N E W Y O R K T I M E S B E S T S E L L E R

GÖLGELERİN

EFENDİSİ

SKANDİYAYI

KURTARMAK

JOHN FLANAGAN

Will: Araluen Krallığı’ndaki Redmont Eyaleti’nde, Baron

Arald’ın koruması altında büyüyen ufak tefek, çelimsiz bir yetim

olan Will, yetimhanede şövalyelik hayalleri kurarken, kendini

Orman Muhafızı Halt’ın çırağı olarak bulur.

Halt: Gelmiş geçmiş en iyi Orman Muhafızları’ndan biri olan

Halt, gölge gibi hareket edebilir, yayı ve oku kusursuz kullanır.

Halt, yıllar önce Morgarath’ın ordusunun yenilme sini sağlamıştır.

Horace: Yetimhanede yetişen iriyarı Horace, başta Will ile

anlaşamasa da sonradan iyi dost olurlar. Savaş Okulu’na kabul

edilen Horace, kusursuz kılıç kullanır.

Gilan: Halt’ın eski çırağı. Esprili ve çok becerikli bir Orman

Muhafızı.

Kral Duncan: Araluen’in kralı ve gözüpek bir savaşçı.

JOHN FLANAGAN

Evanlyn: Krai Duncan’in kızı Prenses Cassandra, hayatta ka-

labilmek için Evanlyn kimliğiyle yaşamaya devam ediyor.

Erak: Skandiyalı kuvvetlerden birine komuta eden Erak, Will ile

Evanlyn’i esir almış olsa da ikisine de sempati duyuyor.

Crowley: Orman Muhafızlarının komutanı.

Ragnak: Skandiyalı kontların en kıdemlisi; Yüce Kont’u

Borsa: Ragnak’ın sağkolu ve ülkenin günlük işlerinin yürü -

tülmesinden sorumlu yönetici.

Slagor: Kurt Dişi gemisinin Skandiyalı kaptanı. Erak, ondan hiç

hoşlanmıyor.

Baron Arald: Redmont Eyaleti’nin lordu. Adil bir yönetici ve

cesur bir savaşçı.

Sör Rodney: Savaş Okulu’nun başkanı ve savaş sanatları ustası.

Haz’kam: Temuçi ordusunun generali.

Nit’zak: Haz’kam’ın yardımcısı.

W ill’i huzurlu, derin uykusundan uyandıran, ardı arkası

kesilmeyen o tekdüze ses olmuştu.

Sesi ilk olarak ne zaman duymaya başladığını bilmiyordu.

Uykusu sırasında sinsice zihnine giriyor ve bilinçaltında gitgi de

şiddetleniyor gibiydi; ta ki uyanıp nereden geldiğini merak edinceye

dek.

Tıp... tıp...tıp... tıp...

Sesi hâlâ duyuyordu ama artık uyanık olduğundan, küçük

kulübedeki diğer sesleri de işitebiliyordu. O nedenle şimdi ku-

lağında o kadar şiddetli yankılanmıyordu.

Evanlyn’e biraz olsun mahremiyet sağlamak amacıyla astığı

çuval bezinden bozma perdenin ardından, onun düzenli soluklarını

duyabiliyordu. Ses, belli ki onu uyandırmamıştı. Uyku

mahmurluğundan kurtulduğunda, odanın ucundaki şöminenin

yanında yığılı duran kömürlerden gelen boğuk çıtırtı nın kesildiğini

fark etti.

Tıp... tıp... tıp...

Ses, yakınlarında bir yerden geliyor gibiydi. Gerinip es-

- 7 -

JOHN FLANAGAN

neyen Will, tahta ve branda bezinden yaptığı kaba kanepeye oturdu.

Rahatlamak için başını iki yana sallayınca, ses kesildi. Ardından

tekrar başladı. Sesin pencerenin dışından geldiğini o an fark etti

Will. Pencerelere cam niyetine konmuş yağlı kumaşlar yarı

saydamdı; şafak öncesinin gri ışığını içeri sızdırsalar da bulanık

görünüyorlardı. Will, dizlerinin üstünde doğrularak pencereyi açtı ve

itti. Ardından, kulübenin önündeki minik verandayı gözetlemek için

başını dışarı uzattı.

İçeri giren soğuk esinti, odayı doldurup çuval bezinden perdeyi

dalgalandırdı ve şöminede kor halinde yanmakta olan ateşi

canlandırdı. O sırada Evanlyn’in kımıldandığını duydu.

Ağaçların tepelerinde bir yerlerde öten kuş, doğan günün ilk

ışıklarını selamlıyordu ve ses, yine duyulmaz olmuştu.

Birden anlayıverdi Will. Verandanın çatısındaki uzun sarkıt

eriyor, erirken de köşedeki ters çevrilmiş kovanın üzerine su

damlatıyordu.

Tıp...tıp...tıp... tıp...tıp...tıp...

Will, kaşlarını çattı. Bunun bir anlamı olduğunu biliyordu ama

hâlâ uyku sersemiydi ve ne olup bittiğini kavrayamıyordu. Gerinerek

ayağa kalktı ve sıcak battaniyesinden uzaklaşıp kapıya yönelirken,

hafifçe titredi.

Evanlyn’i uyandırmamaya çalışarak sürgüyü kaldırdı ve bel

vermiş deri menteşeler kulübe zeminini sıyırmasın diye kapıyı

kaldırarak yavaşça açtı.

Kapıyı arkasından kapatan Will, adımını attığı verandadaki kaba

döşemenin, çıplak ayaklarını buz gibi ısırdığını hissetti. Suyun

aralıksız bir şekilde kovaya damladığı noktaya doğru

SKANDİYA’YI KURTARMAK

yürürken, çatıda asılı duran diğer sarkıtların da aynı durumda

olduğunu fark etti. Daha önce hiç böyle bir şeyle karşılaşmamıştı.

Sarkıtların normalde böyle erimediklerinden emindi.

Bakışlarını, güneşin ilk ışıklarının sızmakta olduğu ağaçlığa

doğru çevirdi.

Bir kar kümesi, aylardır üstünde durduğu çam ağacının dalla -

rından kayıp zemine düşerken, ormanda bir gümbürtü koptu.

Uyanmasına neden olan sesin anlamım o an kavradı Will.

Kapı gıcırdadı ve arkasını döndüğünde, üşümemek için bat-

taniyesine sıkıca sarınmış olan, saçı başı dağınık Evanlyn ile

karşılaştı.

“Neler oluyor?” diye sordu Evanlyn. “Yolunda gitmeyen bir şey

mi var?”

Will, bir an duraksadıktan sonra kovanın yanındaki su biri -

kintisine bir göz attı.

“Buzlar eriyor,” dedi sonunda.

Gelişigüzel ettikleri kahvaltının ardından, güneşin verandaya

vuran ilk ışıkları altında oturdular. O ana dek buzların eridiğine dair

başka belirtilere de rastlamış olmalarına rağmen, ikisi de Will’in

keşfettiği şeyin önemi hakkında konuşmak istemiyordu.

Kulübenin etrafını kaplayan kar örtüsünün içinden kahverengi,

ıslak çim parçacıkları fırlamıştı. Ağaçlardan yere düşen kar

kütlelerinin gürültüsü ise giderek artıyordu.

~ 9 -

JOHN FLANAGAN

Toprak ve ağaçlar, hâlâ kalın bir kar örtüsüyle kaplıydı elbette.

Ancak işaretler, karın erimeye başladığım ve bunun kaçınılmaz bir

şekilde devam edeceğini gösteriyordu.

“Sanırım artık yolculuk hazırlıklarına başlamalıyız,” dedi Will

sonunda. Zaten ikisinin aklından da bu geçiyordu.

“Henüz yeterince güçlü değilsin,” dedi Evanlyn. Çocuğun

Ragnak’m Mekâm’nda avlu kölesi olarak çalışırken aldığı

sıcakotunun uyuşturucu etkisinden kurtulmasından bu yana, yalnızca

üç hafta geçmişti. Oradan kaçmadan önce Will, yetersiz beslenmiş,

soğuktan korunamamış, üstüne üstlük fiziksel gücünü tüketen ağır

işler yüzünden bitkin düşmüş haldeydi. Kulübedeki yetersiz öğünler

yalnızca hayatta kalmalarım sağlamış, Will’in kuvvetini toplamasına

yetmemişti. Kulübede buldukları mısır ununun yanında az miktarda

sebze ve Evanlyn ile kim bilir ne dolaplar çevirerek elde ettikleri

lifli etlerle besleniyorlardı.

Kışın ortalıkta çok az hayvan vardı ve onları yakalamak için

kurdukları yetersiz kapanların da öğünlerine pek faydası olmamıştı.

Will, omuz silkip “İdare ederim,” dedi kısaca. “Etmek zo -

rundayım.”

Sorunun can alıcı noktası da buydu elbette. Yüksek geçitleri

kaplayan kar eridiğinde, yeniden tepelere çıkmaya başlayacak olan

avcıların onları bulacağını ikisi de biliyordu. Evanlyn birilerine

rastlamıştı bile - Will’in kendine geldiği gün ormanda görmüş

olduğu gizemli atlı. Neyse ki o günden bu yana ortalıklarda

gözükmemişti süvari. Ama bu bir uyarıydı; onun arkasından

başkaları da gelecekti ve Will ile Evanlyn’in onlar

- 10 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

gelmeden önce kulübeden ayrılmaları, dağ geçitlerinin gerisine

inerek sınırdan Tötonya’ya geçmeleri gerekiyordu.

Evanlyn başını kuşkuyla salladı ve suskun kaldı. Will’in haklı

olduğunu fark etti. Buzlar iyice çözülmeye başladığında, Will’in

seyahat edebilecek kadar güçlü olduğuna inansın ya da inanmasın,

oradan ayrılmaları gerekecekti.

“Her neyse,” dedi sonunda, “daha önümüzde birkaç hafta var.

Buzlar erimeye yeni başladı. Kim bilir? Bir başka soğuk hava

dalgası bastırabilir.”

Bu gerçekten olabilir, diye düşündü kız. Çok olası değildi belki

ama en azından imkân dâhilindeydi.

Will başını sallayarak “O da bir ihtimal,” dedi.

Sessizlik bir kez daha battaniye gibi üstlerine örtülmüştü.

Evanlyn, birden pantolonunu temizleyerek ayağa kalktı ve “Ben

gidip kapanlara bakayım,” dedi. Will ona eşlik etmek için

ayaklanınca, çocuğu durdurdu.

“Sen burada kal,” dedi nazikçe. “Şu andan itibaren gücünü

elinden geldiğince koruman gerekecek.”

Bir an duraksayan Will, başını salladı. Kızın haklı olduğunu fark

etmişti.

Evanlyn, av çantası olarak kullandıkları bez çuvalı kaldırıp

omzuna attı ve Will’e gülümseyerek ağaçların arasına yollandı.

Kendisini işe yaramaz ve keyifsiz hisseden Will, ağır ağır yemek

yemek için kullandıkları tahta tabakları toplamaya başladı. Kederle

elimden gelen tek şey, diye geçirdi aklından, bulaşık yıkamak.

Kapan hattını, son üç haftadır kulübenin uzağına taşımaya

- II -

JOHN FLANAGAN

başlamışlardı. Minik hayvanlar, tavşanlar, sincaplar ve nadiren kar

tavşanları Will’in kurduğu kapanlara takıldıkça, bölgedeki diğer

hayvanlar da uzaklaşmıştı. Bu nedenle kapanları birkaç günde bir

yeni noktalara taşımak zorunda kalıyorlardı. Her yeni nokta, bir

öncekine göre kulübeden daha uzakta oluyordu.

Evanlyn, en yakın kapana ulaşıncaya kadar, dar ve yokuş yukarı

uzanan patikada kırk dakika kadar yürüyeceğini tahmin ediyordu.

Kapanın bulunduğu noktaya doğru düz bir çizgide ilerleyebilse, yolu

kısalacaktı elbette. Ancak kıvrılarak ilerleyen patika, ağaçların

arasından geçerek alması gereken mesafeyi en az iki katma

çıkarıyordu.

Artık iyice farkına vardığı üzere, buzlar dört bir yanda erimeye

başlamıştı. Yürürken ayaklarının altında gıcırtılar çıkaran kar örtüsü

yoktu artık. Zemin daha ağır ve ıslaktı ve adımları da karın içine

gömülüyordu. Erimekte olan karla temas eden çizmeleri, sırılsıklam

olmuştu bile. Bu yoldan son geçişimde, diye düşündü Evanlyn,

çizmelerim ince ve kuru bir toz tabakası halindeki karla

kaplanıyordu.

Bunun yanında, bölgedeki hayvanların hareketlenmekte oldukları

da gözüne çarpmıştı. Kuşlar, ağaçların arasından daha büyük sürüler

halinde uçuyordu. Patikada rastladığı bir tavşan, ürkerek karla kaplı

böğürtlen çalılığının güvenliğine çekildi telaşla.

En azından, diye düşündü Evanlyn, tüm bu hareketliliğin ka pana

kısılmış, tatlı bir av hayvanı olarak geri dönme ihtimali var.

Will’in çam ağaçlarından birine kazımış olduğu ihtiyatlı sembolü

buldu ve onunla birlikte en öndeki kapanı yerleştirdikleri noktayı

aramak üzere patikadan ayrıldı. Onun sıcakotu-

~ 12 ~

SKANDİYA'YI KURTARMAK

nun uyuşturucu etkisinden kurtulmasına ne kadar sevindiğini

hatırlamıştı. Evanlyn, avlanma konusunda çok beceriksizdi.

Kapanları kurup yerleştirirken uzmanlığını konuşturan Will, yiyecek

bulmalarına büyük katkıda bulunmuştu. Tüm bunlar Halt’un yanında

almış olduğu eğitimin bir parçasıydı, kıza öyle söylemişti.

Yaşlı Orman Muhafızı’nın adını andıkça, Will’in gözlerinin

birkaç saniyeliğine buğulandığını ve sesinin titrediğini hatırladı.

Will ile Evanlyn, kim bilir kaçıncı kez, kendilerini evlerinden çok,

çok uzakta hissediyorlardı.

Karla kaplı çalıların arasından geçip sırılsıklam olurken, içini bir

mutluluk dalgasının kapladığını hissetti Evanlyn. Hattın ön

tarafındaki kapanın içinde minik bir kuş seçiliyordu. Daha önce de

yakalamış oldukları bu kuşların etinin son derece lezzetli olduğunu

biliyordu. Küçük bir tavuk büyüklüğündeki hayvan, boynunu

dikkatsizce kapanın ilmiğine geçirmiş ve tuzağa düşmüştü. Evanlyn,

bir zamanlar kuşun bu kadar gaddarca bir ölümü hak etmediğini

söyleyip itiraz edebileceğini düşününce, acımasızca gülümsedi.

Şimdiyse, güzel bir ziyafet çekecekleri için halinden memnundu.

Boş bir mide, insanın bakış açısını nasıl da değiştiriyor, diye

düşündü, ilmiği boynundan çıkardığı kuşu eğreti av çantasına

tıkarken. Arkasına birkaç parça mısır tohumu atarak kapanı yeniden

kurdu. Ayağa kalktığında, erime aşamasındaki karın dizlerinde

bıraktığı iki ıslak lekeyi fark ederek, can sıkıntısıyla kaşlarını çattı.

Birden arkasında bir hareketlilik sezerek oraya doğru dönmüştü

ki...

~ 13 ~

JOHN FLANAGAN

Daha kımıldayamadan, demir bir pençe ağzım kapattı. Evanlyn

dehşet içinde nefes alıp vermeye çabalarken, ağzını ve burnunu

kapatan duman, ter ve pislik kokulu kürk eldiven, yardım çığlığını

bastırıvermişti bile.

~ 14 ~

A ğaçların içinden çıkan süvariler, önlerindeki boş otlağa

doğru at sürüyorlardı.

Baharın gelişi, Tötonya’nın bu yamacında, önlerinde yükselen

sarp araziye kıyasla daha çok hissediliyordu. Otlaktaki çimler

şimdiden yeşillenmişti ve erimemiş kar yığınları, artık yalnızca

günün büyük bir kısmında gölgede kalan noktalarda görülüyordu.

Sıradan birinin gözü, atlıların arkasından gelen beygirlere

takılabilirdi. Hatta uzaktan bakınca, atlıları, Skandiya’nın içi ne

uzanan dağ geçitlerini arkalarında bırakıp sezonun yüksek açılış

fiyatlarından faydalanma amacı güden iki tüccar bile sanabilirdi.

Ama yakından bakıldığında, bu adamların tüccar olmadık ları

hemen anlaşılıyordu. Silah kuşanmış iki savaşçıydı onlar.

Ufak tefek olanı, yani kımıldadıkça titreşip yer değiştiriyor- muş

gibi duran grili yeşilli tuhaf pelerinine sarınmış, sakallı adam, uzun

yayını omzuna asmış, bir ok kılıfını da eyerine bağlamıştı.

~ 15 ~

JOHN FLANAGAN

Yol arkadaşı, ondan daha cüsseli, genç bir adamdı. Sırtında düz

kahverengi bir pelerin vardı; ancak bahar güneşi boynuyla ellerinde

görülen zincir zırhın üzerinde parlıyor, pelerininin altında kalan

uzun bir km göze çarpıyordu. Üzerinde kaba bir meşe yaprağı arması

bulunan yuvarlak kalkanı ise görüntüyü tamamlarcasına sırtına

asmıştı.

Atlar da en az binicileri kadar uyumsuz görünüyorlardı. Genç

adam iri, doru bir ata biniyordu; uzun bacakları, güçlü kalçası ve

omuzlarıyla gerçek bir savaş atıydı bu. Bir ipin ucuna bağlanmış

siyah at ise arkalarından geliyordu. Sakallı yol arkadaşının bineği ise

oldukça küçüktü, karmakarışık tüyleri ve fıçı gibi bir göğsü vardı;

daha çok bir midilliyi andırıyordu aslında. Ama gürbüz bir hayvandı

ve oldukça dayanıklı görünüyordu. Ona benzeyen bir başka arkadaşı

da temel kamp ve seyahat malzemeleriyle yüklü halde, hemen

arkasından geliyordu. Bu son atı öndekine bağlayan bir ip yoktu.

Kendi isteğiyle uysal bir şekilde diğerini takip ediyordu.

Horace, boynunu uzatıp tepelerinde dikilen dağların en yük seğine

bir göz attı. Dağın üst yarısı hâlâ kalın bir kar örtüsüyle kaplıydı;

kardan yansıyan güneş ışıkları karşısında kamaşan gözlerini hafifçe

kıstı.

“Şuranın üstünden mi geçeceğiz demek istemiştin?” diye sordu.

Hafifçe tebessüm eden Halt, oğlanı şüpheli bir ifadeyle süzdü.

Ancak heybetli dağları incelemeye devam eden Horace, bunun

farkına varmadı.

“Üstünden değil,” dedi Orman Muhafızı. “İçinden.”

Horace, bunun üzerine düşünceli bir tavırla kaşlarını çattı.

“İçinde tünel gibi bir şey mi var?”

- 16 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Bir geçit,” dedi Halt. “Dağın içinden kıvrılıp bükülerek bizleri

Skandiya’ya götürecek olan dar bir geçit.”

Horace, birkaç saniye boyunca bu bilgiyi zihninde tarttı. Onun

nefes alarak omuzlarını dikleştirdiğini fark eden Halt, bu hareketin

beraberinde bir diğer soruyu getireceğini tahmin ediyordu. Tek

başına yaşadığı ve hayatın, bitmek tükenmek bilmeyen bir soru

dizisinden ibaret olmadığı eski günlerini hatırlayarak gözlerini

kapattı.

Ve birden garip bir şekilde, şu anki halini geçmişe tercih ediyor

olduğunu anladı. Bununla birlikte, onun sorusunu beklerken istemsiz

bir ses çıkarmış olmalıydı, zira Horace’ın dudaklarını kararlı bir

şekilde, sıkıca kapadığını fark etti. Horace, Halt’un verdiği tepkiyi

anlamıştı belli ki ve bir başka soruyla onu rahatsız etmemeye karar

verdi. Şimdilik.

Ki bu da Halt’u garip bir açmaza sokmuştu. Çünkü kendisini

Horace’ın sorusunu merak etmekten alıkoyamıyordu. Rahatsız edici

bir boşluk hissetti içinde. Aldırmamaya çalıştı ancak bu konu,

aklından bir türlü çıkmıyordu. Öte yandan Horace, bir kerelik olsun

karşı koyamadığı soru sorma ihtiyacını bastırmış gibi duruyordu.

Halt bir iki dakika bekledi ama koşumların şıkırtısıyla eyer lerden

gelen gıcırtılar dışında ses çıkmıyordu. Eski Orman Muhafızı,

sonunda daha fazla dayanamadı.

“Ne?”

Soru kelimesi, istemeden çıkmış gibiydi ağzından. Gafil avlanan

Horace’ın atı, korkuyla irkilerek yana kaçtı.

- 17 -

JOHN FLANAGAN

Atını yatıştıran Horace, akıl hocası karşısında incinmiş bir ifade

takındı.

“Ne ne?” diye sordu Halt’a. Ufak tefek adam, sinirli bir el

hareketi yaptı.

“Ben de bunu bilmek istiyorum,” dedi öfkeli bir sesle.

"Ne?”

Horace, Halt’a dik dik baktı; aklını kaçırmış gibi görünüyordu.

Onun artan öfkesini yatıştıramamıştı.

“Ne?” dedi tamamen şaşkına dönen Horace.

“Dediklerimi papağan gibi tekrar etme!” diye hiddetle haykırdı

Halt. “Ağzımdan çıkanları tekrarlamayı bırak! Sana ‘Ne?’ diye bir

soru sorarsam, dönüp bana ‘Ne,’ diye cevap verme, anlaşıldı mı?”

Horace, soruyu bir iki saniye aklında tarttıktan sonra, o ihtiyatlı

tavrıyla cevap verdi. “Hayır.”

Halt, kaşlarını kalın bir V şeklinde çatarak derin bir nefes aldı;

gözleri öfkeden alev alev yanıyordu. Ancak ağzını bile açamadan

Horace erken davrandı.

“Sen bana neyin ‘ne’sini soruyorsun ki?” dedi. Sonra nasıl daha

açık konuşabileceğini düşünerek ekledi. “Ya da şöyle diyeyim,

neden bana ‘Ne?’ diye soruyorsun?”

Öfkesini inanılmaz bir iradeyle bastıran ve bunu gizlemeye

çalışmayan Halt, kesin bir dille konuştu. “Bir soru soracaktın.”

Horace, kaşlarım çattı. “Ben mi?”

Halt, başını salladı. “Evet. Soruyu sormak için nefes aldığını

gördüm.”

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Anlıyorum,” dedi Horace. “Peki, bu soru ne hakkındaydı

acaba?”

Halt, bir iki saniye kadar sessiz kaldı. Ağzını açtı, yeniden kapadı

ve nihayet konuşacak gücü bulabildi.

“Sana sorduğum şey de bu,” dedi. “‘Ne?’ dediğimde bana ne

soracağını soruyordum sana.”

“Ben bir şey sormayacaktım ki,” dedi Horace. Halt onu şüpheli

gözlerle süzmeye başladı. Aklına Horace’ın şaka yaptığı, aslında

içinden ona güldüğü gelmişti. Ona diyebilirdi ki, bu kariyerin

açısından hiç de doğru bir hareket olmaz. Orman Muhafızları,

yüzlerine gülünmesinden hoş- lanmazdı. Çocuğun temiz yüzüyle

derin bir maviliğe ve içtenliğe sahip gözlerini inceleyince, boş yere

şüphelendiğine kanaat getirdi.

“Tamam, şu sözcüğü bir kez daha kullanmak durumunda

kalıyorum ama ne soracaktın söyle?”

Horace, bir kez daha derin bir nefes alıp duraksadı. “Unuttum,”

dedi. “Neden söz ediyorduk ki?”

“Neyse, boş ver,” diye mırıldandı Halt, sonra da yol arkadaşının

önüne geçmek üzere Abelard’ı dirseğiyle dürttü.

Kızgınlıkla kendi kendine söylenmeye devam ediyordu. I lorace,

onun ‘bir dakika evvel neden söz edildiğini hatırlayamayan sersem

çıraklar’ gibi homurtularından bazılarım yakalayabilmişti. Bundan,

Halt’un az önce gerçekleşen kafa karıştırıcı sohbetten pek de hoşnut

kalmadığı sonucunu çıkardı. Tekrar kaşlarını çatarak sorusunu

sormak üzere olduğu ana dönmeye çalıştı. Sorusunun ne olduğunu

hatırlamalıymış, bunu Halt’a bir şekilde borçluymuş gibi

hissediyordu kendisini. Garip bir

~ 19 -

JOHN FLANAGAN

durumdu bu aslında, çünkü Horace ne zaman bir soru sorsa, 1 lalt

hep iç geçirir ve gözlerini devirirdi.

Halt, bazen anlaşılmaz bir yol arkadaşı olabiliyor, diye düşündü

Horace. Ve sık sık başına geldiği üzere, sorusunu hatırlamaya

çalışmaktan vazgeçtiğinde, birden aklına geliverdi soru.

Bu kez aklindakini unutup dikkati dağılmadan, pat diye söze

girdi.

“Çok geçit var mı burada?” diye seslendi Halt’a.

Orman Muhafızı, atının sırtında iki büklüm olarak döndü. “Ne?”

Horace akıllılık edip o malum sözcükle bir kez daha tehlikeli

sulara yelken açmak üzere oldukları gerçeğini görmezden geldi.

Önlerinde yükselen dağları işaret etti.

“Dağların içinden diyorum. Skandiya’ya açılan çok geçit var

mıdır?”

Birkaç saniyeliğine Abelard’ın adımlarını ayarlayarak doru atın

onu yakalamasına izin veren Halt, ilerlemeye devam etti.

“Üç ya da dört tane.”

“Skandiyalılar geçitleri tutmuyor mudur?” diye sordu Horace.

Geçitlerin korunuyor olması fikri, akla yatkındı.

“Elbette tutuyor,” diye cevap verdi Halt. “Başlıca savunma

hatlarını dağlar oluşturuyor.”

“Öyleyse yanlarından nasıl geçeceğiz?”

Orman Muhafızı, duraksadı. Bu soru, Montsombre Şatosu’ndan

ayrıldıklarından beri zihnini kurcalıyordu. Tek başına olsaydı eğer,

kimseye

görünmeden

geçmek

konusunda

hiçbir

sıkıntı

yaşamayacaktı. Ancak yanında kocaman, görkemli savaş atının

sırtındaki Horace varken, bu iş o kadar

~ 20 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

kolay değildi. Birkaç fikri vardı ancak henüz net bir karar

vermemişti.

“Bir şey düşünürüm,” diye geveledi ve Halt’un gerçekten de bir

şeyler düşüneceğine güvenen Horace, başıyla onayladı. Horace’a

göre Orman Muhafızları’nın elinden gelen en iyi şey buydu; bir

savaşçı çırağının elinden gelen en iyi şey ise, Orman Muhafızı’nın

düşünmesine izin verip, yollarına çıkan belalı adamları

pataklamaktı. Payına düşenden hoşnut bir şekilde, eyerine iyice

yerleşti.

Halt da önceki kadar işkillenmiyordu. Horace’ın ağzından

çıkmayan sorunun ne olduğunu biliyordu artık.

Sonra yüreğini birden kuşku sardı, öncekinden daha güçlü bir

kuşku. Ya bu başka bir soruysa ve asıl soru henüz sorulma- dıysa, ne

olacaktı? İşte o soruya yanıt verememe düşüncesine katlanamıyordu.

“Bana soracağın şey buydu, öyle değil mi?”

Boş bulunan Horace, hızla başını çevirip, “Ne?” dedi. Sonra

kabalık ettiğini düşünerek “Yani, affedersin, anlayamadım?” diye

toparladı lafı.

Halt, utangaç bir tavırla omuz silkti. “Şu deminki soru; geçitlerle

ilgili olan. Önceden soracağın soru oydu, değil mi?” Yanıtı bilen

ama bildiğinden emin olmak isteyen biri gibi konuşmuştu.

“Sanırım,” diye şüpheyle cevap verdi Horace. “Pek emin

olamıyorum artık... biraz kafamı karıştırdın da.” Sesi, pek de ikna

edici çıkmıyordu.

Sinirlenen Halt atını mahmuzladığında, Horace, mırıltıların

arasından bu kez tekrarlayamayacağı kadar galiz küfürler duydu.

- 21 -

K urt gemisi kaptanı ve kıdemli Skandiya kontlarından biri

olan Erak Starfollower* alçak tavanlı, ahşap kapılı Mekân’ın

içinden geçerek Büyük Salon’a doğru ilerledi. Yürürken suratını

asmıştı. İlkbahar baskın sezonunun yaklaşıyor olması nedeniyle

işleri çok yoğundu. Gemisinin tamir ve bakıma ihtiyacı vardı.

Özellikle de sadece denizde geçirilecek birkaç günde oturtabile -

cekleri bir ayarlamaya ihtiyaç duyuyordu.

Ama Ragnak’ın huzuruna çağrılmak, planlarım bozmuştu.

Özellikle de Yüce Kont’un müdürü ve idarecisi Borsa tarafından

davet edildiği için. İşin içine Borsa’nın karışması, çoğu zaman

Ragnak’ın Erak’a önemsiz bir görev vereceği anlamına gelirdi. Pek

o kadar önemsiz bir görev de olmayabilir, diye acı acı akimdan

geçirdi kurt gemisi kaptanı.

Kahvaltı sona ereli çok olmuştu, dolayısıyla içeri girdiğinde

Salon’da yalnızca temizlik yapan birkaç hizmetkâr bulunuyor du.

Ragnak’ın Büyük Tahtı’nın hemen yanındaki kaba, çam masada

oturan Ragnak ile Borsa’nın başları, masadaki parşö

* İng. Yıldızkovalayan (Ç. N.)

- 22 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

men demetine dönüktü. Erak, parşömenleri tanımıştı. Skandiya

boyunca yer alan muhtelif kasaba ve eyaletlere ait vergi ödeme -

leriydi bunlar. Ragnak için bir saplantıydı bu belgeler. Borsa’ya

gelince, adamın hayatına vergi belgeleri yön veriyordu zaten. Nefes

alıyor, uyuyor ve vergi ödemeleriyle Ragnak’ı aldatmaya kalkışan ya

da Borsa’nın sıkı denetiminden geçer not alamayacak herhangi bir

iddia ya da indirimde bulunan tüm yerel kontların başına felaketler

gelmesini hayal ediyordu adam.

Erak, kafasından hesabını yaptı ve bir iç geçirdi. Huzura

çağrılışını ve masanın üzerindeki vergi belgelerinden oluşan yığını

bir araya getirdiğinde, aklına gelen en olası sonuç, bir diğer vergi

toplama görevine gönderileceğiydi.

Vergi toplamak, Erak’m hoşuna giden bir iş değildi. O bir

baskıncı, bir deniz kurduydu; korsan ve savaşçıydı. Bu anlamda,

Yüce Kont ve hevesli müdüründen çok, vergi kaçıranların tarafı nda

yer alma eğilimindeydi aslında. Erak, gecikmiş ya da ödenmemiş

vergileri toplamaya gönderildiği görevlerde, ne yazık ki çok başarılı

olmuştu. Artık ne zaman bir kasaba ya da eyaletin vergi borcundan

kuşku duyulsa, Borsa’nın aklına hemen Erak geliyordu.

İşin kötü tarafı, Erak’m tavrı ve göreve yaklaşımı da Borsa ile

Ragnak’ın onu tercih etme nedenlerinden biriydi. Canı sıkıldığı ve

durumu utanç verici bulup küçümsediği için, görevi mümkün

olduğunca çabuk tamamlamak için elinden geleni ardına

koymuyordu Erak. Entrika dolu tartışmalar ya da tüm kesintilerin

uygun bulunup onaylanmasının ardından yapılan borç hesaplamaları

ona göre değildi. Soruşturma altındaki kişiyi bulup, çift uçlu bir

baltayı çenesinin altına dayayarak, tüm vergilerini derhal ödemediğ i

takdirde adamı sakat bırakma

- 23 -

JOHN FLANAGAN

tehdidinde bulunmak gibi, daha doğrudan bir yöntemi tercih

ediyordu kont.

Bir savaşçı olarak tüm Skandiya’da şöhret salmıştı. Savurduğu

tehditleri yerine getirme fırsatı bulamadığı için canı çok sıkılıyordu.

Ziyaret ettiği dik kafalılar, borçlarını hemen ödüyor, hatta hiç

sözünü etmediği halde, tartışma ya da tereddüt olmaksızın bir miktar

fazladan ödeme bile yapıyorlardı.

Sıraların arasından geçip salonun ucuna doğru yürürken,

masadaki başlar da yukarı kalktı. Büyük Salon, birden fazla amaca

hizmet ediyordu. Ragnak ve yakın dostlan yemeklerini burada

yiyordu. Salon, ayrıca Skandiya’nın kaba ve hızlı sosyal takviminde

yer alan ziyafetlerle resmi toplantılara da ev sahipliği yapıyordu.

Ragnak ile Borsa’nın vergi ödemelerini inceledikleri küçük, ek yapı

ise Ragnak’ın ofisiydi. Kıdemli ya da kıdemsiz tüm kontların günün

her saatinde Salon’a girme izinleri olduğundan, burası pek de özel

bir yer sayılmazdı. Ama Ragnak da mahremiyete ihtiyaç duyan biri

değildi zaten. Gizlisi saklısı olmayan bir yöneticiydi ve geçirdiği

tüm kanunları etrafındakilere açıklardı.

“Hey Erak, geldin demek,” dedi Borsa. Erak’ın aklına, müdürün

açıkça ortada olan gerçekleri bizzat söyleme ihtiyacı duyd uğu geldi.

Kimbilir kaçıncı kez yapıyordu bunu.

“Bu kez nereye gidiyorum?” diye sordu. Sesi, teslimiyetini belli

ediyordu. Yeni görevinden iki adamla tartışarak kurtulamayacağını

bildiği için, bir an önce yola koyulmak istiyordu. Şansı varsa,

kıyıdaki küçük kasabalardan birine yollanacak, en azından eşzamanlı

olarak tayfalarıyla kurt gemisini de baskın sezonuna hazırlama şansı

olacaktı.

24

-

~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Ostkrag,” dedi Yüce Kont. Böylece Erak’m gönderileceği

görevden kendine fayda sağlama umutlan, çabucak suya düştü.

Ostkrag doğuda, karanın içlerindeydi. Skandiya’nın girintili çıkıntılı

omurgasını oluşturan ve yalnızca dağların üzerinden ya da içlerine

uzanmakta olan yarım düzine dolambaçlı geçit sayesinde ulaşılabil en

sıradağların uzağında kalan küçük bir yerleşim birimiydi.

En iyi ihtimalle midilli sırtında can sıkıcı bir yolculuk yapma sı

gerekecekti. Ancak Erak, midilliye binmekten nefret ediyordu.

I lallasholm’un tepesinde dikilen sıradağları düşününce, aklına

birkaç ay önce kaçmalarına yardımcı olduğu Araluenli iki köle

geliverdi. Çocuklar neler yaşamıştı acaba; tepelerdeki küçük avcı

kulübesine varıp, kış boyunca hayatta kalabilmişler miydi? Birden

Borsa ile Ragnak’m cevabını beklediklerini fark etti.

“Ostkrag mı?” diye tekrarladı. Ragnak, sabırsızca başını salladı.

“Üç aylık ödemeleri gecikti. Gidip onları hizaya getirmeni

istiyorum,” dedi Yüce Kont. Ragnak ne zaman vergi ve ödemeler

hakkında konuşsa, gözlerinde açgözlü bir ışıltı belirme sine engel

olamıyor, diye düşündü Erak. Öfkeyle iç geçirdi.

“Ödemeleri bir haftadan fazla gecikmiş olamaz,” diyerek zaman

kazanmaya çalıştı ancak Ragnak kararlıydı. Yüce Kont, başını

şiddetle iki yana sallayarak “On gün!” diye bağırdı. “Ve bu ilk

gecikme de değil! Onları daha önce uyarmıştım, öyle değil mi

Borsa?” dedi başım sallayan müdüre dönerek.

“Ostkrag’daki kontun adı Sten Hammerhand*,” dedi Borsa,

yeterli bir açıklama yapmış gibi. Erak, anlamaz bakışlarla ada

* Ing. Çekiçel (Ç. N.)

~ 25

JOHN FLANAGAN

mı süzdü. “Adı Sten Yapışkanel olmalıymış,” diye devam etti

müdür, alaylı alaylı. “İş vergisini ödemeye gelince, daha önce de

cebinde akrep varmış gibi davranmıştı. Vergilerin tamamını toplasa

bile son ödeme gününü geçirip bizleri bekletmeyi âdet edindi. Ona

bir ders vermemizin zamanı geldi artık.”

Erak ufak tefek, çelimsiz adama alaylı bir ifadeyle gülümsedi.

Borsa’dan şöhretli bir kabadayı olurdu, diye düşündü; tabii yanında,

savurduğu tehditleri yerine getirecek bir adamı bulunması halinde.

“Yani benim ona bir ders vermemin zamanı geldi mi demek

istiyorsun?” dedi ama Borsa, Erak’ın sesindeki alaycı tonu fark

etmemişti.

“Aynen öyle!” dedi memnuniyetle. Ancak Ragnak’ın sezgileri,

müdüründen daha kuvvetliydi.

“Ne de olsa söz konusu olan benim param, Erak,” dedi, neredeyse

hırçın bir ses tonuyla. Yüce Kont’un bakışlarına karşılık verdi.

Ragnak’ın yaşlanmakta olduğunu ilk kez fark ediyordu. Bir zamanlar

alev gibi parlayan kızıl saçlarının rengi donuklaşmış ve beyaza

çalmaya başlamıştı. Bu durum karşısında şaşkına döndü Erak. Hiç de

yaşlanıyormuş gibi hissetmiyordu, ancak Ragnak ondan çok da

büyük sayılmazdı. Bu gerçeğin farkına vardığı gibi, Yüce Kont’taki

diğer değişiklikleri de fark ediyordu. Adamın saçları beyazlıyor,

gerdanı sarkıyor ve beli kalınlaşıyordu. Onda da böyle değişiklikler

olup olmadığını merak etti Erak ama bu fikri hemen aklından kovdu.

Her sabah parlatılmış metal bir aynada incelediği yüz hatlarında öyle

çarpıcı bir değişiklik yoktu. Bu durumu Yüce Kont olmanın getirdiği

baskılara bağlamaya karar verdi.

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Zorlu bir kış oldu,” dedi. “Belki de geçitler hâlâ açılma mıştır.

Mevsim sonuna doğru çok kar yağdı.”

Ragnak’m masasının ardındaki duvarda asılı duran geniş ölçekli

Skandiya haritasına yöneldi. Ostkrag’ı buldu ve işaret parmağıyla

kasabaya en yakın geçidi takip etti.

“Yılan Geçidi” dedi, kendi kendine. “Sezon sonu yağışlarıyla

karın aniden erimesinden ötürü heyelan olması mümkün.” Haritadaki

mevkiyi işaret ederek, Ragnak ile Borsa’ya döndü.

“Belki de haberciler daha geçitten geçememiştir?” dedi. Ragnak

başını iki yana salladı ve Erak, adamın hırçınlığını, bir isteği geri

çevrildiğinde ya da kararı sorgulandığında ortaya çıkan mantıksız

öfkesini bir kez daha hissetti.

“Söz konusu kişi Sten, ondan eminim,” dedi Yüce Kont. “Başka

biri olsaydı, seninle hemfikir olabilirdim, Erak.” Ragnak’m yalan

söylediğinin farkında olan Erak, başım salladı. Ragnak, nadiren

karşıt görüştekilerle hemfikir olurdu. “Git oraya ve parayı getir.

Karşı çıkması halinde, Sten’i de tutukla ve yanma kat. Hatta karşı

çıkmasa bile tutukla onu sen. Yanına yirmi adam al. O herife

dünyanın kaç bucak olduğunu göstermek istiyorum. Bu değersiz

kontlar tarafından aptal yerine konmaktan bıktım artık.”

Erak, şaşkın bakışlarını Ragnak’a doğru kaldırdı. Bir kontu kendi

mekânında tutuklamak, hafife alınacak bir durum değildi; hele ki

gecikmiş vergi ödemesi gibi önemsiz bir suçtan dolayı. Vergi

kaçırmak, Skandiyalılar arasında neredeyse bir gelenekti.

Yakalanırsan

borcunu

ödüyordun,

böylece

sorun

hemen

çözülüyordu. Erak, bu suçtan dolayı kimsenin tutuklanma utancına

maruz bırakıldığını hatırlamıyordu. Skandi-

- 27 -

JOHN FLANAGAN

yalılar özgür ruhlu insanlardı, bağımsızdılar ve bununla gurur

duyarlardı. Ve takipçilerinin yerel bir konta duyduğu sadakat,

Ragnak’ın egemen olduğu Merkez Salon’dan önce gelirdi.

“Bu pek akıllıca olmayabilir,” dedi Erak, usulca. Bakışlarını

önündeki masaya dağılmış parşömenlerden kaldıran Ragnak, Erak’a

bir bakış attı.

“Neyin akıllıca olduğuna ben karar veririm,” dedi. “Yüce Kont

olan benim, sen değilsin.”

Saldırgan sözlerdi bunlar. Erak, kıdemli kontlardan biriydi ve

Skandiya âdetlerine göre, liderinin düşüncesine ters düşse bile,

görüşünü dile getirme hakkı bulunuyordu. Dilinin ucuna kadar gelen

öfkeli yanıtı yuttu Erak. Ragnak’ı bu ruh halindeyken daha fazla

kızdırmanın anlamı yoktu.

“Yüce Kont sensin biliyorum, Ragnak,” dedi usulca. “Ama Sten

de kendi mekânında bir kont ve belki de ödemeyi geciktirmesinin

son derece geçerli bir mazereti vardır. Bu şartlar altında onu

tutuklamak, gereksiz tahrik anlamına gelir.”

“Sana ‘geçerli bir mazereti” olmayacağını söylüyorum, lanet

olası!” Ragnak’ın gözleri kısılmış, yüzü öfkeden kızarmış tı şimdi.

“O bir hırsız ve üçkâğıtçı! Diğerlerine ibret olması için

cezalandırılmalı!”

“Ragnak...” diye son bir kez şansını denemek üzere söze başladı

Erak. Ancak bu kez sözünü kesen, Borsa oldu.

“Kont Erak, talimatlarınızı aldınız! Lütfen gidip gereğini yapın !”

diye bağırınca, Erak öfkeyle müdüre doğru döndü.

“Ben Yüce Kont’un emirlerini yerine getiririm, müdür. Se-

ninkileri değil.”

Borsa, hatasının farkına varmıştı. Masanın Erak ile arasın

SKANDİYA'YI KURTARMAK

da kalmasına dikkat ederek, bir iki adım geriledi. Gözlerini

Erak’ınkilerden kaçırdı ve bu esnada aralarında nahoş bir sessizlik

yaşandı. Ragnak, bir parça -çok da değil- alttan almak gerektiğini

nihayet anlamış gibi duruyordu. Sinirli bir sesle “Bak, Erak, git ve

şu vergileri Sten’den tahsil et,” dedi. “Ve ödemeyi kasten

yapmıyorsa, yargılanması için onu da yanında getir. Tamam mı?”

“Peki, ya geçerli bir nedeni varsa?” diye ısrar etti Erak.

Yüce Kont, pes etmiş gibi bir el hareketi yaptı. “Geçerli bir

nedeni varsa, onu rahat bırakabilirsin. Senin için de uygun mu?”

Erak başını sallayarak “Bu şartlar altında, evet,” diye yanıtladı.

Meseleyi uzatmaması gerektiğini asla öğrenemeyen Ragnak,

alaylı bir sesle “Hey, gerçekten mi?” dedi. “Eh, sizin adınıza pek

sevindim, Kont Erak. Yaz bitmeden yola koyulmayı düşünüyor

musunuz acaba?”

Erak, sertçe başını sallayıp arkasını döndü. Aradığı boşluğu

yakalamıştı. Ona kalsa, Ragnak’ın katlanılmaz bir baş belası olması

gerçeği bile vergileri zamanında ödememek için geçerli bir nedendi.

Sten’i tutuklamadan geri dönmesi durumunda, bu durumu başka bir

şekilde dile getirmesi gerekecekti.

- 29 -

W ill, uykusundan sıçrayarak uyandı. Güneşin altında, ve-

randanın kenarına oturmuştu ve uyuklamakta olduğunu

geç fark etti. Pişmanlıkla, bu günlerde zamanının çoğunu uyu -

yarak geçirdiğini düşündü. Evanlyn, gücünü toplama aşama-

sında olduğu için bunun normal olduğunu söylemişti. Kızın

haklı çıkmasını umut ediyordu.

Başka bir sorunu daha vardı oğlanın; Skandiya başkentin den

kaçtıklarından beri, zamanlarını geçirmekte oldukları kulübenin

etrafında yapacak hiçbir şey yoktu neredeyse. Ortalığı temizlemiş,

kahvaltıdan kalma bulaşıkları yıkamış, ardından yatakları toplayıp,

kulübedeki birkaç parça eşyayı düzenlemişti. Bu işler yalnızca

yarım saatini aldığı için, kulübenin arkasındaki ahırda bulunan

midillinin tüylerini taramıştı. Hayvan Will’i ve kendisini şaşkınlıkla

izlemişti.

Will,

geçmişte

kimsenin

hayvanla

bu

kadar

ilgilenmediğini tahmin ediyordu.

Sonrasında Will, kulübenin ve minik açıklığın etrafında

amaçsızca gezinmiş, kar örtüsünün altından kendilerini göster meye

başlayan nemli çimleri incelemişti. İşsiz güçsüz kalınca yeni

kapanlar kurmayı planlamış, sonra bu fikri kafasından

~ 30 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

uzaklaştırmıştı. Ellerinde zaten ihtiyaç duyduklarından fazlası vardı.

Canı sıkkın, işe yaramaz hissederek Evanlyn’in dönüşünü beklemek

için verandaya oturmuştu. Bir an için güneşin sıcaklığıyla gevşeyip

sızmış olmalıydı.

Birden havanın uzun süre önce ısınmış olduğunu fark etti. Güneş,

artık iyice yükselmişti ve çam ağaçlarının uzun gölgeleri artık

kulübenin üzerine düşüyordu. İkindi vakti olmalı, diye tahmin

yürüttü Will.

Birden çatılan kaşları, alnının buruşmasına neden oldu. Evanlyn,

kapanları kontrol etmek üzere öğlenden epey önce ayrılmıştı. Kapan

hattını kulübeden gitgide uzağa taşıdıkları düşünülse bile, şimdiye

dek kapanların yanma varmış, onları kontrol etmiş ve geri dönmüş

olmalıydı. En az üç saattir -belki de daha uzun süredir -ortalarda

yoktu Evanlyn.

Tabii çoktan dönmüş, Will’i uyurken görmüş ve uyandırmak

istememiş de olabilirdi. Kaskatı olmuş eklemlerinin isyanına

aldırmadan ayaklanan Will, kulübenin içini kontrol etti. Ancak

Evanlyn’in dönmüş olduğuna dair hiçbir işaret göremedi. Av çantası

ve kızın kalın, yün pelerini ortalarda yoktu. Kaşlarını çatan Will, ne

yapması gerektiğini düşünerek minik açıklıkta bir ileri bir geri

yürümeye başladı. Evanlyn’in tam olarak kaç saat önce kulübeden

ayrıldığını bilmesi gerekiyordu. Uyuyakaldığı için kendi kendini

sessizce azarladı. Yol arkadaşının başına ne geldiğini merak

ederken, kamının endişeyle sancılandığını hissedebiliyordu. Sakin

olmaya çalışarak, olasılıkları gözden geçirdi.

Evanlyn, yolunu kaybetmiş ve giderek gürleşmekte olan, karla

kaplı çam ağaçlarının arasından kulübenin yolunu bul

- 31 ~

JOHN FLANAGAN

maya çalışıyor olabilirdi. Bu, pek olası değildi ama. Will, kapan

hatlarına uzanan patikaları gizli simgelerle işaretlemişti ve Evanlyn

de bakacağı noktaları biliyordu.

Belki de yaralanmıştı. Düşmüş, bileğini burkmuş olabilirdi.

Yollar bazı noktalarda engebeli, dik bir hal alıyordu. Gece

yaklaşırken, yaralı ve yürüyemez halde karın üstünde yatıyor

olabilirdi.

Üçüncü olasılık ise, Evanlyn’in birilerine rastlamış olmasıydı. Ve

bu dağlarda karşılaşacağı kimse, iyi niyetli olmazdı. Belki de yine

Skandiyalılar tarafından yakalanmıştı. Bunu düşününce, Will’in

nabzı birden hızlandı. Skandiyalılar’ın kaçak bir köleye pek de

merhamet göstermeyeceklerini biliyordu. Erak, onlara bir kez

yardımcı olmuştu ama bu sefer -fırsat bulsa bile- elinden bir şey

gelmezdi.

Bunları düşünürken kulübenin içinde dolaşmaya ve Evanlyn’i

aramaya koyulmak için eşyalarını toplamaya başlamıştı bile.

Tulumlardan birine, her gün nehirden kulübeye kadar taşıdığı

kovadan su doldurdu ve birkaç parça soğuk eti bağlayıp çıkın ha line

getirdi. Ardından kalın yürüyüş botlarının bağcıklarını bağlayıp,

koyun derisinden yeleğini kapının arkasında asılı durduğu çividen

çıkardı.

Her şeyi hesaba katacak olursak, diye düşündü, ikinci seçenek en

akla yatkın olandı. Evanlyn, büyük olasılıkla bir yerlerde yaralanmış

yatıyordu. Skandiyalılar tarafından kaçırılmış olma ihtimali

gerçekten de çok düşük, diye düşündü. Dağlara çıkmak için vakit

hâlâ erkendi. Yalnızca bir avcı şansını denemek isteyebilirdi. Ve

ortalıkta, dağdaki tüm yolları tıkamış olan kar yığınlarıyla mücadele

etmeye değer bir av da yok

- 32 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

tu henüz. Hayır, her şey hesaba katılacak olursa güvendeydi Evanlyn

ama hareket edemez haldeydi.

Ki bu da Will’in, dizginleyip eyerlediği midilliyi de yanında

götürmesi gerektiği anlamına geliyordu. Böylece kızı bulduğunda,

midilliye bindirip kulübeye geri götürebilecekti. Evanlyn’i

bulacağına emindi. Halt ya da Gilan kadar olmasa da iz sürme

konusunda oldukça iyiydi ve karla kaplı arazide kızın izini takip

etmesi kolay olacaktı.

Ama yine de... Midilliyi yanma alıp almamak konusunda

kararsızdı Will. Minik at gereksiz yere gürültü yapacaktı ve içinde

yeşeren berbat şüphe tohumu, Will’e ihtiyatlı olması gerektiğini

fısıldıyordu. Evanlyn’in yabancılara rastlamış olduğunu sanmıyordu

ama imkânsız da değildi bu.

Olan biteni anlayıncaya kadar, dikkat çekmeden ilerlemesi daha

akıllıca olacaktı. Kararını verir vermez, yataklardaki battaniyeleri

bir araya getirerek omzuna attı. Geceyi açıklıkta geçirmesi

gerekebilirdi ve hazırlıklı olması lazımdı. Hemen yanındaki

şömineden aldığı bir parça çakmaktaşmı da cebine koydu.

Artık yola çıkmaya hazırdı. Kapıda durup başka bir şeye ihtiyacı

var mı diye kulübeyi inceledi. Gayriihtiyari bir şekilde kapının

pervazına dayalı duran küçük avcı yayıyla ok kılıfını kaldırdı ve

kılıfı da battaniye yumağıyla birlikte sırtına vurdu. Derken aklına

düşen bir diğer fikir üzerine şömineye giderek küllerin arasından

yarısı yanmış bir sopa buldu.

Dışarı çıkınca, kapının üzerine kaba saba harflerle “Seni aramaya

çıktım. Burada bekle,” diye yazdı.

Ne de olsa Evanlyn’in Will ayrıldıktan sonra kulübeye dönme

ihtimali vardı ve kızın onu bulmak için bir daha dışarı

- 33 -

JOHN FLANAGAN

çıkmasını istemiyordu. Evanlyn’in geri dönmesi halinde, ayak izleri

Will’i nasılsa bir süre sonra kulübeye geri getirecekti.

Birkaç saniyesini harcayarak yayın telini gerdiğinde, Halt’un sesi

kulaklarında çınladı. “Gevşek kirişli bir yay, angarya bir işe benzer.

Gergin kirişli bir yay ise gerçek bir silahtır.” Yaya küçümseyerek

baktı. Ahım şahım bir silah sayılmaz, diye düşündü. Ama bütün

silahları, onunla kemerindeki minik bıçaktan ibaretti. Açıklığın

ucuna giderek Evanlyn’in kar üstünde açıkça seçilen ayak izlerini

buldu. Güneşli bahar sabahının ardından bir parça bulanıklaşmış

olmalarına rağmen, izleri hâlâ seçebiliyordu. Düzenli adımlarla

ormana girdi.

IS» ----------------- se~

Evanlyn’in dağın üst kısımlarına doğru ilerleyen ayak izlerini

kolaylıkla takip edebilmişti Will. Aradan çok zaman geçmeden hızlı

adımları yerini yürüyüş temposuna bırakmış, ilerledikçe nefes nefese

kalmaya başlamıştı. Formda değildi. Eskiden böyle zorlu koşulara

saatlerce dayanabilirken, şimdi yirmi dakika geçmeden soluk soluğa

kalmış, bitkin düşmüştü. Memnuniyetsizlikle başım sallayarak ayak

izlerini takibe devam etti.

Evanlyn’in ne tarafa gittiğine dair net bir fikri olması, takibini

daha kolay kılıyordu elbette. Birkaç gün önce kapanları yeniden

kurmasına yardımcı olmuştu kızın. O gün, bundan daha yavaş bir

tempoda ilerlediklerini ve Will yorulmasın diye sık sık mola

verdiklerini hatırlıyordu. Evanlyn, başta kararsız kalsa da sonunda

çocuğun bu kadar uzağa gelmesine razı ol

~ 34 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

muştu. Kapanları nasıl yerleştireceğine dair en ufak bir fikri yoktu

çünkü. Öte yandan tuzak kurmak. Will’in uzmanlık alanlarından

biriydi. Tavşanlarla kuşların hareketlerini gösteren minik işaretleri,

tuzağa düşebilecekleri noktaları aramayı ve bulmayı iyi biliyordu

Orman Muhafızı Çırağı.

Evanlyn’in o sabah kapan hattına varışı, kırk dakika sürmüştü.

Soluklanmak için giderek daha sık mola vermeye başlayan Will,

aynı mesafeyi bir saati aşkın sürede alabilmişti. Verdiği molalar

günışığından faydalanma süresini azalttığı için, canı çok sıkılıyordu.

Ama başka çaresi yoktu. Hitap düşünceye dek kendini zorlayamazdı.

Evanlyn’i bulduğunda kıza yardımcı olabilmesi için zinde olması

gerekiyordu.

Kapan hattının başlangıcını gösteren, işaretli ağaca vardığında,

güneş, dağın tepesini aşmıştı bile. Bir eliyle kesik ağaç kabuğuna

dokundu ve gözüne çarpan izleri incelemek için çam ağaçlarına

yöneldi. Kalbinin, neredeyse göğsünde donmasına neden olan izleri.

Karın üzerinde, bir ata ait olan toynak izleri seçiliyordu ve

bunlar, Evanlyn’in ayak izleriyle kesişiyordu. Belli ki birileri, kızı

takip etmişti.

Bitkinliğini unutan Will, kalın çam ağaçlarının arasında düşe

kalka ilk kapanı kurdukları noktaya doğru ilerledi. Kapanın

etrafındaki kar örtüsü bozulmuş ve bir mücadele yaşanmıştı. Olan

biteni yerdeki izlerden okumaya çalışan Will, dizlerinin üstüne

çöktü.

İlk önce boş kapanı inceledi: Evanlyn’in ilmiği baştan kurduğu,

etraftaki karı düzelttiği ve üzerine birkaç parça tohum

JOHN FLANAGAN

attığı noktayı görebiliyordu. Demek ki oraya vardığında, kapanın

içinde bir hayvan vardı.

Derken bakışlarını ileriye doğru çevirdi; büyük olasılıkla bir

şeyler yakaladığı için sevinç içinde kapanı yeniden kuran, diz

çökmüş Evanlyn’in arkasında pozisyon alan diğer kişinin ayak

izlerini fark etti. Atın toynak izleri, yaklaşık yirmi metre ötede

bitiyordu. Hayvanın sessizce hareket etme eğitiminden geçtiği belli

oluyordu; tıpkı Orman Muhafızı atları gibi. Will’in içini bir endişe

kapladı. Bu tür yetenekleri bulunan bir düşmanlan olması, hiç

hoşuna gitmemişti ve artık nasıl bir düşmanla karşı karşıya olduğunu

biliyordu. Yabancı her kim ise, Evanlyn ile giriştiği mücadelenin

izleri, Will’in eğitimli gözleri tarafından kolaylıkla görülüyordu.

Adamın -erkek olduğunu varsayıyordu- hafifçe arkasına geçtiği

Evanlyn’i yakalayışım ve mücadele eden kızı kar üstünde

sürükleyişini neredeyse gözünün önüne getirebiliyordu.

Zemindeki karmaşa, Evanlyn’in nasıl mücadele edip tekmeler

savurduğunu gösteriyordu. Sonra dövüş birden sona ermişti; iki adet

düz çizgi, atın beklediği yere doğru uzanıyordu. Bunu gören Will,

Evanlyn’in baygın vücudunun topuklarından sürüklendiğini anladı.

Baygın mı? Yoksa ölü mü? diye düşündü. Bu düşünce, bir an için

kalbini sıkıştırdı. Ama kararlılıkla hemen kendini topladı.

“Eğer onu öldürmüş olsaydı, yanında götürmesinin bir anlamı

olmazdı,” dedi kendi kendine. Neredeyse inanmıştı da bu

söylediklerine. Ama atın izlerini anayola ve oradan da kulübeye

giden yolun tam ters yönüne doğru takip ederken, içini belirsiz bir

his kemiriyordu.

- 36 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Battaniyeleri yanında getirmeyi akıl ettiğine çok memnundu.

Soğuk bir gece olacak, diye düşündü. Keltika’daki köprüde

kaybetmiş olduğu sağlam, eğimli yayın yanında olmasını lercih

etmesine rağmen, kulübedeki yayı yanında getirdiğine de sevindi.

Kendi yayı, her şeye rağmen etkisiz Skandiya avcı yayından çok

daha etkiliydi. Ve içinde, çok yakında silah kullanması gerekeceğine

dair rahatsız edici bir his vardı.

- 37 -

■ Aünya tersine dönmüş, bir yukarı bir aşağı gidip geliyordu.

Evanlyn, giderek daha net görmeye başladı. Yüzü, bir atın sol

sağrısından yalnızca birkaç santimetre uzaklıkta, baş aşağı

sallanmakta olduğunu fark etti. Bulunduğu ters konum nede niyle

kan başına hücum etmişti ve bu, kıza acı veriyordu. Acı, atın sabit

temposu nedeniyle iyice güçlenmekteydi. Hayvanın kestane

renginde olduğunu fark etti; acil olarak tımarlanmasını gerektiren

uzun, kaba tüyleri vardı. Görebildiği bölge, hayva nın teriyle ve

kurumuş çamurla kaplıydı.

Atın salınarak attığı her adımda, kamına sert bir şey batıyordu.

Baskıyı azaltmak için hafifçe kımıldandı ama kafasına sert bir darbe

yiyince, mesajı alarak kımıldanmayı kesti.

Başım çevirdiğinde, onu esir etmiş olan kişinin sol bacağını

seçebiliyordu. Adam, eteği andıran uzun, kürklü bir palto ve

yumuşak deriden botlar giymişti. Altında ise yolu kaplayan

karmakarışık kar örtüsü hızla geçip gidiyordu. Baygın bedeninin

eyerin ön tarafına rastgele fırlatılmış olduğunu fark etti. Kamına

batan sert nesne de eyer topuzu olmalıydı.

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Olan biteni hatırlıyordu artık. Arkasında bir ses duymuş, bakmak

için döndüğünde belli belirsiz bir hareketlenme hissetmişti. Leş gibi

ter, duman ve kürk kokan bir el, çığlık atmasını engellemek için

ağzını kapamıştı. Sanki beni duyabilecek biri varmış gibi, diye

geçirdi aklından Evanlyn, kederle.

Saldırganın, dengesini kaybetmesi için Evanlyn’i geriye doğru

ittiği mücadele, kısa sürmüştü. Adamın elinden kurtulmak için

uğraşmış, tekmeler savurup onu ısırmaya çalışmıştı. Ama dişlerini

adamın kalın eldivenine geçirememişti. Üstelik sürüklenirken tekme

atmanın da bir anlamı yoktu. En sonunda, sol kulağının hemen

arkasında büyük bir acı hissetmiş, ardından da karanlığa

gömülmüştü.

Yediği darbeyi aklından geçirirken, son kulağının arkasındaki

şişliğin zonkladığını fark etti. Bu şekilde seyahat etmek, ona

yeterince sıkıntı veriyordu. Ama hiçbir şeyi, özellikle de onu tutsak

almış olan adamı görememek, daha da kötüydü. Eyerin üzerinde iki

büklüm yatarken, geçtikleri arazileri bile göremiyordu. Yani

kaçmaya kalkışsa bile dönüş yolunu bulamayacaktı.

Fark ettirmeden başını çevirip, biniciye bir göz atmayı denedi.

Ancak adam, kızın hareketlendiğini fark etmişti. Böylece başına bir

darbe daha alan Evanlyn, tam da ihtiyacım olan şey, diye düşündü.

Adama karşı çıkmanın bir anlamı yoktu. Böylece kaslarını

elinden geldiğince gevşetmeye çalıştı kız. Oldukça başarısız bir

denemeydi bu. Ama en azından başını aşağı bırakınca, kasılan boynu

ve omuz kasları biraz olsun rahatlamıştı.

Yol, altından geçip gitmeye devam etti. Atın ön toynakları,

~ 39 ~

JOHN FLANAGAN

kar örtüsünü bozarak alttaki ıslak çimlerin açığa çıkmasına neden

oluyordu. Birden yokuş aşağı gittiklerini fark etti Evanlyn. Binici,

atın dizginlerini şimdi daha sıkı tutuyordu. Kız, biniciden

uzaklaştığını hissetti. Atın dengesini sağlamak için üzengilere

dayanarak arkasına yaslanıyordu adam.

Yüz üstü yatarken, hemen önlerinde bulunan ve eriyip tekrar

donmuş olan kar yığınını görebiliyordu kız. Kaygan ve buzlu bir

yerdeydiler. Atın toynakları, Evanlyn adamı uyaramadan kar

yığınına dalıverdi. Hareketlerini kontrol edemeyen hayvan, buzun

üstünde yokuş aşağı kaymaya başladı. Evanlyn’in irkilerek

homurdandığını duyduğu binici, panikleyen atı yatıştırmak için,

dizginleri sıkıca çekerek iyice geriye yaslandı. Kaydılar, eşelendiler

ve nihayet durdular. Buzlu kısım geride kalmıştı artık ve süvari,

yeniden normal temposuna dönmesi için atı dürttü.

Evanlyn, önüne bir fırsat çıktığının farkındaydı. Bir daha aynı

durumun yaşanması halinde, kaçması için bir fırsat doğabilir di.

Sonuçta ata bağlı değilim, dedi kendi kendine. Yalnızca her iki

taraftan sallanıyordu, hepsi o. Atın tökezlemesi durumunda, binici

ayağa kalkıncaya dek kaçıp kurtulabilirdi... ya da o öyle sanıyordu.

Çünkü ne adamın sırtına geçirdiği yayı ne de yanında asılı duran

ok kılıfını görebiliyordu. Neyse ki at, bir daha tökezlemedi. Yolda

başka meyilli arazilerle hayvanın ön bacaklarının kilitlendiği ve arka

toynakları üzerinde yokuş aşağı metrelerce sürüklendiği kaygan

noktalardan geçmediler değil. Ancak bunlar olurken, binicisi bir an

bile kontrolünü kaybetmemiş, atın paniklemesine de izin vermemişti.

- 40 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Nihayet hedefe varmışlardı. Evanlyn bunu, atın kayarak

durmasından ve binicinin kızı yakasından kavrayıp ıslak karın

üzerine fırlatmasından anlamıştı. İki büklüm halde külçe gibi

yatarken, zihnini toplayıp etrafını gözlemesi için birkaç saniye

geçmesi gerekti.

İçine küçük bir kamp kurulmuş bir açıklıktaydı. Onu esir almış

olan adamı atından inerken görebiliyordu artık. Üstü başı kürkle

kaplı, kısa boylu, tıknaz bir adamdı. Geniş etekli, uzun kürk paltosu,

vücudunun büyük bir kısmını kapatıyordu. Kafasında koni biçimli,

tuhaf bir kürk şapka vardı. Paltosunun altında ince keçeden yapılma

biçimsiz bir pantolon görülüyordu. Yaklaşık diz hizasına gelen

yumuşak deriden botları, pantolonun üzerine çıkarılmıştı.

Zamanının çoğunu at sırtında geçiren bir adamın yamuk

adımlarıyla Evanlyn’e doğru yürüyordu şimdi. Keskin yüz hatları

vardı. Yıllar boyu rüzgâr altında uzun mesafeleri gözlemekten ve

sert arazinin gözünü kamaştırmasından dolayı, badem şeklindeki

gözleri neredeyse görülmeyecek kadar kısılmıştı. Koyu tenliydi,

güneşin altında dolaşmaktan dolayı cildi, neredeyse ceviz rengini

almıştı.

Burnu küçük ve geniş, dudakları ise inceydi. Evanlyn’in edindiği

ilk izlenim, adamın kaba bir suratı olduğuydu. Hemen sonra fikrini

değiştirdi. Adamın yüzüne umursamaz bir tavır hâkimdi. Yanına

varıp boynundan yakaladığı Evanlyn’i zorla ayağa kaldırdığında,

gözlerinde ne bir şefkat ne de ilgi işareti okunuyordu.

“Kalk,” dedi adam. Kısık bir sesi ve gırtlaktan gelen bir aksam

vardı ama Evanlyn, Skandiya lehçesindeki o tek kelimeyi

- 41

JOHN FLANAGAN

tanımıştı. Temelde Araluen dilini çok andırıyordu ve yanlarında

geçirdiği aylar sayesinde Skandiya dilini anlıyordu artık. Adamın,

onu ayağa kaldırmasına izin verdi. Biraz da şaşkınlıkla, neredeyse

aynı boyda olduklarını fark etti. Ancak ufak tefek de olsa, adamın

kızı sürükleyerek kaldıran kolları son derece güçlüydü.

Nihayet adamın yayıyla ok kılıfını gören Evanlyn, içten içe

kaçması için bir fırsat doğmadığına sevindi. Onu sürükleyen adamın

usta bir okçu olduğundan şüphesi yoktu. Becerikli biri gibi duruyor,

diye düşündü. Kendinden çok emin, kontrolü elinden hiç bırakmayan

bir havası vardı adamın. Bir avcıydı belki de. Sol kalçasındaki,

pirinç kabzalı uzun, kıvrımlı kılıç ise onun bir savaşçı olduğuna

işaret ediyordu.

Evanlyn’in adamla ilgili gözlemleri, kamptan gelen seslerle

kesildi. O tarafa baktığında, gözüne benzer giyimli ve silahlı beş

savaşçı çarptı. Kabarık tüylü minik atları, iki ağacın ortasına gerilen

bir ipe bağlıydı ve açıklıkta da keçeden yapılmışa benzeyen üç

küçük çadır görülüyordu. Açıklığın ortasına küçük taşlardan örülen

çemberde, diğerlerinin etrafında oturdukları bir ateş yanıyordu.

Adam Evanlyn’i onlara doğru itince, şaşkınlıkla ayağa fırladılar.

İçlerinden biri, diğerlerine kıyasla biraz daha öne çıktı. Bu

hareket ve adamın sesindeki otoriter ton, onun küçük grubun lideri

olduğunu gösteriyordu. Lider, Evanlyn’i yakalayan adamla hızlı bir

konuşmaya daldı. Evanlyn kelimeleri anlaya- mıyordu ama adamın

ses tonu, hislerini açıkça belli ediyordu. Grubun lideri öfke

içindeydi.

Küçük grubun başı olmasına karşın, Evanlyn’i yakalayıp

SKANDİYA’YI KURTARMAK

oraya getiren adamın da oldukça kıdemli biri olduğu belliydi.

Diğerinin öfkesi ve hakaretleri karşısında sinmemiş, aynı sinirli ses

tonuyla konuşarak Evanlyn’i işaret etmişti. Yüz yüze durmuş,

giderek şiddetlenen bir şekilde tartışıyordu iki savaşçı. Ara ara

birinden birinin onu işaret etmesinden anlaşılacağı (izere, Evanlyn

hakkında konuşuyorlardı.

Evanlyn, diğer dört adama bir göz attı. Adamlar tutsağa ilgilerini

kaybetmiş, bir kez daha ateşin etrafına yerleşmişlerdi.

Tartışmayı ilgiyle, ama endişe etmeksizin izliyorlardı. İçlerinden

biri, uçlarında birkaç parça taze etin kızarmakta olduğu yeşil ağaç

parçalarını çevirmek üzere hareketlendi. Etlerden kömürlerin üstüne

damlayarak cızırdayan yağ ve sıvılar, havaya hoş kokulu bir duman

yayılmasına neden oluyordu.

Evanlyn’in kamı, hafifçe guruldadı. Will ile paylaştıkları yetersiz

kahvaltıdan bu yana hiçbir şey yememişti. Güneşin konumundan,

akşamüstü olduğunu tahmin etti. Hesaplarına göre yolculukları, en

az üç saat sürmüştü.

Tartışma, nihayet -onu yakalamış olan adamın lehine- so-

nuçlanmış gibi duruyordu. Lider, ellerini öfkeyle havaya kaldırarak

arkasını döndü ve ateşin başındaki yerine dönerek bacak bacak

üstüne attı. Evanlyn’e göz atarak öteki adama ilgisizce bir el işareti

yaptı. Evanlyn, akıbetinin belirsizliğinden kaynaklanan kuşkularının

hafiflediğini ve rahatladığını hissetti. Belli ki grubun lideri, onu

tutsak olarak tutmayı gereksiz buluyordu. Öte yandan diğer adam,

onu özel bir nedenle esir etmişti. Peki, neydi bu neden?

İçinden bir korku dalgasının geçmesine neden olan şey de bu

soruydu.

- 43 -

JOHN FLANAGAN

Ama sorusuna hızlı bir yanıt alamayacaktı. Binici, eyer to-

puzundan çıkardığı bir kangal iple Evanlyn’in boğazına iki hızlı

düğüm attı. Ve açıklığın ucundaki geniş çam ağacına doğru

sürüklediği kızı iple ağaca bağladı. Evanlyn’in kımıldayacak çok az

yeri kalmıştı. Adam onu kaba hareketlerle ite kaka döndürdü ve

yakaladığı ellerini zorla arkaya döndürüp bileklerini üst üste getirdi.

Bunu neyin takip edeceğini fark eden Evanlyn, içgüdüsel bir şekilde

tepki gösterdi. Ama cevabı, başının hemen arkasına aldığı bir diğer

acı verici darbe oldu. Bunun üzerine adamın, ellerini daha kısa bir ip

parçasıyla arkadan kabaca bağlamasına izin verdi. Sertçe atılan

düğümlerin verdiği acıyı, irkilip mırıldanarak protesto etti. Hata

etmişti. Kafasının arkasına yediği yeni darbe, ona sesini

çıkarmamasını söylüyordu.

Ellerinden ve boynundan ağaca bağlı bir şekilde, ne yapacağını

bilemeden kalmıştı Evanlyn. Bir parça rahat edeceği şekilde

oturmanın yollarını ararken, sorun bir anda çözülüverdi. Süvarinin

bacaklarına doğru savurduğu bir tekme, kalçasının üstüne

oturmasına neden olmuştu. Bunun üzerine, ateşin etrafında oturan

adamlardan kıkırtılar yükseldi.

Evanlyn, bunu takip eden birkaç saat boyunca yavaş yavaş

uyuşan elleriyle rahatsız bir şekilde oturmaya devam etti. Adamlar

artık ona aldırış etmiyormuş gibi duruyorlardı. Yemekler yeniyor,

deri mataralardan kuvvetli bir içeceği andıran bir sıvı içiliyordu.

İçtikçe de çıkardıkları gürültü artıyordu. Ama Evanlyn, sarhoş gibi

görünseler bile, adamların dikkatlerinin bir an olsun azalmadığını

fark etti. İçlerinden biri, daima küçük ateşin aydınlattığı alanın

dışında durup nöbet tutuyor ve her yöne hâkim olmak için sürekli

hareket ediyordu. Nöbetçinin hiçbir tartışma yaşanmadan, düzenli

aralıklarla değiştiğini

~ 44 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

fark etti kız. Her biri, eşit sürelerle nöbet tutuyormuş gibi du -

ruyordu.

Gece ilerledikçe adamlar da küçük çadırlara çekilmeye başladılar.

Kubbe şeklindeki çadırlar, bellerinin hizasına ancak geliyordu,

dolayısıyla adamların alçak bir kapıdan sürünerek içeri girmeleri

gerekiyordu. Ne olursa olsun, diye kıskançlıkla aklından geçirdi

Evanlyn, buradan çok daha sıcaktır içleri.

Ateş söndü ve adamlardan biri -onu tutsak eden değil, bir

başkası- aynı yamuk adımlarla Evanlyn’in yanma gelip, kalın bir

battaniyeyi kızın üzerine fırlattı. Kaba tüylü battaniyeye, atların

iğrenç kokuları sinmişti ama sağladığı sıcaklık I vanlyn’i memnun

etmeye yetiyor da artıyordu bile. Yine de yeterince rahatlayamamıştı

kız. Böylece ağaca yaslanıp battaniyeyi omuzlarına iyice sararak,

onu bekleyen huzursuz geceye hazırlandı.

~ 45 -

rkasına yaslanan Halt, memnuniyetle eserini inceledi.

A “İşte,” dedi. “Bu işimizi görür.”

Gözlerini, Halt’un memnun yüz ifadesinden henüz şekil

vermiş olduğu resmi görünümlü belgeye kaydıran Horace, Or -

man Muhafızı’m kuşkulu bakışlarla süzdü.

“Şu alt taraftaki kimin mührü?” diye sordu sonunda, parşö menin

sağ alt köşesindeki kocaman balmumu damganın içinde bulunan

şahlanmış boğayı işaret ederek. Halt, sertleşip sertleş- mediğini

anlamak için, balmumuna hafifçe dokundu.

“Şey, ille de birine ait olması gerekiyorsa, bana ait,” diye itiraf

etti. “Ama Skandiyalı dostlarımızın, Galya Kralı Henri’ye ait

olduğuna inanmalarım umut ediyorum.”

“Onun kraliyet mührü buna mı benziyor?” diye sordu Ho race ve

Halt, balmumunun içindeki sembolü biraz daha yakından inceledi.

“Çok benziyor,” diye yanıt verdi. “Sanırım gerçeğindeki boğa

biraz daha zayıftı ama benim mührü satın aldığım kalpa zanın

elindeki şekil de biraz belirsizdi zaten.”

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Ama...” diye mutsuz bir sesle söze başladı Horace ve durdu.

Halt, merakla yüzünü ona çevirdi.

“Ama?” diye tekrar etti, kelimeyi bir soru haline getirerek. I

lorace başını sallamakla yetindi. Aklindakini söylemesi halinde,

Halt’un itirazına gülüp geçeceğini biliyordu.

“Neyse, boş ver,” dedi sonunda. Eski Orman Muhafızı’nın hâlâ

onu beklediğini fark edince, konuyu değiştirdi.

“Galya’nın bir yöneticisi yok dememiş miydin?” dedi. Halt,

başını salladı.

“Galya’ya hâkim olan bir yönetici yok,” dedi genç adama. “Kral

Henri, Galya tahtının varisi ama ipler onun elinde değil, (ilkenin

güneyinde bir sarayı var ve bölgenin savaş beylerine ne isterlerse

yapma serbestliği tanıyor.”

“Evet. Onu ben de fark ettim,” dedi Horace anlamlı bir şekilde;

despot Depamieux’ye karşı verdikleri, Galya’dan geçişlerini

geciktiren mücadeleyi hatırlamıştı.

“Yani yaşlı Kral Henri, bir tür yalandan pehlivan,” diye devam

etti Halt, “ama zaman zaman diğer ülkelere temsilciler gönderdiği

bilinir. Bu da o işte.” Mürekkebin kuruması ve balmumu mührün

sertleşmesi için usulca havada salladığı parşömeni işaret etti.

Mührün görüntüsü, Horace’a tüm endişelerini hatırlattı birden.

Kendini tutamayıp, “Hiç de gerçekmiş gibi durmuyor!” diye

ağzından kaçırıverdi. Islak mürekkebi hafifçe üflemekle meşgul olan

Halt, sabırla oğlana gülümsedi.

“Elimden bu kadarı geliyor,” dedi nazikçe. Ayrıca sıradan bir

Skandiya sınır nöbetçisinin mührün sahte olduğunu fark

- 47 -

JOHN FLANAGAN

edeceğinden şüpheliyim; hele ki Depamieux’den aldığın şu zarif

Galya zırhı üstündeyken.”

