlar ve suçluların divan-ı harbe gönderilmesi gibi konularla da ilgilenirim. Galaksideki tüm orduların, üniforma ve madalyalarını bilir, madalya tavsiye mektupları hazırlayabilirim; kıyafetten cephaneye bir ordunun tüm gereksinimlerini kontrol edebilirim ve bunlarla ilgili gerekli çizelgeleri hazırlayabilirim; kısacası bir bölük yazıcısı, bölük çavuşu, bölük assubayı ve tabur emir subayının görevi olan her şeyi yapabilirim. Ayrıca bulunduğumuz yerin elli kilometre yakınındaki her şeyi yok edecek düzenlemeleri de yapabilirim."

"O kadar iyiysen neden burada bir şey yapmadan oturuyorsun?" diye sordu Erk, diğerlerini işaret ederek.

Droid hemen cevap vermedi. "Komutanım, eşi bulunmaz Albay Gris Manks," sonunda itiraf etti, "benim son derece geçimsiz olduğumu iddia etti."

Sabırla droidin açıklamasını beklediler ama o orada durup onlara baktı. "Bununla neyi kastetti?" diye sordu Odie.

Droid yine hemen cevap vermedi. Sonra da ikisine doğru eğilip alçak sesle konuştu. Kafasını çevirip duyacak kadar yakında olan kimse var mı diye baktı. "İşe yaramadı," diye fısıldadı.

"Ne işe yaramadı?" diye sordu Erk normal ses tonuyla. Droid eliyle sus işareti yaptı. "Shhh. Tekrar görev çizelgeleri hazırlamaya gönderilmek istemiyorum," diye fısıldadı. "Bu harekatı verimli şekilde sürdürecek çeşitlilikte topçu bataryasına sahip değiliz. Yeterli miktarda indirekt ateş açacak silahımız yok. Yüksek araziye saldırıyoruz. Bu parabolik ateş yeteneği gerektirir, görüş hattı ateşi değil. Lazer ve iyon topları harika silahlar, ama görüş hattında ateş ederler. Yörüngedeki gemilerdeki bataryaları da Galaksilerarası İletişim Merkezi'ni ve sivilleri yok etmekten çekindiğimiz için kullanamıyoruz; düşman hava savunması çok güçlü olduğu için de avcıları gönderemiyoruz. Dün geceki baraj ateşini duymadınız mı? Tüm ateş ancak düz tepenin önündeki mevzileri vurabildi. Gerçek hasara ise havanlar neden oldu."

"Yani bombaatarlar gibi mi diyorsun?" diye sordu Odie.

"Evet!" dedi droid heyecanla.

"Fakat bunlar hafif piyade, direkt destek silahları ve menzilleri de kısa."

"Evet, standart versiyon ama Kaptan Slayke'in emrinde menzili elli kilometre olan iki batarya kundağı motorlu ağır havan var. Tepenin öbür tarafına harp başlığı bir ton olan mermiler atabilirler," dedi droid ve öne eğilip Odie'nin dizini dürttü, "Topçunun verimli kullanımı tüm ateş gücünün en uygun şekilde bir araya getirilmesiyle sağlanır. Bunu da FDC yapar. Topçudan en yüksek verimi alabilmek için ateş, Taktik Sorumluluk Bölgesi'ndeki belirlenen hedeflere göre en uygun şekilde tanzim edilmelidir ki bu da o göreve uygun topun kullanımını gerektirir. Cephedeki piyadeyi destekleyen kundağı motorlu havanlar her zaman FDC'nin emrinde olmaz, çünkü bağımsız olarak hareket edecek şekilde örgütlenmişlerdir ve savaşan birliklere yakın mesafeden ateş desteği verirler. Onun dışında kalan bombardımanın birliklerin yoğun olduğu bölgeye ve sabit savunma noktalarına yönlendirilmesi koordineli olmalıdır, işte benim görevim bu." Geriye yaslanıp gururla göğsüne vurdu.

"Peki, başını derde sokan ne?" diye sordu Erk.

"Çünkü Albay Manks'a Kaptan Slayke'e daha fazla ağır havan almasını söylemesini istedim."

"Bu çok da kötü bir şeymiş gibi görünmüyor," dedi Odie.

"Evet," diye cevap droid, "fakat görevimin ona bunu sürekli olarak hatırlatmak olduğunu düşündüm. Aslında bunu ona tam elli iki kez söyledim."

"Şimdi anlıyorum. Peki, tavsiyeni dikkate almadı mı?"

"Bir silah sistemine diğerlerinin aleyhine ağırlık vermek dengeyi bozabilirmiş."

Üçü bir süre sessizce oturdular. FDC hiç durmadan çalışmaya devam ediyordu. "Durumumuz iyi değil," dedi droid sonunda. "Geri çekiliyoruz."

"Geri mi çekiliyoruz?" diye sordu Erk hayretle.

"Evet, düşman cenahına yönelik saldırı başarısız oldu."

"Ya şimdi?"

"Onları püskürtecek kadar yoğun ateş açacağız," dedi droid. "Biliyorum, ben modifiye edilmiş bir askeri protokol droidiyim. Tabur, alay ve tümen seviyesinde..."

Droid konuşmaya devam ederken Erk, Odie'ye döndü. "Daha iyi bir yolu olmalı. Tüm o kayıplar..." başını iki yana salladı.

Odie başını eline dayadı ve Erk'e doğru eğildi. "Bir felaketten diğerine. Bu ne zaman bitecek? General Khamar'ın ordusundan bizden başka kimsenin sağ kalmadığının farkında mısın? Hepsi öldü! Neden sadece biz hayatta kaldık? Neden ben Jedi komutanın dostu olan o Rodian'ı öldürdüm? Tüm bunlar neden oluyor?"

"Komutan Skywalker," diye düzeltti cümlesini. "Bilmiyorum. Benim de aklım ermiyor. Ama şu ana kadar geldiysek sonuna kadar gitmeye de kararlı olmalıyız." Sağlam kolunu omzuna doladı. "Tepelere yönelik saldırıya Komutan Skywalker komuta ediyordu, Odie. Acaba başına ne geldi?"

"Bilmek istediğimden emin değilim."

   25   

Duman, toz ve alevler öylesine yoğundu ki personel taşıyıcıların enfraruj sistemleri bile ardını göremiyordu; savaş alanını dolduran enkaz ve havaya uçan araçlardan fırlayan parçalar yüzünden radar da bir işe yaramıyordu. Kimin dost kimin düşman olduğunu anlamak imkansız hale gelmişti.

"Bizi buradan çıkar," dedi Anakin sürücüye. "Neler olduğunu görmem ve şu taşıyıcıların ilerlemesini sağlamam gerekiyor. Tepedeki askerlerin piyade desteği yok. Çabuk. Çabuk!"

Birden Anakin'in aracına arkadan başka bir araç çarptı; herkes ileri doğru fırlayıp kemerleri sayesinde durabildi ve araç da durdu. O anda aracın yan tarafına bir lazer topu isabet ederek aracın zırhını delip içine girmeyi başardı, içerisi bir anda alevlerle kaplandı.

Anakin hiç düşünmeden hemen kolunu uzatıp sürücüyü tuttu. Diğer eliyle de Güç dalgası göndererek komutan kulesinin kapağını açtı. Sürücü kemerini çözmüştü ve Anakin onu yukarı çıkarırken o da ayaklarından destek alıp yukarı fırladı ve kapaktan çıkıp aracın üzerine geçtiler. Taşıyıcının üzerinden yakınlardaki bir tümseğe atladılar ve kara dumanların yükseldiği araç az sonra en az on metreye yükselen beyaz bir alev çıkararak infilak etti. Başka kimse kurtulamamıştı.

Anakin sürücüyü de çekerek saklanacak bir yer buldu. Birkaç metre gitmişti ki yanlarından kükreyerek geçen başka bir araç tarafından ezilmekten son anda kurtuldular, neredeyse aracın çıkardığı yoğun toz bulutu yüzünden havasızlıktan boğulacaklardı. Anakin ve sürücü kendilerini bir çukurun içine attılar. Çevrelerinden araçlar ateş ederek geçmeye devam etti. Çıkan ses dayanılır gibi değildi. Yoğun tozun içinden bir şeyin geldiğini gördüler – bir taşıyıcı doğruca onların üzerine geliyordu. Çukura olabildiğince yapıştılar ve araç gürleyerek üzerlerinden geçip gitti. Toza toprağa bulanmış bu ikiliyi yerdeki herhangi bir şeyden ayırt etmek çok güçtü.

"Buradan çıkmamız lazım," dedi Anakin, üzerini örten toprağı silkelemeye çalışırken.

"Ne taraftan?" diye sordu sürücü.

Haklıydı, Anakin cephenin ne tarafta olduğunu bilmediğini fark etti. Etrafına bakındı, ancak bir süre sonra taşıyıcıları görebildi.

"Bu taraftan," dedi. Sürücü de onu takip etti. Durmuş ve göremedikleri bir hedefe ateş eden bir taşıyıcının yanına geldiler. Anakin aracın üzerindeki işaretleri tanıdı. Bu onların araçlarından biriydi! Telsizini açtı. "Aurek Trill Altı Dokuz Slant Cresh, ben Birim Altı. Cevap verin, bu aracı komuta aracı olarak devralıyorum." Cevap yoktu.

Aracın telsizinin alıcı verisinin bulunduğu yere uzanırken araç aniden hareket etti ve Anakin'in cübbesi aracın paletine takılınca onunla birlikte sürüklenmeye başladı. Aracın paleti altında ezilmesine ramak kalmıştı ki sürücü seri bir hamleyle cübbesini vibro-bıçakla kesti.

"Teşekkürler, son anda kurtuldum," dedi Anakin, sürücü ayağa kalkmasına yardım ederken. Cübbesini çıkarıp yere attı. Sonra da miğferindeki telsizi kullanarak taşıyıcının komutanına erişmeye çalıştı. Parazitten başka bir şey yoktu.

"Haydi, yaya olarak şu taşıyıcılara yetişmemiz gerek. Uzakta değiller, beni takip et."

Koştular. Anakin hızını düşürmek zorunda kalıyordu, çünkü sürücü ne kadar eğitimli ve güçlü olsa da onun kadar hızlı olabilmesi mümkün değildi. Anakin kendini tutmaya çalışırken damarlarındaki kan kaynıyor ve vücudunun her parçası ona şöyle bağırıyordu: Koş! Fakat ona yıllar gibi gelen bu birkaç saniyede taşıyıcıları yakalamayı başardılar. Hepsi oradaydı. En yakınlarındakine doğru koştu. Kapağı açıktı ve komutanı yarı beline kadar dışarı çıkmış orada duruyordu. Bir Güç sıçramasıyla Anakin aracın üzerine çıktı ve onu düşman zanneden klon komutan hemen silahını çekti.

Anakin klonun kolunu tuttu. "Ben Komutan Skywalker!" dedi. "İçeri geç. Bu aracın komutasını ben alıyorum. Klon komutan dediğini yaptı. Elini uzatıp sürücüyü de yukarı çektikten sonra Anakin araca girdi."

Pors Tonith muharebenin seyrini izledi. Çayından bir yudum aldı. Harika! Düşman saldırısı tam da tahmin ettiği şekilde gerçekleşmişti. Merkeze ve sağ kanada yönelik taarruz hızını kaybetmişti ve tepelere yönelik saldırıysa crawler saldırısı sayesinde yavaşlamıştı. Tepenin yamacına vardıklarında büyük bir sürprizle karşılaşacaklardı. "Hazır mısın?" diye sordu teknisyene.

"Evet, Komutanım. Haberleşme kanallarına sızmayı başardık. Komutanlarının çağrı işareti, ses izi ve yetki şifresi elimizde. Tüm birliklerine istediğimiz gibi emir verebiliriz."

"Güzel. Beklemede kal." Tonith şimdi Halcyon'un birliklerine dilediği gibi saldırmalarını, çekilmelerini ya da oldukları yerde kalmalarını emredebilirdi, ama o daha çarpıcı bir şey olmasını istiyordu. Gülümsedi.

"Telsizini ver," dedi Anakin, tabur komutanına ve kendisininkini belinden çıkarıp kapaktan dışarı attı. "Burası Birim Altı. Öndeki taşıyıcıdayım. İşaretimle beni izlemeye başlayın." Tekrar aracın komuta kulesine çıktı. "Bu şeyi gidebildiği kadar hızlı götür. İyi dinleyin, gideceğiniz yönü söylüyorum." Komuta şebekesine girdi. "Hepiniz benim ışığımı takip edin."

Bunu dedikten sonra ışın kılıcını çekip açtı ve havaya kaldırıp dik tuttu. Kolunu ileri uzattı; araç bulunduğu rampadan açık araziye doğru fırlarken diğerleri de onu takip etmeye başladı.

"Sola keskin dönüş," diye emretti ve araç aniden sola dönüp son anda bir diğerine çarpmaktan kurtuldu. "Daha hızlı. Düz git. Sağa. Sola. Aç şunu."

Her yerden lazer ışınları yağıyordu. Anakin onları savuşturmakta fazla sıkıntı yaşamadı. Arkasındaki taşıyıcılardan bazıları isabet alıp durdu, ama diğer araçlar onların çevresinden dolaşıp Anakin'in ışın kılıcının ışığını takip etmeye devam ettiler. Savaş alanındaki bu toz duman arasında uzak mesafeden görülebilecek yegane şey bu ışıktı. Neyse ki Halcyon'un taşıyıcıları başarılı olarak düşman makinelerinin tamamını ya savaş dışı etmiş ya da geri çekilmeye zorlamışlardı.

Hedeflerinin altındaki kayalıklara varmaları uzun sürmedi. "Araç terk et. Tabur düzeyinde toplanıp beni takip edin!" Anakin aracın kapağından çıkıp yere atladı. Bu klonların tatbikatlarda defalarca yaptığı standart bir manevraydı. Manga, takım, bölük ve tabur olarak önceden belirlenen yerlerini çabucak aldılar ve vurulan taşıyıcılardaki askerlerin eksiğini de birlikleri birleştirerek giderdiler. Sağlam kalan araçlar bir araya gelip tepelere baskı ateşi açmaya başladılar.

"Destek ateşi açın," dedi Anakin Ateş Kontrol Merkezi'ne.

"Anlaşıldı," diye bir ses geldi, Anakin'in miğferinin mikrofonundan. "Beş saniye sonra başlayacak."

