SAMANTHA GRACE

AŞKA

KARŞI

KOYMA

“Alçak Adam’ın Yazarından…”

Türkçesi: Burcu Denizci

Aspendos Yayıncılık

Aşka Karşı Koyma

Orijinal Adı: Lady Vivian Defies a Duke

Yazan: Samantha Grace

Çevirmen: Burcu Denizci

Editör: Dilda Eşiyok

Kapak Uygulama: İlknur Muştu

Sayfa Düzenleme: Ceyda Çakıcı Baş

© 2013, Samantha Grace

Tüm hakları Sourcebooks Inc’e aittir.

Nurcihan Kesim Telif Hakları Ajansı aracılığıyla Türkçe Yayım

Hakkı ©Aspendos Yayıncılık ve Eğitim Hizmetleri

Baskı: Mayıs 2014

ISBN: 978-605-5175-55-9

YAYINEVİ SERTİFİKA NO: 26144

Baskı ve Cilt: Güven Mücellit ve Matbaacılık

Mahmutbey Mah. Devekaldırım Cad. Gelincik Sok. Güven İş

Merkezi No: 6 Bağcılar / İSTANBUL

Sertifika No: 11935

Tel: (0212) 445 00 04

Faks: (0212) 445 71 08

Yayımlayan:

ASPENDOS YAYINCILIK ve EĞİTİM HİZMETLERİ

Gürsel Mah. İcabet Sok. No:4/B Gürsel Mahallesi

Kağıthane / İSTANBUL

Tel: (0212)220 61 88

Faks: (0212) 220 63 37

e-posta: editor@aspendosyayinevi.com

26 Ağustos 1818

Sevgili Vivian,

Foxhaven, Lord Ellis ’in Brighthurst Malikânesi ’ni saygılarını sunmak amacıyla ziyaret edeceğini söyledi. Ancak dükün senin hakkında bir şeyler öğrenmek için onu yolladığından şüpheleniyorum. Tetikte ol ve Foxhaven ’ın eline, kısmetine mani olacak bir koz verme.

Ben bu mektubu yazarken faytonumuz hazırlanıyor. Ellis gider gitmez detaylı bir haber yolla. Foxhaven ile bir sonraki görüşmemiz için hazır olmalıyım.

En içten sevgilerimle,

Ash.

Bir

Leydi Vivian Worth, mektubu katladı ve iç geçirdi. Ağabeyi Ash’in dramatik senaryolar yazma konusunda üstüne yoktu. Ortada tehlike yokken felaketi sezerdi. Bir asilin Brighthurst Malikânesi’ni ziyaretini dert etmek için de bir nedeni olmamalıydı. Hem Vivi bir leydi nasıl davranır çok iyi biliyordu. Sonuçta on dokuz yıllık tecrübesi vardı. Yine de, etrafta etkileyecek seyirci yoksa kurallara uymayı aptalca buluyordu.

Ash’in haftalık mektubunu, çıkarıp bir kenara attığı elbisesinin, jüponunun ve korsesinin yanma fırlattı ve nemli çimde koşmaya başladı, açık saçları ardında uçuşuyordu.

Önceki gecenin şiddetli yağmuru kuzen Patrice’in arazisinden geçen pınarı ideal derinliğe ulaştırmıştı. Vivi, konu yüzme olunca asla hayır diyemezdi.

Kıyıya ulaşınca, dizlerini göğsüne çekip, çığlık atarak zıpladı. Bir saniyeliğine havada asılı kaldı. İnişi sesli oldu. Parmak uçları pınarın çakıllı yatağına değdi. Işıltılı dünyaya gözlerini yeni açan bir bebeğin sabırsızlığıyla yüzeye çıkmak için yukarı doğru yüzdü.

Ah, tatlı heyecan. Bu his oturup saçma iğne danteli ile uğraşmaktan çok daha iyiydi.

Boylu boyunca uzandı. Gülümseyerek gökyüzünü kaplayan dağ gibi beyaz bulutlara baktı. Bugün güneş daha parlak, ağaçlar daha yeşil, kuşların cıvıltıları daha ahenkliydi.

Foxhaven’ın on ikinci dükü Lucas Forest, kendisini araştırması için gizli ajan gönderiyor olsa da en sonunda onunla ilgilenmeye başlamıştı.

Vivi hiçbir zaman sabırlı bir insan olmamıştı ve Foxhaven’ı beklemek gerçekten de zor bir süreçti. Yine de evlilik anlaşmalarını imzalamayı ertelediği için ona kızamıyordu. Babasını beklemediği bir anda kaybetmişti ve Vivi böylesi bir kaybın büyüklüğünü anlayabiliyordu. Yedi yaşında yetim kalmıştı ve ağabeyine yük olması çok da uzun sürmemişti.

Ağabeyi ve eski dük arasındaki gizli görüşmeleri öğrenen Foxhaven’ın yaşadığı şoku da anlayabiliyordu. Bu görüşmelerde kendisine de söz hakkı verilmemişti.

Yine de on üç ay boyunca belirsizlik içinde yaşamak yeterince uzun bir işkenceydi. Aralarındaki meseleyi çözmeye ve Bedforshire’ı geride bırakmaya hazırdı.

Ertesi hafta dükün temsilcisi Lord Ellis geldiğinde hiçbir eksiğini bulmaması için elinden geleni yapacaktı. Ağabeyinin Foxhaven’a söz verdiği ne varsa o olacaktı: zarif bir ev sahibesi, hanım hanımcık bir leydi ve boş kafalı bir sersem.

Vivi yüzüstü dönüp akıntıyla beraber yüzdü.

Boş kafalı olduğunu iddia etmek belki de ağabeyinin akılsızlığıydı. Düşünceleri çayırda biten karahindibalar gibiydi ve başkaları dinlemeye hevesli değilken bile düşüncelerini paylaşmak isterdi. Ama bu sefer, ısırmak zorunda kalsa da dilini tutacaktı.

Daha sığa yüzüp ayağa kalktı ve kaygan taşların üzerinde dengesini kaybetmemek için iki yana ellerini iki yana açıp yalpalayarak sudan çıktı. Bir an ewel eve gitse iyi olacaktı. Aşçı, Lord Ellis geldiğinde ikram edilecek yemekler için onayını bekliyordu. Kuzen Patrice soğuk algınlığı yüzünden yatağından çıkamadığı için bu görev Vivi’ye kalmıştı.

Bir centilmenin meşguliyetleri de bir leydininki kadar sıkıcı mıydı? Büyük bir olasılıkla değildi. Okudukları seçkilerde gördüğü kadarıyla daha eğlenceliydi. Mutfağa uğramadan önce belki Sör Thomas Malory’nin Le Morte d’Arthur una1 kısacık bir göz atabilirdi.

Güçlükle yürümeye çalışırken çoktan hayallere dalmıştı. Yakışıklı şövalyeler ve şövalyelerden birinin kendisine hayran olduğu gündüz düşlerinde kendini kaybederdi sık sık. Böylece yalnız günleri daha az... ee, yalnız olurdu.

Bir turnuvaya katılıyor. Sör Launcelot savaş atını tam önünde durdurup kendisini Vivi ’nin şampiyonu ilan ediyor. Vivi saçındaki kırmızı kurdeleyi çekip s öre sunuyor. Cesur şövalyesi gözleri parıldayarak dudaklarını uzatıyor.

“Benim sevgili Leydi Vivian ’ım, hediyenizle beni onurlandırdınız. Zaferimin ödülü olarak bana bir öpücük bahşetmez misiniz? ”

Vivi dudaklarına dokundu. “Peki, benim cesur şövalyem.” Hâlâ genç kız fantezileri ile uğraştığı için kendinden utanarak kahkaha attı. Hayal gücü oldukça kuwetliydi gerçi. Anın içinde öylesine kayboluyordu ki Sör Launcelot’un atının kişnemesini duyduğuna yemin edebilirdi.

Pürüzsüz taşlar oldukça kaygandı. Cup diye suya düştü.

Ayağa kalkmaya çalışırken burnundan soluyan atın sesi ile hayal değil gerçekti başını havaya kaldırdı.

Bir at ve binicisi, ilerideki ağaçların arasından pınann kıyısına doğru yaklaşıyordu.

Vivi kıpırdayamıyordu.

Atı su içmek için başını pınara eğerken adam da sakin bir şekilde oturuyordu. Belli ki Vivi’yi görmemişti. Saklanacak bir yer bulmak için etrafına bakındı ama yakınında ne bir çalılık ne bir ağaç ne de kaya vardı.

Sör Thomas Mallory’nin efsanevi Kral Arthur, Lancelot, Guinevere ve Yuvarlak Masa Şövalyeleri hakkında yazdığı romantik hikâyelerinin derleme eseridir. İlk kez 1485’de basılmıştır, (ç.n.)

Kahretsin!” Centilmenin şaşkın nidası karşıdaki kaya larda yankılandı.

“Ah, başka tarafa bakın. Lütfen, başka tarafa bakın.” Suyun daha derinlerine gitmeye çalıştı ama kombine zonu dizlerinin etrafına dolandı. Öne doğru sendelerken yüzüstü suya düştü, saçları gözlerini kapatmış, öksürüp aksırarak sudan çıktı. Çakıl taşlarına vuran çizmelerin ve sıçrayan suyun sesi kalbini ağzına getirdi. Sendeleyerek ayağa kalktı, görüşünü kapatan saçlarını kaldırdı. Kollarım göğüslerinin üzerinde kavuşturdu.

“Dur!”

Yabancı durdu, dizlerine kadar suyun içindeydi. Koyu kaşları Vivi’nin hayatında görmediği kadar çarpıcı mavi gözlerin üzerine düşmüştü.

“Yardıma ihtiyacınız var sanmıştım.”

Burnundan soluyordu. “Yüzme konusunda yok.”

Bakışlarının yoğunluğu Vivian’ı öfkelendiriyor, ettiği hakareti unutturuyordu. Yavaşça geri geri gitmeye başladı. Su burnunun ucundan damlıyordu ama durdurmak için bir hamle yapıp kendisini teşhir etmeye kalkışmadı.

Eğer bir centilmenin önünde yarı çıplak olduğu duyulursa ... Owen ile olan durumdan bir milyon kez daha feci olurdu. Hele Londra’dan biri öğrenirse bu felaket onu mahvedebilirdi.

Centilmen hâlâ gözlerini üzerinden ayırmamıştı.

“Lütfen, bön bön bakmaya bir son verecek misiniz?”

“Özür dilerim.” Elleri ile gözlerini kapattı, dudakları yu karı doğru kıvrıldı. “Tehlikede olmadığınızı anladığımıza göre belki de sorumu cevaplayabilirsiniz. Su perisi misiniz, yoksa aşırı faal hayal gücümün bir oyunu mu bu?”

Sesi, gülme isteğini bastırıyormuş gibi tınlıyordu. Durumu yeterince ciddiye almıyordu galiba.

“İkincisi. Şimdi gidin.”

Centilmen güldü ama gözlerini kapalı tutmaya devam etti. “Oldukça gerçek görünüyorsunuz. Belki de en yakın çiftliğin sütçü kızısınız. Görevlerinizi yerine getirmek yerine kendinizi boğmaya çalıştığınızı işvereniniz biliyor mu?” “Boğulmuyordum. Ayrıca mülke izinsiz giren, istenmeyen kişilerle konuşacak vaktim de yok.”

Takip edip etmediğini izleyerek yüzmeye devam etti. Gözleri hâlâ kapalı yerinden kıpırdamadan durması hızla atan nabzını bir parça yavaşlattı.

“Başka türü var mı?”

Daha derinlere ulaşarak boynuna kadar suyun içine girdi. “Neyin?”

“Mülke izinsiz girenlerin. İstendikleri olur mu? Anlam olarak mülke izinsiz girmek-”

“Ne anlama geldiğini biliyorum. İyi günler beyefendi.” Tekrar güldü ve gözlerini kapadığı elini indirdi. “Ukalanın tekisin. Adm ne?”

Vivi’nin gözleri büyüdü. Gerçek bir centilmen onu hiç görmemiş gibi davranırdı. Diyelim ki suyun içinde yarı çıplak olduğunu fark etti, ismini öğrenmek istemezdi.

“Önemli biri değilim. Lütfen artık gidin.” ihtiyacı olan son şey, komşu kasabalara utanç verici karı şılaşmalarını yayan bir misafirdi. Dunstable’da adı çıkabilirdi.

Yine.

Ve Ash öfkeden delirebilirdi.

Yine.

Pis pis sırıtarak, “Eğlenceni mahvettim, değil mi?” dedi. “Belki de gitmeden önce bana yardımcı olabilirsin.”

“İstediğiniz her neyse yeteneğim olmadığına eminim.” Aralarındaki mesafeyi daha da açarak geri geri yüzdü. “Yeteneğe gerek yok.”

Adam sudan çıktı, çizmesine asılıp içindeki suyu boşalt tı. “Çizmelerimi daha yeni aldım ve seni kurtarmak için rezil ettim.”

“Kurtarılmaya ihtiyacım yoktu.” Gerçekten de Vivi çok iyi bir yüzücüydü. Neden söylediklerini dinlemiyordu?

“Tabii ki yoktu.” İğneleyici ses tonu Vivian’ı sinirden kudurttu ama karşılık veremeden yabancının muhteşem gözleri tekrar üzerine kilitlendi. “İhtiyacım olan şey Brighthurst Malikânesi’nin nerede olduğu. Yolu biliyor musun?”

“Brighthurst mü?” Bakışları adamın üzerinde gezinirken tüm nefesi bir ıslık sesiyle içinden akıp gitti. Pahalı kesim şarap rengi ceketi tozlanmış, uzun çizmeleri dediği gibi mahvolmuştu ama buralardaki pek çok centilmene göre daha modaya uygun giyindiği kesindi.

Yüce Tanrım, hayır!

Bu centilmen Lord Ellis olamazdı, gelmesine daha birkaç gün vardı. Belki de yanlış duymuştu.

Boğazını temizledi. “Siz ... siz Brighthurst Malikânesi mi dediniz?”

“Demircinin tarifine göre yaklaşmış olmam lazım.”

Tatlı çilek reçeli aşkına! Kont olmalı. Bu kadar erken Brighthurst Malikânesi’nde ne işi var? At arabası nerede?

“Ben, ben bilmiyorum...”

Atma binerken yüzü asıktı. “Leydi Brighthurst’ü tanımadığınızı söylemeyin.”

Tanımadığını söyleyemezdi. Yalan söylememek en iyisiydi.

“Gitmeniz...” Parmağını uzattı. tarafa gidin.”

Bakışları parmağını izledi. “Hangi taraf? Geldiğim yön mü?”

“Evet, bence. Belki.”

“Evet mi belki mi?”

“Şey, bence başka birine sormalısınız.”

Kaşını kaldırdı ve etrafa bakındı. “Başka birine mi sormalıyım? Kime, Tanrı aşkına?”

“Bağışlayın beni, efendim, gerçekten gitmem lazım.” Karşı kıyıya yüzüp taşlı kıyıya tutundu.

“Bir dakika. Bana cevap vermen lazım. Geldiğim tarafa doğru mu gitmeliyim?”

“Iı, evet!” Yüce İsa, en sonunda yalan söylemişti. Hem de bir konta. Vivi’nin kalbi kulaklarında atıyor, karşıdan gelen cevabı duymasını engelliyordu. Gözlerini kırptı. “Pardon?”

“Sıkıntınız için bir şey isteyip istemediğinizi sordum. Birkaç şilin belki?”

“Hayır!” Ulu Tanrım, hayır. Bir de parasını alamazdı. Aşağıya doğru sürüklemeye çalışan akıntıya karşı savaşırken eklemleri ağrımıştı.

Atını suya yaklaştırdı. “Yardıma ihtiyacınız olmadığına emin misiniz? Yine boğulma tehlikesi içindesiniz sanki?”

“Yüzme biliyorum,” dedi kenetlenmiş dişlerinin arasından.

Centilmen alnını ovuşturdu. Bırakıp gitmenin akıllıca olup olmadığına kafa yoruyor gibi görünüyordu.

Vivian yan taraftaki dik bayıra baktı. Biraz çabalaması gerekiyordu ama tepeye ulaşabilirdi. Tabii, centilmen onu bırakırsa. “Endişeniz için teşekkür ederim ama gidebilirsiniz artık.”

Kaşıktan damlayan bala benzeyen bir gülümseme dudaklarına yayıldı. “Çok küstahsınız. Tırmanırken dikkat edin. Kendinize zarar verdiğinizi görmek istemem.”

“Bana bir şey olmaz ama teşekkürler tekrar.”

Başını sallayarak, dizginlerini çekip atını ormana doğru çevirdi.

Çok fazla zamanı yoktu. At ve binicisi gözden kaybolur kaybolmaz, Vivi dirseğini taşa dayayıp bacağını tepeye attı ve yumuşak bir homurtuyla sudan çıktı. Ayaklarını iterek bacaklarına dolanan kombinezonunu tekmeledi ve toprak setin kıyısından sallanan geniş ağaç kökünü tuttu. Tutuna tutuna hızla tepeyi tırmandı, aklı karman çormandı.

Lord Ellis, Brighthurst’e neden bu kadar erken gelmişti? Neden tam da bu anda gelmek zorundaydı? Vivian kendini dünyanın en şanssız insanı addediyordu.

Ayakları toprağımsı bir koku yayan koyu çamurda kaydı. Yanan avuçlarını umursamayarak daha da sıkı tutunup tırmanmaya devam etti.

Tepeye vardığında hızla kıyafetlerinin olduğu yere koştu.

Lord Ellis ondan önce eve varamazdı. Bu olamazdı. Düşünmek, o gelmeden önce ne yapacağını çözmek için zamana ihtiyacı vardı. Batan gemiden farksız olan durumunu kurtarmak için bir yol bulmalıydı. Kuzen Patrice için bir kez daha hayal kırıklığı olmaya dayanamazdı.

Uzaktan birinin kendisine seslendiğini duydu. Hizmetçi siydi.

“Leydi Vivian, buradasınız. Her yerde sizi aradım.” Winifred çayırdan kendisine doğru geliyordu. “Fırtına çıkacak gibi. Eve dönseniz iyi olur.”

Kuwetli rüzgâr çayırdaki otları çılgınca savurdu. Vivi buruş buruş olmuş elbisesini yerden kaptı. “Winnie! Çabuk gel. Çok kötü bir şey oldu.”

Hizmetçisi koşmaya başladı. “Leydim, ne oldu? Yaralandınız mı yoksa?”

“Hayır. Öyle bir şey değil. Giyinmeme yardım et lütfen.” Winnie korsesini ve jüponunu kaptı ama Vivi eliyle itti. “Zamanımız yok. Gerisini odama vardığımızda giydirirsin.”

“Anlamıyorum leydim. Ne oldu?”

Hizmetçisi iç çamaşırlarını omzuna attı, kumaş ıslak bedenine yapışmışken eteklerini çekiştire çekiştire elbiseyi Vivi’nin başından geçiriverdi.

Vivian, başını elbiseden çıkardığında parlak güneşi örten büyük bir bulut gördü. Hava boğucu ve ağırdı. Saldırmak için toplanıyormuş gibi duran ufuktaki gri bulutlar fırtınanın habercisiydi. Çok hızlı hareket ediyorlardı. Tıpkı Lord Ellis gibi Vivi’yi hazırlıksız yakalamışlardı.

Hizmetçisi elbisesini ilikleyemeden, Vivi koluna girip eve doğru sürüklemeye başladı.

“Leydi Vivian, neden böyle davranıyorsunuz?”

“Ah, Winnie. Başım gerçekten belada. Lord Ellis az sonra kapımızı çalacak. Acele etmeliyiz.”

“Lord Ellis mi? Ama gelecek haftaya kadar burada olmayacaktı.” Winnie durdu, kendisini sürükleyen Vivian’ı da durdurdu. Vivi’nin yüzünü yakalayıp gözlerinin içine bakarken kaşını kaldırdı. “Başınızı taşa falan çarpmadınız, değil mi?”

Vivi hizmetçisinin ellerini indirdi. “Aklımı kaybetmedim. Haydi, gidelim.”

Çakan şimşek yere ulaştığında gök gürültüsü altlarındaki zemini titretti.

Hizmetçisi Vivi’nin koluna sarıldı. “Acele etmeliyiz, leydim.”

“Ben de bunu söylemeye çalışıyorum. Lord Ellis beni yüzerken yakaladı, şimdi de Brighthurst’e doğru gidiyor.”

Winnie’nin gözleri kocaman açıldı. “Merhametli Tanrım. Kont sizi kombinezonunuzla yüzerken mi yakaladı? Aman Tanrım. Bu durum korkuncun da ötesinde.”

“Yüreğime su serptiğin söylenemez.” Rüzgâr çayırı kırbaçlayıp Vivi’nin ıslak elbisesini üzerine yapıştırırken kenetledikleri elleriyle eve doğru koştular. Eve girip içeri süzüldükleri sırada yağmurun ilk damlaları toprağa düşmeye başlamıştı.

Vivi titriyordu. Hizmetçisi kolunu omzuna attı. “Yukarı çıkalım, Leydi Vivian. Fena üşüteceksiniz.”

Bu noktada ölüm daha kolay bir çözüm olabilirdi. “Ash beni bu sefer kesin rahibe manastırına yollayacak.”

Winnie sıkıca sarıldı. “O zaman beni de yollamak zorunda kalır. O zavallı Merhamet Rahibelerini tek başınıza mahvetmenize izin veremem.”

Vivi neredeyse kahkaha atacaktı ama bu perişan hâliyle gülmek epey zordu. “Bunu benim için yapar miydin, Win? Belki yanımda olursan o kadar da korkutucu olmaz.” “Puu!” Hizmetçisi eline vurdu. “Bir şekilde halledeceğiz. Ama önce ıslak kıyafetlerinizden kurtulalım.”

Yan yana merdivenlerden çıktılar ve Vivi’nin yatak odasına giden koridoru hızla yürüdüler. Kapı kapanır kapanmaz Vivi ıslak elbisesiyle güreşmeye başladı. Winnie yardım etmek için koşturdu. Kirlisinin yerini kuru ve temizi geçer geçmez Lord Ellis’den bir iz var mı görmek için Vivi soluğu pencerenin kenarında aldı. Çakıl yolda in cin top oynuyordu.

“Aman Tanrım. Yağmur deli gibi yağıyor.”

Kör edici bir şimşek ve ardından gelen gök gürültüsü ile Vivi çığlık atarak geriye zıpladı.

Yağmur kulakları sağır eden şiddetiyle cama vuruyor, kara bulutlar gün ışığını yok ediyordu.

“Bütün pencerelerin önüne mum koymalıyız, herkese söyle.”

“Peki leydim.”

Derinden gelen bir gümbürtü ile pencere çerçeveleri titredi. Kalbi, kaburga kemiklerine vuruyordu. Lord Ellis kandırıldığı için boğazını kesecekti. Tabii, hâlâ hayattaysa.

26 Ağustos 1818

Sevgili Leydi Brighthurst,

Planlarda bir değişiklik olduğunu bildirmek için size yazıyorum.

Lord Ellis, Brighthurst Malikânesi'ne uğrayamayacak. Şans eseri benim planımda da bir değişiklik oldu ve iki gün içinde Leydi Vivian ’ı ziyaret edebileceğim.

Daha önceden haber veremediğim için özür diliyorum ama çok az vaktim var. Umarım varlığım size yük olmaz.

Ayrıca Leydi Vivian’ın Londra ’daki kardeşini de ziyaretim hususunda bilgilendireceğim.

Sevgilerimle,

Foxhaven

İki

Vivi, Lord Ellis’in eli kulağında ziyaretini diğer hizmetçilere haber vermesi için Winnie’yi aşağı yolladı. Bu sırada, dünden beri hasta olan Kuzen Patrice’i kontrol etmek istiyordu.

Patrice’in kapısını çaldı. Yanıt gelmeyince kapıyı hafifçe aralayıp içeri süzüldü ve gözlerinin loş ışığa alışmasını bekledi.

“Girebilir miyim?”

“Vivi,” diye kuzeni hırıldadı, sonra da öylesine şiddetli bir şekilde öksürdü ki Vivi ciğeri dışarı fırlayacak diye korktu.

Su doldurmak için komodine koştu. “Yüce Tanrım. Bea nerede? Yalnız kalmamalısın.”

Patrice yastıkların arasından doğrulmak için çabaladı. Nefes alış verişi odanın sessizliğinde kulak tırmalıyordu. Belki de doktora tekrar görünmeliydi. “Bea’yi yolladım,” dedi Patrice.

“Neden böyle bir şey yaptın?” Küçük bir yudum alması için bardağı dudaklarına kaldırdı. “Yardımına ihtiyacın var.”

Bardağı bir kez daha uzattığında Patrice eliyle itti. “Bea her şeyden ödü kopan ufak bir kız. Hem öleceğim ve haya5 letimin ona musallat olacağı ile ilgili sayıklamaları sinirimi bozmaya başlamıştı.”

Vivi bardağı komodinin üzerine bıraktı ve ofladı. “Aptal kız ve gülünç batıl inançları. Hayaletin birinin peşine düşecekse bu Bayan Honeywell’den başkası olmaz zaten.”

Patrice’in kıkırdamasının yeni bir öksürük krizine dönüşmesi çok gecikmedi. Vivi yardım etmek için yaklaştı ama yapabileceği bir şey yoktu. Kuzeni tekrar nefes almaya başlayınca başını yastığına koydu ve gözlerini kapattı. “O iyi kadın hakkında böyle konuşmamalısın.

Vivi, Bayan Honeywell’de sevilecek bir taraf bulamıyordu. Bölgedeki en geniş araziye sahip olan kocasının statüsünü diğer insanları hor görmek için kullanan zorbanın tekiydi. Ayrıca, Londra’da Ash ve eşi ile birlikte kalma karşılığında Vivi’nin sırrını saklamayı teklif ederek neredeyse iki sezondur Vivi’nin ailesini rehin almıştı. Ash’in eşi, işgüzarın refakatinin yükünü omuzlama konusunda öylesine öfkelenmişti ki Vivi’nin onlara katılmasına izin vermeyi reddetmişti. Bayan Honeywell ile daha fazla zaman geçirmeye meraklı olduğundan değil. Vivi zaten yılın geri kalanında kadının her şeye maydanoz olmasından bıkmıştı.

Bayan Honeywell, Patrice’in ilişkilerine de üzerine vazife olmayan bir ilgi duyuyordu. Rahip Ramsey, Vivi’nin kuzenine cemaatindeki diğer insanlara uğradığından daha fazla uğradıysa ona neydi? İncil Hristiyanlara dulları ziyaret etmeyi emretmiyor muydu? Emin olduğu söylenemezdi rahibin ilham vermeyen, sönük vaazları sırasında aklı başka yerlerde olurdu ama mantıklı bir emir gibiydi. İncirde yoksa bile olmalıydı.

Rahibin diğer yanağı uzatmak hakkında söylediklerini hatırla,” dedi Patrice.

Vivi tövbe eder gibi görünmek için bakışlarını yere indirdi ama dedikoducu kadın, defolup gidebilirdi. “Yerli yersiz konuştuğum için beni affet, kuzen.

Teşekkür ederim, canım. Alçakgönüllülük hususundaki derslerimi dikkate aldığın için memnun oldum.Iç geçirecekti ama kendini tuttu. Kuzenine çok şey borçluydu. Alçakgönüllü olmak yaptıklarının karşılığında ödeyeceği küçük bir bedeldi. Patrice son on yılını, Vivi’nin iyiliğine, eğitimine ve anne babasını kaybettikten, ağabeyi de evlendikten sonra ihtiyaç duyduğu şefkati göstermeye adamıştı. Patrice yanma almasa, ağabeyinin eşi Ashden Malikânesi’ne yerleşir yerleşmez Vivi de manastıra gönderebilirdi.

Boğazında düğümlenen yumruyu bastırdı. Patrice’in onun için yaptığı tüm fedakarlıklar boşa gitmişti. Vivi onu seven herkesi doğası gereği hayal kırıklığına uğratırdı.

Patrice hafifçe elini okşadı. “Bir şeye mi ihtiyacın var?”

Gözlerini kuzeninden kaçırarak başka tarafa baktı. Bakışları, ilgi dağıtan hoş bir noktaya sabidendi. Yazı masası üzerindeki açılmamış mektuplardan oluşan bir yığına. “Mektuplarını ayırıp sıralamamı ister misin?”

Masaya doğru yönelmek üzereydi ki Patrice koluna dokunarak durdurdu. “Ben iyi olana kadar bekleyebilir. Şimdi dinlenmem lazım sevgili Vivian.”

“Tabii ki. Affet beni.” Vivi Patrice’in alnına bir öpücük kondurdu ve kapıya döndü.

“Ah, Vivi?”

Vivian durdu ve omzunun üzerinden baktı. Patrice çoktan gözlerini kapatmıştı.

“Gelecek haftanın menüsünü aşçı ile hallettiğin için teşekkür ederim. Lord Eliis’in burada olmaktan keyif alaca ma emmim.“Benim için zevkti,” diye mırıldandı.

Patrice huzurlu bir gülümseme ile tekrar yastıklara gö müldü. “Ağabeyin seni görseydi, gurur duyardı.”

Ağabeyi, istediği zaman Vivi’yi ziyaret edebilirdi ama

Owen ile yaşananlardan sonra mesafesini korumayı seçmişti.

Patrice’in gözleri açıldı ve Vivi’yi inceledi. “Yıllar önce kapıma gelen kabuğuna sığmayan o kız olduğuna inanmak zor. Güzel bir leydiye dönüştün. Dük çok mutlu olacak.”

Vivi bir şey söylemeden koridora süzüldü. Gerçekte nasıl bir insan olduğunu Patrice’ten saklamakta uzmanlaşmıştı. Aynı terbiyesiz kızdı, değişmemişti. Bir leydi olduğuna inandırması gerektiği adama, yalanıyla yakalanan bir numaracıydı.

Parlak, beyaz bir ışık, kulakları sağır ederek gökyüzünü ayıran bir gürültü. “Kahretsin!” Luke Forest, Foxhaven Dükü, atının dizginlerine daha sıkı yapıştı. Kolundaki tüyleri diken diken olmuş, kalp atışları hızlanmıştı.

Bu sırada başka bir yıldırım yakınındaki ağaca düşüp gövdesini ikiye yardı. Thor neredeyse dükü üzerinden atarak sarsıldı. Luke öne doğru eğilip bacaklarıyla atının titreyen yanlarını kavradı.

“Küçük bir yıldırımdan korkmuyorsun, değil mi?”

Derinden gelen bir gök gürültüsü ile attan gelen huzursuz kişneme eşliğinde toprak sallandı.

“Benim de çok hoşlandığım söylenemez.” Luke eyerinde doğruldu ve Thor’u dört nala sürmeye başladı. Tekerlek izi ile aşınmış yolda akşam karanlığında bu kadar hızlı gitmek korkutucu olabilirdi ama gök gürültülü fırtınada at binmek kadar tehlikeli değildi.

Kuwetli rüzgâr başındaki şapkayı uçurdu ama peşi sıra gelen şimşek ve gök gürültüsü şapkanın peşinden gitme isteğini bastırdı. Yağmur, saçının kuru kalan kısmını da sırılsıklam edip kulaklarına damlamaya başladı. Bu noktada boğulmuş bir sıçandan farkı yoktu. Gündüz karşılaştığı su perisi kadar çekici olmadığı kesindi.

Aptal çocuk. Ya yön duygusu yoktu ya da eğlencesine mani olduğu için bilerek yanlış yola saptırmıştı. İyi ki sonrasında “şu yöne git’” den daha faydalı tarif veren centilmene rastlamıştı.

Luke su perisinin tarif ettiği yöne gitseydi Beyaz Kurt Hanı’na yerleşecek, güzel bifteğin ve biranın tadını çıkaracaktı. Ama sağlamcı davranmanın nesi heyecanlıydı? Ölecekse de kendi belirlediği şekilde ölmek isterdi. Bugün ölümün onu hazırlıksız yakalama gibi bir şansı yoktu.

Ağaçların arasında titreşen ışıklar gördü; fırtınadan kaçabilecekti. Virajı döndükleri sırada havai fişek gibi aydınlatılmış bir ev göründü. Bu, Brighthurst Malikânesi ve büyük bir olasılıkla da haylaz su perisinin çalıştığı yer olmalıydı.

Küstah kızla ilgilenecek vakti olmaması çok kötüydü. Brighthurst’te olmasının tek bir amacı vardı; Ashden Markisi’nin kız kardeşi ile arasındaki bu anlaşmanın bir an önce feshedildiğini görmek ve Londra’ya dönüp Kaptan Pendry ile arasındaki anlaşmaya son noktayı koymak. Ancak görevi hassastı ve incelik istiyordu. Meseleyi çözmesi için arkadaşı Lord Ellis’e güvenmek yerine Leydi Vivian ile yüz yüze konuşmak daha iyiydi.

Babasının mirasım düşünmesi gerekiyordu ama Leydi Vivian’ın iyiliği de söz konusuydu. Onun bir suçu yoktu. Luke ve ağabeyi arasındaki savaşın ortasında kalmayı hak etmiyordu.

Son karşılaşmalarında, Vivian’ın ağabeyi evlilik anlaşmasını kabul etmezlerse Luke’u karşısına almaya ve babasını yalancılıkla itham etmeye yemin etmişti. Ashden’a verilen değersiz bir tehdit Latincede daha mısralı, silahlardan daha eskiydi. Luke kolaylıkla düelloyu kazanabilir, babası aklanabilirdi ama Leydi Vivian’ın itibarı mahvolurdu.

Babası, gururunu kız kardeşinin üstünde tutan bir adamla böyle bir anlaşmaya girerken ne düşünüyordu acaba?

Luke, babasının gizli saklı işlerine son zamanlarda daha çok kafa yorar olmuştu ve annesinin kuzeni ve yoldaşı Johanna Truax ile aynı fikirdeydi. Ayarlanan bu evlilik babasının olamadığı şeyi olması için onu zorladığı girişimlerinden biriydi. Babası oğlu ile ilgili gerçeği kabul etmeyi reddediyordu. Kazadan beri Luke eskisi gibi değildi ve hiçbir gözdağı kaybettiği şeyi geri kazandırmayacaktı. Kardeşi Richard, bu son sene ailenin başında olmasa ne olurdu bilmiyordu.

Bu perişan hayatına başka birini sürüklemek istemiyordu. Leydi Vivian’ın ağabeyi uzlaşmacı olsaydı bu gülünç nişan bozulabilirdi ama öyle biri değildi. Marki dinlemeyi reddetti ama kız kardeşinden gelen bir rica fikrini değiştirebilirdi.

Luke, eve doğru yaklaşırken seyis kendisini karşılamak için koştu. Thor’un dizginlerini verip bağırarak ne yapması gerektiğini söyledi. Bardaktan boşanırcasına yağan yağmur Thor’u ahıra götüren seyisin cevabını bastırdı.

Luke koşarak merdivenlerden çıktı, Brighthurst Malikânesinin kapısı açıldı. Kendisini içeri davet eden kâhya yere eğilerek karşıladı. “Brighthurst’e hoş geldiniz...”

“Leydi Brighthurst’ün döşemelerini ıslatıyorum, dostum. Hoşbeşi başka bir güne saklayalım.”

Kaba tavrı karşısında dehşete düştüğü aşikâr, uşak geri çekildi. Luke için ev sahibesinin evini mahvetmek, rütbesinin gerektirdiği tantanaya uymak ya da uşağı şoka sokmaktan daha endişe vericiydi.

Eldivenlerini çıkardı ve hizmetçiye uzattı, iki uşak daha koştu, biri sırılsıklam olmuş ceketini çıkarırken diğeri havlu uzattı.

“Teşekkürler. Şimdi bana odamı gösterirseniz leydinin karşısına çıkmak için hazırlanabilirim.”

Kâhyanın gür kır kaşları yukarı kalktı ama uşaklardan birine başını sallayarak işaret verdi. “Bavulunuz yok mu sör?”

Yine şahsi uşağından ve sandıklarından önce mi gelmişti? Luke sürücüsü ile işi ağırdan alması konusunda görüşmeliydi. Kötü bir duruma düşmüştü şimdi. Bu durumda Leydi Brighthurst’ün huzuruna kabul edilmeyi isteyemezdi ama gereğinden daha uzun bir müddet kalmak da istemiyordu.

“Belki fırtına yüzünden bir yere sığınmışlardır. Sanırım yann gelmiş olurlar.”

Kâhyanın bakışları Luke’un üzerinde gezindi. Ne tür bir adam fırtınanın göbeğinde yolculuk eder çözmeye çalışıyor gibiydi. Yüzündeki gülümseme Luke’un bir parça kaçık olduğuna inandığını gösteriyordu.

“Tamam efendim. Akşam yemeğinde giymeniz için kıyafet yollayacağım. Leydi Brighthurst rahmetli eşinin gardırobunu saklıyor.”

Luke merdivenlerden çıkan uşağı takip ederken tereddütlüydü. Babasının kaybından önce olsa kâhyanın önerisini bir dakika bile düşünmeden kabul ederdi.

“Başka bir seçeneğimiz yok mu? Üzerimde Lord Brighthurst’ün ceketi ile karşısına çıkıp leydiyi şoke etmek iste mem.

Uşak başını sallayarak anlayışını gösterdi. “Korkarım ki leydi rahatsız ve bu akşam size ev sahipliği yapamayacak.” Luke oflamasını son anda bastırdı. Hemen işi halletmeyi ve en geç yarın dönmeyi umuyordu. “Sizce Leydi Brighthurst ne zaman uygun olur?”

“Söylemek zor. Soğuk algınlığı yüzünden yataktan çıkamıyor.”

Kahretsin. “Anlıyorum. Lütfen bir an önce iyileşmesi için dileklerimi iletin.”

“Bu akşam ev sahibesi olarak Leydi Vivian sizi ağırlayacak. Akşam yemeğinin sekizde başlayacağını size bildirmemi istedi.”

Leydi Vivian’a şükranlarımı sunun. Bu akşam leydi ile

6( akşam yemeğinde görüşmek için sabırsızlanıyorum.”

Leydi Vivian ile baş başa konuşmadan önce kuzeninin onayını almak isterdi ama belli ki bu görüşmeyi tek başına gerçekleştirecek kadar uyumluydu.

Uyumlu ve cana yakın. Luke bu özelliklere hayır demezdi. Ağabeyinin Vivian’ı tarif etmek için kullandığı itaatkâr, yumuşak başlı ve evcil kelimeleriydi onu tedirgin eden. Luke için önemli olan bu özellikler olsaydı, bir köpek alırdı.

Üç

Hizmetçisi başını yana eğmiş Vivi’nin aynadaki yansımasını inceliyordu. “Leydi Brighthurst sizi daha önce fark etmediğini düşünüyorsa...”

Patrice ile yaptıkları konuşma Vivi’ye fikir vermişti. Bu durumdan kurtulmak için bir şey denemeliydi ve daha fazla kaybedecek bir şeyi de yoktu.

Şansı yaver giderse Lord Ellis Londra’ya ley dinin tuhaf biri olduğu haberini taşıyacaktı. Tuhaf olarak tanımlanmak, iç çamaşırı ile yüzen ve centilmenleri fırtınanın ortasına yollayarak hayatlarını tehlikeye atan terbiyesiz bir kız olarak tanımlanmaktan daha tercih edilebilir bir durumdu.

Çok ileri gitmediği sürece... Deli Leydi Vivian olarak da anılmak istemiyordu. Kendisini başka bir açıdan görmek için yandan baktı, kaşlarını çattı, ince bir çizginin üzerinde yürüyordu. Eski leydinin kızıl bukleli peruğunu takmak ‘akıl hastanesine yatmaya adayım’ diye bağırıyordu.

“Ne düşünüyorsun?”

Hizmetçisi omuzlarını silkti. “Fena değil.”

Aslında saçı berbat görünüyordu. Ama çatı katındaki eski sandıkları didik didik ettikten sonra Winnie’nin bulabildiği normale en yakın buklelere tünemiş gibi duran tavus kuşu tüyü ile süslenmiş peruk buydu. Eski kontesin moda algısının ya da olmayan moda algısının bir belgesiydi.

“Tepeyi tekrar düzeltmeli miyim?” diye sordu hizmetçisi.

Vivi başını iki yana salladı ve dengesini kaybetti. Düşmemek için Winnie’nin koluna tutundu. İkisinin de sinirleri bozulmuştu, gülmeye başladılar.

Winnie uğraşarak kuşu tüneğinden çıkarmış, sonra da seradan ödünç aldığı bahçe makasıyla peruğun boyunu kısaltmıştı ama başındaki Babil Kulesi gibi göğe uzanan gülünç bir oluşumdu. Daha fazla değişiklik yapamazdı çünkü alttaki tel file açığa çıkabilirdi.

Kahkahaları azalınca Vivi kafasındaki hilkat garibesinin ağırlığını test etmek için yavaşça etrafında döndü. “Bu iğrenç şey kimliğimi saklayamasa da Lord Ellis’in dikkatini dağıtıp yüzümü incelemesine engel olabilir.”

Winnie sırıttı. “Öyle olmazsa da poponuzun üzerine düşerken dikkati dağılır. Gerçi yerdeyken yakından bakmasını isteyeceğinizden emin değilim.”

Vivi, utandığını gizlemek için makyaj masasına geçti. “Sana söyledim. Hiçbir şey görmedi.”

“Gerçekten. Kusursuz bir centilmen.”

“Evet, öyle.”

Adamı neden savunduğunu Vivi de bilmiyordu ama karşılaşmalarının büyük bir kısmında, centilmence davrandığı doğruydu.

Winnie, Patrice’in rujunun kapağını açtı, parmağını daldırıp yüzünü buruşturarak Vivi’nin dudaklarına sürdü. “Bu işe yaramazsa, nişanlınız konttan azarı yiyecek.”

“işe yaramak zorunda.” Vivi koltuğundan kalktı ve elleriyle eteğindeki kırışıklıkları düzeltti. “Lord Ellis bugün gördüğü kişinin ben olduğumu anlayamaz.”

Hizmetçisi yelpaze uzattı. “Bunu sık sık yüzünüze tutup görüşünü kısıtlayın.”

“Harika fikir.” Peruğunun izin verdiği hızla odasından çıktı.

Merdivenden süzülürken Saunders’in meraklı bakışlarını görmezden geldi. Kâhyanın tuhaf hâlini Patrice’e yetiştirecekti büyük bir olasılıkla ama en azından yerini bilen ve fikirlerini kendine saklayan bir adamdı. Vivian kuzeni iyileşir iyileşmez gerçeği anlatacaktı.

Eğer sorarsa.

Ya da planı başarısız olursa.

Adımlarını hızlandırarak misafirlerin ağırlandığı yemek odasına doğru yürüdü. Eteği bileklerine dolanıyordu. Hiçbir zaman yemek odası için özen göstermemişti. Yüksekten bakan, boğucu bir havası vardı ama evlerine misafir olan bir asili ağırlamak için uygundu. Daha da önemlisi yemek odası uzun uzun konuşmaya ya da yemekteki partnerini enine boyuna incelemeye uygun olmayan uzun bir masaya sahipti.

Lord Ellis onun kim olduğunu anlamadan bu yemeği atlatabilirse odasına vanr varmaz büyük bir rahatlıkla yatağına gömülecekti. Kontun yolculuğuna devam edeceği an çabuk gelmeliydi.

Loş ışık, yemek odasının açılan kapısından süzülüp cilalı mermer zemini aydınlattı. Vivian kapı eşiğinde durdu. Hizmetçiler odayı yeterince karartarak talimatlarını özenle yerine getirdiler.

Misafiri yanından geçemesin diye kapıya en uzak sandalyeye oturma niyetindeydi. Gözleri şömine rafındaki saate kaydı. Aklını toplamak için on beş dakikası kalmıştı.

Leydi Vivian?” Tok ses, kollarına ve bacaklarına şok edici dalgalar göndererek göğüs kafesinin içinde titredi

Oh!Vivi irkildi. Dengesini korumak için ellerini iki yana açtı.

Lord Ellis sandalyesinin yanında ayaktaydı. Keskin mavi gözleri kısılmıştı. “Leydi Vivian, değil mi?M

Evet.” Yelpazeyi açtı ve hem yüzünü gizlemek hem de kızaran yanaklarını serinletmek için sallamaya başladı. Yine erkenciydi! Ne kadar yakışıksız bir alışkanlık. “Orada olduğunuzu görmemişim.”

Başını eğdi ve hızla yanından geçti.

“Hizmetçiler şamdanları yaksa iyi olur,” dedi.

Vivian, masadaki yerini alırken gülümsemeye zorladığı dudakları kasıldı. “Müsrifliğe gerek yok, sizce de öyle değil mi?”

Düşünceli bir şekilde başını salladı. “Çok doğru, Leydi Vivian. Ne kadar mantıklısınız.”

Vivian’ın içinde dalgalanan memnuniyet, iltifatın iğneleme içerdiğini fark edene kadar sürdü. Koltuğunun içine gömülürken devasa çiçek aranjmanının aralarına girip görüşlerini kapattığını büyük bir zevkle fark etti. Kont, bu çiçek ormanı arasından onu görebilmek için zor zamanlar geçirecekti.

“Leydi Vivian?” Lord Ellis yana eğilip şakayıkların kenarından bakmaya çalışıyordu. Siyah saçları mum ışığında parıldıyor, gözleri ışık saçıyordu. “Ah, buradasınız. Bir an için sizi kaybettiğimi sandım.”

Uşağın kucağına peçete sermesine izin vermek için kollarını kaldırdı. “Sanırım daha şatafatlı bir karşılama beklerdiniz ama kiler kuzenimin olduğu için müsrifliğe kaçan bir şey hazırlatmadım. Lütfen kusura bakmayın.”

“Bilakis. Brighthurst’te oldukça rahatım. Kuzeniniz çok zarif,” dedi ve ikinci uşak şarap şişesiyle masaya yaklaşınca aranjmanın ardında kayboldu. Vivian’ın bir anlık dalgınlığını fırsat bilip hizmetçiye bir şeyler fısıldadı. “Leydi Brighthurst’ün yemeğe katılamamasına üzüldüm.”

“Üzüntünüzü ileteceğim. Sizinle tanışma fırsatını kaçırdığı için leydi de üzülecek.”

Lord Ellis’e hizmet eden uşak, Vivian’a doğru yürüdü, yarı yolda durdu ve aranjmanı masadan aldı.

Vivi soluğunun kesildiğini belli etmemek için limonata bardağını kapıp büyük bir yudum aldı. Gizleme konusunda pek başarılı değildi.

Lord Ellis’in dudağının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı. Uşağa başını salladı. “Leydi Vivian susamış sanırım lütfen bardağını doldurun.”

Vivian’ın bardağı doldurulunca kadeh kaldırmak için kendi bardağını havaya kaldırdı. “Leydi Brighthurst’e ve eğlenceli kuzenine. Şans, Brighthurst Malikânesi’nin ve sakinlerinin yanında olsun.”

Vivi pişman olacağı bir şey söylemeden önce dudaklarını birbirine bastırdı. Lord ona gülüyordu. Dışarıdan olmasa da sesindeki nükteli tını, parıldayan mavi gözleri onunla eğlendiğinin kanıtıydı. Çenesi seğirdi. Gözlerindeki kırmızı buğu yüzünden, uşağın önüne bir kase çorba bıraktığını güçlükle fark etti.

Gerçekten de eğlenceli kuzen. “Ben deli değilim,” deyiverdi.

“Öyle mi?” Masanın diğer ucuna doğru çarpık sırıtışını fırlattı. “Bunu bilmek ne kadar hoş, leydim.”

Luke, boşalan şarap kadehini doldurmak için hamle yapan hizmetçiyi elini sallayarak uzaklaştırdı. Bakışlarını Leydi Vivian’ın üzerinden ayırmıyordu. Vivian’ın cevapları gittikçe mesafeli oluyor ve kısalıyordu. Gözlerini gözlerinden kaçırıyor, her fırsatta peçetesini dudaklarına hafifçe dokundurarak ya da elini alnına getirerek yüzünü kapatmaya çalışıyordu.

Bugünkü karşılaşmalarından sonra onu tanımayacak kadar mankafa olduğunu mu sanıyordu?

Fantezisini paramparça etmek istemezdi ama Leydi Vivian kunduz şapkası takıp bıyık bıraksa bile tanınabilirdi.

Başına kondurduğu kutsal emanet kimliğini gizleyemiyordu, tabii amacı buysa.

Emsalsizdi. Unutulmazdı. Hizmetçi değil de bir leydi olduğunu karşılaştıklarında fark etseydi kendisini dizginler, göz ucuyla bakmazdı. Ama bakmıştı. Görüntüyü hatırladığında kanının sıcak akmasına yetecek kadar uzun bakmıştı: göğüslerinin yumuşak kabarıklığı. Omuzlarının zarif kıvrımı. Yanaklarına yapışan bal rengi bukleleri.

Vücudu, onun peşinden gitme olasılığında vızır vızır çalıştı. Ley dinin peşinden gitmek zor olduğundan değil, ağabeyi ne düşüneceğini umursamadan sultana sunulan bir hediye gibi sunmuştu onu. Aptal adam. Luke, kendi kız kardeşlerine asla böylesine duyarsız davranmazdı.

Parmağının derin olukların şeklini aldığı ahşap kolçakları tutan elini gevşetti ve boğazını temizledi. “Kuzeninizin aşçısı bu enfes yemekleri ile övgüyü hak ediyor. Bu ördek eti mi kaz mı?”

Leydi Vivian dudaklarını kıvıran iğneleyici bir gülümseme ile başını kaldırdı.

Luke aşağı baktı, tabağındaki sığır eti rostosuna henüz dokunmamış olduğunu fark etmek için artık çok geçti.

“İltifatınızı ileteceğim, lordum.” Budala demeyecek kadar kibardı. En azından yüzüne karşı.

Çatalını havuca saplayıp Brighthurst’de neler döndüğünü çözmeye çalıştı. Ashden’in kız kardeşi eğer gerçekten kız kardeşi ise ve Leydi Vivian’ın yerine geçmiş bir hizmetçi değilse ki tavrından ve diğer hizmetçilerin ona olan hâl ve hareketinden böyle olması ihtimal dâhilinde değildi beklentilerinin hiçbirini karşılamıyordu.

Luke’un yıllardır kaçındığı sosyetenin aptalca sırıtan kızlarına hiç benzemiyordu.

Buraya geldiğinde meseleyi hemen halledip gitmek istiyordu ama kahretsin ki Leydi Vivian Worth’ün gizeminin etkisinden kaçamıyordu. Luke, birkaç meseleyi çözene kadar Kaptan Pendry’nin seyahati ilerleyemezdi. Ama Lııke cevaplarım alana kadar Brighthurst'ten ayrılamazdı. Burnunu tutup yavaşça iç geçirdi.

“Hasta mısınız?” Vivian’ın hafif yorgun çıkan sesi Luke’u kendine getirdi. Ellerini kucağındaki peçetenin üzerinde gezdirerek soğukkanlı, sakin duruşunu yeniden takındı.

“Leydi Vivian, yemekten sonra misafir odasına geçsek, sormak istediğim birkaç sorum var.”

“Sorunuz mu var?” Uzaktan bile leydinin yanaklarının kızardığı belli oluyordu. Yelpazesini açıp sallamaya başladı, şakaklarına dökülen saçları rüzgârla uçuşuyordu.

“Müsaade ederseniz, yalnızca bir iki soru.” Canını yakmak gibi bir amacı olmadığını gösterircesine gülümsedi.

Vivian bardağına yapışıp yavaş yavaş limonatasını yudumlamaya başladı. Bardağını tekrar masaya koyduğunda, kızarmış dudaklarını peçetesi ile kurulaması biraz uzun sürdü.

Gerginlik Luke’un vücudunu sarmıştı. Vivian ya oyalanıyordu ya da dikkatini dağıtmaya çalışıyordu.

“Korkarım davetinizi geri çevirmek zorundayım, sör. Kuzenim, görüşmemiz sırasında yanımızda olmalı ama soğuk algınlığı yüzünden yatağından çıkamıyor. Umarım anlayışla karşılarsınız.”

Kolayca kıvırdığı için kendinden oldukça memnun gibi gözükerek gülümsedi.

“Anlıyorum, Leydi Vivian.” Ancak Luke başından savmasına izin vermeyecekti. “Görüşmemizi gerçekleştirmeden önce Leydi Brighthurst’ün iyileşmesini bekleyeceğim.” Leydinin gözleri kocaman açıldı. “Beklemek mi? Ama iyileşmesi günler sürebilir. Belki de bir hafta.”

“O hâlde zamanımı geçirmenin yollarını bulmalıyım.”

Dirseğini kolçağa dayadı. “Erken uyanırım. Belki de yarın mandıraya uğrarım.”

“Neden?”

“Leydi Brighthurst’ün hizmetçilerinden biri ile konuşmam gereken bir mevzu var. Sütçü kız, sanırım.” Eğleniyordu. Tabii ki kim olduğunu bildiğini anlayacak ve oyunundan vazgeçecekti. “Eğer yumurcağı bulamazsam, hangi evde çalıştığını öğrenmek için Leydi Brighthurst’e sormak zorunda kalacağım.”

“Ah.” Leydi Vivian ağzı açık bakıyordu. Bir daha “Oh,” dedi ve ayağa kalktı.

Luke da kalktı.

Kapıya doğru yürümeye başladı. “Beni bağışlayın. Kuzenimin nasıl olduğuna bakmam lazım.”

Vivian’ın yüzündeki korku ifadesi ile midesine yumruk yemiş gibi oldu. Luke onu korkutmak istememişti.

“Leydi Vivian,” deyip elini uzattı ama Vivian yönünü değiştirdi.

“Hizmetçiler neye ihtiyacınız varsa temin edeceklerdir, iyi akşamlar.”

Hızla kapıdan çıkıp, gözden kayboldu. Geriye parfümünün tatlı esintisi ve koridorda yankılanan ayak sesleri kaldı.

Luke içini çekti ve koltuğuna gömüldü. Şimdi ne yapmalıydı? Kadehini kaldırarak hizmetçiye şarap doldurması için işaret etti.

Keşke Bayan Truax’a Leydi Vivian bahsinde danışabilseydi. Kadınların akimın nasıl çalıştığı konusunda annesinin arkadaşına güveniyordu. Babalarının ölümünden sonra kız kardeşlerini anlamasında ve onlarla yeniden bağ kurmasında çok önemli bir yeri olmuştu. Ama Luke şu an tek başınaydı. Bu son senede annesi ve kız kardeşleri ile geçirdiği vakitten öğrendikleri ile bir çözüm yolu bulmaya Çalışacaktı.

Şüphesiz konu Leydi Vivian olunca tecrübeler ve araştırmalar faydasız kalabilirdi. Vivian bir gizemdi. Luke’un Çözmeye niyetli olduğu bir gizem.

Dört

“Leydi Vivian, uyanın.”

Sıcak bir el Vivi’yi omzundan tuttu ve salladı. Gözlerini açtı, kırpıştırdı. Etrafındakiler yavaşça belirginleşmeye başladı.

Çiçekli cibinlik. Kapitone yatak örtüsü. Pencere önü koltuğu. Nerede olduğunu anladı. Arkasına dönerek üzerine eğilmiş Winnie’nin somurtan yüzüne baktı. “Kalkma vakti, leydim.”

“Ama dışarısı karanlık.” Vivi’nin sesi kırk yıldır pipo içen yaşlı bir adam gibi boğuktu. Winnie doğruldu ve tırnağını kemirirken, “İnekler ne zaman sağılıyor sanıyorsunuz, leydim?” dedi.

Bu Allah’ın cezası saatte değil. “Bu saatte uyanmayı onlar da benim kadar istemez.” Diğer tarafına döndü, örtüsünü kafasına kadar çekti. “Bırakalım da zavallı yaratıklar uyusun.”

“Peki ya Lord Ellis uyanır ve dışarı çıkarsa...”

Winnie bir kez daha Vivi’yi sarstı. “Ya kuzeninize giderse?”

Homurdanarak sırtüstü döndü. Sinir bozucu adam! “Kalkıyorum.”

“Acele etseniz iyi olur leydim. Sütçü kız çoktan mandıraya gitmiştir.”

Winnie yatağın üzerine bir hizmetçi elbisesi fırlattı, Vivi’nin ellerinden tutup oturmasına yardım etti.

Vivi gözlerini ovuşturdu ve esnedi. Bu oyun zaman kaybından başka bir şey değildi. “Bence beni çoktan tanıdı.” Bu düşünce yüzünden gece geç saatlere kadar uyuyamamıştı.

Hizmetçisi servis tepsisini getirip sıcak çikolata ile dolu fincanı uzattı. “O zaman neden yemekte bir şey söylemedi?”

Omuzlarını silkti, fincanı almadan önce yatağından çıktı. “Belki de düke rapor vermeden önce emin olmak istiyordur.” Bir yudum aldı, acıyan boğazından aşağı süzülen sıcaklığı karşıladı. “Düşünüyorum da belki de manastırda yaşamak hayal ettiğim kadar korkunç değildir. Rahibelerden başka konuşacak kimse olmaması, gri bir gardırop, heyecan verici değil tabii. Ama kaderimi kabul etme noktasındayım.”

“Ne zamandan beri?” Winnie’nin tonu alaycıydı.

“Saat sabahın ikisini gösterdiğinden beri, Bayan Küstah.”

“Yersiz konuştuğum için beni affedin leydim.” Dudaklarındaki küçük gülümseme ile hiç de pişman olmuşa benzemiyordu. “Kollarınızı kaldırabilir misiniz, rica etsem?”

Vivi, fincanını masanın üzerine koyup geceliğini çıkarmaya çalışan hizmetçisinin isteğini yerine getirdi. “Belki de Lord Ellis’i sırrımızı saklamaya ikna edebilirim. Dükün beni neden reddettiğini Patrice öğrenirse kahrolurum.”

“Sizin savaşmadan teslim olacağınızı hiç düşünmezdim,” dedi Winnie, Vivi hâlâ geceliğinin altında gömülüyken. “Belki de Lord Ellis’in tek kızacağı şey onu yanlış yönlendirip fırtınanın ortasına göndermeniz olacaktır.”

Vivi’nin kalbi bir parça yükseldi. Eğer hizmetçisi hak lıysa Lord Ellis fikrini söyleyebilir ve ırmaktaki karşılaşmalarını unutabilirdi. Kendisini manastırda yaşamaya mahkum etmeden sevdiği adamla evlenmek için Patrice’i rahat bırakabilirdi. Bu düşünce, hizmetçi elbisesini giymek ve inek sağma hakkında her şeyi biliyormuş gibi davranmak için yeterince teşvik ediciydi.

Ellerini sert pazen elbisenin üzerinde gezdirdi, hafifçe bağlanmış saçını örten beyaz şapkasını düzeltti ve aynanın karşısından ayrıldı. “Kontu kandırmam için bana şans dile.”

“Ah, leydim. Gerçek olmasını dilediğim başka bir şey olabilir mi?”

Omzunun üzerinden alaycı bir gülücük savurdu, “içimi rahatlattığın söylenemez, sevgili Winnie.”

“Özür dilerim leydim.”

Vivi kapıyı araladı, koridorda kimse olmadığına emin olduktan sonra hizmetçilerin kullandığı merdivene yöneldi. Zemin kata doğru ilerlerken merdivenin sonundaki lambanın ışığında uzun gölgesi duvara düşüyordu. Kancanın ucunda sallanan boş bir feneri alıp arka kapıyı açmadan önce yaktı.

Dışarıda onu, esintide asılı, taze kesilmiş ot kokusu ile sonbaharın habercisi serin sabah karşıladı. Sonbaharı hem seviyor hem de hemen ardından soğuk havanın geleceğini bilerek sonbahardan nefret ediyordu. Ama diğer yandan kış mevsiminde hep yeni bir başlangıç vardı. Vivi bu fikri akimda tutmaya çalıştı. Hâlâ bu kargaşadan kurtulma şansı vardı.

En kötü durumda, Vivi diz çöküp merhamet dilerdi.

Luke uyandığında odası karanlıktı. Birinin koridordan geçerken çıkardığı tanıdık olmayan gıcırtı ona nerede oldıığunu hatırlattı. Brighthurst. Müstakbel nişanlısının evi. Aniden geçen mahmurluğu ile örtüyü üzerinden atıp yatağın kenarına oturdu.

Leydi Vivian işini kolaylaştırmıyordu. Ağabeyinin kusursuz leydi tanımına uygun yaşadığından da değil. O gerçekleşmek üzere bekleyen bir skandaldi. Pek çok centilmen nişanlısını gölde yarı çıplak yakalasa nişanı bozardı. Oysa Luke o centilmenlerden değildi.

Leydi Vivian’ı, Ortodoksluğa uygun düşmeyen meşgaleleri yüzünden mahvetmenin anlamı yoktu. Luke da bildiklerini ona karşı kullanmayı aklından geçirmezdi. Vivian, ağabeyine başvurmalıydı. Başkaları öğrenmeden ağabeyi anlaşmalarını bozarsa sorun olmazdı.

Ama ilk önce Vivian’ın iş birliğini kazanmalıydı. Bunun için de kendisine henüz bahşedilmeyen huzura kabul edilmeye ihtiyacı vardı.

Yataktan çıkarken kendi kendine homurdandı. Şömine rafından kibrit kutusunu aldı. Leydi Vivian’ın kuzeninin iyileşmesini ne kadar sürecekti, kestirmek güçtü. Kaptan Pendry ile işi ise bekleyemezdi. Luke’un işle ilgilenen adamı geminin gümrük bildirgesini ve erzak için gerekli giderlerin hesabını iletmişti. Ödeme yetkisi vermeden önce belgeleri incelemesi gerekiyordu ama arkadaşından yardım istemeyi umuyordu. Kaptan Daniel Hillary yılların tecrübesi ile bu işi uykusunda bile halledebilirdi ama hafta sonunda Brighton’a gidiyordu. Luke’un kaptanı Londra’dan ayrılmadan yakalama umudu gittikçe azalıyordu. İşi tek başına halletmek zorunda kalacaktı.

Mum yaktı, üzerini giyindi ve ceketinin cebinden belgeleri çıkardı. Ufak masaya oturup okumaya başladı ama daha sayfanın yarısına gelmeden çenesi gerilmeye başladı. Ensesini ovuşturdu. Kaslarının da gerildiğini fark etti. Allah’ın belası yeni bir baş ağrısı. İkinci sayfaya geçtiğinde görüşü bulanıklaştı. Küçük gelen bir şapkanın sıkması gibi başı eziliyordu. Gözlerini kırptı, gördüklerini netleştirmeye çalıştı ama sayfanın üzerindeki mürekkep puslu bir karışıklık şeklinde kalmaya devam etti.

Kahretsin. Kâğıtları kenara fırlatıp ayağa kalktı. Hareket kafatasının içinde sersemletici bir gürültü yarattı. Sesli bir şekilde lanet okudu. Luke isteğine karşılık verene kadar Kaptan Pendry yerinden kımıldamayacaktı. Neden bu baş ağrılarına yakalanmadan en basit işi bile yapamıyordu?

Pencereye gidip bıkkın bir hâlde perdeyi açtı. Şafak gökyüzünü boyamaya başlamıştı. Son zamanlarda çok fazla gün doğumuna tanık olmuştu. Babasının ölümünden önce de erken kalkardı ama bu son bir yılda uyanık olduğu saatler uyuyarak geçirdiği saatlerden oldukça fazlaydı.

Babasını gururlandırma şansını kaybetmişti ve keşkeler onu geri getirmeyecekti. Babası ölmeden önce Luke ortalığı birbirine katmakla meşguldü. Maceraya ihtiyacı vardı. Hayatını, ince bir çizginin üzerinde yaşama heyecanıyla yanıp tutuşuyordu. Hesap defterleri ile çalışmak sıkıcıydı. Babasından ve görevlerinden eline geçirdiği her fırsatta kaçıyordu.

Luke’un kazasından sonra babasından başka bir sebepten ötürü kaçmaya başladı. Utanç. Baş ağrıları ile kıvranmadan bir şey okuyamadığını öğrenseydi ne olurdu? Malı mülkü nasıl önemseyebilirdi? Ailesinin iflasına neden olacaktı.

Bazı zamanlar babasının ölümüne karşı duyduğu öfke içinden taşıyor, kelimeleri akimdan dışan itiyordu. Nasıl ölebilirdi? Onu nasıl yalnız bırakabilirdi?

Bu sabahki olağan kendinden nefret ediş, yerini Leydi Vivian muammasına bıraktı.

“Neden o?”

Tabii ki babası, leydinin gerçek tabiatının farkında değildi. Luke kabul etmeye yanaşmasa da Vivian’ın neşesinin babası tarafından onaylanmasına imkân yoktu.

Penceresinin altından birinin geçtiğini görünce derin düşüncelerinden sıyrıldı. Bu, elindeki fenerin ışığı ile sırtına düşen bal rengi buklelerin aydınlandığı bir kadındı.

Kalp atışları hızlandı. “Leydi Vivian?”

Yine tek başına.

Gördüğüne inanamayarak başını iki yana salladı. Haspa şimdi neyin peşindeydi acaba? Ceketini aldı ve odasından ayrıldı.

Arka merdivenlere ulaşmak için koridoru geçti. Mandıraya giden kestirme bir yol bulmayı umuyordu. Dışarıya adım attığında kendine hâkim olmaya çalıştı. Kasları gergin, midesi beklentiyle çalkalanıyordu. Leydi Vivian ile üçüncü raunda hazırlanıyordu.

Dananın sesi ile Leydi Vivian’ın kahkahası birbirine karışıp, mandıranın açık kapısından dışarı süzülüyordu. Leydi, neşesini candan bir coşku ile ifade ediyordu. Dumanlı ses, Luke’u içeri çekiyordu. Onu bir kere daha görme hevesiyle adımlarını hızlandırdı.

Kapıdan girer girmez Luke’u tatlı saman ve miskli hayvan kokusu karşıladı. Leydiyi hemen gördü ama arkası ona dönük, benekli bir dananın kulaklarını kaşımakla meşguldü. Bebek eline hafifçe sürtündüğünde leydiden kalp durduran bir kıkırtı daha duyuldu.

“Sabret ufaklık. Annen şimdi gelecek.”

Ayak parmaklarının üzerinde yükseldi ve bölmenin en üstteki tırabzanından eğilerek yetişkin ineğe baktı. İnek, Luke’un olduğu yöne doğru sıkkın bir bakış attı ama Leydi Vivian hâlâ varlığından habersiz gibi görünüyordu.

Luke öksürdü.

Vivian nefesini tutup dönüverdi. Kovaya akan sütün ritmik şıpırtısı kesildi.

Luke doğal davranmaya çalışıyordu ama sırıtmasına engel olamıyordu. Leydi hizmetçi hâliyle de dünkü ıslak hâliyle olduğu kadar çekiciydi.

Yere kadar eğilip selamladı. “Dünkü fırtınadan sağ salim çıktığınızı gördüğüm için çok rahatladım, Sör.”

“Hayat sürprizlerle dolu, değil mi?” Tabii ki Leydi Vivian, inadıyla en büyük sürprizdi. Oyununa devam etmesi büyüleyiciydi.

Luke baktığını belli etmemeye çalışarak yaklaştı.

Leydi Vivian’ın yanakları kızardı. Yarım çizmeleri samanın içine gömülmüştü. Luke, iki adım kalana ve yüzünü yakından görme ödülünü kazanana kadar ilerlemeye devam etti.

“Süt sağma zamanı.” Bakışlarından, ondan, kaçarak bölmeye girdi. “Dün çok net olmayan bir tarif verdiğim için özür dilerim ama Brighthurst’ü bulmuşsunuz işte.”

Net olmayan bir tarif mi? Haylaz kız onu bile bile yanlış yola yönlendirmişti.

“Özrünüz kabul edildi.”

Vivian omzunun üzerinden baktı. Mavi gözleri yumuşadı. “Teşekkür ederim. Cömert bir gönlünüz var, Lord Ellis.”

Luke duraksadı. Lord Ellis? Onun Ellis olduğunu mu sanıyordu?

Haber yolladığı hâlde bu nasıl olabilirdi? Hizmetçi kız büyük bir olasılıkla gerçek sütçü Leydi Vivian Tn oturması için tabureden kalktı. “Teşekkürler, Kimberly. Gerisini ben hallederim.” Sütçü kız başını salladı ve ahırdan çıkarak ikisini baş başa bıraktı. Luke kollarını kavuşturup kendisine dikkatle bakarken Leydi Vivian gergin bir şekilde gülümsedi. “Size iyi yolculuklar diliyorum. İyi günler lordum.”

Onu kandırdığını sanıyordu, değil mi? Yanlış hüküm veriyordu. Luke, strateji oyunlarına meraklıydı ve Vivian ile uğraşma arzusuna karşı koyamıyordu. Gerçi ne kuralları biliyordu ne de kazananın ödülünün ne olacağını.

“Acelem yok. Dün gece Leydi Vivian’a da söylediğim gibi, Leydi Brighthurst iyileşene kadar kalma niyetindeyim.”

Vivian irkildi. Zar zor fark ediliyordu ama Luke ahıra girdiğinden beri gözlerini Vivian’dan ayıramamıştı ve bunu başarabilmek imkânsıza yakındı.

“İşinize devam edin. Engel olmak istemem.”

Luke yanma çöktü. “İnek nasıl sağılır hep merak etmişimdir.”

“Ee...”

Pembeye yakın bir ton yavaşça Vivian’ın boynundan yukarı tırmanıp yanaklarına yerleşti. Luke kim olduğunu bildiğini söylemeden önce böyle dalga geçmemeliydi ama onu kandırmak için bu kadar ileri gitmesinden etkilenmişti. Büyük bir hevesle bir sonraki adımını bekliyordu.

“Sizi izlememde sakınca yok, değil mi?” diye sordu.

Biraz tereddüt etti ama sonra başını iki yana salladı. Ensesinde toplanan bukleleri hafifçe sallandı. Saçlarını topladığı bağı açıp parmaklarını güzel saçlarının arasında gezdirmemek için kendini zor tutuyordu, elini yumruk yapıp arkasına sakladı. Konumunun hak ettiği saygıyı göstermeliydi.

“Devam edin. Varlığım sizi utandırmasın.”

Vivian gözlerini kapattı. Kara kirpikleri gül rengi tenine değiyordu. Belki de gözlerini tekrar açtığında yok olmasını umuyordu.

O kadar şanslı değildi.

Gözünün ucuyla baktı. Sonra dikkatini ineğe çevirdi. “İşte, işte, rahat ol Maggie.” Hayvanın yanını okşayarak elini ineğin altına soktu, dudakları kıpırdıyordu. Parmaklarının ucuyla hayvanın memesine dokununca ciyaklayarak elini geri çekti.

Luke öksürme taklidi yaparak eğlendiğini gizlemeye çalışıyordu. “Memeleri soğuk muymuş?”

Leydi Vivian, küçümsemesini kaldırdığı burnu ile ifade ederek, somurttu. “Et gibiler, lordum. Ama sizin gibi birinin böylesi bir bilgiye sırdaş olacağını düşünmezdim.”

“Büyüleyici. Et gibiler dediniz, değil mi? Lütfen devam edin. Tabii, hâlâ süt sağma konusunda fikrinizi değiştirmediyseniz.”

Ağzı nemrut bir çizgiye dönüştü. “Fikrimi değiştirmedim.”

Luke, Vivian’ın kararlılığına hayran kaldı.

Derin bir nefes alarak kolunu uzattı ve ineğin memelerinden birini yakaladı. İnekten boğuk bir möleme duyuldu ve Leydi Vivian’ın ayağının yakınında tepinmeye başladı. Leydi bağırarak geriye sıçradı ve süt kovasım devirdi. “Lanet olsun!”

Luke güldü ve Vivian’ın omzuna dokunmak için uzandı. Vivian’ın vücudu, Luke’un dokunuşuyla daha da gerildi. “Lordum! Tanrı aşkına ne yapıyorsunuz?”

Luke elini indirdi. “Affedin, niyetim bu değildi-” Hızla atan kalbini tekrardan kontrol edebilmek için nerin bir nefes aldı. “Leydi Vivian, şimdi bütün bu oyunlara bir son verelim, olur mu? Ben ne kadar hizmetçiysem siz de o kadar hizmetçisiniz ve bahse girerim hayatınızda hiç inek sağmadınız.”

Erimiş gümüşü hatırlatan açık mavi gözler, ona döndü. Biraz önce gördüğü küstah parıltı yeniden yandı. “Akşam yemeğinde de biliyordunuz.”

“Evet, korkarım biliyordum.” Omuzları öne eğilince, elini tuttu. Rahatsızlığını giderme ihtiyacı içinden dolup taşıyor, kafasını karıştırıyordu. Bu ihtiyaç o kadar güçlüydü ki görmezden gelemiyordu. “Sizinle tanışmak bir onur, leydim.”

Elini dudaklarına getirerek parmaklarına iffetli bir öpücük kondurdu. Dudaklarına değen teni yumuşak ve ılıktı. Elini bırakırken tereddütlüydü. Bu bir tanışmada daha önce deney imlemediği bir samimiyetti. Bir leydinin çıplak tenini hissetmek. Görgü kurallarının sınırlarını zorlayarak bileğini açığa çıkarmak için nazikçe kolunu döndürdü ve hassas noktasına dudaklarını değdirdi.