Ama Horace başını kararlı bir biçimde sallıyordu. Endişeleri artık

su yüzüne çıkmış olduğuna göre, devamını da getirmeye kararlıydı.

“Kastettiğim o değildi,” dedi, “bunu sen de biliyorsun.” Halt, genç

adamın sıkıntılı ifadesi karşısında sırıttı. “Ahlak anlayışın bazen beni

hayrete düşürüyor,” dedi nazikçe. “Will ile kızı bulabilmek için sınır

muhafızlarının arasından geçmemiz gerektiğini biliyorsun, değil

mi?”

“Evanlyn,” diye düzeltti Horace çabucak.

Halt, aldırmadığını gösterircesine elini sallayıp, “Kim olduğunun

bir önemi yok,” dedi. Horace’ın Araluen Kralı’mn kızı Prenses

Cassandra’ya, kızın Will ve Horace ile tanıştığında kullandığı isimle

hitap etme eğiliminde olduğunu biliyordu. “Bunun farkındasın, değil

mi?”

Horace, derin bir iç geçirdi. “Evet, sanırım, ama işte bir şekilde

öylesine... ahlaksızca gözüküyor ki gözüme.”

Halt’un, birlikte mükemmel bir kemer oluşturan kaşları yukarı

kalktı. “Ahlaksızca mı?”

Horace, beceriksizce devam etti konuşmaya. “Şey, ben mühür ve

armaların şey olduğunu düşünürdüm... bilemiyorum, kutsallığı olan

şeyler. Yani...” Kırmızı balmumunun üzerindeki boğa armasını işaret

etti. “Bu bir kralın imzası.”

Halt, düşünceli bir tavırla dudaklarını büzerek “Pek de kral

sayılmaz,” diye yanıtladı.

- 48 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Konu bu değil. Bu bir prensip, anlamıyor musun? Şey gibi...”

Benzer bir örnek düşünmeye çalışan Horace, nihayet ¡ıradığını

buldu. “Başkasının postasını karıştırmak gibi.”

Araluen’de, posta hizmeti Kraliyet tarafından kontrol ediliyordu

ve postalara müdahale edenler, korkunç cezalara maruz kalıyordu.

Bu cezalar, geçmişte bazı postalara müdahale etmesi gerektiğinde

Halt’u durdurabilmiş değildi ya, neyse. Bunu I lorace’a şimdi

söylememenin daha akıllıca olduğuna karar verdi. Redmont Kalesi

Savaş Okulu’nda verilen ahlaki düsturun Orman Muhafızları Birliği

tarafından benimsenene kıyasla çok daha katı olduğu ortadaydı.

Kraliyet Postası’nın koruması, elbette ki diyardaki şövalyelere

verilmişti, dolayısıyla savaşçı çıraklarının eğitimlerinin başından

itibaren bu tür tavırlara bürünmesi normaldi.

“Sen olsan bu problemi nasıl çözerdin?” diye sordu sonunda

Halt. “Bizi sınırdan nasıl geçirirdin?”

Horace, omuz silkti. O, her zaman basit çözümleri tercih ederdi.

“İçeri dövüşerek girebiliriz,” diye öneride bulundu. I lalt, bu fikir

üzerine bakışlarını gökyüzüne doğru kaldırdı.

“Yani resmi bir belgeyle blöf yaparak içeri girmemiz ahlaki

değil...” diye söze başladı ama Horace onu düzeltti.

“Sahte bir belge. Altında sahte bir mühür bulunuyor.”

Halt, ona katılmak zorunda kaldı.

“Pekâlâ, sahte belge diyelim istersen. Yaptığımız, ahlak dışı.

Ama görünürdeki herkesi kırıp geçerek sınırdan içeri girmemiz

kabul edilebilir bir şey mi? Konuya bu şekilde mi bakıyorsun?”

Bunun üzerine, Horace da düşünce tarzında bir anormallik

- 49

JOHN h'LANAGAN

olduğunu itiraf etmek zorunda kaldı. “Ben görünürdeki herke-j si

öldürelim demedim,” diye itiraz etti. “Dövüşerek içeri girebiliriz,

hepsi bu. Daha şerefli bir yol ve bence şövalyelerin j yapması gereken

de bu.”

“Şövalyeler belki ama Orman Muhafızları değil,” diye mırıldandı

Halt. Ama Horace’m duymaması için bıyık altından konuşmuştu.

Kendi kendine Horace’m henüz çok genç ve idealist olduğunu

hatırlattı. Şövalyeler sıkı bir şeref ve ahlak düsturuyla j yaşıyordu ve

bu unsurların vurgulanmasına, çıraklık eğitiminin ilk I yıllarında

başlanıyordu.

İdeallerini

bir

parça

fırsatçılıkla

karıştırıp

yumuşatmayı ancak ileriki yıllarda öğreniyordu genç şövalyeler.

“Bak,” dedi barışçıl bir sesle. “Şu şekilde düşün: Paldır küldür

sınırdan girip Hallasholm’a gidersek, sınır muhafızları i arkamızdan

haber gönderecektir. Yani sürpriz baskın yapma i şansımız tamamen

kaybolacak ve başımız büyük belaya girecek. Eğer içeri savaşarak

girme kararı alırsak, bunun tek yolu, j olan biteni başkalarına

aktaracak kimseyi sağ bırakmamaktan ! geçiyor. Anlaşıldı mı?”

Horace mutsuz bir ifadeyle başını salladı. Halt’un sözlerinin !

gerisinde yatan mantığı görebiliyordu. Orman Muhafızı, aynı

uzlaşmacı ses tonuyla devam etti. “Oysa bizim mühürle kimse zarar

görmeyecek. Sen Kral Henri’nin gönderdiği belgeleri taşıyan bir

Galya elçisi kılığına gireceksin. Depamiuex’nün kara zırhını -Galya

modasına uygun olduğu apaçık ortada- giyecek, burnu büyük bir

adam havası takınacak ve konuşma işi- \ ni hizmetkârın olan bana

bırakacaksın. Kendini beğenmiş bir Galya soylusundan da böyle bir

tavır beklenir zaten. Ragnak’a iki yabancının sınırı geçtiğine dair

haber göndermelerinin de bir anlamı olmayacak, sözde onu görmeye

gidiyoruz zaten.”

- 50 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Peki yanımda taşıdığımı iddia edeceğim belgelerde ne ya zıyor?”

diye sordu Horace.

Halt, yüzüne yerleşen tebessüme engel olamadı. “Üzgünüm, bu

bilgi çok gizli. Posta sisteminin gizliliğini ihlal etmemi istemezsin,

değil mi?” Horace, ona kederli bir bakış atınca, Orman Muhafızı

yumuşadı. “Pekâlâ. Bu basit bir ticaret meselesi aslında. Kral Henri,

Skandiyalılar’dan üç kurt gemisi kiralamak için haber gönderiyor,

hepsi bu.”

Horace bunun üzerine şaşırmış gibi göründü. “Bu biraz sıra dışı

bir durum değil mi?” diye sorunca, Halt başını iki yana salladı.

“Hiç de değil. Skandiyalılar, paralı askerdir. Hizmetleri, daima

ona buna kiralanır. Biz yalnızca Henri’nin Arridiler’e karşı

düzenleyeceği baskın için birkaç gemi ve tayfa kiralamak istediğini

iddia edeceğiz.”

“Arridiler mi?” dedi Horace, tereddütle kaşlarını çatarak. I lalt,

sahte bir çaresizlik ifadesiyle başını salladı.

“Rodney’nin ahlak derslerine ara verip siz çocuklara biraz

coğrafya öğretmesi daha yerinde olur. Arridiler, güneyde yaşayan

çöl insanlarıdır.” Sustu ve söylediklerinin genç adam üzerinde hiçbir

etki yapmadığını fark etti. Horace, ona boş boş bakmaya devam

ediyordu. “Sakin Deniz’in ötesindekiler?” diye ekleyince, Horace

anlar gibi oldu.

“Ah, onlar,” dedi ilgisizce.

“Evet, onlar,” diye yanıtladı Halt, onun sesini taklit ederek.

“Ama onlar hakkında bir şey düşünmeni beklemiyorum. Sayıları

yalnızca milyonlarla ifade ediliyor.”

“Ama bizim düşmanımız değiller, doğru mu?” dedi Horace

rahatlıkla. Halt, kısa bir kahkaha patlattı.

JOHN FLANAGAN

“Şimdilik hayır,” diye onayladı. “Ama dua et de olmasınlar.”

Horace, Halt’un bir uluslararası strateji ve diplomasi nu- tuğu

çekmenin eşiğinde olduğunu hissedebiliyordu. Bu, genellikle ilk

birkaç dakikanın ardından, kimin kiminle ittifak kurduğu, kimin

komşularına karşı komplolar hazırlayıp bundan fayda sağlama amacı

güttüğü gibi bilgileri sindirmeye çalışan Horace’m başının

dönmesine neden oluyordu. O, Sör Rodney’nin vaazlarını tercih

ederdi: doğru yanlış, siyah beyaz, kılıçları çekin, vur kır. Halt’un

henüz başlangıcında olduğu söylevin önüne geçmesinin, yararına

olacağını düşündü. Geçmiş deneyimlerinden de bildiği üzere, bunun

en iyi yolu, Orman Muhafızı ile aynı fikirdeymiş gibi yapmaktan

geçiyordu.

“Şey, sanırım kopyacılık konusunda sen haklısın,” dedi.

“Sonuçta kopyaladığımız şey yalnızca Galyalıların mührü, değil mi?

Kral Duncan’a ait bir belgeyi kopyalamıyoruz ya. Sen bile o kadar

ileri gitmezdin, öyle değil mi?”

“Elbette gitmezdim,” diye cevap verdi Halt. Dolmakalemi,

mürekkebi ve diğer kalpazanlık aletlerini toplamaya başladı. Sahte

Galya mührünü bu kadar kolay bulduğu için çok memnundu. Yoksa

çantasında ne var ne yoksa çıkartmak zorunda kalacaktı. Bunu

yapsaydı, Horace, Kral Duncan’ın mührünün Halt’taki mükemmel

kopyasını görebilirdi. “Şimdi senden şu zarif teneke kıyafetini

kuşanmanı rica edebilir miyim? Böyle- ce Skandiya sınır

muhafızlarına hikâyemizi anlatmaya gidebiliriz,” dedi çocuğa.

Öfkeyle homurdanan Horace, arkasını döndü. Ama Halt’un

akima başka bir fikir gelmişti; bir süredir aklında olan bir şeydi bu

aslında.

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Horace...” diye söze başlayınca yüzünü ona döndü. Orman

Muhafızı’nın sesi, bu kez az önceki neşeli tondan yoksundu. Horace,

Halt’un ona önemli bir şey söyleyeceğini anlamıştı.

“Evet, Halt?”

“Will’i bulduğumuzda, ona şeyden söz etme... Kral’la yaşadığım

tatsızlıktan, olur mu?”

Will’i aramak üzere Araluen’i terk etmesine izin verilmeyen Halt,

aylar önce ümitsiz bir plan yapmıştı. Halk içinde krala hakaret etmiş

ve bunun sonucu olarak da bir yıllığına sürgün edilmişti. Bulduğu bu

kaçamak yöntem, son aylarda Halt’un çok acı çekmesine neden

olmuştu. Sürgüne gönderildiği için, Orman Muhafızları Birliği’nden

de atılmıştı. Birliğin sembolü olan gümüş meşe yaprağının elinden

alınması, onun için belki de cezaların en büyüğüydü, yine de kayıp

çırağını bulmak uğruna seve seve katlanıyordu bu acıya.

“Sen nasıl istersen,” diye Halt’un suyuna gitti Horace. Ancak

Halt, bu kez daha fazla açıklama yapması gerektiğini düşünüyor

gibiydi.

“Doğru zaman geldiğinde, ona bunu bizzat söylemenin bir yolunu

bulmak istiyorum, tamam mı?”

Horace, omuz silkerek “Nasıl istersen,” diye tekrarladı. “Haydi,

artık gidip şu Skandiyalılarla konuşalım.”

İB> ------------

Ancak konuşma falan olmayacaktı. Arkalarındaki küçük kafileyle

ilerleyen iki atlı, sınır noktası görüş alanlarına girin

JOHN FLANAGAN

ceye dek, zikzaklar çizen geçit boyunca ilerledi. Halt, her an küçük

tahta çit ve kuleden çıkacak olan bir askerin onları karşılamasını

bekliyordu. Atlarından inmelerini ve taleplerini sıralamalarım

isteyecekti mutlaka. İşin doğrusu da buydu. Ama onlar yaklaştıkça,

küçük savunma hattında hiçbir yaşam işareti bulunmadığı ortaya

çıktı.

“Kapı açık,” diye mırıldandı Horace, iyice yaklaşıp detayları

seçebilecek hale geldiklerinde.

“Bu tür bir garnizona genellikle kaç asker yerleştirilir?” diye

sordu Horace.

Orman Muhafızı, omuz silkti. “Yarım... belki de bir düzine.”

“Etrafta kimse yokmuş gibi duruyor,” dedi Horace. Halt, ona dik

dik baktı.

“O kadarını ben de fark ettim,” diye yanıt verdi. “Hey, şu da

nedir?”

Açık kapının hemen içindeki gölgelerde, bir şey şekillenmeye

başlamıştı şimdi. İçgüdüsel bir şekilde aynı anda atlarını

mahmuzlayan yol arkadaşları, son hızla savunma hattına daldı. Halt,

o şeyin ne olduğunu görmeden anlamıştı.

Bir kan gölünün ortasında, erimiş kardan sırılsıklam olmuş, ölü

bir Skandiya askeri yatıyordu.

İçeride, tıpkı onun gibi göğüs, kol ve bacaklarından yaralanarak

hayatlarını kaybetmiş on askerin daha cesedi vardı. İki arkadaş

dikkatle atlarından indiler ve korkunç manzarayı inceleyerek

cesetlerin etrafında dolandılar.

“Bunu kim yapmış olabilir ki?” dedi Horace, dehşete düşmüş bir

sesle. “Sayısız bıçak yarası almış bu adamlar.”

~ 54 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Bıçak yarası değil,” dedi Halt. “Vurulmuşlar. Bunlar ok varası.

Katiller oklarını cesetlerden toplamış. Şu hariç.” Ce- .filerden

birinin altında saklı duran kırık bir ok parçasını kaldırdı. Skandiyalı,

muhtemelen çıkarmaya çalışırken oku kırmıştı. Okun kalan yarısı,

hâlâ kalçasına saplıydı. Halt, okun m ka ucundaki çıkıntı ve

işaretleri inceledi. Okçular oklarını genellikle kendi simgeleriyle

işaretlerdi.

“Bunu kimin yaptığını söyleyebilir misin?” diye usulca .ordu

Horace. Halt, başını kaldırıp ona baktı. Horace, Orman Muhafızı’nm

gözlerindeki derin endişeyi fark etti. Kamına bir

■ ıııcı girmesine neden olan şey, etraflarındaki katliam manza-

rasından çok, bu gerçekti. Halt’un kolay kolay endişelenen biri

olmadığını biliyordu.

“Sanırım,” dedi Orman Muhafızı. “Ve bundan hiç hoşlanmadım.

Görünen o ki, Temuçiler yeniden harekete geçmiş.”

zler doğuya doğru gidiyordu. En azından Will, öyle anlı-

İyordu. İsimsiz atlı dağdan aşağı inerken, arkasında bıraktığı

izler de kalın çam ağaçlarının arasındaki dar, dolambaçlı yollar

nedeniyle kıvrılıp bükülüyordu. Ama ne zaman seçme şansı

olsa ya da bir yol ayrımına gelse, atlı daima onu doğu yönüne

götürecek olan yolu tercih ediyordu.

Bir saat dolmadan bitkin düşen Will, karın içinde tökezleyip bir-

çok kez boylu boyunca devrilip inleyerek inatla yoluna devam etti.

Şurada kalsam ne güzel olur, diye düşündü. Güçsüz kaslarındaki

acıların yavaş yavaş dinmesine, şakaklarında atan nab zının

yavaşlamasına izin verse ve sadece... dinlense.

Ancak ne zaman baştan çıkmanın eşiğine gelse, Evanlyn’i

getiriyordu aklına. Kızın, onu dağın tepesine kadar nasıl çı-

kardığını, avlu kölelerinin ölümü bekledikleri hapishaneden

kaçmasına nasıl yardımcı olduğunu, onu nasıl bir çocuk gibi

beslediğini ve sıcakotunun bıkkınlık verici bağımlılığından nasıl

kurtardığını düşünüyordu. Evanlyn’i ve kızın onun için yaptıklarını

her aklına getirişinde, içinde gizli bir güç hisse-

SKANDİYA’YI KURTARMAK

diyordu. Ve bir şekilde yeniden ayağa kalkıp tökezleyerek de olsa

kardaki izleri takibe devam ediyordu.

Gözleriyle izleri takip ederek ilerliyordu Will. Başka hiçbir şey

görmüyor, hiçbir şeyi fark etmiyordu. Yalnızca kar üstündeki toynak

izlerine yoğunlaşmıştı.

Dağın arkasında kaybolan güneşe eşlik eden soğuk, terinden

ötürü nemlenen kıyafetlerinin içine girip etini kemirmeye başlamıştı

artık. Battaniyeleri yanında getirmeyi akıl ettiği için kendini kutladı.

Geceyi geçirmek üzere durduğunda, ıslak kıyafetleri bir ölüm

tuzağına dönüşecekti. Vücudunu saran sıcak ve kuru battaniyeler

olmaksızın, ıslak kıyafetlerinin içinde donarak ölme ihtimali vardı.

Gölgeler uzadı, gecenin çökmesine fazla bir şey kalmamıştı artık.

Yine de yol üzerinde seçebildiği kadarıyla toynak izlerini takip etti.

İzlerdeki değişiklikleri fark edemeyecek kadar yorgundu. Dik

patikalar boyunca aşağı doğru kayan atm ön toynaklarıyla kazıdığı

çukurları es geçti. O çukurları, yalnızca üstlerine devrildiğinde fark

edebiliyordu. Eğitimini almış olduğu gizli mesajların hiçbirini

okuyamıyordu. Arkasından gideceği belirgin bir iz olması ona

yetiyordu.

Elinden gelen tek şey buydu.

Karanlık çökeli çok olmuştu artık; izleri takip etmek zorlaşmıştı.

Ama bir yönü diğerine tercih etmesini gerektirecek bir yol ayrımına

rastlamayan Will, ilerlemeye devam etti. Seçim yapmam gereken bir

yere denk gelince, diyordu kendi kendine, durup geceyi orada

geçiririm. Battaniyelere sarınacaktı. Kıyafetlerini kurutmak için

korunaklı, minik bir ateş yakma riskine bile girebilirdi. Ateş, sıcak

demekti. Ve rahatlama. Ve ışık.

- 57 -

JOHN FLANAGAN

Ve duman.

Duman mı? Ateş yakmaya dair düşünceleri daha aklından

çıkmadan, bir yerlerden burnuna duman kokusu gelmeye başlamıştı

bile. Çam kütüklerinin yakılmasıyla ortaya çıkan bir dumandı bu.

Skandiya’nm her yanını kaplayan o koku; alevlerin içinde çıtırdayan

dalların içinden sızan o taze çam sakızı kokusu. Yalpalayarak durdu.

Ateşi hayal ettiği an duman kokusu almaya başlamıştı. Yorgun

zihniyle bir bağ kurmaya çalışıyordu; derken bunun bir bağ değil,

yalnızca bir tesadüften ibaret olduğunu kavradı. Duman kokusu

alıyordu, çünkü yakınlarda bir yerlerde, birileri bir ateş yakmıştı.

Düşünmek için kendini zorladı. Ateş, orada bir kamp kurulmuş

olduğunu işaret ediyordu. Ve Evanlyn ile kızı kaçıran adamı bulmuş

olduğunu. Yakınlarda bir yerdeydiler, geceyi geçirmek üzere

durmuşlardı. Artık tek yapması gereken, onları bulmak ve...

“Ve ne?” diye yorgunluktan boğuklaşan bir sesle sordu kendi

kendine. Beline asılı tulumdan bir yudum su aldı. Kendine gelmek

için başını iki yana salladı. Saatlerdir tüm benliğiyle bir tek işe;

görünmez atlıyı yakalamaya odaklanmıştı. Şimdi amacına neredeyse

ulaştığında, bir sonraki adımının ne olacağına dair hiçbir planı

yoktu. Kesin olan bir şey vardı, o da Evanlyn’i kaba kuvvetle

kurtaramayacağıydı.

Yorgunluktan

neredeyse

bayılacaktı;

yalpalayarak yürüyordu ve bir serçeye bile meydan okuyamayacak

kadar güçsüzdü.

“Halt olsa ne yapardı?” diye sordu kendi kendine. Aylar boyunca

ne zaman kararsız kalsa, bunu soruyordu kendine. Eski akıl

hocasının yanında olduğunu, onu alaycı gözlerle süzdüğü

~ 58 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

nü, problemini kendi başına çözmesi için onu cesaretlendirdiğini

hayal etti. Halt, konuyu önce derinlemesine düşünmesini, daha

sonra harekete geçmesini isterdi. Çok iyi hatırladığı o sesi

kulaklarında duyuyor gibiydi sanki.

Önce etrafa bir bak, derdi Halt. Sonra harekete geç.

Sorunu şimdilik çözmüş olmaktan dolayı rahatlayan Will, başını

salladı.

“Önce etrafa bir bak,” diye tekrarladı boğuk sesiyle. “Sonra

dinlen. Sonra harekete geç.”

Kendi kendine birkaç dakikalık bir mola vererek yere çö - meldi

ve bir çam ağacının kaba gövdesine yaslanıp dinlendi, lütulan

kasları isyan edince, bir kez daha ayağa kalktı. Dikkatli adımlarla

izleri takip etmeye devam etti.

Duman kokusu artmıştı. Burnuna bir koku daha geliyordu;

kızarmış et kokusu. Dikkatle ilerlediği birkaç dakikanın ardından,

hemen önündeki turuncu parıltıyı ayırt edebilecek kadar

yaklaşmıştı ateşe. Her yanı kaplayan bembeyaz kar örtüsünden

yansıyan alevler, giderek güçleniyor gibiydi. Ateşin bulunduğu

noktaya doğru yoluna devam etti. Işıkla arasında elli metre kadar

mesafe kaldığında, diz hizasındaki -bazen daha da yüksek- kar

örtüsünü yara yara ağaçların içine daldı.

Biraz ilerledikten sonra ağaçların seyreldiği küçük bir açıklığı

ve ateşin etrafında kurulu kampı fark etti. Yüz üstü uzanıp çam

ağaçlarının derin gölgelerine saklanarak yavaş hareketler le ilerledi.

Ateşin etrafında yarım çember şeklinde düzenlenmiş, kubbe

şeklindeki çadırları görebiliyordu artık. Ortalıkta hiçbir hareket

belirtisi yoktu. Kızarmış et kokusu, yemeğin anlından esintisiz,

temiz havaya takılıp kalmış olmalı, diye

- 59 -

JOHN FLANAGAN

düşündü. Yavaşça ileriye doğru hareketlenirken, çadırların ar -

kasında gözüne çarpan hareketlenme, onu durdurdu. Adamın biri

alevlerin kıyısına adımını attığında, olduğu yerde donakaldı Will.

Kürklere sarılı tıknaz adamın yüzü, kürklü şapkası tarafından

gizleniyordu. Ama silahlıydı. Will adamın belinde asılı duran

kıvrımlı kılıcı ve sağ elinde tuttuğu, arka ucu kara dayanmış ince

mızrağı görebiliyordu.

İzledikçe, daha fazla ayrıntı çarpıyordu gözüne. Yan taraftaki

ağaçlara altı at bağlıydı. Bunun altı adam anlamına geldiğini

varsaydı. Evanlyn’i oradan nasıl kurtarabileceğini merak ederek

kaşlarını çattı ve hemen sonra, kızın ortalarda olmadığı düşüncesi

geldi aklına. Çadırlardan birinin içinde olup olma dığını merak

ederek bakışlarını kamp boyunca gezdirdi. Ve sonra, onu gördü.

Omuzlarına dek çektiği battaniyesiyle ağaçlardan birinin altına

yığılmıştı kızcağız. Will, yakından baktığında kızı ağaca mıhlayan

düğümleri seçebiliyordu. Acıyan gözlerini ovuştur du ve dikkatinin

dağılmaması için burnunu sıktı. Yapabileceği fazla bir şey yoktu

aslında. Yorgunluktan ölüyordu.

Saklanıp dinlenebileceği bir yer bulmak üzere ormanın içine

doğru sürünmeye başladı. Kafilenin bu gece hiçbir yere

gitmeyeceğini anlamıştı ve harekete geçmeden önce dinlenip

gücünü toplaması gerekiyordu. O kadar yorgundu ki, mantıklı bir

plan yapmaya başlayamıyordu bile.

Saklanabileceği kadar uzak ama sabahleyin kamptakiler uyan -

dığında seslerini duyabileceği kadar yakın bir yer bulup dinlene -

cekti. Ateş yakıp ısınma planının suya düştüğünü fark etti, üzüle -

rek. Olsun, battaniyeler yanındaydı ya, bu da bir şeydi.

- 60 -

SKANDİYA'YI KURTARMAK

Dev bir çam ağacının geniş dallarının altında bulduğu çukurun

içine emekleyerek girdi. Sabah olunca adamların kampın el rafında

devriye gezip, onu fark etmeyeceklerini umuyordu. Zaten bunu

engellemek için yapabileceği bir şey de yoktu. Tomar halindeki

battaniyeleri çözerek sıkıca etrafına sardı ve dev ağacın gövdesine

yaslandı.

Gözleri kapanmadan önce uykuya dalıp dalmadığından emin

olamadı. Dalmadıysa da kesinlikle uykuya yakın bir şeydi

hissettiği.

m a* -----------

I .vanlyn, iki savaşçı arasındaki düşmanlığı önceki gece hissetmiş-

lı. Sabah olduğunda ise bu düşmanlık, bir krize dönüşmüştü.

Evanlyn bilmiyordu ama iki adam arasındaki kavgalar /incirinin

son halkası yaşanıyordu aslında. Küçük grup, Skandiya sınırını aşan

birçok keşif kolundan biriydi. Aslında birkaç hafta önce, Will ile

kışı geçirdikleri kulübenin yakınlarında, sınırı ilk geçen gruplardan

birine bağlı bir izciyi görmüştü Evanlyn.

Evanlyn’i tutsak eden adam, yani Ch’ren, soylu bir Temu- çi

ailesinin oğluydu. Temuçi geleneklerine göre genç soylular, subay

sınıfına yükseltilmeden önce bir sene boyunca sıradan bir asker gibi

orduya hizmet ederdi. Grubun lideri At’lan ise, yılların tecrübesine

sahip, eski bir çavuştu. Ancak halk tabakasından biri olarak, bu

rütbenin üstüne asla çıkamayacağını biliyordu. Dediğim dedik,

ukala Ch’ren’in kısa süre içinde onun üstü olacağını biliyor, buna

çok kızıyordu. Aynı şekilde ( Tı’ren de ‘alt tabaka’dan birinden

emir almayı kendine yedi-

- 61 -

JOHN FLANAGAN

remiyordu. Önceki gün, çavuşa nispet yaparcasına, tek başına atını

dağlara vurmuştu.

Evanlyn’i, sonuçlarını pek de düşünmeksizin, geçici bir he vesle

esir almıştı. Kendisini belli etmeyip kızın yoluna gitme sine izin

vermiş olsaydı, çok daha iyi edecekti. Keşif koluna, yerlerini

kesinlikle belli etmemeleri emredilmişti. Esirler ko nusunda ne

yapmaları gerektiği ise söylenmemişti. Esir alıp yanlarında tutacak

kadar erzakları da yoktu zaten.

At’lan, en basit çözümde karar kılmıştı; kızın öldürülmesi

gerekiyordu. Hayatta kaldığı sürece, kaçıp etrafa haber satabilirdi.

Böyle bir durumda, At’lan bunu hayatıyla ödeyeceğini biliyordu.

Kıza hiçbir yakınlık beslemiyordu ama ondan nefret de etmiyordu.

Konuya tarafsız bir gözle bakıyordu. Kız, Halk’ından biri değildi;

onun gözünde insan bile değildi.

“Haydi,” diyerek, Ch’ren’e kızı öldürmesini emretti. Ch’ren

bunu reddetti; Evanlyn’in varlığına aldırdığından değil, sırf çavuşu

çileden çıkarmak için yapmıştı bunu.

Onlar kavga ederken, Evanlyn de olan biteni kaygıyla izliyordu.

Önceki gece olduğu gibi, adamların durmadan onu işaret

etmelerinden, anlaşmazlığın nedeninin kendisi olduğunu anlamıştı.

Tartışma alevlendikçe durumunun belirsizliği de artıyordu. Yaşlı

asker sonunda dayanamayıp yüzüne bir tokat attığı genç adamın

birkaç adım tökezlemesine neden oldu. Hemen arkasından

Evanlyn’e yaklaşmaya başladı, bir yandan da kıvrımlı kılıcını

kınından çıkarıyordu.

Evanlyn bakışlarını, adamın elindeki kılıçtan yüzündeki gerçekçi

ifadeye çevirdi. Kötülük, öfke ya da nefret yoktu o yüzde. Yalnızca

en ufak bir tereddüde bile mahal vermeksizin

- 62 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

hayatını sona erdirmek üzere olan bir adamın kararlı bakışla rını

görüyordu.

Çığlık atmak için ağzını açtı. Ancak yaşadığı dehşet yü zünden

sesi çıkmıyordu. Ölüm üzerine gelirken, ağzı açık bir şekilde

bekledi. Onu buraya kadar sürükleyip geceyi geçirme sine izin

verdikten sonra öldürmelerinin ne kadar garip olduğunu düşündü.

O kadar anlamsız bir ölümdü ki...

- 63

E trafına bakınıp yumuşak karın üstündeki karmaşayı ince-

leyen Halt, ipuçlarını bir araya getirirken kaşlarım çatmış-

tı. Horace, meraktan patlamak üzereydi.

Nihayet ayağa kalkan Halt, topraktaki bir oyuğu incelemeye

koyuldu.

“En az otuz kişiler,” diye mırıldandı. “Belki de daha fazla.”

“Halt?” diyerek şansını denedi Horace. Halt’un ona daha fazla

detay verip vermeyeceğini bilmiyordu ama sabredeme- yecekti

artık. Orman Muhafızı, küçük çitten uzaklaşmasına rağmen, geçidin

ötesindeki dağlara uzanan diğer izleri takip ediyordu.

“Küçük bir grup, beş ya da altı kişi Skandiya’ya girmiş.

Diğerleri ise geldikleri yoldan geri dönmüş.”

Yayının ucuyla kastettiği yönleri işaret etti. Horace’dan çok

kendi kendine konuşuyor, yerdeki işaretlerden okuduklarını

doğruluyordu.

“Kim bunlar, Halt?” dedi Horace, Orman Muhafızı’nın tek bir

konuya odaklanmış olan zihnini dağıtabilmek umuduyla.

SKANDİYA’YI KURTARMAK

I lalt, küçük grubun ilerlediği yöne doğru birkaç adım attı.

“Temuçiler,” dedi kısaca, omzunun üstünden.

Horace, bıkkınlıkla gözlerini devirdi. “Onu söyledin zaten de

kimdir bu Temuçiler?”

Halt, durup dönerek ona bir göz attı. Horace, bir an için onun

eğitim üzerine bir vaaz vermeye başlayacağını sandı. Ama dü-

şünceli görünen Orman Muhafızı, her zamankinden yumuşak bir

sesle konuşmaya başladı, “Evet, sanırım daha önce adlarını duymuş

olman için hiçbir neden yok, öyle değil mi?”

Araya girmek istemeyen Horace, başını sallamakla yetindi.

“Doğu Stepleri’nde yaşayan süvariler,” dedi Orman Muhafızı.

Anlamayan Horace, kaşlarını çattı.

“Step mi?” diye tekrarladı Horace. Halt gülümsedi. “Stepler,

Doğu’daki geniş düzlük ve otlaklardır. Temuçiler’in nereden

geldiklerini kimseler bilmez. Bir zamanlar küçük kabilelerden

oluşan, düzensiz bir gruptu; ta ki Tem’gal onları bir araya getirip

ilk Şa’şan oluncaya dek.”

“Şa’şan mı?” diye araya girdi Horace; kelimenin ne anlama

geldiğine dair hiçbir fikri yoktu. Başını sallayan Halt, açıkla maya

devam etti.

“Kabile liderleri Şan olarak bilinirdi. Tem’gal üstünlüğü ele

geçirince, Şa’şan unvanını yarattı; Şanlıların Şanlısı ya da li derlerin

lideri demek bu.”

Horace, usulca başını salladı. “İyi de, şu Tem’gal kimin nesi?”

diye sordu. “Yani ilk olarak nerede ortaya çıkmış?” Omuz silkme

sırası, bu kez Halt’taydı. “Kimse tam olarak bilmiyor. Efsaneye

göre, bir zamanlar basit bir çobanmış. Ama

- 65 -

JOHN FLANAGAN

nasıl başardıysa bir kabilenin lideri olmuş, sonra da kabileleri teker

teker birleştirmiş. Böylece Temuçiler’i savaşçı bir halk haline

getirmiş. Dünyanın en güçlü hafif süvarileri onlardadır. Son derece

örgütlü, korkusuz ve acımasız savaşçılardır. Bildiğim kadarıyla

daha önce hiç yenilmediler.”

“Peki, burada ne arıyorlar?” diye sordu Horace. Bu sorunun

yanıtını düşünmekte olan Halt, kasvetli bir bakış attı ona.

“Mesele de bu zaten, değil mi?” diye sordu. “Belki de bu küçük

grubu takip edip, ne bulacağımıza bir bakmalıyız. En azından

gitmek istediğimiz yöne gittikleri sürece.”

Ve yayını omzuna asarak, sabırla bekleyen Abelard’a doğru

yürümeye başladı. Orman Muhafızı’nın ardından koşturan Horace,

sınır muhafızlarını etkilemek için binmekte olduğu siyah savaş

atının sırtına atladı. Galyalı bir haberci gibi görünmek için sırtına

geçirdiği süslü kıyafet, gözüne uygunsuz geliyordu artık. Atını

mahmuzlayarak Halt’u takip etti.

Diğer iki at, yine peşlerindeydi; yularından çektikleri savaş

atının yanındaki Çekici, usul usul ilerliyordu.

IS» ----------------

Atının sırtından aşağı sarkan Halt, kar üstündeki izleri inceledi.

“Bak kim gelmiş,” dedi, kardaki izleri işaret ederek. Horace,

atını dürtüp yaklaşarak zemine bir göz attı. Yumuşak, ıslak karın

içinde karmakarışık toynak izlerinden başka bir şey gör müyordu.

“Nedir bu?” diye sordu sonunda.

SKANDÎYA’YI KURTARMAK

Halt bakışlarını izlerden kaldırmadan cevap verdi. “Tek babına

ayrılan atlı geri dönmüş.”

İzler daha geride birbirinden ayrılmış, atlılardan biri, grubu terk

edip atını Skandiya’nın derinliklerine doğru sürerken, grubun geri

kalanı sınırla mesafesini koruyarak kuzeye doğru ilerlemişti. O tek

atlı da artık gruba katılmış gibi görünüyordu.

“Eh, bu işleri kolaylaştırdı. Artık diğerlerini takip ederken, o

arkamızdan gelir diye endişe etmemiz gerekmiyor,” dedi Halt.

Abelard’ı birkaç adım yürütüp durdu; gözlerini kısmıştı.

“Çok garip,” dedi ve atından aşağı kayarak dizüstü çöktü, /emini

yakından inceledikten sonra, atlının gruba katıldığı yöne doğru bir

göz attı. Sonra homurdanıp dizlerindeki ıslak karı temizleyerek

ayağa kalktı.

“Ne oldu?” diye sordu Horace. Halt, yüzünü buruşturmuş tu.

Gördüklerinden emin olamıyordu ve bu, onu çok rahatsız ediyordu.

Belirsizliklerden hiç hoşlanmazdı.

“Tek başına ayrılan atlı, grupla burada buluşmamış. Onlar bu

yoldan en az bir gün önce geçmiş,” dedi Halt sonunda. Horace,

aldırmaz bir ifadeyle omuz silkti. Bunun mantıklı bir nedeni vardır,

diye düşündü.

“Yani onlarla buluşmak üzere arkalarından gidiyormuş,” dedi.

Halt da başını sallayarak onun söylediklerini onayladı.

“Çok büyük ihtimalle. Belli ki bu bir keşif birliği ve atlı da

etrafı gözlemek üzere tek başına ayrılmış. Peki dönüşte onu takip

eden kimdi?”

Bunun üzerine kaşları yukarı kalkan Horace, “Bir takipçi

- 67

JOHN FLANAGAN

mi var?” diye sordu. Halt, düş kırıklığına uğramış halde, derin bir

nefes aldı.

“Emin değilim,” dedi kısaca. “Ama öyle görünüyor. Kar hızla

eriyor ve izler seçilmiyor. Toynak izlerini takip etmek kolay ama bu

takipçi yürüyor... eğer bir takipçi varsa tabii,” diye ekledi

kararsızlıkla.

“Yani...” diye başladı Horace. “Ne yapacağız?”

Halt, kararını vermişti. “Peşlerinden gideceğiz,” dedi atma

yeniden binerken. “Neler olup bittiğini öğrenmeden rahat bir uyku

uyuyamam. Bilmecelerden hoşlanmıyorum.”

Sakin sakin arkalarından gelen Çekici, yaklaşık bir saat sonra

aniden başını geriye atıp gürültülü bir şekilde kişnediğinde, bilmece

daha da çetrefillenmişti. O kadar beklenmedik bir şeydi ki bu,

dönüp midilliye bir göz atan Halt ile Horace az kalsın şaşkınlıktan

küçük dillerini yutacaktı. Çekici bir kez daha kişneyerek, endişeli,

uzun bir çığlık attı. Bunun üzerine, Horace’m yedek atı da

dizginlerini çekiştirerek korkuyla kişnemeye başladı. Horace,

altındaki siyah aygırı sakinleştirmeye çalışırken, Abelard, doğal

olarak, sessizliğini koruyordu.

Halt, öfkeyle Orman Muhafızları’na has sessizlik işaretini yaptı

ve Çekici’nin sesi bir anda kesiliverdi. Bunu gören diğer leri de

yavaş yavaş sakinleşti.

Ama Çekici, ön ayaklarını iki yana açmış halde yolda durmaya

devam ediyor, başını yukarı kaldırıp buz gibi havayı kokluyordu.

Hayvan bir titreme nöbeti geçiriyordu. Onu o ıstırap dolu çığlıkla rı

tekrar atmaktan alıkoyan tek şey, tüm Orman Muhafızı atlarına

verilmiş olan disiplin ve mükemmel eğitimdi.

- 68 -

SKANDİYA’Yl KURTARMAK

“Neler oluyor...” diyen Halt, atından inip midillinin yanına geldi

ve sıkıntılı hayvanın ensesini nazikçe okşadı.

“Sakin ol, oğlum,” diye mırıldandı. “Sakinleş. Neye sıkıl dın,

bakalım?”

Orman Muhafızı’nın yumuşak sesi ve nazik elleri, küçük atı

yatıştırmışa benziyordu. Çekici, başını öne eğip alnını Halt’un

göğsüne sürttü. Orman Muhafızı, nazik hareketlerle hayvanın

kulaklarını kavramış, hâlâ yumuşak bir sesle mırıldanıyordu.

“İşte oldu... keşke konuşabilseydin, ha? Bir şeyler biliyorsun.

Bir şey hissetin, öyle değil mi?”

Horace, hayvanın vücudunu saran titreme nöbeti şiddetini

kaybederken, olan biteni merakla izliyordu. Ama Çekici tetik te

görünüyordu; kulakları hâlâ dimdikti. Hayvan sakinleşmiş olsa da

rahatlamamıştı.

“Daha önce bir Orman Muhafızı atının böyle tepki verdiği ni hiç

görmemiştim,” dedi usulca. Gözlerini sıkıntıyla deviren

I lalt, onunla göz göze geldi.

“Ben de öyle,” diye itiraf etti. “Beni kaygılandıran da bu zaten.”

Horace, Çekici’yi dikkatle inceleyerek, “Biraz sakinleşmişe

benziyor,” dedi. Halt, elini midillinin böğrüne koydu.

“Hâlâ bir yay teli kadar gergin ama sanırım yolumuza devam

edebiliriz artık. Karanlığın çökmesine yalnızca bir saat kaldı ve

dostlarımızın gece nerede kamp kurduklarını görmek istiyorum.”

Çekici’nin boynunu son bir kez okşayıp hayvanı yatıştıran Halt,

yeniden izleri takip etmek üzere Abelard’a doğru hareketlendi.

~ 69 ~

O nu pek ısıtmayan battaniyelere sarınarak çam ağacının

altında rahatsız bir gece geçiren Will, uykuya dalabildiği

nadir anlarda soğuk hava ve konudan konuya atlayan düşünce-

leri nedeniyle uyanıp durmuştu.

En çok kafasını kurcalayan konu, gücünü hâlâ toplayamamış

olmasıydı.

Evanlyn’i,

o

yabancıların

elinden

kurtarması

gerekiyordu, ancak bunu nasıl yapacağına dair en ufak bir fikri bile

yoktu. Ne yaptığını bilen, altı silahlı adamla karşı karşıyaydı.

Will’in elindekiler ise küçük bir yayla hançerden ibaretti. Uçlarını

ateşte sertleştirip keskinleştirerek düzleştirdi- ği tahta parçalarından

ibaret olan okları, pek de etkili değildi. Bir Orman Muhafızı

çırağıyken taşıdığı, kalın uçlu, jilet gibi keskin oklarla uzaktan

yakından ilgisi yoktu bu okların. “Bir Orman Muhafızı, kemerinde

iki düzine hayat taşır,” denirdi eski bir Araluen atasözünde. Orman

Muhafızları’nın efsanevi nişancılıklarına ve bir Orman Muhafızı’nm

yanında yirmi dört ok taşımasına atıfta bulunuluyordu böylece .

Will, uyuyamadığı anlarda plan yapmaya çalışmıştı. Sözüm ona

olayları enine boyuna düşünen ve bu doğrultuda planlar

- 70 -

SKANDÎYA'Yl KURTARMAK

yapan biri olacaktı. Doğru dürüst bir kurtarma planı yapama dığı

için Evanlyn’i hayal kırıklığına uğrattığını hissediyordu. Ve

diğerlerini. Yarı uyuklar haldeyken, zihninde Halt’un gü lümseyen

ve bir harekât planı yapması için onu teşvik eden sakallı yüzünü

görebiliyordu. Sonra tebessüm yerini öfkeli bir bakışa, ardından da

hayal kırıklığına bırakıyordu. Keltika’dan Morgarath’ın köprüsüne

dek uzanan yolculuğuna eşlik eden yol arkadaşı Horace’ı düşündü.

Will’in ikisinin adına da düşünmesi, iriyarı savaşçı çırağının da

işine geliyordu. Arkadaşının ona duyduğu güvenin yersizliğini

düşünen Will, içini çekti. Belki de bir süre önce bağımlısı olduğu

sıcakotunun yan etkisiydi bu. Belki de kullananın beynini

çürütüyor, düşünmesini olanaksız kılıyordu.

O mutsuz gece boyunca kendi kendine “Halt olsa ne yapar dı?”

diye sorup durmuştu. Bununla birlikte, daha önceden son derece

faydalı çözümler bulmasına yardımcı olan bu yöntem, etkisini

kaybetmiş gibiydi artık. Bilinçaltının derinliklerinden gelip ona akıl

ve tavsiyeler veren sesi duymuyordu artık.

Aslında durum ve şartlar göz önüne alındığında, Will’in

gerçekten yapabileceği bir şey yoktu. Neredeyse silahsız, tek

başma, bilmediği topraklarda ve yazık ki hiç de formda değilken

elinden gelen tek şey, kampı gözlemek ve Evanlyn’e ulaşıp kızı

ağaçların içlerine kaçırmasını sağlayacak bir fırsat doğmasını

beklemekti.

Nihayet çam ağacının altından sürünerek çıktı ve yetersiz

malzemelerini toparladı. Gökyüzündeki yıldızların durumu, ona

şafağın sökmesine az kaldığını söylüyordu.

“En azından bu yeteneğimi kaybetmemişim,” dedi keder-

- 71 -

JOHN FLANAGAN

le, karanlık çöktükten sonra yapmaya alıştığı üzere kelimeleri

yüksek sesle telaffuz ederek.

Bir an duraksadıktan sonra kararını verdi ve ağaçların için den

kamp alanına doğru ilerlemeye başladı. İşler her an tersi ne

dönebilirdi. Nöbetçi uyuyup kalabilir ya da şüpheli bir sesi

araştırmak üzere uzaklaşabilirdi. Böylece Will’in Evanlyn’i

kurtarması için aşması gereken yol boşalabilirdi.

Olacağı yoktu ya, bir ihtimaldi işte. Ve ayağına öyle bir fırsat

gelmesi halinde, hızla değerlendirmesi gerekiyordu. En azından ne

yapacağını biliyordu, dolayısıyla battaniyelerden birini pelerin gibi

omzuna atarak, olabildiğince sessizce yürümeye başladı.

Küçük kamp alanına ulaşması, on dakikasını aldı. Ve kampa

vardığında, tüm umutları yıkıldı. Nöbetçi değişmiş, dinlenmiş, cin

gibi bir asker görevi devralmıştı. Kampın çevresinde rutin

devriyesini atıyor, onun arkasına saklandığı ağacın yirmi met re

kadar yakınına geliyordu. Hareketlerinde hiçbir gevşeklik ya da

dikkatsizlik belirtisi görülmüyordu. Sürekli hareket ha lindeki adam,

olağandışı bir hareketlenme var mı diye kampın çevresindeki

ormanı gözlüyordu.

Will, adamın sağ omzundaki kirişi gergin, eğimli yayı kıs -

kançlıkla izledi. Çıraklığa başladığı gün, Halt’un ona verdiği yaya

çok benziyordu. Halt’un eğimli yay yapmasını Doğu Stepleri’ndeki

savaşçılardan öğrenmiş olduğuna dair anlattığı hikâyeleri hayal

meyal hatırlıyordu. Karşısındakilerin o savaşçılardan olup

olmadıklarını merak etti.

Nöbetçinin sırtındaki yayın, onun oyuncaktan farksız avcı yayma

kıyasla gerçek bir silah olduğunu düşündü.

- 72 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Elinde öyle bir yay ve nöbetçinin tüylü oklarından birkaç tane

bulunsaydı, bir şansı olabilirdi. Bunları düşününce, nö betçiyi

etkisiz hale getirip yayını alma fikrinden vazgeçmek zorunda kaldı.

Kendini belli etmeden ya da gürültü yapmadan nöbetçiye

ulaşması olanaksızdı. Zaten yanma varabilse bile, silahlı bir

savaşçıyı alt etme şansı çok düşüktü. Taşıdığı minik hançerle

adamın kılıcına karşı koyması, intihar etmekten farksız olur du.

Bıçağı fırlatmayı deneyebilirdi elbette, ama kabzasında uç tarafını

hedefe taşıyacak kadar ağırlık bulunmayan dengesiz hançer,

fırlatmaya pek uygun değildi.

Böylece ağacın dibine, karın üstüne çöktü ve ayağına asla

gelmeyecek olan fırsatı beklemeye koyuldu. Kampın yan ta -

rafındaki Evanlyn’i görebiliyordu. Kızın bağlı olduğu ağacın

etrafında boş bir alan vardı. Nöbetçiye fark ettirmeden kıza

yaklaşma imkânı yoktu. Durum, tamamıyla ümitsiz görünüyordu.

Soğuktan ve geçirdiği huzursuz geceden dolayı uyuşarak

kendinden geçmiş olmalıydı; sabahleyin birtakım sesler duya rak

uyandı.

Şafak sökeli henüz çok olmamıştı ve ağaçların arasındaki

boşluklardan sızan sabah ışıkları, açıklıkta uzun gölgeler

oluşturuyordu. Diğerlerinden daha uzakta duran iki savaşçı,

hararetle tartışıyorlardı. Will söylenenleri anlamıyordu, ancak

neden tartıştıkları belliydi. Adamlardan biri, battaniyesine sa rınmış,

tetikte bekleyen Evanlyn’i işaret edip duruyordu.

Tartışma devam ettikçe, öfkeli sesler de yükselmeye başladı.

Nihayet yaşlı olan asker kendini daha fazla kontrol ede

~ 73

JOHN FLANAGAN

medi ve genç adamın yüzüne tokadı yapıştırdı. Aldığı darbe,

berikinin birkaç adım gerilemesine neden oldu. Yaşlı asker

memnuniyetle başını salladıktan sonra, elini kılıcının kabzasına

koyarak Evanlyn’e döndü.

Will, bir an için donup kaldı. Kılıcını çekip kıza yaklaşan sa -

vaşçı, öylesine sıradan tavırlar içerisindeydi ki, adamın Evanlyn ’ e

bir zarar vermesi imkânsızmış gibi duruyordu. Bu manzarada, bütün

düşmanca niyetleri yalancı çıkaran bir vurdumduymazlık saklıydı

sanki. Ama Will’in yüreğinde giderek şiddetlenen dehşet hissinin

nedeni de yine aynı vurdumduymazlıktı. Savaşçı, kızın tepesinde

durup, kılıcını havaya kaldırdı. Evanlyn, ağzını dehşetle açmış ama

sesi çıkmamıştı. Will, çarpık bacaklı tıknaz savaşçının kızı sinek

gibi öldürebileceğini kavramıştı.

Çocuğun elleri kendi kendilerine harekete geçmiş, savaşçı daha

elini kılıcının kabzasına attığı anda okunu kirişe yerleştirmişti bile.

Kıvrımlı kılıç havalandı ve öldürücü darbeden korunmak üzere elini

anlamsızca kaldıran Evanlyn, karın üstünde köşesine büzüldü. Bir

anda ağaçlıktan çıkan Will, zihni hızla durumu tartarken yayı ardına

dek gerip nişan aldı.

Öldürücü bir atış olmayacaktı. WiH’in okları, her ne kadar uçları

ateşte sertleştirilmiş de olsa, sivri uçlu sopalardan fark sızdı.

Savaşçının vücuduna nişan alması halinde, adamın üstündeki kalın

kürkler ve deri yelek, okun vücuduna saplanmasını engelleyecekti.

Adamın korunmasız olduğu tek bir nokta vardı. Kolu yukarı

kalkınca kalın kürklü kıyafeti sıyrılmış, çıplak bileği açığa çıkmıştı.

Will, tüm bunları nişan alıncaya dek geçen kısa sürede aklına

kaydetmişti. Adamın bileğini hedefleyerek okun ucunu hafifçe

yukarı çevirdi ve nefesini kontrol ederek oku bıraktı.

- 74 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Hafifçe tıngırdayan yaydan fırlayan hafif ok, aradaki meşa leyi

aşarak hızla savaşçının bileğine gömülüverdi.

Will, elleri o çok iyi hatırladığı şekilde hareket edip, yayına

sürdüğü diğer oku ilkinin arkasından gönderirken acı dolu, boğuk

bir çığlık çalındı kulağına. Liderin elinden düşen kılıç, Evanlyn’in

kolunu kılpayı sıyırdı ve kız irkilerek geriledi. Bu arada ikinci ok,

elinden kanlar damlayan savaşçının kalın kürklü kıyafetinin kol

kısmına zararsızca saplanmıştı.

Gafil avlanıp şaşkına dönen adam, buna rağmen içgüdüsel olarak

okun geldiği yöne döndü ve ikinci oku atan Will’in hareketini fark

etti. Hiddetli bir tavırla yaralı bileğini bıraktı ve sol eliyle

kemerinden uzun bir hançer çıkardı. Adamlarına Will’i takip

etmelerini emretti. İsimsiz saldırganın peşinden koşmaya

başladığında, Evanlyn, aklından uçup gitmiş gibiydi.

Yüzünü kılpayı sıyırıp eği lmesine neden olan üçüncü ok, ya -

vaşlamasına neden oldu. Ama hemen arkasından hızını arttırdı; bu

kez peşinde iki de adamı vardı. Bu sırada dördüncü savaşçının

Evanlyn’e yaklaştığım fark eden Will’in yüreği sızladı.

O yana doğru umutsuzca bir ok daha gönderdi ama boşuna

uğraştığının farkındaydı. Üzerine gelmekte olan savaşçıya döndü ve

kullanışsız yayı yere bırakarak, kemerindeki bıça ğına uzandı.

Ve sonra, geçmişten gelen bir ses duydu; Redmont Kalesi ’nin

etrafında zaman geçirmiş olanlara korkutucu bir biçimde tanı dık

gelen bir sesti bu.

Arkasında bir yerlerden gelen derin tıngırtıyı, muazzam bir hızla

seyreden ağır bir okun havayı yarıp geçen vızıltısı takip

~ 75

JOHN FLANAGAN

etti. Hedefini bulan oktan çıkan “çatırtı”, Will’in kulağına kadar

geldi.

Kara gövdeli, gri tüylü ok, Will’in üzerine gelen savaşçının

göğsünde bir anda belirmiş gibi duruyordu. Savaşçı, sırt üstü

devrildi. Bir tıngırtı-vızıltı-çatırtı sesi daha duyuldu ve ikinci

savaşçı da devriliverdi. Bunun üzerine üçüncü savaşçı, arkası nı

dönüp kampın diğer ucunda bağlı duran atlara doğru koşmaya

başladı. Duyduğu süratli toynak sesleri Will’e, esrarengiz

nişancıyla karşılaşmak istemeyen diğer iki adamın tabanları çoktan

yağladıklarını söylüyordu.

Aklı karışan Will, duraksadı. İçten içe neler olduğunu biliyordu

aslında. Ama ipuçlarını bir türlü bir araya getiremiyordu. Arkasını

dönerek otuz metre kadar gerisinde, kirişinde yeni bir ok bulunan

kocaman yayını hazırda tutan, gri pelerinli belli belirsiz şekle bir

göz attı.

“Halt?!” diye bir çığlık attı çatlayan sesiyle. Ona doğru ko-

şarken, birden Evanlyn’in tehlikede olduğunu hatırladı. Arkasını

döndüğünde çeliğin çeliğe sürtünme sesi çalındı kulağına. Evanlyn

düşen kılıcı kapıp, ilk darbeyi savuşturmuştu.

Ama yalnızca geçici bir kurtuluştu bu, zira kızın elleri birbirine,

vücudu ise sıkıca ağaca bağlıydı hâlâ. Evanlyn’i işaret edip

anlamsız sesler çıkararak bağırdı Will; çaresizlik içinde Halt’a

okunu fırlatmasını işaret ediyordu. Ancak Orman Muhafızı’mn

görüş alanının, önündeki ağaçlar nedeniyle kapalı olduğunu fark

etti.

Derken çırpınan kızla saldırgan arasına bir başkası girdi. Uzun

boylu, iriyarı savaşçı, zincir zırh ile göğsünde meşe yaprağını an -

dıran tanıdık bir sembol bulunan, beyaz bir tunik giyiyordu.

- 76 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Savaşçının uzun ve düz kılıcı, savrulan palayı karşıladı. Hemen

ardından kendisini Evanlyn ile saldırganın arasına attı ve göz

kamaştırıcı birkaç kılıç darbesinin ardından rakibini kızdan

uzaklaştırdı. Karşısındaki silahşörden daha yetenekli olduğu

ortadaydı. Bunun üzerine rakibi gerilemeye başladı; yenemeyeceği

bir düşmanla karşı karşıya olduğunu fark eden adam, üst üste inen

darbeleri savuşturmada giderek yetersiz kalıyordu. Acemice hareket

edip, kıvrımlı kılıcıyla öne atıldı ve Horace’ın yana çekilerek

kolayca savuşturduğu hamle sonunda dengesini kaybederek

tamamen savunmasız kaldı...

“Onu öldürme sakın!” diye seslendi Halt, tam zamanında.

Böylece Horace bileğini, kılıcın keskin olmayan yüzünü adamın

kafasına vuracak şekilde çeviriverdi. Bilincini kaybeden savaşçı,

sırtüstü yere yığıldı.

Çok şanslı bir savaşçıydı aslında.

“Onu tutsak alacağız,” dedi Orman Muhafızı kibarca. Üzerine

atılıp beline sarılan ufak tefek çocuktan dolayı birkaç adım geriledi;

öğretmeni, akıl hocası ve arkadaşına umursamazcasına sarılan Will,

ağlayıp mırıldanıyordu. Çocuğun omzunu nazikçe pışpışlayan Halt,

yanağından aşağı yuvarlanan gözyaşı damlası karşısında şaşkına

dönmüştü.

Bu arada Evanlyn’in bağlarını kılıcının ucuyla kesen Horace,

kızın ayağa kalkmasına yardımcı oldu.

“İyi misin?” diye sordu, endişeyle. Kızın bir şeyi olmadığını

kavrayınca,

yüzüne

kocaman

bir

tebessüm

yayılmasını

engelleyemedi.

“Ah, Horace, neyse ki buradasın!” diye ağlayan Evanlyn,

kollarını onun boynuna dolayıp, yüzünü göğsüne gömdü. Ho-

- 77 -

JOHN FLANAGAN

race bir an için ne yapacağını bilemedi. Kıza sarılmak istedi ama

kılıcı hâlâ elindeydi ve duraksadı. Birden kararını verdi. Kılıcını

yere bırakıp kollarıyla kızın yumuşak bedenini sardı ve saçlarıyla

cildinin harika kokusunu içine çekti.

Horace’m yüzündeki tebessüm, giderek yayılıyordu; aklın dan

bile geçirmediği bir duruma düşmüştü. Bir kahraman ol manın

birtakım getirileri olduğunu kavrıyordu artık.

~ 78 ~

U T T orace’ın Galya’da gerçekten de bir kahraman olduğu -

X Anu mu söylüyorsun?” diye sordu Will kuşkuyla. Halt ile

Horace’m ona şaka yapıp yapmadıklarından emin olamıyordu. Ama

kır saçlı Orman Muhafızı, ciddiyetle başını sallıyordu.

“Değişmez bir saygı abidesi,” dedi. Kas yığını genç savaşçıya

dönen Evanlyn, hafifçe onun eline dokundu.

“Buna inanırım,” dedi. “Beni öldürmeye çalışan Temuçi as -

kerinin hakkından nasıl geldiğini gördünüz mü?” Kızın gözleri

olağandışı bir sıcaklıkla parlıyordu ve bunu fark eden Will’in içini,

eski dostuna karşı ani bir kıskançlık dalgası kaplayıverdi. Hemen

sonra kendine gelerek bu değersiz düşünceyi attı aklından.

Halt, Temuçi kamp alanının yakınlarında kalmak isteme mişti.

Sonuçta ana kuvvetin ne kadar uzakta olduğunu bilmiyorlardı ve

kaçan iki adamın takviye kuvvetlerle geri dönmesi riskini almaya

gerek yoktu.

Halt ile Horace’m ülkeye girdikleri yoldan geri dönüp, Te-

- 79

JOHN FLANAGAN

muçi saldırısına dair ilk kanıtları ele geçirdikleri sınır geçidine

geldiler. Gün ortasında kendilerine, kimse tarafından görülme den

yolu gözleyebilecekleri bir tepeyle yassı bir çukur buldular. Halt,

bir sonraki hamlelerine karar verirken, orada kamp kurma kararı

aldı.

Bir çam koruluğuyla gizlenen küçük bir ateş yakarak yiye cek bir

şeyler hazırladılar.

Evanlyn ile Will, Orman Muhafızı’nın hazırladığı lezzetli

güvece kelimenin tam anlamıyla saldırdılar. Bir süre için, yalnızca

yemek sesleriyle bozulan kısa bir sessizlik yaşandı.

Yemeğin ardından birbirlerine, Uthal Ovaları’nda Wargal

ordusu ile yapılan son çarpışmadan bu yana başlarına gelen olayları

aktardılar. Halt, Horace’ın korkunç Lord Morgarath’ı yendiği

düelloyu anlatırken, Will şaşkınlıktan ağzı açık bir şekilde

dinliyordu.

Horace oldukça utanmış gibiydi ve bu durumu sezen Halt,

hikâyesini daha neşeli bir sesle anlatmaya başladı. Şakayla karışık,

çocuğun rakibini at sırtından indirmek üzere son bir denemede

bulunayım derken, tökezleyip Morgarath’ın savaş atının altına

düştüğünü söyledi. Kızaran savaşçı çırağı, kullandığı o son

hamleyi, yani çifte bıçak savunmasını Gilan’dan öğrendiğine,

Keltika’dan geçtikleri sırada hamleyi Will ile saatlerce

çalıştıklarına dikkat çekti. Sanki elde ettiği bu başarıda Will’in de

payı varmış gibi konuşuyordu. O konuşurken kütüğün tekine

rahatça sırtını yaslayan Will’in aklından, Horace’ın ne kadar

değişmiş olduğu geçiyordu. Şatoda birer yetim olarak büyürlerken

en büyük düşmanı olan Horace, şimdi en yakın dostu olup çıkmıştı.

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Eh, en yakın arkadaşlarımdan biri, diye düşündü, tüylü bir

kafanın omzuna dokunduğunu hissederek. Dönüp uzattığı eliyle

Çekici’nin kulaklarını okşadı ve kulaklarının arasındaki bölgeyi

hayvanın sevdiği gibi kaşıdı. Çekici, efendisinin tema sı karşısında

keyifle hırıldadı. Tekrar bir araya gelmelerinden bu yana, Will'den

birkaç metreden fazla uzaklaşmıyordu.

Kamp ateşinin üzerinden Will ile Çekici’ye bir göz atan

1

lalt, belli etmeden gülümsedi. Nihayet çırağını bulmuş

olduğu için çok rahatlamıştı. Kendi kendini suçladığı günler geride

kalmıştı artık; Will’in de içinde olduğu kurt gemisinin Araluen

kıyılarından ayrılışını izlediği günden bu yana geçen aylar boyunca

çok acı çekmişti. Başarısız olmuş, adeta Will’e ihanet etmiş gibi

hissetmişti kendini. Artık çocuk yanında ve güvende olduğu için

derin bir rahatlama duymuştu. Bir önceki gün yaşanan olaylar

zihnine yeni bir endişe düşürmüştü açıkçası ama bu, şimdilik bir

kenarda bekleyebilirdi. Önce yeniden bir araya gelmelerini

kutlamalıydılar.

“Şu atını bir iki dakikalığına diğerlerinin yanma gitmeye ikna

edebilir misin acaba?” dedi sahte bir sertlikle. “Aksi takdirde

kendini bizden biri sanmaya başlayacak.”

“İzlerinizi ilk bulduğumuzdan bu yana Halt’u çılgına çevir di,”

dedi Horace, sohbetin kendi serüvenlerinden uzaklaşma sına

sevinerek. “Kokunu almış ve takip ettiğimiz kişinin sen olduğunu

anlamış olmalı; gerçi Halt bunun farkına varmadı ya, neyse.”

Halt, ters bakışlarla Horace’ı süzdü. “Halt farkına varmadı, öyle

mi?” diye tekrar etti, “ama sen fark ettin sanırım?” Horace, omuz

silkip “Ben yalnızca bir savaşçıyım,” diye

JOHN FLANAGAN

yanıtladı. “Akıl yürütmem gerekmiyor. O işi siz Orman

Muhafızlan’na bırakıyorum.”

“Durumun beni şaşırttığını itiraf etmeliyim,” dedi Halt. “Bir

Orman Muhafızı atının o şekilde davrandığına daha önce hiç şahit

olmamıştım. Sakinleşip sessiz olmasını emrettiğimde bile, hayvanın

aklını kurcalayan bir şey olduğunu görebiliyordum. Ağaçların

içinden çıkıp okunu fırlattığında, peşinden koşturacak sandım.”

Will, vücuduna yaslanan tüylü kafayı okşadı. Tebessümü tüm

yüzüne yayılmıştı. Artık Halt yanında, en yakın dostlan da etrafında

olduğu için bir kez daha güvende hissediyordu kendini; bir seneyi

aşkın süredir keyfini çıkarmaktan mahrum kaldığı bir histi bu.

Halt’un memnuniyeti karşısında rahatlayarak ustasına gülümsedi.

Evanlyn, Beyaz Fırtına Denizi boyunca yaptıkları seyahatleri ve

Hallasholm’a varıncaya dek gerçekleşen olayları diğerlerine

aktarmıştı.

Kız, Will’in azgın Beyaz Fırtına’dan kaçarak sığındıkları çorak

adadaki soğuk, dumanlı kulübede kurt gemisi kaptanı Slagor’a

verdiği dersi anlattıkça, Horace, hayran hayran arkadaşını

seyrediyordu. Halt ise çırağına ciddi bir bakış fırlatıp başını öne

doğru sallamakla yetinmişti. O tek hareket, Will için başkalarından

gelecek sayısız övgüden daha önemliydi. Özellikle Hallasholm’da

başlarına gelenler ve sonrasında kendisini kaptırmış olduğu sıcakotu

bağımlılığından pek hoşnut olduğu söylenemezdi. Halt’un onu kı -

nayacağından korkmuştu, ancak Evanlyn onu köle barakasında,

aklını yitirmiş ve düşünemez bir halde bulduğunu aktardığında,

Orman Muhafızı yalnızca bir kez daha başını sallamış ve

uyuşturucuya alışmasının sorumlularına bıyık

- 82 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

altından küfretmişti. Gözleri, ateşin üzerinden Will’in tedirgin

bakışlarıyla buluştuğunda, hocasının gözlerinde derin bir keder

okudu Will.

“Tüm bunlara katlanmak zorunda kaldığın için çok üzgünüm,”

dedi Halt, usulca. Will, artık her şeyin yoluna gireceğinden emindi.

İlerleyen haftalar boyunca unutulacak detaylar olacaktı elbette

ama

sonunda

hepsi,

birbirlerinin

başlarından

geçenleri

öğrenmişlerdi işte.

Halt hikâyesinin bir parçasını kendine saklıyordu. Ne Will ne de

Evanlyn, Halt’un sürgüne mahkûm olduğunu ve Orman Muhafızı

Birliği’nden atıldığını biliyordu. Sınırı geçmeden önce Horace’a

söylemiş olduğu üzere, Halt’un henüz konuşmak istemediği bir

konuydu bu.

Gölgeler uzamaya başlarken, Halt bir kez daha el ve ayak -

larından bağlı esirlerinin oturduğu tarafa doğru yürüdü. Önce elleri,

ardından da ayakları olmak üzere ipleri birkaç dakikalı ğına gevşetti

ve ikinci ipi çözmeden önce birincisiyle adamın ellerini yeniden

bağladı. Temuçi savaşçısı, bu geçici rahatlama karşısında hafif bir

memnuniyet hırıltısı koyuverdi. Halt, aynı uygulamaya öğleden

sonra birkaç kez başvurmuş, adamın el ve ayaklarına kan gitmemesi

sonucu sakat kalmasını engellemişti.

Aynı zamanda bağlarının hâlâ sımsıkı olduğunu ve adamın ipleri

gevşetmediğini de anlamış bulunuyordu. Cevap alamayacağını bile

bile, adama ismini ve dâhil olduğu birliği sordu. Kendilerine

verdikleri isimle ‘Halk’ arasında geçirdiği birkaç sene sayesinde

Temuçi lisanını oldukça akıcı bir biçimde ko

~ 83

JOHN FLANAGAN

nuşmasına rağmen, tutsaklarının bunu bilmesi gerekmiyordu.

Dolayısıyla her insanın bildiği ticaret dilini kullandı. Galya, Töton

ve Temuçi dilinden kelimelerin, dilbilgisi hiçe sayılarak kuşdili

misali karışmasından oluşuyordu bu dil.

Temuçi savaşçısı, tahmin ettiği üzere sorularına cevap

vermiyordu. Omuz silken Halt, derin düşünceler içinde oradan

ayrıldı. Ateşin başındaki Horace, dikkatle kılıcını temizliyor ve

yağlıyordu. Nöbet tutan Evanlyn ise tepeye tırmanmış, alt

taraflarında kalan yamaçları gözlüyordu. Yarım saat sonra nöbeti

bir başkasına devredecekti. Aklını kurcalayan sorunla birlikte bir

ileri bir geri yürürken, yanında birisinin olduğunu fark etti Halt.

Başını çevirince, kendi kendine yaptığı yayla saks bıçağını taşıyan

ve Halt’un getirdiği gri benekli Orman Muhafızı pelerinine sarman

Will’i görüp gülümsedi. Çifte bıçak kını, Orman Muhafızları

tarafından dağıtılan demirbaş bir donanımdı ve Birlik’ten atılan

Halt, ona yanında bir km getirememişti. Ancak Will, henüz duru-

mun farkında değildi.

“Sorun nedir, Halt?” diye sordu Will.

Halt volta atmayı keserek çırağıyla yüz yüze geldi; kaşları,

Will’e tanıdık gelen bir kavis çiziyordu.

“Sorun mu?” diye tekrarladı. Kandırılmayı ve dikkatinin

dağıtılmasını reddeden Will, sırıttı. Son bir yıl içinde çok büyümüş,

diye düşündü Halt, bu cevabın onu bir zamanlar şaşırtıp

endişelendirdiğini hatırlayarak.

“Böyle kafesteki kaplan gibi volta attığında, genellikle aklında

bir şeyleri tartıyorsun demektir,” dedi Will. Halt, düşünceli bir

ifadeyle dudaklarını büzdü.

~ 84 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Ve senin de epeyce kaplan görmüşlüğün vardır, öyle değil mi?”

diye sordu. “Kafeste ve özgür olanlardan?”

Will, hafifçe gülümsedi. “Soruma soruyla karşılık ver diğin

zaman, anlıyorum ki bir problemin var,” diye ekledi. Halt nihayet

pes etti. Alışkanlıklarının böyle kolayca anlaşılacak kadar

basitleştiğinden

haberi

yoktu.

Huylarından

bazılarını

değiştireceğine söz verdi kendi kendine. Hemen arkasından da

değişiklik yapmak için fazla yaşlı olup olmadığını merak etti.

“Şey, evet,” diye yanıt verdi. “Aklımda bir şeyler olduğunu

itiraf etmeliyim. Çok önemli değil. Endişelenmene gerek yok.”

“Nedir o?” diye üsteledi Will. Halt başını iki yana salladı.

“Bak işte,” diye açıkladı, “’endişelenmene gerek yok’ de-

diğimde, bu konu hakkında konuşmamıza gerek yok demek

istiyorum aslında.”

“Bunu biliyorum,” dedi hâlâ gülümseyen çırağı. “Ama konu

nedir?”

Derin bir nefes alan Halt, ciğerlerindeki havayı salıverdi. “Bir

zamanlar ne kadar otoriter bir adamdım,” dedi özlemle. Will’in hâlâ

beklentiyle ona baktığını görünce, sonunda insafa geldi.

“Şu Temuçiler,” dedi. “Neyin peşinde olduklarını bilmek

isterdim.” Temuçi savaşçısının elleri kolları bağlı oturduğu tarafa

bir göz attı. “Ve şuradaki dostumuzdan bunu öğrenme şansım yok.”

Will, omuz silkip, “Bu konu bizi gerçekten ilgilendiriyor mu?”

diye sordu. “Bırakalım Skandiyalılar ile Temuçiler birbirlerini

yesinler.”

- 85 -

JOHN FLANAGAN

Halt, çenesini sıvazlayarak çırağının sözlerini aklında tart tı.

“Sanırım şu eski ‘Düşmanımın düşmanı, benim dostumdur’ sözünü

kastediyorsun, öyle değil mi?” dedi. Will bir kez daha omuz silkti.

“Tam olarak öyle düşünmüyordum,” dedi. “Ama durumu gayet

güzel özetliyor, ne dersin? Skandiyalılar şu Temuçiler’le savaşmak

zorunda kalırlarsa, kıyı baskınlarıyla bizleri rahatsız edemezler,

öyle değil mi?”

“Doğru, ama bir yere kadar,” diye kabullendi Halt. “Eskilerin bir

sözü daha vardır: ‘Gelen gideni aratır’. Bunu duymuş muydun?”

“Evet. Yani Temuçiler’in başımıza Skandiyalılar’dan daha

büyük bela açabileceğini mi söylüyorsun?”

“Evet, aynen öyle diyorum. Skandiyalılar’ı mağlup etmeleri

halinde, Tötonya, Galya ve nihayet Araluen’e yönelmemele ri için

önlerinde hiçbir engel kalmayacak.”

“Ama bunun için önce Skandiyalılar’ı yenmeleri gerek, öyle

değil mi?” dedi Will. Skandiyalılar’m vahşi, korkusuz savaşçılar

olduklarım ilk elden biliyordu. Skandiyahlar’ın saldırıya geçen

Temuçi ve batı memleketleri arasında etkili bir tampon bölge

oluşturduklarını ve iki tarafın da savaş nedeniyle ciddi ölçüde

zayıflayarak yakın gelecekte bir tehlike arz edemeyeceğini

görebiliyordu. Mükemmel bir stratejik pozisyon bu, dedi kendi

kendine rahatlayarak. Ancak Halt’un diğer sözleri, keyfinin

kaçmasına neden oldu.

“Merak etme, onları yenecekler. O konuda endişelenme. Vahşi,

kanlı bir savaş olacak ama sonunda Temuçiler galip ge lecektir.”

- 86 ~

A kşam yemeğinden sonra Halt, küçük grubu bir araya

topladı. Akşamın çökmesiyle artan rüzgâr, çam dalla-

rının arasından ürkütücü bir şekilde esiyordu. Aydınlık bir

geceydi ve pelerinlerine sarınarak ateşten arta kalanların et-

rafına oturduklarında, gökteki yarım ay, mükemmel bir bi-

çimde parlıyordu.

“Az önce Will ile konuşuyorduk,” dedi Halt çocuklara. “Ve

konu hepimizi ilgilendirdiğinden, düşüncelerimi sîzlerle pay-

laşmaya karar verdim.”

Horace ile Evanlyn, şaşkınlıkla bakıştılar. Onlar, usta ile çı rak

kaybettikleri zamanı telafi ediyor, diye düşünmüştü. Ama belli ki

ortada başka bir mesele vardı.

“Önce,” diye devam etti Halt, ilgiyi tamamen üstüne çektiğini

fark ederek, “benim amacım seni, Will ve pren...” Evanlyn’in

gerçek unvanını kullanmak konusunda duraksadı. Eve dönünceye

dek kızın takma adıyla yola devam etmesinin daha güvenli olacağı

konusunda hepsi hemfikir olmuştu. “Will’i, Evanlyn’i ve elbette

Horace’ı, sınırdan geçirip

~ 87 -

JOHN FLANAGAN

Skandiya’dan çıkarmaktır. Kaçak esirler olarak Skandiyalılar

tarafından yakalanmanız halinde, başınız büyük derde girecektir.

Ve hepimizin bildiği üzere, tehlike, Evanlyn açısından çok daha

büyük.”

Dinleyiciler başlarını salladılar. Will, Ragnak’ın kızın gerçek

kimliğini, yani Kral Duncan’m kızı olduğunu anlaması ihtimalinden

Halt ile Horace’a söz etmişti. Yüce Kont Vahalara, yani Skandiya

bölgesine egemen olan üç vahşi tanrıya bir kan davası yemini etmiş,

Araluen Krah’mn tüm akrabalarını öldüreceğine dair ant içmişti.

“Öte yandan,” dedi Halt, “Temuçiler’in burada, Skandiya

sınırındaki varlığından da son derece endişeliyim. Yirmi yıldır bu

kadar batıya gelmemişlerdi. Ve son gelişlerinde, tüm batı dünyası

tehdit altında kalmıştı.”

Artık dikkatleri iyice üzerine çekmiş olduğunu görebiliyordu.

Horace ile Evanlyn, oturdukları yerde doğrulup öne eğildiler.

Alevlerin ışığında, genç savaşçının yüzündeki şaşkın bakışları

görebiliyordu.

“Abartıyor olmayasın sakın, Halt?” diye sordu Horace.

Will arkadaşına şüpheyle baktı. “Ben de öyle sandım,” dedi

usulca, “ama abartmıyormuş.”

Halt, başını sertçe sallayarak “Keşke abartıyor olsaydım,” dedi.

Ama Temuçi güçleri hareket halindeyse eğer, bu durum Araluen de

dâhil olmak üzere tüm ülkeler için bir tehdit içeriyor.”

“Geçen sefer ne olmuştu, Halt?” Kaygılandığı sesinden anlaşılan

Evanlyn’di soruyu soran. “Sen de orada miydin? Onlarla savaştın

mı?”

SKANDİYA'Yl KURTARMAK

Halt, duraksadı. Temuçiler hakkındaki deneyiminden söz etmeye

pek istekli değilmiş gibi duruyordu. Ama nihayet kararım vermiş

gibiydi.

“Hem yanlarında hem de sonrasında onlara karşı savaştım,” dedi

açıkça. “Bazı bilgileri elde etmek istiyorduk ve ben de bunun için

görevlendirilmiştim.”

Horace, kaşlarını çatıp, “Ne gibi?” diye sordu. “Orman Mu -

hafızları bir grup vahşi süvariden ne öğrenmeyi umut edebilir ki?”

Horace’m Orman Muhafızları Birliği’niıı abartılı bir bilgi dağarcığı

olduğuna dair görüşleri, oradaki herkesçe biliniyordu. Orman

Muhafızları’mn bilinmeye değer her şeyi bildikle rine inanıyordu

çocuk.