Anakin saymaya başladı, bin bir, bin iki, bin üç, bin dört, bin beş ve havan mermileri tepeye yağmaya başladı. Bu çok tatmin edici bir ateş gücü gösterisiydi. O öndeki taburun komutasını üstelenirken baraj ateşi de devam etti. Tabur komutanına döndü. "Bu onları yerlerine çakmaya yeter. Bu bombardımandan kimse sağ çıkamaz."

"Ben bundan o kadar emin olmazdım, Komutanım," dedi komutan.

Anakin hayretle subaya baktı, ama omuz silkmekle yetindi.

"İlerlemek için emirlerinizi bekliyoruz, Komutanım," dedi tabur komutanı. "Biz tepeyi ele geçirene kadar sizin burada ihtiyat birlikleriyle kalmanızı öneririm."

Anakin kısa bir tereddütten sonra kararını verdi. Savaşmaya hazırdı; vücudundaki her hücre savaşmak için can atıyordu ve ışın kılıcını tekrar açtı. Ama o artık bir komutandı ve görevi de savaşmak değil komuta etmekti.

"Albay, şu tepeyi alın." Kayalarla kaplı alanın üzerinde yükselen tepeyi işaret etti.

Tabur bölükler halinde ilerlemeye başladı, komutan ve kurmayı hemen Birinci Bölük'ün arkasındaydı. Kayalar yüzünden askerler birbirlerine çok yakın ilerlemek zorunda kalıyor ve bu durumda sinirlerin daha fazla gerilmesine neden oluyordu. "Çabuk! Çabuk!" diye askerlerini teşvik etti tabur komutanı, gözünü ilginç derecede hiçbir hareketin olmadığı tepeye dikmişti. Ne bekliyorlardı acaba? Tam tepelerinden bir anda tüfek ateşi açıldı. "Droid avcılar," dedi öncü bölük komutanı. "Onları halletmemiz uzun sürmez."

Tabur komutanı mayın tetiklendiğinde sadece kısa bir crack sesi duydu ve sonrası da kulakları sağır eden bir patlamaydı. Toz, duman, zırh ve insan parçalarından bir bulutun içinde ayakları yerden kesilip geriye doğru savruldu. Acı hissetmiyordu, sadece ayağı ve sırtında uyuşukluk vardı. Sersemliği üzerinden atmak için kafasını salladı, ama işe yaramamıştı. Ayağa kalkmayı denedi ama yapamadı; bacakları dizlerinin hemen altından kopmuştu. Ayaklarının koptuğunu da ancak dirseklerinin üzerinde yükselip baktığı zaman anlayabilmişti. Dik oturup kanamayı durdurmayı denedi, ama uçup bir kayaya çarptığında belini kırmıştı. Birisi onu kollarının altından tutup çekmeye başladığında da bayıldı. Kendine geldiği zamansa bir kadın kendisine biraz su verdi.

Savaş droidleri sıkışık saflar halinde kımıldamadan koruganlarında duruyorlardı. Kontrol sistemleri açık ve silahları doluydu ve saldırı emrini bekliyorlardı. Havan baraj ateşi başlamadan kısa süre önce sığınaklara gitme emri almışlardı ve mermiler şu anda bomboş olan mevzilere yağıyordu. İşçi droidler dün gece sığınakları daha da derinleştirip güçlendirmişti, dolayısıyla tepelerinde patlayan havan mermilerinden etkilenmiyorlardı. Klon askerleri mevzilerine doğru yaklaşmaya başlamıştı, ama droidler hazırdı. Şu anda sığınıklarında durmuş sadece bekliyorlardı. Aralarındaki akıllı birkaç varlık olan savaş koordinatörleri sığınaklar içine sinmişti ve tam isabet alıp yok edilme korkusuyla gergindiler. İşçi droidleri işlerini hızlı ve etkili şekilde tamamlamıştı ve bin kiloluk mermiler yeri göğü titretip onları sağır etse de saklandıkları yerde güven içinde bombardımanın kesilmesini beklemeye devam ettiler.

Düşman piyadesi, tıpkı amiralin söylediği şekilde, yaklaşıyordu. Droid avcılar öncü birliği ateş altına almıştı. Kısa süre sonra Izable tabyasındaki bir tünelin içine yerleştirilmiş olan büyük mayın patlatılacak ve ardından da droidlere sağ kalanlara saldırı emri verilecekti.

Kontrolör ateşleme cihazı elinde, oturmuş monitöre bakıyordu. Öncü birliğin unsurları kayalar arasında bir araya toplandığı zaman mayını patlatacaktı. Monitör birden karardı. Fark etmezdi; artık nerede olduklarını biliyordu. Saymaya başladı: Bir. İki. Üç. Dört. Düğmeye bastı. Patlamanın neden olduğu sarsıntı sığınakları bile titretmiş ve sabit olmayan her şey yere yuvarlanmıştı. Kontrolör gülümsedi. Havan ateşi de kesilmeye başlamıştı...

Patlamanın şiddeti Anakin'i yere yıktı. İleride, az önce öncü bölüğün olduğu yerde yoğun bir dumandan başka bir şey görünmüyordu. Gökyüzünden patlamayla havaya fırlayan kaya parçaları ve toprak yağıyordu. Anakin ayağa kalkıp koştu. Gördüğü manzara en kötü kabuslarından bile beterdi. Öncü bölükteki klonların neredeyse tamamı ölmüş ya da yaralanmıştı. Yaralılar kan içindeydi ve hâlâ şokun etkisindeydiler; çoğu uzuvlarını kaybetmişti. Yer ölenler ve ölmekte olanlarla kaplıydı. Fiziksel olarak yara almamış olanlarsa şokun etkisiyle oldukları yerde kalmışlardı.

"İkinci Bölük hazırlan," dedi Anakin telsizden. "İkinci ve Üçüncü Taburlar hazır olun. Beni takip edin!" Cesetlerin arasından geçip tepenin yamacına doğru koştu, kılıcını çekti ve açtı. Başının üzerine kaldırdı. "Önden gidiyorum. Peşimden gelin."

İlk taburun geri kalan iki bölüğü çabucak toparlanıp kayaları aşarak Anakin'in bulunduğu yamaca geldiler. O zaman zarfında geri kalan taşıyıcılar da gelmiş ve askerlerini boşaltmaya başlamıştı.

"Hemen onları da gönder," diye emir verdi Anakin, çabucak alaylarını organize eden tugay komutanlarına.

Hâlâ tepeden ateş eden yoktu. Güzel, topçu onları sindirmeyi başarmıştı. Binlerce klon askeri tepenin yamacına gelip beklemeye başladı, tepeye saldırmaları için gelecek emri bekliyorlardı.

O sırada kendi topçularının mermileri yine kendi taşıyıcılarının üzerine yağmaya başladı.

"Ateşinizi yüz metre aralığında düzenleyin. Hatlarımıza doğru kademeli olarak yaklaşın. Bu emri tüm birimlere ilet," dedi Albay Gris Manks. "Saldırı iptal edildi ve biz de geri çekilen birlikleri koruyacağız."

"Komutanım," dedi Ateş Kontrol Merkezi operatörlerinden biri, "bana kalırsa sağ kanatta birlikler şu anda tepeye saldırmaya hazırlanıyor. Eğer ateşimizi yüz metre geriye kaydırırsak mermilerimiz onların üzerine yağar."

"Senin bilgin yanlış olabilir. İlerleyen baraj ateşi açılacak. Bu emri doğrudan General Halcyon'dan aldım. Alındı ve onaylandı. Tüm topçu bataryalarına bu emri iletin ve hatlarımızı muhtemel bir karşı saldırıdan korusunlar."

FDC görevlileri emirleri bataryalara aktardılar ve onlar da ateşlerini yeni emirlere göre düzenledi.

Erk ve Odie ayağa fırladı. "Alındı ve onaylandı standart uygulaması," dedi droid, "emrin başkomutandan geldiği ve kesin olarak itaat edilmesi gerektiğini gösterir. Bunu biliyorum, çünkü ben..."

Anakin tepenin yamacında durmuştu ve yukarıdan üzerlerine ateş eden sayısız silahın içerisinde tek tek hedef seçmekte zorlanıyordu. Bir yıkım dalgası çevresinde bulunan askerlerin üstünü kaplamıştı. Hiç düşünmeden ışın kılıcıyla ona yönelik birkaç lazeri savuşturdu. Sağ ve solundaki askerler o kadar talihli değildi ve vuruldular.

"İleri!" diye bağırdı Anakin ve tepeyi tırmanmaya başladı. Bölükler, taburlar ve alaylar peşi sıra ilerlemeye başladı, ama yukarıdan gelen yoğun ateş yüzünden önce yavaşlayıp sonra da durmak zorunda kaldılar. Sağ kalanlar kendilerini yere atıp etrafta onları yukarıdan gelen ateşten koruyacak her ne varsa arkasına saklandılar.

"Topçu ateşini tepeye yöneltin," dedi Anakin telsizden. "Ben Komutan Skywalker, bize derhal topçu desteği sağlayın. Kendi taşıyıcılarınıza ateş ediyorsunuz. Koordinatları düzeltin. Burada canımıza okunuyor. Olduğumuz yere çakıldık. Tekrar ediyorum. Olduğumuz yere çakıldık. Tamam!"

Bunun bir tür hile olduğunu düşünen, Anakin'in birliklerini desteklemeye tahsis edilmiş batarya komutanı – çünkü koordinatların değişme emri doğrudan FDC'den gelmişti ve orası da muhtemelen emri ordu komutanından almıştı - önce tereddüt etti, sonra da FDC'ye emri tekrar onaylattı, mermiler taşıyıcıların üzerine yağmaya devam ediyordu.

Droidlerin ateşi daha da yoğunlaştı. Çok az klon askeri ateşe karşılık verebiliyordu. Ne yapacağını bilemeyen Anakin doğrudan Halcyon'un komuta ağına bağlandı. "General Halcyon, ben Anakin. Neler oluyor? Arkadan kendi topçumuzun, önden de droidlerin ateşi arasında sıkışıp kaldık."

Halcyon ve karargâhtaki herkes Anakin'in sesini duyduğunda ne iş yapıyorsa onu bıraktı. "Anakin, bekle," dedi Halcyon ve topçu irtibat subayına döndü. "Bana Albay Manks'ı bağla."

"Emri kısa süre önce siz bana verdiniz," dedi Manks, Halcyon neler döndüğünü sorduğunda. "Geri çekilen birlikleri korumak için ateşi yüz metre aralığında düzenle -"

"Birileri haberleşme ağına sızmış," dedi bir subay. "Siz böyle bir emir vermediniz." Halcyon'a baktı.

"Albay, sol kanatta geri çekilişi koru, ama diğer kanatta derhal tepelere ateş aç. Anakin havan ateşi başlar başlamaz oradan geri çekil. Saldırıyı iptal ettim."

Havan ateşi tekrar tepeye yağmaya başladığında ise artık çok geçti. Çoktan sığınaklarına saklanmışlardı bile.

Odie yüzünü elleriyle kapadı. "Kendi askerlerimizi öldürüyoruz," diye fısıldadı.

"Buna dost ateşi denir," dedi droid. "Çok sık yaşanır."

"Ne olduğunu biliyorum," dedi Odie. "Umarım bu kelimeyi bir daha duymam."

"Durumun nedir, Tonith?"

Bunu soran kişi Komutan Ventress'in ta kendisiydi. Pors Tonith çay bardağını kenara koydu. "Çok uygunsuz bir zamanda aradınız," dedi. "Büyük bir saldırıyı püskürtmekle meşgulüm."

"Evet, her zamanki gibi çok meşgul görünüyorsun. Başarabildin mi bari?"

"Kesinlikle," diye cevap verdi Tonith, ukala bir tavırla ve çayını alıp bir yudum daha içti.

"Ya kayıplar?"

"Bizimki mi? Hafif. Onların ki mi? Henüz tam bilmiyorum ama ağır, çok ağır. Gördüğünüz gibi nasıl hareket edeceklerini tam olarak tahmin edebildim."

"Kont Dooku memnun olacak," dedi Ventress, sesinde herhangi bir duygu izi olmadan.

"Eminim bu, onun benim komuta yeteneklerime olan güvenini arttıracaktır," dedi, arkasına yaslanıp önünde duran hologram görüntüsüne sırıttı.

"Takviyelerin gelmesine az kaldı. Filo da yolda."

Tonith sadece başını salladı. "Onlara belki de hiç ihtiyacım olmayacak. Sanırım karşımdakiler ikinci sınıf beyne sahipler. Cephe taarruzu. Kuşatma harekatı. Ortalıkta ışın kılıçlarıyla koşturan Jedi'lar. Pöh! Önemli olan ateş gücü ve taktiktir, bu işler kahramanlık ve atıp tutmayla olmaz."

"Kont Dooku'ya durumu aynen ileteceğim," diye cevap verdi. "Bir şey daha, Tonith. Bu bittiğinde seni bulacak ve öldüreceğim." Görüntü kayboldu.

Tonith olduğu yerde kaldı. Sonra da omuz silkip çaydanlığını aldı ve bir bardak daha doldurdu. "Göreceğiz," dedi ama söylediğinde ciddi olduğunu biliyordu.

   26   

"Hayatımda böyle bir çuvallama görmedim," dedi, Neelian'ın eski nöbetçisi, Erk Vick, Onbaşı Raders'a.

İkisi karargâhta bir köşede durmuş, diğerlerinin ayakaltında olmamaya çalışıyordu.

"Ne biliyorsun? Senin asker olduğun süreden daha fazla süreyi ben yemek kuyruğunda geçirdim," diye cevap verdi Raders, "ve bence o kadar da kötü değil. General Halcyon ne yaptığını biliyor. Onun nasıl savaştığını sen de yakından gördün."

"Tek bildiğiniz biz burada boş boş dururken dışarıda işlerin gittikçe sarpa sardığı. Gidip generalden çıkabilmek için izin isteyelim."

"Evet ama ben şu klonlarla iş yapmak istemiyorum; asabımı bozuyorlar. Miğferleri yüzünden yüzlerini görmüyorsun."

"Çavuş L'Loxx'la birlikte gittiğimiz keşif görevi gibi bir görev daha lazım bize. O gece az droidi hurdaya çıkarmadık, değil mi? Ama şu FDC'deki aşk kuşları gibi sıkışıp kalmak da istemem." Karargâh personelinden Teğmen H'Arman ve Er Subu'yu tanımayan kalmamıştı. "Böyle bir şeyi istemezsin herhalde."