Leydi Vivian titredi, gözleri kocaman olmuştu. “Lord Ellis, bırakın beni. Lütfen,” dedi ve kolunu çekti. Luke midesine yumruk yemiş gibiydi. Ne yapıyordu? Soğukkanlı bir şekilde gülümsemeyi denedi.

“Bir yanlış anlaşılmayı düzeltmeme izin verin, Leydi Vivian. Ben Lord Ellis değilim. Üç gün önce Leydi Brighthurst’e bir mektup yollamıştım. Ben sizin müstakbel nişanlınızın!.”

Kendisini neden bu şekilde takdim ettiğini bilmiyordu. Birghthurst’e geldiğinde babasının sözünü yerine getirmek gibi bir niyeti yoktu. Ona ait olmayan, mantıksız, başına buyruk hareketleri dışında hiçbir şey değişmemişti. Luke kendine gelerek Vivian’dan uzaklaştı.

Leydi Vivian, yüz yüze gelmek için taburenin üzerinde döndü. Ağzından bir şey çıkmıyordu ama hissettikleri yüzünden okunabiliyordu.

“Aklınızdan neler geçiyor, Leydi Vivian?”

Luke’un, bu saçma nişanı bozmaktaki kararlılığını yavaş yavaş yok ederek, dudaklarını yaladı.

“Tamamen dürüst olmamı ister misiniz, majesteleri?”

Bu sefer gerçekten gülümsedi. Oyununu ifşa edişine ve uygunsuz hâllerine korktuğu kadar sinirlenmemiş olması rahatlatmıştı.

“En ufak bir dürüstlük parçası bile takdir edilir, leydim.” Vivian gözlerini yere indirdi. “Doğru,” diye mırıldandı. “Ufak bir sansür gerekebilir.”

Luke, tekrar Vivi’nin ellerini tuttu ve yüzüne bakmaya zorladı. “Düşündüm de şiddetle dürüst ol. Bir dakika önce ne düşünüyordun, söyle bana?”

Ellerini kurtarmaya çalıştı ama Luke sıkıca tutmaya devam ediyordu. İçgüdüsel olarak mı, yoksa isteyerek mi, emin değildi ama Vivian parmaklarını parmaklarının etrafında kıvırdı ve aralarındaki bağı sağlamlaştırdı.

Yutkunduğunu duydu. “Anlaşmamızı berbat ettiğim için ne kadar pişman olduğumu düşünüyordum. Bu kadar yakışıklı olacağınızı düşünmemiştim, majesteleri.”

Luke, göğsünün etrafında dönen sıcaklıktan mest olarak kahkaha attı. Konu evlilik olunca saf değildi. Karşılıklı çekim, yıllar boyunca mutlu bir birliktelik sürdürmeye yetmezdi ve leydiden etkilendiği aşikârdı. Ama şehvetli dürtülerle sürüklenen güzelliğin tazeliği sönünce hayal kırıklığına uğrayan erkeklerin bitmeyen sefaletine tanık olmuştu. Bu centilmenler açgözlü metreslerinden ve gaddar karılarından şikâyet edip her gün White’ın Yeri’nde sabahlarlardı.

Yine de, Leydi Vivian’ın itirafından keyif almıştı.

“Babamın verdiği sözü lekelemek gibi bir niyetim yok, leydim.” Kaşlarını kaldırdığını fark etti. “Ama ağabeyinizle konuşup bu işten kurtulmamızı sağlarsanız, bana bir iyilik yapmış olursunuz.”

Bes

Vivi, ellerini Foxhaven’dan kurtardı, taburenin üzerinden geriye zıplarken tökezledi. Dük tutmaya çalıştı ama Vivian çok sert bir şekilde çamurun içine düştü.

İnek, başını Vivi’ye doğru çevirdi ve hüzünlü kahverengi gözlerini üzerine dikti.

“Sakın benim için üzülmeye kalkma,” diye ağzından kaçırdı Vivian.

Foxhaven yerden kalkmasına yardım ederken sordu, “Neden sizin için üzüleyim?”

“Siz değil.” Vivi üzerindeki tozu toprağı silkeledi ve işaret parmağını ineğe doğru uzattı. “Maggie. Onun bana acımasını istemiyorum.”

Luke’un bakışları Maggie ve Vivian arasında gitti geldi. Alm kırıştı. “Sanırım şok yaşıyorsunuz, Leydi Vivian. Belki de gidip uzanmalısınız. Konuşmamıza daha sonra devam edebiliriz.”

Konuşacak bir şey yoktu. Ağabeyinden anlaşmanın bozulmasını isteyemezdi. Foxhaven başını sallayınca, Vivi’yi düşüncelerinden uzaklaştırıp yeniden görüş açısına girdi. Alnındaki çizgiler derinleşti. “İyi misiniz? Bir yerinize bir Şey olmadı, değil mi?”

Zonklayan poposunun dışında bir şeyi yoktu. Tabii, yaralanmış gururunu saymazsa. Gözyaşları akmaya hazırdı. ve“Uzanmama gerek yok, majesteleri. Şimdi eğer izin rirseniz üzerimi değiştirip ata binmek istiyorum. Siz siz gelişinizle her şeyi altüst ettiniz ve artık buna tahammül edemeyeceğim.”

Hüngür hüngür ağlamadan önce Foxhaven’ın yanından geçmeye çalıştı ama Foxhaven engel oldu. “Bir dakika bekleyin. Sizi üzmek istememiştim.”

Üzmek mi? Hah! Üzgün değildi. Yıkılmış dese daha yerindeydi. Ya da bozguna uğramış. Çaresiz. “Nişanımızla ilgili söz hakkım yok majesteleri. Ağabeyim kararını ver miş.

“Her kadının evlendiği kişi ile ilgili söz hakkı olmalı. Eğer mantıklı bir açıklama yaparsanız Asliden’ın sizi dinleyeceğine şüphem yok. Ağabeyiniz benim gerekçelerimi dinlemeyecek kadar inatçı. Bu evlilikten kimseye hayır gelmez.”

Vivi geri çekildi. Ne kadar kaba ve kırıcı bir adamdı. Daha buraya gelmeden onun uygun bir eş olmadığına karar vermişti. Başını kaldırıp dikleşti, gururunun son parçalarına tutunmaya kararlıydı.

“Ağabeyimle konuşamam. Size iyi günler diliyorum.”

Tekrar kaçmaya çalıştı ama Luke omuzlarından hafifçe yakaladı. Dokunuşu kafasını karıştırdı, vücudunun her noktasını tutuşturdu.

“Leydi Vivian, lütfen mantıklı olun. Daha birbirimizi tanımıyoruz bile.”

“O zaman ben onları sizden koparmadan önce ellerinizi üzerimden çekin.”

Foxhaven’ın gözleri büyüdü. Gözleri parlak maviydi. Gördüğü her şeyden daha maviydi. Deniz kadar mavi. Ah, neden onu yakışıklı bulduğunu itiraf etmişti ki? Bu küçük düşmenin de ötesinde bir şeydi.

Güçlükle nefesini verdi, alnına düşen bukleleri havalandı. “Leydi Vivian, temiz bir sayfa açamaz mıyız? Kaçmayacağınıza söz verirseniz sizi bırakırım.”

“Ata binmek istiyorum,” diye mırıldandı. “Lütfen.” Foxhaven içini çekti ve ellerini bıraktı. “Tabii ki leydim. Rutininizi daha fazla bozmak istemem.” Ellerini iki yanma düşürdü ve geri adım attı. “Gidin ve hazırlanın.”

Vivi koşarak yanından geçip ahırdan dışarı çıktı. Ash, asla sözünden dönmesine izin vermezdi ve Foxhaven sözleşmeyi imzalamayı reddederse hayatı mahvolurdu. Daha da kötüsü kuzeninin hayatı mahvolurdu ve Vivi bu suçluluk duygusuyla yaşayamazdı.

Kafasını dağıtmak için uzun, kalp sıkıştıran bir binişe ihtiyacı vardı. Belki de deniz kıyısına kadar gitmeliydi, böylece Foxhaven’ın gözleri deniz ile aynı mavi tonda mı görebilirdi.

Vivian binici kıyafetini giydikten sonra Patrice’in odasına uğradı. Bu defa şiddetli bir öksürükle karşılanmamıştı ve kuzeninin nefes alış verişi, daha düzenli ve sakindi. Patrice’in iyileşmekte olduğuna emin olduktan sonra dışarı çıktı. Atları hazırlayan seyisin yanında duran Foxhaven’ı görünce donakaldı.

Elini, Winnie’nin yazın başında diktiği eteğinin üzerinde gezdirdi. Bu evliliğe karşı olmak için düke daha fazla gerekçe vermek yerine, seyisten yan eyerini hazırlamasını istemeliydi ama dükün ona katılacağına ihtimal vermemişti. Yalnız kalmak istediğini söylememiş miydi?

Fark edilmeden, kaçmaya fırsat bulamadan, Foxhaven başını kaldırdı ve düzgün beyaz dişlerinin arasında ufak bir aralık bırakarak gülümsedi. “Leydi Vivian, seyisiniz bu koca hayvanı zapt edebileceğinizi söylüyor.”

Vivian derin bir nefes aldı, başlığını taktı ve atına yaklaştı. Romie’nin kürkü sabah güneşinin altında cilalanmış maun gibi parlıyordu. “Yıllardır benim atım. Ağabeyim on beşinci yaş günümde doğum günü hediyesi olarak vermişti.” O sene, anne ve babasının ölümünden beri yaşadığı en güzel doğum günü olmuştu.

Foxhaven, Vivian’ın ata binmesine yardım etmek için seyisin önüne geçti. “Ashden’ın size güveni tam olmalı.”

Vivi hizmetçiden dizginleri alırken kaşlarını çattı ve çizmesini dükün birleştirilmiş avucunun içine yerleştirdi. “Ata hâkim olma yeteneğime güvenir, majesteleri.”

Ağabeyinin ona olan inancı başka bir konuydu. Vivian’ın ise kendisinden başka suçlayacağı kimse yoktu.

Foxhaven Vivian’ı havaya kaldırdı, kaslı göğsü yeleğinin altından belli oluyordu. Romie’nin yelesini tutarak bacağını üzerinden atıp eyerine oturdu. Kızaran yanaklarını saklamak için hemen başka tarafa baktı.

Luke atın boynunu okşarken vücudu Vivian’ın bacağına değiyordu. “Kelimelerinizin ardında gizli bir anlam seziyorum,” dedi usulca. “Ağabeyiniz bir centilmeni belli bir düzeye getirmek için yardıma ihtiyacınız olduğunu mu düşünüyor?”

Dizginleri tutan parmakları gerildi. “Düşünceleri okuyamam. Ashden’ın kafasından geçenleri bilebilecek özel güçlerim de yok. Yardım ettiğiniz için teşekkürler.”

“Benim için zevkti, Leydi Vivian.”

Kendi atının yanma gitmek için döndüğünde Vivian fırsatı değerlendirdi ve Romie’nin başını çevirip Foxhaven’ı ardında bırakarak atını sürdü.

“Kahretsin!” Luke, atı Thor’a binip Vivian’ı yakalamak için çabalarken leydinin kendisinden kaçma alışkanlığının gittikçe kötüye gittiğini düşünüyordu. Bu defa kaçamayacaktı. Yere yatırıp üzerine oturmak zorunda kalsa bile Leydi Vivian ile görüşecekti.

Homurdandı. Hangi dük birisiyle görüşmek için yalvarıp, böylesi yollara başvururdu? Babası değil, onu biliyordu.

Vivian, yönünü değiştirip atını çayırın içinde dört nala sürmeye başladı. Beygirinin toynakları inip kalkarken yerden ot ve çamur söküp atıyordu. Vivian görüş açısından çıktı. Luke’un vücudu gerildi. Atına pek çok erkekten daha çok hâkimdi ve eyerinden kaldırdığı poposu çok hoş gözüküyordu.

Vivian’ı yakalamaya kararlı, kaslan heyecan ve telaşla titriyordu. Çayırın kıyısında Thor’un başını çevirdi. At, dört nala koşmaya başladı, adımlan uzun ve zarifti. Vivian ile arasındaki mesafe daralmıştı. Tam bu sırada Vivian, ilerideki çitleri dikkate alarak atını durdurmaya hazırlanmak için yavaşlattı.

Luke atının dizginlerini yavaşça geri çekti. Şimdi leydiyi köşeye sıkıştırıp aklını başına getirme şansını yakalamıştı. Ama Vivian durmadı. Topuklarını indirip üzengide yükseldi ve atını çitin üzerinden atlattı. Görkemli hayvan yere indi ve hiç durmadan tepeye doğru koşmaya devam etti.

Hoş bir titreme Luke’un içini ürpertti. Daha önce onun önünden koşan bir kadın hiç olmamıştı ve Leydi Vivian kıymetli bir rakibe olduğunu kanıtlamıştı. Ödünç şapkasının siperini indirdi, atını çitlere doğru sürüp, Vivian gibi üzerinden atladı. Thor’un toynakları yere indiğinde Leydi Vivian otlayan koyunları dağıtarak ufak tepenin zirvesine varmıştı. Sonra diğer tarafta gözden kayboldu.

Luke tepeye ulaşınca, Vivian ve atı çayırın içinden akan su bendine doğru yöneldi. Belli ki etkileyici performansından sonra atını su içmeye götürüyordu ama Luke tekrar hızlanıp bir sonraki tepeye ulaşmasına izin vermeyecekti.

Leydi Vivian, durup atından inene kadar dük de takip etmekten vazgeçmeyecekti. Leydi atını suyun kenarına getirdi ve saldı. O kıyıda dolanırken at suya yönelip ön toynaklarını suya daldırdı. Vivian yere eğildi, birkaç tane düz taş alıp suyun yüzeyinde sektinneye başladı.

Bir. İki. Üç. Dört. Beş.

Luke birkaç metre ötede Thor’u durdurdu. “Takdire şayan bir performanstı leydim.” Gerçekten de etkilenmişti. “Böyle at binmeyi kimden öğrendiniz?”

Bir tane daha düz taş alıp suyun yüzeyinde kaydırdı. “Ağabeyimden.”

“Peki, taş sektirmeyi? Onu da mı ağabeyinizden öğrendiniz?”

Uzağa bakarak başını salladı. “Atıcılık ve eskrimi de öğrettiğini size söylemem lazım sanırım.”

Luke atından inerken kendi kendine gülüyordu, Vivian’ın yanma geldi. “Bu beni kılıçla kovalayacağınız ya da göğsümü fişekle dolduracağınız anlamına mı geliyor?” Vivian korku dolu bir ifade ile arkasına döndü. “Ah, hayır. Öyle demek istemedim-”

“Eskrim kılıcı mı süvari kılıcı mı?”

VivianTn ifadesi yumuşadı, hafifçe gülümsedi. “Eskrim kılıcı. Ash, temel kuralların ötesinde bir şey öğretmenin saçma olduğunu düşünüyordu.”

“Ağabeyiniz bana hiç bu ilginç başarılarınızdan bahsetmedi.”

Elindeki taşı yere bıraktı ve kıyıdaki söğüt ağacına doğru yürüdü. Ağacın dallan suya sarkıp içinde süzülüyordu. “Evlendiğim zaman bu uğraşları bırakma niyetindeydim. Şu an bir önemi olduğunu sanmıyorum.”

Çimlerin üzerine oturup sırtını ağacın gövdesine dayadı. Luke, Thor’un güvende olduğundan emin olduktan sonra Vivian’ın yanına geçti, çiçeğin büyüsüne kapılmış bir sinekkuşu gibiydi.

“Size bir özür borçluyum, majesteleri.”

“Gerçekten mi?”

Hangi suç için? Vivian eline bir dal aldı ve çamura bir şeyler çiziktirmeye başladı.

“Evlilik anlaşmamızı neden feshetmek istediğinizi anlıyorum ve hareketlerimin sonuçlarını kabul edeceğim. Ama bana bir şans daha vermeyi düşünürseniz, hoş olmayan alışkanlıklarımı bırakacağıma söz veriyorum. Yüzmek ya da erkek gibi ata binmek ya da ateş etmek yok.”

“Peki ya eskrim? O uğraşınızı da bırakacak mısınız?”

Luke’a doğru eğildi, ifadesi hevesliydi. “Sizi utandırmamak için kendimi tamamen leydilere özgü meşgalelere adayacağım. Söz veriyorum.”

Dün içinde uyandırdığı tüm coşku bir anda sönmüştü. Eğer şartlar farklı olsaydı ve onunla evlenebilseydi, teklif ettiği tavizleri asla kabul etmezdi. Bir erkeğin eşi olmak için, olduğu insandan vazgeçmek zorunda kalmamalıydı.

Senin unvanın onu koruyacaktır. Kafasının içinde fısıldayan sese kaşlarını çattı.

“Leydi Vivian, nişanımızı bozma isteğimden kendinizi sorumlu tutmamalısınız. Beni uygun bir eş adayı yapmayan pek çok kusura sahibim.”

Vivian geri çekildi, gözleri kocaman, “Yani kimseyle evlenmeyeceksiniz, öyle mi?” diye sordu.

Luke omuzlarını silkti. Geleceği, seyahatten sağ salim dönüp dönemeyeceğine bağlıydı.

“O zaman benimle evlenmeyi yeniden düşünün. Ben size bir evlat vereceğim.”

Luke, Vivian’ın yatağında olması düşüncesi ile mest olmuş bir şekilde gülümsedi ama arzusunun mantığının önüne geçip kararlar vermesine izin verecek kadar aptal değildi. İngiltere’den ayrılmadan hamile kalacağını bile garanti edemezdi.

Dizlerini göğsüne çekti ve kollarını bacaklarının etrafına doladı, bir savaştan geri çekiliyor gibiydi. “Önerim sizi eğlendirdi sanırım.”

“Hayır. ”

Uzun uzun Luke’u inceledi, alt dudağını ısırdı. Luke, o an Vivian’ın baskıya devam etmeye karar verdiğini anladı. Gözlerinde azimli bir ışık yanmıştı.

“Oğlumuzu doğurduktan sonra beni bir daha görmek zorunda değilsiniz.”

“Ben öyle olacağını sanmıyorum-”

“Tek başıma yaşayabilirim,” dedi çabucak. “Birden fazla eviniz olmalı. Çocuğumuzun benim yanımda yaşamasını isterim şüphesiz. En azından okula başlayacak yaşa gelene kadar. Küçük çocukların anne sevgisine ihtiyacı vardır. Yemin ediyorum hiç canınızı sıkmam. Beni anlıyor musunuz majesteleri?”

Cevabı beklerken nefesini tutuyor gibiydi.

Omuzlan düştü, bitkinlik vücudunu ve ruhunu işgal etmişti. İkisi için de bir şey ifade etmeyen bir gelecekten bahsediyordu. “Gerçekten de sayfiyede tek başınıza yaşamak ister miydiniz?”

Umut dolu ışığı sönmüştü. Yüzünü başka tarafa çevirdi. “Beklentilerime uyum sağlayabilirim.”

Yine de istekleri konusunda uzlaşmak zorunda olmamalıydı. Genç ve güzeldi. Londra’dan bir centilmen seçebilirdi. Utangaç olduğu için kendisine söz hakkı verilmediğini sanmıştı ama belli ki yanılıyordu. Neden ağabeyi onu saklıyordu?

Boğazını temizledi. Onu hayal kırıklığına uğrattığı için kendinden nefret ediyordu. “Eminim ki çok iyi bir eş olacaksınız ama maalesef aradığınız eş ben değilim. Lütfen ağabeyinizle konuşacağınıza söz verin.”

Vivian gözlerini suyun ötesine dikti, çenesi kilitlenmişti. “Sizi hayal kırıklığına uğrattığım için üzgünüm, ama ağabeyimden bu anlaşmayı feshetmesini isteyemem. Öte yandan benimle görüşmemizden sonra vazgeçmeyi seçerseniz, kin gütmeyeceğim. Uzun süre.”

Luke dişlerini gıcırdattı. Bu kadar inatçı olmak zorunda mıydı? “Ashden yumuşak başlı olduğunuzu söylemişti,” diye homurdandı.

“Ağabeyimin abartma huyu meşhurdur, majesteleri.”

Sevgili Leydi Vıvian,

Lütfen sizin adınıza hızlı bir iyileşme için dua ettiğimi bilin. Yarım kalan konuşmamızı tamamlama fırsatı bulmadan gitmeyeceğimi söylemek istiyorum. Ne kadar gerekli ise o kadar Brighthurst ’te kalacağım.

En içten dileklerimle,

Foxhaven

Altı

Vivi, soğuk algınlığına yakalanmış gibi yaparak üç gün boyunca Foxhaven’dan kaçmayı başarmıştı. Dün bir kez daha görüşme isteği ile geldiğinde, tabii ki de ricasını yerine getiremeyecek kadar hastaydı. Bugün yolladığı yazılı cevabı ile gerçekten hasta olmuştu.

Tatlı bisküviler aşkına! Sonsuza kadar saklanamazdı. Her ne kadar bu yaptığı korkakça olsa da. Ve Vivi de korkağın tekiydi. Huzursuz, çok sıkılmış bir korkak. Tavanına bir kez daha bakmaya tahammülü kalmayınca, yorganını kenara fırlatıp hizmetçisini çağırdı.

Winnie çok bekletmeden geldi. “En sonunda kalktınız.” “Bir dakika önce mucizevi bir şekilde iyileştim. Sanırım akşam yemeğinde Foxhaven ve Patrice’e katılmalıyım.” “Leydi Brighthurst çok memnun olacak.”

Hizmetçisi işe koyulmak için başını eğdi fakat Vivi gülçoktan görmüştü. Giyindikten ve Winnie de sonuçtan tatmin olduktan sonra yemek odasına gitmek için odasından çıktı. Foxhaven ve Patrice’in sesi koridorda yankılanıyordu. Ne konuştuklarını duyamıyordu ama ses tonları samimi gibiydi. Görünen o ki dük henüz Vivi ile evlenmeyeceğini söylememişti. Onu bekleyen manzaranın düşüncesi midesini altüst ediyordu. Kapının önüne geldiğinde tereddüde düştü.

Neden dük konuyu aralarında halledip kapatmalarına izin vermiyordu? Bir mektup yeterli olurdu. Soytarı külahına nasıl tüy koyacağını belli ki biliyordu.

Vivi içini çekti. Ash yakın gelecekte yanma uğradığında, azarı kulaklarını öyle bir şişirecekti ki bir daha asla iyileşemeyeceklerdi.

“Keşke Vivi de bize katılabilseydi ama çok hasta.” Patrice, sohbette kendine düşen kısmı sürdürmek çaba gerektiriyormuşçasma tereddütlü konuşuyordu. “Korkarım ki bu akşam benim eşlik etmemle yetineceksiniz.Suçluluk duygusu Vivi’ye dişlerini geçirip kemirdi. Dükü tek başına eğlendirme görevini kuzeninin omuzlarına nasıl yüklemişti? Düşüncesizlik ettiği için pişmandı. Parlak bir gülümseme takınarak, odaya girdi, “işte, buradayım.

Geç kaldığım için özür dilerimPatrice şaşırmıştı. “Vivi, hâlâ hastasın sanıyordum“Öğleden sonra uyandığımda eski hâlime dönmüştüm.Patrice’in yanma giderek solgun yanağına bir öpücük kondurdu. Kuzeninin gözlerinin altındaki mavimsi halkalar, yumruk kavgasından mağlup ayrılmış gibi görünmesine neden oluyordu. Hastalığı onu hırpalamış fakat çok şükür yenememişti. Vivi, dükün açıklamalarının kuzenini tekrar yatağa yollamamasını umdu.

Eğilerek dükü selamladı. “Majesteleri.66

Leydi Vivian, ne kadar hoş bir sürpriz.” Etkileyici bir gülücük yolladı. “Sizi tekrar görmek ne kadar da güzelVivi, dükün coşkusunu takdir mi etse yoksa bu coşkudan tiksinse mi emin değildi. İçinde bulundukları durumun gülücüklerle ve hoş sözlerle uzaktan yakından alakası yoktu.

Foxhaven, Vivi yerine oturana kadar ayakta durdu. Oturduğunda, başını bir yana eğdi. “Leydi Vivian, bu akşam sa çınıza değişik bir şey mi yaptınız?Vivian’ın kalbi yerinden oynadı. “Sanırım mci dizilerini fark ettiniz“Ah, evet. Haklısınız leydim.” Işıldayan mavi gözleri ile kadehinin yaldızlı kenarından Vivian’ı seyrederek şarabını yudumladı. “Adeta bir hayalsiniz.”

Vivi, ağzına götürmek üzere olduğu limonata bardağı ile donakaldı. Pınarda karşılaştıklarında onu hayal gücünün bir oyunu olmakla suçlamıştı. Bardağını masaya geri bırakıp, ilk karşılaşmalarından kuzenine bahsetmemesi için gözleri ile yalvardı. “Teşekkürler, majesteleri.”

Foxhaven başını salladı, Vivi’yi incelerken ifadesini okumak imkânsızdı. Delici bakışlarının ardında hangi düşünceler dalgalanıyordu acaba? Belki de reddedişini haklı çıkaracak nedenlerin bir listesini yapıyordu. Çok da zor bir iş olmamalı diye içinden geçirdi Vivian.

Kaşığına uzanırken elleri titredi, gözyaşlarına boğulma korkusu ile tabağından başını kaldıramıyordu. Patrice durmak yorulmak bilmeden, yıllarca onu bir leydi gibi yetiştirmek için uğraşmıştı ama Vivi kuzeninin yüce gönüllülüğünün karşılığını öğrendiği her şeyi bir kenara fırlatarak ödemişti.

Patrice boğazını temizledi. “Lütfen bize sonbahar için planlarınızdan bahsedin majesteleri. Kuzeye mi seyahat edeceksiniz?”

“Northumberland’ e kısa bir ziyaret gerçekleştireceğim ama sonra Londra’ya dönmem lazım. Iş ortağım Kaptan Pendry ile görüşmeliyim.”

Aklını meşgul eden sıkıntılı düşüncelerine rağmen mevzu Vivi’nin ilgisini çekti. “Kendisi asker mi?”

“Gemi kaptanı. Benim gemimin kaptanı.” Foxhaven’ın göğsü şişti. Patrice, vaazına iltifat ettiğinde Rahip Ramsey de böyle oluyordu.

“Neden gemiye ihtiyacınız var?” diye sordu Vivi.

Patrice, kaşlarını kaldırıp baktı ama Vivian kuzeninin üstü kapalı uyarısını dikkate almadı. Foxhaven’ın ne diyeceğini duymak daha sonrasında azarlanmaya değerdi.

“Neden bir gemi sahibi olmayayım, Leydi Vivian? Olmamam için bir neden göremiyorum.”

Dükün yüzündeki ifade, yeni oyuncak alınmış küçük bir oğlan çocuğununkine benziyordu.

Kaşlarını çattı. “Bana ticaretle ilgilendiğinizi söyleme• yın.

Patrice’in sessizce nefesini tuttuğunu duymamış gibi yaptılar.

“Keşifle ilgileniyorum, Leydi Vivian. Aslında gerçek bir keşif seyahatine henüz çıktım sayılmaz ama çok yakında hepsi hallolacak. Ekim ayında Isla yola çıkacak ve ben de güvertesinde olacağım. Bizden önce kimsenin gitmediği yere yelken açacağız.”

Vivi’nin nabzı hızlandı. Şaka ile karışık konuşuyordu ama İngiltere’den ayrılmak konusunda ciddi olabilir miydi?

“Nereyi keşfetmeyi düşünüyorsunuz?”

“Güney kutbunu. Sandviç Adaları’ınn güneyinde büyük bir kıta olduğuna inanılıyor. İlk kimin keşfedeceğini görmek için bahisler bile var: Amerika, Rusya, Ingiltere. Ben paramı kraliçeden yana koydum.”

“Sandviç Adaları. Kaptan Cook adalarından mı bahsediyorsunuz? Ama bu keşif elli yıl önce yapıldı.”

“Kırk beş.”

Yemeği unutup çatalını bıçağını elinden bıraktı. “Yeterince yakın.”

Patrice’den uyarı dolu bir bakış daha geldi. “Lütfen majestelerinin misafirimiz olduğunu unutma canım.”

“Teşekkürler Leydi Brighthurst ama lütfen leydinin rahatça konuşmasına izin verin. Tarih bilgisi olan bir hanımla tanışmak ender rastlanan bir durum.”

Dükün tavrı, kuzenine hükmederken bile kibardı. “Lütfen devam edin Leydi Vivian.”

“Teşekkürler.” Dük her hareketi ile onu şaşırtmayı başarıyordu. Kendisinin bir sohbete katkısı olacağını savunacak bir centilmenle tanışacağını hiç düşünmezdi. Gergin hâli bir nebze rahatladı. “Dediğim gibi, Kaptan Cook’un keşfinin üzerinden uzun zaman geçti. Eğer kıta varsa neden bu zamana kadar bulunamadı?”

Foxhaven parmakları ile masaya vuruyordu, Vivian’ın söylediklerini düşünüyor gibi gözüküyordu. “Kimsenin aramadığından şüpheleniyorum. İnsanların kafası savaş tehdidi ve sonrasında da savaşın kendisi ile meşguldü. Yalnızca barış, keşifleri mümkün kılar.”

“Ve siz de Güney Kutbu’nu keşfetmeyi umuyorsunuz, öyle mi?” Bir dükken böylesi acayip fikirleri nasıl düşünebildiğini öğrenmek istiyordu ama ağabeyine benzemekten de korkuyordu. Yine de, eğer Foxhaven kendi muhitindeki erkekler gibiyse tüm ailesi ona güveniyor olmalıydı. Peki, böyle sorumlulukları varken nasıl oluyordu da farazi bir kıtanın peşine düşebiliyordu?

Yüce Tanrım. Kesinlikle Ash’e benzemişti.

“İyi bir maceradan her zaman hoşlanmışımdır. Kaptan Pendry’nin güney kutbu ile ilgili birtakım planları var. Ben yalnızca görevini tamamlaması için kaptana destek oluyorum.”

Bu, Vivian’ın bugüne kadar duyduğu en saçma şeydi. Ağabeyinin dükün planlarından haberi var mıydı?

“Riskli bir maceraya benziyor, majesteleri. Bu seyahatin akıllıca olduğunu düşünüyor musunuz?”

Foxhaven’ın dudakları inceldi ve gülümser gibi kıvrıldı. “Endişe etmenize gerek yok, leydim.”

Endişelenmesine gerek yoktu çünkü dükün eşi olmayacaktı. İma edilenleri değil de sesli konuşulanları duymak için kendini zorladı.

“Pazar günü kilise pikniği var,” dedi Patrice, daha tehli“Neden bir gemi sahibi olmayayım, Leydi Vivian? Olmamam için bir neden göremiyorum.”

Dükün yüzündeki ifade, yeni oyuncak alınmış küçük bir oğlan çocuğununkine benziyordu.

Kaşlarını çattı. “Bana ticaretle ilgilendiğinizi söylemeyın.

Patrice’in sessizce nefesini tuttuğunu duymamış gibi yaptılar.

“Keşifle ilgileniyorum, Leydi Vivian. Aslında gerçek bir keşif seyahatine henüz çıktım sayılmaz ama çok yakında hepsi hallolacak. Ekim ayında Isla yola çıkacak ve ben de güvertesinde olacağım. Bizden önce kimsenin gitmediği yere yelken açacağız.”

Vivi’nin nabzı hızlandı. Şaka ile karışık konuşuyordu ama Ingiltere’den ayrılmak konusunda ciddi olabilir miydi? “Nereyi keşfetmeyi düşünüyorsunuz?”

“Güney kutbunu. Sandviç Adaları’nın güneyinde büyük bir kıta olduğuna inanılıyor. İlk kimin keşfedeceğini görmek için bahisler bile var: Amerika, Rusya, İngiltere. Ben paramı kraliçeden yana koydum.”

“Sandviç Adaları. Kaptan Cook adalarından mı bahsediyorsunuz? Ama bu keşif elli yıl önce yapıldı.”

“Kırk beş.”

Yemeği unutup çatalını bıçağını elinden bıraktı. “Yeterince yakın.”

Patrice'den uyarı dolu bir bakış daha geldi. “Lütfen majestelerinin misafirimiz olduğunu unutma canım.”

“Teşekkürler Leydi Brighthurst ama lütfen leydinin rahatça konuşmasına izin verin. Tarih bilgisi olan bir hanımla tanışmak ender rastlanan bir durum.”

Dükün tavn, kuzenine hükmederken bile kibardı. “Lütfen devam edin Leydi Vivian.”

“Teşekkürler.” Dük her hareketi ile onu şaşırtmayı başarıyordu. Kendisinin bir sohbete katkısı olacağını savunacak bir centilmenle tanışacağını hiç düşünmezdi. Gergin hâli bir nebze rahatladı. “Dediğim gibi, Kaptan Cook’un keşfinin üzerinden uzun zaman geçti. Eğer kıta varsa neden bu zamana kadar bulunamadı?”

Foxhaven parmakları ile masaya vuruyordu, Vivian’ın söylediklerini düşünüyor gibi gözüküyordu. “Kimsenin aramadığından şüpheleniyorum. İnsanların kafası savaş tehdidi ve sonrasında da savaşın kendisi ile meşguldü. Yalnızca barış, keşifleri mümkün kılar.”

“Ve siz de Güney Kutbu’nu keşfetmeyi umuyorsunuz, öyle mi?” Bir dükken böylesi acayip fikirleri nasıl düşünebildiğini öğrenmek istiyordu ama ağabeyine benzemekten de korkuyordu. Yine de, eğer Foxhaven kendi muhitindeki erkekler gibiyse tüm ailesi ona güveniyor olmalıydı. Peki, böyle sorumlulukları varken nasıl oluyordu da farazi bir kıtanın peşine düşebiliyordu?

Yüce Tanrım. Kesinlikle Ash’e benzemişti.

“İyi bir maceradan her zaman hoşlanmışımdır. Kaptan Pendry’nin güney kutbu ile ilgili birtakım planları var. Ben yalnızca görevini tamamlaması için kaptana destek oluyorum.”

Bu, Vivian’ın bugüne kadar duyduğu en saçma şeydi. Ağabeyinin dükün planlarından haberi var mıydı?

“Riskli bir maceraya benziyor, majesteleri. Bu seyahatin akıllıca olduğunu düşünüyor musunuz?”

Foxhaven’ın dudakları inceldi ve gülümser gibi kıvrıldı. “Endişe etmenize gerek yok, leydim.”

Endişelenmesine gerek yoktu çünkü dükün eşi olmayacaktı. İma edilenleri değil de sesli konuşulanları duymak için kendini zorladı.

“Pazar günü kilise pikniği var,” dedi Patrice, daha tehlikeşiz bir sohbet konusu sunarak. “Dışarı çıkabilecek kadar iyi olur muyum bilmiyorum. Henüz kendime gelmişim gibi hissetmiyorum.”

Vivi, sohbetin konusu değiştiği için oldukça mutluydu. Dükün gözlemlerine rağmen, istediğinde yumuşak başlı bir insan olabiliyordu. Kuzenine muzipçe gülümseyerek, “Bayan Honeywell katılamayacağını duyunca hayal kırıklığına uğrayacak. Turta yarışmasını kaybettiğinde kimi hile yapmakla suçlayacak?” dedi.

Patice’in yanakları pembe pembe oldu.

Rahip Ramsey yarışmanın jürisiydi ve Patrice’in katıldığı her yıl birincilik kurdelesini istisnasız şeftalili turtası kazanırdı. Hatta Patrice’in turtasını o kadar çok severdi ki geçen yaz Amerika’dan döndükten sonra bir hafta boyunca her gün Brighthurst’e uğramıştı. Patrice, her sabah şafak vakti kalkıp rahip için turta pişirmişti ki bu da birbirlerine duydukları ilginin karşılıklı olduğunun bir göstergesiydi.

Her ne kadar kuzeni rahibin evlenme teklifini reddetmiş olsa da bir gün rahiple mutluluğu yakalayacağını umuyordu. Patrice, kendinden önce Vivi’nin evlendiğini görmesi gerektiğinde ısrar etmişti.

Manastıra katıldığında, Patrice özgür olacak. Vivi bu iç karartıcı fikri kafasından uzaklaştırmaya çalıştı. Öyle bir hayat ona uygun değildi.

“Başka biri kazandığında Bayan Honeywell’in yüzündeki dehşet ifadesini hayal edebiliyorum,” dedi, sesinin hissettiğinden daha neşeli tınladığını umarak. “Kaçıracağım için üzgünüm.”

“Yarışma masasının yakınında olursan kaçırmazsım”

Vivi duraksadı. “Sensiz gitmemi mi istiyorsun? Benim de evde olmam gerekmiyor mu?”

“Ah tatlım. Senin iyileştiğini düşünmüştüm. Hâlâ iyi hissetmiyorsun, değil mi?” Patrice aptalca bir şey yapma dan önce, mesela ateşine bakmak için elini alnına götürmek gibi, Vivi eliyle dur işareti yaptı.

“İyi hissediyorum.”

Patrice’in alm kırıştı. “Dr. Fredrick’e görünmeyi kabul etmediğini biliyorum ama...”

Vivi kuzeninin gereksiz endişesine son vermek için avucunu tuttu. “Gerçekten tamamen iyileştim. Piknik kendimi daha iyi hissetmemi sağlayacak.“Eğer eminsen...” Vivi başını salladı. Patrice’in yüzündeki endişeli çizgiler kayboldu. “Teşekkürler. Rahip Ramsey ayinini gerçekleştirirken tanıdık simalar görünce iyi hissediyor. Kalabalığın karşısında konuşmak onu geriyor.” Foxhaven’ın kaşları kalktı. “Ne kadar talihsiz bir meslek seçimi yapmış.“Hiçbir zaman bu işe uygun olmamış ama babası ısrar etmiş. Rahip Ramsey’nin Amerika’da geçici bir müddet kalması da umduğu gibi sonuçlanmayınca korkarım ki bu işi yapmaya mecbur kaldı.Vivi, Rahip Ramsey’nin hikâyesini ilk kez dinliyordu. Aslında Patrice ile olan ilişkisinin ötesinde kafa yormamıştı. Bu durum vaazlarının neden coşkudan yoksun olduğunu açıklıyordu. “Ne kadar kötü bir durum44

Rahip duygularını paylaştığın için mutlu olacaktır emi nim ki Vivian ama lütfen ona bir şey söyleme.” Patrice m sesi boğulmaya başlıyordu.

“Belki de bu akşamı burada noktalamalıyız,” dedi Vivian. “Dinlenmelisin.”

Patrice esnemek üzereydi ama bastırdı. “Bu akşam oldukça yorgun hissediyorum.” Dirseklerini dayadığı masadan güç alarak ayağa kalktı. Foxhaven da yardımcı olmak için ayağa kalktı, Patrice’e kolunu uzatıp kapıya kadar eşlik etti.

“Rahip, Pazar günü bir başka samimi yüz gömlekten mutluluk duyabilir, Leydi Brighthurst. Leydi Vivian’ın zamanında kilisede olacağına emin olabilirsiniz.”

Pardon? Vivi koltuğundan güçlükle kalktı.

“Sağ salim kilisede olmasını sağlarsanız minnettar olurum, majesteleri.”

“Benim için zevk olur. Benim gözetimim altında Leydi Vivian’ın kılma zarar gelmeyecek.”

Ondan, bir çocuktan ya da gözetim altında olması gereken bir aptaldan bahseder gibi bahsediyorlardı.

“Refakate ihtiyacım yok.” Kelimeler ağzından çıkar çıkmaz ne kadar gülünç bir duruma düştüğünü fark etti.

Foxhaven kapı eşiğinde durdu ve omzunun üzerinden baktı. Patrice de Vivian’a bakmak için döndü.

“Yani demek istediğim uşaklarla beraber gidebilirim.”

Foxhaven’ın kendini beğenmiş sırıtışı yok oldu. “Sorun değil leydim. Piknik yaparak bir gün geçirmek kulağa hoş geliyor.”

Dükün kendisi ile eğlendiği koca bir gün fikri, Vivian’a hiç de hoş gelmiyordu.

Pazar günü kiliseye gitmek için yola koyulduklarında, Leydi Vivian at arabasının en uzak köşesine yerleşince Luke somurttu. Biraz daha ilerlerse yere düşecekti.

Atın dizginlerini Vivian’a uzattı ama karşılığında zehir sunmuş gibi bir tepki aldı. “Nasıl süreceğinizi bilmiyor musunuz?” diye sordu.

Küçümseyen ses tonu, umduğu etkiye sahipti.

“Tabii ki nasıl süreceğimi biliyorum.” Dizginleri alıp yumuşak elleriyle sıkı sıkı tuttu.

Elleri boş kalan Luke, kollarını Vivian’ın beline dolayıp onu koltuğun ortasına doğru çekti. Vivian bu beklenmedik hareketle kaskatı kesilmişti.

“Kuzeninize size bir zarar gelmeyeceğine dair söz verdim. O kadar kenara oturarak kendinizi tehlikeye atmayın.”

Aslında Vivian’ı bırakacaktı ama sıcaklığı ve parfümünün tatlı kokusu yüzünden tereddüde düştü. Bu arada hızlı birkaç kalp atışı kadar süre geçmişti. Yerinden kımıldamayacağına güvenemediğini kendisine söyleyerek, kolunu sırtından çekmedi. Vivi kurtulmaya çalışsa da parmaklan ince belinin etrafını kavramıştı. Öyle ki korsesinin tellerinin izi avucunun içine çıkmıştı.

“Beni bırakın majesteleri.” Sesinde keskin bir köşe vardı.

“Benimle evlenmek istediğini sanıyordum tatlım. Evlilik yeminimizi ettiğimizde seni sık sık kucaklayacağım.” Kışkırtıyor, gerçekleri net bir biçimde sunmaya çalışıyordu. Eğer dokunuşundan tiksiniyorsa, ki öyle görünüyordu, ağabeyiyle konuşması gerekiyordu.

Vivian, derin bir nefes aldı ve Luke’a dik dik baktıktan sonra dikkatini tekrar yola verdi. “Teklifinizle beni korkutacağınızı sanıyorsanız yanılıyorsunuz. O kadar korkunç değilsiniz.”

Luke şaşırdığını gizlemek için gülümsedi. Leydi Vivian düşündüğünden daha cesurdu.

Vivi, dizginleri bir eline aldı, boşta kalan elini Luke’un kalçasına koydu. Luke’un içine çektiği soluğu ıslık olarak çıktı. Vivi sırıtıp kalçasını sıktı.

“İsa aşkına!” Luke Vivi’nin elini yakalayıp zorla kucağına geri koydu. Pantolonundaki kabarıklığı fark etmesin diye diğer tarafa döndü.

“İki kişilik bir oyun bu,” dedi Vivian. “Siz bana dokunursanız ben de size dokunurum.”

İnleme isteğini bastırdı. Birbirlerini elle tacize devam ederlerse bugün hiç bitmezdi. Tanrı’ya şükür kiliseye gidiyorlardı. Yoksa Leydi Vivian bu oyundan galip çıkabilirdi. Luke’un dokunuşu Vivian'ı rahatsız etmekle kalırken onun içinde bir ateş yakmıştı.

Yedi

Luke, kilisenin sert sırası üzerinde Leydi Vivian ile arasına hatırı sayılır bir mesafe koymayı başardı. Tahmin ettiği gibi kiliseye beraber gelişleri meraklı bakışların üzerlerine çevrilmesine neden olmuştu. Şu an bile, birisi onu izlerken ensesinde hissettiği o karıncalanma hissi vardı.

Bu Pazar rahibin endişelenmesine gerek yoktu, tüm gözler Leydi Vivian ve Luke’un üzerindeydi. Vivian ise fark etmiş gibi durmuyordu. Dolgun pembe dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme vardı. İnsanın sıkıntılarını unutturacak kusursuz, öpüşülmeye müsait bir ağzı vardı.

Luke’un olduğu tarafa baktığında kendisini izlediğini gördü. Gülümsemesi yavaş yavaş söndü.

Kahretsin. Luke kafasını çevirip karşıya baktı. Kollarını kavuşturarak rahibin vaazını dinlemeye koyuldu, bir yandan da kanı soğumaya başlıyordu. Elbise giymiş bir erkeği izlemek kadar insanın tutkusunu öldüren bir şey yoktu. Tekrar arzu ile bakma dürtüsüne karşı koymak için bakışlarını Leydi Vivian’dan uzağa çevirdi. Ancak aklı ondaydı.

Sadece nefes kesici değildi aynı zamanda neşeli ve cesurdu. Daha da etkileyicisi ilgi duyduğu konu üzerine görüşlerini söyleyebilir, patronluk taslarken haddini bildirme hususunda vicdan azabı çekmezdi. Ayrıca insanı ferahlatan bir biçimde şeffaftı. Planlarına karşı olduğunu, Luke’un kardeşi gibi sesli bir şekilde dile getirmese de, seyahatini onaylamıyordu.

Sıkıntılarını Richard’a anlatmaya çalışmıştı ama kardeşi ona acır gibi başını sallamıştı. Luke’un utanç yarası sıkıca etrafını sarıyor, hafif bir pırıltı teninin üzerini örtüyordu. Kör edici bir baş ağrısı yaşamadan bir kitabın sayfalarına bile bakamıyordu. Acıdan başka bir şeye odaklanamıyorken ailesine nasıl bakabilecekti? Artık babasının unvanını taşıyamayacakken yaşamının amacı neydi?

Bir kez daha Leydi Vivian’a baktı. Leydi Vivian onunla evlenmek, çocuklarını doğurmak, normal bir hayat sürmek istiyordu ama Luke artık normal olamazdı. Leydi Vivian ne derse desin, kırsalda tek başına sakin bir hayat genç ve hayat dolu bir kadını tatmin edemezdi. Er ya da geç Londra’da geçirilecek anları, operayı, centilmence ilgiyi arzulayacaktı.

Omurgası kaskatı oldu. Centilmence ilgiymiş, kıçım.

Kahrolası hovardaların Vivian’ın etrafında olması fikri, yarasını deşti. Kilisedeki erkekleri incelemek için döndüğünde, herkesin ayakta olduğunu fark etti.

“Muhteşem Lütuf ”un ilk notaları orgdan yükseldiğinde ayağa kalktı. Leydi Vivian ilahi kitabını paylaşmayı teklif etti. Luke tutmadan önce endişeli bir şekilde kitaba baktı.

Güçlü ve duygusal sesi Luke’u şaşırttı. Uç kız kardeşi ve çeşitli aile fertleri ile birlikte sayısız müzikale katıldıktan sonra sadece aktrislerin ahenkli bir sese sahip olabileceğine inanmıştı.

Leydi Vivian duruşunu ayarlarken parmakları parmaklarına değdi. Bu hareket Luke’un kolundan yukarı bir titreşim gönderdi. Bilerek mi dokundu anlamak için Vivian’a baktı ama onun dikkati notalarda ve sözlerdeydi.

Luke da şarkı söyleme konusunda kız kardeşlerinden daha iyi değildi. Bu yüzden ağzını oynatmakla yetindi. Bir zamanlar münasebetsiz bir aktris Luke’un şarkı söylemesini azgın bir Mart kedisinin çığlığına benzetmişti. Müzikal yeteneğinin o kadar da kötü olduğunu sanmıyordu ama bülbül gibi şakımadığını da biliyordu.

Leydi Vivian’ın kalçası hafifçe kalçasına yaslandı. Yine ne yaptığının farkında değil gibi gözüküyordu. Üçüncü kıtaya geçtiklerinde yana kayıp Vivian’dan uzaklaştı. Vivian yüzünü kitaptan kaldırdı, haylazlık yüzünde dans ediyordu. Demek kasten dokunmuştu. Luke’un bakışları üstünde, dizeyi bitirdi. Dudaklarının kenarı yukarı kıvrılmıştı. Vivian’ın sesi üzerinden akıp geçerken Luke’un boğazı düğümleniyordu, başka tarafa bakarken bile aklını alıyordu. Daha önceki bakışları için intikam mı alıyordu?

Çizmesinin ucu ayağına değince arzu damarlarında dolaşmaya başladı. Böylesi masum bir temastan nasıl etkilenebilirdi? Hele ki kilisede, “Muhteşem Lütuf ”un yedi kıtasını okuyormuş gibi yaparken.

Yedi, Tanrı aşkına!

İyileştiğini kanıtlamak için yedi kıtaya ihtiyaç duyan BayNewton’ın da ahlaksız hayatının da Allah belasını versin.

Müzik yavaşça sona ererken ilahi kitabını alıp, masumca gülümsedi. “Majesteleri.”

Boynunu sıkıştırmak istiyordu. Ya da saçmalayana kadar öpmek. Ya da sıranın üzerine yatırıp“Leydi Vivian!” İnce bir ses fantezisini bölüp Luke’u kendine getirdi.

Al yanaklı yaşlı bir kadın koridorda durmuş kaşlarını çatarak onlara bakıyordu. Büyük göğüsleri elbisesinin dikişlerini zorluyordu.

“Bayan Honeywell, sizi görmek ne kadar güzel. Lond ra’da hoş vakit geçirmişsinizdir umarım.” Leydi Vivian’ın nazik tavrı Luke’a onun terbiyeli bir leydi olduğunu hatırlattı. Hakkında hayal kurmayı bırakmalıydı.

“Leydi Brighthurst nerede?” Vikontesten bahsederken kadının burnu kırıştı. “Sizin yanınızda olmadığından ağa beyinizin haberi var mı?Leydi Vivian kaskatı kesildi.

Bayan Honeywell, küçümseyen bakışlarıyla onu yerine çivilemişti. “Lord Ashden bugünkü hâlinizi mutlaka bilmek isteyecektir. Onu bilgilendirdiğimde bana müteşekkir olacak.”

Luke kadını süzdü. Dün akşam yemekte bahsi geçen cadalozdu bu.

“Leydi Vivian,” dedi. “Lütfen dostunuza kendimi takdim etmeme izin verin.”

Burnundan soluduğunu düşünüyordu ama bakışlarını Bayan Honeywell’den ayırmadı.

“Nasıl isterseniz. Bayan Honeywell, şey...” Kaşlarını kaldırdı. “Bayan Honeywell Bedfordshire’ın en büyük toprak sahibidir.” Luke’un bir şey söylemesini bekler gibi durdu.

“Gerçekten mi? Tebrikler madam. Gurur duyuyor olmalısınız.”

“Evet, gururluyum...” Gözlerini kırptı, yuvarlak yüzü şaşkınlıkla dalgalanıyordu.

Leydi Vivian, kendine hâkim olmaya çalışarak dudaklarını birbirine bastırdı.

Bayan Honeywell hızlıca elini sallayarak Luke’un yorumunu savurup kaldığı yerden devam etti. Pis bakışları yine VivianTn üzerindeydi. “Ağabeyiniz bugünkü utanmaz gösterinizi duyduğunda-”

“Beni affedin sevgili Leydi.” Luke, ses tonu hataya yer bırakmasa da, etkilemeye çalışarak gülümsedi. Leydi Vivian’ı eleştirmeye hakkı yoktu, özellikle de onun yanında. “Suçlu olan benim. Nişanlımın güzelliğine kapılmış durumdayım, gördüğünüz gibi. Ama haklısınız, aşk kötü davranışlar için bir bahane olamaz.”

“Nişanlınız mı?” kelime neredeyse Bayan Honeywell’i nefessiz bırakacaktı, yüzü kıpkırmızı olmuştu. “Lord hazretleri onun için eş bulduğundan bahsetmemişti.”

Luke’un çenesi gerildi ama öfkesini gizledi. Yılların tecrübesine sahipti. Leydi Vivian’a sahip çıkmak akıllıca değildi. Babası ve Ashden arasındaki görüşmeler herkes tarafından bilinmiyordu. Yine de Vivian’ı bu cadalozdan koruma isteği ağır basıyordu. Leydi Vivian’a bakınca gülümsedi. “Abin kıvançlı haberimizi henüz kimseye söylemedi sanırım, değil mi?”

“Korkarım ki hayır, majesteleri. Ama her şey ani bir şekilde gelişti zaten, değil mi?”

Bu sırada Bayan Honeywell’in yüzü renkten renge giriyordu. “Majesteleri mi?”

Leydi Vivian, âşık bakire rolünü zevkle oynayarak Luke’un koluna girdi. Yüzünü kaldırarak gür kirpiklerini kırpıştırıp gözleri ışık saçarak gülümsedi. Tanrım, böyle hayranlıkla kendisine bakarken iç organları titriyordu. Bütün bu oyun gerçek olsaydı kim bilir neler olurdu?

“Bayan Honeywell, Foxhaven Dükü’nü takdim etmeme izin verin.”

“Ah Tanrım. Foxhaven Dükü mü?” Gösterişli yanaklarını yelpazelemeye başladı.

Luke formalite icabı eğildi. “Hizmetinizdeyim. Şimdi müsaadenizle madam. Bu güzel Bayana kilise pikniğinde eşlik etmeye söz verdim.”

Etrafından dolanmaya çalışırlarken, yana adım atıp yollarını kapadı. “Majesteleri, belki de piknikte beni bulsanız # iyi olur. Size özel olarak anlatacağım şeyler olabilir.”

“Bilmem gereken her şeyi biliyorum, iyi günler, madam.”

Leydi Vivian, bugünden sonrasını hasarsız atlatamayacaktı. Eğer Bayan Honeywell, Dunstable’ın önde gelenlerini temsil ediyorsa, yargılayıcı insanlarla karşı karşıyalar demekti. Leydi Vivian’ı yüzleşeceği sonuçlarla tek başına bırakıp gidemezdi ama onunla ne yapacağını da bilmiyordu. Anlaşmayı bozma planı, beraber geçirdikleri her an daha da karmaşık bir hâl alıyordu.

Kilisenin merdivenlerinden inerken Vivian’ın içinde kabaran sevgi, Foxhaven’ın koluna sarılması için teşvik ediyordu. Bu sefer de cesur savunması ile Vivian’ı şaşırtmayı başarmıştı. Onunla evlenmeyi yeniden düşünüyor muydu? Bayan Honeywell’e tepkisi öyle olduğunu gösteriyordu.

Vivi, geçen gün yaptığı teklifin doğru olduğunu düşünmüştü ama reddedilmek gururunu incitmişti. Belki de, ondan pek bir şey beklemeyen bir kadınla evlenmenin avantajlarını görmeye başlıyordu.

“Beni ejderhadan koruduğunuz için teşekkür ederim.”

“Leydi Vivian, Bayan Honeywell ejderhalardan değil Gorgonlardan geliyor.”

Vivi kıkırdadı. Dük de onun kadar saygısızdı ve bu hoşuna gidiyordu.

Yine de kilisedeki davranışından dolayı biraz utanmıştı. Yanlışlıkla dokunuyormuş gibi yapmak, onun için bile, utanmazca bir hareketti ama arabada bacağını sıktığında Foxhaven’ın tepkisi başını döndürmüştü. Arsızca olsa da, soğukkanlı duruşunu bozmaktan hoşlanmıştı. Bu onu daha insancıl yapmıştı.

Eli elini kaplıyor ve sımsıkı bastırıyordu. “Kadının

Ashden ile irtibat kurma olasılığı var mı? Ona yazıp durumu izah edebilirim isterseniz.”

Vivi’nin güveninin bir kısmı uçtu. Belki de dükün fikirlerini değiştirememişti.

“Bayan Honeywell’i hafife almamayı öğrendim. Ash’in kulağına gitme ihtimali olursa teklifinizi kabul edeceğim ama şu noktada harekete geçmeye gerek yok.” Başını bir yana yatırdı. “Âşık erkeği çok iyi oynadığınızı daha önce söyleyen oldu mu?”

“Öyle mi? Mükemmel. İlham kaynağım çok... ilham verici.” Gözünü kırpıp Vivian T daha da yakınma çekti. “Ama bugün hep yanımda kalmalısınız ki kimse gerçeği anlamasın.”

Taş kilisenin arkasında, renkli battaniyelerin yeşil çimin üzerine serildiği alana doğru kol kola yürüdüler. Üzerleri yarışacak turtalar, danteller, resimler ve nakışlarla dolu masalar kilise binasının yakınına kurulmuştu.

Foxhaven masalara doğru başıyla işaret etti. “Siz de yarışmalara giriyor musunuz?”

“Tanrım, hayır. Aslında girmeliyim. Böylece diğer leydilerin kendilerine güvenleri artar.”

“Yani başarınızın bir nişanesi olarak eve kurdele götürme zevkini hiç tatmadınız?”

“Başarı kurdelesi kazanmak için bir şey başarmak lazım majesteleri.”

Üzerinde tavuk ve soğuk jambonla dolu tabaklar, çeşit çeşit meyveler ve tatlı bisküviler olan, beyaz örtülü iki masanın önündeki sıraya girdiler. Foxhaven Vivian’a bir tabak uzattı. Vivi tabağını doldurup oturabilecekleri bir yer bulmak için ilerledi.

Bir zamanlar arkadaşları olduğunu sandığı bir grup genç kız, Vivian’ın yaklaştığını görünce, başka tarafa bakarak sırtlarını döndüler. Yalnızlık acısı zaman içinde körelmişti ama hakir görmeleri bugün onu daha çok yaralamıştı. İnsanlardan uzakta bir battaniye seçip oturdu. Biraz sonra Foxhaven da ona katıldı.

Yere çizgi çeken bir grup erkeği işaret etti. Yardımcı Rahip Bay Fry, elinde kumaş parçaları, çizginin yerini kontrol ediyordu.

Foxhaven Vivian’a döndü. “Bence üç bacak yarışında kurdeleyi alabiliriz. Siz hızlı bir koşucusunuz. Benimle eş olur musunuz?”

Vivian kabul etmek üzereydi ama ağzından çıkmak üzeolan hevesli bir

55 5 anda durdurdu. Yakınlarında kendilerini duyacak kimsenin olmadığına emin olduktan sonra sessizce konuştu. “Zaten dedikodu malzemesi olduk. Benimle evlenmek gibi bir niyetiniz yoksa, kasaba halkına yeterli nedeni verdim korkarım kiKaim, siyah kaşları düştü. “Reddedemeyeceğimi bilme lisiniz, özellikle de şimdi. Mahvolurdunuz. Sadece bu nok tada vazgeçebilirsiniz.İç geçirecekti ama kendisini tuttu. Yine başladıkları yere dönmüşlerdi. “Dürüst olmam gerekirse, kuzenim benim yüzümden çok sıkıntı çekti. Artık benim sorumluluğumu daha fazla yüklenmesini ondan isteyemem. Anladığım kadarıyla siz de bu sorumluluğu almayı hak etmiyorsunuz ve bunun için de özür diliyorum. Ama siz benim son umudumsunuz-”

“Leydi Vivian.”

“Lütfen, dinleyin. Tek istediğim teklifimi ciddi bir şekilde düşünmeniz. Bana soyadınızı verin sonra istediğinizi yaparsınız. Güney Kutbunu keşfedin ya da kayıp şehir Atlantis’i arayın, ben de kırsalda sakin bir yaşam süreyim. Sonrasında hiç canınızı sıkmam.”

“Lütfen saçmalamayı kesin.” Mavi gözleri Vivian’ın içine işledi. “Babanız bir asildi, eminim ki size mükemmel bir eş olacak bir centilmen vardır. Neden böyle bir evliliğe razı oluyorsunuz?”

Vivi, kendisini utandırmakla tehdit eden gözyaşlarını tutmaya çalıştı. Dük, seçme şansı olduğunu sanıyor, onu anlamıyordu. “Eğer sizinle evlenmezsen ağabeyim beni İskoçya’daki bir manastıra yollayacak. Ağabeyimin eşi neredeyse iki yıldır bu fikrin üzerinde duruyor.”

Foxhaven geri çekildi. “Manastır mı? Ne için? Lond ra’da yaşayabilirsiniz. Ağabeyiniz deli mi?

Omuzlarını silkti. “Ben de aynı şeyi merak ediyorum. Aslında eşinin çok da aklı başında bir insan olmadığını biliyorum.

Kaçan bir damla gözyaşını silip sahte bir kahkaha attı. Daha iyi düşününce, majesteleri, ailemle aranıza mesafe koymakla akıllılık ediyorsunuz. Delilik bulaşıcı olabilir. ağzının etrafındaki gerginlik yumuşadı. Ayağı ayağına değdi

Siz deli değilsiniz. Önceki gece böyle dediğinizi çok net hatırlıyorum.

Yüzünü buruşturdu. “O geceyi unutma şansınız var mı? “Bir parçacık bile yok,” dedi sırıtarak.

“Harika.”“Dinleyin. Hemen içinizi karartmayın. Bunu nasıl çözebileceğimiz konusunda bir fikrim var sanırım.”

Vivian umut dolu gözlerle baktı. Luke, dişlerinin arasındaki ufak aralığı göstererek gülümsedi. Bu, kusursuz biçimde kusurlu gülümsemeye âşık olabilirdi. Tabağını battaniyenin üzerine koydu ve ayağa kalktı, Vivian’a elini uzattı, “Bugün eğleneceğiz. Can sıkıcı konuşmalara son.” “Anlaştık.”

“Haydi, gel. Eve kurdele götürmek istiyorum ama yardımınıza ihtiyacım var.”

Vivi de tabağını kenara koyup ayağa kalktı. Kendisine ihtiyacı varken onu nasıl reddedebilirdi?

Bay Fry, parmaklarını ağzına soktu ve keskin bir ıslık çaldı. Başlar rahip yardımcısına dönünce sohbetler sonra erdi.

“Bayanlar ve baylar, üç bacak yarışması başlamak üzere. Bu tarafa gelin ve bir eş seçin.”

Vivian ve Foxhaven çizgiye adım atan ilk yarışmacılardı fakat diğer yarışmacılar da sonrasında onlara katıldılar. Son olarak da isteksizler öne çıktı. Lord Goodrich canhıraş karşı koymalarına aldırış etmeden başlangıç çizgisine sürüklerken, Bayan Heaton’ın yüzü Noel ışıkları kadar kırmızıydı.

Bay Fry, elindeki kumaş şeritlerini yarışmacılara uzata uzata ilerledi. Foxhaven Vivi’nin yanında diz çöküp bileklerini birbirine bağladı. Ayağa kalktı ve elini Vivian’ın beline doladı. Vivian’ın vücudu ayak bileğinden Luke’un hafifçe elini koyduğu yere kadar titredi.

“Siz de sarılmalısınız Leydi Vivian,” diye kulağına fısıldadı. “Ben dokunursam siz de dokunacaktınız, söz vermiştiniz.”

Ateşin vücudunu sardığını hissetti ama kolunu beline doladı. Dük, kalçasından çekerek Vivian’ı biraz daha kendisine yaklaştırdı. O ana kadar bu yarışın ayıp bir tabiatı olduğunu fark etmemişti. Rahip ve yardımcılarının böyle şeylere müsaade etmesi merak konusuydu. Belki de kalçaları birbirine değen kadın ve erkeğin yakınlığı ile hissedilen hoş duyguların farkında değillerdi.

“Haydi, yürümeye çalışalım. Önce orta bacak. Bir, iki,uç.

Pratik yapmak için diğer çiftlerin etrafında dönerek zıpladılar.

Bay Fry, herkesi başlangıç çizgisine çağırdı. “Üç deyince. Çizgiyi geçen ilk takım kazanır.”

Foxhaven’ın kasları gerilmişti. Vivi ona doğru baktı. Çenesi kararlı bir çizgi hâlini almış, gözleri hedefe odaklanmıştı. Vivian o anda fark etti ki hiçbir şey Foxhaven’ı istediğini almaktan alıkoyamazdı. İçini bir huzursuzluk kapladı ama görmezden geldi. Bugün onun arzu ettiğini istiyordu ve Vivian da istediğini başarmasına yardım edecekti. Yarın başka bir hikâyeydi.

Bay Fry, kahverengi kunduz şapkasını havaya kaldırdı. “Bir, iki, üç.” Kolunu indirdi. “Başla!”

İleri atılan iki genç oğlanın tiz sesleri Vivian’ı güldürdü. Foxhaven Vivian’a sarılıp adımlarını uydurdu. Önde gidenler bir adımı kaçırınca bacakları birbirlerine dolandı. Vivian ve Foxhaven onlardan ayrılıp sabit koşularına devam ettiler. Aynı anda duyulan her adım sesi arayı açtıklarının habercisiydi.

Vivian sağa baktığında Bayan Heaton ve Lord Goodrich’i gördü.

“Daha hızlı!” Baron at sürüyormuşçasma coşkulu bağırıyordu.

Vivi birkaç metre ilerideki çizgiye odaklandı.

“Biraz daha dayan tatlım. Harika gidiyorsun.” Foxhaven’ın iltifatı moralini yükseltti. Gerçekten de onun yanında kilometrelerce koşabilirdi.

Lord Goodrich arkalanndan bağırmaya devam etti, ses tonu öfkeli bir hâl almaya başlamıştı. Daha da geride kaldıklarında Bayan Heaton’ın çaresiz çığlığı duyuldu.

Vivi ve Foxhaven, gülerek ve biraz da nefessiz bir hâlde çizgiyi ilk geçen çift oldular.

“Bravo Leydi Vivian!”

Bir kere daha sarılıp aralarındaki bağı çözmek için yere eğildi.

Vivi kucağındaki kurdelelerle oynuyordu. Toplamda üç tane kazanmışlardı: birini üç bacaklı yarışmada birlikte kazanmışlar, diğer ikisini dük nişan alma ve ok atma yarışlarında kazanmıştı.

Foxhaven, Brighthurst Malikânesi’ne doğru at arabasını sürerken Vivian da kısık gözlerle parlayan ikindi güneşinde ona bakıyordu. Dizginleri tutuşunda rahat bir güven vardı. Asilliğin tüm öz güvenine sahipti ama şaşırtıcı derecede müte vaziy di.

Burnunu seviyordu. Ne aşırı hükmeder bir hâli vardı ne de kusursuzdu; geçmiş bir travmanın eseri gibi gözüken yüksek bir çıkıntısı vardı. “Ayak yarışını bile bile kaybettiniz, değil mi?”

Gözlerini yoldan ayırmadı. Dudağının bir kenarı kıvrıldı. “Bunu da nerden çıkardınız?”

“Üç yaz önce Dottie Kennicot’un bahçe partisinde yarışmak için bana meydan okuyan Adam Randolph’u yenmiş* tim.” Sevgili arkadaşı Dottie’yi nasıl da özlemişti. Üzüntüsünü savuşturdu. Uzun zamandır böyle eğlenmemişti ve değiştirilemeyecek şeyleri düşünerek anı mahvetmek istemiyordu. “Bay Randolph sonraki iki hafta boyunca surat astı. Kilisede karşılaştığımızda kaba ve kısa bir şekilde selam verdi.”

Foxhaven güldü. “Zavallı Bay Randolph ödülünü alamamış. Somurtmasına şaşmamak lazım.”

“Ne ödülü? İşin içinde ödül falan yoktu.”

Foxhaven’ın içinde mutluluk çeşmesi olmalıydı. Yüzünden gülümseme eksik olmuyordu. “Bir öpücük, Leydi Vivian. Onun yerinde olsam bunu isterdim.”

Yanaklarına yayılan kırmızılığı görmesine fırsat vermeden yüzünü çevirdi. “İstemezdiniz, majesteleri. Ne kadar da şakacısınız.”

“Sizi temin ederim ki isterdim.”

Kucağındaki kurdeleleri üst üste dizdi. Nasıl cevap vereceğini bilmiyordu. Cilve yapma sanatında hep bir gözlemci olarak kalmıştı. Pratiklikten yanaydı. “Beni öpseydiniz benimle evlenmek zorunda hissederdiniz, ve ikimiz de böyle bir birleşmeyi arzu etmediğinizi biliyoruz.”

Arabayı yolun kenarında, bir ağacın altında durdurdu. Brighthurst Malikânesi’nin yüksek çatısı uzakta gözüküyordu.

Luke, Vivi’nin elini tutarak ayağa kalktı. “Benimle gelin.”

“Neden?” Vivi’nin sesi tiz çıkmıştı. Peşinden güçlükle ilerledi. Yüce tanrım, kendisini kanıtlamak gibi bir niyeti yoktu, değil mi?

Vivian’ın belini kavrayıp yere indirdi. Ama ellerini çekmedi.

Şeker pekmezi aşkına! Daha önce kimse ile öpüşmemişti ve ne yapacağını bilmiyordu. Gözlerini kapattı ama ağzı konusunda emin değildi. Dudaklarını yaladı ve büzüştürdü.

Bekliyordu.

Yakındaki bir ağaçta, bir ağaçkakanın hızla vuruşları duyuldu. Elbisesinin kolları esen rüzgârla havalandı. Parmakları belini sıkıyor ve daha yakınına çekiyordu.

“Lanet olsun her şeye.” Ellerini bıraktı.

Vivian gözlerini açtığında bir boşluğa bakıyordu. Foxhaven atların etrafından dolaşmış, budaklı, yaşlı bir çınar ağacına doğru yürüyordu. Çınarın dalları berbat boğumları olan parmaklar gibi bükülmüştü. Burnunun çıkıntısını kırıştırarak seslice nefes aldı ama bir şey söylemedi.

“Tırmanmak için güzel bir ağaç,” dedi Vivian gergin sessizliği bozmak için.

Foxhaven ağacın dallarına baktı. “Ağaca tırmanır mısınız?”

Vivi peşinden gitti. Bir leydiye yakışmayan başka bir alışkanlığı kabul etmek düşesi olmaya uygun olmadığım bir kez daha kanıtlamak olacaktı ama Foxhaven’ın canını sıkan Vivian’ın tuhaf davranışları değildi.

“Zaman zaman tırmandığım doğrudur. Ama tabii, pantolonumu giyiyorsam.”

Ona bakarken gözleri parladı. “Hiç beklediğim gibi değilsiniz.”

“Teşekkürler majesteleri. Yani, sanırım.” Dizlerini kıvırarak yere çöktü.

“Foxhaven diye seslenmek çok samimi gelirse ve duygularınızı incitirse, bana Luke diyebilirsiniz. Ama ilişkimiz ‘ınajesteleri’ gibi formaliteleri ortadan kaldırmayı gerektiriyor.”

Vivian başını eğerek baktı. “Peki, ne tür bir ilişkimiz var?”

Küçük bir çocukla ilgileniyormuş gibi önüne çömeldi. “Hızlı gelişen bir arkadaşlık bizimkisi, sanırım.”

“Benden, size veremeyeceğim bir şey istiyorsunuz. Bence arkadaşlığımız uzun ömürlü olmaz. Belki de bu kadar aceleci olmamalıyız.”

Luke yerden bir sap ot koparıp, parmaklarının arasında dolaştırdı. Dudakları azıcık inceldi ama daha sonra kocaman gülümsedi. Gülümsemesi göz kamaştırıyor ve Vivian’ı heyecanlandırıyordu ama giderek buna güvenmemeye başlamıştı. Ciddi gözlerinin arkasında olanları gizlemek için, gülümsemesini bir maske olarak kullandığından şüpheleniyordu .

“Geleceğinizi nasıl hayal ettiğinizi anlatın. Manastırdan kaçmak için istediğiniz geleceği değil, gerçekten arzu ettiğinizi.”

Önünde diz çökeni arzu edebilirdi mesela. Foxhaven kibar ve anlayışlı görünüyordu. Onu sevebilir, iyi bir eş olabilirdi. Ama bunu itiraf edemezdi.

“Diğer kadınlardan farklı değilim. İyi bir evlilik yapmak istiyorum. Eğer eşim para konusunda akıllı olur, çok cimri olmaz ve ağzındaki dişleri tam olursa, mutlu olurum.”

Foxhaven içten, ağız dolusu bir kahkaha ile gülerken başını geriye attığında, Vivian’ın son isteğine uygun olduğunu kanıtladı. “Hepsi bu mu? Daha fazlasını istemediğinize inanmakta güçlük çekiyorum.”

“Daha fazlasını isteyecek bir durumda değilim. Böyle durumlarda kadınların söyleyecek az şeyi olduğunu bilmelisiniz.”

Durgunlaştı ve düşünceli bir şekilde başını salladı. “Peki ya çocuklar? Bir vâristen bahsetmiştiniz ama aile hayatı istemiyor musunuz?”

Parmağının sardığı otu inceledi. Parmağının ucu önce kırmızıya döndü sonra da o fark etmeden morardı. O da sıkıca sarılmış ve milim milim ölen parmağı gibi mi hissediyordu? Konumunun beraberinde getirdiği baskılan tahmin edebiliyordu. Ağabeyi de kendi sorumlulukları altında ezilirdi. Ve Muriel vardı. Karısının hastalığının dönemsel tekerrürleri, ağabeyinin boynunda bir tasmaydı. Ya Vivi’nin aile hayalleri, Muriel’in hastalığının ağabeyine yük olması gibi, Foxhaven’a yük olursa?

“Aile hayatı yaşamak istemiyorsunuz, değil mi?” diye sordu. “Soyadınızı sürdürecek bir vârise ihtiyaç duyabilirsiniz ama bir aile kurmak istemiyorsunuz.”

Foxhaven ayağa kalktı. “Gerçekten bunlan düşünmek istemiyorum.”

