Piyon

Number I of Bowers Dosyaları

Steven James

Kyrhos (2014)

Etiketler:
Polisiye, Gerilim

"Steven James, bu mükemmel romanında, insan yüreğine ve orada bulunan iyilik ve kötülük arasındaki ince çizgiye, büyüleyici bir bakış atmamızı sağlıyor. Piyon'u kaçırmamak gerek."
Ann Tatlock

"Piyon'un şimdiye kadar okuduğum en iyi polisiye roman olduğunu düşünüyorum.
Cecil Murphey

"Steven James, heyecan verici, gerilim dolu bir öykü yaratabilmek için 21.yüzyıl ileri teknikleriyle, Sherlock Holmes sonuç çıkarma yöntemlerini birleştiriyor. Dr. Patrick Bowers, kurnaz, acımasız bir yırtıcı hayvanı ele geçirmeye çalışırken coğrafya bilgisini ve zekasını kullanıyor.
Karakterleri kurtulmak için hem kendileriyle hem de başkalarıyla savaşırken, Piyon, insan denen yaratığın yaşadıklarının geniş bir kesimini kapsıyor."
Dr. Kim Rossmo (Texas Üniversitesi) 

ÖZEL AJAN PATRICK BOWERS YAKALAYAMADIĞI BİR KATİLLE HİÇ KARŞILAŞMADI. ŞİMDİYE KADAR…
Bölgedeki bir seri katil davasında, danışmanlık yapması için Kuzey Carolina'ya çağırılınca, Özel Ajan Bowers kendisini ölümcül bir oyunun içinde bulur. Kurnaz ve tehlikeli katil, daima adaletin bir adım önündedir. Kendisine İllüzyonist adını veren katili durdurabilmek için Bowers'ın tüm yeteneklerini ve bilgisini kullanması gerekecektir.
Nefes kesici, ürpertici ve elden bırakılması imkansız bir polisiye olan Piyon, son sayfasına kadar sizi etkisi altına alacak.

Steven James 

PİYON

Bowers Dosyaları-1

Bu hikâyedeki bazı olaylar, resmî kayıtlardan alınmıştır. Birçoğu ise yazarın hayal gücünün ürünüdür ve hiçbir şekilde Guyana'da yaşanan trajedinin büyüklüğünü azaltmak veya kurbanlarının hatırasını lekelemek niyetiyle yazılmamıştır. 

                                                                                                                                     5 Mart 1985 La Cruxis, 

GİRİŞ

Mississippi

16:13

 Olay, okul dönüşü bir salı günü öğleden sonra, evin üst katında gerçekleşti. Anne ve babası her zamanki gibi hâlâ işteydiler. Yani ev, Aaron Jeffrey Kincaid ve Jessica Rembrandt'a kalmıştı. Birçok öğleden sonra bu evde, bodrum katında sevişiyor, oynaşıyorlardı. Fakat bugün farklıydı. Bugün, o gündü. Jessie, ön kapının kilidini açarken erkek arkadaşına gülümsedi. "Aaron Jeffrey Kincaid, seni seviyorum." diye fısıldadı. Sesi çok cazibeli, çok canlı çıkıyordu. Sadece "Seni seviyorum." değil, "Sana inanıyorum." diyordu sanki. "Ben de seni seviyorum Jessie." Kızın bir adım önüne geçti ve kapıyı tutup iyice araladı: "Seni hep seveceğim." Sözcükleri rahatça, inandırıcı bir şekilde söyledi ama söylediklerinin gerçekliğinden kendisi de pek emin değildi. Onu gerçekten sevip sevmediğini, aslında herhangi bir şeyi sevip sevmediğini de bilmiyordu.

Oturma odasına girerken kızın elini tuttu. Sonra boşta kalan eliyle kapıyı rahatça kapattı.

Neredeyse üç aydır birlikteydiler. İlk başta Aaron için herhangi bir ilişki gibiydi ama başlangıçtaki heyecan yavaş yavaş azalmaya başlayınca o da sıkılmaya başladı. Hatta başkasıyla birlikte olsa daha mutlu olup olmayacağını merak ediyordu. Ama onunla daha fazla zaman geçirdikçe kızın kendisini memnun etmek için birçok şey yaptığını fark etti. Küçük şeyler... Aaron'un istediği filmlere gidiyordu. Onun giymesini istediği giysileri giyiyordu ve vücuduna yapmak istediği her şeyi, bazen ne isterse istesin yapmasına izin veriyordu. Dolayısıyla Aaron bir gün, Jessie'nin onu memnun etmek için yaptıklarında ne kadar ileriye gidebileceğini, gerçekten neleri yapabileceğini merak etmeye başladı. Bu tip şeyleri kim merak etmez ki?

Üst kata, anne babasının yatak odasına çıktılar. Jakuzi oradaydı.

Aaron elinden tutmuş onu götürüyor, Jessie ise adımlarında en ufak bir tereddüt olmadan onu takip ediyordu. Büyülenmiş gibiydi.

O yılın başlarında, bir çift, arabalarında ölü bulunmuştu. Garajda. Çifte intihar... İşte bu yüzden, bütün o danışmanlar, okudukları liseye, öğrencilerle ölüm, umut ve yaşama nedenleri hakkında konuşmak için gelmişlerdi. Danışmanlardan biri tatlı, karamel rengi gözleri olan nazik bir kadın- onunla özel olarak görüşmüştü."Aaron, hiç hayatına son vermeyi düşündün mü?"

Aaron gözlerini kocaman açıp ona masum bakışlarla bakmıştı. "Şey, sanırım birçok genç gibi ben de düşündüm." Saf rolü yapıyor, kadının gözlerinin içine anlayış ve şefkat bekleyerek bakıyor, onunla oynuyordu. "Sanırım düşündüm, yani intiharı. Ama ciddi olarak değil. Özel bir durum sonucunda da değildi."

Kadın başını salladı ve defterine bazı notlar aldı.

Aaron kadına doğru eğildi. "Sizce bende bir gariplik var mı?"

Kadın gülümsedi. "Hayır Aaron, tabii ki yok. Zaman zaman intiharı düşünmek çok normal bir durumdur. Aksine, bu düşünce hiç aklına gelmemiş olsaydı, bir gariplik olduğundan şüphelenirdim." Sonra da güldü. Sanki söylediği şey, komik, rahatlatıcı ya da öyle bir şeymiş gibi. Aaron'a güven verici bir şekilde baktı. Aaron da karşılık olarak kadına çocuksu, güven dolu bir gülümseme gönderirken:

 "Teşekkürler, çok yardımcı oldunuz," dedi.

Daha sonra danışmanlar, kendilerini yalnız ve depresyonda hisseden, konuşma ihtiyacı duyan çocuklar için telefon numaralarını minik kartlara ya da okulun duvarlarındaki afişlere yazarak gittiler. Spor salonunda yapılan toplantıda müdür şöyle dedi: "Danışmanlar, kendileriyle daha fazla konuşmaya ihtiyaç duyan öğrencileri takip edebilmek için iki ay içinde geri dönecekler."

Belki de bunlardan ilham almıştı: Çifte cinayet, toplantılar ve güzel gözlü danışman... Aslında nedenini tam bilmiyordu. Aaron, bu fikrin aklına tam olarak nereden geldiğini bulmaya çalıştı ama sonunda bunun gibi bazı fikirlerin, insanın aklına bazen tamamen şekillenmiş bir biçimde geldiğini anladı. Tıpkı şimdi olduğu gibi... Aslında fikirlerin nereden çıktıkları değil, seni nereye götürdükleri ya da sana neler yaptırdıkları önemlidir.

"Birazdan her şey bitecek." dedi Jessie, yatak odasına girerlerken. Sesi artık daha tedirgin, daha heyecanlıydı. Belki biraz da korkmaya başlamıştı.

"Hayır, aksine her şey birazdan başlayacak." Pencereye yürüdü, öğleden sonra güneşinin yaydığı sıcaklığı kesmek için jaluzi- yi kapattı. Birkaç güneş ışığı şeridi, jakuzinin bantlarının arasından sızarak Jessie'nin annesiyle babasının yattığı yatağın üzerindeki hafif buruşuk battaniyenin üzerine düştü. Açık ve koyu çizgiler, yan yana, sıra sıra... Zebra deseni gölgelerin süslediği odanın diğer tarafındaki kıza gidip sarıldı. "Her şey birazdan başlayacak." diye tekrar etti. "Ondan sonra sonsuza kadar beraber olacağız ve hiçbir şey bizi ayıramayacak." 

"Hazırım." diye fısıldadı Jessie.

"Bu dünya çok zalim." dedi Aaron Jeffrey Kincaid.

"Bu dünya çok zalim." diye tekrarladı Jessica Rembrandt.

"Ama aşkımız bizi sonsuza kadar bir arada tutacak." "Aşkımız bizi sonsuza kadar bir arada tutacak... " Aaron arka cebinden parlak, çelik avcı bıçağını çıkardı ve Jes- sie'yi jakuziye götürdü. Bir tarafı tırtıklı, diğer keskin tarafı ise kavisliydi. Bıçağı, bir önceki hafta, alışveriş merkezindeki spor malzemeleri satan mağazada beraber seçmişlerdi. Her şeyin mükemmel olması için bugünü haftalardır planlıyorlardı. Bıçağı seçtikten sonra Aaron, dışarıda bekçilik etti, Jessie'yi de aleti peşin parayla alması için kasaya gönderdi. Her şeyin, Jessie'nin kendi fikri olduğunu düşünmesini sağlamıştı. Bu konuda gerçekten iyiydi.

Jessie jakuziyi çalıştırdı. Çalkalanmaya başlayan sıcak suyu püskürten motorun gürültüsü duyulmaya başladı. "İlk ben yapacağım." dedi Jessie. "Çünkü seni seviyorum." Sesi titriyordu. Nefes alışı hızlanmıştı. "Hayır, ilk ben yapacağım. Tıpkı planladığımız gibi." Elbiselerini çıkardılar ve jakuziye girdiler. Köpüren, karişan suların üzerinde şimdi yalnızca iki kafa ve omuzlar görünüyordu.

Tıpkı bazı çiftlerin Roma İmparatorluğunda yaptıkları gibiydi. Küvette oturan âşıklar, sonsuz bir uykunun karanlığına doğru sürüklenirken sıcak suyun bileklerindeki kanı dışarı boşaltmasını sağlarlardı. Biliyordu. Araştırmıştı. Ama bu düşündüğünden bile daha iyiydi. Jakuzideki tazyikli su, kanın dışarı akarken daha hızlı pompalanmasına yardım edecekti. Suyun üzerinden buhar yükselmeye başladı. Aaron, bıçağın bir tarafını dikkatlice sol bileğine değdirdi. 

"Bu dünya çok zalim." diyerek, birlikte birçok kez söyledikleri özel cümlelerini tekrar etti.

"Bu dünya çok zalim." diye tekrarladı Jessie.

"Ama aşkımız bizi sonsuza kadar bir arada tutacak."

"Aşkımız bizi sonsuza kadar bir arada tutacak... "

İnsanlar Aaron'ı burada, bu hâlde görselerdi çok şaşırırlardı. Jessie'nin ailesi bile onlan birlikte görmemişti daha. Okulda sürekli yalnız geziyorlardı, o yüzden kimse onlara gerçekten dikkat etmemişti. Her şey mükemmeldi. "Artık herkes bizi tanıyacak." dedi Aaron. "En sonunda herkes bizi tanıyacak."

Bileğinde tuttuğu bıçağı bastırarak kendisine doğru çekti. Havuzun içine bir parça kan fışkırdı. Keskin bir acıyla ürperdi ama geri çekilmedi. Kesik, toplar damarı tam çaprazlayacak şekilde açılanmıştı. Böyle yapılırsa kanamayı durdurmak daha zor olurdu. Zaten böyle olmasını kararlaştırmışlardı. En iyi, en hızlı yol buydu.

Elini hızlıca buharlı suyun içine daldırdı. O an, suda kızıl girdaplar dönmeye başladı. Gördüğü şey ona,

Kaliforniya'da yaşarken manevi annesinin yemek pişirişini, bir çanak dolusu sıcak suyun içinde kıvrılıp burkulan gıda boyasını izleyişini hatırlattı. Bileği zonklamaya başlayana kadar manevi annesini, onun gülüşünü ve mutfaktaki kokuları düşündü. Sonra bakışları hâlâ elinde tuttuğu bıçağa döndü.

"Diğer kolu da hemen halletmeli miyim sence?" diye sakince sordu. Jessica, karnını ve bacaklarını çevreleyen kızıla boyalı suya bakarken büyülenmiş gibiydi.

"Hayır." diye fısıldadı. "Aynı anda ölmeliyiz. Bıçağı bana uzat."

Bıçağın sap tarafını, buharlı, dönen suyun içinden Jessie'ye uzattı. "Hayat bilinmezlerle dolu Jessie." Bileğinden akan kan kıpkırmızı suya karışırken sözcükler ağzından rahat ve düzgünce çıkıyordu. "Geleceğin ne getireceğini kim bilebilir ki? Baban yeni bir işe girebilir ve evden ayrılmanı isteyebilir, annen ve baban boşanabilirler... " Kan, çevresinde yuvarlaklar çizmeye devam ediyordu. "Her an bir araba kazasında ölebilirim... Böylesi çok daha iyi. Tek çözüm bu. Bu şekilde bizi hiçbir şey ayıramayacak ve her şeyin kontrolü bizde olacak. Önemli olan biziz. Önemli olan sadece bu an."

Jessie: "Aşkımız bizi sonsuza dek birbirimize bağlayacak." diye fısıldadı.

"Aşkımız bizi sonsuza dek birbirimize bağlayacak." dedi Aaron Jeffrey Kincaid.

Kolunu biraz kaldırdı ve kanın bileğinden aşağıya, kolunda izler bırakarak suya doğru akmasını izledi. Küçük kan nehircikle- rinin dirseğinden damlayışını, akıntının içinde kıvrılıp bacaklarının ve kalbinin çevresinde dolanarak kız arkadaşına doğru gidişini de izledi.

Jessie bıçağı aldı. Keskin tarafını sol bileğine dayadı, Aarona bakıp: "Sonsuza kadar." dedi.

"Sonsuza kadar."

Bıçağı hızlıca çekti ve nefesini bıraktı. Aaron, ona nasıl yapması gerektiğini daha önce göstermişti. Kesik, doğru açılı ve yeterince derindi. Bu açıyı yakalayabilmek için bir tereyağı bıçağıyla deneme yapmışlardı. En son ayrıntıya kadar her şeyi tekrar etmişlerdi. Ve bu kesik, intihar konusunda kararsız birinin geçici bir denemesi değildi. Sağlık görevlileri bu tip kesikleri "kararsızlık belirtisi" olarak tanımlarlar. Ama Jessie hiç de kararsızlık içinde değildi. Hayır, bunu yalnızca dikkat çekmek için yapmıyordu. Aaron'un her söylediğine inanıyordu. Aaron da bunun farkındaydı. Bu dünyada her şeyden ve herkesten çok Aaron Jeffrey Kin- caid'e inanıyordu.

"Bunu senin için yapıyorum Aaron." dedi. Gözlerindeki bakış sözlerini doğruluyordu. Onun için her şeyi yapardı.

Yaptı da. "Seni seviyorum."

"Biliyorum."

 Aaron, bir süre genç kızın suya bakışını izledi. Jessie'nin kesik bileğinden kan oluk oluk akıyor, vücudundan hayat boşalırken kızıl akıntılar onun etrafında dolanıyordu. Kızın ne düşündüğünü merak etti.

"Korkuyorum." diye fısıldadı Jessie.

"Korkma. Artık hep beraber olacağız. Korkacak hiçbir şey yok. Diğer bileğini de tıpkı denediğimiz gibi kes ve bıçağı bana ver."

Jessie bıçağı bileğine bastırırken: "Hiçbir şey bizi ayıramaz," diye fısıldadı. "Hiçbir şey."

"Hiçbir şey."

Kesmeye çalıştı ama sol bileğinin tendonları kötü zedelenmişti. Eli titredi. "Yardım et." dedi güçsüzce.

Aaron, jakuzinin diğer tarafına, Jessie'nin yanına geçti, elini elinin içine aldı. Bıçağı etine sıkıca bastırdı. Sonra çekti. Yüzü acıyla buruşan Jessie'nin kolu önce seyirdi, sonra gevşedi. Teşekkür etti.

Aaron kızın kolunu bıraktı. Bıçak suya düştü, bu ikinci kesik ilkinden bile daha derindi.

"Merak etme, ben alırım." dedi Aaron.

Jakuzi çalışmaya devam ettikçe suyun rengi daha çok koyu- laşıyordu. Devinen, kaynaşan sular... Gitgide daha çok koyulaşan, kırmızılaşan sular... Jessie kollarını suya bıraktı ve bir tarafa yığılmaya başladı. Sesi artık güç bela duyuluyordu. "Tut beni." Aaron'a sarılmak için uzanmaya çalıştı ama kollarını suyun üstüne kadar bile kaldıramadı. Kan, bileklerinden akmaya devam ediyordu.

Aaron kıza yaklaştı. "Korkacak bir şey yok," dedi. Kolları son kez suyun içine düşene kadar ona sarıldı.

Sonra, suyun içinden bıçağı almak yerine jakuziden çıktı ve bir havlu aldı.

 Jessie, Aaron'un istediğini yapmıştı. Evet doğru. Aaron kendi bileğini de kesmek ve ona yardım etmek zorunda kalmıştı ama kız bunu kendi istemişti. Her söyleneni dinlemişti. Sonuna kadar sadık davranmıştı.

Hiç kimse onları beraber görmemişti. Bileğindeki yarayı iyileşene kadar kolaylıkla saklayabilirdi. Kimse bir şey sormazdı. Düşündüğünden daha kolay olmuştu her şey.

Babası görseydi onunla gurur duyardı.

"Her şey yoluna girecek Jessie." dedi usulca, kıza bakarken. Şu an kızın neler hissettiğini hayal etmeye çalıştı. Görüşünün kararmaya başlaması... Kendisini jakuzide yalnız bırakan erkek arkadaşının görüntüsü... Yerdeki muşambaya damlayan su ve kan...

Su ve kan, Su ve kan...

"Nereye gidiyorsun?" Sözcükleri yumuşaktı, zar zor duyuluyordu. Fısıltı hâlindeydi.

"üzülme Jessie." Kanamayı durdurmak için havluyu bileğine bastırıyordu. "Her şey yoluna girecek." Kızın dudakları, soru soracak gibi bir şekil aldı ama sözcükler hiç çıkmadı. Aaron Jeffrey Kincaid, kız arkadaşını, kendi anne babasının jakuzisinde kan kaybından ölürken izlemek için, hafifçe uğuldayan suyun kenarına oturdu. Jessie'nin kolları belli belirsiz titredi ve sonsuza dek durdu. "Babam görseydi benimle gurur duyardı."

Perşembe 23 Ekim 2008

Kuzey Carolina'nın batısında, dağlık bir bölge 17:31

Georgia ve Kuzey Carolina dağlık sınırı üzerinden geçerken Bell 206L-4 Long Ranger IV'ün -hem Georgia Eyalet Devriyesi hem de İç işleri'nin kullandığı helikopter- penceresinden dışarı baktım. Uzaklarda bulutlar koyulaşıyordu.

Daha yüksek bölgelerde kışın başlamasına rağmen Güney Appalachian'ın inişli çıkışlı tepelerinde sonbaharın renkleri hâlâ can çekişiyordu. Tam altımızda tepeler alçalıp yükseliyor, alçalıp yükseliyor, sonra hızlıca gözden kayboluyordu. Bir süre helikopterin gölgesini izledim. Konacak bir yer bulmak için altındaki manzarayı gözden geçiren dev bir böcek gibi, dağların üzerinde süzülüyor, karanlık vadilere dalıp çıkıyordu.

Sonbaharın sonlarında olmamıza rağmen peş peşe gelen şiddetli fırtınalarla biriken köpüklü sular, şeritler hâlinde, dağların eteklerini dövüyordu. Baharda, bu tepelerin aşağısı, tüm Kuzey Amerika'nın en harika rafting mekânı hâline dönüşür. Biliyorum, çünkü yıllar önce, buraya yakın bir yerde bulunan Kuzey Caroli- na Outward Bound Okulu için bir yıl boyunca vahşi doğa rehberi olarak çalışırken rafting yaptım. Şimdi, o günler başka bir hayatta yaşanmış gibi görünüyor.

Şimdiki hâlime dönüşmeden önceki hayatımda, bütün bunlardan önceki hayatımda...

Pencereden dışarı bakarken fark ettim ki sular hatırladığım kadar mavi değildi. Aksine, yeni yağan yağmur yüzünden bulanık ve kabarıktı. Tepelerin arasında ileri geri kıvranan, iri, dur durak bilmeyen yılanlar gibiydi.

Saatime baktım: 17:34. On dakika içinde inecektik. Bu iyi bir şeydi çünkü yaklaşan bulutlara bakılırsa önümüzde pek de ışıklı bir gün olmayacağı belliydi. Belki bir saat, belki daha az...

İyi bir arkadaşım olan Özel Ajan Ralph Hawkins çağırmıştı beni. Sadece birkaç saat önce, Atlanta'da, ülusal Emniyet Gücü Metodolojisi Konferansı'nda stratejik suç analizi üzerine bir seminer veriyordum. Yine bir konferans, yine bir dizi ders... Son altı ayda yaptığım tek şey bu gibiydi. Elbette onlarca dava incelemiştim ama çok da önemli şeyler değillerdi. Çoğunlukla ders veriyor ve kriminoloji üzerine araştırmalar yapıyordum. Çünkü unutmaya çalışıyordum.

Hayatımda son zamanlarda oluşan tüm karışıklığa rağmen, yaşadığım en büyük felaketin on altı, hayır, hayır on yedi yaşındaki üvey kızım Tessa ile ilgili olduğunu söylemem gerek. Cenazeden sonra ona yaklaşmaya çalıştım ama işe yaramadı. Hiçbir şey işe yaramadı. Sonuçta, ikimiz de kendi günlük işlerimize, hayatlarımıza daldık. İşte tipik bir örnek: O Denver'da ailemle kalırken ben burada, Güneydoğu'dayım.

Ralph insanlara sıcak davranmak için zaman harcayacak ya da ağzını yoracak türde bir adam değildi. Bu sabah erken saatlerde beni cep telefonumdan aradığında hemen konuya girdi: "Pat, duyduğuma göre oyuna geri dönmüşsün."

"Eh, çalışıyorum işte."

"O zaman burada neler döndüğünü duymuşsundur herhalde?"

"Evet." Tüm büyük kentlerdeki suç laboratuvarlarının kayıtlarını ve FBI listelerini takip ediyordum. Mesleki deformasyon yani. Tam bir ŞFAP -Şiddetli Suç Faillerini Araştırma Programı- bağımlısıydım. Bu program etki alanına girmeyen suçları takip etmek için kurulan bir programdı. Bu yolla cinayetlerden haberim oluyordu. Halka açıklamadıkları ayrıntıları bile öğrenebiliyordum. Şubattan bu yana en az beş cinayet işlenmişti.

"Bir tane daha mı buldunuz?" diye sordum.

"Evet. Bir saat kadar önce yürüyüşçüler bulmuş. Şu an olay yerindeyiz. Sana bilgileri e-posta ile gönderebilirdim tabii ama itiraf etmeliyim ki bir göz atmanı istedim. Dikkatimizden kaçan bir şeyler var gibi. Cinayet tipi aynı. Katil aynı herif bence Pat. Basın ona: 'Sarı Kurdeleli' adını takmış."

Ralph basının işe karışmasından nefret ettiğimi biliyordu. Saatime baktım. 16:02'ydi.

"Bilemiyorum Ralph... "

"Yirmi dakika içerisinde seni alacak bir helikopter ayarlayabilirim. Bu gece otelinde olursun. Bir göz atman gerçekten iyi olur. Fırtına kopacak gibi. Buradaki delillerin kaybolmasını istemiyorum. Ne diyorsun?"

Tabii ki "evet" dedim.

Her zaman "evet" derim.

"Adamlarının diğer suç mahallerinde çektikleri fotoğrafları, varsa video kayıtlarını e-postayla gönder bana. Gelirken bir göz atarım." dedim. 

Dünyanın her yerinden iki bin beş yüz polis ve gizli servis personelinin katıldığı bir konferansta açılış konuşmasını yaptıktan iki saat kadar bir süre sonra, Ralph'la buluşmak ve bir genç kızın cesedini incelemek üzere helikopterdeydim.

Dizüstü bilgisayarımda olay yeri fotoğraflarını inceledim. Ne kadar kayıtsız kalmaya çalışırsam çalışayım, böyle görüntüler hâlâ canımı sıkıyor. Hep böyleydi, muhtemelen de her zaman böyle olacak.

Pencereden dışarı baktım. Helikopterin gölgesi, yol boyunca giderken manzaralı bir yerde, park hâlinde duran bir arabanın üzerinde bir süre dolandı. Yolun kenarındaki korkuluğa yaslanan bir adam ve kadın, gölgeyi fark etmedi. Bakışlarını, gittikçe genişleyen ve ufukta kaybolan dağlardan ayırmıyorlardı. Bir gölgenin üzerilerinde dolaştığından tamamen habersizdiler. Tamamen habersiz...

Katil, cesetleri saklamak için herhangi bir girişimde bulunmuyordu. Bu kadınları her kim öldürüyorsa cesetlerinin bulunmasını istiyordu. Ne de olsa Kuzey Carolina'nın batısındaki tepelerde bir cesedi sonsuza kadar saklayabileceğiniz pek çok yer var. Ya da bir insanın saklanabileceği... Tarihin gördüğü en büyük insan avında, seri bombacı Eric Robert Rudolph, beş yıl boyunca burada saklanmış ve ancak kasabaya inip bir marketin arkasındaki konteynnerde yemek ararken yakalanmıştı. Hayır, bizim adamımız saklanmaya değil, gösteriş yapmaya çalışıyordu ve bir şey daha vardı. Basına açıklanmayan, çok rahatsız edici bir şey... Ralph'in beni çağırma sebebi de oydu.

Öne eğilip pilota bağırdım: "Ne kadar kaldı?"

Cevap vermedi, sadece yakınlardaki bir dağı işaret etti ve Long Ranger'ı bir açıklığa çıkardı.

Bilgisayarımı kapattım. Patrick Bower'ın işe gitme zamanı gelmişti.

Helikopter dönüş yapıp alçalmaya başlarken bir dizi koyu, gümüş rengi bulut, gökyüzünün batısında hareketlenmeye başlamıştı.

Birileri, çayırı çevreleyen ağaçların arasına sarı polis bandı bağlayarak sınır oluşturmuştu. Bantlar, helikopterin pervanesinin oluşturduğu rüzgârda sallanıp ses çıkarıyordu.

Pervanenin dönüşünün havalandırdığı rüzgârdan korunmak için, bir elimi gözlerime siper edip, bilgisayar çantamı alarak aşağı atladım. Bu tıpkı insanı ısırmaya çalışan bir sinek bulutundan sakınmaya çalışmak gibiydi. Hiç zaman kaybetmek istemiyordum.

Özel Ajan Ralph Hawkins'in iri yarı gövdesini, yolunu kaybetmiş ve kendisini bu dağın tepesinde bulmuş bir trafik polisi gibi, tombul elini helikoptere doğru sallayışını görebiliyordum. Ralphs bir ayı kadar iriydi. Lisede All- American güreşçisi ve eski bir komando olarak hâlâ çıplak elleriyle bir kelepçeyi parçalayabilirdi. Ama benim de ondan aşağı kalır yanım yoktu. O, 1.85 boylarındaydı, bense ondan sadece üç-beş santimetre daha kısaydım. Bu da onu sinir ediyordu. 

"Pat!" El salladı. Sert, şimşek gibi sesini duymak bana kendimi evimde hissettirdi. FBI'ın Şiddet Suçları Analiz Merkezi için birlikte birçok davaya bakmıştık. Şeyden önce... Şey, her şey tepetaklak olmadan önce...

"Seni yine otlakta görmek çok güzel."

"Evet!" diye bağırdım.

Pervane, helikopterin üzerinde hareketsiz durduğundan, çevremizde esen rüzgâr da normal ritmine dönmüştü artık.

Siyah FBI rüzgârlığı giyen beş kadar ajan, bir avuç canı sıkkın jandarma devriyesi ve dört park bekçisinin çevrelediği dağın başında yürüyorlardı. Bu görüntü bana, herkesin bir diğerinin işe ilk dönen kişi olmasını umarak ortalıkta dolaştığı, öğlen molası verilmiş bir inşaat alanını hatırlattı. Hepsi bana bakıyordu. Bazıları konuşuyor, diğerleri atıştırıyordu.

Görünüşe bakılırsa buralara benim gibi birinin getirilmesi sık yaşanan bir durum değildi. Diğer taraftan, yaşımla da ilgili olabilirdi. Emniyet teşkilatında on beş yıldır çalışmama rağmen ancak gelecek ocak ayında otuz altı yaşında olacağım, üstelik insanlar olduğumdan daha genç göründüğümü söylerler. O yüzden biraz dağınık görünmeye çalışıyorum. Tıraş olduğumda yirmi yaşında gösteriyorum.

İki kişi yaklaştı. Siyah FBI rüzgârlığı giyen bir kadın ve önlük gibi görünen bir kravat takan tostoparlak bir adam... Elini uzattı. "Dr. Bowers?"

"Benim." Elini sıktım.

"Şerif Dante Wallace, Buncombe Eyalet Şerif Departmanı." Şerif Wallace, futbol maçlarını koltuğuna kurularak izlemekten büyük keyif alan bir adam gibi gözüküyordu. Neredeyse tamamen kel kalmış kafasında dikilen kıllar, kül rengi ot demetlerine benziyordu.

"Memnun oldum." dedim.

"Ben de Özel Ajan Lien-hua Jiang," dedi yanındaki koyu saçlı kadın. "Ralph'in ortağıyım." Zarif. Benim yaşlarımda, belki benden birkaç yaş daha genç. Asya kökenli. Mükemmel bir fizik. Manken gibi. Ya da bir atlet... Dans edip etmediğini merak ettim. Gülümseyişini daha da geniş gösteren küçücük bir çenesi vardı. Elini uzattı, kibarca başını salladı. İyi tokalaşıyordu ve güzel bir vücudu vardı.

"Mükemmel." dedim, onu incelediğimi belli etmemeye çalışarak. Ayrıca yağmur başlamadan işe koyulmak için sabırsızlanıyordum. "İkinizle de tanıştığıma memnun oldum."

Ajan Hawkins beni kurtardı. "Tamam. Madem artık hepimiz tanıştık, gidip kızımıza bakalım. Ya da ondan geriye her ne kaldıysa... "

Patrick Bowers diğer tüm federal ajanlarla ve aptal polislerle birlikte dağın tepesinde dolaşırken İllüzyonist, dikkatle onları izliyordu. Moronlar! Asla anlayamazlar. Hiçbiri. Asla!

Bowers'ı tanıyordu. Evet, doktora derecesine sahip Patrick Bowers hakkında her şeyi biliyordu. İki kitabını da okumuştu. Araştırma için. Çok faydalı olmuştu. Değerli bir rakip.

Onları izlerken İllüzyonist sırıttı. Mutluydu. Hem de çok! Neredeyse oracıkta kıkırdamaya başlayacaktı ama kendini tuttu. Hiç ses çıkarmadı. Her şey kontrol altındaydı.

Ceket cebinde bir Steiner dürbün vardı ama ona ihtiyaç duymuyordu. O kadar yakındı. Her şeye o kadar yakındı ki! Polislerin birçoğu tam bir embesil gibi etrafta dikiliyorlardı. Evet, buna bayılıyordu. Her anına bayılıyordu. Kıza doğru gidiyorlardı. Bir an için gözlerini kapattı ve onunla birlikte geçirdiği anları düşündü. Onunla yalnızken. Evet. Hımm... Şimdiye kadarkilerin en iyisi oydu. 

Gözlerini açtı ve gülümsedi. Şimdi onlar kızın vücudunu incelerken rahatlayabilirdi. Rahatlayabilirdi ve onların ruhu bile duymazdı. 

İzleyici kalabalığı arasında Ralph'ı takip ettim.