"Hayır ama burada durmaktan da bıktım. Şu diğer Jedi'ın, Skywalker'ın yanında olmalıydık. O şimdi çatışmanın göbeğinde. Benim olmak istediğim yer de orası. Orada olsak bence faydamız da olurdu."

"Ne istediğini bence bir daha düşün. Skywalker'a gelince biliyorsun ki ben ondan daha büyüğüm."

"Önemli olan o yaşa kadar ne yaptığın."

Raders sessizce başını salladı. Sonra da, "Ne istiyorum biliyor musun?" dedi.

"Kim bilir?"

"Bir bardak soğuk su."

Savaş alanında bu kıymetli şeyden çok az vardı. Binbaşı Mess Boulanger galakside mevcut her iklimde görev yapan her ırktan askerin ihtiyacını hesaplamıştı. Çatışmanın sürdüğü Praesitlyn'deki çöl ortamında bir klon askerinin maksimum verimlilikle görev yapabilmesi için her standart yirmi dört saatte 8 litre suya ihtiyacı vardı. Buradan hareketle de Halcyon'un komutasındaki ordunun günlük su ihtiyacı 160.000 litreydi ve buna karargâh ve destek birimleri dahil değildi. Su buharlaştırıcıları, Tatooine gibi dünyalardaki çiftliklerde kullanılanlara benzer, yarım günde ancak bir litre su üretebilirlerdi. Hantaldılar ve verimli olabilmeleri için geniş bir araziye yayılmaları gerekliydi ve bu nedenle de sürekli düşman top ateşine maruz kalmışlardı. Halcyon'un mühendisleri toprakta artezyen kuyuları açmıştı, ama bunlar da günde ancak on bin ton su üretebiliyordu ve suyun içilebilir hale gelmesi için de arıtılması zorunluydu.

Vücut ağırlığını oluşturan sıvılardaki yüzde birlik kayıp insanlarda susuzluğa yol açar. Bu kayıp oranı yüzde yirmiye çıktığında ise susuzluktan ölüm gerçekleşir. Tonith'in savunma hattına düzenlenen saldırı da klon askerlerinin su kaybı yüzde ikiye varmıştı. Üstelik bunlar en dayanıklı piyadelerdi. Her biri Praesitlyn'e sekiz litre suyun da dahil olduğu kırk kiloluk silah ve teçhizatla gelmişti; Tonith hattına yönelik saldırı iptal edildiğinde çoğu beraberinde götürdüğü suyu çoktan tüketmişti bile.

Mess Boulanger bu durumu öngörmüş ve uygun şekilde hazırlık yapmıştı. Tek bir sorun vardı; şu an ihtiyaç duydukları ve sürekli olarak gelmesi gereken ikmalin ana kaynağı yörüngedeki filoydu.

Praesitlyn Galaksilerarası İletişim Merkezi civarındaki yıkım ve dehşetten çok yukarıda Halcyon'un filosunun mürettebatı ordunun ihtiyacı olan ikmali sağlayabilmek için canla başla çalışıyordu. Lostromoların denetimde forkliftler yükleri nakliye gemilerine taşımakla meşguldü. Gemilerden gezegene akan ikmalin kesilmemesi esastı. Yaşlı Mess Boulanger, Tonith'in Galaksilerarası İletişim Merkezi'ndeki savunmasını sona erdireceklerini tahmin ettikleri süre olan, bir hafta boyunca bir ordunun maksimum verimlilikle görev yapabilmesi için gereken mühimmat, yedek parça ve erzakı hazırlamıştı. O ve personeli muharebeye tutuşmuş ordunun günlük ihtiyacını da hesaplamışlardı. Boulanger piyadeyi gezegene indiren nakliye gemilerinin içini asker değil de malzeme taşıyacak şekilde yeniden düzenlemişti. Onları kullanmak zorundaydı, çünkü onların hız ve manevra yeteneğine ihtiyacı vardı. Ama bu da başka bir büyük soruna yol açıyordu: Halcyon'un askerlerinin yakınına inmeleri mümkün değildi.

Sorunsuz yaşanan gezegene inişin ardından Tonith'in topçuları iniş bölgesine ateş açmaya başlamış ve nakliye gemilerinden bazılarını tahrip etmişti. Bu nedenle de Halcyon ve komutanları otuz kilometre geride bir depo kurmak zorunda kalmışlardı. Bu depo tepelerin ardına kurulmuştu ve bu sayede nakliye gemileri ve onların boşalttığı malzeme Tonith'in topçularının ateşinden korunmuş olacaklardı, ama bu depo yüzünden gemiler yörüngeye üç yüz kilometre geriden girip kalan yolu da uçaksavar ateşinden korunmak için alçaktan uçarak tamamlıyorlardı. Sonra da taşıyıcıların askerleri Ayrılıkçı droidlerin bulunduğu bölgeye taşıması gerekiyordu. Çok sayıda taşıyıcı kaybedilmişti.

Odie köşede Raders'ın bulunduğu yere sıkıştı. Erk de yanındaydı. "Selam, katil," dedi Raders.

Odie'nin suratı asıldı. "Hiç hoşuma gitmedi."

"Alışsan iyi olur. Bu adı hak ettin," dedi Vick.

"Siz ikiniz çekip gitsenize buradan?" dedi Odie.

"Önce biz geldik," dedi Raders.

Erk dahil olmanın zamanı geldiğine karar verdi. "FDC'de boş boş oturmaktan sıkıldık. O yüzden çıkıp buraya geldik."

"Tabii, Komutanım," dedi Vick, kimin umurunda tarzı omuz silkerek.

"Sessiz olun," diye çıkıştı bir karargâh subayı.

Anakin, elinde bir bardak kıymetli soğuk suyla, karargâhta oturmuş Halcyon'a rapor veriyordu. "Bizi bekliyorlardı, Üstat Halcyon. Ölü, yaralı ve kaybolanlar dahil olmak üzere toplam kaybımız altı yüzün üzerinde. Kayıplar arasında önden gönderdiğim komando takımının tamamı da bulunuyor. Hiçbiri geri dönmedi." Sudan bir yudum aldı.

"Diğer kanattaki saldırıda ise kaybımız binin üzerinde ve kaçının ölü ve kaçının kaybolan olduğunu bile bilmiyoruz," diye cevap verdi Halcyon.

"Saldırı planı iyiydi," dedi Slayke. "İyi koordine edilmiş, planlanmış ve uygulanmıştı. Olanlar için hiç kimse kendini suçlamasın. Düşmanımız bizi hazır bekliyordu, hepsi bu. Bir daha ki sefere daha dikkatli oluruz." Kuru nehir yatağında kurduğu savunma hattını teftişten henüz dönmüştü. Bir elini Anakin'in omzuna koydu. "Sen ve klonların cesurca savaştı, Anakin. Geri döndüğüne memnun oldum, askerlerimizin geri dönmesinin üzerinden saatler geçti ve hâlâ bir karşı saldırı yok. Sanırım karşı saldırıya geçecek kadar birliğe sahip değiller."

"Hâlâ onlara saldırıp onları dağıtabiliriz," dedi Halcyon. "Ama artık cephe taarruzu yok."

"Düşman komutanı olan kişi ne yaptığını biliyor," dedi Slayke, "fakat ne kadar iyi olursa olsun üçümüzün toplamından iyi olamaz. Bence filomuzu çağırıp düz tepeyi yerle bir edelim."

Yakınlarında olan herkes durmuş, onların konuşmalarını dinliyordu. Hepsinin aklından aynı şey geçiyordu.

"Fakat -" diye itiraz etti Halcyon.

Slayke başını iki yana salladı. "Ne diyeceğini biliyorum, Galaksilerarası İletişim Merkezi'ni ve içindeki teknisyenleri korumak zorundayız. Onlar rehin tutuluyor ve biliyoruz ki Cumhuriyet bu tür suçları işleyenlerle anlaşma yapmaz. Eğer onları bu gezegenden atmak istiyorsak onlara karşı tüm gücümüzü kullanmalıyız. Reija Momen ve diğerleri de ikincil derece kayıp olacak."

"Dost ateşini duymuştum, şimdi de ikincil kayıp mı çıktı?" dedi Anakin, suyunun kalanını da içerek. Eliyle yüzünü sildi. "Ölüm ve yıkımla ilgili bu terimlere gittikçe alışmaya başladım. Ama ben ve klon askerlerinin başına gelenleri düşündükten sonra sanırım Kaptan Slayke haklı. Sadece..." Reija Momen'in görüntüsü tekrar gözünün önüne geldi. "Neyse o söylediğinde haklı." Slayke'i başıyla işaret etti, ama Halcyon'a bakmadı.

Halcyon gözlerini dikmiş, hayretle Anakin'e bakıyordu. Sana ne oldu? demek istedi ama kendine hakim oldu. Anakin bir kan gölünden çıkıp gelmiş olsa bile o hâlâ Jedi'dı.

"Bu harekat sırasında verilen kayıplar çok büyük ve bunu anlıyorum," dedi sakince. "Kaptan Slayke, en büyük kayba siz maruz kaldınız ve dolayısıyla da bunu olabildiğince kısa sürede sona erdirmek istiyorsunuz. Anakin sen de daha henüz korkunç bir deneyim yaşadın. İkiniz de cesur ve yetenekli komutanlarsınız ve yanımda sizler olduğu için çok şanslıyım. Ama şunu unutmayın, her ne olursa olsun zafer kazanmak için sivillerin hayatını feda etmeyeceğiz." Konuşurken gözleri parlıyordu. "Unutmayın, görevimiz tesisi ve içindekileri kurtarmak." İç çekti. "Şimdi işinizin başına dönün ve bana başka bir planla gelin."

"Uh, affedersiniz, Komutanım," dedi Onbaşı Raders arka taraftan. "Acaba bizi de göreve gönderecek misiniz diye merak ediyorduk?"

"Bence bir mahzuru yok," dedi Slayke sırıtarak. "Geldiğimiz noktada artık askerlerden nasihat almakta da bir sakınca yok. Şu kadın ve kolu sargılı subay, onları tanıyorum, çevre araziyi ikimizden de iyi biliyorlar."

"Neden olmasın?" dedi Halcyon. "Hepiniz buraya gelin ve gözlerinizi dört açın."

"Sen Grudo'yu vuransın," dedi Anakin, Odie'ye.

"Evet, Komutanım. Bir hataydı. Ben -"

"Dost ateşi, senin hatan değildir, sıklıkla olur," dedi Anakin, dediğine kendi de inanmamıştı. Halcyon'a döndü. "Ne zaman dönüyoruz. Onları yanımda istiyorum." İki nöbetçiyi işaret etti.

"Neden?" diye sordu Anakin.

Anakin omuz silkti. "Onlara güvenebileceğimi biliyorum hepsi bu. Sen Ranger'da rampacılarla savaşırken seni korudular ve komandolarımı kaybettiğim için ben de beni koruyacak birilerini istiyorum."

Halcyon hemen cevap vermedi. Genç Jedi'a bir şey olmuştu ve artık hiç olmadığı kadar katıydı. "Evet, geri dönüyoruz, Anakin, bu kesin. Ama oturup yaralarımızı sarmakla yetinmeyeceğiz." Karargâh subayına döndü. "Operasyon görevlileri hemen buraya gelip işe koyulsun."

Mess Boulanger dimdik durdu, bıyıklarını burkarak cevap verdi, "Komutan, ordunuzun muharebeye devam edebilmesi için hesaplarıma göre günlük olarak iki bin tonluk ikmal malzemesine ihtiyacı var. Yükleme noktasında gerektiği kadar malzemeyi depoladım, ama düşman yüksek araziyi işgal ettiğinden beri buraya günde ancak bin tonluk ikmal malzemesi getirebiliyorum ve bunu yaparken de çok miktarda nakliye gemisi kaybettim. Elimizdeki ikmal malzemesi topyekun bir taarruza daha yeter. Sonrasındaysa geri çekilip beklemek zorundasınız."

Masanın çevresindeki subaylar anlatılanları sessizce dinledi.

"İkmal için bekleyemeyiz," dedi Anakin. "Ayrıca muhtemelen düşman takviyeleri de yoldadır. Eğer gelirlerse güç dengesi onların lehine değişir."

"Bence de. Derhal saldırıp bu kuşatmayı sona erdirmeliyiz," dedi Slayke. "Filo komutanımız ne düşünüyor?" Yörüngedeki filonun komutanı olan Amiral Hupsquoch'a döndü.

"Biz Sluis Van'daki ablukayı takip etmekle meşgulüz," dedi Hupsquoch. "Henüz bizim ablukamıza müdahale etmek için bir şey yapmadılar ve eğer böyle bir şeye kalkışırlarsa onların hakkından gelecek güce sahibiz. Ben de aynı şeyden endişe ediyorum, Komutan Skywalker. Ayrılıkçıların bir yerlerden güçlü bir takviye birliği gönderme ihtimalinden."

Halcyon başını salladı. "Ayrılıkçıların ordularını desteklemeyi düşünmeden böyle bir işgale kalkışmış olması mantıksızdır. Bir sürprize karşı aldığınız tedbirler nelerdir, Amiral?"

"Hızlı korvet ve kruvazörleri her yönde yüz bin kilometre yayarak koruyucu bir perde oluşturdum. Gemilerdeki mürettebat alarmda ve yarısı sürekli olarak savaş istasyonlarında bekliyor."

"Ya sen?" Halcyon istihbarat subayına döndü.

"Komutanım, düşman karıştırmasını sona erdirdiğimizden beri Coruscant'la sürekli olarak temas halindeyim. Senato'ya bağlı galaksideki tüm istihbarat birimleri şu an görev başında. Hiçbiri bize yönelik büyük bir saldırı gücüne dair bir ipucu bulabilmiş değil. Bu, Ayrılıkçıların böyle bir şey yapmayacağı anlamına gelmez, sadece biz tespit etmeyi başaramadık. Ayrıca haberleşme ağımız tekrar güvenli hale getirildi. Bu sabah yaşananlar bir daha yaşanmayacak."