Vivi alt dudağını ısırdı. Onu bırakabilirdi. Bu kararı pahalıya mal olabilirdi ama başka birinin acı çekmesine sebep olmak kendisinin neden olduğu sefalete katlanmaktan daha kötü gözüküyordu.

Keşke daha cesur olsaydım diye düşünürken güçlükle yutkundu.

“Bir teklifim var Leydi Vivian. Belki de bir çözüm.

Northumberland’deki ev partisinde bana eşlik etmenizi istiyorum.”

Ev partisi mi?” Bu saçma teklifin nesi çözümdü? Annem her yıl ev partisi düzenler. Çok saygın bir or tamdır ve amacımıza oldukça uygundur.”

“Kulağa nankörlük ediyormuşum gibi geliyorsa bağışlayın. Davetiniz için minnettarım ama bir ev partisi amacımıza nasıl uygun olabilir?” Ve amacımız ne?

“Partiye pek çok seçkin bekâr katılacak.”

Kaşlarını kaldırdı ve amacımız belli değil mi? der gibi baktı.

Değildi, en azından Vivian için.

Cevap vermeyince, Luke iç geçirdi. “Her biri ile ilgili bilgiyi paylaşabilirim mizacı, ailesi, maddi durumu ve sonra tanıştırabilirim. Benim yerime geçecek bir eş adayı bulabilirsiniz. Sonra da kimse fark etmeden anlaşmamızı bozabiliriz.”

“Anladığım kadarı ile buna epey kafa yormuşsunuz.” Zararsız olabilirdi ama onu başka bir erkeğe yamamaya çalışması, acıydı. Özellikle de paylaştıkları bu güzel günün ardından.

Kendinden gurur duymuş gibi görünerek kocaman gülümsedi. “Saygı değer bir evlilik ağabeyinizi mutlu eder, sizi de manastıra gitmekten kurtarır. Ve ben de sizin adınızı lekelemeden ve babamın sözünü çiğnemeden serbest kalabilirim. Neden daha önce bunu düşünemedim, bilmiyorum.”

Göğsü daraldı ve farkında olmadan bir elini göğsünün üzerine koydu. “Ash’in izin vereceğinden emin değilim. Beni araya karıştırmadan bir nişan yapmanın en iyisi ola cağını düşünmüştü.Foxhaven’ın derin mavi gözleri içini deliyordu. “Sebebi neydi?Bir omzunu silkti ve başka tarafa baktı. Gerçeği sakla mak yanlıştı ama adil olmayan bir şekilde yargılanmıştı v

|;oxhaven ile evlenmesi gerekiyordu, işte bu yüzden gerçeği saklamalıydı.

“Başkalarından farklı olduğumu kabul etmelisiniz. Düşünmeden davranma huyum yüzünden bir şeyleri başarmak benim için hep zor oldu.”

Vivian çocukluğundan beri bu dertten muzdaripti. Patrice, isterse bunun üstesinden geleceğini söylemişti ama Vivian asla başaramamıştı.

FoxhavenTn çenesindeki gerginlik kayboldu ve gülümsemesi yine içini ısıttı. “Siz mutluluk verici taze bir nefessiniz Leydi Vivian. Erkekler gönlünüzü kazanmak için yarış edecekler.”

“Yalancısınız.” Yanlışlıkla gururunu okşadığını bilse de yanakları zevkten kızardı. “Iş terbiyesiz bir kızla evlenmek ve ölüm arasında bir seçim yapmaya gelince, bu senaryoda kimse kazanmıyor.”

“Cazibenizi hafife alıyorsunuz.”

O da başka erkeklerin, onun gibi olabilme hünerlerini hafife alıyordu. Korkuyla kaçmamış olabilirdi ama bu diğerlerinin de kaçmayacağı anlamına gelmiyordu.

“Belki de ağabeyinizden parti için izin alabilirim. Tabii, siz de onaylarsanız. İstemiyorsanız da bunu sizden talep etmeyeceğim.”

“Ah,” Bugüne kadar kimse geleceği ile ilgili bir konuda Vivian’ın fikrini almamıştı. İznini isteyen de olmamıştı. Gözyaşları akmaya hazırdı.

“Cevabınız nedir, leydim? Size bir eş bulmama müsaade edecek misiniz?”

Aptal duygularını bastırmaya çalışarak, yavaşça başını salladı. İyilik yapması bir anlam ifade etmiyordu. Hâlâ ondan kurtulmak istiyordu.

“Harika,” dedi Luke. “Bu akşam ağabeyinize bir mektup yazacağım.”

Uzattığı elini tuttu ve ayağa kalktı. Parmakları parmaklarına dolanmış bir hâlde arabaya kadar gittiler. Yan gözlerle bakıyor, Foxhaven’ı çözmeye çalışıyordu. Her kelimede ondan kurtulmak istediğini söylüyordu ama hareketleri hiç öyle demiyordu.

Kalbinde bir kıpırtı başladı; bir soru. Ya onu karısı olarak istediğinin henüz farkında değilse?

Eli belinde, arabaya binmesine yardım ederken Vivi’nin sonu gelmeyen hayal gücü çalışmaya devam etti. Bir erkeğin bir dükün kur yapması cesaret ve aptallıktan daha fazlasını gerektirirdi. Neyse ki Yivi de aptallık bolca vardı.

Teşekkürler, Luke.

İfadesiz maskesini yüzüne geri takmadan önce burun delikleri hafifçe kabardı. Artık onu ikna etme derdinde olmadığından belki de yakınlıklarını ilerletmek için tekliften geri adım atmak istiyordu.

Vivian koltuktaki yerini aldı. “Hâlâ vaftiz isminizle seslenme iznim var mı?”

“Tabii ki Leydi Vivian.” Bir akrobat gibi çevik, arabaya atladı, yanma oturup atın dizginlerini aldı.

“isterseniz bana Vivian diyebilirsiniz.”

Luke başını salladı ve atları yola doğru çevirdi. Araba oluğun üzerinde sarsıldığında Vivian’ın dikkati, planındaki olası bir aksamaya çevrildi.

Bir erkeğe nasıl kur yapılır, nereden başlanır hiçbir fikri yoktu.

Sekiz

Luke erkek kardeşi ve eşini beklerken, Brighthurst Malikânesi’nde zaman geçirmenin keyifli yollarını bulmuştu. Vivian’ın kuzeni tam olarak iyileşemediğinden, Luke’un ailesi Irvine Kalesi’ne yaklaşan ziyaret için şaperonluk yapma görevini üstlenecekti.

Geçen haftanın büyük kısmı Vivian ile geçmişti. Dinçleştiren gezilerle başlayan sabahlar, satranç tahtası üzerindeki, genellikle Vivian’ın galibiyetiyle biten mücadeleler ile son bulmuştu. Ağabeyinin bahsettiğinden çok daha fazlasına sahipti ve Luke Ashden kız kardeşini gerçekten tanıyor muydu merak ediyordu.

Bu öğleden sonra, uşağı ile küçük bahçede yeni aldığı Harper’s Ferry çakmaklı silahını denemek için sabırsızlanıyordu. Kırsalda tatil yapmanın en iyi yanlarından biri de ateş ettiğinde gürültüden şikâyet edecek kimsenin olmamasıydı.

Thomas’a hedefi yerleştirmesi için işaret etti, ve uşağı güvenli bir yere gidene kadar bekledi.

Luke nişan aldı ve tetiği çekti. Silah tatmin edici bir ışık saçip geri tepti. Üç yıl önce Amerikalı bir askerde gördüğünden beri bu silahı istiyordu. Arkadaşı Daniel, Amerika’ya gittiği zaman almış ve ailesine bir konuda yardım ettiği için teşekkür etmek amacıyla Luke’a vermişti.

Silahın elindeki hissi güzeldi. Hedefinin soluna ateş etmişti. Bir kere daha doldurdu ve bir kez daha ateş etti. Çürümüş elma parçalara ayrıldı.

“iyi atış, majesteleri,” dedi Thomas.

Luke alkış sesi ile irkildi. Arkasına döndüğünde hizmetçisi ile birlikte kendisine doğru yaklaşan Vivian’ı gördü. “Bravo majesteleri. Bahçede yürüyüş yaparken silah sesi duydum.”

Ateşlenen silahtan korkmayan bir leydi.

İncelemesi için silahı uzattı. “Benim için gurur ve keyiftir.”

Cilalanmış kabzaya uzanırken parmakları parmaklarına değdi. Günlerdir içinde yanan ateş alevlenmişti.

“Ne kadar güzel,” dedi Vivian. “Ash’inkiler bu kadar iyi değil.”

Doğru değildi. Ashden değerinin farkında olmasa da müthiş bir kız kardeşe sahipti. Onunla evlenmeye hevesli başka bir erkek bulmak hiç de zorlu bir iş değildi.

Boğazını temizledi ve silahını yeniden doldurmak için uzaklaştı. Vivian’ın yakınında olacak bir başka erkeği düşünmek istemiyordu yoksa aptalca bir şey yapabilirdi. “Ateş etmek ister misiniz?”

“Ben mi?”

“Başka bir elma koy,” dedi Thomas’a. “Atıcılığa yeteneğiniz olduğunu söylediğinizi hatırlıyorum.”

“Nasıl ateş edileceğini biliyorum dedim, on adım öteden bir elmayı vurabilirim demedim.”

Luke göz kırptı. “Elmanın karşılık vermeyecek olması şansınıza, o zaman.” Ateşleme panından içeri barut döküyordu. “Silahı nasıl dolduracağınızı da biliyor musunuz? Yoksa sadece boşaltmayı mı biliyorsunuz?” diye sordu.

“Ağabeyimi silahını doldururken seyrettim ama hiçbir zaman barutu tutmama izin vermedi.” Nasıl yaptığını görmek için daha yakınma eğildi.

Luke sırıttı ve kalan barutu da namlunun içine doldurdu. “Böyle olmaz. Silah kullanan bir leydi düzgün bir şekilde silahlanmayı da öğrenmelidir. Atışınızı yaptıktan sonra nasıl olacağını göstereceğim.” Kurşun topunu ve kâğıdı namlunun içinde gidebileceği yere kadar itti, çubuğunu yerine geri koydu ve silahı Vivi’ye uza etmeden önce, duruş biçiminizi görmek istiyorum temizleme attı. “Ateş Silahı aldı ve iki eliyle tutup kollarını ileriye doğru uzattı. Kaslarındaki gerginlik doğru kıvamdaydı. Güzel. İlk kez eline aldığı bir silahı ateşlerken hazırlıklı olacak kadar deneyimliydi. Geri tepecek bir parça yüzünden moraran bir elmacık kemiği ya da kırık bir burun için endişelenmesine gerek yoktu.

Hedefi vurmak için biraz daha sağınıza nişan alm. Nişangahı yok. Nasıl nişan alacağım?”

“Göstereyim.”

Kollarını etrafında dolamak için arkasında durdu. Kasıkları, kalçasına değiyordu. Vivian zıpladı. Luke derin bir nefes aldı.

“Ah! Özür dilerim. Ben böyle olsun istememiştim...” dedi Vivian. Sesi canlılığını yitirdi. Pembe bir sıcaklık boynundan yukarı tırmanıyordu.

Kanı damarlarında sıcak akmaya ve Vivian’a özel zaafı olan yerlerde toplanmaya başladı. Koluna doğru ilerleyen titremeyi hissederek, ellerini daha sıkı tuttu. “Sabit durmalısınız.”

“Deniyorum,” dedi soluğunun arasında.

Başını başının yanma koydu, kulağının arkasındaki hassas noktayı tatma arzusuyla yanıp tutuşuyordu. Hep tatl kokuyordu, vanilya ve şeker gibi bir kokusu vardı.

“Tek gözünü kapa ve namlunun ucuna bak.”

Düzensiz nefes alışverişleri minik kulağının arkasında kıvrılan saç tellerini havalandırıyordu. Zevk veren bir iç geçiriş elde edebilmek için narin boynunda ağzını kaydırmayı düşünürken dudakları aralanmıştı. Dilini köprücük kemiğinin çukurunda gezdirmek sonra elbisesini çözüp kumaşı omuzlarından sıyırıp çıkarmak istiyordu. Parmakları muhteşem göğüslerini hapseden hain korseden onu kurtarmak ve tenine dokunmak için yanıp tutuşuyordu.

“İyi şanslar!” Vivian’ın hizmetçisinin tiz sesiyle kendine gelip, şu ana döndü.

Bir adım geri atarak aralarında boşluk yarattı. “Ne zaman hazırsanız leydim. Yavaşça sıkın.” Sesi giderek boğulmuştu.

Tetiği çekti. Işık ve ateş keskin çatırtıdan önce hissedildi. Elmanın sol üst tepesi param parça olmuştu.

“Başardım!”

Hizmetçiler alkışladı. Thomas’ın yüzünde kocaman bir gülümse belirdi. “Müthiş bir atış, leydim.”

“Teşekkürler.” Gözleri elmas gibi parlayarak Luke’a döndü. “Bir kez daha deneyebilir miyim?”

“Tekrar doldurmanız şartıyla. Ne yapacağınızı size göstereceğim.” Elini yakaladı ve malzemelerim olduğu yere götürdü. Vivian fişeği alıp kokladı.

“Isırmalı mıyım?”

“Eğer tehlikedeyseniz, ısırmaksınız ama bırakın ben yapayım.” Elinden fişeği aldı, ağzına getirdi ve dişleri ile tepesini kopardı. Vivian’ın dudakları nefesini tutarken aralanmıştı. Luke mutlu gülümsemesine engel olmadı.

Ondan etkilendiği kadar, kendisinin de Vivian’ı etkilediğini fark etmek ona haz veriyordu. Başka bir erkeğe ait olan ya da olacak olan, Vivian ile flört etmeye hakkı yoktu.

Kendine geldi. “Şimdi içine bir miktar dökün.”

Dediğini yaptı. Narin parmakları kendinden emin ve ustaydı. Silahı hazırlayıp doldurdu. Pozisyonunu aldı. Luke bu defa mesafesini korudu. Ne yapabileceğini görmek istiyordu.

Iskaladı. Yüzünü asıp döndü. “Bir kez daha deneyebilir miyim?”

“Ne kadar isterseniz. Ama önce başparmağınızla taşı temizlemelisiniz.” Vivian silahı doldumrken müdahale etmedi. Fişeği tereddüt etmeden ısırışını seyretti.

Bir sonraki atışı elmayı dağıtmaya yetti ve hizmetçilerden coşkulu bir tezahürat aldılar.

Vivian’ın silahı bir kez daha doldurma telaşını izlemekten keyif alarak yere çöktü. Üç kez daha hedefini vurdu. Karşı taraftan gelen patırtı dikkatini dağıtmasa daha da devam edecekti.

Bir at arabası Brighthurst Malikânesi’ne doğru yaklaşıyordu.

Gelenler Drew ve Lana olmalıydı.

Luke ayağa kalktı, pantolonunu silkeledi ve Vivian’ın yanma gitti. “Gelenleri karşılayalım mı?”

Tabancıyı bir kütüğün üzerine yerleştirip kolunu uzattı. Ön tarafa doğru ilerlerken kedi miyavlamasına benzeyen tiz bir ses havada yankılandı.

Vivian endişeli bir şekilde bakıyordu. “Yüce Tanrım. Kedi miydi bu?”

“Daha da kötü. Kardeşim kızlarla gelmiş.”

“Kızlarla mı? Kaç kız?” Sesindeki titremeden, hayal gücünün masum bir bakireden beklenenden daha edepsiz olduğu anlaşılıyordu.

“Sadece üç.”

Drew’un neşeli eşi ve yerinde duramayan kızlan. Annesi küçük olanlarına bir avuç ikiz derdi.

“Sadece üç mü? Ve buna aldırmıyorlar, öyle mi?”

Luke kıkırdadı ve şefkatli bir şekilde Vivian’ın elini sıktı. “Panik yapmaya gerek yok. Erkek kardeşimin eşi ve kızları sadece.”

Vivian rahatladı ve güldü. “Benimle çok fena eğleniyorsunuz, majesteleri.”

Arabaya yaklaştıklarında uşaklardan biri son bavulu indiriyor, diğeri omzundaki bavulu içeri taşıyordu.

Kardeşi elini salladı ve merdivenlerden inen karısına yardım etti. Lana kabarık saçları ve kırışmış elbisesi ile belirdi .

Arabanın içinden bir çığlık daha duyuldu.

“Chloe, lütfen,” yüzünde acı çekmiş ama yine de keyifli bir gülümseme ile arabadan inerken söyleniyordu.

Bu sırada Patrice, aşağı inmiş, Luke’un ailesini karşılamak için girişte bekliyordu. Leydi hayalet gibi solgun ve kırılgan görünüyordu. Vivian, eski hâline dönmeye başladığını söylemişti.

Luke, takdir eden bir bakışla kolundaki Vivian’a baktı. Sağlıklı bir parıltısı vardı. Onunla yatağa girmek yumuşak ve hayat dolu olurdu.

Uygunsuz düşüncelerini delip geçen başka bir tiz çığlık arabadan dışarı taştı.

“Tanışma faslına geçelim mi leydim, yoksa hâlâ şansımız varken kaçalım mı?”

Vivian ağzını açamadan Luke’un yengesi büyük bir gülümseme ile yanlarına geldi. Luke’u görmezden gelip Vivian ile tokalaştı. “Leydi Vivian olmalısınız. Sizinle tanışmak ne kadar güzel. Ben Lana, çok iyi arkadaş olacağımıza eminim.”

Vivian, Lana’nın coşkusuna parlak bir gülümseme ile karşılık verdi. “Brighthurst’e hoş geldiniz, leydim. Sizi kuzenimle tanıştırayım.”

“Memnuniyetle.” Kol kola girip yürümeye başladılar. Lana, Vivian’a bir şey fısıldıyordu.

Drew, kollarında kıpır kıpır kıpırdayan kızı Chloe ile yaklaştı. Chloe öfkeli bir çığlık kopardı. “Şimdi, hadi.” Havaya kaldırıp omuzlarına oturtunca, kızgın bağırtıları neşeli çığlıklara dönüştü. İkizinin gürültücülüğüne alışkın gibi gözüken kız kardeşi Claire, tombul parmaklarının arasında bir tutam saç, bakıcısının kollarındaki uykusuna devam etti.

Luke’un yeğenlerine duyduğu sevgisi kabardı. Bir zamanların çapkını olan küçük kardeşinin, korunacak bir değil tam iki kızı olmasını bazılan ilahi adalet olarak yorumlayabilirdi. Ama Drew, evlendiğinden beri çok farklı bir adam olmuştu. Şefkatle kızlarına baktığında daha uysal bir insana dönüşüyordu. Yine de bu hâline kanıp onu hafife almak hata olurdu. Yaşları kemale erdiğinde yeğenlerine yan gözle bakacak olana Luke şimdiden acıyordu.

Kadınlar evin içinde gözden kayboldular. “Lana, Leydi Vivian’ı kaçırdı. Neyin peşinde?”

Drew sırıttı. “Lana’nın aklından neler geçtiğini benim bildiğimi nereden çıkardın?”

“Özgürce konuştuğu ve bütün gün aynı arabada olduğunuz için, olabilir.”

“Konuştuğumuzu kim söyledi? Sevgili Chloe başka kimseyi konuşturmadığı için düşünmek bile zor.”

Kızını kollarına alıp alnından öptüğünde gülümsemesi büyüdü. “Ama geçen hafta Forest kadınlan arasında pranganı bacağına geçirdikten sonra büyük bir düğün yemeği verme konusunda birtakım şeyler konuşulmuş olabilir. Annemin demirciye pranga siparişi verdiğini söylemiş miydim?”

“Çok komik. Lana’ya daha fazla plan yapmamasını söylesen iyi olur.”

Drew’un kaşları havaya kalktı. “Öyle mi?”

Karanlık antreye girdiler. Luke gözlerinin karanlığa alışması için eşikte durdu. Tabii ki kardeşinin soruları olacaktı. Belki de Vivian için iyi bir eş seçmesine yardımcı olurdu.

“Baş başa kaldığımızda her şeyi anlatacağım. Leydi Brighthurst küçük salonunu kullanmamıza izin verir. Haydi, gidelim.”

7 Eylül 1818

Sevgili kardeşim,

Foxhaven’ı etkilediğini öğrendiğime memnun oldum. Şimdi sözleşme imzalanana kadar kendini kontrol etmen lazım. Bu sezon çok sıkıcı geçti. Leydi Ashden, Bayan Honeywell’in arkadaşlığından kurtulmaya can atıyor. Kadını oyalamak için strese girip baş ağrısından yataklara düşerken sezonun en popüler balolarını kaçırdı. Bayan Honeywell’in teşviksizce düşüncelerini kendine saklaması olasılık dışı olduğundan, onu erkenden göndermek de imkânsız.

Vivi, bu çabamızı da boşa çıkarırsan sana yardım etmek için yapabileceğim hiçbir şey kalmayacak. Üzgünüm. Seni yolcu edemeyeceğim için de üzgünüm. İyi yolculuklar diliyorum.

En içten dileklerimle,

Ash

Dokuz

Vivi geride kalanlarla vedalaşırken Luke’un ailesi de antrede bekliyordu. “Tek başına seyahat etmeni hiç istemiyorum.” Patrice, küçük kızların neşeli bağırışları arasında sesini duyurabilmek için kulağına konuştu. Ufaklıklar anne babalarının kucağından kurtulmak için solucan gibi kıvrılırken hevesli yavru köpekleri hatırlatıyorlardı.

“Korkarım ki bu yolculukta asla yalnız kalamayacağım,” diye fısıldadı neşeli bir şekilde.

Luke’un yeğenleri yeterli eğlenceyi sağlıyordu. Kırılabilen ya da ölümcül olan ne varsa üzerine hevesle atlamaları Lord Andrew’un sürekli olarak diken üstünde olması demekti. Vivi, Luke’un kardeşinin oturduğu yerden fırlamasına, gerekli engelleri aşmasına, kızlan felaketin kıyısından kurtarmasına alışmaya başlamıştı. Emekleyen bebeklerin bu kadar çevik olabileceklerine ihtimal vermezdi.

Patrice sarıldığında her zamanki dinçliğini hissedemedi.

Vivi boğazında büyümeye başlayan kaygıyı bastırmaya çalışarak sarıldı. “Seni özleyeceğim. Dinleneceğine ve öğünlerini atlamayacağına söz ver.”

Patrice, Vivian’ın sırtını okşadı. “Benim için endişelenmemelisin. Sadece mutlu ol. Çok yakında bir düşes olacaksın.”

Luke ile yaptıkları anlaşmadan kimsenin haberi olmayacaktı. Her şey halledildikten sonra Vivi’nin Luke’tan ayrıldığına inanmaları gerekiyordu. Çevirdiği dolapta yer almak için rol yaparak onu memnun ediyor olmasaydı, suçluluk duygusu ağır basar kuzenine her şeyi anlatırdı. Böyleyken, Vivi’nin bir, en fazla iki ay içinde Foxhaven Düşesi olması bekleniyordu.

Luke, sabah yürüyüşünden dolayı yanakları kızarmış bir hâlde antrede belirdi. “Arabalar hazır. Leydi Brighthurst ile vedalaşmak için yeterli zamanı bulabildiniz mi?”

Patrice elini sıktı. “Hoşça kal canım.”

“Ben yokken sana göz kulak olması için Rahip Ramsey’e haber yolladım.”

Patrice gözlerini Luke’a ve antredeki ailesinin üzerine dikti. “Vivi,” dedi karşı çıkan bir tonda. Yüzü kızarmıştı.

Vivi arsızca sırıttı ve kapıya doğru süzüldü. Artık Patrice onun için endişe etmek zorunda olmadığından kibar bir dürtme belki de evlilik için cesaretlenmesini sağlardı.

Luke, Vivi’ye gizlice göz kırpıp dışarıya eşlik etti. Vivian’ın mektubunu Rahip Ramsey’e o götürmüştü.

Vivian’ın hizmetçisi dışarıda, Lord Andrew’un arabasının yanında bekliyordu. Winnie’nin üzerinde bir zamanlar Vivi’nin olan koyu mavi bir elbise vardı. Yaklaşırlarken kıkırdadı. Bu sabah ikisi de gerçek bir ev partisine katılacak olmanın sersemliğini yaşıyorlardı.

Lord Andrew, bakıcının kızlarla arabaya yerleşmesine yardım etti. Bu sırada Vivian ve Lanatanıştıkları ilk andan beri birbirlerine ilk isimleri ile hitap ediyorlardıdükün arabasına binmeye hazırlanıyorlardı. Vivi, merdivenlerden çıkarken Luke’un uzattığı elini tuttu. Lüks fildişi koltuğa oturdu. Penceredeki kenarındaki altın işlemeli dantel hafif meltemle süzülüyordu. Lana ve en sonunda erkekler koltuktaki yerlerini alınca araba hafif bir sarsıntı ile hareket etti.

Lana Vivian a gülümsedi. “Irvine Şatosu’nda kendinize eş arayacaksınız sanırım.”

Kaburga kemiğine dirsek yemeden bir saniye önce Lord Andrew karısını durdurmaya çalıştı. “Lana,”

“Ah! Ne oluyor...”

Luke öfkeli gözlerle kardeşine bakıyordu. “Aramızda kalacağını sanıyordum.”

“Leydi Vivian’a söylememem gerektiğini sanmıştım. Ben Lana’ya her şeyi anlatırım.”

Sert bir ifade takınmaya çalıştı ama karısına bakmanın üzerinde tuhaf bir etkisi vardı. Yüzünde büyük bir olasılıkla binlerce kalp kırmış gamzeli bir gülümseme vardı. “Hiçbir şey söylememeliydin.”

“Ah tatlım.” Genç kadın Vivi’nin koluna dokundu. “Zaten biliyordun, değil mi? Umarım Luke seyahat hakkında yanlış bilgi vermemiştir.”

“Yüce Tanrım.” Luke başını avuçlarının arasına aldı.

Vivi kıkırdadı. Açık sözlü bir kadınla karşılaşmak ferahlatıcıydı. “Majestelerinin planından haberdarım ve onayımı verdim. Ve lütfen, hiçbiriniz kendinizi sıkıntıya sokmayın. Her şeyin açıkça konuşulmasından yanayım. Böylece bu sırrı taşırken üzerimde daha az baskı olur.”

“Harikulade.” Lana elbisesinin eteğini düzeltti ve ellerini kucağında kavuşturdu. “Bir an önce stratejimizi tartışmalıyız.”

“Strateji mi? Bu bir savaş değil,” dedi Luke.

Lana, ona doğru gözlerini döndürdü. “Ona aldırmayın.

Çöpçatanlık hakkında hiçbir şey bilmez. Ne kadar yeteneksiz olduğunu bilseydiniz, eminim teklifini reddederdiniz. Ote yandan konu birlikteliklere olanak tanımak olduğunda oen bir adım öndeyim ve bu yüzden yardım eli uzatıyorum.” ‘Rekoruna inanamazsınız,” dedi Lord Andrew, Lukekarşı çıkmak için ağzını açtığında. “Lana’nın hepsi aşkla biten bir çok evlilikte payı vaı

Luke dudağını büküp pencereden dışarı baktı.

“Gülebilirsin ihtiyar, ama aşk evliliği diye bir şey hâlâ var.” Lord Andrew, karısına göz kırptı. Lana’nın porselen teninden ışıklar çıkıyordu. “Lana partiye katılması olası centilmenlerin listesini yaptı. Hepsi de dürüst centilmenler.”

“Leydi Vivi an’ın listeye ihtiyacı yok,” diye homurdandı Luke. “Ona ben yardımcı olacağım.”

Vivi, Lord Andrew ve Lana’nın imalı bakışlarını yakaladı. Haylazlık peşindelerdi. Onlarla birlik olma isteğine karşı koyamadı. “Liste yanınızda mı leydim?”

“Ah, evet. Yanımda.” Çantasını açıp içinden katlanmış bir sayfa kâğıt çıkardı.

Luke kollannı kavuşturdu ve dönüp sıkılmış bir şekilde pencereden dışarı bakmaya devam etti. Vivi’nin umduğu tepki bu değildi.

“Öncelikle özür dilemem lazım,” dedi Lana. “Pek çoğunun en makulü ile ben evlendim ama benim onayımı alan bekâr centilmenler hâlâ mevcut.”

“Teşekkürler hayatım,” dedi Lord Andrew.

“Ne demek.” Boğazını temizleyerek olayı biraz daha dramatize etmek için sayfayı yavaşça açtı. “Onuncu Marki Corby ilk adayımız.”

Luke’un çenesindeki kaslar gerildi ama bakışları akıp giden manzaradan ayrılmadı.

“Çok hoş bir erkek, Vivi. Ondan hoşlanacağından eminim. Ayrıca Lord Corby’nin iyi bir unvanı ve oldukça önemli miktarda gelir getiren kıymetli malları var.”

“Boyu çok kısa,” dedi Luke.

Lana listeye göz gezdirmeye devam etti. “Çok mu kısa?” “Evet, Leydi Vivian’dan en az beş santim daha kısa.”

‘ Endamının bir şeyi değiştireceğini sanmıyorum,” diyerek Vivian a döndü. “Senden kısa bir adamla evlenmeyi sorun eder misin?”

“Kel kafasına yukarıdan bakmak zorunda kalırsam , evet.”

Lana başını salladı. “Haklısın. O açıdan düşünmemiştim. Lord Corby’nin kafası şu an saç dolu ama ileride ne olacağını kimse bilemez.”

Luke Vivi’ye döndü. “Ve üç bacaklı yanşmasını kazanmak için uzun adımlara ihtiyacın olduğunu unutma.”

“Ah, evet. Müthiş bir noktaya değindiniz majesteleri. Belki de Lord Corby’i elemeliyiz.”

Lana kâğıdı kucağına indirdi. “O zaman korkanm ki Lord Mitcham da listeden elenecek. Luke ile birlikte kilise pikniğinde üç bacaklı yarışmasını kazandığınızı duydum.”

“Evet, kazandık.”

“Anlıyorum. O hâlde Foxhaven ile aynı boyda bir centilmene ihtiyacımız var.”

Vivi, alıcı gözüyle Luke’u tepeden tırnağa süzdü. “Aynen öyle. Majesteleri kusursuz.”

Luke küstahça gülümsedi.

Vivian daha iyi görmek için kâğıda yaklaştı. “Listenizde boyu poşu benzeyen başka biri var mı?”

Luke dik oturdu. “Şu kahrolası listeye bir de ben bakayım.”

Lana, ince kaşlarını yukarı kaldırarak kâğıdı uzattı.

Luke listeyi sesli bir şekilde okumaya başladı. “Bay Pickering, Lord Blackmont. Ellis mi?” kâğıdı indirdi. “Neden Anthony de listede?

“Ellis ile ne sorunun var?” diye sordu Lord Andrew.

“Onun ilgisi başka bir yerde, küçük kız kardeşimizde.”

“Aynen öyle. Ben sadece ağabeylik sorumluluklarımı yerme getiriyorum. Gabby ondan nefret ediyor.”

“Düzgün bir çocuk ve listeden çıkıyor.” Luke geri kalan isimleri inceledi ve Lana’ya kâğıdı geri verdi. “Buradaki hiç kimse olmaz. Başka listeye de gerek yok. Leydi Vivian’a ben yardımcı olacağım.”

Lana üfledi ve kâğıdı çantasına geri koydu. O sırada Vivian’ın kalbi zaferinin sevinciyle dans ediyordu.

Listede en azından on isim vardı. Ama görünen o ki Foxhaven Dükü ondan kurtulmaya çok da hevesli değildi. Hem de her şeye rağmen.

Luke diğer tarafa döndüğünde bacağı Vivian’ın bacağına değdi.

Kahretsin. Bacaklarını nereye uzatırsa Vivian orada beliriyordu sanki. Bile bile yoluna çıktığından şüphelenmeye başlamıştı.

Bir daha değmemek için kaskatı oturdu. Çünkü ne zaman aralarında bir temas olsa vücuduna yayılan, kasıklarında biten bir titreşim hissediyordu. Gözlerini kapatıp onu dokunmak dışında bir şeyler düşünmeye çalıştı.

Saatlerce at binerek yolculuk yapmaya alışmıştı. Sadece varlığıyla onu hareketlendiren bir kadınla arabaya tıkılı kalmak ona göre değildi. Sırtı ve beli ağrılar içindeydi.

Kahretsin. Bir kez daha pozisyonunu değiştirmek zorundaydı .

Önce Vivian’ın bacaklarının nerede durduğunu kontrol etti ama nasıl olduysa ayak bileğine değdi. Yüzüne baktığında, huzurlu bir gülümseme ile dışarısını seyrettiğini gördü.

“Bir değirmenin yanından geçtik,” dedi Vivian. “Kasabaya yaklaşmış olmalıyız.”

Rahatlayarak içini geçirdi. Bu geceyi bir kasabada geçireceklerdi. Küçük çocuklarla seyahat edince uygun bir saatte durmak gerekiyordu. Ve Luke bundan şikâyetçi değildi.

Araba Boğa Hanı’nm bahçesine girdiğinde koltuğun en ucuna kaydı. Bir an önce buradan çıkmalıydı. Merdivenleri beklemeden yere indi ve gerindi.

Arkasını döndüğünde Vivian’ın kendisine bakıp sırıttığını gördü. Belki de şüphelendiği gibi her şeyi kasten yapmıştı. Arabadan inmesine yardımcı olmak için elini uzattı.

“Teşekkürler majesteleri.” Koluna girerken gülümsemesinin sıcaklığı içini ısıttı. Sinirleri arı kovanı gibi vızıldıyordu. Hareketi, sahiplenici ve cüretkârdı.

Ama Luke kendisini geri çekmektense daha da yakınlaştı.

Bakıcı ve Vivian’ın hizmetçisi, Chloe ve Claire ile diğer arabadan çıktılar. Lana ve Drew da yanlarına gitti.

“Biraz gezinmek iyi olmaz mıydı?” dedi Vivian. “Yıllardır bu kadar uzun oturmamıştım.”

Lana, Chloe’yi kucağına aldı ve tombul yanağını koklayarak öptü. “Yemekten önce istediğim tek şey sıcak bir banyo yapmak.”

“Hemen halledelim.” Drew aceleyle yürüyüp hana girdi.

Lana’nm bakışları han ve Vivian arasında gidip geldi. “Yürüyüşe gideceksen sana eşlik edecek birine ihtiyacın var.”

“Planlarınızı değiştirmenize gerek yok.” Vivian hizmetçisine başını salladı. “Winnie, bana eşlik edecektir.”

Luke kollarından ayrıldığı an sıcaklığını özledi. “Yanınızda erkek olmadan buralarda dolaşmak tehlikelidir,” dedi.

“Anlıyorum.” Alt dudağını ısırdı, elleri düzgün kalçalanndaydı. Gümüş mavisi gözleri parladı. “Belki de uşaklarınızdan biri bize eşlik eder.”

O sırada atın kayışını çözmekle meşgul olan John durdu Ve Vivian’a baktı.

Luke başını iki yana salladı. Uşak, kaşını çatıp yüzünü karartarak dikkatini tekrar işine verdi.

“Yardımcılarım işleri ile meşgul. Belki de benim eşlik etmeme izin verirsiniz.”

Lana aşırı derecede mutlu bir gülümseme ile bakıyordu. Bir şeyler planlıyor gibiydi. Luke gözlerindeki fenalığı görebiliyordu. “Ne kadar muhteşem bir çözüm. Şimdi gönül rahatlığıyla dinlenebilirim.”

Bakıcı ve kızlarla hana doğru yürümeye başladılar. Vivian, Luke ve Winnie baş başa kalmışlardı. Vivian Luke’un koluna girdi. “Gidelim mi?”

Gülümsediğinde gözlerinin kenarları kırışıyor, pürüzsüz yanakları tombullaşıyordu. Çok fazla hareketsiz kalışının sonucu olarak seken kalbini gömıezden gelmeye çalıştı. O aksiyon adamıydı, günün yarısını tembellikle geçirenlerden değildi. Vücudunun harekete ihtiyacı vardı. Vivian’ın göğsü koluna değdiğinde vücudunun ne tür bir hareket arzuladığı ortaya çıktı. Belki de bu görevi uşaklarından birine vermeliydi. Ama artık geri çekilmek için çok geçti. Onlar önde Vivian’ın hizmetçisi arkada, hanın bahçesinden çıktılar. Tam bu sırada hana yeni ziyaretçiler geldi.

Luke arabadakileri görünce içinden of çekti. Kapı açıldı ve Vikont Brookhaven kırış kırış olmuş saten elbisesi ile dışarı fırladı, içeride tiz sesli kıkırtılar yankılandı.

“Brookhaven, kahrolası ateş nerede?” Jonathan Collier arabanın girişinde belirdi ve vikontun tepesine balıklama dalacakken son anda kapı kolunu yakaladı.

Bu hâldeyken bile Collier’in güzelliğin kokusunu alabilme yeteneği can sıkıcı bir gerçeklikle işliyordu. Bakışları Vivian’ın üzerinde sabidendi ve sırıtışı yuvarlak suratına yayıldı.

Luke, Vivian’ı daha da yakınına çekti.

Kumral saçlı bukleler, Collier’in kolunun altından çıktı.

Kulak tırmalayan bir başka kıkırtı sahibinin kırmızı dudaklarından döküldü. “Foxhaven! Yoo-hoo!” Bembeyaz kolunu havaya kaldırıp sağa sola salladı. “Irvine Kalesi’ne gidi yoruz. Ne güzel bir tesadüf, değil mi?“Bayan Prıce.” Luke, kötü adamlardan ve eğlencelerinden Vivian’ı uzaklaştırırken çok da kibar olmayan bir şekilde selamladı.

“Tatlımın tadına bakmak isterseniz daha sonra uğrayın majesteleri.”

Evet, daha sonra uğrayacaktı. Belli ki Brookhaven annesinin ev partisinin fahişelere ve Collier gibi beceriksiz serserilere kadar uzadığını sanmıştı. Luke böyle olmadığını hatırlatsa iyi olacaktı.

Vivian’ın hizmetçisi ağzı açık bir şekilde arabanın etrafında dolaştı. Kız, yerde oturan Brookhaven’ın yanından hızla kaçtı ve kendisine ulaşamasm diye kocaman bir kavis çizdi.

“Bana yardım et hizmetçi kız.”

Sahibesine yetişmek için adımlarını hızlandırdı. Yol boyunca ne Luke ne de Vivian konuştu. Dolambaçlı yolun kenarındaki taş duvarın üzerinden hanımelleri sarkıyor, uzun otlar samanla örtülü çatılara kadar uzanıyordu.

Vivian mavi gözlerini Luke’a dikti. “Beni arkadaşlarınızla tanıştırmadınız.”

“Lord Brookhaven ve misafirleri eski tanıdıklar. Arkadaşlarım diyemem.”

“Görünen o ki Bayan Price yeniden tanıdığınız olmak istiyor, majesteleri. Dilerseniz geri dönebilirsiniz.”

Kendisine hitap ederken takındığı resmiyet Luke’un içine dert oldu. Birkaç gün önce ismini söylerken şarkı mırıldanır gibi tatlıydı ağzından dökülen harfler. Belki daha sinir bozucu olan Luke’un kime ilgi gösterdiğini umursamamasiydi.

Kahretsin! Neden dert ediyordu ki? Vivian’ın umursamaz tavrı, kalbinde ona yer olmadığını gösteriyordu ki bu da Luke’un misyonuna olanak tanıyordu. Eğer onun için bir şey hissetmiyorsa, onu yormadan kendisine yeni bir eş seçecekti. Canı bir kez daha sıkılmıştı.

“Belli ki Bayan Price ...”

“Bayan Price mevzusunu kapattık,” diyerek tersledi.

Vivian aniden olduğu yerde durunca, arkadan gelen Winnie ile çarpıştılar. Vivian çantasını açtı, bozuk para çıkarıp hizmetçisinin avucuna koydu. “Winnie, bizim için biraz tatlı alır mısın?”

Hizmetçi, yolun karşısındaki pastaneyi bulana kadar şaşkınlıkla bakındı. “Hemen, leydim.”

“Kendine de almayı unutma.”

Winifred yolun karşısına geçip, dükkanın şıngırdayan çanlarının sesi ile gözden kaybolana kadar Vivian gözlerini Luke’tan ayırmadı.

“Tatlı sever misiniz Luke?”

“Anlamadım?”

Gözleri vahşi bir dokunuşla parıldıyordu. “Tatlı seviyor musunuz diye sordum. Basit bir som.”

Sorusunda basit bir taraf yoktu. Ya da Vivian’da. Luke, hoşnut olmuş bir şekilde gülümsemekten kendini alamadı.

On

Vivi boğazındaki gerginlikten ve sesinin çatlamasından nefret ediyordu. Kıskançlık hoş olmayan bir huydu ve gözünün önüne kan çanağına dönmüş pörtlek gözleriyle sararmış dişlerinden salya damlayan, aklını kaybetmiş bir yaratık geliyordu. Ama Bayan Price’dan ve Luke’u süzüp yolun ortasında üzerine atlamak ve konuşulamayacak şeyler yapmak ister gibi bakmasından hoşlanmamıştı. Ya da odasına davet edip eğleneceklerini garanti edişinden.

“Evet, tatlı sever misiniz majesteleri?”

Parlayan mavi gözlerini kısarak baktı. “Yenecek bir şeyden mi bahsediyoruz yoksa şifre ve casusluk üzerine eğitim mi aldınız?”

Onunla eğleniyor, küçük düşürerek ona gülüyordu. “Sorumu unutun.” Sırtını döndü. Ayağının ucu çakıl taşlı kaldırıma vuruyordu. Dengesini kaybetmemeye çalıştı. Hizmetçisinin dönüşünü beklerken rahatsızlığını kıpırdayarak belli etmemek için kendisiyle savaştı.

Luke’un omzuna dokunan eli ile irkildi. “Sanırım tatlıyı kimin pişirdiğine bağlı, Vivian.”

Ağzından usulca dökülen kelimeler kabaran tüylerini yumuşatan bir ilaç gibiydi. Elini koyduğu yerdeki karıncalanma vücuduna yayıldı. “Keşke gerçekten nişanlısı olsaydım,” diye düşündü. Dönüp sarılmak, kafasını göğsüne gömmek istiyordu ama bunun yerine isteksizce ondan uzaklaştı.

Luke iç geçirdi. “Bayan Price’ın tatlılarını herkese dağıttığını duydum. Sizi temin ederim cömertliğinden faydalanmak gibi bir niyetim hiç olmadı.”

“Anlıyorum.” Yanaklarını ateş basmıştı. Bayan Price’ın toplumdaki pozisyonunun ne olduğunu fark etmeyecek kadar cahil değildi.

Yine de sosyetenin sofistike yaşamı ile daha önce yüz yüze gelmemiş bir kasaba kızı olarak bu tavırlar onun için fazlaydı. Hanın bahçesine doğru baktı, nasıl cevap vereceğini bilmiyordu. Her şeyden önemlisi, Luke’un gözlerinde saf bir kız gibi görünmek istemiyordu. Bir kadındı ve onun eşi olmak istiyordu.

Luke yüzüne bakması için çabalıyordu. “Tatlılarını dağıtmaya meraklı insanlara hiçbir zaman düşkün olmadım. Lord Brookhaven ile seyahat arkadaşlarım yeniden gözden geçirmesi için konuşmayı düşünüyorum. Eğer Irvine Şatosu’nda kalmak istiyorsa, beni dinlemesi gerekiyor.”

Vivi rahatlamış gülümsemesini saklamaya çalışarak pastaneye doğru döndü.

Winnie dışarı çıkarken yine çanlar çaldı. Sağına soluna bakıp tozlu yolun karşısına geçti. Hizmetçisi yanına ulaştı ve aldıklarını uzattı. “En sevdiğinizden de varmış.”

“Teşekkürler.” Vivi paketi aldı, Winnie’ye çikolatalı bisküvi uzattı ve kendisine de bir tane seçti. Üçüncüsünü pakete sarıp çantasına koydu.

Yürümeye devam ettiler. Luke, “Benimle paylaşmayacak mısınız?” diye sordu.

Vivi bisküvisini ısırdı. Cevap vermedi. Sessizlik uzayınca alaycı bir gülümseme ile, “Bedava dağıtılan tatlıları takdir etmediğinizi açıkça belirttiniz majesteleri,” dedi.

Samimi gülümsemesi Vivian’ın moralini düzeltti. Belli etmemeye çalıştığı kıskançlık gösterisini unutmuş gibi görünüyordu. “Ağabeyinizle eğitiminiz hususunda konuşmam lazım, Leydi Vivian, çünkü şifrelerle eğitildiğiniz izlenimine kapıldım.”

Hana döndüklerinde, Vivian ve Winnie odalarına çekildiler. Vivian yemekten önce elbisesini değiştirmeliydi.

Hizmetçisi Vivian’ı hazırlamıştı ki Luke kapıda belirdi. O da üzerini değiştirmiş, kapısının önünde bir düke yakışan tavrıyla duruyordu. Yüzündeki kocaman gülümseme dışında. Vivian’ın babası kaşları çatık, somurtkan bir adamdı. Ağabeyi ise her zaman ciddiydi. Belki de birileri aristokrat erkeklerin neşeli insanlar olmadığını, Foxhaven Dükü’ne söylemeyi unutmuştu.

“Aşırı mutlu olduğunuzu söyleyen oldu mu, majesteleri?”

“Hiç olmadı.” Sorusu ile şaşırmış gibi de durmuyordu. Hiçbir şey huzurunu kaçıramayacak gibiydi.

Eğilerek selamladı ve sonra kolunu uzattı. “Leydi Vivian, size eşlik edebilir miyim?”

Koluna girerken gülümseyerek karşılık verdi. “Eğer bir gün biri çıkıp yaşlı, sıkıcı bir dük gibi davranmanız gerektiğini söylerse, umarım Westminster Köprüsü’nden atlamasını tavsiye edersiniz.”

“Nasihatinizi dikkate alacağım leydim.”

“Almalısınız, majesteleri.”

Arkasından gelen öksürük sesi ile yerinde zıpladı. Omzunun üzerinden baktığında Lord Andrew ve Lana’nın koridorda durduklarını gördü. En baştan beri orada olduklarını sanmıyordu.

“Sinir bozucu şekilde resmiler,” diye mırıldandı Lana kocasına. “Leydi Bu, Lord Şu.”

“Majesteleri,” diye ekledi Lord Andrew sesini incelterek. “Kibirli hâllerini gören de asilzade olduklarını sanır.”

Vivi güldü. Lana ve Lord Andrew, şaperondan ziyade arkadaşça davranarak yolculuğunun oldukça keyifli geçmesini sağlamışlardı.

Luke ile birlikte merdivenlerden inerlerken sıcaklığıyla mest oluyordu. Ona yakın olabileceği her fırsatı değerlendirip keyif alacaktı. Özel yemek odasına girdiklerinde, keten kumaşla örtülü, uzun masasındaki sandalyesini çekene kadar onu bırakmadı. Lana ve Lord Andrew da karşı tarafta yerlerini aldılar.

Luke masanın ortasında duran şarap şişesini aldı. “Müsaadenizle sizi ben ağırlayacağım.”

Vivi limonata istemek üzereydi ama dilini tuttu. Şarabı reddederse sosyal tecrübeden yoksun olduğunu belli ederdi. Ash ve Muriel yemeklerinde hep şarap içerlerdi. Kuzen Patrice bir istisnaydı. Kasabada yaşamayı seçtiği için nasıl sofistike davranılacağını unutmuş olmalıydı.

“Teşekkürler majesteleri.”

“Benim için zevk.” Kadehini kaldırdı. “Yeni maceralara.”

“Yeni maceralara.” Kadehini tokuşturdu.

Lord Andrew tek kaşını kaldırdı. “Bu yaşta hangi yeni maceralardan bahsediyorsun ihtiyar?”

Luke’un gülümsemesi karardı. Vivi’nin hayran olduğu canlılığını yitirdi.

Daha düz oturup, omuzlarını dikleştirdi. “Her gün yeni, lordum. Tek yapmamız gereken bir macera bulmak.”

“Doğru söylüyorsunuz, leydim,” dedi Lord Andrew ve Lana ile bakıştılar. “İnanılmazsın Lana. Nasıl yapıyorsun bunu?”

Lana omuzlannı silkti ve şarabını yudumladı. Yüzünde kendini beğenmiş bir sırıtış vardı.

“Neyi yapıyor?” Vivi ve Luke aynı anda sordular. Lana cevap veremeden yemek odasının girişinde bir hareketlenme oldu.

Bahçede karşılaştıkları iki centilmen ve Bayan Price odaya girdiler.

Erkeklerden biri selamlamak için elini kaldırdı. “Foxhaven ve Forest.” Pürüzsüz yanakları ve sağa sola sallanarak yürümesi, aşırı büyük bir bebeği andırıyordu.

“Bay Collier. Lord Brookhaven.” Luke’un ses tonundan, bu insanlarla aynı yerde yemek yeme hususunda ne düşündüğünü anlayamıyordu. Oysa Vivi, fahişelerle leydilerin aynı ortamda bulunmamaları gerektiğine emindi.

Diğer kadının varlığına nasıl tepki verdiğini görmek için Lana’yı inceledi ama şaperonu da ifadesizdi. Luke ve Lord Andrew’un sert suratları da bu tuhaf durumla başa çıkması için kendisine yardımcı olmuyordu.

Sessizlik katlanılamayacak bir hâl alınca, Vivi başıyla selamladı, “iyi akşamlar Bayan Price. Beyler.”

Kadın geri çekildi, toz kaçmış gibi gözlerini kırpıyordu. “İyi akşamlar, Bayan...”

“Vivian Worth.”

Luke sert bir şekilde kadehini masaya koydu. Neredeyse şarabının bir kısmını dışarı dökecekti. “Leydi Vivian, Marki Asliden’ın kız kardeşi.”

Vivi korkuyla sindi. Ağzını açtığı an kendisini komik duruma düşürmüştü.

“Asliden’ın kız kardeşi mi varmış?” diye sordu Bay Collier “Ben onun tek çocuk olduğunu sanıyordum.”

Ağabeyi varlığını bir sır olarak saklayacak kadar ondan utanıyor muydu? İncindiğini saklamak için çenesini yukan kaldırdı.

Bayan Price kibarca gülümsedi. “Sizinle tanışmak bir onur leydim.”

Bay Collier, Lord Brookhaven ile çarpışıp Vivi’nin yanındaki koltuğa yerleşirken, “Şarap,” diye bağırdı. Arkadaşını duvara iterken Bay Collier oldukça çevikti.

Onun adına utanıp bakışlarını başka yöne çevirdi.

Lord Andrew, “Lütfen buyurun,” diyene kadar Bay Collier şarap şişesini kapmıştı.

Bayan Price Luke’un kardeşinin yanındaki sandalyeyi seçti ve kabarık eteklerini yerleştirirken, “İyi akşamlar, Lord Andrew,” dedi ona bakmadan.

Luke’un kardeşi sandalyesinde zıpladı ve sonra Lana’ya doğru inanmaz gözlerle baktı. “Tanrı aşkına, fıstığım. Bana çimdik mi attın?”

“Adını nereden biliyor?” Lana’nın sert fısıltısı masada yankılandı.

Bayan Price yana eğilip baktı. “Lord Nonvick sık sık eşinizden bahseder, leydim. Umarım dükün sağlığı yerindedir. Uzun zamandır uğramıyor.”

“Ah, evet, oldukça iyi. Sanırım yeni kontesi ile ilgilenmekle meşgul.” Lana oturuşunu düzeltti. Tatlı, pembe bir renk yanaklarına hücum ediyordu.

Özür dilerim lordum. Sadece dikkatinizi çekmek istemiştim.

Lord Andrew sırıttı. “Etkili ama gereksiz. Seni temin ederim.

“Ashden’ın bir kız kardeşi olduğuna inanamıyorum, dedi Bay Collier. “Hiç sizden bahsetmemişti.

Vivi utanç verici bir sır olduğunun hatırlatılmasından gerçekten hoşlanmıyordu.

Lord Andrew gülümsedi. “Hiçbir erkek, size kız kardeşinden bahsetmek istemez, emin olabilirsiniz. Brookhaven, sudan çıkmış bir alabalığa benziyorsunuz. Manzara hiç iç açıcı değil.”

Brookhaven masanın ucuna bir sandalye çekip oturdu. Yemek odasını ağır bir sessizlik kapladı. Sanki herkes Vivi an kadar şaşkındı.

Vivi, şarabından bir yudum aldı. Binlerinin en kısa za manda sessizliği bozmasını bekliyordu. Yüzü kadehinin içinde kayboldu. Şarabın tadı aşırı acıydı.

“Şey, sanırım bozulmuş,” dedi öksürürken.

Luke tattı. “Bana öyle gelmedi,” dedi.

“Oh.” Tanrım. Boğulmadan nasıl içebiliyorlardı?

“İçecek başka bir şey ister misiniz? Limonata ya da likör mesela?” diye sordu Luke.

Başını iki yana salladı, bir yudum daha aldı ve yüzünü buruşturdu. Bayan Price’ınkiler hariç tüm gözler onun üzerindeydi. Kadın Luke’u süzmekle meşguldü.

Vivi’nin kıskanç tarafı tekrar tüylerini kabarttı. “Majesteleri, tatlı sevmiyor Bayan Price.”

Masadaki herkes ağzını açmış, aklını kaçırmışçasına ona bakıyordu.

“Anlayamadım, leydim?”

Vivi’nin gülümsemesi gergin bir şekilde büyüdü. “Bahçede karşılaştığımızda, yanınızda ikramlarınız olduğundan bahsetmiştiniz. Majesteleri tatlıyı umursamadığından, sizinkilerden tatmayı da reddedecektir.”

Endişenin gölgesi Lana’nm yüzüne düşmüştü. Bayan Price anlaşılmaz sesler çıkardı, yanakları da dudakları kadar kırmızıydı.

Oh, yüce Tanrım! Neden düşünmeden konuşuyordu? Bayan Price odasına davet ederken tatlı ikram etmekten bahsetmiyordu ki. O tatlının ta kendisiydi. Utanç kırmızısı, Vivi’nin yüzüne tırmandı.

Luke ayağa kalktı. “Gitmemiz lazım.”

Bayan Price Vivian’ın gözlerine baktı. “Beni affedin leydim. Yersiz konuşmuşum. Lütfen kaim ve yemeğin tadını çıkarın.” Sandalyesini iterek yerinden kalktı ve odadan kaçmaya çalıştı. Bay Collier kolundan yakaladı.

“Nereye gidiyorsun? Daha yemeğimizi yemedik.”

“Tavernada yemeliydik.”

Collier, Vivi’ye sırıttı. “Ben burada kalıyorum.” “Kendinize gelin, beyefendi,” dedi Bayan Price, sonra da sessizce ekledi, “yoksa bu geceki bisküvinizi yiyemezsiniz.”

Brookhaven ve Collier, dizlerinin üzerine çökerek böğürdüler. Bay Collier samimi bir kıkırtıyla kafasını geriye attı, yana eğilip, yere düştü. Şu ana kadar Vivi’nin şahit olduklarından anladığı kadarıyla Lord Brookhaven ve Bay Collier popolarının üzerinde daha fazla vakit geçiriyorlardı.

Luke’a eğildi. “Belki de limonata istemeliyim,” diye fısıldadı. “Sanırım çok fazla şarap beyni çürütüyor.”

Dudaklarında ufak bir gülümseme belirdi. “Brookhaven doğduğunda beyinsizdi. Collier başının üzerine düşmüş olabilir.”

“Ah, anlıyorum.” Belki de endişesi yersizdi. Şarabından bir yudum daha aldı. Acılık yok oluyor, vücudu sandalyenin üzerinde eriyordu. O kadar da nahoş bir duygu değildi. Bayan Price ve en azından bir adamın gitmek üzere olduğunu görerek şarabından bir yudum daha aldı.

Luke, Vivian’a şarap ikram etmenin ne kadar aptalca olduğunu, başını geriye atıp kahkaha atarken zarif boynu ortaya çıktığında anladı. İçindeki dinamik ruhun her parçası sesine işlemiş, Luke’u kendisine çekiyordu. Onda olağandışı bir şey vardı. Masumiyetin ve şehvetin karışımı gibiydi. Hiçbir kadını arzulamadığı kadar arzuluyordu onu ama çekimine kapılmamak için direniyordu. Hak ettiği şeyi ona veremezdi ve Vivian’ı kendi bencil dürtülerini reddedecek kadar çok önemsiyordu.

Ashden aptalın tekiydi. Markinin kız kardeşi istenmeyecek gibi biri değildi. Solunda oturan, ağzından sular akan kahrolası hovarda da bunun kanıtıydı.

Brookhaven ve Bayan Price giderken onlara katılmayı reddeden Collier, Vivian’ın neşesine katılıyordu. Aç bakışları üzerinde geziniyor, mütevazi dekoltesinin üzerinde gereğinden fazla oyalanıyordu. “Leydi Vivian, kıyaslanamaz bir güzelliğe sahipsiniz. Umarım Northumberland’de arkadaşlığımızı daha da ilerletiriz.”

Ancak cehennemde. Collier, asla Luke’un Vivian için hazırladığı listede olamazdı. Gerçi henüz öyle bir liste yoktu.

Collier Vivian’ın söylediği bir şeye güldü ... hayallerinde alçak herifi boğazlamakla meşgulken ne dediğini kaçırmış olmalıydı ... ve elini Vivian’ın sandalyesinin arkasına koydu. Luke’un attığı bakış ile geri çekti.

“Tek yapman gereken sahiplenmekti, Foxhaven,” diye homurdandı. “Daha önce neden belli etmedin anlamadım.” Vivian’ın haylazlıkla parıldayan gümüş rengi gözleri, Luke’a çevrildi. Yanakları pembeleşmiş, dudakları şarapla ıslanmış ve kızarmıştı. Onu seve seve sahiplenebil irdi. Bu fark ediş onu şaşırttı.

“Bay Collier, majestelerinin niyetini yanlış anladınız,” dedi Vivian tatlı bir gülümseme ile. “Sadece benim için çöpçatanlık yapmak istiyor.”

Luke, asılan suratını kontrol altına aldı. Vivian’a şarap içirmek aptallıktan da öte, kahrolası bir felaketti. Vivian, Collier’e döndü ve sesini alçaltarak, “Bu konuda biraz titiz, korkarım ki. Büyük bir olasılıkla sizi uygun bulmadı,” dedi.

“Haydi oradan!” Collier, Vivian’ın tepesinden öfkeyle Luke’a bakıyordu. “Neyime itirazın var?”

“Neyine itirazı olmadığını söylersek daha kolay olur ” dedi Drew masanın diğer ucundan. Oldukça eğlenmiş görünüyordu. “Birinci dereceden cehennemlik bir hovardasın."

Değilim. ’ Collier yumruğunu masaya vurmaya çalıştı, kaçırdı ve bacağına vurdu. '‘Tanrının cezası masa nereye gitti?”

Vivian, adamın dikkatini elbisesinin yakasının üzerindeki kahrolası cezbedicilikle sallanan etinin kremsi dolgunluğuna çekerek tekrar kahkaha attı.

Luke sandalyesini itti. Bu iş çok ileri gitmişti. Biraz daha uzarsa Collier’e meydan okuyacak ve ertesi güne erken başlama şanslarını mahvedecekti. “Leydi Vivian haklı. Seni onaylamıyorum.”

Collier gözlerini kıstı. “Onun muhafızı mısın, yoksa başka bir şeyi mi?”

“Başka bir şeyiyim.” Luke’un içine bir taş oturdu. Northumberland’e vardıklarında ondan vazgeçmek zorundaydı. Fakat henüz Northumberland’de değillerdi ve VivianT Collier aptalına teslim etmektense dövmeyi tercih ederdi.

Luke ayağa kalkması için elini uzattı. “Leydim, sizi odanıza çıkarmama izin verin.”

Elini eline koydu, yoğun bakışları hiç azalmamıştı. “Teşekkürler maj esteleri. ’ ’

“İyi geceler, Collier,” dedi Drew, Lana’nın kalkmasına yardım ederken.

“Gece daha bitmedi beyler. Henüz erken.”

Kimse onu ciddiye almadı. Üst kata çıktıklarında, Luke Drew’a başını sallayarak Vivian ile yalnız kalmak istediği mesajını verdi. Lana’nm karşı çıkmasına fırsat vermeden koridorun karşısındaki odalarına geçtiler. Kapı kapandığında duyulan şaşkın çığlığından anladığı üzere, kardeşi Lana’ınn dikkatini başka yöne çekecek bir yol bulmuştu. Vivian, Luke’un ellerini tutup, duvara yaslandı. “Hiç flört ettiniz mi majesteleri?”

Cevap veremeden, Vivian kaşlarını çattı. Parmaklan Luke’un alt dudağına ulaşıp ağzının içine bakmak için aşağı doğru çekerken alnı kırışmıştı. “Dişlerinizin arasındaki o küçük boşlukta bir isim var mı?”

Parmağını dişlerinin arasına kıstırdı. Çığlık atarak elini çekti.

Elini Luke’un göğsüne koydu. “Daha önce hiç şarap içmemiştim.”

Vivian soluna kaydı, Luke belinden yakaladı. Kollarını boynuna doladı, yüzünü yukarı çevirdi, gözleri kapalıydı.

Luke sıcaklığını ve kokusunu içine çekti. Bonbon şekeri gibi kokuyordu. Luke’un istediği tek tatlı Vivian’dı. Öne doğru eğildi, tatmak istiyordu. Dudakları dudaklarının üzerinde, değmeden geziniyordu. Sıcak nefesini çenesinde ve boynunda hissediyordu. Parmaklan onu yakınma çekerek eteğinde dolaştı. Vücudunu vücuduna bastırıyordu. İçini çekti, eriyordu.

Kahretsin. Dünyadaki en baştan çıkancı yaratıktı ama ne yaptığının farkında değildi.

O senin. Luke dişlerini sıktı ve iç güdülerini bastırmaya çalıştı. Leydi Vivian onun değildi. Yine de kendini tam olarak yalanlayamayarak alnından öptü. Yumuşacıktı. Ayrılamadı. Geri çekildiğinde dudaklarında tuz tadı vardı. Ona karşı koymanın gerginliği yüzünden, titriyordu.

Göz göze gelmeden önce Vivian’ın uzun kirpikleri titredi. Yaşananlar kafasını karıştırmış gibiydi. Luke’un cevabı yoktu. Hayatında hiç bu kadar sersemlememişti.

“Vivian, Collier’e maruz kalmana sebep olduğum için özür dilerim. Ondan daha iyilerine layıksın.”

Gülümsemesi yavaşça geri döndü. Mutlu bir ışıltı yüzünü aydınlatıyordu. “Aynı fikirdeyim majesteleri. Daha iyisine sahip olacağım.”

Kaşlarını çatarak baktı. Aklında biri mi vardı? Brookhaven olamazdı.

Sırıtışı daha da büyüdü. “Yardımınızla, tabii ki.”

Belli ki Vivian yaptıkları anlaşmadan hoşnuttu. Onunla yolculuk edecek, her nefeste onu baştan çıkaracak ve sonra planladığı gibi başka bir adamla evlenecekti. Birden bire göğsü daraldı. Odasına gidip üzerindek il erden kurtulmak istiyordu.

Vivian’ı bıraktı. “Odana gir, haydi. Sabah geleceğim.” Sağ salim içeri girdiğinden emin olduktan ve kilidin sesini duyduktan sonra kendine gelmek için duvara yaslandı.

Vivian başka biri ile evlenebilirdi, belki de Luke’un da iyi tanıdığı biriyle. Ve evlenmek için Luke’un yardım etmesini umuyordu. Maalesef, yanlış kişiye bel bağlıyordu, çünkü Leydi Vivian Worth’ü hak edecek biri olduğunu sanmıyordu.

Aynca onu başkasına teslim etmeyi de hayal edemiyordu.

Merdivenlerden biri gıcırdadı. Gelen Collier idi. Son basamakta durup Luke’a doğru bakarak sırıttı. “Anlıyorum. Gerçekten de muhafızıymışsın. Bu görev için hadım edilmek zorunda da kaldın mı?”

Ters ters baktı. “O benim. Uzak dur.”

Collier son merdiveni de çıkıp sallanarak yürüdü. “Leydi öyle demedi. Bana kalırsa kendisi yasal bir av.”

Luke ile koridorun yarısında karşılaştılar. “Nişanlımın ilginç bir mizah anlayışı var. Benim yok.”

Collier ayak diriyordu. “Leydi Vivian ile nişanlı mısınız?”

“Onun bana ait olduğunu söyledim. Eğer hâlâ emin değilsen, konuyu aydınlatmak için sabah ilk iş karşına çıkmaktan memnuniyet duyacağım.”

“Tehdide gerek yok Foxhaven. Beni bekleyen sayısız kadın varken birini kaybetmek sorun değil.”

“Eminim öyledir.”

Collier kaşlarını çattı. “Her zaman ahmağın tekiydin.”

“Eğer bir daha Leydi Vivian’ın yanına yaklaşırsan ne kadar büyük bir ahmak olduğumu sana hatırlatırım.” Collier’e yaklaşımından dolayı pişmanlık duysa da Vivian’ı bu hovardadan koruma konusunda ciddiydi.

Geçerken Luke’un omzuna çarptı, dengesini kaybetti ve duvara doğru yalpaladı. Collier kalkıp odasına girene kadar Luke yerinden kımıldamadı.

Ne yapıyordu? Vivian ile geçirdiği her an mantığını kaybediyordu. Ama onu başka bir adama kaptırma düşüncesi ile gittikçe daha az âşık oluyordu. Maalesef, artık onunla evlense bile, Vivian onu istemiyordu. En azından bir eş olarak. Yine de öpüşmeye hevesli gibi görünüyordu.

Aslında bacakları tutmayana kadar onu öpmeli, sonra da onu kabul etmek dışında bir seçenek bırakmamalıydı.

Kahretsin. Aklını tamamen kaybetmişti. Vivian’dan vazgeçmeliydi.

Vivi, başını yere indirdi ve Luke’a bakmadan arabaya bindi. En köşeye oturup, o sabah bininci kez yok olmayı diledi. Gerçekten de dudağını tutup ata bakar gibi Luke’un dişlerine bakmış mıydı? Hiç bu kadar utandığını hatırlamıyordu ki, bundan önce, sonrasında pişman olduğu pek çok şey yapmıştı.

Lana da arabaya bindi ve karşısındaki koltuğa oturdu. Neyse ki yolculuğun ilk kısmında erkekler atın arkasında olacaklardı. Luke ile aynı yerde kısılı kalmak istemese de Luke’un aralarına mesafe koymayı seçmesi canını sıkmıştı. Baştan çıkarmaya çalışırken her şeyi mahvetmişti.

Araba ileri doğru hareket edince başı zonkladı. “Bir daha asla şarap içmeyeceğim.”

Lana kucağında açık duran kitaptan başını kaldırdı. “Neden?”

“Çünkü dün gece aptal gibi davrandım.”

Lana güldü. “Etkileyici ve eğlenceliydin.”

“Eğlenceli olmak istemiyorum,” dedi feryada yakın bir tonda. “Kralın soytarısı değil. Güzel, çarpıcı, dayanılmaz olmak istiyorum.”

“Bunların hepsine sahipsin. Aynı zamanda da eğlencelisin. Luke’un seni çekici bulduğuna eminim.”

Vivi gözlerini camdan dışarıya çevirdi ve susmayı tercih etti. Şaperonuna yalan söylüyorsun demek hoş olmazdı. Luke onu öpmeyi bile reddetmişti. Hem de Vivian’ın istekli olduğu aşikârken. Gerçekten etkilenmiş olsaydı böyle davranmazdı. Kıskanç patlamalarından ve ahmakça davranışlarından etkilenen birinden de şüphelenirdi gerçi.

Tekrar Lana’ya baktığında, gülümseyerek kendisini izlediğini gördü. “Canım sıkan bir şey varsa, bana söyleyebilirsin. Sır saklamasını bilirim.”

“Lord Andrew ile aranızda sır olmadığını sanıyordum.”

Lana göz kırptı. “Sır saklama yeteneğimi gördün mü? Kocamın bile haberi yok.”

Vivi her şeyi anlatmak ve kendine saklamak arasında gidip geliyordu. Yeniden bir sırdaşı olması güzel olabilirdi. Bayan Honeywell korkunç imalarda bulunup Vivian’ın kızlarını kötü yönde etkilediğini Dunstable sakinlerine söylediğinde, Vivi bütün arkadaşlarını kaybetmişti. En çok da Dottie Kennicot’u özlüyordu. Can dostu, onunla tekrar görüşürse dayak yemekle tehdit edilmişti.

Patrice çok öfkelenmiş ve Bayan HoneyweH’in ihanetini Ash’e bir mektupla anlatmıştı ama Ash anlayışsız davranmıştı. Bir hizmetçinin elinde mahvoluşunu önemli biri öğrenmediği müddetçe ziyanı yoktu. Kadını tehdit etmek yerine sessiz kalması için para teklif etmişti.

Bayan HoneywelFin prestije ve kasabadaki müsrif partilere düşkünlüğü, dedikoduyu küçük kasabalarının ötesine yayma isteğinden ağır bastığı için ne kadar da şanslılardı.

Lana, Vivi’nin dizine dokunmak için eğildi. Ciddileşmişti. “İznin olmadan Drew ile sırlarını paylaşmayacağıma söz veririm.”

Vivi başını salladı ve Lana’nın hoşnutsuzluğunu görmemek için eteğindeki kurumuş bir çamur lekesine odaklandı.

“Majestelerini yanlış yönlendirdim. Bu anlaşmayı kabul ederken onunla nişanı bozmak gibi bir niyetim yoktu. Başka birini istemiyorum. Onu istiyorum.”

Yalancılığının ve bencilliğinin yeni arkadaşını ne kadar kötü etkilediğini görmek için kısacık baktı. Oysa Lana’nın yüzünde gizemli bir gülümseme vardı. Vivi’nin vücudu minderlerin içine gömüldü.

“Diğer erkeklere benzemiyor,” diye açıkladı Vivi aceleyle. “Yüzdüğüm için ya da ata bindiğim için bana kızmıyor. Silahı ile atış yapmama izin vermekle kalmadı, doldurmayı da öğretti. Bana bu kadar uyan bir adamı nasıl bırakınm?”

“Sen de ona çok uygunsun gibi görünüyor ama Luke diğer erkeklerden daha karışıktır.”

“Nasıl yani?”

Başını iki yana salladı. “Onun kişisel ilişkilerinden bahsetmek bana düşmez.”

“Ama onu kazanma şansım var mı? Lütfen dürüst ol. Zaten kendimi aptal durumuna düşürmüş olabilirim, bir de kendimi küçük düşürmek istemiyorum.”

Lana parmaklarını kitap kapağına vurdu, kaşlarının arasında bir çizgi belirdi. “Keşke sana aşkla ilgili bir tehlike yok diyebilseydim, Vivian, ama bu dürüst olmazdı. Yine de bu zamana kadar deneyen kadınlar içinde Luke’a en çok yaklaşan sen olabilirsin.”

Vivi içini çekerek koltuğuna yaslandı. Daha az heves kırıcı bir şeyler duymayı ummuştu. “Yani asla evlenmeyecek mi demeye çalışıyorsun?”

“Aklından geçenleri bilmiyorum. Çok fazla insanın da bildiğini sanmıyorum. Eğer Drew’a güvenip açılırsa, eşimin benden saklayacağı tek şey olur.”

Başını bir yana yatırıp sordu. “Ata binip silahla atış yapmayı nereden öğrendiğini sorabilir miyim?”

“Ağabeyim öğretti. Annemle babam öldükten sonra bir başımıza kalmıştık. Ash beni koruyacak kadar büyük değildi ama denedi.”

Lana kıkırdadı. “Erkek kardeşlerimizin bize öğrettiği dersler en beklenmedik zamanlarda işimize yarayabiliyor. Benden büyük dört ağabeyim var ve sayelerinde bir kadın olarak öğrendiklerim arttı sanırım.”

“Ash’in eşi, benim alışılmışın dışındaki eğitimime aynı şekilde bakmıyor. Kız kardeşleriyle büyümüş ve benim kabalığım yüzünden günlerce baş ağnsı çekiyor. Zavallı ağabeyim, karısı yataklara düştüğünde ne yapacağını bilmiyor.”

Alt dudağını ısırdı ve pencereden dışarıya baktı. Ağabeyi ile anlaşmazlığa düşmek nasıl da kalbini kırıyordu. Muriel hamile kaldığında, Vivi evden gönderileceğini anlamıştı. Dokuz yaşındaki kalbi bile böyleşinin daha iyi olduğunu biliyordu. Tuhaflıklarının sebep olduğu bir şey yüzünden Muriel çocuğunu kaybederse Vivi de ağabeyini kaybedebilirdi. MurieTin düşük yaptığını duyunca üzülmüştü ama kendisinin suçlanmaması da onu rahatlatmıştı. O sırada haftalardır Brighthurst’te yaşıyordu.

Şimdi de Bayan Honeywell’e katlanmak zorunda bıraktığı için Vivi’den nefret ediyordu. “Korkarım ki onunla asla arkadaş olamayacağız.”