Bir olay yerinde bu kadar insan görmek sinirime dokunmuştu. Ne kadar çok insan olursa delillerin bozulma ihtimali o kadar fazladır. "Çıkartma yapıyorsunuz ha?" dedim başımla kalabalığı göstererek.

Kafasını salladı. "Benim tercihim değil. Geldiğimizden beri burası yetki sınırlarıyla ilgili çok karışık bir hâl aldı çünkü şimdiye kadar dört ayrı eyalette ceset bulundu."

Kuzey Carolina'da 73.000 nüfuslu bir kent olan ve Güneydo- ğu'nun tam çaprazında iki ana otoyolun bağlantı noktasında bulunan Asheville yakınlarındaydık. üç eyalet; Georgia, Güney Carolina ve Tennessee buradan arabayla bir saat uzaklıkta; Vir- ginia, Kentucky ve Batı Virginia ise sadece iki saat uzaklıkta, kuzeydeydi. Şimdiye kadar cesetler, Kuzey Carolina, Güney Carolina, Virginia ve Tennessee'de bulundu. Polisin ipuçlarını birleştirmesi ve katilin muhtemelen bu alanın dışında çalıştığına karar vermesi biraz zaman aldı.

Ralph bana doğru yaklaştı. "Buradaki adamlarla ortak çalışabilmek için elimizden gelen her şeyi yapıyoruz. Ama aramızda kalsın, işimizi yapmamıza izin verirlerse iyi ederler. Artı, nasıl bilmiyorum ama basın haber almış." Çayırın bir köşesinde toplanmış bir avuç muhabiri işaret etti. Bir an için koyulaşan bulutlara baktı ve "En azından helikopterleri tepemizde dolaşmıyor." dedi.

Fırtına iyice yaklaşmıştı. Acele etmemiz gerekiyordu.

Hızlandım ve nasıl zaman kazanabileceğimi düşünmeye çalıştım. "Tamam, şimdi bana bilgileri ver. Elimizde ne var?" Motları buraya gelirken helikopterde okumuştum ama hepsini yeni baştan duymak istedim. Anlaşılmayan, gözden kaçan bir şey kalmasın diye. Böylece aradaki bağlantıları bulmaya çalışabilirdim.

"Adamımız her kimse, temiz bir olay yeri bırakmayı iyi biliyor. Şimdiye kadar pek bir şey bulamadık. Cesetleri yıkıyor, hatta yaraları dikiyor. Kurbanımızın altı bıçak yarası var ama ölüm sebebi, tıpkı diğerleri gibi: Boğulmak. Yani, en azından ilk bulgulara göre böyle. Hâlâ adli tabibin bulguları doğrulamasını bekliyoruz."

Başımla onayladım. Katil, kadınların hepsini törensel bir şekilde göğüslerinden ve karınlarından bıçaklıyordu ama şimdiye kadarki cinayetlerin hepsinde ölüm sebebi serebral hipoksiydi. Beyine oksijen gitmemesi durumunu ifade etmek için kullanılan şık bir deyim. Boğazı yeterince sıkar, beyni öldürürsün.

Yanımızda nefes nefese kalan Şerif Wallace: "İlk cinayet saç kurutma makinesi kordonuyla işlenmişti, değil mi?"diye sordu.

"Evet." dedi Ralph. "Son üçü de çamaşır ipi ile."

"Neden cinayet aletini değiştirsin ki?" diye sordu şerif.

Ajan Jiang usulca: "Çünkü bu sefer hazırlıklı gelmişti." dedi. "Hiçbir şeyi riske atmıyordu. İpini de yanında getirdi."

"umarım takip ediyorsunuzdur." dedi Wallace. "Yani delillerin sizi herhangi bir imalatçıya götürüp götürmeyeceğini?"

Ralph boğazını temizledi. "Evet, o konuda takipteyiz." dedi.

Şerif Wallace yetişmeye çalışarak paytak paytak, Özel Ajan Jiang ise gökyüzünü izleyerek yanımızda sessizce yürüyorlardı.

"İp, kızın boynuna altmış milimetre kadar girmiş." dedi Ralph. "İpi sıkmak için mekanik bir alet kullanmış bile olabilir."

Yumruklarımı sıktığımı fark ettim. Bunca yıl sonra bu tip ayrıntılara alışık olmam gerek ama hâlâ rahatsız oluyorum. Eskiden midem bulanırdı, artık öfkeleniyorum. Sanırım bir bakıma iyi bir şey bu. Öfke bu herifleri yakalamaya odaklanmama yardımcı oluyor.

"Ayrıca başka bir satranç taşı daha bulduk."

Gelirken, incelediğim dosyaları düşündüm. İlk olay yerinde bulunan piyon taşı çok önemli bir delil gibi gözüküyordu. Taş, el oyması tahta bir takımın parçasıydı ve laboratuvardaki çocuklar bu takımları sekoya ağacından yapan ve tüm dünyaya satan kişinin Oregon'lu bir usta olduğunu tespit etmişlerdi. Hatta analizciler takımın yapılış zamanını bile söyleyebiliyorlardı çünkü marangoz kullandığı torna türünü iki yıl, iki ay önce değiştirmişti. Tornalar parçaların üzerinde farklı izler bırakır, o yüzden katilimizin kullandığı satranç takımı en azından iki yıllıktı. Yine de katilimizin söz konusu sekiz ya da dokuz takımdan hangisini aldığını bilmenin bir yolu yoktu ama oymacı adamın çok yardımı dokunuyordu. O sırada bazı ajanlar, adamın kayıtlarını inceliyor, son beş yılda takım alan herkesi kontrol ediyorlardı.

"Bu sefer hangi parçayı bırakmış?" diye sordum.

"Yine bir piyon. Siyah. Sence ne demek istiyor olabilir?"

"Emin değilim. Belki de hiçbir şey."

"Ne demek istiyorsun?" diye sordu Şerif Wallace. "Çok büyük bir parça. Bize bir şey söylemeye çalışıyor."

Kafamı salladım. "Belki, belki de değil. Bugünlerde birçok katil, soruşturmacıları atlatmak için olay yerinde kasti deliller bırakıyor: Başka birinin kanı, saçı, menisi... Çok fazla CSI dizisi ve seri katil filmi izlemekten... Biz akıllandıkça onlar da akıllanıyorlar. Bu da bizi atlatmak için koyulmuş olabilir. Ya da kim bilir, belki de ondan satrancı seviyordun"

* Crime Scene Investigation: Olay Yeri İnceleme (Ç.N). 25

Katiller sık sık, sırf bizlerle dalga geçmek için olay yerinde çeşitli deliller bırakırlar. En sık rastlananı kanla yazılmış notlardır. Bazen, el yazısıyla yazılmış bir mektuba rastlanır. Katiller geride bir şey bırakırsa, bu şey genellikle kanlı ve pis olur. Ben şimdiye kadar her türlüsünü gördüm.

Ama bu herif öyle değildi. Her işlediği cinayette, olay yerinde elle oyulmuş, sekoya ağacından bir satranç taşı bırakıyordu. İlk üçü beyaz piyondu. Son üçü ise siyah.

Ne demeye çalışıyor? Bütün bunların onun için bir oyun olduğunu mu? Hayatta her şeyin siyah ve beyaz olduğunu mu? Piyon kim? Kendisi mi piyon? Kurban mı piyon? Belki de polis. Belki de biz piyonuz..

Ve bir kurdele. Kurbanın saçına sarı bir kurdele bağlıyordu.

Hiçbirini yanlış yorumlamak istemiyordum. (Jstalık, büyük resme bakarken her şeyi hesaba katmakta. Bu adamları ele geçirmenin yolu bu. Bir sonuca varmadan önce bütün parçaları birleştirirsin. Hipotez kurar, analiz eder, gözden geçirirsin. Asla ama asla olduğu gibi kabul etmezsin.

Sarı bantın altından geçtik. Ceset, yirmi metre ileride, bir ağacın altındaydı.

"Toprak örneği aldın mı?" diye sordum Ralph'e. "Evet. Altı farklı noktadan. Bana gösterdiğin gibi." 

"İyi."

Bu arada rüzgâr hızlanmıştı ve ufukta gördüğümüz bulutlar birbiri üzerinden atlayıp bize doğru geliyordu. İşte bu can sıkıcıydı. Birkaç dakika içinde olay yerinde hiçbir şey kalmayacaktı.

"Tepenin fotoğraflarını çekin!" diye bağırdım. "Her açıdan fotoğraf istiyorum, onun gördüklerinin aynısını görmek istiyorum. Kızın üstüne bir muşamba örtün. Islanmasın. Kalabalığı da çekin, buradaki herkesin fotoğrafını istiyorum. Varsa video kaydı da. Biri bu cesedin üzerini örtsün artık!" 

"Efendim, biz cesedi incelemiştik." dedi biri. Kibar olmak için elimden geleni yaparak: "Biliyorum!" dedim. "Ama ben daha incelemedim." Kot pantolonumun cebinde sürekli taşıdığım lastik eldivenleri giydim. Birdenbire, olay yerinde o kadar insan olmasına sevindim. Delilleri korumak için onlara ihtiyacımız olacaktı. Etrafıma baktım. Katilin baktığı manzara buydu. Kızı burada bırakıp giderken gördüğü buydu. Neden burası? Neden onu buraya getirdin? Uzaklara doğru baktım. Koyu renk dağ katmanları, ufka doğru art arda sıralanıyordu. Gün ışığında, her yönüm otuz veya kırk kilometre ilerisinin görülebildiğini fark ettim. Bugün üç kilometre görmek bile zordu. Katilin gelip giderken hangi rotaları kullanmış olabileceğini tahmin etmeye çalıştım. Yakındaki orman oldukça sık, zemin oldukça dikti. Sadece birkaç patika görülüyordu. Araç trafiğine dair herhangi bir iz yoktu. Yağmur yağacağını biliyor muydu? Böyle olmasını planlamış mıydı? Burada böyle koşturup, delil toplamaya çalışacağımızı.. ?

Sis iniyor, ağaçları örtüyor, yakınlardaki zirvelere oturuyordu. Her şey hayalet gibi, ruhani bir görüntü almıştı. Kızı buraya taşıdın mı? Neden buraya kadar taşıdın?

Tam o sırada LongRanger'ın pilotu koşarak geldi.

"Efendim, hava iyi gözükmüyor. Gitmek zorundayım, yoksa burada mahsur kalacağım."

Şerif Wallace: "Seni şehre bırakırım." dedi.

Başımı salladım. "Her şeyim Atlanta'da. Konferans yarın bitiyor."

"Başka bir konuşma daha mı yapman gerekiyor?" diye sordu Ralph.

 "Hayır, işim bitti ama..."

"O zaman ben eşyalarını buraya getirtirim." dedi. "Burada birkaç gün kal. Bize yardım et."

Olay yerinde işimin böyle bölünmesinden nefret ederdim. "Tamam, dediğiniz gibi olsun." deyip onu başımdan savdım. Sadece kızı görmek istiyordum. Pilot başını salladı ve gitti.Bu arada iki ajan, kızın üzerine mavi bir muşamba örtmüştü. Pek de mutlu görünmüyorlardı. Dolaşıp yanlarına gittim ve kıza baktım. On dokuz ya da yirmi yaşlarındaydı. Beyaz. Sarı saçlı. Sırtı bir ağaca yaslanmış, poz vermiş, muhtemelen boynuna gömülü ipin aynısıyla... Elleri hâlâ arkasında, sıkıca bağlı hâlde oturuyordu. Kotu ve tişörtü hâlâ üzerindeydi ve düzgün hâldeydi. Önceki cinayetlerde herhangi bir cinsel saldırı yoktu. En azından buna seviniyordum. Gri tişörtü, göğsündeki bıçak yaralarından dolayı koyulaşmıştı.

Katil, kızın düzgünce taranmış saçlarına bir parça sarı kurdele bağlamıştı. Ayakları çıplaktı, tıpkı diğer kurbanlar gibi. Sol ayağının orta parmağında yüzük vardı. Yüzüğün üzerindeki oyuntulara toprak dolmuştu. Çamur.

Pantolonunun paçalarını nazikçe çekerek bileklerini inceledim. Bir iz ya da çürük yoktu. Ayakları bağlanmamıştı.

"Hareket ettirdiniz mi?" diye Ralph'e sordum. "Hayır." dedi.

Demek ki bu, katilin kıza verdiği pozisyondu. Vücudunu hafifçe bir yana eğdim. Ona bu şekilde dokunup hareket ettirince saygısızlık etmişim gibi hissettim. Kafamın içinde ondan af dileyen bir ses duydum. Dokunuşumun ona bunları yapan kişiyi bulmama yardım edeceği için beni anlamasını istedim.

 Sırtında, tecavüze uğrama ya da sürüklenme durumunda oluşabilecek toz ya da çer çöp benzeri bir şey yoktu. Etrafı inceledim.

Kızı sürüklemediyse taşıdı mı? Bütün bu yol boyunca... Esas olay yeri burası mıydı? Kızla burada buluşmuş olabilir mi?

Arkamda bir yerlerde helikopterin sesi gürledi ama duyulur duyulmaz yaklaşan fırtınanın uğultusunda kayboldu. Akşam oluyordu. Kemeriindeki kılıfından, küçük Maglite el fenerimi çıkarıp yaktım. Kızın yüzünü incelemeye başladım. Okyanus mavisi gözleri karşıya dikilmişti. Sonsuza kadar... Artık parlak ve canlı değil, bulutlu ve mattı. Öne eğilip görmeyen gözlerinin derinliklerine baktım. Kendisini öldüren adamı gören gözlere, katilini izleyen... Ölen kişinin gözlerinin, fotoğraf çeker gibi, katilinin yüzünü kaydettiği ile ilgili bir rivayet vardır. Ama bu gözlerde kayıtlı herhangi bir yüz yoktu.

"Lensleri var." dedim hâlâ kızın yüzüne bakarak.

Şerif Wallace'ın arkamdan ayaklarını sürüyerek yaklaştığını duydum. "Hm?"

"Lens. Kız, kontak lens kullanıyormuş." "Eee?"

"Ralph'in bana gönderdiği dosyada kontak lenslerden bahsedilmiyordu."

Ajan Hawkins olay yeri teknisyenlerine baktı. "Sanırım fark etmemişiz."

Wallace "Önemli mi ki?" diye sordu. "Her şey önemli." dedim. Rüzgâr genç kızın bir tutam saçını yüzüne vurdu. Tutup geri çektim. "Bir dava üzerinde çalışmıştım. Katil, öldürdükten sonra kızın gözlerine lens takıyordu. Lenslerin üzerinde parmak izleri vardı. Her şey önemli yani."

Lensleri dikkatlice çıkarıp bir delil çantasına koydum.

Sonra boynunu, yanaklarını inceledim ve içimi çektim. "İşkence etmiş." Ajan Jiang yanıma gelip eğilene kadar sözcükleri sesli söylediğimi fark etmedim. Şampuanının kokusunu alıyordum. Vanilyalı. "Nasıl anladın?"

Gösterdim. "Şu kırmızı noktaları görüyor musun?

Gözlerinin etrafındakileri?"

"Şu kırmızımsı, morumsu olanları mı?"

"Evet."

"Bir çeşit kanama mı?"

"Oksijensiz kalmanın sebep olduğu peteşiyal kanama. Oluşan noktalar genellikle, boğulma vakalarında bile çok küçüktür. Bazen yalnızca bir toz zerresi büyüklüğünde olur ve sadece gözün veya göz kapağının çevresinde belirir. Kızın bütün yüzünde, hatta boynunda ve omuzlarında bile var. Görüyor musun?" "Peki ne anlama geliyor bu?"

"Şu anlama geliyor." dedi arkamdan bir ses. "Kızı hemen öldürmemiş. Boğarak bayıltmış, sonra ayılmasını beklemiş. Defalarca. uzun süre sürmüş olmalı."

Omzumun üzerinden baktım. Yirmili yaşlarının sonunda, çarpıcı derecede yakışıklı bir adam yanıma diz çöktü. "Özel Ajan Brent Tucker." dedi. "Adli Tıp." Biçimli, koyu renk saçları vardı. İşini gayet ciddiyetle yaptığı belliydi ve ilk seferinde her şeyi doğru yapmaya alışık birinin güveniyle hareket ediyordu.

"Evet." dedim Ajan Jiang'a. "Bu anlama geliyor."

Ajan Tucker, "Siz Dr. Bowers'siniz, değil mi?" diye sordu.

"Evet."

"Sizinle tanışmak benim için bir onur." "Seninle de."

 Kızın sağ elinde bir satranç taşı duruyordu. Siyah bir piyon. "Ölüm saatinin ne olduğunu düşünüyorsun?" diye sordum Tucker'a.

Defterine baktı. "Hımm... Ateşini altmış dakika önce ölçmüşler... Giysileri üzerinde." Sesli düşünüyordu. "Dağda hava soğuk ve rüzgârlı, direkt güneş ışığına maruz kalmamış. Bu sabah derim ben. Belki sekiz ve on arasında... " Başımla onayladım.

Şerif Dante Wallace kafasını salladı. "Adamın, kızı buraya kadar taşıdığına inanamıyorum. Burada öldürmediğini nereden biliyorsunuz?"

Ralph, kızı işaret edip sözü bana bıraktı. "Mücadele belirtisi yok." dedim. "Taban bozulmamış. Saçına bakın. Temiz ve düzgün. Yaprak yok. Kir yok. Büyük ihtimalle bir evde öldürülmüş." Büyük ihtimalle. Ama bu herif bizimle oynuyor da olabilir. Henüz hiçbir şeyden emin olamıyorum. Ralph'e döndüm. "Onu bazı yürüyüşçülerin bulduğunu söylemiştin, değil mi?"

"Buralı birkaç kişi, evet." dedi. "Seni aramadan hemen önce. Sorgulamaya aldık. Temiz görünüyorlar." "İsmini öğrenebildik mi?"

Ralph başını salladı, "üzerinde kimlik yok. Ama dün Black Mountain'den Mindy Travelca isimli bir kızla ilgili kayıp raporu verildi. O olabileceğini düşünüyoruz. Kontrol ediyoruz."

"Katil, kızın bulunmasını istiyordu." dedim. Ajan Tucker: "O zaman neden buraya getirdi?" diye sordu. "İşte ben de o sorunun cevabını bulmak için buradayım." diye düşündüm. Ama bunu söylemedim. Hiçbir şey söylemedim. Sadece diz çöküp, bu dağın başında cansız bir şekilde uzanmak yerine erkek arkadaşıyla sevişmesi, üniversite sınavları için hazırlanması, oda arkadaşıyla pizza yemesi veya sohbet etmesi gereken bir kızın kıpırtısız gözlerine baktım. Birilerinin kızı... Birileri bugün kızını kaybetti.

"Tıpkı benim gibi." diye düşündüm. Tessa'nın hayatta ve iyi durumda olmasına ve aslında tam olarak benim kızım olmamasına rağmen. Tıpkı benim gibi... Elimi uzattım ve ilk yağmur damlaları, Tann'nın gözyaşları gibi, kafamdaki yağmurluğa düşerken, ismi belki de Mindy olan kızın gözlerini yavaşça kapattım. 

Adamlar cesedi dikkatlice sarıp kaldırırken, yağmur ve fırtına başlarken İllüzyonist onları izliyordu. Her şey plana uygun gidiyordu. Her şey!

Cesedi patikadan ambulansa taşımaları en az yarım saat sürerdi. Gösteriyi izleyebilmek için kalabilmeyi çok isterdi gerçekten ama başlayan fırtına ve bekleyen onca iş yüzünden gitmesi gerekiyordu. Saatine baktı. Evet, yola koyulmalıydı. Bu gece yapılması gereken çok şey vardı. 

Olay yerinden ayrılıp Asheville'in sekiz kilometre kadar dışındaki bir otele Şerif Dante Wal!ace ile birlikte gittim. Kızgın ve koyu bir yağmur tam karşıdan arabanın ön camına vuruyordu. "Söylesene, bunu nasıl yapıyorsun?" diye sorduğunda, sileceklerin arasından akan yağmur suyuna bakarak düşüncelere dalmıştım.

Dönüp loş ışıkta baktım. "Neyi?"

"Sürekli bu canavarların peşinden koşmayı."

Bir an ne diyeceğimi düşündüm. "Onların da bizim gibi insan olduklarını düşünmeye çalışıyorum. Faydası oluyor. Olayı daha kişisel hâle getiriyor."

Çenesinin etrafındaki çizgiler gerildi. Sesi sinirli geliyordu. "Küçük bebeklere tecavüz eden veya karısını parçalayıp akşam yemeğinde yiyen biri nasıl benim gibi insan olabilir ki?"

Daha önce bu şekilde dillendirildiğini hiç duymasam da aslında iyi bir soruydu.

Bu katillerin canavar, yaratık ya da insandan başka bir şey olduğunu düşünmemek neredeyse imkânsız. Ben bile bazen kendimi böyle düşünmekten alamıyorum. "Aradaki farklılıklar yerine benzerlikleri düşünmeye çalışıyorum. Şerif Wallace. Suçluların hayatla ilişkileri bizimki gibidir. Onların da kuralları, alışkanlıkları vardır, zaman ve para kazanmaya çalışırlar. Yerler, içerler, uyurlar, çalışırlar, kavga ederler, hoşlanmadıkları şeylerden kaçınır, yakalanmamak için hatalarını örtmeye çalışırlar. Hepimiz gibi... Bunları söylememin size taş kalplilik ya da duygusuzluk gibi geldiğini biliyorum ama onları yakalamama faydası oluyor. İnsan davranışlarını anlamak, katillerin davranışlarını anlamamı ve onları yakalamamı sağlıyor."

Söylediklerimi kafasında tartıp biçerken bir süre sessizce araba kullandı. Sonra ana yoldan çıktı ve öksürdü. "Eee." dedi kısaca. "uzman sensin."

Birkaç dakika sonra yavaşlayıp, Comfort Inn'in önünde durdu. "Çok lüks bir otel değil ama bu gecelik işini görür," dedi.

"Bıraktığın için teşekkürler Şerif."

"Bir şey değil..." Durdu. Bana nasıl hitap edeceğini düşündüğüne bahse girebilirdim: Dedektif Bowers, Ajan Bowers, Dr. Bowers...

"Pat." dedim. "Arkadaşlarım bana Pat der."

"Peki. Yarın görüşürüz Pat."

"Tamam." dedim.

Sonra içeri girdim ve katilin dağdaki kıza yaptıklarını düşün- memeye çalıştım.

Kendimi otel odasına sürükledim ve kapıyı kapattım. Yüzü, kıpırtısız bakışları gözlerimin önünden gitmiyordu. Yüzleri unutmaya çalışıyorum ama unutamıyorum. Birçok genç, umut vadeden yüz... Öldürülenler hep en çekici, en güzel olanlar sanki. Güzellik içimizdeki kötülükleri ortaya çıkarıyor. Tam tersi olacağını -çarpık çurpuk, şekilsiz olanların hiddeti ve dehşeti ateşleyeceğini- düşünüyor insan. Ama onlar sadece sempati uyandırıyor gibi. Hayır, canavarları çeken güzelliktir her zaman. Sebep ne olursa olsun, zarafet ve incelik, insan denen hayvanın en derinliklerindeki hiddeti ve en karanlık arzulan ateşliyor.

Son on beş yılda yüzlerce olay yerinde bulundum. Birkaç yıl önce dokuz yüze ulaşınca saymayı bıraktım. Başta, hatırlamalar canımı çok sıkıyordu. İlk baştan herkesi rahatsız eder. Tanıştığım bütün polisler ve FBI ajanları, bulundukları ilk olay yerini mutlaka hatırlarlar.

Gördüğün ilk cesedin etkisi büyük olur. Filmde ya da televizyonda görmeye benzemez. Her şeyin temizlendiği ve sterilize edildiği bir cenazede olmaya da. Acıklı ve pis bir şeydir. Kalkıp inmeyen göğüsleri, hareket etmeyen dudaklan, kırpılmayan gözleri görürsün. Cesetler renksiz, şekilsiz, şişmiş ve kokuşmuş olur. Bir cesedin asla güzel ya da çekici bir tarafı olamaz.

Kimse gördüğü ilk cesedi unutamaz.

Ama bir süre sonra görüntüler birbirine karışmaya başlar. ufak tefek ayrıntıları hatırlarsın: Şurada bir kan lekesi, burada bir kurşun deliği, çimenlerin üzerine atılmış bir bıçak; vücudun lekeli, alacalı bir yerine yapışıp kalmış bir parça yırtık kumaş... Gerçekten uğraşırsan arada bağlantılar kurmaya bile başlayabilirsin. Evet, o, evinden kaçırılan ve babasının Montana'daki balıkçı kulübesinin yakınlarında gömülü bulunan dokuz yaşındaki kızdı... O kurşun yarası, Arkansas'ta okuldan sonra arkadaşına babasının ofisindeki av tüfeğini gösteren çocuğu hatırlatıyor. O kerpeten, Maine'deki çiftin kurbanlarına işkence etmek için kullandıklarına benziyor.

Diğer ayrıntılar bulanıklaşır ama yüzler zihninize kazınır. Yüzleri unutamazsanız.

Ayakkabılarımı çıkarıp bir kenara fırlattım. Hızlı bir duş alıp televizyonu açtım. Dikkat etmediğim bir sürü görüntü gözümün önünden hızlıca geçiyordu. uyduruk bir dünyaya sahte gülücükler atan yapmacık insanlar... Birkaç sanal alışveriş programı, spor haberlerinin özetleri, "24" dizisinin tekrarı, ihtiyaç duymadığım şeyleri satmaya çalışan bir sürü zekâ yoksunu reklam ve önümüzdeki başkanlık seçimleri için yapılan diğerlerine çamur atma reklamları arasında bir süre dolaştım.

Karşıma çıkan son kanal, Mindy Travelca'nın kayboluşuyla ilgili haber yapan yerel bir kanaldı. Babasının, evinin önündeki çimenlikte çekilmiş kısa bir görüntüsünü yayınlıyorlardı. Güneşin gökyüzündeki konumuna bakarak röportajı öğlene doğru çektiklerini tahmin ettim. Bulduğumuz kişi Mindy'yse röportajın yapıldığı saatlerde muhtemelen zaten ölmüştü. Babası, kameraya olabildiğince cesur bir şekilde: "Sadece iyi olmasını umuyor ve onun için dua ediyoruz." diyordu ama gözleri o kadar cesur bakmıyordu. Gözyaşlarıyla nemliydi bakışları. Sekiz dokuz yaşlarında bir kız koşup kucağına atladı.

Mindy'nin kız kardeşi olmalı.

"İyi olacağını biliyoruz." diye devam etti. "Değil mi hayatım?" Küçük kız kafasını salladı. "Seni seviyoruz Mindy." dedi. "Burada, senin için... "

Kapattım. Dayanamadım.

Büyük ihtimalle birkaç dakika içinde Mindy'nin resmini gösterirlerdi ve ben de bulduğumuz kızın o olup olmadığından emin olabilirdim. Ama izleyemedim. Belki de istemedim.

Sırt üstü uzanarak, otele yüz metreden daha yakın ana yoldan geçen arabalann seslerini dinleyip pencerenin altındaki ısıtıcı odaya sıcak hava üflemeye çalışırken hışırdayan perdeyi izledim.

Biri bugün kızını kaybetti.

Telefonumu kaptım ve bizimkileri aradım. Telefon çaldı. Sonra zayıf, bildik bir ses cevap verdi. "Alo?"

"Anne, benim Pat. Tessa orada mı?"

"Patrick! Evet. Gidip çağırayım. Bir dakika hayatım." üzaktan Tessa'ya seslendiğini, üvey kızımın da "İşim var!" diye bağırdığını duydum.

Orada durup anneme bağırması gözümün önüne geldi. Zıtlıklardan oluşan bir resim: Tessa omuz boyundaki siyah saçlarıyla... Annem kar beyazı lüleleriyle... Tessa, çoğunlukla hiç duymadığım müzik gruplarının kuru kafalı amblemleriyle süslü, siyah, uzun kollu tişörtler giymekten hoşlanırdı. Genellikle yırtık kotlar ve retro tenis ayakkabıları, kıyafetini tamamlardı. Annemse her zaman elbise giyerdi. Her zaman...

Onlar kavga ederken çaresizce bekledim. Sonunda

Tessa'nın sesi geldi. "Ne istiyorsun?" dedi.

"Büyük annenle böyle konuşma, Tessa Bernice Ellis."

"Kimle nasıl istersem öyle konuşurum. Ayrıca o benim büyük annem değil. Büyük annem ve büyük babam öldüler, hatırladın mı?"

Öff!

"Biliyorum ve üzgünüm ama Martha benim annem ve ona daha saygılı davranmanı rica ediyorum senden." Buz gibi bir sessizlik. "Peki neden aradın Patrick?" Bana baba diye seslenmesini beklemiyordum tabii ki ama sesindeki zehir olmasaydı daha mutlu olurdum. "Doğum gününü kutlamak istemiştim." "Doğum günüm dündü."

Tabii ki biliyordum. Tabii ki. Aramalıydım. Bunun özrü olamazdı. "Biliyorum ama arayamadım. Dün bir konferanstaydım, sonra da... "

"Hiç inandırıcı değil." Haklıydı. İkimiz de biliyorduk.

"Bak, üzgünüm. Gerçekten. Dinle beni!"

"Önemli değil. Şimdi gitmem gerek. Yapacak işlerim var.

Ders çalışmam lazım. Yarın iki sınavım var." Sonra, ben

cevap veremeden "Burada olsaydın hatırlardın." dedi.

"Dinle beni Tessa..." Tık.

Telefona baktım. Ah, süper bir konuşmaydı. Derin bir nefes aldım. Biri bugün kızını kaybetti. Tıpkı benim gibi... 

N3161 Virginia Caddesi 

Batı Asheville, Kuzey Carolina 22:01

Kendisini sihirbaz olarak görüyordu. Çok iyi bir illüzyonist... Çocukluğundan beri sihirden hoşlanırdı. Bir an burada, bir an yok! Tamamen gizleme, kandırmaca ve dikkati başka yöne çekme üzerine kurulu... İlk kez dördüncü sınıfta, bir sihirbazlık gösterisi izlemişti.

Sihirbaz, seyyar ses sisteminden, "Şimdi kırmızı bir tül çıkaracağım, izleyin," diye seslendi. Çocuklar, ucuz ses sistemi ayaklamaya başlayana kadar söylendiği gibi beklediler ve aletle birlikte onlar da bağırıp çağırmaya başladılar.

Biraz sonra adam yeşil bir tül çıkarınca, çocuklar gülmeye ve parmaklarıyla tülü göstermeye başladılar.

"Hay Allah." dedi. "Aha, işte burada!" Bu sefer mor bir tül çıkardı. Çocuklar yine güldüler. Sonra pembe... Daha çok kahkaha...

"Şimdi, Muhteşem Marty'nin bir sonraki numarasını görecek ve şaşıracaksınız." dedi. Ellerinin boş olduğunu gösterip kalabalığın içine, tam ilüzyonist'in yanına gitti. Çocuğa baktı, gülümsedi ve eğilip kulağının arkasından bir tül çıkardı. Bu sefer turuncuydu.

Çocuklar, hayal kırıklığına uğramış gibi görünen Muhteşem Marty sahneye doğru yürürken gülüyorlardı. Tülü katladı ve sağ elinin içine tıktı. Sonra gösterişli hareketlerle mavi bir tülü çekip çıkardı. Turuncu olan yok olmuştu. Nutku tutulan çocuklar alkışlıyorlar ve birbirlerine: "Nasıl yaptı ki? Sihir bu yaa!" diye fısıldıyorlardı.

Sonra balondan güvercin çıkardı, ellerine takılan kelepçeleri açmayı başardı ve gösterinin sonunda selam verirken kırmızı tülü burnundan çekip çıkardı. Ortalık alkıştan kırılıyordu.İşte o an, ilüzyonist'in, numaradan hataları ve usta işi şakalarıyla baştan sona bütün gösterinin önceden planlandığını ve defalarca çalışıldığını anladığı zamandı. Gösterinin kendisi büyük bir illüzyondu. Sihirbaz, baştan sona olaya hâkimdi. Çocukların dikkatini her an başka yöne çekmekte çok ustaydı. Daima seyircinin bir adım önündeydi. Dünyanın bir adım önündeydi.