Halcyon başını salladı. "Ekrana bakın." Bulundukları yerin yüz kilometre çevresindeki araziyi gösteren üç boyutlu haritayı açtı. "Keşif raporları düşman savunma hattının burada son derece sağlam olduğunu gösteriyor. Savunmasını güçlendirebilmek için hattı kısaltmış ve merkezin bizim için önemli olduğunu bildiği için cepheyi merkeze doğru geri çekmiş. Bu nedenle," diyerek başıyla subayları işaret etti, "filonun silahlarını onlara karşı kullanmasına izin vermeyeceğim. Çünkü bu yukarıdaki her şeyin yok olmasıyla sonuçlanır."

"Fakat bizim saldırımız ve özellikle Kaptan Slayke'in bizden önce düzenlediği saldırı onu büyük ölçüde zayıflattı," dedi Anakin. "Çavuş L'Loxx'un keşif raporunu da unutmayın. Droidlerin yeterli bakımı alamadığını söylemişti. Bu bizim için önemli bir haber."

"Hiç ikmal alamıyor," dedi Mess Boulanger.

"Doğru," dedi Anakin, "ve bu çevrede ikmal ve bakım savaşın sürdürülmesi için hayati öneme sahip. Bu sabah taşıyıcılardan on altısı arıza yaptı ve mürettebatları tarafından tamir edildiler. Onun aynı imkanlara sahip olduğunu sanmıyorum. Biz çekilirken -"

"Biz çekilmedik, Anakin, biz geriye doğru ilerledik," diyerek sırıttı Slayke, subaylardan bazıları gülmeye başladı.

"Kesinlikle bence de sadece ters yöne saldırıyorduk," dedi Anakin. "Neyse, yolda iki düzine terk edilmiş tank droidi bulduk. Arıza yapmış ve terk edilmişler. Kayıplarımıza rağmen bence hâlâ sandığımızdan daha iyi durumdayız."

"Dikey olarak kuşatamayız; savunmaları buna izin vermeyecek kadar güçlü; bir kez daha cepheden saldıracak da değiliz; filonun toplarını da kullanmayacağız," diyerek Halcyon kısaca seçeneklerin üzerinden geçti.

"Üstelik o da oturmuş takviye gelmesini bekliyor," diye ekledi Slayke.

"Peki, ne yapacağız?" Halcyon masadakilere baktı.

"Ben ne yapacağımızı biliyorum," dedi Anakin, kısık bir sesle.

Kimse bir şey demedi. Halcyon devam etmesi için Anakin'e işaret etti.

Genç Jedi ayağa kalktı ve etrafına bakındı. Yüzü ve elleri hâlâ sabahki muharebenin izlerini taşıyordu, kıyafeti pis ve yırtıktı; yüzünde kırışıklar, gözlerinin altında da torbalar belirmişti, ama sesi ve beden dili yorgun olsa da tekrar göreve çıkmaya hazır olduğunu gösteriyordu. İşinin başındaydı.

"Bana on beş klon askeri ve bir nakliye uçağı verin. Elinizden geldiğince koruma sağlayın. Onunla gideceğim ama doğrudan değil. Sizin koruma ateşinizin altında önce ikmal noktasına uçup sonra da şu yöne döneceğim -" ekranı işaret etti, "- yüz kilometre kuzeye şu noktaya uçup sonra da şöyle dönüp oraya arkadan geleceğim. Hızlı ve arazinin hemen üzerinden uçacağım. Sizin koruma ateşinizin desteğinde inip merkeze girecek, rehineleri kurtaracağım. Onları kurtardık mı zaten filo geri kalanını halleder." Yerine oturdu.

"Yani şöyle söylüyorsunuz, Komutanım," dedi Halcyon'un harekat subayı, "on beş klonla birlikte -"

"Aslında toplamda on yedi. İki nöbetçiyi de yanıma alacağım."

"On yedi olsun, Komutanım. Bu on yedi kişiyle merkeze girip rehineleri kurtarabileceğinize mi inanıyorsunuz?"

"Aynen öyle, Albay."

"İmkansız değil," dedi Slayke, yumruğunu avucuna vurarak. "Zekice. Muhtemelen ölümüne neden olacak ama yine de zekice." Anakin'e bakıp sırıttı.

"Rehineleri nerede tuttuklarını bile bilmiyorsunuz," dedi harekat subayı.

"Biliyorum," dedi Anakin.

"Nereden biliyorsunuz, Komutanım?"

Anakin gülümsedi. "Ben bir Jedi'ım, Albay," demesi albayın suratının kızarması için yeterli oldu.

"O bölgeyi gayet iyi bilirim," diye araya girdi Odie. "Merkeze pek çok defa gittim."

Tüm subayların ona bakmasından biraz mahcup oldu.

"Orada ne işin vardı," diye sordu Erk.

"Uh, şey..." gergin şekilde subaylara baktı. "Savunma gücünde görevli birini tanıyordum... orada yemek yerdik -" omuz silkti, "- o sayede merkezi öğrenmiştim."

"Onu da götür," dedi Halcyon.

"Komutanım," dedi Erk. "İki uçak alın. Desteğe ihtiyacınız olacak."

"Burada bir temizlik droidi olsa belki ondan da nasihat alırdık," dedi subayın biri.

"Özür dilerim, Komutanım, ama standart prosedürdür ve ikinci uçağı uçurmak için ben gönüllüyüm," dedi Erk. "Eğer benim kanat adamımı alıyorsanız," dedi, elini Odie'nin omzuna koyarak, "beni de almanız gerektiğinde ısrarlıyım."

"Teğmenler ısrar etmez," dedi Anakin. "Emirlere uyarlar."

"Israr ediyorum, Komutanım. Sizi ve şöhretinizi biliyorum. Ben en iyi avcı pilotlarından biriyim ve yerde durmaktan sıkıldım."

Anakin bir süre Erk'e baktı, sonra da başını salladı.

Erk sırıttı. "Sanırım bir emir aldım."

"Ama sen yaralısın, Teğmen," dedi Halcyon.

"Şimdi daha iyiyim, Komutanım. Üstelik öyle iyi bir pilotum ki uçağı ayaklarımla da kullanabilirim."

"İşte buna inanırım," dedi Anakin. "Onu ve keşif erini alıyorum – iki uçakla birlikte."

"Tamam o zaman." Halcyon omuz silkti. "Eğer başka bir şey yoksa karargâhı boşaltın da nefes alacak yer açılsın. Ne zaman gidiyorsun?"

"Gerekli ekipmanı toparlayıp merkezin şemasını inceledikten sonra."

"Tamam." Halcyon subaylara döndü. "Elimizde ne varsa onunla yine düşman mevzilerine ateş açacağız. Tüm piyadelerin sanki merkezden tekrar saldıracakmışız gibi manevra yapmasını istiyoruz. Biz düşmanın dikkatini çekmeyi başarınca Anakin içeri girecek. Rehinelerin sağ salim kurtarıldığını haber aldıktan sonra Amiral elindeki tüm güçle düz tepeye ateş açacak. İletişim merkezini yeniden inşa edebiliriz. Komutan Skywalker bu çok riskli bir plan ama bence işe yarayabilir. Düşman komutanının geldiğinden haberi bile olmayacak." Elini uzattı. "Güç seninle olsun, Anakin," dedi. Sonra da dördüyle de el sıkıştı.

"Haydi başlayalım," dedi Anakin.

İki nöbetçi bir beşlik çaktı.

   27   

Karakol fırkateyninin kaptanı Dondo Foth zamanının büyük bölümünü köprüde geçirerek gemisini her an alarm durumunda tutan profesyonel bir askerdi. Gemisinin, Halcyon'un Praesitlyn çevresindeki ablukasının çevresinde devriye gezmesi için seçilmesinin nedenlerinden biri de buydu. Şu anda yörüngedeki filodan 150.000 km uzaktaydı, ona emredilenden biraz daha uzağa gitmişti. Fakat inisiyatif kullanan kaptanı bu bölgede de devriye gezilmesine karar vermişti.

"Ne me lazım," dedi, Mandian'ın ikinci kaptanı, Binbaşı Vitwroth'a. "Bana sorarsanız ana filodan bir milyon kilometre uzaklaşmamız gerekirdi. Böylece onları zamanında ikaz edebiliriz."

"Burada ortalık çok sessiz, Skipper," diye cevap verdi Vitwroth. "Parlak ışıkları ve kalabalığı severim." Sırıttı.

Foth, New Agamar'lıydı, kısa ve sağlamdı ve orta yaşlıydı. O da sırıttı. "Şu terfi paketlerini bir görelim bakalım," dedi, yazıcısı olarak programlanmış askeri protokol droidine. Mürettebattan birisi, muhtemelen droidin sorumlusu alnına bir yeoman işareti çizmişti. O yüzden droidin, mürettebat arasındaki adı Yeoman Scraphead'di.

"Hepsi hazır ve donanma talimatnamesine göre hazırlandılar, Kaptan," diye cevap verdi droid. "Mürettebattan altı kişinin terfi ettirilmesi için tavsiyede bulunmuşsunuz: bir şef, iki birinci sınıf -"

"Evet evet, kim olduklarını biliyorum," dedi Kaptan Foth. "Sadece hata yapmadığından emin olmak istedim. Geçen hafta filoya gönderilen iki raporu birbirine karıştırmışsın. Eğer bir daha olursa seni hurdaya çıkarırız."

"Sadece küçük bir yazılım pürüzü, Kaptan," diye itiraz etti droid, "ve sorun giderildi, emin olun."

"Sen bana emin ol diyemezsin, Scraphead, bunu söyleyecek biri varsa o da benim. Şimdi de sana senin sonunun da Şanslı Bölme olduğunu söylüyorum." "Şanslı Bölme," gemideki alet edevatın tutulduğu yerdi. Kaptan Foth güldü ve terfi disklerini aldı. Droid bir makine olsa da kimi zaman onların da aklı varmış gibi geliyordu insana ve Foth da böyle düşünüyor ve onunla uğraşıyordu. Yoksa Yeoman Scraphead'i oraya göndermek gibi bir niyeti yoktu.

"Kaptan," dedi nöbetçi subay, "yaklaşan bir nesne tespit ettik, yirmi beş derece sancak tarafında, üç yüz bin kilometre uzakta ve yavaşça yaklaşıyor."

"Herkes savaş yerlerine," dedi Foth sakin bir ses tonuyla. Terfi diskini Scraphead'e geri verdi. "Buna daha sonra bakarım, Teğmen," dedi nöbetçi subaya dönerek, "aracın görüntüsünü aç. Hızını ve rotasını bildir. Filoyu uyar. Topçular hedefe kilitlensin."

"Savaş alarmı, Komutanım," diye cevapladı nöbetçi subay.

"Görüntü, Komutanım. Etrafta başka bir nesne yok, Kaptan," dedi Mandian'ın radar operatörü.

"Filoya mesaj gönderildi, Komutanım," dedi iletişim subayı.

"Hızı, yirmi bir bin. Doğruca Praesitlyn'e gidiyor," dedi seyrüsefer subayı.

"Toplar hedefe kilitlendi, Komutanım," topçu subayı.

"Saatte yirmi bir bin kilometre mi? Çok yavaş bir şey, nerede şu görüntü?" ekranda bir anda bulutu andıran şekilsiz siyah bir nesne belirdi. "Daha net bilgi verin," diye emretti Foth. "Bu şey gemiye bile benzemiyor."

"Daha fazla yaklaşmadan tüm yapabileceğimiz bu, Komutanım."

"Coruscant'tan ayrılmadan önce görüntü cihazlarını yenileme fırsatı bulamamıştık," dedi Vitwroth.

"Biliyorum, biliyorum. Ya silahlar? Ne zaman menzile giriyoruz?"

"Bu hızla iki saat yirmi yedi dakika sonra."

"O zaman filodan yaklaşma emri gelene kadar bekleyeceğiz. Acaba perdelenmiş bir Ayrılıkçı gemisi olabilir mi?" diye sordu Foth, Vitwroth'a.

"Muhtemelen öyle, Komutanım."

"Komutanım, filodan mesaj geldi ve şöyle: Konumuzu koruyun. Gözleyip rapor verin. Sadece size ateş açılırsa ateş açın," dedi iletişim subayı.

"Anlaşılan bize beklemek kaldı," dedi Foth. "İki saat mi? İki saat yirmi yedi dakika, aslında iki saat yirmi altı dakika kalmış." Avuçları terlemişti, ama köprüdeki mürettebat onun soğukkanlılığında hiçbir değişiklik göremiyordu. "Herkes tetikte olsun. Bu, beklediğimiz şey olabilir."

"Hızlı ve sessiz olacağız," dedi Anakin, karargâhın yakınındaki bir sığınakta toplanmış olan saldırı gücüne. Saldırı gücü tesise girecek tam teçhizatlı bir klon piyade takımı ve onlar içerideyken onları koruyacak Erk'in gemisinden oluşuyordu. "Bu nakliye uçaklarıyla son hızda ve olabildiği kadar alçaktan gideceğiz. Hazır mısınız?"

"Evet, Komutanım."

"Buradan çıkmak biraz sorun olacak. Gemiler tepelerin ardında kalacak ama yine de vurulmamak için dikkatli olmalıyız. Herkes sert bir kalkışa hazır olsun. İnişimizin de pek yumuşak olacağını sanmam ama o sonraki mesele. Herkes düz tepenin şu görüntüsüne baksın ve elinden geldiğince onu ezberlemeye çalışsın. Ayrıca bu ekrandaki görüntü." İletişim merkezinin şemasını işaret etti. "Er Subu, sana tanıdık gelen bir yer var mı?"

"Evet, Komutanım. Ana kontrol odasına giden şu uzun koridor." Lazer işaretleyiciyle bahsettiği bölgeyi gösterdi. "Ve bu yan koridorlar," dedi art arda üç koridoru işaret etti, "tesisin farklı bölgelerine çıkarlar. Bu da personelin yemeğini yediği avluya çıkar. Bu odalar personel odaları. Buralar tamir atölyeleri ve depolar. Rehineleri nerede tutuyorlar?"