“Lütfen alınma ama Leydi Ashden ile tanışmak istediğime emin değilim. Luke ile senin düğününüze onu davet etmemenin bir yolu var mı?”

Lana’nm olumlu hâli Vivi’yi umutlandırmıştı. Ta ki “diş gafı” olarak adlandırdığı anıyı tekrar hatırlayana kadar.

Sessizce sızlandı.

Tanrı yardımcısı olsun. Baştan çıkaran kadın rolünü berbat oynamıştı ama ya denemeli ya da teslim olmalıydı.

Ve teslim olmak onun kitabında yazmıyordu. “Lana, bir centilmen nasıl baştan çıkarılır?”

“Kendin olmaya devam et.”

Suratını asınca, Lana güldü. “Tamam, tamam. Bir iki öneride bulunabilirim ama akıllıca kullanmalı ve hazırlıklı olmalısın.”

“Neye hazırlıklı olmalıyım?”

“Her şeye. Forest erkeklerinin ne yapacağını kestirmek imkânsızdır.”

Luke eyere geçti ve Vivian’ın güvenli bir şekilde yerleştiği arabaya omzunun üzerinden baktı. Neden güvenli, tam olarak o da bilmiyordu. Belki de kendisinden uzakta olduğu için güvendeydi.

Üstündeki kıyafetleri tek tek çıkarıp, vücudunun her noktasını öptüğü fantezileri ile dolu uykusuz bir gecenin ardından, bu akşam da yalnız kalırlarsa centilmenliğini koruyabileceğini sanmıyordu.

Tüm gün boyunca yan yana olmak durumu daha da kötüleştirirdi. Yine de ince zekâsını ve gülüşünü, arabada yanlışlıkla bacağına değen teninin sıcaklığını özlemişti. Vücudu onun için yanıp tutuşuyordu.

Bu delilik, iniltisini bastırıp dikkatini tekerlek izleri ile dolu yola çevirdi.

Drew kıkırdadı.

“Akimdan geçenleri söyle,” dedi Luke. “Eninde sonunda söyleyeceksin.”

“Arabada gitmek istiyorsan söyle.”

“istemiyorum.”

Ama istiyordu. O kadar çok istiyordu ki kahrolası atının üzerindeydi.

Drew’un kara atı Thor’un yanında ağır adımlarla, sessizce yürüyordu. Luke aynı şeyi kardeşi için de söylemek isterdi.

“Leydi Vivian genç, güzel bir kadın. Babam iyi seçim yapmış.”

Luke gözlerini gizlemek için şapkasını biraz daha aşağı indirdi. “Babamın, Ashden ile görüşürken ne yaptığı konusunda bir fikri olduğunu sanmıyorum.”

“Ne demek istiyorsun? Leydi Vivian hayat dolu, akıllı ve güzel bir kadın. Ne kusur buldun?”

“Benim gözümde kusursuz biri. Ama babam onun neşeli hâllerini onaylamazdı.”

“Hım.” Drew belirsiz bir şekilde mırıldandı.

“Eskrim kılıcı kullanan, pek çok erkekten daha iyi ata binen bir kadınla tanıştın mı hiç? Brighthurst’de atıyla çitten atlarken görmeliydin. Onun için çocuk oyuncağıydı.” Aniden hissettiği enerji patlaması bu sabah yatağından çıktığından beri peşini bırakmayan mıymıntılığını silip süpürdü. Vivian onu heyecanlandırıyordu; kendisini yoğun bir şekilde canlı, hayat dolu hissediyordu. Tıpkı fırtınaya yakalandığı gün hissettiği gibi. Vivian T gözüne kestirdiği o ilk gün.

“Madem Leydi Vivian kusursuz bir amazon, neden buraya davet etmiyorsun?”

“Bence arabada olması en iyisi. Bu durumda bile ona dokunmadan duramıyorum.”

Drew’un kaşları çatıldı. “Neden dokunamayacaksın ki?” Luke, kardeşinin arzu ettiği bir şeyden asla kaçınmadığını bilirdi, bu da Drew’un neden şaşırdığını açıklıyordu. “Vivian’ın eş bulmasına yardımcı olacaksam, onu mahvedemem, değil mi?”

“Neden başka birini bulmak zorunda olduğunu anlamı» yorum. Özellikle de onu yatağa atma düşüncesi ile mutlu oluyorken.”

‘Yatağa atmayı düşünmüyorum.” En azından son on dakikadır akimda yoktu ama uzanamadığı can sıkıcı bir kaşıneş bulacağıma söz verdim ve sözümü tutacağım.”

Drew omuzlarını silkti. “Lana’nın listesinde düzgün centilmenler vardı ama hepsinin üzerini çizdin. Leydi Vivian için kimin iyi bir eş olacağını düşünüyorsun?”

“Daha karar vermedim ama o listedekilerden biri değil.” Vivian’ın, bol bol itibarlarıyla övünen Lord Corby ya da Mitcham ile evlenmesi fikri içine hiç sinmemişti. Lord Ledbery ya da Bay Theobald da öyle. Ve Tanrı aşkına nasıl olur da Lana Osbom, Kirby ya da Gillingham’ın Vivian’a uygun olduklarını düşünürdü? Vivian’ın onu anlayan ve olduğu gibi kabul eden bir eşe ihtiyacı vardı. Luke tanıdığı erkekler içinde standartlarını karşılayacak birinin olduğunu sanmıyordu.

Drew öksürdü. “Leydinin iyi bir evlilik yapacağından emin olduktan sonra sen ne yapmayı düşünüyorsun? Rich ’ e benzemek istemem ama şu an dük sensin. Ne ben ne de Rich bu rolü üstlenebiliriz.”

Luke’un dudakları inceldi. Problem de buydu. Unvanı bir tek o taşıyabilirdi ama görevlerini yerine getirmeye en az uygun olan da kendisiydi. Bir zamanlar bu rolü kucaklamaya hazırdı ama bu kazadan önceydi.

Oxford’daki sınıf arkadaşları ile yatakhanenin koridorunda maskaralık yapmakla meşguldüler. Bir anda kırılan cam sesi ve yüzüne çarpan soğuk hava dışında hiçbir şey hatırlamıyordu. Olayın etkisi, hatırlamaya çalışmadığı, unutulmuş bir anı olarak kaldı. Yine de bazı geceler birden bire o anı yaşıyor, uykusundan kalp çarpıntıları eşliğinde uyan ıy ordu.

“Benim için gelecek planları yapmaya koyulmadan önce keşfin nasıl gideceğini görelim,” dedi. “Sonrasında kendime bir eş bulma telaşına düşebilirim. Tabii, geri gelebilirsem.”

“Böyle şeyler söyleme. Tabii ki geri geleceksin ama sen gelene kadar Leydi Vivian gitmiş olacak.”

Luke midesine yumruk yemiş gibiydi. Boğazında biriken acı tadı yutkunmaya çalıştı.

“Eğer dönersem, başka birini bulurum.”

Drew kaşlarını çattı ama bir şey söylemedi.

“Evlilik her iki taraf için de karşılıklı çıkar demektir ve bir unvan Leydi Vivian için yeterli olmayacaktır,” dedi Luke.

Fakat bu doğru muydu? Vivian, ondan ayrı bir hayat yaşamakla da yetinebileceğini söylemişti.

“Evlilik karşılıklı çıkar demek, öyle mi?” dedi Drew. “Aşkın küçük bir rolü olduğunu düşünmekle aptallık etmişim.”

“Aşırı derecede aptal olduğun inkar edilemez bir gerçek.” Aslında Luke’un erkek kardeşlerinin ikisi de aptal aşıktı. Richard da Drew gibi karısına düşkündü ama azınlıkta oldukları inkar edilemezdi. Varlıklı ve unvanlı centilmenler pek çok farklı sebepten evleniyorlardı. Aşk ise mantıksız bir sebepti.

“O kadar da küstah olma, ağabeyciğim,” dedi Drew pis pis sırıtarak. “Sen de aptallar sınıfına katılma tehlikesi içindesin. Leydi Vivian’a nasıl baktığının farkındayım.”

Sadece adı bile heyecanlanmasına yetiyordu. “Bu muhabbet sıkıcı olmaya başladı. Kıyının ötesine varan kazanır.”

Drew’un atı öne doğru atıldı. “Kaybeden bira ısmarlar,” diye bağırdı omzunun üzerinden.

Luke, öndeki atın yarattığı toz bulutunun arasından gözlerini kısarak baktı ve Thor’u hafifçe tekmeleyerek dört nala koşturmaya başladı ve Thor dakikalar içinde aradaki farkı kapattı.

Zafer bekleyen Drew’un çığlığı rüzgârla Luke’a ulaştı. Uçan şapkası neredeyse Luke’un suratına çarpıyordu.

Tam kıyının etrafında dolanırlarken Thor diğer atın arkasına yaklaştı. Kardeşi her yarışta olduğu gibi hakkından geliyordu.

Atlarını yavaşlatmak için dizginlerini çektiler. Luke’un kalbi hızla atıyor, gülüyordu. Ya hep ya hiç diyerek kardeşi ile yarışmak onu keyiflendirmişti.

Drew’un yanakları kızarmış, saçları dağılmıştı. “Bu gece biralar senden ihtiyar,” dedi.

“Yarışa erken başlaman gözümden kaçmadı.”

Drew, kısa pantolon giydiği günlerden beri değişmeyen sırıtışı ile sırıttı. “Tek avantajım üstün bir insan olmam.” “Alçakgönüllülüğünden bahsetmeye gerek yok.” Aslında Luke en küçük kardeşine yenilmeye aldırmıyordu. En azından Drew ona müsamaha gösteriyor ve aklını sıkıntılarından uzaklaştırıyordu. Eğer Richard ile yolculuk ediyor olsalardı Luke yolu tek başına arşınlıyor olurdu.

Dünyaya geliş sırasında Luke ve Drew’un arasında yerini alan Richard, bunamış gibi davranıyordu. Amcaları bile onun kadar huysuz değildi.

Luke kaşlarını kaldırdı. “Babamın atlarından biri değil mi o? Fark ettiysen benim atım sayılır.”

“Demetrius mu? Seni hayal kırıklığına uğrattığım için üzgünüm ama babam onu bana uzun zaman önce verdi.” “Ben öyle duymadım. Sanırım babamın ödüllü safkan atı ile Londra’ya sıvışmışsın.”

“Ödünç mü almışım yoksa hediye mi edilmiş? Fark eder mi?”

“Sana etmez galiba.”

Luke atını arabaya doğru çevirirken birbirlerine takılmaya devam ettiler. Kıyıyı döndüğünde başka bir arabanın küçük kafilelerine yaklaşmakta olduğunu gördü. “Kahretsin. Brookhaven ve Collier.”

“Aynı istikamete gidiyoruz, yollarımızın yine kesişmesi normal. Hatta bu akşam, yemeği de beraber yiyeceğimizi sanıyorum.”

Luke’un dizginleri tutan parmakları gerildi. “Eğer kontrolü alıp kafileyi ben götürürsem onlardan kurtulmak kolay olur.”

“Bunu yapmamalısın. Arabada karım ve çocuklarım var.”

Luke akimdaki aptalca fikri defetti. “Ciddi değildim.” Her ne kadar onlardan kurtulma düşüncesi cezbedici olsa da, Vivian’a ya da ailesine zarar gelme ihtimali bile kötüydü. Ağızlarından salyalar akan kırma köpeklerle bir kez daha akşam yemeği yeme fikrinden nefret ediyordu. Özellikle de göz koydukları lezzetli lokmanın Vivian olmasından tiksiniyordu.

Drew yola düşen şapkasının olduğu yöne doğru atını yürüttü. Yere indi, başına takmadan önce silkeledi. Luke’un arabası yaklaşırken tekrar atma bindi.

Arabalar geçerken Luke yan tarafta durarak yol verdi. Vivian bir avucunu cama dayamıştı, el sallıyor gibiydi. Gülümsedi. Eldivenlerini ve şapkasını çıkarmıştı. Saçları omuzlarına dökülmüştü.

Tanrım, nefes kesiciydi.

Derinlerinde hissettiği özlemin gücüyle, atının üzerinde dimdik durdu. Bu his beklenmedik bir histi. İçini kıpırdatıyordu. Geceleri uykusundan eden, düşme hissine benziyordu.

Atları değiştirmek için durmalarını sevinçle karşılayan Vivi, Lord Andrew kapıyı açar açmaz arabadan indi. Uzun süre oturmaktan sırtı uyuşmuş, kafası pelteye dönmüştü. Lana’nm konuşma becerisi fevkalade olsa da Vivi’nin ekleyeceği çok az şey vardı. Tartışmaktan ziyade eyleme geçmeyi tercih eden bir kadındı Vivian.

Bahçeyi süzdü ama Luke’u göremedi. Nereye gitmiş olabilirdi? Az önce buradaydı.

Lord Andrew eşinin basamaklardan inmesine yardımcı oldu. “Kızları alalım mı?”

“Evet,” dedi Lana hevesle.

Lana’nm kızları bakıcıdan almak için koşturmasını izleyen Vivian, alt dudağını ısırdı. Tüm gün boyunca çocuklarından ayrı kalmak Lana için çok zor olmalıydı. Eğer Vivi iyi bir arkadaşsa kızları Luke’un arabasına davet ederdi.

Önerisini sunmak için ağzını açtığı anda duyduğu çığlık ile yerinden zıpladı.

Aman Tanrım. Nasıl bir sesti bu? Belki de teklifini sunmadan önce bir sonraki mola yerine kadar beklemeliydi.

“Bir şeyler yemek-içmek ister misiniz, Leydi Vivian? Luke da biraz sonra bize katılacak.” Lord Andrew kızını göğsüne yatırdı, kızıl buklelerine öpücük kondurdu. Chloe ya da belki de Claire ufaklıkları birbirinden ayırt edemiyordu henüz babasının hareket eden ağzı ile büyülenmiş gibi duruyordu. Dudaklarını tuttu.

Ufaklığın bu hareketinin dün gece Luke ile yaşananları hatırlatması hoş değildi. Boynundan tırmanan ve yanaklarına yayılan kırmızılığı kimse görmesin diye döndü. “Temiz hava bana daha iyi gelecek sanırım. Lütfen siz gidin, bir şeyler için.”

“Eğer eminseniz...”

Yüzünü dönmeden, hizmetçilerin olağan günlük işlei ile ilgileniyormuş gibi yaparak konuşmaya devam etti Eminim, teşekkür ederim.”

“Peki, o hâlde.”

Aile, hanın kapısından içeri girerken, hizmetçisi yanına geldi. Lana şakıması, kapının kapanması ile yavaşça yok oldu. Winnie’nin omuzları sesli bir of çekme ile indi. “Yürüyüş yapmak ister misiniz leydim?”

Zavallı Winnie. îki doğal afet ve pestili çıkmış bir bakıcı ile ufacık bir yere tıkılı kalmak büyük bir metanet gerektiriyordu .

Bu defa değil, Winnie. Sakin bir yer bul kendine ve dinlen. Çok uzaklaşmam, merak etme.

Winnie’in ince kaşları yukarı kalktı. “Siz? Çok uzaklaşmazsınız, öyle mi?

Vivi dudağını büktü; az önce Winnie’ye karşı duyduğu acıma bir parça azalmıştı. “Atların bağlandığı bahçeyi geçmeyeceğim. Rahatladın mı?

“Çok değil, leydim.” Parmaklarını bağlayıp bahçede göz gezdirdi. Seyis, ahırda çalışanlar ve Luke’un uşakları dışında bahçede kimse yoktu. Ortalıkta sakindi. “Majestelerinin uşaklarına yakın olacak mısınız?

Sözümü verdim Winnie. Şimdi git. Geri kalan günün tadını çıkar. Bunu hak ettin.”

Winnie yavaşça başını ikini yana salladı. “Bilmiyorum. Leydi Brighthurst size göz kulak olmamı söyledi, leydim.”

Win, bu bir rica değil. Bir şeyler ye-iç ve dinlen. Daha fazla tartışmaya gerek yok

Winnie geriye dönüp somurtarak, merdivenleri ağır ağır çıktı

Hanın kapısı kapanınca Vivi bir oh çekti. Bir bakıcıya ihtiyacı yoktu.

Özellikle de yorgunluktan ölüp bitmiş birine.

Tek başına kaldığı için şükrederek bahçede yürümeye başladı. Erkeklerin işine karışmamak için onların olduğu tarafın uzağından yürüdü. Etrafının çitlerle çevrili olması canını sıkıyordu. Atlardan ve terli erkeklerden başka bir şey yoktu.

Ve koku...

Burnunu kaşıyormuş gibi yaptı. Kimseye hakaret etmek istemiyordu.

Tahta kapının önünde durup ardındaki çakıllı yola baktı. Yol hanın etrafında dolanıyor, binanın arkasında kayboluyordu. Belki bu yolu takip ederse, kokudan kaçabildiği sakin bir yer bulabilirdi. Bu sırada bahçeye başka bir araba girdi. Herkes yeni gelenler ile meşgulken Vivian kapıyı açıp dışarı çıktı. Kapı arkasından sesli bir şekilde çarptı.

Keşfedilmemiş yollar her zaman ilgisini çekmişti. Bilinmeyeni takip etmek beklentiyi de beraberinde getiriyordu. Acaba diğer tarafta ne vardı? Sıcacık bir kulübe? Meşe ağacının uzun dallarının gölgesinde bir salıncak? Gizli bir bahçe ya da durgun bir göl? insan nasıl olur da keşfin büyüsüne kapılmazdı?

Korulukla kuşatılmış yolun kenarında uzun otlar büyümüştü. Hâlâ atların koşum takımlarının çıngırtısını, erkeklerin derinden gelen boğuk konuşmalarını duyabiliyordu. Ama medeniyet o an için ortadan kaybolmuştu. Aldığı her nefeste üzerindeki gerilimden kurtuluyor, tenine değen güneşin sıcaklığını hissetmek için yüzünü yukan kaldırıyordu. Tam olarak ihtiyacı olan şey buydu: doğa ile buluşma şansı.

Binayı dönünce sebze yetiştirilen bir bahçeye girdi. Çiçekler kadar romantik olmasalar da ahır bahçesinden daha hoş olduğu kesindi. Farklı türleri belirlemeye çalışarak marulların büyüdüğü sıranın yanından yürüdü. Dantel yaprakların arasından fışkırmış bir otun önünde durdu.

Sen buraya ait değilsin.” Eldivenlerini çıkardı ve otu sökmek için yere eğildi. Gülümseyerek doğrulup yürümeye devam etti. Birkaç adım sonra başka bir ot görüp kaşlannı çattı. Onu da söktü, kalkarken iki tane daha gördü.

Tanrı aşkına. Birisi görevini ihmal ediyordu galiba, işgalci kuwetler sırtını döner dönmez yerden fırlıyordu sanki. Eldivenlerinin ikisini de bir kenara bırakıp otları sökmeye koyuldu.

Otları söktükçe mutluluk verici bir sıcaklık yanaklarına yayılıyor, nefesi daha da güçleniyordu. Kalbi damarlarına m t kan pompalarken neşeyle şarkı söylüyordu. One düşen şapkasını başının arkasına attı. Sıranın yansında oldukça inatçı bir arkadaşa rastladı. Bu sefer iki eliyle davranıp, kalçalannı savurarak kök salan otla güreşti. Bir o yana bir bu yana döndürdü ama ot vazgeçmedi.

Bezelyeler ve havuçlar aşkına!” Bir kıkırdama duydu. Nefesini tutarak ayağa kalktı ve arkasını döndü. Bay Collier çarpık bir gülümseme ile karşısındaydı.

Solgun gözleri kızarmıştı. Yüzü şişmiş gibiydi, dilerim Leydi Vivian. Sizi korkutmak istememiştim

ÖzürBay Collier.” Elinin tersi ile alnını sildi. “Ben ben beklemiyordum

Ben de sizi beklemiyordum.” Cebinden bir mendil çı karıp Vivian’a doğru yaklaşırken sırıtışı daha da büyüdü kirlenmişAh!” Vivian uzattığı mendili almak istedi ama Bay Collier izin vermedi. Bunun yerine iyice yakınma gelip alnını kendisi sildi.

“Yardım etmeme müsaade edin Leydi Vivian.”

Bu kadar yakın olmasından huzursuz olup uzaklaştı. “Teşekkürler, efendim. Temizlenmiştir herhâlde artık.” “Benim için zevkti, leydim.” Mendilini tekrar cebine koydu. “Bahçede ne yaptığınızı öğrenebilir miyim?”

Haklı bir soruydu aslında. Yine de, tecrübelerine göre, aptallık mantıklı bir mazeret olmadığından ne diyeceğini bilemiyordu.

“Bir ot vardı.” Kirli ellerine baktı. “Bir ot gördüm.” Gülünç bir kadın olduğunu düşünüyor olmalıydı. Ve Collier’in ne düşündüğü, farklı şartlar altında canını sıkamazdı ama şu an yaptığı her şeyin ucu Luke’a dokunuyordu.

“Çok ilginç,” diye mırıldandı Bay Collier. “Bahçe yapmaktan hoşlanır mısınız?”

Bakışları Vivi’nin bakışları ile çarpıştı.

Collier gülümsedi. “Büyük annem bitki yetiştirme konusunda çok becerikliydi.”

“Ben dışarıda olmaktan hoşlanıyorum.”

“Riverton Malikânesi’nde çok güzel çiçek bahçeleri vardır. Belki bir gün ziyaret edersiniz.” Bir adım daha attı. Vivian’ın kalbi kulaklannda atıyordu.

Çabaladığını çok belli etmemeye çalışarak kaçmaya çalışıyordu. “Riverton güzel bir fikir, efendim.”

Collier ise gözlerini Vivian’ın vücudunda gezdirmekle meşguldü.

“Ziyaretiniz bizi onurlandırır. Büyük annem misafir ağırlamaya bayılır. Mayfair’de de güzel bir evi var. Tabii artık yolculuk edemeyecek kadar güçsüz ve kırılgan. Bu yüzden sezon boyunca orada kalıyor. Evin içi de görülmeye değer.” Vivi duruşunu dikleştirdi. “Benim hakkımda ne düşündüğünüzden emin değilim efendim ama bekâr erkeklerin evlerini ziyaret etmem. Kasabadaki evi ya da malikânesi, fark etmez. Şimdi müsaadenizle gitmem lazım.”

Yanından geçmeye çalışırken kolunu yakaladı. “Affedin beni Leydi Vivian. Münasebetsiz bir şey ima etmek istememiştim.”

Bay Collier yapmacık gülümsemeleri ile zararsız gibi görünebilirdi ama geçen gece kadehin içindeki hâline şahit olmuştu. Ayrıca yanındaki insanların da nasıl insanlar olduklarının farkındaydı. Onun gibi bir adam, kan çanağı gözlerini kırpması ile Vivian’ı mahvedebilirdi.

Bakışları kolunu tutan eline indi. Collier bıraktı. Süklüm püklüm bir hâlde omuzlarını silkerek geri adım attı. “Yine yaptım, değil mi? Etrafımda kadınlar varken umutsuz bir adam oluyorum. Asla ne söylemem gerektiğini bilemiyorum ve kendimi küçük düşürüyorum.”

Vivian Collier’in bu hâline sempati duydu. Konu karşı cinsle münasebet olduğunda kaybetme duygusunun ne olduğunu bilirdi. “Tahmin ettiğinizden daha fazla ortak yönümüz var, Bay Collier.”

“Öyle mi?” Kaşlarını kaldırdı. “Nasıl peki?”

“Ben de genelde kendimi aptal durumuna düşürürüm.” Collier güldü. Neşemi nasıl mükemmel bir şekilde gösterebilirim diye alıştırma yapmışçasına güzel bir kahkahaydı bu.

“Aptala benziyorum, değil mi?”

“Hayır, öyle demek istemedim...”

Collier’in gülümsemesi daha da genişledi. “Lütfen, dert etmeyin. Beni daha az tuhaf hissettirmeye çalışmanızı takdir ediyorum. Kibar bir insansınız.”

“Teşekkürler, efendim.” Ahır bahçesine giden yola doğ^ baktı. “Kusura bakmazsanız, burada sizinle baş başa görülmek istemediğimi söylemek istiyorum.”

“Ne kusuru.” Collier yine güldü, yana adım attı ve Vivian’a yol verdi.

Vivian yanından hızla geçip aralarına mesafe koymak için aceleyle yürüdü. Köşeyi dönmeden önce peşinden gelmediğinden emin olmak için omzunun üzerinden bir kez daha geriye baktı. Tam bu sırada yüzü tozlu bir boyun bağına çarptı.

“Ah!” Geriye doğru sendeledi ama güçlü parmaklar omzundan tutup yere düşmesini engelledi.

Luke’un alnında hafif bir çizgi oluştu, “işte buradasın. Hizmetçini çok endişelendirdin. Keşke tek başına dolaşmaya çıkmasaydm. Ya başka birisiyle karşılaşsaydın?”

Hızlıca bir kez daha arkasına baktı. Her an Bay Collier köşeden çıkabilir ve Luke da onun yalnız olmadığını anlar diye korku içindeydi.

“Beni affedin. Bir daha olmayacak.” Luke’un koluna girip ters yöne doğru sürüklemeyi denedi ki hiç de kolay bir iş değildi. Bir dağı yerinden oynatmaya çalışıyordu sanki.

Luke sürüklemesine izin vererek yamuk bir gülücük savurdu. “Zararı yok.”

Vivian tuttuğu soluğunu bıraktı ama rahatlamak için erkendi.

Luke durdu ve ellerini yakaladı. “Eldivenleriniz nerede?” Avuçlarını gördüğünde kaş çatması daha da derinleşti. “Belki de ellerinizin neden çamurlu olduğunu sormalıyım?” Vivian ellerini çekti, soğuk bir ter damlası sırtından aşağı iniyordu. Derin bir nefes alıp güç topladı. Bir erkek tarafından ilk azarlanışı olmayacaktı.

“Bir ot gördüm.”

“Ot mu?” Sesindeki neşeli ton Vivian’ın endişesini biraz dindirdi.

“Aslında birden fazla. Hanın arkasındaki bahçede. Çok ihmal edilmiş.”

“Anlıyorum.” Çenesindeki karaltıyı kaşıdı. “Peki ya eldivenleriniz?”

Kalbi küt küt attı. “Ben ... hâlâ bahçedeler.” Parmağını uzattı. “Ben alıp geliyorum, bekleyin.”

“Saçmalamayın Vivian. Ben gider alırım.”

Eğer Luke eldivenlerini aramaya giderse Collier’i de bulacaktı. “Hayır!”

Yoluna çıktı. Etrafında dolanmak için sola adım attı ama Vivian bir kez daha yolunu kesti.

“Vivian, ne yapıyorsunuz? Geçmeme izin verin.”

Bir kez daha geçmeyi denedi ama Vivian önüne fırladı. “Bekleyin! Beni bırakamazsınız. Başım...başım dönüyor.”

Luke gözlerini kısarak baktı, “iyi görünüyorsunuz.”

“Hayır, hayır, iyi değilim.” Gösterisinin inandırıcılığını arttırmak için bir o yana bir bu yana sallandı. “Bayılabilirim.” Elini alnına getirmeyi düşündü ama çok fazla melodramatik bir hareket olacağına karar verip yan yolda vazgeçti.

Luke, Vivian’ı belinden kavradı. Ellerinin sıcaklığını elbisesinin üzerinden hissedebiliyordu. Boğazı kurudu, başı döndü. Gerçekten de kollarında rahatlıkla bayılabilirdi.

Luke gözleri birbirleri ile buluşana kadar öne eğildi. Vivian’ın göz kapakları yan kapalıydı, derin olmayan soluklar veriyordu.

“Hayatınızda hiç bayılmadığmıza bahse girerim, Vivian

Worth.”

Küstahça kendinden emin oluşu büyüyü bozmuştu. Vivian, elleriyle göğsünü iterek kollarından aynldı. “Bunu nasıl bilebilirsiniz? Belki de günde iki kere bayılıyorum.”

“Çünkü, canımın içi, baygın bir kalp olamazsın.”

Ofladı. Böyle söylediğinde iltifat ediyor gibi duruyordu.

Ama yalancı da demiş oluyordu. Sırf onu üzmek için bükülmesi gereken dizleri, Vivian’dan bağımsız hareket ederek doğruldular.

Luke süzülerek yanından geçti, uzun adımları ile arayı çoktan açmıştı.

Vivian da peşinden gitti. “Bekle! Açıklayabilirim.” Bahçeye girerken dudaklarını kenetledi. Collier gitmişti, “işte buradalar.” Luke yere eğilip eldivenlerini aldı, geriye dönüp Vivian’ın olduğu tarafa doğru yürüdü. Yüzünde kararlılıkla ilerlemesi Vivian’ın geri adım atmasına sebep oldu. Tam önüne, çok yakınına gelene kadar durmadı. Luke’u ateş bastı. Vivian’ı ise bir ürperti aldı.

“Vivian.” Sesi boğuk bir fısıltıydı.

Dizleri birbirine çarptı. Şu an iş birliği yapmaya karar vermek için iyi bir zamandı. “Evet?

“Açıklamak istediğiniz ne?”

Vivian başını iki yana salladı, bacaklarının titreyişini durdurmak istiyordu. “Hiçbir şey.

Vivian’ın elini alıp avucunu yukarı çeviren Luke, başparmağı ile yuvarlaklar çizmeye başladı. Daha da yaklaşırken gözleri karardı, dudakları ayrıldı. “Eldivenleriniz, leydim.” Sıcak nefesi kulağını okşadı.

Vivian yüzünü ona doğru döndü, dudaklarına dokunmak için ölüp bitiyordu. Geri çekildi, kaşlarını çattı. Mavi gözleri, Vivian’ın üzerinde dolaştı, aklından geçeni uzaklaştırmaya çalışır gibi başını iki yana salladı.

Belki de bir tutkuyu.

Lanet olsun! Luke da onu öpmek istiyordu. Vivian bunu hissedebiliyordu. Cüretkâr bir şekilde gözlerini ayırmadan bakmaya devam etti. Ne istediğini itiraf etmesi için ona meydan okuyordu.

Eldivenlerini uzattı. “Gitmeliyiz. Bizi bekliyorlar.” Luke geri çekilirken Vivian’ın burun delikleri öfkeden kabarmıştı. Yine yapmıştı. Onu öpeceğine inandırmış sonra da çekip gitmişti.

Hayır, bu doğru değildi! Ona umut vermişti.

“Neden böyle yapıyorsunuz? Neden beni öpmeyi reddediyorsunuz?” Kendini tutamadan kelimeler ağzından fırla mıştı.

Luke durdu ve Vivian’a döndü. Bir şey demeden önce defalarca ağzını açıp kapadı. En sonunda, “Seni öpmeyi neden reddettiğimi mi soruyorsun gerçekten?” diye sordu.

Evet, kendisini yine küçük düşürüyordu. Patrice her zaman Vivi’ye dilini tutmayı öğrenmesi gerektiğini söylerdi ama Vivian asla bunu başaramadı. Aslında denediği de söy lenemezdi.

“Ben...” Eteklerini tuttu ve kaçmaya çalıştı ama Luke bileğinden yakaladı. “Bir daha benden kaçamayacaksın Vivian. Cevap vermeni istiyorum.”

“Beni ilk defasında da duydunuz majesteleri. Cevabı zaten biliyorsunuz.”

Kollarının arasına alıp sıkıca sarıldı. “Tanrı yardımcım olsun. Sen yanımdayken hiçbir şey bilmiyorum.” Nefesi Vivian’ın dudaklarının karşısında fısıldıyordu. Sonra dudakları dudaklarına değdi.

Vivi zıpladı. Luke’un yumuşak ve dolgun dudağı dudaklarının üzerinde oynuyor, ilk öpücüklerine katılması için onu teşvik ediyordu. Bir erkeğin böylesi zevk verici dudaklara sahip olabileceği hiç akima gelmezdi.

Gerginliği yok olmaya başladı ve Luke’un sert göğsünün üzerine kendisini bıraktı. Öpücüğünden vücuduna yayılan sıcak dalgalar yolculuklarını titreyen kaslarında bitiriyorlardı. Elinden geldiğince hareketlerini taklit etti. Dili dudaklarının arasından girince, dudaklarını ayırdı.

Yumuşak bir inilti Vivi’nin avucunun altındaki göğsünde titredi. Tanrı biliyor ya, gökkuşağının sonundaki altınları verseler yine de Luke’u bırakmazdı. Hele şu an, hayal edebileceğinin ötesinde bir maceraya atılmışken.

Luke daha da yakınına çekti, öpüşmelerini derinleştirdi.

Vivian kollarını boynuna doladı ve sıkıca tuttu. Gülümsüyordu.

Kalçalarını kavradı ve parmak uçlarında yükselene kadar kaldırdı. Kamına değen bir sertlik hissetti. Dikkati dağıldı. Ne olduğunu anlamak için elini aşağıya doğru kaydıracaktı ki Luke geri çekildi.

“Yapma.”

Gözleri kara bir ateşle yanıyor, göğsü aldığı her nefeste inip kalkıyordu.

Midesine yumruk yemiş gibiydi. “Ne yaptım?”

Gözlerini kıstı ve elini kara buklelerinin arasında gezdirdi. Tekrar gözlerini açıp Vivian’a baktığında gözlerindeki karanlık azalmıştı. Eldivenlerini uzatarak kendini gülümsemeye zorladı. “Bir şey yok, Vivian. Gidelim mi?”

Bir şey yok mu?

Dudaklarını büzdü ve eldivenini giydi. Öpüşmeleri onun için bir şeydi. Ve onun da etkilendiğinden adı gibi emindi.

Koluna girmeyi reddederek hızla ahırın bahçesine doğm yürüdü. Luke da ardından, daha yavaş adımlarla onu takip ediyordu. Vivian arabanın yanında bekleyen şaperonlarına yaklaştı. Dağınık ve gergin oluşu hakkında ne düşündüklerini anlayamadığı ifadesiz yüzleri ile bakıyorlardı. Winnie hızla başını eğip aniden çizmelerindeki çamura ilgi gösterse de Vivian bakışlarını yakaladı.

Lord Andrew’ın atındaki yan eyeri fark edip durdu. Luke kardeşinin yanında durdu. VivianTn bakışları ikisinin arasında gitti geldi.

Luke ensesini ovdu. Yanakları ve burnu kızarmıştı. “Drew ata binmekten sıkıldı. Bana eşlik etmeye ne dersiniz Leydi Vivian?”

Vivian ellerini eteğinin üzerinde gezdirdi ve çenesini kaldırdı. Akıllı biri olsaydı, kibarca bu teklifi reddeder ve yaralarını gizlice iyileştirirdi.

“Güzel bir fikir, teşekkürler.”

Kahretsin!

Luke yan gözle Vivian’a baktı. Dimdik oturuyordu. Dudaklarını öylesine sıkı bir şekilde kapatmıştı ki birbirlerine yapışmış olabilirlerdi.

Onu öperken kahrolası akimdan neler geçiyordu acaba?

Ah, aksi şeytan. Sadece öpmekle kalmamıştı. Neredeyse tecavüz edecekti. Nasıl olmuştu da onan uzaklaşma gücünü bulabilmişti, bilmiyordu.

Kalçalarının ağırlığını ve kıvrımını hâlâ avucunun içinde hissedebiliyordu. Parmaklarını yumruğuyla sıkarak, sertçe baldırına indirdi. Başına buyruk yaşamasının bir önemi olmadığını söyleyen iç sesiyle savaşıyordu. Vivian onundu, ağabeyi tarafından verilmişti. Çarpık mantığın muhteşem bir çekiciliği vardı ama bencil tarafını da kontrol altına alması gerekiyordu.

Vivian’ın ağabeyi gibi değildi, daha iyi bir insandı. Vivian’a teklif ettiği şansı ondan geri alamazdı. Bir eş bulmasına yardım edeceğine söz vermişti ama onu başka bir erkeğe teslim etme düşüncesi iç organlarını acıdan kıvrandıran sinsi bir zehir gibiydi.

Yüce Tanrım. Ne yapacağını bilmiyordu. Birkaç seçeneği vardı: hiçbir şey olmamış gibi davranabilirdi ki Vivian’ın daha önce gösterdiği hırçın tepkisini düşününce bu yanlış bir tavsiye gibi görünüyordu.

Saygısızlık ettiği için özür dileyebilir ve gelecekte daha düşünceli davranacağına söz verebilirdi. Bu sözü vemıek zor olacaktı, çünkü tatlı tadının hatırası bile sertleşmesine sebep oluyordu.

Ya da... Yavaş bir sırıtış yüzüne yayıldı. Onu öpmekten ne kadar zevk aldığını itiraf edip onunla yapmak istediği tüm yaramazlıkları detayları ile anlatabilirdi.

Gülümsemesi kayboldu. Hayır, bu bir işe yaramazdı, değil mi?

Ne söyleyeceğini çok da bilemeyerek boğazını temizledi. “Korkarım kendimi kaybettim, Leydi Vivian. Kabalığımı affedin.”

Vivian yüzünü döndü, gözleri büyümüştü. İfadesizce dikkatini tekrar yola çevirdi. “Tabii ki majesteleri.”

Bu kısa ve sert bağışlayıcılığı, Luke’un içindeki yaşam sevincini emdi. Yani, ne bekliyordu ki? Öfkelenmesini istemiyordu. Ya da daha kötüsü, gözyaşlarını. Ama bu soğuk baştan savma tavrından daha fazlasını arzu etmişti.

Bir şeyler söylemek istiyordu, ağzını açtı ama sonra vazgeçti.

Lanet olsun. Ne istediğini bilmiyordu. Düşünceleri ve hisleri, aşçının meyveli cevizli kekinin malzemeleri gibi birbirine karışmıştı. Ve neyin ne olduğunu bilmek istiyor muydu emin değildi: meyveler, ceviz, ya da hisler.

“Yan eyerle at sürmekte de diğerinde olduğu kadar yetenekli misiniz?” diye sordu en sonunda. “Düşmenizi istemem. Attan düşmenizi kastettim yani.”

Vivian kaşlarını çattı. “Başka neyi kastedebilirdiniz ki majesteleri.”

Luke’un boğazı iki beden daraldı. “Ben... başka bir şey demedim. Soruma cevap verebilir misiniz?”

“Endişelenmek için biraz geç kalmışsınız gibi görünüyor, değil mi?”

Luke kaşlarını kaldırdı. “Öyle mi?”

Öpüştüklerine göre belki de davranışından dolayı Luke’u sorumlu tutacak ve evlenme konusunda ısrar edecekti.

“Güvende olmasaydım,” dedi, ses tonu huzursuzdu, “şu ana kadar belli olurdu, değil mi? Çoktan yerleştim ve bir saattir de ata biniyorum.”

Düşme, yerleşme ve binme üzerine yapılan tüm bu konuşmalar, Luke’un istediği yere varamıyordu. Vivian’ı altına alma dürtüsünden kurtulmak istiyordu.

“Haydi, yeteneğinizi görelim, Leydi Vivian.” Sıkıca dizginleri tuttu. İçinden kendisine küfîir ediyordu. “Yani, binicilik yeteneğinizden bahsediyorum.”

Dikleşti, alnındaki çizgiler derinleşti. “Evet, ilk dediğinizde de anlamıştım majesteleri.”

Yüce İsa, masumiyeti kendisini zamparaların en kötüsü gibi hissettiriyordu. Akimdan geçen her düşünce müstehcendi.

“Ne tür bir gösteri önerirsiniz?”

“Yola bağımlı kalmamalıyız. Araziyi keşfedelim.”

“Tamam.”

Vivian’ın gözleri parladı. Aralarındaki resmiyet yavaş yavaş eriyordu. İçindeki ateşe nasıl da hayrandı. Vivian her oyuna evet diyebilen bir kadındı. Tabii ki tepenin ötesinde ona zarar verebilecek gerçek bir tehlike ya da Luke’u şaşırtacak bir şey yoktu. Girdikleri mülk Luke’a aitti. Bu geceyi burada geçireceklerdi. Belki ertesi gece de kalırlardı. Luke, pek çok nedenden dolayı, Irvine Şatosu’na varmak için artık acele etmiyordu. Vivian’ı Brookhaven ve Collier gibi hovardalardan mümkün olduğunca uzak tutmak istiyordu. Yakınında olmalarının düşüncesi bile Luke’un içinde bir şeyleri kırıp dökme isteği uyandırıyordu. Boyun, bacak ve kol arasında bir seçim yapamadığı için en iyi yolun izlerini kaybettirmek olduğuna karar vermişti.

Hem çok işlek olmayan yoldan gitmek, arabaya tıkılı kalmaktan sıkılan Vivian’ı mutlu edecekti. Vivian da kendisi gibi sınırlandırılmaya alışık değildi. Bu da Irvine Şatosu’na kaçınılmaz ziyareti ertelemek için bir diğer nedendi. Vardıkları an koca avı başlayacak ve Vivian inceleme altına girecekti.

“Burada bekleyin.” Arabaya gitti ve Drew’a, Twinspur Kır Evi’nde onlara katılacaklarını söyledi. Sonra da, peşinde Vivian, atını küçük vadiye doğru sürdü.

Gökyüzünü örten yapraklar ikindi güneşinin önünü kesiyor, her şeyin rengini yumuşatıyordu. Dünyevi kokuları içine çektikçe gerginliği azalıyordu: toprak, yaprak ve yıkılmış kütük kokusu. Koku ilkeldi; gösterişsiz yaşamın en basit yapı taşları.

Orman onları içine alıp dünyadan uzaklaştırırken Vivian sessizliğini korudu. Dereye giden yol eğimliydi. Derenin çağıltısı, çıtırdayan yaprakların üzerindeki toynak seslerinin arasında zar zor duyuluyordu.

Sığ sulara yaklaştıklarında Thor’u akıntıya karşı sürdü. Omzunun üzerinden baktığında Vivian’ın duraksamadan atını suya sürüşünü keyifle seyretti. Vivian üstlerinde duran birbirine karışmış ağaç dallarına doğru baktı, Luke gülümsedi.

“Tırmanacak ağaç mı arıyorsunuz, leydim?”

“Hım.” Bu kısa yanıt Luke’un canını yaktı. Yalnız kalırlarsa suskunluğunu bozabileceğini düşünmüştü. Vivian, önceki karşılaşmalarında açık sözlü bir insan olduğunu kanıtlamış olsa da soğuk cevabından dolayı ona kızamıyordu. Belki o da kendisi kadar şaşkındı; bunun ilk öpücüğü olduğunu göz önüne alırsa ondan daha da karışık olmalıydı.

Yanağından öpülmüş ya da eli tutkulu bir şekilde sıkılmış olabilirdi. Ama öpüşme konusunda tecrübesiz olduğu çekimser dudaklarından belliydi. Ama hevesli oluşu tecrübesizliğini telafi ediyordu. Luke ilk oluşunu sevmişti. Vivian’ın saflığı pek çok zevkle tanıştırılmasını gerektiriyordu. Hevesi yatak odasına uzanacak mıydı? Ciğerlerindeki hava birdenbire ağır gelmeye başladı ve elini alnına getirdi, ateşi çıkmıştı.

“Luke? Handayken...”

Luke’un yüzüne koca bir gülümseme yayıldı. Vivian’ın mevzunun peşini bırakmayacağım biliyordu. Bu doğasında yoktu.

“Çok mu kötüydüm? Öpüşürken?”

Luke’un neşesi yok oldu. “Neden kötü olduğunu düşündün?”

Vivian cevap vermedi ama Luke hançerin ucunu sırtında hissedebiliyordu. Luke’un sorusu içtendi ama vicdansızdı. Yumuşak göğüslerini vücudunda, tadını dilinde hissederken, Luke’un bedeninde neler olup bittiğinden habersizdi ve izin verseydi, öğrenecekti.

Thor’u sudan çıkardı ve bayıra sürdü.

“Hiç kötü değildin. Biraz alıştırma ile öpüşmede uzman olabilirsin, diğer her şeyde olduğun gibi.”

“Ah.”

Küçük iç çekişi Luke’u gülümsetti. Belki de Vivian’ın da aklı öpüşmelerine ve gelecekteki olasılıklara gitmişti. Sabırsızlıkla bir sonraki münasebetsiz sorusunu beklemeye koyuldu ama hayal kırıklığına uğradı. Atları yola koyulurken bir daha konuşmadı.

Yeşil çayırlar ağaçların arasından baş gösteriyordu. Ormanı geçtikleri an vadideki evi göreceklerdi. “Bu akşam kalacağımız yere vardık sayılır.”

“Bu kadar erken mi? Bugün çok az yol gittik.”

“Zaman sınırlamamız yok. Hem bu kadar yakınken kiracılarımı da kontrol etmek istiyorum.”

“Neredeyiz?”

“Twinspur Kır Evi.” Vadinin dışına çıktıkları an, onları karşılayan parlak ışıkla Luke gözlerini kıstı. Vivian’ın yanma gelmesini bekledi. “Çocukluğumuzda yaz tatillerini burada geçirirdik.”

Vivian omzunun üzerinden baktı, gözleri büyümüştü. ‘\öw sizin yazlığınız, öyle mi?”

Luke onun gözünden görmeye çalıştı. Essex’teki evleri ya da Irvine Şatosu ile kıyaslandığında bu ev küçüktü ama on yatak odası ile kır evi demek yanlıştı.

“Ben küçükken kır evimizdi.” En son dokuz yıl önce gelmişti ama her şeyi dün gibi hatırlıyordu. Yine de düşünmek istemiyordu. Gözlerini tavana dikip bakarken düşünmek için yeterli vakti olmuştu.

“Eminim burada sizin için bir hanıma yakışmayan her çeşit aktiviteyi bulabiliriz.”

Vivian, Luke’un neşeli yüzünün ve muzipliğinin altında içini görebil iyotmuş gibi dikkatle baktı.

Luke eve doğru baktı. Gözleri, son günlerinin çoğunu geçirdiği odanın pencerelerinde sabidendi. Gölü görüp pencerenin ardında tıkılı kalmanın Luke için ne kadar büyük bir işkence olduğunu bilen annesi hasta odasını evin kuzey tarafına taşıtmıştı.

“Luke, canınızı sıkan bir şey mi var?”

Karanlık hatıralarını aklından uzaklaştırdı. “Bir zamanlar burada mutsuz günler geçirmiştim ama şu an bunu düşünmek istemiyorum.”

“Kötü anıları hatırlatıyorsa burada kalmamalıyız. Handa oda tutsak, olmaz mı?”

Vivian’ın şefkatle kendisine baktığını görünce, Luke’un huzursuzluğu kayboldu. Vivian, Twinspur’da olmaktan keyif alacaktı. Tıpkı kendisinin bir delikanlıyken burada olmaktan keyif aldığı gibi. “Balıkla dolu bir göl var. Yan eğersiz ata binmek istersen de binebilirsin. Burada yalnızız.”

“Peki ya ailen?”

“Lana ve Drew mi? En son endişe edeceğin kişiler. Soyumun en usturupsuz üyeleri.”

Gerçek bir gülümseme yüzünü aydınlattı. “Ne kadar kalacağız?”

Twinspur ile ilgili kuruntuları yok oldu. Belki de aklını dağıtan Vivian sayesinde eski hapishanesinde zaman geçirmeye katlanabilirdi.

“Kiracılarımın ihtiyaçlarını giderebilmek için en az üç gün kalmamız gerektiğini düşünüyorum. Onlan ziyaret etmeye benimle gelmek ister misin?”

“Ben...” Başını yana eğdi ve Luke’u inceledi. “Dük olduğunuzdan emin misiniz?”

Sorusu şakacıktan sorulmuş olsa da Luke’un içini parçaladı. Kendi konumundaki centilmenlerden farklı olduğunu biliyordu. Ama Vivian ne derece olduğunu öğrenirse farklılıklarının değerli olduğunu düşünmeyecekti.

Yapmacık bir gülücük savurdu. “Sorun ne Vivian? Senin için yeterince sıkıcı değil miyim?”

“Sıkıcılığınız tam bana göre, majesteleri. Ne eksik ne fazla, miktarı kusursuz.”

Cevabı içinde çiçekler açtırdı, bu sefer yüzünde beliren gerçek bir gülümsemeydi.

Luke, kardeşini mahvetme planları ile satranç tahtasını inceliyordu. Drew akıllı bir adamdı. Oyunlarda da yetenekliydi. Ama satranç savaş gibiydi ve Luke’un da savaşa karşı bir düşkünlüğü vardı. Ne yazık ki soyadı, yalnızca akıl savaşları ile uğraşmasını, savaş alanından uzak durmasını gerektiriyordu.

Kadınlar dinlenmek için odalarına çekilince Drew ağabeyine eşlik etmeyi kabul etmişti ama satranç oynamak Luke’un huzursuzluğunu azaltamamıştı. Bacağı ondan bağımsızmışçasına bir aşağı bir yukarı kıpırdıyordu. İçinde koşma arzusu uyandıran heyecana karşı savaşıyordu. Tekrar Twinspur Kır Evi’nde olmaktan nefret ediyordu.

Atını ilerletip zaferine odaklanmaya çalıştı. İki hamle sonra Drew’un şahı tuzağına düşüp, mat olacaktı.

Drew sandalyesine yaslandı, viskisinden bir yudum aldı, hamle yapmaya niyeti yok gibiydi.

“Sıra sende,” dedi Luke.

Drew sırıtarak şahını ateş hattına itti.

“Oradan ilerleyemezsin. Oyun bitti.”

Drew omuzlarını silkti ve sandalyesinden kalktı. “Viskim azaldı.”

Kardeşi büfeye doğru giderken Luke şahı kaptı. “Denemekten vazgeçmene sinir oluyorum.”

“Ama sen kazanmayı seviyorsun. Ben de sıkılıyorum. Şimdi ikimiz de mutlu olduk.”

Tıpayı şişeden çekerken sırtını döndü. “Bugün Leydi Vivian ile aranızda ne olup bittiği ile satrançtan daha çok ilgiliyim.”

Luke’un omuzları gerildi. “Ne demek istediğini bilmiyorum.”

Drew bardağını doldurmaya geri dönmeden önce omzunun üzerinden azarlayan bir bakış attı. Kütüphanedeki sessizlik bozuldu. Bardağa dolan viskinin lıkırtısı silah atışı kadar sesliydi.

Luke da sandalyesinden kalktı. Elinde bardağı, açık pencereye gitti. Zayıf bir esinti yapış yapış havada güçlükle hissediliyordu. Güz kapıdaydı. Kaptan Pendry ondan haber bekliyordu ama Luke ne söyleyeceğini bilmiyordu. Vivian bütün planlarını alt üst etmişti.

Bardağını kafasına dikti. Akimda dolaşan düşünceleri yakalamaya çalışıyordu. Yakınlarda bir yerde bir kurbağanın vıraklaması duyuldu. Sesi derin ve yaslıydı.

“Tamamen kaybolduğunu hissetmek için nereye gittiğini bildiğini hiç düşündün mü?” Luke gözlerini pencerenin ötesindeki karanlıktan ayırmadan sordu.

Drew homurdandı. “Bu cevabı açık olan bir soru mu? Evliyim. Çocuklarım var.”

“Mesaj alındı.” Birkaç yıl önce, biri çıkıp hovarda kardeşinin evlenip çoluk çocuğa karışacağını söylese Luke bunu söyleyene aptal der geçerdi.

Dışarıdaki hiçliğe bakmaya Drew da dâhil oldu. “Beni yanlış anlama. Başka bir şekilde ifade edemezdim. Lana ve kızlar benim hayatım ama geleceğimin böyle olacağını asla bilemezdim.” Başını pencereye doğru salladı. “Orada bir Şey görüyor musun?”

Luke başını iki yana salladı. Belki de İngiltere'nin öte sinde onun için bir şey yoktu ama kaderi nasıl burada olabilirdi? Zarar görmüş bir insandı ve babasının yerini dolduramayacak kötü bir vekildi.

O gün ölmeliydim,” diye mırıldandı.

Ama ölmedin.”

Ama ölmeliydim. Nefes almadığımı söylemişler miydi sana?Kardeşine baktı. Drew pencerenin çerçevesine yaslanmış, kaşlarını çatmıştı. “Annemler bir mucize olduğunu söylemişlerdi.”

Ya da bir hata.

Luke kaderini köşeye sıkıştırmış gibi görünüyordu. Bunu kanıtlayacak yaralan da vardı. Ya kader, koparıp elinden almak için yeniden bir şeye ilgi duymasını bekliyorsa?

İlgi duyulacak biri.

Luke içini çekerek pencereden döndü. Böyle kaderci olmak ona göre değildi. Anı yaşar, geleceği düşünmemeye çalışırdı. Gelecek belirsizdi. Her an her şey değişebilirdi. Hem de uyarmadan. Ama Vivian, kazadan beri ölü olan bir şeyi harekete geçirmişti. Umut. Hayatını biri ile paylaşırsa ne olacağını merak etmekten kendini alamıyordu.

Hayır, biri ile değil. Onunla.

“Satrançta hep çok kötüydün.” Luke ilgisini değiştirmeye hazır, kardeşini suçladı.

“Ama önemli olan şeylerde ustayım.” Drew parmağını cama vurdu. “Karım yatağa girmiş olmalı ve onun yanına gitmek istiyorum, ama seninle kalmamı istersen...”

“Hayır, sen git. Ben biraz daha oturacağım.” Merdivenleri tırmanıp eski hapishanesine gitme fikri midesini bulan dırıyordu.

Drew bir an için tereddüt etse de ince bir çizgi hâlini almış dudakları ile başını salladı. Bardağını kenara bırakıp çalışma odasından çıktı.

Luke da uyumalıydı. Sabah kâhya ile yapması gereken işleri vardı ve dinlenmiş olarak güne başlamak istiyordu.

Yorulduğunda baş ağrıları da kötüleşiyordu. Yine de kütüphanede kaldı.

İkili cam kapılardan çıkıp gecenin içine doğru yürüdü. Gölün üzerinde parıldayan ay ışığı ağaçların arasından görülebiliyordu. Evin içindeki ağırlığa hiç benzemeyen temiz havayı içine çekti.

Göl onu çağırıyordu. Belki bir müddet kıyısında otursa, aklı ve kalbi durulacaktı. Keşif konusunda bir karara varabilse, bu gece dinlenebilirdi.

Vivi uykudan vazgeçeli bir saat olmuştu. Penceresinin kenarına geçti. Kafasından Luke ile ilgili düşünceleri atmaya çalışarak yatmış, ama her defasında da başarısız olmuştu. Öpüşmelerini yeniden ve yeniden yaşamıştı. Ama onu uyutmayan Twinspur’a bakarken Luke’un yüzünde beliren sıkıntıydı.

Tepede durduklarında, her ne kadar sahte gülümsemelerin arkasına saklamaya çalışsa da, üzerine çöken kasvet VivianTn gözünden kaçmamıştı. Vivi onu aradaki farkı söyleyebilecek kadar uzun süredir tanıyordu.

Mahremiyetine burnunu sokmaya hakkı olmadığını düşünüp burada neler yaşadığını soramamıştı ama endişelenmişti. Luke eskiden kalan şeytanlarla savaşıyor gibi görünüyordu. Ve Vivian onun kazanmasını istiyordu. Arzusu samimiydi.

Vivi dizlerini geceliğinin altında topladı ve alnını cama dayadı. Keşke daha soğuk olsaydı diye içinden geçirdi. Hava bu gece aşırı sıcaktı. Evinde olsaydı, yüzmeye gitmek için kaçabilirdi.

Siyah zeminin üzerinde duran beyaz bir nokta gözüne takıldı. Daha dikkatli bakınca bunun göle doğru yürüyen bir adam olduğunu gördü. Dikleşip merakla seyretti. Ağaçların arasında kaybolan adam bir daha da çıkmadı.

Luke olmalıydı. Yemekte huzursuzdu. Duvarların arasına kapatılmaya tahammül edemiyor gibiydi. Vivi bir tutam saçını parmağına dolayıp Luke’un yanma gidip gitmemenin muhasebesini yapmaya koyuldu. Odasında kalmalı, Luke’un yalnızlığına saygı duymalıydı.

Hem yanında kimse olmadan bir erkeğin peşinden gitmek, genç bir kız için uygun değildi. Yanında biri olsa bile saat çok geçti.

Ama ya yalnızlığının sebebi güvenecek, sırrını açacak birini bulamaması ise? Düşüncesi bile Vivian’ın kalbini acıtıyordu.

Bacaklarını sarkıtıp bankın diğer ucundaki katlanmış battaniyeyi aldı ve koridora doğru yürüdü. Kapıyı açmadan önce kulağını dayayıp dışarıyı dinledi. Ortalıkta kimsenin olmadığından emin olunca hızla merdivenlere gidip mümkün olduğunca sessiz bir şekilde aşağı indi.

Göl tarafına bakan kapılardan dışarı süzüldü.

Esen rüzgâr saçlarını savurdu, sıcak tenini ürpertti. Terliklerini giymeyi unuttuğu için kendine kızarak dikkatle geniş bir verandanın olduğu tarafa yürüdü.

Çayıra adımını attığı an gecenin sesleri etrafını sardı. İçinde çalkantılı bir fırtına kopuyordu sanki, duraksadı.

Bu kötü bir fikir. Geri dön.

Vücudu boyun eğmeyi reddetti ve yürümeye devam etti.

Luke suyun kenarında duruyordu. Geldiğini duymamış gibiydi. Birkaç adım ötede durdu.

“Luke,” dedi çekinerek.

Luke arkasına döndü. “Dışarıda ne yapıyorsun?”

Hava ile alakası olmayan bir sıcaklık dalgası vücudunda gezindi

Pencereden seni gördüm. Çimenin üzerinde oturmayasın diye sana battaniye getirdim

Battaniyeyi uzatmak yerine daha da sıkı tutuyordu. Ne kadar gülünç bir hâlde olduğunu fark mı istiyorsun?”

Yalnız kalmak

“Fark eder mi?” Ses tonunda hafif bir alaycılık vardı “Gidiyorum.” Eve doğru döndü ama battaniyeyi

“Bunu ister misiniz, majesteleri?

Luke yanma geldi ve battaniyeyi aldı. “Teşekkürler. Çok düşüncelisin. Gitmek zorunda değilsin.

Ama gitmeliydi. Bunun yerine battaniyeyi sermesine yardım etti. Adap kurallarının hatırına en köşeyi tercih ederek oturdu. Kimi kandırıyorum der gibi gözlerini döndürdü.

O sınırı geçeli çok olmuştu.

Luke da yanma oturdu. Vivian, aldığı her nefeste sessiz olmak için çabalarken Luke yakınlıklarından etkilenmemiş gibi görünüyordu.

Sıcakta uyumak zor oluyor mu?

Hım, Konuşabileceğinden emin değildi

“Ağabeyin sezonu Londra’da geçirmene izin verseydi her şey senin için daha kolay olurdu

Bu beklenmedik yorum Vivian’ı şaşırttı. “Nasıl daha ko lay?“Bu oyunla uğraşmaya gerek kalmayacaktı. Londra’da uygun bir eş seçmen daha kolay olacaktı. Ashden, kendisinin seçtiği centilmeni kabul etmekten başka bir seçenek bırakmamış sana.”

Vivi bakışlarını yere indirdi. Bu çok da doğru değildi. Bayan Honeywell erken gelip onu seyisle görmeseydi Vivian için her şey farklı olabilirdi. Ağabeyi geldiğinde durumu açıklamaya çalışmıştı ama Ash, Owen’a karşı aşırı samimi davrandığı için öfkeden delirip bir şey dinlememişti. Ağabeyi her şeyi yanlış anlamıştı. Seyisin ona düşkün olduğu doğruydu ama peşinde dolanan Vivi idi. Seyis Vivian’a küçük kız kardeşi gibi davranırdı.

Bayan Honeywell onları yakaladığında, geceyi ahırda geçiren Vivian’ın saçı başı dağınıktı. Vivi, seyisle evlenme hayallerinden vazgeçmişti bile. Leydiler alt tabakadan insanlarla evlenmezlerdi, Owen öyle demişti. Hem köyde bir sevdiği vardı.

Vivian’ın söylediği hiçbir şey ağabeyinin fikrini değiştirmedi. Owen işini kaybetti. Vivian da ağabeyinin en büyük hayal kırıklığı oldu.

Daha önce ona hiç kötü davranmamıştı. Meşakatli koruyuculuk görevini üstlendiği andan itibaren oldukça hoşgörülü olmuştu. Ama Muriel ile evlendiğinde ilişkileri de değişmişti.

“Ash’in benim adıma seçim yapmasına aldırmıyorum,” dedi. Diğer alternatifi olan manastırda yaşamak, yaşamak değildi.

“Kiminle evleneceğine başkasının karar vermesine aldırmıyor musun?”

Vivian omuzlarını silkti. İnsanların gerçekten söyleyecek bir şeyleri oluyor muydu? Ashden onları maddi çöküşten kurtarmak için evlenmişti mesela. Kendisinin seçim yapma şansı yoktu ama Vivian için iyi bir seçim yapmıştı. Belki de bu, Patrice’in yanına yolladığı için özür dileme şekliydi. Tek sıkıntısı Luke’u iyi bir çift olduklarına ikna edememesiydi.

Dizlerine sarıldı ve hafifçe sallandı. “Bir noktada alnına yazılana inanmak zorundasın.”

Luke’un boğazından acı bir ses çıktı.

Vivian dudağını ısırdı, konuşmayı kesmeliydi. Bencillik yapıyordu. Yalnızca kendini ve birleşmelerinden sağlayacağı çıkan düşünüyordu. Luke bu birlikteliği istemediğini söylemişti ama o umursamamıştı. Sonra da öpüşmeye teşvik etmişti. Ya kendisini onunla evlenmek zorunda hissediyorsa?

Oflayarak sırtüstü uzandı. “Her şeyin yolunda gideceğinden nasıl emin olabiliyorsun, Vivi?”

“Her şey yolunda gider demedim. Sadece ne düşünürsek düşünelim, ne istersek isteyelim, her şey olacağına varır.”

Vivian da uzanıp karanlık gökyüzüne baktı. Dün gece ve ondan önceki gece orada olan yıldızlar ona göz kırpıyorlardı. Yukarıda bir şeyler değişmiş gibi görünmüyordu.

“Yarının neler getireceğinden endişe duymuyorum, çünkü ne olacaksa olacak,” dedi. “Bir yolunu bulup baş ederim.”

Uzun bir müddet sessizce yattılar. Etraflarını saran gecenin sesinden başka bir ses yoktu.

“Anne babanızı bir kazada kaybettiğini duydum,” dedi

Luke en sonunda.

Her ne kadar Luke onu görmeyecek olsa da Vivian başını salladı. “Yedi yaşımdaydım.”

Luke ona doğru dönüp dirseğinin üzerinde doğruldu. “Üzgünüm. Bu bir çocuğun dayanabileceğinden fazlaymış.”

Vivian güçlükle yutkundu. Anne babasını zar zor hatırlıyordu. Ama kendisinin ve ağabeyinin başına gelen şeyin ne kadar yıkıcı ve korkutucu olduğunu hatırlayabiliyordu. Luke da babasını kaybettikten sonra aynı duyguları yaşamış olmalıydı. Belki de ailesinin yükü omuzlarına bindiği için bunları daha derinden hissetmişti.

“Ben de babanı kaybettiğin için üzgünüm.” Yüz yüze gelmek için döndü ve elini uzattı. Luke’un da uzanan eli ile ortada buluştular. Birbirine dolanan parmakları bir ba kuruyordu.

Luke’un gözleri karanlıkta parlıyordu.

“Luke, burada neler yaşadığını anlatmak ister misin?"

Luke sırtının üzerine döndü ve kurdukları bağı kopardı ama sonra elini tekrar tutarak Vivian’ı şaşırttı. “Düştüm.

Ama burada değil, Üniversitede. Ust katın penceresinden düştüm.” Yüzünü buruşturdu. “Ölmedim, gördüğün üzere, ama yaralandım.”

Burnu bu yüzden mi kırılmıştı? Geçmiş acısını dindirmek için küçük çıkıntının üzerinde parmağını gezdirmek istedi ama cesaret edemedi.

“Doktorlar başka bir yere götürülmeme izin verdiği an annem ve babam beni Twinspur’a getirdi. Annem nekahet dönemimi burada geçirmemin benim için iyi olacağını düşündü. Kır evini her zaman çok sevmiştim.”

Ve şimdi, bir zamanlar sevdiği yerden nefret ediyordu. Vivi dolan gözlerini saklamaya çalıştı. “Yaraların çok mu kötüydü?”

“Bir bacağımı ve kalçamı kırdım, kaburgalarımın çoğu çatladı. Başım bandajlıydı, iki gün boyunca bilincim yerinde değilmiş. Ama araba yolculuğum sırasında uyanıktım, keşke uyanmasaydım. Kemiklerim iyileşene kadar haftalarca yatmak zorunda kaldım.”

“Berbat bir durummuş.” Vivi elini sıktı. Yatağa bağlı kalmak ne kadar kötü bir şeydi, özellikle de Luke gibi aktif bir insan için. Ciğerlerimde bir hastalık meydana gelmişti ama onu da atlattım ve gördüğün gibi hayattayım.”

Ağzından iğneli sözlerin çıktığını hiç duymamıştı. Bu Luke’un yapısına uymuyordu.

“Hayatta kaldığın için mutluyum,” diye mırıldandı. Luke sustu. Vivian’a döndü. Hiçbir şey konuşmadılar. Vivian’ı çözmeye çalışıyor gibiydi. Kendisi hakkında bu kadar kafa karıştırıcı ne bulduğunu bilmiyordu ama Luke bunu çok sık yapıyordu. Vivian diğer kadınların istediğin» den daha (azlasını istemeyen sıradan bir kadındı; bir eş ve bir anne olmak istiyor, sevdikleri için bir yuva kurmak istiyordu.

Luke bakışlarını gökyüzüne çevirdi. “Sonraki günlerde ne olduğunu bilmiyorum ama aklımı kaçırmış olmalıyım. Ne zaman uyansam kollarımı ve bacaklarımı hareket ettiremiyordum. Sanki biri beni bağlamıştı. Bu en kötüsüydü...”

Vivian titriyordu, Luke’un bakışları tekrar ona döndü. “Seni üzmek istememiştim.”

“Üzülmedim, yani düşündüğün şekilde değil. Bu yaşadıklarına inanamıyorum. Tekrar burada olmanın seni rahatsız etmesine şaşırmamak lazım.”

Alnına düşen bukleyi havalandıran derin bir of çekti. “Anıların beni huzursuz etmesini istemiyorum. Bu aptalca bir zayıflık. Benim canımı yakamazlar.”

Hayır, yakamazlar. Ama o zaman hissettiğin tüm kötü duyguları hatırlatabilirler. O durumda olmak korkutucu olmalı.

“Sanırım öyleydi.”

El ele tutuşup gökyüzüne bakarak sessizce yattılar. Sıkıntısını dindirmek için ne söylemesi gerektiğini bilmiyordu, bu yüzden sustu.

“Neredeyse ölüyordum,” dedi, sesi yorgun bir fısıltıydı.

Çenesini okşamak için uzandı. Görgü kurallarını ya da aptallığı umursamıyordu artık. Tek istediği ona huzur vermekti. “Ölmediğin için şükrediyorum.”

Luke, elini yakaladı ve dudaklarına getirdi. Hassas tenine bir öpücük kondurdu. “Ben de öyle. Sana sarılabilir miyim, Viv? Sadece bir an?”

VivianTn kalbi keyifle zıpladı. Bunun bir andan daha uzun olması için elinden geleni yapmaya yemin etti. Bir ömür boyu kollarında olmak için doğru yoldaydı.

Kollarını açtığında yanma sokuldu, başım göğsüne yas ladı. Nereye koyacağını bilemediği parmaklan keten gömleğini çekiştirdi. “Düzeldikten sonra Twinspur’a hiç uğramadın sanırım. Belki de yeni anılar yaratmak işe yarar.” Saçlannı yüzünden sıyırıp alnından öptü. “Bu güzel bir başlangıç. Burada benimle olduğun için teşekkür ederim.”

Luke ve Lord Andrew ile birlikte kiracıların kulübelerine yaklaşırlarken Yivi atı zıplayarak koşuyordu. Atı da deli doluydu. Vivi’nin heyecanı ile daha da coşmuş olabilirdi. Babası ve Ash kendi sorumluluklarından ve yaptıkları işlerden ona hiç bahsetmezlerdi. Bu yüzden Luke’un kiracıları birlikte ziyaret etme önerisi onun diğer asillerden farklı olduğunu bir kez daha kanıtlıyordu. Vivian onun bu yönünü seviyordu.

Şafağın ilk renkleri gökyüzünde belirene kadar içeri girmemişlerdi. Hayatının en mutlu zamanlarını Luke ile paylaşmış, Luke da iki erkek kardeşi ile birlikte büyürken başlarından geçen komik olayları anlatmıştı. Uzun aralarda, el ele tutuşup sessizce uzanmaya devam ettiler.

Vivi, tekrar öpmesini umarak nefesini tutup beklemişti.

Opmemişti.

Kiracıların evleri, tehlikeden uzak vadiye kurulmuştu. Gri dumanlar havada salmırken, alev ateşin üzerine oturtulan kara kazanları yalıyordu. Dirsekleri suyun içine kadar girmiş birkaç kadın ahşap teknenin başındaydı. Birkaçı da çamaşırları kuruması için çalılıklara asıyordu. İşlerini bırakıp gelenlere doğru baktılar.

Yaşlı bir kadın, koşan çocuklardan birini kolundan tutup kulağına bir şeyler fısıldadı. Oğlanın kahkahası yavaş ya vaş yok oldu. Yola bakan gözleri kocaman olmuştu. Hızlıca başını sallayıp çıplak ayakları tozu dumana katarken ters istikamete doğru koşmaya başladı.

Diğer çocuklar merakla yolun kenarına dizildiler. Geçit töreni izliyor gibilerdi. Oğlanın annesi ya da belki de ninesi ellerini önlüğüne sildi ve eğilerek selamladı. “Majesteleri.” Diğer kadınlar da Luke’u aynı şekilde selamladı.

Luke atından indi ve kadının yanma gitti. “Bayan Ogden, sizi görmek ne kadar güzel. Kardeşim Lord Andrew’u hatırlarsınız.”

“Tabii ki, majesteleri. Uzun zaman olsa da.”

Lord Andrew gamzeli bir gülücük savurdu. “Bu defa uslu olacağıma söz veriyorum. George buralarda mı? Görmek isterim.”

Kadının yanakları kızardı. Kahverengi gözlerinde şefkatli bir ışık yandı. “Siz çocuklar, hep bir yaramazlık peşindeydiniz, lordum. Eminim o da sizi görmek isteyecektir. Koyunları güderken rastlayabilirsiniz.”

“Teşekkürler.” Vivi için tuttuğu sepeti kadına uzattı ve atını yola doğru sürdü.

Luke Vivi’nin attan inmesine yardım etti ve elini alıp uzattığı koluna koydu. “Bayan Ogden, sizi nişanlımla tanıştırayım, Leydi Vivian Worth, Ashden markinin kız kardeşi.”

“Tebrikler, leydim.” Kadın başını eğip reverans yaptı. Ama yüzüne yayılan geniş gülümsemeyi ve şaşkınlığı Vivi çoktan görmüştü.

Vivi cevap veremeden yolda bir adam belirdi. Buruşuk yüzü ve kır saçları geride kaç yıl bıraktığının habercisiydi.

Ama kaslı göğsü ve geniş kolları yarı yaşındaki bir erkeğe aitti.

“Majesteleri, bir sorun mu var? Umarım Lord Richard iyidir,” dedi adam.

Luke’un samimi gülümsemesi bozulmadı ama Vivi’nin parmaklarının altındaki pazıları hareket etti.

“İyi, Bay Ogden, Shafer Malikânesi’nde oturuyor. Birkaç gün içinde Northumberland’deki aileme katılacağız ama yolculuğumuza devam etmeden önce Twinspur’daki mülklerimizi kontrol etmek istedim.”

Bay Ogden, üst dudağında tomurcuklanan ter damlalarını sararmış mendili ile sildi. “Tabii ki, majesteleri. Külü« bemde konuşabiliriz.” iki delikanlıya atları bağlamalannı söyledi.

Luke Vivi’nin elini okşadı. “Bayan Ogden, ben eşinizle konuşurken Leydi Vivian ile ilgilenir misiniz? Meraklı bir tiptir, soruları sizi şaşırtmasın.”

Kendisine çevrilmiş gözler olmasa Vivi cevabı yapıştırabilirdi.

Luke’un mavi gözlerindeki alaycı ışıktan anladığı ise etraflarında kimse olmasa “uslu dur” diye ekleyebileceği idi.

“Zevkle majesteleri,” dedi Bayan Ogden Vivi’ye dönmeden önce. “Çay arzu eder misiniz, leydim?”

“Teklifiniz için teşekkürler ama benim başımda beklemenizdense size eşlik etmek isterim. İşinizden alıkoymak istemiyorum. Yardım edebileceğim bir şey var mı?”

Kadının samimi gülümsemesi geri döndü. “Hayır, leydim.”

Bayan Ogden’in yardımını kabul etmeyeceğini biliyordu ama Luke’un dönüşünü beklerken bir şeyler yapmak isterdi. Kadınlar çamaşır yıkama işine geri dönerken Vivi de bir kütük buldu ve kucağına sepetini alıp oturdu.