“Yaylarını nasıl yaptıklarını öğrenmek istemiştiniz, değil mi?”

dedi Will, birden. Süvarilerin taşıdıkları yaylan ve bun ların kendi

yaylarına ne kadar benzediklerini düşündüğünü hatırlıyordu. Halt,

dönüp başım salladı.

“Bu, işin bir parçasıydı. Ama daha da önemli bir şey vardı.

Ellerindeki aygır ve kısrakların bazılarını değiş tokuş etmek üzere

gönderilmiştim. Bugün kullanmakta olduğumuz Orman Muhafızı

atları, esasen Temuçi sürülerinde doğmuştur,” diye açıkladı.

“Eğimli yaylarını oldukça ilginç bulmuştuk, ancak yapımlarının ne

kadar zor olduğunu ve ne kadar zaman aldığını düşündüğünde,

performans anlamında bizim uzun yaylarımızın çok da üstüne

çıkamıyordu. Ama at meselesi, bambaşka bir şeydi.”

“Değiş tokuş yapmak niyetindeler miydi, peki?” diye sordu Will.

Konuşurken, birkaç adım arkasında duran tüylü minik atını

incelemek üzere dönmüştü. Sahibinin yüzünü ona çevir

- 89 -

JOHN FLANAGAN

diğini fark eden Çekici, hafifçe kişnedi. Temuçi kampında gör düğü

atları bariz bir şekilde andırıyordu midillisi.

“Değillerdi!” diye başını salladı Halt. “Damızlık sürüleri, bir

hazine gibi kilit altındaydı. Herhalde adım, Temuçi ülkesinde at

hırsızlığından arananlar listesinde hâlâ duruyordur.”

“Atları çaldın mı yani?” diye sordu Horace, onaylamaz bir ses

tonuyla.

Halt, cevap verirken gülümsemesini gizledi.

“Arkamda adil bir ücret bıraktım,” dedi. “Temuçiler bu ko nuda

farklı

düşünüyordu.

Mallarını,

hiçbir

ücret

karşılığında

satmayacaklardı.”

“Her neyse,” dedi Will sabırsızlıkla, atların çalınıp çalınma-

dıkları konusunu bir tarafa bırakarak, “orduları işgale başladığında

ne oldu? Nereye kadar ilerlediler?”

Halt, kavrulmuş bir sopanın ucuyla aralarındaki küçük kor yı -

ğınını, kızıl közlerin içinde birkaç alev titreşinceye dek eşeleye rek,

“O zamanlar hedefleri güneydeydi,” dedi. “Ursali Devleti ile Orta

Krallıklar kısa zamanda istila edildi. Kimse onları durdura -

mıyordu. Son derece kuvvetlilerdi; çok süratli, gözüpek askerleri

vardı ama en önemlisi, inanılmaz derecede disiplinliydiler. Büyük

bir ekip halinde savaşır, ama rakipleri karşısında daima birer düzine

savaşçıdan oluşan küçük birlikler kullanırlardı.”

“Bunu nasıl yapabilirler ki?” diye sordu Evanlyn. Babasının

ordularıyla, bir komutanın savaş başladıktan sonra karşı karşıya

kaldığı en büyük problemin, altındaki birliklerin kont rolünü elinde

tutmak ve onlarla iletişim kurmak olduğunu bilecek kadar haşır

neşir olmuştu. Kızı izleyen Halt, sorusunun arkasında yatan

profesyonel merakı fark etmişti.

~ 90 ~

SKANDİYA'Yl KURTARMAK

“Ordunun merkez karargâhındaki komutanın, tüm birliklere

ortak manevraları emretmesini sağlayan bir işaret sistemleri var,”

dedi kıza. “Renkli bayrakları farklı şekillerde kullanmaya dayalı,

karmaşık bir sistem. Geceleri bile kullanılıyordu. Karanlıkta

bayrakların yerini renkli fenerler alıyordu. İşin doğru su, okyanusa

doğru ilerledikleri sırada, önlerinde durabilecek tek bir ordu bile

bulunmuyordu.”

“Tötonya’nm kuzeydoğusundan girip, Galya’nın içinden

geçtiler. Karşılarına çıkan bütün orduları yendiler. Birkaç kez

sayıca kendilerinden son derece üstün ordularla karşılaştılar, ancak

olağanüstü taktik ve disiplinleri sayesinde onları da yendiler.

Nihayet durduklarında, Galya kıyılarıyla aralarında at sırtında üç

günde gidilebilecek mesafe kalmıştı.”

“Onları durduran neydi?” diye sordu Will. Halt, Temuçi or-

dusunun çetin istila hikâyesini aktarırken, genç dinleyicileri gözle

görülür bir şekilde buz kesmişti. Sorulan soru üzerine, Orman

Muhafızı bir kahkaha patlattı.

“Politika,” dedi. “Ve bir tabak tatlı su istiridyesi.”

“Politika mı?” Horace tiksintiyle homurdandı. Bir savaşçı olarak

politikadan da politikacılardan da hiç hoşlanmıyordu.

“Aynen öyle. Bu durum, Mat Tik Şa’şan iken, yani Temuçiler’in

en rütbeli lideriyken gerçekleşti. Temuçiler arasında, oldukça

istikrarsız bir rütbedir Şa’şanlık. En güçlü asker tarafından elde

edilir ve eceliyle ölen Şa’şan, yok denecek kadar azdır. Gerçi

görünen o ki, Mat’lik yatağında öldü,” dedi.

“Sonuç olarak, bu rütbenin olası adaylarına memleket ten uzak

kalmalarını sağlayacak görevler verilmesi doğaldı. Mat’lik’in

kardeşi, yeğeni ve ikinci dereceden kuzeni en önde

- 91

JOHN FLANAGAN

gelen adaylar oldukları için, Mat’lik onların orduyla uzaklara

sürüklenmelerini sağlamıştı. Böylece başına üşüşüp ona sıkın tı

vermelerini engelliyor, aynı zamanda birbirlerine göz kulak

olmalarını da sağlıyordu. Doğal olarak adaylar birbirlerine hiç

güvenmiyordu.”

“Ordunun kontrolünü onlara vermek tehlikeli değil miydi?” diye

sordu Will. Halt, bunun güzel bir soru olduğunu işaret etti.

“Normal şartlar altında, olabilirdi. Ama komuta yapısı,

hiçbirinin kontrolü tam olarak elinde tutamayacağı şekilde

tasarlanmıştı. Mat’lik’in kardeşi Twu’lik, askeri stratejiden

sorumluydu. Yeğeni hazine sorumlusu, kuzeni ise levazım gö -

revlisiydi. Yani, biri askerleri yönetiyor, biri besliyor biri de

paralarım ödüyordu. Ordu, her birine eşit derecede sadıktı. Bu

şekilde, her biri diğerini kontrol altında tutuyordu.”

“Peki, şu istiridye meselesi nedir?” diye sordu Horace. Yemek,

daima ilgisini çeken bir konu olmuştu. Ateşin başına ye niden

yerleşen Halt, sırtım bir kütüğe yasladı.

“Mat’lik, istiridyeye çok düşkünmüş,” dedi dinleyicilerine. “O

kadar ki, akılsızca davranıp sezonu gelmeden karısına koca bir

tabak istiridye yemeği hazırlatmış. Belli ki bazıları bozuk çıkmış ve

Şa’şan yemeğini yerken ağır bir nöbet geçirmiş. Çığlıklar atıp

boğazını yırtmış ve yere devrilip derin bir komaya girmiş. Sonunda

ölmek üzere olduğu anlaşılmış.”

Haberler orduya ulaştığında, üç lider adayı doğal olarak

Şa’şan’ın sarayına zamanında dönememişler. Lider, kıdemli Şanlar

arasında yapılacak bir seçim sonucunda belli olacakmış ve

rüşvetleri dağıtıp oyları satın almak üzere zamanında geri

dönemezlerse, ödülü bir başkası kapacakmış.”

- 92 ~

SKANDİYA’Yl KURTARMAK

“Yani istilaya öylece son mu vermişler?” diye sordu Will. “Hem

de o kadar ilerledikten sonra?”

Halt, soruyu hafife aldığını gösteren bir işaret yaptı.

“Ordu komutanları pratik düşünüyordu,” dedi. “Galya kaç-

mıyordu ya. Savaşa savaşa oraya kadar gelebildiklerine göre,

istedikleri zaman yine gelebilirlerdi. Ama liderlik şansı ayaklarına

yalnızca bir kez gelecekti.”

“Yani batı yarıküre, bir tabak bozuk istiridye tarafından mı

kurtarıldı?” dedi Evanlyn. Kır saçlı Orman Muhafızı, acıma sızca

sırıttı.

“Tarihin sıklıkla bozuk istiridye gibi önemsiz şeyler tarafın dan

yazılıyor olması ne şaşırtıcı bir şey,” dedi kıza.

“Bütün bunlar olup biterken sen neredeydin, Halt?” diye sordu

Will, ustasına.

Halt, hatıraları aklına gelince yeniden gülümsedi. “Sanırım şu

asla unutamayacağınız anlardan birini yaşadım,” dedi. “Ya nımda

küçük bir at sürüsüyle...” Duraksayıp Horace’a şüpheyle baktı,

“yani yeni satın almış olduğum atlarla uzaklaşmıştım ve bir Temuçi

devriyesi de hemen arkamdaydı. Üstelik aradaki mesafe de hızla

kapanıyordu. Bir sabah, birdenbire peşimi bırakıp doğuya,

memleketlerine döndüler.”

Hikâyesini bitirdiğinde kısa bir sessizlik anı yaşandı. Halt, bir

sonraki sorunun Will’den geleceğini adı gibi biliyordu. Nitekim,

hayal kırıklığına uğramadı.

“Yeni Şa’şan kim oldu peki?” diye sordu çocuk. “Kardeş mi,

yeğen mi yoksa kuzen mi?”

“Hiçbiri,” dedi Halt. “Seçimleri, Temuçi anayurdunun do -

ğusunda kalan ülkelerle ilgili planları olan, beklenmedik bir

JOHN FLANAGAN

aday kazandı. Diğer üçü, batıdaki görevlerini yarıda bıraktıkla rı

için idam edildiler.” Peşinden gelen süvarilerin takibi aniden

bırakıp, kaçmasına izin verdikleri o günü çok iyi hatırlıyordu.

Düşünceli bir tavırla ateşi yeniden eşelemeye başladı.

“Ve şimdi geri döndüler,” dedi düşünceli bir sesle. “Acaba

kafalarında neler var?”

- 94 ~

rtesi sabah kampı erkenden toplayarak, onları bir kez daha

E

sınırın ötesine taşıyacak olan geçide yollandılar. Horace,

l'vanlyn’e Depamiuex’min siyah savaş atma binmesini öner-

mişti. Evanlyn, atın Vurucu’dan çok daha görkemli bir binek

olduğunu söyleyip itiraz edince, utangaç utangaç gülümsedi

savaşçı çırağı.

“Olabilir. Ama ben Vurucu’ya alışkınım, o da beni tanıyor.”

Böylece sorun halloldu. Esirlerini ise Temuçi kampından aldıkları

atlardan birine bindirdiler. Bir diğer Temuçi midillisi ise, şimdiye

dek Çekici tarafından taşınan çantayla erzağı taşıyordu. Minik

Orman Muhafızı bineği, doğal olarak uzun zamandır ayrı kaldığı

efendisini gururla taşıyordu sırtında.

Tepenin dibindeki ağaçlığa yaklaştıklarında, Çekici başını

sallayıp kişneyerek, memnuniyetini bir kez daha gözler önüne serdi.

Halt, dönüp gülümsedi.

“Onun mutlu olmasından çok memnunum,” dedi, “ama umarım

eve dönene kadar böyle davranmaz.”

Yanıt olarak sırıtan Will, minik alın tüylü boynunu okşamak

~ 95

JOHN FLANAGAN

üzere öne eğilerek “Yakında sakinleşir,” dedi. Çekici, çocuğun

teması üzerine hareketlenerek başını sağa sola savurdu. Bu kez

Abelard da şaşırtıcı bir biçimde arkadaşına katılmıştı.

“Benim atıma da bulaştırdı,” dedi Halt şaşkınlıkla. Abelard’ı

usulca fısıldadığı bir kelimeyle yatıştırıp, yeniden Will’e döndü.

“Atlar arasında oldukça popülersin sanırım. Bana kalırsa...” Birden

sesi kesildi ve cümlesini bitiremedi. Will, ustasının gerilip dikkat

kesildiğini fark etti ve gri pelerinli Orman Muhafızı, her iki

taraftaki ağaçlara göz atarak atının sırtında iki büklüm oldu.

“Lanet olsun!” diye mırıldandı, usulca. Esirle birlikte arka-

larından at süren Horace ile Evanlyn’e döndü. Ancak tek ke lime

edemeden ağaçların içinden çıkıp arkalarında beliren bir grup

silahlı savaşçı, kaçış yollarını kapattı.

Halt, ikinci bir grup daha ağaçların arasından çıkıp etrafla rını

sardığında, tekrar süratle öne uzandı.

“Skandiyalılar!” diye bağırdı, sessiz savaşçıların boynuzlu

miğferleriyle yuvarlak, tahta kalkanlarını tanıyan Will. Halt’un

omuzları, tiksintiyle çöktü.

“Evet. Atlar bizi uyarmaya çalıştı. Ben de Çekici’nin olağandışı

tavırlarına o kadar dalmıştım ki, farkına varamadım.” Çift uçlu bir

savaş baltasını sağ omzunda gelişigüzel taşıyan, koca boynuzlu bir

miğfer takmış, iri kıyım bir adam öne çıktı. Halt, çeliğin deriye

sürtünmesinden çıkan o uğursuz sesi duyunca, arkasındaki

Horace’m kılıcım çektiğini fark etti. Arkasını dönmeden konuştu.

“Kaldır şunu, Horace. Sayıları çok fazla, senin için bile.”

Horace hareketlenirken, dev balta da aniden saldırı pozis-

~ 96 -

SKANDİYA’YI KURT ARMAK

yonuna geçmişti. Skandiyalı, silahı oyuncakmış gibi rahat bir

şekilde tutuyordu. Adam konuşmaya başlayınca, Will, aşina olduğu

o sesle yerinden sıçradı.

“Kusura bakmazsanız, atlarınızdan inmenizi rica edeceğim.”

Kendini tutamayan Will, “Erak!” dedi. Ona bir adım yaklaşan

adam, hemen önündeki pelerinli şekle bir göz attı. Kapüşonu

yüzünü gizlediği için Will’i tanıyamamıştı. Artık oğlanın yüz

hatlarını seçebiliyordu ve atlılardan bir diğerini daha tanıdığını fark

edince, kaşları çatıldı. Pelerinine sarılı duran Evanlyn’i de ilk

görüşte tanımamıştı. Ancak artık kızın o olduğundan emindi. Bıyık

altından usulca küfrettikten sonra toparlandı.

“İnin!” diye emretti. “Hepiniz.”

Onlar atlarından inerken, adamlarına işaret etti. İlgiyle fark

ettiği üzere, beşinci yol arkadaşları atma bağlıydı ve verdiği emre

itaat edemiyordu. Adamlarından ikisine, tutsağı at sırtın dan

indirmelerini işaret etti.

Halt, pelerininin kapüşonunu geriye attı ve Erak, karşısın daki

sakallı, sert yüzü inceledi. Atından indiğinde, özellikle de Erak’ın

iriyarı vücudu karşısında ufak tefek kalıyordu gizemli adam. Will

de kapüşonunu açmaya yeltendi ama Erak, bir el hareketiyle onu

durdurdu.

“Şimdilik dur,” dedi alçak sesle. Aylar önce Hallasholm’dan

kaçan eski esiri adamlarından kaçı tanırdı bilmiyordu, ama şimdilik

içinden bir his, kendini ne kadar az belli ederse, o kadar iyi

olacağını söylüyordu. İkaz edercesine Evanlyn’e dikti gözlerini.

. 97 -

JOHN FLANAGAN

“Sen de öyle,” diye emretti ve kız da başını salladı. Erak

bakışlarını tekrar Halt’a dikti.

“Seninle daha önce karşılaştık,” dedi. Halt, başıyla onayladı.

“Eğer Kont Erak sensen, bataklıkların yanındaki sahilde kısa bir

süreliğine de olsa görmüştük birbirimizi,” dedi. Bunun üzerine

Erak’m gözleri parladı. Hatırasını canlandıran şey, adamın suratı

değil, duruşuydu; vücudunu ve sırtındaki iri yayı taşıma tarzıydı.

Halt, “Hatırladığım kadarıyla aramızda epey bir mesafe vardı,”

dedi.

Erak, homurdanarak, “Ok menzili içinde olduğumuzu ga yet iyi

hatırlıyorum,” dedi. Halt da başım salladı. Orman Muhafızı’nın

yayma ve kemerinde asılı duran ok kılıfına bir daha göz atan

Skandiyalı’nın yüzü, öfkeyle karardı.

“Ve şimdi sen de aynı pis işlere bulaştın,” dedi. “Gerçi bu

ikisinin bu işle alakasını hâlâ çözebilmiş değilim.” Son cümle si

ağzından şaşkınlık dolu bir sesle çıkmış, parmağını Will ile

Evanlyn’e doğru sallamıştı.

Şaşırmış gibi görünme sırası Halt’daydı artık. “Hangi pis işler?”

Erak, tiksintiyle homurdandı. “Seni yayın elindeyken gördüm,

hatırladın mı? Neler yapabileceğini biliyorum. Ve Yılan Geçidi’nde

yaptıklarına da şahit oldum.”

Halt, Skandiyalı’nm neden söz ettiğini anladı. Sınırdaki kü çük

garnizonda bulunan cesetlerin perişan görüntülerini hatır ladı.

Skandiyalı’nın sözünü ettiği geçit, orası olmalıydı. Gami -

zondakilerin okçular tarafından öldürülmesi bir yana, Halt’un

nişancılığından haberdar olan Erak, hiç de mantıksız olmayan, hızlı

bir yargıya varmıştı.

~ 98 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Biz yapmadık,” dedi Halt, başını iki yana sallayarak. Öne

doğru bir adım attı Erak.

“Öyle mi? Adamları gördüm. Hepsi okla vurulmuş. Ve izlerinizi

buraya kadar takip ettik.”

“Olabilir,” dedi Halt sakin bir dille, “ama eğer iz sürmekten

biraz olsun anlasaydınız, yolda birbirinden farklı iki iz gru bu

olduğunu görürdünüz. Geçide vardığımızda garnizondaki adamlar

zaten ölmüştü. Ve biz de önümüzdeki izleri takip ettik;

adamlarınızı öldürenlerin izlerini.”

Erak, duraksadı. O, bir izci değil gemi kaptanıydı. Yanında

getirdiği adamlardan birinin az da olsa av tecrübesi bulunuyordu. İz

sürme konusunda Orman Muhafızlarının esrarengiz yeteneklerine

sahip olmasalar dahi, adamının iki ayrı izden söz ettiğini

hatırlıyordu şimdi.

“O zaman,” dedi, bu beklenmedik yanıt karşısında serseme

dönerek, “siz yapmadıysanız, kim yaptı bunu?”

Halt, parmağını esire doğru savurarak, “O ve arkadaşları,” dedi.

“Dün karşımıza çıkan bir Temuçi keşif grubuna dâhildi. Büyük bir

kuvvetle sınır garnizonuna saldırıp içlerinden altısını Skandiya’ya

soktular.”

“Temuçi diyorsun, ha?” diye sordu Erak. Doğulu savaşçılardan

haberi vardı elbette, ancak uzun zamandır bu kadar batıya

geldikleri görülmemişti.

“Birkaç tanesini öldürdük,” dedi Halt. “İkisi kaçtı ve bunu da

yakaladık.”

Erak, etrafını saran iriyarı kuzeylilere öfkeli bakışlar fırla tan,

elleri önden bağlı esirin yanına doğru yürüdü. Adamın do nuk hatlı

kahverengi yüzünü ve üzerindeki kürkleri inceledi.

- 99 -

JOHN FLANAGAN

“O bir Temuçi, tamam... ama burada ne arıyor acaba?” diye

sordu, neredeyse kendi kendine konuşarak.

“Ben de bunu merak ediyorum,” diye cevap verdi Halt. Erak,

öfke dolu bir bakış fırlattı Orman Muhafızı’na. Zihninin

bulanmasından nefret ediyordu. Dolambaçsız, basit sorunları tercih

ederdi; geniş baltasıyla çözebileceği türden sorunları.

“Ya sen,” diye çıkıştı, “sen ne arıyorsun burada?”

Halt, Skandiyalı’nm sesindeki öfkeden etkilenmemişe ben-

ziyordu. “Onu almaya geldim,” dedi usulca. Erak gözlerini önce

onun, ardından da yüzü gri benekli kapüşonla hâlâ büyük ölçüde

gizlenen Will’in üstünde gezdirdi. Öfkesi parladığı gibi

sönüvermişti.

“Evet,” dedi daha sakin bir ses tonuyla. “Geleceğini söyle mişti.”

Birçok Skandiyalı gibi, Erak da sadakat ve cesaret kavramlarına

büyük değer veriyordu. Birden aklına bir şey geldi; uzun zamandır

merak ettiği bir şey.

“O sahilde,” dedi. “Bizi orada nasıl buldun?”

“Adamlarından birini geride bırakmıştın,” dedi Halt. “O

söyledi.”

Erak’ın yüzünden Halt’a inanamadığı belli oluyordu.

“Nordel mi? Sana bir şey söyleyeceğine kendini öldürür, daha

iyi.”

“Sanırım bana borçlu olduğunu düşündü,” dedi Halt usulca.

“Ölmek üzereydi ve kılıcını kaybetmişti, ben de ona kılıcını

verdim.”

Erak, konuşmak üzere ağzım açtı, durdu ve tereddüt etti.

- 100 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Skandiyalılar, ellerinde silahları olmadan ölmeleri halinde,

ruhlarının sonsuza dek kaybolacağına inanırlardı. Orman Mu hafızı,

onların bu inancından haberdar gibiydi.

“O zaman ben de sana borçluyum,” dedi Erak sonunda. Bir anlık

suskunluğun ardından “Bunun, içinde bulunduğumuz durumu nasıl

etkileyeceğinden emin değilim gerçi,” diye ekledi. Bağlı bir hayvan

gibi oturan ufak tefek, vahşi Temuçi savaşçısına bakarken,

düşünceli bir ifadeyle sakalını sıvazladı. “Şu herifle arkadaşlarının

neyin peşinde olduklarını hâlâ merak ediyorum doğrusu.”

“Ben de öyle,” dedi Halt. “Arkadaşlarımı sınırdan Tötonya’ya

geçirmeyi planlıyordum. Daha sonra da şu dostumuzla geri gelip

diğer Temuçiler’i bulmayı ve kaç kişi olduklarım öğrenmeyi

düşünüyordum.”

Erak, homurdanarak “Sana bir şey söyleyeceğini mi sanı-

yorsun?” diye sordu. “Temuçiler hakkında pek bilgim yok, ama şu

kadarım biliyorum. Bir kez inat ettiler mi, öldüresiye işkence etsen

bile hiçbir şey alamazsın ağızlarından.”

“Evet. Bunu ben de duydum,” dedi Halt, “ama bir çözüm yolu

var.”

“Öyle mi?” diye aşağılarcasına sordu Erak. “Peki, neymiş bu

‘çözüm yolu’?”

Halt, Temuçi süvarisine bir göz attı. Tartışmalarım büyük bir

ilgiyle izliyordu adam. Halt, onun ticaret dilini bildiğinden

haberdardı ama ortak dilden ne kadar anladığına dair hiç bir fikri

yoktu. Keşif kolunun bir üyesi olarak, muhtemelen duyduklarının

bir kısmım anlıyordu. Kolundan tuttuğu Erak’ı duyma mesafesinin

dışına doğru birkaç adım sürükledi.

“Kaçmasına izin vermeyi düşünmüştüm,” dedi kibarlıkla.

- 101

arın içine atılmış ip yığınının yanında duran Erak, dudak-

K larını büzüp Halt’a döndü.

“Eh, şimdilik haklı çıktın,” dedi. “Küçük dilenci, Olak uyu yor

numarası yapmaya başladığı an sırra kadem bastı.” Son nöbeti

devralan iriyarı Skandiyalı’ya şüpheyle baktı. “Uyuyormuş numarası

yaptın, öyle değil mi?” diye ekledi bir parça alayla.

Savaşçı, teklifsizce sırıtarak, “Mükemmeldim, Kont Erak,” dedi.

“Uyuyan bir adam ancak bu kadar güzel taklit edilebilir. Oyuncu

olmalıymışım.”

Erak, şüpheyle homurdanıp “Şimdi ne yapacağız?” diye sordu

Halt’a.

“Adamımızı izleyeceğim ve beni ana Temuçi birliğine ka dar

götürecek,” dedi Orman Muhafızı. “Dün gece konuştuğumuz gibi.”

“O konu üzerinde biraz düşündüm de,” diye cevap verdi Erak.

“Bir değişiklik yapmaya karar verdim. Ben de seninle geliyorum.”

- 102 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Halt, atların bağlı durdukları yere doğru yürüyordu. Erak’ın

sözleri üzerine durdu ve dönerek kararlı bir şekilde Skandiyalı

liderle yüz yüze geldi. “Bunu dün gece tartışmıştık. Tek başıma

gidersem daha hızlı hareket edeceğim ve daha zor fark edileceğim

konusunda hemfikir olduk.”

“Hayır. O konuda hemfikir olmadık. Sen kendi kendine gelin

güvey oldun,” diye düzeltti Erak. “Hem haklı bile olsan, daha yavaş

ve daha çok gürültü çıkararak ilerleme fikrine alışmak

durumundasın.”

Halt, itiraz etmek üzere nefes aldı, ancak Erak onu durdurdu.

“Mantıklı ol,” dedi. “Olayların bizleri geçici müttefikler haline

getirdiği konusunda hemfikir olmuştuk...”

“Üç arkadaşımı rehin almış olmanın nedeni de bu olsa gerek,”

diye alaylı bir dille araya girdi Halt. Bunun üzerine Erak, omuz

silkmekle yetindi.

“Elbette. Onlar senin geri dönmeni sağlayacak olan güven-

celerim benim. Ama kendini benim yerime koy. Orada bir yer lerde

bir Temuçi ordusu varsa eğer, Yüce Kontuma ikinci elden

duyduğum bir rapor vermek istemem. Gidip kendi gözlerimle

görmek istiyorum. O yüzden de seninle geliyorum. Tutsağın izini

sürmen için sana ihtiyacım olabilir ama kendi başımın çaresine

bakabilirim.”

Halt’un tepkisini görmek için sustu Erak. Orman Muhafızı bir

cevap vermeyince, devam etti. “Rehineler geri dönmeni sağlıyor

olabilir. Ama bana eksiksiz hatta doğru bir rapor vereceğinin hiçbir

garantisi yok.”

Halt, birkaç saniye boyunca bu sözleri aklında tartıyor gibi

durdu. Olası bir çıkış yolu görmüştü.

~ 103 ~

JOHN FLANAGAN

“Pekâlâ,” diye kabul etti. “Ama benimle geleceksen, dönüşümü

garantilemek için arkadaşlarımı rehin almana gerek yok. İkimiz

Temuçi’nin peşinden giderken, bırak onlar sınırın ötesine

geçsinler.”

Gülümseyen Erak, başını iki yana sallayarak “Hiç sanmı yorum,”

diye yanıtladı. “Sana güvenebilmeyi isterim, ama bunun için ortada

hiçbir neden yok, öyle değil mi? Adamlarımın arkadaşlarını

alıkoyduklarını biliyor olmanın, şu tepeyi aşar aşmaz kalbime bıçak

saplama ihtimalini azaltacağım düşünüyorum.”

Halt, masum rolü yaparak ellerini iki yana açtı. “Ger çekten de

benim gibi ufak tefek bir sıçanın senin gibi iri- yarı, cüsseli bir

deniz kurdunu alt edebileceğine inanıyor musun?”

Erak, katı bir ifadeyle gülümsedi. “İhtimal bile vermiyo rum,”

dedi. “Ama bu şekilde geceleri rahatça uyuyabilecek ve endişe

etmeden sırtımı sana dönebileceğim.”

Halt, tebessümüne engel olamayarak “Öyle olsun,” diye

onayladı. “Şimdi, şu izler hâlâ tazeyken yola çıkalım mı, yok sa kar

eriyinceye dek tartışmak mı istersin?”

Omuz silken Erak, “Tartışan sensin,” dedi Halt’a. “Haydi

gidelim.”

İS» --------------- i—

Abelard dik yokuşu dikkatli adımlarla inerken, Halt omzu nun

üstünden geriye baktı. Arkasındaki Erak, Temuçi atının sırtında

durmaya çalışıyordu. Tutsak yaya olarak kaçmıştı ve Halt,

adımlarını yere temkinli basan, tüylü, minik step midil

~ 104 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

lisinin Erak için Horace’ın savaş atlarına kıyasla daha iyi bir binek

olacağında karar kılmıştı. Skandiyalı savaşçılar, âdetleri olduğu

üzere, binek kullanmazlardı.

“Ata binmeyi bildiğini sanıyordum,” diyerek adama meydan

okudu Halt. Bineğinin tüylü yelesine endişeyle tutunan Erak,

hayvanın sırtında yalnızca bilek gücüyle kalabiliyordu.

“Biliyorum dedim,” diye yanıtladı Erak, sıktığı dişlerinin

arasından. “İyi binerim demedim ama.”

Gün boyunca kaçak Temuçi askerinin izlerini takip etmişlerdi.

Yılan Geçidi’nden geçtikten sonra izler, Tötonya sını rından bir yay

çizerek tekrar otuz kilometre kadar Skandiya içlerine giriyordu.

Başını sallayan Halt, firari Temuçi savaşçısının arkasında bıraktığı

hafif izleri aramak üzere, toprağı incelemeye koyuldu.

“Adam çok iyi,” dedi usulca.

“Kim o?” diye sordu Erak; atı tökezleyip birkaç adım yana

kayınca son kelime ağzından kesik kesik çıkmıştı. Halt, takip ettiği

izleri işaret etti. Skandiyalı, onun gösterdiği yere baktı, ama bir şey

göremiyordu.

“Temuçi askeri,” diye devam etti Halt. “İlerlerken bir yan dan da

izlerini kapatıyor. Senin şu adamının onu takip edebileceğini hiç

sanmıyorum.”

İşin kritik noktası da buydu. Halt ile Erak’m önceki gece al mış

oldukları güçlerini birleştirme kararı, ortak gereksinimlerinin bir

sonucuydu. Halt, doğal olarak Temuçiler’in neyin pe şinde

olduklarını bilmek istiyordu. Erak da aynı durumdaydı. Ama onun,

aynı zamanda Halt’un izcilik yeteneklerine ihtiyacı da vardı.

Amatör avcı adamının kapasitesini biliyordu sonuçta.

- 105 -

JOHN FLANAGAN

“Eh,” dedi sallanarak, “burada olma nedenin de bu, değil mi?”

“Evet,” diyen Halt, gülümsedi. “Soru şu ki, sen neden bu-

radasın?”

Erak, akıllıca davranıp bir cevap vermedi. İriyarı Skandiya- lı

kaptan enerjisini, yokuş yukarı çıkarken hiç alışık olmadığı kadar

büyük bir yükün altında zorlanan tüylü atının sırtında kalmaya

harcadı.

Islak topraktan oluşan son birkaç metreyi zorlukla geçerek,

birden zirveye çıktılar. Altlarında derin, geniş bir vadi vardı. Onun

ötesinde de başka tepeler uzanıyordu.

Alt taraftaki geniş düzlükte göz alabildiğine uzanan kamp

ateşlerinden tüten duman huzmeleri, kıvrılarak öğlen havasına

karışıyordu. Ateşler, kubbe şeklindeki binlerce deri çadır tarafından

kuşatılmış durumdaydı. Duman kokuları burunlarına kadar

geliyordu. Çam dumanı gibi hoş kokulu ve baş döndürücü değil,

daha çok buruk ve ekşi bir kokuydu havadaki.

Erak, tiksintiyle burnunu buruşturup “Ne yakıyorlar öyle?” diye

sordu.

“Kuru at gübresi,” dedi Halt, kısaca. “Yakacaklarını yanlarında

taşırlar. Baksana.”

Taze ot arayarak vadi boyunca oradan oraya koşuşturan atları

işaret etti.

“Vay Gorlog’un dişi!” diye bağırdı atların sayısı karşısında

şaşkına dönen Erak. “Kaç taneler?”

“On bin, belki on iki bin,” diye yanıtladı Halt. Skandiyalı, hafif

bir ıslık koyuverdi.

“Emin misin? Nasıl sayabildin?” Mantıklı bir soru değildi

~ 106 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

bu, ama at sürüsünün büyüklüğünden etkilenen Erak, herhangi bir

sebepten çok sırf konuşmuş olmak için sormuştu sorusunu. Halt,

Skandiyalı’yı soğuk bakışlarla süzdü.

“Eski bir süvari numarası,” dedi. “Bacakları sayıp dörde

bölüyorsun.”

Erak, aynı soğuk ifadeyle Orman Muhafızı’na bakarak

“Yalnızca laflıyordum, Orman Muhafızı,” dedi. Halt, onun sert

tavrından etkilenmemiş gibiydi.

“O zaman laflama,” dedi kısaca. Düşman kampını inceler-

lerken aralarında birkaç dakikalık bir sessizlik yaşandı.

“Aşağıda on ila on iki bin tane savaşçı olduğunu mu söylü-

yorsun yani?” diye sordu Erak, nihayet. İnsanın gözünü korku tan

bir rakamdı bu. Skandiya, kendisini sıksa sıksa, bin beş yüz kişilik

bir güç koyabilirdi karşılarına. En fazla iki bin. Yani altı ya da

yediye karşı bir güç dengesi. Ama Halt, başını sallıyordu.

“Ben olsam beş ila altı bin kadar derdim,” diye tahminde

bulundu. “Her savaşçının en az iki atı olur. Muhtemelen dört ila beş

bin kadar da görevli vardır ama onlar savaşmaz.”

Bu biraz daha iyi, diye düşündü Erak. Temuçiler’in üstün lük

oranı, üçe ya da dörde bire inmişti. Biraz daha iyi, diye düşündü.

Çok iyi değil.

Hem de kesinlikle çok iyi değil.

- 107

6iT^urada bekle,” dedi Halt kısaca. “Yakından bakmak

JDüzere aşağı iniyorum.”

“Lanet olsun burada beklemeye,” dedi Erak. “Ben de seninle

geliyorum.”

Erak’la tartışmanın anlamsız olacağını bilen Halt, iriyarı

Skandiyalı’ya bir göz attı. Yine de şansını deneyecekti.

“Herhalde elimden geldiğince sessiz hareket edeceğimi be-

lirtmemin bir faydası olmayacaktır, öyle değil mi?”

Erak, başını hayır anlamında salladı. “Hem de hiç. Düşün-

celerimde değişen bir şey yok. Yüce Kontuma ikinci ağızdan duyma

bir rapor götürmeyeceğim. Bu insanlara yakından bir göz atmak,

neyle karşı karşıya olduğumuza dair bir fikir edinmek istiyorum.”

“Ne ile karşı karşıya olduğunuzu sana ben söyleyebilirim,” dedi

Halt sertçe.

“Kendim göreceğim dedim,” dedi Kont inatla ve kaderine razı

olan Halt omuz silkti.

“Pekâlâ. Ama dikkatli hareket et ve çok fazla ses çıkarma-

~ 108 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

maya çalış. Temuçiler aptal değildir, anlarsın ya. Kampın etra -

fındaki ağaçlara gözcüler yerleştirilmiş, çevreye de nöbetçiler

dikilmiştir.”

“Eh, sen bana nerede olduklarını söylersin ve ben de onlardan

uzak dururum,” dedi Erak, sinirli sinirli. “Gerektiğinde sessiz

durmasını bilirim.”

“Tıpkı ata binmesini bildiğin gibi, sanırım,” diye mırıldandı

I lalt, kendi kendine. Skandiyalı, aldırış etmeden inatçı gözlerle ufak

tefek Orman Muhafızı’nı izlemeye devam etti. Halt, sonunda omuz

silkti. “Pekâlâ, haydi yola koyulalım.”

Atlarım tepenin öteki tarafına bağladıktan sonra ağaçların

arasından aşağı inmeye koyuldular. Birkaç yüz metre gitmiş lerdi ki,

Halt, Skandiyalı’ya döndü.

“Bu dağlarda ayı var mı hiç?”

Yol arkadaşı başını sallayarak “Elbette,” dedi, “ama ortaya

çıkmaları için mevsim henüz çok erken. Neden sordun?”

Halt, derin bir nefes verdi. “Öylesine bir umut işte. Ağaç lara

çarpınca çıkaracağın sesleri duyan Temuçiler’in senin bir ayı

olduğunu sanmaları işimize gelir.”

Erak’ın ağzı, sahte bir tebessümle kıvrıldı. Gözleri, kar ka tlar

soğuk bakıyordu.

“Sen çok eğlenceli bir herifsin,” dedi Halt’a. “Bir ara hatır lat da

beynini patlatayım.”

“Sessizce yapmasını becerebilirsen, hiç itiraz etmem,” dedi

I lalt. Ve arkasını dönüp yokuş aşağı inmeye başladı; ağaçların

arasından bir hayalet gibi geçiyor, bir gölgeden diğerine kayar ken

ne bir çalıya ne de bir ağaç dalına basıyordu.

~ 109

JOHN FLANAGAN

Erak, Orman Muhafızı’nın sessiz hareketlerinden geri kal -

mamaya çalışsa da başarılı olamıyordu. Ayaklarının kara her

basışında, kırdığı her ağaç dalında, Halt’un gerginliği artıyor du. Sol

taraftaki ağaçların arasında bir şey gördüğünde, Temuçi kampına

yaklaştıkları zaman Skandiyalı’yı geride bırakması gerektiğine

karar vermişti. Erak’ın durması için hızla elini kaldırdı. El

hareketinin içerdiği ince mesajı kavrayamayan iriyarı savaşçı,

Halt’un yanma gelinceye dek yürümeye devam etti.

“Ne oldu?” diye sordu Erak. Kendince alçak sesle konuşuyordu

ancak sesi, Halt’un kulaklarına ağaçlarda yankılanan bir böğürtü

gibi geliyordu.

Halt, ağzını Skandiyalı’nın kulağına dayayarak, belli belir siz bir

sesle fısıldadı. “Dinleme noktası. Ağaçların içinde.”

Tanıdık bir Temuçi yöntemiydi bu. Bir birlik gece için kamp

kurduysa, sürpriz bir saldırıya karşı kampın çevresine iki kişi lik

dinleme noktalarından oluşan gizli bir paravan örülüyordu. Geride

bıraktıkları dinleme noktası, Halt ile Erak’ın sol arka taraflarında

kalıyordu. Halt, bir an için yoluna devam etmeyi düşündü ama sonra

bundan vazgeçti. Paravan, genellikle araziye dağınık yerleştirilirdi.

Dinleme noktalarından birini geride bırakmış olmaları, önlerinde

başka bir tanesinin olmadığı anlamına gelmiyordu. Daha fazla

zaman kaybetmeyip, artan karanlığın onları gizleyeceğine de

güvenerek atabilecekleri en sessiz adımlarla oradan ayrılma kararı

aldı. Bu, Temuçi birliğine göz atma fikrinden vazgeçmeleri

anlamına gelecekti ama başka seçenekleri yoktu. Hem zaten Erak

yanındayken, görülmeden- daha doğrusu, duyulmadan - kampa

yaklaşmaları olanaksızdı. Yol arkadaşına doğru eğilerek, usulca

konuştu Halt.

~ 110 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Arkamdan gel. Yavaş hareket et. Ve nereye bastığına dikkat

et.”

Ağaçların altındaki karla kaplı zemin, kuru dallar ve çam

kozalaklarıyla kaplıydı. Aşağı inişleri sırasında Erak ne zaman bir

dala basıp onu kırsa, olduğu yerde irkilmişti Halt.

Halt, ağaçların arasından adeta bir hayalet gibi geçti ve elli adım

gittikten sonra durup saklandı. Arkasına bakarak, gelmesi için

Skandiyalı’ya işaret etti; iriyarı adamın abartılı bir özenle attığı

adımlarını artan bir endişeyle izliyordu. Sonunda daha fazla

bakamayarak, dinleme noktasındaki askerlerden biri onları gördü ya

da seslerini duydu mu diye kaygıyla sol tarafa baktı.

Hemen sonrasında şiddetli bir çatırtı duydu ve bunu aşağıdaki

tepelikten gelen boğuk bir küfür sesi takip etti. Hemen önündeki

çüfük dalı kırıp ikiye ayırmış olan Erak, olduğu yerde kalakalmıştı.

“Kımıldama,” diye mırıldandı Halt kendi kendine; irikıyım

savaşçının hareket etmeden durabilecek kadar zeki olduğunu umut

ediyordu. Maalesef Erak, eğitimsiz iz sürücülerin hep yaptıkları

hatayı yaptı. Görünmeden durmak yerine hızla hareket etti ve bu

ani hareketi, dinleme noktasındaki Temuçiler’in, çıkardığı sesleri

duymasına yol açtı.

O sırada yukarıdan birileri seslendi ve Skandiyalı’nın ar kasına

saklandığı ağaca bir dizi ok saplandı. Halt, saklandığı ağacın

dibinden olan biteni izliyordu. Karanlığın içindeki iki silueti ayırt

edebiliyordu.

Bunlardan

biri,

elindeki

boruyu

çalarak

uzaklaşıyordu. Diğeri ise okunu kirişe yerleştirmiş, lirak’ın

saklandığı noktayı gözleyerek bekliyordu. Ölümcül okunu hedefine

göndermeye hazırdı.

JOHN FLANAGAN

Halt’un Erak’a bir şekilde kaçış fırsatı yaratması gerekiyordu.

“Ben çıkıp adamın dikkatini dağıtacağım. Adımımı dışarı atar

atmaz, bir sonraki ağaca koş,” diye seslendi usulca.

Skandiyalı, anladım anlamında başını salladı ve emekleyip uç

tarafa gelerek koşmaya hazırlandı.

Halt, “Yalnızca bir sonraki ağaca git, daha ilerisine değil,” diye

seslendi tekrar. “Nöbetçi seni görmeden önce ancak o ka dar

zamanın olacak. Güven bana.”

Skandiyalı, bir kez daha başıyla onayladı. Temuçi nöbetçisinin

ilk atışındaki sürat ve nişancılık gösterisine şahit olmuş tu. Bir

sonraki ağaçtan sonra nasıl ilerleyeceğini merak etti. Halt’un

nöbetçinin dikkatini dağıtma planı, bir kez işlerine yarardı yalnızca.

Orman Muhafızı’nın aklında başka bir plan daha olmasını umut etti.

Yokuş aşağı koşarak yardım gelmesi için borusunu öttüren diğer

nöbetçinin çıkardığı sesleri duyabiliyordu. Halt ne yapacaksa, diye

düşündü, bir an önce yapsa iyi olur.

Erak, ağacın arkasından açıklığa çıkan Orman Muhafızı’nın silik

siluetini gördü ve bir saniye bekledikten sonra koşmaya başladı.

Bacakları karın üzerinde, öne atıldı ve başının hemen üzerinden

vızıldayarak geçen bir ok eşliğinde kayarak kalın bir çam

kütüğünün arkasına saklandı. Yokuş yukarı attığı çılgın depar

sırasında on metreden fazla yol kat etmemiş olmasına rağmen, kalbi

deliler gibi çarpıyordu. Dönüp Halt’a baktı ve Orman Muhafızı’nın

yaklaşık beş metre ötesinde siper aldığını fark etti. Halt, yayını

hazırlamış, kirişe bir ok yerleştirmişti. İyice konsantre olarak

yüzünü buruşturmuştu. Skandiyalı’nın gözlerini üzerinde hissetti ve

Erak’a seslendi.

- 112 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Bir göz at bakalım. Dikkat et; seni vurabileceği kadar büyük bir

hedef oluşturma. Aynı konumda mı, bir bak.”

Erak, yavaşça ağacın kenarından baktı. Temuçi savaşçısı, yarı

yarıya gerili yayıyla hâlâ aynı yerde duruyordu. Şu an itibarıyla

avantaj nöbetçideydi; yerlerinden kıpırdadıkları anda ikisini de

vurmaya hazır, bekliyordu. Öte yandan Halt, açığa çıkmak, adamın

yerini saptamak, nişan almak ve okunu fırlatmak zorundaydı.

Henüz nişan bile alamadan vurulacaktı muhtemelen.

“Kımıldamamış,” diye seslendi Orman Muhafızı’na, Erak.

“Kımıldarsa haber ver,” diye seslendi Halt, usulca. Yüz üstü

kara uzanarak ağacın kenarından bakan Erak, başıyla onayladı.

Halt, siper aldığı ağacın arkasında bulunan kaba kütüğe yas landı

ve derin derin nefes alarak gözlerini kapattı. Atışını, içgüdülerini

kullanarak yapması gerekecekti. Arka plandaki kar örtüsünün

önünde duran Temuçi savaşçısının karanlık siluetini yeniden

gözlerinin önüne getirdi. Adamın konumunu beynine kazıdı ve

zihninin ellerini kontrol etmesine izin vererek, okunu fırlatmaya

hazırlandı. Sakin sakin soluk alıp veriyordu. Süratli olmanın

anahtarı, acele etmek değildir, dedi kendi kendine. Zihninde,

fırlatacağı okun alacağı yolu canlandırdı. (iörüntüyü, bir parçası,

benliğinin doğal bir uzantısı oluncaya dek aklından tekrar tekrar

geçirdi.

Ve ardından, adeta transa girmişçesine, harekete geçti.

Pürüzsüzce. Dosdoğru. Açığa çıkıp akışkan bir hareketle sol

omzu hedefine bakacak şekilde döndü; sağ eli kirişi çekerken sol eli

de ardına dek gerilmesi için uzun yayım öne itiyordu,

l izberden nişan aldı ve okunu fırlattı. Ok havayı yarıp hedefine

JOHN FLANAGAN

doğru ilerlemeye başlayıncaya dek ağaçların içindeki karanlık

silueti görmemişti bile.

Ve nihayet okçuyu bilinçli bir şekilde gördüğü an, atışının

başarılı olduğunu anladı.

Ağır oku, adamı vurmuştu. Geriye doğru karın içine devrilen

Temuçi savaşçısının onunkinden yanm saniye sonra serbest bırak-

tığı ok, zararsız bir şekilde çam ağaçlarının tepelerine doğru gitti.

Gri pelerinli ufak tefek şekli şaşkınlık dolu bir saygıyla iz leyen

Erak, ayağa fırladı.

Uzun yayın kirişine çoktan ikinci bir okun yerleştirilmiş

olduğunu fark etti. Orman Muhafızı’nın bunu yaptığını gör memişti

bile.

“Tanrılar adına,” diye mırıldandı kısa boylu adamın omzu na sert

bir şaplak atıp. “Benim tarafımda olduğuna çok memnunum.”

Başını hafifçe sallayan Halt, dikkatini yeniden toplayıp,

Skandiyalı’yı öfkeyle süzdü.

“Adımım nereye atacağına dikkat etmeni söylemiştim sana,”

dedi suçlarcasına.

Omuz silken Erak, “Ettim zaten,” dedi pişmanlıkla. “Ama yere

bakayım derken, kafamı bir dala çarpmışım. İkiye ayrılıverdi.”

Halt’un gözleri, sahte bir şaşkınlıkla ardına dek açıldı. “Ka -

fandan söz etmiyorsun sanırım,” diye mırıldanınca, Erak’ın kaşları

çatıldı.

“Elbette hayır,” dedi.

“Çok yazık,” dedi Halt, tepeyi işaret ederek. “Haydi artık

gidelim buradan.”

- 114 -

T epenin zirvesine ulaştıklarında, Halt, arkasına bakmak

için durdu. Erak da onunla aynı anda durmuştu. Halt, şid-

detle kolundan çektiği irikıyım adamı bağlı duran atlara doğru

ittirdi.

“Devam et!”

Aşağıdaki vadiden alarm veren boru sesleriyle bağırış çağırışlar

geliyordu. Daha yakında, tepenin hemen aşağısındaki yamaçtaki

hareketlenmeyi görebiliyordu Halt. Tepenin etrafına konuşlanmış

dinleme noktalarındaki Temuçiler ortaya çıkmış ve davetsiz

misafirlerin peşine düşmüşlerdi.

“Lanet olası bir arı kovam gibi,” diye mırıldandı, kendi kendine.

En az yarım düzine atlının altlarındaki tepeyi tırmandığım tahmin

ediyordu. Ayrıca kampta, tepenin dibinden dolaşarak Erak ile

ikisini tuzağa düşürmeyi amaçlayan daha büyük bir avcı grubu

hazırlandığını tahmin ediyordu.

Yalnız başına ve Abelard’ın sırtında olsa, Temuçiler ona

kesinlikle yetişemezdi. Ancak Skandiyalı da yanında olunca,

bundan o kadar emin olamıyordu. Adamın binicilikteki bece

- 115 -

JOHN FLANAGAN

riksizliğine ilk elden şahit olmuştu. Erak, atının sırtında yal nızca

muazzam iradesi sayesinde oturuyormuş gibi duruyordu. Halt, Erak

ile Skandiya birliğine dönebilmeleri için Temuçiler’i oyalaması

gerektiğini biliyordu.

O ana dek birbirlerinden hoşlanmamış olsalar da Skandi - yalı’yı

bırakıp kaçmak aklına bile gelmemişti.

Erak’ın atını bağladıkları noktaya çevirdi başını. Abelard’ı

bağlamaya gerek yoktu tabii. Skandiyalı’nın acemi hareketlerle

küçük bineğine tırmandığını görünce, biraz olsun rahatladı, sert

Erak’a hemen yola koyulmasını işaret etti.

“Yola çık!” diye seslendi. “Hadi! Hadi! Çabuk!”

Erak’ın bir kez daha uyarılmaya ihtiyacı yoktu. Atını yo kuş

aşağı döndürdü; bunu yaparken tehlikeli bir şekilde yana savruldu

ve hayvanın yelesine asılıp güçlü bacaklarını gövdesine sararak

düşmekten kurtuldu. Temuçi midillisini, yarı ata biner yarı uzanır

durumda yokuş aşağı sürdü ve ağaçların arasından zorlukla geçip

yumuşak, karlı zeminde kayarak yoluna devam etti. Midillisi dev

bir çam ağacının karla kaplı dallarının arasından geçerken, başını

eğmeyi ihmal edince patlamaya benzer bir ses duyuldu. Ortaya

çıktıklarında hem atın hem de sürücüsünün üstleri kalın beyaz bir

örtüyle kaplıydı.

Halt, kolaylıkla Abelard’ın sırtına atladı; düzgün bir hareketle

kendi etrafında dönen midillisi, neredeyse nefes bile almadan

dörtnala koşturmaya başlamıştı bile. Halt, kayıp savrularak

ağaçların yanında geçerken Abelard’ın sırtında rahatça hareket

ediyor, her adımda Erak’a biraz daha yaklaşıyordu.

Elli metre daha at sırtında kalırsa çok şanslı, diye düşündü.

- 116 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Nitekim yarı yarıya kontrolden çıkan Erak’ın bineği, yalpala yıp

ağaçlara bindirmeye başlamıştı artık. Binicisiyle birlikte geniş çam

kütüklerinden birine bindirip devrilmeleri, an mese lesiymiş gibi

duruyordu.

Halt’un dürtüklediği Abelard, bir anda hızlandı. Kara bata çıka

ilerleyen Erak ve bineği ile yan yana geldiklerinde Halt, uzanarak

midillinin dizginlerini yakalamayı başardı. Dizginlerden çoktan

vazgeçen Erak, can derdine düşüp eyer topuzuna sarılmıştı.

Böylece Halt, yalpalayan midilliyi biraz olsun kontrol altı na

almıştı. Yön seçimini tamamen Abelard’a bırakmış durumdaydı,

sağlam yapılı çevik midilli, onları ağaçların arasından geçirdi. Halt,

tutmakta güçlük çekse de dizginlere ölümüne asıldı ve Erak’ın

midillisini Abelard’ın peşinden gelmeye zorladı. Abelard ise,

eğitildiği üzere, dağdan aşağı inerken en kestirme ve geçişe en

uygun patikayı seçmişti. Yolun üçte ikisi arkalarında kaldığında,

Halt kaçma şanslarının iyice arttığını düşünüyordu ki arkalarından

çığlıklar ve o lanet olası boru sesleri geldi. Hızla arkasına

dönmesine rağmen ağaçların kalın gövdeleri yüzünden hiçbir şey

göremiyordu. Yine de karman çorman seslerin dağın tepesine varan

Temuçiler’den geldiğinin farkındaydı.

Ve tıpkı midillisiyle birlikte iriyarı Skandiyalı’yı yakaladığı

gibi, Temuçiler’in de onu yakalamasının an meselesi olduğunun

bilincindeydi.

O sırada ince bir ağaç dalı, bir anlık dikkatsizliğini cezalan -

dırırcasına yüzünü çizip, gözlerini yaşarttı. Halt, ağaç dalında ki

kardan korunmak için başını salladı. Sonra, önlerinin açık

- 117 -

JOHN FLANAGAN

olduğunu görünce, cesaret vermek üzere başını bir kez daha Erak’a

çevirdi.

“Biraz daha dayan!” diye bağırdı. Skandiyalı, tutunmayı bı rakıp

eliyle anladığını gösteren bir işaret yaptı.

“Beni dert etme!” diye seslendi. “Ben iyiyim!”

Halt, başını iki yana salladı. Açıkçası, atın üzerinde Erak’tan

daha düzgün duran patates çuvallarına bile rastlamıştı.

Skandiyalı’nın kurt gemisinin bir alçalıp bir yükselen güvertesinde

ayakta durmayı nasıl becerdiğini merak etti. Etraflarındaki ağaçlar

seyrelmeye başlamıştı. Derken sol taraflarından, bir Temuçi

borusundan çıkan kulak tırmalayıcı notalar geldi kulağına. Kamptan

çıkıp dağın etrafını dolaşan gruplardan ilkiyle kafa kafaya gelmek

üzere olduklarını anladı Halt. Son anda kaçabilirsek kaçacağız, diye

düşündü. Abelard’ı hafifçe mahmuzlayınca, at, iyice hızlandı.

Erak’ın bir kez daha düşmenin eşiğinden dönerken attığı çaresiz

çığlık doldurdu Halt’un kulaklarını. Çabucak o tarafa baktı;

Skandiyalı, neyse ki hâlâ atının sırtındaydı. Tepelerin arasında

kalan düz araziye doğru ok gibi atıldı midillileri.

Haklı çıkmıştı, gerçekten de ucu ucuna kaçabileceklerdi.

Temuçi grubunun başını çeken atlılar, arkalarındaki düzlükte görüş

alanlarına girmişti. Aralarında iki yüz metre ya vardı, ya yoktu.

Erak’ın atını sertçe çekiştirip Abelard’ı mahmuzla - dı. Dörtnala

koşmaya başlayan iki midilli, gelirken geçtikleri patika boyunca

dörtnala ilerlemeye başladı. Artık açık alanda olduklarından dolayı,

arkasına dönüp bakması daha kolaydı. Peşlerinden gelen grupta en

az bir düzine atlı saymıştı. Kır saçlı Orman Muhafızı, bir an

geçmişe giderek, kamplarından çaldı-

SKANDİYA’YI KURTARMAK

j'i atlarla kaçarken Temuçiler tarafından takip edildiği günlere

uzandı. Mutsuz bir tebessüm yayıldı yüzüne. Atları elbette ki

çalmıştı. Doğulu süvarilerle ilgili eski maceralarını anlatırken,

I lorace’ı daha fazla hayal kırıklığına uğratmak istememişti. Morali

o gün için yeterince bozulmuştu zaten.

Abelard’ı yavaşlatarak diğer atın yanlarına gelmesine izin verdi

ve dizginleri, atının sırtında hoplaya zıplaya yoluna devam eden

Skandiyalı’ya fırlattı. Erak, şaşırtıcı bir çeviklikle dizginleri

yakaladı. Ne olursa olsun, refleksleri yerli yerinde, diye düşündü

Halt.

“Devam et!” diye bağırdı Erak’a.

“Aklında... ne... var?” diye zıplayarak cevap verdi Erak; atın

sırtında zıp zıp zıplarken sözcükler de ağzından kendisi Hİbi

sarsılarak çıkıyordu sanki.

“Onları yavaşlatacağım,” diye açıkladı Halt, kısaca. “İzlemek

için durma sakın. Son hızınla ilerlemeye devam et!”

Bir kez daha zıplayıp midillinin sırtına sert bir iniş yapan

I rak, dişlerini gıcırdatarak, “Son hızım... bu... zaten!” dedi. Ama

Halt, başım iki yana sallamaya başlamıştı bile. Orman Muhafızı,

omzundan çıkardığı uzun yayını sağ eline aldı. Başına gelecekleri

anlayan Erak’ın yapabileceği hiçbir şey yoktu.

“Hayır!” diye bağırmaya başladı. “Aptallık etm...!”

Çatırtıyla atın sağrısına çarpan Halt’un yayı, hayvanın arı

sokmuş gibi, hızla öne fırlamasına neden olmuştu. Bu da bir çeşit

arı sokması sayılırdı aslında.

Erak’ın Halt için hazırladığı küfür, atın sırtından düşmemek için

yeniden eyer topuzuna sarılırken kopardığı feryadın içinde

kaybolup gitti. Birkaç saniyelik bir öfke nöbeti yaşadı Skandi -

- 119 -

JOHN FLANAGAN

yalı. Derken hâlâ atın sırtında olduğunu, bu kadar süratli gi derken

bile düşmediğini fark etti. Böylece, her yavaşladığında, kocaman

eliyle böğrüne attığı birkaç şaplakla hayvanı yeniden hızlandırmaya

başladı.

Halt, yol arkadaşının midillisi karşısında ipleri ele alışını birkaç

saniye boyunca keyifle izledi ve Erak, iki tepenin ara sındaki sapağı

dönerek birden gözden kayboluverdi.

Hemen arkasından Abelard, çok iyi bildiği bir mahmuzlamayla

şahlanıp, arka toynaklarının ucunda bir yarım daire çizerek döndü.

Hayvanın ölümüne temposu bir anda kesilmiş, şahlandığı

noktada kalmıştı. Efendisi kocaman yayının kirişine bir ok geçirip

üzengilerin üstünde yükselirken, o da bir kaya parçası gibi yerinden

kıpırdamadan duruyordu.

Halt, yayının etkin menzilinin, Temuçiler’in eğimli küçük

yaylarının menzilinden daha uzun olduğunu biliyordu. Aradaki

mesafeyi hangi hızla aldıklarını tahmin edip, en öndeki atlıyı

vurabilmek için okunu hangi anda fırlatması gerektiğini hesap etti .

Tüm bunları, düşünmeden, yılların tecrübesinin aklına ka zıdığı

içgüdü ve alışkanlıklara dayanarak yapıyordu. Neredeyse farkında

bile olmadan kirişi serbest bıraktı ve fırlattığı ok, alçak bir kavis

çizerek süratle Temuçiler’e doğru uçtu.

Liderleri vurulduğunda süvariler, Halt’un yüz elli metre

uzağındaydı. Yana devrilen savaşçı, dizginleri elinden bırakmadığı

için atı da onunla birlikte devrildi. Hemen arkasındaki arkadaşı da

çaresiz bir şekilde ona tosladı. Atıyla birlikte yere kapaklanan ikinci

savaşçı, karla kaplı kol, bacak ve vücut karmaşasına eklendi.

~ 120 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Arkadan gelen atlılar ise, şaşırıp aynı akıbete uğramamak için

çılgınlar gibi dizginlere asıldılar. Savrulup şahlanan atlar

birbirlerinin yoluna çıkıyor, kaskatı olmuş bacaklarıyla karın içinde

kayarak, düşmemek için dört bir yana dağılıyorlardı. Onlar bu

karmaşayı atlatmaya çalışırlarken, Halt çoktan yola koyulmuş,

dörtnala hızla dönemeci aşıp Erak’ı takip etmeye başlamıştı bile.

O sırada Temuçiler, yavaş yavaş o ilk şoku atlatıyorlardı.

Vurulan liderin ayaklanan atı, daireler çizerek topallıyor, çılgınlar

gibi kişneyip homurdanıyordu. Binicisi ise karlı toprağın üstünde

genişlemekte olan kızıl bir kan gölünün içinde yatıyordu. Diğer

süvariler, tüm bu sıkıntının nedenini, yani adamın vücuduna

saplanmış kara gövdeli, ağır oku görebiliyordu artık. Kendileri de

ok ve yay kullanmada çok başarılı olduklarından dolayı olsa gerek,

bu kez saldırıya uğrayan tarafta olmanın şaşkınlığı içindeydiler,

hem de bu kadar uzun bir menzilden. Belki de, diye düşünüyordu

her biri, şu iki süvariyi böyle paldır küldür takip etmek pek de iyi

bir fikir değildir. Temuçiler, korkak değillerdi ama aptal da

değillerdi. Az önce, lakip ettikleri adamın esrarengiz nişancılığına

dair kesin bir delil konmuştu önlerine. Takip yeniden başladı ama

bu kez o kadar hevesli ve aceleci değildi hiçbiri.

Kendi midillisi düştüğünde boynu kırıldığından, ikinci atlı,

vurulan liderinin midillisini yakalama göreviyle boş yere arka da

bırakılmıştı. Savaşçı, topallayan hayvanın peşinden koşarken hiç de

aceleci davranmıyordu.

- 121 -

alt’un, peşlerindeki süvarileri yavaşlatmak için iki kez

H daha durması gerekti. Her defasında sırtından indiği

Abelard’ın, ok menzilinden çıkması için bir sonraki döneme-

cin oralarda beklemesini sağlıyordu. Grili-yeşilli peleriniyle

çam ağaçlarının uzun gölgeleri içinde bekledi.

Temuçi süvarileri menzile girer girmez, Halt’un okları havada

birer yay çizerek hedeflerine doğru uçuyordu. Süvariler, iki

arkadaşları atlarının sırtından düşünceye dek, üstlerine ok

yağdırıldığım anlamıyordu.

Halt, pusu noktalarını özenle belirliyordu. Arkasında kalan yolu

net bir şekilde görebileceği yerleri seçiyor ama buna benzer her

noktada da pusu kurmuyordu. Dolayısıyla, üçüncü saldırısının

sonunda Temuçiler, önlerinde beliren her açıklıkta, kara gövdeli

okların artık tanıdık gelen o vızıltıyla gökyüzünden üstlerine

yağmasını bekler olmuştu.

Son iki saldırı sırasında, Abelard’a binmek için hareketle-

ninceye kadar Halt’u göremediler bile. Temuçiler, aldıkları her

dönemeçte ve yol kıvrımında kaçınılmaz olarak daha da ihti-

- 122 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

yatlı davranmaya başlamış ve yavaşlamışlardı. Çevreye aşina

olmadıkları için, köşeyi döndükten sonra karşılarına neler çı -

kacağını bilmelerine imkân yoktu. Kısa süre içinde mantıkları ağır

bastı; kamplarını gözetleyen bu iki adamı yakalamanın o kadar da

önemli bir şey olmadığı tartışılmaya başlanmıştı bile. Yalnızca iki

süvari onlara ne zarar verebilirdi ki? Olsa olsa Skandiya güçlerini

alarma geçirirlerdi. Temuçiler de savaş için hazırlıklı gelmişlerdi

zaten.

Halt’un istediği de böyle düşünmeleriydi. Pusularını kurduktan

sonra, Abelard’ı dörtnala sürüp, kısa süre içinde atının sırtında

sallanıp sarsılan Erak’ı yakaladı. Arkasından gelen boğuk toynak

seslerini duyunca bir grup Temuçi savaşçısıyla dövüşmeye

hazırlanan Erak, sarsak hareketlerle arkasına döndü. Orman

Muhafızı’nın gri pelerinli siluetini tanıyınca içi rahatladı. Binicisi

gibi rahatlayan midillisi, Abelard yanına geldiğinde yavaşladı.

Temuçi midillisinin temposuna uyan Halt, birkaç adım boyunca

hayvanı inceledi.

“Nerede... kaldın?” diye sordu Erak, aynı sarsak sesle.

Halt, arkalarındaki yolu işaret edip, “Bize biraz zaman ka-

zandırıyordum,” diye yanıtladı. “Şu ufaklığı biraz daha hızlı

süremez misin?”

Erak, hakarete uğramış gibi bir tavır takındı. Gayet iyi gittiğini

düşünüyordu aslında.

“Sana mükemmel bir binici olduğumu göstereceğim,” dedi

diklenerek. Halt, omzunun üstünden geriye baktı. Takip

edildiklerine dair bir işaret yoktu, ancak Temuçiler’in, her köşe

başında onları beklemediği gerçeğini ne kadar zamanda

kavrayacağını bilmiyordu. Bu nazik, yavaş tempoyla devam

JOHN FLANAGAN

etmeleri halinde, süvariler kısa sürede aradaki mesafeyi kapatacaktı.

“Sen öyle sanıyor olabilirsin,” diye seslendi, “ama arkamız da

gerçekten mükemmel birer binici olan yirmi kadar Temuçi var. Hadi

bakalım!”

Erak, bir kez daha havaya kalkan uzun yayın atının sağrısına

inişini izledi. Bu kez Halt’a bağırıp çağırarak nefesini tüketmedi.

Midillisi fırlayıp giderken, hayvanın yelesine tutundu. Hoplayıp

zıplarken, bu iş bitince Orman Muhafızı’nın kafasını uçuracağını

düşünerek teselli buldu.

Hızla devam ettiler; Temuçi atı her yavaşladığında Halt hayvanı

bir daha dürtüklüyordu. Etraflarındaki arazi tanıdık gelmeye

başlamıştı artık ve birkaç dakika içinde terk edilmiş sınır

karakoluna açılan Yılan Geçidi’ne vardılar. Yirmi Skan- diya

askeriyle Evanlyn ve çıraklar, küçük savunma hattının kütükten

duvarlarının dışında onları bekliyordu. Atlar ölümü ne bir tempoyla

geçide girince, hızla ayaklanan Skandiyalılar silahlarına davrandı.

Halt, Abelard’ı yol arkadaşlarının hemen yanında durdurdu. Erak

da aynı şeyi yapmak istedi ama midillisi yirmi metre kadar ileride

durabildi. Skandiyalı, hayvanı acemi hareketlerle döndürmeye

çalışırken, kaçınılmaz olarak kayıp yere yuvarlanıverdi.

İki üç talihsiz Skandiyalı, Erak ayağa kalkarken ellerinde

olmadan kahkaha attılar. Buz gibi bakışlarını adamların üzerinde

gezdiren Kont, ileride hadlerini bildirmek üzere neşeli askerleri

zihnine kaydetti. Bunun üzerine kahkahalar, tıpkı yükseldikleri gibi

hızla kesiliverdi.

~ 124 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Bacağını eyer topuzunun üzerinden atan Halt, aşağı inip,

Abelard’ın boynunu sevgiyle okşadı. Küçük midillisi, nefes alıp

verirken zorlanmıyordu bile. Gerekirse tüm gün koşmak üzere

eğitilmişti. Etrafındakilerin meraklı bakışları, Orman Muhafızı’nın

dikkatini çekti.

“Ana grubu buldunuz mu?” diye sordu Will.

Halt, sertçe başını sallayarak “Hem de nasıl bulduk,” dedi.

“Binlercesini,” diye ekledi Erak. Yeni haberler üzerine

Skandiyalılar’dan şaşkınlık nidaları yükseldi. Erak, bir el ha -

reketiyle adamlarını susturdu.

“Büyük olasılıkla bu yöne doğru ilerleyen beş ya da altı bin

savaşçıları var.” Rakamlar ağzından çıkarken, savaşçılar arasında

bir kez daha şaşkınlık ve dehşet dolu mırıltılar dolaştı.

Skandiyalılar’dan bir tanesi öne çıkıp, “Ne istiyorlar, Erak?”

diye sordu. “Burada ne işleri var?”

Soruyu yanıtlayan Orman Muhafızı oldu. “Her zaman ne is -

tedilerse onu,” dedi sertçe. “Topraklarınızı istiyorlar. Ve onları

sizden almaya geldiler.”

İzleyicileri şaşkın şaşkın bakışıyordu. Erak, durumun kontrolünü

eline alma zamanının geldiğine karar verdi.

“Eh, kolay lokma olmadığımızı görecekler,” dedi. Savaş bal-

tasını küçük bir yay çizerek arkasındaki savunma hattına doğru

savurdu. “Biz kaleyi savunup onları oyalarken birimiz de

Hallasholm’a haber götürecek. Beş bin kişi olabilirler, ama ge çide

küçük gruplar halinde girmeleri gerekecek. Onları en azından dört

ya da beş gün boyunca burada tutabiliriz.”

Skandiyalılar, savaş çığlıkları atarak bu fikri beğendikleri ni

gösterdiler. Adamların bazıları, baltalarını etrafa savurma

- 125

JOHN FLANAGAN

ya başlamıştı bile. Artık bir harekât planı olduğu için Erak'ııı

kendine güveni de artıyordu. Bir Skandiyalı’nm zihnine hitap eden

bir plandı bu. Basitti; karmaşık unsurları yoktu, kolaylık - la

devreye sokulabiliyordu. Ve her zamanki gibi biraz düzen sizdi.

Erak, kendi boyundaki uzun yayına dayanarak sessiz bil şekild e onu

izlemekte olan Halt’a döndü.

“Atını yeniden ödünç almak zorunda kalacağız,” dedi sür düğü

midilliyi başıyla işaret ederek. “Adamlarımdan birini, haber

vermesi için Hallasholm’a göndereceğim. Diğerlerimiz de burada

kalıp dövüşecek.” Skandiyalılar’dan yine vali şi çığlıklar yükseldi.

“Size gelince, kalıp bizimle dövüşebilıı ya da yolunuza

gidebilirsiniz. Bana göre hava hoş,” diye ekledi Erak.

Halt, bir hayal kırıklığı ifadesiyle başını iki yana salladı.

“Ayrılmamız için artık çok geç,” dedi açıkça. Genç yol arka-

daşlarına dönerek özür dilercesine omuz silkti. “Temuçiler’in ana

gücü, Tötonya’ya uzanan yolun hemen karşısında duruyor. Burada

kalmaktan başka çaremiz yok.”

Will, Evanlyn ve Horace’a bir göz attı. Karın boşluğundu

sıkıntılı bir ağrı peydahlanıyordu. Kaçmaya, eve dönmeye o kadar

yaklaşmışlardı ki.

“Benim hatam,” diye devam etti Halt, esaretten yeni kuı tulan

dostlarına seslenerek. “Temuçiler’in niyetini öğrenmek üzere yola

koyulmak yerine sizleri hemen göndermeliydim. Olsa olsa bir keşif

birliğidir, diye düşünmüştüm. Bunun bir istila gücü olduğuna dair

hiçbir fikrim yoktu.”

“Sorun değil, Halt,” dedi Will. Akıl hocasının özür dilediğini ya

da kendisini suçladığını görmekten nefret ediyordu.

~ 126 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

VVill’in gözünde Halt’un yaptığı hiçbir şey hatalı değildi. Ho - rııce

da aceleyle söze karıştı.

“Burada kalır Skandiyalılarla birlikte onları geri püskürtü rüz,”

deyince, yakınlardaki deniz kurtlarından biri, onun sırtı na gönülden

bir şaplak indirdi.

“Aferin evlat!” dedi adam. Bunun üzerine diğerleri de koro

halinde ona katıldılar. Ama Halt, başını iki yana sallıyordu.

“Kimse burada kalmamalı. Bunun bir anlamı yok.”

Bu sözler, Skandiyalılar’m öfkeli ve alaylı tepkiler verme lerine

neden oldu. Adamlarını susturan Erak, gri pelerinli, zayıf Orman

Muhafızı’nın karşısında durdu.

“Evet, bir anlamı var,” dedi, kaygı verecek derecede yumuşak

bir sesle. “Ragnak bize yardım edecek büyük bir güç oluşturuncaya

dek onları burada tutacağız. Yirmi kişiyiz. O küçük dilencileri bir

süre geçitte tutmak için yeterli bir rakam bu. Katlettikleri garnizon

askerleri gibi gafil avlanmayacağız. Burada yalnızca bir düzine

adam vardı. Ya onları geçitte tutacak, ya da bu sırada öleceğiz.

Onları üç ya da dört gün boyunca tutabilirsek eğer, sonra ne olacağı

umurumda bile değil.”

“Üç dört saat bile dayanamazsınız,” dedi Halt, açıkça. Küçük

gruba bir anda nahoş bir sessizlik çöktü. Skandiyalılar, edilen

hakaretin büyüklüğü karşısında cevap bile veremeyecek kadar

şaşkındı. Kendine ilk gelen Erak oldu.

“Böyle düşünüyorsan eğer,” dedi sertçe, “Skandiyalılar’ı

savaşırken hiç görmemişsin demektir, dostum.” Ağzından çı kan son

kelimeyi alaycı ve isyankâr bir ifadeyle söylemişti. Artık diğer

Skandiyalılar da sohbete katılmış ve Erak’la hemfikir olup Halt’la

dalga geçen öfkeli bir koro oluşmuştu. Orman

~ 127 -

JOHN FLANAGAN

Muhafızı, gürültünün azalmasını bekledi. Skandiyalılar’ın, sözleri

karşısında takındıkları öfkeli tavırdan etkilenmemişti. Nihayet

adamlar sessizleşti.

“Gördüğümü biliyorsun,” dedi gözlerini Erak’ın üstünden

çekmeden.

Skandiyalı lider, kaşlarım çattı. Halt’un bir savaşçı ve stra teji

uzmanı olarak şöhretinden haberdardı. Ne de olsa bir Orman

Muhafızı’ydı. Esrarengiz Orman Muhafızları Birliği’ni, anlamsız

hakaretler ya da hatalı imalarda bulunmayacaklarını bilecek kadar

tanıyordu Erak.

“Mesele şu ki,” diye devam etti Halt, “sen hiç Temuçiler’i

savaşırken gördün mü?”

Sorusunun, soğuk havaya asılı kalarak kulaklarda çınlamasına

izin verdi. Skandiyalılar, bir an için ses çıkarmadı. Elbette ki hiçbiri

Temuçiler’i dövüşürken görmemişti. Dikkatleri üzerine çektiğini

gören Halt, devam etti.

“Çünkü ben gördüm. Ve Temuçi generali olsam ne yapardım,

size anlatayım.”

Kolunu, küçük savunma hattının üzerinde dev gibi yükse len

geçidin dik kısımlarını da içine alacak şekilde uzattı. O kısımda

yetişen çam ağaçları, geçidin dik kenarlarına tutunuyor, kaya ile

karlı toprak içinde köklerini dayayacak bir nokta arıyorlardı .

“Bir grup adamımı şu tepedeki geçide gönderirdim. İki yüz kişi

kadar. Ve savunma hattından kafasını kim dışarı çıkarırsa

temizlemelerini isterdim.”

Kalabalığın gözleri, Halt’un kolunu takip etti. Skandiyalılar’dan

biri, kestirip atan bir tavırla homurdandı.

- 128 -

SKANDİYA'YI KURTARMAK

“Oraya asla çıkamazlar. O duvarlar aşılamaz!”

Halt, dönüp adamın gözlerinin içine baktı. Savaşçının, yan lış

düşündüğünü anlamasını istiyordu.

“Aşılamaz değil. Aşılması çok zor ama oraya çıkacaklar. İnan

bana, bu insanları tanıyorum ve neler yapabileceklerini biliyorum.

Belki tırmanırken elli kişi hayatını kaybedecek ama bunu önemsiz

bir kayıp olarak görecekler.”

Erak, hızla zayıflayan günışığında daha iyi görebilmek için

gözlerini kıstı ve savunma hattının tepesindeki kayalıkları inceledi.

Belki de, diye düşündü, Orman Muhafızı haklıdır. İpler, makaralar

ve eliyle seçeceği, kurt gemilerindeki kocaman yelkenleri çocuk

oyuncağı gibi indirip kaldırabilen küçük bir ekip sayesinde oraya

tırmanabileceğini geçirdi akimdan. Ama Temuçiler’in atları var,

diye düşündü.

İtirazını dile getirerek, “Atlarını yukarıya asla çıkaramazlar ki,”

dedi.

“Orada ata ihtiyaçları yok ki,” diye karşı çıktı Halt. “Tek

yapmaları gereken, orada oturup oklarını üzerinize yağdırmak.

Garnizon geçide hükmediyor belki, ama o tepeler de garnizona

hükmediyor.”

Erak, uzun süre bir şey söylemedi. Sonra başını kaldırıp bir kez

daha geçidin duvarlarına baktı. Orada ağaçlara yer varsa, diye

mantık yürüttü, adamlara -kararlı askerlere- da vardır. Peşlerindeki

Temuçiler’in kararlı savaşçılar olduğunu ilk elden öğrenmişti.

“Şunu kabul edin,” diye devam etti Halt, “bu savunma hat tının,

hiçbir zaman gerçek bir savunma noktası olması düşünülmedi.

Yalnızca sınırı geçen kişiler için bir kontrol noktası

- 1 2 9

JOHN FLANAGAN

olarak tasarlandı, hepsi o. Bir istila ordusuna karşı koyacak şekilde

konumlandırılmadı.”

Erak, Orman Muhafızı’nı inceledi. Düşündükçe Halt’un

söyledikleri kulağına giderek daha mantıklı geliyordu. Kayalıklara

yerleşen yüz okçunun baskısı altında kalenin içinde kapana

kısıldıklarını gözleri önüne getirebiliyordu. Üstelik uzun menzilli

saldırılara karşılık vermeleri de olanaksızdı.