"Ana kontrol odasında. Eğer yerlerini değiştirirlerse bilirim. Şuna bakın." Anakin binanın dışındaki bir bölgeyi işaret etti. "Buraya ineceğiz, ağaçlar ve binalarla dışarıdan korunan bu bölgeye. Herkes inişin sert olacağını bilsin ve ona göre hazırlansın. İniş yerinden sonra yolumuz kısa." Kapıyı işaret etti. "Eğer kilitliyse uçurarak açarız. Doğruca bu koridordan ana kontrol odasına gidiyor. Ana kontrol odasına giderken yolumuzu şaşırma ihtimalimiz yok. Asıl endişe etmemiz gereken şu yan koridorlar. Pusu ihtimalini gözden çıkarmayın, o nedenle her girişte bir askerin durmasını istiyorum, böylece çevrilmeden rahatça ilerleyebiliriz. Çavuş," dedi klon askere, "bu askerleri sen seçecek ve içeri girdiğimizde onları sen yerleştireceksin." Siz ikiniz, nöbetçilere, Raders ve Vick, döndü. "Sizin benimle aynı uçakta olmanızı istiyorum. Sizin göreviniz koridorda devriye gezip ihtiyaç halinde gereken yere destek vermek. Kımıldayan ve metal sesi çıkaran ne varsa indirin."

"Ağır yük almıyoruz, sadece gerekenleri. Eğer oradaki işimiz on dakikadan uzun sürerse başımız derde girer. Rehineler sıkı korunuyor olacaktır. En güçlü silahımız sürpriz olacak. Oraya girip nöbetçileri indirecek ve olabildiğince çabuk rehinelerle çıkacağız. Ben vurulursam komuta sende -

Anakin ARC çavuşu işaret etti. "Teğmen H'Arman sen uçaklarla ve diğer piyadelerle kalacaksın. Er Subu sen benimle binaya gireceksin. Senin görevin rehineleri bir an önce dışarı çıkarmak olacak."

Er Vick, Odie'ye sırıttı. O da ona karşılık verdi. Erk bunu gördü ve önemli bir şey olmasa da kıskanmadan edemedi.

"Orada kaç rehine var?" diye sordu, Odie'yi düşünmeyi bırakarak.

"Başta elli teknisyen ve uzmandı. Kaçının öldürüldüğünü bilmiyoruz. Hiçbirinizin Reija Momen'in görüntüsünü izlemediğini biliyorum, ama görüntüde Ayrılıkçı komutanın her saat başı bir rehine öldürmekle tehdit ettiğini söylemişti. Tahminimize göre düşman komutanı blöf yapıyor, ama elli potansiyel kurbandan bazıları infaz edilmiş olabilir. Oraya gidene kadar emin olamayız. Şunu unutmayın, binada başka kimse var mı diye arayacak zamanımız olmayacak. Rehineler bize herkesin orada olup olmadığını söyleyebilir. Tek yapmamız gereken geride kimseyi bırakmamaya çalışmak ama bundan emin olamayız."

Anakin konuşurken, Odie de onu yakından süzdü. Yakışıklı bir adamdı ve ondan belki yaşça biraz daha büyüktü, ama konuşma tarzı ve kendine güveninden ondan çok daha şey görüp geçirdiği ortadaydı.

"Herkes birkaç dakika içinde şu şemaları olabildiğince ezberlemeye çalışsın. Bir şey daha. Filoya ateş açma sinyali Temel lisanda bitti kelimesidir. Bu sinyal verildiğinde filo ve General Halcyon ağır silahlarla ateş açacak. Dolayısıyla bu sinyal verildikten sonra kesinlikle düz tepeden uzak olmamız gerek." Anakin öne doğru eğildi. "Bu operasyonda zamanla yarış olacak. Düşman merkeze girdiğimizi fark ettiğinde rehineleri öldürür. O da bizim gibi biliyor ki aslında onun hayatı da rehinelere bağlı. Pekala, beş dakika sonra yola çıkıyoruz."

Yardımcı pilot koltuğuna yerleşmiş olan Odie'nin kalbi heyecanla çarpıyordu; daha önce hiç bu kadar hızlı yolculuk etmemişti. Anakin son hız gittiği halde yere on beş metre kadar alçalmıştı. Uçağını büyük bir maharetle neredeyse hiç çaba harcamadan kullanıyordu. Uçağın yönünü ve hızını değiştirmesine bakılırsa da arazi şeklini henüz görmeden biliyor gibiydi.

"Bunlardan birinde hiç uçtun mu?" diye sordu, laf olsun diye.

"Kokpitinde değil," diye cevap verdi. Önlerinde beliren tepe yüzünden Anakin uçağın irtifasını biraz arttırdı.

"Hiç pod yarışına katıldın mı?"

"Hayır, Komutanım."

"Peşimizdeki teğmen de iyi bir pilot," dedi Anakin. "Keşif speeder'ını kullanmada usta olmalısın." Boğazındaki mikrofona bastı. "Pekala Erk, yön değiştiriyoruz. Beni takip et. Herkes hazır olsun, silah ve teçhizatınızı kontrol edin. İnişe üç dakika kaldı."

"Evet, Komutanım, iyi bir keşif eriyimdir." Kendi sesinin tonu Odie'yi bile şaşırtmıştı; daha önce de korktuğu olmuştu ama hiç böyle korkmamıştı. Elinin titremesini engellemeye çalışarak silahını kılıfından çıkarıp şarjını ve emniyetini kontrol etti, sonra da yerine koydu. Diğer taraftan Anakin her an yere çakılma tehlikesiyle karşı karşıya olan bu uçağı uçurmaktan büyük keyif alıyor gibiydi. Erk de kendi avcısında böyle hissediyor olmalı diye düşündü.

Odie'nin silahını kontrol ettiğini gören Anakin gülümsedi. "O şeyi nasıl kullanacağını biliyorsun, değil mi?"

Güneşten yanmış yüzü daha da kızardı. "Evet, Komutanım."

Anakin onun Grudo'yla ilgili kazayı düşündüğünü fark etti. "Grudo'yla ilgili şey bir kazaydı," dedi ona. "Asla bundan seni sorumlu tutmuyorum, bunu unutma. Sadece şu anki görevini düşün ve o silahı tekrar kullanmaya hazır ol."

Düz tepe birkaç kilometre uzaktaydı. Gelen ve giden topçu ateşiyle parlıyor ve sarsılıyordu. Halcyon'un saldırısı sürüyordu.

"İnişe hazır olun," dedi Anakin telsizden. "Erk, benim yakınıma in. Pekala millet, başlıyoruz!"

Anakin'in aracı iki alçak binanın arasından geçip bir sıra ağacın önünde toz bulutu kaldırarak alçaldı. Daha uçak tam olarak yere inip durmadan rampası açıldı ve ARC askeri ve klon askerleri dışarı çıkıp ana iletişim binasına doğru koşmaya başladı. Çevrelerine yağan mermilerle yer gök titriyordu; ağaçların yüz metre aşağısına kadar olan bölgeye Halcyon'un topları ateş kusmaktaydı. Şimdilik indiklerini gören yok gibiydi – Erk'in gemisi de onun hemen arkasına inmiş ve içinden çıkan klon askerleri de bölgeyi emniyete almıştı. ARC askeri, iletişim merkezinin kapısını havaya uçurdu ve peşinde Anakin ve Odie olduğu halde içeri daldı.

"Ana kontrol odası buradan kırk metre uzakta," diye bağırdı Odie.

"Acele edin ama dikkati de elden bırakmayın," diye emir verdi Anakin telsizden. "Ateş etmeden önce hedefi gördüğünüzden emin olun. Boşa ateş etmeyin."

Koridor boyunca koştu, diğerleri de peşinden geliyordu. Yan koridorların tamamı boş görünüyordu. Emrettiği gibi klon çavuş, askerleri mevzilendirmeye başladı. Bir koridor sola doğru devam ediyordu ve ana kontrol odasının kapısı da hemen karşısındaydı.

Anakin ışın kılıcını açtı. Bir savaş droidi köşeden çıkıp da ateş etmeye başladığında en yakın askerden en az üç metre ilerideydi. Jedi'ın arkasındaki asker vuruldu ve yere yığıldı. Anakin bu droidi hemen halletti, ama diğer savaş droidleri, altı ya da sekiz tane, hemen kontrol odasının kapısının önünde durup ateş etmeye başladı. Odie, klon askerleri ve iki nöbetçi kendini yere attı ve lazerler tepelerinden uçup geçerek duvarlara ve tavana çarptı. Anakin önlerinde olduğu için ateş edemiyorlardı. Yerde uzanmış hayretle izleyen Odie'nin gözleri önünde üzerine yağan ışınları savuşturan Anakin'in kılıcı mavi bir tornado gibi dönerek saniyeler içerisinde droidleri hurda yığınına çevirmişti. Anakin bu metal yığınının üzerinden sıçrayıp kılıcının hızlı bir hareketiyle kapıyı açıp kontrol odasına girdi. Savaş öyle kısa sürmüştü ki arkada onu izleyenler onun droidleri ezip geçerek kapıyı açtığını zannetmişlerdi.

Odie ve diğerleri yerde yatmış koridoru saran boğucu dumanın içinde nefes almaya çalışıyorlardı. Odie ayağa kalkıp "Beni takip edin!" diye bağırırken, Anakin çoktan içeri dalmıştı bile.

Ana kontrol odasındaki droidlere rehineleri koruma emri verilmişti, dolayısıyla Anakin aralarında belirip birkaçını doğradığında ancak onu tehdit olarak algılamaya başlamışlardı. Biri doğrudan ona ateş etti, ama Anakin sanki bu hareketi önceden biliyor gibiydi. Sıradan bir refleksmiş gibi ateşi savurup droidi de ikiye böldü. Harap olmuş kapıdan geçerek gelen Odie Anakin'in altı savaş droidiyle savaştığını görünce dehşete düşmüştü. Onun ve onu takip eden askerlerin şansına droidlerin tamamı Anakin'le savaşmakla meşguldü. Odie'ye göre Anakin öyle hızlıydı ki sanki droidler ağır çekimde hareket ediyordu. Diz çöküp odanın diğer ucundaki droide ateş etti. Çavuş ve askerleri de hemen ateş pozisyonu aldılar, ama Anakin işini öyle çabuk halletmişti ki onlar nişan alana kadar ortada vuracak droid kalmamıştı.

"Rehineleri kurtarın," diye emir verdi Anakin. "Çabuk! Çabuk! Gelmeleri uzun sürmez."

Şu ana kadar son derece zekice bir savunma uygulamakta olan Pors Tonith rehineleri ana kontrol odasına götürerek çok büyük bir hata yapmıştı. Bunu onları daha iyi koruyabilmek için yapmıştı ve kimsenin onları kurtarmak için operasyon düzenleyeceğini düşünmemişti. Şimdi de kaçınılmaz emrini verdi: "Hepsini öldürün! Hepsini!"

Anakin droid hurdalarıyla kaplı kontrol odasının ortasında durdu. Az önce rehine olan Reija Momen artık dostlarının arasındaydı ve Jedi'ın odaya dalışı öyle hızlı ve görkemli olmuştu ki heyecandan nefes almayı bile unutmuştu. ARC askeri yanına geldi, elini uzatıp bir şeyler söyledi. Onu ayağa kaldırdı. Diğer klon askerleri de öbür rehinelere yardım edip onları kapıya yönelttiler. Fakat Reija odanın ortasında duran kişiye doğru yürüdü. Anakin onun tarafından yanağından öpülünce çok şaşırdı. Aklında yaklaşmakta olan droid karşı saldırısı ve nerden gelecekleri düşüncesi vardı. Tam ışın kılıcını tekrar açacakken Reija onu öpmüştü.

Yanında duran kişinin kim olduğunu bile bilmeyen Anakin, otomatik olarak kolunu omzuna dolayıp onu kendine çekti. Kadın bir şey söyledi ve Anakin gülümseyip ona baktı. O anda hissettiği şey ise ona çok tanıdık olan bir duyguydu. Bu ölüm ve yıkımın ortasında, üzerlerine gelmeye hazırlanan büyük bir droid ordusu ve gittikçe azalan kaçma şanslarına rağmen Anakin'in hissettiği şey – huzurdu. Bu beklenmedik öpücükle sanki birden üzerine bir yorgunluk çökmüştü; kollarını bu kadının omuzlarına sarıp dinlenmek istiyordu. Belki de uyumak, bu leş gibi yerden çıkıp uyumak ve sabaha kadar da uyanmamak.

Daha sonra olacak şeyin ise hiç tahmin etmediği sonuçları olacaktı; sanki Anakin'e bir şeyler malum oluyor gibiydi. Bir mikro saniyede neyin geldiğini ve onu nereye yönlendireceğini gördü, ama müdahale edecek durumda değildi. Kendini kımıldamadan, oturup bir kukla gösterisi izlemeye zorlanan haylaz ve söz dinlemez bir çocuk gibi hissediyordu. Odanın diğer tarafından bir savaş droidi içeri girdi ve silahını Anakin'e doğrulttu. Droid ateş ederken Reija Momen kendini onun önüne attı. Tam göğsünden vurulan kadın Anakin'in üzerine yığıldı. Ne bağırmış ne de çığlık atmıştı, gözleri yalvarır gibi Anakin'e bakıyordu. Onu kollarından tuttu ve ruhunu teslim ederken gözlerinin içine baktı. Bir anda zihnine üşüşen annesinin ölümünün hatıraları yüzünden öfkesi yeniden kabardı.

Droid orada durmuş Anakin'e bakıyordu. Sanki tekrar ateş etmek için kibarca Reija Momen'in son nefesini vermesini bekliyordu. Kontrol odasının sessizliği droidlerin tetik çekme sesleriyle doldu, Anakin'i kurtaran şeyse bakımsızlıkları olmuştu. Bir saniye sonra o yine bir intikamcıya dönüşecekti.

   28   

"Çok kalabalıklar," dedi Binbaşı Vitwroth, Mandian'ın ekranını dolduran düşman filosuna bakarken. Koltuğunda sessizce oturmuş parmaklarıyla koluna vuran Kaptan Foth'a bakarak, "Bu kadar çok gemiyi hiç bir arada görmedim."

Praesitlyn'deki ana filo yaklaşan tehlike konusunda uyarılmıştı. Şimdi ne olacak? diye düşünüyordu Mandian'ın güvertesindeki herkes. Kaptan Foth dışında herkes.

"Etkileyici değil mi?" dedi.

"Menzilimize girene kadar kendilerini gizlemeyi başardılar," dedi Vitwroth. "Bunu nasıl yaptılar acaba?"

"Haberleşmeyi nasıl kestilerse öyle. Araştırma geliştirmeye yatıracak bolca paraları var," diye cevap verdi Foth. "Şimdi de ne kadar iyi savaşabildiklerini göreceğiz."

"Düşman gemileri menzile girdi, Kaptan," dedi topçu subayı. "Ateş açmaya hazırız."