Bayan Ogden, tekneden aldığı çamaşırı yıkama tahtasının üzerine sürterken, kaçamak bakışlarla Vivi’yi izliyordu. Belli ki meraklı olan tek kişi Vivi değildi.

“Burada yaşamaktan memnun musunuz Bayan Ogden?” Kadın gözlerini kırpıştırdı. “Ben...”

“Burası çok güzel,” diye ekledi Vivi. “Evler de iyi tamir edilmiş gibi görünüyor.”

“Öyle, leydim. Lord Richard isteklerimizi geciktirmeden yerine getirir.”

Vivi başını yana eğdi. Luke’un yerine kardeşinin bu işlerle ilgilenmesi mantıksızdı.

“Neden isteklerinize Lord Richard cevap veriyor?” “Bilmiyorum leydim.” Bayan Ogden dikkatini işine yöneltti. Başka söyleyeceği bir şey yoktu belli ki. Vivi sessizce iç geçirdi. Bakışları hızla kafasını çeviren diğer kadınlara döndü. Onlardan da bir cevap alamayacaktı. Bunu daha sonra Luke ’ a sormalıydı. En sonunda uzakta oyun oynayan çocukları izlemeye başladı.

Tekrar kadınlara döndüğünde, annesinin eteğine yapışmış, kendisine bakan küçük bir kız gördü. Vivi el salladı, küçük kız yüzünün annesinin bacaklarına gömdü.

“Mary utangaç biraz, leydim. Lütfen affedin.” “Affedecek bir şey yok. Akıllı bir kız. Ben de kendimi tanımasaydım, kendimle konuşmazdım. Aslında kendimi tamsam bile, kendimle konuşmamalıyım ama elimde değil. Söyleyecek çok fazla şeyim var.”

Kızın annesi kıkırdadı. Yüzündeki gergin çizgiler yok oldu.

“Eminim siz de fark etmişsinizdir, Bayan...?”

“Bayan Tumer, leydim. Güldüğüm için özür dilerim.” “Saçmalama,” dedi Vivi. “Sağlıklı bir bünye için insanlar günde en az yüz kere gülmeli.”

Mary merakla Vivian’a baktı. Vivi suratını aptal bir şekle soktu. Kız kıkırdadı. Vivi parmaklarını kucağındaki sepete vurdu ve Mary’nin annesine, “Müsaade eder misiniz?” dedi. Kadın yüzünde daha da büyüyen gülümsemesi ile başını salladı.

Vivi sepetin kapağını açtı. “Neredeyse unutuyordum.

Bayan Dillingham, Twinspur’ın aşçısı, bu şekerli bisküvileri yaptı ama korkarım ki tadı çok iyi değil. Kimse tatmadan bu bisküvileri dağıtmamalıyım bence.”

Mary annesinin arkasından çıktı, ama elinde hâlâ bir avuç etek vardı.

Vivi sepetten bisküvi çıkanp salladı. “Bunu benim için tadacak biri var mı acaba? Çocuklardan biri belki...?”

“Ben,” dedi Mary, yumuşak bir sesle.

“Bana bu iyiliği yapacak mısın sevgili Mary? Sana nasıl teşekkür edeceğimi bilmiyorum.”

Vivi elindeki bisküviyi tekrar salladı. Kız annesini bırakıp Vivi’nin yanma geldi.

İki ısırık arasında Vivian ve Mary arkadaş oldular.

“Diğer çocuklara da bisküvi verebilir miyim?” diye sordu kadınlara.

Vivian’a ihtiyatla yaklaşmayı bırakan kadınlar kibarca gülümsediler. “Tabii ki leydim.”

“Mary, yardımcım olmak ister misin?”

Kız hevesli bir baş sallamayla teklifini kabul edince Vivi küçük elinden tuttu ve diğer çocukların yanma gittiler. Mary kadar utangaç olmayan çocuklar bisküvileri hemen kabul ettiler. Vivian’a soruları vardı, bazılarını nasıl cevaplayacağını kendisinin de bilmediği sorular. Mesela kim olduğu.

Hayır, dükün kız kardeşi değildi. Prenses de değildi.

Evet, majestelerinin nazik bir centilmen olduğunu düşünüyordu ve atın üzerindeyken uzun göründüğünü kabul ediyordu.

Hayır, koyu saçları onu bir haydut yapmıyordu, bundan emindi. Ama isterse müthiş bir haydut olabilirdi. İyi silah kullanıyordu.

Çocuklar meraklarını giderdikten sonra büyük oğlanlardan bir tanesi ebelemece oynamayı teklif etti. Vivi reverans yaparak davetini kabul etti. Ebe olduğu söylenince bu adalctsizliğe bağırarak tepki gösterdi. Sepetini kenara koyup çocukların mutlu çığlıkları arasında kahkahalar atarak peşlerinden koşturmaya başladı.

Luke, Bay Ogden’in kiracıların yaşam koşulları ile ilgili anlattığı detayları dinledikten sonra el sıkıştı. Okuması için bir şeyler vermek yerine anlatmayı tercih ettiği için rahatlamıştı.

“Yeni kuyunun mümkün olan en kısada kazılmasını da sağlayacağım Bay Ogden. En iyi yeri belirlemek için araştırma ekibi çağıracağım.”

“Teşekkürler, majesteleri.”

“Bu sırada, Twinspur’daki kuyudan su çekebilirsiniz.

Diğerini kimse kullanmasın artık. Bugün kapatılsın.Adam başını eğdi. “Evet, efendim.”

Luke kardeşinin bu projeyi neden ertelediğini anlamamıştı. Kuyu kurumak üzereydi ve son günlerde görülen beş mide hastalığı göz önüne alındığında, kalan suyun kirlenmiş olma olasılığı yüksekti. Salgının kolera olmamasına minnettardı. Bütün hastalar iyileşmişti ama risk almak istemiyordu. Hastalığın küçük bir çocuğu ya da bir yaşlıyı nasıl etkileyeceği belirsizdi.

Bu geçen yılda kaç ihtiyaç karşılanmamıştı acaba? Richard yıllar boyunca topraklan kontrol etmede babasına yardımcı olmuştu. Ve ölümünün ardından, babasının yerine geçmiş, varlıklarım yönetmiş, hesaplarını tutmuştu. Bu sırada Luke da aile evinde kız kardeşlerine ve annesine göz kulak oluyordu. Ama şu an mazeretinin geçersiz olduğunu anlamıştı. Ona güvenen pek çok insanı ihmal etmişti. İşleri idare etmesi için kardeşine güvenmiş olabilirdi ama Luke kiracılarının refahı ile daha çok ilgilenmeliydi.

Bay Ogden ile birlikte kulübeden ayrıldıktan sonra çocukluk arkadaşları George ve Drew’u gördü. George’un annesi de yanlarındaydı. Ancak Vivian ortalıkta değildi. Ortalığı gözleri ile taradı. Pimpirikli bir nine gibi davrandığı için kendisine kızdı. Vivian’ın belaya bulaşmak gibi bir eğilimi olabilirdi ama burada tehlike yoktu.

Yaklaşırken sordu: “Leydi Vivian nerede?”

Kadınlardan biri yolun aşağısını gösterdi. “Çocuklarla birlikte en son şu tarafa giderken görülmüşler, majesteleri.”

Luke saatine baktı. “Bulup getirsek iyi olur. Bayan Dillingham öğle yemeğine bekliyor. Ve hafızam yanıltmıyorsa her şeyin programa uygun gitmesinden hoşlanır.”

Bay Ogden ile konuştuklarını Vivian’a anlatmak için sabırsızlanıyordu. Uzun zamandan beri ilk kez kendisini becerikli biri gibi hissediyordu.

Luke kazadan önce iyi bir öğrenciydi ve yeteneklerine güvenirdi. Sınıfta daha sonra yaşadığı güçlükler onu sarsmış, konsantrasyonu yok olmuştu. Sinirleri de çok bozuktu. Pek çok kavgaya karışmıştı. Kardeşi Richard, babalarını durumdan haberdar etmeseydi kim bilir kaç kavgaya daha bulaşacaktı.

Luke eve çağırıldı. Babası sorunlarının gerçek olduğuna inanmamış, hâlâ istediği evlat olabileceğini düşünerek Luke’u zorlamıştı. Kendisinden istenilenleri yerine getiremeyen Luke, babasının ona umutsuzlukla baktığı her seferde daha da kötüleşmişti. Babası en sonunda Luke’u büyük gezi için kıtaya yolladı. Luke’un yine eskisi gibi olacağını düşünmüştü. Ama bir yıl sonra Luke gerçeği biliyordu.

Konsantrasyonunu tekrar kazanmış, öfkesi kaybolmuştu ama asla eski Luke olamayacaktı. Yine de bugün iyi geç* * ** rctıştı. Önemini anlamayacak olsa da küçük zaferini Vivian de kutlamak istiyordu.

Vivian’ı aramaya giderken Drew ve George da peşinden geliyorlardı. Beşinci kulübeye yaklaşırlarken duyduğu çığlık kalbini yerinden oynattı. “Vivian?”

Koştu ve evin köşesini döndü ama olduğu yerde kaldı.

Tanrı aşkına.

Vivian dizlerinin ve ellerinin üzerinde, başı arka verandanın altındaydı. Çocukların da yarısı yerde, evin altına bakıyorlardı. Kendisinin iki misli bir oğlanı kovalayan küçük bir kız koşarak geçti. Oğlanın üzerine pörsük bir solucan fırlatınca, oğlan tiz bir çığlık attı. Luke’a yetişen Drew ve George da donakalmışlardı. Vivian dirseklerinin üzerinde daha da eğilip, verandanın altına girmeye çalışırken poposu kıpır kıpır oynuyordu.

“Tamam ufaklık. Kimse canını yakmayacak,” diye kumru gibi mırıldandı.

Oğlanlardan biri de Vivian’ın yanında eğildi. “İşte, burada Leydi Vivian. Onu yakalayacaksınız.”

“Görüyorum, Matthew.”

George Ogden’in ağzı açık kalmıştı. Yanakları tokat yemiş gibi kızarmıştı.

Luke kollarını kavuşturdu ve baktı. “Bu süzdüğün kadın müstakbel Foxhaven Düşesi, George.”

“Ah!” deyip sırtını döndü. “Beni affedin, majesteleri.”

Luke bir kaşını kaldırıp Drew’a baktı. “Sen de bakma maksın.Drew gamzelerini çıkararak kocaman gülümsemedi. Başını yana doğru eğdi. “Annemle aralarında çarpıcı bir ben zerlik var, sence de öyle değil mi?Hayır!” Luke kolunu yumrukladı.

;‘Oof!” Drew güldü ve eliyle kolunu ovuşturdu. “Hâli tavrı demek istedim. Sen ne anladın?Luke yalnızca başını iki yana salladı, gözlerini gökyüzüne doğru döndürdü.

“Lord Andrew haklı majesteleri,” dedi George. “Düşes de ellerini kirletmekten asla çekinmezdi.”

“Yakaladım,” diye bağırdı Vivian. Geri geri gidip poposunun üzerine oturdu. Kollarında titreyen köpek yavrusunu göğsüne bastırdı. Çocuklar da köpeği sevmek için etrafında toplandılar.

“Geçti, geçti,” dedi yumuşak bir sesle. Ve o an Luke anladı ki Vivian suyun içinde gördüğü o ilk andan beri ona aitti. Kaderinin bir parçasıydı.

En güzel parçası.

Fakat seçimleri hakkında yaptığı asil konuşmadan sonra anlaşmalarını bozamaz, Ashden’in verdiği sözü yerine getirmesini ondan isteyemezdi.

Şimdi tek yapması gereken Vivian’ın onu seçmesini sağlamaktı .

Vivi, küçük bir ısırık için bir kez daha denemeye niyetli, oltasını suya atarken iç geçirdi. İlk kez balık tutuyordu. Tüm ikindileri Luke ile suyun kenarında, hiçbir şey tutamadan bekleyerek geçmişti. Dudaklannı birbirine bastırdı. Gölün balıkla dolu olduğundan emin misin diye sormamak için kendisini zor tutuyordu.

Bu anlamsız aktiviteye daha ne kadar devam edeceklerdi?

Güneş bile vazgeçmiş gibiydi. Ufukta batıp, dünya tarafından yutulurken, Luke kararlı ifadesi ile devam ediyordu.

Ağırlığını değiştirdi. Başparmakları çizmelerinden kurtulmak için ağlıyordu. Artık dayanamadığı noktaya gelince çimlere oturdu. “Göl...?”

“Evet, Vivian. Göl balık dolu.”

“Onu sormayacaktım.”

Mavi gözleri parlayarak, Vivian’a baktı. “Öyle mi?”

“Evet.”

Aslında öyleydi ama küstahlaşmasına gerek yoktu. Çizmelerini çıkardıktan sonra dizlerini kıvırıp kollarını üzerine koydu. “Balık tutarak geçirilen bir ikindi fikri olduğundan daha eğlenceli gibi duruyor.”

“Bir şey yakalarsan keyifli. Bugün biraz yavaş bir gün.”

Luke un durumu olduğundan önemsiz gösterme gibi bir yeteneği vardı.

Oltasını suda bırakan Luke yanına oturdu. Sıcaklığı yanını ısıtıyordu. En azından bu sıkıcı uğraşın bir ödülü vardı, Luke ile baş başa kalmak. Başını omzuna dayayıp, yakınlığını hissetmekten başka istediği bir şey yoktu.

Ama yapmıyordu.

Otları koparırken, rüzgârda savrulan oltasının etrafındaki belli belirsiz dalgaları saydı. Erkeklerle çok az tecrübesi vardı ve lana’nm bir erkeği baştan çıkarma konusundaki talimatları Vivi’yi şüphede bırakmıştı.

O sabah aynaya ateşli bakışlar atarak alıştırma yaparken kendisini aptal gibi hissetmişti. Baştan çıkarıcı olmak bir yana, çalışma odasındaki lambayı yanık mı bıraktı hatırlayamayan, kafası karışık bir ifadeye sahip olmaktan ileri gidememişti.

“Planladığımız gibi yolculuğumuza yarın devam edecek miyiz?” diye sordu. Luke’u büyüleme üzerine çalışmak için en azından bir gün daha kazanabilmeyi umuyordu. Tabii öyle bir yeteneği varsa.

“Annem bizi bekliyor. Çok gecikmeyeceğimize söz vermiştim.”

Derin bir nefes aldı, güneşte kurumuş toprağın kokusunu içine çekti. Bu akşamın daha serin olacağının habercisi yumuşak bir meltem, topuzundan düşen saçları havalandırdı. Cam gibi göl batan güneşin pembe, turuncu renklerini yansıtıyordu. Twinspur ’ dan ayrılmak istememek için birden fazla nedeni vardı.

“Burası çok huzurlu,” dedi.

Omzu omzuna değiyordu. O kadar yumuşak bir dokunuştu ki bilerek mi yapıyor emin değildi. “Yazı kır evinde geçirmek ister misin?”

Bu beklenmedik soru karşısında kalbi hızlandı. Gözünün ucuyla baktı, sorusunun onun için önem taşıdığını belli etmemeye çalışıyordu. Doğal bir tavırla, “Zorunda kalırsam katlanabilirim,” diyerek dalga geçti. “Küçükken burada eğlenir miydin?”

Hafif bir tebessüm Luke’un dudaklarına yayıldı. “Evet. Çocuklar için burası muhteşem bir yer. Güneş doğar doğmaz Richard ve Drew ile birlikte soluğu dışarıda alırdık. Bizi oyalayacak çok şey vardı; balık tutardık, yüzerdik, tahtalardan kılıç yapar savaşırdık.” Şakağındaki izi gösterdi. “Richard bir keresinde iyi hedeflenmiş bir darbe ile başımı yarmıştı. Babam fena azarlamıştı ama yaralanan Richard da olabilirdi.”

Bayan Ogden’in Lord Richard ile ilgili söylediklerini hatırlayıp Luke’a döndü. “Neden kiracıların ihtiyaçları ile kardeşin ilgileniyor? Dün Bayan Ogden ihtiyaçlarının çoğunun Lord Richard tarafından iyi bir şekilde karşılandığından bahsetti.”

Kaşının belli belirsiz hareket edişi, Vivian’ın istenmeyen sınırlarda dolaştığının göstergesiydi.

“Babam hayattayken Richard onun vekili gibiydi. Bu yüzden, doğal olarak ölümünden sonra da bu rolü üstlendi.” Vivi, Luke’un yüzünü inceledi; onun üzerine düşenleri kardeşinin üstlenmesini nasıl karşıladığının ipuçlarını görmeye çalışıyordu. Her zaman yaptığı gibi duygularını hoşnutluk maskesinin ardına gizledi.

“Dün akşam yemekte Bay Ogden ile yaptığın görüşmeden ve yeni kuyunun yanı sıra köy için yapılacak yeniliklerden bahsederken ne kadar da coşkuluydun,” dedi.

Luke’un hevesi Vivian’ı şaşırtmıştı. Bahsettiği projeler yeni bir kıta keşfetmenin yanında sönük kalıyordu ama kiracılarının yaşamlarını iyileştirmek ile ilgili bir şeyler yapmaktan da aynı heyecanı duyuyor gibiydi. O an Luke’a olan ilgisi biraz daha artmıştı.

“Kuyu aylar önce ihtiyaç duydukları bir şeydi ama Richard kabul etmemişti,” dedi. “Şatoya vardığımızda onunla konuşma niyetindeyim. Bazı sorumluluklarım üstlenmek istiyorum ama bu haberi nasıl karşılayacağından emin değilim.”

Vivi gülümsememeye çalıştı. Luke, İngiltere’de bir gelecekten bahsediyordu, henüz bu geleceğin bir parçası olup olmadığını bilmiyordu ama yine de küçük bir zafer kazanmış gibi hissediyordu.

“Kardeşinin anlayacağına eminim.” Saçma bir cevaptı. Lord Richard hakkında hiçbir şey bilmiyordu ama Luke’a ya da Lord Andrew’a benziyorsa, kötü bir adam olamazdı.

Luke düşünceli bir şekilde başını salladı. “Bazı konularda yardımına ihtiyaç duyacağım. Şimdi Twinspur’daki son akşamımızda daha hoş şeylerden bahsedebilir miyiz?”

“Anlaştık.” Başka biri söylese merakından dolayı azarlandığını düşünebilirdi ama Luke’un ses tonundan konuşmak istediğini anlayabiliyordu.

“Önerinin ışığında yeni hatıralar yaratmaya karar verdim ve Bayan Dillingham’dan bize akşam yemeği hazırlayıp, paketlemesini istedim.

“Sadece ikimiz mi?”

“İşte!” Ayağa zıpladı ve oltasına koştu. Sudan çıkardığı oltanın ucunda kuyruğunu sallayan bir balık vardı. Omzunun üzerinden mutlu bir bakış attı. “Özür dilerim Vivian. Bu arkadaşla konuşuyordum ama bize katılmak ister misin?”

Onunla dalga geçtiğini bilse de yanakları kızardı. Davetine kastettiğinden daha fazla bir anlam yüklemek istemiyordu. “Bu zavallı arkadaş akşam yemeğimiz olacaksa istemiyorum. Çok küçük. Daha iyisini yapamaz mısınız, majesteleri?”

“En azından ben bir balık yakaladım ve gölde balık olduğunu sana gösterdim.”

Bir omzunu silkti. “Sanırım o kadarına razı olmalıyım.”

Elini salladı ve balığı daha yakına getirmek için misinayı tuttu. “Madem seni etkileyemedim, onu salalım. Kancanın nasıl çıkarılacağını göstereceğim.”

İzlemek için yanma geçti. “Bırakmadan önce ona dokunabilir miyim?”

“Tabii ki.” Balığı tuttu, kancayı ağzından çıkardı ve Vivian’a uzattı.

Parmağını, balığın parıldayan kaygan yüzgeçleri üzerinde gezdirdi. “Çok güzel, değil mi?”

“Sanırım, böylesine alışılmadık bir yerde güzellik bulabilme yeteneği olan, İngiltere’deki tek kadın sensin.” Balığı kıyıya götürüp salarken Luke’un gülümsemesi daha da büyüdü. “Bu özelliğini seviyorum.”

Yine göğsünde o büyüyen duyguyu hissetti. Sanki kalbi normal boyutundan on kat daha büyüktü. Ne diyeceğini bilemeyerek yanma gitti ve Luke’un yaptığı gibi ellerini yıkamak için eğildi. Ayağa kalktı, içinde uyanan yaramazlığa yenilip, elindeki damlalan Luke’a fırlatmaya başladı.

Hâlâ dizlerinin üzerinde olan Luke kaşını kaldırdı ve pis pis sırıttı. Vivian bir adım geri attı ama yeterince hızlı değildi. Luke’un elini suya vurmasıyla Vivian soğuk suyu vücudunda hissetti. Şoktan nefesi kesilmişti.

“Luke!”

Sertleşen meme uçları ince elbisesinden belli oluyordu. Kollarını göğsüne kavuşturup uzaklaştı. “Çok kötüsün,” diye suçladı. Utanmış olmasına rağmen gülüyordu.

“Sen başlattın su perisi.” Arkasından geldi, kollarını beline doladı ve kulağına fısıldadı. “Ve ben her zaman kazanmak için oynarım.”

Ensesinde hissettiği sıcak nefesi içine tatlı titreşimler yolluyor, göğüslerini sızlatıyordu.

Uzaktan hizmetçilerin ellerinde sepetlerle geldiğini gördü. Kollarından ayrıldı ve göle doğru döndü. Kızlar gidene kadar da yüzünü çevirmedi.

“Bayan Dillingham’a teşekkürlerimi iletin,” dedi Luke. “Bu akşam bir daha rahatsız edilmek istemiyoruz.”

“Emredersiniz majesteleri.”

Vivi kızların aceleyle reverans yaptıklarını hayal edebiliyordu. Şahit oldukları şeyi paylaşmak için eve koşturuyor olmalılardı.

Az önceki mutluluğu bastıran bir ağırlık göğsüne çöktü. Luke ile yalnız kalmaması gerektiğini biliyordu ama Luke davet ettiğinde Vivian şaperon istememişti. Kır evinden kaçmak için hevesle Luke’un peşinden koşmuştu. Aldığı her karar umursamazlıkla dolu gibi görünüyordu. Hep böyle olmuştu.

Diğer düzgün kızlardan olmadığını Luke’un hâlâ anlayamamasına şaşırıyordu. Ama gerçekte nasıl bir insan olduğunu elbet görmeliydi. Başka genç kızlarla kıyaslanacağı Irvine Şatosu’na gitmekten çekiniyordu. Peki kalbini nasıl kazanacaktı?

Belki de saçma planından vazgeçmeliydi. Brighthurst’ten ayrıldıklarından beri dişe dokunur bir ilerleme kaydedememişti. Onu öpmüş olabilirdi ama bu evlenme teklifinin kapıda olduğu anlamına gelmiyordu.

Luke arkasından yaklaşıp omzuna dokundu. “Her şey yolunda mı Viv? Seni utandırmak istememiştim.”

Endişesi kalbini şefkatle doldurdu. Tanrı yardımcısı olsun,.ama vazgeçmek ona göre değildi. Luke’tan vazgeçmek hiç değildi. Döndü, kollarını doladı ve yüzünü boynuna gömdü.

Teni mis gibi kokuyordu. Yonca kokulu suda yıkanmış gibiydi.

Luke sıkıca sarıldı. Yavaş dokunuşlarla sırtında dolanan eli, Vivian’ın daha fazlasını istemesine sebep oluyordu. Konumuna yaraşan bir kadın olamamaktan korksa da Luke’u bırakamıyordu. Ona ihtiyacı vardı.

“Çok üzgünüm,” dedi usulca.

Luke’un kalbi göğsünden çıkacak gibi hızla çarpıyordu. Sokulmuş, dudakları boynunda oynarken Vivian’ın mırıltılarını anlamaya çalıştı. Ne dediğini tekrar etmesini isteyebilirdi ama duyması için kendisini geri çekip uzaklaşmasını istemiyordu. Şu an olduğu yeri seviyordu.

Öpmek istedi ama parlaklığını yitiren güneşte bile kır evinin üst katından birileri görebilirdi. Güneş battıktan sonra canını sıkan ne ise, bir daha utandırmadan, öpüp geçirebilirdi.

Diğer eş adayları ile tanıştırmadan önce Vivian ile flört etmek haksızlık olabilirdi ama Luke’un umurunda değildi. Eğer bu bir avantajsa kullanacaktı. Daha önceden de itiraf ettiği gibi oyunu kazanmak için oynardı ve Vivian kazanılmaya değer bir ödüldü.

Karısı olarak hiçbir şey istemiyordu. Kendisi olma özgürlüğü de buna dâhildi. Bu her erkeğin kabul edeceği bir teklif değildi. Sadece bu bilgi bile, başka birini bulma sözünü yerine getirmeyeceği için vicdanını rahatlatıyordu.

İsteksizce kollarından bıraktı ve elini tuttu. “Bayan Dillingham bizim için neler hazırlamış bakalım mı?”

Başını salladı. Sessizliği olağan dışıydı. Hizmetçilerin yere serdiği battaniyeye götürdü ve oturmasına yardımcı oldu. Bayan Dillingham, istediği gibi, soğuk etli sandviçler, meyve ve çikolatalı bisküvi ile basit bir yemek hazırlamıştı.

Yerdeki limonata sürahisini görünce tereddüt etti. Öylesine bir şeyler hazırlamalarını istemişti ama bu da çok üstünkörüydü.

Pek çok flört sera çiçekleri ve parkta yürüyüşlerle başlar, bu kadar basit yemeklerle değil diye düşündü. Ama abartılı bir yemek de hizmetçilerin etrafta olması demekti. Vivian ile dün geceki gibi yalnız olmak istiyordu.

Bir bardağa limonata doldurdu ve Vivian’a uzattı.

Yay kaşlarını kaldırıp gülümseyerek, “Bu akşam şarap yok mu majesteleri?” diye dalga geçti.

“Sana yok,” dedi göz kırparak. “Dişlerimin arasındaki boşlukların daha fazla incelenmesine hazır değilim.”

Yüzü kızardı ama güldü. “Asla unutturamayacağım, sanırım.”

“Asla.”

Pınarda yüzerken yakaladığı anı, kafasındaki komik perukla geçirdikleri eğlenceli akşam yemeğini ya da inek sağmaya çalışmasını da unutmayacaktı. Vivian ile geçirdiği her an mutlu bir hatıraya dönüşmüştü. Ve doğrusu, hayatında ihtiyaç duyduğu bir şeydi bu.

Yemeklerini bitirdiklerinde, alacakaranlık çökmüştü. “Çok yakında bizim için her şey farklı olacak.”

Gözleri parladı ve büyüdü. “Nasıl...” Boğazını temizledi. “Nasıl yani?”

“Gözler üzerimdeyken sıkıcı yaşlı bir dük gibi davranabilirim. Ama rol yaptığımı bilirsen kendimi daha iyi hissedebilirim.”

Usulca güldü. “Ve ben de uslu durmalıyım.”

Eline uzandı ve sıktı. “Sadece birileri izlerken ama, kimsenin bilmediğini biliyor olacağım. Kibar sözlerinin ve etkileyici gülümsemelerinin ardında bir maceraperest yatıyor. Benim ruh eşim.”

“Gerçekten mi?” diye mırıldadı.

“Gerçekten.” Ayağa kalktı ve Vivian’ın da kalkmasına yardım etti. “Maskelerimizi takmadan önce son bir kez yüzmeye ne dersin?”

“Ah, ben... emin değilim.”

“Bakmayacağım, söz veririm,” tatlı tatlı dil döküyordu. Dokunmamaya söz veremiyordu.

Karanlıkta yüzündeki ifadeyi seçemiyordu ama alt dudağını ısırıp teslim olmamak için kendisi ile savaştığını bilecek kadar iyi tanıyordu.

“Karanlık Vivian. Suyu ne kadar çok sevdiğini de biliyorum. Bu kendimiz olabilmek için son şansımız. Lütfen beni yalnız bırakma.”

Sesli bir nefes verdi. Luke kazandığını biliyordu. “Beni kötü etkiliyorsunuz, majesteleri.”

Elbisesinin fermuarını açmak için nazikçe çevirince Vivi’nin sırtından aşağı bir ürperti indi. Hızlı kalp atışlarını yavaşlatmaya çalıştı ama kalbi çılgınca atmaya devam etti.

Hâlâ nemli olan elbisesini omuzlarından kaydırdı. “Kollarını kaldır, hayatım.”

Vivian kazanmış gibi görünse de Luke evlenmek istediğini henüz söylememişti. İçindeki ses kendine gelmesi, aklını başına toplaması için haykırıyordu. Luke’un bir hata yaptığını fark etmesi yakındı.

Omzuna bir öpücük kondurdu. “Fikrini mi değiştirdin, Viv?”

Tanrı biliyor ya yaygara koparıp mağdur genç kızı oynamalıydı ama onunla kalmak istiyordu.

Tereddüt etti, sonra kollarını kaldırdı. Elbisesinin ardından iç eteği de yere düşerek ayaklarının etrafında bir küme oluşturdu. Birlikte yakalanırlarsa Luke’un üzerine düşeni yapacağından emindi. Böyle durumlarda asil erkekler şerefli yolu seçerlerdi. En azından cesur olanları. Yine de onu bu şekilde kazanmak istemiyordu. Luke birlikte olmayı arzu ediyor muydu?

Luke’un parmakları korsesinin bağcıklarına ulaştığında Vivian etrafında döndü ve elini Luke’un göğsüne koydu.

“Eğer biri bizi bulursa...” Sesi tiz çıkmıştı.

Yüzüne düşen bir tutam saçı kulağının arkasına attı. “Kimse bizi rahatsız etmeyecek. Ama ederlerse, sorumluluğu alacağıma söz veriyorum.”

“Risklerin farkındayım. Buna izin veremem...”

“Ben de farkındayım ve kabul etmeye hazırım.” Eli omzundan beline yumuşak hareketlerle gidip geliyordu. Vivian doğru kelimeleri bulmaya çalışırken, Luke iç geçirdi. “Sorun değil Vivian, anlıyorum. Giyinmene yardım edeceğim. Sonra da eve gideceğiz.”

Elbisesini almak için eğildi ama Vivian engel oldu. “Seni bırakmak istemiyorum,” diye fısıldadı.

Luke sessizce güldü, Vivian’ın yanağını okşadı. “Ben de senin gitmeni istemiyorum.”

Luke sarıldığında, iyice sokulup, kollarında olmanın tadını çıkardı. Vivian’ın kalbindeki özlem, kalbini ondan çalıp içini bomboş bırakmakla tehdit ediyordu. Daha da sıkı sarılıp zayıflığına lanet etti.

Âşık oluyordu galiba. Sersemliğinden onu kurtaracak kelimeleri aradı. “Bizi birlikte görürlerse ne diyeceksin?” Luke kollannı açtı. Vivian, karanlıkta bile, gülümsediğini biliyordu. Mutluluk sesinde tınlıyordu. “Bizim ne yaptığımızın onları ilgilendirmediğini söylerim. Sonuçta nişanlıyız.”

“Ama bu bir oyun, bir yalan.” Durumu onun yaptığı gibi hafife alamıyordu. Bir söze ihtiyacı vardı. Eve kaçamadan Luke elini yakaladı.

“Bir yalan olmak zorunda değil.” Başparmağı ile bileğinde daireler çizerek teskin ediyordu. “Kan koca olmak için tek ihtiyacımız evlilik anlaşmasına atacağımız iki imza. Abin yolladığında imzalar mısın Viv?”

Gözleri doldu ama ağlamayacaktı. Sözleri neredeyse gerçek bir evlilik teklifi gibiydi.

“Ağabeyim çoktan imzaladı bile. Benim imzana ihtiyacın yok.”

“Ama istiyorum. Senin rızan en önemlisi. Ağabeyine evlilik anlaşmasını göndermesi için bir mektup yollayacağım. Sonra da evlilik ilanının duyurulması için gerekli düzenlemeleri yapacağım. Ya da özel bir izin için Drew’u yollayabilirim.”

Luke konuşmaya devam ederken Vivian eliyle ağzını kapattı. Kaşlarını çattığını hissedebiliyordu.

“Benimle evlenmek istiyor musun?” diye sordu. Luke anlayamadığı bir şeyler mırıldandı. “Ne dedin?”

Luke elini yakalayıp ağzından çekti. “Seninle evlenmek istediğimi söylemedim mi?”

“Hayır!” İş anlaşması yapıyordu, aşkını ilan ettiği söylenemezdi. “Evlilik teklifi anlayışın bu mu?”

Luke çenesini ovdu. “Kahretsin. Dizlerimin üzerine çökmeliydim.”

Önünde eğildi ve elini tuttu. “Vivian Worth, benimle evlenir misin?”

Luke’un gözünü kapatan bir tutam saç Vivian’ı deli etmişti. Yana ayırıp çenesini tuttu. “Gerçekten istediğin bu mu Luke? Beni öptükten sonra kendini zorunda hissettiğin için değil mi?”

“Zorunda hissetmiyorum. Sen?”

Vivian başını iki yana salladı.

“Biliyorum, sana başka birini bulmaya söz vermiştim ama seni kimseye bırakamam. Yine de sözümü tutmamı istiyorsan...”

“Hayır!” Elini çekti. “Ben seni istiyorum.”

“Ben de seni istiyorum, Vivian. O zaman anlaştık.” Ayağa kalktı ve dudaklarına yumuşak bir öpücük kondurdu. “Bağcıklarını çözmeme izin ver, sevgilim. Birlikte yüzmek için bu son şansımız olabilir.”

Sırtını döndü. Kalbi sürat koşusuna çıkmış gibi hızla atıyordu. Korsesinin içine hapsolmadan derin bir nefes alabildi. Güldü. Beceriksiz flört girişimlerinin başarılı olacağını kim bilebilirdi?

Göle doğru itti. “Az sonra yanındayım.”

Vivian kollarını göğsünün üzerinde bağladı. Yarı çıplak olmaktan utanmıştı. “Bakmayacaksın, değil mi?”

Luke kıkırdadı. “Bugün değil. Ama ben bakamıyorsam, sen de bakmayacaksın.”

Su, Vivian’ın yanan tenini ferahlatıyordu. Daha derinlere doğru ilerleyerek boynuna kadar girdi. Sıçrama sesi duydu ve Luke suyun ilerisinden çıktı.

Kıyafetlerinden ne kadarını çıkardı emin değildi ama yan çıplak olduğunu bilmek bile içinin titretiyordu.

Luke başını iki yana salladı. Su damlaları sıcak yüzüne çarptı. “Gel. Boğulmaktan daha fazlasını yapabileceğini göster bana.”

Sırtı gevşedi. Gerginliğini unuttu. “Sana söyledim, nasıl yüzüleceğim biliyorum.”

“Diyorsun,” deyip su fırlattı. “Kanıtla hadi su perisi.”

“Sen... ah, kanıtlayacağım.” Alçakgönüllülük pastasından koca bir dilim servis etmesine az kalmıştı. Mütevazilik hakkında bir iki şey öğrenmeliydi. “Yarışalım,” diyerek meydan okudu.

“Bir kadını yenmek bana yakışmaz.” Vivian’ı daha çok teşvik ederek güldü.

“Zafer kutlamak için henüz erken, majesteleri.”

Hava aydınlıkken kıyıdan uzakta bir ada olduğunu fark etmişti. Kombinezonunun eteklerini topladı ve iki ucunu bacaklarının arasına bağladı. “Adaya ilk varan kazanır.”

“Zaferimin ödülü olarak ne istediğimi biliyorsundur sanırım.”

Vivian heyecanlandı. “Evet. Kazanamayacaksın, bu yüzden de ödülü alan ben olacağım.”

Dişleri ay ışığında parladı. “Her iki seçenek de benim için tatmin edici. Yerlerimizi alalım leydim.”

Luke’un kendisi ile aynı anda başlaması gönlünü aldı. Ondan önce başlamasına izin vermek gibi bir şey yapmamıştı en azından. Vivian’ın onun kadar güçlü bir adamla yarışabileceğine inanması belki de dengesizliğindendi ama daha az vücut kütlesine sahip olması avantaj sağlayabilirdi.

“Başla!” diye bağırdı ve suya daldı. Suyun yüzüne çıktığında tam anlamıyla öfke nöbeti geçiren bir çocuk gibi tekmeledi. Uzun vuruşları hızlı ve düzenli bir ritimde gidiyordu. Luke da ona uydu. Yakınlığını görmezden gelmeye ve kusursuz hareketlere odaklanmaya çalıştı. Luke ileriye atıldığında ise aralarını daha da fazla açmamak için daha sert bir şekilde asıldı. Ciğerleri yanıyordu ama vazgeçmedi. Yenecekse yensin ama ona zaferi eliyle teslim etmeyeceğim diye geçirdi içinden.

Luke, Vivian’dan hemen önce adanın etrafındaki sığ suya ulaştı ama Vivian iç çamaşırının belinden yakalayıp tüm kuwetiyle çekti. Dengesini kaybeden Luke yüzüstü düştü. Gölün kaygan dibinde ayakta durmaya çalışan Vivian adaya doğru ilerledi.

“Seni küçük şeytan!” Bir adım atmıştı ki Luke belinden yakalayıp kendine çekti. Kaçmaya çalıştı ama bacakları birbirine dolandı ve Luke’un üzerine düştü. Öksürerek tekrar yüzeye çıkan Luke Vivian’ı göğsünün altına aldı. Kazanmak için kararlı olan Vivian çabaladı ama kurtulamadı.

Vazgeçip durdu. Üzerine serilip uzanırken eli vücutlarının arasındaydı. Kesik kesik nefes alıyorlardı. Kalp atışları birbirlerinin temposuna uyuyordu.

Öylediyerek güldü. “Sen kazandınLuke oturdu. Vivian yüzü ona dönük kucağında oturu yordu. Beline doladığı kolu kaçmasına engel oluyordu am; artık kurtulmayı umursamıyordu.

Değerli bir rakipsin. Sana söylemiştim,” diye mırıldandı ama hoşnut gülümsemesini de saklayamadı. “Bir dahaki sefere, seni yeneceğim.”

Bir dahaki seferi dört gözle bekliyorum.” Başparmağını nazikçe yanağının üzerinde gezdirdi. “Şimdi ödülümü alabilir miyim?”

Vivian’ın kalbi hızlandı. “Bir öpücük?”

Luke’un parmakları boynuna doğru indi ve dudak dudağa gelip aralarında sadece bir nefes olana kadar kendine çekti. “Evet.”

“Ödüllerini öpücük olarak aldığını unutmuşum,” dedi bir nefeste.

“Yalnızca bana meydan okuyan güzel kadınlardan.” Gülümsemesi kısa sürdü. Sıcak ve büyüleyici dudakları dudaklarıyla buluştu. En derin isteklerine teslim olmak için dudaklarım hissetmekten başka bir şey düşünemiyordu. Luke’u istiyordu. Ömrünün sonuna kadar.

Öpüşmeleri bitince, omzunun üzerinden uzaktaki kır evine baktı. Yarışan nabzını sakinleştirmek için ışıkları yanan pencereleri saydı. “Sence Lana ve Lord Andrew bu gece ne yapıyordur?”

“Umursadığımı söyleyemem.”

Yüzüne baktı. “Bizi ararlar mı?”

Dağılan saçları omuzlarından dökülüyordu. Saçını geriye atıp ensesine masaj yaptı. “Yokluğumuzu fark edeceklerini pek sanmıyorum.”

“Birbirlerine dalıp dünyayı unutuyorlar. Şaperon olmak için ideal sayılmazlar.”

Ensesindeki gergin bir noktayı bulmuş gibi gözlerini kapattı.

Dudakları şakaklarına dokundu ve oynadı. “Her anını gözetleyen birilerini istemeyeceğini düşünmüştüm. Onları seçtiğim için mutsuz musun?”

“Hayır. Bilmiyorum. Belki.” Eğer daha titiz şaperonlar olsalardı, ikilemde kalmazdı; arzuya teslim mi olmalıydı yoksa bir leydi gibi davranmaya başlayıp eve dönmeleri için ısrar mı etmeliydi. Luke’un yüzünü görmek için geri çekildi ama gölgede kaldı. “Bana daha fazla özgürlük vereceklerini biliyor muydun?”

“Şüphelenmiştim. Drew hiçbir zaman görgü kurallarına bağlı bir tip olmadı ve pek çok durumda kararsızdır.” Gömleği vücuduna yapışmıştı. Kaslarının hareket ettiğini görebiliyordu. “Hadi biraz adada dinlenelim.”

Ayağa kalkıp yürümeye başladığında iç çamaşırı arkasına ve baldırlarına yapışıyordu.

Vivian istemsiz bir ses çıkarmış olmalıydı. Çünkü omzunun üzerinden bakan Luke, “Bakmayacağına söz vermiştin,” dedi.

“Özür dilerim.” Gözlerini kapattı. Bakmak istememişti ama merak tehlikeli bir özellikti. Çok tehlikeli. Ve görmezden gelmenin zor olduğu. Bir kez daha baktı ve hâlâ kendisini izlediğini görünce keskin bir nefes aldı.

Parmağını uzak kıyıya doğru uzattı. “Belki de geri dönmeliyim.”

“Buraya gel,” dedi Luke gülerek ve ayağa kalkması için elini uzattı.

Tereddüt etse de reddetmek için kendisini aptal hissettirmeyecek bir sebep düşünemiyordu. Biraz dinlenmek sorun olmazdı. Kombinezonunun bacaklarının arasında bağlı, bacaklarının açıkta olduğunu ancak sudan çıkınca fark edebildi.

Kıyıya sürüklenmiş yaşlı bir ağaç gövdesinin üzerine oturdular. Hiç konuşmadan karanlık suyun üzerinde parıldayan ay ışığını seyrettiler.

Elini baldırına koydu. “Güçlü bacakların var.”

“Senin de bakmaman gerekiyor,” diyerek çıkıştı ama Çok da ikna edici değildi.

“O zaman baştan çıkarmaktan vazgeç.”

Bağladığı eteklerini açmak için bacaklarının arasına uzandığında Vivian yerinde sıçradı. Luke tekrar yerine otururken başı göğüslerine değince ateş vücudunu yalayıp geçti.

“Şimdi bacaklarını örtebilirsin,” dedi, Vivian donakalmış bir vaziyette beklerken.

Vivian kendine geldi, kombinezonunun eteğini çekiştirerek çıplak bacaklarını kapattı. Luke’un bacaklarına baktı, sonra hızlıca gözlerini suya çevirdi. Daha önce onun konumunda birini çıplak görmemişken ve onun gibi muhteşem yapılı birini de görmeyi ummuyorken verdiği sözü tutması çok zordu.

Başını kaldırdığında Luke’un akik taşı kadar kara bakışlarla kendisini incelediğini gördü. Nefesi kesildi. Dudağının bir kenarı yukarı kıvrıldı. Verilen sözler için bu kadarı fazlaydı. Kaslı vücuduna bakarken merakı utangaçlığını sildi süpürdü. Pek çok erkeğe göre zayıftı. Güçlü ve ince yapılıydı ama Vivian aldırmadı.

“Çok güzel gözüküyorsun,” dedi Luke, “seni ilk gördüğüm andaki gibi. Handaki günden beri tek düşünebildiğim şey seni tekrar öpebilmek.”

“Sadece öpmek mi?” diye ekledi.

“Vivian,” dedi boğuk bir sesle ve elini uzattı.

Luke, centilmenliği elden bırakmaması için kendini tembihlerken, tatlı öpücüğünün tadını çıkardı. Bu gece hızlı ilerlemiş olabilirdi ama Vivian’ı kendisine bağlamadan Irvine Şatosu’na gitmek istemiyordu. Evlililik anlaşması imzalanana kadar hiçbir şey resmi olmayacaktı ama aralarındaki söz, Vivian’ı kaybetme endişesini azaltacaktı.

Mevzu kardeşi olunca suçluluk duymaya devam ediyordu. Richard, babaları ile çalışmak için gençliğini feda etmişti. Luke, bunu kendisinin yapmak zorunda olduğunu biliyordu ama hesap kitapla uğraşmak için tüm gün çalışma odasına kapanmak onun yapamayacağı bir şeydi. Ama Vivian’ın sayesinde yanlış olduğuna inandığı bir hayattan kaçma arzusunun kendisini daha da büyük bir mahkumiyete sürüklediğini görebiliyordu.

Gelecekten ve gerçek ilişkilerden mahrum bir hayat. Yalnız bir hayat. Aşksız bir hayat.

Vivian ürperince kolunu omzuna doladı ve ayağa kalkmasına yardım etti. “Üşüdün. Eve dönmeliyiz.”

“Hayır! Üşümedim.” Omuzlarını silkti.

Şaşkın bir kahkaha patlattı. “En baştan beri zor biri olduğunu biliyorum ama bu isyankarlık evlendiğimizde de peşimizden gelecek mi?”

Haylaz kıkırtısı gecenin sessizliğini böldü. “Büyük bir ihtimalle. Teklifini geri almak ister misin?”

“Asla.”

Drew’un de fark ettiği gibi, Vivian mizaç olarak annelerine benziyordu. Vivian’ı zaman geçtikçe daha da çok seveceğinden şüphesi yoktu. Tıpkı annesine hayran babası gibi.

“Tamam o zaman. Eğer eşin olacaksam,” ... evlilik sözleşmesinin kurallarından bahsederken ağabeyine benziyordu ... “beni istediğin kadar öpebilirsin. Evlilik ilanının okunmasını ya da saçma özel izni beklemek istemiyorum.” “Anlıyorum.” Ağzının aldığı gülünç şekle müdahale etti. “Sanırım benim de benzer bir söz vermemi bekliyorsun?” “Güzel bir fikir, majesteleri.”

“Evet, öyle.”

Tekrar kollarına aldı ve komik perukla akşam yemeğine geldiği andan beri istediği gibi öptü onu. Dilinin ucuyla dudaklarını araladı ve usulca ve duygusal bir şekilde ağzının içine girdi. Tadından ve dudaklarının yumuşaklığından asla bıkmayacaktı. İç geçiren Vivian biraz daha yaklaştı. Göğüsleri vücuduna değiyordu. Onları da tatmak istiyordu.

Dudaklarını bırakıp sıkıca sarıldı. “Müstakbel eşinden istediğin başka bir şey var mı?” Keyifli konuşmaya çalıştı ama sesi gittikçe boğuklaştı.

Vivian başını omzuna yasladı; hızlı nefes alış verişleri boynunu gıdıklıyordu. Parmakları ensesindeki saçlarla oynuyor, sırtını ürpertiyordu. Sertleşmişti. Bedeni onu istiyordu.

“Her şeyime sahip olabilirsin, majesteleri. Her ne kadar hepsinden hoşlanacağınızın sözünü veremesem de. Bana sunacağınız başka neler var?”

Sorusu şakacı bir masumiyet barındırsa da Luke’u uyardı. “Korkarım sen de benim her şeyimden hoşlanmayabilirsin ama her şeyim senin.”

Başını kaldırdı ve göz göze geldiler. Bir şey değişmişti sanki. Kaygısız havası yok olmuştu.

“Seni hayal kırıklığına uğratmamaya çalışacağım Luke.

Söz veriyorum.”

“Beni asla hayal kırıklığına uğratmazsım”

“Ama...” Vivi’nin karşı çıkışı, öpücükle kesildi. Dudakları dudaklarındayken her şeyi unutuyordu. Tüm ilgisi Luke’un üzerindeydi.

Kalbinin kulaklarındaki sesi. Kokusu ve sıcaklığı. Dudaklarındaki belli belirsiz limonlu tart tadı. Tanrım. Yine kamına değen sert bir şey.

Cebinde ne olduğunu anlamak için elini uzattı. Sesli bir tıslama Luke’un dudaklarından döküldü. Vivian elinde Luke ile donakaldı. Bahçede neden durdurduğunu şimdi anlamıştı. Yüce tanrım, kafasını kuma gömmek istiyordu. Şu an hayatındaki en utanç verici şeyi yapmıştı. Parmaklan çalışmayı reddediyordu, onu bırakmak yerine daha da sıkı sarmışlardı.

“Dikkatli ol,” dedi Luke, hızlı hızlı solurken.

“Canını yakıyor muyum?”

“Tanrım, hayır.”

Vivian başını yana eğip, ay ışığında Luke’un ifadesini izledi. Orasına dokunmak acı vermiyordu. Tam tersine. Dikkatli bir şekilde gözlemini test etti ve sıktı. Vücudu, avucunun içinde titriyordu.

“Vivian.” Sesinde bir uyarı vardı. merakına İlk başta duyduğu utancı yendi. “Oraya dokunduğumda ne hissediyorsun... oraya...?” Kaşlannı kaldırdı.

“Bazı kadınlar oraya erkekliğim der.”

Erkeklik? Başka kadınların Luke ile samimi olması düşüncesinden duyduğu rahatsızlıktan ve biraz da sinirinden kıkırdadı. “Başkalarının dediğini demeyeceğim. Bana farklı bir şey söyle.”

Alnını alnına yaklaştırdı ve yutkundu. Nefesini yanaklarında hissetti. “Aletin diyebilirsin.”

Sesli söylemeye cesaret edene kadar içinden tekrar etti. Büyüklüğünü ölçmek için parmakları etrafını daha da sıkı sardı. Luke usulca inledi.

“Vivian.” Bu sefer uyarı gibi değil huşu ile çıktı sesi. “Aletini tuttuğum zaman ne hissediyorsun?”

Elini ıslak saçında gezdirdi. Sorusunu unutana kadar öpüştüler. Neredeyse. Elini nazikçe saçlarına dolayarak boynunu açtı ve hassas tenini öpmeye başladı. Dili köprücük kemiğinin üzerinde gezindi sonra yavaşça boynunu yaladı ve kulak memesini yakaladı. Vivian’ın vücudu önce ürperdi sonra alevler içinde kaldı.

Bu şimdiye kadar oynadığı en cesur ve heyecan verici oyundu ve Vivian da, Luke gibi, kazanmak için oynardı. “Ne... hissediyorsun?” diye sordu tekrar. Cevap verirse anlayabilir miydi, emin değildi.

“Beni delirtiyor.” Öpücükleri çenesinden elmacık kemiklerine çıkıyordu. Nemli dudakları göz kapağına dokundu. “Dokunuşun, içimde centilmence olmayan istekler uyandırıyor. Bunun nasıl bir şey olduğunu öğrenmek istemiyorsan, beni bırakmalısın.”

Lana’nm eşinin de centilmence davranmadığına emindi ve arkadaşı bundan hiç şikâyetçi değildi. Belki de Vivian öğrenmek istiyordu. Onu bir kere daha sıktı.

“Vivian Worth, eğer böyle devam edeceksen, sen durana kadar harika zaman geçireceğim.”

Parmakları ileri geri gidiyordu. Luke iç geçirerek gözlerini kapattı. “Durmak istediğimi sanmıyorum,” dedi Vivian mırıldayarak, “ve sen de istemiyorsun.”

“Hayır, istemiyorum.”

Göğsünü avuçladı ve başparmağıyla ucunda daireler çizdi, hafifçe sıktı. Hoş bir titreşim vücuduna yayıldı ve bacaklarının arasında bitti.

Nefesini tuttu.

“İşte, tam da böyle hissettiriyor.”

“Muhteşem. Asla durmamı istemeyeceksin.”

Luke güldü. “Tamam, sen kazandın ama ben de sana dokunmayı planlıyorum.”

Yere inerek bacaklarını açıp Vivian T kucağına oturttu ve öpüşmeye başladılar. Tekrar göğüslerini kavradı ve ucu sertleşene kadar oynadı. Kombinezonunun üstünü omuzlarından indirmek için yeterince beklediğine karar verip Vivian’ın göğüslerini ortaya çıkardı.

Şimdi dokunduğunda hissettikleri daha da yoğundu. Vivian bacaklarının arasında ıslaklık hissedene ve kıvrılma isteğine karşı koyamayana kadar göğüslerini okşadı. içinde büyüyen sıkışmayı hafifletmek isteyen Vivian, kalçalarını ileri doğru itti. Luke sırıttı.

“Ne var?” diye sordu nefes nefese. “Yanlış bir şey mi yaptım?”

Sanki Vivian’ın bilmediği bir sır biliyormuş gibi gözlerini ayırmadan bakması ve gülümsemesi Vivian’ın usulca geri çekilmesine sebep oldu ama Luke kolunu sırtına doladı ve onu durdurdu.

“Kusursuzsun, Vivian. Tam hayal ettiğim gibisin.”

Yaklaşıp alt dudağını yakaladı ve emdi.

Göğüslerine dokunmayı mı hayal etmişti? Ve onu böyle öpmeyi? içinde ağır ağır yanan köz alevlendi ve içini tam olarak anlamadığı bir ihtiyaçla doldurdu. Daha da yakın olmak istiyordu. Tenini teninde hissetmek istiyordu.

Başını tutup öpücüklerine karşılık verdi. Dilinin her dokunuşunu coşkuyla karşıladı. Öpüşmeleri tutkulu bir hâl aldıkça Vivian da daha cesur hareket ediyordu. Araladığında daha ileri gitmeden önce dudaklarını yaladı. Ona yaptığı gibi dilini ağzından içeri sokunca, Luke inledi.

Luke öpüşmeyi bırakıp Vivian’ın yüzüne bakmak için geriye itti. Her nefeste göğsü hızla inip kalkıyordu. “Sana böyle sahip olamam.”

Kendinde olmayan Vivian, Luke’un sesini uzaktan duydu. Kokusu etrafını sarmış, vücudunun sıcaklığı damarlarındaki kanını lav gibi akıtmıştı.

“Nasıl?”

Alnından öptü. “Bu senin için bir ilk. Masumiyetini burada, bu kirin içinde almayacağım. Önce evlenmeliyiz.” Gözlerini kırpıştırdı. Söyledikleri hiç mantıklı değildi. Vücudu ızdırap içindeydi. Bir dakika daha dayanamazdı. Haftalarca beklemek işkence olacaktı.

“Beklersem ölebilirim.”

Luke güldü. “Sadece erkeklerin böyle hissettiğini zannederdim.”

“Lütfen, ben...” Üzerine yatıp göğüslerini göğsüne yasladı.

“Yapamam Vivian. Ağabeyine seni sağ salim Irvine Şatosu’na götüreceğime söz verdim.” Tartışırken bile durmayan eli belinden kayıp göğsüne gitmişti. “Bekâretini kaybetmen sözümü tutmamak olur.”

Göğsünün ucunu parmaklarının arasında çeviriyordu. Söylediklerine rağmen durmaya niyeti yok gibiydi. Dudaklarında sessiz bir şükür duası, Vivian başını geriye attı.

“Ona söylemem. Artık neredeyse hiç konuşmuyoruz,” dedi, şakayla karışık.

“Buna üzüldüm. Ama”... boynunun altından köprücük kemiğine kondurduğu ateşli öpücüklerin arasında konuşuyordu...“söz sözdür.”

Kızgınlığını bastırmaya çalıştı. Tabii ki Luke haklıydı. Verilen söz tutulmalıydı.

Luke pis pis güldü. “Ama sana zevk vermek bekâretini bozmak anlamına da gelmiyor.

Göğüs ucunu dudaklarının arasına aldı, sertleşene kadar diliyle oynadı. Vivian nefesini tuttu. Bacaklarının arasında güçlü bir nabız atıyordu.

İnledi.

Parmaklarını saçlarının arasına, kafasını da göğsüne gömdü. Bu hissin bitmesini hiç istemiyordu.

Yeni şeylerden zevk alır, vücudunu keşfettiğini kolaylıkla unutabilirdi ama zevkin gerçek anlamını öğrendiği için paylaşmak istiyordu.

Vivi elini iç çamaşırının içine soktu ve parmaklarını şaşkınlıkla bir aşağı bir yukarı oynattı. “Bu yumuşak!”

Luke kahkaha attı. “Bu bir iltifat değil.”

“Neden değil? Bu doğru.” Daha önce böyle bir şey hissetmemişti. Ne kadife, ne saten, ne de ipek teninin yumuşaklığı ile kıyaslanabilirdi. Tutup ucunu özenle döndürdü.

Durdurmak için elini yakaladı. “Çok yakında beni nasıl hoşnut edeceğini sana göstereceğim. Bu gece sadece senin için.

Karşı koymasına fırsat vermeden yere yatırdı, ilgisini göğüslerine çevirdi. Bir eli de bacaklarının içini okşuyordu. Vivian huzursuz bir şekilde kımıldandı. Bacaklarının arasına dokunacağı anı bekliyordu. Parmaklarının orada olmasını arzulaması, bir yanını korkuturken daha şehvetli olan yanı uyanmış, tatmin olmayı bekliyordu.

Parmaklarının ilk geçişi kalçalarını yere yapıştırdı. Bu his yoğun ve daha önce tatmadığı bir histi. Üçüncü ve dördüncü geçişten sonra parmaklarının ucunda erimeye başladı.

Dili göğsünün ucu ile oynuyordu. Her dokunuşunda eti, göğsünde büyüyen sıcaklığın patlayacağını düşündüren bir aŞkla doluyordu.

Kalbinde uyanan duyguları tarif edecek kelimeler bulmayı dileyerek yüzünü avuçlarının arasına aldı ve saçlarını okşadı.. Luke gözlerini gözlerine dikti. Dili hâlâ sevgiyle göğüs ucunda daireler çiziyordu.

“Op beni,” mırıldandı.

Dudaklanna ulaşmak için vücudunu kaldırdı. Luke’un yumuşak ve nemli, dolgun dudakları Vivian’ın içinde nasıl baş edeceğini bilmediği hisler uyandırıyorlardı. Sıkıca içine çekti.

Duygusal bir sis etrafını sarıyor, düşünmesini, nefes almasını, içinde yaratılan duyguların tadını çıkarmaktan başka bir şey yapmasını zorlaştırıyordu. Luke’un parmakları dokunduğunda kasıklarında bir basınç hissediyordu, içinde Luke’un düşüncesinden başka bir şey yoktu.

Kokusu. Sıcaklığı. Tadı. Usulca inledi. Sırtını kaldırdı. “Evet,” diye fısıldadı Luke, nefesini kulağında hissediyordu. “Bırak kendini.”

Artık daha fazla büyüyemezdi bu haz ve soluğunu kesen bir çığlık şeklinde içinden çıktı. Vivian o an havada süzülüyordu. Luke’un insafına kalmıştı. Luke, nazikçe tutup dünyaya geri döndürdü, yüzüne düşen saçlarını okşadı, yanaklarını öptü, dudaklarını dudaklarına değdirdi.

“Merakın geçti mi, aşkım?”

Vivian memnun olmuş bir şekilde iç geçirdi ve gerindi. “Kısmen,” dedi.

Luke güldü ve boynuna sokuldu. “Şimdilik bu kadarıyla yetinmek zorundayız.”

“Bu gecelik.” Vivian da aynı fikirdeydi.

Luke dirseğinin üzerinde doğruldu. “Evlilik sözleşmemizi alana kadar. Bir erkek ancak o kadar dayanabilir.” Vivian sırıttı. “Bunu bildiğim iyi oldu.”

“Uslu dur, Vivian.” Ciddi gözükmeye çalıştı ama dudaklarının kenarı yukarı doğru kıvrılmaya devam etti.

“Uslu duruyorum. En azından gecenin geri kâlanındâ, Gelecek ile ilgili bir söz veremiyordu, çünkü bir daha bu kadar yakınında olma şansını yakalarsa, yanından geçip gitmesine izin vermezdi.

Drew, araba Irvine Şatosu’nun kapılarından geçerken Lana’yı uyandırdı. “Geldik, Lana.”

Boğucu gri duvarların gölgesinde ilerliyorlardı. Luke’un kardeşi ile karşılaşmaya can attığı söylenemezdi. Ama karşılaşmaları kaçınılmazdı.

Vivian elini tuttu ve huzur verici bir şekilde gülümseyerek bir kez daha dünyasını aydınlattı. Luke arabadan inmeden önce elini sıktı ve basamaklardan inmesine yardım etti.

Drew ve Lana, kol kola girip çocuklan almak için diğer arabaya doğru yürürlerken hizmetçiler de kendilerini karşılamak için dışarıya dizilmiş, bekliyorlardı. Hepsi orada değildi, bir kısmı da annesinin misafirleri ile ilgileniyordu.

Kolundaki Vivian’a yan gözle baktı. Alt dudağını ısırıyordu. “Çok fazlalar,” diye fısıldadı. Brighthurst’te çalışan hizmetçilerle kıyaslanınca, şatonun hanımı olma fikrinin göz korkutucu olduğunu kabul ediyordu. Belki de Vivian şatoya alışana kadar Richard ile iş görüşmelerini birkaç gün ertelemeliydi.

Sosyete ile de ilk karşılaşması olacaktı. Bu en cesur insanın bile gözünü korkutabilirdi. Ama her anını da Vivian ile geçiremezdi. Yemekten sonra erkekleri eğlendirmek yerine kadınların arkasından giderken annesinin mahcup bakışlarını hayal edebiliyordu.

Luke baş kâhyaya ve kâhyaya Vivian’ı takdim ettikten sonra içeriye, Drew ve Lana’nm yanına gittiler.

Küçük kız kardeşi Liz, peşinde de ikizi Katie, hızla merdivenlerden indiler.

“Ufaklıklar geldi!”

“Ben de bir tane istiyorum,” dedi Katie.

Drew güldü. “Biraz daha büyümen lazım, Katie’cik.”

“Katılıyorum,” dedi Luke. “En azından otuz olmalısın.”

Liz gözlerini döndürerek baktı. “Otuz çok yaşlı.”

Anneleri, yüzünde eleştiren bir ifade ile daha sakin adımlarla kızlarını takip etti.

“Elizabeth ve Katherine, genç hanımlar olduğunuzu unutmayın. Şatoda başıboş gezen sığır sürüsü değilsiniz.”

“Haklısın anneciğim,” dedi Katie görev duygusuyla ama ikisi de Drew’un kızlarına doğru giderlerken hızlarından bir şey kaybetmediler.

Luke’un on altı yaşındaki kız kardeşleri çöp gibi kollan ve bacakları ile etrafta koşturmaktan kendilerini alamıyor gibi duruyorlardı.

Kuzen Johanna kavisli merdivenden inerken yüksek eteklerinin altından ayak bilekleri göze çarpıyordu. “Majesteleri, en sonunda buradasınız.”

“Bayan Truax,” dedi Luke, Johanna’nın coşkulu selamlamasına karşılık vererek. “Keyfiniz yerindedir umanm.”

Annesi yüzünde kocaman bir gülümseme ile Johanna’nın yanından geçti. “Ve bu da Leydi Vivian olmalı. Ne kadar güzelsiniz.” Vivian bir şey diyemeden, kucakladı. “Irvine’e hoş geldin canım. Luke’un mektubu övgülerle doluydu.”

Johanna’nm bakışları, Luke ile annesinin arasında gidip geliyordu. Luke, kuzeninin akimdan geçen soruları tahmin edebiliyordu. Ashden ile anlaşmayı bozma planlarına ne olmuştu?

Yalnızca birkaç haftalığına ayrı kalmış olmalarına rağmen annesi Lana’yı da aynı coşku ile karşıladı. Onu izlerken omuzlarındaki gerginlik de azalıyordu. Annesi eski hâline dönüyor gibiydi. Tabii ki babasının kaybından sonra asla tam olarak iyileşemeyecekti ama etrafını saran hüzün bulutundan çıkıyordu.

Liz ve Katie kaçırmadan önce, Drew’un çocuklarını öptü. Sonra da kendisini takip etmelerini söyledi.

“Misafir odasına geçelim.” Cevap beklemeden dönüp merdivenlere yürüdü.

Vivian, ev partisinde yapacakları aktivitelerden ve kimlerle tanışması gerektiğinden bahseden Lana’nın yanında yürüyordu. Drew, kadınların arkadaşlıklarının tadını çıkarmalarına izin vererek sakin adımlarla onları takip ediyordu.

Fakat Johanna, donup kalmış gibiydi. Büyük, yuvarlak gözleriyle Luke’a bakıyordu. Ağzını açtı ama sonra sıkıca birbirine bastırdı. Geçmişte ne kadar özgürce konuşmuş olsalar da Luke dük olduğundan beri aralarındaki iletişim değişmişti ve bu değişimle Luke rütbesinin farkına varmıştı.

Vivian onu olduğu gibi gören tek kadındı.

“Leydi Vivian, umduğumdan farklı çıktı,” dedi Luke açıklama yapma gereği duyarak.

Johanna’nın gözlerindeki yaralı bakış Luke’un pişmanlık duymasına neden oldu. Brighthurst’ten önce onunla planları hakkında uzun uzun konuşmuştu. Johanna, son zamanlarda, Luke’un ailesi ile ilgilenirken akıllı bir yol gösterici olmuştu. Belki de Johanna’ya da mektup yazmalıydı. Ama nişanlısı ile birlikte geleceğini annesinin haber vereceğini ummuştu.

Kolunu uzattı. “Diğerlerine katılalım mı? Daha sonra her şeyi açıklayacağım. Biraz karışık.” Aslında o kadar da karışık değildi. Vivian’a âşık olmak kolaydı.

Johanna’nm dudakları hafifçe yukarı kıvrıldı. “Tabii ki, majesteleri.”

Luke da gülümseyerek karşılık verdi. Sonra da sessizce merdivenlerden çıktılar. Misafir odasının hemen girişinde durdular. “Bayan Truax, sizden bir iyilik isteyebilir miyim?”

“Tabii ki.”

“Bu Leydi Vivian’ın sosyeteye ilk girişi. Biraz gergin olabilir. Suların ne kadar azgın olabileceğini bilirsiniz.”

Çenesi hafifçe titredi. “Çok azgın. Ama ben her şeye rağmen hayatta kalmayı başardım.”

Bir baronun kızı olan Johanna asil bir leydinin zarafetine sahipti ama serveti ya da vadedilmiş bir geleceği yoktu. Üç yıl önce, babasının vârisliğinden geri çevrilince Luke’un ailesi ile birlikte yaşamak için Irvine Şatosu’na gelmişti. Luke’un annesi akrabasının yanında olmasından büyük mutluluk duymuş, Johanna da keskin zekâsı ve samimi minnettarlığı ile aileye kendini sevdirmişti.

“Evet, sabrını hesaba katmak gerekir,” dedi Luke. “Azmine her zaman hayran olmuşumdur.”

Gülümsemesi hemen ortaya çıkıp kayboldu.

“Leydi Vivian ile bu konuda birbirinize benziyorsunuz,” diye ekledi, “ama o senin kadar tecrübeli değil. Ben işlerle meşgulken ona göz kulak olabilir misin? Yanında bir arkadaşı olduğunu bilirsem içim rahat eder. Belki de bahçede dolaşıp birbirinizi daha yakından tanırsınız.”

Solgun teninin altında bir kas atladı. “Birbirimizi daha yakından tanımamızı mı istiyorsunuz? Belki de sıkı fıkı olur sırlarımızı paylaşırız?”

Luke eğlendiğini belli etmemeye çalıştı. Kuzenini hiç bu kadar ciddi görmemişti. Hoş bir ikindi yürüyüşüne değil de kraliçe tarafından gizli bir göreve gönderiliyordu sanki. “Sanırım öyle istiyorum. Sizin için sorun olur mu?”

“Tabii ki olmaz. Size yardım etmek için ne gerekiyorsa yaparım majesteleri.”

Omzuna dokundu. “Minnettarım. Gel, girizgah yapacağım.”

Luke’un önünde zorlu bir görev vardı. Mal mülk hesaplarını gözden geçirmek ve babasının ölümünden beri gelen tüm yazışmaları okumak işkence olacaktı. Şakaklarındaki ağrıyı görmezden geldi. Bu işten kaçması artık mümkün değildi.

Eğer Richard, Bay Ogden’in kuruyan kuyu sorununu çözmeyi ihmal ettiyse, hemen müdahale edilmesi gereken başka problemler de olabilirdi. Luke kardeşini kendisini suçladığı kadar suçlamıyordu.

Kendisi her şeye sırt çevirmişken, Richard en azından çabalıyordu.

Kardeşi Luke’un çalışma odasına girdi ve büyük masanın ardında Luke’u görünce durdu. “Benimle görüşmek istemişsin?”

Luke koltuğundan kalktı ve masanın etrafında dolanıp kardeşinin sırtını şefkatle sıvazladı. Richard elinde büyük hesap defterleri ile kıpırdamadan duruyordu. Karşılık vermek gibi bir niyeti yok gibiydi.

“Uzun zaman oldu Richard. İyi gözüküyorsun.” Yalan söylüyordu. Gözlerinin altındaki koca torbalar ve soluk ve zayıf yüzü ile son gördüğünden beri değişmişti.

Richard’ın koyu gözleri kısıldı. “Neredeyse bir yıl oldu.

Phoebe ile seni bir daha görüp göremeyeceğimizi merak ediyorduk.”

Kardeşinin bu bitkin hâlinin sorumlusu Luke ise Richard’ın eşinin onu görüp görmemeyi önemseyeceğini pek sanmıyordu.

“Nerelerde olduğumu biliyorsun.”

Kardeşinin yüzünün keskin açıları kızdığında daha çok dikkat çekiyordu. “Senin peşinden gelmek için karımın ve çocuklarımın rahatını bozmak istemedim.”

Kontrolden vazgeçmek istemedin. Luke derin bir nefes aldı. Kardeşi ile kavga etmek için gelmemişti.

“Umarım Phoebe ve çocuklar iyilerdir.” Sakin ve samimi bir şekilde konuşuyordu.

“İyiler,” dedi Richard burnunu çekerek. “Oğlanları görsen tanıyamazsın. Kocaman oldular.”

Luke kardeşinin kinayelerini duymazdan geldi. Geçmiş dertleri yeniden gün yüzüne çıkararak bugünü ziyan etmeyecekti. Çözülmesi gereken çok şey vardı.

Masasının önündeki sandalyelerden birini gösterdi. “Lütfen, otur. Bir şeyler içmek ister misin?”

“Konyak alırım.” Richard sandalyeye oturdu, defterleri kucağına koydu ve üzerini başını düzeltti. “Drew için viski de bulunduruyorum.”

Luke büfeye gidip Kristal bardaklara iki parmak konyak doldurdu ve kardeşine uzattı. “Belki sonra hep birlikte bir gece içkisi içeriz.”

“Tıpkı eski zamanlardaki gibi, değil mi?” Richard içkisini yudumladı. Gözleri Luke’un üzerindeydi.

Luke rahatsızlığını gizlemek için gülümsedi. Kardeşi kavga çıkarmak istiyordu ama Luke buna müsaade etmeyecekti. “Keşke yad edilecek eski zamanlar olsaydı ama geçmişi değiştiremem.”

“Beni neden çağırdın? Bugün ilgilenmem gereken önemli meseleler var.”

Luke, kollarını kavuşturup masaya yaslandı. Başıyla defterleri gösterdi. “Hesapları gözden geçirmek istiyorum ve geçen yılın tüm yazışmalarına ihtiyacım olacak.”

Yüzü kırmızıya dönen Richard içkisini son damlasına kadar içti. “Yanlış bir şey yaptığımı mı düşünüyorsun?”

Richard sandalyesinden hışımla kalkarken Luke elini uzattı. “Hayır, ben yaptım. Sen ailenin batmamasını sağladın ve sadakatin için her zaman minnettar olacağım. Ama kendi sorumluluklarımı üstlenme zamanım geldi. Tüm yükü senin omuzlarına bırakmak haksızlıktı.”

Richard gözlerini kırpıştırdı, belli ki ne diyeceğini bilemiyordu. Luke doğruları söylerken ne diyebilirdi ki? Richard, dalgın dalgın ileri geri salladığı elindeki boş bardağa baktı.

Luke nazikçe bardağı aldı. “En son ne zaman iyi bir uyku çektin?”

“Bilmiyorum.” Parmaklarını saçlarında gezdirdi ve seslice nefes verdi. “Çok zaman oldu. Phoebe geceyi gündüzü birbirine katıp çalıştığım için bana kızıyor ama yapılacak çok şey var.”

Luke şimdi Phoebe’nin kendisiyle bir işi olmadığına emindi. “Bu gece karınla dinlen. Gece yarılarına kadar çalışmak yok artık.”

Richard temkinli bakışlarını Luke’a çevirdi. “Ben geceleri çalışmazsam kasaları kim koruyacak?” Luke’un tahminine göre kardeşi kasaları biraz fazla yakından koruyordu ama Richard’ın çabalarını asla eleştirmeyecekti. “Bu benim sorumluluğum. Bundan böyle ailemizin refahı benim işim.”

“Ne kadar sürecek bu? Aptal keşfin için yola çıkıp kendini öldürtene kadar mı?”

“Kaptan Pendry’e haber yolladım. Yolculuğa bensiz çıkacak. Çünkü çok kısa zaman içinde evleneceğim.”

Richard’ın gözleri büyüdü.

“Şaşırma. Babamın benim için seçtiği Leydi Vivian ile evleneceğim.”

“Ama şaşırdım, hatta daha doğrusu, şok oldum.” Keskin bir kahkaha fırlattı. “Tanrım. Bu bir rüya olmalı. Yine masanın üzerinde uyuyakaldım galiba.”

“Belki de.”