“Haklı olabilirsin,” dedi usulca. Esrarengiz Orman Muhafızı’nın

kararlarına saygı duymaya başlamıştı. Ayrıca Halt’un bu Doğulu

süvariler konusunda ondan çok daha bil gili olduğunu kabul

edebilecek kadar da dürüst biriydi Erak. Orman Muhafızı’nın şu

ana dek Temuçiler hakkında tüm söyledikleri doğru çıkmıştı.

Birden kararını verdi; kontrolü Halt a bırakacaktı.

“Ne yapmamızı önerirsin?” diye sordu, şaşkına dönen

adamlarının bakışlarına aldırış etmeden. Erak’ın aldığı zor ka rarı

onaylayan Halt, başını salladı.

“Bir konuda haklıydın,” dedi. “Ragnak’m uyarılması ge rek.

Burada daha fazla zaman kaybetmemizin bir anlamı yok

Temuçiler’in tüm orduyu harekete geçirmesi, en az yarım gün lerini

alır. Bu dar geçitten geçmeleri ise birkaç gün. Elimizdeki zamanı

değerlendirelim. Hallasholm’a doğru ölümüne at süre- cek ve

koşacağız.”

- 130 -

Hallasholm’a doğru yola çıkmalarından kısa bir süre son-

ra karanlık bastırmıştı. Buna karşın, berrak gökyüzünde

lüm güzelliğiyle yollarını aydınlatan ay sayesinde yollarına

devam ettiler.

Kontlarının arkasındaki Skandiyalılar tempolu bir şekilde

koşarken, Halt, Evanlyn ve çocuklar ise at sırtında yol alıyor du.

Halt Erak’a Temuçi atma binmesini önermiş ama kont, bu öneriyi

hevesle reddetmişti. Toprağı öpecek haldeydi ve bir daha ayağını

yerden kesmemeye kararlıydı. Uylukları ve baldırları, gün boyunca

at sırtında geçirdiği saatlerden dolayı ağrıyor, sırtı, ona kocaman bir

çürükten ibaretmiş gibi geliyordu. Yürüyerek kaslarını saran

kramplardan kurtulduğu için çok memnundu.

Halt, Skandiyalılar yürüyor olsalar bile, tempolarından mem-

nundu. Diğer eksiklikleri ne olursa olsun, deniz kurtlarının kon -

düsyonu üst düzeydeydi. Saat başlarında verilen kısa molalar

eşliğinde bu düzenli tempo gece boyunca korunacaktı.

Horace, bir noktada Vurucu’yu hızlandırıp 1 lalt’un yanına geldi.

JOHN FLANAGAN

“Bizim de yürümemiz gerekmez mi?” diye sordu. Halt, ona

şaşkın bir bakış fırlattı.

“Neden?” diye sordu. Aklindakini nasıl dile getirmesi ge-

rektiğini bilemeyen Horace, omuz silkti.

“Bilirsin, dostluk göstergesi olarak,” dedi sonunda. “Bir tin

yoldaşlık hissi uyandırmak için.”

Halt, yoldaşlığın, Savaş Okulu eğitiminin ilk yıllarında özellikle

vurgulanan bir kavram olduğunu biliyordu. Şu zorlu şövalye

düsturlarının bir parçasıydı. Bazen içinden, Redmonl Şatosu Savaş

Okulu’nun başı Sör Rodney’nin, öğrencilerine bunun yerine pratik

davranma kursları vermiş olmasını diliyordu.

“Eh, bacaklarının ağrımasına neden olacak,” diye cevap verdi

sonunda. “Bunun bir anlamı yok, Horace. Yürüyor ya da ata biniyor

olmamız, Skandiyalılar’in umurunda bile değil. Umurlarında

olmayan bir şeyi yapmamızın anlamı yok.”

Horace, birkaç kez başını salladı. İşin doğrusu, Halt önerisini

reddettiği için rahatlamıştı. Kar içinde bata çıka yürümek - tense, at

sırtında olmaktan memnundu. Skandiyalılar’in da onlar yürürlerken

Araluenliler’in at sırtında yolculuk etmelerine gücenmiş gibi bir

halleri yoktu hiç.

Halt, verilen kısa molalardan birinde Will ile göz göze geldi ve

eliyle çocuğa onu takip etmesini işaret etti. Karnı içine gelişigüzel

yayılmış grubun biraz uzağına çekti onu. Skandiyalılar’dan bazıları

onları gözucuyla izliyordu ama ne yaptıkları çoğunun umurunda

bile değildi.

İşitme menzilinde kimsenin olmadığına kanaat getirince Halt,

Will’i yanma çekerek elini onun omzuna koydu.

- 132 -

SKANDJYA’YI KURTARMAK

“Şu Erak denen herif,” dedi. “Onun hakkında ne düşünüyorsun?”

Will, kaşlarını çattı. Erak’ın Keltika’daki köprü de onları

yakalamasının ardından takındığı tavırları gözünün önünden geçirdi.

Öncelikle onları Morgarath’a teslim etmeyi reddederek saklamıştı.

Sonrasında, Beyaz Fırtına Denizi’ni aşarken ve Skorghijl’de

kaldıkları süre boyunca, Evanlyn’le ona biraz kaba da olsa iyi

davranmış, hatta bir parça saygı bile göstermişti. Son olarak da

Hallasholm’dan kaçmalarına yardım etmiş, kıyafet, erzak ve bir

midilli ayarlayarak dağlardaki avcı kulübesine nasıl varacaklarını

tarif etmişti.

Bu soruya verebileceği tek bir yanıt vardı.

“Onu seviyorum,” dedi. Halt, bir iki kez başını salladı.

“Evet,” dedi. “Ben de öyle. Ama ona güveniyor musun? Bu,

sevmekten farklı bir şey.”

Will, yanıt vermek için çabucak ağzım açtı ama düşüncesizce

konuşmaktan korkarak sustu. Hemen ardından bunu uzun uzadıya

düşünmesine gerek olmadığını fark edip, “Evet,” dedi.

“Güveniyorum.”

Halt, çenesini ovuşturdu. “Korkarım ben de senin gibi dü-

şünüyorum.”

“Eh, kaçmamıza yardımcı olduğunu biliyorsun, Halt,” dedi Will

ve Orman Muhafızı da onaylarcasına başını salladı.

“Biliyorum,” dedi. “Ben de tam bunu düşünüyordum.”

Çocuğun meraklı bakışlarının farkındaydı, ama başka bir şey

söylemedi. Küçük grubun üyeleri kıyıya doğru yol alma ya devam

ederken, Halt da Hallasholm’a vardıklarında Will ile Evanlyn’i nasıl

koruyacağım düşünüyordu. Skandiyalılarla

JOHN FLANAGAN

Başıyla onaylama sırası Hak’taydı şimdi. “Söyledim ya. Bir süre

aralarında yaşadım.”

“Yani...” Erak sustu ve Halt, adamın can alıcı noktaya varmak

üzere olduğunu fark etti. “Güçlü ve zayıf yanlarını bili- yorsundur

herhalde?”

Orman Muhafızı, kısa, keyifsiz bir kahkaha atarak “Zayıf-

lıklarının fazla olduğunu söyleyemeyeceğim,” dedi ama ko nuştukça

ağaç dalını toprağa derinlemesine saplayan Erak, ısrar ediyordu.

“Ama onlarla ne şekilde savaşmak gerektiğini biliyorsun- dur?

Onları nasıl alt edebileceğimizi?”

Halt, konuşmanın ne yöne gittiğini kavradı ve içinde bir umut

ışığı yandı. Will ile Evanlyn’i korumak için ihtiyaç duyduğu

pazarlık avantajı, eline geçmek üzereydi.

“Biz bireysel savaşçılarız,” dedi Erak usulca, kendi kendine

konuşurcasına. “Organize değiliz; stratejimiz bulunmaz. Öyle

büyük planlar yapmayız.”

“Siz Skandiyalılar, epeyce savaş kazandınız,” diyerek, ki barca

araya girdi Halt. Erak bakışlarını kaldırıp ona bir göz attı. Adamın

söylemek üzere olduğu şeyden hiç de hoşlanmadığım görebiliyordu

Halt.

“Normal karşılaşmalarda. Bire bir dövüşlerde. Hatta bire

ikilerde. Karmaşık unsurları olmayan düz çatışmalarda. Yalnızca

bilek gücüyle kazanılan savaşlarda. O işlerde iyiyiz. Ama bu... bu

değişik bir şey.”

“Temuçiler, muhtemelen dünyanın en etkili savaş gücüdür,”

dedi Halt. “Güney çöllerindeki Arridiler’i saymazsak tabii.”

İkisi de sustu. Halt, Skandiyalı’nın son adımı atmasını bek

~ 136 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

liyordu. Adamın derin bir nefes aldığını fark etti. Sonunda Erak

konuştu.

“Bize onları nasıl yeneceğimizi gösterebilirsin.”

Kutu açılmıştı sonunda; tam da Halt’un beklediği öneriydi hu.

Dikkatle, çengele asması gereken bir balıkla oynuyormuş- çasına,

heyecanının sesine yansımadığından emin olarak cevap verdi.

“Yapabilseydim bile, öyle bir fırsata sahip olacağımdan

şüpheliyim,” dedi, elinden geldiğince ilgisiz görünmeye çalı şarak.

Erak’ın başı hızla döndü ve gözleri öfkeyle parladı.

“Ben sana bu fırsatı verebilirim,” dedi. Halt, savaşçının öf kesine

aldırmadan gözlerinin içine baktı.

“Sen Yüce Kont değilsin,” dedi açıkça. Erak, onayladığını belli

ederek başını salladı.

“Bu doğru,” dedi. “Ama kıdemli bir savaş lideriyim. Savaş

Konseyimizde belli bir ağırlığım vardır.”

Halt, ikna olmamış gibiydi. “Diğerlerini bir yabancının li-

derliğine ikna edebilecek kadar ağır mı?”

Erak, kararlı bir şekilde başını iki yana salladı.

“Lider olarak değil,” dedi. “Skandiyalılar, senin doğrudan

vereceğin emirleri asla dinlemez. Herhangi bir yabancının vereceği

emirleri de. Ama bir danışman; strateji uzmanı olabilirsin.

Konseyde stratejik düşünceye ihtiyaç duyduğumuza inanan

başkaları da var. Binlerce bireysel savaşçı olarak değil, birbirine

bağlı tek bir birim halinde savaşmamız gerektiği anlaşılacaktır.

Mesela Borsa, bu konuda benimle hemfikir ola caktır.”

- 137 -

JOHN FLANAGAN

Halt, şaşkın bir ifade takındı. “Borsa mı?” Skandiyalı lider lerden

bazılarının adlarını biliyordu ama bu isim ona tanıdık gelmemişti.

“Müdür deriz ona; Ragnak’ın teşrifatçısı,” dedi Erak. “Bir

savaşçı değildir ama Ragnak, onun görüşlerine ve aklına saygı

duyar.”

“Şu konuyu açıklığa kavuşturalım,” dedi Halt, usulca. “Benden

strateji danışmanı olarak size katılmamı ve Temuçiler’i yenmeniz

için size yardımcı olmamı istiyorsun. Peki, Ragnak’ı buna ve beni

gördüğü an öldürmemeye ikna edebileceğine inanıyor musun?

Erak, anlamayan gözlerle bakmaya devam ediyordu. Halt, devam

etti.

“Araluenlileri hiç sevmediğini biliyorum. Ne de olsa oğlu nu

Dikenliağaç’ta kaybetti.”

“Benim korumam altında olacaksın,” dedi Erak sonunda.

“Ragnak’m ya bu duruma saygı göstermesi ya da benimle

dövüşmesi gerekecek. Ve bunu yapmaya hazır olduğunu hi ç

sanmıyorum. Konseyi ikna etsem de etmesem de -ki bence

yapabilirim -Hallasholm’da bulunduğun sürece güvende olacaksın.”

Ve işte, Halt’un beklemekte olduğu fırsat bir anda çıkıver - mişti

karşısına.

“Ya yol arkadaşlarım?” diye sordu. “Will ve kız, eski birer

Skandiya kölesi.”

Erak, meseleyi kestirip atarcasına bir işaret yaptı. “Yurdumuzun

işgal ediliyor olduğu gerçeğinin yanında küçücük bir mesele o,”

diye cevap verdi. “Dostların da güvende olacak. Sana söz

veriyorum.”

- 138 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Her ne olursa olsun mu?” diye ısrar etti Halt. Skandiyalı’nm

kelimesi kelimesine yemin etmesini istiyordu. Bir kontun etti ği

yeminden dönemeyeceğini biliyordu çünkü.

“Her ne olursa olsun,” diye cevap verdi Erak ve elini Or man

Muhafızı’na uzattı. Sert bir tokalaşma sonucu anlaşma onaylanmış

oldu.

“Şimdi,” dedi Halt, “yapmam gereken tek şey, şu atlı şeytanları

yenecek bir plan yapmak.”

Erak, sırıtarak, “İşin o tarafı çocuk oyuncağı,” dedi. “Esas zor

olanı, Ragnak’ı ikna etmek olacak.”

- 139

şler Erak’ın da Halt’un da düşünemeyecekleri kadar yolun -

İda gitti.

Ragnak’ın birçok sıfatı vardı, ama ahmaklık bunlardan biri

değildi. Küçük grup, yaklaşık altı bin Temuçi süvarisinin ülke sini

işgal etmek üzere olduğu haberiyle Hallasholm’a döndüğünde, Yüce

Kont da kafasında Erak’ın yapmış olduğu hesabı yapmıştı. Erak

gibi

o

da

bin

beş

yüzden

fazla

savaşacak

asker

çıkaramayacaklarının bilincindeydi- sınıra yakın yerleşim alanları

çoktan işgal edildiği için bu rakam düşüktü bile.

Birçok Skandiyalı gibi, Ragnak da savaş sırasında ölmekten

korkmuyordu. Ama diğer seçenekleri değerlendirmeden o yola

girmenin de bir anlamı yoktu. İşgalcileri yenilgiye uğratmanın bir

yolu varsa, o yolu araştıracaktı. Erak, ona Halt’un Temuçi- ler

hakkında bildiklerinden ve Orman Muhafızı’nın hizmetini

kiralamaktan söz etmişti. Borsa ile birkaç konsey üyesi de bu fikre

sıcak baktıklarını belirtince, yalnızca sembolik bir itirazda

bulunmuştu Ragnak. Ele geçirilen kaçak kölelere gelince, çocukları

hemen affetmişti. Başka bir zaman olsa, diğer kölelere

SKANDİYA’YI KURTARMAK

gözdağı vermek için firarilerin cezalandırılmasını isteyebilirdi. Ama

bir istila ordusu kapılarına dayanmışken, yakalanan iki köle, Yüce

Kont’un umurunda bile değildi.

Bununla birlikte, Halt’u kendi dairesinde ve yalnız başına

görmek istemişti.

Orman Muhafızları’nı, yeteneklerine ve cesaretlerine saygı

duyacak kadar tanıyordu. Ama bu adamı bireysel olarak de -

ğerlendirmek niyetindeydi. Bu tür kişisel değerlendirmeler,

Skandiyalılar’in lideri olarak Ragnak ’ın en önemli meziyet lerinden

biriydi. Bu yeteneğinin göstergelerinden biri de, bağımsız ruhlu,

kavgacı savaşçılardan oluşan bir ulusu yönettiği sırada karşısında

çıkan çetrefilli durumları çözmesi için Erak’ı görevlendirmesiydi.

Halt, Ragnak’ın özel anlarını -ki Yüce Kont’un kederle farkına

vardığı üzere, bugünlerde pek azalmıştı bu dakikalar -geçirdiği,

kütük duvarlı, alçak tavanlı odaya götürüldü. Oda, diğer kıdemli

Skandiyalılar’ın dairelerini andırıyordu. Çam odunlarının yanmakta

olduğu bir şömineyle ısınıyordu ve yıllar boyunca kıyı kasabalarıyla

gemilerden yağmalanmış, farklı kültürlerlere ait gani metlerle

doluydu.

Odadaki en önemli parça, Sakin Deniz kıyısındaki bir ma -

nastırdan alınmış, kocaman bir kristal avizeydi. Onu asabile ceği

yüksek bir tavanı bulunmayan Ragnak, avizeyi kaba bir çam

masanın üzerine yerleştirmişti. Gösterişli avize, odaya hükmediyor

ve dar mekânla oldukça uyumsuz bir görüntü sergiliyordu. Dahası,

üzerinde o varken masa, işlevini yerine getiremez haldeydi.

Üzerindeki elliye yakın minik lambanın güven içinde yanmasını

sağlamak da mümkün değildi.

~ 141

JOHN FLANAGAN

Ama Ragnak, avizeyi çok seviyordu. Yüce Kont açısından

bakıldığında, değeri çok yüksek bir sanat eseriydi bu. Nadir görülen

ve ortama hiç de uymayan bir güzelliği vardı. O ne denle avizeyi

odasında tutuyordu.

Halt, ona söylendiği gibi kapıyı vurup içeri girdiğinde, başım

incelemekte olduğu parşömenden kaldıran Ragnak, kaşlarını çattı.

Savaş deneyimi, onun için fiziksel güç ve cüsseyle eşdeğerdi.

Önündeki adam dayanıklı birine benziyordu ama yan yana

durduklarında, boyu Yüce Kont’un omzuna ancak gelirdi. Ufak

tefek bir adamla karşı karşıya olduğu ortadaydı.

“Demek Halt sensin,” dedi ilgisiz bir sesle. Kısa boylu adamın

ona şüpheyle baktığını fark etti. Cevabı da aynı ses tonuyla geldi.

“Demek Ragnak sensin.”

Ragnak’m kalın kaşları, öfkeyle çatıldı. Ama içten içe kar-

şısındaki adama saygı da duyuyordu. Orman Muhafızı’nın ha -

zırcevaplığından, karşısında hiçbir korku emaresi göstermeyi şinden

hoşlanmıştı.

“Buralarda bana ‘Yüce Kont’ diye hitap edilir,” dedi sert bir

sesle.

Halt, hafifçe omuzlarını silkti.

“Pekâlâ, Yüce Kont,” dedi. “Ben de öyle hitap ederim.”

Halt, Yüce Kont’u alıcı gözle, şöyle bir süzdü. Dev gibi bir

adamdı ama Skandiya ölçülerine göre normal bir vücudu vardı.

Horace’ın birkaç yıl içinde sahip olacağı türden, geniş omuzlar ve

dar bir kalçayla süslenen klasik, heykelimsi bir kas yapısı yoktu

adamın. Tüm Skandiyalılar gibi onun da enine ve boyuna

genişleyen, ayıyı andıran bir vücudu vardı.

- 142 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Kollarıyla bacakları son derece kaslıydı ve tatlı bir şekilde ikiye

ayırdığı bir sakalı vardı. Aslında kızıl olan saçları, adamın

yaşlanmasıyla birlikte soğuk bir şömineyi kaplayan külle ri

andırıyordu artık.

Ayrıca, sol gözünün hemen altından başlayıp çenesine ka dar

uzanan, belli belirsiz bir yara izi vardı. Halt, bunun eski bir

savaştan kalma olduğunu düşündü. Bu da son derece doğal bir

durumdu. Skandiyalılar, liderlerini idareciler değil, savaşçılar

arasından seçiyordu.

Halt’un dikkatini, özellikle adamın gözleri çekmişti. O gözlerde

gördüğü nefret, ona oldukça tanıdık gelmişti. Bunu bekliyordu

zaten. Ama derin çukurların içine konuşlanan o gözlerde aynı

zamanda bir zekâ ve kurnazlık pırıltısı da seçiliyordu. Bu İkincisi,

Halt’u rahatlattı.

Ragnak aptalın teki olsaydı, Hallasholm’da hiç de hoş olmayan

bir duruma düşebilirdi Halt. Yüce Kont’un Orman Muhafızları

’ndan ölümüne nefret ettiğinden ve bu nefretin nedenlerinden

haberdardı. Ama eğer zeki bir liderse, Halt’tan faydalanabileceğini

kavrar ve insanlarının iyiliği için kişisel nefretini bir kenara

bırakırdı.

“Orman Muhafızlan’m hiç sevmem,” dedi Yüce Kont. Onun da

zihninden Halt’unkine benzer düşünceler geçtiği belli oluyordu.

“Sevmeniz için de bir neden yok,” diye onayladı Halt, “ama

benden yararlanabilirsiniz.”

“Öyle diyorlar,” dedi Skandiya lideri, Orman Muhafızı’nın

açıksözlülüğünü bir kez daha takdir ederek.

Oğlunun Dikenliağaç’taki ölümünü ilk duyduğunda, Rag-

JOHN FLANAGAN

nak kederine ve Araluenliler, Orman Muhafızları ve özellikle de

Kral Duncan’a karşı duyduğu öfkesine mağlup olmuştu.

Ama üzüntüsü karşısında vermiş olduğu ani ve hızlı bir tepkiydi

bu. Gerçekçi biri olarak, oğlunun Morgarath’ın uğursuz güçlerine

katıldığında ölüm riskini de göze almış olduğunun farkındaydı .

Baskın ve yağma için yaşayan Skandiyalılar için, savaş sırasında

ölmek son derece sıradan bir olaydı. Sonuçta Ragnak’m üzüntüsü

değilse de öfkesi, aradan geçen zamanın sonunda sönmüştü. Oğlu,

elinde silahıyla, şerefli bir şekilde ölmüştü. Bir Skandiyalı bundan

başka bir şey istemezdi zaten. Bu durum, Orman Muhafızları’na

karşı bir yakınlık hissettiği anlamına gelmiyordu elbette, ancak

yeteneklerine, cesaretlerine ve kıymetli bir rakip oldukları

gerçeğine saygı gösterebilirdi en azından.

Hatta olası müttefikliklerine.

Ragnak’m Kral Duncan ve ailesine karşı etmiş olduğu ye min ise

bambaşka bir meseleydi. Adam savaştan sonra birkaç gün sabretmiş

olsa, büyük ihtimalle nefreti hafifleyecek ve daha mantıklı

davranacaktı. Ama o, ilk aklına gelen şeyi yapıp, Skandiya tanrıları

Vahalara yemin etmişti ve o yeminden geri dönüş yoktu.

Ragnak, Halt’u bir müttefik olarak kabul edebilirdi. Orman

Muhafızı’nı tehlikeli bir rakip yapan vasıfların onu Temuçi is -

tilacılarına karşı verecekleri savaşta faydalı bir müttefik haline

getirecekleri gerçeğini kabullenebilirdi. Bu onun kişisel seçi mi

olacaktı. Ama Duncan’ı öldüreceğine dair ettiği yeminden geri

dönemezdi.

Tüm bunları aklından geçirirken, kır saçlı Orman

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Muhafızı’nın sessizce karşısında durduğunu, onun konuşma sını

beklediğini fark etti. Öfkeyle başını salladı Ragnak. Konuşmanın

ortasında düşüncelere dalıp gidiyordu bu günlerde. “Yani,” dedi

birden. “Bize yardım edebilir misin?”

Halt, tereddütsüz bir ifadeyle “Elimden geleni yapmaya ha-

zırım,” dedi. “Ama elimden gelenin ne olduğuna dair henüz hiçbir

fikrim yok.”

“Hiçbir fikri yokmuş!” diye alayla tekrarladı Ragnak. “Bir de

Orman Muhafızları’mn akıllı adamlar oldukları söylenmişti bana.”

Halt, başını iki yana sallayıp “Öncelikle güçlü ve zayıf yön-

lerinizi belirlemem gerek,” dedi. “Sonrasında da arazinin hari-

talarına ihtiyacım olacak. Sayıca üstünlüklerini dengeleyecek bir

nokta bulmamız gerekecek. Ondan sonra da atıma binip Temuçiler’i

bir kez daha gözetlemeye gideceğim. Geçen karşılaşmamızda

kıdemli kontunuzu hayatta tutmakla meşguldüm. Tüm bunları

yaptıktan sonra sorunun cevap verebilirim.” Bıyığının ucunu

çiğneyen Ragnak, Orman Muhafızı’nın sözlerini değerlendiriyordu.

Şahsi görüşü bir yana, adamdan etkilenmişti. Kendi savaş stratejisi,

genellikle ön cepheden yaptıkları saldırı öncesinde sarf ettiği,

“Herkes hazır mı? Beni takip edin!” cümlelerinden ibaretti.

Belki de şu Orman Muhafızı gerçekten işimize yarayabilir, diye

düşündü.

“Bir şeyi bilmeniz gerek, Yüce Kont,” diye devam etti Halt.

Orman Muhafızı’mn taviz vermeyen, emredici ses tonuna şa şıran

Ragnak, bakışlarını kaldırdı.

“Sizlere yerleşiminiz, savaşçılarınız ve çeşitli rakamlar

- 145

JOHN FLANAGAN

hakkında sorular soracağım. Ülkelerimiz arasında gelecekte

yaşanacak bir anlaşmazlık halinde işime yarama ihtimali bulu nan

sorular bunlar.”

“Anlıyorum...” dedi Ragnak usulca. Konuşmanın gittiği yön, hiç

hoşuna gitmemişti.

“İçinizden bana yalan söylemek geçecek. Adam sayınızı ve

yeteneklerinizi abartmak falan. Öyle bir şey yapmayın.”

Yüce Kont, emredici ses tonu karşısında bir kez daha apışıp

kaldı. Ama Halt’un gözleri tereddütsüz bakıyordu.

“Size yardım etmemi istiyorsanız, bana karşı dürüst olma nız

gerekecek. Kontlarınızın da öyle.”

Ragnak, bir iki saniye düşündükten sonra ağır hareketlerle başını

salladı.

“Anlaştık,” dedi. “Şunu da unutma, sözünü ettiğin durum, senin

için de geçerli. Sen de savaş planlarını bize aktarmış olacaksın.”

Yüce Kont’un vurguladığı noktayı kavrayan Halt’un ağzının

kenarında yeniden küçük bir tebessüm belirdi.

“Doğru,” dedi. “Galip gelmek istiyorsak, ikimizin de küçük bir

savaşı kaybetmeye razı olmamız gerekecek sanırım.”

Bir kez daha karşılıklı bakıştılar. İkisi de diğerinin gözlerinde

gördüğü

ifadeden

hoşlanmıştı.

Ragnak

aniden

kocaman

koltuklardan birini işaret etti.

“Otur bakalım!” dedi. Avizenin parlak kristalleri arasında

neredeyse kaybolan masadaki Galya şarabı dolu sürahiyi işaret

ediyordu.

“Bir kadeh iç ve bana şunu söyle. Şu Temuçiler neden

~ 146 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Skandiya’nın başına bela olmayı seçtiler sence? Tötonya ve

Galya’nın içinden güneye inmeleri daha kolay olmaz mıydı?”

Halt, lezzetli kırmızı şaraptan kendisine bir kadeh doldurdu ve

büyük bir yudum aldı. Yüzüne memnuniyet dolu bir ifade yerleşti.

Ragnak hangi şarapları yürüteceğini çok iyi biliyor, diye düşündü.

“Bunu ben de merak ediyorum,” dedi sonunda. O anda iri- yarı

Skandiyalılar’a değil, ufak tefek insanlara uygun bir san dalyede

oturuyor olmayı tercih ederdi. Ayakları yere değmi yordu neredeyse;

babasının çalışma odasına girmiş küçük bir çocuk gibi hissediyordu

kendini. “Buradaki savaşı kazanacak olsalar bile, sizin çetin ceviz

olduğunuzu biliyor olmalılar. Tö- tonlardan daha zorlu olduğunuz

kesin.”

Ragnak, hemen güneylerindeki, düzensiz grupların hâkim

olduğu halktan söz edilmesi üzerine alaycı bir şekilde homur dandı.

Tötonların akıbeti, birbirinden ayrı gruplar ve her birini zayıflatan

güvensizlik ortamı nedeniyle istilacı gücünün merhametine

kalmıştı. İşin aslı, Skandiya çıkarlarının o yöne doğru uzanması

halinde, ülkeyi küçük ordusuyla zapt edebileceğine emindi Ragnak.

“Ve Galyalılar da bir o kadar kötü dürümdalar,” diye devam etti

Halt. “Komutayı devralacak bir lider seçemiyorlar. Yani

Temuçiler’e kuzeye uzanıp Skandiya’da hırpalanma riskini göze

aldıran şeyin ne olduğunu merak ediyordum.”

“Ve?” diye sordu Yüce Kont. Halt, şaraptan bir yudum daha aldı

ve düşünceli bir tavırla dudaklarını büzdü.

“Kendi kendime, elinizde bu riski almalarına değecek ne

- 147

JOHN FLANAGAN

olduğunu sordum,” dedi. “Aklıma yalnızca bir tek şey geliyor.”

Sustu. Bir tiyatro oynadığının farkındaydı ama karşı koya-

mıyordu. Beklediği üzere, Yüce Kont öne doğru eğildi.

“Neymiş o? Neyin peşindeler?”

“Gemileriniz,” dedi Halt. “Temuçiler, denizleri kontrol etmek

istiyor. Ve bu da, istilanın burada sona ermeyeceği anla mına

geliyor. Sırada Araluen var.”

E vanlyn, Will’in atış talimini izliyordu. Hallasholm’un gö-

rece güvenliğine varmalarının ardından, Halt, ısrarla onun

çalışmaya başlamasını istemişti. Will’in sürati ve nişancılığı,

Halt’un kabul edilebilir bulduğu seviyenin çok altına düşmüş-

tü ve Orman Muhafızı bu gerçeği çırağına hiç vakit kaybetme -

den bildirmişti.

“Altın kuralı hatırlıyor musun?” demişti, Will, uzaklıkları elliyle

iki yüz metre arasında değişen hedeflere bir düzine ok attıktan

sonra. Will’in uzaktaki hedeflere attığı çoğu ok ıska geçmişti ve

çocuk atış aralarında çok vakit kaybediyordu.

Ne kadar kötü atışlar yaptığının farkında olan Will, akıl ho-

casıyla göz göze geldi. Kaşlarını çatan Halt, hafifçe başını sal -

lamakla yetindi. Horace ile Evanlyn’in onu izlemek için tam da o

anı seçmiş olmaları, durumu daha da kötüleştirmişti.

Will “İdman yapmak mı?” diye somurtarak cevap vermiş, Halt

da başını sallayıp “Evet, idman yapmak,” demişti. Attığı okları

toplamaya gittiklerinde, kolunu teselli edercesine çocuğun omzuna

koydu Halt.

I4‘)

JOHN FLANAGAN

“O kadar da üzülme,” dedi ona. “Tekniğin hâlâ iyi. Ama bütün

bir kışı dağlarda kardan adam yaparak geçirdikten sonra bir anda

formunu yakalamayı bekleyemezsin.”

“Kardan adam yapmak mı?” dedi Will, dargın bir ifadeyle.

“Dağlardaki koşulların ne kadar zor olduğunu sana...” Halt’un

dalga geçtiğini anlayınca sustu. Bununla birlikte, Orman

Muhafızı’mn haklı olduğunu itiraf etmesi gerekirdi. Bir Orman

Muhafızı’mn imzası olan süratiyle neredeyse içgüdüsel bir hale

getirdiği keskin nişancılığa ulaşmanın tek yolu, sü rekli ve gayretli

bir biçimde çalışmaktan geçiyordu.

İlerleyen günler boyunca idman sahasını ziyaret edip, kendi

kendine yeteneklerini yeniden geliştirme görevini verdi Will. Gücü

ve

sağlığının

yanında

eski

yeteneğine

de

kavuşurken,

takipçilerinden oluşan küçük bir grup da onun idmanlarım

izliyordu. Deneyimli bir Orman Muhafızı’nm yeteneklerine sahip

olmasa da, tekniği sıradan okçulardan çok daha üstündü ve

Skandiyalılar ile bazı köleler tarafından saygıyla takip ediliyordu.

Evanlyn ile Horace ise kendilerine birçok etkinlik yaratmış lardı.

Yakınlardaki ormanlarda atla gezip tepelere tırmanmak ya da küçük

bir kayıkla koyun içine açılmakla geçiyordu günleri. Yanlarında

gelmesini istedikleri Will, her defasında antrenman yapması

gerektiği bahanesiyle teklifi reddediyordu.

Arkadaşlarıyla vakit geçirebileceği boş zamanı yok değildi

aslında. Ama kırık gururuyla o anlarda bile fazladan yapacağı

idmanları bahane ederek onlara katılmıyordu.

Will, Skandiyalılar tarafından yakalandığında üzerinde ta şıdığı

çifte bıçakları kınıyla birlikte Erak’tan geri alınca, ant

~ 150 -

SKANDİYA'YI KURTARMAK

renmanları da sıklaştı. Gerçek bir stokçu olan Erak, silahları

saklamıştı ve artık gerçek sahibine dönmelerinde bir sakınca

görmüyordu. Halt, Will’e, yakın zaman içinde onun bıçak fırlatma

yeteneklerini de sınayacağı haberini vermişti. Tecrübeleri Will’e,

idmansız geçen ayların fırlatma yeteneklerini de körelttiğini

söylüyordu. Dolayısıyla fırlatma tekniği üzerinde çalışmaya

başladı. Bir süre sonra Hallasholm kasabası, onun fırlatma bıçağı ve

saks bıçağıyla yaptığı atışların sesleriyle çınlamaya başlamıştı.

Will, yayını ve bıçaklarım her geçen gün daha iyi ve hız lı

kullanıyor, Halt’un Redmont Kalesi’nin dışındaki ormanda saatler

boyunca ona kazandırdığı becerilere yeniden kavuşuyordu.

Artık hedeften hedefe kolaylıkla geçiyor, mesafeleri ayarla yan

kolu yayını rahatlıkla indirip kaldırıyor ve ardına dek aç tığı

gözleriyle yay, ok ve bir sonraki hedefinden oluşan resme

odaklanıyordu. Evanlyn’in o gün gelip antrenmanım izlemeyi tercih

etmesi, hoşuna gitmişti. Oklar ardı ardına hedeflerin tam ortasına ya

da yakınına saplandığında, Will’in içini de vahşi bir sevinç hissi

kaplıyordu.

“Eee,” dedi öylesine, oklarını hızla iki ayrı hedefe gönderirken.

“Horace nerede bugün?”

Oklar birbiri ardına hedefleri buldu ve başını sallayıp doksan

derece dönerek daha yakındaki hedeflerden birine okunu fırlatıverdi

Will.

Yine başarmıştı. Havada vızıldayan oku, doğrudan hedefe

saplandı.

Evanlyn, omuz silkerek “Sanırım suçluluk duymasına ne

- 151

JOHN FLANAGAN

den oldun,” dedi. “Biraz antrenman yapması gerektiğini söyle di.

Erak’ın tayfasından bazı Skandiyalılarla çalışıyor.”

“Anlıyorum,” diye yanıtladı Will. Bir yandan da okunun en

uzaktaki hedefin tam ortasındaki halkaya gömülmeden önce havada

çizdiği yayı izliyordu.

“Peki, neden onu izlemeye gitmedin?” Evanlyn’in nihayet onu

izlemeyi seçmesine ve birkaç gündür yanından ayrılmadığı

Horace’dan uzaklaşmasına sevinmişti Will. Ama kızın sözleri,

sevincini kursağında bırakıverdi.

“Gittim,” dedi Evanlyn. “Ama birbirlerine pata küte girişen iki

adamı birkaç dakika boyunca izledikten sonra, geçmişi yeniden

yaşıyorsun. Geçen güne göre daha iyi durumda mısın diye gelip bir

bakayım dedim.”

“Ah, öyle mi?” diye yanıt verdi Will, sert sert. “Eh, umarım

zamanını boşa harcamamışsındır.”

Evanlyn, Will’e bir göz attı. Üç ayrı hedefe -biri elli, biri yetmiş

beş ve diğeri de yüz metre ötede bulunan- yaptığı atışlar sırasında

çocuğun arkası dönüktü. Çocuğun sesindeki sert tonu da fark etmişti

Evanlyn ve arkadaşını rahatsız eden şeyin ne olduğunu merak etti.

Yanıt vermek yerine, onun tümü hedeflerini bulan atışları hakkında

yorum yapmayı tercih etti.

“Bunu nasıl yapıyorsun?” diye sordu. Will durup, başını çevirdi.

Kızın sesinde yürekten bir merak vardı. Öylesine sorulmuş bir soru

değildi.

“Neyi?”

Evanlyn hedefleri işaret etti.

“Her mesafe için yayı ne kadar kaldırman gerektiğini nere

- 152 ~

SKANDİYA'YI KURTARMAK

den biliyorsun?” diye sordu. Will, bir an için apışıp kalsa da

toparlanıp omuz silkti.

“Şey... hissediyorum,” dedi belirsiz bir sesle. Ardından yüzünü

buruşturarak açıklamaya çalıştı. “Bu bir tecrübe meselesi. Tekrar

tekrar yapman halinde, bir çeşit... içgüdüye dönüşüyor sanırım.”

“Mesela şu ortadaki hedefi tutturmam için yayı ne kadar

kaldırmam gerektiğini söyleyebilir misin bana?” diye sordu

Evanlyn. Başını yana eğen Will, birkaç saniye düşündü.

“Yani... o, tek başına yeterli olmaz. Söyleyebilirim sanırım

ama... başka şeyler de söz konusu.”

Evanlyn, meraklı bir ifadeyle öne doğru eğildi ve Will açık-

lamaya devam etti.

“Mesela oku fırlatış şeklin... düzgün bir şekilde fırlatmalı- sın.

Acele edersen okun, hedefinden sapar. Ve gerilim kuvveti ni de

duruma göre değiştirmen gerekir.”

“Gerilim kuvveti mi?”

Yayı tamamen gerdiğinde, kirişinde oluşan gerginliği işaret etti

Will. “Kirişi ne kadar gerersen, okun arkasına da o kadar kuvvet

bindirmiş olursun. Aynı kuvvetle fırlattığın oklar için, farklı

mesafelerde farklı sonuçlar alırsın.”

Evanlyn, bu bilgiyi aklında tarttı. Kulağa mantıklı geliyor du.

Düşünceli bir tavırla dudaklarını büzdü ve bir iki kez başını salladı.

“Anlıyorum,” dedi. Sesinde bir parça hayal kırıklığı gizliydi.

“Bir sorun mu var?” diye sordu Will. Evanlyn umutsuzca iç

geçirdi.

JOHN FLANAGAN

“Temuçiler geldiğinde bir işe yaramam için belki bana da ok

atmasını öğretirsin diyordum,” dedi moralsiz bir sesle.

Will, bir kahkaha atarak, “Eh, öğretebilirdim,” dedi “tabii

önümüzde antrenman yapacak bir yılımız olsaydı.”

“Usta bir okçu olmak istemiyorum ki,” dedi kız. “Belki bana bir

iki temel kural öğretebilirsin diye düşünmüştüm, ki böylece...

anlarsın ya...” Kararsız bir tavırla sustu.

Kızın yüzüne güldüğüne pişman olan Will, özür dilercesine

başını salladı.

“Korkarım işin gerçek sırrı, bol bol antrenman yapmaktan

geçiyor,” dedi. “Sana işin temellerini öğretsem bile, öyle bir iki

hafta içinde öğrenebileceğin bir şey değil bu.”

Evanlyn, yeniden omuz silkti.

“Sanırım öyle.” Sorduğu şeyin imkânsızlığını anlamıştı kız.

Kendini aptal gibi hissediyordu ve konuyu değiştirme fırsatını

kaçırmadı. “Halt istilacıların o kadar zamanda mı burada ola-

caklarım düşünüyor, bir iki hafta içinde mi?”

Son okunu da fırlatan Will, yayım zemine bıraktı.

“Bir iki hafta içinde burada olabileceklerini söyledi. Ama biraz

daha geç geleceklermiş. Sonuçta Skandiyalılar’ın bir yere

gitmeyeceği ortada.” Kıza, oklarını toplarken ona eşlik etmesini

işaret etti ve antrenman sahası boyunca yürümeye başladılar.

“Halt’un teorisini duydun mu?” diye sordu Evanlyn.

“Temuçiler’in Skandiyalılar’ın gemilerini istedikleri için bu raya

saldırdıkları hakkında olanı?”

Will, başını salladı. “Düşününce mantıklı geliyor. Tötonya

~ 154 -

SKANDİYA'Yl KURTARMAK

ve Galya’yı istedikleri gibi işgal edebilirler. Ama arkalarında

tehlikeli bir düşman bırakmış olacaklar. Ve Skandiyalılar, kıyı

boyunca hatlarına saldırılar düzenleyebilir, istedikleri yere is-

tedikleri an baskın yapabilirler.”

“Anlıyorum,” diye cevap verdi Evanlyn, elli metre uzaklık taki

hedefe saplanmış oku çekerek. “Ama Araluen’i istila etme teorisi

sence de biraz abartılı değil mi?”

“Hiç de değil,” dedi Will. “Çıkarırken okların ucuna yakın bir

yerden tut,” diye ekledi, Evanlyn’in uzandığı diğer oku işaret

ederek. “Aksi takdirde oku kırabilir ya da bükebilirsin.

Temuçiler’in Galya kıyısında durmaları için hiçbir neden yok. Ama

ordularım, Skandiyalılar’ın icabına bakmadan önce gemiyle

taşımaya çalışırlarsa, başları belaya girebilir.”

Evanlyn, birkaç saniye sessiz kaldı. “Sanırım haklısın,” dedi

sonunda.

“Sonuçta bu bir teoriden ibaret,” diye cevap verdi Will. “Belki

de amaçları yalnızca Tötonya’ya saldırmadan önce kendilerini

güvenceye almaktır. Ama Halt, her zaman en kötü ihtimale göre

plan yapmalısın, der. O zaman hayal kırıklığına uğramazsın.”

“Sanırım bu öngörüsünde haklı,” dedi Evanlyn. “Bu arada

nerelerde o? Birkaç gündür ortalarda yok.”

Will, başıyla güneydoğu yönünü işaret ederek, “Erak ile Temuçi

ilerleyişini gözlemeye gitti,” dedi. “Sanırım onları yavaşlatmanın

bir yolunu arıyor.”

Oklarının sonuncusunu da toplayarak kılıfına yerleştirdi. Kollan

ve parmaklarını çekip uzatarak kaslarını gevşetti.

“Eh, ben bir tur daha ok atacağım sanırım,” dedi. “Kalıp

izleyecek misin?”

- 155 -

JOHN FLANAGAN

Evanlyn, bir an düşündükten sonra başını iki yana salladı.

“Gidip Horace ne yapıyor ona bakacağım,” dedi. “Hepinize cesaret

vermeye çalışıyorum.” Çocuğa gülümsedi, hoşça kal dercesine

parmaklarını oynattı ve sahayı çevreleyen çitin kapısına doğru

yürüdü. Will, kızın ince, uzun siluetinin arkasından bakakaldı.

“Öyle olsun bakalım,” diye mırıldandı, kendi kendine. Evanlyn'i

Horace’ın idmanını izlerken aklına getirince, bir kez daha

kıskançlıkla doldu içi. Islanmış bir hayvan gibi silkinerek kovdu o

hissi akimdan. Başını önüne eğerek, sahanın ucuna doğru yürüdü.

“Kadınlar,” diye mırıldandı. “İnsanın başını derde sokmaktan

başka bir işe yaramıyorlar.”

O sırada yan tarafına düşen gölge, bir an için Evanlyn’in fikir

değiştirdiğini düşünmesine neden oldu. Izbandut gibi iki adamın

dövüşünü izlemek, sıkıcı bir şey olsa gerek, diye düşündü. Ama

gelen, Evanlyn değil, Tyrell’di; Erak’m ikinci kaptanı Svengal’ın

on beş yaşındaki sarışın, tatlı yeğeni. Utangaç bir tavırla

gülümsüyordu. Will, kızın gözlerinin deniz gibi masmavi olduğunu

fark etti.

“Oklarını senin için taşıyabilir miyim, Orman Muhafızı?” diye

sordu Tyrell. Will, omuz silkip çözdüğü ok kılıfım kıza uzatarak

“Neden olmasın?” dedi alçakgönüllülükle. Bunun üzerine kızın

tebessümü, bütün yüzüne yayılıverdi.

Teklifini reddetmek kabalık olurdu, diye düşündü Will.

- 156 ~

allarındaki karın ağırlığına, kocaman gövdesini kemiren

D sinsi çürümeye ve yıllardır süren kış rüzgârlarına yenik

düşen çam ağacı devrileli birkaç sene oluyordu. Ölümünün ar -

dından bile komşuları tarafından korunmuş, karla karışık top -

rağa devrilmesi engellenmiş gibiydi; iç içe geçen dalları yerle

otuz derecelik bir açı yapacak şekilde havada asılı duruyordu.

Ölü ağacın gövdesini kaplayan pürüzlü kabukların üzerin den öne

doğru eğilen Halt, gözleriyle Temuçi yürüyüş kolunun yavaş

adımlarla geçmekte olduğu vadiyi taradı.

“Ağırdan alıyorlar,” dedi Erak, yanından. Şaşıran Orman

Muhafızı, dönüp yol arkadaşına baktı.

“Aceleleri yok,” diye yanıtladı. “Araba ve ikmal hatlarını ge -

çitlerden geçirmeleri biraz zamanlarını alacak. Midilliler, dar ge -

çitlerden hiç hoşlanmaz. Steplerin geniş düzlüklerine alışkınlar.”

Süvarilerden oluşan ordu, yavaş ilerleyişine devam ediyor du.

Kaşlarını çatan Halt, hiç de düzenli bir ilerleyiş değil, diye geçirdi

aklında. Atlar ve arabalar doksan kilometre kuzeydeki Hallasholm’a

yaklaşırken ne bir izci grubu ne de kanatları gözetleyen bir devriye

vardı ortada.

157

JOHN FLANAGAN

Halt ile Erak, yürüyüşü izlemek için, yanlarındaki küçük

Skandiyalı grubuyla Temuçi süvarilerinin geçmekte zorlandığı dik,

dar patikaları ve dağları aşarak güneydoğuya gelmişti. Askerleri

izlerken, Halt’un aklına bir fikir geldi.

“Unutma ki onları yavaşlatmak bizim elimizde,” dedi usul ca.

Bunun üzerine Erak, sabırsızca omuz silkti.

“Neden uğraşalım ki?” dedi açıkça. “Ne kadar çabuk karşı-

laşırsak, bu işi o kadar çabuk halletmiş oluruz.”

“Onlar ağırdan aldıkça, bizim de hazırlık yapmak için daha çok

zamanımız olur,” dedi Halt. “Hem böyle tedbirsiz, rahat ve

düzensiz bir şekilde at sürmeleri canımı sıkıyor. Burunları iyice

havaya kalkmış.”

“Akıllı bir ulus olduklarını söylemiştin sanırım?” diye sordu

Skandiyalı. Omuz silkme sırası Halt’taydı bu kez.

“Belki de Hallasholm’a vardıklarında onlara cepheden

saldıracağınızı bildikleri içindir,” dedi. Alınmış gibi görünen

Skandiyalı savaş lideri, birkaç saniye akıl yürüttü.

“Bizim taktiklerimizi hiç mi merak etmiyorlar?”

Halt, yüzünde beliren tebessümü engellemeye çalıştı. “Ne tür bir

savaş taktiği kullanıyorsunuz ki?”

Bir sessizlik oldu, ardından Erak isteksizce cevap verdi,

“Sanırım yanımıza gelmelerini bekler ve sonra da... onlara

cepheden saldırırdık.” Dikkatli bakışlarını ufak tefek Orman

Muhafızı’na çevirdi ama Halt, ağzından başka bir şey çıkmaya -

cağını açıkça ortaya koyuyordu. Erak nihayet yaralı bir ses to nuyla

ekledi. “Ama öyle yapacağımızı bilmeleri gerekmiyor.” “Aynen

öyle,” diye yanıt verdi Halt. “Belki de onlara endişe

~ 158 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

verecek bir şey yapmalıyız. Bir miktar dengelerini bozacak ve

kendilerinden kuşku duymalarını sağlayacak bir şeyler.”

“Bu iyi bir taktik mi?” diye sordu Erak. Orman Muhafızı sırıttı.

“Bizim açımızdan iyi,” dedi. “Hem, şüphelenip aklına kurt

düşen bir düşmanın cesur ve beklenmedik hareketler yapma ihtimali

çok düşüktür. Onları beklenmedik hamlelerden vazgeçirmek de

bizim lehimize olur.”

Erak, bu sözleri aklında tarttı. Kulağa mantıklı geliyordu. “Ne

yapmak istiyorsun öyleyse?” diye sordu.

Halt, gözlerini yanlarındaki yinni savaşçının üzerinde gezdirdi.

“Şu Olgak,” dedi, genç takım liderini işaret ederek. “İtaatkâr biri

midir yoksa Skandiya başıbozuklarından mıdır?”

Erak, dudaklarını büzdü. “Şartların uygun olması durumunda,

tüm Skandiyalılar birer başıbozuktur,” diye yanıtladı. “Ama ben

emredersem, istediğimi yapacaktır.”

Halt, anladığını gösterircesine başını sallayıp, “O zaman gi dip

onunla konuşalım,” dedi.

Erak, geniş omuzlu genç adamı yanlarına çağırdı. İşareti gören

Olgak, sağ elinde kolaylıkla çevirdiği baltası, sol kolunda yuvarlak

geniş kalkanıyla öne çıktı. Beklentiyle Erak’a bakıyordu ama Kont,

Halt’u işaret etti.

“Orman Muhafızı’nın dediklerine kulak ver,” diye emretmesi

üzerine, genç adamın gözleri Halt’a çevrildi. Orman Muhafızı,

Olgak’ı birkaç saniye inceledi. Genç adamın berrak mavi

gözlerinde samimi ve dürüst bir ifade vardı. Bakışlarındaki zekâ

pırıltısı Halt’un dikkatini çekti. Başını sallayıp aşağıdaki Temuçi

ordusunu işaret etti.

- 159

JOHN FLANAGAN

“Şu aşağıdaki topluluğu görüyor musun?” diye sordu. 01- gak

başını sallayınca devam etti, “Ne bir yürüyüş düzenleri var ne de

bir gözcüleri. Ayrıca ikmal arabalarıyla destek personeli

savaşçılarla iç içe ilerliyor. Temuçiler, normalde bu şekilde seyahat

etmez. Şu an neden bu düzende ilerlediklerini biliyor musun?”

Olgak duraksadı ve hafifçe kaşlarını çatarak başını iki yana

salladı. Cevabı bilmediği gibi, bilmesinin ona ne tür bir fayda

sağlayacağından da haberi yoktu.

“Çünkü kendilerini güvende hissediyorlar,” diye devam etti

Halt. “Çünkü siz Skandiyalılar’m onları bekleyip, cepheden

saldırıya geçeceğinizden eminler.”

Olgak, başını öne doğru sallıyordu şimdi. Bu kısmı biliyordu.

“Saldıracağız, değil mi?”

Halt, Erak’a bir göz attı. Kont, omuz silkti. Skandiyalılar

olaylara basit bir çerçeveden bakardı.

“Eh, evet, yapacaksınız,” dedi Halt. “Zamanı geldiğinde. Ama

şimdilik, onları biraz rahatsız etsek ne güzel olur, değil mi?” Sustu

ve imalı bir sesle devam etti, “Yoksa ülkenizin ortasından tatil

yapıyormuş gibi geçen orduları izlemekten keyif mi alıyorsun?”

Gözlerini istilacılara çeviren Olgak, öfkeyle dudaklarını büzdü.

Orman Muhafızı’nın dediği gibi, hep birlikte güle oynaya

ilerliyordu kafile.

“Hayır,” diye cevap verdi. “Keyif aldığımı söyleyemem. Ne

yapabiliriz?”

“Erak ile ben Hallasholm’a döneceğiz,” dedi Halt, sözler

ağzından çıkarken Skandiya liderinin gerildiğini hissederek.

~ 160 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Belli ki Erak, küçük de olsa bir dövüş umudu taşıyordu ve savaşa

katılamayacağını öğrenince bozulmuştu. “Ama sen ve adamların, bu

gece düşman hatlarına baskın yapacak ve şu arabaları yakacaksınız.”

Yayının ucuyla ordunun kıyısında özensizce tıngır mıngır

ilerleyen ikmal arabalarını işaret etti. Olgak sırıttı ve başını

sallayarak “Çok iyi fikir,” dedi. Uzanıp genç adamın kaslı ko lunu

sertçe yakalayan Halt, Skandiyalı’yı gözlerine bakmaya zorladı.

“Yalnız, dinle beni, Olgak,” dedi gergin bir sesle. “Vurup

kaçacaksınız. Uzun süreli bir dövüşe girmek yok, anlaşıldı mı?”

Genç Skandiyalı bu emirden pek hoşlanmamıştı. Halt, iyice

vurgulamak için onu kolundan tutup sarstı.

“Anlaşıldı mı?” diye tekrarladı. “Senin ve yirmi adamının

arabaları yaktıktan sonra zafer sarhoşluğuna kapılıp ölmenizi

istemiyoruz. Bunun nedenini biliyor musun?”

Olgak, başını isteksizce iki yana salladı. Halt açıklamaya devam

etti.

“Çünkü yarın gece, yürüyüş koluna saldırıp daha fazla araba

yakmanızı isteyeceğim sizden ve hazır girişmişken birkaç Temuçi

askeri daha öldürmenizi.”

Anlatılanlar, nihayet genç adamın ilgisini çekmeye başlamıştı.

Halt’un planı ona mantıklı geliyordu artık.

“Ne kadar onur verici de olsa daha ilk denemenizde ölürseniz,

Temuçiler yarın aynı şekilde ilerlemeye devam edecektir, öyle değil

mi?” diye sordu Orman Muhafızı. Olgak, anladığını belli edercesine

başını salladı.

JOHN FLANAGAN

“Pekâlâ, yürüyüş kolunun her gece farklı bir noktasını vurmanızı

istiyorum sizden. Erzaklarını yakın. Atları kaçırın. Nöbetçileri

öldürün. Hızlı hareket edin ve sizi bir meydan sa vaşma

zorlamalarına izin vermeyin. Hayatta kalın ve onları rahatsız

etmeye devam edin. Anladın mı?”

Artık Orman Muhafızı’nm neden söz ettiğini çok daha iyi

kavrayan Olgak, bir kez daha başım öne salladı. “Onları nereden

vuracağımızı asla bilemeyecekler,” dedi hevesle.

“Aynen öyle,” dedi Halt. “Ki bu da tüm yürüyüş kolu boyunca

muhafızlar yerleştirecekleri anlamına geliyor. Geceleri daha fazla

sayıda nöbetçi görevlendirilecek. Ve tüm bunlar onları

yavaşlatacak.”

“Kıyı baskınları gibi, değil mi?” dedi genç Skandiyalı, kurt

gemilerinin birdenbire ufukta belirip düşmana hazırlıksız sal -

dırmalarını hatırlayarak. “Yalnızca geceleri mi baskın yapmamızı

istiyorsun?” diye ekledi.

Halt, bir dakika boyunca düşünüp plan yaptı.

“İlk birkaç gün boyunca, evet. Sonraki günlerde, hızla ağaç ların

içine ve tepelere çekilebileceğiniz, atlarının peşinizden gelmekte

zorlanacağı bir nokta bulun ve gündüz saldırılarına başlayın.

Günbatımına doğru olabilir ya da şafak sökerken.”

“Onları şaşırtalım mı yani?” dedi Olgak. Halt, dostça bir

hareketle genç adamın kolunu kavradı.

“İşin özünü kavradın,” dedi ona gülümseyerek. “Ve altın kuralı

sakın unutma: Hazırlıksız oldukları yerlere saldıracaksınız.”

Olgak, bu sözleri zihninde tarttı. “Hazırlıksız oldukları yere mi

saldırayım?” diye sordu sonunda.

- 162 -

SKANDİYA’Yİ KURTARMAK

“Süvarilerinin tam olarak yayılmadığı noktalan vurun. Bırakın

onlar üzerinize gelsin. Sizi takip etsinler. Tam size yetişecekleri

sırada ortadan kaybolun. Bu kısmı unutma. En önemlisi bu. Hayatta

kalmanız gerek.”

Genç adamın, aklından geçenleri anladığını görebiliyordu.

Olgak, “Hayatta kalmak,” diye tekrarladı kendi kendine. “An-

lıyorum.”

Halt endişeli bakışlarla Erak’a dönüp. “Açık bir dövüşe gir meme

emrini senin ağzından duymasına gerek var mı, Kont Erak?” diye

sordu.

“Var mı, Olgak, söyle bakalım?” dedi Erak. Genç birlik ko -

mutanı, başını hayır anlamında salladı. “Planını anladım, Orman

Muhafızı,” dedi. “Güven bana. İyi bir fikir bu.”

“Aferin sana,” dedi Halt usulca. Ardından, Erak’in sormak üzere

olduğunu bildiği soruyu yanıtlamak üzere arkasına döndü.

“Olgak ile adamları işin bütün keyfini çıkarırken biz ne ya-

pacağız?” diye sordu Kont.

“Aşağıdaki dostlarımıza bir karşılama töreni hazırlamak üzere

Hallasholm’a gideceğiz,” dedi Halt. “Ve gitmişken, yü rüyüş kolunu

tıpkı Olgak gibi rahatsız etmeleri için yarım düzine baskıncı grubu

daha göndereceğiz. Onları yavaşlatacak her adımımızın faydasını

göreceğiz.”

Erak, ayaklarım karlı zemine sürttü. En sevdiği oyuncağı teslim

etmesi istenen bir çocuğa benziyor, diye düşündü Halt.

“Bu söylediğin şeyleri tek başına da yapabilirsin,” dedi Erak

sonunda. “Ben burada kalıp Olgak ile adamlarına yardımcı olsam

nasıl olur?” Ancak Halt, dudaklarının ucunda beliren mi nik

tebessüme karşın, başını iki yana sallıyordu.

- 163

JOHN FLANAGAN

“Sana yanımda ihtiyacım var,” dedi samimi bir ifadeyle. “İşleri

düzene koymak için yetkilerini kullanmamız gereke cek.”

Erak, yanıt vermek için ağzını açtı ama Olgak araya girdi.

“Orman Muhafızı haklı, Erak,” dedi. “Hallasholm’da sana daha

çok ihtiyaç var. Hem zaten, bu işler için biraz yaşlanıyor sun artık,

öyle değil mi?”

Erak’m gözleri iri iri açıldı ve esip gürlemeye hazırlandı. O

anda, pişmiş kelle gibi sırıtan Olgak’ın onunla dalga geçtiğini fark

etti. Geniş baltasına bir göz atarak, başını genç adamı uyarırcasına

salladı.

“Çok yakında sana ne kadar yaşlandığımı göstereceğim,” dedi

anlamlı bir ifadeyle. Olgak’ın tebessümü, bütün yüzüne yayılmıştı.

Skandiyalılar’ı dikkatle izleyen Halt, uzun yayım sağ omzuna

geçirip arkasını döndü ve göreve çıkarken Erak’ın isteksizce binmiş

olduğu midilliyle Abelard’ın bağlı olduğu noktaya doğru yürüdü.

Abelard’ın dizginlerini tek eline alarak, birliğin liderine döndü.

“İyi iş çıkaracağından eminim, Olgak,” dedi. Ardından öfkeden

hâlâ köpüren Erak’a şüpheli bir bakış atarak usulca ekledi. “Çok

cesur bir genç adam olduğun anlaşılıyor.”

- 164 -

emuçi istila gücünün komutanı General Haz’kam, çadı-

T rına yardımcısının girmesi üzerine, başını sofradan kal-

dırdı. Pek uzun boylu bir adam olmayan Nit’zak’ın bile dar

açıklıktan geçerken eğilmesi gerekmişti. General, keçe halıyla

kaplı zemine dağınık bir şekilde atılmış yastıkları işaret edin-

ce, rahat bir iç geçiren Nit’zak da kendini yastıklardan birinin

üzerine bırakıverdi. Beş saatten beri at sürüp, Temuçi yürüyüş

kolunun her yanını kontrol etmekle meşguldü.

Haz’kam, içinden yediği hoş kokulu etli güveç kâsesini yar -

dımcısına doğru iterek yemesini işaret etti. Başıyla teşekkür eden

Nit’zak, aralarındaki halının üzerinden aldığı küçük bir kâseye

birkaç parça et doldurdu; elinin sıcak etlere her temas ed işinde

hafifçe irkiliyordu. Seçtiği kocaman et parçasını ağzı na atıp iştahla

ısırdı ve takdirle başını salladı.

“Güzel,” dedi sonunda. Haz’kam’ın odalığı -general sefere

çıktığında üç karısını da evde bırakırdı- mükemmel bir aşçıydı.

General, sefere çıktığında fiziksel güzelliğe kıyasla aşçılık

yeteneğine daha fazla önem verirdi. Hafifçe geğirip başını salladı ve

kâsesini öne doğru ittirdi. Kâseyi almak üzere hızla

- 165

JOHN FLANAGAN

öne çıkan kadın, hemen sonra çadırın kıvrımlı keçe duvarına

yaslanmaya devam etti.

“Pekâlâ,” diye sordu general. “Neler buldun bakalım?” Nit’zak,

yemekten değil, vermek üzere olduğu rapordan dolayı buruşan

yüzüyle anlatmaya başladı.

“Bu akşam yine saldırıya uğradık,” dedi. “Bu kez iki noktadan

vurmuşlar. Bir tanesi yürüyüş kolunun arka tarafından. Küçük bir at

sürüsü serbest kalıp kaçmış. Hayvanları toparlamak yarım

günümüzü alacak. Hemen sonrasında da kıyıdan gelen bir diğer

grup, yarım düzine ikmal arabasını yakmış.”

Haz’kam, şaşkınlıkla başını kaldırıp, “Kıyıdan mı?” diye sordu.

Yardımcısı, başını öne eğdi. Skandiya baskınları, o ana dek kıyıdaki

dar düzlüklere kıyasla iç tarafta kalan sık ağaçlıklı tepelerden

gelmişti. Baskıncılar hızla hareket ediyor, yürüyüş kolunun

savunmasız bir bölgesine saldırıyor ve peşlerinden gitmenin büyük

riskler içerdiği orman ve tepeliklerin güvenliğine çekiliyordu. Bu

yeni ve beklenmedik gelişme, işleri iyice karmaşık bir hale

sokmuştu.

“Gemilerinden bazılarını denize indirdiler sanırım,” dedi

yardımcısı. “Gündüzleri sırra kadem basıyor, karanlık basınca

ortaya çıkıp kara birlikleriyle üstümüze çullanıyorlar. Ardından da

tekrar denize doğru geri çekiliyorlar.”

Haz’kam, diliyle dişinin arasına sıkışan bir et parçasını

yoklayarak, “Ve biz de peşlerinden gidemiyoruz,” dedi.

Nit’zak başını salladı. “Bu da artık yürüyüş kolunun her iki

yanını birden savunmamız gerektiği anlamına geliyor.”

Haz’kam, alçak sesle küfrederek, “Bizi yavaşlattılar,” dedi.

- 166 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Muazzam yürüyüş kolunun her sabah disiplinli saflar haline

gelmesi için saatler harcanıyordu. Ve yürüyüş başladıktan sonra da

kafilenin hızı, en yavaş unsurlarının - ikmal ve giyecek arabalannın

-hızıyla sınırlanıyordu. Herkes bir aradayken çok daha hızlı ilerle me

şansları vardı. Ancak Skandiyalılar’ın düzenledikleri baskınlar

nedeniyle daha disiplinli ve organize hatlar oluşturmaya mecbur

kalmışlardı. Bu da zaman kaybeüneleri anlamına geliyordu.

Nit’zak da generalle aynı fikirdeydi. “Her gece kampı korumak

zorunda olmamız da cabası.”

Haz’kam, Temuçiler’in mayalı arpa içkisinden büyük bir yudum

aldıktan sonra, deri tulumu Nit’zak’a uzattı.

“Böyle bir şey beklemiyordum,” dedi. “İstihbarat birimlerimizin

raporlarına kıyasla çok daha düzenli hareket eden bir düşman var

karşımızda.”

Nit’zak, içkisinden koca bir yudum aldı ve memnun bir ifa deyle

omuz silkti. Tecrübelerine dayanarak ellerindeki istihba rat

bilgilerinin hatalı olduğunun farkındaydı.

“Biliyorum,” dedi. “Bu insanlara dair duyduğumuz her şey,

ayrıntılı bir strateji yürütmeksizin bir cephe saldırısı yapacak larını

işaret ediyordu. Şimdiye kadar işlerini bitirmiş olmayı bekliyordum

aslında.”

Haz’kam, bir süre düşündü. “Belki de ana kuvvetleri daha hâlâ

toplanmamıştır. Sanırım bu şekilde devam etmekten başka çare miz

yok. Başkentlerine vardığımızda karşımıza çıkacaklarını dü -

şünüyorum. Gerçi oraya ulaşmamız da uzayacak ya, neyse.”

Önerisini dile getirip getirmemek konusunda bir an için kararsız

kalan Nit’zak, kararını verip konuşmaya başladı. “Ge neralim,

baskınların yol açtığı kayıplara aldırmadan yolumuza

- 167 -

JOHN FLANAGAN

devam edebiliriz de. Telafisi mümkün, biliyorsunuz.”

Temuçiler’e özgü, duygusuz bir öneride bulunmuştu. İnsan ve

erzak kayıplarının daha hızlı bir şekilde dengelenebilmesi halinde,

önerdiği seçenek daha değerli bir hale geliyordu aslın da. Haz’kam,

başını iki yana salladı. Ama bunun nedeni, emri altındaki askerlerin

hayatını umursaması değildi.

“Eğer tepki vermezsek, daha büyük bir baskın yapıp yap-

mayacaklarını bilemeyiz,” dedi. “O dağlarda yüzlerce adamları

olabilir ve bu basit saldırıların yerine ciddi bir taarruza kalkmaları

halinde,

başımız

derde

girebilir.

Memleketimizden

çok

uzaklardayız, biliyorsun.”

Nit’zak, uysallıkla başını salladı. Bu onun aklına gelmemiş ti

ama hafifçe itiraz etmekten de geri kalmadı.

“Bize onların böyle bir şeye kalkışabilecek yetenekte oldukları

söylenmedi,” dedi. Haz’kam’ın gözleri, yardımcısının- kilere

kilitlendi.

“Yaptıkları baskınlar da cabası,” dedi usulca. Genç yardımcısı

gözlerini onunkilerden kaçırınca, ekledi. “Adamların günlük

yürüyüşten önce saflara ayrılmalarını sağla. Ve sanırım artık

geceleri deniz tarafına da nöbetçi dikmeliyiz.”

Nit’zak, mırıldanarak aldığı emirleri teyit etti. Bunun, ko -

mutanının konuşmaya devam edip birkaç saat boyunca içki

tulumunu elden ele dolaştıracakları o anlardan biri olup olmadığını

merak ederek birkaç saniyeliğine duraksadı. Ancak Haz’kam eliyle

yardımcısına çadırı terk etmesini işaret etmişti bile. Nit’zak,

generalin yorgun göründüğünü düşünüyordu. Seferde birlikte

geçirdikleri yılları hatırladı. Haz’kam genç bir adam değildi artık.

Ben de öyle, diye düşündü; dizindeki ağrı

~ 168 ~

SKANDİYA'YI KURTARMAK

da bunun bir göstergesiydi. Üstünkörü bir selamlamayla başını

eğerek çadır kapısını örten keçenin altından zorlukla geçti ve dışarı

çıktı.

Uzaklardan çığlık sesleri geliyordu kulağına. Gürültünün geldiği

yöne doğru döndüğünde, dikkatini çeken ilk şey, gökyüzüne

yükselen parlak alevler oldu. Usulca küfretti. Lanet olası

Skandiyalılar yine bir baskın düzenliyor, diye düşündü.

Yanından geçen bir süvari birliği, saldırının yapıldığı nok taya

doğru ilerliyordu. Nit’zak, bir an için atlılara katılmayı düşünerek

askerleri izledi ama atlılar vurulan noktaya ulaştıklarında, düşman

çoktan kaçmış olacaktı. Bunu düşününce, içinden gelen isteği

bastırdı.

- 169 -

Skandiya Savaş Konseyi, Büyük Salon’da toplanmıştı. Yan

tarafta oturan Will, Halt’un Skandiya lideriyle başlıca da-

nışmanlarına yaptığı sunumu dinliyordu. Yüce Kont’un iki

yanına almış olduğu Borsa ve Erak ile Lorak ve Ulfak adlı

diğer iki kıdemli Kont, Halt’un üzerine kocaman bir Skandiya

haritası yaydığı masanın etrafındaydı. Orman Muhafızı, saks

bıçağıyla harita üzerindeki bir noktaya vurdu.

“Dün gece,” dedi, “Temuçiler buradaydı. Hallasholm ile

aralarında yaklaşık altmış kilometre var. Geciktirici baskınlar, tam

da istediğimiz gibi gidiyor. Ordunun ilerleme hızı, gün başına otuz

kilometreden on ikiye indi.”

“Süvariler bundan daha hızlı ilerleyemez mi?” diye sordu Ulfak.

Bacağının tekini masanın yanındaki sıranın üstüne yerleştiren Halt,

başını iki yana salladı.

“Savaş sırasında yeterince hızlı hareket edeceklerdir,” dedi.

“Ama şimdilik pek yorulmayan atların yemlenip yavaş hareket

etmelerine izin veriliyor. Hem artık Olgak’ın adamlarını yarım

düzine farklı grupla takviye ettiğimizden dolayı, günlerinin

- 170 ~

SKANDİYA’YI KUR TAKMAK

yarısı, akşamleyin yeniden kuracakları kamplarını toplamayla

geçiyor.”

Erak’a bir göz atarak ekledi. “Senin şu batı kanatlarına saldırmak

için kurt gemilerini gönderme fikrin çok işe yaradı.”

Erak, başıyla onayladı. “Mantıklı görünüyordu,” diye cevap

verdi. “Sonuçta iyi becerdiğimiz şeylerden biri de denizcilik.”

Ragnak, kocaman yumruğunu masayı oluşturan çam tomruklara

vurdu.

“Baskınlar, çatışmalar, kurnazlıklar! Bunlar bir işe yaramaz! Ana

kuvvetimizle çıkıp, bu işi tek seferde halletmenin zamanıdır!” diye

ilan etti. Üç konsey üyesi de homurtular eşliğinde Yüce Kont’un

sözlerini onayladı.

“Bunun için bolca zamanınız olacak,” diye uyardı Halt. “En

önemli konu, onlarla bizim açımızdan uygun olan bir noktada

karşılaşmak; bizim seçeceğimiz bir noktada.”

Yüce Kont, bir kez daha homurdandı. Halt’un tavsiyelerini

dinlemeyi kabul etmişti, evet. Ama şu lanet istilacılar, haftalar dır

topraklarında fink atıyordu. Ragnak ve bütün Skandiyalılar küçük

düşmüştü ve Yüce Kont da bu hakaretin kaynağım ortadan

kaldırmak ya da savaş esnasında ölmek niyetindeydi. “Ne rede

dövüştüğümüzün ne önemi var ki?” diye sordu. “Dövüş dövüştür.

Kazanırız ya da kaybederiz. Kaybedersek de onların çoğunu

beraberimizde götürürüz!”

Ayağını dayamakta olduğu sıradan kaldıran Halt, saks bıçağını

kınına sokarak ayağa kalktı.

“O konuda endişeniz olmasın,” dedi buz gibi bir sesle. “Za ten

kazanma ihtimalimiz yok gibi bir şey. Ama karşı taraftan da

mümkün olduğu kadar çok adam öldürelim, olur mu?” Yay

- 171

JOHN FLANAGAN

gara dolu, kibirli laflara alışkın olan Skandiyalılar, Halt’un bu

soğuk ifadeleri karşısında gafil avlanmıştı; Halt’un niyeti de buydu

zaten.

“Onlar at sırtında savaşacaklar,” diye devam etti Halt. “As-

kerlerinin sayısı, bizimkinden en az dört kat daha fazla. Biz den hem

sayıca üstünler hem de hızlılar. Dolayısıyla mümkün olan en geniş

alanda çarpışmak isteyecekler. Geniş bir alanda avantaj, tamamen

onlarda olacak. Bizi kuşatacak, etrafımızı saracak ve yapabilirlerse

dışarı çekmek isteyecekler.” Kontların dikkatini üstüne çekmiş

olduğunu görebiliyordu. Hiçbiri durumdan hoşnut değildi ama en

azından anlatacaklarını dinlemeye hazır görünüyorlardı.

“Bunu nasıl yapacaklar?” diye sordu Erak. Halt, önceki gün Erak

ile bunu konuşmuştu. Konseyin üstünde iyi bir etki bırakmak için,

ona zamanı geldiğinde belli başlı soruların sorulma sını istiyordu ve

başka birinin sormaması halinde, bu soruları Erak soracaktı. Orman

Muhafızı, Erak’a bir bakış fırlattı ama cevabını verirken, yüzünü

konseye doğru çevirmişti.

“Onların alışılagelmiş taktiğidir bu,” dedi. “Ön cepheden

saldırıp şanslarını deneyecek, vurup kaçacaklar. Bir ya da iki

noktada gerçekten savaşa tutuşmuş gibi yapacaklar. Vur kaç

taktiklerini bir yana bırakıp, meydan muharebesine girişecekler; tam

da sizin askerlerinizin isteyeceği şekilde,” diye ekledi Ragnak’a bir

göz atarak. Yüce Kont, başıyla onayladı.

“Sonra,” diye devam etti Halt, “savaşı kaybetmeye başla-

yacaklar. Saldırıları ahengini kaybedecek ve geri çekilmeye

başlayacaklar.”

- 172 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Güzel!” dedi Borsa. Diğer iki kont da homurtular içinde

onayladı. Ama Ragnak, işin içinde başka bir iş olduğunu fark

etmişti. O an için bir yorumda bulunmayarak, Halt’a devam etmesini

işaret etti. Orman Muhafızı, memnuniyetle kendisinden isteneni

yaptı.

“Geri çekilecekler. Önce yavaş yavaş, ardından hızlanacak ve

panikliyormuş gibi yaparak iyice süratlenecekler. Bir şekilde

adamlarınızla teması kaybetmeden geri çekilecekler. Savaşçılarınız,

birbiri ardına savunma hatlarınızı terk edecek. Onlar düşmanı

kovalarken, Temuçiler de giderek çaresiz bir görüntü sergileyecek.

En azından sizin göreceğiniz bu olacak. Ve sonra, doğru anda, yön

değiştirecekler.”

“Yön mü değiştirecekler?” dedi Yüce Kont. “Ne demek is-

tiyorsun?”

“Adamlarınız birbiri ardına açığa çıktığında ki - hızlı hareket

eden güçlü askerler arkadaşlarının önünde olacak - Temuçiler geri

çekilmeyi bırakacaklar. Öndeki askerleriniz, kendilerini birden

Temuçi süvarileri tarafından kuşatılmış halde bulacaklar. Ve

unutmayın ki onların tüm atlı askerleri, aynı zamanda usta birer

okçudur. Askerlerinize yaklaşmaya tenezzül bile etmeyecekler çünkü

savaşçılarınızı

istedikleri

mesafeden

avlayabilirler.

Öndeki

arkadaşları öldürüldükçe, arkadaki askerleriniz daha da sinirlenecek.

Arkadaşlarını kurtarmak -ya da intikamlarını almak- üzere dışarı

akın edecekler. Sırayla her birinin etrafı çevrilecek ve sonunda hepsi

yok edilecek.”

Şaşkınlıktan sessizliğe gömülmüş beş konsey üyesinin de gözleri,

Halt’un üzerindeydi. Orman Muhafızı’nın tarif ettiği

- 173

JOHN FLANAGAN

senaryo, gözlerinde canlanıyordu. Her biri, adamlarının huyunu

suyunu biliyor ve bu tür bir hilenin başarıya ulaşacağını

görebiliyordu.

“Temuçiler’in savaşma yöntemi bu mu?” diye sordu Ragnak

sonunda.

“Bu şekilde savaştıklarına şahit oldum, Yüce Kont. Onları

defalarca izledim. Temuçiler, savaş sırasında şan şöhret aramıyor.

Yalnızca rakiplerini çabucak öldürmenin peşindeler. Savaşçılarımızı

yüz yüze dövüşe çağıracak, ardından da on ya da yirmi kişiyle

üstlerine çullanacaklar. Öldürücü atış yapma imkânı bulamasalar bile

oklarını adamlarınızı sakatlamak için fırlatacaklar. En güçlü

savaşçılarınız bile bacaklarına saplanmış on, on beş okla ilerlemeye

devam edemez. Çaresiz kaldıkları an Temuçiler onları öldürecektir.”

Bakışlarını masa boyunca gezdirdi Halt. Karşı karşıya oldukları

tehlikeyi hepsinin görebildiğinden emin olunca, bacaklarını açarak

yandaki sıranın üzerine oturuverdi. Odaya çöken sessizliği bozan

kişi, Borsa oldu.

“Peki... onlarla nerede çatışmak istiyorsun?” diye sordu. Halt,

ellerini soru sorarcasına iki yana açtı.

“Neden çatışmak zorunda olalım ki? Onlar buraya varmadan geri

çekilecek kadar zamanımız var. Tepelere ve ormana çekilip kıyı

düzlükleri

boyunca

ilerleyen

kuvvetlerini

vurkaç-

larla

sindirebiliriz.”

“Kaçalım mı diyorsun yani?” diye sordu Ragnak, öfkeli bir sesle.