"Bekle. Görevimiz görmek ve kaçmak. İşte şimdi sıra kaçmaya geldi. Helmsman, hemen buradan gidelim."

Reija'nın saçlarının kokusu hâlâ burnunda olan Anakin kendini Güç'e teslim etti. Yenilmezlik hissi tüm bedenini sardı. Düşman tank droidleriyle olan çatışmasında ya da tepeye yaptıkları saldırıda bile Güç'ü böyle yoğun şekilde hissetmemişti. Güç'le bir olduğu o anda artık her şeyi biliyordu ki bu çok güzel bir duyguydu. Görevi, uçaklara geri çekiliş, rehineleri kurtarma, Nejaa'ya başarı müjdesini verme, hepsi bir anda uçup gitmişti. "Beni takip edin!" diye emretti klon askerlerine.

Binanın dışında ortalık karışmıştı. Onbaşı Raders ve Erk Vick'in de yardımıyla Odie rehineleri Erk'in uçağına götürdü. Erk'i kokpitte gördüğünde ona gülümseyip her şey yolunda işareti verdi. Ayrılıkçılar artık orada olduklarını biliyorlardı ve süren bombardımana rağmen savaş droidlerini üzerlerine sürmüşlerdi. Bölgede mevzilenmiş olan klon askerleri ateş açtılar.

Odie'nin miğferinin hoparlöründen Erk'in sesi duyuldu. "Bravo. Hemen binin de gidelim buradan."

"Yapamayız. Komutan hâlâ içeride," dedi Odie.

"Haydi. O başının çaresine bakar," diye emretti Erk. "Hemen binin ve gidelim." Sanki Erk'in sözünü vurgulamak istermiş gibi bir lazer Odie'nin bacakları arasından geçip binanın duvarını vurdu.

"Sorun ne?" dedi Raders, Odie'nin bulunduğu yere koştu ve kokpitteki Erk'e baktı.

"Komutan hâlâ içerde. Onu terk edemeyiz."

"Hayır, edebiliriz," diye cevap verdi Raders. "Haydi. Uçağa. Sen görevini yaptın."

"Hayır!" Raders'in omuzundaki elini atıp geriye sıçrayarak son anda burnunu sıyıran lazerden kurtuldu. "Ben içeri gidiyorum!"

"Aklını kaçırmışsın!" dedi Raders. "Burada durarak hepimizin ölümüne neden olacaksın."

Vick koşarak geldi. "Burada neler oluyor?" diye sordu. "Yaklaşıyorlar. Çekilmek zorundayız. Hemen rehineleri götürmemiz gerek!"

Üçü de Erk'in uçağının gölgesinde duruyordu. Bir klon askeri koşarak geldi. "Onları daha fazla tutamayız," dedi, sesi atış poligonundaymış gibi sakindi. "Savunmamız çöküyor. Emirleriniz nelerdir?" Tam o anda arkadan gelen bir lazer onu sırtından vurdu ve göğsünü delip patlayarak onu öne doğru fırlattı.

"Yeter artık, buradan gidiyoruz," dedi Vick.

Erk'in uçağının yansıtıcı kalkanı onları şu ana kadar korumayı başarmıştı. Güç sistemleri hazırdı. Başını iki yana sallayıp rampayı kaldırdı. "İyi avlar," dedi çatallı bir sesle. Aracı yavaşça havalanmaya başladı. "Anlaşılan birlikte bir ömür sürmemiz sadece hayalmiş." O anda düşmanın ağır silahları Anakin'in hâlâ yerdeki uçağını vurup yok etti. Patlamanın şiddeti üçünü de yakındaki binanın duvarına doğru fırlattı. Yaralanan yoktu ve Erk'in uçağı da sorunsuz havalanmıştı.

Üçü birbirine baktı.

"Teşekkürler asker, sayende artık öldük," dedi Vick.

Klon askerlerinin ateşi kesilmişti ve önceden onların olduğu yerden gelen savaş droidlerini görebiliyorlardı. Odie silahını en yakın droide doğrulttu.

"Henüz değil," dedi Raders, elini omzuna koyarak. "Hemen binaya girelim. Belki komutan ve oradaki klonlar hâlâ hayattadır. Belki de burayı uçurmalarından önce bir şekilde dışarı çıkabiliriz."

"Oh, öldük de ağlayanımız yok," diye sızlandı Vick.

"Sızlanmayı kes!" diye çıkıştı Raders. "Bize neden maaş veriyorlar sanıyorsun? Emrimle deli gibi duvardaki şu deliğe koşun. Hazır mısınız? Fırla!"

Nejaa Halcyon olduğu yerde kımıldamadan duruyordu. Güç'te hissettiği düzensizliğin kaynağının Anakin olduğunu biliyordu. Anakin'in hâlâ hayatta olduğunu biliyordu. Ama ciddi bir sorun vardı –

"General, filodan acil bir mesaj var." Bir karargâh subayı Halcyon'un yanında dikildi. Adamın yaklaştığını hissetmemişti bile.

Yanında duran Slayke gülümsedi. Jedi Üstadı'nın aklının başka yerde olduğunu fark etmişti ve Jedi'ların bazen boş bulunabileceğini görmek hoşuna gitmişti. Halcyon'un zihninin meşgul olmasının nedeninin Anakin olduğunu da biliyordu. Önceki anlaşmazlıklara rağmen Slayke Halcyon'a saygı duymaya, hatta onu sevmeye başlamıştı.

Kendisine verilen mesajı okuyan Halcyon oturduğu yerde dikildi. "Dinleyin!" Yanındaki subayı gösterirken Slayke'e de yaklaşması için işaret etti. "Harekat yeni bir safhaya giriyor. Büyük bir düşman filosu yaklaşıyormuş."

Slayke de en ufak bir şaşkınlık alameti yoktu. "Bu yardım kuvveti. Nejaa, şimdi ikisinin arasında sıkışıp kaldık."

"Aynen öyle." Halcyon çenesini sıvazladı. Düz tepede neler oluyordu? Karargâh subayına döndü. "Filo savaşa hazırlansın. Kaptan Slayke, ben filoya katılacağım. Buranın komutasını siz -"

"General, rehineler kurtarıldı," dedi iletişim subayı. "Rapor henüz geldi." Subaylardan bazıları güldü ve alkışladı.

"Derhal bağlayın da gelişmeleri öğrenelim," dedi Halcyon. "Anakin? Sen misin?"

"Hayır, Komutanım. Ben Teğmen H'Arman. Komutan Skywalker hâlâ iletişim merkezinde ve uçağı da yok edildi. Rehinelerse benimle birlikte ve geri dönüyoruz."

"Bravo, Teğmen. İkmal noktasına inip emirleri bekleyin."

"Bu böyle olmaz, Nejaa," dedi Slayke. "Bu düşmanı burada bırakıp yaklaşan filoyla savaşmaya gidemezsin. Üzgünüm ama gemilerimiz düşmanla muharebeye tutuşmadan onlara düz tepeyi yok etmeleri için emir vermen gerek."

Halcyon, Slayke'e döndü. "Hayır. Henüz değil. Biraz daha bekleyelim."

"Siz ne derseniz, Komutanım," dedi Slayke, ama Halcyon'un hayati bir hata yaptığını düşündüğü açıktı.

"Sadece biraz daha. Birkaç dakikalık gecikme bu noktadan sonra bir şeyi değiştirmez."

"Nejaa, Anakin'i düşündüğünü biliyorum." Slayke elini Halcyon'un omuzuna koydu. "O iyi bir komutan. Ama tüm harekatın başarısı şu an senin vereceği karara bağlı. Tüm dikkatimizi bu yeni tehdite yöneltmeliyiz. Emir vermen gerek."

"Tamam ama şimdi değil."

Anakin bir ışığın hızı ve parlaklığında hareket ediyor, droidlerse yılmadan ona saldırmaya devam ediyordu. Işın kılıcı ışık ve yıkım saçarak her an her yerdeydi, lazerleri zahmetsizce savuşturuyor, bazı droidleri uçurup duvarlara ya da tavana yapıştırıyordu, kimisiyse ateş eden diğer droidlerin üzerine uçuyordu.

Artık savunmada değildi, saldırıyordu, hem de hiç kimsenin karşı koyamayacağı bir şiddetle. Nereye gittiğinin de farkındaydı – doğruca düşman karargâhına gidiyordu.

Yol vermeyi ya da teslim olmayı bilmeyen droidler Anakin'in önünde oyuncak bebekler gibi dağıldılar, parçaları dört bir yana uçuştu. Jedi'ı takip eden klon askerleri hedef bulmakta zorlanıyor ve sadece Anakin'in ardında bıraktığı hurdalardan oluşan izi takip ediyorlardı. Arkasından gelerek ellerinden geldiğince ona destek vermeye çalıştılar. Anakin binadan iyice uzaklaşmıştı ve doğruca Pors Tonith'in sığınağına gidiyordu. Sanki Tonith'in tüm ordusu ona ateş ediyor gibiydi, ama iletişim merkeziyle Tonith'in sığınağı arasındaki engebeli araziden geçerken tek bir lazer bile ona dokunmamıştı. Askerler tozun toprağın içinde sürünerek ilerlemeye çalışırken komutanları dimdik ayaktaydı ve üzerine yağan ölümden tek bir sıyrık bile almadan devam ediyordu.

Tonith'in istihkam droidleri komuta sığınağını inşa ederken bir saldırı gücünün kullanacağı her türden tahrip kalıbına dayanacak şekilde yapmışlardı. Anakin sığınağın kapısına bir termal patlayıcı yerleştirip yirmi metre kadar gerideki bir enkazın arkasına saklandı. Saniyeleri saydı ve zamanı gelince termal patlayıcı infilak etti. Daha patlamanın enkazı yere inmeden Anakin açılan delikten içeri girmişti bile. İlk duvar imha olmuştu, ama sağa dönen giriş tüneli hasar görmemişti ve üç droid orada silahlarını doğrultmuş bekliyordu.

Sığınağın içinde Pors Tonith oturmuş, çayını içmekle meşguldü. Patlamanın sarsıntısını hissetmiş olsalar da Tonith ve teknisyenleri bir zarar görmemişti. Teknisyenlerden birkaçı korkup bir köşeye saklanmıştı.

"Herkes görev yerinde kalsın," diye emir verdi. "Karşı koyacak durumda değiliz ve karşı koymayacağız." Giriş koridorundaki seslerden orada Anakin ve droidler arasındaki mücadeleyi takip edebiliyordu. Saniyeler içinde sessizlik geri döndü.

Çayından bir yudum aldı. "Sessizlik!" diye gürledi, teknisyenler sızlanmaya başladığında.

Anakin komuta odasına girdi, elbiseleri tütüyordu ve gözleri de öfkeyle alev alevdi. Teknisyenler korkuyla dağıldı. Tonith'se yüzünde hafif bir gülümsemeyle Anakin'e baktı. Odada Jedi'ın, bir hedef ararmış gibi ileri geri hareket ettirdiği ışın kılıcının vınlaması haricinde çıt çıkmıyordu. Kimse kımıldamıyordu.

"Teslim oluyorum," dedi Tonith sırıtarak. "Sana teslim oluyorum, Jedi Şövalyesi." Çayını dökmemeye dikkat ederek hafifçe öne doğru eğildi. "Sen kazandın," diye devam etti, "tebrikler."

"Birliklerine ateş kesmeleri için emir ver," dedi Anakin. Sesi sanki çok derinlerden geliyormuş gibi odada çınlıyordu. "Hemen!"

Tonith droid komutanlara ateş kes emri vermek için dört gözle bekleyen teknisyenlere işaret etti.

"Dostum," dedi Tonith, "artık senin esirinim, buradaki ve cephenin diğer bölgelerindeki akıllı canlıların hepsi artık savaş esiridir." Çay bardağını tekrar kaldırdı, artık korunacağından hiç şüphesi yoktu. Kalan çayını da içip gülümsedi.

Anakin, Güç'le öyle dolmuştu ki kendi varlığını bile belli belirsiz fark edebiliyordu. Tüm bildiği Güç'ün coşkusuydu, hem de şu ana kadar hiç yaşamadığı ölçüde. Güç'ün kudreti büyüktü ve şimdi tüm bu kudret onun ellerindeydi. Önünde duran Muun'un Galaksilerarası İletişim Merkezi'ne saldıran, General Khamar'ın ordusunu yok eden ve Kaptan Slayke'in Özgürlüğün Oğulları ve Kızları'ndan ve klon askerlerinden çoğunu öldüren droid ordusunun komutanı olduğunu biliyordu.

Droidlere Reija Momen'i öldürme emrini veren de aynı kişiydi.

Pors Tonith ölmeyi hak etmişti ve onu öldürecek kişi de Anakin Skywalker'dı.

Bu teknisyenler Cumhuriyet'e ihanet edip Pors Tonith'in işlediği cinayetlere yardım etmiş hainlerdi; onlar da ölmeyi hak ediyordu. Önce karşısında dikilen bu lanet yaratığın uşaklarını gebertecek, böylece bu habis yaratık ölmeden önce kaderin ve korkunun ne olduğunu öğrenecekti.

Güç'le dolmuş olan Anakin Skywalker, kılıcını kaldırdı ve en yakın teknisyene doğru ilerledi.

Bir anda zihninde işittiği bir sesle durdu.

"Güç ancak iyilik için kullanılmalıdır, Anakin."

Şaşkınlıkla etrafına bakındı. Ses, Qui-Gon Jinn'in sesine benziyordu. Anakin çocukken ondaki yeteneği keşfedip onu kölelikten kurtaran Obi-Wan'ın Üstadı olan Jedi. Ama Qui-Gon Jinn ölmüştü...

"Üstat Jinn," diye seslendi Anakin.

"Güç iyiliğin dışında bir şey için kullanılmayacak kadar etkilidir, Padawan. Bunu unutmazsan gelmiş geçmiş en büyük Jedi'lardan biri olursun," dedi ses.

Anakin bir süre kımıldamadan durdu. Sonra titreyip Güç'le olan bağlantısını kesti. O coşkuyu ve kudreti kaybetmişti, ama kendini o kadar çabuk toparlamıştı ki odadaki hiç kimse bu değişimi fark etmemişti bile.

Anakin diz üstü yere çöktü; az önce savunmasız teknisyenleri öldürerek cinayet işlemek üzere olduğunu fark etmişti.

Önce diğerlerine sonra da Pors Tonith'e baktı.