Bütün sır, dikkati başka yöne çekmekteydi. Siz bu elime bakarken ben bozuk parayı diğer elimle arka cebime saklıyorum. İzle ve gör!

Oturma odasının ışığı söndü ve oyun başladı. Pencereye yaklaştı. Bekledi. Doğru anı beklemek konusunda tam bir ustaydı. Bir saat ya da bir yıl boyunca bekleyebilirdi. Onu olduğu kişi yapan bu yeteneğiydi. İllüzyonistti o. Her zaman dünyanın bir adım ilerisinde...

Dakikalar geçiyor, o bekliyordu. Bazı çevre evlerdeki ışıklar teker teker sönüyor, oradan buradan cırcır böceklerinin sesi geliyordu. Köpekler havlamayı bırakmışlardı. Karanlık da saklanmış, hareketsiz duruyordu. Cırcır böcekleri gibi... Karanlık da kendini huzurlu hissediyordu.

Sonunda yatak odasının ışığı da kapandı. Dakikalar geçti. Sonra saatler. Kendi nefes alışverişini duyuyordu. Sonra her şey yavaşladı ve uyku, kanatlarıyla mahalleyi çepeçevre sardı. Nihayet vakit gelmişti.

İllüzyonist kayak maskesini taktı. Lastik eldivenlerini, onların üzerinden de deri olanları giydi. Lastik eldivenlerin yırtılabileceği- ni veya delinebileceğini biliyordu. Bu eldivenlerin bazı türleri, parmak uçlarındaki ter yoluyla, parmak izi veya DNA'yı kolayca açık edebilir. Bunu da biliyordu. O yüzden ikisini de kullanıyordu.

Kaldırımdan bahçeye geçti ve N3161 Virginia Sokağı adresli evin eğri büğrü tuğla duvarına yaslandı. Burası, orta sınıfa ait isimsiz bir kasabadaki, isimsiz bir orta sınıf mahallesinde bulunan, isimsiz orta sınıf bir evdi.

Ama uzun süre isimsiz kalmayacaktı.

Alarm sistemini tanıyordu. Devre dışı bırakmayı da biliyordu. İllüzyonist, hareket sensörlerinin nerede olduğunu, şehir dışına çıktığında Alice McMichaelson'un komşuların kullanması için yedek anahtarı nerede sakladığını biliyordu. Hepsini biliyordu.

Geçen hafta Locust Güvenlik Şirketi'nde bir hırsızlık olayı yaşanmış, düz ekran bir bilgisayar monitörü çalınmıştı. Görünüşe bakılırsa başka bir şeye dokunulmamıştı. Ama o aslında istediği şeyi almıştı. Dikkati daima başka yöne çek. Ben bozuk parayı cebime bu elimle koyarken sen diğer elime bak. Kırık cama ve çalınan monitöre bak, fotokopi makinesinden alınan iki sayfa kâğıdı fark etme. Bu kadar küçük bir şeyi kimse fark edemez, üstelik, McMichaelson evinin güvenlik kodlarının ve elektrik tesisat planlarının yazılı olduğu kâğıtlar, ait oldukları kilitli dosya dolabına geri koyulmuşken.Saatine baktı. 04:03'tü. Mükemmel. uykunun en derin olduğu saatler genellikle sabah üç ve beş arasındadır. Gördünüz mü? Bunu da biliyordu. Her şeyi biliyordu!

Ekose desenli Martha Stewart katlanır sandalyeleri ve barbe- küyü geçerek arka bahçedeki verandaya geldi, bahçeye açılan camlı kapıdan içeri, uyuyan eve baktı.

Birçok insan, sanki hırsız yalnızca garaj girişinde dolaşacak ve ön kapıyı zorlayacakmış gibi, balkon kapılarını kilitlemeyi unutur, sadece ön kapıları ve garaj kapılarını kilitlerler. En zayıf nokta balkon kapısıdır. İllüzyonist bunu da biliyordu. Ama aksi bir duruma da hazırlıklıydı. Her zaman hazırlıklıydı.

Eldivenli elini uzatıp kapıyı açmayı denedi. Kapı kolayca açıldı. Hatta düşündüğünden daha kolay... Bir tarafı hayal kırıklığına uğramıştı. Zor olması her zaman daha iyiydi.

Kapının önündeki paspası geçip alarmı devre dışı bırakmak için şifreyi girdi.

İşte oldu.

Şimdi bütün ev ve geceden geriye kalan tüm zaman onundu. 

Önünde oval bir yemek masası belirdi; arkasında oturma odası, karanlığa doğru genişliyordu. Durdu ve ona her şeyin yolunda ve sakin olduğunu söyleyen evin belli belirsiz seslerini dinledi.

İllüzyonist, hızlı ve sessizce hareket ederek yemek odasına, oradan da mutfağa geçti. Gözleri karanlığa alışıyordu. Oturma odasındaki mobilyaların silüetleri, sağında yavaş yavaş belirmeye başladı. Büyük, karanlık bir açıklık ise holün solda olduğunu belli ediyordu. Ama bunu zaten biliyordu. Ne de olsa evin planlarını ezberlemişti.

Yakındaki bir odadan, gıcırtılı bir tekerleğin içinde dönüp duran hamsterın sesini duyuyordu. Brenda'nın odasından. Sekiz yaşındaydı ve kısa süre önce Sweeten Creek Caddesi'ndeki Aziz Catherine Katolik Okulunda üçüncü sınıfa başlamıştı. Öğretmeninin adı Andrea Brokema'ydı ama bütün öğrencileri ona Bayan Andi diyorlardı.

İllüzyonist, holden Brenda'nın odasına yöneldi. Dördüncü yaş gününde hediye edilen deniz ayısı Wally ile uyuyor olmalıydı.

Bir an kapıda durup pencereden gelen zayıf ışık hüzmesi içinde uyuyan kızı seyretti. Waliy, yatağının yanında yerdeydi. 

Hımm. Yere düşmüş olmalı.

İllüzyonist, bir hayalet gibi sessizce odaya girip deniz ayısını yerden aldı ve uyuyan kızın kollan arasına bıraktı. Sol bileğini hafifçe kaldırması gerekti. Kız, pelüş hayvana sıkıca sarıldı ve yan döndü. İllüzyonist gülümsedi ve odadan çıktı.

İşte böyle daha iyi Brenda, çok daha iyi...

Birkaç adım ötede, Jacob'un odasındaki gece lambası hole yeşil bir ışık yayıyordu. "Ne kadar düşüncelisin. Bana ışık tutuyorsun." diye geçirdi içinden.

Beşinci sınıftaki Jacob, Spider-Man video oyunlarını seviyordu, matematikte başarılıydı ve geçen sezon katıldığı futbol liginde en yüksek skoru yapmıştı. Andy's Sub Shop takımında oynuyordu. İllüzyonist hepsini biliyordu.

Anneleriyle ilgili her şeyi de biliyordu.

Çünkü aslında buraya onun için gelmişti. Çocuklar için değil. Onun için...

Kayıp bir fahişe kimsenin dikkatini çekmezdi. Bunu zaten biliyordu. Aslında bunu yıllar önce keşfetmişti. Ama Okul Aile Birliği için çalışan aktif bir anne, yıllarca manşetlerde kalırdı. Özellikle de Alice kadar güzel olanı... Tam istediği gibi... Haberciler kayıp güzelleri çok severler. Özellikle de beyazsa. Haftalarca haberini yaparlar.

İllüzyonist, Jacob'un gece lambası sayesinde, holün duvarlarındaki fotoğrafları görebiliyordu. Brenda'yı okul piyesi için dev bir havuç kılığında gösteren bir fotoğraf, onu elinde pembe bir havluyla plajda gösteren başka bir fotoğraf, bir fotoğraf stüdyosunda tüm aileyi birlikte gösteren bir başkası, Jacop'u elinde bir levrek, Garrett'la birlikte göl kıyısında gösteren bir diğeri...

Son fotoğraf midesini bulandırdı.

Garrett.

Altı ay önce Alice'i adi, küçük bir sürtük için terk eden ve her sarhoş olduğunda onu ve çocukları tehdit etmek için çıkıp gelen herif... Tehditlerden vazgeçmedi. Bir gece neredeyse Alice'in çenesini kırıyordu.

Garrett:

Geçen ay masasına bir not bırakıp, patronuna onunla işinin bittiğini, takdir edileceği daha sıcak bir yerde, Florida'da iş bulmak için ayrıldığını söyleyen adam. İnşaat sektöründe çalışanlar için, kış gelince güneye gitmek sık rastlanılan bir şeydi, bu yüzden patronu çok şaşırmamıştı. Hatta belki de o işe yaramaz Garrett McMichaelson'a son iki haftalık maaşını ödemek zorunda kalmadığı için memnun olmuştu.

Tabii ki nottaki el yazısı Garrett'a ait değildi.

Ama patron bunu bilemezdi.

Garrett, Garrett, Garrett...

Fotoğraf, İllüzyonist'i rahatsız etmekle beraber belli belirsiz gülümsetmişti de. Garrett artık Alice'i üzemezdi. Eve sarhoş bir şekilde dalamaz, onu merdivenlerden aşağı itemez, yüzüne bir daha asla yumruk atamazdı. Hayır, artık kimseyi üzemezdi. Bir kadına öyle davranan bir erkek yaşamayı hak etmiyordu. Bu kadar alçak bir adam, Appalachian Dağları'nda diri diri gömülmeyi bile hak etmiyordu. Gerrett bu kadar kibar bir ölümü hak etmiyordu.

Ama İllüzyonist merhametli bir adamdı.

Merhameti belki de tek kusuruydu.

Şimdi holün sonundaydı ve soldaki oda onun odasıydı. Alice'in odası. Kapı kapalıydı.

Holdeki kehribar rengi halının üstünde sessizce yürüyen İllüzyonist, tam da kapının önünde durdu. Elini cebine sokup ihtiyacı olan plastik torbayı çıkardı.

Şimdi kalbi daha hızlı atıyordu. Hep böyle olurdu. Rahatla. Çok heyecanlanma.

 Ama heyecanlıydı. Her zaman heyecanlı olmuştu!

Kapının ardından otuz bir yaşındaki kızıl, Brannan ve Seeley Hukuk Bürosu resepsiyon memuru Alice McMichaelson'un yumuşak, ritmik solumalarını duyabiliyordu. İlk karşılaşmaları büroda olmuştu. O günle ilgili her şeyi hatırlıyordu, üzerinde limonata rengi sarı bir elbise vardı. Alice'i ilk gördüğünde aklına gelen şey, onunla birlikte kocaman bir ağacın altında buzlu limonata içmek oldu. üzün, serin bardaklar. Sıcak öğleden sonra güneşi... Yazın kokusu... Parlak mavi gözlerine bakmak... O gün konuşurlarken parfümünün kokusunu karşıdan duyabiliyordu. Alice'e hissettirmeden kokuyu içine çektikçe ona dokunuyormuş gibi oluyordu. Çok güzeldi.

Kapıyı açtı ve Alice'in odasına girdi. Sokak lambasının belli belirsiz ışığında, gür kızıl saçları darmadağınık, bir tarafına dönmüş yatan kadını görebiliyordu. Loş ışıkta saçları daha koyu, neredeyse kurumuş kan renginde gözüküyordu. Şimdi bunu düşünmesi ne garip, böyle bir anda aklına kanın gelmesi ne ilginçti.

Vücudunun kıvrımlarını hafifçe örten ince örtünün altında ne giydiğini merak etti. Victoria's Secret mağazasından alışveriş yapmayı sevdiğini biliyordu. Müşteri numarası N672-9843-G. Bütün bunları çöpünü karıştırarak öğrenmişti. Her gece çöplerin toplanma saatinden önce çöp tenekesini dışarı çıkarırdı. Bu da İllüzyonist'e istediğini veriyordu.

Nasıl göründüğünü çok merak ediyordu. Şu an, şimdi... Tek yapması gereken örtüyü çekmekti. Sadece bir eliyle ağzını kapatmak ve diğer eliyle boğazını sıkmaktı. Şu an, burada yapabilirdi bunu.

Kalbi deli gibi çarpmaya başladı. Bu gece, bu an her şey olabilirdi. Tıpkı kafasında defalarca kurduğu gibi.

Alice'in nefes alışverişi değişmemişti. Hâlâ çok hafif ve ritmikti. Kulağına müzik gibi geliyordu. Ona dokunmayı o kadar çok istiyordu ki! Ama yaklaşmadı. Hareket bile etmedi. Kontrolünü kaybetmedi. Her zaman kontrollüydü. Bu gece ona dokunmaması gerekiyordu. Buraya geliş sebebi farklıydı.

"Görüşeceğiz Alice. Yakında görüşeceğiz." diye düşündü.

İllüzyonist, almak için geldiği şeyi aldı. Alice McMichaelson'a son bir kez baktı ve hole çıktı. Güvenlik sistemine kodu girmeden ve evden çıkmadan önce hamsterın kafesinde çıkardığı gıcırtıları duydu. Sonra uykunun kollarındaki mahallenin karanlığında kayboldu. Kimse onu fark etmedi. Kimse orada olduğunu bilemez, bir şeyden şüphelenmezdi.

Çünkü dünyanın bir adım ilerisindeydi. İzle ve gör!

Cuma 24 Ekim 2008

Asheville'nin On Üç kilometre dışı 08:04

Ajan Jiang, arabasıyla otelin girişine geldi. Onu karşılamak için lobiden çıktım. Ralph beni alması için birini göndereceğini söylemişti. Mükemmel seçim! Ben yanına otururken: "Günaydın Dr. Bowers." dedi. "Bana sadece Pat de. Doktor kelimesine bir türlü alışamadım."

"Hımm. Aksine gurur duymanız gerekirdi." Park yerinden çıkıp trafiğe karıştı. "Çevresel Kriminoloji alanında doktora derecesi alan ilk FBI ajanı sizsiniz." "Öyle diyorlar ama ben yine de Pat denmesini tercih ediyorum."

 "Tamam o zaman, Pat. İyi uyuyabildin mi?"

"Aslında hayır." dedim. "Pek iyi uyuyamadım."

Bunu neden yapıyorsun? Neden herkes gibi sohbet edemiyorsun? Emniyet teşkilatında görev yaparken aynı zamanda üniversitede internet üzerinden yıllarca gece dersi almak, genç yaşta birçok derece kazanmamı sağladı ama insan ilişkileri konusunda pek yardımcı olmadı.

Dönüp baktı. "Hep gerçeği söylersiniz, değil mi Dr... ee, Pat?"

"Sanırım. En azından uğraşıyorum."

"Dur, tahmin edeyim," diye devam etti. "İşin gerçeği bulmak. Zaten yeterince zor bir iş. Kendini saklayarak işini daha da zor hâle getirmek istemiyorsun. Maske takmıyorsun çünkü başkalarının taktığı maskeleri çıkarmanın ne kadar güç olduğunu biliyorsun. İnsanların seni apaçık görmelerine izin verirsen belki onlar da sana karşı maskelerini takmayacak ve işini biraz olsun kolaylaştıracaklar."

Gözlerimi kırpıştırdım. "Evet, galiba."

Gülümsedi.

Of.

"Demek Ralph'in yeni ortağı bir karakter analistiymiş." dedim. "Dediklerime dikkat etsem iyi olacak."

Dudaklarını büzdü. "Ralph, karakter analistleriyle olan geçmişinden bahsetti. Merak etme, yüzüne vurmam. Pireyi deve yapan biri değilim." Başıyla, oturduğum koltuğun bardak koyma yerindeki kahveyi gösterdi. "Senin."

"Teşekkürler." Kahve için mi anlaşma için mi teşekkür ettiğimi belirtmedim. Kahveyi aldım, kapağının üstündeki aralıktan sızan aromayı kokladım. Nefis. Kenya kahvesi... Tekrar kokladım. Muhtemelen Nyeri Dağlık Bölgesi'nden. Bir yudum aldım. Evet, kesinlikle Kingongo Yakası'ndaki volkanik tepelerden elde edilen SL28 türü. Nasılsa doğru tahmin etmiş; krema ve bal, şeker yok. Hımm, buna alışabilirim.

"İyi seçim," dedim.

"Mountain Java Roasters. Asheville'de." diye cevap verdi. "Ralph, kahve konusunda seçici olduğunu söyledi."

"Ralph çok şey anlatmış sana."

"Yeterince şey anlattı."

Sustu. Aramızda büyüyen boşluğu doldurabilmek için söyleyecek bir şeyler bulabilmeyi çok istedim ama hiçbir şey gelmedi aklıma.

Sırtını dağlara dayamış devasa bir taş otelin önünden geçtik. "Burası Stratford Oteli. Tamamen arkasındaki dağda bulunan kayalardan inşa edilmiş. Altı yüz elli odalı. Bir buçuk metre kalınlığında duvarlar... Yedi devlet başkanı ve birçok sinema yıldızını ağırlamış. Bahçeler, havuzlar ve çeşmelerle dolu kocaman kapalı bir avlu... Hatta içinde kapalı bir nehri var. Şöminelerinin her birine beş metre uzunluğunda kütükler sığabiliyor."

"Peki bütün bunları sen... Nereden biliyorsun?"

"Buradaki ikinci günümde tramvay turuna katıldım." dedi.

Gülümsedim. "Anladım!" Stratford Oteli bir kale gibi görünüyordu. Giriş katında dünya standartlarında bir golf sahası vardı.

"Bu arada, ben sana Pat dersem sen de bana Lien-hua demelisin."

"Kulağa iyi geliyor."

Sonrasında, Lien-hua küçük sohbetimizi devam ettirmedi. Önsezi miydi, kibarlıktan mıydı bilemiyorum. Her iki durumda da minnettardım. Böylece o günkü programımı düşünmek için fırsat doğmuştu. Federal binadan bazı dosyaları alabilmeyi ve günün geri kalanını serinin diğer cinayetlerinin işlendiği yerleri inceleyerek geçirmeyi umuyordum. Zaman içinde, bir soruşturmanın en önemli ve en çok göz ardı edilen iki unsurunun suçun işlendiği yer ve zaman olduğunu keşfetmiştim. Suç analizinde saha ziyaretleri çok önemlidir. 54

Federal binanın araba parkında durduk. Bana döndü. İki eliyle direksiyonu sımsıkı tutarken düz bir sesle "Mindy ydi." dedi. İnce kollarındaki kaslar gittikçe kasılıyor ve geriliyordu. "Dağdaki kız: Mindy Travelca. Dün gece kesinleşti. On dokuz yaşındaymış."

Yavaşça başımı salladım. En azından şimdi kıza nasıl hitap edeceğimi biliyordum. En azından şimdi bir adı vardı.

Lien-hua'yı federal binaya doğru takip ederken Mindy'nin televizyonda konuşan gözü yaşlı babası geldi aklıma. O an şükretmek için aklıma gelen tek şey, adama haberi verenin ben olmayışımdı. 

Alice McMichaelson inledi, yatakta dönüp saatine baktı. 06:27.

İyi. Uyumak için bir saati daha vardı.

Bir dakika. Gözlerini kırpıştırıp saate bir daha baktı. 08:27.

Ne? Olamaz!

Gözlerini ovuşturup, yatağının kenarındaki masanın

üzerinden gözlüklerini alıp taktı.

08:27.

Gözlerini kırptı. 08:28. Hayır. Hem de bugün...

'Jacob!" diye bağırdı. "Geç kaldık. Uyanın. Brenda!"

"Ben kalktım anne!" Brenda'nın neşeli sesi mutfaktan geliyordu.

 "Hiç uyumamış gibiyim zaten."

"Beni de uyandırabilirdiniz, değil mi?" dedi. Der demez de sekiz yaşındaki kızından kendisini uyandırmasını istemesinin ne kadar saçma olduğunu fark etti. Alice yataktan atladı. Kafasını salladı. Zaten sabahları erken kalkma konusunda hiç iyi olmamıştı. Garrett, o kadınla birlikte olmak için onu terk ettiğinden beri durum daha da kötü olmuştu. Problemli uyku. Kötü rüyalar. Ve şimdi de bankadaki yeni işinin ikinci gününde geç kalkmak... Hiç iyi değil.

Hukuk bürosundaki iş, hiçbir yere götürmüyordu onu. Bankada hem maaş hem de çalışma saatleri daha iyiydi. Çocuklarla daha çok vakit geçirebilirdi. Ayrıca işletme dersleri almaya başlamıştı. Banka, okula gidebilmesi için pazartesi günleri izin veriyordu. Ama şimdi geç kalır ve işini kaybederse bunların hiçbirinin önemi kalmayacaktı. Alice duş almadan çıkmaya karar verdi. Geceliğini çıkarıp iç çamaşırı çekmecesini açtı. 'Jacob, kalktın mı?" Holün karşısından "Evet." diye uykulu bir cevap geldi. "Sesin pek uyanık gelmiyor ama." Yatak gıcırtısı. "Kalktım."

Mutfaktan gevrek kâsesinin içinde dolanan kaşığın sesi geliyordu. "Okula geç mi kalacağız anne?" Brenda'nın ağzı doluydu.

"Öğretmenine not yazarım."

"Tamam, kütüphane saatini kaçırmak istemiyorum da." Alice külotlu çorap giydi. "Giyiniyor musun Jacob?" "Evet anne! Kalktım, tamam mı?" "Tamam, tamam."

 Alice uçarak gardırobuna gitti, bir elbise kaptı, giyindi. Ayakkabılar. Hangileri? Fark etmez. Sadece çabuk ol yeter. Herhangi biri olabilir. Siyah. Hayır. Kahverengiler. Tamam.

Banyoya girdi. Lavabonun altından küçük bir lif alıp yüzünü ovuşturdu. Biraz ruj sürdü. "Sırt çantalarınızı alın çocuklar.

Çıkmamız gerek."

Tekrar şifonyere döndü. "Saçım felaket hâlde. Tam bir

felaket! Tamam, nerede?" Gözleriyle şifoniyerin üzerini

taradı. "Nerede şu fırça?"

"Brenda, saç fırçamı sen mi aldın?"

"Hayır, anne."

"Emin misin?"

"Evet."

Alice takı kutusunu kenara itti. İlk çekmeceyi açıp oraya koyup koymadığını kontrol etti. Yere bakındı. Yok. 08:39.

Hırr. "Artık çıkmamız gerek Jacob." dedi ama aslında kendine bağırıyordu. Hole baktı. Brenda kapıya doğru yürümüş, pembe sırt çantasını takmış, görünür bir yerde duruyordu. Muhtemelen altıdan beri ayaktaydı. Diğer taraftan Jacob ise elinden gelse öğlene kadar uyurdu. Alice banyoya koşturdu. Saçını fırçalaması gerekiyordu. Banyo dolabı, raflar, fırça yok... "Hazır mısın Jake?" "Kahvaltı yapmadım ama."

"Müsli bar falan alırsın. Çıkmamız gerek. Herkes ödevini aldı mı?"

Brenda: "Öğlen yemeklerini ne yapacağız?" diye sordu. Öğlen yemeği! . 

"Hımm..." Alice cüzdanını çekip içinden birkaç dolar çıkardı. Aralarında bölüştürdü. "İşte. Bugün sıcak bir şeyler yiyin."

Jake paraya baktı. "Pizza alabilir miyim?" "İstediğin şeyi alabilirsin." Alice, Brenda'nın odasına koşup saçlarını düzeltmek için kızının fırçasını kullandı. Hâlâ iyi gözükmüyordu ama bununla yetinmek zorundaydı. Fırçasını daha sonra bulabilirdi, o kadar da önemli değildi.

Çocuklan dışarı kışkışlayıp arabasının anahtarlarını çıkardı. Kimse geç kaldığını fark etmeden masasına oturabilmeyi umarak ikisini de arabaya soktu.

FBl'ın Kuzey Carolina'daki ana binası Charlotte'taydı. Normalde Ralph, harekât üssünü buraya kurardı ama bu olayda, suçların birbirine yakınlığından dolayı, dükkânı burada, Asheville'deki ek binada açmıştı.

Bu bölgede yaşayıp vahşi doğa rehberliği yaparken bile, Ashe- ville bana biraz Colorado'daki Boulder'i hatırlatırdı. Yalnız burası daha küçüktü ve Asheville müziği ve kültürüyle süslenmişti. Tıpkı Boulder'da olduğu gibi, burada da egzotik ithal mallar satan mağazalarla dolu, şehir merkezine yakın havalı bir mahalle, dans stüdyoları ve sanat merkezleri, ortalıkta dolaşan hippiler, kaya tırmanışı yapılan kapalı salonlar, organik karışımlar satan antika kahve dükkânları ve vücutlannın hiçbir bölgesini tıraş etmek gerekliliğine inanmayan kadınlarla dolu vejetaryen lokantaları bulunuyordu. Caddeler, mevsimine göre kayak veya dağ bisikleti yüklenmiş, rüzgâr ve güneşten yıpranmış Jeep'ler ve Land Rover'larla doludur.

Ama Asheville'de alaca karanlık zamanı sokak köşelerinde dağ santuru, banjo ve keman çalan sakallı müzisyenler, büyük bir emekli nüfusu ve her caddenin köşesine tünemiş yüksek çan kuleleri olan tuğladan kiliseler bulabilirsiniz aynı zamanda. Son yirmi yılda kasaba, iki farklı ucun -kökten dincilerin ve ilericilerin- kaynaştığı kültürel bir erime potası hâline geldi. Zaman zaman ilginç kanşımlar çıkarıyor. 

Veach-Balley Federal Kompleksi'nin güvenlik kontrol noktasını geçerken Lien-hua: "Asheville'de kişi başına düşen sanat galerisi sayısı, Kuzey Amerika'daki diğer tüm kentlerden daha fazla." dedi. "Ve Ashevilles dünyanın en büyük bağımsız kitapçılarından biri."

Görünüşe bakılırsa çok aydınlatıcı bir tramvay turu olmuş.

Ralph, senatörün birinci kattaki ofisinin açıldığı holün sonundaki konferans salonunu devralmıştı. Lien-hua ile birlikte içeri girdik. Ben etrafa bakındım.

Ralph'in yarım düzine bilgisayar, iletişim istasyonu sistemleri, panolar, kara tahtalar getirdiğini gördüm. Kendimi evimde gibi hissettim.

Önceki beş kurbanın fotoğrafları duvara düzenlice asılmıştı. Bunlar, olay yerinde çekilen fotoğraflar değil, kurbanların saçlarının fönlü, ışıltılı ve hayat dolu gözüktükleri, gülümsedikleri ve poz verdikleri fotoğraflardı. Yıllık fotoğrafları, aile tatilleri, bunun gibi şeyler işte. Medyaya verdiğimiz fotoğraflar bunlar. Ve şükürler olsun ki olayların sonunda insanlann hatırladıklan da bu fotoğraflar. Benim zihnime yapışıp kalanlar değil.

Bilgisayar çantamı boş bir masaya koydum ve ölen kızların fotoğraflarına baktım.

Bir numaralı kurban -yirmi üç yaşındaki Patty Henderson- dudaklarının ucuyla muzipçe gülümsüyordu. Sarışındı ve mavi gözlüydü. Mükemmel dişleri vardı ve olduğundan çok daha genç gösteriyordu.

İki numaralı kurban -on sekiz yaşındaki Jamie McNaab üzeri boyalı bir tahta taburenin üzerine oturmuş, elinde bir fırça tutuyordu. Jamie, yaramaz küçük bir kızın yüzüne ve utangaç bir gülümsemeye sahipti. Yanında, yerde bir teneke boya vardı. Bir resim atölyesinde olduğunu sanırdınız. Fotoğrafçı, büyük ihtimalle, gülümseyen yüzlerce ergen kızı o boya tenekelerinin yanında poz verirken çekmişti.

"Bu fotoğrafçıyı mutlaka kontrol et. Stüdyo üzerinden

bir ipucu bulunabilir. Orada çalışan biri, filmin tab edildiği yer veya başka bir şey."

Yirmi yaşındaki Alexis Crawford bir sonrakiydi. İnce telli kahverengi saçları vardı, sevimliydi ama sanki hayatı çok zor geçmiş gibi kırgın ve yalnız bir gülümsemesi vardı. Ama ölümü o zamana kadar yaşadıklarının, o kadar da zor olmadığını kanıtlamıştı.

Fotoğraflara bakarken Ajan Brent Tucker geldi, Mindy

Travel- ca'nın bir fotoğrafını iğneyle tutturdu, sonra bir şey söylemeden masasına döndü.

Mindy, fotoğrafta tıpkı diğerleri gibi gülümsüyordu.

Ralph geldi. Başıyla beni selamladı.

Tekrar fotoğraflara bakarken: "Reinita'nın fotoğrafı ne zaman çekilmiş?" diye sordum. On dokuz yaşındaki Reinita Lawson dördüncü kurbandı ve gruptaki tek Afro-Amerikalıydı. Güzel, sütlü çikolata rengi bir teni ve hayallerle dolu gözleri vardı.

Ralph bir dosya çekip açtı. "Kaçırılmadan bir gün önce My Space sayfasına göndermiş. Neden sordun?" Fotoğrafta kamerayla flört eder gibi görünüyordu. Sol eli özenli, davetkâr bir biçimde yanağına dayalı, gülümsemesiyle karşısındakini baştan çıkarmaya çalışır gibi... Çarpıcı derecede güzeldi ama garip bir şeyler vardı. Fotoğrafa baktım. Gülümsemesini, gözlerini, ellerini inceledim. Yaklaştım. "Bir gün önce mi? Emin misin?" diye sordum.

Ralph dosyaya bir kez daha göz attı. "Evet. Aklından ne geçiyor?"

"Parmağında nişan yüzüğü yok." dedim. "Ne?"

"Bana gönderdiğin olay yeri fotoğraflarında parmağında bir nişan yüzüğü var."

Karton dosyanın içindeki bir yığın kâğıda göz attı. "Hımm, o gün takmamış olabilir." dedi. 

"Biri nişanlandığında yüzüğüyle herkese hava atmak ister." Sesli düşünüyordum. Elbette fotoğrafı çektirmesiyle kaçırılması arasında nişanlanmış olabilirdi. Ama fotoğrafı bir gün önce çektirdiyse bu pek de olası değildi.

Dosyayı bıraktı. "Ee, ne diyorsun? Sence katil bir çeşit sembol olarak bırakmış olabilir mi yüzüğü? Kurbanlarıyla birbirine bağlı olduğunu mu söylemeye çalışıyor? Ya da sapık, çarpık bir duyguyla onlarla evlendiğini mi düşünüyor acaba?"

"Belki de. Bilmiyorum." uzunn bir süre fotoğrafa baktım. "Yine de bir kontrol et, olur mu? Bak bakalım, birisiyle gerçekten nişanlı mı? Eğer öyleyse, adamla görüşmek istiyorum."

"Tamamdır."

Birden emir verdiğimi fark ettim. "Ee, lütfen." dedim. Resmî bir görevle orada danışman olarak bulunuyordum ama Ralph ve ben, birlikte Büro'da o kadar çok çalışmıştık ki bıraktığımız yerden devam ediyormuşum gibi gelmişti.

Omzuma vurdu. Neredeyse düşürüyordu. "Dert etme, böyle gayet iyi. Hadi bu manyağı yakalayalım."

Ralph birkaç telefon görüşmesi yapmaya gitti. Ben de son fotoğrafa baktım. Yirmi iki yaşındaki Bethanie Dixon, Patty dışında kapalı bir yerde bulunan diğer kurbandı. Ayrıca en uzakta, Georgia Athens'ta bulunandı, uzaklık kafaları karıştırsa da piyon ve sarı kurdele katilimizle bağlantılı olduğunu gösteriyordu. Birinin bana seslenmesiyle düşüncelerimden sıyrıldım. "Dr. Bowers."

Bu ses.

Hayır, o olamaz.

Döndüm.

Oydu.

Özel Ajan Margaret Wellington.

Sanki o ana kadar günüm çok güzel geçiyormuş gibi!

"Margaret." dedim. Beni düzelteceğini biliyordum.

"Görevli Ajan Wellington demenizi tercih ederim."

Elimi uzattım. "Pardon. Sanırım unuttum."

İnanılmaz derecede düz, kahverengi saçlarının bir tutamını geriye attı ve bana baktı. Dudaklarının ne kadar ince, dişlerinin ne kadar düzgün olduğunu unutmuşum. Tokalaşmak yerine ellerini kalçalarına koydu. 