Halt, başını birkaç kez öne arkaya salladı. “Evet, kaçalım. Ama

yürüyüş kolunu yirmi, otuz, hatta elli noktasından vur

~ 174 -

SKANDİYA'YI KURTARMAK

maya devam edelim. Adamlarım öldürelim. Erzaklarını yakalım.

Onları rahatsız edelim. Bu istilanın kötü bir fikir olduğunu

anlayıncaya dek hayatı onlara zindan edelim. Çekilirlerken de onları

sınıra dek rahatsız etmeye devam edelim.”

Konuşmasına ara veren Halt, bu savaşı kazanma ihtimallerinin

çok düşük olduğunun farkındaydı. Şansını denemek zorundaydı.

Önlerindeki en iyi seçenek buydu. Ragnak’ın başını sağa sola

salladığım görünce, içi cız etti. Erak’ın dudakları bile onaylamaz bir

tavırla hafifçe kıvrılmıştı.

“Hallasholm’u onlara terk edelim, ha?” diye sordu Ragnak.

Halt, omuz silkti. “Gerekirse evet. Daha sonra burayı yeniden

inşa edebilirsiniz.”

Ama artık konseydeki bütün kontların başları bir o yana bir bu

yana sallanıyordu ve bunun ne anlama geldiğini biliyordu Halt.

“Hallasholm’daki her şeyi onlara bırakalım diyorsun, ha?” diye

ısrar etti Ragnak. Bu kez bir cevap vermemeyi tercih eden Halt,

kaçınılmaz olanın gelmesini bekledi.

“Ganimetlerimizi -yüzlerce yıllık baskınların meyvelerini- onlara

mı bırakalım?” diye sordu Ragnak.

En can alıcı noktanın bu olduğunu biliyordu Halt. Hiçbir

Skandiyalı, yıllar boyunca biriktirdiği ganimetleri - açgözlülükle

evlerinde sakladıkları altınlar, zırhlar, duvar halıları, avi zeler ve

sayısız diğer nesneyi - bırakıp bir yere gitmezdi. Will ile göz göze

geldi ve hafifçe omuz silkti. Şansım denemişti en azından. Yüce

Kont’un yanıtını bile beklemedi; Ragnak da görüşünü ilan etme

gereği duymamıştı. Yüce Kont’un ses tonu,

- 175

JOHN FLANAGAN

tüm düşüncelerini ortaya koyuyordu zaten. Halt, bir kez daha

haritaya yaklaşarak bıçağının ucuyla Hallasholm dışındaki düzlükleri

işaret etti.

“Ya da,” dedi, “onları burada, kıyıdaki şu düzlüğün en dar

noktasında durdururuz.”

Skandiyalılar, haritaya bakmak için uzandılar. Hallasholm ve

içindekileri istilacılara terk etme fikri masadan kalkınca, başlar

ihtiyatla sallanmaya başlamıştı.

“Buradan bize geniş bir cephe saldırısı yapma imkânları

bulunmuyor. Hareket alanları kısıtlanacak. Ve şuradaki ağaçlıkların -

ve hatta kıyı boyunca yer alan binaların - içine adamlarımızı

gizleyebiliriz.”

Halt’un tanımadığı diğer iki konttan yaşlı olanı, Lorak, öneri

karşısında kaşlarını çattı. “Bu bizim savunmamızı zayıflatmaz mı?”

Halt, başını hayır anlamında salladı. “Fark edilir derecede değil.

Geçidin en dar olduğu bu noktada sağlam bir savunma hattı

kurabilecek kadar adamımız olacak. Temuçiler geri çekilip

askerlerimizi yanlarında götürdüklerinde, planlarını yut muş gibi

hareket edeceğiz.”

Erak, Halt’un işaret ettiği dar geçidi incelemek üzere öne çıktı.

“Yani bizden istedikleri şeyi mi yapacağız?” diye sordu.

Alt dudağını öne çıkaran Halt, başını eğip, “Onlar öyle sanacak,”

dedi. “Ama saldırmak için durduklarında, pusuda saklanan

güçlerimiz açığa çıkarak onları arkadan vuracak. Zamanlamayı doğru

yapabilirsek, canlarını epeyce sıkabiliriz.” Skandiya Konseyi, toplu

halde haritanın üstüne eğilmişti.

- 176 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Halt’un anlattıklarını kafalarında canlandırmaya çalışan Borsa,

Lorak ve Ulfak’ın gözleri önlerindeydi. Planı kavrayan Erak ile

Ragnak ise, Halt’u sevindirecek şekilde, başlarını sallıyorlardı.

“Bize en çok fayda sağlayacak olan şey,” diye devam etti Halt,

“onları askerlerinizin en usta olduğu çarpışma biçimine zorlamaktan

geçiyor; herkesin kendinden sorumlu olduğu, göğüs göğüse dövüşe.

Onları buna zorlayabilirsek, baltalı silah- şörleriniz epeyce zayiat

verdirecektir. Temuçiler’in güvenliği, sürat ve harekete dayalıdır.

Hafif silahlar taşıyıp hafif zırhlar giyerler. Küçücük bir okçu

birliğiniz bile olsa, muazzam bir fark yaratabilirdi aslında, ” diye

ekledi. “Ama ne yapalım, herkes her istediğini elde edemiyor işte.”

Halt, ok ve yayın, Skandiyalılar arasında popüler silahlar olmadığını

biliyordu. Gerçekleşmeyecek isteklerde bulunmanın bir anlamı

yoktu. Yine de, organize bir okçu grubunun karşı tarafta neden

olacağı yıkımı zihninde canlandırabiliyordu. Bu düşünceyi bir yana

atarak omuz silkti.

Kont Erak, bakışlarını gri pelerinli Orman Muhafızı’na doğru

kaldırdı. Amma ufak tefek herif, diye düşündü, ama Tanrılar adına,

dikkate alınması gereken bir taktik uzmanı.

“Adamlarımız kendilerine hâkim olmalı,” dedi Halt’a. “Tuzağı

kurarken de zamanlamayı çok iyi yapmalıyız. Aksi takdirde orman

ve binalardan çıkan adamlar, yerlerini zamanından önce belli

ederler.”

Omuz silken Halt, “Savaştayız,” diye yanıt verdi. “Önemli olan,

hangi riskleri alman gerektiğini bilmektir.”

“Ya sen bunu nereden biliyorsun?” diye sordu kısa boylu,

- 177 -

JOHN FLANAGAN

sakallı yabancının Yüce Kont ve Savaş Konseyi’nin güvenini

kazandığını fark eden Borsa. Halt, sertçe gülümsedi.

“Savaşın bitmesini bekle ve kimin galip geldiğine bir bak

bakalım,” dedi. “Bunların alınması gereken riskler olduğunu o zaman

anlayacaksın.”

- 178 -

ÎÎTTalt,” dedi Will düşünceli bir sesle; Halt ve Erak ile

A Akonsey toplantısından çıkıyordu. “Okçularla ilgili söylediğin

o şey de neydi?”

Ona şüpheli bakışlar atan Halt, iç geçirerek, “Sonuca büyük

etkisi olabilirdi,” dedi. “Temuçiler, okçu bir millet. Ama yetenekli

okçulardan oluşan bir düşman, karşılarına nadiren çıkıyor.”

Will, başıyla onayladı. Uzun yay, geleneksel bir Araluen si -

lahıydı. Belki de ada krallığının doğu kıtasındaki ülkelerden uzak

olmasından dolayı, yıllar boyunca Araluen’e özgü bir si lah olarak da

kalmıştı. Diğer ülkeler ok ve yayı avcılık, hatta spor için

kullanıyordu belki. Ama taarruza kalkan bir birliğe ağır kayıplar

verdirebilecek güçteki okçu kuvvetlerine, yalnızca Araluen

ordularında rastlanıyordu.

“Stratejik bir silah olarak ok ve yayın değerinin farkındalar,”

dedi Halt. “Ama daha önce karşılarına hiç okçu kuvveti çıkma mış.

Bunun kokusunu, Erak ile sınır bölgesinde Temuçiler’den kaçarken

almıştım. Arkamızdaki grup, yedikleri birkaç okun ardından, her

köşe başında duraksamıştı.”

179 -

JOHN FLANAGAN

Erak, olanları hatırlayınca usulca güldü. “Doğru söylüyor,” diye

onayladı. “Halt birkaç tanesini devirince hemen yavaşladılar.”

“Ben düşünüyordum da...” dedi Will. Tereddüt ederek sustu.

Bıyık altından gülen Halt, “Tehlikeli bir ilgi alanı,” dedi nazikçe.

Ama Will, devam etmeye kararlıydı. “Belki de bir okçu kuvveti

oluşturabiliriz. Yüz kişi bile olsa sonucu etkiler, öyle değil mi?”

Halt, başını iki yana sallayarak, “Buna zamanımız yok, Will,”

dedi. “Temuçiler, iki hafta içinde üstümüze çullanır. Bu kadar kısa

zamanda okçu yetiştiremezsin. Zaten Skandiyahlar’ın da yay kul -

lanmanın inceliklerinden haberleri yok. İşin alfabesinden başlaman

gerekecek; ok nasıl yerleştirilir, kiriş nasıl çekilir, ok nasıl fırlatılır...

Bildiğin üzere, bu eğitimler haftalarca sürüyor.”

“Burada çok sayıda köle var,” diye ısrar etti Will. “Ok atmasını

bilenleri mutlaka vardır. Tek yapmamız gereken şey, menzil

ayarlaması.”

Halt, bakışlarını bir kez daha çırağına çevirdi. Onun son derece

ciddi olduğunu görebiliyordu. Sürekli akıl yürüten Will’in aim

hafifçe kırışmıştı.

“Peki, bunu nasıl yapacaksın?” diye sordu Orman Muhafızı. Will

düşüncelerini toparlarken, alnındaki kırışıklık iyice derinleşti.

“Evanlyn’in bana yönelttiği bir sorudan yola çıktım,” dedi çocuk.

“İdmanımı izliyordu ve atış yaparken, vereceğim eğimi nasıl

ayarladığımı sormuştu. Ben de ona bunun bir tecrübe meselesi

olduğunu söylemiştim. Sonradan düşündüm ki, belki de ona bunu

öğretebilirim. Diyelim ki, dört temel pozisyon yarattık...”

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Yürümeye ara verdi ve sol kolunu bir yay tutuyormuşçasına

kaldırarak, sözünü ettiği dört pozisyonu çizdi. Yere kırk beş

derecelik açıda duruyordu kolu. “Bir, iki, üç, dört... işte bu şekilde,”

diye açıklamaya devam etti. “Okçu gruplarını, menzili ölçüp hangi

yükseklikten ok atmaları gerektiğini söyleyen gözcüleriyle birlikte

bu pozisyonlarda bekletebiliriz. Başlarındaki kişi doğru menzil

tahmini yapabildiği sürece, çok da iyi atışlar olması gerekmiyor,”

diyerek sözlerini bitirdi.

“Sapma açısı da önemli,” dedi Halt, düşünceli bir tavır takınarak.

“Diyelim ki ikinci noktadan fırlattığın okun iki yüz metre öteye

gideceğini biliyorsun. Böylece atışını, yaklaşan düşmanın o noktaya,

ok saldırısıyla aynı anda varacağı şekilde yapabilirsin.”

“Şey, evet,” dedi Will. “O, aklıma gelmemişti. Yalnızca menzil

ayarlanınca, herkesin okunu aynı anda fırlatabileceğini düşündüm.

Ayrı hedeflere nişan almaları gerekmiyor; Temuçiler’in ortasına da

gönderebilirler okları.”

“Ama yine de tahmin yürütmen şart,” dedi Halt.

“Evet. Ama temelde, sanki ben bir ok atıyormuşum gibi olacak.

Tek farkı, ben okumu fırlattığımda, benimle birlikte yüz kişi daha

bunu yapıyor olacak.”

Halt, sakalını sıvazlayıp, Skandiyalı’ya bir göz attı. “Sen ne

düşünüyorsun, Erak?”

Skandiyalı, geniş omuzlarını silkmekle yetindi.

“Konuştuklarınızın tek kelimesini bile anlamadım,” diye itiraf etti,

neşeyle. “Menzil, salma açısı...”

“Sapma,” diye düzeltti Will ve Skandiyalı bir kez daha omuz

silkti.

JOHN FLANAGAN

“Her ne karın ağrısıysa! Benim için hepsi bir bilmece. Ama

çocuk olabilir diyorsa, bence bir dinlemek gerek.”

Will, iriyarı savaş liderine dönüp gülümsedi. Erak, meseleleri

basit yöntemlerle çözmeyi seviyordu. Anlamadığı konularda kafa

patlatıp enerjisini harcamıyordu hiç.

“Ben de aynı fikirdeyim,” dedi Halt usulca ve Will şaşkınlıkla

ustasına baktı. Oysa akıl hocasının, yürüttüğü mantıktaki temel

eksikliklere parmak basmasını bekliyordu. Buna karşılık Halt,

önerisini ciddiyetle ölçüp biçiyor gibiydi. Sonunda plandaki boşluğu

bulan Halt’un sabırsız ifadesini fark etti çocuk.

“Sorun yaylar,” dedi Orman Muhafızı hayal kırıklığı dolu bir

sesle. “İnsanları eğitmek için yüz tane yayı nereden bulacağız?

Bütün Skandiya’da toplaşan yirmi yay bile yoktur.”

Will’in morali çok bozulmuştu. Elbette ya. Al sana bir sorun işte.

Bir tek yayın şekil verilip kullanıma hazır hale getirilmesi bile

haftalar alıyordu. Sopa kısmının her iki kol için de doğru miktarda

esneyecek şekilde kesilip biçilmesi gerekiyordu. Bir zanaat

meselesiydi bu ve ihtiyaçları olan yüz silahı üretecek zaman yoktu.

Will, önünde duran taşa bir tane geçirdi ve bunu yaptığına pi şman

oldu. Ayağında önü yumuşak botlar olduğunu unutmuştu.

“Ben sana yüz tane yay bulabilirim,” dedi Erak, Halt’un sözlerini

takip eden sıkıntılı sessizliği bozarak. Usta ve çırağın yüzleri, savaş

liderine döndü.

“Yüz tane uzun yayı nereden bulabilirsin ki?” diye sordu Halt,

uzun bir aranın ardından. Erak, omuz silkti.

“Üç sezon önce Araluen kıyılarında iki direkli bir yelkenli ele

geçirmiştim,” dedi. Bunun ‘baskın sezonu’ olduğunu açık

~ 182 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

lamasına gerek yoktu. “Ambarlarından biri, bir sürü uzun yayla

doluydu. Belki işe yararlar diye hepsini depoya kaldırmıştım. Çit

parmaklığı olarak kullanacaktım,” diye devam etti. “Ama o iş için

biraz fazla esnek çıktılar.”

“Uzun yaylar, genellikle esnek olur,” dedi Halt usulca. Erak

anlamaz bakışlarla ona bakınca ekledi. “Bir uzun yay, çitlerin

parmaklıklarına kıyasla daha esnektir. Kaliteli bir yayda aradığımız

özelliklerden biri de budur.”

“Eh, sen daha iyi biliyorsundur,” dedi Erak, üstünkörü bir

ifadeyle. “Her neyse, yaylar hâlâ elimde. Binlerce de ok var. Bir gün

işe yarayacaklarını düşünmüştüm işte.”

Halt, uzanıp elini savaşçının geniş omzuna koyarak “Ne kadar da

haklı

çıktın,”

dedi.

“Skandiyalılar’ın

her

şeyi

saklama

alışkanlıklarına şükürler olsun.”

“Eh, elbette saklıyoruz,” diye açıkladı Erak. O nesneleri ele

geçirmek için hayatımızı riske atıyoruz. Fırlatıp atmanın bir anlamı

yok ki. Neyse, işinize yarayıp yaramayacaklarını görmek istiyor

musunuz?”

“Yolu göster, Kont Erak,” dedi Halt, hayret ve şaşkınlık içindeki

Will’e bir göz atarak.

Erak rıhtımdaki, ganimet yığınlarını sakladığı geniş, ahır benzeri

depoya doğru yürümeye başladı.

“Mükemmel,” diyordu memnun mesut ellerini ovuştururken.

“Silahları kullanmaya karar verirseniz, Ragnak’tan parasını

alabileceğim.”

“Ama bu bir savaş,” diye itiraz etti Will. “Hallasholm’un

savunmasına yardımcı olacak bir şey için Ragnak’tan para is-

teyemeyeceksindir herhalde?”

- 183 -

JOHN FLANAGAN

Erak, kendinden emin bir şekilde gülümseyerek genç Orman

Muhafızı’na döndü. “Bir Skandiyalı için, evlat, her türlü savaş aynı

zamanda ticaret demektir.”

- 184 -

E vanlyn, Halt ile Will’in Savaş Konseyi’nden çıkmala-

rını bekliyordu. İriyarı Kont Erak’ın eşliğinde Büyük

Salon’un kapısında beliren gri pelerinli Orman Muhafızları’m

karşılamak üzere hareketlense de tereddüt ederek durdu.

Will’in dışarıya yalnız çıkmasını ummuştu; çocuğa Erak ile

Halt’un yanında yaklaşmak istemiyordu.

Evanlyn’in cam sıkılıyordu ve hiç keyfi yoktu. Bir işe ya -

ramadığım hissediyordu. Hallasholm’un savunmasına katkı da

bulunmak adına yapabileceği hiçbir şey yoktu. Will, Skandiya

liderlerinin beyin takımının bir üyesiydi artık ve Halt ile Erak’ın

yanında toplantılara katılmadığı zamanları da antrenmanla

geçiriyordu. Bazen Will’in, ondan uzak kalmak için antrenmanları

bahane ettiğini düşünüyordu Evanlyn. Ona ok atmayı öğretmesini

istediğinde verdiği tepkiyi hatırlayınca öfkelendi. Will, açıkça

yüzüne gülmüştü!

Horace’ın da ondan farkı yoktu. Başlarda Evanlyn ile arkadaşlık

etmekten zevk alıyormuş gibi davranmıştı. Ancak daha

- 185 -

JOHN FLANAGAN

sonra, Will’in sürekli idman yaptığını görünce suçluluk hissetmiş ve

idman sahasına inerek küçük bir Skandiyalı savaşçı grubuyla

çalışmaya başlamıştı.

Tüm bunlar Will’in suçu, diye düşündü kız.

Will akıl hocasına bir şeyler anlatıyordu o sırada. Evanlyn, hü -

zünlü bir şekilde Will’in hayatına asla tam olarak dahil olamayaca-

ğını düşündü. Ne kadar genç olursa olsun, aralarında güçlü bağlar

bulunan, esrarengiz Orman Muhafızı loncasının bir üyesiydi Will.

Küçüklüğünden bu yana dinlediği üzere, Orman Muhafızları diğer

insanlara fazla yaklaşmazdı. Babası Kral Duncan bile zaman zaman

Orman Muhafızı Birliği üyelerinin ketumluğundan şikâyet ederdi.

Bu gerçekleri hatırlayınca, kederli bir ifadeyle arkasını dönerek Will

ve ustasını Skandiyalı Kont ile yalnız bıraktı.

Somurtkan bir yüz ifadesi takınarak önündeki taşı tekmele di.

Keşke yapabileceği bir şey olsaydı!

Nereye gideceğini bilemeden kararsız bir şekilde oracıkta

bekledi. Will ile Halt’un hâlâ aynı yerde olup olmadıklarına bakmak

üzere birden arkasına döndü. Orman Muhafızları gitmişti ama

tanıdık, sevimsiz bir sima çarptı gözüne.

Rüzgârlı, kayalık Skorghijl Adası’nda tanıştıkları ince dudaklı,

kurnaz bakışlı kurt gemisi kaptanı Slagor, Ragnak’ın Büyük

Salonu’nu çevreleyen küçük binaların birinden çıkıvermişti. Adam

kapıda durup Evanlyn’den tarafa bir göz attı. Bakışlarında, kızı

rahatsız eden bir şey vardı. Çok iyi bildiği, iyiye işaret olma yan bir

şey. Kızın onu gördüğünü fark eden Skandiyalı, arkasını dönerek

hızla iki bina arasındaki gölgeli geçide girdi. Çok tuhaf davranıyor,

diye düşündü Evanlyn. Hem meraklandığı hem de yapacak bir işi

olmadığı için, adamı takip etmeye karar verdi.

- 186 -

SKANDİYA'YI KURTARMAK

Slagor’un, takip edildiğini fark etmesini istemiyordu kız. Geçidin

sonuna doğru yürüyerek, dikkatle etrafına bakındı. Skandiyalı,

binayı arkasında bırakmak üzereydi. Binaya paralel ilerleyerek

dikkatle bir sonraki geçide girdi ve durup bir kez daha etrafına baktı.

Adam, kurt gemilerinin bağlı olduğu rıhtıma doğru gidiyordu galiba.

Şüpheli hareketlerini gören kimse var mı diye hızla etrafa göz attı.

Sokakta kimsecikler yoktu. Evanlyn, denizciyi takibe devam

etmeden önce sokağın karşısına geçmeyi ihmal etmedi.

Kız,

bir

binanınkinden

diğerinin

gölgesine

geçerken,

Skandiyalı’nın gerçekten de rıhtıma inmekte olduğunu fark etti. Bu

çok doğaldı; herhalde adamın gemisi de limanda demirli duran

filoda yer alıyordu. Slagor’un, gemisiyle ilgili işleri var herhalde,

diye düşündü. Dikkatini çeken o şüpheli hareketler, büyük olasılıkla

adamın o her zamanki sinsi tutumuyla alakalıydı.

Ancak yine de Slagor’un hareketlerinde farklı bir şeyler vardı;

bilinçli, hesaplanmış bir şeyler. Evanlyn, Hallasholm’daki

durumunun hassas olduğunun farkındaydı. Ragnak, yalnızca kaçak

bir köle sandığı kızı cezalandırmak istememişti belki ama gerçek

kimliğinin anlaşılması halinde, Yüce Kont’un vereceği tepki

ortadaydı. Araluen kraliyet ailesinin tüm fertlerini öldürmeye ant

içmişti Ragnak. Slagor’un sinsi bakışlarının arkasında yatan

gerçekleri ortaya çıkarmak, Evanlyn için çok önemliydi artık.

Hızlanarak dar geçitleri geride bıraktı ve Slagor’un peşinden, geniş

rıhtım caddesine çıktı.

Arkasına saklandığı binanın yanından gizlice bakınca, Slagor’un

yirmi metre önünde olduğunu fark etti. Adamın arkası dönüktü ve

takip edildiğinin farkında değildi. Sol tarafta

~ 1X7

JOHN FLANAGAN

demirli kurt gemileri, çıplak direklerden oluşan ve suyun ha reketiyle

sürekli inip kalkan bir ormana benziyordu. Sokağın sağında ise bir

dizi kıyı meyhanesi bulunuyordu. Slagor’un, hızlı adımlarla

bunlardan birine doğru yürüdüğünü fark etti.

Slagor meyhanenin girişine vardığında, içinden bir his Evanlyn’e

hemen önündeki binanın girişine saklanmasını söylemişti. İyi ki de

öyle yaptı, zira adam, meyhanenin kapısında durup arkasını dönerek

gözleriyle sokağı taramıştı. Kapı girişindeki gölgelerin içine

büzülürken

yüzünü

buruşturdu

Evanlyn.

Slagor,

burada,

Hallasholm’un ortasında niye böyle- sine tedirgindi acaba?

Pek sevilmeyen bir kurt gemisi kaptanı olduğu ortadaydı ama

kimse sırf bu nedenden ötürü zarar vermezdi adama. Bu işin içinde

bir iş var, diye düşündü Evanlyn ve ne olup bittiğini kesinlikle

öğrenmeye karar verdi. Yakınlardaki ahşap iskelelerden birine bağlı

duran, Slagor’un gemisi Kurt Dişini görebiliyordu. Geminin baş

tarafına kazılı, kendine özgü sembolü tanımıştı. Kurt gemilerinin her

birinde farklı birer sembol vardı ve bu sembolü, Kurt Dişi

yalpalayarak Skorghijl limanına girdiği günden beri çok iyi

hatırlıyordu kız. Bu gemiyle birlikte Ragnak’ın, babasını ve onu

öldürmek için etmiş olduğu Valla yeminine dair haberler de gelmiş

olduğu için, sembol bir şekilde aklına kazınmıştı.

Evanlyn, kapının girişinde bir an duraksadı. Derken arkasındaki

kapı açıldı ve ellerinde alışveriş sepetleriyle iki Skan- diyalı kadın

belirdi. Şüpheli gözleri, evlerinin önünde duran yabancıya çevrildi;

Evanlyn özür dileyerek yoldan çekilmek zorunda kaldı. Pazaryerine

giden kadınların öfkeyle söylendiklerini duyabiliyordu. Şimdi de

ortalık yerde kalmıştı; Sla-

~ 188 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

gor her an meyhaneden çıkıp onu görebilirdi. Duraksayarak kurt

gemisine bir göz attı ve kararını vererek, koşar adımlarla Kurt

Dişi’’nin bağlı olduğu iskelenin önüne geldi. Slagor’un bir süre sonra

gemiye döneceğini tahmin ediyordu. Gemiye saklanırsa, adamın ne

dolaplar çevirdiğini öğrenebilecekti.

Güverteye bir nöbetçi konmuştu elbette. Ama ondan başka

nöbetçi yoktu ve o da kıç tarafındaki küpeşteye yaslanmış, rıhtımı ve

denizi izliyordu. Evanlyn, pruvanın altından emekleyerek gemiye

yaklaştı ve küpeştenin üzerinden hafifçe içeri atladı. Yumuşak

pabuçları güverteye çarpınca, neredeyse hiç ses çıkmamıştı. Hemen

ana güvertenin altında bulunan ve kürekçilerin ağır, beyaz meşe

küreklerini çektikleri kürekçi çukuruna indi. Çukur, o an için

bomboştu ve Evanlyn’i pruvadaki nöbetçinin bakışlarından

saklıyordu. Ancak ona yalnızca geçici bir koruma sağlayacaktı.

Bunun farkında olan Evanlyn, saklanabileceği başka bir yer aramaya

başladı.

Geminin pruvasında, brandadan bozma bir perdeyle gizlenen,

üçgen şeklinde, küçük bir bölme bulunuyordu. Emekleyerek içine

girip saklanabileceği büyüklükteydi. Evanlyn, hızla o tarafa giderek

altından geçtiği brandayı eski konumuna getirdi. İri ve sert halatların

üzerinde oturuyordu şimdi ve yan tarafına sert bir şey batıyordu.

Bunun çapanın tırnağı olduğunu fark etti; halat kangalı sandığı şeyler

ise çapanın zinciriydi. İskeleye bağlı duran geminin çapası yukarı

çekili duruyordu; Erak’m adamlarının Beyaz Fırtına’yı geçerlerken

geminin çapasını buna benzer bir bölmeye yerleştirdiklerini hatırladı.

O an için harika bir saklanma noktasıydı burası. Zamanını boşa

harcayıp harcamadığım merak etti Evanlyn. Slagor, meyhaneye

büyük olasılıkla içmek için gelmişti ve sert Skandiya

- İM

JOHN FLANAGAN

içkilerinden payına düşeni midesine indirdikten sonra da dairesine

dönecekti.

Evanlyn, kayıtsız bir ifadeyle omuz silkti. Yapacak daha iyi bir

işi yoktu ya. Bir saat kadar bekleyip “neler döndüğünü” anlamaya

çalışacaktı. Neler olup bittiğine dair hiçbir fikri de yoktu.

İçgüdülerine dayanarak Slagor’u takip etmişti. Şimdiyse aynı

içgüdüye güvenerek Kurt Dişi'ne saklanmıştı; güverteye çıkması

halinde kaptanın sözlerine kulak misafiri olmayı umut ediyordu.

İçinde bulunduğu bölme sıcacıktı ve zinciri kenara ittiğinde,

uzanabileceği oldukça rahat bir alan çıkıyordu ortaya. Rahatça

oturup çenesini dirseklerine dayayarak, brandadaki küçük delikten

dışarıyı izlemeye başladı. O sırada rıhtımı gözetlemeye son verip,

kıyıda gördüğü birilerine seslenen nöbetçinin ayak seslerini duydu.

Kıyıdan yanıt verildi ama sesler, anlam veremeyeceği kadar boğuk

geliyordu kızın kulağına. Herhalde nöbetçi, yoldan geçen bir

arkadaşına öylesine selam vermiştir, diye düşündü. Esnedi.

Bölmenin sıcaklığı, uykusunu getirmişti. Önceki gece, Will ile

arkadaşlıklarının her geçen gün daha da yıprandığını düşünerek hiç

de iyi uyuyamamıştı. Aralarındaki bu yabancılaşmadan ötürü Halt’u

suçlamaya çalıştı ama yapamadı. Hırpani sakallı, ufak tefek Orman

Muhafızı’nı kendine çok yakın hissediyordu. Halt, Evanlyn’e çekici

gelen kuru bir mizah anlayışına sahipti. Hem onu Temuçi keşif

birliğinden de kurtarmıştı. İç geçirdi. Halt’un suçu değildi bu dur um.

Will’in de öyle. Olaylar bu şekilde gelişivermişti işte. Orman

Muhafızları, diğer insanlarla kolay kolay anlaşamıyordu.

Prenseslerle bile.

Özellikle de prenseslerle.

- 190 -

SKANDİYA'YI KURTARMAK

Düştüğünü zannederek aniden uyandı. Zincirlerin üstünde uykuya

daldığını fark etmemişti bile. Ama onu uyandıranın ne olduğunu

biliyordu. Kurt Dişi denize açılmış, alt güverte birden suyla temas

edivermişti. Küreklerin deliklerinde gıcırdayıp gümbürdediklerini

duyabiliyordu artık; çaresizlik içinde kapana kısıldığını fark etti.

Kurt Dişi açık denize doğru yol alırken, Evanlyn’in nereye

gittiklerine dair hiçbir fikri yoktu.

O k ve yay kullanmayı bildiklerini iddia eden yüz kadar

köle toplanmıştı. Köleleri bulmak kolaydı ama onları

Hallasholm’un savunmasına katılmaya ikna etmek, bambaşka

bir sorundu.

Kölelerin sözcülüğünü üstlenmiş gibi duran Tötonyalı iri- yan

bir ormancı, Orman Muhafızlan’na şöyle demişti: “Neden

Skandiyalılar’a yardım edecekmişiz ki? Bizi aşağılayıp dövmekten

ve azıcık yemeğe mahkûm etmekten başka bir şey yapmıyorlar.”

Halt, adamın iriyarı gövdesini kuşkuyla süzdü. Kölelerin bazıları

yetersiz besleniyorsa bile, bu adam onlardan biri değil, diye

düşündü. Yine de meseleyi uzatmamaya karar verdi.

“Temuçiler’in eline düşmektense Skandiyalılar’ın kölesi olmayı

tercih edebilirsiniz,” dedi açıkça.

Kalabalıktan bir diğer adam konuşmaya başladı. Bu seferki

güney Galyalı bir köleydi ve tuhaf aksam yüzünden söyledikleri

anlaşılmıyordu. Will sonunda duyduğu sesleri bir araya getirerek

adamın ne dediğini çıkarabildi: “Temuçiler kölelerine nasıl

davranıyor?”.

~ 192 -

SKANDİYA’Yİ KURTARMAK

Halt, çelik gibi bakışlarım Galyalı’ya çevirerek “Onların köleleri

yok,” dedi. Bunun üzerine kölelerden beklenti dolu fısıltılar

yükseldi. İri Tötonyalı ormancı, sırıtarak bir kez daha öne çıktı.

“O zaman neden bizden onlara karşı savaşmamızı bekliyorsun

ki?” diye sordu. “Skandiyalılar’ı yenerlerse, bizi serbest bırakacaklar

demek ki.”

Arkasındaki kalabalıktan, sözlerini onaylayan kaba mırıltılar

yükseldi. Elini havaya kaldıran Halt, sabırla bekledi. Nihayet

curcuna sona erdi ve onlara yapacağı önerileri -özgürlükten daha

çekici ne olabilirdi ki?- merak eden köle topluluğu, beklenti içinde

sakallı adamı izlemeye başladı.

“Ben size,” diye söze başladı Halt, herkesin duyabileceği net bir

sesle. “Köleleri yok dedim. Köleleri serbest bırakıyorlar demedim.'''’

Sustu ve omuzlarını hafifçe silkerek ekledi. “Gerçi aranızda dindar

birileri varsa, onlar ölümü nihai bir özgürlük olarak görüyor da

olabilir.”

Bu kez kalabalıkta bir hareketlenme oldu. Kendi kendini sözcü

tayin eden adam, bir kez daha öne çıktı. Sorusunu sorarken, az

önceki kadar özgüvenli görünmüyordu bu kez. “Ne demek

istiyorsun, Araluenli? Ölüm derken?”

Halt, aldırmadığını gösteren bir el işareti yaptı. “Her zamanki

şeyler işte; hayatın aniden sona erişi. Her şeyin bitişi. Daha huzurlu

bir diyara göç etme. Ya da, kişisel inançlarınıza bağlı olarak

sonsuzluk boyutuna geçiş.”

Kalabalık, bir kez daha vızıldadı. Tötonyalı, Halt’u yakın dan

inceliyor, Orman Muhafızı’nın blöf yapıp yapmadığını anlamaya

çalışıyordu.

193 -

JOHN FLANAGAN

“Ama...” Adam diğer sorusunu sorup sormama konusunda

kararsızdı; cevabı bilmek isteyip istemediğinden emin değildi çünkü.

Arkadaşları tarafından uyarılınca, sözüne devam etmek zorunda

kaldı. “Şu Temuçiler bizi neden öldürmek istesinler? Biz onlara

hiçbir şey yapmadık ki.”

“İşin aslı şu,” dedi Halt topluluğa, “onlar için hiçbir şey ifade

etmiyorsunuz. Temuçiler, kendilerini üstün ırk olarak görür. Sizi

yalnızca hiçbir işlerine yaramayacağınız -buna karşılık hayatta bı-

rakmaları halinde tehlike teşkil edeceğiniz- için bile öldürürler.”

Topluluğun üzerine gergin bir sessizlik çökmüştü. Halt, adamların

sözlerini hazmetmesi için bekledikten sonra yeniden konuştu.

“İnanın bana, onları çok iyi tanıyorum.” Bakışlarını kalabalığın

üzerinde gezdirdi. “İçinizde Araluenliler olduğunu görebiliyorum.

Bir Orman Muhafızı olarak size yemin ederim ki blöf yapmıyorum.

Hayatta kalma şansınız Skandiyalılarla birleşip Temuçiler’e karşı

savaşmanıza bağlı. Söylediklerimi ölçüp biçmeniz için size yarım

saat veriyorum. Araluenliler, diğer arkadaşlara bir Orman

Muhafızı’nm sözünün ne anlama geldiğini anlatabilir,” diye ekledi.

Sonra onu takip etmesi için Will’e işaret ederek arkasını döndü ve

diğerlerinin onları duyamayacağı bir yere yürüdü.

“Onlara daha fazlasını vermemiz gerekecek,” dedi. “Gönülsüz

askerler, işimize yaramayacaktır. İnsanın uğruna savaşacağı bir

şeyler olmalı ki elinden gelenin en iyisini yapsın. Ve bizim de

onlardan istediğimiz şey bu; ölümüne savaşmaları.” “Bu konuda ne

yapacaksın?” diye sordu Will; öğretmeninin süratine ayak

uydurabilmek için neredeyse koşar adım yürürken.

- 194 ~

SKANDİYA'Yİ KURTARMAK

“Ragnak’ı görmeye gideceğiz,” dedi Halt. “Hallasholm için

savaşacak olan tüm kölelere, savaş sonunda özgür kalma sözü

verilmesi gerekiyor.”

Will, kuşkulu bir ifadeyle başını iki yana sallayarak “Bundan

hoşlanmayacak,” dedi. Hafifçe gülümseyen Halt, dönüp oğlana

bakarak, “Bundan nefret edecek,” diye katıldı çırağına.

se» -------------

“Özgürlük mü?” diye patladı Ragnak. “Yüz köleye birden

özgürlüklerini verelim, ha?”

Halt, mağrur bir ifadeyle omuz silkerek “Toplamda üç yüz

kişiler,” diye yanıtladı. “Çoğunun beraberinde götürmek iste -

yecekleri karıları ve çocukları da var.”

Yüce Kont, duyduklarına inanamıyordu. Ortalığı inleten bir

kahkaha atarak “Çıldırdın mı sen?” diye sordu Orman Muhafızı’na.

“Üç yüz köleye özgürlüklerini vermem halinde, geriye neredeyse bir

tek köle bile kalmayacak. O zaman ben ne yapacağım?”

“Özgürlüklerini vermemen halinde ülkeni kaybedebilirsin,” diye

yanıtladı, Yüce Kont’un alaylı sözlerinden hiç de etkilenmeyen Halt.

“Ne yapacağına gelince, onlara ödeme yapmayı deneyebilirsin. Köle

yerine hizmetli olarak kullanırsın.”

“Ödeme, ha? Şu an bedavaya yaptıkları işleri yapmaları için mi?”

diye gürledi Ragnak, öfkeyle.

“Neden olmasın? Bol bol paranız olduğunu herkes biliyor. Hem

günün sonunda onlara sıkı bir dayaktan başka şeyler de vaat

edersiniz, daha bile iyi çalışabilirler.”

- I‘).S

JOHN FLANAGAN

“Cehenneme kadar yollan var,” dedi Ragnak. “Senin de canın

cehenneme, Orman Muhafızı. Sözünü dinlemeyi kabul ettim ama bu

teklif ettiğin şey, tam bir maskaralık. Bütün isteklerini yerine

getirirsem, dilencinin teki olup çıkacağım. Önce benden

Hallasholm’u şu süvari takımına bırakmamı istedin. Şimdi de tüm

kölelerimi geldiklere yere göndermemi. Canın cehenneme.”

Birkaç saniye ters ters Orman Muhafızı’nı süzen Ragnak,

küçümseyici bir hareketle elini sallayıp arkasını döndü ve göz

temasını kesti. Halt, yüzünde sıkıntılı bir ifadeyle Yüce Kont’un

yanında duran Erak’a döndü.

“Size söylüyorum, bu adamlara ihtiyacımız var,” dedi etkileyici

bir ifadeyle. “Adamlan zorla savaşa sokmamız halinde kaybetme

ihtimalimiz çok yüksek. Ama kendi istekleriyle yanımızda

savaşmaları halinde, bir şansımız olabilir.” Parmağını Yüce Kont’a

doğru savurup, “Anlat ona,” dedi ve arkasını dönüp peşinden

koşturan Will ile birlikte konsey salonunu terk etti.

Salon’dan çıkınca Halt, yalnızca Will’in duyabileceği kadar alçak

bir sesle mırıldandı. “Savaşmayı gönülsüzce kabul etmeleri ve savaşı

kazanmamız

halinde,

köleleri,

silahlarını

Skandiyalılar’a

doğrultmaktan ne alıkoyacak, merak ediyorum doğrusu.” Will de

aynı şeyi düşünmüştü. Ustasının sözlerini onaylayarak başını salladı.

“İşte bu yüzden,” diye devam etti Halt, “onlara uğrunda

savaşacakları bir şeyler vermeliyiz.”

£» ------------- ^

Antrenman sahasında bir saati aşkın süre beklediler. Köleler,

Temuçiler’e karşı savaşma kararı almıştı. Bununla birlikte,

~ 196 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

grup içindeki birkaç şüpheli bakış, Halt ile Will’e, ellerine silah

verilecek olan adamların savaş bittiğinde köleliğe dönme yeceklerini

söylüyordu.

Erak, alana vardığında beklenti dolu fısıldaşmalar başladı.

Skandiyalı, okçuların biraz uzağında duran Halt ile Will’in yanma

geldi.

“Ragnak teklifi kabul ediyor,” dedi usulca. “Savaşırlarsa, onları

serbest bırakacak.”

Halt, başım memnuniyetle salladı. Ragnak’ın bu kararı almasını

neyin sağladığını biliyordu.

“Teşekkürler,” diyebildi. Skandiyalı omuz silkti ve Halt, Will’e

döndü.

“Onlar senin askerlerin. Senden emir almaya alışmaları gerek.

Söyle onlara.”

Şaşıran Will, duraksadı. Duyuruyu Halt’un yapacağını sanmıştı.

Ustasından aldığı cesaret verici bir işaretle sesini yükselterek öne

çıktı.

“Askerler!” diye seslendi ve kalabalıktaki hafif mırıltılar bir anda

kesiliverdi. Dikkatleri üzerinde topladığından emin olmak için, bir

iki saniye bekledikten sonra devam etti.

“Ragnak kararını verdi. Skandiya için savaşmanız halinde, sizleri

serbest bırakacak.”

Bir an için, şaşkınlık dolu bir sessizlik yaşandı. Adamlardan

bazıları, on yılı aşkın süredir esaret altındaydı. Oysa şimdi bu

çelimsiz çocuk onlara, ıstıraplarının çok yakında sona ereceğini

söylüyordu. Birden zafer çığlıklarıyla kaplandı idman sahası;

başlarda sözsüz ve yarım yamalak da olsa, hep bir ağızdan aynı

slogan duyuluyordu artık.

- 197 -

JOHN FLANAGAN

“Öz-gür-lük! Öz-gür-lük! Öz-gür-lük!”

Will, adamların birkaç dakika daha kutlama yapmalarına izin

verdi. Bir süre sonra herkesin onu görebileceği bir ağaç kütüğüne

tırmandı ve ellerini sallayarak topluluğu susturdu. Nihayet şarkı

sona erdi ve söyleyeceklerini dinlemek için can atan okçular, onun

etrafına toplandı.

“Sevinmeniz çok iyi,” dedi Will, “ama öncelikle Temuçiler’i geri

püskürtmek gibi küçük bir meseleyi halletmemiz gerek. Haydi işe

koyulalım.”

Halt ile Erak, okların dağıtılmasına eşlik eden Will’i izliyorlardı.

Farkında olmadan ikisi de başlarım onaylarcasına öne eğdi Erak,

Halt’a döndü.

“Neredeyse unutuyordum, Ragnak, sana bir mesaj daha gönderdi.

Hem savaşı kaybedip hem de kölelerinden olursa, seni

öldürecekmiş,” dedi neşeyle.

Halt, sertçe gülümsedi. “Savaşı kaybetmemiz durumunda, sıraya

girmesi gerekebilir. Önünde beni öldürmek isteyen binlerce Temuçi

süvarisi olacak.”

- 198 -

W ill, on okçudan oluşan grupların sonuncusunu da atış

hattına çağırdı. Atışlarını tamamlayan okçular, bekle-

yenlerin gerisine geçerek yere oturdu. Şimdilik adamları kü -

çük gruplar halinde çalıştırıyordu. Bu sayede okçuların emir -

lere uyma ve önceden belirlenen yükseklikteki hedeflere atış

yapma konusundaki yeteneklerini tek tek sınayabileceği bü-

yüklükte gruplarla çalışmış oluyordu.

“Hazır!” diye seslendi ve okçuların her biri, önlerindeki se petin

içinden aldığı okunu kirişe yerleştirdi. Will’e doğru dönen başlar,

çocuğun vereceği emri bekliyordu.

“Unutmayın,” dedi Will, “atış mesafesini kafanıza göre ayarla-

mayacaksınız. Yalnızca gösterdiğim noktaya gidin, nişan alın ve

seslendiğimde yumuşak bir şekilde okunuzu fırlatın.”

Okçular, başlarını sallayarak onayladılar. İlk başlarda Will kadar

genç bir çocuğun yönetiminde idman yapmaktan hiçbiri

hoşlanmamıştı. Ancak Will’in Halt’un cesaretlendirmesiyle yaptığı

bir nişancılık gösterisinin ardından, gönülsüz de olsa Will’in emrine

girmişti hepsi.

- 199 -

JOHN FLANAGAN

Derin bir nefes alan Will, sert bir sesle bağırdı. “Pozisyon üç!

Nişan al!”

Yaylar, yaklaşık kırk derecelik bir açıyla havaya kalktı. Okçu

hattına attığı hızlı bir bakış, Will’e, adamların hepsinin doğru

pozisyonu hatırladıklarını gösteriyordu. Dört farklı yüksekliği

okçuların akıllarına kazıyabilmek için sabahtan beri çırpınıp

duruyordu. Gördüklerinden memnun kalarak, kirişlerin gereğinden

fazla gerilmesine izin vermeden bağırdı.

“Fırlat!”

Kirişlerin hepsi, neredeyse aynı anda serbest kaldı ve okların

ahenkli vızıltısı, bir anda ortalığı kaplayıverdi.

Will, havada birer yay çizip yarıya kadar toprağa gömülen okları

izledi. Bekleyen okçulara dönüp bir kez daha seslendi. “Pozisyon üç,

hazırlan!”

On okçu, tıpkı biraz önceki gibi kirişe ok sürerek Will’in bir

sonraki emrini beklemeye koyuldu.

“Nişan al... fırlat!”

Ortalık bir kez daha okçuların kolluklarına çarpan kirişler ve

havaya fırlatılan okların sesiyle doldu. Bu kez, oklar daha

havadayken, pozisyonu değiştirdi Will.

“Pozisyon iki... hazırlan!”

Yayları kavrayan kollar havaya kalktı ve otuz derecelik açıda

durdu.

“Nişan al... şimdi!”

Bir diğer ok yağmuru yola çıktı. Will, beklentiyle onu izleyen on

kişilik gruba dönerek başını salladı.

“Pekâlâ,” dedi. “Neler yapmışsınız, bir bakalım.”

~ 200 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Atışlarını tamamlayan okçular arkasında, açık sahayı adımlamaya

başladı. Sahanın ortasına yerleştirilen hedef tahtalarına yüz, yüz elli

ve iki yüz metre işaretlenmişti. Okların kırk derecelik açıyla

fırlatıldığı üç numaralı pozisyon, yüz elli metre çizgisine denk

geliyordu. Tabelaya yaklaştıklarında, Will memnuniyetle başını

salladı. On metre hata payıyla tahtanın bulunduğu bölgeye tam on

altı ok saplanmıştı. İki ok fazla ileriye saplanmış, iki ok da kısa

düşmüştü. Okların üzerinde numaralar bulunduğundan, her bir

okçunun performansını tek tek ölçebiliyordu. Fazla ileri atılan

okların iki farklı okçuya ait olduklarını fark etti.

Kısa düşen okların yanma gittiğindeyse hafifçe kaşları çatıldı.

Her ikisi de aynı numarayı taşıyordu. Yani aynı okçu, her iki atışında

da tahtanın gerisinde kalmıştı. Numarayı aklına kazıyan Will, son

yapılan atışların sonuçlarına bakmak üzere ilerledi. Kısa düşen bir

tanesi hariç diğer dokuz okun yan yana sıralandıklarını fark edince

suratı daha da ekşidi. Kontrol etmesine gerek bile yoktu aslında, ama

hızla attığı bir bakış ona, yine aynı okçunun mesafeyi

tutturamadığım göstermişti.

Düşünceli bir tavırla homurdanıp “Pekâlâ!” diye seslendi.

“Oklarınızı toplayın bakalım.” Peşindeki on adamla birlikte atış

hattına döndü.

“Dört numaralı pozisyonda kim vardı?” diye sordu.

Okçulardan biri duraksayarak öne çıktı ve tedirgin bir öğrenci

gibi elini havaya kaldırdı. Will, sakallı, tıknaz adamın kırk

yaşlarında olduğunu fark etti. Ancak adamın tavırları, Orman

Muhafızı çırağına son derece saygı duyduğunu ortaya koyuyordu.

- 201 -

JOHN FLANAGAN

“Bendim efendim,” dedi adam, tedirginlikle. Will, yaklaşmasını

işaret etti.

“Yayını al ve yanında da iki üç ok getir,” dedi. Adam yayını

kaldırıp atış hattında duran sepetten iki tane ok aldı. Tek başına

olacağı için heyecanlanıp okları düşürdü ve acemice hareketlerle

yere eğildi.

“Rahatla,” dedi tebessümünü gizlemeyi başaramayan Will.

“Yalnızca tekniğini görmek istiyorum.”

Okçu da ona gülümsemeye çalışsa da başarılı olamadı. Kısa

mesafeye düşen okların ona ait olduğunun farkındaydı ve ce-

zalandırılacağını sanmıştı. Hallasholm’da yaşayan bir kölenin

hayatının özetiydi bu. Yapmanı istedikleri şeyi yapmaman halinde,

cezalandırılıyordun. Ama antrenmanı yöneten esmer çocuk sırıtıyor

ve rahatlamasını söylüyordu. Bu, garibine gitmişti adamın.

“Pozisyon al,” dedi Will. Sol ayağını öne atıp sol eliyle yayını

belinin hizasında tutan okçu, emirleri beklemeye başladı.

“Pozisyon üç,” dedi Will usulca ve okçu, önceki gün aklına

kazman pozisyonu alarak, sol koluyla yayını kırk derecelik açı

yapacak şekilde kaldırdı. Will, adamı inceledi. Pozisyon alışında bir

hata yokmuş gibi duruyordu.

“Tamam,” dedi. “Şimdi nişan al lütfen.”

Kirişi kendisine doğru çekerken, kolunu gereğinden fazla

kullanıp sırt kaslarını yeterince kullanmıyordu adam. Ama önemsiz

bir hataydı bu ve bir alışkanlık meselesiydi. Kalan kısacık zaman

içinde değişmesine imkân yoktu.

“Ve... fırlat!”

Adamın oku nasıl attığını görür görmez, işte bu, diye dü

- 202 -

SKANDİYA’Yİ KURTARMAK

şündü Will. Okunu bırakmadan saliseler önce, yayı hafifçe

gevşetmişti okçu; parmaklarını kirişten çekmeden önce okun

gevşemesine de izin vermişti. Yeterince güçlü bir şekilde fırla-

tılamayan okun istenen mesafeye düşmemesinin nedeni buydu. Halt

ve Will, gerilim kuvvetlerinin aynı olup olmadığını ölçmek üzere

tüm yayları denemiş, sonuçların elden geldiğince tutarlı çıkması için

okların tıpatıp aynı boyda olmasına dikkat etmişlerdi. Alınacak

sonuçlardaki farklılıkların tek nedeni, bu tür kişisel aksaklıklar

olacaktı.

Okun renkli sırtının nemli çimlerin arasında açıkça görüldüğü

noktaya bir göz attı Will. Beklediği üzere, atış yine kısa düşmüştü.

Hatasının nedenini açıklarken, adamın en kritik anda yayını

gevşettiğinin farkında olmadığı anlaşılıyordu.

“Üzerinde çalış,” dedi okçunun omzuna cesaretlendirici bir

şaplak atarak. Halt, bu tür durumlarda küçük bir jestin onur kinci bir

eleştiriden çok daha etkili olacağını söylemişti çırağına. Will,

aslında Halt’un ona okçuları eğitme görevi vermesine şaşınyor- du.

Savaş sırasında okçulan onun yöneteceğini bilmesine rağmen,

eğitime Halt’un nezaret edeceğini sanmıştı. Ama Orman Muhafızı,

daha önce dile getirdiği görüşünü yinelemekle yetinmişti.

“Savaşa tutuştuğumuzda onları yönlendirecek olan sensin. İlk

andan itibaren senden emir almaya alışmaları daha doğru olur.”

Ustasının verdiği bir diğer tavsiye de Will’in aklından çık-

mıyordu. “Aklından geçeni bilirlerse, adamların işlerini daha iyi

yapar,” demişti Halt, genç çırağına. “O yüzden onlarla mümkün

olduğunca çok konuş.”

- 203 -

JOHN FLANAGAN

Tüm gruba hitap edebilmesi amacıyla sahaya yerleştirilen

platforma çıktı çocuk.

“Bugünlük ara veriyoruz,” dedi yüksek sesle. “Yarın tek bir grup

halinde ok atacağız. O yüzden bugün atışlarında teknik aksaklıklar

yakaladıklarım, akşam yemeğinden önce çalışıp hatalarını düzeltsin.

Sonra da sıkı bir uyku çekin.” Arkasını dönecekken bir şey daha

hatırlayarak durdu. “Hepiniz çok iyi iş çıkardınız,” dedi. “Bu şekilde

devam ederseniz, şu Temuçiler neye uğradıklarını şaşıracak.”

Okçu grubundan memnuniyet dolu mırıltılar yükseldi. Grup,

dağılıp, salonların ve dairelerin sıcağına çekildi. Will, saatin oldukça

ilerlemiş olduğunu fark etti. Güneş, Hallasholm’un gerisindeki

tepelerin zirvelerine ulaşmış, gölgeler uzamaya başlamıştı bile.

Soğuk esintinin de etkisiyle titredi ve idmanı yönetirken platform

korkuluğuna astığı pelerinine uzandı.

Okçulara yardım etmekle görevlendirilen yarım düzine çocuk,

Will daha bir şey söylemeden sepetlerle okları toplayarak idman

sahasının ön tarafındaki ambarlardan birine götürmeye başladı. Will,

çocukların onu hayranlık dolu bakışlarla süzdüklerinin farkındaydı.

Aralarında yalnızca birkaç yaş vardı, ama o burada durmuş, yüz

kişilik bir kuvveti yönetiyordu. Çaktırmadan gülümsedi. Ona bir

kahramanmış gibi davranmaları, doğal olarak hoşuna gidiyordu.

“Hayatından memnunsun bakıyorum,” dedi tanıdık bir ses. Will

okçularla konuşurken yaklaşmış olmalıydı Horace. Mahcup bir tavır

takınarak omuz silkti Will.

“Her gün daha iyi oluyorlar,” dedi. “Bugün iyi iş çıkardılar.”

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Horace, başını sallayarak “Bunu ben de fark ettim,” dedi.

Ardından, endişeli bir ses tonuyla devam etti, “Evanlyn bugün

burada seninle değildi, öyle değil mi?”

Anında savunmaya geçen Will, arkadaşına öfkeli bir bakış fırlatıp

“Olsa ne olurdu ki?” diye sordu, tartışmaya zemin ha- zırlarcasına.

Ancak arkadaşının endişeli yüz ifadesini görünce, soruyu yanlış

yorumladığım kavradı.

“Yani buradaydı, öyle mi?” dedi Horace. “Rahatladım. Şimdi

nerede peki?”

Yüzünü buruşturma sırası Will’deydi. “Bir saniye,” dedi elini

Horace’m kaslı koluna koyarak. “Neden rahatladın ki? Bir şey mi

oldu?”

“Burada değil miydi yani?” diye sordu Horace. Will başını hayır

anlamında sallayınca, yüzü yeniden asıldı.

“Hayır. Ben senin... şey yaptığını sanıyordum... bilirsin...” Will

neredeyse “kıskançlık” diyecekti. Kızla aralarında, Horace’m

kıskanabileceği bir şeylerin olduğunu ima etmek istemiyordu. Bu tür

düşüncelerin, Horace’m zihnine çok uzak olduğunu çabucak

kavramıştı. Savaşçı çırağı, Will’in duraksadığım fark etmemiş

gibiydi.

“Evanlyn kayıp,” dedi yine, o endişeli ses tonuyla. Ellerini uzatıp

bakışlarını, sanki kızı orada görmeyi beklercesine boş idman

sahasında gezdirdi. “Dün sabahtan beri onu kimse görmemiş. Her

yere baktım ama hiçbir yerde bulamadım.”

“Kayıp mı?” diye tekrarladı Will. “Nereye gitmiş ki?” Horace,

gözlerini ani bir öfkeyle arkadaşına dikti. “Bunu bilseydik kayıp

olmazdı herhalde, öyle değil mi?”

Will, geriye bir adım atıp, ellerini havaya kaldırdı.

- 205 -

JOHN FLANAGAN

“Tamam! Tamam!” dedi. “Anlayamadım işte. Okçuları düzene

sokmakla meşguldüm. Dün gece birileri Evanlyn’i görmüş olmalı, ne

dersin? Oda hizmetçileri mesela?”

Horace, kederli bir ifadeyle başını iki yana sallayarak “Hepsine

sordum,” dedi. “Ben de dün Temuçi ilerleyişini gözlemek üzere

devriyedeydim. Hallasholm’a dönmemiz akşam yemeği vaktini

geçtiği için, Evanlyn’in ortalarda olmadığını fark etmedim. Ancak

bu sabah onu görmeye gittiğimde, gece odasına dönmediğini ve gün

içinde de onu kimsenin görmemiş olduğunu öğrendim. Bu yüzden

umut ediyordum ki, belki sen...” Cümlesi yarım kaldı ve Will, başını

iki yana salladı.

“Ben de onu hiç görmedim,” dedi arkadaşına. Kısa bir sessizliğin

ardından “İyi de bu çok saçma!” diye bağırdı. “Hallas- holm öyle

kaybolunacak kadar büyük bir yer değil ki. Başka bir yere de gitmiş

olamaz. Yer yarıldı da içine girmedi ya... öyle değil mi?”

Horace, omuz silkti. “Ben de kendi kendime bunu söyleyip

duruyorum,” dedi huysuz bir ifadeyle, “ama bir şekilde girmiş gibi

duruyor.”

- 206 -

E vanlyn’in yokluğu nedeniyle endişelenmeye başlayan iki

arkadaş, Halt’un dairesine gittiler. Araluenliler’in her biri-

ne ana salonda birer oda tahsis edilmişti.

Liderleri Halt’a ise üç odalı küçük bir daire verilmişti. Will,

üstünkörü bir hareketle kapıyı çalınca, Halt’un boğuk sesi duyuldu.

“Girin.”

Daireye adımlarını attıklarında Will, Erak’ın da içeride oldu-

ğunu fark etti. İriyarı Skandiyalı’yı fark etmemek mümkün değil di

zaten; oturduğu yeri tamamen kaplıyordu savaş lideri. Odayı

süsleyen -kuşkusuz ki bir kıyı baskını sırasında ele geçirilmişti -

rahat oyma koltuklardan birine yayılmıştı. Halt ise, akşamüstü

güneşinin yansıdığı pencerenin yanında duruyordu. İkili hızla içe ri

girdiğinde, merak dolu bakışlarını kapıya çevirdi.

“Halt,” diye hızla konuşmaya başladı Will, “Horace, Evanlyn’in

ortadan kaybolduğunu düşünüyor. O...”

“Hallasholm’da ve güvende,” diye cümlesini tamamladı, tanıdık

bir ses. Çocuklar, konuşan kişiye doğru döndüler. Biraz gerilerinde,

gölgelerin içinde duran şekli ikisi de görememişti.

JOHN FLANAGAN

“Evanlyn!” diye bir çığlık attı Horace. “Buradasın!”

Evanlyn’in gözlerinin içi gülüyordu. Gözleri artık odanın

karanlığına alışmış olan Will, kızın yüzüyle kıyafetlerindeki yağ ve

çamur lekelerini görebiliyordu. Göz göze geldikleri an Evanlyn

efkârlı bir ifadeyle ona gülümsedi. Hemen arkasından da elindeki

matarayı kafasına dikerek içindeki sıvıyı kana kana içti.

“Anlaşılan öyleyim,” dedi matarayı bir yana bırakarak. “Gerçi

susuzluktan ölmek üzereyim. Son on sekiz saat boyunca vücuduma

giren tek sıvı, branda perdenin içinden geçip yattığım yere ulaşan

yağmur suyuydu. Şeyin oradaki brandanın...” Duraksayarak,

hatırlayamadığı kelimeyi söylemesi için Erak’a baktı.

“Baş kaide,” dedi Erak.

“Evet, tam olarak söylemem gerekirse, Slagor’un gemisinin baş

kaidesi,” dedi Evanlyn. Will ile Horace, şaşkına dönmüşlerdi.

“Orada ne arıyordun?” diye sordu Will. Bunun üzerine Halt araya

girdi.

“Düşmanın ta kendisini,” dedi. “Dostumuz Slagor, hizmetlerini

Temuçiler’e satmış gibi gözüküyor; Hallasholm’a ihanet etmeyi

planlıyor.”

“Ne?” diye sordu Will, şaşkınlıktan neredeyse titreyen bir sesle.

Evanlyn’e bir bakış attı. “Bunu nereden biliyorsun?”

Evanlyn, ince omuzlarını silkti. “Onu Temuçiler’in lideriyle

konuşurken duydum. Aramızda iki metre bile yoktu.”

“Görünen o ki,” diye araya girdi Halt, “eski dostun Slagor dün

Haz’kam adındaki Temuçi Şam’yla buluşmak üzere de

SKANDİYA’YI KURTARMAK

nize açılmış. Ve sevgili hainimiz belli ki yeni müttefiklerine

güvenmediği için, tüm müzakerelerin gemisinde gerçekleşmesinde

ısrar etmiş; yalnızca Haz’kam’m adamlarını kendinden uzakta

tutmak için.”

“Ben de olanları o sayede duyabildim zaten,” diyerek sözünü

bitirdi Evanlyn. Ama Horace, şaşkın bir ifadeyle başını kaşımaya

başlamıştı.

“İyi ama... senin gemide ne işin vardı?” dedi.

“Söyledim ya,” diye yanıtladı Evanlyn. “Gizlice Slagor ile

Temuçi’nin konuşmalarını dinliyordum.”

Horace, sabırsızca bir el hareketi yaptı. “Evet, evet, onu anladım.

Ama gemiye neden çıkmıştın?”

Yanıt vermeye yeltenen Evanlyn, bir an tereddüt ederek sustu.

Odadaki tüm gözler üzerine çevriliydi ve verebileceği mantıklı bir

yanıtı olmadığını fark etmişti.

“Ben... bilmiyorum,” dedi sonunda. “Canım sıkılmıştı sanırım.

Bir işe yaramadığımı hissediyordum. Yapacak bir şey arıyordum.

Slagor da... bir dolap çeviriyormuş gibi görünüyordu.”

“Slagor daima bir dolap çeviriyormuş gibi görünür,” diyerek

araya giren Erak, önündeki masadan bir meyve almak için uzandı.

Birkaç saniye düşünen Evanlyn, bu sözleri kabullendi.

“Eh, sanırım haklısın. Ama o an her zamankinden daha sinsi bir

havası vardı,” dedi. “Ben de birilerinin neler planladığını ortaya

çıkarması gerektiğine karar verdim.”

İşin doğrusu, Evanlyn halinden çok memnundu. İşe yaramazlık,

gereksizlik gömleğini üzerinden çıkarmıştı; Halt ile

- 2()‘>

JOHN FLANAGAN

Erak’a önemli, hatta hayati derecede önemli haberler getirmiş

biriydi artık. Kendini hafifçe üstünü başını düzeltmekten alı-

koyamadı. Bunun üzerine Horace, tam da vermesini istediği tepkiyi

verdi.

“Ama... seni görebilirlerdi! Ya orada olduğunu fark etselerdi?

Öldürürlerdi seni,” dedi, kızı önemsediğini endişeli ses tonuyla belli

ederek. Kurt gemisinin pruvasındaki ıslak bölmede yatan Evanlyn de

birkaç kez düşünmüştü bunu. Durumunun farkına varmasının

ardından, gemideki her saniyesini korku içinde geçirmişti. Ama

şimdi olan biten karşısında kaygısız bir tavır takınıyordu.

“Sanırım öyle. Ama birinin bunu yapması gerektiğini de kabul

edelim.”

Horace’ın ona hayranlıkla bakmasından çok memnundu. Aynı

ifadeyi görebilmek için, bakışlarını hızla Will’e çevirdi. Ancak

çocuğun sözleri, umutlarını boşa çıkaracaktı.

“İyi hoş da,” dedi Will, ilgisizce, “önemli olan, Slagor’un

vatanına ihanet ediyor olması. Bunu nasıl yapacakmış?”

“Elbette ki önemli olan bu,” diyerek, çırağıyla hemfikir oldu

Halt. Erak ile aralarındaki masaya serdikleri, Skandiya kıyılarını

gösteren haritayı işaret etti. “Dostumuz Slagor, sonraki gün sessiz

sedasız denize açılarak, bir kez daha kıyıdaki buluşma noktasına

gidecek. Ancak bu kez, onu orada yüz elli Temuçi savaşçısı bekliyor

olacak. Savaşçıları gemisine alıp buraya, Hallasholm’a getirecek...”

“Yüz elli adamı tek bir kurt gemisine asla sığdıramaz!” diyerek

araya girdi Will.

Halt, başını salladı. “Anlaşılan buluşma noktasıyla arasında

- 210 -

SKANDİYA'YI KURTARMAK

kalan şu adacığın hemen arkasında, onu bekleyen iki gemisi daha

var.”

“Gemiler bir hafta önce denize açılmıştı,” diye araya girdi Erak.

“Sözde Temuçi hatlarının gerisine baskın yapacaklardı. Kaptanlar da

Slagor’la suç ortaklığı yapmış ve önceden belirledikleri noktada

bekliyor olmalılar.” Meyvenin kabuklarını soyduğu hançerle haritaya

hafifçe vurdu. Kâğıdın üzerine birkaç damla elma suyu bulaştırmıştı.

Sinirlenen Halt, Erak açıklamasına devam ederken lekeleri

temizlemeye girişti. “Üç gemiyle yüz elli adam rahatlıkla taşınır.”

“Peki, sonra ne olacak?” diye sordu Horace. İlginin ondan

uzaklaşmasına ve Will’in, hayatını tehlikeye atmış olduğu gerçeğine

aldırmamasına içerleyen Evanlyn, konuşmaya yeniden dâhil oldu.

“Kuvvetlerimizi arkadan vurma şansı bulacaklar,” diye açıkladı.

“Sürpriz bir şekilde hatlanmızın arkasında belirive- ren yüz elli

savaşçıyı gözünün önüne getirsene!”

“Gerçekten de çok kötü sonuçları olabilir,” dedi Horace

dalgınlıkla. “Ne yapacağız?”

“İlk adımları attık bile,” dedi Erak. “Svengal’ı gemilerimle

birlikte şuradaki Fallkork Adası’na gönderdim.” Kont, meyve lekeli

bıçakla haritaya bir kez daha vurunca, Halt ona buz gibi bir bakış

attı. “Slagor’un diğer iki gemisinin buluşmaya gidememeleri

amacıyla.”

“İkiye karşı iki, ha?” diye sordu Will. “Yeterli olacak mı bu?”

Başını yana yatıran Erak, ona gülümseyerek “Svengal bu

sözlerini duymadığı için kendini şanslı say,” dedi. “Ona kalır-

JOHN FLANAGAN

sa, sadece kendi gemisinin tayfası bile Slagor’un iki gemi do lusu

adamından üstündür. Ama işin aslı, Slagor’un gemilerinde yalnızca

kürekçiler olacak. Temuçi savaşçılarını gemilere doldurabilmek için

gemideki tüm boşluklara ihtiyaçları var.”

“İyi de Slagor’u ne yapacağız?” diye sordu Will. Bu kez cevap

veren Halt oldu.

“Sorun da bu. Neler çevirdiğini bildiğimizden şüphelenirse,

planından vazgeçecektir. Hiçbir şeyi kanıtlayamayacağız. Onun

sözüne karşı eski bir kölenin - üstelik kaçak bir kölenin

- sözü olacak.” Amacının hakaret etmek değil, yalnızca ger çekleri

ortaya koymak olduğunu göstermek adına, kıza dönüp gülümsedi.

Evanlyn de zaten anladığını gösterircesine başını sallıyordu.

“Peki, Slagor’un şu adada demirleyen diğer iki gemiye

rastlaması, kesin kanıt sayılacak mı?” diye araya girdi Horace. Halt

başını iki yana salladı.

“Neyin kanıtı? Tayfalar Temuçiler’i almaya gittiklerini asla itiraf

etmeyecektir,” dedi.

Kaşlarını çatan Horace, arkasına yaslandı. Bu iş, onun basit

çalışan aklı için fazlasıyla karmaşık bir hal alıyordu.

“O zaman ne yapabiliriz?” diye sordu Will. Aynı anda kapı

gürültüyle çalındı. Şaşkınlıkla bakıştılar. Gizli konular söz konusu

olduğundan, her biri alçak sesle konuşuyordu. Bu ani ziyaret

karşısında, foyaları ortaya çıkmışçasına bir şaşkınlık anı yaşandı.

“Ziyaretçi bekleyen var mı?” diye sordu Halt. Başlar iki yana

sallanırken kapıya seslendi. “Girin.”

Erak’ın genç adamlarından biri olan Hodak, içeri girdi. İçe

~ 212 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

ride kimler var diye odaya bakındı. Evanlyn’i görünce rahatsız

olmuş gibiydi.

“Seni burada bulacağımı düşünmüştüm,” dedi Erak’a. “Ragnak,

Büyük Salon’da özel bir konsey topluyor. Senin de orada olmanı

istiyor, Erak.” Evanlyn’i işaret etti. “Kızı da yanında götürsen iyi

olur.”

“Evanlyn’i mi? O neden gidecekmiş?” diye sordu Halt.

Evanlyn’in saldırgan genç Skandiyalı karşısında gerilemeye

başladığım fark etmişti. Belki de olacaklar içine doğuyordu kızın.

“Konseyin konusu o,” dedi Hodak acemice. “Slagor, Ragnak’a

ettiği VallaYemini’ni hatırlattı. Onun Kral Duncan’ın kızı Prenses

Cassandra olduğunu iddia ediyor.”

- 213 -

B eş yol arkadaşı Hodak’ın ardından Ana Salon’a girdiğin-

de, toplanan kalabalıktan hafif bir merak mırıltısı yüksel-

di. Ragnak, odanın baş tarafında, kocaman, oyma sandalye -

sinde oturuyordu. Will, biraz arkasında durduğu Ragnak’ın

kulağına hafifçe eğilerek bir şeyler fısıldayan hain Slagor’u

görebiliyordu. Yüce Kont öfkeli bir el hareketiyle adamı ken-

dinden uzaklaştırdı ve Erak’m arkasında dikkat çekmemeye

özen göstererek yürüyen Evanlyn’i işaret etti.

“Kızı buraya getirin!” Ragnak’ın, Beyaz Fırtına’mn muazzam

fırtınalarını bile bastıracak kadar gür sesi, alçak tavan lı

Salon’dakilerin içine işledi. İçgüdüsel olarak geri çekilen Evanlyn,

koluna dokunup onu cesaretlendirircesine gülümse yen Halt

sayesinde toparlandı. Ardından omuzlarını dikleştirip yürümeye

başladı. Will, Salon’un boş tarafı boyunca yürüyen kızı hayranlıkla

izledi. Halt, Erak ve çocuklar da kızın hemen arkasından geliyordu.

Will, Horace’m kınındaki kılıcı hafifçe çıkarıp yeniden yerine

bıraktığını fark etti. Kendi eli de fırlatma bıçağının kabzasında

dolanıyordu. İşlerin korktukları gibi kötü gitmesi halinde, o bıçağı

Slagor’a saklayacaktı. Daha

- 214 ~

SKANDİYA’Yİ KURTARMAK

önce bir kez, Skoghijl’deyken bıçak kullanma yeteneğini Erak ile

Slagor’un tayfalarına göstermişti. Oda boyunca fırlattığı bıçak,

Slagor’un hemen yanındaki tahta bir fıçıya saplanmıştı. Bu kez

bıçağın hedefinde fıçı falan olmayacaktı ama.

Evanlyn,

Ragnak’m

yükseltilmiş

platformunun

önünde

durduğunda, salondakiler de olan biteni ölüm sessizliği içinde

izliyorlardı.

Evanlyn, Yüce Kont’un öfkeli bakışlarını sakin ve endişesiz bir

yüz ifadesiyle karşıladı. Will, kızın kendine hâkimiyetiyle cesaretini

bir kez daha takdir etti.

Slagor, yan çıkışlardan birinin önünde duran iki görevliye işaret

ederek “Köleyi getirin!” diye seslendi. Ragnak’m güçlü

böğürtüsünün aksine, yumuşak ve ipeksi bir ses tonuyla ko -

nuşuyordu. Sesi, olayların bu şekilde gelişmesinden son derece

memnunmuş gibi çıkıyor, diye düşündü Will. Slagor’un kürekçi

takımındaki denizciler kapıyı açtı ve ağlayıp sızlanan biri içeri girdi.

Hallasholmlu bir kölenin kaderindeki sonsuz çalışma temposu,

yetersiz beslenme ve sürekli cezalandırılma tehdidi nedeniyle saçları

zamansız ağarıp yüzü kırışmış, orta yaşlı bir kadındı bu. Denizciler

kadını öne doğru sürükleyip Evanlyn’in önünde yere bıraktılar.

Gözlerini önünden ayırmayan kadın, çaresizce sürünmeye başladı.

“Yukarı bak, köle,” dedi Slagor, aynı yumuşak sesle. Ağlamaya

devam eden kadın, gözlerini yerden kaldırmaksızın başını iki yana

salladı. Bunun üzerine Slagor, hızla platformdan aşağı inerek düzgün

bir hareketle saks bıçağını çekti. Çenesinin altına yerleştirdiği keskin

bıçağı, derisine batırmayacak şekilde kadının etine bastırdı.

- 215 -

JOHN FLANAGAN

“Sana ‘yukarı bak’ dedim,” diye tekrarladı ve kadının başını,

Evanlyn ile göz göze gelmesini sağlayacak şekilde yukarı kaldırdı.

Kızı gören kadın, daha yüksek sesle ağlamaya başlamıştı şimdi.

“Kes sesini,” dedi Slagor. “Mızıldanmayı kes ve bana anlat-

tıklarını Yüce Kont’a da anlat.”

Kadının yüzü, yara bere içindeydi. Kısa bir süre önce dövülmüş

olduğu belli oluyordu. Paçavra haline gelmiş entarisi birçok

yerinden yırtılmıştı ve boşluklardan vücudundaki çok sayıda yara izi

görülüyordu. İnce kumaş, bazı noktalarda kanla kaplıydı. Yaşlarla

dolu gözleri, Evanlyn’e yalvarıyor gibiydi.

“Özür dilerim, hanımefendi,” dedi çatlayan sesiyle. “Konu-

şuncaya dek dövdüler beni.”

Evanlyn, kadına doğru istem dışı bir adım attı. Ama Slagor’un

aniden savrulan bıçağı, daha fazla ilerlemesine engel oldu. Will,

yanındaki Horace’m soluk alıp verişinin hızlandığını ve elini bir kez

daha kılıcının kabzasına attığını fark etti. Savaşçı çırağının elini

tutarak, kılıcını çekmesini engelledi. İriyarı çırak, şaşkınlıkla

arkadaşına baktı. Will, hafifçe başını salladı. Horace’m bu alevli

ortamda kılıcını çekmesi, ölüm fermanlarını imzalamakla eşdeğerdi.

“Daha değil.” Ses çıkarmadan, dudaklarıyla kelimeleri telaffuz

etti Will. Zamanı geldiğinde, Slagor ve Ragnak’a yapılacak saldırıda

Horace’a seve seve katılacaktı. Ama önce Halt’un onları bu

durumdan

konuşarak

çıkarıp

çıkaramayacağını

görmeleri

gerekiyordu.

“Konuşma işini bana bırakın,” demişti Orman Muhafızı da

~ 216 -

SKANDİYA'YI KURTARMAK

iresinden ayrılırken. “Ve ben söylemeden bir şey yapmayın.

Anlaşıldı mı?”

Çocuklar, başlarıyla onaylamıştı. “Bu durum, Slagor’a yö -

nelteceğimiz suçlamaları iyice garip bir hale getirecek tabii,” diye

eklemişti Halt.

“Ama yine de Ragnak’a söyleyeceksin, değil mi?” diye patlamıştı

Will. Halt, düşünceli bir tavırla başını iki yana sallamıştı.

“Sorun şu ki, ilk adımı Slagor attı. Eğer şimdi karşı bir suç -

lamada bulunursak, bunu yalnızca Evanlyn’i korumak için ya-

pıyormuşuz gibi görünecek. Ragnak muhtemelen iddialarımıza

aldırmayacaktır.”

“Ama onun yakayı böyle sıyırmasına izin veremezsin...” diye

araya girse de elini kaldıran Halt onu susturmuştu.

“Kimsenin yakayı sıyırmasına falan izin vermiyorum,” diye

grubu temin etmişti. “Yalnızca meseleyi dile getirmek için doğru

zamanı seçmemiz gerek, hepsi bu.”

Şimdiki zaman dönelim... Slagor yerde yatan kadına baktı. “Yüce

Kont’a anlat,” diye tekrar etti.

Kadın sesini çıkarmayınca Slagor da hiddetle Ragnak’a doğru

döndü. “Baş kölem bunun diğerleriyle konuştuğunu duymuş,” diye

açıkladı. “Araluen kökenliymiş ve şuradaki kızı tanıdığını...”

Parmağıyla Evanlyn’i işaret etti, “onun Prenses Cassandra -

Duncan’m kızı - olduğunu söylüyormuş.”

Ragnak’m gözleri kısıldı ve Evanlyn’i incelemek üzere hafifçe

döndü. Çenesini yukarı kaldıran Evanlyn, Yüce Kont’un bakışları

altında dimdik durdu.

“Hafiften Duncan’ı da andırıyor ha,” dedi Ragnak şüpheyle.

- 217

JOHN FLANAGAN

“Hayır! Hayır! Yanlış görmüşüm!” diye öne atıldı yerdeki kadın

birden. Dizlerinin üzerinde doğrulup, ellerini yalvarırcasına Slagor’a

doğru açtı. “Şimdi yakından görünce hatalı olduğumu anladım, Lord

Slagor. Benim hatam!”

“Kıza ‘hanımefendi’ şeklinde hitap ettin,” diye hatırlattı Slagor.

“Bir hataydı, hepsi bu. Bir hata. Şimdi yakından görünce o

olmadığını anladım,” diye ısrar etti kadın. Slagor, onu acılı bir yüz

ifadesiyle izliyordu. Yeniden Ragnak’a döndü. “Yalan söylüyor,

Yüce Kont,” dedi. “Ağzından gerçekleri öğreninceye kadar

adamlarıma dövdürteceğim onu.”