Luke uzandı ve Richard’ı çimdikledi. Elini itti. “”Ne yapıyorsun seni Allah’ın belası herif?”

“işte. Cevabımızı aldık,” dedi Luke kıkırdayarak. “Uyanıksın ve her zamanki kadar küfurbazsın.”

“Bas git.” Richard masanın arkasına geçti. Gülümsemesini saklamaya çalışıyor gibiydi. “Yanıtlanan mektupları dosyaladım.” Çekmeceden bir deste kâğıt çıkardı ve masanın üzerine bıraktı.

“Bunlar da yanıtlanmamış olanlar. Çoğu, ev sakinlerinden. Nasıl yanıtlayacağımı bilemedim.”

Luke masanın üzerindeki yığına bakıp şakaklarını ovdu. İhtiyacı olan zamanı hafife almış olabilirdi. Kardeşinin sorgulayan bakışları ile karşılaştı. “Önce hesapları inceleyelim. Sonra ev partisinin tadını rahat rahat çıkarırsın.”

Richard’ın gözleri şakaklarındaki parmaklarındaydı. Luke elini indirdi.

“Bana ihtiyacın olduğu müddetçe yardımcı olacağım,” dedi Richard.

“Teşekkürler. Fazla zamanını almayacağım.”

Kardeşi hesap defterlerini ve yazışmaları alıp masaya geçti. Luke yanına gitmeden önce içkilerini tazeledi.

Richard defteri açıp sayfaları karıştırdı. Bir yeri gösterip yukarı baktı. “Devraldığım yer burası.”

Luke rakamlardan ziyade kardeşini inceledi. Şimdiden daha genç gözüküyordu. Sanki omuzlarından büyük bir yük kalkmış gibiydi.

“Drew, dük olmayı hiç istemediğini söyledi,” dedi Luke. “Doğru mu bu?”

Richard uzun uzun baktı. Luke, cevap verecek mi merak etmeye başlamıştı. “Sağ salim dönmen için her gece dua ettim.” Gözleri nemlendi, boğazını temizleyerek başka tarafa baktı.

Kardeşinin onu gasp etmek istediğini nasıl düşünebilmişti? Boğazı acıdı. Öksürdü ve deftere baktı. “Yani bu ilk girişin?”

“Marshfeld’deki pamuk satışından gelen kazanç. Benim okumamı ister misin?”

Luke sandalyesine yaslandı. Başındaki ağrı azalıyordu. Kardeşinin, harcamalar ve kazançlarla ilgili anlattıklarını dinledi. Bu arada da gelecek yıl Marshfeld arazisinden ciddi kar elde etme potansiyeli üzerine düşünüyordu.

Bir zamanlar, Richard ile ayrılmaz bir ikiliydiler. Eğlencelerinin bir parçası olmak isteyen Drewü epey kızdırırlardı. Aynı yakınlığı bir daha yakalayabilirler mi Luke emin değildi ama böyle, barış içinde yaşayıp beraber çalışacaklarsa, durumdan hoşnut olabilirdi.

“Seni yalnız bıraktığım zamanlan telafi edebilir miyim bilmiyorum ama bugünden itibaren ailemiz için doğru olanı yapacağıma söz veriyorum.”

“Bunu sana hatırlatacağım,” dedi Richard kafasını kâğıtlardan kaldırmadan.

“Yapacağımı biliyorsun.”

Vivi, düşesin misafir odasından kurtulmak için bir bahane bulmaktan dolayı mutlu, Bayan Truax’ın bahçede yürüyüş yapma teklifini hevesle kabul etti.

Her ne kadar Foxhaven Düşesi hoş bir kadın gibi gözükse de huzurunda yanlış bir şey yapmamaya özen gösteriyordu. Vivi, Luke’un annesine koz vermek istemiyordu. Dışarıda yürüyüş yapmak gardım düşürmesine neden olacaktı.

En güzel yürüyüş elbisesini giyip güneş şemsiyesi elinde, Bayan Truax’ın kaplumbağa hızındaki yürüyüşüne ayak uydurarak alev çiçeği ile çevrili yolda ilerlediler.

“Luke düşesin kuzeni olduğunuzu söyledi. Desteğinizi esirgememeniz ne kadar güzel.”

Bayan Truax, göz ucuyla Vivian’a baktı. “Majesteleri diye hitap etmelisiniz. Vaftiz adıyla seslenmeniz hoş değil.” “Ah! Evet, ben düşünmüştüm ki...” Kaşını kaldırıp bakan kadın karşısında sesi gittikçe azaldı. Luke, Bayan Truax ile arkadaş olacaklarını söylemişti ama Vivian kötü bir başlangıç yaptıklarını düşünüyordu.

Bayan Truax durdu ve gergin bir gülümseme ile Vivian’a döndü. “Beni affedin leydim. Huysuzluk yapmak istememiştim. Ben sadece majestelerinin isteklerini yerine getirmeye çalışıyorum.”

“İstekleri neler?”

“Sizi bir düşes olmanız için eğitmek, tabii ki. Daha önce sosyetede bulunmadınız, yanılıyor muyum?

Vivi başını salladı; iç organları birbirlerine geçiyordu. Kadın neyi ima etmeye çalışıyordu?

“Tecrübesizliğiniz yüzünden gaf yapabilirsiniz. Majesteleri mahcup olmak istemiyor. Bu yüzden ben de size ders vermeyi kabul ettim.”

Ders vermek mi? “Anlıyorum.”

Bayan Truax kollarını kavuşturdu. “Leydi Vivian, Foxhaven’ın kim olduğuna dair bir fikriniz var mı? Tahtın vârisi.” Vivi burun kıvırdı. Kendisi ne kadar tahta çıkmaya yakınsa Luke da o kadar yakındı ve neredeyse Bayan Truax’a bunu söyleyecekti. Ama kadının yüzündeki ciddi ifade Vivian’ ı durdurdu.

“Bu meseleleri ciddiye almalısınız,” diyerek çıkıştı Bayan Truax. “Majesteleri ile dalga geçerken nasıl düzgün bir eş olmayı umuyorsunuz?”

“Dalga geçmiyorum.”

Kadın burnunu kırıştırdı. “Ve konumuna da saygı göster iniyorsunuz. Onu onurlandırmak istiyorsunuz, değil mi?Vivi sertçe başını indirip kaldırdı. Kadının ses tonunu ya da küçümseyen tavrını umursamıyordu. Ama eğer Luke Bayan Truax’ın yardımına ihtiyacı olduğunu düşünüyorsa...

Luke’un kendisi ile ilgili şüpheleri tarafından incitilmektense şartlarını mantıkla değerlendirmeye çalışırken, güçlükle yutkundu.

“Çok güzel,” dedi Bayan Truax. “Belki de bana kendinizden bahsederek başlayabilirsiniz. Geçmişinizdeki kirli çamaşırların ortaya dökülüp majestelerini utandırmasını istemeyiz.” Kaşları daha da yükseğe çıktı ve gülümsemesi şüpheli bir şekilde pis bir sırıtışa dönüştü, “insanların öğrenmek isteyeceği ilk şey neden ağabeyinizin sezonu Londra’da geçirmenize izin vermediği olacak. Sonuçta, koca avı için yaşlanıyorsunuz.”

Vivi’nin ağzı açık kaldı. Evde kalmış sayılmak için çok erkendi. “Ah... ne demek istediğinizi anladığıma emin değilim.”

Ama anlamıştı. Hem de çok iyi. Bayan Truax geçmişindeki bir şey yüzünden ağabeyinin onu sosyeteye takdim etmediğinden eminse, başkalarının aynı sonuca varması ne kadar sürecekti?

Bu sırada iki centilmenin bulundukları tarafa doğru geldiklerini gördü. Gelenler Lord Brookhaven ve Bay Collier idi. Vivi onları tekrar görmekten mutluluk duyacağını asla düşünemezdi ama tam da şu anda karşılaşmak ne büyük bir lütuftu.

Vivi el salladı ve seslendi.

“Tanıyor musunuz?” diye sordu Bayan Truax.

“İsimleriyle seslendim, değil mi?”

Leydi ofladı ama bir şey söylemedi. Bay Collier’in gülümsemesi yaklaştıkça genişliyordu.

“Leydi Vivian, en sonunda Irvine Şatosu’nda sizi görmek ne kadar hoş.”

“En sonunda burada olmak da hoş,” diye yalan söyledi Vivian. Luke, Lord Andrew ve Lana ile Twinspur’a dönmek için neler vermezdi. “Beyler, size arkadaşımı takdim etmeme izin verin. Foxhaven Düşesi’nin kuzeni Bayan Truax, Lord Brookhaven ve Bay Collier.”

Vikont şapkasını yana yatırdı ve ağırlığını bastonuna vererek eğildi.

Bay Collier genç kadının elini yakalayıp bir öpücük kondurdu. “Sizinle tanışmak ne büyüleyici Bayan Truax. Belki de yürüyüşünüzde size eşlik edebiliriz.”

Vivi çok iyi tanımadığı erkeklerin davetini kabul etmeyecek kadar akıllıydı ama Bayan Truax bu konudaki derslerini atlamış olmalıydı. Bay Collier’in koluna girdi ve yürümeye başladılar.

Lord Brookhaven yüzünü buruşturdu.

“Biz de şatoya dönmek üzereydik,” dedi Vivi. “Bizi bekliyorlar.”

“Öyle mi?” Bayan Truax omzunun üzerinden baktı.

Vikont, Vivian’ı cevap vermekten kurtardı. “Biz de şatoya dönüyorduk. Sağ salim varmanızı sağlayacağız, leydim.”

“Teşekkürler lordum.”

Vivi, lordun sözlerinin neden güven verici hissettirdiğini bilemiyordu. Belki bugün içki kadehinin dibini görmediği için, belki de gözlerinde nazik bir ışık olduğu için. Bayan Truax ve Bay Collier’in arkasında yürümeye başladılar.

Bay Collier güderi ceketinin içinde hoş gözüküyordu. Güçlü baldırları ona Luke’un muhteşem vücudunu ve birlikte geçirdikleri son geceyi hatırlatıyordu.

Keşke o gece gibi bir gece daha yaşayabilselerdi. Ama Luke hesap defterlerini halledene kadar boş vaktinin olmayacağını söylemişti.

Vivi başını bir yana eğdi. Önünde yürüyen Bay Collier’in baldırları gerçekten ilgisini çekmişti. Saat sarkacı gibi bir öne bir arkaya giden tuhaf bir hareket vardı. Acaba Lord Brookhaven da Bay Collier’in baldırlarını şişirttiğini düşünüyor mu diye sormak için ağzını açtı ama sonra hemen kapattı.

Tatlı çilek reçeli aşkına. Belki de gerçekten bir bakıcıya ihtiyacı vardı.

Bay Collier izlendiğini fark etmiş gibi omzunun üzerinden bir bakış fırlattı. Vivian hemen başka tarafa baktı. Collier durdu ve gülerek arkasına döndü. Güzel dişlere ve bir kadına daha çok yakışacak dolgun dudaklara sahipti. Bu yüzden, uzun kıvrık kirpikleri ile birleşen pembe yanakları onu bir erkeğe göre fazla hoş yapıyordu. Gülümsemesi açık mavi gözlerine ulaşabilseydi, yakışıklı olduğunu bile düşü nebilirdi.

“Bu akşam dans olacağını duydum. Belki de dans kartlarınıza adımı yazmama müsaade edersiniz.”

Bayan Truax dudaklarını büzdü ve bir Collier’e bir Vivi’ye baktı.

Lord Brookhaven bastonuyla yolu gösterdi. ‘ bekleniyor Bay Collier. Bizim yüzümüzden geç kalmasın lar.”

Collier güldü ve tekrar Bayan Truax ile yürümeye baş ladı

Vivi neye güldüğünü anlayamadı. Bildiği bir şey varsa Collier’in tuhaf bir insan olduğuydu.

Bahçeden çıktıklarında rahatlayarak iç çekti.

“Sizi tekrar görmek güzeldi lordum. Bay Collier." Vivı’nin gülüşü de gözlerine ulaşamadı. “Bayan Truax, nazik davetiniz için teşekkürler. Şimdi müsaadenizle akşam yemeği için hazırlanmalıyım.”

Bir şey demelerini beklemeden hızlı adımlarla yürüdü. Şatonun karanlık antresine girdiğinde taş zeminde yankılanan ayak sesleri duydu.

“Leydi Vivian, bekleyin lütfen.”

Bayan Truax’tı. Vivian içinden lanetler yağdırıyordu. Durdu ve sakin gözükmeye çalışarak yüzünü döndü. “Evet, Bayan Truax? Size nasıl yardımcı olabilirim?”

Bayan Truax nefes nefese çöktü, ellerini dizlerinin üzerine koydu. “Bay Collier,” dedi güçlükle.

“Ne olmuş ona?”

“Onu.. .ne kadar... tanıyorsunuz?”

Vivi kollarını kavuşturdu. “Majesteleri yolculuğumuzun ilk gecesinde tanıştırmıştı. Lord Brookhaven ile birlikte akşam yemeğinde bize katıldılar.”

Bayan Truax kaşlarını çattı. “Oh.”

“Neden soruyorsunuz?”

“Ben sandım ki...”

Cümlesini tamamlamayınca Vivi devam etmesi için elini salladı. “Bana ne sandığınızı söyleyin ki odama gitmeden önce içinizi rahatlatabileyim, Bayan Truax.”

Derin bir soluk alarak doğruldu.

“Leydi Vivian, sert sözlerim için üzgünüm. Forest ailesi zor zamanlardan geçti.” Elini uzattı. “Lütfen anlayın, benim tek istediğim başlarının daha fazla ağrımaması. Bay Collier size oldukça saygı duyuyor gibi görünüyor. Eğer bu ilgisine karşılık verecekseniz, kalbinizin ona ait olduğuna Luke’un inanmasına izin vermemelisiniz.”

Vivi’nin gülümsemesi gergindi. “Majesteleri kalbimin kime ait olduğunun gayet farkında.”

“Muhakkak.” Elini indirdi.

“Sizi Bay Collier ile gören insanlar da merak edeceklerdir leydim. Bu ailenin daha fazla sıkıntıya ihtiyacı yok. Onlar iyi insanlar.”

“Endişeniz için teşekkür ederim, Bayan Truax. Sorun çıkarmak gibi bir niyetim olmadığına sizi temin edebilirim.” Vivi geriye döndü ve merdivenlere yöneldi.

Bayan Truax’ın sözleri kafasının içinde dönüp duruyordu. Odasına girip kapısını kapattı, of çekerek kapıya yaslandı.

Acaba Luke’u ve ailesini gülünç duruma sokacak bir şeyler yapmasına ne kadar kalmıştı? Kuzeninin yanma taşındığında çok sürmemişti.

Bayan Honeywell seyisle dedikodusunu yaymadan çok önce kasaba halkı, Vivian’ın genç kıza yakışmayan tavırları hakkında konuşmaya başlamışlardı bile. Daha önceki hareketleri de dedikodunun daha inandırıcı olmasını sağlamıştı.

Luke’un ailesinin daha fazla probleme ihtiyacı yoktu ve Vivi’nin tüm hayatı boyunca yaptığı şey buydu.

Dev bir problem.

Luke, balo salonuna birlikte girmeyi teklif ettiğinde Vivi’nin kalp atışları hızlanmıştı. Bu akşam onu görmek moralini düzeltmişti. Richard ve Richard’ın karısı Phoebe ile sohbet ederek, hoş bir akşam yemeği yemişlerdi. Bayan Truax’ın masanın diğer ucunda oluşu Vivi’yi rahatlatmıştı. Ama maalesef hâlâ çok yakındı. Yemek boyunca varlığını bir şekilde hissettirmişti.

Kumral saçlı kadının her bakışı, Vivian’a ilk fırsatta Luke ile baş başa kalması gerektiğini hatırlatıyordu. Bayan Truax konusunu bir an önce, özellikle de tepesi atmadan önce açmak akıllıca görünüyordu. Eğer Luke nasıl hanımefendi olunacağına dair talimatlara gereksinim duyduğunu düşünüyorsa Vivian şüphelerini azaltmalıydı. Luke onun için yeni bir sayfaydı ve bir daha kendisini gülünç duruma düşürmek gibi bir niyeti yoktu. Geçmiş geçmişte kalmıştı ve önünde fevkalade bir gelecek vardı.

“Bu gece çok güzel görünüyorsun,” diye mırıldandı balo odasına girerlerken. “Sarı sana yakışıyor.”

“Nergis rengi diyorlar, majesteleri.”

Gizlice göz kırptı. “Beni düzeltirken gereken saygıyı gösterdiğin için teşekkür ederim, Leydi Vivian.”

Vivian’ın yanaklarını ateş bastı. Geçmiş karşılaşmalarında sınırlarını aşmış olabilirdi ama Luke’un neden Bayan Truax’a güvendiğini hâlâ anlayabilmiş değildi.

“Muhâlif olmak istememiştim.”

“Başka bir şey olduğun mu var, sevgilim?”

Elini şefkatli bir şekilde sıktı ve kalabalıktan uzak bir köşeye yöneldiler. “Yalnız kalmak için fazla vaktimiz olduğunu sanmıyorum. Binlerinin yanımıza gelmesi yakındır.” Meraklı bakışlar üzerinde olsa da, Luke’un ailesi dışında kimse Vivian ile konuşmamıştı. Bu yüzden ilginin kendisine olduğunu düşünmüyordu. Nişanları duyurulmamıştı ama özel odaya girdiğinde fısıldaşmalar duymuştu.

Odanın köşesinde konuşan anne kız, Foxhaven Dükü’nü avlama umudundan vazgeçmiş gibi görünmüyorlardı.

Luke kalçası, kalçasına Vivian kanı damarlarında kaynadı.

“Bayan Truax ile yürüyüş nasıldı?”

Vivi suratını ekşitmemek için kendini zor tuttu. Yalnız kaldıkları ana kadar sormamasını umuyordu. “Bahçeler çok güzel.”

Yanıtını kaçamak bulursa, daha fazla uzatmazdı. “Yarın labirenti keşfetmelisin. Gabby’den sana eşlik etmesini isteyeceğim.”

Başka bir refakatçinin ismini duyunca neşelendi. Luke’un diğer kız kardeşi Leydi Gabrielle ile tanışmıştı ama çok vakit geçilmemişlerdi. Luke gibi simsiyah saçlara sahip, genç ve güzel bir kızdı. Daha da önemlisi arkadaş canlısıydı ve asık suratlı ihtiyar teyze gibi davranmıyordu.

Asık suratlı demişken, Bayan Truax odanın diğer köşesinden onlara bakıyordu. Belki de bir köşede Luke ile baş başa olmasının uygunsuz olduğunu düşünüyordu. Haklı °lsa da, Vivi’nin davranışı hafifmeşreplik olarak yorumlansa da umurunda değildi.

Yelpazesini açıp gözetleyen meraklı gözlere karşı bir kalkan olarak kullandı. “Sonra baş başa konuşmamız mümkün mü?”

Misafirleri tarayan gözleri Vivian’ın olduğu tarafa bakmıyordu bile. “Sen konuşabilirsin ama ben sana zevk vermeyi tercih ederim.”

“Majesteleri,” dedi dişlerinin arasından ve kızardığını kimse fark etmeden önce yüzünü serinletmek için yelpazesini salladı.

En zayıf noktası, dudağının kenarı seğirdi. “Yarın seni atla gezdireceğim.”

Bu sırada söz verdiği dans için Lord Brookhaven yanlarına geldi. Luke iyi niyetli bir şekilde vikonta gülümsedi ve sonra Vivian’a iyi eğlenceler dileyerek dans pistinin kenarına toplanmış bir grup centilmenin yanına gitti.

Misafirlerin arasında dolaşan Luke’u izlememeye çalışsa da bu neredeyse imkânsızdı. Atının eyerine nasıl yakışıyorsa balo salonuna da o derece yakışıyordu. Hareketleri nezaket doluydu. Uzak duvara yaslanmış yalnız bir centilmene ulaşan Luke bacaklarını genişçe açarak durdu. Büyüleyici bir manzaraydı.

Vivi, dans eşine kibarca gülümsemek için bakışlarını Luke’tan ayırdı ama Lord Brookhaven’ın ilgisi başka bir yerdeydi bu yüzden Vivian da arzulu göz süzmelerine kaldığı yerden devam etti. Solunda duran bir ley dinin de hayranlıkla Luke’a baktığını gördü. Sonra biri daha. Ve biri daha. Dili damağına yapıştı. Bir salon ve kadınlar onun emrindeydi. Ve çoğu da, büyük bir olasılıkla, nasıl büyüleyici olunacağını Vivian’dan daha iyi biliyordu.

Bayan Truax’ın Luke’un isteklerini yerine getirmesi ve akıl hocalığı yapması ile ilgili olarak dilini tutmak mantıklı olacaktı belki de. Gözlerini döndürme isteğini bastırdı.

Belli ki bu parti bitene kadar dili çok acıyacaktı.

“Bugün bahçede karşılaşmamız ne hoş bir sürprizdi,” dedi Lord Brookhaven.

“Evet hoştu,” diye yalan söyledi.

Vivi, Lord Brookhaven’a karşı kötü duygular beslemiyordu ... alkol almadığı zaman kibar ve düşünceli bir insan olduğunu kanıtlamıştı ... ama Bayan Truax ve Bay Collier için aynı şeyleri düşündüğü söylenemezdi.

Brookhaven kocaman sırıttı. “Harika. Rahatsızlık verdiğimizi düşünüp, korkmuştum.”

“Hiç değil.” Luke salonda gezinmeye devam ediyordu.

“Yarın yine dolaşırız belki,” dedi Lord Brookhaven. “Uygun bir şaperonla tabii ki.”

“Ah! Ben ben korkarım ki davetinizi geri çevireceğim lordum. Daha önceden verilmiş bir sözüm var.” Özellikle Luke’a.

“Hayır, hayır. Anlıyorum.” Lordun bakışları yan tarafa kaydı. Vivi, üzgün ve ümitsiz gözlerinin nereye çevrildiğini öğrenmek için bakışlarını takip etti ve Luke’un kız kardeşi Leydi Gabrielle ile sohbet eden Bayan Truax’ı gördü. “Sizce Bayan Truax davetimi hoş karşılar mı?” diye sordu lord.

Vivian’ın gergin omuzlan yumuşadı, gardım düşürdü. “Bekâr her kadın sizin gibi bir centilmenin arkadaşlığını hoş karşılar, lordum.”

“Bayan Price’ı Londra’ya yolladığınız için teşekkür etmek istedim.”

Brookhaven, parıldayan gözlerle Luke’a baktı, sonra gözleri tekrar dans pistine döndü. “Bayan Price, Jonathan

Collier’in misafiriydi. Aslında Collier’i de onunla birlikte göndermeliydim.” Başıyla dansçıların olduğu tarafı işaret etti.

Luke, Johanna ile avuç avuca saray dansı yapan Collier’i gördü. Johanna’nın böyle eğlencelere katılması olağan dışı bir durum değildi. Dans etmeye de düşkündü. Brookhaven’ın neden Collier’in ona eşlik etmesine karşı çıktığını anlayamadı. “Ne demek istediğinizi açıklayın lütfen.” Brookhaven, kravatını düzeltti. “Genç Bayan sizin akrabanız, değil mi?”

“Bayan Truax annemin kuzeni ve arkadaşı.”

“Sorun çıkarmak gibi bir niyetim yok, majesteleri. Yıllardır birbirimizi tanımamıza rağmen Bay Collier ile çok az ortak noktamız var.”

Luke gözlerini dikti. “Söyleyeceğiniz bir şey varsa, söyleyin.”

Brookhaven etrafı kolaçan edip Luke’a biraz daha yaklaştı. “Masumlara karşı bir düşkünlüğü var.” “Anlayamadım?”

“Kanatlarınız altında ne kadar sıkı korunduğunu ölçmek için akrabanızı, meşru bir hedef olarak seçmiş olabilir.” “Benim çatımın altında ve bu yüzden korunuyor.” Luke’un sesi alçaktan ve pürüzlü çıktı. Bir köpeğin uyarmak için hırıldamasına benziyordu. Johanna, annesinin rahatlığının kaynağıydı ve Luke annesinin daha fazla acı çekmesini istemiyordu. Dans sona ererken, Luke, Johanna’yı verandaya çıkarma niyetinde olan Collier’in yolunu kesmek için salonun diğer tarafına geçti. Luke’un öfkeli bakışlarıyla karşılaşan Collier’in gülümsemesi soldu.

“Sizinle dans etmek bir onurdu, Bayan Truax,” dedi Collier. “Belki de yarın akşamki dans için de kartınızda bana bir yer ayırırsınız.”

Yapmacık bir şekilde eğilerek selamladı. Masumiyeti mahvedecek bir adamın içi boş bir saygı gösterisiydi bu. Luke, Collier’in fetihleri ile ilgili efsaneler duymuştu ama doğruluğundan emin olamamıştı. Şu ana kadar. Collier’in arkadaşı ona inanmıyorsa, hakkında en kötüsünü düşünmek Luke’un vicdanını rahatsız edemezdi.

Collier gidince, Luke kolunu uzattı. “Bir şeyler içelim,” dedi.

Johanna kızarmıştı. Boynunda ve göğsünde, yamalı bir yorgan gibi parça parça kızarıklıklar vardı. Luke gözlerini kıstı. “Bay Collier uygunsuz bir şey mi söyledi? Eğer öyleyse bana hesap verecek.”

Elini göğsüne koydu. “Hayır, majesteleri.”

Sessizce yiyecek ve içeceklerin servis edildiği odaya geçtiler. Luke bir bardak limonata alıp Johanna’ya uzattı. Boş bir kameriyenin eşiğinde durdular. Hem herkesin onları görebileceği bir yerdelerdi, hem de insanlarla aralarında hatırı sayılır bir mesafe vardı.

“Jonathan Collier’den uzak durmanı istiyorum. Kanı bozuk bir adam.”

Kaşlarını kaldırdı. “Öyle mi? Saygıdeğer bir adama benziyor.”

“Görünüş aldatıcı olabilir, Bayan Truax. Lütfen dediğimi yapın ve ondan uzak durum. Size zarar gelmesini istemem.”

Ağzının etrafındaki gerginlik yok oldu. “Tabii ki uyan uyacağım majesteleri. Siz en iyisini bilirsiniz

“Uysallığınızı takdir ediyorum.” itaatkâr ve yumuşak başlı. Ağabeyinin Vivian T tarif etmek için kullandığı kelimeleri hatırlayarak gülümsedi.

“Bugün Leydi Vivian ile ilgilendiğiniz için size teşekkür edemedim. Bahçede yürüyüş yaparak güzel vakit geçirdiğisöyledi

“Öyle mi dedi?” Luke tuhaf bir şekilde bakınca, Johanna heyecanla şakıdı. “Evet, evet. Çok hoş bir ikindi geçirdik. Bay Collier davet edilmeden bize katılmış olsa da.”

Luke’un çatık kaşları geri geldi. Artık Collier’in niyeti ile ilgili hiç şüphesi kalmamıştı. Bir sonraki valste Vivian T uyarmalı ve parti boyunca Johanna’dan ayrılmamasını istemeliydi. Birlikten kuwet doğar. Evinin ve içinde yaşayanların güvende olduklarını bilmek istiyordu. Belki de şatonun dışında onlara eşlik edecek bir uşak ayarlamalıydı.

“Bay Collier’e karşı dikkatli olacağınıza söz verin,” dedi kuzenine.

Johanna başını salladı, gözleri kocaman olmuştu. “Benden ne isterseniz yapacağım. Ne isterseniz, majesteleri.” Johanna’ya ne olmuştu bilmiyordu ama yaltaklanması rahatsız edici bir hâl almaya başlamıştı, dirseğinden hafifçe iterek kalabalığın içine doğru yönlendirdi. “Annemin iyi vakit geçirdiğinden emin olma nezaketini gösterir misiniz?” “Benim için bir zevk.”

Şüphesiz öyle.

Luke, çalışma odası soğumasın diye ızgaradaki ateşi harladı. Yarın Vivian’ı atla gezdirme niyetindeyse masasının üzerindeki mektupların bir kısmını halletmeliydi. Mektupları gönderenler yeterince uzun beklemişlerdi.

Vivian onunla konuşmak istediğinde, sevişmekten bahsetmemeliydi. Hoş olmamıştı. Ama istemişti ve istiyordu. Vücudundan parçalar koparılıyormuş gibi hissettiği bir yoğunlukla Vivian’ı istiyordu. O parçalar, onlarsız nasıl yaşayacağını bilmediği hayati organlarıydı ve ancak Vivian onları eski yerlerine koyabilirdi.

Evlilik sözleşmesini imzalayana kadar onunla birlikte olmayacağı sözüne sadık kalacaktı ama aslında her romantik buluşmaları saflığından bir şeyler alıp götürüyordu. Yatağına biraz tecrübe kazanarak girecek olması bir yanını memnun ediyordu. Bu yüzden korkusu yoktu.

Yoğun ve ateşli arzu damarlarında dolaştı.

Maşayı yerine bıraktı. Kapısının hafifçe vurulduğunu duydu. Kapı açıldı ve Johanna’nın endişeli yüzünü gördü. “Her şey yolunda mı?”

Arzusu hızla kaybolan Luke, kimse görmeden içeri girmesi için eliyle işaret etti. Johanna çalışma odasına girdi, kapıyı kapattı ve yaslandı.

“Mutfağa giderken ışığınızı gördüm. Anneniz uyuyamadı. Papatya çayı almaya gidiyordum.”

Babasının ölümünden sonraki ilk aylarda yaptığı gibi annesini rahatlatmak için hazır, kapıya ilerledi. “Şimdi nasıl? Yine kabus mu gördü?”

Johanna başını iki yana salladı ve Luke’u durdurdu. “Öyle bir şey değil, majesteleri. Sizin gelişinizle birlikte bugün pek çok heyecan yaşadı. Sakinleşmekte güçlük çekiyor. Kabus görmüyor artık.”

“Bunu duyduğuma sevindim,” dedi Luke ve eliyle masasının üzerindeki mektup yığınını gösterdi. “Bir müddet daha yazışmalarla ilgileneceğim ama saat de geç oldu. Sen de dinlenmelisin.”

Dudaklarını büktü. “Pekâlâ. Sizi işinizle baş başa bırakacağım. Ama gitmeden önce, Bay Collier konusunda beni uyardığınız için bir kez daha teşekkür etmek istiyorum.”

“Bunu yapmak benim görevim.” Artık gitmesini umarak masasına döndü. Kabalaşmak istemiyordu ama bu saatte çalışma odasında bulunması oldukça uygunsuzdu.

Johanna ellerine baktı. Yine boynunda pembe lekeler oluşmuştu. “Luke, Collier’in neden tehlikeli olduğunu öğrenebilir miyim? Bunun beni ilgilendirmediğini fark ettim...”

Luke, aynı fikirde değildi. Collier ile ilişkisinden zarar gören o olacağından tabii ki de onu ilgilendiriyordu. Kadınların hassas duyularını korumak için gerçekleri saklamanın doğru olduğuna inanmıyordu. Etraflarındaki tehlikelerin nasıl farkına varabilirlerdi?

“Bay Collier’in onurlu bir adam olmadığını fark ettim. Bu adam masum genç hanımların uzak durması gereken bir tehlike.”

Beti benzi atan Johanna, “Anlıyorum. O zaman bir daha yanma yaklaşmam,” dedi.

“Çok güzel. Tehlikenin farkında olduğun ve uzak duracağın için bu gece içim rahat.”

Yüzü tekrar aydınlandı. “Gidiyorum, işinize dönebilirsiniz majesteleri.” Hızlıca reverans yapıp, geldiği gibi sessiz bir şekilde odadan çıktı.

Luke saate baktı. İki olmuştu. Daha fazla oyalanmamalıydı. Sandalyesine oturdu ve ilk mektubu açtı. Küçük bölümler şeklinde okursa ağrı çekmeden yapabilirdi. Ve ödülü de Vivian ile zaman geçirmek olacaktı. Bu zahmetli işine başlamak için daha başka bir motivasyona ihtiyacı yoktu.

Vivi, karanlıkta gizlendi, kalbi göğüs kafesinden çıkmaya çalışıyordu sanki. Hava karardıktan sonra bu koridorlar, tahmin edeceğinden çok daha fazla aktiviteye şahit olmuştu. Bu gece herkes mi uyuyamama hastalığından muzdaripti? Biri onu fark ederse odasında olmamasını nasıl açıklayacağına dair bir fikri yoktu.

Dönmeyi düşündü ama kimseyle karşılaşmadan Luke’un çalışma odasının olduğu kanada girmişti. Hem neredeyse gelmişti. Kapısının altından sızan ışığı görebiliyordu. Birkaç adım sonra güvende olacaktı.

Saklandığı yerden çıktı ve çalışma odasına doğru ilerledi ama birden kapı açıldı. Aceleyle saklanacak yer aradı. Arkasına sızmak için ağır perdelerle savaştı.

Odadan çıkan kişi usulca yürüyerek önünden geçti. Ayak seslerinden bir kadın olduğunu düşündü. Belki de bir hizmetçiydi? Vivi arkasından baktı ama koridorda hızla ilerleyen bir gölgeden başka bir şey göremedi.

Kimsenin hareket etmediğine emin olana kadar dakikalarca bekledi. Çok fazla ses yapmaktan korkarak, Luke’un odasına koşup, kapıyı çalmadan içeri süzüldü.

Luke, konsantre olmuş bir hâlde, masasının ardındaydı. Yalnız olmadığının farkında değil gibiydi. Vivi kararsızlık la yerinden kıpırdamadan durdu. Kapının yüksek paneli kürek kemiklerine batıyordu.

Dakikalar önce yatağına uzanmışken, tüm vücudu gerginlikten kaskatı olana kadar endişeler kafasının içinde dönüp durmuştu. Uyuyabilme ihtimali ise çok uzaktaydı. Neden Bayan Truax’ı ona akıl hocalığı yapması için görevlendirdiğini Luke’a sorabilirse, huzur da bulabileceğine inanıyordu. Doğrusu, davetsiz bir misafir gibi hissediyordu.

“Kahretsin,” dedi Luke kenetlediği dişlerinin arasından ve elindeki mektubu masaya bıraktı.

Vivi, çalışmasını böldüğü için Luke’u kızdırdığından emin, titredi. Fakat Luke gözlerini kapattı ve burnunun çıkıntısını sıktı. Boğazının derinliklerinden yumuşak bir inilti duyuldu.

“Ne oldu?” diye mırıldandı Vivian.

“Johanna...” Söyleyeceği her ne ise unutmuş gibi duruyordu. Gözleri genişledi, ağzı açık kaldı.

“Böldüğüm için üzgünüm.”

Kollannı kavuşturdu ve sandalyesine yaslandı. Bu sefer gözlerinde eğlence parıltısı göremiyordu. “Vivian, neden odanda değilsin?”

“Seni görmek istedim. Gelmemeliydim, biliyorum.”

“Evet, gelmemeliydin.”

Eğer bu heybetli kapıdan çıkabilseydi, çoktan giderdi. Onu kızgınken hiç görmemişti. Sesinin sert tonu rahatsız ediciydi.

“Ama artık buradasın ve yanında kimse olmadan odana giderek kendini tehlikeye atmana müsaade edemem. Buraya gel.”

Vivian tereddüt etti, kalbi çılgınca çarpıyordu. Ama sonra bacaklarının boyun eğmesine izin verdi. Elleri belinde, masasının önünde durdu.

Soğuk bakışları yok oldu, ifadesi yumuşadı. “Öyle kötü bakma hayatım. Suç işlediğin için sana ceza verecek okul müdürün değilim. Masamın bu yanında istiyorum seni, eğer istersen.”

Elini uzattığında endişeleri de yok oldu. Masanın etrafında dolaştı ve kucağına oturtmasına izin verdi. Kollarını etrafında doladı ve burnunu yanaklarına dayadı.

“Özledim seni,” dedi. “Yalnız dolaşman beni üzdü ama seni gördüğüm için de mutlu oldum.”

Vivi parmaklarını başından ensesine doğru kaydırdı. “Bezelyeler ve havuçlar aşkına! Ensene ne oldu? Taş gibi sert.”

“Yapma.” Elini çekmesi için uzandı ama Vivian dokundukça gözlerini kapattı. Özellikle bulduğu bir nokta ile iç geçirdi.

“Baş ağrıların da oluyor mu? Zavallı kuzenim yıllarca çekti.” Vivi kucağından atlayıp Luke’un arkasına geçti. Ellerini omuzlarına koyarak sıktı.

Luke sessizce inledi.

“Patrice’in baş ağrısı genellikle endişelendiği zaman başlardı. Bir müddet sonra ne zaman ağrıyacağı tahmin edilebilir bir hâl almıştı.”

“Ben endişeli değilim.”

Vivi belirsiz bir ses çıkardı ve keşfettiği düğümlenmiş başka bir kasa daha sertçe bastırdı. “Birazcık endişeleniyorsan da seni suçlamam. Bu mektup yığını oldukça göz korkutucu duruyor.”

“Ben endişeli değilim,” dedi tekrar.

“Pekâlâ. O zaman sana huysuz diyelim.” Başparmağını omzu ile boynunun buluştuğu noktaya bastırdı. Luke tekrar inledi ve koltuğuna gömüldü.

“Kuzenine de böyle mi yapıyordun?”

“Onda işe yarıyor gibi görünüyordu. Nasıl hissediyorsun?”

“Daha iyi.” Sesi şaşırmış gibiydi. “Bunıı yapmayı nerede öğrendin?”

Vivian biraz bocaladı ama sonra daha da sert bastırdı. Owen’ı unutmak istiyordu ama hayatında önemli bir etkisi olan bu adamı güzel kısımları unutmadan hafızasından silmesi imkânsız görünüyordu. “Atım sakatlandığı zaman seyislerimizden biri yaptığı lapayı Romie’nin sakat bacağına sürerken izlememe izin vermişti. Yaptıkları Romie’nin iyileşmesini sağlamıştı. Ben de bunun insanlarda da işe yarayabileceğini düşündüm.”

“Akıllıca.” Elini yakaladı ve dudaklarına getirdi.

Vivian’ın içini zafer duygusu kapladı. Luke en sonunda onun olmuştu. Her dokunuşu, öpücüğü, sevgi sözleri bunun böyle olduğunu söylüyordu.

Başını omzuna yaslayıp elini göğsüne koyarak bir kez daha sıcaklığına teslim oldu. “Baş ağrılarının nedenini biliyor musun?”

Vücudu parmaklarının altında titredi. “Bir nedeni yok. Sadece oluyor.”

Gözlerine bakmak için geri çekildi. Çenesinde oluşan karanlık bir gölge yanağını okşayınca avucunun içinde hoş bir sertlik yaratmıştı. Bir anlığına gözlerine baktı, sonra bakışlarını kaçırdı.

“Sorun ne aşkım? Canını sıkan bir şey var.”

Başparmağı ve işaret parmağı ile etrafını sararak bileğini kavradı. Mavi gözlerinde, her biri sıkıntılı, binlerce duygu parıldadı. En sonunda yorgunca soludu. “Sanırım eninde sonunda öğreneceksin. En iyisi şimdi öğrenmen.”

Vivian kaşlarını çattı sandalyesinde dikleşti. Kim bilir ne kadar korkunç bir itirafta bulunacaktı? Yüzündeki gergin ifade korkunç bir sim olduğuna inandırmaya yetmişti.

“Kazadan sonra okuma yeteneğimi kaybettim.”

“Bu doğru olamaz. Brighthurst’teyken bana bir not yazmıştın.”

Başını iki yana salladı. “Okuma yazma biliyorum ama okumak başımı ağrıtıyor. Kısa bir mektup idare edilebilir.” “Ah.” Vivi, Luke’un yaşadığı rahatsızlık dışında, durumun ne kadar korkunç olduğunu anlayamadı. Kolayca kaçınılabileceğini düşünüyordu. “O zaman okumamanı öneriyorum.”

Luke güldü ama her zamanki neşesinden uzaktı. “İlgilenmem gereken mektup yığınını görüyor musun? Okuyamamanın sonucu bu. En temel işleri yapamazken görevlerimi nasıl yerine getireceğim?”

Vivian alt dudağını ısırdı. Belki Luke haklıydı ama bir yolu olmalıydı. “Gerekirse her gün masaj yapanm. Benim için sorun değil.”

“Seni pelerinimin altında Lordlar Meclisi’ne gizlice sokabilir miyim?” Vivian odasına girdiğinden beri Luke’un ilk kez gerçekten gülümsediğini gördü. “Neden bu fikir bana muhteşem bir haz veriyor?” dedi Luke.

Pelerininin altında ne ile karşılaşacağını hayal ederken Vivian heyecanlandı. Boğazını temizledi. “Odandan bir kadının çıktığını gördüm. Bayan Truax mıydı?”

Gülümsemesi kayboldu. Ensesini ovdu. “Göründüğü gibi değil.”

“Nasıl göründüğünden emin değilim. Bayan Truax buradaydı. Konuştuğunuzu varsayıyorum.” Ne anlattığını öğrenmek istiyordu. Bahçedeki sohbetlerinden bahsetmiş miydi?”

Luke derin bir soluk aldı. “Annem hakkında konuştuk. Bence her geçen gün daha iyi oluyor.”

Bu iyi haber kaşlarının arasındaki derin çizgileri açıklamaya yetmiyordu.

“Hepsi bu mu?” Sesi titredi.

“Tam olarak değil.” Kollarını açtı. “Buraya gel.”

Vivian yanağını Luke’un göğsüne yasladı. Kalp atışları kulağında yankılanıyordu. Luke başını öptü ve daha da sıkı sarıldı.

“Bu akşam Jonathan Collier ile dans ettiğini görünce Bayan Truax için endişelendim. O adamdan uzak durması için uyardım.”

Vivian geri çekilde. “Neden? Ne yaptı?” “Endişelenmeni gerektirecek bir şey yok. Handaki konuşmamızdan sonra Bay Collier canını sıkmamak. Tabii göğsünde bir delik açılmasını istemiyorsa.”

Ciddi suratı Vivian T ürküttü. Başka birinin yaralanmasına ya da ölümüne sebep olma fikri ile yaşayabileceğini sanmıyordu. Luke’un da böyle bir şeyle yaşayabileceğini düşünemiyordu.

“Benim yüzümden kimseyi vurmazsın,” dedi, iddiasını hafife alarak.

Luke, Vivi’nin çenesinden tutup kaldırdı, gözlerine baktı. Derin bakışları Vivian T büyütüyordu. “Biri sana zarar vermeye çalışırsa yapanm. Benim için ne kadar değerli olduğunu biliyor musun?”

Öptüğünde cenneti tattı. Ateşi Vivian’ı sarsmıştı. Bu kadar kısa zamanda nasıl böylesine güçlü duygular besleyebilmişti? Vivian’ın Luke’a âşık olduğu doğruydu ama Luke onun için daha fazla anlam taşıyordu. Özgürlüğe giden bir yoldu, Luke. Oysa Vivian’ın onun için yapabileceği tek şey onu utandırmayan şöhretine gölge düşürmeyen bir eş olmaktı. Bunu yapabileceğinden bile o kadar emin değildi.

Eğer Luke, Bayan Truax’ın yardımı kabul etmesini isterse, Vivian karşı koymayacaktı.

Vivian dudaklarını ayırdı ama Luke bu fırsatı kulak memesini emerek değerlendirdi. “Seni hayal kırıklığına uğratmak istemiyorum Luke.”

Saçlarını gözlerinin önünden sıyırdı ve başını kucakladı. Başparmağı boynunda daireler çizerken Vivian ürperiyordu. “Bu imkânsız Viv.”

Gözleri gözlerine daldı. Sanki içini görebiliyordu.

“A-ama yapabilirim. Bunu istemem ama konu benim niyetim değil. Ne sana ne de ailene sıkıntı vermek istemiyorum.”

“O zaman verme.” Dudaklarındaki dudakları Vivian’ı susturdu.

Keşke her şey bu kadar kolay olsaydı. Dudakları dudaklarının üzerinde oynarken, aklından geçenlere, Luke’a söylemek istediklerine odaklanmaya çalıştı ama sersemlemişti ve kendini bırakmak zorunda kaldı. Sadece bir an için. Şu an sadece öpücüklerini içmek kokusunu içine çekmek istiyordu.

Luke diliyle dudaklarını ayırdı ve dilini ağzına soktu. Onunla böyle oynaması daha da çok istemesine neden oluyordu. Vücudunu yaklaştırdı. Luke inleyerek ayağa kalktı ve poposunu kavrayıp kendine çekti. Sertliği artık Vivian’ı şaşırtmıyordu. Merak da etmiyordu. Elini uzatsa ne bulacağını biliyordu. Dokunursa nasıl zevk alacağını da. Bilmediği şey ise, Luke’un gölde yaptığı gibi onu uçurumun kıyısına götürüp götüremeyeceği idi.

Parmaklarından süzülen tatlılıkla Luke’u kendinden geçirme hayali kalbinin hızla atmasına sebep oldu. Bu defa onu mest etmek arzusuyla yanıp tutuşuyordu.

Vücudunu biraz geri çekerek aralarında boşluk yarattı ve elini Luke’un kaslı kamından aşağı kaydırıp kemerinin altından girdi. Parmak uçları aletinin başının etrafında dolaşırken Luke inledi.

Kafasını kaldırıp gece mavisi gözlerine baktı. Durması için yalvarıyordu sanki ama Vivian durmadı, elini etrafında sardı. Siyah kirpikleri kapandı, burun delikleri açıldı. Yüreklenen, Vivian Luke’un göğsünün derinliklerinden gelen boğuk iniltilerin farkında, aletinin ne kadar büyük olduğunu araştırdı. “Sana böyle dokunmamdan hoşlanıyor musun?”

Adem elması titredi. “Evet.”

Gülümsedi, ama durması için elini tutunca, of çekti. “Neyi yanlış yapıyorum?”

Luke’un gözleri açıldı ve odaklanmaya çalışıyormuş gibi kırpıştırdı. “Hiçbir şeyi.”

“O zaman neden beni durduruyorsun?” Bir kez daha okşadı ve keskin bir tıslama ile ödüllendirildi. Ona dokunmasından onun zevk aldığı kadar hoşlanıyordu ama yine durdurdu.

“Bu senin için hâlâ yeni bir durum. Böyle şeyler yapmana izin veremem.”

“Yapmak istesem bile mi?”

Luke güldü ama Vivian ciddiydi. Yalnız kaldıkları son seferde hayal edilemeyen bir mutluluk dünyasına götürmüştü. Erkekler, kadınların yaptığı her şeyi hissetmezler miydi? “Senin de iyi hissetmeni istiyorum.”

Elini kurtarmaya çalışırken Luke daha da sıktı. “Sen...

Viv, yapamam...”

İsteseydi yapardı. “Peki.”

Vivian diğer elini boynuna dolayıp bir kez daha öpüşmek için kendisine çekti. Luke ne düşünürse düşünsün Vivian bu tecrübeyi onunla paylaşacaktı. Utangaç insanlar hassas olurlardı ve Vivi hiç de utangaç değildi.

Dudaklarının kavuşması içinde yeni bir ateş yaktı. Luke’un parmakları saçlarının arasında kaydı. Dilini daha derine sokmak için başını yana eğdi. Kanyak nefesine şehvet katıyordu. Tatlı kokusu hem tanıdık hem de egzotikti. Vivian masanın köşesine çarpana kadar dilleri şehvetli bir şekilde dans etti.

Luke mektupları bir kenara itip Vivian T kaldırdı, sonra da masanın üzerine oturttu. Canı biraz yanmıştı ama Luke parmaklarını elbisesinin yakasından içeri sokup göğsünün ucunu sıkınca her şeyi unuttu. Titreyen bir nefesi paylaşırlarken dudakları dudaklarında geziniyordu.

Ona söylemek istediği çok şey vardı.

Beni heyecanlandırıyorsun. Bana dokunmam seviyorum. Beni öpmeni seviyorum. Seni seviyorum.

Ağzından çıkmasa da kelimeler içinden döküldü. Heyecanlı gözlerinde olmalılardı. Dokunuşunda. “Evet,” diye fısıldadı Luke ve tekrar yakaladı dudaklarını.

Luke’un kontrolü kaygan bir zemindeydi. Vivian’ı masasının üzerinde kolayca yiyip bitirebilir sonra tekrar tekrar ona sahip olabilirdi. Aubusson halısının üzerinde. Kanepede. Duvara dayayarak. Yatağına götürüp bir de orada.

Ama yine de, yapamazdı.

Onun müstakbel eşiydi. Ona söz verilmişti ama yine de ona ait değildi. Nişan sözünü onurlandırmayı reddetmekle aptallık etmişti. Vivian, istediği her şeydi. İstediğini bile asla bilmediği her şey.

Geçen sene evlenmeliydi onunla. Ama evlenmemişti ve şahitler huzurunda yeminlerini etmeden çocuğunun annesi olmayacaktı.

Elini yukarıya kaydırarak dizinin üzerindeki yumuşak eti sıktı. Vivian’ın muhteşem bacakları vardı. Sıkı ve düzgündüler. Dizlerini yukarı kaldırarak, hızlı bir hareketle masasının üzerine yatırdı. Sahiplenici ve cesur bir hareketti ve bir adamın karısından istemesi için oldukça uygunsuzdu ama Vivian cıva gibi gözlerle bakarak tepkisini göstermişti. Göğsü hızlı hızlı yükselip alçaldı. Saçları meşe yüzeyin üzerine yayılmıştı. Rengi neredeyse ağaçla aynıydı.

Vivian ona bir eşten daha fazlası olacaktı, sevgilisi olacaktı. Hayır, zaten sevgilisiydi.

Ve daha fazlası için hazırdı. Sakınan kendisiydi. Elbisesinin eteklerini yukarı sıyırdı ve Vivian’ı masanın köşesine çekti. Odasından çıkarken iç çamaşırı giymemişti.

Ayağı ile yakınındaki sandalyeyi çekti. “Keşke işim senin yarın kadar ilham verici olsaydı.”

Sandalyesine oturduğunda, Vivian dirseklerinin üzerinde doğruldu. Kaşlarını kaldırıp bakıyordu.

Luke sırıttı. “Bana güven.”

Vivian bir şey demek için ağzını açtı ama Luke bacaklarını nazikçe ayırınca, kapattı. Bacağının içine bir öpücük kondurdu, sonra da yumuşak tenini yaladı. Vivian kaskatı olmuştu. Kocaman gözleri ile panik olmuş bir şekilde bakıyordu .

“Bana güven Vivian. Canını yakmayacağım.”

“Ne yapacaksın?” diye fısıldadı.

Luke parmağını bacaklarının arasına soktu ve kabarmış etinin üzerinde gezdirdi. Okşadıkça gözkapakları kapanan Vivian başını tekrar masanın üzerine koydu.

“Böyle daha iyi sevgilim.” Diğer bacağını öptü. Vivian iyice kendini bıraktı, dizleri yanma düştü. “Seni tadacağım ve bundan hoşlanacaksın.”

Öpücükleri titreyen bacaklarının yukarısına çıkarken ve ona dokunurken, Vivian Luke’un kafasını araya sıkıştırıp bacaklarını kenetledi. Yavaşça ve baştan çıkarıcı bir şekilde yalamaya devam etti. Ve yine yaptı. Dilinin her dokunuşunda Vivian eridi.

Kalçalarını kavradı ve ağzı bacaklarının arasını emip daireler çizerken eliyle ovuyordu. Nefes nefese iç çekişleri iniltilere dönüştü. Boğuk sesi ile daha da sertleşti. Yine elinin aletini kavramasını istiyordu. Nasıl mutlu sona getirebileceğini öğretmek istiyordu ama bir centilmen nişanlısından bunu isteyemezdi.

Orgazmına yaklaşırken masanın üzerinde kıvranmaya başladı ama birdenbire oturup nazikçe iterek Luke’u şaşırttı.

“Bir şey mi oldu?”

Hayır.” Çenesini okşadı. Gözlerinde, hep o meraklı ışıltı vardı. Öpmek için öne eğildi. Geri çekildiğinde de ellerini ayırmadı. “Ne tattığını merak ediyordum.”

Luke inledi. “Ve?”

“Farklı ama kötü değil.”

“Hayır,” dedi aynı fikirdeydi. “Hoşuma gitti. Devam edebilir miyim?”

Vivian başını iki yana salladı. “Luke, lütfen sana dokunmama izin ver. Sen de bana güvenebilirsin.”

Bal rengi kirpiklerini kırpıştırdı. Saçlan omuzlarından dökülüyordu. Alt dudağını ısırıyordu. Luke’un kalbi sıkıştı. Yüce Tanrım, nasıl da hayrandı ona. istediği her şeyi yapardı. Onu istediği için kendini şanslı addediyordu.

Tereddüt ederek, başını salladı. “İstediğini yapabilirsin.”

Masasından kaldırıp kanepeye taşıdı ve kucağından indirmeden oturdu. Vivian, dizlerinin üzerinde, Luke’u bacaklarının arasına aldı. Pantolonunun önünü açtı, ince parmakları etrafını sarıp okşamaya başladı. Luke sıçradı, Vivian da elini çekti. Geniş gözleri belirsizlikle doluydu.

Sorun yok,” dedi Luke ve öpücükleri ile Vivian dişelerini uzaklaştırdı.

Nemli, sıcak teni tenine değince inledi, içinde olmak istiyordu. Pürüzsüz kaygan etinin üzerinde kayarak kendine doğru bastırdı. Daha derinlere girmemek için kendisi ile savaşıyordu. Vivian’ın elini tutup, aletinin etrafını sarmasını sağladı ve aşağı yukarı hareket ettirdi. Ritmi tutturana kadar Luke’un yol göstermesine izin veren Vivian sonra kontrolü devraldı.

Her dokunuşu günün endişelerini siliyordu. Tek düşündüğü Vivian olana kadar. Kızarmış yanakları, ayrık dudakları, baştan çıkarıcı bakışı Luke’u asla ayrılmak istemediği bir ruh hâline sokuyordu ve beraber uçmak istiyordu.

Parmaklarını bacaklarının arasına kaydırdı ve sertleşmiş incisini okşamaya başladı. Vivian soluğunu tuttu ve birkaç saniye hareketsiz kaldı. Luke orgazmına doğru sürüklerken Vivian’ın soluğu inilti olarak dışarı çıktı.

Kalçalarını öne doğru bastırarak tekrar Luke’a değdi. Luke kenetlediği dişlerinin arasından tısladı. Bu işkenceye son verip ona sahip olmak ne kadar kolaydı ama kendisini tuttu. Vivian’ın eli yine oynamaya başladı. İkisinin de zirveye ulaşmalarına az kalmıştı. Birkaç kere daha eli etinin üzerinden geçti ve Luke teslim oldu. Gözlerini kapattı. Kendini bırakırken inledi ve başını geriye yasladı.

Parmaklan hâlâ Vivian’ın nemli teninin üzerinde oynuyordu. Vivian’ın tırnaklan gömleğinin içine girdi. Boşalmak üzereyken omzuna dayandı. Derin bir nefes aldı ve dünyanın en cezbedici sesini çıkarmadan önce bir iki saniye tuttu.

Bir kadının şevk dolu çığlığı sevdiği kadından gelince daha da güzeldi

Nefes alış verişleri yavaşlarken, Vivian’ın saçlarını gözlerinin önünden çekti ve yüzünü avuçlarının içine aldı. Gümüş mavisi gözlerinin içine bakarken aklından binlerce düşünce geçiyordu.

Onun için ne kadar değerliydi. Onu bulduğu için ne kadar mutluydu.

Zayıflığını öğrendiği zaman yüz çevirmediği için ona ne kadar minnettardı.

Ama dilinin ucuna gelen kelimeler basmakalıp gibiydi. Vivian için hissettiklerini ifade edebileceği bir kelime yoktu. Bu yüzden bildiği tek yolla neler hissettiğini anlattı.

Tekrar öptü.

10 Eylül 1818

Sayın Foxhaven Düşesi,

Dunstable ’da Majesteleri ile tanışma şansını yakaladım. Belli ki kendileri şerefli bir beyefendi. Leydi Ashden ile yakın arkadaşlığıma rağmen, asilzadeliğe mensup bir aile aldatılma tehlikesi ile karşı karşıya olduğunda vicdanım dilimi tutmama engel oluyor. Oğlunuzun nişanlısının hafifmeşrep bir kadın olduğunu söylemek beni mutlu etmiyor Madam. Leydi Brighthurst'ün çatısının altında Leydi Vivian’ın bir seyis ile ilişkisi olduğunu kendi gözlerimle gördüm.

Leydinin ahlaksız davranışının şahidi olarak ifade vermek için Irvine Şatosu ’na gelmekten mutluluk duyacağım. Majesteleri nişanlısının kınanması gereken alışkanlıkları hakkında yeterli bilgiye sahip olmadan bir söz vermemeli. Davetiniz ulaşır ulaşmaz Norihumberland’e geleceğim. Tanıştığımızda iyi anlaşacağımıza eminim.

Hürmetkâr kulunuz,

Bayan Virgil Honeywell

Luke annesinin odasına, Vivian ile geçirdiği gecenin mutluluğu ve annesi için duyduğu endişenin yarattığı karışık duygularla girdi. Bayan Truax’ın annesinin uykusuzluk sorunu ile ilgili sözlerinden şüphe duymuyordu ama yine de kendi gözleriyle görmek istedi.

Annesi, babasının cesedini bulduğu o sabah, fena hâlde sarsılmıştı. O gece yatağa karın ağrısı ile giden babasını yalnız bıraktığı için kendisini suçluyordu. Oysa onu kurtarmak için yapabileceği hiçbir şey yoktu. Doktor uykusunda huzur içinde öldüğünü söylemişti. Bu açıklama da aylar boyunca kabuslar görmesine engel olamamıştı.

Acılarının taze olduğu yas günlerinde, pek çok kez Luke annesinin ağlama seslerini duyup kendi uykusundan fedakarlık ederek annesi uykuya teslim olana kadar yanında oturmuştu. Johanna’nın dediği gibi, aylarca rüyalarına eşlik eden üzüntü ve korkudan kurtulmasını umuyordu.

Annesini masasının başına oturmuş bir şeyler yazarken buldu. “Bu akşamki oturma planını mı düzenliyorsun, yoksa menüde son dakika değişikliği mi yapıyorsun?

Annesi gülümsedi ve tüy kalemini elinden bıraktı. “Bu saatte akşam yemeğine müdahale edersem zavallı Bayan Winchcombe kendini kaybeder. Nerelerde saklanıyordun?

“Saklanmıyordum. Richard ile birlikte hesapları gözden geçirip mektupları yanıtlıyorduk.”

Kara saçlarından öpmek için yanma gitti. Şakaklarında kır saçları olsa da onun yaşındaki bir kadına göre yüzünde hiç kırışıklık yoktu.

Kanepeyi gösterdi. “Lütfen bana katıl. Bir şeyler içmek ister misin? Çay getirmelerini isteyebilirim.”

“Bir an önce çalışmaya geri dönmeliyim. Daha yapılacak çok şey var. Balaymdan sonra Leydi Vivian ile Talliah Malikânesi’nde kalacaksak kasabada düzenlemeler yapılmalı.”

Annesi elini okşadı. Gözleri dolu dolu, yüzeyin altında hâlâ kırılgan olan hisleri ile, “Baban görseydi seninle gurur duyardı,” dedi.

Luke, annesinin açıklamasından rahatsız, omuzlarını silkti. Babasını gururlandırabilmek için daha yapacağı çok şey vardı ama bu defa sorumluluklarına sırtını dönmeyecekti. “Belki bahar geldiğinde kız kardeşlerimle birlikte bize katılırsınız.”

Annesinin Londra sosyetesine yeniden katılması hakkında henüz konuşmamışlardı ama kız kardeşi Gabby koca avına devam etmek için gelecek sezonu Londra’da geçirmeliydi.

Annesi yavaşça başını salladı ve mendili ile gözyaşlarını sildi. “Belki.”

Şu an annesinden alabileceği cevap bu kadar gibi gözüküyordu, bu yüzden daha fazla ısrar etmedi.

Dudaklarını büzerek döndü. Kaşlarının arasında endişeli bir çizgi belirdi.

“Canını sıkan ne anne? Dün gece kabus gördün ve Bayan Truax’tan saklamasını mı istedin?”

“Öyle bir şey değil. O dertleri aştım. Zamanını benim için endişelenmeye harcamamaksın. Senin ilgilenmeni bekleyen yeterince talep var. Bu sabah tanımadığım bir kadından sinir bozucu bir mektup aldım. Dunstable’dan Bayan Honeywell. Leydi Vivian T tanıdığını iddia ediyor.”

Kilise pikniğindeki işgüzar kadın. Çenesi gerildi. “Peki, ne istiyormuş?”

“Sanırım pek çok kadının arzu ettiği şeyi. Sosyal statü atlamak. Şatoya davet edilmeyi umuyor, iyi anlaşacağımız konusunda da inançlı.”

Annesi ayağa kalktı ve masasına gidip köşedeki düzgün yığından bir mektup çekti. Kanepeye doğru gelirken mektubu sallıyordu. “Bayan Honeywell neden müstakbel gelinimi tehdit ederek amacına ulaşacağını düşünüyor, Tanrı bilir.”

“Vivian T tehdit mi etti?” Luke mektubu annesinin elinden kaptı ve hızlıca göz gezdirdi. Midesi bulanıyordu. Kadın Vivian’ın yatağına erkek aldığını ima ediyordu. Vivian nasıl öpüşeceğini bile bilmiyordu. Mektubu buruşturup top yaptı. “Bu bir yalan.”

“Tabii ki yalan. Baban aptal bir adam değildi. Leydi Vivian’ın ağabeyi aileler arasında bir birleşme teklif ettiğinde ters giden bir şeyler olduğundan şüphelenmişti.”

Luke geri çekildi. “Babam Vivian hakkında araştırma mı yaptı?”

“Her babanın yapacağını yaptı. îyi ki de yapmış. Yoksa Bayan Honeywell, Leydi Vivian’ın göründüğü gibi olmadığına bizi ikna edebilirdi.”

“Babam ne öğrendi?”

Annesi kollarını kavuşturdu ve meydan okuyan bakışlarını üzerine dikti. “Bayan Honeywell’in de söylediği gibi Leydi Vivian, üstü başı dağınık bir hâlde ahırda seyisle görülmüş. Babanın tuttuğu adamın yaptığı derin araştırmalar sonucu Leydi Vivian’ın haksız yere suçlandığını öğrendik. Hareketleri biraz alışılmışın dışında olabilir ama ahlaka aykırı bir şeyin yaşanmadığı kesin. Baban daha sonra Ashden ile de dedikodular hakkında konuşmuş ve doğruyu söylediğine ikna olmuştu.”

“Babamın Vivian’ın sırlarını açığa çıkarmak için adam tuttuğuna hâlâ inanamıyorum.”

“Gerçekten, canım, babanın ailemizin onurunu korumaya çalışmasını neden anlayamıyorsun? Ona karşı hep çok acımasız oldun.”

Annesi haklıydı tabii ki.

“Konu babam olunca çok fazla pişmanlığım var. Yaptıklarımı geri alabilme imkânım olsa alırdım. Sizin için de doğru olanı yapamamaktan korkuyorum.”

Elini tuttu. “En çok ihtiyacımız olduğunda bizim yanımızdaydın. Senin huzur veren varlığın olmasa ilk zamanları nasıl atlatırdım bilmiyorum.”

“Ama işe de eğilebilirdim. Bunun yerine tüm yükü Richard’ın omuzlarına yıktım.”

Annesi iç geçirdi. “Ben senin annenim, Luke. Seni sonsuza kadar savunabilirim ama daha fazlasını yapabilirdin, bu doğru. Yine de şu an kendini suçlamakla eline ne geçecek? Geçmişi ait olduğu yerde bırak. Sürekli arkana bakarsan nereye gittiğini görmek zor olur.”

Elini sıktı. “Seni bırakayım da işlerinin başına dön.” Luke ayağa kalktı ve annesinin de kalkmasına yardım etti. Zarafetle ayağa kalkan annesi masasına gidip tüy kalemini aldı. Başka bir mektup alırken dudaklarını yumuşak bir gülümseme süsledi.

“Leydi Vivian ile tanıştıktan sonra babana hak verdim,” dedi. “Ağabeyi, ley dinin gerçek kişiliğini anlattığında senin ıçm kusursuz bir eş olacağını biliyordu.”

Luke’un kalbi hızlandı. Babası onu gerçekten bu kadar

!yı tanıyor muydu? Belli ki öyLeydi. Ve Luke da babasına karşı hep bir ahmak gibi davranmıştı. Yine de annesi haklıydı. İleriye bakmalıydı ve Vivian ile birlikte hayal ettiği gelecekte, dedikoduların kurbanı olmayacaklardı.

“Bayan Honeywell konusunda...” dedi. “Dunstable’a gidip onu hizaya getirmeyi düşünüyorum.”

Annesi kâğıttan başını kaldırdı. “Bayan Honeywell ve onun gibilerle nasıl başa çıkılacağını biliyorum. Bu meseleyle benim ilgilenmeme müsaade et.”

Kara gözlerindeki merhametsiz parıltı Bayan Honeywell’i güzel günlerin beklediğini söylüyordu.

Luke başını salladı. “Anne lütfen Vivian’a bundan bahsetme. Onu utandırmak istemiyorum. Hazır olduğunda ne olup bittiğini anlatır.”

“Aynı fikirdeyim. Kimseye bahsetmeyeceğim.” Annesinin yanağından öptü ve Richard’ı aramak için odadan çıktı. Kardeşi, Luke’un masasındaki mektup yığınının birazını okumayı teklif etmiş, Luke da gururunu bir kenara koyup kabul etmişti. Çalışma odasının dağınıklığının nedenini düşünürken sinsice gülüyordu.

Dün gece sekteye uğrayan işlerinin yarısını bile bitiremediği için bugün Vivian ile ata binmeye gidemeyecekti. Durumu anlayışla karşılayan Vivian, Luke’un görevlendirdiği bir seyis ve Johanna ile beraber gitmişti. Luke, bunun iki kadını da beladan uzak tutacağını düşünmüştü. Her ne kadar Vivian ve Johanna umduğu kadar iyi anlaşamasa da birbirlerine karşı sıcakkanlı görünüyorlardı. Belki de zaman içinde arkadaş olabilirlerdi.

Bayan Honeywell’in dedikodusu başka birilerine yayılırsa Vivian’ın Londra’da güçlü bir dosta ihtiyacı olacaktı ve Johanna da değerli bir arkadaş olacaktı. Hak edene ağzının payını verme konusunda üstün bir yeteneğe sahipti. Üzerini çizen kimse kulakları kızartılmadan ondan kurtulamazdı.

Luke kıkırdadı. Evet, yanında Johanna varken Vivian beladan uzaktı.

Bayan Truax’ı beklemekten sıkılan Vivi, şatonun çift kapısından çıktı ve ahıra doğru ilerledi. Açıkçası Bayan Truax’ın kendisine eşlik edeceğini öğrenince hayal kırıklığına uğramıştı. Daha az sinir bozucu birini bekliyordu. Bayan Truax’ın yavaşlığı hoşnutsuzluğunu bir kat daha arttırmıştı. Belki de Bayan Truax, Vivian’ın saygı hak etmediğini düşünüyordu ama bir şey söylemeden yirmi dakika bekletmesi kabalığın da ötesindeydi.

Ahıra doğru yürürken öfkesinden kurtulmaya çalıştı. Bu kötü ruh hâliyle atma binerse boynunu zedeleyebilirdi. Atlar hassas yaratıklardı. Ayrıca Irvine Şatosu’nun çayırlarını keşfedeceği ilk günü sinirli bir şekilde geçirmek istemiyordu.

Ahır, görüş alanına girdiği an bütün kızgınlığı geçti. Vivi bu kadar müthiş bir şey görmemişti. Irvine ahırı en az otuz atı barmdırabilirdi. Binanın karanlık gövdesinden geçerken nefes alış verişleri hızlandı. Saman ve at kokusunun baş döndürücü aromasını hatırladı.

Gözleriyle etrafı tarayıp kendisine eşlik edecek seyisi aradı.

“Kimse var mı?” diye seslendi.

Bir atın homurtusunu duydu. Yakınındaki bölmelerin birinde sallanan bir kuyruk gördü. Geçtiği her bölmeye boynunu uzatarak koridorda yürüdü. İlk ikisi boştu ama üçüncü bölmede en iyilerinden bir İngiliz safkan duruyordu. Bembeyazdı. Evin hanımlarından birine ait olmalıydı.

At yelesini salladı. Kendisine çeki düzen veriyordu belli ki. Burnunu bölmenin açık kapısının üzerine dayadı. Vivi yaklaştı ve burnunu okşadı.

“Tanrım, çok güzelsin. Şu kirpiklere bak. Kıskandım.”

Ahır kapısından gelen ses dikkatini çekti. Bir adamın hayal meyal görüntüsü girişte belirdi.

“Sonunda biri geldi. Ben Leydi Vivian. Atım hazır mı, biliyor musunuz?”

Adam kıpırdamıyordu. Her an dönüp, kaçıp gidecek gibiydi.

“Orda durun.” Vivian birkaç adım atıp tokalaşmak için elini uzattı. “Bayan Truax ve bana eşlik edecek seyis siz değilseniz doğru kişiye yönlendirmeniz yeterli.”

Adam omuzlarını dikleştirdi ve Vivian’a doğru yürüdü. Adımları ahırın zeminini öfkeli bir sesle dövüyordu.

Yüce Tanrım. Yanlış bir şey mi söylemişti? Adam ışık huzmesine girip yüzü görünene kadar Vivian geri gitti.

“Owen?”

Eski seyisinin dik bakışları en cesur yüreği bile titretebilirdi. Yine de Owen’ı iyi tanıyordu. Zararsız bir tipti.

Kızgınlığı bir şekilde bakışlarına yansısa da bal rengi gözleri hâlâ sıcaktı. Vivian, öfkesine hak veriyordu, işini kaybetmesine ve Dunstable’dan taşınmasına neden olmuştu. Bayan Honeywell dedikoduyu etrafa yaydıktan sonra saygıdeğer hiçbir aile ona iş vermezdi.

“Leydim,” dedi kenetlediği dişlerinin arasından.

“Irvine Şatosu’nda ne arıyorsun? Dük için mi çalışıyorsun?” Aşın tesadüfi duruyordu.

Bir adım önünde durdu. “Hayır, Stanwood Kontesi’nin yanında saygın bir işim var. kuzeniniz sayesinde. Leydi Brighthurst benim için referans mektubu yazmıştı.”

“Öyle mi?”

Bu sonuç Vivian’ın, Owen için hayal ettiğinden çok daha iyiydi. Patrice neden referans mektubundan bahsetmemişti?

Yukardan aşağıya süzdü. Kıyafetlerine bakarak bir şey anlayamadı. Eskiden nasıl giyiniyorsa yine öyle giyinmişti. Gözlerinin kenarı kırışmış, yüzü biraz çökmüş olsa da Vivian ona bakınca bir zamanların yakışıklı gencini görebiliyordu.

“Ne iş yapıyorsun?” diye sordu.

Çattığı kaşları daha da birbirine yaklaştı. Ve o an Vivian, adama göz süzerek baktığını fark etti.

“Özür dilerim,” diye mırıldandı ve bakışlarını yere indirdi.

“Kontesin atlı uşağıyım.”

Vivian heyecanla kafasını kaldırdı. “Gerçekten mi? Ne kadar muhteşem. Kontesle sık sık yolculuk ediyor musun? Oturduğun yükseklikten etrafı seyretmek kim bilir ne kadar heyecan vericidir.”

Owen gözlerini kıstı. “Beni affedin leydim ama sizden sakınmam lazım. Sizden tekrar adaletsizliğe tepki göstermenizi isteyemem.”

“Adaletsizliğe tepki göstermek mi?”

Yanından geçmeye çalıştı ama Vivian kolundan tuttu.

Owen durdu.

“Hiçbir şey demedim, Owen. Ne demek istiyorsun?”

“Ulu orta konuşamayız,” diye fısıldadı sertçe. Bir sağa bir sola bakıp ortalığın temiz olduğuna karar verince Vivian’ ı dirseğinden yakaladı ve boş bir bölmeye çekti. Bu saçma çözüm karşısında Vivian neredeyse kahkaha atacaktı. Başlangıçtan beri başlarının beladan kurtulmamasmm sebebi buydu.

Owen’in tavrı bir hizmetçi için aşırı cesurdu ama Vivian onu her zaman bir arkadaş olarak görmüştü. Asla küstah davranışından dolayı ona kızamazdı. Aslında genç bir kızken evleneceklerini düşünmüş ve ona da bu düşüncesinden bahsetmişti. Owen da babacan bir tavırla çenesini tutup asla onun gibi yumrulu ince dalla evlenmeyeceğini söylemişti. Bu yorumu Vivi’nin hassas duygularını incitmişti.

Ama sonra Vivian’ııı tırmanmayı çok istediği meşe ağacına tırmanmasına yardım etmiş ve hemen affedilmişti. Vivian gerçeği iki yıl sonra fark etmişti. Asil kanı taşıyan bir kadın hizmetçi ile evlenemezdi.

Owen bölmenin kapısını kapattı ve Vivian’ı hızla döndürdü. “Ağabeyine seni lekelediğimi söylemişsin.”