"Hayır, Dr. Bowers. Unutmadınız."

Ee tamam, doğruydu. Kendisine Margaret diye hitap edilmesinden ne kadar nefret ettiğini hatırlıyordum ama Kuzey Caroli- na'da olduğunu unutmuştum. Aklımdan tamamen çıkmıştı. Unuttuğuma eminim çünkü öyle olmasaydı Ralph'in danışmanlık yapma konusundaki davetini kesinlikle kabul etmezdim. Elimi indirdim. Nasıl olsa sıkmayacaktı.

Margaret Wellington'un, burnundan keskin bir şekilde soluma alışkanlığı vardı. O yüzden, sürekli sizden nefret ediyormuş gibi görünürdü. Belki de gerçekten öyleydi. "Ne kadar oldu Dr. Bowers? Dört yıl mı?"

"O kadar oldu mu?" dedim. "Zaman ne kadar çabuk geçiyor." 

Gözlerini kırptı. "Evet, dört yıl." Başını dimdik kaldırdı. "Ee, nasılsınız?"

"Meşgul." Oldukça dürüst bir cevaptı. "Karınızın öldüğünü duydum." dedi. Sinirlenmeye başlamıştım. Sesi dümdüz ve duygusuz, devam etti. "Çok trajik. Sonra da sizi Denver'a tayin etmişler ve masa başı iş vermişler. Çok zor olmuştur."

"Colorado'daki işe kendim gönüllü oldum." dedim sakince. Denver'daki ulusal Emniyet Teşkilatı ve Ceza Teknoloji Merkezi, dünyanın en gelişmiş suç haritalandırma programına ev sahipliği yapıyordu, ulusal Adalet Enstitüsü'nün ve FBI'ın yürüttüğü araştırmaları bütünleştirmeye çalışıyordum. "Önemli bir iş ve böylece Tessa da ailemle kalabiliyor."

"Evet tabii." Sonunda biraz olsun geri çekildi ve küçücük bir gülümseyişin dudaklarında dolaşmasına izin verdi. "Ben bu dava kapanır kapanmaz Ouantico'ya geri dönecek gibiyim. Yeniden Akademi'de ders vermemi istiyorlar." "Tebrikler, senin için ne kadar önemli olduğunu biliyorum." "Evet." Sesi un ufak olmuştu. "Biliyorsun."

Dilimi tuttum. Konuşmayı orada bırakmak daha iyiydi. Sonunda "Brifing odasında görüşürüz," dedi ve odanın köşesindeki camdan ofisine doğru ağır adımlarla yürüdü. Etrafımdaki hava bile rahat bir nefes aldı sanki. Lien- hua'nın yüzünde bir soru işaretiyle masasından bana baktığını gördüm. "Bu da neydi?"

"Karışık," dedim. "Ralph, neden burada olduğunu söylemedin?'

Sırıttı. "Aklımdan çıkmış olmalı."

"İyi, bu sefer bana ödeyemeyeceğin kadar borçlandın."

"Karışık demekle neyi kastettin?" diye sordu Lien-hua. Derin bir nefes aldım. "İkimiz de Büro'da çalışıyorduk. Ben çevresel kriminoloji dersi veriyordum, o terörle mücadeleye atanmıştı."

"Bir dakika." dedi Lien-hua. "Denver'a taşınmadan önce New York'ta yaşadığını sanıyordum."

"Öyleydi. Her ayın bir iki haftası ders vermek için uçakla gidiyordum. Her neyse, bir süredir müdür yardımcılığı pozisyonunda gözü vardı ve neredeyse elde ediyordu. Ta ki... "

"Bir delil ortadan kaybolana kadar." dedi Ralph. "Birçok suçlama oldu. Pat olayda İç İşleri'nin çok ilgilendiği bazı şeyler olduğunu fark etti."

Lien-hua'nın yanındaki masaya oturdum. "Dediğim gibi, biraz karışık. Sonra disiplin soruşturması yapıldı. İfade vermek zorunda kaldım. Onun sonu da buraya, sağa sola evrak göndermek için şubeye gönderilmek oldu."

"O günden beri hep Pat'i suçladı." diye ekledi Ralph. "Quan- tico'ya geri gönderilmek için önüne gelen herkesin kıçını yaladı. Tahmin edeceğin gibi, bu davaya hiçbirimizin bulaşmasından memnun değil ama diğer taraftan, davanın bir an önce kapanmasını da istiyor çünkü müdürünü etkilemeye çalışan birinin bölgesinde, sürekli bir seri katilin dolaşması iyi bir izlenim bırakmaz."

Ralph'e döndüm. "Bir dakika. 'Brifing odasında görüşürüz,' derken neyi kastetti?"

"Ha, o mu? Margaret, buradaki takıma, soruşturma tekniklerinle ilgili bir sunum yapmanı istiyor." "Ne zaman?"

Saatine baktı. "Yarim saat içinde." "Ne? Mümkün değil. Daha olay yerlerini görmedim. O da biliyor. Bir ön rapor vermek için henüz çok erken... "

 "Sadece sürecin üzerinden geçersin Pat. Biliyorsun işte, bütün o coğrafi zaman ve mekân ıvır zıvırının." "Yapamam Ralph. Daha... Bu arada işimin ne kadar ilgi çekici ve bilimsel olduğunu dile getirmen de çok hoş." "Teşekkürler."

"En azından iki güne ihtiyacım var." "Ancak öğlene kadar vakit verebiliriz." "O vakte kadar hazır olmam olanaksız." "O zaman, saat iki?" "Tamam, iki!"

"Saat ikide." dedi Ralph zafer kazanmışçasına. "Aferin oğlum. Gidip Margaret'e söyleyeyim."

"Ne? Bir dakika." Lien-hua'ya döndüm. "Ne oldu şimdi?"

"Galiba saat ikide bir sunum yapacaksın."

"Kabul etmedin, değil mi?"

"Emin değilim." dedi. "Ama şimdiden söyleyebilirim ki siz ikinizi beraber çalışırken izlemekten büyük keyif alacağım." Masadan bir sürü dosya alıp kalktım. İnanamıyordum. Bugün buraya olay yerlerini incelemeyi planlayarak gelmiştim ama şimdi onun yerine sunum yapmak için bir odaya kapanacaktım. Sunum yapmaktan, en az kötü kahveden nefret ettiğim kadar nefret ederim. Lien-hua duvara monte edilmiş ekrana doğru gitti. "Başlamadan önce buraya gel lütfen. Sana göstermek istediğim bir şey vardı."

"Bak Lien-hua. Yapmam gereken çok şey var." "Bekle, bir dakika. Faydası olabilir." Ekranda olay yeri fotoğraflarına bakmaya başladı. "Onları kaçırıyor, işkence ediyor,öldürüyor ve cesetlerini bulabileceğimiz yerlere bırakıyor,değil mi?"

"Evet."

"Bulabileceğimiz yerlere." "Doğru."

"Çoğu katil, cesedi ya cinayeti işlediği ilk yerde, kapalı bir yerde bırakır ya da cesedi taşısa bile bunu soruşturmayı zorlaştırmak için yapar. Delilleri saklamak için." Hımm. Hem de bir karakter analistinden bunlan duymak...

"Doğru. Önemli bir nokta. O zaman neden bulunmalarını istiyor?"

"Evet. Benim merak ettiğim de bu. Fark ettiğim bir şey daha var. Patty'i kontrol altında tutmak için kaba kuvvet kullandı. Daha sonra ise kurbanlarına uyuşturucu vermeye başladı."

"Daha derli toplu bir yöntem." dedim "ve tabii daha güvenilir. Bazen birinin kafasına vurmak, hemen ölmesine sebep olur. İşkence yaparak öldürmene fırsat bırakmaz." "Toksikoloji testlerinde yabancı madde çıktı. Düne kadar gerçek sonuçları alamamıştık. O yüzden bu, Ralph'in sana verdiği bilgiler arasında yoktu. Alexis ve Bethanie için kullanılan uyuşturucu, Jamie ve Reinita'da kullanılandan farklı."

Toksikoloji raporlarını bana doğru itti, ben de birini açtım. "Böyle bir değişiklik yapması biraz garip." dedim. "Bir onu, bir ötekini kullanmaktan çok birinden diğerine ilerlemiş gibi gözüküyor."

"Ben de öyle düşünmüştüm."

"Bakalım Mindy'nin otopsi sonuçlarında ne çıkacak. Eğer onda da uyuşturucu çıkarsa... "

Lien-hua Mindy'nin fotoğraflarını açtı. Bir duvardaki panoya, bir ekrana bakıyordum. Birinde Mindy çok canlı, ölümsüz gibi görünüyordu. Sonsuza kadar yaşayacak gibi... Diğerinde ise kirletilmiş, çaresiz ve ölü. Tamamıyla ve geri dönülmez biçimde ölü... Hayat son derece kırılgan. Çok geçici. Çok kısa. Bunca yıldan sonra bile çözemediğim bir bulmaca... Bir an bir roman yazmayı, erken emekli olmayı veya Bermuda'da tatil yapmayı hayal edersin, bir sonrakinde kendini, durmuş bir nabız veya anevriz- malı bir beyinle, soğumayı bekleyen bir dilim et olarak bulursun. Veya kanserli bir ciğerle...

"İyi misin?" Ajan Lien-hua'nın sesiydi. Bana bakıyordu. Ne zamandan beri düşünceler arasında kaybolduğumu bilmiyordum. "Hu?"

Ellerimi işaret etti. Baktım. Yumruk yapıp öyle sıkmışım ki eklem yerlerim bembeyaz olmuş. Hemen gevşettim, parmaklarımı esnetip dolaşımı kolaylaştırmak için salladım. "Evet, evet. Tabii. İyiyim. Özür dilerim. Ne diyordun?" Kalbim deli gibi atıyordu. Sakin ol. Dikkatini topla. Odaklan.

Lien-hua bir an sessiz kaldı, sonra gözlerini indirerek: "Ne olduğunu biliyorum Pat. Ralph anlattı. Çok üzgünüm." İçten söylüyor gibiydi.

"Neyi?" Bilmediğini umuyordum. "Christie."

Christie'nin adını duyunca ürperdim. Öfkenin içimde gelgit gibi yükseldiğini hissediyordum. Doktorlara, Tanrı'ya, kadere ya da hayatımızı altüst etmek ve hayallerimizi paramparça etmek için var gücüyle çalışan diğer kozmik güçlere karşı duyduğum öfkenin... Christie öldükten sonra birkaç ay boyunca içimi kemiren tek his yalnızlıktı ama daha sonra yerini öfke aldı. Öfke mi, yalnızlık mı? Hangisinin daha iyi olduğundan emin değildim ama öfke en azından daha az uyuşuk hissetmeme neden oluyordu. Belki de o yüzden öfkeyi tercih ediyordum. Bilmiyorum.

"Çok üzgünüm." diye tekrarladı.

Olaydan sekiz ay sonra bile hâlâ bu kadar hassas olduğuma inanamadım. Sonunda "Evet." diyebildim. Ralph'in Lien-hua'ya Christie'den bahsedeceğini tahmin etmem gerekirdi ama yine de söylemiş olmasına kızıyordum. 

"Ben de."

"Bunu yapmak istediğinden emin misin?"

"Elbette eminim. Evet. Benim işim bu." Parmaklarımı esnetmeye, öfkenin yarattığı gerginliği atmaya çalıştım. "O zaman, ee... Adli tıbbın Mindy ile ilgili ne diyeceğini görelim, sonra katilin uyuşturucuyu dönüşümlü olarak kullanıp kullanmadığını anlarız. Tamam mı?"

"Tamam."

Başka söyleyeceğim bir şey var mı diye düşündüm. "Tamam. Sonra görüşürüz."

"Görüşürüz."

Yürürken hâlâ parmaklarımı açmaya çalışıyordum.

İlk kurban Patty Henderson. Güney Carolina, Spartanburg'dan. Evliydi ve dört yaşında ikiz erkek çocukları vardı. Başta kocası şüpheliydi. Evde işlenen cinayetlerin yarıdan fazlasında suçlu; eşler, sevgililer veya erkek arkadaşlardır. Her zaman şüpheliler arasındadırlar. Bir cinayet soruşturmasında ilk hedeflerden biri, kocayı ya da erkek arkadaşı, daha sonra da cesedi bulan kişiyi temize çıkarmaktır.

Her şey kocasını işaret ediyordu. Evliliklerinde problemler vardı ve bir danışmana gidiyorlardı. Sonra bir gün yatak odalarında boğulmuş ve büyük ölçüde parçalanmış olarak bulundu. Çöz çözebilirsen. Ama aklandı. En azından bir düzine insan, adamı cinayet saatinde şehir merkezindeki bir barda görmüştü. Karısını öldürmek için eve vaktinde dönmesi gibi bir olasılık da yoktu. Oğlanlar Patty'nin annesine gece yatısına gitmişlerdi, o yüzden Patty evde yalnızdı. Kocası birini kiralamış olabilirdi ama bundan pek emin değildim. Katil, acele etmemiş, sanki kadını 69 yatırıyormuş gibi üzerindeki örtüyü boynuna kadar çekmişti. Cesedin üzerini Örtmek, genellikle, katilin vicdan azabı çektiği ya da kurbanı tanıdığı, ona yakın biri olduğu anlamına gelir. Kiralık bir katil böyle bir şey yapmaz ve kesinlikle saçına sarı kurdele bağlamazdı. Ama kocası değilse kimdi?

Sonra yatak odasındaki tuvaletin zemininde beyaz piyon bulundu. İlk başta buna kimse dikkat etmedi. Çocuklarla dolu bir evde hiçbir şey yerden kaldırılmaz. Etrafta sürekli ortalığa atılmış yapboz parçaları, oyuncaklar bulursunuz. Ama sonunda kocası fark etti. "Çok garip." dedi. "Çocuklardan biri bunu bir arkadaşının evinden getirmiş olmalı. Bizim satranç takımımız yok."

Bir ay sonra yaşlıca bir çift, Jamie McNaab'ı, Tennessee'de Smoky Dağlarının üzerindeki eyalet sınırının araba parkında buldu. Hiçbir şey bir bağlantıyı işaret etmiyordu. Ta ki görevli polis memurlarından biri, kızın sol elinde bir satranç taşı tuttuğunu fark edene kadar. Ayrıca bu, dikkatleri Asheville bölgesine çeken ilk cinayetti.

Sarı kurdelenin cinayetler arasında bağlantı kurmak için yeterli olacağını düşünüyor insan ama bu bilgi dikkatlerden kaçmıştı. ŞFAP'ın rapor yazma prosedürü birçok polis için biraz bunaltıcı olduğundan, ayrıca çok zaman aldığı ve birçok farklı kişi tarafından doldurulduğu için, raporlar olması gerektiği kadar tam ve düzgün değildir. Birçok soruşturma bunun sıkıntısını çekiyor.

Jamie'nin davasında, katilin piyonu kızın eline bilerek bırakıp bırakmadığını merak etmekten kendimi alamamıştım çünkü ilk satranç taşı neredeyse dikkate alınmamıştı. Bu ürpertici bir düşünceydi çünkü katil her kimse, onun bütün bunları bir oyun olarak gördüğü anlamına gelebilirdi. Üstelik attığı her adımdan polisin haberdar olmasını sağlıyordu.

Daha da korkuncu, içeriden soruşturmayla ilgili bilgi almış da olabilirdi.

Aiexis, tam Virginia sınırındaki Grayson Highlands Eyalet Park'ında bulundu. Reinita Lawson ise Kuzey Carolina'nın en uç batı köşesindeki Nantahala Ulusal Ormanında. Bütün sabahı, çıldırmış bir şekilde, coğrafi bilgileri incelemek, sınıflandırmak, bunlan Kuzey Carolina'nın batısıyla ilgili nüfus dağılım verileriyle karşılaştırmak, cep telefonu kayıtlannı indirmek, verileri bilgisayara kaydetmek ve saldırganla kurbanların genel hareket kalıplarını anlamamı kolaylaştırabilecek tüm bilgileri toplamakla geçirdim.

Öğlen yemeğini atladım. Ben farkına bile varmadan, Margaret yanıma gelmiş, parmaklarıyla masada tempo tutmaya başlamıştı. "Bu olayla ilgili yorumlarını dinlemek için sabırsızlanıyorum." dedi. İyi bir yalancı değildi. "Sunum yapmaya hazır mısın?" "Evet, sabırsızlanıyorum." Ben de iyi bir yalancı değilimdir. Notlarımı toparladım. Onu geçip toplantı odasına yöneldim. Yol boyunca tam arkamdan gelen topuk seslerini dinledim. 

***

Aaron Jeffrey Kincaid, kendisini şiddete eğilimli biri olarak görmüyordu.

Gerçekten de, Aaron'u yakından tanıyan insanlara sorsanız, onu hiçbir şekilde şiddete eğilimli biri olarak tanımlamazlardı. Belki nazik, belki sessiz veya düşünceli, şefkatli, hatta belki sevgi dolu.

Evet, Aaron'u tanımlamak için "sevgi dolu" sıfatını bile kullanabilirlerdi ama kesinlikle "şiddete eğilimli" demezlerdi.

Çünkü gerçekten de ona iki arkadaşını on beş saat boyunca bir odaya kapatma cesaretini veren şey sevgiydi.

Ailesine olan sevgisi. Babasına. Kadere...

Aslında ne istediğini bilen bir adamdı. Tutkulu bir adam...

Bunlar onu tanımlamak için kullanılabilecek iyi sözcüklerdi.

Ne istediğini bilen ve tutkulu. Ve sevgi dolu...

Otuz altı saatten az.

Rebekah ve Caleb'in kalan zamanı bu kadardı.

Şimdi onlari kontrol etmeye gittiği zaman bile, Rebekah elini cama uzatıyor, Aaron da elini cama, tam onun eline denk gelecek şekilde koyuyordu. Sanki birbirlerine dokunuyorlarmış gibi. Kızgın değil, daha çok huzurlu görünüyordu. Aaron başını salladı.

Rebekah'ın dudak hareketlerinden: "Aşkımız bizi sonsuza kadar bir arada tutacak." dediği anlaşılıyordu. Aaron da aynı sözcükleri dudak hareketleriyle ona söyledi. Sanki Rebekah onun kızıydı ve birlikte uyumadan önce dua ediyor gibiydiler.

Rebekah ve Caleb'i ikna etmek 1985'te Jessie Rembrant'ı ikna etmekten bile daha kolay olmuştu.

Araştırması, beklemesi ve hayal etmesi yıllar sürmüştü. Şimdi en azından zamanı gelmişti.

Geçen yıl, bunca zamandır aradığı kişiyi nihayet bulmuş ve planı harekete geçirmişti.

Doğru, her şeyin şimdi, ekimde başlamak yerine gelecek ayın on sekizinde başlaması çok ideal ve mükemmel olurdu. Ama sadece teröristler ve deliler tarihlere, eylemlere verdiklerinden daha fazla önem verirler. Aaron bunlardan hiçbiri değildi. Sadece hedefe kilitlenmiş, kendini adamış ve ailesine âşık, nihai kaderini gerçekleştiren bir adamdı.

Rebekah ve Caleb'in pazartesi yaşanacakları kaçırması utanç verici bir şey olacaktı. Ama gerçekten başka yolu yoktu. Yapılması gereken yapılacaktı.

Elini camdan çekti ve yürüdü. Sonbahar rüzgârı serin ama aynı zamanda ferahlatıcı ve davetkârdı. Ayrıca değişiklik vaat ediyordu.

Aaron'a gerçekleşmek üzere olan harika şeyleri hatırlattı. 

Sunumlardan nefret etmemin sebebi bu. Genellikle, çevresel kriminoloji alanında uzun yıllar boyunca yaptığım araştırmaları ve bir dedektif ve FBI ajanı olarak yaşadığım deneyimleri yirmi dakika içinde özetlemem beklenir. Çoğunlukla, odadakiler arasında araştırma yaklaşımlarımın işe yarayacağına inanan tek kişi de ben olurum.

Mesele de burada zaten.

Küçük, dar konferans odasına girdiğimde Ralph köşede durmuş, elindeki bir şeyin tuşlarına basıp duruyordu. "Ne yapıyorsun?" diye sordum. Elindekini cebine sokuşturmaya çalıştı ama ne olduğunu gördüm. "Portatif Play Station mı o?"

Hafifçe kızardı ki bu, bir kamyonu kucaklayıp yerinden kaldırabilecek cüssede biri için oldukça garip bir şeydi. "Kimseye söyleme. Oğlumu yenebilmek için egzersiz yapıyorum."

"Tony on yaşında, değil mi?"

Başıyla onayladı. "Futbolda, basket atmada, güreşte onu hâlâ yeniyorum."

Ralph'in cüssesine baktım. "Tony'yle güreşiyor musun?" 

"Evet, tabii," dedi. "Neden?"

"Neredeyse yüz kırk kilosun da ondan." diye düşündüm.

Ralph gururlu bir baba gibi gülümsedi. "Kuvvetli bir çocuk o."

Tony'nin son birkaç ayda tam olarak ne kadar büyüdüğünü merak ettim.

"Her neyse, bu konularda çok iyi, ben de o yüzden pratik yapıyorum. Sorcerer's Realm IV oyununda onu yenebilmek için çalışıyorum. Kimseye anlatma."

"Söz veriyorum."

Bana doğru eğildi. "Ciddiyim." dedi. Zaten öyle olduğunu hissedebiliyordum.

"Anladım."

Bilgisayarımın projeksiyon sistemiyle bağlantısını kurmak birkaç dakika sürdü. Sonunda kafamı kaldırıp baktığımda neredeyse her sandalyenin dolduğunu fark ettim. Ajan Hawkins'in yanı sıra Jiang, Tucker, Wellington ve Şerif Wallace, ayrıca henüz tanışmadığım beş altı başka ajan ve polis memuru...

Margaret aniden kalktı, eteğinin önünü düzeltti ve boğazını temizledi. "Hepimizin yapacak çok işi var, biliyorum. O yüzden başlayalım isterseniz." Duvardaki saate bir göz attım. Evet. Tam 13:59.

Küçük sohbetler, fısıltılar kesildi. Dante Wallace ve Ralph yerlerine oturdular. Brent Tucker, Margaret'in yanına oturdu, ben de bir dakika içinde tekrar kalkacağımı bilmeme rağmen Lien-hua'nın yanındaki sandalyeye kayıverdim.

Margaret gereğinden fazla kibar konuşuyordu. "Dr. Patrick Bowers bize katılma ve bu olayla ilgili... Eşsiz bakış açısını bizlerle paylaşma lütfunu gösterdi. Bu... Alışılmışın dışındaki soruşturma tekniğinin gerisindeki bazı prensipleri özet hâlinde anlatırsa çok faydalı olacağını düşündüm." Sonra dudaklarına sıkı, patronluk taslayan bir gülümseyiş kondurup bana doğru döndü. "Dr. Bowers?" 

Vay be! Ne giriş ama.

Ayağa kalktım ve başımla selam verdim. "Evet, teşekkürler Margaret." Göz ucuyla Lien-hua'nın defterine bir şeyler çiziktirdi- ğini ve gülümsediğini gördüm.

"İlk olarak, şimdiye kadar gördüklerime dayanarak söyleyebilirim ki bu olayda eksiksiz, profesyonel ve temiz bir iş çıkarmışsınız." Hepsinde ağırbaşlı kafa sallamalar. Onlar da benim kadar iyi biliyorlardı ki dünyanın hiçbir yerinde suçlu ya da en azından başlıca şüpheli bulunmadan yapılan övgünün veya sırt sıvazlamanın anlamı yoktu.

Bilgisayarımın kredi kartı büyüklüğündeki uzaktan kumandasına bastım. Projeksiyon ekranında üç boyutlu bir harita belirdi.

"Ajan Wellington'ın da bahsettiği gibi, uzmanlık alanım biraz değişik. Hem Milwaukee'de yerel emniyet teşkilatında dedektif olarak çalıştım hem de son dokuz yıldır FBI için çalışıyorum. Çoğunlukla suçun nerede ve ne zaman işlendiğiyle ve suçun zamanlamasının ve mekânının suçlunun ya da bizim olayımızda olduğu gibi, katilin hayatındaki önemi ile ilgileniyorum." Ajan Tucker: "Yani, çevresel psikoloji ile geospatial soruşturma alanlarını birleştiren Çevresel Kriminoloji." diye açıkladı.

"Doğru..." dedim. "Dolayısıyla, sadece adli tıp delillerine veya suçlunun patolojisine odaklanmak yerine suçlunun kurbanıyla ve çevresiyle olan ilişkisine bakıyorum. Kulağa çok aşikâr gelebilir ama her suç belli bir zamanda, belli bir yerde meydana gelir."

Bazen bu şeyleri açıklarken tuhaf bakışlarla karşılaşırım. Burada da aynı şey oluyordu. Birkaç bıyık altından gülüş ve yan bakışlar... Çoğunlukla da polis memurlarından. Margaret'e baktım. Buz gibi gözlerle bakıyordu. Ajan Tucker başını salladı ve defterine bazı notlar aldı.

"Biliyorum. Çok basite indirgiyorum gibi geliyor. Ama neden o zamanı seçmiş? Neden o yer? Neden o kurban? Mekânların kullanımlarıyla ilgili kalıplar vardır. Her bir suçla ilişkilendirilen mekânları ve suçun işlendiği zaman dilimini incelersek, suçlunun dünyasına kısa bir bakış atma fırsatı bulabiliriz. İnsanlar genellikle rutin aktivitelerini en elverişli mekânlarda gerçekleştirirler. Hepimiz öyle yaparız. Katiller için de durum farklı değildir. Herkes gibi seri suçlular da ikamet ettikleri yerlerden başka yerlere giderken bazı belirgin hareketleri sürekli yapmak ve bazı yönleri tercih etmek eğilimindedirler."

Nasıl gittiğini görmek için odada göz gezdirdim.

Bazıları bu tip şeyleri daha önce duymuştu. Bugünlerde birçok büyük polis şubesinin en azından bir tane stratejik suç ana- listi var. Neredeyse hepsi bazı suç haritalandırma yöntemlerini kullanıyor veya çevresel psikoloji prensiplerini soruşturma sırasında uyguluyorlar, kullandıkları teknikleri böyle adlandırmasalar bile.

Odadakilerin birçoğu sıkılmış görünüyordu.

İyi, adamları sıkman çok uzun sürmedi ve önünde devam etmek için daha on beş dakikan var.

"Her cinayette en az dört mekân vardır." dedim. "Suçlu ile kurbanın ilk karşılaştığı yer, saldırının yapıldığı veya kaçırmanın gerçekleştiği yer, cinayet mekânı ve cesedin bırakıldığı yer."

Kuzey Carolina'nin uydu görüntülerini veren aktif bir ekrana geçtim ve bilgisayarın göstergesini eyaletin batı tarafını yakınlaştırmak için kullandım. Göstergeyi hareket ettirdikçe görüntüler yanlara kayıyor, üç boyutlu dağlık alan üzerinde gösterge küçük bir uçak gibi süzülüyordu.

Arkamdan birinin sesini duydum. "Kortizonlu Google Earth gibi." Odada kıkırdamalar dolaştı.

"Evet, hem de çok. Bu, dünyadaki coğrafi bilgi sistemlerinin en güçlü bileşimlerinden biri. Adı F.A.L.C.O.N."

Biri "Açılımı ne?" diye sordu.

Gülümsedim ve yakasındaki isim kartına baktım. "Bilmiyorum, Memur Stilton. Henüz o kısma gelmedik, kısa adı bu.

 Hükümetin çalışma yöntemi böyle." Son söylediğime karşılık birkaç onay homurtusu aldım. Çok değil ama odadaki havayı biraz olsun yumuşattı. "FBI ve NSA* iş birliği ve NASA ile bir animasyon şirketindeki arkadaşlarımızın küçük yardımlarıyla yapılan bir girişim. Size henüz şirketin adını söyleyemem, yazılımı yayınlanana kadar yani."

Ralph'in sesini duydum. "Animasyon şirketi mi?"

"Grafik konusunda bize yardım ederken ne yaptığını gerçekten bilen birilerine ihtiyacımız vardı. Onlar kârlı bir devlet ihalesi almaktan memnunlardı, biz de dünyada bilgisayar grafiğine en çok kafası basan adamlari tutmuş olmaktan. Her neyse, bu yazı- lımi kullanarak yeryüzünde yarım santimetre veya daha küçük boyutlara kadar her yeri belirleyebiliriz. Takımdakiler hâlâ bulutlu günlerde görüntü alabilmenin yollarını bulmaya çalışıyorlar. Henüz bulamadılar ama bulmaları yakındır. Bu sadece beta versiyonu. İlk modelinin önümüzdeki iki yıl içinde dünyanın her yerindeki emniyet güçlerince kullanılabilir durumda olmasını umuyoruz."

Tanımadığım memurlardan biri: "Verdiği uydu yayını canlı mı?" diye sordu.

"Tam değil." dedim. "Dört dakika gecikmeli."

uzaktan kumandaya bastım, arkamdaki projeksiyon ekranda üç boyutlu bir harita çıktı. Ekrana tıkladıkça yeni sayfalar diğerlerinin üzerine açılıyor, açılan her katmanda bir dizi daire, karo, üçgen ikonu çıkıyordu. "Bu ilk harita, cesetleri bulduğumuz yerleri gösteriyor." diye açıkladım. "Diğeri ise," ekranı tıklayınca karolar yine çıktı. "Kurbanların evlerini gösteriyor. Kaçırıldıkları yerleri öğrendiğimizde, o yerler oval ikonuyla gözükecek." Bir kez daha tıkladım, ekrana yeni bir katman çıktı. "Cinayet yerlerini ise, belirlendiklerinde, sarı karolar hâlinde göreceksiniz."

Şimdiye kadar anlattıklarım biraz karışık görünüyordu.

 * National Security Agency: Ulusal Güvenlik Ajansı (Ç.N.). 

"Şimdi bakın, yolları kapayıp en hızlı ve en uygun çıkışı sağlayan rotaları ortaya çıkarınca ve sonra bunu gözlediğimiz mesken bölgelerindeki evlerin dağılımıyla karşılaştırınca... " Bir sürü yanıp sönen çizgi yan yana dizildi, sembollerden ve figürlerden oluşan yığına eklendi, onlara anlam ve düzen getirdi. "Sonra, eğer kurbanların kaçırıldıkları zaman dilimindeki kalıplaşmış davranışları ve hareket rotalarıyla ilgili bildiklerimizi hesaba katarsak... "

Margaret: "Bunları nereden biliyoruz peki?" diye sordu.

"Cep telefonu şirketleri, global konumlama teknolojileri aracılığıyla, tüm gelen ve yapılan aramaların nereden yapıldığını takip edebiliyorlar." dedim. "Birçok yeni arabanın, Mindy'nin Corolla'sı da dâhil, GPS sistemi var.

Öldürülmesinden birkaç gün önce, Mindy'nin arabasıyla gittiği yerlerin rotasının ve cep telefonu aramalarının zamanının, süresinin ve yerinin bilgisini bilgisayara indirdim. Ve ilginç bir şey buldum."

Ajan Tucker: "Nedir o?" diye sordu.

"Diğer kurbanların geliş gidiş alışkanlıklarıyla ilgili bildiklerimize dayanarak yollarının dört ayrı noktada kesiştiğini görebilirsiniz: Stratford Oteli yakınları, Mission Memorial Hastanesinin yanındaki park, şehir merkezindeki mahalle ve üniversite civarı. Katilimizin bu mekânlarda avını aramak için dolaşıyor olma ihtimali çok yüksek."

Ekranı yine tıkladım. Bu sefer bir sürü yanıp sönen, kırmızı, takoz şeklinde bölgeler belirdi. "Kurbanların katille ilk karşılaşmalarının veya kaçırılmalarının meydana gelme olasılığının en yüksek olduğu yerlerin burası, burası ve burası olduğunu görebiliyoruz." Haritanın üzerinde yanıp sönen hareketli alanlara dikkat çekmek için, lazer kalemi kullandım. "Suçla ilgili bildiğimiz her şeyi, suçluların suçun işlendiği zamana ait gözlenebilir kalıp davranışlarını, bölge planlama, nüfus dağılımı, topoğrafik özellikler, trafik akışı ve hava koşullarını hesaba katarak demir atma noktasını çıkarımsayabiliriz."