Denizcilere bir kez daha işaret etti ve içlerinden biri öne çıkarak

kısa, kalın bir kırbacı çözmeye başladı. Köle kadın, korkuyla geriye

kaçtı.

“Hayır! Lütfen lordum, lütfen!” Sürünerek kaçmaya çalışan

kölenin sesi, korkudan acı acı çınlıyordu. Slagor’un adamı, durması

için saçından yakaladığı kadının korkudan olduğu kadar duyduğu

acıdan da bir çığlık koyuvermesine neden oldu. Berbat görünümlü

kırbacı, savurmaya hazır bir şekilde kafasının üzerine kaldırdı.

“Onu rahat bırak!” diye bağırdı Evanlyn ve sesiyle denizciyi

olduğu yere adeta mıhladı. Adam, talimat vermesi için tereddütle

Slagor’a bakıyordu, ancak kaptanın gözleri, daha fazlasını alabilmek

üzere beklentiyle Evanlyn’e çevriliydi.

“Pekâlâ,” dedi Evanlyn, yumuşak bir sesle, “Ben Cassandra’yım.

Kadıncağıza daha fazla işkence etmenize gerek yok.”

Salona birden derin bir sessizlik hâkim olmuştu. Kalaba

~ 218 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

lıktan heyecanlı sesler yükselmeye başladı. Will, birkaç ayrı kişinin

birden “Valla Yemini” dediğini duyabiliyordu.

“Sessizlik!” diye gürledi Ragnak ve gürültü bir anda kesiliverdi.

Ayağa kalkarak Evanlyn ile yüzleşmek için öne doğru yürüdü ve

düşmanca bakışlarını kıza dikti. “Duncan’ın kızı mısın sen?”

Evanlyn, bir an duraksadıktan sonra cevap verdi.

“Ben Kral Duncan’ın kızıyım,” dedi, unvanına hafif bir vurgu

yaparak. “Araluen Prensesi Cassandra’yım.”

“O zaman benim düşmanımsm demektir,” dedi Ragnak kelimeleri

adeta tükürerek. “Seni öldüreceğime yemin ettim.”

O anda öne çıkan Erak, “Ve ben de kızın burada güvende ola-

cağına yemin ettim, Yüce Kont,” dedi. “Orman Muhafızı’ndan bize

yardım etmesini isterken bu konuda söz vermiştim.”

Ragnak, öfkeli gözlerini yukarı kaldırdı. Salon bir kez daha

mırıltılarla kaplanmıştı. Erak, sevilen bir Skandiya lideriydi ve

Ragnak, bu noktada onunla karşı karşıya geleceğini hesaba

katmamıştı. Krallığına birkaç günlük mesafede bir istila ordusu

varken, kıdemli savaş liderlerinden biriyle ayrı düşmeyi göze

alamayacağının farkındaydı.

“Ben Yüce Kont’um,” dedi. “Benim yeminim daha büyük önem

taşır.”

Erak, kollarını göğsünde kavuşturdu. “Ben öyle düşünmüyorum,”

dedi ve kalabalıktan onay dolu sesler yükseldi.

“Erak sana bu şekilde meydan okuyamaz! Sen Yüce Kont’sun!”

diye araya girdi birden Slagor. “Tutukla onu! Val - lalara ettiğin

yeminine kafa tutuyor!”

- 219

JOHN FLANAGAN

“Kes sesini Slagor,” dedi Erak, kaygı verecek kadar sakin bir

sesle. Ragnak’a döndü. “Ölüm yeminini etmeni senden ben

istemedim, Ragnak,” dedi. “Ama korkarım, gereğini yerine getirmek

istiyorsan, önce benim karşıma çıkman gerekecek.”

Platformundan inen Ragnak, Erak’a doğru yürümeye başladı.

Aynı boydalardı; her ikisi de çam yarmasını andırıyordu. Gözleri

öfkeden alev alev yanarak, eski yoldaşıyla yüz yüze geldi Ragnak.

“Bunu biliyor muydun Erak? Kızı buraya getirdiğinde kim

olduğunu biliyor muydun?”

Erak, başını hayır anlamında salladı.

Slagor, tiksintiyle homurdandı. “Elbette ki biliyordu!” diye bir

çığlık kopardı ama Erak’ın hançeri burnunun dibinde belirince

hemen sustu.

“Bir kereliğine affediyorum seni,” dedi Erak. “Bir daha denersen

tahtalı köyü boylarsın.”

Söyleyecek kelime bulamayan Slagor, vücuduyla bıçağın ucu

arasına güvenli bir mesafe koyacak şekilde iriyarı adamdan

uzaklaştı. Hançerini kınına koyan Erak, Ragnak’a dönüp,

“Bilmiyordum,” dedi. “Aksi takdirde, onu asla buraya getirmezdim,

ettiğin yeminin farkındayım. Ama şu bir gerçek ki, kızın güvenliği

için teminat verdim ve sözüm namusum demektir; tıpkı sözünün

senin için olduğu gibi.”

“Lanet olsun sana be Erak!” diye bağırdı Ragnak. “Temuçiler

buradan yalnızca üç dört günlük yürüyüş mesafesindeler! Kendi

aramızda dövüşmeyi göze alamayacak bir durumdayız!”

“Temuçiler’in karşısına bir, hatta iki savaş liderinden yoksun bir

şekilde çıkman pek de avantajına olmaz,” diye nazik

- 220 -

SKANDİYA’Yİ KURTARMAK

çe araya girdi Halt ve Yüce Kont öfkeyle Orman Muhafızı’na döndü.

“Kes sesini, Orman Muhafızı! İçimden bir ses bütün bunların

senin başının altından çıktığını söylüyor! Senin gibisinden insana ne

hayır gelir ki zaten!”

Skandiyalı’nın öfkesinden etkilenmeyen Halt, omuz silkti.

“Ne olursa olsun,” dedi, “bana kalırsa sorunu bir şekilde

çözebiliriz; en azından şimdilik.”

Ragnak öfkeyle sağa sola bakınınca salondaki sohbetler de bıçak

gibi kesiliverdi. Kısık gözleriyle Halt’u izliyor, bir numara

yapmasını ya da kaçamak ifadeler kullanmasını bekliyordu.

“Sen neden söz ediyorsun be? Yeminim hâlâ geçerli,” dedi ve

Halt da cevap olarak başını salladı.

“Bunu anlıyorum. Ama yemininin gereğini ne zaman yerine

getireceğine dair bir kısıtlaman var mı?” diye sordu. Ragnak artık

şüpheci olduğu kadar şaşkındı da.

“Kısıtlama mı? Nasıl yani?”

“Erak’ın seni durdurmaya çalışacağını bilmene rağmen

- bunu o yapmazsa, benim yapacağımdan söz etmeye gerek yoktur

herhalde - Evanlyn’i öldürmek üzere elinden geleni ardına

koymayacağım kabul edersek, yeminin bu işi ne kadar sürede

bitirmen gerektiğini de söylüyor mu sana?” diye devam etti Halt.

Ragnak’m yüzündeki şaşkınlık daha da arttı.

“Hayır. Bir zamanı yok, ben yalnızca yemin ettim,” dedi sonunda

ve Halt, anlamlı bir şekilde başını salladı.

- 221 -

JOHN FLANAGAN

“Güzel. Yani Vallalar, yemininin gereğini bugün ya da diyelim ki

Temuçiler’i evlerine gönderdikten sonra yerine getirmene

aldırmıyor, öyle mi?”

Yüce Kont’un yüzü, nihayet anlamaya başladığını gösteren bir

aydınlanmayla kaplandı. “Evet, öyle,” dedi yavaşça. “Vallalar, niyet

yerinde olduğu sürece hayatlarından memnundur.”

“Hayır!” diye araya girdi tiz bir ses. Slagor’du bu; sesinde o

memnuniyet dolu, yumuşacık ton yoktu artık. “Seni kandırma ya

çalıştığını göremiyor musun, Yüce Kont? Bu herif bir dolap

çeviriyor. Kız ölmeli ve hemen ölmeli! Aksi takdirde yeminin

geçersiz sayılır!” Slagor’un Skorghijl’de gerçekleşen olaylardan

dolayı Evanlyn’e karşı uzun zamandır beslediği kin, bu kez çok ileri

gitmesine neden olmuştu. Gözlerinden alevler fışkıran Ragnak,

yüzünü Slagor’a doğru çevirdi.

“Slagor, sana akranlarını yalancılıkla suçlama âdetinden

vazgeçmeni tavsiye ediyorum,” dedi. Gemi kaptanı, derhal kendine

gelerek suçlamasını geri çekti.

“Elbette, Yüce Kont. Ben öyle demek istemedim...”

Ragnak, adamın daha fazla konuşmasına fırsat vermeden araya

girdi.

“Benim için önce Skandiya gelir. Temuçiler kapımızdayken Erak

ile dövüşmeyi göze alamayız. Eğer anlaşmazlıklarımızı düşmanla

hesaplaştıktan sonrasına ertelemeyi kabul ediyorsa, ben de ederim.”

Erak, vakit kaybetmeden başını salladı. “Benim için uygun bir

anlaşma.”

Ragnak’ın aklında hâlâ bir şüphe kıvılcımı yanıp sönüyordu.

Kaşlarını çatarak Halt’a döndü.

~ 222 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Bu işten ne çıkarın olduğunu merak ediyorum, Orman Muhafızı.

Elde ettiğin tek şey bir erteleme, o kadar.”

Birkaç saniye düşünen Halt, başını hafifçe yana yatırdı. “Doğru,”

dedi. “Ama önümüzdeki birkaç gün çok şeye gebe. Savaş sırasında

öldürülebilirsin. Erak da öyle. Ben de. Ya da üçümüz birden

ölebiliriz. Bunu saymazsak, benim önceliğim de seninkiyle aynı:

Temuçiler’i geri püskürtmek. Ne de olsa burada galip gelmeleri, çok

geçmeden Araluen’in de istila edileceği anlamına geliyor. Ben de

bunun önüne geçmek için yemin ettim.” Sert bir şekilde gülümsedi.

“Alelacele ettiğimiz yeminlerin bir diğeri işte. Başımızın belaları.”

Arkasını dönen Ragnak, platforma çıkarak devasa konsey

sandalyesine oturdu.

“Anlaştık o halde,” dedi. “Öncelikle Temuçi problemini

halledeceğiz. Sonra sıra buna gelecek.”

Karşılıklı bakışan Erak ile Halt’un başları aynı anda öne doğru

sallandı. Bu uzlaşmadan yalnızca Slagor hoşnut kalmamıştı. Bıyık

altından bir küfür mırıldandı. Evanlyn’in kolundan tutan Halt,

çocuklar ve Erak’la birlikte Büyük Salon’un dışına doğru

hareketlendi. Dönüp Ragnak’a baktığında henüz altı adım bile

atmamıştı.

“Tabii Slagor’un cevaplamasını istediğim bir sorum yok değil,”

dedi. Tam da beklediği üzere, salonda bulunan herkes gözlerini

Slagor’a

dikmişti.

Tüm

dikkatlerin

Slagor’un

üzerinde

toplandığından emin olan Halt, devam etti.

“Belki de gemilerinin Fallkork Adası’nda ne aradığını bize

açıklamak ister diye düşünmüştüm.”

- 223 -

H alt adadan söz ettiğinde, Slagor’un yüzünde beliren suç-

lulukla karışık şaşkınlık ifadesini, adamı izleyen herkes

görmüştü. Slagor hızla kendini toparladı ama olan olmuş, ken -

dini ele vermişti bir kez.

“Sana hesap vermek zorunda değilim, Orman Muhafızı!” diye

çıkıştı öfkeyle. “Senin bu Konsey’de hiçbir yetkin yok!”

Topuklarının üzerinde yaylanan Erak, yüzü Slagor’unkinin

yalnızca birkaç santim ötesinde kalacak şekilde öne çıktı.

“Ama benim var,” dedi. “Ve vereceğin cevabı duymak isterim.”

“Neler oluyor, Erak?” diye araya girdi Ragnak, Slagor ko-

nuşamadan. Erak, gözlerini Slagor’dan ayırmadan konuştu.

“Slagor’un gemilerinden ikisi, şu anda Fallkork Adası’nda

demirli,” diye yanıt verdi. “Bir gün içinde onlarla buluşarak Kumlu

Dere Koyu’na yelken açmayı planlıyor.”

Erak, foyasının meydana çıktığını fark eden Slagor’un betinin

benzinin attığını fark etti. Zavallının itirazlarını yüksek

- 224 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

sesiyle bastırarak acımasızca devam etti. “Gemilere yükleyeceği yüz

elli Temuçi savaşçısını bizi arkadan vurmaları için hatlarımızın

gerisine bırakmayı planlıyor.”

Ortalık bir anda karıştı. Slagor, Erak’a küfürler savurarak masum

olduğunu iddia ediyordu. Salon’daki takipçileri, ki sayıları birkaç

kişiden fazlaydı, kükreyerek itirazlarını dile getirirken, Erak’ın

dostları ise Slagor’un kellesini isteyen çığlıklar atıyordu. Gürültüler,

Ragnak sandalyesinden kalkıncaya dek bir dakika kadar sürdü.

“Kesin be! ” diye gürledi Yüce Kont.

Salon’a, yere iğne düşse sesinin duyulacağı bir sessizlik hâkim

oldu.

“Bunu nereden biliyorsun?” diye sordu Ragnak. Slagor’dan

hu^anmıyordu. Skandiyalılar’ın çoğu da onunla aynı fikirdeydi. Ama

böyle bir ihanet, Skandiya’nın basit düsturuna o kadar aykırıydı ki

Ragnak, işin içinde Slagor olmasına rağmen inanmakta güçlük

çekiyordu.

“Yaptığı planlara birileri kulak misafiri olmuş, Ragnak,” dedi

Erak.

Slagor, vakit kaybetmeden bağırıp çağırarak kendini savundu.

“Yalan söylüyor! Hem de ne yalan! Beni duyan da kimmiş bakalım?

Hain olduğumu öne süren de kim? Bırak da karşıma çıksınlar!”

“İşin doğrusu, Ragnak,” dedi Halt, salonun her yanından

duyulabilmesi için sesini yükselterek. “Bilgiyi getiren kişi, şu an

aramızda.”

Slagor’un itirazları, bir anda bıçak gibi kesildi. Ragnak, Orman

Muhafızı’na tiksinti dolu bir bakış fırlattı. Halt,

- 225 -

JOHN FLANAGAN

Hallasholm’a vardığından beri huzuru kalmamıştı Yüce Kont’un.

“O zaman adamı getirin de ondan duyalım,” dedi Yüce Kont.

“O bir adam değil Ragnak, kaynağımız Evanlyn. Slagor’un kızın

bir an önce öldürülmesini istemesinin altında yatan neden, belki de

budur,” dedi Orman Muhafızı.

Salonda yeni bir arbede yaşandı. Will, Halt’un kartlarını ne kadar

ustaca oynamış olduğunu fark etti. O anki şaşkınlık içerisinde

sorulması gereken soruyu kimse sormamıştı: Slagor, Evanlyn’in

planlarını keşfetmiş olduğunu nereden bilebilirdi ki? Zira bu bilgiye

sahip değilse, kızın öldürülmesi için çaba- lamasının da bir anlamı

yoktu. Ama Halt, kuşku tohumlarını atmıştı bir kere ve

Skandiyalılar’in çoğu, Slagor’un kızı ortadan kaldırmak amacıyla bu

işe kalkıştığına inanıyordu artık. Dolayısıyla kızın suçlamaları da

öyle kestirilip atılmayacak, soruşturma açılacaktı.

“Kanıt gösterin!” diye bağırıyordu Slagor. Celladın baltasını

boyunlarında hisseden takipçilerinden bazıları da ona eşlik ediyordu.

“Suçlamak kolay! Peki ya kanıt nerede?”

Ragnak bir el işaretiyle yaygarayı bastırdı. “Eh, Orman Mu-

hafızı,” diye sordu Halt’a, “bize bu suçlamalarını destekleyen bir

kanıt sunabilecek misin?”

Halt cevap veremeden “Svengal, Fallkork’taki gemileri geri

getirmeye gitti” dedi Erak çabucak. “Yarma limanda olurlar.”

Ama Slagor çıkış yolunu görmüş, rakiplerinin elinde kesin kanıt

olmadığını anlamıştı. “Ne olmuş gemilerimden ikisi

~ 226 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Fallkork’ta bekliyorsa?” dedi, tiz sesiyle. “Bu neyi kanıtlar ki? Bu

durum, benim bir hain olduğumu mu gösterir? Göstermez, değil mi

Erak?”

Salonda bulunanların bazıları da -ki aralarında yalnızca Slagor’un

takipçileri yoktu- aynı görüşü seslendirmeye başlamıştı. Halt’un

önceden işaret ettiği üzere, buluşma noktasındaki gemilerin varlığı,

Slagor’un ihanetini kanıtlamıyordu. Yüreklenen Slagor, Yüce Kont

yerine kalabalığa hitap ediyordu artık.

“İhanetle suçlandım! Bana iftira atıldı! Bu ülkenin bir düş-

manının, Yüce Kontumuz’un öldürmeye ant içtiği düşmanının

sözüyle hem de! Ama bu rezil iddialarını ispatlayacak bir tek

kanıtları bile yok! Skandiya adaleti bu mu? Haydi, kanıtlasınlar da

görelim.”

Sesleri giderek yükselen diğerleri de Slagor ile aynı fikirdeydi.

Slagor, birden topluluğu yönetircesine sessiz olunmasını işaret

ederek Halt’a döndü.

“Bunu yapabilir misin, Orman Muhafızı?” dedi son iki kelimeyi

bir hakaretmiş gibi telaffuz ederek. “Bize bir kanıt gösterebilir

misin?”

Slagor’u suçlayanların azaldığını fark eden Halt, tereddüt etti.

Yenilmekte olduğunun farkındaydı.

Birden öne çıkan Will, akıl hocasıyla arkadaşının yanma gelerek,

“Ben bir şeyler yapabilirim,” dedi.

Normalde susturması çok zor olan gürültücü Skandiyalı ka-

labalığı karşısında, Will’in sözleri işe yaramıştı. Sesler bıçak gibi

kesildi ve tüm gözler, Halt ile Erak’ın arasında duran ufak tefek

çocuğa çevrildi. Will’in de tahmin ettiği üzere, sessizliği bölen

Ragnak oldu.

- 227 -

JOHN FLANAGAN

“Nasıl?”

“Şey, Slagor’un şu adada bekleyen gemileri, ihanetinin kanıtı

olmayabilir,” dedi Will dikkatle. Dile getirmeden önce kelimelerini

dikkatle tartıyor; hayatlarının, kullanacağı kelimelere bağlı olduğunu

biliyordu. Ragnak’m araya girmek üzere nefes aldığını görünce

Yüce Kont’un sözünü kesmesine fırsat vermeden hızla devam etti.

“Ama... Erak Kurt Rüzgârı ’m Kumlu Dere Koyu denen şu yere

götürür ve diyelim ki orada yüz elli tane Temuçi askerine rastlarsa

eğer, ihanet planı gerçekten var demektir, doğru mu?”

Kalabalıktan bir onay mırıltısı yükseldi. Dinlediklerini aklında

tartan Ragnak’m kaşları çatıldı. Will’in hemen yanındaki Erak, “İyi

düşündün, evlat,” diye mırıldandı.

“Evet, doğru,” dedi Ragnak sonunda. “Bu, bir ihanet olduğunu

gösterir. Ama Slagor’un işin içinde olup olmadığını nereden

bileceğiz?”

Bir yanıt arayan Will, dudaklarını ısırıyordu ama cevap veren bu

kez Halt oldu.

“Yüce Kont, bunu açığa çıkarmak hiç zor değil,” diyerek başladı

söze. “Erak yanma bir değil, üç gemi alsın. Temuçiler’in

bekledikleri gemi sayısı da bu zaten. Erak, Temuçiler’in lideriyle

konuşup Slagor’un yakalandığını ve onun yerine gönderildiğini

söylesin. Temuçi lideri ‘Slagor da kim?’ derse, dostumuz iddia ettiği

kadar masum demektir.” Sustu ve onun söylediklerini düşünen

Ragnak’m başını salladığını fark etti. Ardından kasıtlı bir ifadeyle

ekledi. “Öte yandan... Slagor ismi düşmana tanıdık gelirse... işte size

aradığınız kanıt.”

- 228 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Bu çok saçma!” diye patladı Slagor. “Sana yemin ederim Yüce

Kont, Skandiya’ya ihanet falan etmedim ben! Araluenliler’in bir

komplosu bu!” Küçümser bir tavırla Halt ile Will’i işaret etti. “Ve

bir şekilde Erak da buna kanmış.”

“Eğer masumsan,” dedi Ragnak sert sert, “bütün bunlardan

korkmana gerek yok demektir, öyle değil mi?” Dikkatle Slagor’u

izliyordu. Skandiyalı kaptanın alnında beliren ter damlacıklarıyla

tüm konuşmalarına nüfuz eden tiz ses tonu dikkat çekiciydi. Slagor

korktu, diye düşündü. Adamın yüzündeki korku ifadesini gördükçe,

onun bir hain olduğuna giderek inanıyordu.

“Bence bunun bir anlamı yo...” diye söze başladı Slagor ama

Ragnak bir el hareketiyle adamı susturup, “Bence var!” diye araya

girdi.

“Erak, üç gemiyle birlikte derhal Kumlu Dere Koyu’na hareket

et ve Orman Muhafızı’nın söylediklerini yap. Slagor’un bu

komploya dâhil olup olmadığını öğrenince de geri dön ve raporunu

ver. Sana gelince...” Salonun yan kapısına doğru ge rilemeye

başlayan Slagor’a döndü. “Bir yere gideyim deme sakın. Erak

dönünceye dek gözümün önünden ayrılmayacaksın. Ulfak, şununla

ilgileniver!” Son cümlesini, başını sallayıp Slagor’un yanma gelerek

kaptanı kolundan kavrayan kıdemli kontuna dönerek söylemişti.

“Bir şey daha var, Yüce Kont,” dedi Erak, Skandiya lideri tekrar

ona doğru dönerken. “Slagor’un bir hain olduğunu ortaya

çıkardıktan sonra, Temuçiler’in sayısını biraz azaltabilir miyiz?

Böylece buraya geldiklerinde daha az düşmanla savaşırız.”

- 220

JOHN FLANAGAN

“İyi fikir,” dedi Ragnak, “ama risk almayın. Hainin kimli ğini

öğrenmem gerek ve Temuçiler tarafından öldürülürseniz bunu

bilemem.”

“Neden onları gemilere almıyoruz?” dedi kendini durduramayan

Will. Skandiya lideri, karşısında bir akıl hastası varmış gibi süzdü

onu.

“Delirdin mi sen?” dedi. “Erak’ın Temuçiler’i esir alıp buraya

getirmesini mi öneriyorsun? Herifleri kilit altına almamız gerekir ki

bu da adamlarımızın savaş hattından uzak kalması demek.”

“Buraya değil,” dedi Will, dönüp Erak’a hitap ederek. “Şu

Fallkork Adası’nda gemilerden inmeleri için bir bahane bulamaz

mısın? Bırakalım orada kalsınlar.”

Salona bir kez daha hâkim olan sessizlik, bu kez Erak’m

genizden gelen, yoğun kıkırtısıyla bozuldu. “Hey, ne harika bir fikir

bu!” dedi, çocuğa sevgiyle gülümseyerek. “Şu... süvari

bozuntularını... Akbaba Boğazı’ndan geçirmemiz halinde, birkaç

saatliğine kıyıya yanaşmamız için yalvar yakar olacaklarına

eminim. Yılın bu zamanı oralar aşırı dalgalıdır; içlerinin dışlarına

çıkacağı kesin!”

Ragnak, düşünceli bir tavırla çenesini sıvazladı. “Bu Temu çi

denen herifler, deniz üstünde seyahat etmeye alışkın değiller

sanırım?” dedi, Halt’a dönerek.

Orman Muhafızı, başını salladı. “Kesinlikle öyle, Yüce Kont.”

Ardından Ragnak, bakışlarını Halt’tan çırağına çevirdi. “Şu

senin oğlan, tam da Orman Muhafızları’ndan beklenen cinsten

düzenbazlıklar bulmada oldukça yetenekli.”

~ 230 -

SKANDİYA’Yİ KURTARMAK

Bir elini hafifçe Will’in omzuna koyan Halt, kayıtsızca “Onunla

gurur duyuyoruz, Yüce Kont,” dedi. “İleride çok başarılı olacağına

inanıyoruz.”

Ragnak, bitkin bir ifadeyle başını salladı. Bu tür komplolar ve

karşı komplolar onun boyunu aşıyordu. Elini sallayarak Erak’a

gitmesini işaret etti.

“Gemilerini hazırla ve yola koyul,” dedi. “Temuçiler’i Fall- kork

Adası’na bırakıp geri dön.” Sorun onun açısından hallolmuştu ama

Slagor’un son ve çaresizce bir itirazı daha vardı.

“Yüce Kont! Bunlar beni suçlayanlar! Hepsi de işin içindeler!

Kendi iddialarını doğrulasınlar diye onları yalnız gönderemezsin!”

Ragnak, duraksayarak “Öyle olsun,” dedi ve müdürüne döndü.

“Borsa, bağımsız bir şahit olarak sen de onlarla git.” Ardından

Slagor’a dönerek konuyu bağladı, “Sana gelince, dua et ki Kumlu

Dere Koyu’nda bir tek Temuçi askeri bile olmasın.”

- 231

emisinin arkasındaki şekle bir göz atan Erak, kendini bir

G kez daha gülmekten alamadı.

Adamın bakışlarını ve ona güldüğünü fark eden Halt, ekşi bir ses

tonuyla, “Bir süre sonra etkisini kaybediyor olmalı,” dedi.

Bu kez otuz iki dişini birden gösterircesine bir kahkaha atan

Erak, başını hayır anlamında salladı. “Benim için kaybetmi yor,”

diye cevap verdi neşeyle. “Her bakışımda ayrı bir keyif alıyorum.”

“Skandiyalılar’ın bu kadar canlı bir espri anlayışları olmasına

çok sevindim,” dedi suratını asan Orman Muhafızı. Birkaç

Skandiyalı gemicinin de usulca sırıttığını fark etmesi, huysuzluğunu

iyice arttırmıştı. Ancak gerçekten de gülünecek haldeydi. Orman

Muhafızı peleriniyle giysilerini çıkarmış ve Skandiya kıyafetleri

giymişti. Koyun derisi yelek, kısa bir kürk pelerin ve dizd en

aşağıda kalan kısmı deri bağcıklarla bacağının etrafına sarılmış yün

bir pantolon. En azından olması gereken buydu, yani dizden

aşağısının bacağa sarılı olması. Ancak

~ 232 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Halt’un vücudu sıradan bir Skandiyalı’ya kıyasla oldukça ufak

kaldığı için, kalçalarından itibaren vücuduna bağlanmak zo runda

kalan pantolonu, kasık bölgesinde korkutucu bir görüntü sunarak

sarkıyor, koyun derisi yeleği ise, içine bir kişi daha girebilirmiş

gibi, gevşek bir şekilde sallanıyordu.

“Senin yüzünden,” diye yanıtladı Erak. “Skandiyalı kılığı na

girmeyi sen istedin.”

“Sana söyledim,” diye mırıldandı Halt. “Temuçiler, sınırın

oralarda bizi kovalarken yüzümü net bir şekilde gördüler. Öyle

olmasa bile, Orman Muhafızı kılığına girmiş biriyle irtibat

kurmaları için hiçbir neden yok.”

“Ben de öyle duydum,” dedi, hâlâ sırıtmakta olan Erak.

Önündeki yön halkasına doğru eğilerek mıknatıs taşım* kontrol etti

ve halkayı mıknatısla uyumlu olacak şekilde düzeltti. Ardından da

önlerindeki kara parçasına doğru uzanan denizin derinliğini ölçtü.

“Güneydoğudan doğuya,” dedi kendi kendine ve sesini

yükselterek adamlarına seslendi.

“Gözlerinizi açın bakalım! Şu kara parçasının arkası Kumlu

Dere Koyu!”

Skandiyalılar, silahlarının el altında olup olmadığını kont rol

ederken, geminin güvertesinde bir hareketlenme yaşandı. Erak’m

başını sallamasıyla beraber, direğin tepesindeki gözcü, mesajı

hemen yakınlarında seyreden diğer iki kurt gemisine iletti.

Gülmemek için kendini zor tuttuğu belli olan Erak, pek de nazik

olmayan bir şekilde Halt’u dürttü.

* Denizciler, pusula bulunmadan önce denizde yönlerini bulmak için mıknatıs taşını kullanırdı. Mıknatıs taşı tahta üzerine konur, su dolu bir kaba salınırdı. Kuzey güney hattı böylece bulunmuş olurdu, (lid. N.)

- 233

JOHN FLANAGAN

“Miğferini taksan iyi olur,” dedi, bütün Skandiyalı savaşçıların

giydikleri boynuzlu, devasa miğfere uzanırken yüzü iyice kararan

Orman Muhafızı’na.

Miğfer, Skandiya kostümünün üzerinde en çok tartıştıkları

parçası olmuştu. Erak, bir Skandiyalı’nın asla miğfersiz so kağa

çıkmayacağım iddia etmiş, Halt’un da kesinlikle miğfer takması

gerektiğini belirtmişti. Gelgelelim Skandiya miğferle ri, Halt’un son

derece normal boyutlarda olduğunu düşündüğü kafasına aşırı büyük

geliyordu. Erak’ın bulabildiği en küçük miğfer bile başında sallanıp

duruyor, kulaklarıyla gözlerini örtüyordu. Kumaşlardan yaptıkları

minik vatkaları içine yerleştirdikleri miğfer, şimdi Halt’un

kafasında şöyle böyle dengede duruyordu. Ama geminin her

sarsılışında, garip bir şekilde bir o yana bir bu yana doğru

savruluyordu.

Halt, Skandiyalılar’in gizlemeyi başaramadıkları keyifli

bakışları arasında, miğferini dikkatle başına geçirdi. Sefere

Ragnak’m emriyle katılan Borsa, başını sallayıp kıkırdadı. Hiç

savaşmamış olan müdür, kendisinin bile savaşçıya daha çok

benzediğinin bilincindeydi.

“Boşa kürek çekiyor olsak bile,” dedi neşeyle, “bu sahneyi

izlemeye değerdi.”

Halt, öfkeyle arkasına döndü. Hata etmişti. Başının sarsılmasıyla

beraber yerinden çıkan miğferi, gözlerini kapatacak şekilde öne

düştü. Gülünç başlığı düzeltip Skandiyalılar’ın bastırılmış

kahkahalarına teslim olurken alçak sesle küfretti.

Gemi o ana dek yan taraftan vuran rüzgârın eşliğinde ilerle mişti.

Ancak Erak, Kurt Rüzgârı ’nı kara parçasının etrafından geçirmeye

hazırlanırken, kocaman yelkenin toplanıp çaprazın

- 234 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

daki direğe sarılmasından ötürü, telaşlı bir hareketlenme ya şandı

güvertede. Tayfaların suya doğru uzattıkları uzun, ağır kürekler,

yuvalarında tıkırdadı. Rotasından sapacak vakti bulamayan gemi,

düzgün, ahenkli çekilen küreklerle ilerlemeye başladı. Arka tarafa

bir göz atan Halt, diğer gemilerin de aynı durumda olduğunu fark

etti. O sırada yeniden savrulup önünü kapatan miğferini tiksintiyle

çıkarıp güverteye fırlattı. Bir yorumda bulunacak mı diye Erak’a

meydan okuyan, düşmanca bir bakış fırlattı. Skandiyalı ise omuz

silkip gülümsemekle yetindi.

Gemiler, artık burnun etrafını neredeyse dönmüştü. Gemi nin

ilerleyişiyle ilgili bir görevi bulunmayan tayfaların başları,

kumsalın boş olup olmadığını -ya da bir Temuçi savaşçı grubunun

onları bekleyip beklemediğini- görmek üzere hevesle öne

uzanıyordu.

İnsanı bıktıracak kadar ağır bir şekilde burnun etrafından

dolandılar ve önlerindeki kumsal, adım adım gözler önüne se rildi.

Kumsala ilk baktığında Temuçiler’e dair bir işaret göremeyen Halt,

kamına bir ağrı saplandığını hissetti. Ama şimdilik kumsalın

yalnızca güney ucu görülüyordu ve biraz daha ilerledikçe bazı

tayfaların hafifçe iç geçirdiği duyuldu. Halt’un karnındaki sıkıntı da

yerini birden heyecan dolu bir memnuniyete bırakıverdi.

Orada, kumsalın ortasında, üç Temuçi bölüğü hazır bir biçimde

bekliyordu.

Kubbe biçimli keçe çadırlar, düzenli sıralar halinde kurul muştu.

Atlar, kumsalın bittiği noktadaki çimenlikte bağlıydı. Halt, her

bölüğün altmış askerden oluştuğunu biliyordu. Bö

- 235

JOHN FLANAGAN

lüklerin, kurt gemilerinde seyahat edemeyecek atlarıyla ilgi -

lenmeleri için onar adamı geride bırakacağını tahmin ediyor du.

Kumsaldan gelen ahenksiz boru sesi, Temuçiler tarafından fark

edildiklerinin bir göstergesiydi.

Slagor’un ihanetinin kanıtını kendi gözleriyle gören Borsa,

kederli bir tavırla başını salladı. “Bunun gereksiz bir zaman kaybı

olmasını umut ediyordum,” dedi üzüntülü bir sesle. “Bir

Skandiyalının vatanına ihanet edebileceği gerçeğini kabullenmekte

zorluk çekiyorum.”

Borsa yanlarından uzaklaşınca, Halt ve Erak, karşılıklı

bakıştılar. Erak, omuz silkti. Borsa’ya kıyasla olayları daha

olumsuz algılayan bir yaradılışı vardı; üstelik Slagor’u müdür den

çok daha iyi tanıyordu.

“Kesin emin olma zamanı,” dedi usulca ve dümen küreğine

asılarak Kurt Rüzgârı ’nın pruvasını dosdoğru kumsala çevirdi.

Anlaştıkları üzere, diğer iki gemi geride kalmıştı; kürekçiler,

gemileri rüzgâra ve dalgalara karşı aynı konumda tutmak için,

kumsalın iki yüz metre kadar açığında yavaş, sakin bir tempo

tutturmuştu. Ok menzili içindeydiler ancak küpeşteler boyun ca

yerleştirilen yuvarlak, kocaman Skandiya kalkanları, denizcileri

herhangi bir Temuçi saldırısından koruyordu.

Kurt Riizgâri ndakiler ise o kadar şanslı değildi. Gemileri

dosdoğru kıyıya doğru gidiyor, her kürek darbesi onları, ani bir

Temuçi saldırısı karşısında iyice savunmasız kılıyordu.

“Kafaları öne eğin,” diye gürledi Erak, kürekçilerine doğru.

Gereksiz bir uyarıydı bu. Vücutlarının hiçbir noktası korkulukların

üzerinde kalmasın diye iyice büzülmüşlerdi zaten kürekçiler. Halt,

Erak’ın sağ elinin ara ara dümen küreğinden

- 236 -

SKANDİYA'YI KURTARMAK

ayrılarak neredeyse bilinçsiz bir biçimde hemen yanında asılı duran

ağır savaş baltasının sapma dokunduğunu fark etti.

Kumsalda da bir hareketlenme başlamış, yarım düzine Temuçi

askerinden oluşan bir grup, kıyıya kadar gelmişti. Arkalarında ka lan

bölge verilen emirlerle çınlıyor, takım liderleri adamlarını kurt

gemilerine binmeleri için hazırlarken, bölükler bir araya geliyordu.

Su, kıyının yakınında bile oldukça derindi. Kurt gemileri, bir

metre derinliğindeki sulara bile yanaşabilecek şekilde tasarlanmıştı

elbette, ancak Temuçiler’in bundan haberleri yoktu. Halt ile Erak,

düşmanı belli bir mesafede tutmanın daha doğru olacağını

düşünüyorlardı. Sahille aralarında yirmi metre kaldığında, Erak’m

verdiği kısa komutla birlikte geminin bir tarafındaki kürekler içeri

çekildi.

Erak’ın başıyla işaret verdiği ikinci kaptanı, dümen yekesine*

koşturdu. Hemen sonra kıyı tarafına geçen kaptan, fırtına ları

bastıran o tanıdık sesiyle kükredi.

“Kıyıdakilere selam!” diye seslendi ve sesinin şiddeti hemen

yanındaki Halt’un birkaç adım gerilemesine neden oldu.

Kıyıdaki küçük grubun ortasında duran Temuçi askeri, avuçlarını

açarak seslendi.

“Adım Or’kam, bu birliğin komutanıyım,” dedi. “Slagor

nerede?”

Halt, arkasından hızla iç geçirildiğini duydu ve dönüp bak-

tığında, Borsa’nın kederli bir ifadeyle başını iki yana salladığını

fark etti. Skandiyalı askerlerden bazıları da Slagor’un iha netinin

tartışmasız ispatı karşısında bakışıyordu.

* Dümen başına takılıp dümenin istenilen tarafa basılması için kullanılan demir veya ağaçtan yapılmış kol. (Ed. N.)

- 237

JOHN FLANAGAN

“Sessiz olun!” diye bağırdı Halt. Bunun üzerine savaşçı lar,

hemen kayıtsız bir ifade takındılar. Erak, Borsa ve Halt ile üzerinde

anlaştıkları hikâye doğrultusunda cevap veriyordu şimdi.

“Yüce Kont Ragnak, hareketlerimizden şüphelenmeye başladı.

Slagor’un bu sefere eşlik etmesi çok tehlikeliydi. Kendisi bize

Fallkork Adası’nda katılacak.”

Temuçi liderleri arasında süratli bir fikir alışverişi yaşandı.

“Bundan hoşlanmadılar,” diye bıyık altından mırıldandı Erak.

“Hoşlanmaları gerekmiyor. İnansınlar, yeter,” dedi Halt aynı

alçak ses tonuyla. Birkaç dakikalık tartışmanın ardından, Or’kam

gruptan ayrılarak yeniden seslendi.

“Biz Slagor’u bekliyorduk. Size güvenebileceğimizden nasıl

emin olabiliriz? Bize bir mesaj bıraktı mı? Bir parola falan?”

Üç lider, endişeyle bakıştılar. İşte korktukları başlarına gel mişti.

Slagor ile Temuçiler arasında bir çeşit şifre bulunması halinde,

planları bozulacaktı. Elbette ki esas amaca ulaşılmış, Slagor’un

ihaneti kanıtlanmıştı. Ancak hazır buradayken, hiç bir kayba

uğramadan düşman hatlarından yüz elli savaşçıyı eksiltme şansını

kullanmak istiyordu her biri.

“Blöf yap,” dedi Halt hızla. “Slagor’u bekliyor olduklarını

söyledi bile, yani ortada bir parola falan yok.” Erak, başıyla

onayladı. Fikir akima yatmıştı.

“Bana bak, süvari!” diye yeniden gürledi Erak. “Parolaya falan

ihtiyacım yok benim. Buraya sizi almaya geldim. Ve bu esnada

kendimi riske atıyorum! Gemiye binecekseniz binin.

~ 238 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Eğer binmeyecekseniz, Ragnak’a karşı vereceğiniz küçük sa-

vaşınızda sizleri yalnız bırakarak baskına gidiyorum ben. Se çiminizi

yapın bakalım!”

Kumsalda bir kez daha telaşlı tartışmalar yaşandı. Or ’kam’ m

hareketlerindeki tereddüt göze çarpıyordu; Temuçi savaşçısı, başka

olasılıkları değerlendiriyor gibiydi. Keskin gözleriyle kurt gemisine

son bir bakış fırlattıktan sonra, gemilerde gördüğü iskelet gibi zayıf

kürekçilerin zararsız olduğuna inanmıştı.

“Öyle olsun!” diye seslendi. “Getirin şu gemileri de binelim.”

Ama Erak başını iki yana sallıyordu.

“Sizi filikalarla gemilere çıkaracağız,” diye seslendi. “Bu rada

kıyıya yanaşamayız.”

Or’kam öfkeli bir el işareti yaptı. İşlerin istediği gibi ilerle -

memesinden hiç hoşlanmadığı belli oluyordu.

“Ne diyorsun sen be?” diye bağırdı. “Slagor’un gemisini tam

burada kıyıya yanaştırdığına şahit oldum ben!”

Yan tarafa geçen Erak, kumsaldan ok atılması halinde tamamen

savunmasız kalacak şekilde küpeştenin üstüne çıktı.

“Dikkatli ol,” diye mırıldandı Halt, dudaklarını oynatma- maya

çalışarak.

“Söyle bakalım, süvari,” dedi Erak iğneleyici bir sesle, “Slagor

gemisine elli savaşçı bindirip denize de açılmış mıydı?”

Temuçi lideri, Erak’m dediklerini akimda tartarken, bir sessizlik

yaşandı. Adamın duraksadığını fark eden Erak, bir adım daha ileri

gitti.

“Eğer kumsala yanaşır ve adamlarını gemiye bindirirsem,

- 239 -

JOHN FLANAGAN

bu gemiyi bir daha yüzdüremeyiz. Özellikle de sular bu hızla

çekilirken.”

Sözleri, beklenen etkiyi göstermişti. Or’kam gönülsüzce,

anlaştıklarını belirten bir işaret yaptı.

“Öyle olsun,” diye seslendi. “Bir seferde kaç kişiyi alabi-

lirsiniz?”

Erak’m tuttuğu nefesini bırakmayı ertelemesi gerekecekti.

“Sekizer adamdan üç filika,” diye seslendi. “Bir seferde yirmi

dört kişi.”

Or’kam, başını salladı. “Pekâlâ Skandiyalı, filikaları gönderin.”

Yardımcılarına dönerek, savaşçıları filikalara binecek şekilde

düzene sokmalarını emretti. Kurt Rüzgâri nın güvertesindeki Erak,

diğer kurt gemilerine yaklaşıp filikalarını kıyıya göndermelerini

işaret etmeye başlamıştı bile.

- 240 -

“P ozisyon iki... fırlat!” diye bağırdı Will. Neredeyse aynı

anda aynı açıyla kalkan yüz yaydan fırlatılan yüz oktan

çıkan vızıltı, tüm sahayı doldurdu. Will ile Horace, aradaki sahanın

üzerinden bir kavis çizerek aniden ortaya çıkan hedefe saplanan

koyu renkli ok bulutunu keyifle izledi.

Okçu hattının birkaç metre gerisindeki eski ve kırık bir el

arabasında oturmakta olan Evanlyn, çalışmayı ilgiyle izliyordu.

Hedefin yakınlarına düşen oklardan o kendine has, yumu şak

saplanma sesi çıktı.

“Kalkanlar!” diye gürledi Horace. Okçuların arkasından öne

doğru çıkan askerler, sol kollarındaki dikdörtgen şeklindeki ahşap

kalkanları, hem yaylarına yeni oklar takan okçuları hem de

kendilerini koruyacak şekilde kaldırdılar. Savaşçı çırağının aklına,

atış talimlerinden birini izlerken gelmişti bu fikir. Will, arkadaşının

önerdiği yardımı hevesle kabul etmişti. Yalnızca yüz okçusu olduğu

için, birini bile kaybetmek istemiyordu.

Hızla etrafına bakınan Will, adamlarının bir sonraki atışa hazır

olduklarını fark etti. Bakışlarını hemen idman sahasına çevirerek bir

sonraki hedefin belirmesini bekledi.

- 241 -

JOHN FLANAGAN

İşte! Arkasındaki Skandiyalı işçilerin asıldıkları halatlar sa-

yesinde, çimlerin içinde bir diğer hedef belirmişti. Okçuların hazır

olup olmadıklarına bakan Will, az kalsın gözden kaçırıyordu onu.

İçinde büyüyen küçük panik dalgasını hissetti. Çalışmanın hızına

yetişemiyordu.

“Hazır!” diye seslendi, sesinin çatlamamasını umut ederek;

kalkan taşıyıcıları geri çekildi.

“Yarım sağ! Pozisyon üç... fırlat!”

Oklar, yine vızıltılar eşliğinde fırlatıldı. İdman sahasını gölgeye

boğan bir ok bulutu, hedefin etrafım kalbura çevirdi. Çimlerin

içinden daha yakınlardaki bir diğer hedef yükselmeye başlamıştı

bile.

“Kalkanlar!” diye seslendi Horace ve okçular bir kez daha ko -

ruma altına girdi. Adamlarına seslenen Horace, verdiği emre bizzat

uyuyor ve geniş Skandiya kalkanlarından biriyle Will’i koruyordu.

“Hadi ama, hadi,” diye mırıldandı Will. Adamların yeni oklarını

kirişe yerleştirmelerini izlerken, ağırlığını bir aya ğından diğerine

kaydırıyordu. Liderlerinin sabırsızlığını fark eden okçular, hızlanıp

telaşlanınca, bazı sakarlıklar yaşandı. Üç okçu, kirişe yerleştirmek

üzere oldukları oklarım düşürdüler; ne yapacağını bilemeyen

diğerleri ise acemice hareketlerle kıvranıyordu. Hayal kırıklığına

uğrayan Will, hazır olanlarla devam etmesi gerektiğine karar verdi.

Gözleri yeniden hedefe kaydı. Ama hedefi taşıyan halatçılar iyice

hızlanmıştı artık; düşman, dörtnala üstlerine hücum ediyor gibiydi.

Aradaki mesafe, Will’in ani bir değerlendirme yapamayacağı kadar

hızlı bir şekilde kapanmıştı. Adamlarıyla ilgilenirken dikkati dağı -

lan liderin savaş sezgileri, yerle bir olmuştu.

~ 242 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Okçu hattının ucuna inşa edilmiş alçak bir platformdan ibaret

olan komuta noktasından çıktığında, burnundan soluyordu Will.

“Silah bırak!” diye seslendi. “Mola veriyoruz.”

Yaşadığı gerginlikten ötürü terden sırılsıklam olduğunu fark

ederek, pelerininin ucuyla alnını sildi. Geniş kalkanı yere bırakan

Horace, arkadaşına katıldı.

“Sorun nedir?” diye sordu.

Will, yenilgiyi kabullenmiş bir edayla başını sallayarak, “Umut

yok,” dedi. “Hem hedefleri hem de adamları aynı anda

izleyemiyorum, dikkatim dağılıyor. Adamları izleyip hazır oldukları

an bana bildirmen gerek.”

Horace, kaşlarını çattı.

“Yapabilirim aslında,” dedi. “Ama çatışma sırasında kalkanla

seni koruyor olacağım; yani benim de düşmanı gözlemem

gerekiyor. Delik deşik olmak istiyorsan, o ayrı tabii.” “Eh, bunu

birinin yapması gerekiyor ama!” dedi Will öfkeyle. “Daha Kaijin

Teri işin içine sokmadık bile ama her şey şimdiden arapsaçına

döndü!”

Halt, onlara Kaijin Terden söz etmişti. Altmış kişilik her Temuçi

süvari grubunda, birer tane keskin nişancı bulunuyordu. Kaijin ’lere

düşman komutanlarını ortadan kaldırma görevi veriliyordu. Keskin

nişancıları etkisiz hale getirmek, Will’in göreviydi. Beklenmedik

bir anda çimlerin içinde belirmeleri için Kaijin Teri simgeleyen

küçük hedef tahtaları hazırlatmıştı. Ama dikkati kendi okçularıyla

düşman arasında dağılırsa, keskin nişancıları saf dışı bırakma şansı

çok azalacaktı.

- 243

JOHN FLANAGAN

Üstüne üstlük, keskin nişancıların karşı atışlarıyla vurulma

ihtimali çok daha yüksekti.

“Ben yaparım,” dedi Evanlyn ve çocuklar başlarını çevirip kıza

döndüler. Evanlyn, arkadaşlarının yüzünde beliren şüpheli ifadeyi

görebiliyordu. “Bunu yapabilirim. Okçuları gözler ve hazır

olduklarında seslenirim.”

“Ama bu, savaş hattında olman anlamına gelir!” diye derhal

itiraz etti Horace. “Orası çok tehlikeli!”

Evanlyn, başını iki yana salladı. Will ’in, teklifine henüz itiraz

etmediğini fark etti. Onun öneriyi şimdilik aklında tarttığını

görebiliyordu. Kimse karşı çıkamadan hızla devam etti.

“Okçular aslında ön hatlarda yer almıyor. Hattın gerisinde

olacak ve bir siperle topraktan bir tümsek tarafından korunu yor

olacaksınız. Uç tarafa, komuta noktasının hemen altına, benim i çin

bir sığınak inşa edin. Orada düşman oklarına karşı güvende olurum.

Sonuçta düşmanı değil kendi adamlarımızı görmem yeterli.”

“Ama ya Temuçiler hatlarımızı aşarsa?” dedi Horace. “Tam

ortalarında kalacaksın!”

Evanlyn, omuz silkti. “Temuçiler’in hattı yarmalan halinde, ne-

rede olduğumun bir önemi yok. O takdirde hepimiz öleceğiz nasıl -

sa. Hem diğer herkes risk alırken, ben neden almayacakmışım?”

Horace’m aklı, çünkü sen bir kızsın şeklinde bir cevap ver-

meyecek kadar başındaydı. Hem kızın haklı olduğunu itiraf etmek

zorundaydı. Ancak ikna olmamıştı. Will’e döndü.

“Sen ne diyorsun, Will?” Arkadaşının da onunla aynı fikirde

olduğunu düşünüyordu, dolayısıyla Will’den acele bir yanıt

gelmeyince, şaşkına döndü.

SKANDIYA’YI KURTARMAK

“Bana kalırsa,” dedi Will usulca, “işe yarayabilir. Hadi bir

deneyelim.”

m> --------------------- s*-

“Hazır,” dedi Evanlyn sakin bir sesle. Will ile Horace’ın

üstünde durdukları platformun arkasına çömelmişti.

“Hazır!” Bu kez Horace’dı bağıran. Kalkan taşıyıcılar, okçuların

yanında tek dizlerinin üzerine çöktü.

“Sol, sol! Pozisyon bir... fırlat!”

Hatalı bir emir vermişti ve bunun farkındaydı Will. Emri biraz

erken vermiş, adamların bazıları doğru dürüst nişan alacak fır satı

bile bulamamıştı. İçinden kendi kendine küfretti. Horace’ın

kalkancılara bağırdığını ve hedefe saplanan oklardan çıkan vı-

zıltıları duydu; ıska geçip kısa düşenlerinkileri de.

Ama artık başka bir tehlike yaklaşıyordu. Bir sonraki geniş

hedef tahtası havaya kalkıp üstlerine doğru gelmeye başladığında,

küçük bir hedef çıktı ortaya. İnsan boyunda olan tahtayı vurmak,

Will’in göreviydi. Kirişe yerleştirip fırlattığı oku, tam da

Evanlyn’in “Hazır!” diye seslendiği anda hedefe saplandı. Horace

kalkancılara çekilmelerini emrederken, Will de dikkatini hızla

yeniden ana hedefe verdi.

“Sol! Pozisyon üç...” Durdu ve bir düzeltme yaptı. “Yarım

aşağı...”

Adamlar pozisyon alıncaya kadar beklemek için kendini zorladı

ve haykırdı: “Fırlat!”

Verdiği yön tarifi bu kez doğruydu; okların çoğu ya hedefe

saplanmış ya da hedefin hemen yakınına düşmüştü. Karşılarm -

- 245 -

JOHN FLANAGAN

da onlara hücum eden bir süvari birliği olması halinde, birçoğu

hayatını kaybetmiş olacaktı.

“Kalkanlar!” diye gürledi Horace ve aynı manzara bir kez daha

tekrarlandı.

WilPin yorgun eli havaya kalkıp “Silah bırak,” dedi ve Ho race

emri yüksek sesle tekrar etti. İki saattir küçük molalar ha riç

aralıksız idman yapan okçular ve kalkancılar, dinlenmek için

memnuniyetle çimlerin üzerine serildi.

Horace, Will’e bakarak sırıttı ve “Fena değil,” dedi. “Yir mi beş

hedeften yirmisini kalbura çevirdik. Ve sen de bütün Kaijiri'leri

hakladın.”

Geniş tahtaların her birine yapışık duran küçük hedefler, Kaijin

leri temsil ediyordu. Hem adamlarını hem de düşmanı kontrol

etmekten kurtulan Will, keskin nişancıları kolaylıkla avlamıştı.

“Doğru,” dedi Will, “ama karşı saldırı yoktu.”

Gösterdiği performanstan içten içe memnun kalmıştı. Ana

grubun menzili ile okların izleyeceği yol gibi dikkat dağıtıcı

unsurlara karşın, iyi atışlar yapmıştı.

Horace ile Evanlyn’e dönüp sırıttı. Eski dostluklarının ye niden

canlanması hoşuna gitmişti.

“İyi iş çıkardınız,” dedi. Sesini yükselterek ekledi. “Yarım

saatlik bir ara verelim.”

Okçular, memnun mırıltılar eşliğinde, varillerce içme suyunun

onları beklediği yöne doğru hareketlendi. Will’in arkasından tamdık

bir ses geldi.

“Bugünlük paydos edebilirsiniz. Yeterince çalıştınız.”

~ 246 ~

SKANDİYA'YI KURTARMAK

Arkalarını dönen üç arkadaş, karşılarında Halt’u buldular.

Kumlu Dere Koyu’nda ne olup bittiğini çok merak eden Will,

kendini daha bir canlanmış hissetti.

“Halt!” diye hevesli bir çığlık kopardı. “Neler oldu? Temu çiler

orada mıydı? Planı uygulamayı başardınız mı?”

Ama Orman Muhafızı’nın eli, karşılaşacağım bildiği soru

yağmurundan kurtulmak üzere havaya kalkmıştı bile. Halt’un,

gördüklerine canı sıkılmıştı.

“Evanlyn’i neden bu işe karıştırdınız, Will?” diye sordu. Genç

adamın gözlerindeki tereddüdü görmüştü Halt; Will’in çenesi

kararlı bir ifadeyle gerildi.

“Çünkü ona ihtiyacım var, Halt. Adamları gözleyecek, ha zır

olduklarında bana haber verecek birisine ihtiyacım var. O olmadan

sistem işlemiyor.”

“Başka biri yapamaz mı bunu?”

“Güvenebileceğim başka birini düşünemiyorum. Soğukkan-

lılığını yitirmeyecek, paniğe kapılmayacak birini istiyorum.”

Halt, düşünceli bir ifadeyle sakalını sıvazladı. “Evanlyn’in

paniklemeyeceğini nereden biliyorsun?”

Cevap, vakit kaybetmeden geldi.

“Çünkü Keltika’da paniklememişti; köprüdeyken.”

Halt, önündeki üç genç yüzü inceledi. Üçü de hazır, üçü de

kararlıydı. Will’in haklı olduğunu biliyordu. Onun güvenebileceği

birine ihtiyacı vardı.

“Pekâlâ, öyleyse,” dedi. Üçlünün gözleri neşeyle parıldadığında

ekledi: “Ama etrafa gülücükler saçmayın. Vurulursa, durumu

babasına açıklaması gereken kişi benim.”

- 247 -

JOHN FLANAGAN

“Neyse, Temuçiler’den ne haber?” diye sordu Will. “Kumlu

Dere Koyu’ndalar mıydı bari?”

Slagor’un entrikalarından söz edilmesi üzerine, Evanlyn’in

yüzündeki tebessüm kaybolmuş, yerini endişeli bakışlara bı-

rakmıştı.

“Oradalardı,” dedi Halt çabucak, kızın en derin korkularım

dağıtarak. “Ve karşılarında Slagor’u bulmayı beklediklerini de

açıkça belli ettiler.” Rahat bir nefes alan kıza dönerek başını

salladı. “Bu durum, işleri sizin açınızdan farklı bir hale sokuyor,

Prenses.”

“Ragnak’ın yemini hâlâ geçerli,” dedi Evanlyn kayıtsızca.

“Doğru,” dedi Halt. “Ama en azından biz Temuçiler’i geri

püskürtünceye dek harekete geçmemeye ikna oldu.” Evanlyn,

elleriyle belli belirsiz bir işaret yaptı.

“Yalnızca erteledi, hepsi o.”

“Ertelenen sorunlar, genellikle kendi kendilerine çözülür,” dedi

Halt, kolunu kızın ince omuzlarına atıp. Evanlyn, Orman

Muhafızı’na gülümsedi. İçinden hiç gülmek gelmiyordu gerçi.

“Öyle olsun,” diye yanıtladı, “ama bana soracak olursan,

‘Prenses’ hitabını kullanma derim, Halt. Ragnak’a varlığımı her

fırsatta hatırlatmanın bir anlamı yok.”

Başını sallayan Orman Muhafızı, “Hatamı kabul ediyo rum,”

dedi. Ardından, yalnızca Evanlyn’in duyabileceği, alç ak bir sesle

ekledi. “Bu arada - bundan ona söz etmene gerek yok ama - şu lanet

olası Temuçiler’den kurtulduğumuz anda, Erak seni gemisine

bindirip buradan götürecek.”

Evanlyn, umut dolu gözlerle bakışlarını Halt’a doğru kaldırdı.

- 248 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Kızın gözlerine bakan Orman Muhafızı, anlamlı anlamlı başını

salladı. Gözlerini idman sahasının diğer ucunda beliren Erak’a

çeviren Evanlyn, uzanıp Halt’un yanağına küçük bir öpücük

kondurdu.

“Teşekkürler, Halt,” dedi usulca. “En azından artık bir şansım

olduğunu biliyorum.”

Orman Muhafızı, omuz silkip kıza gülümsedi. “Ben de bunun

için buradayım,” dedi; kızın gözlerinin yeniden umut ışı ğıyla

dolması, onu çok memnun etmişti. Evanlyn son bir kez

gülümseyerek dairesine çekildi. Halt’un bulduğu olası çözüm

üzerine rahatlamıştı ve bir süreliğine yalnız kalma ihtiyacı du -

yuyordu.

Hedefleri taşıyan Skandiyalılar’dan bazıları, yaklaşan Erak’a

sesleniyor ve Kumlu Dere Koyu’nda işlerin nasıl git tiğini

soruyordu. Erak Slagor’un ihanetini onaylayınca, öfkeli mırıltılar

duyuldu ve Slagor’un kilit altında tutulduğu Mekân’a doğru

karanlık bakışlar atıldı.

“Temuçiler’den ne haber, Erak?” diye sordu Will. “Fallkork

Adası’nda kıyıya çıkmaya nasıl ikna ettiniz onları?”

Erak’ın kahkahası idman sahası boyunca çınladı. “Yerlerinde

kalmaları için amma da mücadele verdik!” dedi toplanan

dinleyicilere. “Karaya çıkmak için adeta birbirlerini ezdiler.”

Etrafındaki Skandiyalılar kahkahasına eşlik ederken, anlatmaya

devam etti. “Rüzgârın geriden vurduğu, sancak tarafındaki keskin

akıntının Boğaz’dan gelen dalgalarla aynı anda üstümüze bindirdiği

bir nokta bulmayı başardım. Bu şekilde birkaç saat geçiren ateşli

süvarilerimiz, minik kuzulara dönüşüverdiler; deniz tutmuş minik

kuzulara.”

- 249

JOHN FLANAGAN

“Midesi bulanan yalnız onlar değildi,” diye araya girdi Halt.

“Zamanında sert denizlerde çok yolculuk yaptım, ama bizi içine

soktuğun o karmaşa gibisini hiç yaşamadım.”

Erak, bir kahkaha daha patlattı. “Senin şu ustanın suratı,

neredeyse pelerini gibi yemyeşil kesildi,” dedi Will’e.

Halt, Skandiyalı’ya ters ters bakıp, “En azından şu lanet olası

miğfer işime yaradı,” deyince, Erak’m yüzündeki tebessüm

siliniverdi.

“Evet. O konuda Gordoff’a ne cevap vereceğimi bilmiyorum,”

dedi. “Miğferine iyi bakacağıma yemin ettirmişti bana. En sevdiği

miğferiymiş; gerçek bir aile yadigârı.”

“Eh, eskiden öyle değildiyse bile artık bir yadigâra benzediği

kesin,” dedi Halt ve Will ustasının gözlerindeki hınzır ifadeyi fark

etti.

Orman Muhafızı, başını yakınlardaki okçulara doğru sallayarak,

“Seninkilere çekidüzen vermiş gibisin,” dedi.

Ustasının övgüsü karşısında Will’in içi mutlulukla doldu.

“Eh,” dedi, sesinin sıradan çıkması için çaba harcayarak. “Fena

değiliz işte.”

“Gördüğüm kadarıyla daha da iyisiniz,” dedi Halt. Ve az önceki

önerisini yineledi. “Dediğimde ciddiydim, Will. Adamlar bugünlük

çalışmayı kessin. Sen de öyle. Bir ara vermeyi hak ettiniz.

Tahminlerimde yanılmadıysam eğer, birkaç gün içinde uykuya ç ok

ihtiyacımız olacak.”

- 250 -

B oğuk bir gürültü geliyordu kulaklara; uzaklardaki bir

kumsala vuran dalgalar ya da daha da uzaklardan gelen

bir gökgürültüsü, diye düşündü Will. Gökgürültüsünün böyle

bir ses çıkaramayacağım bilmiyordu. Başı sonu yokmuş gibi

geliyordu kulağa. Bir daha, bir daha tekrarlanıyormuş gibi

durmaksızın devam ediyordu.

Ve şiddeti de aşama aşama artıyordu.

Yumuşak adımlarla üstlerine doğru gelen binlerce atın çıkardığı

gürültüydü bu.

Will, birkaç kez esnettiği yayın eline tam ot urup oturmadığını ve

kirişin gerginliğini kontrol etti. Gözleri, Temuçi ordusunun ortaya

çıkacağın] bildikleri noktaya sabitlenmişti. Tepelerle denizin

arasında kalan dar kıyı şeridinin çıkıntı yaparak yaklaşan orduyu

görmelerini geçici olarak engellediği, bir kilometre ötelerindeki bir

kara parçasıydı bu. Yutkunmaya çalışıp başarısız olunca, ağzının

kuruduğunu fark etti.

Ok kılıfına asılı duran su tulumuna uzandı ve bu yüzden köşeyi

dönen ilk Temuçi süvarilerini görme şansını kaçırdı.

- 251

JOHN FLANAGAN

Etrafındaki adamlardan istemsiz bir çığlık koptu. Normal bir

tempoda ilerleyen süvariler, yan yana sıralanarak geniş bir hat

oluşturuyordu.

“Binlerce olmalılar!” dedi okçulardan biri. Will, adamın

sesindeki korkuyu hissedebiliyordu. Okçu hattı boyunca bir düzine

farklı noktada benzer mırıltılar yükseldi. Arkalarında bulunan

Skandiya saflarında ise çıt çıkmıyordu.

Boğuk gümbürtülerin arasından, toynak sesleriyle pek de

uyumlu olmayan koşum şıkırtıları da duyuluyordu. İlerleyen

süvariler, onları bekleyen sessiz Skandiya saflarına yaklaştı. Bir

borudan üflenen tek bir nota üzerine, tüm Temuçi ordusu dizginlere

asılıp durdu.

Çıkan onca gürültünün ardından, havadaki sessizlik neredeyse

elle tutulabilecek kadar belirgindi şimdi.

Bir an sonra, savunmada bekleyen Skandiyalı savaşçılardan

muazzam bir haykırış yükseldi. Baltalarını ve geniş kılıçlarını

kalkanlara vurarak çıkardıkları kulakları sağır edici bir tangır tı

aracılığıyla devasa orduya meydan okuyordu Skandiyalılar. Gürültü

yavaş yavaş azaldı. Atlarının sırtında ses çıkarmadan oturan

Temuçiler düşmanlarını gözlüyordu.

“Sessiz olun!” diye seslendi Will okçularına. Elindeki kuvvet,

Temuçiler’in ön saflarına kıyasla gülünç kalıyordu. Yan yana at

süren o ilk safta altı ya da yedi yüz savaşçı bulunuyor olmalıydı. Ve

arkalarında da onun gibi dört ya da beş birlik daha bulunuyordu.

Komutanın at sırtında beklediği ordunun ortasından bir dizi renkli

bayrak sallanınca, süvari hattının belli yerlerinden karşılık geldi.

Boru bir kez daha çalındı -farklı bir notaydı bu kez- ve ön saflar

ilerlemeye başladı. Koşum

~ 252 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

takımlarından çıkan sesler, bir kez daha havayı doldurdu; he men

arkasından çeliğin çeliğe sürtünürken çıkardığı muazzam ses

duyuldu. Zayıf güneş ışığı, kınlarından çekilen yüzlerce palanın

üzerine yansıyordu.

“Göğüs göğüse dövüşecekler,” dedi Will’in yanındaki Horace

usulca.

Will, başıyla onayladı. “Halt’un anlattıklarını hatırladın mı? İlk

yapacakları şey, aldatıcı bir saldırı olacak; saldıracak ve

Skandiyalılar’ı siperlerinden çıkarmak için geri çekiliyor - muş

numarası yapacaklar. Skandiyalılar peşlerine düşünceye dek gerçek

saldırıları başlamayacak.”

Bin sekiz yüz Skandiyalı, denizle ormanlık tepelerin arasındaki

dar ve düz geçitte, dikkatle inşa edilmiş toprak mazgalla rın

arkasında üç saf halinde sıralanmıştı. Temuçiler’den tarafa bakan

eğimli siperlere, düşman atlarına saplanması için uçları

keskinleştirilmiş, irili ufaklı birçok kazık yerleştirilmişti.

Halt, savunma hatlarını geçidin sol taraftaki dik, orman lık

dağlarla sağ taraftaki deniz tarafından korunduğu, en dar noktasına

kurmuştu. Hallasholm’la savaş hattı arasında iki yüz metre ya vardı

ya yoktu. Will’in okçuları, ana savunma hattının birkaç metre

gerisine kurulmuş, bir banketin* üzerinde bekliyorlardı. Toprak

kaplı hasırdan siperler, arkalarında çö- melmiş, bekleyen okçuları o

an için gizliyordu.

Halt, Erak ve Ragnak ise Skandiya hattının ortalarındaki kü çük

bir tümseğin üzerinde bulunan komuta noktasındaydılar.

Temuçi ordusunda daha fazla sayıda bayrak sallandı ve iler -

* Yamaçtan kayan toprağı yerinde tutmak için türlü yollarla yapılan dar basamak.

(Ed. N.)

JOHN FLANAGAN

leyen süvari grubu, yavaş yavaş Skandiyalılar’m sol kanadına

yaklaşmaya başladı.

Siperlerin arkasında çömelmiş vaziyette bekleyen okçula rın

arasında telaşlı bir hareketlenme yaşandı. İçgüdüsel olarak

silahlanma ihtiyacı duyan bazı okçular, önlerinde duran ok se -

petlerine uzandı.

“Kafaları eğin!” diye bağırdı Will, her zamanki gibi sesinin

çatlamamasını umut ederek. Halt, Skandiyalılar her zamanki

deneme saldırılarına başlayıncaya dek okçuların kendilerini belli

etmemesini istemişti.

“Topyekûn saldırıya geçmelerini bekleyin, ondan sonra onları

şaşırtacağız,” demişti çırağına.

Okçuların yüzleri, genç komutanlarına çevriliydi. Adamla rına

gülümsemek için kendini zorlayan Will, içinden hiç de gelmediği

halde, bir süre daha harekete geçmeyeceklerini göstermek için

yayını önündeki sipere dayadı.

Okçuların bazıları da liderlerini taklit etti.

“İyi iş çıkardın,” dedi yanındaki Horace usulca. “Bu kadar sakin

kalmayı nasıl beceriyorsun?”

“Dehşete düşmek işe yarıyor,” diye bıyık altından cevap verdi

Will. Savaşçı çırağının sorusu onu şaşırtmıştı. Horace, endişesiz ve

aldırmaz görünen tavırlarıyla adeta bir sükûnet abidesi gibi

duruyordu. Bir sonraki cümlesi, Will’in kafasındaki bu fikri yıkıp

geçti.

“Neden söz ettiğini biliyorum,” dedi Horace. “Köşeyi dön-

düklerinde, kılıcımı korkudan yere düşürecektim az kalsın.”

Temuçi hücumu, hızlanarak dörtnala bir saldırıya dönüştü.

~ 254 -

SKANDİYA’Yl KURTARMAK

Skandiya hattına yaklaşan grubun büyük bir kısmı, tahkimat*' ve

keskin kazıklar gözlerini korkutmuş gibi davranıyordu. Atlar,

birkaç saniye Skandiya hattına paralel koştuktan sonra dönerek

kendi saflarına doğru kaçmaya başladı. Skandiyalı savaşçılardan

kaçaklara küfür ve hakaretler yağıyordu. Savunma hattından

mızrak, taş ve başka nesneler atıldı. Birçoğu, dörtnala uzaklaşan

süvarilere isabet edemeden toprağa düştü.

Sayısı yüzden az olan küçük bir grup ise Skandiya hattının sol

kanadına yaklaşmaya devam ediyordu. Üzengilere basarak öne

uzanan süvariler, kazıklara takılan atlardan gelen canhı raş feryatlara

aldırmaksızın savaş çığlıkları atarak tüylü atları, toprak siperlere

saldırmaya zorluyordu. Süvarilerin Skandiya hattına ulaşan üçte

ikilik bölümü kıvrımlı, uzun palalarıyla atlarının sırtından sağa sola

darbeler savurmaya başladı.

Skandiyalı savunmacılar, savaşa hevesle katıldı. Kocaman

baltalar havalandı ve daha fazla sayıda at acılı feryatlar eşliğinde

devrildi. Will, atların ıstırap dolu çığlıklarına kulakları nı tıkamıştı.

Küçük, tüylü Temuçi atları, Çekici ile Abelard’ı andırıyordu; kendi

atını da tıpkı Temuçi atları gibi yaralanıp korkarken gözünün önüne

getirmesi, hiç de zor olmuyordu. Temuçiler’in atlarını feda

etmekten kaçınmadıkları ve hayvanlara pek de bağlı olmadıkları

açıkça ortadaydı.

Yoğun çarpışma, Skandiya hattının şimdilik yalnızca bir köşe -

sinde gerçekleşiyordu. Birkaç dakika boyunca neler olup bittiği

anlaşılamadı. Ardından Temuçiler, yavaş yavaş, atlarını döndürüp

panik dolu çığlıklar eşliğinde geri çekilmeye ve Skandiyalılar’m

açgözlülükle peşlerinden gelmeleri için yolu açmaya başladı.

* Bir yeri düşman saldırısına karşı koyabilecek dayanıklılığa getirmek için yapılan hendek ya da siper. (Ed . N.)

- 255 -

JOHN FLANAGAN

Bununla birlikte, uzaktan bakan gözler, geri çekilen düşma nın o

kadar da hızlı hareket etmediğini açıkça görebiliyordu. Hâlâ

atlarının sırtında olan Temuçiler bile dörtnala kaçmak için çaba

harcamıyordu. Azar azar gerilemek, takipçileriyle teması

kaybetmemek ve onları, giderek içinde bulundukları savunma

hattından açık alana doğru çekmekti amaçları.

“Baksana!” dedi Horace birden, kılıcıyla işaret ederek.

Temuçiler’in ilk saldırı gücünde yer alan birkaç yüz kişilik sü vari

grubu, bir dizi bayrakla verilen işaretler sonucu, sol kanattaki

savunmacılar tarafından görülmeksizin daire şeklini almış ve

dövüşen arkadaşlarının yardımına koşuyordu şimdi.

“Tıpkı Halt’un söylediği gibi,” diye mırıldandı Horace ve Will

de başıyla onayladı.

Skandiya hattının ortasındaki komuta noktasında, Erak da aynı

sözleri dile getiriyordu.

“İşte geliyorlar Halt, tıpkı söylediğin gibi,” diye mırıldandı.

Yanındaki Ragnak, siperlerin üzerinden endişeyle açıktaki

adamlarına bir göz attı. Yaklaşık yüz kadar Skandiyalı, savun ma

hattından çıkmış ve Temuçiler ile dövüşe tutuşmuştu.

“Dediğin çıktı, Orman Muhafızı,” diye onayladı Ragnak. Bu

uzak noktadan, tuzağın nasıl kurulduğunu görebiliyordu. Normalde

olduğu gibi savaşın göbeğinde yer almış olsaydı, düşmanın

taktiğinden haberi bile olmayacaktı.

“Kormak soğukkanlılığım yitirmeyip adamlarını kontrol

edebilecek mi?” diyerek Yüce Kont’a döndü Halt. Ragnak’ın kaşları

çatıldı.

“Etmezse, ellerimde ölür,” dedi kısaca.

Gözleri şaşkınlıktan iri iri açılan Orman Muhafızı, “Buna

- 256 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

gerek kalmayacak,” dedi. Ardından dönüp, elindeki kocaman

koçboynuzuyla hemen yanlarında bekleyen, Ragnak’ın habercisine

işaret etti. “Hazır ol,” demesi üzerine haberci, boruyu o hüzün dolu

ama etkili tek notayı çalabilmek üzere ağzına götürdü.

Bir kedi fare oyunu yaşanıyordu önlerinde. Küçük Temuçi

grubu, takip halindeki Skandiyalı grubunun ön saflarında ki

savaşçılarıyla göğüs göğüse dövüşerek çekiliyormuş gibi

davranıyordu. Savunma hatlarından giderek uzaklaşan Skan -

diyalılar ise, çılgın ve disiplinsiz bir kovalamacaya dalmış numarası

yapıyordu. Bu esnada diğer Temuçi gücü de açıkta kalan

Skandiyalılar’ın üstüne çullanmak üzere arkadan dolanıyordu.

Ancak savaş alanında, Temuçi liderlerinin farkında olma dığı bir

kuvvet daha vardı. Halt, şafaktan önce yüz Skandiyalı baltacıya,

vadiyi sınırlayan ormanlık tepede konuşlanmalarını emretmişti.

Hızla kazılmış alçak siperlerle devrilmiş kütüklerin arkasına

saklanan bu grup, arkadaşlarını gafil avlamayı planlayan

Temuçiler’e sürpriz bir saldırı düzenlemek için gelecek emri

bekliyordu.

“İlk emri ilet,” dedi Halt usulca ve koçboynuzundan vadi

boyunca yankılanan tek bir uzun nota yükseldi.

Takip halindeki Skandiyalılar, birden kaçıyormuş gibi yapan

Temuçiler’in gerisinde, uzun bir hat oluşturdu. Düşma nı takip

etmeyi kesmişler, yuvarlak kalkanlarıyla aşılmaz bir duvar

oluşturmaya başlamışlardı. Hızlı hareket edemedikleri için, ikinci

Temuçi süvari dalgasının üstlerine çullanmasına ra mak kalmıştı.

Doğudan gelen atlılar, karşılarında savunma po

- 257 -

JOHN FLANAGAN

zisyonu almış ve onları bekledikleri açıkça belli olan düşmanı

bulunca, şaşkına döndüler. Hücumları kalkan duvarında eridi ve yüz

kişiden oluşan Skandiya gücü, onların beş katı büyüklüğündeki

süvari grubu karşısında çaresiz, ateşli bir savunma vermeye başladı.

m* ------------

Kalkan duvarı oluşturan Skandiyalılar’ın prova edilmiş, uyumlu

hareketlerini izleyen, Temuçi istila gücünün komutanı General

Haz’kam, komuta noktasında kaşlarını çattı.

“Bundan hiç hoşlanmadım,” diye mırıldandı yardımcısına. “Bu

vahşilerin böyle bir tepki vermemeleri gerekiyordu.” Ve hemen

sonra yeniden harekete geçen koçboynuzundan havayı delip

geçercesine kulaklara işleyen üç kısa ve kesik nota çınladı. Bir tür

işaret bu, diye düşündü Haz’kam. Ama neyin işareti? Ve kime

yönelik?

Cevabını almakta gecikmeyecekti. Bir grup piyade, ağaçların

gerisinden

çıkarak

çember

halindeki

süvarilere

arkadan

saldırdığında, ana Skandiya hattından bir gümbürtü yükseldi.

Skandiya savaş baltaları, şaşkına dönen ve beklenmedik bir şekilde

bu yeni kuvvetle kalkan duvarı arasında kapana kısılan Temuçiler’i

kesip biçiyordu. Şaşırıp düzenleri bozulan ve hücumlarının ivmesini

çoktan kaybetmiş olan süvariler, vahşi kuzeyliler için kolay

hedefler oluyordu. Haz’kam, birkaç saniye içinde, savaşa tutuşan

kuvvetlerinin en az dörtte birini kaybettiğini tahmin etti. Bu kayba

bir son vermesi gerektiğini biliyordu. Habercisine döndü.

“Geri çekilsinler,” dedi hızla. “Savaşı bırakıp geri çekilsinler.”

- 258 -

SKANDİYA’Yİ KURTARMAK

Borudan çıkan notalar, savaş alanına yayılarak yüksek disiplinli

Temuçi süvarilerine ulaştı. Bu kez geri çekilirken, hiçbiri

Skandiyalılarla temas halinde kalma numarası yapmıyordu. Savaş

alamnından ayrılış hızları, önceki geri çekilme numaralarının

sahteliğini ortaya koyuyordu. Birkaç dakika içinde, atlılar kendi

hatlarına dönmeye başlamıştı.

ifi» ------------ ^

Disiplin ve mantık, bir an için, Skandiyalılar’ı terk etmiş

gibiydi. Ragnak, kuvvetlerinin heyecana kapılarak geri çekilen

Temuçiler’i savunma hatlarına kadar takip etmenin -ve mutlak bir

ölümün -eşiğinde olduğunu fark etti. Hızla siperlerin üstüne

sıçrayarak fırtınaları bile bastıran, en gür sesiyle kükredi.