“Hayır! Öyle bir şey söylemedim. Benim değil, Bayan HoneywelFin anlattıklarına inandı.”

Owen’ın çenesi gerildi. “Yemin eder misiniz, Leydi Vivian? Evlenmek zorunda kalacağımızı mı düşündünüz?” “Tanrım, hayır! Hem seninle evlenmek istemiyordum. Sana öyle şeyler söylediğimde küçük bir kızdım.” Elini alnına koydu ve suratını buruşturdu. Bunca zaman yalan söylediğini düşünmüştü. Bu hayal ettiğinden çok daha kötüydü. “Böyle aptalca bir şey yapabileceğimi nasıl düşünürsün?” Ağzının kenarı yukarı kıvrıldı, işte bir zamanlar tanıdığı ve hayran olduğu genç adam karşısındaydı ve eskiden yaptığı aptalca şeyleri hatırladığına şüphesi yoktu.

“Dilini tut, Owen Randal.” Elini indirdi. “Hayat benim için de kolay olmadı, bunu açıklığa kavuşturalım.”

Kaşları hafifçe kalktı ama bir şey söylemedi.

“Doğruyu söylüyorum. Bayan Honeywell herkese ne gördüğünü anlattıktan sonra dışlandım. Ne bir yere davet edildim ne de sevgili arkadaşlarımla görüşebildim.”

Gözyaşlarını tutmaya çalıştı. Şimdi ağlamanın ne anlamı vardı? Her şey geçmişte kalmıştı. Yine de belli belirsiz bir endişe içini kemiriyordu. Geçmiş yeniden ortaya çıkabilirdi ve Owen da bunun bir kanıtıydı.

“Sorun yaratmak istememiştim,” dedi. “Ama böyle oldu ve çok üzgünüm.”

Owen’ın ifadesi yumuşadı ve cebinden rengi soluk bir mendil çıkardı ve Vivian’a uzattı.

Vivian elini salladı. “Şimdi iyiyim. Geçti.”

Mendilini tekrar cebine soktu. “0 gece ahırda kalmana izin vermemeliydim. Ben de suçluyum.”

“Ben sadece kendimi suçluyorum.” Owen ile yeniden karşılaşması dün gece kurduğu hayalden çekip çıkarmıştı. Bu tam da Bayan Truax’ın bahsettiği kirli çamaşırdı. Ya lekelenmiş ünü balo salonunda fısıldanan bir spekülasyon hâline gelirse? Belki de yemeğin üzerine konuşulacak üstü kapalı bir yorum olarak servis edilirdi. Luke’un, geçmişte attığı yanlış adımını ne şekilde öğreneceği fark ediyor muydu gerçekten? Nasıl bir kadınla evlenmek üzere olduğunu öğrenmeye hakkı vardı. Teklifini geri alması için çok geç değildi.

“Owen, Foxhaven Dükü ile evlenmek üzereyim. Neler olup bittiğini ona anlatmalıyım. Benim iddiamı doğrulaman için seninle konuşmak isteyebilir.”

Owen’ın gözleri kocaman açıldı. “Hayır! Lütfen leydim. Eğer dük beni sorgularsa, Leydi Stamvood öğrenir. Bir daha kovulamam.”

“Leydi Stanwood öğrenmek zorunda değil.”

Geri geri giden Owen bölmeye çarptı. “Majesteleri ile konuşmak için çağrıldığımı arkadaşlarım öğrenir ve leydiye haber vermenin vazifeleri olduğunu düşünürler.” “Müstakbel kocamdan sır saklayamam.”

Özellikle de dün gece kendi güçlüklerinden bahsederken nasıl acı çektiğini gördükten sonra, ondan hiçbir şey saklayamazdı.

“Lütfen leydim. Bekleyebilirsiniz. Leydi Stamvood bu hafta sonunda yazlığına dönmeyi planlıyor. Biz gittikten sonra istediğinizi anlatabilirsiniz.”

Vivi’nin içi belirsizlikle çalkalandı. Üç gün içinde her Şey olabilirdi ve Luke’a olayı kendi ağzından anlatma şansım kaçırabilirdi. “Bilmiyorum...”

Owen, ellerini tutmak için öne atıldı. “Bekleyin lütfen, size yalvarıyorum. Biri var...” Sesi titredi, âdem elması dışarı fırladı.

“Ah.” Vivian içini ısıtan bir his duydu ve kalbi Owen adına mutlulukla doldu. “Seni bekleyen biri vardı.”

Başını salladı. “Adı Mary.”

Vivi alt dudağını ısırdı ve ellerini çekti. Ona söz vermemeliydi. Sadakati ilk önce Luke’a ait olmalıydı ama Owen’ın hayatını neredeyse mahvediyordu. Bunun tekrar olmasına izin veremezdi.

“Eğer Leydin bir haftadan daha fazla kalırsa, verdiğim söz geçerliliğini yitirir. Dük ile konuşacağım.”

Bu sırada dışarıdan gülme sesleri geldi. Owen irkilerek geriye atladı. Vivian’a eliyle dışarıyı işaret edip duvara dayanmış tırmığı kaptı. Sırtını dönerek şatonun seyisiymiş gibi çalışmaya koyuldu. Vivi ahır kapısına doğru yürüdü. İki kişi belirdi.

“Leydi Vivian, işte buradasınız.” Bayan Truax’ın öfkeli sesi tüylerini ürpertiyordu. “Her yerde sizi aradım.”

“Her yerde değil,” dedi Vivi lakayıt bir şekilde, “yoksa er ya da geç bulurdunuz.”

Yanındaki adam güldü ve öne çıktı, şimdi kim olduğu seçilebiliyordu. “Leydi doğru bir noktaya temas etti, Bayan Truax.”

Vivi, yumruklarını sıktı. Bu kadın onu yanında getirirken ne düşünüyordu?

“Bay Collier, ne büyük bir sürpriz.”

“Hoş bir sürprizdir, umarım.” Omzunun ardına doğru baktı. “Neredeydiniz az önce? Biriyle konuştuğunuzu duyduğumu sandım.”

“Evet, konuşuyordum.” Sesindeki gergin titremeyi gizlemek için çenesini yukarı kaldırdı. “Bu güzel beyaz kısrakla. Çok hoş sohbet.”

Collier’in gözleri kısıldı, gülümsemesi genişledi. “Öyle mi?”

“Bazılarından çok daha iyi.” Taşı onu hedef almıştı ama fark etmemiş gibi görünüyordu.

“Atlarınız ahırın arkasında sizi bekliyor. Sabah gezintimden dönerken Bayan Truax’a rastladım ve eşlik etmeyi önerdim.”

“Ne kadar naziksiniz, sör.”

Bayan Truax, Vivi’nin yanma geçerken Collier’e gülümsedi. “Oldukça nazik. Sohbetimizden de keyif aldım.”

Vivi, Bayan Truax’ın ses tonundan damlayan ima ile sohbetlerinin müstehcen sınırlarda dolaştığı sonucuna varmıştı. Bu alçak adamdan da daha başka bir şey bekleyemezdi .

Başını eğip, ufak bir reverans yaptı. “Gezintinize mani olmak istemem. Lütfen gidin.”

“Gideceğiz. îyi günler, sör.” Vivi Bayan Truax’ın koluna girdi ve ahırın diğer ucundaki açık kapıya doğru sürükledi. Bu kadın aklını kaçırmış olmalıydı. Luke, Bay Collier’den uzak durmasını söylerken, adamın koluna girip gelmişti.

Vivi omzunun üzerinden baktığında, Bay Collier’in Owen’ın çalışıyormuş gibi yaptığı bölmenin önünde durduğunu gördü. Yüzünde pis bir gülümseme vardı.

Midesi bulandı. Bir an için kusacağım sandı.

Bayan Truax kaşlarını çattı. “İyi hissetmiyor musunuz,

Leydi Vivian?”

“Olabilir.” Bir mazeret uydurup odasına kaçmayı düşündü ama Bay Collier’den kurtuldukları an arkadaşına söyleyecek bir çift lafı vardı.

Peşlerinden gelen seyisle yola düştüklerinde Vivi sessizliğini bozdu. “Majestelerinin Bay Collier ile ilgili uyanlarını dikkate alsanız iyi olur.”

“Belli ki Foxhaven, Bay Collier’i düşündüğü kadar iyi tanımıyor. Collier büyüleyici bir centilmen.”

“Büyü, genellikle kişinin gerçek amacını saklamak için kullanılır.”

Bayan Truax cık cıkladı. “Adamı çok sert yargılıyorsunuz. Niyetinin oldukça şerefli olduğuna sizi temin edebilirim.”

Vivi daha fazla bir şey söylemedi. Leydinin gözü bir şey görmüyordu belli ki. Bay Collier’in ondan istediği tek bir şey vardı. Ama Vivian bu kadar aşikâr bir şeyi belirtemeyecek kadar kibardı. Belki de Luke’a, Bayan Truax’ın kayıtsızlığından bahsetmeliydi. İç geçirecekti ama kendisini tuttu. Kendisinin aldırmaz olduğu zamanları düşününce, bu ikiyüzlülük olurdu. “Dikkatli davranırsanız akıllılık edersiniz, Bayan Truax.”

“Her zaman tedbirliyimdir. Benim için endişelenmenize gerek yok.”

***

Vivi parmaklarını orkidenin alacalı yapraklarının üzerinde gezdirdi ve derin bir soluk verdi. Owen ile karşılaştıktan sonra Luke’a sonsuza kadar tutunmanın imkânsız olacağını fark etmeye başlamıştı. Acı kalbini yiyip bitiriyor, göğsünü ümitsiz bir sızı ile dolduruyordu.

Geçmişinden kaçmak istemişti ama bugün bile kaçış olmadığının kanıtıydı. Nereye giderse gitsin hatası, güzel her şeyin üzerini çirkinlikle kaplayacaktı. Luke gerçeği öğrenmeden onunla evlenebilirdi ama sonrasında ona yalan söyleyen bir kadından nefret etmekten başka ne yapabilirdi?

Normal şartlar altında, lekelendiği herkes tarafından duyulursa hafifmeşrep olarak mimlenir, en saygıdeğer toplantılardan dışlanırdı. Ama bekâretini bir seyisle kaybetmiş olsa, bu Londra’daki bütün balo salonlarından aforoz edilmesi anlamına geliyordu. Toplumdan dışlanacak, Luke’un ailesini de kendisi ile beraber aşağı çekecekti.

Hâlâ bakire olmasının ise hiçbir önemi yoktu. Owen ile birlikte yakışıksız bir durumda yakalanmıştı bir kere.

Ağabeyinin, var gücüyle bağırarak hatırlattığı gibi Vivian harcadığı efor yüzünden bayılacağını düşünmüştü dedikodular inanılmaya, söylentiler yayılmaya hevesliydi. Başka birinin mahvı canı sıkılanın eğlencesiydi. Bekâretinin önemi yoktu. Ve Vivi’nin lakayıt tavrı Muriel ile ağabeyinin üzerinde de bir leke olacaktı. Leydi Ashden, olanları duyunca kendini kaybetmiş yataklara düşmüştü.

Ağabeyi ve yengesine yük olmuştu. Şimdi de Luke’un ailesini tehlikeye sokuyordu. Ona gerçeği anlatmalı ve hâlâ istiyorsa ağabeyi ile konuşmasını söylemeliydi. Teklifini kabul etme düşüncesi boğazını ağrıttı.

Ama Luke ailesini düşünüyorsa bunu yapmalıydı. Eğer kız kardeşleri için en iyisini istiyorsa, asilliği bir yana, onu kendi safına çekemezdi.

Bir çürük elma bütün sepeti berbat eder.

Gözleri doldu ama kendini tuttu. Manastıra bu sefer sessizce gidecekti. Ağabeyi Brighthurst’te kalmasına izin verse bile, geri dönemezdi.

Patrice en sonunda, Vivian’dan uzakta, onu düşünmek zorunda kalmadan, mutluluğu yakalamıştı. Vivi Dunstable’da düşmüş bir kadın olarak anılacaktı. Patrice’in rahibin karısı olmaya uygun olmadığını iddia edenler için daima bir bahane olacaktı. Rahip Ramsey’den vazgeçmesini ondan isteyemezdi. Özellikle de başka birini sevmenin nasıl bir şey olduğunu öğrenmişken.

Luke’un notunu makyaj masasının üzerine koydu ve akşam eğlenceleri için giyinmesine yardım edecek hizmetçisini çağırmaya hazırlandı. Sessiz sinema oyunu. Düşes akşamüstü çay içerlerken coşkuyla duyurmuştu.

Vivi’nin kalbi yine ağrıdı. Luke ile evlenecek olsa ailesini de çok sevebilirdi. Bir yere ait olmanın sıcaklığının tadını çıkarmasına yalnızca üç gün kalmışken, endişelerini aklının bir köşesine itebilirdi. Önündeki yalnız günlerde hatırlanacak güzel hatıralar yaşayacaktı.

Kapısı hafifçe çalındı ve açıldı. Luke odaya sızıp kilidi Çevirdi.

“Majesteleri, ne yapıyorsunuz?”

Luke'un gözleri orkide saksısına takıldı. Mavi gözleri safir gibi parladı ve Luke sırıttı. Dişlerinin arasındaki boşluk göründü. Onun üzerinde kusursuz duran küçük kusurları nasıl da özleyecekti. Gözleri yine doldu.

“Vivian?” Vivian’ı kollarına almak için ilerlerken mutluluğu da kayboldu. “Sorun ne?”

Yanan bir yumru boğazını tıkadı ve konuşmasına mani oldu. Şeker pekmezi aşkına. Şimdi ağlamalı mıydı? Varlıklarını kabul etmek gelmelerine izin vermekmiş gibi, daha fazla gözyaşı gözlerinde birikti.

Yanaklarından akmaya başladıklarında Luke eliyle yanağına dokundu. “Bu gözyaşlarının sorumlusu ben miyim?” “Hayır.” Hıçkırıklara boğuldu. “Doğrudan değil.”

Luke kollarına aldı. “Şşş. Her ne ise gözyaşlarını haklı gösterecek kadar kötü olamaz. Lütfen, ağlama.”

Yatıştırması gereken sözleri, ters tepiyordu. İçinden kocaman hıçkırıklar boşalıyordu.

Vivi’nin ağlaması çirkindi. Hep öyle olmuştu. Ve eğer bu saçmalığa devam edecekse, burnu kızaracak ve akmaya başlayacaktı.

Luke daha da yakınına çekti, başını çenesinin altına soktu. “Geçti, geçti, sevgilim.”

Rahatlatmak için söylenen bu sözler ona hep tuhaf gelmişti. Ne anlama geliyorlardı? Ne geçti?

Geçti, geçti. Kendini aptal durumuna düşürüyorsun. Geçti, geçti. Salak bir kız gibi davranıyorsun.

“Gömleğini mahvedeceğim,” dedi boğuk bir sesle. Kollarından kurtulmaya çalışırken, Luke daha da sıkı sarıldı.

“Gömleğim umurumda değil. Çıkaracak olsaydım umursardım ama.” Başını indirip şakacı bir bakış attı. “Ne dersin?”

Mutsuzluğuna rağmen güldü. Bu adam tarafından sevilmeye bu kadar yakınken onu kaybedeceğini bilmek ne kadar adaletsizdi. Tek suçlu sensin. Geri çekildi. “Akşam eğlenceleri için hazırlanmam lazım.”

“Birazdan.” Kucakladı ve yatağına götürdü. Yatak örtüsünün üzerine bıraktı.

“Luke geç kalacağım...”

“Çok oyalamayacağım.”

Kelimeleri kaburga kemiklerinin arasında hançer gibi nefesini çaldı. Yanına uzandı ve dirseğinin üzerinde kalktı. Parmakları yanağında ve dudaklarının üzerinde geziniyordu. Bakışları ile soru soruyordu. Kaşlarının arasında bir çizgi vardı.

“Neden ağlıyordun?”

Bir daha ağlama korkusuyla yutkundu. “Bilmiyorum.” “Bayan Truax ile tartıştınız mı?”

“Hayır.” Homurdandı. Bayan Truax aklındaki son kişiydi ve birbirlerinden uzaklaşsalar bundan keyif alırdı. “Bir anlığına sinirlerim gerildi. Şu an daha iyiyim.”

Alnındaki çizgi derinleşti ve karanlık gözleri Vivian’ın içini delip geçti. “Bana her şeyi anlatabileceğini biliyorsun.”

Bir şey mi biliyordu? Başka tarafa bakarak, terlemiş avuçlarını yatak örtüsüne sildi. “Biliyorum.”

Luke çenesini yakalayıp yüzünü çevirdi. “Biliyor musun Vivian? Bana yeterince güveniyor musun?”

“Tabii ki güveniyorum.” Endişelerinden uzaklaşması için gülümsemeye çalıştı ama dudakları titredi. Luke dudaklarını nazikçe dudaklarının üzerine koydu. Yalanını tadabilir miydi?

Öyleyse bile, belli etmemişti. Dudaklarını ayırdı ve dilinin ucunu diline değdirdi. Aynı nefesi paylaştılar. Yaşam güçleri ahenk içindeydi. Ağızları birbirlerini doldurdu. Parmaklarını saçma gömdü ve arzuyla öptü.

Ona bağlı kalma isteği hayata dönmüştü. Dudaklarından içtiği her yudum umutsuzluğunu yok ediyordu. Belki anlardı. Belki zaman içinde onu affederdi.

Öpücüğüne teslim olduğu gibi kendi kendini kandırmaya teslim oldu.

En sonunda Luke geri çekildi. Saçlarını okşadı. “Her ne kadar seni öpmeyi sevsem de buraya bunun için gelmedim.”

“Öyle mi?”

“Evlilik sözleşmemiz bugün ulaştı. Yarın şahidimiz olmaları için annemi ve kardeşimi ayarladım. Richard öğlen müsait olacak.”

“Bu kadar erken mi?” Boğazındaki yumru yüzünden yine zar zor yutkunuyordu.

Kendisi ile evlenmenin tehlikeleri konusunda Luke’u uyarmadan anlaşmayı imzalamak kirli hissetmesine neden oluyordu. Bazı kadınların iffetleri hakkında yalan söyledikleri doğruydu. Erkekler de genellikle değerleri hakkında yalan söylerlerdi. Ve herkes hırçın olduğu hâlde sevimliymiş gibi davranabilirdi. Ya da şiiri zaman kaybı gibi görürken seviyormuş gibi de yapabilirlerdi. Ancak Vivi kendisini hiçbir zaman bu insanlardan biri olarak görmemişti.

Luke’un ifadesiz maskesi yerine yerleşmişti. “Tereddütlerin mi var?”

“Hayır! Tanrı aşkına hayır!” En azından onunla ilgili değildi.

“O zaman yarın öğlen çalışma odamda toplanacağız.” Parmağı ile burnunun ucuna dokundu. “Geç kalma su perisi yoksa kızarım.”

“Ama beklememiz gerekmez mi? Biraz daha? Patrice haberdar olmak isteyecektir. Mektubumun Brighthurst’e varması sadece birkaç gün sürer.”

Çenesinde bir kas oynadı. “Vivian, gerçekten canını sıkan şey ne? Kuzenin evlenmeyi planladığımızı biliyor. Hem yeminimizi etmeden önce ona haber vermeye vaktin olacak. Seni şüpheye düşürecek bir şey mi oldu?”

Hayır! Hiçbir şey olmadı.” Şeker pekmezi aşkına!

Owen ı bir kez daha işinden edemezdi. “Orada olacağım,” diye mırıldandı.

“Ve zamanında olmalısın.”

“Gittikçe yaşlı ve sıkıcı bir dük gibi konuşuyorsun.” Kalp durduran gülümsemesiyle Vivian’ı mükafatlandırdı. “Buna alış, sevgilim. Benimle uğraşacağın koca bir ömür var önünde.”

Vivian bunun doğru olmasını umdu.

Luke, davetleri dört gözle bekleyen biri hiç olmamıştı ama akşam yemeğine Noel sabahına uyanmış bir oğlan çocuğu coşkusuyla katıldı. Vivian kendisini hayat dolu ve asla olmadığı bir şekilde ayaklarını yere basan biri gibi hissettiriyordu.

Bir önceki karşılaşmaları üzerine düşünmemeye çalıştı. Anlaşmayı imzalamak için isteksiz oluşu gergin sinirlerinin sonucundan başka bir şey olamazdı. Cevabı ona güvenini yitirdiği anlamına gelmiyordu. Tüm gün boyunca içinden bunu tekrarlamıştı ama kelimelerin karanlıkta gizlenen korkunun üzerinde çok az etkisi vardı.

Kolunu saran sıcak eli güven vericiydi. Belki de sıkıcı sessiz sinema oyunundan onu alıp kaçırmalı ve yeniden güvenini kazanmanın bir yolunu bulmalıydı. Ama salondan çıkışlarına şahit olacak pek çok göz yüzünden tıkılı kalmışlardı .

Bay Shaw, Kral Lear'i anlatıyordu. Eğer Luke annesinin organize ettiği sessiz sinema oyununa işi de kattığını bilmese herkes kadar kaybolurdu.

“Gözlerini kapatıp orada dikilme,” diye dayılandı kıpkırmızı yanakları ile Lord Flockton. “Oynaşana, adam."

“Oynuyorum.” Bay Shaw gözlerini daha da sıktı. “Körüm, görmüyor musun?”

“Konuşmak yok,” diye seslendi Leydi Connick Sonra da annesini görene kadar başını bir o yana bir bu yana çevirdi. “Konuşamaz, değil mi Majesteleri? Diskalifiye edilmeli.” Bay Shaw’ın gözleri açıldı. “Diskalifiye mi? Ama ben onurumu koruyordu. Kör taklidi yaptığım aşikâr olduğu hâlde Lord Flockton beni bir şey yapmamakla suçladı.” Annesi zarafetle gülümsedi. Gözlerinde hayat dolu bir parıltı vardı. “Leydi Connick haklı, korkarım ki. Sessiz sinemada konuşulmaz. Ama bu seferlik izin vereceğim. Belki de başka bir ipucu sunmalısınız, Bay Shaw.”

Başını salladı ve gözlerini elleri ile kapatmadan önce çok derin bir düşünceye dalmışçasına dudaklarını büzdü.

“Tahmin edeyim,” dedi Drew eğlenceli bir şekilde. “Körsünüz.”

“Evet.” Bay Shaw kocaman gülümsedi. “Ve taç takıyorum.”

“Yine konuşuyor.” Leydi Connick şikâyet etti.

Luke, saatine bakarken kıkırdadı. Bay Shaw tam yedi dakikadır annesinin misafirlerine işkence ediyordu. Biraz daha sürerse isyan çıkabilirdi. Saatini kapatıp, ceketinin cebine koydu. “Bu Kral Lear mi?”

“Bravo, Majesteleri.” Bay Shaw ellerini havada salladı. Bu hareketiyle insanların anlayıştan yoksun oluşlarına öfkesini anlatıyor gibiydi. “En azından biri literatürünü biliyor.”

Bay Shaw koltuğuna gitmeden önce Lord Flockton’a küçümseyen gözlerle baktı. Lord Flockton bir şeyler homurdandı ama Luke alkış sesinden duyamadı. Bay Shaw’ın sahneden inmesiyle yüzleri tekrar gülmüştü.

Annesi Luke’a baktı. “Sıra sende.”

Vivian’ı süzdü. Yüzü beklenti içinde ona dönmüştü. Yanakları gülmekten kızarmış, davetkâr dudaktan şişmişti. Yalnız olsalardı onunla meler yapacağım hayal ederken vücudu hareketlendi. Boğazını temizledi. “Belki Leydi Vivian bana vekalet eder.”

Geri çekildi. “Ben mi?”

“Ne kadar muhteşem bir seçim,” dedi annesi ve Vivian’a işaret etti. “Gelin, leydim.”

“Tabii, Bay Shaw’ın performansıyla aşık atamayacağını düşünüyorsan, bilemem,” dedi Luke sessizce.

Vivian bir kraliçe gibi yürümeden önce, bir kaşını kaldırıp Luke’a baktı. Nişanlısı hiçbir meydan okumaya karşı koyamıyordu. Bu özelliği gelecek günlerde işine yaraya caktı.

Annesinin yerine geçmek kolay olmayacaktı ama Vivian elinden gelenin en iyisini yapacaktı.

Annesi kulağına fısıldayabilsin diye eğildi sonra da esrarengiz bir gülümseme ile yukarı baktı. Yerini aldı. Annesi işaret verince, Vivian dövüşmeye başladı.

Kadınlardan bazıları nefeslerini tutup tepkisini görmek için annesine baktılar. Annesi koltuğunun köşesine yerleşmiş, geniş bir gülümseme yüzünde yerini almıştı. Dehşetli bakışları yerini çekingen gülümsemelere bıraktı. Mırıltılar odada dolanmaya başladı.

“Oldukça iyi,” dedi Leydi Eldridge yanında oturan kız kardeşine.

Kız kardeşi coşkulu bir şekilde başını salladı. “Bu gece nin en iyisi.”

“Beowulf mul” diye seslendi Luke’un arkasında duran bir centilmen.

Annesi başını iki yana salladı. “Bir kez daha tahmin edin.”

Kavgadan ve kılıçla etrafta koşuşturmadan sonra Vivian bir dizinin üzerine çöktü ve birisine yalvanyormuş gibi ellerini kalbinin üzerine koydu.

Leydi Connick cıvıldadı. “Bu bir aşk hikâyesi.”

Vivian coşkulu bir şekilde parmağı ile leydiyi gösterdi. Luke yine cevabı biliyordu ama Vivian’ın gösterisinden o kadar etkilenmişti ki buna son vermek istemiyordu.

Ayağa zıplayarak, ikinci karakteri canlandırmaya başladı. Yüzü âşık bir kadının ışıltısına büründü. Bir tırabzanın üzerinden eğiliyormuş gibi yapıp parmaklarını aşağıdaki sevgilisine uzatıyordu. Ama bakışları Luke’un üzerindeydi. Gözleri birbirine kenetlendi. Luke’un kalp atışları hızlandı.

Fısıltılar odada dolandı. Meraklı gözler Luke’un olduğu tarafa çevrildi. Tüm hayatı boyunca Luke duygularını bir maskenin ardına saklamak için eğitilmişti. Ama bu gece değil.

Sır itti.

Vivian elini uzattı. “Belki de majesteleri bana yardım eder?”

Yanma gitmek resmi bir duyuru yapmak kadar açık bir şekilde niyetini duyurmak olacaktı. Artık gayeleri ile ilgili spekülasyon olmayacak ya da beğeni saklamak zorunda kalmayacaktı. Bir aşk beraberliği varsa sosyete bu kadarını affederdi.

Öne doğru bir adım attığı an, tiz bir ses duyuldu. “Romeo ve Juliet.”

Luke durdu ve etrafındaki yüzlere baktı. Bakışları Johanna ve kurnazca kendisini inceleyen Bay Collier’in üzerinde durdu.

“Sanırım cevap Romeo ve Juliet,” diye tekrar etti Johanna. “Aferin, Leydi Vivian.”

Annesi ayağa kalktı. “Evet, aferin.”

Alkışladı ve misafirleri de katıldı. Vivian ile arasındaki büyü bozulmuştu. Luke maskesini tekrar taktı.

Bay Collier kulağına bir şey fısıldadı ve Johanna kızardı.

Luke dişlerini gıcırdattı. Adam kendi evinde baş belası olmuştu.

Vahşi bakışlarını Collier’in üzerinden ayırmadan, Johanna’nm yanma gitti. Tam da Luke’un tahmin ettiği gibi Collier hızla uzaklaştı.

Kolunu Johanna’ya uzattı. “Odada dolaşalım.44

Nasıl isterseniz majesteleri.Annesinin Vivian ile ilgilendiğini ve güvende olduğunu görerek mutlu olan Luke Johanna’yı odanın çevresinde dolaştırdı. “Bay Collier canınızı mı sıkıyor? Eğer baş belası oluyorsa, hemen yarın gitmesini isteyebilirim44

O biri.” Kolunu tutan parmakları aniden kı pırdadı. Yalan söylüyordu ama Luke açık sözlü olmadığı için onu suçlayamazdı. Belki de Collier’in baştan çıkarıcı ağma takılmıştı. Luke o adam tarafından mahvedilmesine izin veremezdi. Tıpkı annesi ve kız kardeşleri gibi Luke’un sorumluluğunday dı.

Misafirlerle aralarına, konuştuklarını kimsenin duyamayacağı bir mesafe koydular. “Adam, eline fırsat geçtiği an zararsız olmaktan çok daha fazlası olabilir. Bir daha onunla konuşmanı istemiyorum. Anlatabildim mi?Büyüyen gözlerini kırpıştırarak baktı. “Ben... ben sanı rım anladım.44

Bu hususta benim dediklerimi uygulayın Bayan Truax

Bir daha bu konuşmayı yapmayacağımYanakları kızardı ve gülümsedi. “Sizi mutsuz etmeyi ha yal edemem. Beni bağışlayın majesteleriLuke, tatmin olmuş bir şekilde mırıldandı. Konu hallolmuştu. Şimdi ilgisini daha hoş konulara yöneltebilirdi. Vivian, odanın diğer ucunda Leydi Eldridge ile sohbet ediyordu. Ve görünüşe göre saygın leydiyi büyülüyordu.

“Muhteşem biri, değil mi?” dedi.

Johanna bakışlarım takip etti. Vivian’ı görünce somurttu dürüst olmam gerekirse, leydi sizi aptal yerine koyuyor.”

“Ne demek istiyorsun? Nasıl aptal yerine koyuyormuş?”

Johanna başıyla terası işaret etti. Luke tamam der gibi başını salladı ve ondan önce gitmesine izin verdi. Johanna’nın peşinden dışarı çıkarken kimsenin kendilerini görmediğine emindi. Johanna’yı karanlıkta gizlenmiş hâlde terasın diğer ucunda buldu.

“Size bu şekilde söylemek istemezdim,” dedi Johanna.

“Ne söyleyeceksin?” Lafı uzatması, Luke’un iç organlarını tırmalıyordu ve bundan nefret ediyordu.

“Bay Collier’in baş belası olup olmadığını sordunuz. Değil. Bugün bir şey keşfetti ve size söylemeli mi emin olamadı.”

“Neden size geldi?”

Koluna dokunmak için elini uzattı. “Biz yakın arkadaşız, değil mi?”

Luke kolunu çekti. Johanna’nın dokunuşu rahatlatmak içindi, babasının ölümünden sonra pek çok kez yaptığı gibi.

Ama bu gece dokunuşunda farklı olan bir şey vardı. “İhtiyacım olduğunda anlayışlı bir arkadaştın,dedi

Luke. “Ve bu yüzden sana hep minnettar kalacağım. Ama« işte, bu yüzden boynuzlu bir koca olmanıza izin vere mem.Boynuzlu mu?” Siniri tepesine fırladı. “Bana ve nişan lıma hakaret ediyorsun. Bu sohbet bitmiştir.”

“Lütfen açıklamama izin verin. Leydi Vivian ile ahıra gitmek için antreye indiğimde çoktan gitmiş olduğunu gör düm.”

Kapıya doğru giderken durdu ve Johanna’ya döndü.

“Tek başına mı?”

“Yanma kimseyi almamış.”

Luke’un elleri yumruk oldu. Vivian, yanında kimse olmadan evden çıkarken ne düşünüyordu? Özellikle de onu uyardıktan sonra.

“Bay Collier’in anlattıklarından çıkardığım şu ki Vivian eski...şey... sevgilisi ile buluşmak için ortalıktan kaybolmuş,” cümlesini fısıltıyla bitirdi. “Bay Collier, ahıra girdiğimizde, bölmenin içinde bir seyisle Leydi Vivian’ın durduğunu görünce uygunsuz bir şeylerin döndüğünden şüphelendi. Seyisin Irvine ahırındaki atlarla ilgili hiçbir şey bilmemesi şatonun seyisi olmadığını gösteriyordu. Bay Collier biraz baskı yapınca, adam eskiden Leydi Brighthurst’tin evinde çalıştığını söylemiş. Gitmek istediğini söyleyen adama Bay Collier nedenini sorunca garip davranışlar sergilemiş. Leydi Vivian ile ne alakası olduğunu sorunca da neredeyse üzerinden geçerek ahırdan kaçmış.”

Luke bu saçmalıkları anlattığı için kadına bağırmak istiyordu ama çenesini sıktı. “Bu Bay Collier’in uydurması. Leydi Vivian ile ilgili kötü söylentiler yaydığı için onu cezalandırmalıyım.”

Johanna ellerini kalçalarına koydu. “Bu kadar aptal olamazsın Luke. Vivian’da şüpheli bir şeyler var. Neden sezonu Londra’da geçirmesine izin verilmemiş? Neden eski bir Brighthurst hizmetçisi ile tek başına yakalandı? En azından bu soruların cevabını ondan talep et.”

Bundan kimseye bahsetmeyeceksin.”

Her ne pahasına olursa olsun şerefini koruyacağımı bil melisin.”

Şerefini mi? “Leydi Vivian şerefimi lekeleyecek hiçbir şey yapmadı.

“Ama sen nasıl...?”

“Yanlış bir şey yapmadı,” dedi hırıldayarak. “Ve müstakbel düşes hakkında söylentilerin yayılmasına izin vermeyeceğim, özellikle de çatımın altında kalmak isteyenler tarafından.”

Johanna tiz bir ses çıkardı ve sırtını döndü.

Luke ona yüklendiği için pişman oldu. Bu konuv açarak gerçek bir arkadaş gibi davranıyordu. Oysa Luke öfke ve tehditle karşılık veriyordu.

Elini omzuna koydu. ‘"Beni affet. Endişen için minnettarım ama ben Leydi Vivian’ı tanıyorum. O masum.”

Bundan emin miydi? Vivian’ın acemi öpücüklerini tecrübesizliğinin bir kanıtı olarak görmüştü. Ama belki de handaki o ilk öpüşmelerinde şaşkındı. Diğer karşılaşmalarında, bir bakireye göre oldukça cesur davranışlar sergilemişti.

Ama Vivian yaptığı her şeyde cesurdu. Uç bacaklı koşu yarışmalarında koşuyor, yüzerken meydan okuyor, atını çitlerin üzerinden atlatıyordu. En çok hayran olduğu özelliğini saflığım yargılamak için bir temel olarak kullanamazdı. Hem fark eder miydi?

Başka bir adamla yatma düşüncesinden nefret ederek dişlerim gıcırdattı. Ama bu doğru olsa bile Vivian hâlâ Twinspur’de âşık olduğu kadındı.

“Yokluğumuz fark edilmeden salona dönmeliyiz. Lütfen seni sağ salim içeri götürmeme izin ver.

Johanna kabul etti ama kapının önünde durdu ve Luke’u kolundan yakaladı. “Senin için en iyisini istiyorum. Saygımdan şüphe duyacağın bir şey yaptım mı hiç?”

Dudaklarını sıkıca birbirine bastırdı. Aslında Johanna her zaman sadık ve sevecen bir arkadaş olmuştu. İyi niyetinden şüphe etmemeliydi ama Johanna, Vivian’ı onun kadar iyi tanımıyordu.

Ayrıca babasının ölümünden beri, kaderinden uzağa yolculuk eden rotasız gemi gibi kayıp olduğunu da bilmiyordu. Geleceği hiçbir zaman ufkun ötesine uzanmamıştı. Geleceği sevdiği insanların koruyucusu ve destekçisi olarak burada, İngiltere’deydi. Vivian ona kalbinin gerçek özlemlerini göstermişti. Bir aile ve kökler istiyordu. Onu yere bağlaması için değil, büyümesini sağlamak, daha güçlü yapmaktı.

“Her zaman sadık bir arkadaş oldun” dedi

Samimiyetini asla sorgulamam“Teşekkürler.” Sıkıca tuttuğu eli rahatladı. “Sana zarar geldiğini görmektense ölmeyi tercih ederim.Gülümsedi ve eline hafifçe vurdu. Hislerini incitmeden elinden kurtulmak istiyordu. “”Benim için kendini tehlikeye atmanı senden isteyemem. Bağlılığına minnettarım.

Bana hizmet etmenin başka yolları var, fakat.

N-nasıl? istemen yeter. Elimden ne gelirse yaparımJohanna’nın gösterdiği yoğunluk, içini huzursuz ediyordu. Nazikçe, elini kolundan aldı. “Benimle olduğun gibi Leydi Vivian ile arkadaş olmanı istiyorum. Collier yalan larını yayarsa, yanında sadık bir arkadaşa ihtiyacı olacak.Gözlerini yere indirdi ve uzun bir müddet konuşmadı, eldiveni ile uğraştı. Her hareketi Luke’u daha önce fark etmediği tuhaf bir aydınlanmaya itiyordu. u

Ben senin için her şeyi yapmaya söz verirken,” dedi gözlerini kaldırmadan, “Leydi Vivian’ın için bir şey istiyor sun.Luke, Johanna’nın çökmüş duruşuna ve eldiveni ile uğraşan parmaklarına takıldı. Kahretsin. Johanna hayallerinde ona âşık olduğunu mu sanıyordu?

Pek çok kadının evlendiği yaşı geçmişti ama gençliğin romantik heveslerine bağlı gibi görünüyordu. Luke, Johanna’nın okumaya düşkün olduğu grotesk romanları suçladı. Ve büyük amcasına, kızına drahoma bırakmadığı için bir kez daha lanet etti. Johanna bir eş ve anne olmaktan büyük bir olasılıkla keyif alırdı.

Ama Luke’un eşi değil. Johanna’ya hiç o gözle bakmamıştı. Kız kardeşi gibiydi, daha fazlası değil. Onun da böyle düşündüğünden emindi. Nasıl devam edeceğini bilemeden iç geçirdi. Korkakların yolunu seçti ve hiçbir şey fark etme miş gibi davrandı

“Leydi Vivian benim müstakbel eşim,” dedi usulca. “Onu mutlu görmek benim boynumun borcu. Bu yüzden onun adına bir şey istiyorum.”

Johanna kafasını kaldırıp baktı. “Sözlendiniz. Ve sen de sözüne sadık bir adamsın.”

“Öyleyim.”

Gerçeğin içine gömülüyormuş gibi başını yavaşça salladı. “Şimdi anladım sanırım, majesteleri. Ve size yardım etmek için elimden geleni yapacağım.”

Luke’un omuzları rahatlayarak çöktü ve gülümsedi. Onu reddederek incitmek istememişti. Böyle zor bir görevden kurtulmak büyük bir rahatlamaydı. “Cömert bir kalbin var, kuzen ve hizmetin için ödüllendirileceksin.”

Johanna reverans yaptı ve içeri girmek için cam kapıyı açtı.

Luke içeri girmeden önce birkaç dakika kapının önünde bekledi. Hemen Vivian ile konuşması gerekiyordu. Artık Brighthurst’te olmadıklarını, yanında kimse olmadan etrafta dolaşamayacağını ona anlatmalıydı. Onu bir şeye zorlama düşüncesinden keyif almıyordu ama kafasına göre öteye beriye koşturamayacağım da anlamalıydı.

Salona girdiğinde etrafında bir grup genç kız ile Vivian’ı görür görmez kalbi yumuşadı. Vivian gözlerinde parlak bir ışıkla dinliyor, gülüyordu. Kızlar da kendilerine ait ışık saçan gülümsemeleri ile cevap veriyorlardı.

Luke fikrini değiştirdi. Vivian çok mutlu gözüküyordu ve belli ki cemiyete kabul edilmişti. Zaferini kutlaması için bir geceyi hak ediyordu. Ama yarın onu kibarca azarlayacaktı.

Collier Vivian’ın ve yeni arkadaşlarının biraz uzağında duruyordu. Hevesli gözlerle Vivian’ı izliyordu. Pis pis sırıttığını görünce Luke öfkeden delirdi. Nişanlısı hakkında yalanlar yayan adamı uyarmak için bir dakika bile bekleyemezdi.

Luke Collier’e doğru yürüdü. “Çalışma odamda bekliyorum sizi Bay Collier. Konuşmamız gereken meseleler var.”

Collier omuzlarını silkti. “Ne hususunda konuşacağız bir fikrim yok ama siz nasıl isterseniz Majesteleri.”

Luke önde, Collier epey arkasında, taş koridorda yürüyüp sonra da merdivenleri tırmandılar. Adımlarının yankısı dışında şatonun terk edilmiş bölgesinde sessizlik hâkimdi.

Çalışma odasına girdi ve kollu şamdanın mumlarını şöminenin içindeki ateşle yaktı. Sonra da yan sehpanın üzerine koydu. Collier kapıda oyalanıyordu.

“İçeri gelin.”

“Belki önce bunun ne hakkında olduğunu söylemelisiniz.”

Luke büfeye gidip iki bardak kanyak doldurdu. “İstersen biraz medeni olalım ve işimizi konuşurken bir şeyler içelim.”

Kanepeye oturdu ve bardaklardan birini Collier’e uzattı. Adam omuzlarını devirdi ve bardağı almak için Luke’un yanma geldi. içkisinden bir yudum alıp sandalyeye oturdu.

“Bayan Truax, Leydi Vivian hakkında yalanlar yaydığını söyledi. Buna son vermeni istiyorum.”

“Ben sadece Bayn Truax’a güvenip anlattım. Yalan yaymakla suçlanmayı gerektirecek bir durum yok.” Collier konyağını içerken bardağının dibinden Luke’u inceliyordu. “Gerçek olmayan bir şey anlatmadım.”

Luke’un parmakları bardağının etrafım sıkıca sardı. “Nişanlımla eski bir çalışan arasında uygunsuz bir şeyler olduğunu ima ettin. Böylesi bir hakaretin cevapsız kalmasına izin vermeyeceğim.”

Collier güldü. “Bana meydan mı okuyorsun? Müstakbel eşinin hafifmeşrep bir kadın olduğunu herkes duyduktan sonra bunun çok bir faydası olmaz. Yine de fısıltılar olacaktır.”

Luke bardağını yanındaki sehpaya vurdu. “Onun adını birine söyleyecek olursan, seni“Ne yapacaksın? Öldüresiye dövüp arkadaşlarımın önünde beni küçük mü düşüreceksin?” Collier zıpladı ve kollarını iki yana açtı. “Beni yine insanların maskarası mı edeceksin? Sinirli hödüklerin dövdüğü ağlak bir oğlan çocuğu mu olacağım yine?”

Luke o günü hatırladı. Oxford’dan dönüşünden sonraydı. Özellikle ilk haftalarında kör edici bir öfkeye teslim olmuştu. Yoluna çıkacak kişi oldukça şanssızdı. Luke’un kanı kaynıyordu, damarlarından geçip vücuduna yayılıyordu. Ufacık bir şeyle tetiklenmeye hazırdı. Ya da hiçbir şeyle. Kendisini kontrol altına alabildiğinde o günlerden büyük pişmanlık duydu ama geçmişi değiştiremezdi.

En derin özürlerini sunuyorum, Collier. Kendimde olmadiğim zamanlardı. Ben de kadar çaresizdim.” gibi durduramayacak

Collier’in gözleri nefretle karardı. “Sence bir özür gönlümü almaya yeter mi? Yaptığını ödemeni istiyorum.“Öyleyse bana ödet. Vivian’a değil. Birini küçük düşürmekse derdin, bu ben olmalıyım, yalnızca ben. Vivian masum.Collier dişlerini sıktı. “En çok acıyan yerine vuracağım. Benden merhamet göremeyeceksin. Tıpkı bana göstermediğin gibi.Luke kanepeden kalktı ve adamın üzerine yürüdü. “Yarın ilk ışıkta gitmeni istiyorum. Leydi Vivian hakkında birine bir şey anlatmaya kalkışırsan, seni öldüresiye döverim. Ve bu defa pişman da olmam.” Collier’in yanından geçti ama odadan çıkmadan arkasını döndü. “Kapının yerini biliyorsun.”

Vivi, ertesi sabah keyifli bir şekilde uyandı. Düşesin misafirleri ile geçirdiği başarılı bir akşamdan sonra, iyi bir eş olma konusunda Luke’u ikna edebileceği ile ilgili daha umutluydu. Kadınlar kibar ve zariftiler. Odan hoşlanmış gibi görünüyorlardı.

Çünkü senin hakkındaki gerçeği bilmiyorlar. İçindeki kahrolası sesi susturdu ve neşeli ruh hâlini yeniden kazanmaya çalıştı.

Hizmetçisi, elinde yiyecek dolu bir tepsiyi dengede tutmaya çalışarak içeri girdi. “Bugün mutfakta bir kutlama var,” dedi Winnie tepsiyi masanın üzerine bırakırken.

İnce bir vazoda kırmızı bir gelincik vardı. Vivi çiçeği aldı, hassas yapraklarına hayran hayran baktı, sonra da iç geçirerek vazoya geri koydu. “Bir kutlama mı?”

“Herkes sizin nişanınızdan bahsediyor.” Winnie etrafında koşuşturuyordu; peçeteyi silkeleyip kucağına yaydı, gardıroba gidip kapılarını açtı. “Aklımda, dükle buluştuğunuzda giymeniz için özel bir elbise var.”

Vivi hizmetçisine dikkatle bakmak için sandalyesinde döndü. “Bizim buluşacağımızı nereden biliyorlar?”

“Hizmetçiler bir şeyi nereden bilirler, leydim?” Güldü ve dolaptan açık mavi bir elbise seçti. “Bu gözlerinize çok yakışacak.”

Elbiseyi sermek için yatağa gitti ve heyecanlı konuşmasına devam etti. “Majesteleri ağabeyinizin gönderdiği evlilik anlaşmasını aldığında dükün tüccarları da oradaymış. Ve düşesin hizmetçisi de majestelerinin anlaşmayı imzalarken annesinin de şahit olmasını istediğini duymuş.”

“Irvine Şatosu’nda ne kadar çok dedikodu var. Adımlarıma dikkat etmeliyim.”

Winnie kıkırdadı. “Korkacak bir şeyiniz yok, leydim. Herkes dük sizi seçtiği için mutlu. Aşçı majestelerinin asla babasının koltuğuna geçeceğini düşünmediğini söyledi. Onun üzerinde iyi bir etkiniz olduğunu düşünüyor.”

Vivi kaşlarını çattı. “Dük hakkında böyle şeyler duymak istemiyorum. O iyi bir adam ve muhteşem bir lider olacak.”

“Doğru, leydim. Ben de işgüzar kadına öyle dedim.” Winnie kolundan sarkan elbise ile kapıya doğru yürüdü. “Sizi giydirmeden önce elbiseyi ütülemeliyim. Bugün harika gözükmelisiniz.”

Kumaş hışırtıları arasında odadan çıktı.

Vivi masanın üzerinde duran tepsiye döndü ve gümüş çatal bıçağını aldı. Tabağının köşesinden kıvrılmış bir parça kâğıt yuvarlandı. Gülümsedi ve çatalını kenara bıraktı. Luke kahvaltı tepsisi ile mesaj mı yollamıştı? Sürprizlerle doluydu.

Kâğıdı açtı, tanıdık olmayan el yazısıyla bir anlığına kafası karıştı.

Leydi Vivian, sizinle konuşmam lazım, lütfen saat on birde, ahırın arkasında buluşalım. Hizmetkârınız, O.

Sessizce kâğıda baktı. Brighthurst’ten gittiğinden beri Owen’ın yazısı gelişmişti. Vivi, vakit geçirmek için pek çok hizmetçiye okuma yazma öğretmişti. Oysa Owen’a öğretmesinin nedeni ona daha yakın olmak içindi. Ne kadar da aptal biz kızdı.

Notu elinden bıraktı ve tekrar kahvaltısına başladı. Şimdi biraz daha ciddiydi. Luke ile buluşmaları Owen’ın de kulağına gitmiş olmalıydı ama işi için boş yere endişeleniyordu. Zaten korkmaması gerektiğini söylemişti. Kendisine inanmaması da bamteline basmıştı. Yine de Dunstable’da tanıdığı Vivian yüzünden Owen zorlu bir sınav vermişti.

Kaygısını anladığını sanıyordu.

Luke ve ailesi ile anlaşmayı imzalamak için buluşmadan önce Owen’ın endişelerini gidermek için zaman bulabilirdi belki. Çabucak kahvaltısını edip Winnie elbisesi ile dönmeden dişlerini fırçaladı.

Winnie’nin de yardımıyla elbisesini giyip saçlarını yaptı. Hizmetçisi, Vivian’ı pohpohlayıp üzerine titreme ihtiyacını tatmin ettikten sonra, Vivi gülümsedi ve, “Şimdi gidebilirsin. Dük ile buluşana kadar biraz okumak istiyorum,” dedi.

“Nasıl isterseniz, leydim.”

Hizmetçisine hayran olsa da dedikodu çarkında pasif bir katılımcı mı yoksa kışkırtıcı mı bilemiyordu. Ve Owen’ın sırrını korumaya söz verdiği için, sözünü tutmak için elinden geleni yapmalıydı.

Winnie tepsiyi almak için durduğunda Vivi’nin yüreği ağzına geldi. Owen’ın notunu tepsinin üzerinde bırakmıştı.

“Tepsi kalsın. Daha çikolatamı bitirmedim.”

Winnie fincanı kaldırıp kokladı. “Tazesinden getirmemi istemez misin?”

“Hayır, böyle iyi.”

Winnie omuzlarını silkti ve tepsiye dokunmadı. Vivian hizmetçisinin koridordan çıktığından emin olduktan sonra, başlığını taktı, şemsiyesini aldı ve merdivenlere doğru ilerledi. Bu saatte ortalıkta pek kimse olmazdı. Bu yüzden bahçede yürüyüşe gidiyormuş gibi davranabilirdi.

Dışarıya çıktığında sabah sisinin havada asılı kalıntıları karşıladı onu. Odalarının penceresinden dışarıyı izleyen meraklı gözler olabileceğini düşünüp şemsiyesini açtı ve hızlı adımlarla ahıra doğru yürüdü.

Ahıra varınca şemsiyesini kapattı ve karanlık koridora girdi. Owen ile kısaca görüşüp kimseye yakalanmadan şatoya dönme niyetindeydi.

Ahırın diğer ucunda açık kapıların ardında bir fayton ve atları bağlayan bir seyis vardı. Ahırda başka kimse yoktu. Seyise Owen’ı görüp görmediğini sormak için ağzını açtı ama sonra vazgeçti. Çok yakında malikânenin hanımı olacaktı. Leydi Stamvood’un seyisini sormak hoş gözükmeyebilirdi.

Seyis şaşkın bir şekilde bakıp gülümsedi.

“Bana aldırmayın,” dedi Vivian. “Temiz hava almak için buradayım.”

“Temiz hava mı, leydim?”

Sesli söyleyince açıklaması ona da saçma gelmişti. Aklı başında olan kimse temiz hava almak için ahıra gelmezdi.

Bir parmağını uzatıp binanın dışını gösterdi. “Belki de aramaya devam etmeliyim.” Arkasını dönüp binanın diğer bölümüne gitti. Nefesi çok da zarif olmayan bir hırıltı şeklinde çıkıyordu. İki kol etrafını sarıp düşmesini engelledi. Luke sarıldığında hissettiği huzurun aksine, bu adamın dokunuşu panik olmasına sebep oldu.

Başını kaldırdığında yeşil gözlerle karşılaştı. “Bay Collier, yaklaştığınızı duymadım.”

Büyük bir olasılıkla Vivian’ı rahatlatmak için kondurduğu gülümsemesi ile bakıyordu. Oysa ters etki yapmıştı. “Leydi Vivian, sizi ahırın bahçesinde tek başınıza bulmayı beklemiyordum.”

Yutkundu. Collier’in sözleri gerçekdışı imalarla doluydu ama ona hakaret etmeden yalancı diyemezdi. Kollarından ayrıldı ve şapkasını düzeltti.

“Ben de şatoya dönüyordum. İyi günler sör.”

Yanından geçmeye çalıştı ama Collier yolunu kesti. “Buraya kadar hava almak için geldiğinizi söylemeyin,” dedi sessizce.

Vivian korkuyla geri çekildi. Seyisle konuşmasını duymuş olmalıydı.

Kulağına eğildi. “Buraya sizi getiren gerçek sebep ne, Leydi Vivian? Birisiyle mi buluşacaktınız?”

“Hayır!” Uygun dozda öfke ile karşı çıkmaya çalışmıştı ama hakarete uğramış genç kızı oynaması o kadar kolay değildi. Collier yalanını yakalamıştı. Vivian da bunu biliyordu, Collier de.

Pis pis gülümsüyordu. “Harika. O zaman araba ile gezmeye vaktiniz var.” Kolundan tuttu ve faytona doğru sürükledi.

“Vaktim yok Sör. Bırakın beni.” Vivian karşı koymaya çalıştı ama Collier ondan çok daha güçlüydü.

“Gelin Leydi Vivian. Sadece kısa bir tur. Manzara çok güzel.”

Vagona atılan buğday çuvalı gibi Vivian’ı arabaya fırlattı. Vivian kendisine gelemeden o da arabaya binmiş, koltuğa itip kakıyordu.

Seyis atları bıraktı ve arabaya adım attı. “Beni bağışlayın Sör ama sanırım leydi gitmek...”

Vivi ayağa kalkmaya çalışırken Collier dizginleri ele geçirip atlara vurdu. Eteğinden tutup çekmese Vivian arabadan düşecekti. Neredeyse arabanın çarpacağı seyisin şok olmuş yüzünü gördü bir an.

“Düşmeden otur,” dedi Collier. “Sana zarar gelmesini istemem.”

Araba kapıdan çıkıp, bir yola döndü.

“Beni hemen geri götür.”

Elini bacağının üzerine koydu ve sıktı. “Gezimiz bitince, gidebilirsin.”

Rüzgârda açılan ceketi, deri tabanca kılıfını ve silahım ortaya çıkarmıştı. Vivi’nin kalbi atların toynakları gibi hızla çarpıyordu.

“Neden silahlısın?”

Vivian’a dönüp sırıttı. Bir yandan da atları daha hızlı gitmeleri için kırbaçlıyordu. “Silahın ikna edici gücü var, değil mi? Ama kullanmama gerek kalmayacağına eminim.” Vivi hâlâ anlamamıştı. Sessizliğini korudu. Yol bulanıktı. Düşmemek için koltuğu tutan parmakları ağrıyordu. Böyle devam ederse ikisi de ölecekti.

“Yavaşlayın, Bay Collier.”

“Bana inanın leydim. Yetenekli bir sürücüyüm.” Şemsiyesiyle kafasına vurmak istiyordu ama dizginleri bırakırsa, yeterince hızlı yakalayabilir miydi emin değildi. Kılıfındaki silahına baktı. Fark ettirmeden ele geçirebilirse...

“Neden beni davet ettiniz? Sizin ilginizi çekmekten onur duyacak pek çok hanım olduğuna eminim.”

“Belki de çoktan ilgimi çektiler.” Göz kırptı. “Sakinleşin, leydim. Birlikte geçireceğimiz zamandan keyif alacaksınız.”

Onunla birlikte olmaktan hoşlanmasına imkân yoktu. Ama silaha ulaşmak istiyorsa alçak herife de yakın olmalıydı.

“Düşmekten korkuyorum. Arabayı yavaşlatmayacaksamz en azından beni tutun, olmaz mı?”

Collier kolunu uzatırken kendini beğenmiş gülümsemesi nur topu suratını tuhaf bir şekle büründürdü. Nasıl olmuştu da yakışıklı olduğunu düşünmüştü?

Daha da yaklaşırken bakışlarını yere indirdi. Tiksindiğini görsün istemiyordu. Kolunu sırtına dolayıp parmak uçları ile göğsüne bastırınca omurgası gerildi. Derin bir nefes alıp başını omzuna yasladı.

Hâlinden memnun kıkırdaması kanının sıcak akmasına sebep oluyordu. Gerçekten de kendisinin kaçırdığı kadının isteklerini hoş karşılayacağı bir ödül olduğuna mı inanıyordu?

Vivian tereddüt ederek avucunu Collier’in göğsüne dayadı. Kaslarının kıpırdadığını hissetti. “Senin de beni istediğini biliyordum,” dedi boğuk bir sesle ve dizginleri gevşetti. Araba yavaşlamaya başlamıştı. Faytonu durdurup Vivian’ın ne yaptığını fark etmeden önce silahı kapmalıydı.

Yüzünü buruşturmamaya çalışarak, elini yavaşça vücudunda kaydırdı.

“Utanma Vivian,” diye hırıldadı dişlerinin arasından. “Elini üzerine koy.”

Daha fazla müsaade etmesini beklemedi. Araba durmak üzereyken silahın kabzasına dokundu ve hızla kılıfından çıkardı. Tetiği geri çekip ateş etmeye hazır hâle getirdi ve tam göğsünü hedef aldı. Collier donakaldı.

Âdem elması şişti. Bakışlarını namlunun ucundan ayıramıyordu. “Dikkatli ol. Oyuncak değil elindeki.”

Silahı üzerinden ayırmadan dikkatlice yere indi. “Oyuncaklarla oynamayı yıllar önce bıraktım, Bay Collier. O arada da ateş etmeyi öğrendim. Kurşunun üzerinize nasıl bir hasar bırakacağının farkındayım.”

Bacakları titreyerek geri geri yürüdü.

Collier’in yüzü öfkeyle buruştu. “Hemen buraya gel.” Geriye iki adım daha atarken çenesini kaldırdı. “Bana ne yapacağımı söyleyemezsiniz Sör. Nişanlımın yanma dönüyorum. Peşimden gelmeye cüret ederseniz, silah kullanmada ne kadar yetenekli olduğumu kanıtlayacağım.” “Yapamazsın.”

“Ah, Bay Collier. Beni hafife alıyorsunuz. Belki de şansınızı zorlamamalısınız.”

Dudakları inceldi, ters ters baktı. “Bence ne yaptığınızı öğrenince Foxhaven daha büyük bir tehdit olacak. Eğer biraz aklınız varsa korkarım ki yok gidebileceğiniz kadar uzağa gidip, bir daha Irvine Şatosu’na uğramazsınız.” Vivian başını yavaşça iki yana salladı. “Size acıyorum Bay Collier. Dükü hedef talimi yaparken izlemişliğim var.”

Collier’in beti benzi attı. “Şimdi şunu açıklığa kavuşturalım. Ben sadece arkadaşça biz gezinti istemiştim. Küçük bir yanlış anlaşılma yüzünden dükü rahatsız etmeyeceğinize eminim.

“Şş, Bay Collier. Edeceğim tabii ki. Hiçbir şey için olmasa, Bayan Truax’ı sizden korumak için. Nasıl alçak bir herif olduğunuz hakkında en ufak bir fikri yok.”

Haklı olabilirsiniz ama Bayan Truax da sütten çıkmış ak kaşık değil.”

Vivi namlunun ucuyla yolu gösterdi, sonra silahı tekrar Collier’e çevirdi. “Fikrimi değiştirip sizi vurmadan önce gidin buradan.”

“Seni hiçbir zaman istememiştim zaten, aptal kaltak. O küstah herifle ödeşmek için başka bir yol bulacağım. Foxhaven’a de ki...”

“Defol, git!”

Söylenerek dizginlere yapıştı. Araba toprak yolda yalpalayarak ilerlerken tekerlekler ardında büyük bir toz bulutu bırakıyordu. Ciğerlerine dolan tozla öksürdü ama Collier gözden kaybolana kadar sırtını dönmedi.

Ufukta bir nokta görmeyene kadar bekledi, sonra da şatoya doğru yürümeye başladı. Bir kez daha emin olmak için omzunun üzerinden baktı. Önüne döndüğünde terliğinin gübre yığınına girdiğini gördü.

“Cehennem ateşi, kahrolsun, şeytanın testislerine lanet olsun!” Bu kelimeler hiçbir kadına yakışmazdı ama kaçırılan, kuş uçmaz kervan geçmez bir yerde kalan ve en sevdiği terlikleri mahvolan bir kadın bunları söylemekte serbestti.

Tanrım. Yavaşça ayağını kaldırdı ama terliği gübrenin içinden çıkmadı. Bir bacağının üzerinde dengede durmaya çalışıp, ikilemini düşünürken, bir müddet durdu. Saten terliğini artık kurtaramazdı ve elbisesinin eteği daha iyi durumda değildi. Burnunu buruşturdu. Değersiz bir terliği kurtarmak için eldivenlerini de mahvetmeyecekti.

Sesli bir of çekti. Bir ayağında terlik, diğerinde çorap, içinden Collier’e küfürler yağdırarak şatoya doğru topallaya topallaya yürümeye devam etti. Ne kadar yol gitmişlerdi? Şatonun kulelerini bile göremiyordu. İkindiden önce şatoya varabilirse şanslıydı.

Luke ile buluşma saatini kaçıracağı kesindi. Bu da yapacağı pek çok açıklaması olduğu anlamına geliyordu. Her ne kadar Owen’ı nahoş durumlardan uzak tutmaya çalışsa da artık bu kaçınılmazdı.

Hem Luke Bay Collier’in aptal maskaralığını öğrendiğinde karışık işlerine sürüklenen zavallı bir seyis düşüneceği son insan olacaktı.

Luke bahsi geçen seyisle buluşmak için evden kaçmasını ve bu çelişkinin içine düşmesini unutmazdı. Deredeki utanç verici karşılaşmalarından beri Luke ona karşı sabırlı olsa da, Vivian’ın bu sefer pek umudu yoktu. Büyük bir olasılıkla bavullarını toplamasına yardım edip kendi eliyle Iskoçya’ya yollayacaktı.

Vivi’nin cesareti yok oldu ve kendi yükünün altında ezildi. Luke geçmişini affedebilirdi belki, ama bu yanlış adımını görmezden gelemezdi. Bay Collier ile gittiğini kaç kişinin gördüğünü bilmiyordu ama dedikodunun hizmetçiler arasında yayılma hızına bakılırsa çalışanların çoğu kahrolası iğrenç adamla karşılaşmalarını duymuş olmalıydı.

Her ne kadar eninde sonunda geçmişini Luke’a söyleme niyetinde olsa da Owen’a bunu bir sır olarak saklayacağı sözünü en başında vermemeliydi.

Ash’in sözlerine hak verdi; Cehenneme giden yol iyi niyet taşlarıyla döşenmiştir. Ayağı sivri bir taşa çarptı. O acıyla bağırdı.

Tanrı cezanı versin, cehennem yolu!

Luke, annesi, Richard ve Johanna ile çalışma odasında, Vivian’ın gelmesini bekliyordu. Dün geceki konuşmadan sonra Johanna’nın destek olmak için gelmesi onu şaşırtmış ama memnun da etmişti.

Şöminenin üzerindeki saate baktı. Vivian on beş dakika gecikmişti. Kız kardeş sahibi bir erkek olarak, kadınların farklı bir saatle çalıştığının farkındaydı. Ama artık onu aramanın vakti gelmişti. “Belki de kayıp arama ekibi kurmalıyım.”

Johanna ayağa kalktı. “Leydi Vivian’ı gidip getirmeme müsaade edin.”

“Teşekkürler Bayan Truax.”

Eteklerinin hışırtısı arasında kapıdan çıktı. Geride kalanlar sessizce birbirlerine baktılar. Richard bacak bacak üstüne attı, parmaklarını baldırının üzerine vurmaya başladı. Luke kardeşine içki koymak için büfeye gitti. Richard hiçbir zaman sabırlı biri olmamıştı. Eşi ile iyi geçinmeleri bir merak konusuydu.

“Ne tür bir kadın dükü bekletir?” diye sordu Richard.

Luke bir bardak kanyak ile döndü. “Kocasını eteklerinin peşinden nasıl koşturacağını bilen bir kadın.”

Annesi cık cıkladı. “Lucas.”

“Beni affet anne ama kocasını yamacından ayırmamak için bir kadının ne tür numaralar yaptığını en iyi sen bilirsin.”

“Benim numaralarım sizi ilgilendirmez,” dedi annesi burnunu çekerek.

Burnunu kaldırıp yüzünü başka tarafa dönerek sırıttığını gizlemek istedi ama hem Luke hem de Richard bunu yakalayıp güldüler. Babalarının onun için deli divane olduğu ve yıllarca yanından ayrılmadığı sır değildi. Edward Forest, yıllarca dalga konusu olmuştu. Ama yalnızca etrafta olmadığında.

Bu sırada kapı çalındı ve Johanna ve Vivian’ın hizmetçisi odaya girdi. İkisinin de yüzünden düşen bin parçaydı. Luke başıyla hizmetçinin elindeki kâğıt parçasını gösterdi. “Hanımından bir mesaj mı var?”

Johanna kadını dirseğiyle dürttü. “Haydi, konuş. Majesteleri bir soru sordu.”

“Pek sayılmaz.” Winifred elindeki kâğıdı Luke’a uzattı. “Leydi Vivian’a yollanan bir mesaj. Yemin ediyorum ben bir şey bilmiyordum, yoksa onunla buluşmasına izin vermezdim.”

Luke ayağa kalktı ve notu aldı. “Kiminle buluşmasına?” Notu okuyan Luke cevap vermesi için hizmetçiye baktı. “Onun kim olduğunu biliyor musun?”

Başını iki yana salladı. “Yani belki. Ama mümkün değil gibi görünüyor, majesteleri. Yorum yapmak istemem.”

“Söyle yine de.”

Winifred bir adım geri gitti ve huzursuzca kıpırdandı.

“Sana kızgın değilim Winifred ama sabrımın ne kadar süreceğini bilemiyorum.”

“Dün gece bahsettiğim seyis,” diye yumurtladı Johanna.

Luke kaşlarını kaldırıp Winifred’e baktı. “Owen olabilir, majesteleri. Bir zamanlar Brighthurst’te çalışıyordu. Bayan Truax söyleyene kadar burada olduğunu bilmiyordum.”

“Peki, bu adamın hanımınla ne ilgisi var?”

“Bilmiyorum.”

Johanna sanki kimse fark etmeyecek gibi gözlerini döndürdü .

“Ekleyeceğiniz bir şey mi var Bayan Truax?” dedi Luke, kollarını kavuşturup sertçe bakarak.

Johanna’ nın bakışları Luke ile annesi arasında gidip geldi. Bir adım öne çıktı ve sesini alçaltarak, “Bu adamla ilişkisi olduğu belli değil mi?” dedi.

“Hayır, yok,” diye ısrar etti Winifred. “Hanımın iyi bir insandır.”

Johanna duymazdan geldi. “Eğer şimdi giderseniz, onu suçüstü yakalayacaksınız. Ve o zaman haklı olduğumu göreceksiniz.”

Annesi ayağa kalktı ve Luke’un elindeki notu aldı. “Leydi Vivian’ın hizmetçisi ile aynı fikirde olduğumu söylemem lazım. Mesajı kimin getirdiğini gördün mü canım?”

Hizmetçi başını iki yana salladı. “Hayır majesteleri. Kahvaltı tepsisinin üzerinde buldum ama tepsiyi getirirken orda değildi.”

Annesi nota baktı, dudaklarını büzdü. “Teşekkürler canım. Gidebilirsin.”

Winifred alt dudağını ısırdı. Çalışma odasından çıkarken gözyaşlarına boğulacak gibi bir hâli vardı.

Kapı kapandığında, annesi notu Johanna’ya doğru salladı. “Şimdi baş başa kaldığımıza göre, dürüst olalım, tamam mı?”

Kâğıdı alan Richard, yazılanları okurken kaşlarını indirdi. “Anlamıyorum. Ne hakkında dürüst olmaktan bahsediyorsun anne?”

Annesinin bakışı Johanna’nm üzerinden bir saniyeliğine bile ayrılmadı.

Genç kadının yanakları kızardı. “Ben ...ben ne olup bittiğini bilmiyorum majesteleri. Yemin ederim.”

“El yazını tanıdım Johanna. Neden Leydi Vivian’a bir hizmetçi ile sahte bir buluşma ayarladığın bir not gönderdiğini açıklamanı istiyorum.”

Johanna’nın yüzü kâğıt gibi oldu ve bir o yana bir bu yana sallandı. Dizleri çözülen kadını Richard tuttu. “Ben sadece yarım etmeye çalışıyordum,” dedi zayıf bir sesle.

“Lanet olası şeytan!” Luke hızla kapıya yöneldi. Başını belaya sokmadan önce Vivian’ı bulmalıydı.

Doğruca ahıra gitti. Bir seyis de ona doğru koşuyordu. “Majesteleri, Leydi Vivian.” Sakin bir sesle konuşuyordu ama sesinde korku vardı.

“O nerede? Başına bir şey mi geldi? Beni ona götür.” Seyis de Luke ile yan yana ahıra geri yürüdü. “Bay Collier, leydi ile birlikte faytona binip uzaklaştı. Onu durdurmaya çalıştım.”

“Hangi yöne gitti?”

Seyis kuzeyi gösterdi. “Adam umursamaz bir hâldeydi. Leydinin sağ salim dönmesi için dua ediyorum.”

“Atımı hazırla,” dedi Luke ahırın yanından geçerlerken. Richard da Luke’a yetişti, “iki at hazırlayın,” dedi seyise.

Annesi ve gözü yaşlı Johanna, richard’ın arkasından geldiler. Luke, Johanna’yı boğazlama korkusu ile ellerini yumruk yapmış iki yanında tutuyordu. “Bay Collier Vivian’ ı götürmüş. Onunla ne yapmayı planlıyor?”

Johanna’nın ağzı açık kaldı. “Ama böyle olmamalıydı.

Seyisi çağırması gerekiyordu.”

“Kahretsin!” Luke yumruğunu ahırın duvarına vurdu. Johanna sıçradı ve taze gözyaşları yanaklarından süzüldü. “O iğrenç herifin güvenilmez olduğunu sana söylemiştim. Bunun sorumlusu sensin Bayan Truax. Ve bu kadar kolay kurtulacağını düşünme.”

Yanından geçip Thor’un bulunduğu bölüme gitti.

“Onu sevdiğini söyledi,” diye seslendi Johanna arkasından. “Ondan ayrıldığında evlenme teklif edecekti.”

“Sus,” diye azarladı annesi.

Luke, seyisten Thor’un dizginlerini aldı. “Asla Vivian dan kurtulmak istemedim. Onunla tanışana kadar bilmiyordum sadece.”

Richard atıyla Luke’a katıldı ve birlikte bahçe kapısından çıktılar.

“Vivian’a dokunduysa onu öldüreceğim.”

“Anlaşıldı,” dedi Richard. Luke atını dört nala sürdü. Efendisinin sözünü dinleyen Thor, saniyeler içinde tozu dumana kattı. Luke yan gözle bakıp Richard’ın atının da aynı şekilde koştuğunu gördü. Belki Richard bile bazı durumlarda insanın boynunu tehlikeye atmanın uygun olduğunu düşünüyor olabilirdi.

Tepeye ulaştıklarında, Luke uzakta birini gördü. Bir çocuk olmalıydı, belki de evinden uzakta dolaşan bir köy kızı. Aralarındaki mesafe azalınca, boyunu yanlış değerlendirdiğini anladı. Bu aksayarak yürüyen bir kadındı. Şapkası yana kaymış, saçları omuzlarından dökülen, iyi giyimli bir leydi.

Vivian. Thor’u yavaşlatmak için dizginlerine asıldı. Richard da onu takip etti.

“Bu o mu?” diye sordu Richard. “Yüce Tanrım! Elinde silah mı var?”

Güneş ışığı, elindeki silahın namlusunda parıldıyordu. Luke deli gibi gülmemek için kendini zor tuttu. Çünkü gülerse tam olarak da böyle olacaktı. Delice bir tepki. Hayatında hiçbir zaman aklını kaybettiğini düşünüp korkmamıştı.

Northumberland’de uçurumlara tırmanmış, Kara Orman’da vahşi yaban domuzu avlamış, bulabildiği en yüksek falezlerden suya atlamış, rakibi kartların oynanış şeklinden mutsuz olduğunda kendisine çevrilen namluları alt etmişti. Bunlardan hiçbiri onu korkutamamıştı. Ama içinde yanan sönmemiş volkanına ufacık bir tehlike onu taş kesilmiş bir bakıcıya çeviriyordu.

“Luke!” Vivian’ın sesindeki titreme yüreğini cız ettirmişti. Thor’un durmasını zar zor bekleyip, ona ulaştığı an atından indi.

Saçları darmadağın olmuş, elbisesinin etekleri kirlenmiş, bir terliğini kaybetmişti.

“Bir yerine bir şey oldu mu?” diye sordu.

“Ben iyiyim.”

Bir şişlik var mı diye ellerini kafasında gezdirdi. Görünürde morluk ya da kesik yoktu.

Yorgun bir ifade ile ellerinden kurtuldu. “Yemin ederim sana, yaralanmadım.”

Luke, silahı almak için elini uzattı, Vivian silahı verdi. Luke ateş almasın diye silahın emniyetini çekti. Sonra da kontrolünü kaybetti. “Akimdan ne geçiyordu Vivian?”

Vivian gözlerini kırpıştırdı. “Ben ...ben gitmek istemedim...”

“Isa’nın kanı aşkına Vivian! Yanında kimse olmadan şatodan nasıl çıkarsın? Ölmek mi istiyorsun, çünkü yardım edebilirim.” Duygularını dizginlemeye çalışarak elini saçına sürdü. “Bir daha böyle kuş beyinli gibi davranırsan, seni boğabilirim.”