Vay, mükemmel kelime Pat. Çok etkileyici.

"O nedir?" Soran Şerif Wal!ace'tı.

"Çıkarımsamak. Şu demek oluyor..."

"Hayır, 'demir atma noktasını' soruyorum."

"Hımm, demir atma noktası, tamam. O, suçlunun bulunduğunu düşündüğümüz ana üs. Kendi evi, kız arkadaşının veya bir akrabasının evi olabilir. Çalıştığı yer olabilir. Bu üs sabitlenir sabitlenmez, en olası yeri belirlemek için coğrafi profilleme yöntemlerini kullanabiliriz."

Bir yudum su içtim.

On dakikan kaldı. Sonra kurtulacaksın buradan.

"Suçlular yaşadıkları yere çok yakın, ya da çok uzak yerlerde suç işlememe eğilimindedirler. Avlanma bölgesini tanımlayıp bu bölgeyle en uzak iki suç mahalli arasında bir hat çizersek, bir dairenin yarıçapını elde etmiş oluruz." Tarif ettiğim şeyi lazer kalemle ekranda gösterdim. "Bu dairenin içinde," -ekrana tıkladım, dairenin merkezine yakın, mavi renkli bir daire belirdi- "Suçlunun demir atma noktasının olma ihtimali yüzde elli."

"Tıpkı bir panonun üzerindeki toplu iğneler gibi." Bunu söyleyen memur, herkesin duyabileceği kadar yüksek sesle söylemişti.

Bu yorumları daha önce de duymuştum ama yine de sinirlendiğimi hissettim, "Evet, aynı mantık. Ama burada sadece suç dağılımına bakmıyoruz, aksine düzeni, dağılımı, kökeni ve zamanlamayı hesaba katıyoruz. İşlenen suçların sıralaması çok önemli. Bir serideki ilk suç, genellikle katilin demir atma noktasına en yakın yerde gerçekleşir. Sonra, avlanma alanları soruşturmacılarca istila edilince, başka yerlere açılır. Diğer taraftan, işlediği her suçla birlikte yakalanmadan suç işleyebildiğini gördükçe, cesedi bıraktığı yerler gittikçe demir atma noktasına doğru yaklaşmaya başlar. Bu yüzden zamanlama ve yer önemlidir. Ayrıca, insanlar için mekânların bazı anlamları vardır. Hepimiz dünyayı, çevremizdekileri, kişisel deneyimlerimiz ve algımız aracılığıyla görürüz. Eğer bu serideki olay yerlerinin suçlu için taşıdığı anlamı çözebilirsem, kişinin ne tür bir insan olduğunu anlamamıza yardımcı olur. 'Bunu neden yaptı?' diye sormak yerine: 'Neden burada yaptı?' sorusunu sorarım. Örneğin..."Jamie McNaab'ın bir fotoğrafını çekip açtım. 'Jamie bir park yerinin yanında bulunmuş. Şimdi arkasına bakın, tam sağa." Lazer kalemle gösterdim. "Görüyor musunuz? 'Başıboş Dolaşmak Yasaktır' yazan bir tabela var. Dikkat çekmiyor ama sembolik." Reinita Lawson'un olay yeri fotoğraflarından birine geçtim. "Reinita, 'Mezartaşı Mağarasına giden patikada bulundu, yine sembolik. Adam bizimle alay ediyor."

Şerif Wallace. "Nasıl oldu da daha önce kimse fark etmedi bunu?" diye sordu.Ben cevap vermeye fırsat bulamadan Ajan Tucker: "Kimse bu tip bir şey aramıyordu da ondan." dedi.

Bunu yapmasından hiç hoşlanmıyordum.

Defterine bir şeyler çizmeyi bırakan ve bana içten bir ilgiyle ve belki de bir parça rekabet imasıyla bakan Lien-hua,

"Nedenler konusunda ne diyeceksiniz?" diye sordu.

"Nedenleri bulma işini karakter analizcilerine bırakıyorum,"dedim gülümseyerek.

Ama o gülümsemedi.

"Bu tam olarak..?" Sesini giderek alçalttı ve ekledi. "Ne anlama geliyor?"

Birilerinin bu sorulan soracağını tahmin ediyordum ama bu Lien-hua olmak zorunda mıydı?

"Adamın ne düşündüğünü tahmin etmek için,kafasındakileri araştırmak yerine, nerede yaşadığını öğrenmek için hayatını araştırıyorum. Birçok soruşturmanın, nedenleri bulmaya çalışırken asıl amacından saptığını düşünüyorum."

"Affedersiniz Dr. Bowers." Kalemini bıraktı. 'Az önce nedenleri araştırırken asıl amaçtan saptığını mı söylediniz?"

(Izaktan kumandayı cebime soktum. "Evet Ajan Jiang, öyle dedim. Jüri üyeleri nedenleri sever. Bir de dedektif ve gerilim romanı okuyucuları. Ortada bir neden yoksa kendimizi aldatılmış hissederiz. Olayların bir anlamı olmalı. Açıklamalara bağımlıyız. Ama gerçek hayatta bazı şeylerin basit bir açıklaması yoktur. Nedenler asla açık, asla belirgin, asla net değildir."

"Siz neden bahsediyorsunuz?" Bu kez konuşan Şerif Wallace'- tı. "Neden olmadan herhangi bir şeyi niye yapalım ki?"

Tamam. Sunumumun buraya nasıl geldiğini bilmiyordum ama planımda bu kısım yoktu.

"İnsanların davranışlarının nedenlerinin olmadığını söylemiyorum," dedim. "Sadece, 'nedenlerin', kriminal soruşturmalarda çoğunlukla düşünüldüğü gibi, altın anahtar olmadığını söylüyorum." Çevreme baktım. Söylediğim her cümleyle biraz daha battığımı hissettim. Ama yine de, tırmalıyormuş gibi gözükmemeye çalışarak, uğraşmaya devam ettim. "Neden her sabah uyanıp işe gidiyorsunuz Ajan Jiang? Para kazanmak için mi? Belki zorunluluk? Hırs? İstek? Kendini kanıtlama isteği?"

"Erkek tavlamak?" Tucker aniden söylemişti. Birkaç kişi güldü. İyi niyetle söylemişti. Beni bu durumdan kurtarmaya çalıştığını hissetmiştim ama Lien-hua sadece şöyle bir baktı. Artık çenesini kapamasını istiyordum.

Lien-hua: "Kötü adamları yakalamak için." diye açıkladı. Bu son derece basit cevap, imalarla doluydu.

"Evet, güzel. Ama aynı zamanda para kazanmak, faturaları ödeyebilmek, iyi olduğun alanda bir şeyler yapabilmek için... Değil mi?"

"Yani?"

Hadi ama. Burada ilk günün. Şimdiden düşman edinme.

"Demek istediğim, yaptığımız her şey, birbiriyle çakışan ve birbirini tamamlayan, dikkatimizi çekmek, hayatımıza girmek için birbiriyle yanşan nedenler, hayaller, pişmanlıklar, utançlar, ümitler ve arzulardan oluşan bir düğüm hâlinde. Bir suçu: 'intikam', 'tutku', 'öfke' veya 'açgözlülük' diye adlandırdığımız düzgün, küçük paketlere sıkıştırmaya çalıştığımızda hayatın gözden kaçan küçük ayrıntılarını atlıyor ve suçun sosyal içeriğini dikkate almıyoruz."

Lien-hua kafasını salladı. İkna olmamıştı. "Ama açık bir neden göstermedikçe neredeyse kimseyi mahkûm edemezsin."

Bir an önce bu şeyi bitirip olay yerlerinden bazılarını görmek üzere yola çıkmak istiyordum. İçimde uyanmaya başlayan öfkeyi hissedebiliyordum. Sakin ol. Sakin ol.

"Evet, doğru." dedim yavaşça. "Sebep bulmak, birinin suçlu olduğuna inanmak için gereklidir ama bir sebep bulmak diğerlerini göz ardı etmek anlamına gelir. Hayat asla bu kadar basit değildir."

"Ama suçluyu mahkûm etmek istemiyor musunuz?" dedi.

"Benim işim onları mahkûm etmek değil, size onları bulmanız için yardım etmek. Bir sebep dile getirmek jüri üyelerinin daha iyi hissetmesini ve okuyucuların daha çok tatmin olmalarını sağlayabilir ama ben bir davada taraf değilim ya da roman yazmıyorum. Çoğu zaman, diğer insanların yaptıkları bir yana, insanlar kendi yaptıklarının sebeplerini bile anlamazlar. Bazen olaylar, görünürde herhangi bir sebep olmaksızın gerçekleşir. Hayatta her zaman mantıklı şeyler olmaz." Evet. Sevdiklerin kanser olur ve ölürler. Aileler ayrı düşer. Yönünü, odak noktanı, netliğini kaybedersin. Hayat kontrolsüz bir şekilde dönüyor, üyum yok. Sebep yok. Aslında mantık da yok.

Oda sessizdi. Herkes bana bakıyordu. Bir an için aklımdan geçenleri söyledim zannettim ama sonra kendimi tuttuğumu fark ettim. "Konu suç işlemek olduğunda," dedim en sonunda, "Ana neden gibi bir şey söz konusu olabilir ama tek bir neden olamaz.. "

Konuşan yine Wallace'tı. "Peki nedenlerle ilgilenmiyorsan neyi bulmaya çalışıyorsun o zaman?" 

"Kalıp hareketleri, alışkanlıkları, seçimleri. Bu yerin, bu zamanın ve bu kurbanın suçlunun hayatıyla nasıl kesiştiğini."

"Affedersiniz Dr. Bowers." Ah, evet. Eğlenceye Margaret'in de eninde sonunda katılacağını tahmin etmem gerekirdi. "Soruşturma işi yüzyıllardır sebepler, araçlar ve imkânlar üzerine odaklanmıştır. Bunca yıl boyunca yanlış yaptığımızı mı söylüyorsunuz?"

Bu soruyu sorabilmek için ne zamandır beklediğini merak ettim.

"Elbette öyle demiyorum Ajan Wellington. Bir saldırgan, suçu işleyecek bir fırsat çıkmadıkça ya da gerçekleştirmesi için gerekli araçları elde etmedikçe o suçu işleyemez. Ama fırsatı ortaya çıkaran neydi? O araçları neden tam da o zaman diliminde elde etti? Öğrenmeye çalıştıklarım bunlar. Katilin kafasına girmeye değil, katilin yerine geçmeye çalışıyorum."

Margaret. "Dr. Bowers," dedi burnundan soluyarak. Saatine yavaş ve maksatlı bir şekilde baktı. "Yirmi dakikadan az bir zaman içinde bir basın toplantım var. Bu soruşturmaya ekleyeceğiniz daha... Somut bir şeyiniz var mı?"

Elimde ona fırlatacak bir şey olsaydı keşke. Aklımdan bir rott ıveiler geçti.

"Aslında var. Tam ona gelmek üzereydim. Şimdi bütün bunların katili yakalamak konusunda bize nasıl faydalı olacağını göstereceğim." 

"Buradakiler." Bir düğmeye basıp haritanın iki bölgesini ışıklandırdım. "en uygun arama bölgeleri, yakalamaya çalıştığımız suçlu için en muhtemel demir atma noktaları. Bu bölge Ashevil- le'nin tam batısı ve kentin bu bölgesi de şehir merkezi. Bu durumda araştırma yapılacak bölgenin yüzde 84.6'sı aradan çıkıyor. Ayrica, şimdiye kadar elimizde kaç tane şüpheli olduğuna baktım. Ana listede 2432 isim var. Bu listedekilerin sadece yüzde 12'si bahsi geçen alanda yaşıyor veya çalışıyor. Kontrol ettim. En azından bir başlangıç noktası veriyor."

Memurların bazıları, neden bahsettiğimi biliyor olmamdan etkilenmiş görünüyordu. Ralph'in ise kafası karışmıştı.

 "Ama neden iki bölge var?"

Bir şey söylememe fırsat kalmadan Tucker benim yerime cevap verdi: "Bazı davalarda, coğrafi profil hesaplan sadece çift kutuplu bir çözümü mümkün kılıyor. Diğer bir deyişle, suçlunun yaşama veya demir atma noktası olarak kullanma olasılığı eşit olan iki yer var." Tamam. Bu adam gerçekten sinirime dokunuyordu. "Doğru." dedim.

Tucker mutlu olmuştu.

"Peki." dedi Ralph. "Bu bölgede yaşayan herhangi birinin, o iki yürüyüşçünün Mindy'nin bulunduğu dağdan ayrıldığını söyledikleri, yeşil Subaru steyşın vagon gibi bir arabası olup olmadığını görmek için Motorlu Araçlar Departmanı kayıtlarını kontrol edebiliriz."

Tanımadığım memurlardan biri: "Bunu ben yaparım," dedi. "Evet, biz de ipucu ve şüpheli listemizin üzerinden gidebilir, listedekileri azaltabiliriz. Bu soruşturma başladığından beri binlerce ipucu ele geçirdik. Çok karışık bir hâl aldı." dedi.

"Tamam." dedim. "Ayrıca, o bölgede yaşayan herhangi birinin sicilinde şiddetli saldırı olayı var mı, bir kontrol edin." "Tamam," dedi Margaret. "Herkes görevini biliyor. Şimdi işimizi doğru düzgün yapalım." Bana başıyla soğuk bir selam verdi. "Teşekkürler Dr. Bowers." İnsanlar başlarını sallıyor veya eşyalarını topluyorlardı. Tam kendi kendime sunumun her şeye rağmen aslında çok da kötü geçmediğini söylüyordum ki Lien-hua'yı gördüm.

Bana bakıyordu. Sonra aniden kalktı ve çıktı.

Kendime not: Bir dahaki sefere, bir karakter analizcisine

"Nedenlere takılıp asıl amacından sapmış." deme.

Özellikle de ona.

Tucker saatine baktı. "Bu öğleden sonra birkaç görüşmem var. Mindy'nin cesedini bulan yürüyüşçülerle biraz daha konuşacağım. Sonra da adli tabibin otopsiyi bitirip bitirmediğini kontrol edeceğim."

"Tamam." dedi Ralph. "Ne zaman geri dönersin?"

Tucker kafasını salladı. "Büyük ihtimalle yarın. Karımla bu gece dışarı çıkacağız. Sabah erkenden gelirim ama."

O giderken Margaret'in, kollarını kavuşturmuş, kapının yanında durduğunu gördüm. "Evet, Dr. Bowers. Basın toplantısına gitmeden önce size sormak istediğim bir soru var." "Evet?"

"Bir dahaki sefere nerede suç işleyecek?" Kafamı salladım. "Bazı suç haritalandırma uzmanlan tahmine yönelik analiz yapmayı denediler ama şimdiye kadar çok az bir başarı elde ettiler, üzgünüm, Görevli Özel Ajan Wellington. Bir soruşturma alanını daraltmaya yardımcı olabilirim ama geleceği tahmin edemem." "Çok yazık." Sesi buz gibiydi. "Hiç değilse biraz işimize yarayabilirdi." Ah, Margaret.Seninle tekrar birlikte çalışmak o kadar güzel ki. Aradan sadece dört yıl geçtiğine inanamıyorum. 

Herkes işe geri dönerken ben bilgisayarımı toparladım. Gerçekten ne düşüneceğimi bilmiyordum. Evet, soruşturmaya bazı hesaplar yaparak katkıda bulunmuş, bir başlangıç noktası sağlamıştım ama hepsi sadece başlangıçtı. Sadece bana verdikleri bilgileri kullanmıştım. Olay yerlerini incelemeden, doğru iz üzerinde miydik, ondan bile emin olamıyordum.

Öğlen yemeği. İhtiyacım olan buydu. Yemek ve biraz temiz hava... Kafamı temizlemek. Ayrıca, görmek istediğim bir ağaç vardı. Gerçek miydi yoksa sadece deli bir kadının dimağının ürünü müydü, öğrenmek istiyordum. Bilgisayarımı aldım ve kapıya yöneldim.

Christie'nin New York Metropolitan Sanat Müzesindeki en sevdiği tablolardan biri, romancı F. Scott Fitzgerald'ın karısı ve zaman zaman şizofren hastası olan Zelda Sayre Fitzgerald'ın yaptığı "Hastane Yokuşu" adlı koca bir kayın ağacını gösteren resimdi. Müzedeki tur rehberine göre, Zelda tabloyu 1940'larda Kuzey Carolina Asheville'deki bir sanatoryum olan Highland Akıl Hastanesi'rıde, şizofreni tedavisi görürken yapmış. O zamanlar Asheville, her tür hastalığın, özellikle de verem dedikleri tüberkülozun çaresi olan temiz dağ havasının iyileştirici etkisiyle ünlüy- müş. Tur rehberi ağacın hâlâ orada olduğunu söyledi.

Highland Parkı ve federal bina arasında üç kilometreden az bir mesafe vardı. Biraz Meksika yemeği aldım ve bacaklarımı esnetme fırsatını yakalamışken kendimi dışarı attım.Sokaklarda yürürken farklı çevrelerin heyecanını hissetmeye çalıştım; nüfus, gelir seviyesi, tutumlar, o tip şeyler. Herkes gibi, her mahallenin de farklı bir mizacı vardır. Highland Hill'e yaklaştıkça, etraftaki şık ve sofistike hava, melankolik ve çirkin bir hâle dönüştü. Biraz sonra nedenini anladım.

Köşeyi dönünce, Highland Hall'un uğursuzca karşıma dikildiğini gördüm: Tuğladan yapılmış, kare şeklinde, gösterişli ve kurumsal bir yapı... Koyu renkli, hava şartlarından aşınmış duvarları havadaki güneş ışığını emiyor gibi gözüküyordu. Eski sanatoryumun yanında, Zelda Fitzgerald'ın elli yıldan fazla bir süre önce resmettiği ağaç olabilecek kadar yaşlı bir kayın ağacı duruyordu. Ağacın dibinde bir plaka gördüm: Zelda Sayre Fitzgerald'ın Anısına 1900-1948 "umut dışında ihtiyaç duyduğum hiçbir şey yok, ki onu da ne geçmişte ne de gelecekte görüyorum, bu durumda yapmam gereken tek şey gözlerimi kapatmak sanırım." Zelda Sayre Fitzgerald Zelda, sanatoryumun onların bulunduğu tarafında yangın çıkınca sekiz kadınla birlikte, 1948'de öldü. Hepsi dumandan zehirlenerek öldüler. Binanın batısında kalan orta şiddette grilikler, kaybın o tarafta yaşandığına dair kanıt sunuyordu.

Yaşadıkları şeyin nasıl bir şey olduğunu sadece hayal edebilirdim. Kapana kısılıp alevleri geçmenin hiçbir yolu olmadığını bilmek ve ölmek. Gözlerini kapatıp yardım için bağırmak. Hiç kimsenin duymadığını fark etmek. Bir daha kimse onları duymayacaktı. Çaresizce bulmaya çalıştıkları ümidi hayatında hiç Tecrübe edemeyecekti.

Bir süre ağacın yanında oturup Zelda'yı, Christie'yi ve davayı düşünerek yemeğimi bitirdim. Bir kuzgunun hastanenin çatısına konduğunu gördüm. Bana Tessa'yı hatırlattı. Nedense, bana her zaman kanatlarını açmaya çalışan bir kuzgunu hatırlatır. Ama belki de konacak güvenli bir yer arayan isle kaplı bir güvercindir. Ne düşüneceğini bilmek ne zordu. Yarım saat sonra federal binaya geri döndüm. Olay yerlerini ziyaret etmek için yeterince zaman kalmamıştı ama belki işlenen suçların bağlantılarını ortaya çıkarmaya yönelik bir analiz üzerine çalışabilir, sonra da katilin şehir merkezindeki avlanma bölgelerinde dolaşmaya gidebilirdim. Daha önce arabayla giderken bir tırmanma merkezi görmüştüm, bir antrenman kaçamağı bile yapabilirdim.

Ağacın yanından ayrıldım ama Zelda'nın ve diğer kadınların hayaletleri peşimden geldiler. Çığlıklarının yankıları ve tükenen umutlarının yanık kokusu işe kadar bana eşlik etti. 

Hanes Alışveriş Merkezi 

Charlotte, Kuzey Carolina 18:52

İllüzyonist, minibüsünün camından, arabasına yürüyen kıza baktı. Adını biliyordu: Jölene Brittany Parker. Doğum gününü de biliyordu: 17 Haziran 1989. Küçük bir bebekti, doğduğunda sadece iki kilo dört yüz gram kadardı. Ama o zamandan beri çok büyümüştü. Hakkında her şeyi biliyordu.

Kız arabaya yaklaşıp anahtarını çıkarmak için çantasını açarken onu izledi. Gözlerindeki şaşkınlığı görünce hafifçe gülümsedi.

Çantasını arabanın üzerine koydu ve titreyen bir kemirgeni yutmak üzere ağzını kocaman açan bir yılan gibi, çantanın ağzını açtı. Ters çevirince içindeki rengârenk şeylerin hepsi dışarı saçıldı ama Jölene Brittany Parker anahtarını yine bulamadı.

Eşyalarını çantasına tek tek geri koyup üstünü aramaya başladı. Ceplerine baktı. Gözlerini yerdeki bir noktaya dikti. İllüzyonist gülümsüyordu. Kız düşünüyor: "O boktan anahtarları nereye koydum? Çantama koyduğumdan eminim. Nerede olabilirler?"

Ah, bu çok güzeldi. Dayanamayacağı kadar güzeldi.

Arabanın içine baktı. Kontağa. Koltuğa. Hayır, burada bırakmamıştı.

Kendisini tutmaya çalışmasına rağmen, İllüzyonist kıs kıs gülmeye başladı. Ama tabi kızın duyabileceği kadar yüksek sesle değil. Birkaç araba uzaktan izliyordu. Kendini tutamamıştı. O kadar keyifliydi ki!

Kız şaşkına dönmüştü, tıpkı düşündüğü gibi. Minibüsün kapısını açıp dışarı çıktı. Henüz kız onu görmemişti, hâlâ anahtarlarını arıyordu. Yüzüne çekici bir gülümseme yerleştirdi, mavi bir kamyonetin etrafından dolanıp kıza yaklaştı.

"Her şey yolunda mı bayan?" diye sordu. İilüzyonist'in üzerinde alışveriş merkezindeki güvenlik görevlilerinin üniformasından vardı. Her şeyi düşünmüştü.

İllüzyonist'e hızlıca bakıp: "Sadece anahtarlarımı nereye koyduğumu hatırlamaya çalışıyorum" dedi dalgın bir şekilde.

"Belki bulmanıza yardım edebilirim." Gülümseyişi yatıştıncı ve samimiydi.

Pek de düşünmeden: "Hımm, evet," dedi. Bu arada, çantasını karıştırırken anahtarlan yere düşürüp düşürmediğini kontrol etmek için arkasına bakındı.

İllüzyonist, kıza doğru yürüdü.

Kız garip bir şeyler sezinledi. Belki duruşu, belki ses tonu, yardım etmek için sabırsızlanması, onu huzursuz etti. Belki de alışveriş merkezinin otoparkında kendisine yaklaşan bu yabancı adama gereğinden fazla şey anlattığını fark etti çünkü aniden: "Erkek arkadaşıma vermiş olmalıyım. Şimdi geliyor." diye ekledi. 

Alışveriş merkezi tarafından kendilerine doğru gelen bir adamı işaret etti. İllüzyonist, kızın parmağıyla gösterdiği tarafa baktı.

Çok eğlenceliydi. Çok komik! Neredeyse yine gülmeye başlayacaktı. Erkek arkadaş falan yoktu. Tabi ki yoktu. Hepsini biliyordu. Her şeyi biliyordu.

Planladığından bile daha iyiydi. "İyi o zaman. Arkadaşınız buraya gelene kadar bekleyeyim. Sizin gibi hoş bir bayan bir otoparkta tek başına durmamalı. Bir bayana nasıl davranması gerektiğiyle ilgili kendisine söyleyecek bir çift lafım var." dedi. Sonra gülümsedi.

Arkasındaki arabanın kapısına yaslandı, kollarını göğsünde kavuşturup beklemeye başladı.

Birkaç saniye sonra, adam otoparkın diğer tarafındaki Jiffy Yağlama İstasyonu'na doğru yürümeye başladı.

İllüzyonist: "Hımm. Arabasını başka yere park etmiş galiba." diyerek Jolene'e yaklaştı. Öyle hızlı hareket etti ki kızı savunmasız yakaladı.

Jolene çantasına ulaşmaya çalıştı. Biber gazı için mi?

"Bir şey mi arıyorsun Jolene?" Kızın kolunu tuttu.

Umutsuzca çantasının içini karıştırıyordu. İllüzyonist, kollarının arasında kızın titrediğini hissedebiliyor, neredeyse salgıladığı adrenalinin tadını, korkusunun kokusunu alabiliyordu.

"Aradığın bu muydu?" İllüzyonist hazırda bekleyen parmaklarıyla kendi cebindeki biber gazını çekip aldı, çığlık atmaya fırsat bile bulamayan Jolene Brittany Parker'ın yüzüne boşalttı.

Jolene bağırmak için ağzını açtı ama İllüzyonist elindeki bez parçasıyla ağzını kapayıp sertçe bastırdı. Diğer eliyle kafasının arkasından sıkıca tutuyor, kız kendinden geçerken o da parmaklarının arasında hissettiği yumuşak sarı saçlarla kendinden geçiyordu. Jolene belli belirsiz kıpırdanırken: "Bitti işte, gördün mü? Yakında hepsi geçecek." dedi.

Sonunda hareketsiz kaldı.

Kızın güçsüz bedenini minibüsün kapısına kadar sürükledi, defalarca tekrar ettiği gibi, kapıyı tek eliyle açtı ve kızı içeri soktu. Normal bir adam elli beş kiloluk bir kadını tek eliyle taşımakta zorlanabilirdi. Ama o zorlanmadı. Normal bir adam değildi. Normal olan hiçbir tarafı yoktu.

Kızın baygın bedeninin yanına ilişti. "Çantanı dinlenme salonunda bırakmamalıydın." Bant çıkardı. "Psikozlu ve katil ruhlu bir avcı gizlice karıştırıp anahtarlannı çalabilir." İllüzyonist yaptığı espriye gülümsedi.

Sonra, kendi kendine şarkı mırıldanarak kapıyı kapattı ve akşamki işine başladı. 

Veach-Baley Federal Binası 

Asheville, Kuzey Carolina 19:37

Bağlantı analizi düşündüğümden daha zordu. Kafamı ovuşturdum.Son birkaç saati dosyalan dökmek, ya hiç uymayan ya da fazla uyumlu gözüken şeyleri aramakla geçirmiştim. Danışmanım Dr. Werjonic: "Hayat kusursuz değildir. Bir yapbozda yerine kusursuzca oturan parçalar daha çözülecek kısımlar olduğu anlamına gelir. Her şey o kadar anlamlı gözükmemeye başlayana kadar bakmaya devam et. Ancak o zaman olayın çözümüne daha fazla yaklaşabilirsin." derdi.

Elbette bütün bu süre boyunca, karmaşık bir soruşturma sırasında yaşanabilecek en büyük iki problemden kaçınmaya çalışıyordum. Bir: Detaylarda boğulmak. İşlenen bütün suçlar içinde, bu kadar çok değişken arasındaki benzerlikleri ve farklılıkları karşılaştırmak çok bunaltıcı olabiliyor ki bu kısımda bilgisayarlar çok faydalı oluyor. İki: Her bir değişkenin önemini yeterince hesaplamamak. Ki bu kısımda bilgisayarların herhangi bir yardımı olmuyor.

Her ne kadar yaptığım işte içgüdülerin herhangi bir rolünün olmadığını düşünsem de, neden bilmem, beşinci cinayetteki bir detay, zihnimi meşgul edip duruyordu.

Dosyadaki bilgilere göre, Bethanie Dixon kaybolduğu gün batıdaki üniversite derslerinin birinden yeni dönmüştü. Katil, kızı bıçakladıktan ve boğduktan sonra ölüme terk etmişti. Ama kız bir şekilde yer döşemesinin üzerine kanıyla iki sözcük yazacak kadar yaşamıştı: Beyaz kale.

Arkasında piyon taşları bırakan bir katilin kanla, satranç içerikli mesajlar bırakmasını anlayabiliyordum ama kurban neden böyle bir şey yapsın ki?

Bunun katil ve kurban arasındaki bağlantıya dair ne anlama gelebileceğini anlamaya çalıştım ama henüz hiçbir fikrim yoktu.

Olay yerinde bulunan piyon ve yazı, tüm özel timi; satranç kulüplerini, oyun toplantılarını, satranç sitelerini, internetteki sohbet odaları denilen sanal ortamları araştırmaya itmişti. Yüzlerce saatlik insan gücü, olaylar ve satranç arasındaki bağlantıyı araştırmaya harcandı. Ama hâlâ yazı ve piyonların bağlantılı olduğu konusunda ikna olmuş değildim. Beyaz kale.

Katille ne alakası vardı bunun? Diğer kurbanlarla peki? İç geçirdim. Hiçbir fikrim yoktu.

Bütün bunlann dışında, Tessa ile işleri düzeltmek istiyordum ama ona ulaşamıyordum. Bütün öğleden sonra defalarca aramıştım ama cep telefonunu cevaplamıyordu. Kâğıtları bir kenara çektim. Bir kez daha aramalıydım.Ama belki cep telefonundan değil de annemlerin sabit telefonundan. On yıldan fazla zamandır bilgisayarları hayatlarına katmak konusunda oldukça başarılı oldular ama iş, telefonda konuşmaya geldiğinde hâlâ yirminci yüzyılın ortasında yaşıyor gibiydiler. Numarayı çevirdim. Babam açtı. "Bowers rezidansı." "Baba benim, Pat."

"Pat, her şey yolunda mı?" Sadece söylediğim üç sözcükten sesimdeki gerilimi hissetmişti. İnanılmaz. "Evet, dinle, Tessa'ya ulaşmaya çalışıyorum." "Odasında. Sanırım bu gece bazı arkadaşlarıyla dışarı çıkmayı planlıyor. Cep telefonundan aramayı denedin mi?" "Evet, bütün gün boyunca. Açmıyor." "Şey, belki... "

Tam o anda telefonumun titreşimi devreye girdi. Başka bir arama vardı. Numaraya baktım, Ralph'ti. "Tamam. Benim için ona sarılır mısın?"

"Tamam." dedi, sonra da "Ama sarılmak istediği kişinin ben olduğumu sanmıyorum," diye ekledi. Telefona baktım. Böyle konuşmak zorunda mıydı? Bir tuşa basıp Ralph'i beklemeye aldım ve telefonumu kulağıma yaklaştırdım. "Tamam. İşe yaradı. Telefona çağırır mısın onu?"

"Elbette." Sesinden memnun olduğu anlaşılıyordu. Tessa gelene kadar bekledim. "Ne var?"

"Merhaba Tessa. Bugün seni çok düşündüm. Doğum gününü kaçırdığım için gerçekten çok üzgünüm. Gerçekten."

Durdum, o cevap vermedi.

 Onu, çenesini ergen kız tarzında öne doğru uzatmış dikilirken hayal edebiliyordum. "En azından, kırk yılda bir anlaşıyormuşuz rolü yapamaz mıyız?" dedim. "İnsanların rol yapmasından hoşlanmadığını sanıyordum." Sinsi sinsi yaklaşan öfke. Kafese tık o öfkeyi.

"Bak, belki önümüzdeki birkaç hafta içinde birlikte ekstra zaman geçirebiliriz diye düşünüyordum." "Neden? Orada birlikte zaman geçirebileceğin yeterli sayıda ceset yok mu?"

Hırlamaya başladığını duyabiliyordum. Sakin ol, Pat. Sakin ol.

"Annenin ölümü benim için de çok zordu." dedim en sonunda. Ama der demez de Tessa'nın telefonu çoktan bırakmış olduğunu fark ettim.

Ve işte, tamam. Telefonu duvara vurdum, parçaları etrafa saçıldı.

Tam o sırada Ralph içeri daldı.

"Yeni bir durum var!" dedi pat diye. "Neden cevap vermedin, telefonuna ne oldu?" yerdeki dağınıklığa bakıyordu.