“Konmak! Geri dönün! Hemen!”

Koçboynuzunun emri tekrar etmesine gerek yoktu. Yüce

Kont’un sesi, Skandiyalılar’a rahatlıkla ulaşmıştı ve grup, korunaklı

tahkimata yöneldi. Bu durumu fark eden Temuçiler’den bazıları,

palalarını

kınlarına

soktukları

gibi

arkalarını

dönerek

Skandiyalılar’a doğru ok atmaya başladı.

Ama sayıları çok azdı ve artık çok geçti. Birkaç küçük yara

dışında isabet alan olmadı.

Will ile Horace, karşılıklı bakıştılar. Şimdiye dek işler, tam da

Halt’un tahmin ettiği gibi ilerlemişti. Ama Temuçiler’in aynı

numarayı bir kez daha denemeyeceğinin garantisi yoktu.

“Bir dahaki sefere,” dedi Will, “sıra bize gelecek.”

- 259 -

O rdusunun ön saflarının önünde atıyla dolanan General

Haz’kam, ilk grubun hatlara dönüşünü izliyordu.

Bu ilk karşılaşmada, iki yüz kadar askerin öldüğünü ya da yaralı

olduğunu tahmin ediyordu. Ve bunun yarısı kadar da at kaybetmişti.

Altı bin savaşçısı olan bir ordu için o kadar da önemli rakamlar

değildi bunlar.

Önemli olan, Skandiyalılar’ın tavrıydı. Kaybettikleri o ilk

saldırı, Temuçi ordusunu değil Skandiyalılar ’ın sayısını azaltmak

üzere tasarlanmıştı. Skandiyalılar, savunma hattından çı kıp atlı

Temuçi okçuları için kolay birer hedef haline dönüşecekleri açık

alana dek peşlerinden geliyormuş gibi yapmıştı.

Komutanlarıyla karşılaşan Haz’kam, atının dizginlerini çekerek

durdu. Komutanların arasındaki istihbarat şefi Albay Bin’zak’ı

tanımıştı. Albayın tedirginliği yüzünden okunuyordu. Okunmalıydı

da.

Bin’zak’la göz göze gelen Haz’kam, başıyla Skandiyalılar’ı

işaret ederek, “Bana aktarılan bilgiler bu yönde değildi,” dedi.

Sesinde aldatıcı bir dinginlik hâkimdi. Atını süren albay, ko -

mutanıyla aynı hizaya geldiğinde selam verdi.

- 260 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Ne olduğunu ben de anlayamadım, Şan Haz’kam,” dedi.

“Tuzağımız bir şekilde fark edilmiş olmalı. Bu şekilde tepki

vermelerini beklemiyordum. Bu...” Doğru kelimeleri aradı ve cılız

bir sesle devam etti, “Skandiyalılar’ın savaş taktiklerine tamamen

aykırı bir durum.”

Haz’kam, başını birkaç kez salladı. Öfkesini bastırmak için

büyük çaba harcıyordu. Savaş alanında duygularını belli etmek, bir

Temuçi komutanının haysiyetine yakışmazdı.

“Şunu düşündün mü, peki,” dedi nihayet, sesini kontrol

edebileceğinden emin olduğunda, “ya savaş taktiklerimizi

Skandiyalılar’ın kulaklarına fısıldayan birileri varsa?”

Bu fikri aklında tartan Bin’zak’ın kaşları çatıldı. Bu ihtima li

düşünmemişti bile. Ama şimdi Şan sözünü edince, kulağa mantıklı

geliyordu. Bir unsur dışında.

“Skandiyalılar’ın aralarında yabancı bir komutana yer açmaları

pek olası değil,” dedi düşünceli bir tavırla. Haz’kam, albayına

gülümsedi. Ama gözlerinin içi gülmüyordu.

“Takibi kesip kalkan duvarı oluşturmaları ve ağaçların için den

sürpriz bir saldırıda bulunmaları, hiç de onlara has hareketler

değil,” diye işaret etti Şan. Albay bir cevap vermedi. General her

dediğinde haklıydı.

“Skandiyalılar’ın yanında,” diye devam etti Şan, “bir yabancının

görüldüğüne dair raporlar vardı... şu lanet olası Atabi'lerden

birinin.”

Temuçi dilinde “yeşil” demek olan Atabi, onların Orman

Muhafızları’na verdiği isimdi. Halt’un atlarını başarıyla kaçır -

masının ardından, Temuçi liderleri, yeşilli grili pelerinleriyle

ormanın bir parçasıymış gibi görünen bu gizemli birlik hak -

- 261 -

JOHN FLANAGAN

kında ellerinden geldiğince bilgi toplamaya çalışmıştı. Casusları,

istilaya hazırlık amacıyla son birkaç yıl içinde Araluen’e dek

ulaşmış ve araştırmalarda bulunmuştu. Ancak edinebildikleri bilgi

çok azdı. Orman Muhafızları mahremiyetlerini koruyordu ve

sıradan Araluenliler de yabancılarla Orman Muhafızları hakkında

konuşmuyordu. Araluenliler arasında, Orman Muhafızları’nın büyü

ve karanlık sanatlarla ilgilendiklerine dair batıl bir inanç yaygındı.

Bu tür meseleler hakkında konuşmayı da kimsecikler istemezdi.

Düşman saflarında bir Atabi bulunduğunun dile getirilmesi

üzerine, Albay Bin’zak omuz silkti.

“Bunlar yalnızca dedikodu, Şan,” diye itiraz etti. “Adamla -

rımdan hiçbiri tarafından doğrulanmadı.”

General, albaya dik dik bakarak “Sanırım biraz önce doğ-

rulandı,” dedi ve adam önüne bakıncaya kadar da bakışlarını

kaçırmadı.

“Evet, Şan,” dedi albay, pişmanlıkla. Kariyerinin sona erdiğinin

farkındaydı. Sesini yükselten Haz’kam, istihbarat albayını bir

kenara bırakarak toplanan diğer komutanlara hitap etti.

“Bu durum, okyanus tarafından gelmesi gereken sürpriz

saldırımızın başarısızlığını da açıklıyor,” deyince, komutanlar

sözlerini onaylayarak homurdandılar. Slagor’la işbirliği yapa rak

düzenledikleri komplo da Bin’zak’m başının altından çık mıştı. Dört

gün önce Skandiya gemilerine bindirilen yüz elli adam, yer yarılmış

da içine girmişti sanki.

General bir karara varmıştı. “Bundan böyle oyun oynamak yok.

Burada yeterince zaman kaybettik. Şimdiden planın üç hafta

gerisindeyiz. Bundan sonra alışılagelmiş saldırılar ya

- 262 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

pılacak. Düşmanı zayıflatıncaya kadar saldıracak ve hatlarını yarıp

içeri gireceğiz.”

Komutanların başları, aynı fikirde olduklarını gösterirce - sine

öne arkaya sallandı. Haz’kam gözlerini komutanlarının üstünde

gezdirdi; adamların kararlılıklarını, yüzlerindeki sert güven

ifadesini fark etti. Temuçiler en iyi yaptıkları şeyi yapa cak, hareket

yetenekleriyle atlı okçularından oluşan muazzam kuvvetlerini

kullanarak

düşmanı

zayıflatacaktı.

Ardından,

palaları

ve

mızraklarıyla içeri dalıp bu işi bitireceklerdi. Ne bir çığlık atılacak

ne de savaş hilelerine başvurulacaktı.

Temuçi ordusu için sıradan bir gündü.

“Emirlerinizi verin,” dedi Haz’kam komutanlarına. “Ko -

mutlarımı bekleyin.”

Atını döndürüp komuta noktasını kurduğu tepeye yöneldi.

Normal saldırıyı işaret eden bayraklar dalgalanmaya başlamış tı bile.

Ancak aniden arkasından gelen bir ses, durmasına ne den oldu.

“General!” Bin’zak’tı seslenen. Haz’kam’ın da fark ettiği üzere,

sosyal saygı ifadesi olan “Şan” kelimesinden vazgeç miş, generaline

askeri unvanıyla hitap etmişti. İtibarını yitiren istihbarat albayıyla

yüz yüze gelen general, adamın konuşmasını bekliyordu.

“[//an/arla at sürme izni istiyorum efendim,” dedi Bin’zak başını

dimdik yukarı kaldırarak. Ulan, Temuçi dilinde altmış kişilik süvari

grubuna verilen isimdi. Haz’kam bu talebi değerlendirdi. Üst rütbeli

askerler, normalde cepheden uzak tutulurdu. Cesaret ya da

bağlılıklarım kanıtlamaları gerekmezdi. Nihayet başını salla yarak

onayladı.

- 263 -

JOHN FLANAGAN

“İzin verilmiştir,” dedi ve atını mahmuzladı.

£0» --------------------Sa-

“Şimdi ne olacak?” dedi Ragnak, öfkeli bir tavırla. Bir yan dan

da gruplara ayrılan Temuçi süvarilerini gözlüyordu.

Halt da kıstığı gözleriyle aynı sahneyi izliyordu. “Açılış

oyunları, sanırım artık sona erdi. Ciddi bir şekilde üstümüze

gelecekler.” Yayını uzatıp karşılarındaki süvari hattı boyunca

gezdirdi. “Her biriminde altmış süvari bulunan Ulan fon kullanıp

savunmamıza hücum edecek ve biz karşılık veremeden geri

çekilecekler. Amaçları, esas saldırı öncesinde mümkün olduğunca

çok adamımızı saf dışı bırakmak.”

“Saldıracakları nokta neresi?” diye sordu Erak. Bu taktik

konuşmaları, onu giderek öfkelendiriyordu. Tek istediği, bir düzine

Temuçi’nin baltasının menziline girmesiydi. Bu konuda çok

beklemesine gerek kalmayacaktı sanki.

Halt, boruyu taşıyan haberciye dönüp, “Okçulara ‘hazır ol’

çağrısı yap,” dedi. Bir kısa bir uzun çalman bir dizi nota hava ya

karışırken, Erak’ın sorusunu yanıtladı. “Generalleri hattı- mızın

hangi noktada zayıfladığına kanaat getirirse orası.”

“Peki, onun karar vermesini beklerken biz ne yapacağız?” diye

sordu Ragnak, öfkeyle. Halt, çaktırmadan gülümseyerek sabır, bir

Skandiya geleneği olmasa gerek, diye düşündü.

“Onları okçularımızla şaşırtacağız,” dedi. “Ve birilerinin

üstlerine ok attığını fark edinceye kadar, öldürebildiğimiz ka darım

öldüreceğiz.”

ifi* ------------S»-

- 264 -

SKANDİYA'YI KURTARMAK

Boru sesini duyan Will’in okçuları arasında ani bir hareketlenme

yaşandı.

Wil1 adamlarının sakinleşmesi için elini kaldırıp, “Başları nızı

eğin!'’ diye bağırdı. Bu kez acele etmemişti ve sesi çatlamadığı için

çok memnundu. Sesimin düzgün çıkması, belki de olacaklara dair

bir işarettir, diye düşündü. Komuta noktasına inşa edilen,

yükseltilmiş basamağa çıktı. Kalkanını hazırda tutan Horace, hemen

yanında duruyordu. Hasır siper, okçuları hâlâ gizliyordu ama

zamanı geldiğinde kenara çekilecekti ve Temuçiler’in üstlerine

yağdıracağı

oklardan

korunmaları,

kalkan

taşıyıcıların

sorumluluğunda olacaktı.

Horace ve Will’in üzerinde durduğu korunmasız tümseğin he men

altındaki çıkıntı sayesinde güvende olan Evanlyn, okçu hattı nı net

bir şekilde izleyebilmek için bölmesine çömelmişti.

Toplanan süvari birlikleri harekete geçmişti artık. Atlar, hızlarını

arttırdı. Will, bu kez tüm savaşçıların ellerinde birer yay taşıdığını

görebiliyordu.

Önceki saldırıda olduğu gibi uzun bir çizgi oluşturmayan

süvariler, bu kez bir düzine farklı grup halinde Skandiya hat tına

hücum ettiler. Skandiyalılarla aralarında yüz metre kaldığında,

grupların her biri kendi etrafında dönüp ayrı bir yöne doğru gitmeye

başladı. Bir yandan da bütün gruplar, Skandiya hatlarına ok

yağdırıyordu.

Will, parmaklarını endişeyle önündeki siperlere tıklattı.

Adamlarına emir vermeden önce, Temuçiler’in taktiğini anla mak

istiyordu.

Yapacakları

ilk

sürprizle

düşmanın

dengesini

bozabilirlerdi ve bu şansı boşa harcamadığından emin olma lıydı.

- 265

JOHN FLANAGAN

Temuçiler’in fırlattığı okların büyük bir kısmı, şakırtılar eş-

liğinde Skandiyalılar’ın kalkanlarına çarpıyordu. Ama okların hepsi

etkisiz hale getirilemiyordu. Skandiya hatlarından savaş çılar

devriliyor ve yerlerine yaralıları savaş hattından geriye ta şıyan

arkadaşları geçiyordu. İkinci ve üçüncü Skandiya hattı da

kalkanlarını yağmur gibi yağan oklardan korunmak üzere hava ya

kaldırmıştı artık; ön saflardaki kalkanlar ise dosdoğru üstleri ne

gelen okları durdurmak üzere yere paralel tutuluyordu.

Etkili bir manevraydı bu ama savaşçıların yaklaşan Temuçiler’i

görmesine engel oluyordu. Will, yaylarını omuzlarına atarak

palalarını çeken altmış kişilik bir grubun, Skandiya hattına yaptığı

saldırıda bir düzine adamı katletmesini izledi. Onları çok geç fark

eden Skandiyalılar karşı saldırı için hareketlendiklerinde Temuçiler

hızla geri çekilmiş ve tam da bu fırsatı beklemekte olan bir diğer

Ulan, bozulan kalkan duvarına ok yağdırmıştı.

“Bir şeyler yapsak iyi olur,” diye mırıldandı Horace. Will, ar-

kadaşının susması için elini kaldırdı. Ulan\ann gelişigüzel görünen

hareketlerinin karmaşık da olsa bir düzeni vardı ve bu taktiği

kavrayan Will, düşmanın hareketlerini tahmin etmeye başlamıştı.

Bir kez daha atlarını döndüren süvariler, toparlanmak üzere

Skandiya hattından dörtnala uzaklaştılar. Elliden fazla Skan- diyalı,

ok yağmuruna ya da amansız Temuçi palalarına kurban gitmişti.

Ulanlann saldırdıkları siperlerin etrafında, yarım dü zine de Temuçi

cesedi yatıyordu.

Temuçi süvarileri, kendi hatlarına varmıştı artık. Onlar atlarını

dinlendirirken, saldırıyı yedekte bekleyen on farklı Ulan devralacak,

aynı taktik uygulanacaktı. Skandiyalılar kalkanla

SKANDİYA’YI KURTARMAK

rının arkasına saklanmak zorunda bırakılacak ve atlıları göre mez

hale geldiklerinde de pala saldırısına girişilecekti. Niha yet geri

çekilirken, ok üstüne ok atılarak kalkan duvarında bir yarık

açılacaktı. Basitti. Etkiliydi. Ve kaçınılmaz bir şekilde ölümcüldü.

Ulanlar at üstündeki dörtnala danslarına yeniden başla mışlardı.

Will, dikkatini çapraz yönden üstlerine geleceğini bildiği bir birliğe

odakladı.

“Siperleri indirt,” diye fısıldadı Horace’a.

Kas yığını çırağın gürlediğini duydu. “Kalkancılar! Siper ler!”

Kalkan taşıyıcıları sazlık duvarları aceleyle devirince, bel

hizasındaki toprak bir banketin arkasında duran okçuların ön leri

açılmış oldu.

“Hazır!” diye seslendi Evanlyn, tüm okçuların kirişe bir ok

yerleştirdiğini işaret ederek. Şimdi iş, Will’e kalmıştı.

“Yarım sol!” diye bağırdı Will ve bütün okçular aynı yöne doğru

döndü.

“Pozisyon iki!”

Yaklaşan Temuçi atlılarını izleyen Will, dörtnala üstlerine gelen

Temuçiler ile fırlatılan okların buluşma anını zihninde

canlandırırken, okçuların kolları aynı açıyla yukarı kalktı.

“Yarım aşağı... nişan al!”

Açılar düzeltildi ve yüz kiriş aynı anda gerildi. Acele etmemek

için üçe kadar sayan Will, haykırdı.

“Fırlat!”

Hava, bir anda hedeflerine doğru uçan okların vızıltısıyla doldu.

Okçular, ikinci oklarına uzanmıştı bile.

- 267

JOHN FLANAGAN

Horace, kalkancılara seslenmek üzereyken, kendini durdur du.

Doğrudan bir karşı saldırı söz konusu değildi ve şu aşama da

okçuların hareketlerini engellemeye gerek yoktu.

tik ok saldırısı, o bunları düşünürken hedefe ulaştı.

Belki şansları yaver gitmişti. Belki de haftalardır yaptıkları

idmanların bir sonucuydu, ama Will, o ilk saldırıyı mükemmel bir

şekilde yönetmişti. Dörtnala ilerleyen Ulanlann üstüne yağan yüz

oktan en az yirmisi hedefini bulmuştu.

Devrilen savaşçılarla atlardan acı çığlıklar yükseldi. Ulan- larm

disiplinli, biçimli dizilimi bir anda yok olmuştu. Vurul mayanlar da

paldır küldür devrilen arkadaşlarına takılıp düşüyordu. Her düşen

yaralı, yanında birini daha götürüyor ya da yoldan çıkan

arkadaşlarının dizginlere sonuna dek asılmasına neden oluyordu; ta

ki birliğin o sıkı düzeni, uyumsuz bir insan ve at kalabalığına

dönüşünceye dek.

“Hazır!” diye bağırdı Evanlyn. Bulunduğu yerden ne olup

bittiğini göremiyordu. Will, düşmana yıkıcı bir darbe vurma

şansının doğduğunu fark etti.

“Aynı hedef. Pozisyon iki. Nişan al...” Okçuların sağ elleri,

kirişleri ardına dek çekerken, Will’in kulağı okun yaya sürtün-

mesinden çıkan gıcırtılarla kaplandı.

“Fırlat!”

Vızıldayan bir diğer ok sürüsü, insan ve hayvan karmaşa sına

doğru yola çıktı. Will, ikinci okların hazırlanması emrini daha ilk

saldırı sürerken vermişti. Okçuların bazıları, aceleden ellerindeki

okları düşürüyordu. Akıllıca davranan Evanlyn, sa karları

beklememe kararı aldı.

“Hazır!” diye seslendi.

- 268 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Aynı hedef. Pozisyon iki. Nişan al...”

Yön ve menzili oturtmuşlardı artık; Temuçi birliği ise vu rulduğu

noktada tıkanmış, en değerli özelliği olan hareketliliğini

kaybetmişti.

“Fırlat!” diye bağırdı Will, sesinin heyecandan çatlamasına

aldırmadan. Böylece saldırının son halkası da yola çıktı

“Kalkanlar!” diye gürledi Horace, kalkanını kendisiyle ar -

kadaşını korumak için öne doğru uzatmıştı. Bazı Ulan savaşçılarının

toparlanarak karşılık vermek üzere harekete geçtiklerini fark etmişti

çünkü. Birkaç saniye sonra kalkanına saplanan okları hissetti; okçu

hattından da kalkanlara çarpan okların şakırtıları geliyordu.

Temuçiler’in, üstlerine bir yakın dövüş müfrezesi gönderme

olasılığı yoktu. Halt, Will ile adamlarım, yan tarafa, Skandiya ana

savunma hattının gerisine yerleştirmişti. Okçulara ulaşa bilmek için

Temuçiler’in

Skandiyalı

silahşörlerin

arasından

geçmeleri

gerekiyordu.

Will’in saldırdığı birlik, dikkatle nişan alınarak hedefe

gönderilmiş üç yüz okun hedefi olmuştu. Yalnızca on Ulan savaşçısı

hayattaydı. Temuçi cesetleri, boylu boyunca toprakta uzanırken,

dörtnala koşan binicisiz atlar, panikle kişniyordu.

Diğer grupların da kendi hatlarına döndüklerini fark eden Will,

yeni bir fırsat yakaladıklarını gördü. Yan yana at süren iki Ulan

grubu, hâlâ okçuların menzil indeydi.

“Kalkanları indirt,” dedi Horace’a. Bunun üzerine savaşçı çırağı,

mesajı adamlarına iletti.

“Hedef: Cephe sağ, yarım... Pozisyon üç... nişan al...”

- 269

JOHN FLANAGAN

diye emretti Will. Emin olmak için kendini beklemeye zorladı.

“Şimdi!”

Kaçan süvarilerin arkasından fırlatılan oklar, berrak mavi

gökyüzünde kapkara bir görüntü çizdi.

“Kalkanlar!” diye bağırdı Horace, oklar hedeflerini bulup

yaklaşık bir düzine Temuçi askerini yere devirirken. Koca kalkanın

koruması altına giren iki arkadaş, birbirlerine gülümse diler.

“Bence işler bayağı iyi gitti,” dedi Orman Muhafızı çırağı.

“Bence de!” dedi savaşçı çırağı.

“Hazır!” diye bağırdı yeniden, gözlerini kirişe ok süren ok-

çuların üzerinden ayırmayan Evanlyn. Bu durum geç de olsa Will’e,

Evanlyn’in saldırılarının başarısından habersiz olduğunu hatırlattı.

“Silah bırak!” diye bağırdı çocuk. Temuçiler toparlanmakla

meşgulken, okçuları sıkmanın bir anlamı yoktu.

Evanlyn’e işaret edip “Yukarı gel de sonuçları gör,” dedi.

~ 270 ~

O rtada ters giden bir şeylerin olduğunu -ikinci kez- anla-

mak, Temuçi generalinin birkaç dakikasını almıştı. Süva-

riler dönerken, hatlarında bir boşluk bulunduğunu fark etti. Ve

bakışlarını savaş alanına çevirip de arapsaçı gibi birbirlerine

dolanmış insan ve hayvanları görünce suratı asıldı. Savaşı de -

taylı bir biçimde izlemesine rağmen, Ulanlan yok eden o dört

süratli ok yağmurunu gözden kaçırmıştı.

Mızrağıyla birliği işaret edip, “Şurada ne oldu öyle?” diye sordu

yardımcılarına. Ama komutanların hiçbiri, gerçekleşen yı kıma şahit

olmamıştı. Sorduğu soru, boş bakışlarla karşılandı.

Süvarinin biri, komutanın adını haykırarak o tarafa doğru at

sürüyordu.

“General Haz’kam! Generalim!”

Atının sırtında bir o yana bir bu yana savrulan savaşçının deri

göğüslüğü ve alnı, aldığı yaralardan sızan kanla yapış yapış olmuş -

tu. Atının böğrü de kan lekeleriyle doluydu. Hayvana saplanmış

olan okları gören Temuçi komuta kademesi, afallayıp kalmıştı.

~ 271 -

JOHN FLANAGAN

Süvari ile midillisi, komuta noktasının önünde kayarak dur du.

Zavallı hayvan, yolun sonuna gelmişti. Kaybettiği kanla beraber

gücü de tükenen hayvancağız dizüstü çöküp’ devrilir- ken, binicisi,

ezilmekten son anda kurtuldu. Yaralı ^uama bir göz atan

Haz’kam’ın yüzü asıldı; eski istihbarat şefi Bin’zak’ı tanımıştı.

Sözüne sadık bir adam olan Albay, Ulan\ardnn bu ine girip, ön

saflardaki yerini almıştı. WiU’in okçuları tarafından yok edilen

birlikte yer alması ise talihsizlikti.

“General,” dedi ölmek üzere olan Bin’zak. “Okçuları var...”

Komutanlara doğru birkaç adım attı. Vücuduna saplı kı rık ok

sapları, açıkça görülüyordu artık. Hemen yanında yere uzanan

midilli, son bir kez ürperip iç geçirerek ruhunu teslim etti.

Belli belirsiz bir sesle “Okçular...” diye tekrar eden Bin’zak,

dizlerinin üzerine çöktü.

Haz’kam, bakışlarını yaralı albaydan düşman sarılarına çevirdi.

Ortada okçulara dair hiçbir işaret yoktu. Skandiyalılar, toprak

barikatlarının arkasında, vadinin en dar kısmı boyunca üç saf

halinde sıralanmıştı. Denize doğru, ana kuvvetin biraz arkasında -

yine toprak barikatların arkasında ve kalkanların korumasında - bir

grup daha bekliyordu. Ama etrafta okçu falan yoktu.

Onları bulmanın kesin bir yolu var, diye düşündü. Sırası gelen

on Ulan'a işaret etti.

“Hücum!” dedi kısaca ve haberci de bu emri boruyla iletti.

Birlikler öne atılırken, vadi bir kez daha toynak gümbürtüleri ve

koşum takımlarından çıkan şıngırtılarla kaplandı.

- 272 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Bu sırada albay, olduğu yere yığılarak ıslak çimlerin üstüne

yüzüstü devrilmişti. Haz’kam sol elini dudaklarına doğru gö türdü

ve akıcı, süslü bir hareketle açarak Temuçi askeri selamını verdi.

Kurmay heyeti de komutanlarını taklit etti. Bin’zak kendini

affettirdi, diye düşündü Haz’kam. Hayatına mal olmuş bile olsa,

komutanına hayati önem taşıyan bir istihbarat getirmişti.

j© ------------------------

Will, hareketlenip bir kez daha yaklaşan süvarileri izliyor du.

Yanındaki Horace’m içi kıpır kıpırdı ama içinden bir his, genç

Orman Muhafızı’na adamlarını henüz açığa çıkarmaması gerektiğini

söylüyordu.

“Bekle,” dedi usulca. Bulundukları noktaya, onları yok etmeyi

amaçlayan toplu bir saldırı düzenlenmesini beklemişti. Ama yeni

saldırı da tıpkı bir önceki gibi, cephenin tamamını hedef alıyordu.

Bunun tek bir anlamı olabilirdi. Temuçi liderleri, okçuların yerini

henüz belirleyememişti.

Skandiya hatlarına oklar yağmaya başladı ve safların üçü birden,

tekrar kalkanlarının güvencesine sığındı. Önceki sal dırıda olduğu

gibi, Temuçi bölüklerinden biri manevrasını yarıda kesti ve görüş

alanları kapalı olan Skandiyalılar’a aniden saldırmak üzere

palalarını çekti.

Will, yoldaşları geri çekilirken Skandiyalılar’ı ok yağmu runa

tutan destek ekibini bulmak üzere alanı tarıyordu. Onları

görebiliyordu şimdi. Skandiyalılar’ın ön saflarından elli metre

kadar ötede durup bekleyen bir Ulan vardı.

“Hazırlan!” diye bağırdı. Ve llorace’a dönüp mırıldandı.

- 27 ?

JOHN FLANAGAN

“Kalkanlar yerinde kalsın.” İriyarı çırağın, emri iletmek için

göğsünü şişirdiğini hissetti. Adamlarının yerini mümkün olduğunca

geç açık etmek istiyordu.

“Hazır!” diye bağırdı son okun da kirişe yerleştirildiğinden emin

olan Evanlyn.

“Sola dön ve yarım sol yap!” diye bağırdı Will. Talimatını

kavrayan okçular, hep birlikte Will’in tarif ettiği yöne doğru döndü.

İlk olarak yönü söyleyerek adamların alışık oldukları düzeni

bozmasına rağmen, okçular emri anlamış gibiydi.

“Pozisyon üç!” diye bağırdı Will ve aynı anda hareket eden yüz

kol, azami açıyla havaya kalktı.

“Kalkanları indirin,” diye mırıldandı ve Horace emri kal -

kancılara iletti.

“Nişan al!”

İyi nişan alınması için üçe kadar say, dedi Will içinden.

Sayması bittiğinde, “Şimdi!” diye gürledi.

“Kalkanlar! Kalkanları kaldırın!” Emir verme işini Horace

devralırken, kalkanlar da okçuları karşı saldırıdan -ve fark

edilmekten- korumak üzere pozisyon aldı.

Ok yağmuru, birkaç saniye içinde arkadaşlarının kalkan du-

varında açtıkları yarığa saldırmaya hazırlanan Ulan'm tepesine

inmişti. Savaşçılar ve atları, bir kez daha çığlıklar eşliğinde

devrildi. Kımıldayamayan Ulan, ok saldırısı için mükemmel bir

hedef haline gelmişti.

Komutanları dâhil, en az yirmi tanesi devrilmişti. Çavuşlar

hayatta kalanlara hareket etmelerini, bu ölüm tuzağından kaç -

malarım emrediyordu.

- 274 -

SKANDİYA’Yİ KURTARMAK

Haz’kam, adamlarının uğradığı saldırıyı görememişti. Ancak

görüş alanının ucunda, yüz kalkanın aynı anda açılıp kapandığı

dikkatini çekmişti. Birkaç saniye içinde en öndeki Ulan

savaşçılarından birinin devrilip hayatını kaybedişine şahit oldu.

Kalkanlar bir kez daha kımıldadı ve Haz’kam, nihayet okçuları

fark etti. En az yüz kişiden oluşan birlik, oklarını yumu şak ve

uyumlu hareketlerle geri çekilen Ulan'a yağdırmakla meşguldü.

Daha fazla sayıda Temuçi süvarisi devrilirken, kalkanlar okçuları

korumak üzere yeniden havaya kalktı.

Birkaç saniye sonra kalkanlar yine uyum içinde geri çekildi ve

Haz’kam bu kez, gökyüzünde kapkara bir bulut oluşturarak dörtnala

ilerleyen bir diğer Ulan'ın tepesine yağan okları seçti. Arkasını

döndüğünde, yüzbaşı rütbesiyle kurmay heyetinde yer alan üçüncü

oğluyla göz göze geldi. Mızrağıyla Skandiya saflarının arkasında

hafifçe havaya kalkık duran kalkanları işaret etti.

“İşte okçuları orada!” dedi. “Yanma bir Ulan al ve araştır. Bu

konuda istihbarat istiyorum.”

Başını sallayıp selamını veren yüzbaşı, fıçıyı andıran atını

mahmuzladı.

Temuçi ordusunun ön hattına doğru dörtnala at sürerken en

yakınında bulunan Ulan'm liderine bağırarak emirler yağdırıyordu.

Sfi» ---------------------- *s-

Skandiya hatlarının gerisinde bulunan Will ile Horace, uyum

içinde çalışıyorlardı. Adamları kendi etraflarında dönüp

- 275

JOHN FLANAGAN

duran süvarilerin üzerine ok üstüne ok yağdırıyordu. Tek tük karşı

saldırıya geçen Temuçi askerleri de okçuları avlamaya başlamıştı.

Ama kalkan koruması mükemmel bir şekilde işliyordu ve okçuları

her seferinde yalnızca birkaç saniyeliğine saldırıya maruz bırakan

taktikleri de meyvelerini veriyordu.

Dahası Skandiyalılar, düşmanlarının uğradığı yoğun saldırının

etkilerini görmeye başlamıştı. Üstlerinden vızıldayıp geçen her ok

yağmurunda ve hedeflerini bulan oklar Temuçiler’i devirdiğinde,

önde bekleyen balta ustaları, gürültüyle tezahürat yapıyordu.

Ulan\axa yapışık gezen ve Horace ile ikisini avlamaya çalışan

Kaijin keskin nişancıları, nihayet Will’in dikkatini çekmişti. Birkaç

saniye önce ikisini de kolayca devirmişti.

Horace, onun kolunu dürterek “Baksana,” dedi. Çocuğun

parmağını takip eden Will, Temuçi hatlarından dörtnala ayrılarak

üstlerine doğru gelmekte olan Ulan\ fark etti. Bu süvari grubu ne

kendi etraflarında dönüyor ne de başka manevralara kalkışıyordu.

Yalnızca dümdüz ve ölümüne ilerliyordu. Amaçlarının ne olduğu

açıkça belli oluyordu.

“Bizi fark ettiler,” dedi Will. Ardından adamlarına döndü. “Yüz

önde, yarım sağ. Hazırlan!”

Oklara uzanan eller, çubukları sertçe kirişlere yerleştirdi.

“Hazır!” Bir kez daha Evanlyn’di seslenen. Halt’un kızın gerekli

olup olmadığını sorgulayışı aklına gelince gülümsedi Will. Kır saçlı

Orman Muhafızı, iyi ki o tartışmayı kaybetti, diye düşünüyordu. Bu

düşünceyi aklından kovarak, üstlerine gelen süvarilerin hızını

tahmin etti. Adamlar ok atmaya başlamıştı bile; safları boyunca

kalkanlara çarpıp takırdıyordu oklar.

- 276 -

SKANDİYA'YI KURTARMAK

Ama şimdilik tüm avantajlar. Will ile adamlarından yanaydı. Sabit,

yüksekçe bir yerden, üstelik de siperin ardından ok fırlattıkları için,

avantaj her halükârda onlardaydı.

“Pozisyon iki!” diye bağırdı Will. “Nişan al!”

“Kalkanlar insin!” diye bağırdı Horace, Will’e ihtiyacı olan

arayı vererek.

“Şimdi!” diye bağırdı Will.

“Kalkanlar!” diye gürledi Horace ve arkadaşını korumaya aldı.

Kalkanlar çabucak kalkmasına rağmen, Temuçiler’den gelen

düzenli atışlar sonucu okçuların bazıları vurulmuştu. Hemen

ardından yağdırdıkları oklar, hücuma kalkan Ulari\ vurdu. En önde

yer alan bir düzine Temuçi, atlarıyla birlikte yere devrildi. Arka

safta yer alan süvariler, devrilen arkadaş larından sakınmayı

başaramamıştı. Daha fazla sayıda midilli ve süvari yere yuvarlandı.

Yalnızca önlerinde bulunan insan -hayvan keşmekeşinin üstünden

atlamayı başarabilen birkaç süvari hayatta kalabildi. Tekrar düzene

girmeye çalışan diğer atlıların sonunu, ilkinden on saniye sonra

hedef oldukları ikinci ok saldırısı getirmişti.

Haz’kam’ın, sağ baldırı ve boynuyla omzunun arasından

yaralanmış olan oğlu, atının cesedinin üzerine serilmiş yatı yordu.

Kalkanların açılıp kapanmasını ve okların aradan sabit, disiplinli bir

düzen dâhilinde fırlatılışını izledi. Sonra, okçu hattının sonundaki

noktada kımıldayan iki kafayı fark etti.

Babasının bilmek istediği de buydu. Gökyüzünde peşpeşe

vızıldayarak ilerleyen ok yağmurlarını izledi. Neyse ki sonraki ok

saldırısı, dörtnala oradan geçmekte olan bir diğer Ulariı hedef

almıştı. Komutanların verdiği emirleri duyabiliyordu.

- 277 -

JOHN FLANAGAN

Seslerin biri, fazlasıyla genç birine aitmiş gibi geliyordu ku lağına.

Hava kararıyor, diye düşündü ve hemen sonra, henüz sabah

saatlerinde olduklarını hatırladı. Gökyüzüne bakmak üzere başını

acıyla arkaya attı. Ama gökyüzü masmaviydi ve birden benliğini

kaplayan korku dalgasıyla beraber ölmek üzere olduğunu fark etti.

Babasına iletmesi gereken acil bilgiyle birlikte ölüyordu. Acıyla

inleyerek ayağa kalktı ve yerdeki ceset karmaşasının arasından

yolunu bularak, Temuçi hatlarına doğru sürünmeye başladı.

Binicisi olmayan bir at, yumuşak adımlarla yanından geçti.

Hayvanı yakalamaya çalıştı ama çok güçsüz düşmüştü. Birden

kulağına arkasından gelen toynak gümbürtüleri çalındı ve ko yun

derisi gömleğinden yakalayan güçlü bir el, yüzbaşıyı bir atın sırtına

çekti.

Boynuyla bacağındaki acıdan dolayı iç geçirip inleyen adam,

kurtarıcısını görmek için hafifçe döndü. Süvari, bir Ulan çavuşuydu.

“Beni... General Haz’kam’a götür... acil mesaj,” diye hı rıldadı.

Adamın omzundaki kurmay heyet sembolünü gören çavuş, başını

sallayıp atım derhal komuta noktasına çevirdi.

Yaraları ölümcül olan yüzbaşı, üç dakika sonra babasına tüm

gördüklerini aktardı.

Dört dakika sonra ölmüştü.

~ 278 -

erkezi komuta noktasındaki Halt ile Erak, yumuşak

okçu manevralarının Temuçi saflarında yarattığı tahri

M

-

batı izliyordu. WiU’in adamları, düşmanın artık varlıklarından

haberdar olması nedeniyle, koca bir Ulan’ı tamamen ortadan

kaldıran o ilk üç saldırı kadar etkili olamıyordu. Ama yüz ok-

çunun toplu halde yaptıkları düzenli atışlar ve Will’in başarılı

yön tarifleri, saldırıların ardı ardına kırılıp savuşturulmasını

sağlıyordu.

Buna ek olarak, en gözde stratejilerine etkili bir biçimde karşılık

verildiğini fark etmişti Temuçiler. Bir grubu göğüs göğüse dövüşe

gönderip diğerini geri çekilirken askerleri koruması için geride

bıraktıklarında, bu ikinci grup bir anda Skandiya sağ kanadındaki

okçuların saldırısına uğruyordu. Temuçiler için de yeni bir

deneyimdi bu aslında. Daha önce karşılarına hiç bu kadar disiplinli

ve düzgün atış yapan bir kuvvet çıkmamıştı.

Ama Temuçiler’in korkak olmadıkları da kesindi. Komu tanların

bazıları, taktik yerine acemi cesaretiyle gaddarlığı öne çıkarmayı

tercih ediyordu. Temuçiler, Skandiya hattına nüfuz

- 279 -

JOHN FLANAGAN

etmeye başladılar. Yaylarını bir kenara bırakıp palalarını çekmiş,

Skandiyalılar’ı gerekirse sayı üstünlükleriyle ezmeye ka rarlı

duruyorlardı.

Temuçi ordusu, cesur ve yetenekli savaşçılardan oluşuyor du.

Muhtemelen şimdiye dek karşı karşıya gelmiş oldukları tüm

rakiplerini sindirebilecek bir manevraydı kalkıştıkları. Ama yakın

dövüş Skandiyalılar’ın da uzmanlığıydı. Göğüs göğüse dövüş,

Temuçiler için bir yetenekten ibaretken, Kuzeyliler için bir yaşam

biçimiydi.

“Bak bu iyi oldu işte!” diye neşeyle gürledi, toprak siperin

tepesinde itişip kakışan üç Temuçi savaşçısının yolunu kes mek

üzere öne atılan Erak. Ragnak’m da hızla arkadaşına katı lıp savaş

baltasıyla ufak tefek, tıknaz savaşçılara girişmesiyle birlikte, Halt,

kendini bir köşeye itilmiş gibi hissetti.

Yakın mesafe dövüşün yükünü Skandiyalılar’in taşımasından

memnun olan Halt, biraz geri çekildi. Bakışlarıyla dövü şün

yaşandığı alanın dışını tarıyordu ve aradığını buldu. Sol omzundaki

kırmızı armadan tanıdığı bir Temuçi keskin nişancısı, dip dibe

girmiş insan kalabalığı içinde, Skandiya liderlerini arıyordu.

Ragnak, daha fazla sayıda adamını Temuçiler’in zorladığı gediği

korumaya çağırdığında, nişancının gözleri parladı. Kıvrımlı yayını

yukarı kaldırıp nişan almaya başladı.

Ama aynı hareketleri tekrarlayan Halt’un iki saniye kadar

gerisinde kalmıştı. Orman Muhafızı’nın devasa uzun yayı, si yah

renkli okunu Temuçi askeri daha nişan alamadan fırlatmıştı bile.

Atının sırtından arkaya devrilen süvari, kendisine çarpan şeyin ne

olduğunu bile anlayamadı.

Kısa ve yabani dövüş birden sona ermişti; hayatta kalan Te-

- 280 -

SKANDİYA'YI KURTARMAK

muçiler, itiş kakış halinde eğimli siperden aşağı inerek bulabil -

dikleri midillilerin sırtına atlıyordu.

Ragnak ve Erak, karşılıklı sırıttılar. Halt’un sırtına bir şaplak

atan Erak, ufak tefek Orman Muhafızı’mn sendeleyip devrilmesine

neden oldu.

“Böylesi daha iyi,” dedi ve Yüce Kont da uluyarak onayla dı.

Halt, pislik içindeki yerden kalktı.

“Keyifli olduğunuza çok sevindim,” dedi kuru bir sesle. Erak bir

kahkaha attı. Ardından başını sağ kanada, düşmanın üzerine hâlâ ok

yağdırmakla meşgul olan küçük okçu grubuna doğru salladı.

“Çocuk iyi iş çıkardı,” dedi. Erak’ın sesindeki minik gurur tınısı,

Halt’un şaşırmasına neden oldu.

“Çıkaracağını biliyordum,” dedi usulca ve yüzünü, kolunu

omzuna dolamış olan Ragnak’a çevirdi. Keşke Skandiyalılar

duygularını dışa vururken bu kadar yakın temasa girmeseler diye

düşündü. Bu devasa yapıları, normal boyutlardaki insanlar için

yaralanma riski doğuruyordu.

“Haklı çıktığını itiraf etmeliyim, Orman Muhafızı,” dedi Yüce

Kont. Kolunu tahkimat boyunca gezdirdi. “Tüm bunları gereksiz

sanmıştım ama bu iblislerin karşısına açık alanda çıksaymışız,

gerçekten de şansımız olmazmış. Senin oğlan ve okçulara gelince,”

diye devam etti Will’in durduğu yeri işaret ederek, “elimize

geçtikten sonra ona iyi baktığımıza çok memnunum.”

Erak’ın gözleri, şaşkınlıktan faltaşı gibi açılmıştı. Will’in

dondurucu soğukta avlu kölesi yapılması -ki bu görev çoğunlukla

mutlak bir ölüm anlamına geliyordu- onu yeterince sinir

- 2KI

JOHN FLANAGAN

lendirmişti. Ancak bir şey söylemedi. Mutlak lider olmanın, insana

geçmişte yaşanan tatsız olayları unutma hakkı verdiğine hükmetti.

Halt ise Will’in durumunu dikkatle izleyip tartıyordu. Ok çuların

önündeki savunma hattı, hâlâ yeterince kalabalıktı. Tüm Skandiya

safları boyunca en az sayıda kayıp o noktada verilmiş gibi

duruyordu. Ulan lar o noktaya doğrudan bir saldırı düzenlemekten

kaçınıyor olmalılar, diye düşündü. Okçuları hedef alan birliğin

başına gelenlerden ders alınmış olmalıydı.

Ama Temuçi generalinin, bu durumun sürmesine izin ver -

meyeceğinin de farkındaydı. Temuçi ordusu, ok saldırıları ve

Skandiyalılarla çaresizce giriştikleri göğüs göğüse çarpışmalar

sonucu çok kayıp vermişti. Çok yakında okçuları etkisiz hale

getirmek için bir şeyler yapması gerekecekti.

Haz’kam’ın da o anda aynı şeyleri düşünmekte olduğunu bilse,

şaşırmaz ama adamın düşüncelerine ilgi duyardı Halt.

SS» -----------------

Kurmay heyeti tarafından getirilen kayıp raporlarını incele yen

general, usulca küfretti.

Yardımcısı Nit’zak’a dönerek elindeki parşömeni işaret etti.

“Bu şekilde devam edemeyiz,” dedi usulca. Yardımcısı, ko -

mutanına doğru eğilip okumak üzere, hızla karalanmış kayıp

rakamlarından oluşan yaprağı çevirdi.

Omuz silken Nit’zak, “Kötüymüş,” diye onayladı. “Ama bir

felaket değil. Okçuları olsun ya da olmasın, hâlâ onları yene cek

kadar kuvvetliyiz. Sonsuza dek karşımızda duramazlar.”

- 282 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Ama Haz’kam, başım sabırsızlıkla sallıyordu. Nit’zak, az önce

daima şüphelendiği şeyi doğrulamıştı. Yardımcısı, savaş alanında

başarılı bir liderdi ama bir ordu komutam olabilmesi için gereken

bakış açısından yoksundu.

“Nit’zak, ölü ya da yaralı olmak üzere neredeyse bin beş yüz

adam kaybettik. Bu, kuvvetlerimizin neredeyse dörtte biri anlamına

geliyor. Bu şekilde devam edersek, bir o kadar daha kaybetmemiz

işten bile değil.”

Nit’zak, omuz silkti. Çoğu Temuçi üst düzey subayı gibi, savaşı

kazandığı sürece kaybın büyüklüğüne aldırış eden biri değildi.

Temuçi askerlerinin savaş sırasında ölmelerini kader olarak

algılıyordu. Yardımcısının hareketini gören Haz’kam, adamın

düşüncelerini doğru tahmin etti.

“Evden iki bin kilometre uzaktayız,” dedi yardımcısına. “Ve Ara

ülkesini istila edebilmek için önce bu minik, buz gibi cehennem

toprağını zaptetmemiz gerek. Bunu getirdiğimiz kuvvetlerin

yarısından azıyla nasıl yapmamızı öneriyorsun?”

Nit’zak, bir kez daha omuz silkti. Problemi gerçekten de

göremiyordu. Zafer üstüne zafer kazanmaya alışıktı ve yenil giyi

aklına bile getirmiyordu.

“Burada kayıp vereceğimizi biliyorduk,” diye itiraz etti ve

Haz’kam, alışılmadık bir öfke gösterisiyle küfürler savurmaya

koyuldu.

“Bunun küçük bir çarpışma olacağını düşünmüştük!” diye öfke

kustu. “Böyle büyük bir savaş değil! Bir düşünsene, Nit’zak; burada

kazanacağımız bir zafer bizi o kadar yıpratabilir ki bir daha evimize

dönemeycbiliriz!”

Esas sorun da buydu aslında. Temuçiler’in Doğu steplerin

- 283 -

JOHN FLANAGAN

deki ülkelerine varmaları için, iki bin kilometrelik bir mesa feyi

aşmaları gerekiyordu. Ve o iki bin kilometrenin tamamı, geçici

olarak fethettikleri, üzerinde yaşayanların zayıflamış bir Temuçi

kuvvetine karşı seve seve ayaklanacağı düşman topraklarından

geçiyordu.

Nit’zak, atının sırtında ses çıkarmadan oturuyordu. Genera lin,

özellikle de diğer kurmay subayların önünde, onu paylar gibi

konuşmasına sinirlenmişti. Haz’kam’ın onunla bu şekilde

konuşması, Temuçi geleneğine net bir şekilde karşı gelmesi

anlamına geliyordu.

“Peki... ne öneriyorsunuz?” diye sordu sonunda Nit’zak.

General, uzun bir süre cevap vermedi. Bakışlarını açıklığın

ötesindeki Skandiya hatlarında gezdirdi. Merkezdeki komuta

noktasının solunda - Skandiyalılar’ın sağ kanadında - kalan okçu

hattına dek savaş alanını taradı. Bu iki noktanın, savaşın anahtarı

olduğunu biliyordu.

Nihayet kararım vererek yardımcısına döndü.

“İlk elli Ulan'm Kaijinlerini ayırın,” diye emretti. “Ve onları özel

bir birlik şeklinde burada toplayın. Şu lanet olası okçulardan

kurtulmanın zamanı geldi.”

~ 284 -

“Y ine geliyorlar,” dedi Horace. Bunun üzerine Will ile

Evanlyn dönerek, Temuçi kuvvetlerine bir göz attı.

Ortada hızla ilerleyen süvarilerden, bu seferkinin ciddi bir saldırı

olacağı anlaşılıyordu.

Haz’kam, Skandiya hatlarına neredeyse iki bin adamla cepheden

saldırıyordu. Skandiya güçlerinin merkezini ve Halt, Erak ile

Ragnak’ın Skandiya savunmasını yönettikleri komuta mevzisini

hedef alan kama şeklindeki süvariler, toynak sesleri vadide

yankılanarak öne atıldı.

Will ile Evanlyn, savaşa verilen arayı değerlendirerek bir şeyler

yemiş ve birkaç yudum su içmişti. Will’in boğazı, yaşadığı gerilimle

sürekli bağırıp çağırmaktan ötürü kurumuştu. Evanlyn’in de aynı

durumda olduğunu tahmin ediyordu. Yemeğini çoktan bitirmiş olan

Horace, nöbete geçmişti. Onun çağrısı üzerine, Evanlyn yerine geçli

ve siperlere dayanarak dinlenmekte olan okçular da yaylarını

ellerine alarak ayağa kalktılar. Kalkancılar da okçuların yanındaki

pozisyonlarını almışlardı.

- 285

JOHN FLANAGAN

Sessizce beklediler. Savaşa verilen ara sırasında, okçuların

önlerindeki sepetler yeni oklarla doldurulmuştu. Büyük Salon’da

toplanan Hallasholmlu kadınlar, o an bile ok yapmakla meşguldü.

Will, süvari grubunu inceledi. Birkaç tanesi hafif yaralı ol mak

üzere, hâlâ yetmiş beş okçu vardı. Temuçi okları on bir adamını

öldürmüş, on dördünü de ciddi şekilde yaralamıştı. Temuçi kuvveti

ilerlediği sırada Will, Skandiya hatlarına varmadan önce süvarilere

dört kez ok fırlatabileceklerini hesap etti. Belki de beş. Bu, tıklım

tıkış ilerleyen süvarilerin üstüne üç yüz ok fırlatılması anlamına

geliyordu ve şu anki dizilişlerine bakılırsa, birçoğu vurulacaktı.

Will’in grubun ortasını hedef alması halinde, kısa ve uzun düşen

atışlar da etkili olacaktı.

“Cephe sol, pozisyon üç!” diye bağırdı ve okçular makine

düzeninde harekete geçti.

“Hazır!” diye seslendi Evanlyn.

“Nişan al... fırlat!” diye bağırdı Will. Horace’a kalkanları

indirtmemesini işaret etti. Karşı saldırı henüz başlamamış tı. Temuçi

süvarilerine ne kadar çok zarar verirse, ana saldırı gücünü

püskürtmeleri için Halt ile Erak’a da o kadar zaman vermiş olacaktı.

“Hazırlan!” diye bağırdı ve Evanlyn’in uyarısını beklemeye

başladı. Uyarı geldiğinde, ikinci ok saldırısı gerçekleşti. İkinci

saldırı başladığı anda ilk saldırı da hedefini buldu ve süvariler, bir

kez daha atlarıyla savaş alanına devrildi.

“Sol, yarım sol!” diye bağırdı, hedefi süvarilerin sağdan sola

ilerleyişlerine uyduracak şekilde değiştirip. Bu kez eğimi biraz

azaltmıştı ve okun yaya sürtünmesi sonucu çıkan o tanı-

~ 286 -

SKANDİYA'YI KURTARMAK

dik vınlamalar eşliğinde yetmiş beş ok daha yola çıktı. Süvariler

dörtnala üstlerine geliyordu artık. Fırlatış açısında bir kez daha

değişiklik yapması gerekti.

“Sol, sol! Pozisyon iki!” diye bağırdı. Evanlyn’den adamla rın

kirişe ok sürdükleri uyarısını aldı.

“Nişan al... fırlat!”

Skandiya hatlarına temas eden süvarilerin ilk saflarından gelen

yakın dövüş seslerini duyabiliyordu artık. Öndeki Temuçiler’e ok

atmak riskliydi ama arka safları hâlâ vurabilirlerdi.

“Sol, yarım sol!” diye bağırdı Will ve okçuların kolları yirmi

derece sağa kaydı. Birden kulakları ok vızıltılarıyla doldu ve hat

boyunca okçuları vurulmaya başladı; bazıları şok ve acıyla inliyor,

diğerleri ise sessiz bir şekilde devriliyordu.

“Kalkanlar! Kalkanlar!” diye çırpınıyordu Horace. Kalkancılar

hemen pozisyon aldı; ama daha fazla sayıda okçunun vurulmasına

engel olunamamıştı. Çaresizce etrafına bakman Will, ana kuvvete

odaklandığı sırada yalnızca okçu bölüğüne saldırmak üzere öne

çıkmış küçük birliği fark etti. Bulundukları noktaya doğru düzenli

atışlar yapan, her biri at sırtında, elli kadar okçu sayabilmişti. Hemen

arkalarından da mızrak ve pala taşıyan daha büyük bir grup

geliyordu.

“Hedef cephesi!” diye bağırdı Will ve Horace’a doğru mırıldandı,

“İhtiyaç duyulduğunda kalkanları çabucak indirin.” Ok atmaya

devam eden elli süvariyi endişeyle izleyen savaşçı çırağı, başıyla

onayladı. Oklar, kendi kalkanıyla önlerindeki toprak siperlere de

saplanıyordu artık.

“Pozisyon bir!” diye bağırdı Will. Eğimsiz, yakın mesafe atışı

anlamına geliyordu bu. “Nişan al!”

- 2N7

JOHN FLANAGAN

Evanlyn’in “Hazır!” diye bağırdığını duydu. Horace kalkanların

açılmasını emretti ve arkadaşının neredeyse sırtına basan Will, atış

emrini verdi.

Oklar yanlarından vızıldayarak geçerken, Horace, kalkanların

inmesini emretmişti bile. Ama o kısacık süre içinde bile yarım

düzine okçu, Temuçi oklarına hedef oldu.

O sırada Temuçi askerlerinin omuzlarındaki kırmızı sembolü fark

eden Will, düşman okçusunun nişancılık ve süratteki ustalığının

neden birdenbire arttığını anladı.

“Bunların hepsi Kaijin\” dedi Horace’a. Konuşurken yayını

kaldırdı ve Horace arkadan yetişip onu koruyuncaya kadar arka

arkaya üç ok fırlattı. Will’i hedef alan yarım düzine ok, arkalarından

Horace’m kalkanına saplandı.

“Delirdin mi sen!?” diye bir çığlık attı Horace ama Will’in

arkadaşına bakan gözleri, kederli bir çılgınlıkla doluydu.

“Adamlarımı öldürüyorlar!” diye çıkıştı çocuğa. Ardından

okçularını birer birer avlayan Temuçi keskin nişancılarını durdurma

saplantısıyla bir kez daha hareketlendi. Onu, Horace’ın kocaman eli,

durdurdu.

“Seni de öldürürlerse bunun bir faydası olmaz!” diye bağırdı.

Will’in aklı, yavaş yavaş başına geliyordu.

“Hazır!” diye bağırdı Evanlyn. Will, bunun kızın üçüncü çağrısı

olduğunu fark etti. Evanlyn, onu işinin başına çağırıyordu.

Horace’m kalkanının ardından çıkmadan, durumu değerlendirdi.

Mızrak ve kılıç taşıyan birlikler, Will’in okçuları saf dışı

bırakıldığı için hemen önlerinde bulunan Skandiya hattına varmak

üzereydi. Tüm savunma hattı boyunca göğüs göğüse

~ 288 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

çarpışmalar yaşanıyordu. İyice sollarında, ana Temuçi kuvveti,

Skandiya hattının ortasında kanlı bir savaşa tutuşmuştu. Ortada

kimin kazandığı anlaşılamayacak kadar kafa karıştırıcı bir görüntü

vardı, kazanan birileri varsa tabii.

Bu esnada, Haz’kam tarafından özel bir birlik haline getirilmiş

olan Temuçi keskin nişancıları, Skandiyalı okçuların atışları

karşısında kolay hedef haline gelmemek için belli bir hızla Skandiya

savunma hattına paralel ilerliyor ve açığa çıkan okçuları avlıyordu.

Will, planlı bir saldırıya kalkışması halinde adamlarının yarısını

kaybedeceğini biliyordu. Elinde bir tek seçenek olduğunu fark etti.

Siperden aşağı sarkarak okçu hattına - gördüğü kadarıyla sayılarında

ciddi bir azalma vardı - seslendi.

“Bireysel atışlar!” diye bağırdı, hareket halindeki Kaijin hatlarını

işaret ederek. “Hazır olduğunuzda okçuları hedef alın!”

Elinden gelenin en iyisi buydu. Bu şekilde en azından

Temuçiler’e bir fırsat sunmamış olacak, düşmanın, düzensiz bir

biçimde saldıran okçularla tek tek uğraşması gerekecekti.

Adamlarının hayatta kalma şansları artacaktı ama aynı zamanda

atışlarının etkisi de azalacaktı, bunun farkındaydı. Merkezden

kumanda edilmedikçe, hedefi tutturma oranları düşecekti.

Bununla birlikte, oynayabileceği son bir kozu daha vardı.

Önündeki ok sepetinin dolu olup olmadığına göz attı ve içinden

hızla dört ok çekti. Birini kirişe yerleştirirken, diğerlerini de yayı

tutan elinde hazır bekletiyordu.

“Şu kalkanı havada ve hazırda tut,” dedi Horace’a ve arkadaşının

geniş kalkanının koruması altında siperlere yaklaştı.

JOHN FLANAGAN

Derin bir nefes alarak açığa çıktı ve okların dördünü birden süratle

hedefine gönderdi. Ardından karşılık olarak gönderilen ilk Temuçi

okları kulağının dibinde vızıldarken dönüp, yeniden kalkanın

korumasına girdi. Keskin nişancılardan ikisi, Will’in atışları sonucu

devrilmişti. Bir üçüncüsü baldırından vurulmuş, dördüncü ok ise

ıska geçmişti. Horace, hayranlıkla ıslık çaldı. Mükemmel bir

nişancılık gösterisi izliyordu. Tam konuşacaktı ki arkadaşının transa

geçmiş ifadesini fark etti ve bir şey söylememe kararı aldı. Yeniden

derin bir nefes alan Will, açığa çıkarak bir ok daha fırlattı ve hızla

geri döndü.

Kalkanın korumasından çıkan Will, atışlarını yapıp - bazen bir,

bazen iki, bazen de üç ok gönderiyordu - birbiri ardına hedefleri

vurarak geri döndükçe, Horace da arkadaşının Redmont Şatosu’nun

etrafındaki orman ve tarlalarda yaptığı idmanlar sayesinde sahip

olduğu bu esrarengiz keskin nişancılık yeteneğini yürekten takdir

ediyordu. Skandiya kuvvetlerine dâhil olan diğer okçular da

ellerinden geleni yapıyordu, ama hiçbiri, Orman Muhafızı çırağının

sürat ve nişancılığına sahip değildi. Ayrıca, devriye halindeki Kaijin

grubunun karşı atışları sonucu ölenlerin sayısı arttıkça, diğer okçular

giderek tedirginleşiyor ve nişan falan almadan rastgele atışlar

yaparak kalkanların güvenliğine sığınıyordu.

“Taraf değiştir,” dedi Will, solundaki Horace’a sağ tarafa

geçmesini işaret ederek. Horace kalkanı sağ koluna kaydırdı ve siper

seviyesinin altına çömelen Will, Horace’m soluna geçti. Atış tarzını

sürekli değiştiriyor, bazen tek bir ok fırlattığı gibi bazen de seri

atışlara geçip, Temuçiler’i şaşırtıyordu. Düşmanın geniş kalkanın

sağ tarafından açığa çıktığı noktayı ezberlemiş olacağım tahmin

ediyordu. Dört ok daha seçerek

- 290 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

bu kez kalkanın solundan çıktı ve önü boşalır boşalmaz okları

fırlatmaya başladı. Yeniden güvenli noktaya döndüğünde, iki at daha

binicisiz kalmıştı. Taraf değiştirmesi Will’in işine yaramıştı. Sol

tarafa karşıdan tek bir ok bile gelmemişti.

Bir kez daha sola adımını attı, atışını yaptı ve bunu ona hangi

içgüdünün yaptırdığını bilmeksizin, toprak siperin ardında elleri ve

dizleri üzerine çöktü. Hemen yukarısından geçen berbat vızıltıyı

duyduğunda korkudan ağzının kuruduğunu hissetti. Will’in

devrildiğini gören Horace, vurulduğunu sandığı arkadaşının yanma

gelerek diz çöktü.

“İyi misin?” diye sordu aceleyle. Will hafifçe gülümsemeye

çalıştı, ama pek beceremiyordu.

“İyiyim,” diyebildi kuru dudaklarının arasından. “Yalnızca ç ok

korktum, hepsi o.”

Kalkanın arkasına saklanarak yeniden ayağa kalktılar. Temuçi

okları, takırtılar çıkararak kalkana çarpıyordu. Will, taktiğin bir kez

daha

değiştiğini

ve

Temuçi

okçularının

onu

vurmaya

odaklandıklarını fark etti. Adamlarına yeniden toplu atış yapma

şansı doğmuştu. Ancak Temuçiler hazırlıklarını fark ederse, baskın

yapma şansları ortadan kalkacaktı.

“Evanlyn!” diye seslendi, hemen aşağıdaki bölmesinde saklanan

kıza. Evanlyn, meraklı gözlerle başını kaldırınca devam etti.

“Talimatlarımı ilet! Hep birlikte atış yapacağız!”

Evanlyn, anladığını gösteren bir el işareti yaptı.

Bir saklanıp bir açığa çıkan ve ölümcül oklarını üstlerine

gönderen Will’i saf dışı bırakmaya odaklanan düşman okçuları,

farkında olmadan bir araya toplanmaya başlamıştı. Diğer

- 291

JOHN FLANAGAN

okçulardan bir süredir etkili bir atış gelmiyordu ve tüm Kai- jinler,

Will’i vurabilmek için komuta noktasına doğru hareket- lenmişti.

“Sağ cephe!” diye usulca seslendi Will ve Evanlyn’in emri

ilettiğini duydu. Bir iki saniye boyunca hiçbir şey olmadı, ardından

kızın verilen emre uymaları için aşağıdaki adamları azarladığını

duydu Will. Her biri yavaş yavaş, teker teker kızın tarif ettiği yöne

doğru döndü.

“Hazır,” diye seslendi Evanlyn ve Will birinci pozisyona

geçmelerini emretti. Yaylar yere paralel bir şekilde yükseldi.

“Nişan al,” dedi Will ve emri bir kez daha iletildi. Ardından derin

bir nefes alıp bağırdı Will.

“Kalkanlar kalksın! Şimdi!” Ve bir saniye bile geçmeden, oklar

henüz havadayken, Horace’m bağırdığını işitti: “Kalkanlar!”

Dikkatlerin birkaç saniyeliğine okçulara yöneleceğini fark eden

Will, açığa çıkarak Temuçi saflarına ok üstüne ok yağ dırdı.

Adamlarının saldırısı, hedefini bulmuştu. Elliden az okçusu kalmıştı

artık ama Temuçi süvarilerine yağdırılan oklar, bir düzine süvariyi

devirmişti. Horace, Temuçi oklarına hedef olmaması için üstüne

atlayıp onu sipere çekmeden önce, beş keskin nişancıyı daha yere

indirdi Will.

Arkalarında kalan siper, art arda saplanan okların tıkırtılarıyla

inliyordu şimdi. Arkadaşından uzaklaşan Horace, dizleriyle

dirseklerindeki pislikleri temizledi.

“Canına mı susadın sen?” diye sordu. Will, arkadaşına sırıttı.

“Sadece senin vereceğin kararlara güveniyorum,” diye yanıt

verdi. “Her şeyin hesabını yapamam.”

~ 292 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

İki arkadaş, kalkanın arkasına saklanarak geri çekilen Kaijinlen,

ya da onlardan arta kalanları izledi. Skandiya saflarına hâlâ ok at -

salar da atışları az öncesine göre çok etkisizdi. Atış pozisyonlarıyla

açılarını suratsız bir ifadeyle değerlendiren Will, savaşın hâlâ sür-

mekte olduğu, Skandiya hattının merkez kısmım işaret etti.

“Tekrar grup halinde atış yapmaya başlayabiliriz,” dedi Horace’a.

“Kalkancıların kalkanları sağ kollarına takmaları ve okçuların da sol

tarafa geçmeleri halinde, karşı saldırıdan korkmamıza gerek yok.”

Durumu inceleyen Horace’ın yüzüne bir gülümseme yayıl dı.

Hemen önlerindeki Kaijinler kımıldamıyordu artık. Dolayısıyla

okçuları, kalkanların korumasından çıkmadan Skandiya ordusunun

arkasından saldırabilecek duruma gelmişti.

Bu düşünceler, emirleri süratle adamlara ileten Evanlyn’e

aktarıldı. Sayıları azalan okçular, genç komutanlarına bakarak

başlarını salladılar. Birden Will’in aklına bir fikir geldi.

“Evanlyn!” diye seslendi ve meraklı gözler yeniden yuka rı

çevrildi. “Başladıktan sonra saldırı emrini sen ver. Üçüncü

pozisyonda kalsınlar ve sürekli ok atsınlar. Ben şu lanet olası

Kaijinlen oyalayacağım.”

Evanlyn gülümseyerek elini salladı. Bir kez başladıktan sonra açı

ya da eğim değişikliğine gerek olmayacaktı. Hep birlikte yapılacak

olan atışlar, Temuçiler’in arka saflarındaki destek birliklerini hedef

alacaktı. Ve böylece okçu bölüğü, Halt, Erak ve Ragnak’a zaman

kazandırmış olacaktı.

“Yarım sola dön!” diye bağırdı Will. “Pozisyon üç!” Hayatta

kalan kırk kadar okçu, yaylarını en yüksek açıyla kaldırdı.

- 293 -

JOHN FLANAGAN

“Nişan al... Fırlat!”

Bu kez saldırının etkisini görmek için beklemiş, açıyla eğimin

doğruluğundan emin olmuştu Will. Temuçi destek birimlerinin

üzerine yağan okları ve ortaya çıkan karışıklığı izledi.

“Bu şekilde devam etmelerini sağla!” diye sesleneli Evanlyn’e.

Sonra dönüp, sayıları azalan Temuçi keskin nişancılarına bir ok

gönderdi ve buna hemen karşılık verildi. Ana muharebenin

yaşandığı bölgeye gönderilen ikinci ok partisi, vızır vızır arkasından

geçiyordu. Kendisine bir hedef seçerek okunu fırlattı ve adamın

yere devrildiğini gördü. Küçük süvari grubu hareketlenince, içini

bir heyecan dalgası kapladı.

“Horace! Geri çekiliyorlar!” diye seslendi heyecanla. Çılgınlar

gibi keskin nişancıları işaret ediyordu. Sayıları yirminin de altına

düşen Kaijinler, yavaş yavaş yerlerini terk ederek geri çekiliyordu.

Geriledikçe hızlanıyor, hiçbiri Skandiya hatlarından gelen o isabetli

atışlara maruz kalan son kişi olmak istemiyordu.

Will, iriyarı arkadaşının kolundan tutarak onu heyecanla sarstı.

“Kaçıyorlar!” diye bir çığlık attı. Temkinli bir tavırla başını

sallayan Horace, parmağını aşağıdaki çaresiz Skandiya savunma

hattına doğru salladı.

“İyi ki kaçıyorlar,” dedi. “Çünkü şuradakiler pek kaçıyor gibi

gelmedi bana.”

Hemen aşağılarında, atlarından inen Temuçi silahşörleri,

Skandiya hattında açılan bir gedikten içeri akmaya başlamıştı.

W ill’in bulunduğu noktaya saldıran Temuçi kuvvetlerinin

başındaki Nit’zak, adamlarını gözükara bir aldırmazlık-

la saldırıya geçirmişti. Kaijinler okçularla uğraşırken, mızrak

ve kılıç ustaları da, Skandiyalı baltacıların koruduğu savunma

hattına çullanmıştı.

Nit’zak, bu saldırının, komutanının son hamlesi olduğunu

sezmişti. Bu kez de savunma hattını yaramamaları halinde, daha

fazla adam kaybetmek istemeyen Haz’kam’ın toplu geri çekilme

emrini vereceğini biliyordu. Nit’zak, başarısızlıktan ve geri çekilme

fikrinden nefret ediyordu. Adamlarına Skandiya hattında bir gedik

açmaları ve hattın arkasına saklanan küçük ama etkili okçu

kuvvetini imha etmeleri için baskı yapıyordu.

Skandiya savunmasının önü, ölü Temuçi askerleri ve atlarıyla

doluydu. Ama yavaş yavaş, sayılan azalan kuzeyliler geriye itili -

yordu, savunma hattı iyice zayıflamıştı. Atlanndan inen Temuçi ler,

eğimli siperlere üşüşüyor ve uzun kılıçlannı savurup saplıyordu.

Skandiyalılar da buna sert bir biçimde karşılık veriyordu.

- 295 -

JOHN FLANAGAN

“General!” Kurmaylarından biri kolunu yakalamış, savaştan

uzaklaşan küçük süvari grubunu işaret ediyordu. “Kaijiıı ler geri

çekiliyor.”

Nit’zak, geri çekilen atlılara küfretti. İltimaslı şımarık heri! ler,

diye düşündü. Kaijin\enn kendilerini Temuçi kuvvetlerinin elit

askerleri olarak gördüğünü biliyordu. Kaijin keskin nişan cilan,

arkalarına yaslanıp güvenli bir şekilde düşman komutanlarını

avlayabilmeleri için, yakın dövüşün tehlikelerinden muaf bırakılırdı.

Şimdiyse, karşılarına ilk defa etkili ve ölümcül bir düşman çıkmıştı

ve onu yarıyolda bırakıp gitmişlerdi. Bu alçaklıkları yüzünden

hepsini öldürteceğine yemin etti.

Ama bunun için beklemesi gerekecekti. Skandiya okçularının

yeniden ana kuvvetin arka saflarına ok yağdırmaya başladığını fark

etti. Durdurulmaları gerekiyordu. Bu ölümcül saldırı sürdüğü

takdirde, savaşın dengesi değişebilirdi.

Haz’kam, savaş söz konusu olduğunda yardımcısının resmin

tamamını göremediğini ima etmişti. Ama Nit’zak, mükemmel bir

taktik yeteneğine sahipti. Savaşın kopma anını sezebiliyordu. Her

şeyin dengede durduğu ve herhangi bir tarafın atacağı kararlı bir

adımın, zafer ve yenilgi arasındaki farkı ortaya koyacağı o kritik

anın geldiğini anlıyordu. Skandiyalılarla dövüşen adamlarını

izlerken, düşman saflarında gözüne ilk kez çarpan belirsiz hava, bu

anın gelmiş olduğunu hissetmesine neden olmuştu. Palasım kınından

çekerek otuz deneyimli Ulan savaşçısından oluşan şahsi fedailerine

döndü.

“Benimle gelin!” diye bağırdı ve fedailerini Skandiya hattına

doğru hücuma kaldırdı.

Nit’zak’ın içgüdüleri doğruydu. Sayıları azalan, yorgun ve

- 296 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

yaralı Skandiyalılar, son güçlerini harcayarak ayakta duruyorlardı.

Temuçi güçlerinin ardı arkası kesilmiyor gibiydi. Skandiya baltaları

altında can veren her askerin yerine, çığlıklar kopararak saldıran iki

yeni asker geçiyordu sanki. Atlarından inip toprak siperi aşarak

savunma hattına dalan taze güçler, bu dengeyi bozmuştu. Temuçi

askerleri nihayet açtıkları gedikten içeri dolarak kaçmaya çalışanları

avlarken, Skandiyalılar gruplar halinde geri çekiliyordu.

Nit’zak, palasını ana kuvvetlerin üzerine hâlâ ok yağdırmakta

olan okçu hattına doğru savurdu.

“Okçular! Okçuları gebertin!” diye emretti ve o tarafa doğru

ilerlemeye başladı.

Komuta noktasında elindeki kocaman, hantal kalkanı bir tarafa

atan Horace, kendi yuvarlak kalkanını taktı. Siperin üzerinden

atlarken, ümit dolu bir gıcırtıyla kılıcını çekti.

“Burada kal,” dedi Will’e ve sipere tırmanan ilk Temuçi grubuyla

yüzleşmek üzere, yokuş aşağı fırladı. Saldırıya geçen arkadaşını

hayranlıkla izleme sırası Will’deydi artık. Oğlanın kılıcı insanı

şaşkına çeviren hareketlerle savruluyor, yukarıdan aşağı, sağ vuruş,

sol vuruş ve saplama darbeleriyle saldırganları kesip biçiyordu. İlk

saldırı püskürtülmüştü. Şimdi daha büyük bir Temuçi grubu uzun

boylu savaşçıya yaklaşıyordu. Bir kez daha çeliğin çeliğe çarptığı

duyuldu ama etrafı sarılmakta olan Horace, bu kez gerilemek

zorunda kalmıştı. Will, ok sepetine bir göz attı. Kalan beş oku

fırlatmaya başladı; arkadaşının etrafını sarmaya çalışan Temuçiler’i

hedef alarak bilinçli, dengeli atışlar yaptı.

Başını okçulara çevirdi. Silahlarını ellerine alan kalkancı-

- 297 -

JOHN FLANAGAN

lar, okçuları korumak üzere harekete geçmişti. Ayrıca savunma

hattından kaçan Skandiyalılar’m bazıları da okçuların yanında bir

araya gelmişti. Evanlyn’in okçulara hâlâ talimat vermekte olduğunu

fark etti.

“Devam et!” diye bağırdı ve hafifçe dönen Evanlyn başını

sallayarak işine devam etti.

Hâlâ kararlı Temuçi saldırganlarıyla cebelleşen Horace, ne-

redeyse tepedeki komuta noktasına dek gerilemişti artık. Tek başına

dövüşen çocuk, arkasından gelecek bir saldırıya karşı savunmasızdı.

Ok stoğunu nihayet tüketen Will, çifte bıçaklarını çekerek

arkadaşının sırtını kollamak üzere savaş alanına daldı.

İS» ----------------------- s*-

Skandiya savunma hattının ortasındaki Erak da önlerine çıkan

fırsatı fark etmişti. Temuçiler canla başla dövüşüyorlardı ama ilk

saldırılarındaki o yırtıcılık yoktu artık.

Sağ kanattan üstlerine yağan oklarla zayıflayıp cesaretleri kırılan

destek safları geri çekiliyordu. Bu, Skandiyalılarla dövüşmekte olan

birlikleri de saldırının düzenini koruyabilmek için ihtiyaç duydukları

yedek kuvvetlerden yoksun bırakıyordu.

Çığlıklar atarak toprak siperin üzerinden üstüne atlayan bir

Temuçi yüzbaşısını kılıcıyla haklayan Erak, arkasına dönerek Halt’a

bir göz attı. Hemen arkasındaki Orman Muhafızı, bir korkuluğun

üzerine tünemiş, kafasını çıkaran her Temuçi’yi avlıyordu.

Haz’kam’ın Utanları keskin nişancılarından ayırma taktiği, bu

noktada Temuçiler’in aleyhine işliyordu. Skandi-

~ 298 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

ya liderleri havada daireler çizen baltalarının menziline giren herkesi

perişan ederken, komutanlarını kaybedenler, bu kez Temuçiler

olmuştu.

Serbest kalan Erak, Halt’un yanına atladı. Henüz savaşa girmemiş

olan Skandiya sol kanadını işaret edip, “Onlara şu kanattan

saldırırsak işlerini bitirebiliriz diye düşünüyorum,” dedi.

Halt, bir an için bu öneriyi aklında tarttı. Riskli bir karardı bu ama

savaşların risk alınarak kazanıldığını biliyordu. Ya da kaybedild iğini.

Kararını verdi.

“Bence de uygun,” diyerek onayladı. Bunun üzerine Erak başını

salladı ama bakışları Halt’un arkasına takılınca, birden küfretti. Onu

gören Orman Muhafızı da arkasına baktı. Temuçiler, Will’in alt

tarafındaki savunma hattını yarmak üzereydi. Ok saldırısının durması

halinde, Temuçi geri saflarının eski bütünlüğüne kavuşacağını ve

yakaladıkları şansı kaybedeceklerini her ikisi de biliyordu.

Harekete geçme zamanıydı artık.

“Sol kanadı savaşa sok,” dedi Halt kısaca. Ve yedek ok kılıfım

yanma alarak Will’in bulunduğu noktaya doğru koşmaya başladı. Tek

bir kişinin savaşı kazanmalarını sağlayamayacağının farkında olan

Erak, Orman Muhafızı’nı izledi. Çaresizce etrafına bakınırken,

gözleri ölü Temuçiler’den bir çemberin ortasında durmakta olan

Ragnak’a takıldı. Yüce Kont’un hiddet dolu gözleri, şimşekler

saçıyordu. Kalkanını atmış, devasa baltasını iki eliyle birden

savuruyordu. Vücudundaki bir düzine yaradan kan fışkırıyordu ama

bunun farkında değil gibiydi. Ragnak’m öfkeden aklını yitir menin

eşiğinde olduğunu bili

- 2W

JOHN FLANAGAN

yordu Erak. Zincirinden boşanmış öfkesinin egemen olduğu bir

savaşçının önünde hiçbir şey duramazdı.

Erak, Temuçiler’in bir parça gerilemeleri sonucu zaman ka-

zanınca, Yüce Kont’un yanma gitti. Başını kaldıran Ragnak

yoldaşını tanıdı ve dişlerini göstererek muzaffer bir şekilde

gülümsedi.

“Onları yok ediyoruz, Erak!” diye bağırdı öfkeden hâlâ alev alev

yanan gözleriyle. Erak, onu kolundan yakalayarak kendine gelmesi

için sarstı.

“Sol kanadı savaşa sokuyorum!” diye bağırdı ve Yüce Kont

gülümseyerek omuz silkti.

“Güzel! Onlar da eğlensinler biraz!” diye gürledi. Erak, deniz

tarafında devam eden savaşı işaret etti.