Vivian’ın alt dudağı titredi ama geri adım atmadı. “Bunu daha sonra tartışabilir miyiz majesteleri? En sevdiğim terliğimi mahvettim, çoraplarımı parçaladım ve elbisemi kirlettim. Hem, beni burada boğmaya karar verirseniz silahımı da aldığınız için dezavantajlıyım.” Sözlerini burnunu çekerek bitirdi.

“Kahretsin Viv. Saçının bir teline zarar vermeyeceğimi biliyorsun. Ama Collier’i lime lime edeceğim. O nerede?”

Aksi yönü gösterdi. “Şeytan peşindeymiş gibi kaçtı.”

Richard Luke’un yanma geldi ve silahı almak için elini uzattı. “Müsaade edersen peşinden gideyim. Faytonla çok uzağa gitmiş olamaz.”

Luke silahı kardeşine verip Vivian’a daha sıkı sarıldı. Vivian kıpır kıpırdı ama Luke bırakmadı. En sonunda kollarını Luke’un beline sarıp yanağını göğsüne bastırdı. Luke’un kalbi hızlı atıyordu. Eğer onu kaybetseydi... “Seni dizlerimin üzerine yatırmadığıma dua et,” diye mırıldandı başını öpmeden önce.

Tanrı yardımcısı olsun. Tek sahip olduğu şey içi boş tehditlerdi çünkü ona bir şey olduğunu görmektense kırbacın ucunda olmayı tercih ederdi.

“Leydi Vivian’ı Shafer Malikânesi’ne götürmelisin,” dedi Richard. “Phoebe’nin kıyafetlerinden birini giyebilir. Kimse bu sabahki gezintiden haberdar olmak zorunda değil.”

Luke Vivian’ı kollarından bıraktı. “Gidelim,” dedi.

Sert tavırlarla zayıflığım örtmeye çalışıyordu ama Vivian başını eğip, yine burnunu çekince, tek istediği onu her şeyin iyi olacağına inandırmaktı. Onu sıyrıklardan kurtarmak için kendisini parçalayacaktı. Tabii ki bugün kendisini kurtararak müthiş bir iş çıkarmıştı.

Thor’a bindi, sonra da Richard’a Vivian’a yardım etmesi için işaret etti. Vivian eyere tırmandı ve bacaklarını açarak oturdu. Yarısı Luke’un diğer yansı atın üzerindeydi. Luke kolunu beline doladı. Artık ulaşabileceği noktadaydı, onu asla bırakmayacaktı.

Thor’un yanlarını tekmeledi ve Shafer Malikânesi’ne doğru yola koyuldular.

Bir müddet sonra, Vivian yerine yerleşmek için kıpırdadığında kasıklarına değdi. Vücudu alevlendi. Ona her yönden bu kadar kusursuzca uyması, belki de ona çok benzemesi korkusunun kaynağıydı. Hiçbir şey onu durduramazdı ve Vivian da tıpkı onun gibi gözü karaydı.

“Seninle ne yapacağım, su perisi?”

Vivian başını hafifçe iki yana salladı, sıcak bir gözyaşı damlası Luke’un elinin üzerine düştü.

Saçını bir yana atarak, şakağına bir öpücük kondurdu.

“Ağlamak yok artık. Benimsin.”

Vivi, yolculuklarının geri kalanında, bir daha ağlamamak için uğraştı. Luke’un isteklerini yerine getirmek istiyordu ama acı ile doldu. Luke onunla ne yapacaktı? Yani, sadece tek bir cevap vardı, değil mi? İskoçya’ya geri yollayacağını düşündüğünü sanmıyordu, gerçi. Henüz değil.

Shafer Malikânesinin dolambaçlı yolunda ilerlerlerken, bir uşak karşılamak için yanlarına geldi.

“Hoş geldiniz, majesteleri.” Foxhaven Dükü’nün beklenmedik ziyaretine ya da yanında bir kadın oluşuna şaşırmış gibi görünmüyordu. Eteğinin altından çıkan bileklerini de görmemiş gibi davranacak kadar kibar bir adamdı.

Luke atından atladı, Vivian’ın da inmesine yardım etti. Bu sırada evden kâhya ve yaşlıca bir kadın çıktı.

“Majesteleri, sizi beklemiyorduk,” dedi kadın ve düzgün durduğundan emin olmak ister gibi elini hafifçe başlığına vurdu.

“Kalmayacağız, Bayan Aylmer. Lütfen Leydi Vivi an’a kendine çeki düzen vermesi için oda da verin. Kardeşim, Leydi Phoebe’nin leydiye yeni bir elbise verebileceğini de söyledi.”

Vivi’nin vücudunu ateş bastı; kim bilir hizmetçiler bu yarı giyinik hâli ve buna neyin sebep olduğu ile ilgili neler düşünüyorlardı.

Kadın reverans yaptı. “Benim için zevktir, majesteleri.”

Luke kaşlarını çatarak Vivi’ye baktı. “Halletmem gereken acil bir mesele var ama senin için bir araba göndereceğim.”

Vivian’ın boğazı düğümlendi. Luke’un hayatı, Vivian’ın pisliklerini temizleyerek, her geçen gün ondan daha da tiksinerek geçebilirdi.

Düşünmeden kolunu tuttu. “Lütfen kal. Önce konuşsak olmaz mı?”

Luke, onları yalnız bırakmalarını konuşmadan söyleyerek hizmetçilere baktı.

Çalışanlar eve döndü.

Luke’un bakışları, Vivian’ın koluna geçirdiği parmaklarına indi. Vivian elini çekti. “Özür dilerim. Düşünmeden davrandım.”

Kaşını kaldırıp buyurgan bir bakış attı. “Bu sıradan bir olay gibi görünüyor, Vivian. Konuşmamız lazım haklısın ama şu an doğru zaman değil. Richard’ın yardımıma ihtiyacı olabilir. Kardeşimi yalnız bırakamam.”

“Hayır, tabii ki. Richard ’ a yardım etmelisin. Ben...” Son kelimesini yuttu. Düşünmeden davranmaya meyilli oluşunu tekrar hatırlatmak yararına olmayacaktı. “Araba göndermek yerine ben almaya sen gelir misin?”

“Biraz zaman alabilir. Burada beklemek istediğinden emin misin?”

Başını salladı. İstediği son şey aralarındaki her şeyi mahvetmemiş gibi davranacak olan Luke’un akrabaları ile vakit geçirmekti.

Luke çifte kapıya kadar eşlik etti, hizmetçinin gözetimine bıraktı ve atma döndü. Bayan Aylmer içeriye doğru çekiştirmeseydi Vivian ondan uzaklaşan Luke’u seyrederek verandada kalacaktı.

“Gelin leydim. Ann size hemen çeki düzen verecek. Aşçıya sizin için bir şeyler hazırlatacağım.”

“Lütfen zahmet etmeyin.”

“Zahmet değil.”

Merdivenlerden çıkıp koridordan geçerlerken Bayan Aylmer’in belindeki anahtarlar şıngırdıyordu. Bir kapının önünde durdu, kilidi açtı ve bir yatak odasına girdiler. Perdeleri açmak için pencereye yürüdü ve ilginç odayı güneş ışığıyla doldurdu. Tertipli ve sıcak bir odaydı. “Bu odaya uzun zamandır misafir gelmedi ama hizmetçiler düzgün tutmuş gördüğüm kadarıyla.

“Çok hoş,” dedi Vivi. “Yemeğimi buraya alabilir miyim?”

Bayan Aylmer, bir kez daha kibarca güldü “Siz nasıl isterseniz, leydim. Şimdi dinlenin. Belli ki bugün zor bir gün geçirmişsiniz. Leydi Phoebe’nin hizmetçisi bir dakika içinde size yardımcı olmaya gelecek.”

Kâhya gittikten sonra Vivi odanın ortasında durdu. Mobilyalar kirli elbisesiyle rezil edemeyeceği kadar iyiydi. Birkaç dakika sonra elinde elbiselerle genç bir kadın geldi.

“Bayan Aylmer size yardımcı olmam için beni yolladı, leydim.”

Leydi Phoebe’nin hizmetçisi aynada Vivi ile her bakışmasında kızaran, tatlı dilli bir genç kızdı. Vivi el işini onaylar onaylamaz hizmetçi butlarını tazı ısıran bir tilki kadar hızlı, kapıya koştu.

Birkaç dakika sonra başka bir hizmetçi, bir uşak ve çay arabası ile geldi. “Bayan Aylmer, dükün dönüşünü beklerken bir şeyler okumak isteyebileceğinizi düşündü,” dedi genç kadın ve iki tane deri kaplı kitabı yan sehpaya bıraktı.

“Başka bir şey okumak isterseniz aşağıda bir kütüphane var.”

“Teşekkürler. Eminim bunlar yetecektir.”

Işık saçarak gülümseyen hizmetçi, kitapları kendi seçtiği izlenimi ile Vivi’yi baş başa bırakarak odadan çıktı. Vivian soğuk etler, peynirler ve meyvelerden oluşan tabağa hayranlıkla baktı. Ama iştahı yoktu. Nezaketen bir iki lokma ısırdı ama midesi bulandı.

Kalktı ve ayakları ağrıyana kadar odayı adımlamaya başladı. Kendini yatağa attı. Göründüğünden daha yumuşaktı. Bir o yana bir bu yana döndü, rahatlığını test etmek için kollarını bacaklarını açıp gerindi.

Yorgun olmaması çok kötüydü. Uyuyabilseydi, düşüncelerinden de bir müddet uzaklaşabil irdi. Luke’un kendisinden hoşlandığından şüphesi yoktu, hatta belki de seviyordu. Onu mutlu etmek için kâşif olma hayalinden vazgeçmeye hazırdı. Ona büyük bir rahatsızlık veren bir varlığı kucaklamaya da hazırdı. Bu fedakarlıkları yapmasına asla izin vermemeliydi.

Luke’un ailesini de, daha fazla, utandırmak istemiyordu. Forestlann keyif aldığı bakir şöhretlerinin üzerinde bir leke olmayacaktı. Kız kardeşlerinin onun yüzünden itibarlarını yitirmeleri haksızlık olurdu. Ve dün gece kendisini sıcak bir şekilde kucaklayan saygıdeğer kadınların gözünden düşecekti, şüphesiz.

Bay Collier ile pervasız gezintisinin haberi yayıldığı an herkes onun rezil bir kadın olduğunu düşünecekti. Zayıf karakterli bir kadın. Kibar cemiyete uymayan bir kadın. Yengesinin tahmin ettiği her şey.

Luke, Vivian’ın ona verebileceklerinden daha fazlasını hak ediyordu ve eğer Luke bunu göremiyorsa, Vivian onun için mantığın sesi olmalıydı.

Yanma döndü ve üzerine çökmekle tehdit eden utancı susturmak için gözlerini kapattı. Düşünceleri yavaşlayana kadar sessizce uzandı. Bazıları daha ne olduğunu anlayamadan sabah sisi gibi buharlaşıyordu. En sonunda hiçlikle kutsanana kadar belli belirsiz fikirler fark edilmiyordu.

Bir şey arkasından yakaladı. Vivi çığlık attı ve dirseği bir etle buluşana kadar geniş bir kavisle savurdu.

“Kahretsin!”

Kalbi gürültülü bir şekilde kulaklarında atıyordu ama bu sesi tanıdı. Saldırganıyla yüzleşmek için döndü.

Luke, avucunu zonklayan gözüne bastırdı. “Adını söyledim,” dedi onu korkutmaya niyetlendiğini düşünür diye.

“Ah, tatlı çilek reçeli aşkına!” Vivian doğmldu, sürünerek yatağın köşesine gelip gözüne bakmak için elini yüzünden ayırdı. “Şimdiden morarmış. Bu gözle akşam yemeğine katılamazsın.”

Luke kıkırdadı, “ilk olmayacak.”

“Komik değil. Kraliyet Lordu’nu yaraladım. Doğru yapabildiğim hiçbir şey yok mu?”

“Darbelerin oldukça iyi.”

“Ciddi ol, Luke.” Gözünün etrafındaki yaralanmış yere dokundu.

Bu durumu komik bulmaması hiç ona göre değildi. Collier ile yüzleşmesi, Luke’un tahmin ettiğinden daha fazla etkilemiş olmalıydı. Parmaklarını parmaklarının üzerinde gezdirdi, sonra da elini indirdi.

“Her şey yolunda. Sadece dokunma.” Sözlerinin barındırabileceği acılığı alıp götürsün diye eline bir öpücük kondurdu.

Vivian gözlerini kırpıştırarak baktı. Saçları uyurken dağılmıştı.

“Üzgünüm. Bir şey mi yaptım?”

“Sana bir daha gizlice yaklaşma hevesimi kırdın, ama hepsi bu.”

Elini çekti ve ofladı. O kadar hüzünlü gözüküyordu ki Luke kalbinin parçalandığını düşündü.

“Bay Collier’i buldunuz mu?”

“Ondan korkmana gerek yok artık. Şatoda tutuluyor.” Yatağın üzerine oturdu ve Vivian’ı kollarına aldı. Başını omzuna koyan Vivian bir kez daha iç geçirdi.

“O alçak adamdan korkmuyordum. En azından silahını ele geçirdikten sonra.”

Vivian’ın cesareti kelimelerle tarif edilemezdi. Aptalca cesurdu. Tıpkı Luke’un tüm hayatı boyunca olduğu gibi. Babasının neden kızdığını şimdi daha iyi anlıyordu. Luke da Vivian’ı azarlamak istiyordu ama sözleri Vivian’ın kim olduğunu değiştirmeyecekti. Hayatı dört nala yaşıyordu. Onun varlığını hissetmek heyecanlı ve muhteşemdi. Ama umursamazca gözü kara oluşu Luke’u ölümüne korkutuyordu. Babasını kaybedeli çok olmamıştı. Vivian’ı kaybetmeyi düşünemiyordu bile.

Dudaklarını yaladı, her şeyin bu hâle gelmesinden mutsuzluk duyuyordu. “Vivian böyle yaşayamam. Her dakika seni izleyemem. Sana tutsak gibi davranmak da istemiyorum. Yaptığın küçük hatalar yüzünden endişeleniyordum ama bu çok fazla. Beni anlıyor musun?”

Başını salladı. Ceketine değen saçları hışırdıyordu. “Gerçekten anladın mı?” Çenesini yakaladı ve gözlerine bakmak için yüzünü kaldırdı. “Böyle devam edemez.” Gümüş mavisi gözleri yere indi, kirpikleri solgun tenine yayıldı. “Anlıyorum. Ağabeyime haber verebilir miyim?” Luke duraksadı. Ne yapmak istediğini anladığından emin değildi. “Gerekiyorsa ama Ashden’ın bizim aramızdakilerle ne ilgisi var?”

“Eğer izin verirse, doğruca buradan gitmek istiyorum. Brighthurst’ten yol çok uzun.”

Luke omuzlarından tuttu ve yüzüne baktı. “Neden bahsediyorsun Vivian? Nereye gittiğini sanıyorsun?”

“Iskoçya’ya. Manastıra katılmaya karar verdim.”

Yanlış duyuyor olmalıydı? Gerçekten gitmek mi istiyordu? Collier ile kendi rızasıyla gidip sonra da fikrini mi değiştirmişti? Yüzüne dikkatle bakarak ne düşündüğünü anlayabileceği ipuçları aradı. “Rahibe başlığının altına girmek istemediğini sanıyordum.”

Gözleri geniş halkalardı. “İstemiyorum ama hangi aklı başında adam bana sahip olmak ister ki? Brighthurst’e de dönemem artık.”

Neredeyse, “Ben sana sahip olurum, hem de defalarca,” diye bağıracaktı ama dilini tuttu. Öfkeyle düşünüyordu, sevişilecek güzel bir vücuttan daha fazlası olmadığı gibi bir mesaj vermek istemiyordu, çünkü Vivian onun için daha fazlasıydı. Kısacık bir an bile ondan ayrı kalmak canını yakıyordu. İşte o kadar fazlaydı.

“Bu anlamsız,” diyebildi sadece.

Vivian yataktan kalktı ve önünde durdu. “Luke, senden hayatının her gününü acı içinde geçirmeni isteyemem ve benimle evlenirsen geleceğin böyle olur. Ya baş ağrıları ile eziyet çekersin ya da benim hatalarımla boğuşursun. Bensiz daha iyi olacağını anlayamıyor musun? Gittiğim her yeri karıştırıyorum, ve bugün de kusursuz bir örnekti. Bay Collier ile gezinti yaptığım haberi çoktan yayılmıştır. Tıpkı Dunstable’da olduğu gibi payıma düşeni alacağım ama bu sefer daha fazla insan acı çekecek. Annenin ve kız kardeşlerinin benimle aynı kaderi çekmelerini istiyor musun?”

Luke kahkaha attı. Konuşmasının bu kadar komik bir alametle biteceğini düşünmemişti.

Vivian ters ters bakıyordu, belli ki Luke’un neşesini yanlış anlamıştı. Gitmeye çalışırken, elini yakaladı.

“Böyle olacağını mı düşünüyorsun? Toplum dışına itilmek istemiyorsa, kimse anneme bir şey demeye cesaret edemez. Ayrıca yavru kuşlarına yanlış davrananın da tanrı yardımcısı olsun. Vahşi bir dişi kuştur.”

“Ama arkanızdan dedikodular yapılacak.”

Omuzlarını silkti. “Şimdi de yapılıyordun İnsanlar aşağılık ve kıskanç olabiliyorlar ama yüzümüze karşı yapmazlar bunu. Yalakalık yapmak yerine gerçekten yüzüme bir şeyler söyleyecek insanlar olsaydı keşke.”

Yüzünü avuçlarının içine aldı, başparmağını ipeksi teninin üzerinde gezdirdi. “Kilise pikniğindeki o gün, kırıcı kelimeleri görmezden gelemediğini anlamıştım. Seni dedikodudan korumak istedim. Bizim için değil, senin için.” “Senin için kötüyüm Luke. Neden gerçeği göremiyor musun? Seni gururlandıracak soylu bir kadına ihtiyacın var.”

“Sen tam da ihtiyacım olan kadınsın. Kendimi yeniden bir bütün hissettirecek şeyi bulma umuduyla tüm dünyayı gezdim. Oysa sen başından beri buradaymışsın. Sen ihtiyacım olansın.”

Gözleri doldu, yüzünde şüphe dolu bir ifade vardı. “Ayrıca kendimi kontrolsüz hissetmeme neden oluyorsun Viv ve bundan nefret ediyorum. Güvenli bir şekilde yanımda olmanı istiyorum. Evimizde sevmek istiyorum seni, buna izin vermeyecek misin? Bana güvenmiyor musun?” Gözyaşlarını dildi. “Anlamıyorum.”

“Benim kusurlarımı biliyorsun. Sorumluluklarıma nasıl sırtımı döndüğümü ve nasıl uğraştığımı...” Düğümlenen boğazı cümlesini tamamlamasına mani oldu.

“Ah, Luke.” Parlak gözlerinde tatlı bir ışık yandı. Yüzünü okşamak için elini uzattı. “Sana inancım tam. Hayatımı seninle geçirmek tek isteğim ama sen daha fazlasını hak ediyorsun.”

Canlı bir ritim yakalamadan önce kalbi tekledi. Vivian onu koruduğunu sanıyordu, korumak için yanlış bir teşebbüstü. “Sen istediğim her şeye sahipsin, Vivian.”

Vivian iç geçirdi. “Böyle söylüyorsun ama hakkımda bilmediğin şeyler var. Bana olan hislerini değiştirebilecek, geçmişte yaptığım şeyler.”

“Seyisten bahsediyorsun. Nefesini tuttu. “Nasıl...

“Bir süredir biliyorum ve söylentilere inanmıyorum.” Vivian’ın dudakları, öpmesi için Luke’u tahrik ederek aralandı.

“Böylece, masum olduğuma inanıyorsun yani, öyle mi?” “Seni tanıyorum ve sana inanıyorum. Ama senin de bana inanman lazım. Şerefim üzerine yemin ederim, seni koruyacağım aşkım. Unvanımın izin verdiği gücün her damlasını seni korumak için kullanacağım ama benim yapabileceklerime güvendiğini bilmem lazım.”

Gözlerini kırpıştırdı. Luke’un sözleri inatçı kafasına giriyormuş gibi görünüyordu. “Senden hiç şüphelenmedim.” “Ben de senden.” Burun buruna gelene kadar eğildi. “Ve eğer bir gün, o gün seyisle neler olduğunu anlatmak istersen tüm kalbimle ve dikkatimle seni dinleyeceğim.”66

Şu anın nesi var?”

Şu an seni öpmek istiyorum.”

Dudakları dudaklarına değdiği an Vivi bütün argümanlarından vazgeçti. Öpüşü sahiplenici ve talepkardı. Kalbi yavaşladı, sonra hızla atmaya başladı, içinde umut yeşerdikçe kalp atışları daha da güçleniyordu.

Luke onu istiyordu. Ona inanıyordu. Onun için zorluklara göğüs germeye söz vermişti.

Ondan bunu istemek adaletsizce olsa da gerçeği daha fazla inkar edemezdi. Ayrılırlarsa yaşayamazdı. Luke da öyle.

Luke sıkıca sarıldı. Dili dudaklarının üzerinde gezinirken Vivian’ın saçlarını okşuyordu. Vivian sessizce inleyip ağzını açtı, dilini içine aldı. Luke o kadar derin ve yoğun bir şekilde öpüyordu ki bir müddet sonra kim kim ayırt edemiyordu. Tek vücut olmuşlardı.

Luke dudaklarını ayırdı ama geri çekilmedi. Öylece kaldılar. Ağızları kapalı ama değmiyordu. Dudakları ıslak ve şişmişti; nabzı hızlı ve güçlüydü.

Başparmağını yanağında gezdirip kavis çizdi.

“Şimdi durdur beni, sevgilim, irademi kaybettim.”

İkisi içinde durmak yoktu. Nefes gibi ihtiyacı vardı ona.

“Durmak istemiyorum,” dedi Vivian, dilini alt dudağında gezdirip Luke’u kışkırtarak. Luke içinden lanet okudu, sonra da tekrar ağzını yakaladı.

Luke’un vahşiliği Vivian’ın arzusunu besliyordu. Aynı tutku dolu yoğunlukla onu sevmesi için meydan okuyordu. Kucağına oturdu. Başını ellerinin arasına alarak aynı derinlikte öptü. Luke’un dokunuşunu, baharatlı kokusunu, bileklerine değen koyu saçlarını ne kadar da çok seviyordu.

Her noktası ona değiyordu ama yeterli değildi. Kıyafetlerinin altında hissettiği gücü görmek istiyordu.

Kravatını çözdü, sonra da kemerine yöneldi, Luke kollarını kaldırınca ceketini çıkardı.

“Sen de beni soy,” dedi gömleğinin eteklerini pantolonun içinden çıkarırken.

Luke, Vivian’ı, ellerinden tutup ayağa kaldırdı ve döndürdü. Parmakları elbisesinin sırtından aşağı inen bağcıklara saldırdı. Elbisesini omuzlarından indirdi. Çılan son düğme ile kumaş üzerinden kayıp ayaklarının etrafına düştü. Korsesini çözüp yere fırlattı. Sıra iç eteğindeydi.

“Bana dön.”

Emrettiği gibi yaptı. Mavi gözleri parıldarken, kombinezonunun eteğine yapıştı ve başından çıkardı. Vivian çoraplarının iplerini çözmek için eğildi.

“Onlar kalsın,” dedi Luke.

Vivian’ın eli havada kaldı. Luke’un istekleri, Vivian’ı asla tahmin etmeyeceği bir şekilde heyecanlandırıyordu.

Buklelerini dağıtarak gömleğini çıkardı ve gideri pantolonunu çıkarmak için ayağa kalktı.

Vivian’ın içi heyecandan kıpır kıpırdı. “Şimdi ne yapmalıyım, majesteleri?” Sesi derin ve ihtiraslı tınlıyordu.

Luke çizmelerini çıkardı, pantolonunu indirdi ve yatağın köşesine oturdu. “Buraya gel de sana dokunabileyim.”

Parmakları bileklerinin etrafını sardı ve Vivian T kendine doğru çekti. Hızla yatırınca kalçaları yatağa çarpan Vivian şaşkınlıkla minik bir çığlık attı. Parmakları bacaklarının arkasından kalçasına doğru ilerlerken Luke bir kaşını kaldırıp günahkarca sırıttı. Dudakları göğüslerinin arasındaki vadiyi yaladı.

“Her noktanı tatmak istiyorum Vivian.”

Köprücük kemiğindeki çukurdan başladı, yalayarak, kalçasından omzuna kadar tekrar dolaştı. Göğüsleri avuçlarını dolduruyordu, bacaklarının arası ıslanmıştı. Kafasını yakalayıp göğüslerine doğru çekti. Tırnakları derisini hafifçe çiziyordu. Daha da yakınında olmasını isteyerek, kollarının arasında kıvranana kadar, dili göğüs ucuyla oynadı. Emdi ve sertleşene kadar dilinin ucuyla daireler çizdi. Vivian’ın omurgasında ağır ağır gezdirdiği parmakları içindeki sarsıntıları hissedebiliyordu.

Vivian, derinlerinde bir yerde, yeni tanıştığı hazdan çok daha fazlasını isteyen bir acı duyuyordu.

“istiyorum...”

Nasıl söyleyeceğini ya da ne istediğini bilmiyordu ama sadece sarılarak ona doyamayacağmm farkındaydı.

Kapkara gözleriyle baktı, “Ben de seni istiyorum,” dedi.

Eli yolculuğuna kasıklarında devam etti. Tatmin olmuş bir iç çekişle dokunuşuna teslim oldu.

“Sırada ne var, göster bana.”

“Vivian,” dedi bir solukta. Karşı çıkmak istermiş gibi çıktı sesi ama Vivian buna izin vermeyecekti. Çenesini tutup, başını geriye itti, sonra da üzerine eğildi, dudaklarını yaklaştırdı.

“Bana sevişmeyi öğretmeni istiyorum. Lütfen ne yapmam gerektiğini söyle, yoksa kendi başıma keşfetmek zorunda kalacağım.”

Luke sırıttı. “Beni böyle mi tehdit ediyorsun?”

“Şey...”

Hızla yatağa çekince, Vivian cıyakladı. Altına aldı ve gülümsedi. “Yine yanıldın. Kazanmak için oynadığımı ne zaman öğreneceksin?”

“Ben...”

Luke’un dudakları dudaklarında dolaştı, ta ki Vivian en lezzetli detaylar kalçasındaki elinin sıcaklığı, boynundaki nabzının hızlı atışları, üzerinde hissettiği sertliği dışında hiçbir şey hatırlamayana kadar.

Öpücükleri çenesini, boynunu ve göğsünü izledi. Göğüs ucunu tekrar ağzına alıp nazikçe çekti.

“Luke!”

Endişeli bakışlarla geri çekildi. “Canını mı yaktım?”

“Hayır,” diye fısıldadı. Göğsü hızla inip kalkıyordu. Onunla sevişirken aldığı hazzm mümkün olabileceğini hayal dahi etmemişti.

“Seni korkutuyorum,” dedi Luke.

Başını iki yana salladı, “Bir daha yap,” dedi.

Göğsünü bir kez daha emmeden önce yüzüne sinsi bir gülümseme yayıldı. Parmakları bacaklarının arasına değince, Vivian inleyerek kalktı. Tepeden tırnağa titretene kadar ellerini vücudundan çekmedi.

Tekrar öpmek için kaydı. Sıcak nefesi kulağını okşuyordu. “Şimdi seni tepeye çıkaracağım.”

“Hayır!” Luke üzerinden kayarken omuzlarını tutup, durdurmaya çalıştı ama o gücü bulamadı.

Luke bacaklarının arasına yerleşti. “Evet, Vivian. Sonra da sana sahip olacağım çünkü artık duramam.”

Vivian güldü, sesi neşeliydi. “Olabilirsin,”

“Cömertliğini seviyorum.”

Luke’un kanı damarlarında coşkuyla akıyordu. Vivian’ın dilindeki tadı ve erotik iniltileri onu hiç olmadığı kadar sertleştiriyordu. Vivian’a duyduğu cinsel açlık yabaniydi ve bunca zamandır sürdürdüğü kontrolünden artık eser yoktu. Vivian’ın gözü korkmuş hâli kendisini rezil bir adam gibi hissetmesine sebep olmuştu. Ama sonra likit gümüş bakışlarıyla onu esir almış, bir daha yapmasını söylemişti.

Bacaklarına yayılan sarsıntıları hissederek, tekrar tekrar yaladı. Vivian’ın soluk alış verişleri daha hızlı ve daha yoğundu. Zirveye ulaştığında çığlık attı, Luke’un kafasını bacaklarının arasında sıkıştırdı. Vücudunun onu kavradığını hissederek parmaklarını Vivian’ın içine soktu. Uzun bir soluk verdi. Bacakları ve kolları gevşeyerek yatakla bütünleşti.

Canını yakmaktan korkuyordu hala, ama rahatlamış ol9 9 ması birleşmelerini kolaylaştırabilirdi. Üzerine çıkıp, alnından, burnundan, çenesinden öptü. “Seni seviyorum.”

“Ben de,” diye fısıldadı Vivian.

Luke gülümsedi ve parmaklarının tersiyle yumuşak yanağını okşadı. O da bir gün o iki kelimeyi söyleyecek miydi acaba? Belki de duymasına gerek yoktu, gözleri anlatıyordu. îçine girmeye hazırdı ama önce uyarmalı mıydı emin değildi. Bir kez daha öptü ve dudakları dudaklarındayken ileri doğru atıldı.

Kaskatı kesilen Vivian ağzını çekti. “Aman Tanrım! Tanrım, bu...”

Eliyle ağzını kapattı ve kocaman gözlerle Luke’a baktı. Luke hareket etmiyordu. Izdıraplı nefesi saçını havalandınyordu, içinde olmak muhteşemdi ama zevki için acı çekmesinden nefret ediyordu.

Şakağından öptü. “Üzgünüm, sevgilim. İlk seferde acıyacak ama sonra acımayacak, söz veriyorum”

Vivian başını iki yana salladı. “Ben iyiyim. Bu sadece bir parça... sarsıcıydı.”

“Korkunç bir yalancısın.”

Çenesini kaldırdı. “Yalan söylemiyorum. Lütfen devam et.”

Gülümsemesi zorlamaydı ama cesaretini de takdir ediyordu. Nazikçe, geri çekildi ve sonra bir kez daha içine girdi. Hareketi tekrar ederken Vivian iç çekti ve gözlerini kapattı. Elleri kalçalarını okşadı. Gerginliği gittikçe azalıyordu.

“Kalçalarını benimle birlikte hareket ettir,” diye fısıldadı.

Daha derine girdiğinde, Vivian onu karşıladı ve bir kez daha iç çekti. Öpmeyi bırakıp bir kez daha girdi. Vivian çabucak hareketlerine uyum sağladı ve çok geçmeden Luke Vivian’ın içinde kaybolmuştu. Yumuşak iniltileri Luke’un içini hazla dolduruyordu. Vivian vücudu ile sevgisine karşılık veriyordu. Parmakları sırtına saplandı, daha da derine girmesini istiyordu.

Kafasında tekrarlayan bir kelime dışında hiçbir şey düşünemiyordu. Sen. Bunca zamandır aradığı şeyi bulmuştu.

Vivian onun yol gösterici yıldızıydı. Her zaman yaşamayı istediği hayata önderlik ediyordu. Umudu, en derin arzuları ve kaderiydi.

“Benimsin,” diye mırıldandı la petite morta2 ulaşmadan biraz önce. Bu ana teslim oldu, geçici ölümünü kucakladı. Sevgili Vivian onu tekrar hayata getirirdi.

Fransızca, “küçük ölüm”, orgazm için kullanılan bir deyimdir, (ç.n.)

Luke nefesini tuttuğunun farkında değildi ama Vivian evlilik anlaşmasını imzaladığında nefesi bir ıslık olarak çıktı. Vivian tüy kalemi elinden bıraktı ve annesinin coşkulu kucaklamasını kabul etti.

Richard Luke’un sırtına vurdu. “Aferin, ağabey.”

Annesi Vivian’ı bırakınca, Luke ile el ele tutuştular. Ne pahasına olursa olsun, kaderleri mühürlenmişti. Vivian onundu ve çok yakında bağlılığının kanıtı olarak adını alacaktı. Elini dudaklarına götürdü, tatlı kokusunu içine çekti ve bir öpücükle işaretledi.

Annesi gülümsedi. “Ne yorucu bir gündü. Müsaade ederseniz akşam için dinlenmem lazım. Richard, kapıya kadar bana eşlik eder misin?”

“Zevkle, anne. Phoebe’yi alıp Shafer Malikânesi’ne doğru yola koyulmalıyız.”

Yalnız kaldıklarında Luke Vivian’ı kollarına aldı ve kanepeye götürdü. Kucağından bırakmadan, kanepeye oturdu ve parmağı ile kulağının kenarına dokundu. Vivian, ona doğru eğildi.

“Nasıl hissediyorsun?” diye sordu Luke.

“Acı geçti. Harika hissediyorum.” Yüz yüze gelmek için kucağında döndü. Gözleri, tanıştıkları andan beri sevdiği meraklı bir enerji ile parıldıyordu. “Yatağımızı daha sık paylaşacak mıyız? Buluşmalar arasında çok uzun beklemek istemiyorum.”

Luke, Vivian’ın tam da tahmin ettiği gibi tutkulu olduğu gerçeği ile keyiflenerek, güldü. “Beni uzak tutmayı dene.” Burnunu boynuna dayadı, yine sertleşmişti. Birkaç saat önce bekâretini almış olmasaydı, şu an Vivian yan çıplak olurdu.

“Belki de yeterli gücüm varken seni odana göndermeliyim.”

“Az sonra.” Saçıyla oynuyordu, ifadesi düşünceli bir hâl aldı. “Bayan Truax yemeğe katılmadı. Bay Collier gibi o da odasına mı kilitlendi?”

“Onunla ne yapacağıma karar verene kadar odasından çıkmaması emredildi.”

Bir aile üyesini ve bir zamanların sırdaşını mahkum etmeyi doğru bulmuyordu ama tiksinmeden yüzüne bakamazdı.

“Onunla ne yapmak istiyorsun?” diye sordu Vivian. “Umarım çok sert olmazsın.”

“Seni mahvetmek için pusu kurdu ve benden uzaklaştırdı. Sert olmayıp da ne yapayım?”

“Sana âşık olduğunu kendin söyledin. Yaptığı şey affedilebilir değil ama çaresizliğini de anlayabiliyorum. Bay Collier, onun kafasını yalanlarla ve boş sözlerle dolduran gerçek bir suçlu. Belki durum tam tersi olsaydı, ben de ona inanabilirdim.”

“Ama sen birini incitmek için asla komplo kurmazsın.”

Gözlerini indirdi. “Hayır, yapmam. Yalnızca, onun kaderine karar vermeden önce dikkatlice düşünmeni istiyorum. İnsanlar hata yapar, Luke.”

Alnından öptü. “Çok yumuşak kalplisin aşkım. Cezasının suçuna göre olacağına söz veririm. Ne az ne fazla.”

“Bay Collier ile ne yapacaksın?’'

Luke Collier’in suçunu insanlara duyurursa, adam amacına ulaşmış olacaktı. Alçak herifin Vivian’ın şöhretine leke sürmesine müsaade edemezdi. Piç kurusu Luke’u en çok inciteceği yerden intikamını almaya çalışmıştı. Kahretsin ki ucu Vivian’a dokunmuştu. Luke zayıf noktasını Collier’e gösterecek kadar aptaldı. Onu ormana götürüp göğsüne kurşun sıkmak en kolay yoldu ama Luke’un öfkesi her ne kadar kana susamış olsa da cinayet çözüm değildi.

“Lord Brookhaven onu Londra’ya geri götürmeyi teklif etti ama Collier’in sosyetedeki günleri artık bitti. Vikontun desteği olmadan hiçbir yere giremez. Ve Brookhaven arkadaşlıklarını bitirdiğinin garantisini verdi. Eğer yalan söylediğini öğrenirsem, ikisini de karşıma alırım.”

Vivian alt dudağını ısırdı. “Peki ya Owen? Leydi Stanwood’a bir şey söylemeyeceksin, değil mi?”

“Kontesi aile meselelerimize karıştırmamız için bir neden göremiyorum. Hem adam suçsuz.”

Bu Vivian’ın endişelerini giderecek gibi duruyordu, başını Luke’un omzuna koydu. “Bana inandığın için teşekkür ederim. Eğer kardeşim bana inansaydı, Owen evinden sürü lmeyecekti.”

“Ağabeyin sana inandı Vivian. Ama bazen bir erkek sevdiklerini korumak için karar vermek zorunda kalır. Benim kız kardeşim böyle tatsız bir durumda olsa, ben de aynı şeyi yaparım. Hem Ashden masum olduğunu babama anlatarak seni savunmuş.”

Nefesini tutarak dikleşti, yanakları yanıyordu. “Baban biliyor muymuş?”

“O da benim gibi söylentilerin gerçekliğine ihtimal vermemiş. Benim farklı olarak yapacağım tek şey Bayan Honeywell ile en başta yüzleşmek olurdu. Eğer Ashden seni hayal kırıklığına uğrattıysa, sebebi budur.”

“Ama Bayan Honeywell ile görüştü.”

“Daha iyi halledebilirdi. Zehirli dilini kasabada onlara katılması için davetiyelerle ödüllendirmek aptallıkmış.”

“Sen olsaydın ne yapardın?”

“Fark etmez. Bizi daha fazla rahatsız edemeyecek.” Parmaklarını ensesinin arkasına doladı ve öpmek için kendine çekti.

Dudaklarını ayırdıklarında, Vivian burnunu buruşturdu. “Pek çok durumda ilgimi bu kadar kolay dağıtamayacağını fark etmelisin ama Bayan Honeywell umurumda olmadığı için üzerinde durmayacağım.”

“Uyarını dikkate alacağım.”

Luke, Vivian’a yatak odasına kadar eşlik etti ve hizmetçisine teslim etti. Sonra da Collier’in tutulduğu odaya yöneldi. O piç kurusu ile yalnız kalırsa kendine hâkim olamamaktan korkuyordu. Kapının kilidini kontrol etti sonra da kendi odasına geçti.

Johanna ile ne yapacağına henüz karar vermemişti. Belki annesi bir yol gösterebilirdi. Kesin olarak bildiği tek şey artık bu çatı altında kalamayacağıydı. Güvenilmez olduğunu çoktan kanıtlamıştı, iki kere aptal yerine konmayacaktı.

“Leydi Vivian, uyanın.” Omzundaki el şiddetle sarstı. “Burada Majesteleri,” diye böğürdü Winnie.

Gecenin köründe yatağından başka nerede olacaktı? Vivi yanına döndü, hizmetçisi üzerine eğilmişti. Yüzünün bir yanma uzun gölgeler düşmüş, diğer yanı ise elindeki mumdan gelen ışıkla aydınlanmıştı.

“Winnie? Neden beni bu saatte uyandırıyorsun?”

Odada dolaşan ayak sesleri duydu ve Luke geceliği ile yatağının kenarında belirdi.

“Tanrı’ya şükür, iyisin.”

Vivi mahmur gözlerini ovuşturdu ve yatağına oturdu. “Neler oluyor? Gece yarısı.”

Hizmetçisi yamuk bir şekilde sırıttı. “Sabah oldu leydim. Sütçü kızlar uyandı.”

“Odama dalma nedeniniz buysa artık inek sağmıyorum.”

Luke, Winnie’nin elinden mumu aldı ve odadan kışkışladı.

“Hizmetçilerden biri Collier’in kapısının açık olduğunu fark etmiş. Collier gitmiş. Seni de götürdü sanıp, korktum. Kapısının önüne bir muhafız koymalıydım.”

Bunların hiçbiri mantıklı gelmiyordu. “Kapısı içeriden kilitlenmemiş miydi?”

“Evet, dün gece de kontrol ettim. Birisi anahtarı ele geçirmiş olmalı.”

Odanın eşiğinde, bir centilmenin öksürdüğünü duydu. Vivi örtüyü boynuna kadar çekti. “Lord Brookhaven?”

“Rahatsız ettiğim için özür dilerim, Leydi Vivian. Majesteleri. Bay Collier’in benim arabamla kaçtığını öğrendim. Görünen o ki Bayan Truax adamımı uyandırmış ve benim için arabanın hazırlanması gerektiğini söylemiş. Ama onun bakmadığı bir anda, Collier arabaya atlayıp uzaklaşmış.”

“Atla gitse kaçması daha kolay olmaz mıydı?” diye sordu Vivi.

Lord Brookhaven yüzünü buruşturdu. “Ve daha az külfetli. Collier’i durdurmaya çalışırken adamım çok kötü bir şekilde yaralanmış ve çenesine tekme yemiş. Arka tekerlek bacağının üzerinden geçmiş.”

“Aman Tanrım!”

Luke Vivian’ın yatağının etrafında dolaşıp vikontun yanma gitti. “Böyle şeyleri leydinin yanında konuşmasak iyi olur.”

“Beni affedin Leydi Vivian.”

Adamlar odadan çıkıp koridorda ilerlerken Vivi yatağından indi, yatak örtüsünü sarındı ve hızla peşlerinden gitti.

“Bir dakika bekleyin.” Koridorun yarısında yetişti. “Peki ya Bayan Truax?”

Suratları düşmüş bir şekilde geri döndüler. Örtüye daha sıkıca sarıldı.

“Collier’in atla kaçması daha kolay olduğu hâlde araba çalması mantıksız,” dedi. “Ve Bayan Truax’ı kendisine yardım etmeye nasıl ikna etmiş?”

Brookhaven sakalını kaşıdı. “Kendisine sormalıyız. Bayan Truax’ı çağırtabilir misiniz, Foxhaven?”

Luke’un bakışları Vivi’ninkilerle çarpıştı. “Yolcusu için bir arabaya ihtiyacı vardı.”

Vivian başını salladı. “Bayan Truax tehlikede. Biliyorum.”

“Kahretsin.”

Luke döndü ve kendi yatak odasına doğru koştu. Vivi ayağı takılmasın diye sarındığı örtüyü kaldırıp onu takip etti.

“Nereye gidiyorsunuz?” diye seslendi peşlerinden Brookhaven.

“Bayan Truax’ı kurtarmamız lazım,” dedi Vivi ve Luke’un yatak odasının içinde gözden kayboldu.

Luke geceliğini çıkarıp bir kenara fırlatmış, gardırobundan bir pantolon almıştı bile.

“Boynunu çok önce kırmalıydım.”

Vivi elindeki örtüyü yere bırakıp Luke’un gardırobuna yöneldi. “Önce bir bulalım, bunu yapmak için çok vaktimiz olacak.” Askıda asılı pantolonlara göz gezdirip en küçüğünü seçti.

“Biz derken neyi kastediyorsun?”

Bacağını pantolona sokarken, “Seninle geliyorum,” dedi.

“Kesinlikle gelmiyorsun.” Gömleğini başından geçirdikten sonra durdu. “Ne yaptığını sanıyorsun, Vivian?” Çenesini kaldırdı. “Elbise ile at sürmem zor olur, ve yan eyer söz konusu bile olamaz. Bizi yavaşlatır.”

Luke yanma gidip Vivian’ı omuzlarından kavradı ve göz göze gelene kadar eğildi. “Hiçbir yere gitmiyorsun. Kalıp anneme neler olduğunu anlatmalısın.”

“Bayan Truax ile dönene kadar annenin bir şey bilmesine gerek yok. Fazla uzaklaşmış olamazlar. Acele edersek yetişebiliriz.”

“Peki, seni neden yanımda götürmeliyim?”

“Çünkü neredeyse senin kadar iyi silah kullanabiliyorum ama daha da önemlisi onu bulduğumuzda bir kadına ihtiyacı olabilir.” inatçılığı Luke’un çenesini bir parça yumuşattı ve sözlerinin mantığını göz önüne aldığını biliyordu. Anlaması için biraz daha zorladı.

“Umarım Bay Collier hakkında yamlıyorumdur ama ona kötü davranırsa, başka bir adamın varlığı çok üzüntü verici olabilir.”

“Bunları nereden biliyorsun?” diye sordu sakince. “Dunstable’da bile kadınları suistimal eden erkekler var. Lütfen sana yardım etmeme izin ver. Bana yapmamı söylediğin her şeyi dinleyeceğime söz veriyorum.”

Dudaklannı büktü ve omuzlarını bıraktı. “Senin için bir başka ilk mi, sevgilim?”

Vivian dilini çıkardı ve gömlek almak için dolabı didikledi. Pantolon poposundan düşüyordu. Luke belinden tutup çekti ve çekmeceden kuşak aldı. “Yolda pantolonunu kaybedersen çok yardımcı olamazsın.” Kuşağı sıkıca beline bağlarken yüzüne geniş bir gülümseme yayıldı. “Kendi çizmelerini giymen lazım, haydi git al.”

Vivi hızla kapıya yöneldi ama eşikte durdu. “Beni bırakıp gitmeyi mi düşünüyorsun?”

“Fikrimi değiştirmeden acele et.”

Dediği gibi yaptı, merdivenlerde buluştuklarında nefes nefeseydi. Yan yana ahıra yürürlerken Luke eline uzandı.

“Buna ihtiyacın olabilir.” Küçük silahın soğuk metali avu+ cuna değdi, “içinde tek kurşun var, bu yüzden kullanmak zorunda kalırsan iyi değerlendir.”

Lord Brookhaven ahırda bekliyordu. “Benim malımı çalan aşağılık herifi aramaya katılmak istiyorum. Nereye gideceğini tahmin edebiliyorum. Sınıra çok uzak değil. Glasgow’da yaşayan bir akrabası var.”

Luke başını salladı. “Kara atı leydi için eyerleyin,” dedi yakındaki seyise.

Hizmetçi, Vivi’yi Luke’un kıyafetleri içinde görünce duraksadı.

Luke’un kaşları derin mavi gözlerinin üzerine tehditkârca indi. “Çabuk olun.”

“Evet, majesteleri.” Seyis denileni yapmak için atladı, atın dizginini el yordamıyla çengelden çıkardı. Çok geçmeden Luke, vikont ve Vivian Irvine Şatosu’nun kuzeyine doğru yola çıktılar.

Sessizce yolculuk ettiler, belki de her biri kendi düşüncesinde kaybolmuştu. Vivi, Bayan Truax’a kızgın olmalıydı ama şu an kadının durumu için o kadar endişeliydi ki öfkesine sarılamıyordu. Collier’in gözlerindeki kayıtsızlığı görmüştü. Şefkat nedir bilmiyor, istediğine sahip olmak için yaptıkları vicdanı sızlatmıyordu. Vivi’yi faytona bindirmeye zorlarken karakterini göstermişti. Luke’un akrabasının durumdan sıyrıksız kurtulmasını umuyordu.

Onlar ilerledikçe gökyüzü aydınlandı. Vivi, neye gebe olacağının ipucunu vermeyen, güzel, güneşli bir gün olacağını hissediyordu.

Köyün civarına girdiklerinde, bacalardan ince dumanlar yükseliyordu. Erken uyanan biri Lord Brookhaven’ın arabasını geçerken görmüş olabilirdi. sışKa Karşı Koyma

“Han bu tarafta,” dedi Luke ve öne geçti. “Bahçede Collier’i soralım.”

Bir şey sormaya gerek olmadığını Brookhaven ’ m arabasını bahçede gördüklerinde anladılar.

“Neden burada durmuş?” diye sordu Vivi. Kötülük için çabalayan bir adama göre Collier kuş beyinlinin tekiydi.

“Bilmiyorum, umursamıyorum da.” Lord Brookhaven atından indi ve arabaya gitti, başını içeri soktu. “Burada kimse yok.”

Luke atından indi, Vivi’ye yardım etti.

“Ben hanı ararken, dışarıda kal.”

“Dışarıda beklemek için bu kadar yolu gelmemin hiçbir anlamı yok. Seninle geliyorum.”

Luke Vivian’ın kolunu tuttu. Bunu durdurmak için yaptığını sanmıştı ama bunun yerine koluna girdi. “Yakınımda dur.”

Vivi kaşını kaldırdı. “Erkek olarak giyindiğimi göz önüne alırsak, bu durum biraz şüpheli görünmeyecek mi?”

“Dikkatlice bakan kimse erkek olduğuna inanmaz. Bu popoyla değil.”

“Ah!” Arka tarafına bakmaya çalıştı.

Luke sessizce güldü ve Vivian içeri girerken hanın kapısını açtı. “Daha fazla dikkat çekmene gerek yok ama merakını gidermek için söylüyorum popon muhteşem gözüküyor.”

Yanakları kızaran Vivian, yüzünü saklamak için şapkasını indirerek hana girdi.

Arka odadan bir adam çıktı, göbeği vücudunun geri kalanından önce içerdeydi. “Hoş geldiniz, majesteleri. Sizi bu saatte hana getiren ne?”

“Dışarıdaki arabayla gelen centilmeni arıyorum. Oda tuttu mu?”

“Evet, eşinin dinlenmesi için bir yer arıyordu. Ama şu an kendisi burada değil. Yarım saat önce sessizce gittiğini gördüm. Arabası için sürücü aramaya gittiğini düşündüm.”

“Leydi onunla birlikte mi?”

Hancı başparmağını yukarı kaldırdı. “Yukarıda, dinleniyor. Soldan son kapı.”

Luke adama biraz para verip kendisini takip etmesi için Vivi’ye işaret etti. Vivian, şapkasının altından adama baktı, kısık gözlerle kendisini incelediğini gördü.

Kahretsin! Erkek olmadığını anlamış olmalıydı.

Vivi, Luke gibi bacaklarını açarak yürümeye çalıştı ama pantolonun uzun paçalarına basıp neredeyse düşüyordu. Taklitten vazgeçip peşinden merdivenleri çıktı. Luke hancının tarif ettiği kapının önünde durdu.

“Geçmişte tekmeleyerek kapı açmışlığım var ama sancılı olabiliyor. Hem tamir ettirmek de masraflı oluyor.”

Vivi kapının tokmağına uzanıp kapıyı açtı ve sırıttı. “Bu takımın beyni belli oldu.”

“Aferin,” dedi Luke göz kırparak. Neşeleri karanlık odadan gelen ağlama sesleri ile yok oldu.

Luke içeri süzüldü. “Johanna?”

Cevap yoktu. Sadece daha sesli hıçkırıklar. Luke pencereye gitti ve perdeleri açtı. Sabah güneşi odayı doldururken, yatağa büzüşmüş bir vücudu da ortaya çıkardı. Bu Johanna’ydı.

Luke üzerine doğru yürürken, Vivi elini kaldırdı. “Bayan Truax, biziz, Leydi Vivian ve Luke. Sizi eve götürmeye geldik.”

“Kim olduğunuzu biliyorum,” boğuk bir ses çıkarabildi, “ama artık bir evim yok.”

Vivi, Bayan Truax’ı ürkütmemek için dikkatlice yatağa geçti. “Eviniz ailenizin yanı. Siz de Forest soyunun bir parçasısınız.”

Başını iki yana salladı, bir hıçkırık daha duyuldu.

Vivi, rahatlatmak için. Bayan Truax’ın saçlarına dokundu. “Bunu daha sonra tartışırız. Siz iyi misiniz?”

Yüzünü yastığa gömüp daha da coşkulu bir şekilde ağladı.

“Johanna, o alçak sana ne yaptı?” Luke öne çıktı. “Yemin ederim bunu ödeyecek.”

“Beni yalnız bırakın,” diye inledi.

Vivi Luke’un dikkatini çekmeye çalıştı, gözleriyle kapıyı işaret etti. Luke’un dudakları inceldi.

“Git,” dedi sessizce ve onları yalnız bırakmasını söyledi tekrar kapıyı göstererek. Luke’un kaşları daha da çatıldı ama odadan çıktı. Vivian Johanna’nm yanına oturdu ve küçük bir kızken Patrice’in ona yaptığı gibi saçlarını okşadı. Soru sormadı, yorum yapmadı. Geçmişte iyi niyetli yorumların ucu ona dokunuyordu. Konuşan kişinin niyeti ne olursa olsun, kelimeler can acıtabiliyordu. Gözyaşları azalana kadar Johanna’nm ağlamasına izin verdi.

“Neden bana iyi davranıyorsun?” diye sordu burnunu çekerken.

“Bilmiyorum.” Vivi usulca iç geçirdi. “Belki ben de hatalar yaptığım ve sonrasında ne kadar kötü hissettiğimi bildiğim için.”

Johanna saçlarını gözlerinin önünden çekti ve kısık gözlerle baktı; alt dudağı isyankar şekilde dışarı fırlamıştı. Vivian’a bir çocuğu hatırlatıyordu. “Hiç bile bile bir insanın canını yakmaya çalıştın mı?”

Vivian başını iki yana salladı, güçlükle yutkundu. “Bu... muydu amacın? Benim canımı yakmak mı?”

“Hayır.” Gözyaşları yanaklarından akmaya başladı. “Böyle değil. Seni sevdiğini söyledi.”

Vivi, Collier’den bahsettiğini anladı. “O pisliğin gerçek olmayan bir sürü şey söylediğine eminim.”

“Seninle evlenmek istediğini, sensiz yaşayamayacağını söyledi. Ben de Luke için aynı şeyleri hissediyorum.”

Vivi’nin midesi bulandı, ağzında acı bir tat hissetti. Kıskanmak ya da kızmak istemiyordu, özellikle de Luke’un kalbini kazanmışken. Ama Johanna’nın kaderini kendisi yaşıyor olabilirdi, bunu görmezden gelemiyordu. Johanna’nın entrikaları yüzünden yalnız bir hayata mahkum mahvolmuş bir kadın olabilirdi. Johanna eliyle burnunu ovdu ve dikkat* le Vivian’a baktı. “Özür dilerim. Böyle demek istememiştim...”

Vivi sakin bir şekilde konuşmaya çalıştı. “Neden Collier’in kaçmasına yardım ettin?”

Johanna yine saçlarının ardına gizlendi. “Bir anlaşma yaptık. Ona yardım edersem, beni yanında götürecekti ve evlenecektik. Benim için en iyi çözüm bu gibi görünüyordu. Majesteleri beni kapı dışarı etmeye hazırlanıyorken düşesle kalamazdım.”

“Bunu bilemezsin.” Vivi de bilmiyordu ama Luke ona karşı sorumluluk hissetmese Johanna’yı aramaya gelir miydi?

“Buraya geldiğimizde, Bay Collier ona bağlılığımı kanıtlamam gerektiğini söyledi. Ne demek istediğini anlamadım ama sonra beni odaya getirdi. Sonra o...” Johanna hıçkırıklara boğuldu. Vivi adamı yine namlusunun ucunda görmek istiyordu.”

Johanna’nın sırtını okşadı. “Tamam. Bundan bahsetmek zorunda değilsin.”

“Başaramadığımı söyledi.” Johanna titreyerek nefes aldı. “Benim gibi hafifmeşrep bir kadınla asla evlenmeyeceğini söyledi ve gitti.”

Namluyu iki yapalım. Vivi bu adamdan nefret ettiği kadar kimseden nefret etmemişti.

“Yaptığının bedelini ödeyecek. Luke bunu halledecek.”

“Hiçbir şeyi değiştimıeyecek. Hayatım sona erdi.”

Kapı hafifçe çalındı ve açıldı. Luke başını uzattı. “İçeri sişKa Karşı Koyma girebilir miyim? Vikont Brookhaven’dan bir öneri getirdim. Teklifini düşüneceğinizi umuyor.”

“Hayır.” Johanna mırıldandı. “Lütfen, bir daha kimsenin yüzüne bakabileceğimi sanmıyorum.”

Vivi Johanna’nın ellerini tuttu ve çekti. “Ah, haydi ama Bayan Truax. Bu kadar zayıf bir kadın değilsiniz.”

En sonunda kalkıp Vivi’nin yanma oturdu. Başını kaldırmıyor, yüzüne düşen saçlarının ardına saklanıyordu.

Vivi Luke’a başını sallayıp devam etmesini söyledi.

“Lord Brookhaven bu durumdan kendisini sorumlu hissediyor, yani bir dereceye kadar. Jonathan Collier’i Irvine Şatosu’na getirmemiş olsaydı, bunların hiçbiri yaşanmazdı.”

“Tüm suç benim,” dedi Johanna. “Lütfen Lord Brookhaven’a onu sorumlu tutmadığımı söyleyin. Ona karşı kötü bir his beslemiyorum.”

Kapı biraz daha açıldı ve Lord Brookhaven eşikte belirdi. “Bunu duyduğum için rahatladım Bayan Truax,” dedi gülümseyerek. “Benden nefret etseydiniz, hayat bizim için bir parça daha zor olurdu.”

Johanna gözlerini kırpıştırarak baktı. “Nasıl yani, lordum?”

Odaya girdi ve kapıyı kapattı. “Bence birbirimize yardım edebiliriz Bayan Truax. Görünen o ki sizin bir eve ihtiyacınız var ve benim de evimi çekip çevirecek bir eşe.”

Johanna tedbirli bir şekilde baktı, sanki adamın onlara bir oyun oynadığını düşünüyordu.

“Şey... bu oldukça göz korkutucu bir taahhüt,” dedi Brookhaven ve sakalını kaşıdı. “İsteksizliğinizi anlayabiliyorum. Belki de çocuklarımla ilgili hikâyeler kulağınıza gelmiştir?”

Johanna başını iki yana salladı.

“Ah! Harika. Ben de korkmuştum...” Son açıklamasini yapmamış olmayı dilermiş gibi elini havada salladı. “Önemli değil. Şartları anlayana kadar bir şey söylemeyin. Karım beni altı çocukla bırakıp gitti. Hepsi vahşi beş oğlan ve sağır ve dilsiz olduğundan şüphelendiğim bir küçük kız. Daha küçük, hâlâ konuşma şansı var ama kesin değil. Dadı tutmakta zorluk yaşıyorum ve ne ilan vermeye ne de görüşme yapmaya vaktim var. İşlerim yüzünden genelde uzaktayım, bu yüzden çocuklarla tek başınıza ilgilenmek zorunda kalacağınız günler olacak.”

“Yani çocuklarınızın dadısı olmamı istiyorsunuz?”

“Hayır, hayır. O yolu denedim ama kadınlar bizi terk ettiler. Eş daha iyi bir bahis.”

Johanna’nın ağzının etrafında gergin çizgiler belirdi. “Anlıyorum. Eş kolay kolay gidemez.”

Lord Brookhaven sırıttı. “Kesinlikle. Siz akıllı bir kadınsınız Bayan Truax. Karşılığında ne alacağınızı merak ediyorsanız, başınızın üstünde bir çatının yanı sıra, bir vikontese yakışır gibi giyinip eğlenebilirsiniz. Para sıkıntısı yaşamayacaksınız.”

Johanna’nın yüzündeki sert çizgiler yumuşamaya başladı. “Başka çocuk istiyor musunuz, lordum?”

Omuzlarını silkti. “Pek sayılmaz ama Bay Collier’den hamile kalmanız gibi bir durum söz konusu olursa, onu da velayetime alırım.”

Vivi ve Johanna nefeslerini tuttu.

“İşte böyle Bayan Truax. Teklifimin şartları bunlar. Cevap vermeden önce düşünmek için zaman ister misiniz?” Johanna ağzı açık, lorda bakıyordu. Lord Brookhaven kravatını düzeltip Luke’a bir bakış fırlattı. Alnında ter damlaları belirmeye başlayınca, Vivi dirseği ile yanındaki Johanna’yı dürttü.

“Evet,” dedi. “Yani zamana ihtiyacım yok. Kabul ediyorum.”

Lord Brookhaven rahat bir nefes aldı. “Çok güzel. O zaman sizi yemek odasında bekliyorum. Gretna Green’e doğru yola çıkmadan önce güzel bir yemek yemeliyiz.”

Vikont odadan ayrıldığında, Luke Johantıa’ya başını salladı ve Vivi’ye dönüp, “Brookhaven’ın hizmetçilerini çağırtacağım. Ahır bahçesinde olurum. İşin uzun sürer mi?” diye sordu.

“Bayan Tmax’ın kendisine çeki düzen vermesine yardım etmek istiyorum. Sonra sana katılacağım.”

“Güzel.”

Luke onunla konuşmadan odadan çıktığında, Johanna’nın başı öne eğildi. “Benden nefret ediyor.”

Vivi bacağına hafifçe vurdu. “Ona biraz zaman tanı.” Johanna Vivi’nin ellerini tuttu, “iyiliğini hak etmiyorum, leydim ama bugünden itibaren hürmetkâr kulunuz olduğumu bilin.”

Vivian da karşılık olarak elini sıktı. “Su isteyelim, sonra da saçınızı yapalım.”

Luke, handan çıkan Vivian’ın düşmek üzere olan pantolonuyla boğuşurken görünce gülmesine engel olamadı. Saçları şapkanın altına tıkılmış, masada geçirdiği uzun bir gecenin ardından üstü başı darmadağınık, pejmürde bir erkek gibi giyinmiş hâliyle bile nefes kesiciydi. Kendisine bu kadar iyi uyan bir eş bulduğuna inanamıyordu. Böyle şanslı bir adam olduğunun farkında değildi.

Brookhaven bu kadar şanslı olmayabilirdi. Ama madem evini idare edecek biri için piyasaya çıkmıştı, kötü bir anlaşma yapmış sayılmazdı. Johanna evini idare edecek kapasiteye sahipti ve Luke Brookhaven’ı kendisinin de yönetileceğini söyleyerek uyarmıştı. Yine de, vikont koca bir adamdı.

“Gidelim mi, Leydi Vivian?”

Vivian burnunu buruşturarak baktı. “İnsanlar bizi aramaya başlamadan dönmeliyiz. Şu hâlimi nasıl açıklayacağımı bilemiyorum.”

Luke parmaklarını birleştirdi ve ata binmesine yardım etti. Vivian eyere yerleşince, baldırını sıktı. “Bir düşes olmanın avantajı kimseye hesap vermek zorunda olmaman. Annemin vesayeti altında birkaç gün geçirince sana farklı şeyler anlatmaya çalışanları yönetmeye hazır olacaksın.”

Vivian kıkırdadı. “Bazen çok dobra. Bu özelliğini seviyorum.”

Thor’a bindi ve Irvine Şatosu’na doğru gitmesi için sinyal verdi.

Dönüş yolculuğu, Lord Brookhaven’ın atı arkasına bağlıyken daha uzun sürecekti ama Luke umursamıyordu. Vivian ile birlikteydi.

Toprak yolda yan yana ilerlerken Vivian sordu

Kaç çocuk istiyorsun?

“Altı değil!”

“Ama annen de o kadar doğurmuş.”

“Evet ama benim kardeşlerinin hepsi fena hâlde sinir bozucu. Kusursuzluğa ulaştıklarında bizimkilerin durması gerekiyordu.” Sırıttı. “Onların yanında bundan bahsetmemelisin.”

Vivian güldü. “Sırrın güvende.”

Vivian esprili bir şekilde konuşsa da Luke doğruyu söylediğini biliyordu. Ona her zaman sırlarını, kalbini açabilirdi. Her ne kadar Luke, VivianTn Brighthurst’teki tuhaflıklarını kardeşlerine anlatmaya can atsa da Vivian da ona açılıp, güvenebilirdi. Richard ve Drew hikâyeleri ile eğleneceklerdi ama o anılar Vivian ile paylaştıkları özel şeylerdi.

“Seni pınarda ilk gördüğümde ne düşündüğümü biliyor musun?”

Vivian’ın yanakları pembe pembe oldu. “Öğrenmeye korkuyorum.”

“Senin bir hayal olduğunu sandım. Twinspur’dayken yatağımın yanında gördüğüm kadınlar gibi.”

Kaşlannı kaldırdı. “Kim yatağına geliyordu?” “Bilmiyorum. Yüzlerini göremedim. Kadın olduklarından bile emin değilim. Sıcak bir ışık saçıyorlardı. Ve onlar yanımdayken her şeyin düzeleceğini hissediyordum. Sana baktığımda da aynı şeyi hissediyorum.”

Vivian atını yaklaştırdı ve elini uzattı. Parmaklarını birbirlerine bağladılar. “Seni atının üzerinde gördüğümde Sör Launcelot’a benzetmiştim.”

“Le Morte d’Ar t hur'dan mı? Vivian Worth, böyle kepaze bir öyküyü nereden biliyorsun?”

Omuzlarını silkti. “Ağabeyim kitabı dışarda bırakmamalıydı. Meraklı yapımın sorumlusu ben değilim. Kendinizi hazırlamalısınız majesteleri. Korkarım ki sizi sık sık utandıracağım.”

“Umarım,” dedi göz kırparak. Ama son otuz saniyedir utandıracak bir şey söylemedin ve yapmadın, sana inanmalı mıyım, emin değilim. Yolumuzun üzerinde bir göl var. Sabah yüzüşünde bana katılmak ister misin?”

“Tanrım, eğer biri görürse, bu gerçek bir rezalet olur.” “Bence de olur, ama riske girmeden eğlenebilir miyiz, sevgili Vivian?”

“Pekâlâ. Önden buyurun.”

Luke atını önden sürerken Vivian öksürdü. Omuzlarının üzerinden baktığında, Vivian’ın hınzırca güldüğünü gördü. “Güzel manzara, majesteleri.”

Luke güldü, yola döndü.

“Luke?”

“Efendim sevgilim?”

“Seni seviyorum.”

Kalbi iki kat büyüdü. Bu iki kelimenin böylesine etkili olacağını asla tahmin edemezdi ama onun için dünyalar demekti.

“Ben de seni seviyorum, su perisi.”

Vivi, düğün davetlilerini karşılamak için eşinin yanında beklerken ayakta duramıyordu. Luke’un kolunda olmasa gökyüzünde süzülecekmiş gibi hissediyordu.

Luke, evlilik yeminlerini Rahip Ramsey’in huzurunda gerçekleştirmeyi ve tüm Dunstable’ı davet etmeyi önerdiğinde Vivian tereddütte kalmıştı. Kimsenin gelmeyeceğine ve hayatının en mutlu günü olması gereken günde küçük düşeceğine emindi.

Dunstable’ın iyi halkı onu yanıltmıştı.

O sabah herkes kilisede toplanmış, sonra da düğün kahvaltısı için Brighthurst Malikânesine gelmişlerdi. Belki, hoppa Leydi Vivian Worth’ü eş olarak alan adamın neye benzediğini görmek için meraklarından ya da yıllardır kasabalarında heyecanlı bir şey olmadığından gelmişlerdi.

Sebebi her neyse, misafirler şen şakrak bir ruh hâli içindelerdi ve geçmişi unutmuş gibi gözüküyorlardı. Şüphesiz ki, Luke’un Bayan Honeywell’den her kapıyı çalıp ne korkunç bir hata yaptığını anlatmasını istemesinin de etkisi olabilirdi.

Şimdi kutlamalar Bay ve Bayan HoneywelFin, kefaret olarak, Vivi ve Luke’un şerefine verdiği yemek ve dans ile devam ediyordu. Vivi’nin düşesliğe yükselmesi tavırları nasıl da değiştirmişti. Bayan Honeywell o gün eline geçen her fırsatta peşinde koşup, ona hizmet etmek için yalvarmıştı. Vivi kinci bir insan olsaydı isteklerini yerine getirmesi için kadını yerlerde sürüklerdi. Onun yerine dul Foxhaven Düşesi meseleyi halletmişti.

Lord ve Leydi Eldridge karşılama sırasına ilerlerken Bayan Honeywell atıldı, “Lichefield Malikânesi’ne hoş geldiniz. Bay Honeywell ile evimizi dük ve düşesin ailesine ve arkadaşlarına açmaktan dolayı mutluluk duyuyoruz. Leydi Brighthurst ve yeni düşes yıllardır dostumuz.”

Vivi bu palavra karşısında neredeyse kahkaha atacaktı ama kont ve kontese sempatikçe gülümseyerek tepkisini örttü. Bu son birkaç haftada bir iki numara öğrenmişti. Balayından dönüp sezonu geçirmek için Londra’ya yerleştiklerinde numaralarını kusursuz bir hâle getirebilirdi.

Luke elini tuttu ve gülümsedi. “Eğleniyor musun?” diye fısıldadı kulağına.

“Hayatım en güzel günü.”

“Bu sadece başlangıç. Her gününü en güzel yapmak benim görevim.”

“Tanrım, yoğun olacaksın, değil mi?”

Luke parmaklan ile elini okşadı. Dokunuşu kendisini güvende ve arzulanmış hissediyordu.

“Neyse ki seni hoşnut etmek benim için kolay.”

Yeni gelen misafirle Vivian’ın neşesi ikiye katlandı.

“Bak! Dottie Kennicot. Yani artık Bayan Quinn. Dunstable’da ne yapıyor acaba?”

“Seni görmek için burada tabii ki. Rahip Ramsey’in eşi en sevdiğin arkadaşınla bir araya gelmenin güzel bir düğün hediyesi olacağını düşündü.”

Kuzeninin mutluluğunu her hatırlayışında heyecanlanıyordu. Sadece rahiple huzurlu ve sevgi dolu bir beraberliği olduğu için değil aynı zamanda Patrice’in hamile olduğundan şüphelendiği için.

Vivi Luke’a baktı. “Dottie’nin bu akşam buraya gelmesini sen mi ayarladın?”

“Yanma git, konuş onunla. Uzun bir yoldan geldi,” dedi ve eski arkadaşının olduğu tarafa hafifçe itti.

Verandada toplanan misafirlerin arasından geçti ve Dottie ile göz göze gelince durdu. Hiç hareket etmeden bir müddet birbirlerine baktılar. En sonunda Dottie başını eğdi ve reverans yaptı. “Majesteleri.”

Vivi koşup ellerini tuttu. “Şeker pekmezi aşkına! Böyleşi saçmalıklar için uzun zamandır arkadaşız.”

Dottie’nin gözleri yaşla doldu ama bir yandan da gülüyordu. “Sevgili Vivi, seni çok özledim. Sana sırtımı çevirdiğim için beni affedebilecek misin?”

Sıkıntısını paylaşacağı hiçbir arkadaşının olmadığı o günleri hatırladığında yaşadığı reddedilişin can acıtan keskin ucunu artık hissetmiyordu.

“Başka bir seçeneğin yoktu, Dottie. Seni hiç suçlamadım. Hem, şimdi buradasın. Gel de eşimle tanış.” Vivi koluna girdi ve gizlice konuşmak için yaklaştı. “Sör Launcelot’un kepaze olduğunu düşünüyor.”

Dottie kıkırdadı, tıpkı Vivi’nin ona gizlice kitabı okuduğu eski günlerdeki genç kız gibiydi sesi.

Gecenin sonuna doğru, Vivi yıllardır olmadığı kadar hafif hissetti kendini. Muhteşem bir eşle evlenmiş, ailesini gururlandırmış, özlediği arkadaşı ile yeniden kavuşmuştu.

Luke yanma gelmesi için işaret etti, yanına giderek elini elinin üzerine koydu ve misafirlerden uzağa, taş merdivenlerden inerek geceye doğru kaçırmasına izin vermişti.

Luke ile birbirlerini keşfettikleri o değerli anlara şahitlik etmiş aynı yıldızlı gökyüzü şimdi de aşklarının kutsallaştırılmasına şahitlik ediyordu.

“Bugün için teşekkür ederim,” dedi. “Hoş karşılanmak bir yana buraya geleceğimi bile düşünmüyordum.” etrafına doladı.

“Evet, onunla tanıştın. Üzgün, kahverengi gözleri var ve mö diyor.”

“İnek mi? Tanrı aşkına, neden akimda inek vardı?” “Çünkü doğum yapıyordu. Neden aklımda olmasın?” Luke başını iki yana salladı ve güldü, “Çok aptalım, lütfen devam et.”

“Tüm gün ve gece ilk buzağısını doğurmaya çalıştı. Onu öyle bırakamazdım. Zavallıcık çok korkuyordu.”

“Sadece sen bir hayvanın duygusal durumu ile ilgilenirsin.” Luke sıkıca sarıldı ve burnunun ucundan öptü. “Bir de sana neden delice âşık olduğum merak ediyorsun.”

Dudakları dudaklarını örttüğünde huzur doluydu. Taptığı adamla geleceğin tadını çıkarırken geçmişi Dunstable’de kalacaktı. Heyecan verici bir gelecek onu bekliyordu.

Tesekkürler

Sevgili arkadaşım Lori’ye, bu kitabı yazmaya koyulduğum zaman bana verdiği cesaretten dolayı teşekkür ediyorum. İçgüdülerimi dinleyip, hikâyeyi yazmaya devam etmemi ve yoldan saparsam bana doğruyu gösterecek editörlerime güvenmemi söyledi. Haklıydı.

Sourcebooks editörüm, Leah Hultenschmidt ve yardımcı editör Aubrey Poole’a da minnettarım. Muhteşem bir şekilde kılavuzum oldular ve heyecanları bu tecrübeyi eğlenceli hâle getirdi.

Eşimin desteğine ve hikâyenin konusu hakkında konuşmaya istekli oluşuna her zaman minnettar olacağım. Bu defa, sarsıntı yönetimi ile ilgili uzmanlığını da benimle paylaştı. Bir psikolog ve her yönüyle harika bir adamla evlendiğim için oldukça şanslı bir kadınım.