"Düşürdüm." dedim. "Ne oldu?" En son, Ralph ve Lien- hua'- nın, katilin Mindy'i bağlamak ve boğmak için kullandığı ip türüyle ilgili bir ipucunu takip ettiklerini duymuştum.

"Bir saat kadar önce bir kız, Charlotte'da bir alışveriş merkezinden ayrılmış." Notlarına baktı. 'Jolene Brittany Parker. Alışveriş merkezindeki giysi mağazalarından birinde çalışıyor. Arabasını almamış. Herifin teki, kızı biriyle gördüğünü söylüyor. Adamı tarif edebilir." Yorgun ve Tessa'yla geçen konuşmadan yılmış bir vaziyetteydim. Eyaletin bir diğer ucundaki yabani hayvan avıyla ilgilenmiyordum ve telefonum darbelere karşı dayanıklı olmadığı için sinirliydim. "Bizim davayla ilgili olduğunu düşünmenin sebebi ne?"

Ralph durakladı. "Hiçbir şey. Kontak lens kullanıyor olması hariç."

"Ve?"

"Ve numarası, Mindy'nin gözlerinde bulduğumuz lenslerin reçetesinde yazan numarayla aynı."

"Ne!"

Lien-hua kapıda göründü. "Mindy kontak lens kullanmıyor. Muhtemel kaçırma olayını öğrendiğimizde reçeteyi kontrol etmeye karar verdim. Meraktan."

"İyi ki merak etmişsin." Sandalyeden fırladım. "Ne bekliyoruz? Nerede bu şahit?"

"Polisler, adamı alışveriş merkezinde tutuyorlar," dedi

Ralph. "Olayın geçtiği yeri kapattılar. Hâlâ orada. Buraya getirtelim mi?"

"Hayır. Biz oraya gidelim. Adamla orada konuşmak istiyorum."

Lien-hua, "Arabayla iki saatlik bir mesafede." dedi. Kafamı salladım. "Çok uzun. Helikopterle ne kadar sürer?" Ralph: "Bakalım." dedi.

Lien-hua ve ben binanın en üst katındaki helikopter pistine çıkan merdivenlere yönelmiştik bile. 

Alışveriş merkezinin yakınlanndaki bir hastanenin üstüne indik, orada Charlotte polisi bizi polis aracıyla karşıladı. Birkaç dakika sonra Hanes Alışveriş Merkezi'nin otopark girişindeydik. Giriş kapatılmıştı ama görevli polis memurları bize yol verdiler.

Hangi arabanın onun olduğunu tahmin ettim. Olay yeri teknisyenlerinden oluşan bir ekip, lif örneği ve parmak izi arama çalışmalarına başlamıştı. Yanlarında, çevresi bir grup jandarma devriyesiyle sanlı, on sekiz yaşlarında gözüken; kalın tabanlı ayakkabılar, rengi solmuş bir kot ve Detroit Pistons Starter takımının montunu giymiş bir genç vardı. Şoktaymış ya da donup kalmış gibi boşluğa bakıyordu.

Lien-hua, "O mu?" dedi keyifsizce.

"Galiba," dedi Ralph. "Benim konuşmamı ister misiniz?"

"Ben konuşayım," dedim.

Ona doğru yürüdük. Elimi uzattım. Soyadımı es geçerek, "Ben Patrick." dedim. Üniversite öğrencileri, adını soyadıyla birlikte söyleyen insanlardan şüphelenirler. Bu onlara bir güç oyunu gibi gözükür. Daha başından araya mesafe koymak istemedim. 

"Adın Andy mi?" 

Başını sallayıp elimi sıktı.

"İyi." Önce çevreme sonra tekrar ona baktım. "Bu akşam erken saatlerde bu otoparkta bir şeyler görmüşsün. Doğru mu?"

Göz temasından kaçınıyordu. Henüz bana güvenmiyordu. "Bilmiyorum." diye geveledi. "Pek emin değilim. Bir avukatla falan görüşmeli miyim?" Her kelimede dili sürçüyordu.

Ralph gözlerini kısıp: "Saklayacak bir şeyin yoksa avukatla görüşmen gerekmez." diye araya girdi. "Saklayacak bir şeyin yok, değil mi?"

"Hayır." Çok acele cevap verdi ki bu da saklayacak bir şeyi olduğu anlamına geliyordu.

"İyi o zaman, gergin olmanı gerektirecek bir durum yok" dedim. "Sadece ne gördüğünü öğrenmek istiyoruz. O kadar. Sonra gidip Pistons Okulu'nun Hornets'a karşı bu akşam oynadığı sezon öncesi maçının sonunu izlemek için arkadaşlarınla buluşabilirsin." Bana şüpheyle baktı. "Nasıl bildiniz?" Montunu gösterdim. "Bu akşam Detroit, Charlotte'a karşı oynuyor. Arkamdaki kalabalığın içindeki dört kişiye bakmamaya çalışıyorsun ama yine de kendini alamıyorsun ve arabadan indiğimden beri, saatine üç kez baktın. Bak, sadece gördüklerini öğrenmek istiyorum, hatırlayabildiğin ne varsa... "

Kafası hâlâ biraz karışık görünüyordu.

Saatime baktım. "Büyük ihtimalle ikinci yarı daha bitmemiştir."

Bu, dikkatini toplamasına yardımcı oldu. "Şey, alışveriş merkezinden çıktım... Ee... O güzel kızı gördüm ve o yüzden... "

Ralph, "Onu takip ediyordun." diye lafını kesti. Bir bakış attım, geri çekildi. 

"Hayır, demek istediğim, neden böyle dediniz ki?" Sonra bana döndü. "Niye beni suçluyorsunuz?"

"Andy, ellerini ovuşturuyorsun. Bir o bacağının bir bu bacağının üzerine ağırlığını veriyorsun. Gözlerimin içine bakmıyorsun. Gerginsin ve kızı takip ettiğini itiraf edersen belki de şüpheli duruma düşeceğinden korkuyorsun. Ama başın dertte falan değil. Ona zarar vermeyi istediğini düşünmemiz için bir sebep yok ama başka biri ona zarar vermiş olabilir Andy. Adı Jolene. Kızın adı Jolene."

Bir bana bir Ralph'e baktı, sonra kocaman bir iç geçirdi. "Tamam. Takip ediyordum ama ona zarar vermek niyetinde değildim. Sadece, bilirsiniz işte, güzel olduğunu düşünmüştüm."

"Gördüğün adamı anlat bana. Burada -Neredeyse on beş yaşındaki sedan arabaya doğru yürüdüm.- Kızın arabasının yanında duran adamı."

Kafası karıştı. "Evet, durduğu yer orasıydı. Nereden biliyorsunuz?"

"Yan ışıklar," dedim. "Burada otopark ışıklarının oluşturduğu aydınlığın içinde değilsin. Onlar seni göremez ama sen yolun her iki tarafını görebilirsin. Ayrıca Jolene'nin arabasına kolayca ulaşabilirsin." Ralph'e baktım. "Vakit kaybı bu Pat. Ya çocuğu konuştur ya da bana bırak. Ben onu konuşturmayı bilirim," dediğini duyar gibiydim.

Tekrar Andy'e doğru yürüdüm. "Şimdi lütfen bana gördüklerini anlatır mısın?"

"Kızı öldürdü, değil mi?" Andy titremeye başlamıştı.

İlk başta yalan söylemem gerektiğini, her şeyin yolunda ve kızın iyi olduğunu söylemeyi düşündüm. Ama sonra oyunu dürüst oynamaya ve gerçeği tüm çıplaklığıyla söylemeye karar verdim. Kaybettiğimiz her dakika, kızı canlı bulma olasılığını azaltıyordu. "Öldürmüş olabilir,

Andy. Ya da öldürmek istiyor olabilir. 

Onu bulabilmemiz için yardım et. Lütfen, kızı korumamıza yardımcı ol."

Dehşet dolu bir bakış yüzünü yalayıp geçti. "Aman Tanrım! Ölmüş. Bunu yapamayacağım."

Lien-hua, elini çocuğun omzuna koydu. "Adım Lien- hua, Andy. Önemli bir şey görmediğini düşündüğünü biliyorum. Ama iyi düşünmeni istiyorum. Adamın boyu ne kadardı sence? Kızdan çok daha uzun muydu yoksa onunla aynı boylarda mıydı? Beyaz mıydı? Afrika veya Latin kökenli miydi? Yüzünü görmüş olabilir misin?"

Nihayet sakinleşmiş gibiydi. "İri gözüküyordu, uzun, demek istiyorum. Sanırım beyazdı, üzerinde üniforma gibi bir şey vardı."

"Üniforma mı?" diye sordum. "Polis üniforması gibi mi?"

 "Galiba." Yakınlardaki üniformalı adamlardan birini işaret etti. "Şuna benziyordu."

"Alışveriş merkezi güvenliği." diye mırıldandım. "Tamam, kıza bu yolla yaklaşabildi." Bizi buraya getiren polis memurlarına döndüm.

"Bana alışveriş merkezinin tüm güvenlik elemanlarının listesini bulun. Sorumlularinın da. üniformalarına erişebilecek herkesin." "Tabi efendim."

"Tamam Andy" dedi Lien-hua. "Başka bir şey var mı? Herhangi bir şey?"

Önce kalabalığa, sonra bana baktı. "Bilmiyorum. Kız, çantasını karıştırıyordu sanırım. O kadar. Hepsi bu. Beni işaret etti, adamın başının bana doğru döndüğünü gördüm ama yüzü tamamen gölgede kalıyordu, üniformasını görünce başımın belada olduğunu falan sandım, o yüzden arabaların arasına saklandım." 

Kızın arabasına baktım. Eski, yıpranmış bir Toyota Camry. Muhtemelen iki yüz bin kilometreden fazla yol yapmış, tipik bir üniversite öğrencisi arabası. Diz çöktüm, Mini Maglite'ımın ışığını önce onun arabasının altına, sonra da yanındaki arabanın altına tuttum. Tekerleğin arkasında kalan bir şey gözüme çarptı. Lastik eldiven giydim, uzanıp aldım. Rujmuş. Ralph yaklaştı. "Ne buldun?" Gösterdim.

Andy'e döndü. "Çantasını karıştırdığını mı söylemiştin?" "Evet."

Ralph'e, "Neden bir kız, arabasının yanında durup çantasını kanştırır?" diye sordum. "Ne arıyordu acaba?" Kafasını salladı. "Bilmiyorum."

Lien-hua yüksek sesle: "Anahtarları. Anahtarlarını arıyordu herhâlde." dedi.

Neden? Neden burada? Neden o gün, o saatte? "Anahtarları. Anahtarlarını arıyordu." diye fısıldadım."Ama bulamadı çünkü çantada değildi." "O zaman neredeydi?" diye sordu Lien-hua. Beş metre kadar uzaktaki boş bir park alanını işaret ettim. "O aldı. Anahtarlannı almıştı. Arabasının yakınlarında, kızı bekliyordu. Kızın arabası eski, büyük ihtimalle anahtarsız giriş sistemi yok. Anahtarsız giriş sistemi olmayan arabaların sahipleri, anahtarlarını son anda, arabaya yaklaşınca çıkarırlar genelde. Ruj, anahtarlarını tam burada aradığını gösteriyor. Anahtarsız girişli bir arabası olsaydı, anahtarlarını çok daha önce, hatta belki otoparkın ortasında bir yerlerdeyken çıkarırdı. Adam bunu biliyordu. Belki kızı, sırf arabasının yaşından dolayı seçmiştir. Bu adam gerçekten akıllı."

Lien-hua: "Ama neden anahtarları alsın ki?" diye sordu. 

"Hangi arabanın kızın olduğunu biliyorsa neden sadece kız arabaya girerken yakalamayı tercih etmedi?"

Ruju bir delil poşetinin içine koydum ve cevap vermeden önce bir süre düşündüm. "Çünkü kızı anahtarları ararken izlemek istedi. Bunu oyun oynamayı sevdiği için yapıyor. İzlemekten hoşlanıyor." Söyler söylemez sırtımdan bir ürperti geçti. "İzlemekten hoşlanıyor." diye tekrar fısıldadım.

"Ve?" diye sordu Lien-hua.

Döndüm. Yüz metre kadar ilerideki polis kordonunun arkasında bir grup insan duruyordu. Kalabalığı izleyen, şimdiden neredeyse yarım düzine kadar sivil giyimli adam vardı. O kadar çok katil ve kundakçı olay yerine döner ki izleyici kalabalığın fotoğraflarını çekmek standart bir uygulamadır. Ama bizimki bunu bilir. Kalabalığın içinde olamaz.

O zaman nerede? Bir arabada belki de? Otoparktaki arabaların birinde miydi? Yanımdaki arabanın kaputunun üzerine çıkıp, otoparkın diğer tarafını kontrol ettim. Bir Applebee Restoran, yan yana birkaç tane fast food şubesi, bir Jiffy Lube şubesi. "Bütün bu alanın kapatılmasını istiyorum. Fark ettirmeden yapın. Adamı korkutmak istemiyorum. O burada."

"Kalabalığın arasında mı?" diye sordu Ralph.

"Hayır, kalabalığın arasında değil, başka bir yerde."

Lien-hua: "Nereden biliyorsun?" diye sordu.

"Çünkü onun yerinde olsaydım burada olurdum." Restoranın olduğu kısmı gösterdim. "Oradaki bütün restoranların taranmasını istiyorum. Bu arabaların içinde kimsenin olmadığından da emin olmamız gerek."

Tam o anda gördüm. Alışveriş merkezinden garaja giden bir geçit. Mükemmeldi. Tüm otoparkı görebilir, sonra da sıvışıp her iki yönden kaçabilirdin. Garajdaki bir arabaya ya da alışveriş merkezine... Kusursuz bir çıkış rotası.

 Tam ben yaya geçidine bakarken deri ceketli ve beyzbol şapkalı bir adam aniden döndü ve park alanına doğru yürümeye başladı.

Adamı işaret ettim ve arabadan aşağı atladım. "İşte o!" Adam hızlanmış, neredeyse gözden kaybolmuştu. Ralph silahını çıkarırken: "Nerede?" diye bağırdı. "Geçit. Orada. Yolunu kes!" Bunları söylerken bir taraftan da koşuyor, etrafta duran memurlara emider yağdırıyordum: "Garajı kapatın. Kimseyi dışan bırakmayın!" Birkaç polis memuru bir an için aval aval bakıp peşime takıldı. "Alışveriş merkezine girmesini engelleyin!" diye bağırdım. Polisler merkezin girişine koştular. Kapıdan fırlayıp garaja girdim. Etrafı kolaçan ettim. Hiçbir şey yoktu. Tam o anda merdivenlerden gelen bir ses duydum.

Öne eğilip yukarıya doğru baktım, üst kattaki boşlukta bir an için bir hareket gözüme ilişti. 

"Dur! Ben bir federal ajanım!"

Durmadı. Kapıdan çıktı ve gözden kayboldu. Merdivenlerden yukarı fırladım ve 357 SİG P229 markalı silahımı çektim. Kapıyı açıp sıra sıra dizilmiş arabalara baktım. Hiç kimse yoktu. Bir arabanın falan arkasında olmalıydı. Ya da içinde.

"Ellerin havada dışarı çık!" Silahı iki elimle birden önümde doğrultuyor, en ufak bir gölgeyi, hareketi ya da herhangi bir şeyi gözlüyordum. "Ellerin yukanda dışarı çık dedim!" Söylediklerim beton kaplı duvarlardan yankılandı. Cevap yok. Kalbim deli gibi atıyordu. Buradaydı. Yakındaydı. Silahlı mı değil mi bilmiyordum ama silahlı olduğunu varsaymak zorundaydım. üç araba ileride duran bir arabadan kilit sesi geldi. "Silahını yere at ve ellerini havaya kaldır!" diye bağırdım. "Hemen!" Genç bir kadının sessizce ağladığını duyabiliyordum. Sonra da korkmuş bir adamın sesi geldi. "Ateş etmeyin bayım!" Saçları kırlaşmaya başlamış, üzerinde sadece iç çamaşın olan ve elleri havada, kilolu adam, bir Ford Expedition'dan çıktı. "Bana yirmi bir yaşında olduğunu söyledi. Yemin ederim."

"Arabaya gir!" diye bağırdım. "Ama şimdi dediniz ki... "

Bitiremedi. Cümlesini tamamlayamadan, garajın beton duvarlarında yankılanan bir el silah sesiyle birlikte boğazı dağıldı.

Eli gayriihtiyari boynuna giderken yüzünden şaşkınlığı okunuyordu. Bir an sendeledi, sonra betonun üstüne yüz üstü düştü. Birkaç saniye sonra kız, arabanın yanında çığlık atmaya başladı. Kurşun arkalarından geldi. Ateş edeni görememiştim.

Kıza: "Eğil!" diye bağırdım. "Arabaya gir!" Silahımı doğrulttum. Hızla içeri girdi ve kapıyı sertçe kapattı. Büyük ihtimalle arkadaşını vuranın ben olduğumu sanıyordu. Spor arabalarının kapılarının pek de engelleyemediği feryat figan ağlamalarını duyabiliyordum.

"Ateş edildi!" diye bağırdım. Polislerden birinin arkamdan geldiğini ve beni duyabildiğini umuyordum. Vurulan adamın yanına koştum. "Tekrar ediyorum, ateş edildi!"

Adamı neden vurdun! Bu adamı neden vurursun ki! Ateş eden hâlâ görünürde yoktu.

Eğildim ve elimi kurbanın boğuk boğuk sesler çıkaran boğazına bastırdım. Belirgin bir şekilde titriyor, şoka girmeye başlıyordu. Kurşun, boynunun ortasını ıskalamış, yanından girmişti. Çok kanaması vardı ama yara ölümcül görünmüyordu. Şüphelinin çok usta bir nişancı olmaması iyi bir şeydi. 

Doğru olduğunu umarak ve bu arada bir gözüm sürekli önümüzdeki arabalarda: "İyileşeceksin." diye fısıldadım. "uzan ve hareket etme." Nefes almasını engelleme ihtimaline karşı çok fazla bastırmamaya dikkat ederek bir elimle, kanamayı durdurmak için adamın boynuna hafifçe bastırdım. Diğeriyle SİG'i sımsıkı tutup gözlerimle garajı taradım. Birkaç polis kapıdan garaja daldı.

"Yere yat!" diye bağırdılar.

"Ben federal ajanım!"

"Kapa çeneni. Silahını yere at!"

Tam o sırada adamlardan biri beni tanıdı. "Dur, bizden biri o."

"Bir ambulans çağırın." diye bağırdım. "Ateş eden hâlâ binada!" Şüphelinin koştuğunu düşündüğüm tarafı, yani en muhtemel kaçış yolunu işaret ettim. "Oraya. Çıkışa kadar her yere bakın."

Ben yaralı adamın yanında kalırken polisler dağılıp garajdaki her arabayı tek tek aramaya başladılar.

"Dayan, ambulans bir dakika içinde burada olur." dedim adama.

Neden bu adamı vurdu? Bana mı nişan almıştı? Beni ıskalamış mıydı?

Belki de şüpheli iyi bir nişancı değildi. Belki. Ama ihtimalleri düşününce, aklıma ürpertici bir düşünce geldi: Belki de mükemmel bir atıcıydı. Belki, adamı gövdesinden ya da başından vurup öldürseydi durup yardım etmem gerekmeyeceğini biliyordu. Veya kolundan ya da bacağından vursaydı, yarası durmamı gerektirecek kadar ciddi olmayacaktı. Ama tam doğru noktadan vurunca bir seçim yapmak zorunda kalacaktım; bu adamın hayatını kurtarmak ve kovalamaya devam etmek arasında karar verecektim. Adamın arabasından çıktığı o kısacık anda, nasılsa, bütün bunları hesaplamıştı. Mümkün müydü bu? Bu kadar zeki olabilir miydi? 

Ya da bu çiftin burada olacağını biliyordu. Belki her şeyi önceden planlamıştı. Bu adamla bu kızın neden bu akşam, bu saatte, garajın bu köşesinde olduklarını araştırmak için aklımdaki listeye not aldım. Ama düşündükçe katilin her şeyi planladığına inanmaya başlamıştım. Hatta ben onu görene kadar o, çıkışta beklemiş bile olabilirdi. Oyun için bunu yapıyor. İzlemeyi seviyor.

Hareketlerini bu şekilde planlayabilen bir adamı nasıl yakalayabileceğimi merak etmeye başlamıştım. Benden daha zekiydi.

Ambulans birkaç dakika sonra gelene kadar, adamın yanında kaldım. Hastaneye hangi sağlık görevlilerinin götüreceği konusunda küçük bir anlaşmazlık yaşandı; Görünüşe bakılırsa birden fazla ambulans çağrıya karşılık vermişti. Sonunda, adamlardan ikisi, vurulan adamı sedyeye koyup götürdüler. Tüm otopark kompleksini, alışveriş merkezini, park alanını, restoranları aradık. Hiçbir şey bulamadık.

Kamyonetin içindeki kız, götürülürken hâlâ çığlık çığlığa bağırıyordu. Bu geceyi her düşündüğünde bağırmadan durabilecek mi acaba, diye merak ettim. Bazı insanlar bu gibi olayları arkalarında bırakabilir ve hayatlarına devam edebilirler. Ama çoğunluk bunu başaramaz.

Ayrılmadan önce, Ford Expedition'ın içine baktım. Beyaz bir piyon, gösterge panelinin üzerinde duruyordu. 

Ateş edeni bulma çabası boşa çıkınca o akşam orada yapabileceğim daha fazla bir şey olmadığını fark ettim. Yerel polis aslında bizi etrafında istemiyordu. Yetki alanı konusunda kavga edebilirdik tabi ama soruşturmalar sırasında yeterince gerilmiştik zaten.

En iyi yöntem, onların olayda başı çekmesine, bizi de bilgilendirmelerine izin vermek gibi gözüküyordu. Bu da Asheville'e geri dönebileceğim ve yarın sabahı bu serideki tüm suçlarda geçerli olan genel yapının parçalarını bir araya getirmekle geçirebileceğim anlamına geliyordu.

Yaralının kanıyla battığı için, tişörtümü delil olarak teslim edip kendime alışveriş merkezindeki kapanmaya hazırlanan mağazaların birinden bir sıueatshirt aldım.

Tuvalette ellerimdeki kanı yıkadıktan sonra delil tutanağını imzaladım. Ralph kafasını sallayarak bana doğru gelirken bununla meşguldüm.

"Ne oldu?" diye sordum.

"Sen."

"Ben mi?"

"Evet, sen. Buradaki görevli memura bilgi vermem gerek. Margaret, Asheville'de. Bu durumda görevli sensin."

 Konuşmanın gidişatını beğenmemiştim. "Neyle görevli?" 

"Vali Taylor'la görüşmekle." 

"Ne?"

Ralph, elinden bir şey gelmiyormuş gibi gözükmeye çalışarak koca omuzlarını silkti ama pek beceremedi. "Kızla ilgili olayları duymuş, birinin kendisini bilgilendirmesini istiyor. Aslında haftaya ulusal güvenlikle ilgili bir dizi konuşma yapacak ve sorumlu olduğu kentteki seri katillerle ilgili gelebilecek sorulara hazırlıksız yakalanmak istemiyor."

Saatime baktım: 21:41. "Saatin kaç olduğundan haberi var mı?"

"Eminim vardır."

"Bunu erteleyemez miyiz Ralph?"

Başını salladı. "Vali Taylor bekletemeyeceğin biri. Bu hafta sonunu kentin tam dışında, buraya yakın bir yerde bulunan evinde geçiriyor. O kadar çok zamanını almaz." Harika. Küfür etse daha iyiydi.

"Bu tür işlerde iyi değilim Ralph. Ne kadar nefret ettiğimi bilirsin."

Ama arkasını dönmüştü bile. "Lien-hua'yı yanında götür.

Kadınları çok sevdiğini duydum."

Lien-hua: "Kim kadınları çok seviyor?" diye sordu.

Ralph'e daha fazla itiraz etme şansı bulamadan, valinin güvenliğine bakan askerlerden birinin kullandığı bir araba yanımızda durdu. Lien-hua ve ben de binmek zorunda kaldık.

Şoförümüz: "Sadece birkaç dakika uzaklıkta yaşıyor." diye açıklama yaptı. "Tabi çoğunlukla Raleigh'de ama ayda bir-iki hafta sonu eve gelmeyi sever."

Söylediklerini dinliyormuş gibi görünüyor ama aslında dinlemiyordum. Daha çok Jolene'i, gösterge panelinin üzerinde bulduğumuz piyonu ve benden daha zeki olan katili düşünüyordum. Jolene'nin lenslerini Mindy'nin gözlerine takmıştı. Neden? Ayrıca vurduğu adamı merak ediyor ve beni onun yanina götüren olaylar zincirini düşünüyordum. Zaman ve mekân. Zaman ve mekân...

Birkaç dakika sonra düşüncelerim koltuğun diğer tarafına kaydı, arabanın camından hızla akan geceyi sessizce izleyen Uen-hua'nın oturduğu tarafa. Araba bu kadar geniş olduğu için biraz bozulmuştum. Keşke vali bizi aldırmak için çok daha küçük bir şey seçseydi. Bir Harley iyi olurdu mesela.

Valinin konağının girişine gelene kadar konuşmadık. Kapıdaki nöbetçilerden biri içeri girmemizi işaret etti. O sırada Lien-hua döndü. "Çocukla konuşurken iyi iş çıkardın." dedi.

"Teşekkürler. Sen de kızın araba anahtarlarını aradığını fark ederek iyi iş çıkardın. Lenslerin reçetelerine bakmayı düşünmek de öyleydi. Çok iyi."

"Teşekkürler." dedi. "Nedenleri bulmaya çalışırken asıl konudan sapmadığıma memnun oldum."

Evet. Bir dahaki sunumda o kısmı kesinlikle başka şekilde söyle.

Vali Taylor'un konağı, far ışıklarının ulaşamayacağı kadar uzaktaki kocaman meşe ağaçlarının oluşturduğu korunun arkasında, yol boyunca uzanıyordu. Gösterişli evin önündeki göbekte durunca uzun, yavaş bir ıslık çaldım. "Voouvv... Galiba yanlış işteyim. Kuzey Carolina hükümetinin, çalışanlarına bu kadar iyi maaş verdiğini bilmiyordum." 

Şoförümüz, sesi istekle dolu bir şekilde: "Tütün ticareti." dedi. Yerel ağızla söylemişti. "Hep politikanın içindeymişler ama buranın parasını kazandıran, kanser çubukları... " Lien-hua'ya kapıyı açtı. "Sigarayı bırakmadan önce ne kadarına katkıda bulundum, merak ediyorum." diye mırıldandı. Sonra onu geçtik ve bizi verandaya götüren merdivenleri çıktık.

Kapıda bizi genç bir kadın karşıladı. Yirmili yaşlarının ortasında, sanşın, artist suratlı. Özerinde öyle bir mini etek vardı ki içine sığmak için bir saat uğraşmış gibi gözüküyordu. Kendisini valinin kişisel asistanı olarak tanıttı. "Bayan Anita Banner." dedi canlı, profesyonel bir sesle. "Lütfen beni takip edin."

Geniş holden valinin özel ofisine kadar bize yolu gösterdi. Bayan Banner, attığı her adımda dans ediyordu sanki. Valiye yaptığı kişisel asistanlığın tam olarak ne kadar kişisel olduğunu merak ettim.

Bekleme salonunda kısa bir süre beklememizi rica edip birkaç kapıdan geçerek Vali Taylor'a gelişimizi haber vermeye gitti.

Salona bakındım. Duvarlarda Sivil Savaş muharebelerini betimleyen tablolar vardı: Antietam, Fredericksburg, Bull Run, Chancellorsville. Şöminenin üzerine asılan koca balık dışında tüm salon, savaşı ve Güney'i övmek üzere dekore edilmiş gibiydi. Tablolardan birinin altındaki plakada şöyle yazıyordu: "Önce Bethel. En son Appomattox." Kuzey Carolina'nın askerlerine yapılan bir övgü.

Lien-hua piyanonun üzerindeki bir tabloya bakıyordu. "Valinin karısı ve çocukları bu gece neredeler acaba?"

"Çocukları bir haftalığına Barbados'a götürdü," diye cevap verdim.

Lien-hua şaşkın bir şekilde bana baktı. "Nereden biliyorsun?"

"Sherlockvari dedektiflik güçlerimle seni şaşırtmayı çok isterdim ama aslında dün gece televizyon kanallarını dolaşırken haberlerde duydum. Karısı spot ışıklarını seviyor. Validen yirmi yaş küçük, eski bir model. Kendi paparazzi ordusuna sahip tarihteki ilk vali karısı olabilir."

"Hımm." dedi Lien-hua. Etkilenmiş görünmüyordu.

Akıllıca hareket, Bay Einstein. Bir dahaki sefere şaşırtırsın artık.

Tam o anda Bayan Banner, tekrar göründü ve bizi valinin özel ofisine götürdü.

Vali bizi karşılamak için koca bir maun masanın arkasından kalkıp öne doğru geldi. Elimi uzatıp kendimi tanıttım. Vali ellili yaşlarının ortalarında görünüyordu ama tokalaşması şaşırtıcı derecede sıkıydı. Kocaman ve üzerinde çalışılmış gülümsemesini dengeleyen, mesafeli ve insanı tartan bakışları vardı. Kravatını gevşetmişti ama yine de terzi elinden çıkma kusursuz bir takım giymeyi tercih etmişti.

Lien-hua'yı tanıştırmak üzereydim ki o, bana fırsat vermeden öne çıkıp adamın elini sıktı. "Özel Ajan Lien-hua Jiang. Tanıştığımıza memnun oldum Vali Taylor." Lien- hua'nın elini sıkarken valinin gözleri parladı ve bakışları sadece ellerinde de değildi.

"Ajan Jiang," dedi bal kadar tatlı bir Güney aksanıyla. "O zevk bana ait." Evet, belli oluyor.

"Vali Taylor." dedim, başımla şömineli salonu işaret ederek. "Oldukça iyi bir tablo koleksiyonunuz var." Hafifçe gülümsedi. "Savaşçı olan herkesin savaştan öğrenecek çok şeyi vardır." Masasındaki şişeye uzandı. "İçki?"

Ben kafamı salladım. Lien-hua: "Hayır, teşekkürler," dedi. "Peki o zaman." Bir an için konyak sürahisine bakıp bardağını doldurdu. "O alıntı." dedim. "Çehov'dan mıydı?"

 Başını hafifçe sallayarak bardağını bana doğru kaldırdı.

Lien- hua'ya göz kırparak: "Taylor'dan." dedi.

Tamam.

"Özellikle Sharpsburg'un portresini çok beğendim." dedim. Savaşlardan bahsetmek istediklerinde güneyliler, kuzeylilerden farklı isimler kullanıyorlardı. O gün, Antietam Savaşından bahsederken, Güneyli ismini kullanmıştım. Biraz etkilenmiş gibi gözüktü. "Benim de en sevdiklerimden."

Ama sonra batırdım. "Sivil Savaşı yâd etmek için değişik bir yol." Der demez de fark ettim. Ne güzel! "Güneyli değilsiniz, değil mi Dr. Bowers?" Ses tonu babacan, patronluk taslayan bir hâl almıştı. Hiç havamda değildim.

"Aslında, hayır. Mihwaukeeliyim." Devam et, söyle. Söyleyeceğini biliyorum.

Kendinden memnun, sırıttı. "Burada, Güney'de,

'Eyaletlerara- sı Savaş' demeyi tercih ederiz. Ya da 'Kuzey

Taarruz Savaşı'... "

Söyleyeceğini biliyordum.

Cevap vermedim, sadece bitirmesini bekledim.

Devam etti. "Savaşın sivil bir tarafı yoktur, Dr. Bowers. Bu isim aslında anlamı vurgulamak için birbirine tamamen zıt iki sözcüğün birlikte kullanılmasından ibarettir: dev karides,plastik beton veya streç pantolon gibi." Sonuncusunu söylerken, Lien-hua'ya dönen gözlerinde bir parıltı yanıp söndü.

"Veya gerçekçi rol yapmak." dedim. Dikkatini tekrar bana verdi. Bir kaşı kalkık: "Hımm?" dedi. "Gerçekçi rol yapmak. Bir başka örnek. Ya rol yapıyorsundur ya da yapmıyorsundur. Ama sadece biri gerçektir." Bakışlarına cevap verdim, gözlerimi kaçırmadım. 