"Sizler esirimsiniz," dedi. "Sizi Coruscant'a götürüp yargılanmanız için Senato'ya teslim edeceğim." Işın kılıcını kapatmamıştı.

Ayrılıkçıların esir düşmüş olan komutanı boğazını temizledi.

"Lütfen, Efendim," dedi oturduğu yerden. "Ayağa kalkabilir miyim?"

   29   

Er Vick, diğerleriyle birlikte Pors Tonith'in kontrol odasına girdiğinde hayretle ıslık çaldı.

Er Odie Subu, Muun'a bakıp sordu, "Komutan sen misin?"

Hâlâ nefes nefese olan Anakin gözlerini cevap vermeyen Tonith'ten ayırmıyordu. Tonith artık eskisi kadar mağrur değildi. Kendisini yakalayan bu genç Jedi'dan korkmaya başlamıştı; dengesiz ve ne yapacağı belli olmayan birine benziyordu.

"Dışarıda çatışma durdu," dedi Onbaşı Raders. "Biz sığınağa varmadan az önce ateşi kestiler ve – oh." Genel manzarayı gördüğünde sustu.

"Komutanım," dedi ARC çavuşu, "ışın kılıcınız."

Bu Anakin'in dikkatini çekti. "Ne?"

"Işın kılıcınız, Komutanım."

"Kılıç mı..." Anakin eline baktığında kılıcın hâlâ açık olduğunu görüp şaşırdı. Ardından kılıcı kapatıp beline astı.

Askerlerine doğru dönerken hafifçe sendeledi. Onun böyle bir çatışmadan çıkmış birisi için gayet normal davrandığını düşünen Odie yardım etmek için ona doğru koştu. Yüzüne yakından baktı – beyaz ve kuruydu, ağzının kenarında yaşlı bir adamınkine benzer kırışıklıklar vardı.

Elini sallayarak onu uzak tuttu, "Sağol, ben iyiyim, iyiyim." Belli belirsiz gülümsedi. Nöbetçilerden birisi, kim olduğunu hatırlamıyordu, ona içinde elektrolit sıvı olan bir matara verdi ve o da başına dikip tüm matarayı içip bitirdi. "Teşekkürler, çok teşekkürler," dedi, boş matarayı geri uzatırken, ağzını da kolunun kenarıyla sildi. "Bunların hepsi savaş esiri. Onları General Halcyon'a teslim edin."

"Ben sadece kiralık biriyim, Efendim. Bu canavarın burada yaptıklarının bir parçası değilim!" dedi B'wuf, Tonith'i işaret ederek. "Hayatımı kurtardı," deyip Anakin'i işaret etti. "Beni idam edeceklerdi. Amirale yaptıklarının kötü olduğunu ve artık ona hizmet etmeyeceğimi söylemiştim. O da beni idam edecekti. Jedi hayatımı kurtardı. Yoksa beni öldüreceklerdi!"

Anakin'in belindeki telsiz bipledi. Sığınakta savaşırken de telsizinin arada bir öttüğünü belli belirsiz hatırladı, o zaman dikkate almamıştı ama şimdi cevap verdi.

"Anakin?" arayan Halcyon'du. "Sen misin? İyi misin? Düşman ateş etmeyi kesti. Neler oluyor?"

"Üstat Halcyon," dedi Anakin bitkin şekilde. "Ben iyiyim. Düşman karargâhını içindekilerle birlikte ele geçirdim. Ayrılıkçıların komutanını ve kurmaylarını esir aldım. Onları size getirmek üzereyiz."

"Bu harika bir haber," dedi Halcyon. "Esirleri klon komandolarına teslim et. Seni alması için hemen bir araç gönderiyorum. Ayrılıkçı yardım filosu yaklaşıyor ve gerçekten de büyük bir filo. Bizi alacak avcılar birazdan gelecek. Büyük bir savaş bizi bekliyor ve sana hemen ihtiyacım var."

Bunu duyan Tonith yıkılmıştı. Keşke biraz daha savaşmaya devam edebilseydi.

"Hemen geliyorum," dedi Anakin. ARC çavuşuna döndü. "Duymadınız mı?" Çavuş başını salladı ve emretti, "Şu esirleri derhal götürün."

"Komutanım, yaklaşan bir düşman filosu mu varmış?" diye sordu Onbaşı Raders endişeyle.

"Anlaşılan öyle." Anakin dimdik duruyordu ve kendisini olması gerektiğinden çok daha iyi hissediyordu.

Halcyon, Praesitlyn'deki kara savaşını yürütürken Cumhuriyet filosunun komutanı da boş durmuyordu. Böyle bir saldırı için tüm hazırlıklarını önceden yapmıştı. Birkaç senaryo dikkate alınmış, ama sonunda düşman hangi taktiği kullanırsa kullansın filonun ateş gücünü yönlendirebilmesi ve odaklayabilmesi için bir arada kalması gerektiğine karar verilmişti. Eğer düşman farklı yönlerden farklı filolar halinde saldırırsa Cumhuriyet filosu her filoya sırayla yönelecekti; eğer gemileriyle pruva hattında saldırırlarsa kendi gemilerinin yüksek hızı kullanılarak düşman hattını kesmek için manevra yapılacaktı. Hangi taktik kullanılırsa kullanılsın Halcyon'un gemilerini avcı uçakları koruyacaktı.

Ama ilk el ateş edildikten itibaren her savaş planı işe yaramaz hale gelir. Düşman komutanı sancak gemisinin merkezde olup diğer gemiler ve avcılarca korunduğu kutu düzeninde saldırmayı seçmişti. Savaşı her zaman gemilerin boyutu ya da sayısı değil kimi zaman da nasıl kullanıldıkları kazanırdı.

Bu muharebede Nejaa Halcyon filonun komutasını Amiral Hupsquoch'a devrederken kendisi de avcı filolarının komutasını üstlenmişti.

"Güzel bir gemi, Komutanım!" dedi, Anakin'le birlikte Azure Angel II'nin kokpitinde oturan klon pilot.

Anakin kemerini takarken gülümsedi. İşte şimdi olması gereken yerdeydi. "Gemiyi getirdiğin için sağol," dedi. "Yolculuk nasıldı?" Azure Angel II modifiye edilmiş bir gemiydi. Klon askerlerinin uçakları uçurmada doğal bir yeteneği olsa da ne yapacağını bilmeden modifiye edilmiş bir avcıyı kullanmaya kalkmak riskli olabilirdi. Anakin bizzat kendisi yapmış olduğu bu modifikasyonlardan dolayı hem gururlu hem de biraz kıskançtı.

"Çok iyi, Komutanım. Kontrol panelinde yaptığınız değişiklikleri gördükten sonra ‘Parlak düğme' kuralına uyma konusuna çok dikkat ettim."

"Akıllıca. Sadece birkaç küçük değişiklik." Avcı uçağını başkasının uçurmasından rahatsız olmuştu, ama başka seçeneği de yoktu. Konuyu değiştirdi. "İskele tarafında büyük bir çizik gördüm." Miğferini takarken sırıttı. Ne olduğunu anlayamayan pilot öylece bakakaldı. "Şaka yapıyorum," dedi Anakin.

"Oh, şimdi anladım, Komutanım," diye cevap verdi pilot, gülmeden. Yere atladı ve kendisine standart başparmak yukarı selamı veren Anakin'i selamladı.

Anakin miğferini düzeltti ve uçaktan uçağa haberleşme kanalını açtı. "General Halcyon?"

"Anakin, standart prosedürü ne zaman öğreneceksin?" diye mırıldandı Halcyon. "Randevu noktasını biliyorsun. Hemen oraya gidelim." Omuzu üzerinden Anakin'in avcısına baktı. Kokpitte oturan genç Jedi'ı görebiliyordu. Kanat profilleri açıldı. Bu profiller yirmi bin metre yüksekliğe kadar işe yararlardı. Anakin Azure Angel II'nin motorlarını ateşledi ve uçak yavaşça yükselmeye başladı.

Anakin lazerlerini, proton torpidolarını ve IFF sistemini kontrol etti. Yavaşça hızını arttırdı. Yirmi bin metreye geldiğinde kanat profillerini içeri çekti ve kaçış hızından faydalanmak için ışıkaltı motorları açtı. Kısa süre önce yaşadığı savaşın dehşetini yüksek sürat ve ileri teknolojinin dünyasına adım atınca tümüyle unutmuştu. Burada pilotlar ve makineler kaşla göz arasında yok olur ve çektikleri acı da birkaç saniyeden fazla sürmezdi.

Filonun içinden sorunsuz geçtiler. Bin kilometre ileride bulunan avci filosunu gördüler. Onların ilerisinde de düşman filosu yer alıyordu.

"Altı yönündeyim," dedi Halcyon.

"General Halcyon, standart prosedürü kullanmayı ne zaman öğreneceksiniz?" Anakin kahkaha attı.

"Güvenli kanala geç," dedi Halcyon. Artık ciddiydi ve öyle olması da gerekiyordu – Anakin'in tarayıcılarına göre yüzlerce düşman avcı uçağı üzerlerine doğru geliyordu. Kendi avcılarından oluşan filonun yanına nihayet geldiler. Yapılan plana göre Halcyon'un liderliğindeki bir avcı filosu doğruca düşmanın merkezine saldıracaktı. Diğer avcılarsa düşman avcılarının önünü kesecekti. Eğer düşman da aynı taktiği uygulamaya kalkarsa artık ondan sonrası pilotların maharetine kalacaktı. Halcyon'un kendi pilotlarının maharetlerinden hiç şüphesi yoktu.

"Ben Halcyon Altı. Beni takip edin!" Yüz avcı uçağı diğerlerinden ayrılıp onu takip etmeye başladı.

Düşman komutanı kendi avcılarının Cumhuriyet avcılarıyla bire bir mücadele etmesini tercih etmişti.

Anakin ateş ederek avcıların arasından geçip gitti. Füzelerini önlerinde duran ana muharebe gemileri için saklıyordu. Sayısız düşman avcısı ona ateş yağdırdı. En az onun kadar iyi olan Halcyon bile genç Jedi'a yetişmekte zorlanıyordu ve saldırı filosunu yönetmek yerine bunu planlamamış olsa da Anakin'in kanat adamı oluvermişti.

Kısa sürede düşman avcılarından oluşan kalkanı aşıp ana gemilere ulaştılar. Artık herkes kendi başınaydı – herkes kendi hedefini seçecek ve saldıracaktı. Anakin sancak tarafındaki bir destroyere gözlerini dikti. Bir destroyer mi yoksa fırkateyn mi olduğundan emin olamamıştı, çünkü kullandıkları perdeleme cihazı görüntüyü bulanıklaştırıyordu. İyon topları kendisine nişan almış olan geminin altına doğru daldı, saatte üç bin kilometre gibi yüksek bir hızla uçtuğundan geminin ateş kontrol sisteminin onu tespit edip vurması güçleşiyordu. Dönüp gemiye kıç tarafından yaklaştı ve motorlarına doğru bir proton torpidosu fırlattı.

Eğer Anakin'in duracak kadar zamanı olsa göreceği manzara, yani destroyerin yokoluşu muhteşem olacaktı. Füze hedefe isabet ettiğinde parlak bir ışık çıkmış ve ardından da gemi titremeye başlamıştı. Onu da kıç tarafında boy gösteren mavi renkli alevler takip etmişti. Havasız ve sessiz uzay boşluğunda makine dairesi parlak bir ışık saçarak havaya uçan geminin ölümünü kimseler duymadı. Saniyeler içinde gemi turuncu noktaların yanıp söndüğü bir enkaza döndü, eriyen parçaları uzay boşluğunda sürüklenirken oksijenlerini tüketmeye devam ettiler. Kısa süre sonra ortalıkta sürüklenen enkazdan başka bir şey kalmamıştı.

Halcyon Anakin'in saldırısını görmüş, ama daha sonra karmaşada onu kaybetmişti. Diğer pilotlardan ancak çok azı bu kadar başarılı olabilmişti. Artık düşman savunmasında gözle görünür gedikler oluşmaya başlamıştı. Yapmak için eğitildikleri şeyi yapmışlardı. "Ben Halcyon Altı, çatışmayı kesin. Tekrar ediyorum çatışmayı kesin."

Anakin emri duymuştu, ama bir kez daha Güç onu eline almıştı. Ne yapması gerektiğini biliyordu. İleride devasa bir gemi süzülüyordu. Düşmanın kullandığı perdeleme cihazı onu tümüyle gizleyemiyordu ve onun Ayrılıkçıların sancak gemisi olduğunu anlamıştı. Doğruca geminin köprüsü olarak tahmin ettiği yere doğru uçtu, ama çarpışmadan az önce dönüp saatte beş bin kilometre hızla yanından geçti. Bu sefer hedefi o kadar büyüktü ki üzerinden geçip gidene kadar geçen süre içerisinde düşman gemisinin ateş kontrol sistemi onu hedef olarak tespit etmeyi başarabilmişti. Neyse ki onu vuran bir lazer topuydu. Azure Angel II'in zırhı isabetin büyük bölümünü yansıtmayı başarsa da hasar yine de büyüktü. "Vuruldum," dedi sakince.

"Ne kadar kötü?" diye sordu Halcyon.

"Hemen gidin buradan," dedi Anakin cevaben.

"Anakin!"

"Hemen gidin buradan," diye tekrar etti Anakin.

Halcyon, Anakin'in bu gemiye bir kez daha saldırmayı deneyeceğini anlamıştı. "Sakın yapma – onunla birlikte sen de gidersin."

"Senin de selamını iletirim," dedi Anakin sakin şekilde.

"Hayır, Anakin, hayır!"

İnfilak eden sancak gemisi yakın çevresindeki gemileri de yok ederek güç dengesini bir anda Cumhuriyet'in lehine çevirmişti. Yok ettikleri arasında Anakin Skywalker da vardı.

   30   

Halcyon'un aracı iniş yapar yapmaz Zozridor Slayke ve kurmay subayları ona doğru koşmaya başladı, bakım droidlerini bile geride bırakmışlardı. Halcyon kanopiyi açtı ve Praesitlyn'in sıcak ve kuru havasını ciğerlerine çekti. Eliyle yüzünü silerek tuz kristalleri ve yaşları temizledi. Tükenmişti, fiziksel değil de duygusal olarak.

Slayke ve bir subay daha kanada çıkıp ona yardımcı oldu. Yerinden kalkması için gerçekten de yardıma ihtiyacı vardı.