“Sağ kanadın başı belada. Savunma hattı yarıldı. Orman

Muhafızı’mn orada yardıma ihtiyacı var.”

Başkomutanına emir vermek, Erak’a garip gelmişti. Gerçi

Ragnak’m bu ruh haliyle kanat saldırısını yöneteceği falan yoktu. Şu

an elinden gelen tek şey, yolunda duran düşmanlarını ezip

geçmekten ibaretti.

Erak’m sözlerini dinleyen Ragnak, ardı ardına başını salladı.

“Şu her haltı bilen alaycı ufaklığın yardıma ihtiyacı var, öyle mi?

Aradığı adam benim!”

Ve kükreyerek, beraberindeki bir düzine baltacıyla birlikte

Halt’un arkasından koşturdu.

Erak, Vahalara hızlı bir dua okudu. Bir düzine adam da yeterli

gelmeyebilirdi aslında ama denkleme tek kişilik ordu

~ 300 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Ragnak da eklenince işler değişiyordu. Sağ kanadın sıkıntılarını

zihninden uzaklaştırarak, haberciye bağırmaya başladı. Sağ kanadın,

birkaç dakikalığına kendi başının çaresine bakması gerekecekti. O

an, düşmanı yandan vurması için sol kanada ihtiyaçları vardı.

H emen arkasında birinin varlığını hisseden Horace, savur-

maya hazır tuttuğu kılıcıyla hızla döndü. Çifte bıçaklarıy-

la Temuçi silahşörü karşısında zorlu bir mücadele veren ince

yapılı arkadaşını görünce, kılıcıyla düşmanın alnında bir delik

açıverdi. Ellerini yüzüne götürerek tökezleyen savaşçı, dizle -

rinin üstüne çöktü.

“Burada ne yaptığını sanıyorsun?” diye bağırdı Horace, ön

taraftan gelen bir diğer saldırıyı geçiştirerek.

“Sırtını kolluyorum,” dedi Will, Horace’ı arkadan sıkıştırmaya

çalışan bir diğer Temuçi savaşçısının darbesini engelleyerek.

“Eh, bir dahaki sefere bana da haber ver,” dedi Horace. O anda

bir mızrak darbesinden son anda kurtulup, kılıcının topuzunu

şaşkına dönen mızrakçının kafasına indirdi. “Neredeyse ikiye

ayırıyordum seni!”

“Bir dahaki sefer falan olmayacak,” diye yanıt verdi Will. “Bu

yakın dövüş işinden pek memnun kalmadım.”

Horace, omzunun üzerinden hızla arkadaşına baktı. Will, Temuçi

savaşçısının palasım durdurup savuşturmak için Or

- 302 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

man Muhafızları’nm çifte bıçaklarını kullanıyordu. Ama bu tarz

dövüşte pek de yetenekli sayılmazdı. Keltika tepelerinde Horace ile

yaptıkları idmanın üstünden bir yılı aşkın zaman geçmişti. Temuçi

silahşörü ondan daha iyi durumdaydı ve Horace, Will’in sol

kolundan kan sızdığını gördü.

“Söylediğimde dizüstü çök,” dedi Horace.

“Peki,” dedi Will sert sert. “Acele etmezsen söylemeden de

çökebilirim.”

Sözleri Horace’ı güldürdü. İriyarı savaşçı, önündeki iki saldırganı

gerisin geriye iterken, yine omzunun üstünden seslendi.

“Şimdi!”

Will’in yere çöktüğünü hisseden Horace, kılıcını ters yöne doğru

çevirerek geriye doğru bir saplama hareketi yaptı ve korku dolu bir

çığlık duyuldu.

“İyi misin?” diye bağırdı Horace. Geri çektiği kılıcıyla o inatçı

mızrağı bir kez daha savuşturdu. Bir an için cevap gelmeyince,

arkadaşını şişlediğini sanıp korktu. Ardından Will’in cevabı geldi.

“Çok etkileyici. Bunu nerede öğrendin?”

“Şimdi uydurdum,” dedi Horace ve biraz fazla yakınına gelen

mızrakçının omzunu kılıcının ucuyla keserek memnuniyetle hırladı.

Adam yere düşerken kılıcını geri çeken Horace, dönerek başının

üstünden savurduğu darbeyle bir diğer Temuçi savaşçısını etkisiz

hale getirdi. Süvarinin kaim keçe miğferi, adamın hayatını

kurtarmıştı. Ama şaşkınlık içinde dizlerinin üstüne çökmekten

kurtulamadı.

Bu kısa soluklanma anında başını geriye çeviren Horace,

arkadaşını inceledi.

- 303 -

JOHN FLANAGAN

“Acı veriyor mu?” diye sordu, başıyla Will’in kolunda giderek

genişleyen kan lekesini işaret ederek. Gözlerini koluna çeviren Will,

yarayı yeni fark etmiş gibiydi.

“Hissetmedim bile,” dedi şaşkınlıkla. Horace, mutsuz bir

tebessüm takındı. “İleride hissedeceksin.”

Will, kuşkulu bir ifadeyle başını sallayarak, “İlerisi diye bir şey

olursa tabii,” dedi. Ardından, arkalarındaki okçu hattından gelen

kiriş tıngırtılarıyla bir diğer saldırının habercisi olan vızıltılar

duyuldu. Hayret içinde, karşılıklı bakıştılar.

“Evanlyn bu,” dedi Will. “Adamlara hâlâ saldırmalarını

emrediyor!”

Üstlerine üşüşen Temuçiler’i okçuların mevzisinden uzakta tutan

küçük savunma hattını işaret eden Horace, “Uzun sürmez,” dedi.

Skandiya savunma hattı, eğilip bükülmeye başlamıştı bile. “Gel

hadi! Arkamı kolla, başın derde girerse de seslen.” Yokuştan aşağı

sıçrayarak, kılıcıyla Temuçiler’in arka saflarını hedefleyen

hücumunu başlattı. Saldırının şiddeti karşısında şaşkına dönen

Temuçiler, birkaç saniyeliğine geri çekildi. Hemen arkasından, taze

kuvvetlerin yalnızca iki kişiden - ki çocuk gibi görünenin elinde

yalnızca çift bıçak vardı - oluştuğunu gören saldırı gücü, toparlanıp

yeniden öne atıldı.

Skandiya savunmasından hayatta kalan birkaç kişiyi etrafına

toplayan Horace, yiğitçe dövüşüyordu. Ama düşmanın sayı olara k

üstünlüğü, etkisini göstermeye başlamıştı artık. Bazı Temuçi

askerleri küçük savunma gücünün yanından geçerek, okçuların ana

Temuçi kuvvetlerini hâlâ ok yağmuruna tuttukları siperlere

atlıyordu.

İki arkadaşın kulağına, Evanlyn’in, okçulara yakın mesafe -

- 304 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

deki düşmanı vurma emri verirken yükselen tedirgin sesi geldi.

Temuçiler’in birkaç dakika içinde sipere doluşup içerideki herkesi

öldüreceğinin farkındaydı hepsi.

“Hadi!” dedi Will, siperlere doğru giden yolun başını çekerek.

Horace da hemen arkasından geliyordu.

Will, yolunu tıkayan Temuçi savaşçısına saks bıçağıyla bir darbe

indirip, etkisinin adamın tüm koluna yayılmasını bekledi.

Horace’dan gelen uyarı çığlığı üzerine tam zamanında dönerek

acımasızca üstüne doğru gelen palayı çaprazladığı bıçaklarıyla

karşıladı. Bir saniye sonra Horace yanında bitmiş, Will’e saldıranla

yanındaki üç savaşçıyı kesip biçmişti bile. İki dost, sırt sırta

dövüşüyordu artık ama Temuçiler’in sayısı çok fazlaydı. Sip ere

zamanında varamayacaklarını kavrayan Will’in yüreği burkuldu.

Etrafındaki okçu grubuyla beraber yirmi metre bile ötesinde olmayan

Evanlyn’i görebiliyordu. Okçular, kararlı adımlarım yalnızca

oklanma tehdidi nedeniyle yavaşlatan, büyük bir Temuçi gücüyle

karşı karşıyaydılar.

“Dikkat et, Will!” Seslenen yine Horace’dı ve daha fazla sayıda

Temuçi üstlerine üşüşürken, bir kez daha hayatları pahasına

savaşmaları gerekecekti. m» -------------

Nit’zak, bir grup adamıyla Skandiyalı okçuları barındıran

siperlere girdi. Etkili bir karşı saldırıya geçen şu iki genç savaşçıyı

geri kalan adamları da haklayabilirdi. Onun görevi, okçuların işini

kesin olarak bitirmekti.

Arkasından sipere giren adamları, zırhsız ve adeta silahsız

okçuların üstüne çullandı. Toprak siper hattına kadar çekilen

JOHN FLANAGAN

okçulardan bazıları, siperin üstüne sıçrayarak geri kaçıyordu.

Nit’zak, siperdeki bir köşeyi dönüp şaşkınlıkla kalakalıncaya dek,

vahşi bir içgüdüyle arkalarından koştu.

Elinde uzun bir hançer, gözlerinde meydan okuyan bir ifade

bulunan genç bir kız çıkıvermişti karşısına. Geri kalan okçular,

korurcasına kızın etrafına toplanmıştı. Kızın emri üzerine, yaylar

havaya kalktı.

İki grup, karşı karşıya geldi. Nit’zak, en az on yayın ü stüne

çevrili olduğunu fark etti, aralarında on metre bile yoktu. Kızın emri

vermesi durumunda, okçuların ıska geçmeyecekleri kesindi. Bununla

birlikte, atışların ardından kız ve okçular savunmasız kalacaktı.

Gözlerini yan tarafına çevirdi. Adamları hemen yanındaydı ve

arkada başkaları da vardı. Skandiya oklarına hedef olarak ölmeye hiç

niyeti yoktu Nit’zak’ın. Bir amaç uğruna olsa, seve seve feda ederdi

kendini. Ama yerine getirmesi gereken bir görevi vardı ve o görev

tamamlanıncaya kadar ölme hakkı bulunmuyordu. Öte yandan,

görevin tamamlanması için adamlarından on, on ikisini gözünü

kırpmadan feda edebilirdi. Adamlarına ilerisini işaret etti.

“Saldırın,” dedi sakin bir sesle ve Temuçi savaşçıları, dar siper

boyunca ileri atıldı.

Bir anlık tereddüdün ardından, kızın emriyle kirişlerden çıkan

vınlamalar kapladı kulakları. Adamlarının üzerine atılan oklar, yedi

tanesini yaralamış ya da öldürmüştü. Ama arkadan gelenlerle

birleşen diğerleri yollarına devam etti ve dağılan okçular, kızı yalnız

bırakarak kaçmaya başladılar. Her iki palasını da havaya kaldıran

Nit’zak öne atıldı. Sırf meraktan in

SKANDİYA’YI KURTARMAK

celediği kızın gözlerinde hiçbir korku belirtisi göremedi. Bu kadar

cesur bir kızın ölmesi çok yazık olacak, diye düşündü.

Birden arkasından gelen acı dolu bir çığlık, korku ve acıyla

patlayan bir delikanlı sesi çalındı kulağına.

“Evanlyn!”

Kızın adı buydu galiba. Gözlerini onunkilerden kaçırdığını ve

görüş açısı içinde bulunmayan birilerine kederle gülümsediğini fark

etti. Evanlyn’in yüzüne bir veda tebessümü yerleşmişti.

£S» ---------------- S>-

Will, tüm olan biteni izlemişti. Horace’m sırtını kollayıp hayatı

uğruna dövüşürken, Temuçiler’in siper boyunca ilerleyişine ve

okçuların onları kısa mesafe atışlarıyla tehdit edişine şahit olmuştu.

Sonra da askerlerin tehlikeye aldırmadan, sakin bir şekilde yaptıkları

hücumu dehşet içinde izlemişti. O son saldırı nedeniyle yaşadıkları

bir iki saniyelik duraksamanın ardından ileri atılarak okçuları

dağıtmıştı Temuçi güçleri.

Horace’m acil uyarısı, Will’i kendine getirdi. Üstüne gelen bir

paladan kurtulmak üzere yana kayarak, dengesini bozmak istediği

Temuçi savaşçısını saks bıçağıyla iteledi. Yeniden başım

çevirdiğinde, çifte kılıcıyla Evanlyn’in tepesinde bekleyen Temuçi

subayını fark etti.

“Evanlyn!” diye bir çığlık attı ıstırapla. Ve sesini duyan kız,

başım çevirip acılı bakışlarını paylaşarak Will’e gülümsedi;

tebessümü, son on bir ay boyunca başlarından geçenleri hatır -

latıyordu ona.

Birbirleri için ifade ettikleri anlamı hatırlatan bir tebessümdü bu.

- 307 -

JOHN FLANAGAN

Ve o an, Evanlyn’in ölmesine izin veremeyeceğini anlamıştı

Will. Saks bıçağım döndürüp uç kısmından yakaladı ve dengeleyip

tek harekette fırlatıverdi.

Kocaman bıçak Nit’zak’ı, kılçlarım indirmesine ramak kala sol

kolunun ardından vurdu.

Birden gözleri kararan Nit’zak, yavaşça yan tarafa çöktü ve

siperin duvarına çarparak, sertleşmiş toprak zemine devrildi. Palası

elinden düştü ve zayıflamış parmaklarıyla yan tarafına saplanan ağır

bıçağı çıkardı. Aklından geçen son düşünce, Haz’kam’ın

muhtemelen istiladan vazgeçeceği ve bundan dolayı komutanına

kızgın olduğuydu.

Küçük fırlatma bıçağı dışında silahı kalmayan Will, bir kez daha

tehlikedeydi şimdi. Öne doğru sıçrayarak sarıldığı Temuçi

savaşçısını yere çekti ve ikisi birden toprak yokuş boyunca

yuvarlandı. Will, çaresizce adamın kılıç tutan kolunu kavrıyor, buna

karşılık silahşor de Will’in küçük bıçağıyla savurduğu etkisiz

darbelerden kaçınmaya çalışıyordu.

O sırada Will, Horace’ın ona aynı anda saldıran dört savaşçının

arasında kaldığını fark edince, nihayet her şeyin sona erdiğini

anladı.

Ancak o anda, insanın kanını donduran bir kükreme duyuldu ve

birden üzerinde beliren devasa şekil, Will’in rakibini kelimenin tam

anlamıyla yerden sökerek yokuş aşağı birkaç metre uzağa fırlattı.

Adam, düştüğü noktadaki üç askeri de kendiyle birlikte devirdi.

Zincirinden boşanmış öfkesiyle dehşet saçan Ragnak, bir anda

yanlarında bitmişti. Skandiyalı’nın gömleği, kesiklerden ötürü

şeritler halinde sarkıyordu ve kocaman boynuzlu

SKANDİYA'YI KURTARMAK

miğferi dışında, zırhı yoktu. Temuçiler’in arasına dalıp çift uçlu

baltasıyla daireler çize çize her iki yanındaki düşmanları devirirken,

boğazından düzenli olarak korkunç hırıltılar yükseliyordu.

Kendini sakınmak adına hiçbir çabası yoktu ve yara üstüne yara

almaya devam etti Ragnak. Yaralarına aldırmadan ülkesini istila

eden -kanındaki devasa öfkesini uyandırmaya cesaret eden - adamları

kesip biçmeye devam etti.

Şahsi fedaileri de, her biri aynı korkunç ölümcül öfkeyle hareket

ederek, komutanlarını takip ediyordu. Yatıştırılamaz, karşı

konulamaz öfkeleriyle Temuçi kuvvetlerini bıçak gibi delip geçtiler.

Hayatta kalıp kalmadıkları umurlarında bile olmayan bu bir düzine

savaşçının aklında bir tek şey vardı. Mümkün olduğunca çok

düşmanla karşılaşmak ve onları en hızlı şekilde öldürmek.

“Horace!” diye inledi Will ve ayağa kalkmak için çabaladı. Son

hatırladığı şey, Horace’m çaresizce dört saldırganı durdurmaya

çalıştığıydı. Ve sonra yeni bir ses- tanıdık bir ses -ça- lındı kulağına;

uzun bir yayın derin tıngırtısı havayı kapladı. Horace’m rakipleri

güneş altında eriyen kar taneleri gibi birer birer devrilirken Halt’un

yanlarına vardığı belli oluyordu.

Ifi» -------------------- S*-

Ordu komutanı ve Halk’ın Şan’ı olan Haz’kam, bir kilometre

ötedeki komuta merkezinden saldırılarının çöküşünü izliyordu.

Düşmanın sol kanadı kıvrılarak ana kuvvetlerinin üzerine çullanmış,

büyük kayıplar verdirdiği ordularını geri püskürtmüştü. Sağ

kanattaysa Nit’zak ile adamları, nihayet

- 309 -

JOHN FLANAGAN

Skandiyalı okçuları susturmayı başarmıştı. Eski dostunun gö revinde

başarılı olacağını zaten içten içe biliyordu.

Ama hedefine ulaşması, gereğinden uzun sürmüştü. Okçular,

ancak Temuçi ana kuvvetleri düzenli ok atışları altında altüst

olduktan sonra susturulabilmişti. Kanattan gelen saldırı karşısında

şaşkına dönerek geri püskürtülmüştü orduları.

Elbette ki bu, yalnızca başarısız olmuş bir saldırı denemesiydi ve

ısrar etmesi halinde savaşı kazanabileceğini biliyordu Haz’kam.

Ulan\axm\ bir araya getirir, taze kuvvetlerini savaşa sürer ve şu lanet

olası Skandiyalılar’ı savunmalarının arkasından çıkarıp tepelere dek

kovalardı isterse. Bir an için baştan çıkarak bunu yapmayı -

planlarına engel olan bu heriflerden vahşi bir intikam almayı -

istemedi de değil.

Ama o tür bir saldırı, büyük bir bedel ödemek anlamına

gelecekti. Şimdiden binlerce adam kaybetmişti bile. Yeni bir saldırı

başarılı olsa bile, harcayabileceğinden fazla adam kaybetmesine yol

açacaktı. Atının sırtında dönerek, haberciye öne çıkmasını işaret etti.

“Topyekûn geri çekilme borusunu çal,” dedi sakin sakin.

Yüzünde içinde kaynayan öfkeye, kalbinde yanmakta olan acı dolu

başarısızlık öfkesine dair hiçbir işaret yoktu.

Bir Temuçi generalinin duygularını belli etmesi, şanına yakışan

bir davranış değildi.

- 310 -

agnak’ın cesedi, savaştan sonraki gün yakıldı. Yüce Kont,

R Temuçiler’in geri çekilmeye başlamasından birkaç sani-

ye önce ölmüştü. Hayatını, on sekiz Temuçi savaşçısına kar-

şı verdiği dövüş sırasında kaybetmişti. Dövüştüğü adamların

yalnızca ikisi hayatta kalabilmişti. Yaraları o kadar ağırdı ki,

ikisi de Skandiya liderinin dehşetli öfkesinden ancak sürüne -

rek kaçabilmişti.

Öldürücü vuruşu kimin yaptığım bilmek olanaksızdı, eğer

öldürücü bir vuruş olduysa tabii. Yüce Kont’un vücudunda, yarım

düzinesi normal bir insanın ölümüne yol açacak cinsten elliyi aşkın

yara vardı. Skandiya gelenekleri uyarınca, ceset, yakılacağı odun

yığınına olduğu gibi - kan ya da savaşın pisliği temizlenmeden -

yatırılmıştı.

Merhum Yüce Kont’u son yolculuğuna uğurlamak üzere törene

davet edilen Araluen dörtlüsü, birkaç saniye boyunca ziftle kaplı

çam kütüklerinden oluşan devasa yığının önünde bekleyerek

hareketsiz yatan şekli izledi. Ardından onlara cenaze töreni

sonrasında yapılacak halef seçimine, nazikçe ama

JOHN FLANAGAN

kesin bir dille, yalnızca Skandiyalılar’ın katılabileceği bildirildi.

Bunun üzerine dört arkadaş, gelişmeleri beklemek üzere Halt’un

dairesine döndüler.

Cenaze törenleri, üç gün boyunca devam etti. Bu gelenek,

uzaktaki yerleşim alanlarından gelen kontların Hallasholm’a varıp

Yüce Kont seçimine katılabilmelerini amaçlıyordu. Çoğu, istilayı

püskürtmek üzere zaten Hallasholm’daydı; yalnızca Temuçiler’in

işgal ettikleri bölgelerden gelecek olan birkaç kont bekleniyordu.

Ama geleneklere göre üç günlük yas ilan edilmişti ki Skandiyalılar

için bu, bol bol içmek ve merhumun savaşta göstermiş olduğu

kahramanlığa dair hikâyeler anlatmak anlamına geliyordu.

Ve gelenekleri, Skandiyalılar için kutsaldı, özellikle de ge -

ceyarılarına kadar bol bol içme kısmı. Tüketilen alkol miktarı

arttıkça, Ragnak’ın kahramanlık hikâyeleri de daha bir coşkuyla

anlatılmaya başlanıyordu.

İkinci gecelerinde, sokaklarda şarkı söyleyen sarhoşların sesleri,

çıkan bir kavga sonucu kırılan mobilyaların parçalanmasıyla

bastırıldığında, Evanlyn yüzünü buruşturdu.

“Yüce Kont’un ölümüne pek üzülmüyor gibiler,” dedi kız. Halt,

omuz silkmekle yetindi.

“Onların tarzı bu,” diye karşılık verdi. “Hem Ragnak savaş sı-

rasında, çılgın öfkesi nedeniyle öldü. Gerçek bir Skandiyalı’mn

hayalinde bu şekilde ölmek yatar. Ölümü, Ragnak’a en yüksek

seviyeden Skandiya cennetinin de kapısını açmış oldu.”

Evanlyn, onaylamaz bir tavırla dudak bükerek somurttu. “Yine

de,” dedi, “saygısızlık gibi görünüyor. Ne de olsa bizleri de o

kurtardı.”

~ 312 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Odaya garip bir sessizlik hâkim oldu. Her biri, yaşıyor olması

halinde Ragnak’ın Evanlyn’i öldürmek zorunda kalacağı gerçeğini

nazikçe dile getirememekten korkuyordu. Evanlyn, Ragnak’tan sanki

muhterem, kadim bir dostunu kaybetmiş gibi söz ediyordu. Halt ile

Will’e bir göz atan Horace, birinden birinin konuyu açıp

açmayacağını merak ediyordu. Göz teması kurduklarında Will’in tek

yaptığı şey, belli belirsiz başını sallamak olmuştu. Horace, omuz

silkti. Koskoca iki Orman Muhafızı konuyu açmaya değer

bulmuyorsa eğer, o kimdi ki onlara karşı çıkacaktı?

Nihayet üç günlük yas sona erdi ve kıdemli kontlar, yeni Yüce

Kontlarım seçmek üzere Büyük Salon’da toplandılar. Will umutla,

“Sizce Erak’m seçilme şansı var mı?” diye sordu. Ancak Halt başını

iki yana sallayınca umutları suya düştü.

“Erak sevilen bir savaş lideri, ama yalnızca dört ya da beş

liderden biri. Yönetici vasıfları olmadığı da bir gerçek. Hem öyle

ahım şahım bir diplomat da sayılmaz,” diye ekledi, dokunaklı bir

sesle.

“Bu o kadar önemli mi ki?” diye sordu Horace. “Gördüğüm

kadarıyla diplomatlık, bu ülkede itibar edilen karakter özellikleri

listesinde oldukça alt sırada yer alıyor.”

Halt, sırıtarak “Doğru,” diye itiraf etti. “Ama böyle üst düzey

toplantılarda bir seçim yapılacağı zaman, çenenin bir parça düşük

olması gerekir. Hiç kimse sana en iyi aday olduğun için oy vermez.

Onlar için bir şeyler yapabileceğine inandıkları için oy verirler

sana.”

“Sanırım Erak’m son birkaç senesini Ragnak’ın vergi toplama

şefi olarak geçirmesinin de pek faydası dokunmayacak,”

JOHN FLANAGAN

diye araya girdi Will. “Oy verenlerin çoğu, baltasıyla kafalarını

uçurma tehdidi savurduğu adamlar sonuçta.”

Halt, yeniden başını salladı. “Günün birinde Yüce Kont olmak

isteyen biri için hiç de hoş bir kariyer hamlesi sayılmaz.”

Orman Muhafızı’nın, Erak’ın seçilme şansından düşükmüş gibi

söz etmesinin nedeni, batıl inançlarıydı aslında. Skandiya ile

Araluen arasında hâlâ çözümlenmesi gereken meseleler vardı ve bu

meseleleri, Erak, Skandiya’nın mutlak lideriyken çözmeyi tercih

ederdi. Ama konuştukça, Erak’ın şansının gerçekten de düşük olduğu

ortaya çıkıyordu. Will sözünü edinceye dek, Halt’un vergi toplama

olayından haberi bile yoktu. Vergi görevleri, Erak’ın yolunu

kesecekmiş gibi duruyordu.

Erak da Yüce Kont olmak için en ufak bir çaba göstermiyor ki

zaten, diye düşündü Halt.

Sonuçta Halt ve diğerleri, Erak’ın Yüce Kont olma ihtimaliyle,

adamın dostu ve tanıdıkları tek kıdemli Skandiya lideri o olduğu için

ilgileniyorlardı.

“Zaten ondan pek de iyi bir Yüce Kont olmazdı,” diye akıl

yürüttü Horace. “Erak’ın tek istediği, kurt gemisine atlayıp baskına

çıkmak.”

Diğerleri de bunu ağız birliği etmişçesine onayladılar.

Oysa ayakları yere basan mantıklı bir sohbetten, ne kadar da

yanlış sonuçlar çıkabiliyordu. Beşinci gün, Halt’un dairesinin kapısı

açıldı ve afallamış bir yüzle içeri giren Erak, beklentiyle onu süzen

yüzlere bakarak açıkladı.

“Yeni Yüce Kont seçildim.”

“Biliyordum,” dedi Halt anında ve üç arkadaş şaşkın bakışlarla

Orman Muhafızı’m izlemeye başladılar.

- 314 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Öyle mi?” diye sordu Erak, şaşkın bir sesle. Birdenbire

Skandiya’nın en yüksek konumdaki insanı haline gelmiş olmasından

ötürü yaşadığı sarsıntı, gözlerinden okunabiliyordu.

“Elbette,” dedi, omuz silken Orman Muhafızı. “İriyarı, huysuz,

çirkin bir adamsın ve Skandiyalılar’ın en değer verdiği özellikler de

bunlarmış gibi duruyor.”

Erak, duruşunu dikleştirerek, bir Yüce Kont’un takınması

gerektiğine inandığı saygın ifadeye bürünmeye çalıştı.

“Siz Araluenliler bir Yüce Kont’la bu şekilde mi konuşu-

yorsunuz?” diye sorunca, Halt nihayet sırıttı.

“Hayır. Biz arkadaşlarımızla bu şekilde konuşuruz. İçeri gel de

bir şeyler içelim.”

se> ------------ *—

Takip eden birkaç gün boyunca, kontlar konseyinin doğru bir

karar vermiş olduğu ortaya çıkmıştı. Erak, özellikle vergi toplamak

için ziyaret ettiği kontlarla yaşadığı sorunları sona erdirmek üzere

hızla harekete geçmişti. Ve Borsa, şaşırtıcı bir biçimde, müdür

koltuğunu korumuştu.

“Onun Borsa’ya tahammül edemediğini sanıyordum,” dedi

şaşıran Will. Ama Halt, Erak’ın seçimini onaylarcasına başını

sallamakla yetindi.

“Borsa, iyi bir yönetici ve Erak’ın da öyle birine ihtiyacı var. İyi

bir lider, zayıf olduğu alanları bilir ve bunları telafi etmek için o

işlerde yetenekli olan kişileri işe alır.”

Bu akıllıca sözleri birkaç saniye akıllarında tartan gençler,

nihayet olayın mantığını kavramıştı. Ancak, arkadaşları onay-

JOHN FLANAGAN

ladıktan sonra bile olan biteni kavrayamayan Horace, konuyu başka

meselelere getirdi.

Yüce Kont olduğu için, artık Kurt Rüzgârı ’nın başında yıllık

baskın seferlerine çıkmayacaktı Erak. O nedenle bu ani yükselişine o

kadar da sevinemiyordu. Ancak gemiyi bunca zamandır ikinci

kaptanlığını yapmakta olan Svengal’a teslim etmeden önce, son bir

seyahate çıkacağını ilan etmişti.

“Sizleri Araluen’e geri götüreceğim,” dedi. “Burada olmanızın

nedeni ben olduğuma göre bu kadarını size borçluyum.”

Will, bu habere çok sevinmişti. Artık eve dönmelerine çok az bir

süre kaldığına göre, iriyarı sert korsana veda etmenin onu üzeceğini

fark etti. Buna şaşırmakla birlikte, kendi kendine Erak’ı yakın bir

dostu gibi gördüğünü itiraf etti. Ayrılık anını geciktirmek için, o an

elinden geleni yapabilirdi.

Bahar kendini iyice gösteriyordu artık; kazlar güneyden

dönüyordu

ve

geyikler

de tepelerdeki

yerlerini

almıştı.

Hallasholm’da kışın tüketilen kurutulmuş ve tuzlanmış erzakta bu

sezon yeterince et olacağının bir göstergesiydi bu.

Skandiya başkentinin içlerindeki tepelerden dönen ilk avcı

gruplarını gören Will, yerine getirmesi gereken bir görevi olduğunu

hatırladı. Bir sabah erkenden, usulca Çekici’nin sırtına atladı ve

Evanlyn ile aylar önce dondurucu fırtınada geçtikleri patikaya doğru

yola koyuldu.

Kış boyunca sığındıkları kulübeye geldiğinde, hayatını kurtaran

sabırlı, tüylü midilliyi karşısında buldu. Dayanıklı hayvan, bağlı

olduğu ince ipi koparmış, sakin sakin açıklıkta yeşermekte olan

çimleri kemirmekle meşguldü.

Çekici, küçük bir yulaf çuvalını çıkarıp bunun yalnızca mi

- 316 -

SKANDİYA'YI KURTARMAK

dilliye ait olduğunu işaret eden sahibini kuşkulu gözlerle izliyordu.

Will, ağızlığına hafifçe vurarak atını teselli etti.

“Bunu hak etti,” dedi Çekici’ye ve Orman Muhafızı atı, aldırmaz

bir tavırla omuz silkti; bir at ne kadar omuz silkebilirse tabii. Ne

idüğü belirsiz midilli yulaf çuvalını hak etmiş olabilirdi ama bu

durum, çuvalın görüntüsü ve kokusu karşısında Çekici’nin ağzının

suyunun akmasına engel olmuyordu. Midilli yulafları bitirdiğinde

atının sırtına atlayan Will, ipinden çekerek Hallasholm’a götürdüğü

hayvanı sessizce Erak’ın ahırına yerleştirdi.

Ayrılmalarından önceki gün, Erak, onların şerefine bir veda

ziyafeti düzenledi. Skandiyalılar, ülkelerini istilacılara karşı

savunmalarına yardım eden dört Araluenliye minnettarlıklarını

gösterme yarışına girmişti. Valla yemininin de ortadan kalkma sıyla

birlikte, Evanlyn’e özel bir ilgi gösteriliyordu. Dunnadan kızın

cesaretine ve etrafları sarılmasına rağmen okçuları yönetmeye devam

edişindeki ustalığına kadeh kaldırılıyordu.

Ön masada yan yana oturan Halt, Borsa ve Erak, sessiz bir

şekilde okçu birliğinde görev alan kölelerin ülkelerine dönmesini

tartışıyordu. Maalesef okçuların çoğu savaşta hayatını kaybetmişti.

Ancak özgürlük sözü, okçuların ailelerine de verilmişti ve işin

detaylarının halledilmesi gerekiyordu. Konu nihayet kapanınca,

doğru zamanın geldiğine karar veren Halt, usulca sordu.

“Temuçiler geri geldiklerinde ne yapmayı planlıyorsunuz?”

Büyük masada bir an ölüm sessizliği yaşandı. Sandalyesini geriye

iten Erak, hemen yanındaki sert ifadeli, ufak tefek adama çevirdi

gözlerini.

- 317

JOHN FLANAGAN

“Geri gelmek mi? Neden geri geleceklermiş ki? Onları tepeledik,

öyle değil mi?”

Ama Halt, yavaşça başını sallıyordu. “Doğrusunu istersen,” dedi,

“tepelemedik. Yalnızca, ilerlemelerini onlar açısından -şimdilik-

fazla maliyetli bir hale soktuk.”

Erak, ne düşünüyor diye Borsa’ya baktı. Müdür, biraz gö-

nülsüzce de olsa, başını öne doğru salladı.

“Bana kalırsa Orman Muhafızı haklı, Yüce Kont,” diye ka-

bullendi. “Onların karşısında daha fazla duramazdık.” Ardından

bakışlarını Halt’a çevirip sordu. “Ama neden geri dönsünler ki?”

Halt, yanıt vermeden önce, yoğun Skandiya birasından bir yudum

aldı. “Çünkü onların tarzı bu,” dedi kısaca. “Temuçiler sezonluk ya

da bu sene, gelecek sene diye düşünmez. Önümüzdeki on ya da

yirmi yılı göz önünde bulundururlar ve dünyanın bu tarafına

hükmetmek gibi uzun vadeli bir planları var. Gemilerinize ihtiyaç

duyuyorlar. Bu yüzden geri dönecekler.” Bıyığının ucunu

parmaklarıyla kıvıran Erak, bu sözleri aklında tartıyordu. “O zaman

biz de onları bir kez daha tepeleriz,” dedi.

“Okçular olmadan mı?” diye sordu Halt, usulca. “Hem bu sefer

onları gafil avlayamayacaksınız da.”

Bir kez daha sessizlik oldu. Ardından Erak, bir umutla, “Okçu

yetiştirmemize yardım edebilirsiniz. Sen ve senin oğlan?” dedi. Ama

Halt, derhal başını iki yana salladı. Tavırları çok kesindi.

“Bu kadar güçlü bir silahı Skandiyalılar’a temin etmeye hazır

değilim,” dedi. “Okçuluğu bir kez öğrendikten sonra ileride bize

karşı kullanıp kullanmayacağınızı asla bilemem.”

- 318 ~

SKANDİYA'YI KURTARMAK

Erak’m, Orman Muhafızı ile hemfikir olmaktan başka çaresi

yoktu. Ne de olsa Skandiya ile Araluen, yıllardır birbirine düşman

iki ülkeydi. Ama Borsa, müzakereci kulağıyla Halt’un bir şeyler ima

ettiğini fark etmişti.

“Senin bir önerin var sanırım?” dedi, hevesli bir ifadeyle. Halt

gülümsememek için kendini zor tuttu. Borsa’nın niyetini

anlayacağını umut etmişti o da.

“Düşünüyordum da,” dedi, “diyelim ki, üç yüz kişilik bir okçu

gücü düzenli olarak burada tutulsa. Bahar ve yaz aylarını burada

geçirip, kışın eve dönseler.”

“Araluen askerleri mi?” dedi, anlamaya başlayan Erak. Halt,

başını öne doğru salladı.

“Size o şekilde bir okçu gücü temin edebiliriz. Ama ülkelerimiz

arasında bir anlaşmazlık yaşanması durumunda, onları bize karşı

kullanmayacağınızı bilirsem, kendimi daha güvende hissederim.

Bunu anlaşmaya bir madde olarak koymamız gerekecek,” diye

ekledi.

Erak, ihtiyatla müdürüne bakıyordu şimdi. “Anlaşma” kelimesi

önlerine, geldiğini bile göremeden bomba gibi düşmüştü. Yüce

Kont’a bakan Borsa, düşünceli bir tavırla omuz silkti.

“Bence ortak savunma anlaşmamızın süresi...” Halt düşünüyor

gibi yaptı ve Erak birden onun, ağzından çıkacak olan her kelimeyi

önceden planlamış olduğunu anladı. “.. .şimdilik beş sene olsun. Siz

makul ölçülerde bir okçu kuvveti alacaksınız...”

Erak, cümlenin devamını getirme ihtiyacı duydu. “Ya siz ne

alacaksınız?” diye sordu birden.

- 319 -

JOHN FLANAGAN

Halt, arkadaşına gülümsedi. “Biz de Skandiya’nın bu süre içinde

ülkemize habersiz bir saldırıda bulunmayacağını gösteren bir barış

anlaşması alacağız. Ve savaşın kaçınılmaz olması durumunda,

okçularımızın güvenli bir şekilde eve dönmesinin sağlanacağına dair

bir güvence.”

Erak, aniden başını iki yana sallamaya başladı. “Adamlarımı

baskın konusunda asla ikna edemem,” dedi içerlemiş bir tavırla.

“Bunu teklif etmem halinde beni hemen alaşağı ederler.” Ama Halt,

Yüce Kont’u sakinleştirmek üzere elini kaldırmıştı.

“Bireysel baskınlardan söz etmiyorum,” dedi. “Onları idare

edebiliriz. Benim kastettiklerim, Morgarath’ınki gibi toplu

saldırılar.”

Erak öneriyi düşünürken, uzun bir sessizlik daha yaşandı.

Düşündükçe, iriyarı Skandiyalı’nın aklına iyice yatıyordu anlaşma

fikri. Herkes gibi o da Temuçilerle savaşı az kalsın

kaybedeceklerinin farkındaydı. Özellikle sınırdaki dar geçitlere ve

dönemeç dolu boğazlara yerleştirilmeleri durumunda, üç yüz okçu,

Skandiya için güçlü bir savunma kuvveti demekti. Bir taktik uzmanı

gibi düşünmeye başladığını şaşkınlıkla fark etti. Orman Muhafızı ile

fazla zaman geçirdim galiba, dedi kendi kendine.

“Böyle bir anlaşma yapma yetkin var mı?” diye sordu. Halt ilk

tereddüdünü o an yaşadı. Hiçbir yetkisi bulunmuyordu ki. Orman

Muhafızları’nın üyesiyken böyle bir hakkı vardı aslında ama Duncan

onu sürgüne gönderdiğinde, Birlik’ten de kovulmuştu. Bu durumdan

şimdilik söz etmesi gerekmiyordu elbette. Crowley ya da bizzat

Duncan’ın bu tür bir anlaşmaya

~ 320 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

imza atmak isteyeceğinden emindi. Ama o imza töreni gerçek-

leştiğinde, Erak, kandırıldığını fark edecekti. Bu da ülke ilişkileri

açısından hiç de hoş bir başlangıç olmayacaktı.

“Benim var,” dedi Halt’un arkasından gelen yumuşak bir ses.

Adamların üçü birden, şaşkınlıkla başlarını çevirdiler. Hararetli

övgüler ve kadeh kaldırmalardan sıyrılan Evanlyn, birkaç dakikadır

konuşmaları ilgiyle dinliyordu.

“Araluen Kraliyet Prensesi olarak, babamın adına anlaşma

imzalama yetkim var,” dedi kız. Bunun üzerine Halt, rahat bir nefes

aldı.

“Sanırım en iyisi o yola başvurmamız,” dedi. “Ne de olsa

prensesin rütbesi benden bir parça üstün.”

- 321 -

TS'urt Rüzgârı, Dar Geçit’den Araluen Şatosu’na doğru uza- İVnan

Semath Nehri boyunca ilerliyordu.

Tarlalarla köylerin arasından rahatsız edilmeden, huzurlu bir

şekilde geçip giden bir kurt gemisi, köylüler açısından hayret verici

bir manzaraydı. Normalde bu şekilde ilerleyen bir Skandiya

gemisine müdahale etmeleri gereken çok sayıda hisar ve tahkimat,

bayrak direğinde Prenses Cassandra’nın şahsi sancağı olan kambur

Kırmızı Atmaca bayrağı asılı olması nedeniyle müdahalede

bulunmamıştı. Kurt gemisinin geçişinden önce gönderilen mesajda,

gemidekilerin nehirde barış amaçlı seyahat ettikleri bildirilmiş,

yerel komutanlardan sancağa saygı göstermeleri istenmişti.

Bu, Erak ve tayfaları için de bir değişiklik olmuştu.

Nihayet nehirdeki son engel de aşıldı ve Araluen Şatosu’nıın

irili ufaklı kuleleri önlerinde yükselmeye başladı. Manzara kar -

şısında hayrete düşen Erak, nefesini tuttu. Onu izleyen Hail,

şatonun insanda bıraktığı hayranlığın yanında, Erak’m eskiden

kalma yağmacı içgüdülerinin faaliyete geçtiğinden ve adamın

SKANDİYA’YI KURTARMAK

şatodaki hâzinelerin büyüklüğüne dair tahmin yürüttüğünden emindi.

Yüce Kont’a doğru bir adım atarak usulca fısıldadı.

“Hendeğin ötesine bile geçemezsiniz.”

İrkilen Erak, başını çevirip Orman Muhafızı’na baktı. Ardından

da bir parça pişmanlıkla sırıttı.

“Ne düşündüğüm o kadar belli oluyor muydu?” diye sordu.

Halt başını sallayıp, “Öyle düşünmesen, bir Skandiyalı ol-

mazdın,” diye yanıt verdi.

Bayrak ve flamalarla süslü bir iskele, nehrin içine doğru çıkıntı

yapıyordu. Büyük bir kalabalık, orada durmuş, onları beklemekteydi.

Kurt gemisi görünür görünmez, borular öttürülüp tezahüratlara

başlanmıştı.

“Bu bir ilk,” dedi Erak, kibarca. Halt’un yüzüne bir tebessüm

yerleşti.

“Ve bir ilk daha,” dedi Orman Muhafızı. İhtiyatlı bir biçimde

iskelenin biraz gerisinde bekleyen, etrafı şık şövalyelerle ve

hanımefendilerle çevrili, uzun boylu, sakallı şekli işaret ederek. “Bu

Kral’m ta kendisi, seni karşılamaya bizzat gelmiş, Erak,” dedi.

“Muhtemelen kızını karşılamaya gelmiştir,” diye yanıt verdi

Skandiyalı. Ama Halt’a kalırsa, Yüce Kont halinden oldukça

memnun görünüyordu.

Evanlyn de artık uzun boylu adamı görmüştü ve geminin

pruvasından heyecanla el sallıyordu. Kızın görüş alanına girmesiyle

birlikte, kıyıdaki tezahüratlar da ikiye katlanmıştı. Bir krala yakışır

şekilde sakin sakin geride beklemek yerine neredeyse koşar

adımlarla iskelenin ucuna doğru yürüyen Duncan, yolun başını

çekiyordu.

- 323 -

JOHN FLANAGAN

“Kürekler!” diye seslendi Erak. Kurt gemisi düzgün bir şekilde

iskeleye yanaşırken, uçlarından su damlayan kürekleri de yukarı

kalktı.

Skandiyalı tayfalar halatları kıyıdakilere uzatırken, iki taraf da

birbirlerini

büyük bir ilgiyle izliyordu. Araluenliler ile

Skandiyalılar, ellerinde silah olmaksızın ilk defa yüz yüze ge -

liyorlardı. Evanlyn geminin ortasındaki iskeleye doğru hızla

yürürken, yüzü mutluluktan ışıl ışıl olan Will, kurt gemisinin

küpeştesine sıçradı. Liman görevlileri gemiyi iskeleye bağlarken,

kalpleri kelimelere dökemeyecekleri duygularla dolu olan Evanlyn

ile babası, karşılıklı gülümsemekle yetiniyordu. Örgü korkuluklar

gıcırdadı ve gemi iskeleye paralel bir şekilde durdu. Otuz iki dişini

göstererek gülümseyen Svengal, geminin parmaklığına bağlı duran

çıkış iskelesini açtı ve babasının kollarına koşan Evanlyn, başını

sakallı adamın göğsüne gömdü.

“Baba!” diye bir çığlık attı; boğazında biriken hıçkırıklarla,

yüzünü kralın sert gömleğine bastırınca, sesi iyice boğuk çıkmıştı.

“Cassie!” diye mırıldandı kral -bebekliğinden bu yana kızına bu

isimle hitap ederdi- ve tezahüratlar şiddetlendi. Duncan, sevilen bir

kraldı ve halkı, kızı kayıpken onun ne büyük acılar çektiğinin

bilincindeydi. Skandiyalılar bile bu sahne karşısında sırıtıyordu. Her

ne kadar bıçkın birer korsan olsalar da, duygusal bir yanları vardı ve

aile bağları onlar için önemliydi.

Yalnızca Halt, tüm bu sevinç gösterileriyle kutlamaların kıyı -

sında duruyordu. Yüzüne acı ve kederden bir maske geçirilmiş

gibiydi. Diğerleri iskeleye doğru hızla koşarken, geminin arka ta -

rafında, dümen küreğinin yamnda dikkat çekmeden bekliyordu.

- 324 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

Duncan ile Evanlyn, ya da babasının hitap ettiği adıyla Cas-

sandra,

etraflarmdakilere

aldırmadan

kucaklaşmaya

devam

ediyorlardı. Kalabalığı tarayan Will’in dikkatini, Kral’ın arkasındaki

saflarda duran iriyarı bir adam çekti. Orta yaşlı adam, heyecanla el

sallayarak ona sesleniyordu.

“Will! Evine hoş geldin oğlum! Eve hoş geldin!”

Will bir an şaşırsa da hemen sonra Baron Arald’ı tanıdı. Yıllardır

katı ve otoriter biri olarak tanıdığı adam, oracıkta durmuş, küçük bir

çocuk gibi el sallayıp çığlık atıyordu şimdi. Will, iskeleyi geçip iyi

dileklerde bulunan kalabalığı yararak Baron’un yanma geldi. Resmi

bir selam verecekti ki elinden yakalayan Baron, onu heyecanla

sarsmaya başladı.

“Boş ver selamı canım! Eve hoş geldin, evlat! İyi iş çıkardın!

Çok iyi iş! Tanrım, seni bir daha göremeyeceğimizi sanmıştım! Öyle

değil mi, Rodney?”

Son sözlerini hemen yanındaki zincir zırhlara bürünmüş olan

şövalyeye dönerek söylemişti. Will, Redmont Şatosu’ndaki Savaş

Okulu’nun başı olan Sör Rodney’yi tanıdı. Adamın kurt gemisinin

güvertesinde bulunan yüzleri tedirginlikle taradığını fark etti.

“Evet, evet lordum,” diye telaşla onayladı Rodney. Ardından

Will’in diğer kolunu yakalayarak hızlı hızlı konuştu, “Will,

Horace’ın da seninle olduğunu sanıyordum. Sakın ona bir şey oldu

deme bana.”

Şaşıran Will, Horace’ın Skandiyalı tayfalarla el sıkışarak kıyıya

çıkmadan önce dostlarıyla vedalaştığı noktaya bir göz attı.

“İşte, şuradaki o.” Sör Rodney’e Horace’ı işaret etti ve şaşkın-

lıktan küçük dilini yutan şövalyenin çığlıklarını keyifle dinledi.

- 325 -

JOHN FLANAGAN

“Tanrım! Dev gibi bir şey olmuş!” diye soludu adam. Akıl

hocasının varlığını fark eden Horace, seri adımlarla kalabalığı yarıp

hazırola geçti ve yumruğunu göğsünün sağ tarafına vurup selam

verdi.

“Çırak Horace rapor vermeye hazırdır, Savaş Ustası. Görevime

dönmek için izin istiyorum efendim,” dedi.

Hazırola geçen Rodney, onun selamını aldı.

“İzin verilmiştir, çırak.”

Formaliteler bitince, kas yumağı çocuğa sertçe sarılıp, çığlıklar

eşliğinde pek de saygın olmayan birkaç dans hareketi yaptı Rodney.

“Bizleri ne kadar gururlandırdın, evlat! Sen ne zaman bıı kadar

uzadın be?”

Bir kez daha tezahürata başlayan kalabalığın sesi, bir anda

kesilmişti. Will, bunun nedenini anlamak için başım çevirdi. Erak

Yıldızkovalayan, Skandiyalılar’m Yüce Kont’u, kıyıya çıkıyordu.

En önde bulunan Araluenliler, içgüdüsel olarak birkaç adım geri

çekilmişti. Eski alışkanlıklardan kurtulmak, o kadar da kolay

değildi. Arkadaşının onurunun kırılmasını istemeyen Will, hemen

öne çıktı. Ancak kalabalığın içinden birileri, kontun elini ondan

hızlı tutmuştu. Skandiyalı mevkidaşmı selamlamak üzere öne çıkan

Araluen Kralı Duncan, dostane bir tavırla elini uzattı.

“Araluen’e hoş geldiniz, Yüce Kont,” dedi. “Ve kızımı gii venl i

bir şekilde evine getirdiğiniz için teşekkür ederim.” Böy- lece iki

lider, el sıkıştı.

Bunun üzerine tezahürat, bu kez Erak ve adamları için, yeniden

başladı. Skandiyalılar, memnun memnun etraflarına ba

SKANDİYA’YI KURTARMAK

kınıyordu. Bu durum, diye düşündü Will, önümüzdeki yıllarda

buralara baskın yapmalarını zorlaştıracaktır. Tezahüratın bir süre

devam etmesine izin veren Duncan, sessizliği sağlamak için elini

kaldırdı. Limandaki yüzleri inceledi. Ardından, aradığını

bulamayınca, bakışlarını kurt gemisine çevirdi.

“Halt,” dedi usulca, her zamanki gibi pelerinine sarınmış, devasa

dümen küreğinin yanında durmakta olan Orman Muhafızı’nı fark

ederek. Kral elini kaldırarak limanı işaret etti.

“Karaya çık, Halt. Burası senin evin.”

Ama kederinin yüzüne yansımasına engel olamayan Halt,

yerinden kımıldamıyordu. Konuşmaya başladığında sesi titre- diyse

de kendini toplayıp yeniden söze başladı.

“Ma... majesteleri, sürgünümün bitmesine henüz üç hafta var,”

dedi sonunda.

Kalabalıktan hafif bir uğultu yükseldi. Kendini kontrol ede meyen

Will, şaşkınlıkla tepki verdi.

“Sürgün mü? Sen sürgün mü edildin?” dedi inanmaz bir ifadeyle.

Kral’a bir göz attı. Araluen ve insanlarının sadık bir hizmetkârı olan

Halt’un sürgün edilmiş olması imkânsızdı.

“Neden?” dedi. Sözleri havada asılı kalmış gibiydi. Duncan,

bunun önemli bir mesele olmadığını göstermek istercesine başını iki

yana salladı.

“Dikkatsizce sarf edilmiş olan birkaç kelime, hepsi bu. Sarhoştu

ve söylediği şeyleri hepimiz çoktan unuttuk. Onu affediyorum, Tanrı

aşkına karaya çık artık dostum.”

Ama Halt yerinden kıpırdamıyordu. “Majesteleri, beni bundan

daha mutlu edecek bir şey bulunamaz. Ama kanunlar uy-

- 327 -

JOHN FLANAGAN

gulanmalı,” dedi alçak sesle. Ve o an, bir başka ses söze karıştı.

Kral’ın Teşrifatçısı Lord Anthony idi konuşan.

“Halt haklı, Majesteleri,” dedi. Anthony, iyi bir adamdı ama iş

kanunların uygulanmasına gelince, kılı kırk yarıyordu. “Ne de olsa,

babanızın gezgin bir dansçıyla yaşamış olduğu maceradan

doğduğunuzu iddia etmişti.”

Kalabalıktan dehşetli bir uğultu yükseldi.

Hafifçe gülümseyen Duncan, istemeye istemeye araya girdi.

“Hatırlattığın için teşekkürler, Anthony.”

Birden kontrolsüz bir kahkaha sesi duyuldu ve Prenses Cas-

sandra, kraliyet ailesine hiç de yakışmayan bir tavırla kamı nı tutarak

ikibüklüm oldu. Bir anda tüm bakışların çevrildiği prenses, birkaç

saniye sonra nihayet konuşabilecek kadar toparlanmıştı.

“Çok özür dilerim. Ama babaannemi tanımış olsaydınız eğer,

dedemin neden baştan çıkarıldığım anlardınız! Babaannemin yüzü de

en az ruhu kadar çirkindi!”

Kral, “Cassie!” diye bağırdı, ayıplayan bir ses tonuyla. Ancak

prenses, kamını tuta tuta gülmeye devam ediyordu. Bunun üzerine

Kral, dudaklarına kadar gelen tebessümü engelleyeme di. Birden

Lord Anthony’nin ayıplayan bakışlarını fark ederek kendini topladı

ve sakinleşinceye kadar kızını dürttü. Ne yazık ki prensesin

kahkahası etrafa da yayılmıştı, kalabalığın kendine gelmesi birkaç

dakika sürdü. Tüm bunlar olurken, Halt da kurt gemisinin

güvertesinde beklemeye devam ediyordu.

Teşrifatçısına dönen Duncan, en uzlaşmacı ses tonunu kullanarak

sordu. “Halt’un cezasının son üç haftasını affetmek yetkim dâhilinde

olsa gerek, ne dersin Anthony?”

- 328 -

SKANDİYA'YI KURTARMAK

Ancak yüzünü buruşturan Anthony, başını iki yana sallamaya

başlamıştı. “Bu, yasaya aykırı olur, Majesteleri. Kanunların

yorumlanması açısından talihsiz bir emsal oluşturabilir.”

“Kral Duncan!” diye gürledi Erak ve tüm kalabalığın dikkatini

bir anda üstüne çekti. Niyetlendiğinden biraz daha gür sesle

konuştuğunu fark etti. Bu tür resmi ilişkilerin usulünü yeni yeni

öğreniyordu. Biraz alçalttığı sesiyle devam etti.

“Belki de bu affı sizden ben talep edebilirim. Ülkelerimiz

arasında imzalanacak anlaşma adına bir iyi niyet gösterisi olur, ne

dersiniz?”

“İyi fikir!” diye mırıldandı Duncan. Sonra hızla Lord Anthony’e

dönüp, “Eee?” diye sordu. Teşrifatçı, düşünceli bir tavırla

dudaklarını büzdü. Kral’ın isteklerine karşı çıkmaktan hiç

hoşlanmıyordu Anthony. Yalnızca görevini yapmaya ve kanunları

uygulamaya çalışıyordu. Nihayet yasal bir boşluk yakalamıştı ve

memnuniyetle sarıldı o boşluğa.

“Bu tür bir talep, örnek teşkil etmeyecektir, Majesteleri,” dedi.

“Ne de olsa, özel bir neden söz konusu.”

“Öyle olsun o zaman!” dedi Duncan, hızla. Kurt gemisinde

beklemekte olan Halt’a döndü. “Pekâlâ, Halt, affedildin işte. Tanrı

aşkına karaya çık da bunu kutlayalım!”

Gözü yaşlı Halt, on bir ay ve beş günlük sürgünün ardından

Araluen toprağına adımını attı. Kalabalığın yenilenen tezahüratları

altında karaya çıktığı sırada, grili-yeşilli pelerin giymiş bir başka

adam öne çıktı ve Halt’un eline bir şey sıkıştırdı.

“Buna yeniden ihtiyacın olabilir,” dedi Orman Muhafızı

Birlikleri’nin Komutanı Crowley.

- 329 -

JOHN FLANAGAN

Eline bakan Halt, ucunda gümüş meşe yaprağı amblemi bulunan

ince bir zincirle karşılaştı.

Ve o an, gerçekten eve döndüğünü fark etti.

~ 330 ~

ill, bir şeyler döndüğünün farkındaydı. İlk kutlamala-

w

V V rın ve Erak ile tayfasının, sonraki baharda topraklarına Araluen

okçu kuvvetinin yerleştirilmesine dair idari detaylarla Skandiya’ya

doğru yelken açmasının ardından Kral Duncan Halt, Crowley, Baron

Arald ve Sör Rodney’nin de dâhil olduğu danışmanlarıyla birçok kez

toplanmıştı.

Will ile Horace, bu süre zarfında başıboş kalmalarına rağmen,

selam verip yanlarına oturanlar hiç eksik olmuyordu. İki arkadaşın

Skandiya’da geçirdikleri zamanla Temuçiler’e karşı verdikleri amansız

savaşa dair hikâyelerini hayran hayran dinliyorlardı. Ama bir süre

sonra bu kadar dalkavukluktan bile sıkılıyordu insan.

Meşe Yaprağı Şövalyesi olarak maceraları sona eren Horace, çırak

savaşçıların giydiği sade beyaz tuniğe dönüş yapmıştı.

Evanlyn de elbette Prenses Cassandra olmuştu artık. Kraliyet

ailesinin Araluen Şatosu’nun kulelerinden birindeki dairelerinden

birine götürülmüştü ve Will kızı her gördüğünde, etrafı hizmetindeki

şövalyeler ve hanımefendilerle çevrili olu-

- 331 -

JOHN FLANAGAN

yordu. Will ayrıca, kusursuz kıyafetleri ve etrafını sarmalayan genç

asilzade ve hanımefendilere karşı teklifsizce tavırlarıyla kızın ne ho ş

bir genç kadın olduğunu da fark etmişti.

Will, bir ordu çavuşu ile çiftçi karısının çocuğuydu. Nice

maceralar yaşayıp tehlikeler atlattıkları yol arkadaşının aslında

krallığın en soylu kadını olduğunu kabullendiğinde, aralarındaki

mesafenin daha da açılmakta olduğunu üzülerek fark etti. Cassandra

ile konuşma fırsatı yakaladığı nadir anlarda acemileşip

yapmacıklaşıyordu. Kızın huzurunda dili tutuluyor ve basmakalıp

laflar mırıldanarak onun konuşma çabalarını boşa çıkarıyordu.

Bu tepkisi, Cassandra’yı kızdırıp çileden çıkarıyordu. Kızcağız,

arkadaşlıklarını eski haline getirmek için içtenlikle çaba harcıyordu.

Bununla birlikte, henüz ona doğal gelen ve asla sorgulamadığı bu

görkemli kraliyet ışıklarının Will’i ondan uzaklaştırmaktan başka bir

işe yaramadığını kavrayamayacak kadar toydu.

“Benim aynı kişi olduğumu görmüyor mu ki?” diye hiddetle

sordu aynasına. Aslında kızgın değildi. Hayatı aylar boyunca

tehlikede olan ve korunmak için genç yol arkadaşının anlayış ve

cesaretine güvenen Evanlyn, ürkek bir kızdı. Sıkıntılı günlerin

ardından bir kurtarıcıya dönüşmüş ve kafası karışık, ürkek oğlanı

sağlığına kavuşturmuştu.

Cassandra ise, Will’in erişemeyeceği kadar soylu, iyi eğitimli,

güzel bir prensesti. Will’in aklına, onun bir gün babasının yerine

geçerek ülkeye hükmedeceği gelmişti. Kızın karakteri değil, konumu

değişmişti. Ancak her ikisi de böylesine bir sosyal uçurumun

üstesinden gelemeyecek kadar genç ve tecrübesizdi.

~ 332 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

İşin tuhaf yanı, prenses, Horace ile de yakınlaştığını hisse-

diyordu. Savaşçı çıraklığının diğer adı olan formalitelere ve

Redmont Şatosu’ndaki saray hayatının protokollerine alışkın olan

Horace, Cassandra’nın unvanı karşısında telaş etmiyordu. Kıza

daima saygılı davranıyordu ama zaten hep öyleydi. Horace’m her

şeyi basite indirgeyen hayat felsefesi, olayları olduğu gibi

kabullenmeyi de beraberinde getiriyordu. Evanlyn onun arkadaşıydı.

Adı artık Prenses Cassandra olsa da. Kıza karşı tavrında ve hitap

şeklinde birtakım değişiklikler yapması bekleniyordu belki ama bu

tür formaliteler, zaten eğitiminin bir parçasıydı.

Cassandra, nihayet Will’in ondan giderek uzaklaştığını anlat-

tığında, Horace, sabırlı olmasını tavsiye etmekle yetinmişti.

“Olayların işleyişine alışacaktır,” demişti kıza. “Ne de olsa bir

Orman Muhafızı işte, onların tarzı biraz... farklıdır. Alışması için

zaman tanı.”

Böylece Cassandra beklemeye başladı. Ama Horace’m Orman

Muhafızları hakkında yaptığı yorum aklından çıkmadı ve bu konuda

bir adım atmak konusunda kararlıydı.

Ve çok yakın bir gelecekte, eline mükemmel bir fırsat geçeceğini

biliyordu.

MB ------------------- is-

Duncan, biricik kızının güvenle eve dönüşünü kutlamak üzere

resmi bir ziyafet verdi. Krallık’ı oluşturan elli baronun tama mı

yemeğe davet edilmişti. Çok büyük bir ziyafet olacaktı.

Davetlilerin toplanması, tam bir ay sürdü. Araluen Şatosu’ndaki

muazzam yemek salonunda, Duncan’ın yirmi yıl

~ 333 -

JOHN FLANAGAN

önceki taç giyme töreninden bu yana böylesine eşsiz bir gece

yaşanmamıştı.

Yemeklerin yenmesi, saatler sürmüştü. Hizmetkârlar, ellerinde

damağa olduğu kadar göze de hitap eden kızarmış et, devasa börek,

dumanı tüten taze sebze ve şekerleme tabaklarıyla ortalıkta

koşuşturuyordu. Krallığın en iyi aşçılarından biri olan, Redmont

Şatosu’nun başaşçısı Chubb Usta, geceye nezaret etmek üzere

başkente gelmişti. Soylularla hanımlarının, mutfak görevlilerinin bir

haftadan beri hazırlamakla meşgul oldukları yemekleri midelerine

indirmelerini izlerken mutfağın kapısında dikiliyor, kepçesini

uzanabildiği noktalardaki şaşkın garson ya da mutfak görevlilerinin

kafasına geçiriveriyordu.

“Fena değil, hiç fena değil,” diye mırıldandı kendi kendine. Ve

“Genç Orman Muhafızı Will” adını verdiği özel yemeği servis

etmesi için bir hizmetkârı görevlendirdi.

Nihayet sona eren ziyafetin ardından, eğlence başlamak üzereydi

artık. Kralın arpçısı, endişeyle aletin tellerini akort ediyordu. Tıka

basa dolu yemek salonunun ısısı, tellerin dengesiz bir şekilde

gerilmesine neden olmuştu. Adam, prensesini ölümün pençesinden

kurtaran üç değerli kahramana ithafen yazmış olduğu gazelin

sözlerini aklından geçiriyordu. “Halt” kelimesi ile daha iyi bir kafiye

yaratmış olmayı dilerdi aslında. Şu ana kadar bulabildiği en hoş

uyak, “yeşildir ayağının altındaki ot”tu ki, doğal olarak efsanevi

Orman Muhafızı’nın değerini ortaya koyamayan bir şiir çıkıyordu

ortaya.

Arp sanatçısı sahneye çağrılmadan önce, Kral Duncan kalabalığa

hitap etmek üzere sandalyesinden kalktı. Uyanık Lord Anthony, her

zamanki gibi yanındaydı ve hükümdarının işa

- 334 ~

SKANDİYA’YI KURTARMAK

reti üzerine, çelik uçlu asasını yemek salonunun döşemelerine vurdu.

“Kral adına sessizlik!” diye gürledi ve kocaman salondaki

konuşmalar ve gülüşmeler bıçakla kesilmiş gibi duruverdi. Tüm

gözler, beklenti içinde baş masaya çevrildi.

“Lordlarım ve leydilerim,” diye başladı Duncan. Gür sesi,

zorlanmadan salonun dört bir yanma ulaşarak. “Bu ziyafeti vermiş

olmaktan dolayı büyük bir memnuniyet içindeyim. Öncelikle,

kızımın, Prenses Cassandra’nın güvenli bir şekilde aramıza dönmüş

olmasını kutluyoruz. Beni akıl almaz derecede mutlu kılan

kavuşmamızı.”

Salon, “Evet! Evet!” çığlıkları ve hevesli alkışlarla çınladı.

“Bu geceki diğer memnuniyetim ise, kızıma güvenli bir şekilde

kavuşmamı sağlayan dostlarımı ödüllendirme fırsatını bulmuş

olmamdan kaynaklanıyor.”

Davetliler, daha da coşkuyla alkışladılar. Dinleyiciler,

Cassandra’nın babasının yanma dönmesine çok sevinmişti. Ama

akşamın esas olayının, kızı geri getiren üç yol arkadaşını

ödüllendirmek olduğunu hepsi biliyordu.

“İlk olarak,” dedi Duncan, “Orman Muhafızı Halt öne çıkabilir

mi lütfen?”

Bu sefer grili-yeşilli pelerinine sarınmadan yemeğe katılan ince

yapılı Halt, Kral’m önüne geldi. Arka tarafta oturmakta olan birçok

davetli, Halt’u görebilmek için ayaklanmıştı. Halt’un şöhreti tüm

Krallık’a yayılmıştı ama salondakilerin çok azı onu claha önce

bizzat görmüştü. Bu, büyük ölçüde Orman Muhafızlan’mn

mahremiyeti tercih etmelerinden kaynaklanıyordu elbette. Efsanevi

Orman Muhafızı’nın çelimsiz görünümü

JOHN FLANAGAN

karşısında, davetliler şaşkına dönmüştü. Çoğu, zihninde iki metreye

yaklaşan boyuyla haşmetli bir bir silahşor hayal etmişti.

Halt, Kral’m önünde başını eğdi. Duncan, kendini Orman

Muhafızı’nın kabarık, şekilsiz saçlarını incelerken buldu. Saç ların

ziyafetten dolayı tarandığı belli oluyordu ama Duncan yine de

dudaklarına oturan tebessüme engel olamadı. Etrafı hizmetkârlar,

uşaklar ve hepsinden önce, yetenekli berberlerle çevrili halde, bir ayı

aşkın süredir Araluen Şatosu’nda yaşamasına rağmen, Halt’un

saçlarını saks bıçağıyla kesmeyi tercih ettiği ortadaydı. Kalabalığın

onu beklediğini fark eden Duncan, düşüncelerini toplayarak devam

etti.

“Halt, Orman Muhafızı Birlikleri’ne yeniden dâhil edilmesinin

kendisi için yeterince büyük bir ödül olduğunu ifade etti,” dedi

Duncan. Bunun üzerine salon, bir kez daha şaşkınlık mırıltılarıyla

kaplandı.

“Kimbilir kaçıncı kez, en sadık adamlarımdan biri olan Halt’a

yine borçlandım ve bu konuda onun isteklerine boyun eğeceğim.

Halt, sana çok şey borçluyum. Yaptıklarını asla unutmayacağım.”

Bu sözlerin üzerine başını bir kez daha eğen Halt, salon-

dakilerin çoğu ortadan kaybolduğunu bile anlayamadan, hızla

sandalyesine döndü.

“Sıradaki,” dedi Duncan, sohbet uğultularını susturmak üzere

sesini yükselterek, “Savaşçı çırağı Horace öne çıkabilir mi lütfen?”

Will, tedirgin bir ifadeyle sandalyesinden kalkıp Kral’m yanına

doğru ilerlemeye başlayan Horace’ın sırtına bir şaplak attı.

Kalabalık, oğlanı bekliyordu.

- 336 -

SKANDİYA’YI KURTARMAK

“Horace,” diye söze başladı Duncan. Suratı asıktı ama gözlerinin

içi gülüyordu. “Galya ülkesi boyunca tam teçhizatı ı bir şövalye

kılığında dolaşmış olduğunu duyduk...” Önündeki masada bulunan

kâğıt parçasına bakıyormuş gibi yaptı ve ekledi, “Chevalier de Feuille

du Chêne - Meşe Yaprağı Şövalyesi.” Horace, endişeyle yutkundu.

Maceralarına dair hikâyelerinin ortalıkta anlatılacağını elbette ki

biliyordu. Ama şövalye numarası yapmış olduğu gerçeğinin

görmezden gelineceğini umut etmişti.

“Majesteleri, özür dilerim... bunun gerekli olduğunu dü-

şünmüştüm ve...”

Duncan’ın, soğukkanlı bir ifadeyle onu süzdüğünü fark etti.

Birden Kral’m sözünü keserek, önemli bir görgü kuralını çiğnediği

gerçeğini kavradı. Geç de olsa sustu ve Kral sözlerine devam

ederken, yeniden hazırola geçti.

“Bildiğin gibi, bir çırağın bu tür bir sembol taşıması ya da

şövalye numarası yapması, oldukça sıradışı bir durum. Bizim de

bunu düzeltmemiz gerekiyor.” Duncan, sözlerine ara verdi.

Horace tam, “Evet, efendim,” diyecekti ki aklına Kral’ın sözünü

yeniden keseceği geldi ve ses çıkarmadı.

Duncan, konuşmasına devam etti. “Baron’un, Savaş Usta’n ve

Orman Muhafızı Halt ile görüştüm ve hepimiz, unvanını yasal bir

hale getirmek konusunda hemfikir olduk.”

Horace, bunun ne anlama geldiğinden emin değildi ama kulağa

hiç de iyi bir şeymiş gibi gelmiyordu. Duncan eliyle işaret edince,

salonun gerisinden yaklaşan ağır ayak sesleri duyuldu. Göz ucuyla

bakan Horace, bir elinde kılıç, diğerinde de kalkan taşıyan Savaş

Ustası Rodncy’nin gelip önünde durduğunu fark

- 337 -

JOHN FLANAGAN

etti. Afallamış bir halde kalkanın üstündeki sembole bir göz attı.

Beyaz bir zemin üstüne yeşil bir meşe yaprağı çizilmişti.

Kürsüsünden inip kılıcı alarak hafifçe onun omzuna dokunduran

Duncan’ı dehşet içinde izledi.

“Diz çök,” diye fısıldadı Rodney ve Horace, ona söyleneni yaptı.

Kelimeler, kulaklarında çınlıyordu artık.

“Ayağa kalk, Meşe Yaprağı Şövalyesi Sör Horace ve Araluen

Kraliyet Muhafızları arasındaki yerini al.”

Salonda büyük bir uğultu koptu. Bir çırağın ikinci yılında şövalye

ilan edilmesi ve hemen ardından da Kraliyet Muhafızları Birliği’ne -

yani Araluen Şatosu’nda konuşlanan elit kuvvetlere- atanması,

görülmemiş bir olaydı. Lordlar ve leydiler, sevinçten çılgına

dönmüştü.

“Doğrul,” diye fısıldadı Rodney ve yüzüne kocaman bir tebessüm

yayılmaya başlayan Horace, ayağa kalkarak Kral’in elindeki kılıcı

kavradı.

“İyi iş çıkardın, Horace,” dedi Kral usulca. “Bunu hak ettin.”

Yeni şövalyesinin elini sıkarak, çocuğa artık sandalyesine

dönebileceğini işaret etti. Etrafındaki yüzleri şaşkınlıktan bulanık

görmeye başlayan Horace, emri yerine getirdi. Tek gördüğü, onu

tebrik etmek için sırtına bir tane patlatan Will’in pişmiş kelle gibi

sırıtmasıydı. Salondaki gürültü azaldı ve Kral’in sesi, tekrar

kulaklarda çınladı.

“Orman Muhafızı çırağı Will öne çıkabilir mi lütfen?”

Will, bunu beklemesine rağmen hazırlıksız yakalanmış tı.

Sandalyesinden hızla kalkıp tökezledi ve dengesini ancak Kral’ın

önüne geldiğinde bulabildi.

- 338 -

SKANDÎYA’YI KURTARMAK

“Will, Orman Muhafızları’nm kendi âdetleri ve kuralları var.

Ustan Halt ve Birlik Komutanın ile görüştüm. Eğitimini sona erdirip

seni tam teçhizatlı bir Orman Muhafızı ilan etmek, korkarım ki

yetkimin dışında kalıyor. Halt ile Crowley, eğitim ve değerlendirme

sürecini tamamlaman konusunda ısrar ediyor.”

Tedirginlikle yutkunan Will, başını salladı. Bu kadarını zaten

biliyordu. Mesleği hakkında daha öğrenmesi gereken birçok şey,

geliştirmesi gereken birçok temel beceri bulunuyordu. Horace’ın

doğal yeteneği, Kral’ın çocuğun eğitimini sonlan- dırması için

yeterliydi. Ama Will, bu durumun onun için asla geçerli

olamayacağının farkındaydı.

“Ancak,” diye devam etti Duncan, “şunu önerebilirim. Seni

Kraliyet Keşif Kolları’na teğmen olarak atamak, yetkim dâhilinde

bulunuyor. Ustaların, bu tür bir atama için yeterli donanıma

kesinlikle sahip olduğun konusunda hemfikirler ve istemen halinde

seni çıraklıktan azat etmeye hazırlar.”

Davetlilerden toplu bir şaşkınlık uğultusu yükseldi. Will’in nutku

tutulmuştu. Kraliyet Keşif Kolları, Krallık sınırları içinde okçu

yetiştirmek ve savaşta ordunun önünden giderek keşif yapmak gibi

sorumlulukları bulunan, seçkin bir hafif süvari gücüydü. Keşif Kolu

subay ve askerleri, genellikle soylu sınıfından kişiler olurdu. Bu tür

bir atama şövalyeliğe eşdeğerdi.

Üç yıl daha devam etmesi gereken zorlu antrenman ve kı-

sıtlamalara kıyasla şeref, itibar, kıdem ve tanınma demekti.

Ama...

Kalbinin derinliklerinde Will, bu işin ona göre olmadığının

bilincindeydi. Çekici bir öneri olduğu kesindi. Ama yemyeşil

~ 339 -

JOHN FLANAGAN

ormanları, Çekici, Halt ve Abelard ile geçirdiği günleri, öğ-

rendiklerini mükemmelleştirmenin insana verdiği o özgürlük hissini

ve daima olayların kalbinde yer almanın çekiciliğini geçirdi

aklından. Orman Muhafızları’nın hayatları bu şekilde geçiyordu.

Araluen Şatosu’ndaki hayatın protokolleri ve görgü kuralları,

resmiyeti ve kısıtlamalarıyla kıyasladığında, birkaç yıl içinde ikinci

defa olmak üzere, ne istediğini biliyordu Will.

Bir işaret arayarak dönüp Halt’a baktı. Ancak ustası, tıpkı biraz

ötesindeki Crowley gibi, başını önüne eğmiş oturuyordu. Salonun

beklenti dolu sessizliği karşısında garip bir şekilde yüksek çıkan

sesiyle, cevap verdi.

“Beni onurlandırdınız, Majesteleri. Ancak benim dileğim,

çıraklık eğitimime devam etmektir.”

Salondaki şaşkınlık dolu mırıltılar, artık bir heyecan kasırgasına

dönüşmüştü. Orman Muhafızları, herkesin kabullendiği üzere, garip

insanlardı. Salondaki birçok davetli, Will’in tercihinin nedenini

anlayamıyordu. Ancak Duncan, onlardan biri değildi. Omzundan

yakaladığı Will’e usulca fısıldadı.

“Ne olursa olsun, bence akıllıca bir seçim yaptın, Will. Ve bu

aslında çok gizli bir bilgi ama ustaların, senin gelmiş geçmiş en iyi

Orman Muhafızları’ndan biri olacağını söylüyor.”

Will’in gözleri, faltaşı gibi açıldı. Bu, onun için yeterince büyük

bir ödüldü zaten. Başını iki yana salladı.

“Halt kadar olamam herhalde ama değil mi Majesteleri?”

Kral, gülümsedi. “Kimsenin o kadar iyi olabileceğini sanmam, ne

dersin?”

Ve elini omzundan çekmeden çocuğu, Crowley ile Halt’un

~ 340 ~

SKANDİYA'YI KURTARMAK

sıcak bir şekilde gülümseyip, aralarında onun için açtıkları yere

doğru döndürdü. Will otururken, kibar ama düzensiz bir alkış koptu.

Orman Muhafızları’nın tavırlarını kimse anlaya- mıyordu ne de olsa.

Kızının oturduğu tarafa doğru dönerken, Duncan’m kalbi bir

parça kederle doluydu. “Denedim,” diyecekti ama Cassandra salonu

çoktan terk etmişti bile. m» ------------

İki gün sonra, Will ile Halt, Redmont Şatosu yakınlarındaki

kulübelerine gitmek üzere Araluen Şatosu’ndan ayrılıyordu. Halt,

genç yoldaşına sevgi dolu bakışlar fırlatıyordu. WilPin önemli bir

karar verdiğinin ve zihninin karmakarışık olduğunun bilincindeydi.

Prenses’le ilgili bir mesele olduğundan şüpheleniyordu. Will,

ziyafetten bu yana karannı açıklamak için birkaç kez kızı görmek

istemişti. Ama prenses bir türlü müsait olmuyordu.

Halt, güneybatı yönünde at sürerken, Will’in yalnız kalıp

düşünmek isteyeceğini sezmişti. Gönül işleri hakkında daha fazla

kafa yormasın diye, eve gittiklerinde onu bir dizi ağır işe koş ma

kararı aldı.

O sırada devasa şatonun teraslarından birinde duran iki kişi,

kocaman kulelerin arasından atlıların ayrılışım izliyordu. Evanlyn,

elveda dercesine elini kaldırdı. Horace da kolunu kızın omzuna attı.

“O bir Orman Muhafızı,” dedi, çiçeği burnunda şövalye anlayışlı

bir sesle. “Ve bizim gibileri, Orman Muhafızları’m asla anlayamaz.

Dışarıya asla göstermedikleri, kendilerine sakladıkları bir parçalan

var.”

- 341 -

JOHN FLANAGAN

Konuşamayacak durumda olan Evanlyn, başıyla onayladı. Atlıları

perdeleyen sabah sisi bir an için kalınlaşır gibi oldu ve hızla gözlerini

kırpıştıran prenses, gözlerinin buğulanmasına yol açan şeyin dökülen

gözyaşları olduğunu fark etti. Onlar atlıları izlerken nihayet doğan

güneş, Araluen Şatosu’nu altın renkli solgun bir ışığa boğuverdi.

Will, güneye doğru at sürüyordu ve bunun farkında değildi.