"Tabi çok gerçekçi bir aktör değilsen." dedi bardağını hafifçe kaldırarak.

"Veya orijinal bir taklit değilsen." diye düşündüm ama ağzımı kapalı tutmayı başardım.

"Efendim," dedi Lien-hua. "Olayla ilgili bilgi almak istemişsiniz."

"Evet, evet. Tabi." İçkisini masaya koydu ve koltuğuna yerleşip otorite pozisyonunu aldı. Bize de karşısındaki iki küçük sandalyeye oturmamızı işaret etti. Bu bir güç gösterisiydi elbette.

"Sırt ağrısı." dedim. "Sanırım ayakta kalacağım." Lien-hua oturdu.

"Evet, bu akşamki kız. Şimdiye kadar bildikleriniz nelerdir?"

Lien-hua öne eğildi. "Sayın Vali, eğer sormamda bir sakınca yoksa, bu olayla neden ilgileniyorsunuz?"

"Halkla ilişkiler." Kafasını hafifçe salladı. "Bir seri katil?

Tam bir kâbus." Sanki, halkla ilişkiler konusundaki kaygılarının en az altı genç kadının vahşice öldürülmesinden daha önemli olduğu konusunda onunla hemfikir olmamızı bekliyormuş gibi bekledi. Bu adama daha ne kadar katlanabileceğimi bilmiyordum.

"Sanırım kimse size gelen telefonlarla ilgili bilgi vermemiştir?" Bir açıklama gibi görünse de soru sormuştu.

"Ne telefonu?" diye sordum.

"Bakalım, adı neydi... Bethanie gibi bir şey..."

İşin nereye varacağını merak ediyordum. "Dixon değildir herhâlde? Bethanie Dixon?"

"Evet evet. O. Öğrendiğim kadarıyla, sekiz saatten az bir zamanda bizim santrali defalarca aramış. O gece kaybolmuş. İki gün sonra ölü bulunmuş."

Bugün erken saatlerde kızın dosyasını incelerken telefon kayıtlarında bir seri arama gördüğümü hatırladım ama kimi aradığını araştırmaya vakit bulamamıştım. "Bu aramaların deşifreleri var mı?" diye sordum. "Elbette. Gelen bütün aramaları yazılı bir şekilde kaydediyoruz. Adamlarıma, kayıtları yarın sabah size faks çekmelerini söylerim. Ama içlerinde fazla bir şey yok. Benimle konuşmak istemiş, acil bir durum olduğunu belirtmiş. Hayatının tehlikede olduğunu söylemiş. Görünüşe göre benimki de öyleymiş." "Ne? Ölüm tehdidi mi?" diye sordu Lien-hua. 

"Sürekli ölüm tehdidi alırım." dedi. Elinin bir hareketiyle Lien- hua'nın endişesini dağıtmaya çalıştı. "Ama bu farklıydı."

"Sizi tehdit etmiyordu." dedim. "Uyarıyordu." "Öyle görünüyor."

"Ama kime karşı?" diye sordu Lien-hua.

Bir an için kitap rafına bakıp kafasını salladı. "Hiçbir fikrim yok."

Lien-hua, sandalyesinde kıpırdandı. "Efendim, bunu neden bizimkilere daha önce anlatmadınız?" "Bağlantıyı ancak bu akşam diğer kızın kaçırılmasıyla ilgili haberleri izlerken kurabildim, Bethanie'nin adı geçince." Bir şey tık etti. Bir tuhaflık vardı.

Lien-hua'nın telefonu çaldı. Numaraya baktı, özür diledi ve diğer odaya geçti.

"Sayın Vali," dedim. " 'Beyaz kale' sözü size bir şey ifade ediyor mu?"

Bana baktı. Bir an için gözleri buz kesti ama hemen toparlanıp sıcak ve çekici bakışlarına geri döndü. Şaşırtıcı bir değişim. "Bu cinayetle ilgili bir şey mi?" diye sordu. Ben onu ölçüp biçerken o da beni tartıyordu.

"Kız, ölürken bu sözcükleri kendi kanıyla yere yazmış." Adamı dikkatlice inceledim.

"Beyaz kale." dedi düşünceli bir şekilde. "Hımm. Bilmiyorum. Sanırım satranç oyununda kullanılıyor. Aklıma gelen tek şey bu."

Kızın o sözcükleri kendi kanıyla yazdığını söylediğimde neden tepki vermedi? Neden korkuyla ürpermedi? Bir şeyler biliyor. Bir şeyler saklıyor.

Vali, içkisinden bir yudum aldı ve kafasını salladı.

"Korkarım hepsi bu." Saatine baktı. "Sabah ilk iş o deşifrelerin size fakslanmasını sağlayacağım. Ve beni olayla ilgili gelişmelerden haberdar ederseniz minnettar olurum. İçtenlikle umuyorum ki kızı bulursunuz. Neydi adı?

Julie?"

'Jolene."

"Evet. Tabi."

Ayağa kalktı.

Lien-hua odaya geri döndü. Bize doğru yürürken, diliyle üst dudağını yalayan vali, gözleriyle de onu takip etti. Tam aralarına dikilip kartımı uzattım. "Herhangi bir şey aklınıza gelirse bizi ararsınız, değil mi?"

"Elbette. Ah.." İşaret parmağını "Bir dakika!" der gibi kaldırdı ve masasının büyük çekmecelerinden birine uzandı. "İki bilet." dedi kahramanca. "Her birinize bir tane. Pazartesi günü Cable News Forum için yapılan yıllık ödül töreni yemeğinde sizleri davetlim olarak ağırlamaktan onur duyarım. Stratford Otel'de."

Söylediği her şey kendisini pohpohlamanın bir başka yoluydu.

"Devletlerin küresel terörizmle savaşmak için neler yapabileceğime ilgili bir dizi konuşmayı başlatacak açılış konuşmasını yapıyor olacağım. Haftanın geri kalan kısmında da Pentagon'da olacağım." Bu adam inanılmazdı. 

"Tebrikler." dedim soğuk bir şekilde. "Teklif için de teşekkürler ama reddetmek zorund..." Lien-hua sözümü keserek: "Onur duyarız." dedi. Adamın gözlerinin içi güldü. Bana bakmıyordu. "Peki." Lien- hua'ya başıyla hafif bir selam çaktı. "O zaman sizleri pazartesi sabahı görmek için sabırsızlanıyor olacağım." Tam o esnada Bayan Banner kapıda belirdi ve "sivil" olmayan savaşı betimleyen tabloları geçip arabaya gidene kadar bize eşlik etti.

Vali Sebastian Taylor, iki federal ajanı taşıyan arabanın uzaklaşmasını ofisinin penceresinden izledi. "Beyaz kale" sözcüklerinin hatırlattıklarını düşünmeyeli neredeyse otuz yıl olmuştu. O sayfanın hayatında sonsuza dek kapandığını sanıyordu. Görünüşe bakılırsa yanılmıştı. Dahilî telefonunun tuşuna bastı. "Bayan Banner?"

"Evet, efendim?" İki küçük sözcüğe bu kadar ima yükleyebil- mesi inanılmazdı.

"Birkaç özel arama yapabilmek için biraz zamana ihtiyacım olacak."

"Bana ihtiyacınız... "

"Özel arama, Bayan Banner."

"Peki, efendim." Cevabı hayal kırıklığı doluydu.

Vali bir an için duraklayıp ekledi. "Bana yirmi dakika verin.Sonra belki Cable News Forum'unda yapacağım konuşma metniyle ilgili yardım edebilirsiniz."

"Tabi efendim." Bu kez ses tonu tam Valinin olmasını istediği gibiydi. Tuştan elini çekti ve telefonu eline aldı. Bir numara çevirdi. Bekledi. 

Birkaç saniye sonra biri cevap verdi. "Referans numarası lütfen." Vali Taylor gülümsedi. Sadece üç telefon numarası sizi Pen- tagon'daki canlı birine tüm gün boyunca ulaştırabilir. Ve vali üçünü de biliyordu. "16-1711 alfa delta 4." dedi.

"Bir dakika." Hattın diğer ucundaki kısacık sessizliğe eşlik eden klavye tıktıkları ve sonra, "Size nasıl yardımcı olabilirim, efendim?"

"General Biscayne ile görüşmek istiyorum." "Özgünüm, hafta sonu için buradan ayrıldı. Pazartesi günü burada... "

"Ben Sebastian Taylor, kod adım şifre." 

"Tamam efendim. Bağlıyorum." 

"Teşekkürler."

Hat aktarılırken Vali Taylor bekledi, sonra tanıdık bir ses duydu. "Evet?"

"Cole, ben Sebastian. Sanırım bir sorunumuz var." 

***

Alice McMichaelson gözlerini ovdu ve oturma odasının duvarında asılı saate baktı. 22:21

Okuduğu sayfadaki uçuşan sözcüklere odaklanmaya çalıştı ama ne kadar yoğunlaşmaya çalışırsa görüntü o kadar bulanıklaşıyordu.

Son bir dakikadaki üçüncü esneme ağzından kaçtı. Keşke bu kadar çok çalışmak zorunda kalmasa ve anneliğe daha çok zaman ayırabilseydi. Ama çocuklarına bakabilmek için çalışmak, yeni işini elinde tutabilmek için ise diplomasını almak zorundaydı. Bunu yapabilmek için de ders çalışması gerekiyordu. Bu ders kitaplarını başka ne zaman okuyabilirdi ki? İşte yeterince çalışamıyordu. Akşamları ve hafta sonları da çocukların etkinlikleri vardı. Bir tek çocuklar uyuduğunda zaman bulabiliyordu.

Yine esnedi, arkasında bir kıpırtı duydu ve döndü. Brenda, Wally'yi göğsüne bastırmış, holde dikiliyordu. 

"Ne oldu tatlım?"

"Wally uyuyamıyor. Korkuyor."

"Wally neden korkuyor acaba?"

Brenda pelüş deniz aygırına daha sıkı sarıldı. "Canavarlardan."

Sadece bir an için Alice, kızını canavar diye bir şey olmadığına ikna etmeyi denemeyi düşündü ama işe yaramayacağını biliyordu. Bunu daha önce denemişti. Bütün ebeveynlerin yaptığı şeyleri yapmış, dolap kapaklarını açmış, yatağın altına bakmak için yatak örtülerini kaldırmıştı. "Gördün mü? Canavar yok. Şimdi yatağına git." Ama işe yaramamıştı. Bütün çocuklar canavarların görünmez olabileceklerini bilirler, o yüzden de boş dolaptan göstermek bir işe yaramaz. Ayrıca, bu gece bütün bunları yapmak için yeterli enerjisi yoktu. Yeni bir yönteme ihtiyacı vardı.

Alice kalktı ve kızına doğru yürüdü. "Canavarlar, ha? Peki,Wally canavarların olmadığı bir odaya gidip uyursa belki kendisini daha iyi hisseder."

Brenda'nın kafası karışmıştı. "Nerede?"

"Annenin yatak odası. Ben ders çalışırken hiçbir canavar oraya giremez. Bu bir kural."

"Öyle mi?"

Alice kızını odaya doğru götürüyordu. "Evet." "Kim koymuş bu kuralı?"

Alice hızlı düşünmeye çalıştı. "Şey, melekler koymuş, tatlım. Canavarlar meleklerle eşit değillerdir, biliyorsun." Yatak odasına gelmişlerdi. "Evet, tabi," dedi Brenda. "Herkes bilir bunu."

Alice örtünün kenarından tutup çekti. "Melekler uzun zaman önce, çocuklarına iyi bakmaya çalışan annelerin özel koruma almalarıyla ilgili bir kural koymuşlar. O yüzden,canavarlann girmesi yasak."Brenda bir an için düşündü. "İyi bir kural bu."

"Evet öyle. Hadi şimdi yatağa çık."

Örtüyü kızının çenesine kadar çekti.

"Anne?

"Evet?"

"Babalarla ilgili kural da var mı?" "Ne demek istiyorsun?"

Kısacık bir duraksamadan sonra: "Sanırım canavarları bazen babam içeri sokuyor."

Alice kalbinin deli gibi atmaya başladığını hissetti. "Biliyorsun tatlım," dedi Alice elinden geldiğince sakin bir şekilde, "düşünmen gereken tek şey, meleklerin bu gece seni izlediği ve canavarların hepsinin çok ama çok uzakta olduğu. İyi geceler." "İyi geceler anne."

Alice kızı alnından öptü ve kapıyı kapatırken Brenda'nın Wally'e, "Artık korkmana gerek yok. Annem canavarların buraya giremeyeceğini söylüyor," dediğini duydu. Sonra elinde olmadan, Garrett'ı düşünerek oturma odasına döndü. Başta o kadar hoş, kibar ve sevgi doluydu ki. İyi bir babaydı, gerçekten. Brenda'ya okumayı öğretiyor, Jacob'u balığa götürüyordu. Akşamları eve geliyor, üstelik eve iş taşımıyordu. Ama sonra içmeye başladı ve her şey tepetaklak oldu. Her şey değişti. Canavarın yatak odasında olduğu zamanları düşün- memeye çalıştı. Sadece diğer zamanları hatırlamaya çalıştı. Ama başaramadı. 

Aynı adamın içinde hem bir melek hem de bir şeytanın olması mümkün müydü?

O gece ne kadar uğraşırsa uğraşsın, kafasının içini kemiren bu soru yüzünden, daha fazla çalışmayı beceremedi.

Alışveriş merkezinin otoparkına girerken Lien-hua'ya döndüm: "Vali Taylor'un valilikten başka işleri de var, değil mi?" Şoförün duyamayacağı kadar yavaş söylemiştim. "Evet." diye fısıldadı. "Ve bir şeyler biliyor bence. Bu davayla nasıl bir ilgisi olabilir bilmiyorum ama burada garip bir şeyler dönüyor. Bir şey saklıyor." Sonra da bir sonraki sorumu tahmin ederek ekledi: "O öğle yemeğine gitmek, adamla olay arasındaki ilişki hakkında daha fazla bilgi edinmemiz için bir şans."

Beni etkilemeye devam ediyordu. "İyi fikir." dedim. "Bu arada, orada gelen arama önemli miydi?" Arabaya yaklaşan adamı işaret etti. "Sadece Ralph. Önemli bir şey değil."

Araba durunca indik. Lien-hua şoför uzaklaşınca Ralph'e, Vali Taylor'la buluşmamızı anlattı. Ralph biraz homurdandı, kafasını salladı ve duyduklarını zihninde oturtmuş gibi göründü. "Tamam." dedi. "Bütün bunların ne anlama geldiği hakkında hiçbir fikrim yok ama adamı karşımıza almazsak iyi olur. Bu gecelik bu meseleyi rafa kaldıralım ve biraz uyuyalım."

"İyi fikir." dedim. "Hey dinle, telefonunu ödünç alabilir miyim? Önemli bir arama yapmam gerek. Yarın geri veririm."

Ralph söylendi ama verdi. "Şarjı bitmek üzere. Şarj aleti de

Ashevill'de."

"Sorun değil."

"Tamam. Ama 'düşürme' sakın!"

"Üzülme, aklımdan bile geçmez. Teşekkürler."

 Ben, ertesi sabah güne erkenden başlamak üzere Asheville'e uçarken Ralph ve Lien-hua, geceyi Charlotte'da geçirmeye ve yerel polisi gelişmeler hakkında bilgilendirmeye karar verdiler.

Helikopterin pilotu güvenlik kontrollerini yaparken ben, NSA'- da uydu haritalama projesinde benimle birlikte çalışan arkadaşım Terry Wilson'ı aradım. Adamı, tam ışığı kapatıp yatmaya hazırlanırken yakalamışım. Hızlıca hatırını sorduktan sonra direkt konuya atladım. "Terry, Kuzey Carolina valisi Sebastian Taylor'la ilgili biraz gizli bilgiye ihtiyacım var."

"Gizli derken, bilgiyi gizlice elde etmemi mi istiyorsun, bilginin kendisi mi gizli?"

"Şunu demek istiyorum, başka kimse etrafı kurcaladığını bilmesin. Hiç kimse." "Hımm, o tip gizli bilgi." "Yapabilir misin?"

"En iyi yaptığım şey bu. Ne zaman istiyorsun?"

"Sence?"

İçini çekti. "Dün."

"Yaklaştın sayılır."

"Tamam. Bakalım ne yapabileceğim. Yarın öğleden sonra ararım seni."

"Teşekkürler."

"Bunun için bana borçlanacaksın." 

"Sana hep borçluyum."

***

Asheville'e giderken uçakta biraz kestirip otele kadar taksi tuttum. Tam odaya girerken telefon çaldı. İnanamadım, gün hiç bitmeyecek gibi göründü gözüme. Telefonu açtım. Bitkin bir şekilde: "Evet?" dedim.

"Patrick Bowers." Ses değiştirme programı. Sesin bir erkeğe mi yoksa kadına mı ait olduğunu bile anlayamıyordum.

 "Doktor Patrick Bowers." 

"Kimsiniz?"

Kısa, nefret dolu bir kahkaha. "Herhâlde adam iyidir?" O. Katil. Sarı kurdeleli.

"İki santim daha kaydırsaydın öldürürdün." dedim, adamı telefonda tutmanın yollarını düşünürken. "Evet, tabi. Öldürebilirdim. Ama ikimiz de biliyoruz ki öyle bir niyetim yoktu. Sen de tam atış alanımdaydın, Dr.Bowers."

Kusursuz bir atıcı olduğunu düşünüyor, belki bir suikastçı. Eski asker. Silah kulüplerini, sergilerini kontrol et. Narsist, kontrolü ve hükmetmeyi seviyor. Küstah. Konuşmaya odaklanmaya çalışırken düşünceler kafamda yarışıyordu. 'Jolene nerede? İyi mi?"

"Patrick, bu davaya yardım ettiğini görünce mutlu oldum. Bahsi yükseltiyor, sence de öyle değil mi?" Ses değiştirilmiş olsa bile, konuşma biçiminden ve duraklamalardan, orta güneyde veya güney sahilinde bir yerlerde büyüdüğünü tahmin ettim. Belki New Orleans. 'Jolene. Jolene'i sordum."

"Kızı unut, Dr. Bowers. Onu alamazsın." Yine güldü. "Onu ilk ben gördüm. Artık çok geç."

Şimdi daha hızlı soluyor, sinirlenmeye başlıyordum. "Çok geç demekle neyi kastediyorsun?" Ölmüş mü? Bu kadar çabuk mu öldürmüş? 

"Unut onu!" diye devam etti. "Şimdi benim için endişelenmen lazım."

Öfkemi yatıştırmaya, kendimi kontrol etmeye çalıştım. "Sen kimsin? Bana adını söyle ki konuşabilelim."

"Lütfen Patrick, patronluk taslama. Bana İllüzyonist diyebilirsin."

"İllüzyonist mi? Bir sihirbazsın o zaman. Houdini gibi mi?"

"Ben kimseye benzemem. Ama sen bunu zaten biliyor olmalısın. Sen ve senin şu üvey kızın Tessa Bernice Ellis." Sırtım ürperdi. Ben cevap veremeden: "Oyuna hoş geldin. Yakında yine konuşacağız." diyerek bitirdi. "Kapatma... " Çok geç. Hat kesilmişti.

Tessa'yı biliyor muydu? nereden bilebilirdi ki? Kendimi kaybetmiş bir şekilde babamları aradım ve Tessa'yı kontrol etmelerini istedim. Hemen.

Tessa'ya bakıp geldiklerinde geceyi bir otelde geçirmelerini istedim. Denver'da olmalarına rağmen işi şansa bırakamazdım. Birkaç dakikalık tartışmadan sonra kabul ettiler. Söz verdirttim. Bunu yaptığım için Tessa benden daha da çok nefret edecekti ama umursamıyordum. Bu adam bir şekilde onu biliyordu. Bu da tehlikede olduğu anlamına geliyordu.

Sonra, aramızda geçen konuşmayı, hatırlayabildiğim kadarıyla, kelime kelime yazdım. Aramanın nereden yapıldığını tespit edip edemediklerini öğrenmek için Büro'yu aradım ama bir şey yakalayamamışlardı. Zaten gerçekten yakalayabileceklerini düşünmemiştim. Kaçırdığım herhangi bir şey ya da bir açık var mı diye aldığım notlara tekrar baktım.

Beni tanıyor. Kim olduğumu, ne iş yaptığımı biliyor. Geçmişte tanıdığım biri mi? "Şimdi benim için endişelenmen gerek." dedi. Neden? Benim peşimde mi? Piyon ben miyim? 

"Seni yakalayacağım." dedim sesli bir şekilde. Yine yumruklarımı sıktığımı fark ettim. Ama bu sefer ellerimi gevşetmeye çalışmadım. İçimdeki yangını hissetmek iyi geliyordu. Oyuna geri dönmek.

Kendi kendime, yalan söylediğini, Tessa'nın iyi olduğunu, Jolene'in iyi olacağını ve acele edersek onu kurtarabileceğimizi söyledim.

Ama işe yaramadı. Çok geç olduğunu biliyordum. Çoktan ölmüştü. 

İllüzyonist, Jolene'nin bütün konuşmayı duymasını sağladı. Özellikle de onu kurtarmak için artık çok geç olduğunu söylerken kızın yüzünde oluşan ifadeye bayılmıştı. Telefonu kapattı ve gülümsedi.

Ağzına tıkadığı şeyi çıkardı ve bağırmasını bekledi ama kız sadece hafifçe inledi. "Lütfen bana zarar vermeyin efendim. Lütfen..." Sesi çatlak, gözleri şiş ve biber gazından dolayı kıpkırmızıydı. "Ne isterseniz yaparım." Ağlıyor, düşünmeden konuşuyor, titriyordu. Bu da illüzyonist'in çok hoşuna gidiyordu. "Kimseye söylemem. Söz veriyorum. Lütfen gideyim." Ah, buna bayılıyordu işte.

Parmağını dudaklarına götürdü. "Sshh. Sessiz ol Jolene. Söz dinleyeceğini biliyorum." Kızın bilekleri oturduğu sandalyeye bağlıydı ama yine de titreyen parmaklarını kendi ellerinin arasına aldı. Sakinleştirmek için.

Kabinin dışında, dağların üzerine gece çoktan inmişti. Bağıra- bilirdi ama işe yaramazdı. Duvarlar ses geçirmezdi. Ayrıca en yakın yerleşim bölgesinden kilometrelerce uzaktaydılar.

Kızın ellerini bıraktı, kahvesini yudumlamak için tezgâha yürüdü. Geç olmuştu ama bir süre daha uyanık kalmayı düşünüyordu. "Günde kaç kişi dünyaya geliyor, biliyor musun Jolene?"

"Ne?"

"387.834 kişi Jolene. Ve her gün 153.288 kişi ölüyor. Bu da her saniye 4.5 insanın doğduğu ve 1.8 insanın öldüğü anlamına gelir. Her yıl, dünya nüfusuna 78 milyondan fazla kişi ekleniyor. Bu insanların kaç tanesinin öldükten sonra akıllarda kaldığından haberin var mı?"

"Lütfen efendim." Hafiften ağlamaya başladı ama adam dikkate almadı.

"Sadece bir elin parmakları kadar Jolene. Yaşarsın, ölürsün ve dünya adını bile hatırlamaz. Hayat kozmik bir şaka. Ama ben senin akıllarda kalmanı sağlayacağım. Ünlü olacaksın. Yüzün televizyonda ve internette ölümsüzleşecek."

Kıza doğru yürüdü.

"31 Ağustos 1888'de, Mary Ann Nichols adlı bir fahişe dünyanın en ünlü seri katili Karındeşen Jack tarafından öldürüldü. İlk kurbanıydı. Bugün Mary Ann'ın onuruna yapılmış onlarca web sitesi, bir fan kulüp ve anısına yazılmış yirmi iki şarkı var. O yaşamaya devam ediyor. Adı sonsuza dek unutulmayacak."

Jolene titremeye başladı. "Efendim, lütfen..."

"Karındeşen Jack hiç bulunamadı Jolene. Bugün yüzden fazla şüpheli var. Her biri tarihte yerini aldı." Belli belirsiz kıkırdadı.

"Ve bazı iddialara rağmen hâlâ bir yargıya varılmış değil. Katilin kim olduğunu kimse bilmiyor. Unutulmaz bir şey yapmamış- larsa ölüleri hatırlamayız Jolene." Hafifçe saçlarını okşadı. "Veya unutulmaz bir şey onlara yapılmamışsa." Korkudan titreşen gözlerine bakmak için eğildi. "Evet. Sana bir hediye vereceğim tatlım. Ölümsüzlüğü vereceğim. Bu isimsiz dünyanın tarihinde sana bir yer hediye edeceğim. İnsanlar seni onlarca yıl boyunca hatırlayacaklar." 

"Ne isterseniz yaparım efendim."

Kahve kupasını bırakıp aletlerine doğru yürüdü. "Boethius'u duydun mu hiç Jolene?"

Kız şimdi ağlıyor, konuşmanın ilerlemesini engelliyordu. İllüzyonist bundan hoşlanmamıştı. Tepsiden bir bıçak aldı -en sevdiklerinden biriydi- ve kızın olduğu tarafa yürüdü.

"Boethius'u duydun mu dedim?"

Kız kafasını salladı. Adam yaklaştıkça gözleri daha çok büyüyordu.

"Milattan sonra 480-524 yılları arasında yaşayan ve haksız yere vatana ihanetle suçlanıp senatodaki yerini kaybeden Romalı bir filozoftu. İdamına kadar bir mağarada yaşamak üzere sürgün edilmişti. Bir gün her şeye sahipti, ertesi gün hepsini kaybetti. En derin ızdırapları çektiği ve zihninin en karışık olduğu anda bile tanrılara dönmedi. Kime döndü biliyor musun?"

Sessizlik.

Kolundaki bilekliği kızın yüzüne yaklaştırdı. Metal bileklikte tek bir sözcük yazılıydı. "Sophia." diye okudu yüksek sesle. "Bilgelik sözcüğünün Yunancası. Boethius felsefeye döndü Jolene. Bilgelik ona paha biçilmez bir şey öğretti. Onu özgürlüğüne kavuşturan bir ders verdi. Bu dersin ne olduğunu biliyor musun?"

"Özgürlük." sözcüğünü duyunca kızın gözleri parladı. "Lütfen bırakın gideyim. Kimseye bahsetmem."

Bir kez daha kızı duymazlıktan geldi. "Felsefe, ona ünün ve servetin zayıf tanrılar olduklarını öğretti çünkü onlar hercaiydi, her an değişebilirlerdi. Bizi gerçek bilgeliğe götürecek en iyi öğretmen, en büyük yol gösterici acıdır." "Hayır. Lütfen, hayır."

"Evet. Acı en sadık öğretmendir Jolene çünkü zihnimizi netleştirin Netlik de bizi gerçeğe götürür. Boethius'a katılıyor musun Jolene?"

 "Bilmiyorum." Titriyordu.

"Bence biliyorsun. Bence Boethius'un haklı olduğunu biliyorsun ama bütün hayatını kendine mutluluğun doyuma götürdüğünü söyleyerek geçirdin. Doğru mu? Haklı mıyım?"

 "Sanırım."

"Haklıyım, değil mi?" "Lütfen... " "Değil mi?"

"Evet." Yüzünden sadece birkaç santim ileride evirip çevirdiği bıçağa kızın korkuyla bakmasını izledi. İyice yaklaştı. "Şimdi çok daha iyi cevaplar veriyorsun. Seninle gurur duyuyorum. Son bir sorum var, sence ben Boethius'a katılıyor muyum?"

Kız kafasını belli belirsiz salladı. Gözlerindeki korkuyu görebiliyordu. Ağzından dehşet dolu bir fısıltı çıktı. "Evet." "Yine haklısın Jolene. Şimdi sana eşsiz bir hediye vereceğim."

"Gitmeme izin mi vereceksiniz?"

"Ah, hayır, uzgünüm ama gitmene izin vermeyeceğim. Sana vermek istediğim hediye iki taraflı bir şey." "Hayır... "

"Sana aydınlanmayı ve sonra ölümsüzlüğü vereceğim. Peki, aydınlanmaya giden yol nasıl bir yol?" "Hayır... "

Tam o anda kızı kesti, gecenin ilk kesiği. Bıçağı hızlı ve derince kızın kolunun ön kısmına vurup öfkeli, kıpkırmızı bir yara açtı. Kız ani bir çığlık attı. Akan kanı gördü. Çok hızlı solumaya başladı.

Bıçağı temizlemek için panteonuna sürdü. Evet, onun için özel planları vardı. Diğer kadınlardaki gibi sadece altı yara değil. Çok, çok daha fazlası...

"Aydınlığa giden yol hangisi, Jolene?"

"Acı." Kız gözlerini sıkıca kapattı. "Acı, acı, acı..."

Sözcükleri boğuk hıçkırıklara dönüştü.

"Evet. Yine haklısın. Seninle gurur duyuyorum. Şimdi derse başlayalım."

Evet, İllüzyonist haklıydı. Kız çığlık attı. Daha ders tam olarak başlamamıştı bile. 

***

Tessa Ellis, bitişikteki otel odasından gelen yavaş ve ritmik nefes seslerini duyana kadar bekledi. Sonra emin olmak için birkaç dakika daha bekledi.

Büyük anne ve babası -gerçekte üvey babasının ebeveynleri- en azından ona ayrı bir oda tutmuşlardı. Bu kadarını istemeye hakkı olduğunu düşünmüştü. Onlarla aynı odada uyumasına imkân yoktu. Yoktu.

Martha arabanın anahtarlarını alırken: "İki yataklı bir oda tutacağız." demişti. "Patrick en iyisinin bu olduğunu söyledi."

Patrick mi dedi? Ah, tamam. Eğer Patrick dediyse kesin doğrudur. Eğer Patrick herkesin iyiliğini bu kadar düşünüyorsa neden burada değil?

Tessa: "Ben evde kalıyorum." dedi. "Ayrıca Patrick'in ne dediği de umurumda değil!"

"Lütfen." dedi Conor kibarca. Onunla her zaman Martha'dan daha iyi anlaşıyor gibiydi. "Sadece bu gecelik." Sesi sabırlı ama yorgun çıkıyordu.

"Herkesin bir özeli vardır!" 

Conor ona hak vererek şaşırttı. "Evet, evet. Tabi ki öyle Tessa."

Adamın ne yapacağını görmek için bağırmayı bıraktı.

Martha Bowers kocasına bakıyordu. Cüzdanını karısına uzattı. "Elbette herkesin bir özeli vardır Martha. Onun da. İki oda tutacağız. Değil mi?" Martha içini çekip kabul etti.

Odalar, Conor'un açık kalması gerektiğini söylediği bir kapıyla birbirine bağlıydı. "Küçücük bir aralık, sadece güvenlik için. Anlayacağından eminim."

Hayır, anlamıyordu ama ne önemi vardı ki. "Tamam. Her neyse." dedi sonunda.

Ama gerekli değildi, tehlikede olduğu falan yoktu. Hem otelin dışındaki sivil bir sedan arabada bekleyen iki polis vardı. Bu da büyük ihtimalle üvey babası Patrick Bowers'ın marifetiydi. Bay FBI... Bay Seri Katil Avcısı... Bay "Bu hafta yine yokum, sen annemle ve babamla kalırsın... " Onu korumasına yardım etmeleri için iki polis çağırmak ama eve gelebilmek için hiçbir şey yapmamak tam ona göre bir davranış.

Anında onları fark etti. Geçen yıl, kendisini polisleri tanımak konusunda oldukça geliştirmişti. Conor onu otele götürürken polis arabasının camına yumruğuyla vurdu. Biri o kadar korktu ki elindeki sodayı üstüne döktü. Çok eğlenceliydi. İkisine de orta parmağını gösterdi. Bu daha da eğlenceliydi.

Tessa, uykuya dalmadan önce neredeyse bir saat boyunca fısıltıyla konuşan Martha ve Conor'ı dinledi. Büyük ihtimalle onun hakkında konuşuyorlardı ama emin değildi. Sözcükleri tam olarak duyamamıştı.

Karanlığın içinde tamamen hareketsiz durup yine kulak kabarttı ama tek duyabildiği yan odada uyuyan iki insanın nefes alış verişleriydi.