"Muhteşem! Şahane! Düşman filosu dağıldı ve geri çekiliyor. Askerler droidleri sökmekle meşgul. Tam bir zafer. Komutanım, böyle çarpıcı bir zafer görecek kadar hayatta kalacağımı hiç zannetmezdim." Slayke bir eliyle Halcyon'a yardım ederken diğer eliyle sırtına vurdu. Düzinelerce subay ve asker tebrik etmek için etraflarını çevirmişti. Birkaç dakika öncesine kadar harekatın kaderi belirsizliğini koruyordu, ama artık sonuç belliydi ve bunu sağlayan kişi de karşılarındaydı.

"Ben değil, Anakin'di," dedi Halcyon güçlükle. Sesinin tonuna da konuşabildiğine de şaşırmıştı. Bir elini kaldırıp kalabalığı susturdu. "Komutan Skywalker kendi hayatını feda ederek düşman sancak gemisini yok etti ve savaşın gidişatını değiştirdi. Droid ordusunun arkasındaki kişiyi ele geçiren de Anakin'di." Durdu ve başını iki yana salladı. "Sen ve ben, Kaptan, ona kıyasla iki yaşlı işe yaramazdan başka bir şey değiliz."

Kalabalıktan çıt çıkmıyordu. "Ondaki yeteneği fark etmiştim," dedi Slayke, sessizliği bozarak.

Bakım droidleri geldi, ortalıkta bu kadar canlı varken avcı uçağına yaklaşmakta tereddüt etmişlerdi.

"Birisi şu şeyleri kapatsın," dedi Slayke. "Hep ayakaltındadırlar zaten." Bir elini Halcyon'un omzuna koydu ve kalabalığı arkalarında bırakarak karargâha doğru yürüdüler. "Plooriod Bodkin'i ne şekilde geriye vermemi istersiniz, General?" diye sordu Slayke.

Halcyon durdu ve biraz düşünürmüş gibi yaptı. "Hayır, Kaptan, o senin hakkın ve artık güvenli ellerde de olduğunu biliyorum." O da kolunu Slayke'in omzuna koydu ve birlikte sığınaktan içeri girdiler.

"Bize ne olduğunu anlatır mısın?" diye sordu Slayke.

Halcyon durdu. "Etrafımda toplanın," dedi kalabalığa. Kendini toparlamıştı. "Genç Jedi'ın yaptığı şeyler Jedi yıllıklarında ebediyen yaşayacak." Sesinin tonu tekrar normal haline döndü. Padme'yi arayıp ona kocasının öldüğünü söylemem gerek, diye geçirdi içinden. Kendisini buna hazırlamak için yeterli zamanı olacaktı. O sırada Odie'nin, Erk ve iki nöbetçiyle orada olduğunu fark etti. Yanakları gözyaşlarıyla ıslanmıştı. "Yaklaşın," dedi kalabalığın arkasında duran dörtlüyü işaret ederek.

Raders kendini işaret etti. "Ben mi?"

Halcyon gülümseyip başını salladı, "Evet, dördünüz. Onlar orada onunla birlikteydiler," dedi, bilmeyen subaylara ve Tonith'in güçlerinin son direnişlerini sergiledikleri düz tepeyi başıyla işaret etti. "Siz bize orada olanları anlatın," – etraftaki subayları işaret etti – "ben de size yukarıda olanları anlatayım."

"Komutanım," diye başladı Odie. "O tek kişilik bir ordu gibiydi." Anakin'in öldüğü haberi ona çok dokunmuştu. Olanları anlatırken ağlamamak için kendini zor tutuyordu.

"Ben hayatımda böyle bir şey görmedim, Komutanım," dedi Vick. Elinden geldiğince bildiği her şeyi anlattı. "Hepsini sindirdi. Hiçbiri ona bir şey yapamadı. Tıpkı sizin Ranger'daki haliniz gibiydi, sadece o biraz daha fazla droid yok etti." Halcyon'a bakıp sırıttı.

"Senin adın ne, evlat," diye sordu Slayke.

"Ben Er Slane Vick, Komutanım, bu da Onbaşı Ram Raders."

"Pekala," diye söze girdi Halcyon, "Şimdilik burada bırakalım. Yapacak çok işimiz var." İyice kendine gelmeye başlamıştı. Yüreği her ne kadar sızlasa da görevi her şeyden önce geliyordu ve savaş yaralarının en iyi tedavisi de zamandı. Birlikte sığınağa girdiler.

"Bir araç iniş için yaklaşıyor," diye anons yapıldı. Başını kaldırıp elini güneşe siper etti. "Bir uçak yaklaşıyor, Komutanım," dedi aynı kişi. "Bir Delta-Yedi Aethersprite'a benziyor."

Hepsi birden başını kaldırıp gökyüzüne baktı. "Evet, bu bir Delta-Yedi," dedi Halcyon. Yaklaştıkça daha da büyüyordu. Mümkün değil! "Bu avcı uçağını tanıdın mı?" Slayke'e döndü.

Slayke omuz silkti. "Bayağı hırpalanmış görünüyor. Bizim filodakilerden biri anlaşılan."

Halcyon yorgunluğunu unutmuştu. Avcının ineceği piste doğru koşmaya başladı. Diğerleri önce hayretle ona baktı, sonra da birer ikişer onu takip etmeye başladılar. Kalabalık Halcyon'un uçağından uzaklaştığı zaman bakım droidleri hemen gelip çalışmaya başlamışlardı bile.

Yaklaşan Delta-7 havada durdu ve yavaş yavaş alçalmaya başladı ve sonunda tüm bekleyenleri toza boğarak durdu. Kanopi yanmış ve kararmış olduğundan içeride kimin olduğu görünmüyordu; hemen hemen gövdesinin tamamı yanıp boyası soyulduğundan herhangi bir işareti tanımak da mümkün değildi. Avcının sancak tarafındaki iki lazer topunun yerinde de yeller esiyordu.

"Bu o," diye fısıldadı Halcyon, Slayke'i kolundan tuttu. "Bu o!" aracın üzerindeki belli belirsiz podracer amblemini işaret etti. "Bu Anakin! Nasıl olabilir!" kahkahayı basıp Slayke'in sırtına vurmaya başladı.

Slayke aklını kaçırmış gibi görünen Halcyon'a baktı.

"Ama sen bize -"

"Hayır, Hayır! Yanılmışım. Bu Anakin'in Azure Angel II'si. Onu her yerde tanırım." Slayke'in kolunu bırakıp öne fırladı ve uçağa tırmandı. Tüm gücüyle kanopiye vurdu. "Anakin! Anakin!" diye bağırdı. Diğer subaylar belli belirsiz içeriden de birinin vurduğunu duyabildiler. "Hemen bir tamir droidi getirin," diye bağırdı Halcyon. "Kanopi sıkışmış. Haydi, getirin şu şeylerden birini!" sırıtan ve yardım etmeye gelen Slayke'e işaret etti.

Bakım droidi görevinin bilincinde yaklaştı, ama iniş takımı ve silah donanımı konusunda çalışmak üzere programlanmıştı. "Bakım ekibinden birisi onlara önce kanopiyi halletmeleri gerektiğini söylesin, aksi taktirde her şeyi programlandıkları sırayla yaparlar," dedi Halcyon. "Levyesi olan var mı?"

Artık iyice usanmıştı ve ışın kılıcını çekti. "Eğilebildiğin kadar öne doğru eğil," diye bağırdı pilota ve kanopiyi kesmeye başladı. Kanopide açılan delikten pilotun kafasını gördüklerinde Slayke eldiven takıp Halcyon'u geri çekti ve kanopiye tırmandı.

"Eninde sonunda işe yarayacağımı biliyordum," dedi. Ellerine tükürdü, Halcyon'a bakıp sırıttı ve iki eliyle kanopiyi tutup çekmeye başladı. Slayke'in kasları gerilmiş ve yüzü kıpkırmızı olmuştu; boynundaki damarlar dışarı çıktı ve hırlamaya başladı. Uzanabilir gövdesi olan bir droid kanopinin hizasına yükselerek, "Yardım edebilir miyim, Efendim?" diye sordu.

"Kaybol," diye homurdandı Slayke ve az sonra kanopi açıldı.

Pilot miğferini çıkarıp tepesinde dikilen iki komutana sırıttı. "Merhaba, Üstat Halcyon, Kaptan Slayke," dedi Anakin, elini uzatarak. "Kalkmama yardım eder misiniz?"

"Bunu nasıl yaptığını bize anlatmanda sakınca var mı?" diye sordu Halcyon.

Karargâhta oturmuşlardı, Anakin iki bacağını öne uzatmıştı ve bir elinde bitmek üzere olan bir su şişesi vardı. Elini saçlarında gezdirdi. "Makinelerle aramın hep iyi olduğunu bilirsiniz. Azure Angel II'yi hiperuzayda gidecek şekilde elden geçirdim. Hepsi bu." Omuz silkti. "Füze infilak etmeden hemen önce hiperuzaya atlayıp uzaklaştım." Parmaklarını öptü. "Çocuk oyuncağıydı."

"Komutanım," diye sordu subay, "ne zaman ayrılacağınızı nasıl bildiniz?"

Anakin doğruldu, şişede kalan suyu da dikip bitirdi ve ağzını elinin tersiyle sildi. "Pod yarışında önümde uzanan araziyi nasıl bildiysem işte aynı şekilde bildim." Omuz silkti. "Güç'tendir herhalde."

"Komutanım?" diyerek öne çıktı Erk. Odie de gelip yanında durdu. "Sizden bir iyilik isteyecektik, Komutanım."

"İkiniz için elimden gelen her şeyi yaparım," dedi Anakin. "Söyleyin yeter!"

"Şey, Komutanım, benim bir kanat adamına ihtiyacım var. Güvenebileceğim birine. Bunun nasıl bir duygu olduğunu siz de bilirsiniz. Bir insan kendi başına ancak bir yere kadar gidebiliyor ve sonunda bir başkasına ihtiyacı oluyor. Yani -"

"Komutan Skywalker," diye sözünü kesti Odie, "Nikahımızı kıyar mısınız?"

SON SÖZ

"... Büyük Cumhuriyet Ordusu'nun bir subayı olarak yetkime dayanarak sizi karı koca ilan ediyorum." Anakin öne doğru eğilip Odie'yi yanağından öptü. Yeni yıkanmış saçının kokusu ona Padme'yi hatırlatmış ve kalbi neşeyle çarpmaya başlamıştı. Kısa süre sonra o da karısına kavuşacaktı. Praesitlyn seferinin dehşeti ve onun bu seferdeki görevi sona ermişti. "İkinize de uzun ve mutlu bir ömür diliyorum," dedi çifte. Gülümsemesi içten ve sıcaktı. "Her bulutun çevresinde ışıktan bir hale vardır," dedi onlara, "bugünün ışıkları da sizlersiniz."

Halcyon da yanlarına gelip yeni çifti tebrik etti. Anakin'le birbirlerine bakıp güldüler. Jedi Tarikatı'nın kurallarını çiğneyerek evlenmiş birinin bir de nikah kıymaya davet edilmesi gülünçtü. Halcyon da gizlice evlenmişti ve onun bir de çocuğu vardı.

"Komutan," dedi Slayke, elini uzatarak. "Senin gibi birine rastlayacağımı hiç zannetmezdim. Tek başına savaşı kazandığın yetmezmiş gibi şimdi de nikah kıyıyorsun."

"Savaşta yardımım olduğunu inkar edemem, Kaptan."

"Komutan Skywalker, sanırım bu galakside pek çok şeyi değiştirecek birisin. Bu sözümü bir kenara yaz. Gözümü senden ayırmayacağım, evlat." Dostça el sıkıştılar.

"Kaptan Slayke, ben sadece görevimi yapıyordum." Ama Anakin şimdiden Jedi Konseyi'nin ona vereceği sıradaki görevi düşünüp heyecanlanmaya başlamıştı bile.

"Geri döndüğünde onu Jedi Şövalyesi ilan edeceğiz," dedi Mace Windu.

Yoda başını salladı. "Son derece olumlu Praesitlyn'den gelen raporlar; hak etti çoktan olmayı Jedi Şövalyesi." Koca gözlerini kırptı. "Büyük bir düzensizlik var Güç'te. Hissettin mi sen de, eski dostum?"

"Evet. Anlaşılan Anakin Güç'e gereğinden fazla başvurmuş ama durumları ümitsizmiş. Sefere komutan olarak bu ikisini göndermekle doğru bir iş yapmışız."

Yoda tekrar başını salladı, ama bir şey demedi. Tüm bu gelişmelerin içerisinde gözden kaçırdığı bir şey olmalıydı, davetsiz bir misafir gibi, gizemli ve erişiminin hemen dışında. Bunun üzerine düşünmesi gerekiyordu. Fakat şu an için Anakin, Jedi Tarikatı için büyük bir fırsattı. Yoda onu terfi ettirmeyi dört gözle bekliyordu.

Kont Dooku'nun Üstadı, Darth Sidious düşünüyordu. Praesitlyn'deki adamları yenilmişti. Böyle olmasına pek de şaşırmamıştı zaten, kayıpları da çok büyüktü. Ama askeri zaferden çok daha önemli bir şey kazanmıştı. Yoda'nın canını sıkan Güç'teki düzensizliği o da hissetmişti – ve bu ilk sefer değildi.

Bir süredir genç Skywalker'ı yakından takip ediyordu ve artık bu çocuk konusunda yanılmadığından emindi. Gelecekte çok işine yarayacaktı.

Darth Sidious keyifle ellerini kavuşturdu ve yüzünde itici bir gülümseme belirdi.

DAVID SHERMAN ve DAN CRAGG, askeri bilim kurgu serisi Starfist'in ve onun devamı olan Starfist Special Ops: Backshot'ın yazarlarıdır. David Sherman eski bir Birleşik Devletler deniz piyadesidir ve Combined Aciton Platoon'un bir üyesi olarak görev yaptığı Vietnam'daki deniz piyadeleri hakkında sekiz roman yazmıştır. Ayrıca yeni askeri fantezi serisi olan Demontech'in de yazarıdır. Dan Cragg ise Amerikan ordusunda astsubay başçavuştu ve yakın zamana kadar da Savunma Bakanlığı'nda çalışmaktaydı. Inside the VC, NVA, (Michael Lee Lanning'le birlikte) ve Vietnam'la ilgili bir savaş romanı olan "The Soldier's Prize"ın yazarıdır.