Tessa yatakta oturup battaniyeyi üzerinden kaldırdı.

 Sokaktan gelen zayıf ışık, perdeden süzülerek içeri giriyor, ona etrafı görmesine yetecek kadar aydınlık sağlıyordu.

Diğer odadan hafif bir hışırtı sesi geldi. Biri yatakta dönüyordu.

Tessa olduğu yerde hareketsiz kaldı.

Bekledi.

Sessizlik...

Yataktan çıktı, dolaba doğru sessizce yürüdü, çantasını alıp içinden küçük bir el çantası çıkardı. Sonra usulca banyoya girdi. Geride kalan on ay boyunca, geceleri sessiz hareket etme ve karanlıkta yolunu bulma konusunda uzman olmuştu.

Banyo kapısını kapattı. Martha ve Conor uyanıp kendisini kontrol etmeye gelseler bile, banyoda onu rahatsız etmek istemezlerdi. Ama işini şansa bırakmak istemiyordu. O yüzden kapıyı kilitledi. Ne olur ne olmaz diye.

Pijamasının kolunu sıyırdı ve bir süre, sağ kolunun iç tarafında yukarıdan aşağıya doğru sıralanan düz kesik izlerine baktı.

Geçen yaz, büyük anne ve babasının neden hep uzun kollu pijama ve tişörtler giydiğini soracaklarını sanmıştı ama sormadılar. İstediği gibi giyinmesi için onu rahat bırakıyorlardı. Patrick de öyle yapıyordu. O da onlar kadar habersizdi yaptıklarından.

Çantayı açtı ve jileti çıkardı.

Kendine zarar vermeyi ya da bazılarının dediği gibi: "Kendini kesme"yi ilk duyduğunda saçma bir şey olduğunu düşünmüştü. Neden bir insan bile bile kendisini kessin ki? Bunun ne yararı olabilir? Sonra bir gece en iyi arkadaşı Cherise'in evinde gece yatısına kalınca -tabi New York'ta yaşarken- Cherise'in vücuduna zarar verdiğini ve bunu, Adam Schoeneck'in kendisini East Side Lisesi ikinci sınıf öğrencisi bir ponpon kız için terk ettiğinden beri, iki aydır yaptığını öğrendi. Cherise: "İçinde biriken bütün acıları dışarı çıkarmanın bir yolu gibi, bilirsin işte!" demişti.

 Tessa'nın bu konuda hiçbir fikri yoktu ama "Evet, biliyorum." demişti. Cherise'in ne gibi bir acısı olabilirdi ki?

Popülerdi. Annesi de babası da hayattaydı. Her şeyi vardı.

"Kesik sadece bir saniye kadar acıyor, sonra bitiyor." Cherise gür, tarçın rengi saçlarını fırçalarken onu aynada izliyordu. "Çok derin kesmemek için dikkat etmen gerek, yoksa iz kalmaya başlar. Okuldaki yeni çocuğu gördün mü? Ah, baştan ayağa nefis. Her neyse, biraz pizza ister misin? Ben açlıktan ölüyorum." Cherise'in, en egzotik şeyleri sıradanmış ve en normal şeyleri heyecanlı şeylermiş gibi anlatma huyu vardı.

Yine de kendine zarar vermek uzun süre Tessa'nın aklından bile geçmedi. Ama sonra annesi hastaneye kaldırılınca korkuya kapıldı ve ne yapması gerektiğini bilemedi. Her şey o kadar hızlı olmuştu ki. Doktorlar pek bir şey söylemiyorlardı ama ciddi olduğunu anlamıştı. Annesinin hastalanacağını hiç düşünmemişti, en azından böyle bir hastalığa kapılacağını. Böyle şeyler sadece başkalarının başına gelirdi, annesi gibi insanların değil. Onunki gibi ailelerin değil.

Ama sonra, bazen onlar gibi insanların da başına bu tip şeylerin geldiğini öğrendi.

Tedaviler işe yaramayınca ve annesi her gün daha da zayıf düşmeye başlayınca Tessa, Patrick'le bile konuşmayı denedi ama pek bir faydası olmadı. Kötü biri olduğundan falan değil, sadece dağılmıştı. Ayrıca, öncesinde birbirlerini sadece bir yıldır tanıyorlardı. Zaten babasız büyümüştü, o yüzden birbirleriyle konuşmaları -ama gerçekten konuşmaları- her zaman biraz zor olmuştu. Sonra Patrick annesinin bakımıyla iyice meşgul olmaya başlayınca başının çaresine bakması gerekmişti.

Annesinin kemoterapiye başladığı gece Tessa kendisine bir maket bıçağı aldı ve aleti sağ üst bacağının iç tarafına bastırdı. Cherise ona kimsenin görmeyeceği yerleri tarif etmişti.

"Kendine böyle zarar vermek biraz tuhaf değil mi?" diye sormuştu Tessa. 

"Kendine zarar vermek falan değil bu." diye açıklamıştı Cherise. "Tam tersine. Aslında acıyı dışarı çıkarmanın bir yolunu bulmaya çalışıyorsun. Dene bir kez, göreceksin. Yapmadığın zaman canın daha çok acıyor."

İlki en zoru olmuştu. Tessa bunu yapmaya devam edebileceğini sanmıyordu bile. Şimdi bile, soğuk çelik, tenine değdiğinde ne kadar gergin olduğunu, biraz titrediğini, gerçekten yararı olup olmayacağını merak ettiğini, en sonunda bıçağı kan çıkacak kadar bastırdığını, nasıl düşündüğünden daha çok acıdığını, bacağının nasıl seğirdiğini ve sonunda elinden düşürünce bıçağın ayağını kıl payı geçerek yere düştüğünü hatırlayabiliyordu.

Ama bir şekilde yardımı oldu. Evet. O kandan çizgiyi görmek, bir şekilde, içinde olduğunu hissettiği durumun daha az kontrol dışı, daha az umutsuz, daha az beceriksizce ve daha az acı verici görünmesini sağladı. O zamanlar her şey kontrol dışı bir şekilde dönüyordu. Bir süre için her şey gerçekten çok kötüydü. Ama Tessa bunu sadece dayanmak için yaptığını biliyordu. İstediği zaman durabilirdi. Bunu biliyordu.

Şimdi yine yalnızken, büyük anne ve babası diğer odada uyu- yorlarken ve kalbinde o berbat, uğuldayan acı büyüyorken Tessa bıçağa dokundu ve kolunda aşağıdan yukarıya gittikçe yükselen yara izlerine baktı.

Jiletin bir yüzünde kendi çarpık ve köşeli yansımasını gördü.

Kalbi her seferinde olduğu gibi delice atıyordu.

Bütün bu yalnızlıkla, bu kalp kırıklığıyla; bu dokunamadığın, tutamadığın ya da kontrol edemediğin acıyla daha başka nasıl başa çıkman beklenebilirdi ki? Her şeyin sona ereceğini, biteceğini umut ederek hepsini yutuyorsun ama sona ermiyor. Sadece daha büyük ve daha çirkin bir hâl alıyor.

Kesmek.

Her seferinde kendi, özel, küçük hapishanende küçük bir parça oyuk açmak gibi. Ama bu hikâyede hapishane kendi bedenin. 

Neredeyse ağlamak ya da çığlık atmak gibiydi ama bütün o gözyaşları ve gürültü olmadan. Yapabileceği en iyi tanım buydu gerçekten. Cherise'in kullandığı o tabir neydi? Ah, evet. Kızıl gözyaşları.

Her bir yara izinde hapishaneden çıkışını haykırıyorsun.Hayat kontrolden çıkınca bir şeyler yapmak zorunda kalırsın. Bir şey. Yaptığın şey çok kısa bir süre canını yaksabile. İz bıraksa bile.

Tessa jileti etine bastırdı ve çekti.

Aaron Jeffrey Kincaid, rüya başlamadan çok kısa bir süre önce başını yastığa koymuştu. Aynı rüyaydı. Her zaman gördüğü. Geçmişiyle ilgili kâbusların arasından sıyrılan ve ayık olduğu zamanlarda bile hayatının arka planında olan rüya.

Bazı rüyalar böyledir. Ayık da olsanız, uyuyor da olsanız yakanızı bırakmazlar. Umutlarınızın ve arzularınızın, geçmişinizin ve acınızın, geleceğinizin ve yaşadığınız günlerin arasından dolanarak sizin derin ve kati bir parçanız hâline gelen, kalın kökler salarlar. Bu rüyayı neredeyse otuz yıldır görüyor olmasına rağmen görüntüler zamanla, sisli ve bulutlu değil, daha net ve nasılsa daha belirgin hâle geldiler. Her zamankinden daha keskin ve daha odaklanmış...

O olay olduğunda on yaşındaydı.

Silah sesleri havada çınlıyor, yakınlardaki orman tarafından yutulmadan önce çamurlu kampın içinden yankılanarak geçiyordu. Her bir patlamayı, başının üstündeki dallardan oluşan kubbenin ötesinden kopup gelen feryat figan sesler takip ediyordu.

Çocuk, her tarafını saran silah sesleriyle birlikte koşuyordu.

 Koştu. Gördüğü şeyi, kimsenin görmemesi gereken şeyi unutmaya çalışarak koştu.

Koştu. Koştu. Koştu.

İşte rüya böyle başlıyordu: Ormandaki silah sesleriyle. Nefesi tükenmişti. Gürültülü, çok gürültülü silah seslerini duyuyordu. Ama silah sesleri çocukların çığlıklarıyla karşılaştırılınca hiçbir şey değildi. Bağıranlar, daha çok küçük çocuklardı. Bebekler. Bağırışları ses sisteminden gelen yavaş müziğe karışıyordu; Neredeyse ölüm marşına benzeyen uğultulu, ritmik müziğe. Adeta kötü giden bir kilise ziyareti gibiydi. Bazıları yalnız başına şarkı söylüyor, diğerleri ise yanındakilere sarılıyor ve birbirlerini teselli ediyorlardı. Birkaç anne ağlıyordu. Ama aklında en çok yer eden bebeklerdi. Gün batımında ağlayan küçük bebeklerin sesi...

Koştu. Çitin üzerinden atlarken çığlıklar da arkasından geliyordu. Diğer tarafa geçerken yere kapaklandı. Arkasındaki iki koruma, durması için bağırıyordu. Her şeyin yoluna gireceğini, sadece geri gelmesi ve diğerlerine katılması gerektiğini, her şeyin böyle daha iyi olacağını, artık durmasını söylüyorlardı.

Ama durmadı. Gözleri korkudan donmuş bir şekilde, yolun aşağısına, saklanabileceği ormana doğru, hiç koşmadığı gibi koştu. Bir hayvan gibi koştu. Başının üstündeki ağaçlar gittikçe uzamaya başladı. Dünyanın ucuna varmıştı. Yüzüne çarpıp duran yeşilin binlerce tonunun, gölgelerin arasına daldı. Yüzünü çizen dallar bile onu yavaşlatamadı.

Sol kulağının yanındaki dal, bir silah sesiyle patladı.

Rüyasında Aaron, tıpkı yıllar önce ormanda çarptıkları gibi, boynuna ve yüzüne çarpan kıymıkları hissediyordu neredeyse. Ama koşmayı bırakmadı. Başka bir silah sesi daha, alaca karanlığı deldi geçti. Bağırışlar. Müzik. Bebekler. Nehir...

Biraz daha uzağa. Nehre kadar koş.

Arayı neredeyse yetişemeyecekleri kadar açmıştı. Neredeyse güvendeydi. Biraz daha uzağa koşacak ve her şey bitecekti.

 Ne yaparsan yap sakın durma.

Olay başladığında çocuk orada değildi. Sık sık yaptığı gibi, yine uzakta tek başına oynuyordu. Kampı çevreleyen ormanın içinden geçen sayısız nehirden birinin kenarında.

Nehir boyunca çağlayan ve uzaktaki bir köye, göremediği bir yerlerde dolanan denize doğru yavaşça ilerleyen dalgaları izlemeyi seviyordu. Nehrin akabileceği tüm yerleri ve okyanusun dokunma ihtimali olan tüm kıyıları hayal eder dururdu. Uzaktaki egzotik yerler. Sadece hayalinde gezebileceği yerler... Çünkü ormandaki bu kasabaya bir kez gelen bir daha asla ayrılmazdı. Bunu herkes bilirdi, söylerdi. Sonsuza kadar evin olurdu burası.

Kimsenin kamptan ayrılmaması gerektiği hâlde, anne babası ormana yaptığı gezileri hoş karşılarlardı. Nehrin aşağı taraflarını keşfetmesine izin verirlerdi çünkü onu seviyorlardı. Bir de o, diğer çocuklar gibi değildi. Farklıydı. Özeldi. Kaderinde büyük işler yapmak vardı. Bunun gerçek olduğunu biliyordu. Ona öyle söylemişlerdi. Bir gün babasının izinden gidecekti.

Babası bile böyle söylemişti.

O yüzden o sabah söylentiler başlayınca nehir kenarına gitmesine izin verdiler.

Her şey çok gergin, herkes çok sinirliydi. Fısıldaşıyorlar, kafalarını sallıyor ve kendilerini izleyen kimse var mı diye etrafa bakıyorlardı. Ve genellikle biri izliyor oluyordu. Birileri daima izliyordu. Ya da dinliyordu. Kongre üyeleri onları ziyaret ettiği için şimdi her şey farklı olacaktı, bunu hepsi biliyordu. Devletin gelmesi an meselesiydi.

Bir süre yalnız kalmak için oradan uzaklaşmıştı. Ama sonra müzik ve çığlıklar duyulmaya başladı. Onu geri getiren bu sesler olmuştu.

Büyük binaya geldiğinde her şey başlamıştı bile. Yerde hareketsiz sıralar hâlinde yatan o kadar çok insan vardı ki ilk başta uyumaları konusunda emir aldıklarını, onların da görev bilinciyle ve sorgulamadan itaat ettiklerini, yere uzandıklarını düşündü.

uyumak. uyku. uyku...

Sonra yerde yatan anne babasını ve daha bebek olan erkek kardeşini gördü. Ama uyumuyorlardı. Hareket etmiyorlardı.

Ne olduğunu, yerdekilerin neden hiç kalkmadıklarını anlamaya çalışarak bir süre baktı. Bazıları sessizce yerde yatıyor ve kıpırdamıyor, diğerleri ise tamamen durana kadar korkutucu bir şekilde titriyorlardı. İlacı içen veya iğne olmayı kabul eden hiç kimse tekrar ayağa kalkmadı.

Hiçbiri. Hiçbir zaman.

Koş.

Koşmaya devam et.

Koşmak zorundasın.

Ormanın kıyısına gelince bir kütüğün üzerinden atladı. Tam o sırada onu delicesine bir acıyla yere fırlatan kurşun, sol omzuna saplandı. Bağırdı ama sonra eliyle ağzını kapatarak kendini tuttu. Yerde bir an için yatıp ne yapacağını düşünürken gözleri yanıyordu. Nefes nefeseydi. Çevreye bakıyordu. Hareket etmezse öldüğünü düşünebilirlerdi. Evet, bu işe yarayabilirdi. Ama sonra emin olmak için ya kontrol ederlerse? Ne yapması gerekiyordu? Kâbustan uyanmak istiyordu ama sanki kapana kısılmış gibiydi. Uyumuyorsan uyanamazsın. O uyumuyordu. uyuyor olmayı isterdi ama orman gerçekti. Gözyaşları, bebekler ve cesetler de. Yüzlerce ceset... İçinde yaşıyorken bir kâbustan uyanamazsın. Ya da o senin içinde yaşıyorken.

Ayağa kalkarsa yine vururlardı. Evet, bundan emindi. Yapacaklarını biliyordu. Öldürürlerdi. Ama kalkması gerekiyordu. Kalkmak zorundaydı! Tüm bunlardan uzaklaşması için hareket etmesi gerekiyordu. Çığlık atan bebeklerden uzaklaşmak için. Sessiz cesetlerden uzaklaşmak için. 

Öyle de yaptı. Ayağa kalktı. Nefesi kesik kesik, kolunu kaplayan keskin bir acıyla ayağa kalkmayı başardı, omzundaki kurşun yarası çığlık çığlığa yanarken.

Arkasında bir yerlerden bir ses geldi. "İşte orada!"

Başka bir kurşun her tarafı kaplamaya başlayan karanlığı yarıp geçerken o, çalılıkların arasına fırladı. Güneş ağaçların arkasında batınca gecenin sesleri tüm ormanı içine almaya başlamıştı. Garip ve ilkel sesler çevresini sarmıştı: Nadir böcekler, vahşi kuşlar ve sadece geceleri avlanmayı tercih eden yırtıcı hayvanların rahatsız edici bağırışları... Ufukta yağmur yüklü bulutlar vardı. Koyu renkli, uzak, şişkin ve her saniye daha da çok koyulaşan.

Acıdan gözleri karardığı için nehrin kıyısında ayağı takıldı, yere kapaklandı. Etrafında hafifçe dolanan su, hayat suyunu alıp uzak, isimsiz kıyılara götürüyordu.

Adamların sesi geliyordu ama şimdi daha zayıftı ve havada dağılıyordu sanki. "Vurdum onu. Hadi, geri dönelim. Kaçmaya çalışan başkaları da olabilir."

Sonra hava kararmaya başlayınca gözlerini kapattı ve gecenin, kara elleriyle tırmanıp perdeyi açarak ruhunun gizli bir köşesine süzülmesine izin verdi.

Rüya burada sona erdi. Şimdi her gece burada uyanıyor. Gece yüreğine yerleşirken her tarafında çamurlu, kanlı sularla her gece o nehrin kıyısında ölüyor.

Yatakta yatıyor, titremeyi engelleyemiyordu. Artık on yaşında bir çocuk değildi. Kırk yaşındaydı. Kulak kabarttı.

Silah sesi yok. Çığlıklar yok. Sadece yerini sağlamlaştıran ve uyuyan evin yumuşak sesleri. Ve dışarıda, gecenin içinde sinsi sinsi dolaşan sonbahar rüzgârı...üstündeki örtüyü biraz aşağı çekti. Penceresinin dışında son dördün evresindeki ay, ortalığı bir parça aydınlatıyordu. Yıldızların ışığında, sol omzundaki kurşun deliğini görebiliyordu. Tüm olanların bir rüyadan çok daha fazlası olduğunu ona anlatan yara izini. Rüya değil, yaşanmış bir olayın hatırası olduğunu...

"Yakında çember tamamlanacak." dedi karanlığa. Parmağının ucuyla, kurşunun içine girdiği yerdeki yara izinin kabartısını aradı. Onun için bu yara izi, kaderinin göstergesi gibiydi. Büyük şeyler için yaratılmıştı o. Ve hiçbir şey kaderi durduramazdı. Anne babası uzun zaman önce ona böyle öğretmişlerdi. Babası ona özel biri olduğunu, doğru zaman geldiğinde görevi onun devam ettireceğini söylemişti.

Aaron Jeffrey Kincaid, o gece gözlerini tekrar kapatmayı denemedi. Daha fazla uyuyamayacağını biliyordu. O rüyayı gördükten sonra.

Yataktan kalktı ve yıldızların ışığının, kendisini okşaması, tamamlaması ve ona ilham vermesi için pencerenin önünde oturdu. Sadece birkaç gün içinde, yapabilmek için uğraştığı her şey gerçekleşecekti. Mesaj dünyanın her yerinde yankılanacaktı. O zamana kadar yapması gereken tek şey uyanık ve tetikte olmaktı.

Uyanık ve tetikte.

Her zamankinden daha akıllı ve dikkatli...

***

"Odanı mı aradı?" Cep telefonunu kulağımdan uzaklaştırmak zorunda kaldım. Ralph endişelenince sesi sol kroşesi kadar güçlü hâle gelir. "Numarayı nereden bulmuş Tanrı aşkına?"

"Eee." -Telefonu kol mesafesinde tutuyordum artık- "konuğun adını biliyorsan otelin operatörünü arayıp odaya bağlanmak çok zor bir şey değildir sanırım."

"Orada kaldığını nereden biliyordu?"

"Bilmiyorum. Kalabalığın içinden biriyse perşembe günü Mindy'nin olay yerinden itibaren bizi takip etmiş olabilir."

Ralph ağzının içinde birkaç küfür geveledi. "Neden beni dün gece aramadın?"

Gerçekten bu konuşmayı devam ettirecek gücüm yoktu. Gözlerimi ovaladım. Pek uyumamıştım. Yine. "Ralph, bir yararı olmayacaktı nasıl olsa. Teknikteki çocukları aradım, yerini tespit edemediler. Bu sabah federal binanın karşısındaki otele taşınıyorum. Wallace beni alması için birkaç adam gönderecek. Bir de araba veriyor."

Ralph homurdandı. "Geç bile kaldı." Yanımdaki masanın üzerinde duran dosyalardan birine bir deste kâğıt sokmaya çalışırken telefonu kulağımın altına sıkıştırmama olanak sağlayacak kadar sakinleşmişti. Söylediğim şeyi kafasında ölçüp biçiyor olmalıydı ki biraz sonra şöyle sordu: "Bu, benim düşündüğüm şey mi demek oluyor?"

Dün gece otele gelince odada bekler vaziyette bulduğum valizime ve sırt çantama baktım. Ralph sözünü tutup göndermişti onları. Valiz iş, sırt çantası ise eğlence içindi. Aylardır, konferanstan sonra birkaç günümü Linville Gorge'a tırmanarak geçirmeyi planlıyordum. Ama şimdi fırsat çıkacak gibi gözükmüyordu.

"Evet. Sanırım birkaç gün daha buralarda olacağım. Ajandamda yapılmayı bekleyen acil bir şey yok. Ve bu herif şimdiden iki hata yaptı: Alışveriş merkezinde bizi bekleyerek ve beni otelden arayarak. Kendine fazla güveniyor. Hâlâ Jolene'i kurtarabiliriz."

"Tabi hayattaysa." Sesi çok sert geliyordu.

Katilin kızımdan bahsettiğini ona anlatmalı mıydım bilemedim çünkü davadan çekilmemi isteyebilirdi. Ama yine de söylemeye karar verdim. Me de olsa karşımdaki Ralph'ti. "Bir kızım olduğunu biliyor Ralph. Ondan bahsederken adını kullandı. Nerede olduğunu biliyor olabilir. Tessa'nın ve ailemin güvende olduklarından emin olmak zorundayım."

"Onları Denver'da güvenli bir eve aldırırız."

İşte Ralph buydu. İyi bir adam.

"Aslında Ralph, onu görmem gerek." Dün gece İllüzyonistle konuştuktan sonra, meseleleri uzun uzadıya düşünmek için çok vaktim oldu. Adrenalin seviyem öyle yükseldi ki sakinleşmek için oda kapısının çerçevesinde yirmi dakika boyunca barfiks çekmem gerekti. Mükemmel bir egzersiz. Tabi, kapıda yapınca sadece parmak uçlarınızı kullanabiliyorsunuz. Egzersiz yapmaya ilk başladığımda bu hareketi sadece bir kez yapabilmek iki yılımı almıştı, on kez yapabilmek içinse bir yıl daha uğraştım. On yıl önceydi bu. O zamandan beri biraz daha iyiyim.

 '"Onu görmek' derken neyi kastediyorsun?"

Derin bir nefes aldım. "Tessa'yı görmem gerek Ralph. Şahsen. Gerçek şu ki ikimiz de zor bir süreçten geçiyoruz. Christie'- nin ölümü hakkında hiç doğru dürüst konuşmadık. Şimdi de bu ölen kızlar, bu dava... üstüme üstüme geliyor. Onunla aramı düzeltmem gerek. Senin de bir çocuğun var Ralph, neden bahsettiğimi biliyorsun. Annemle babam orada kalabilir ama Tessa olmaz. Ya ben birkaç gün için Denver'a geri dönerim ya da Büro onu buraya getirmek zorunda."

"Pat, yapamayacağımı biliyorsu... " "Ona yakınlarda güvenli bir ev bul Ralph." Valize baktım. "Ya yaparsın ya da hemen şimdi Colorado'ya gidiyorum."

Kapının vurulduğunu duyup delikten kontrol ettim. Dışarısı hâlâ karanlık olsa da kapımın önünde dikilen iki kızgın görünüşlü polis memurunu görebiliyordum. İkisi de tıraş olma yaşında göstermiyordu. Biri, bir araba anahtarını havaya kaldırıp gözetleme deliğini hipnotize etmeye çalışıyormuş gibi önünde salladı. İyi. Kiralık arabam gelmiş. Kapıyı açtım.

"Evet Ralph? Bekliyorum."

Küfretti. Bu bazen kötü bazen de iyi bir işarettir. Bu seferkinin zamanlamasından, lehime olduğunu düşündüm. "Tamam," dedi. "Bunu söylediğime inanmıyorum ama yapacağım. Ama ikiniz aranızı düzeltir düzeltmez sen davaya odaklanabilesin diye o Denver'a geri dönecek. En fazla iki gün kalabilir." "Dört." "Üç."

"Anlaştık."

Kapıyı açıp başımla çantalarımı işaret ettim. Üç dakika daha, yaşlı gösteren, genç olanına işaret etti. Genç olan mırın kırın etti ama sonunda sırt çantamı almak için isteksizce içeri girdi. Ralph'e, Tessa'nın binmesini istediğim uçağın uçuş numarasını söylerken, valizimi kaptım ben de.Uçak, dağ zamanına göre, Denver'dan sabah ll:20'de ayrılıyor ama zaman farkı yüzünden Charlotte'a akşam 18:16'dan önce varamıyordu. Ergen polis homurdandı: "Bu şeyin içinde ne var? Tuğla mı?"

"Tırmanma aletleri." dedim sessizce.

Sonra da Ralph'e bilet fiyatını söyledim. Ve yine telefonu kulağımdan uzaklaştırmak zorunda kaldım.Polis kafasını salladı ve kapıya kadar arkamdan geldi.Dikkatimi yine Ralph'le yaptığımız konuşmaya verdim.

"Denver'dan bir ajanı ona eşlik etmesi için ayarlaman gerekecek. Bir dakika bile yalnız bırakılmasını istemiyorum.

Bu adam ortalıkta dolaşırken olmaz."

"Mükemmel. Bir bilet daha."

"Ralph."

"Tamam." İçini çekti. "Başka bir şey? Bermudaya bir yolculuk, belki?"

"İyi olurdu. Belki bu kış, daha sonra." "Ancak rüyanda görürsün."

Akşam Tessa'yı görebileceğime ikna olduktan sonra davaya atladım. "Herhangi bir gelişme var mı? Jolene'le ilgili."

"Henüz değil." dedi keyifsizce. "Alışveriş merkezinde adamın videosunu buluruz diye umuyordum ama kameralar sadece müşterilerin giriş noktalarını çekiyormuş, kızın anahtarlarının çalındığı mola alanlarını değil. Ama ne olur ne olmaz diye birilerinin çekimleri kontrol etmesini istedik." "Garaj?"

* Dağ zamanı (Mountain Time): ABD'de kullanılan zamandilimlerinden biri (Ç.N.).

"Hayır. Kamera yok."

"Mantıklı."

Arabanın bagajını açtım, çantalarımı içine koyduk.

"Balistikçiler kurşunu inceliyor ama ön muayeneye göre, kurşun, güvenlik görevlilerine zimmetli silahlardan herhangi biriyle uyuşmadı. Yerel polis tüm güvenlikçileri kontrol ediyor. Şimdiye kadar baktıklarından ikisi ilginç göründü. Biri Jolene'le aynı caddede oturuyor. Asheville'e gelmeden önce onunla konuşmayı düşünüyorum."

Başımla polislere teşekkür edip kiralık arabanın direksiyonuna geçtim. Birbirlerine bir şeyler mırıldanarak uzaklaştılar, belli ki bu sabah "Belboy" ve "Çırak" oyununu oynamaktan hoşlanmamış- lardı. "Hımm. İyi. Bir kontrol et. Ama o olacağını sanmıyorum. Hatta onu işaret eden deliller bile olabilir ama temize çıkacaktır."

"Ne demek istiyorsun?"

Farları yakıp arabayı yavaşça uyanan güne doğru sürdüm. "Adamımızın bir sokak aşağıda oturan bir kızın peşinden gidecek ya da alışveriş merkezindeki videodan bulunup yakalanacak kadar aptal olduğunu düşünmüyorum. Bütün bunları düşünmüştür. Ayrıca, büyük resmi düşün. Bu sadece karışık bir yapbo- zun tek bir parçası. Serideki herhangi biri. Hatırlasana, avlanan katiller genellikle her suçla birlikte avlanma alanlarını biraz daha genişletirler, kendi mahallelerine doğru daraltmazlar. Ama kim bilir. Adamla konuş. Ne öğrenebileceksin bir bak. Bu arada, vurulan herif nasıl?"

Ralph ağzında geveleyerek: "Yaşayacak. Bir daha konuşamayabilir ama. Kurşun biraz daha sağa kaymış olsaydı... " dedi.

Dikiz aynasına baktım ve bir çift far gördüm.

"Biliyorum, biliyorum." illüzyonist'in alaylı sözleri kafamın içinde yankılanıyordu: "Sen de ben de biliyoruz ki onu öldürmeye niyetim yoktu." "Adamı öldürmek için ateş etmedi bence, Ralph. Keskin nişancı olabilir. Şerif Wallace bu konuyu bir araştırsın."

 Ralph'in telefonun diğer ucunda başını salladığını hayal ettim. "Olay sırasında adamla birlikte olan kızla konuşmaya çalıştık." dedi. "Ama pek bir şey alamadık. Çok sarsılmıştı." "Evet. Kolay bir durum değil." Otobandaki trafiğe karışıp telefonu diğer elime aldım.

"Satranç parçasının arabaya nasıl girdiği hakkında bir fikri yok. Bu kadarını öğrenebildik sadece. Anderson'un karısı çok konuşkandı ama. Anderson, vurulan adamın adı. Adam Kuzey Carolina üniversitesi'nde İngilizce öğretmeniymiş. Kız, öğrencilerinden biri." "Harika."

"Karısına her cuma gecesi poker oynadığını söylüyormuş. Görünüşe göre düzenli bir şey." Kalıp bir hareket. Evet.

Biliyordu. İllüzyonist orada olacaklarını biliyordu. "Kız, hep önce arabada başladıklarından, sonra aşağı sokaktaki otele geçtiklerinden bahsetti. Adam bundan tahrik oluyormuş."

"Bu kadar ayrıntıya ihtiyacım yoktu Ralph." dedim. "Ama titizliğini takdir ettim." Bundan sonra konuşma bitti. İkimiz de aklı- mızdakilerin çoğunu söylemiştik. Güneş daha tam olarak doğ- mamışsa da, önümde ufuk çizgisi kehribar rengine ve kırmızıya dönmüştü. "Bu kadar mı?" dedi sonunda.

Farlar beni takip ediyordu. Dört araba geride duruyordu. Bir şey daha vardı.

Blue Ridge Bulvarı'ndaki trafiğe karıştım. "Ralph, lens meselesi... "

"Evet?"

"Canımı sıkıyor. Suçlar arasında bağlantı kuruyor."

 "Kurdeleler ve satranç parçalan kurmuyor mu zaten?" "Bu daha derin bir şey. Başka bir şey." "Gösteriş yapmak?"

"Belki. Bilmiyorum. Lensleri Jolene'den çaldı ve Mindy'ye taktı. Gelecekteki bir kurbandan bir parça alarak olay yerleri arasında bağlantı sağlıyor. Böylesini daha önce hiç görmemiştim."

Gaza basıp birkaç araba geçtim. Bir gözüm dikiz aynasındaydı.

Ralph bir süre sessiz kaldı, her şeyi ayrıntısıyla düşündüğünü anladım. "Ama bu bizi bir sonraki kurbanına götürecek bir ipucu olsa bile, devam etmek için yeterli bir şey değil. Çalıntı lensler, düşünsene!" "Mesele de o zaten. Cinayetleri durdurmamızı istediğini sanmıyorum." dedim. "Sanırım onlu durduramayacağımızı anlamamızı istiyor."

İzlediğim araba birkaç arabayı geçti. Arkamda aynı mesafede kaldı.

"Bak." dedim. "Dizüstü bilgisayarımı almaya federal binaya gidiyorum -dün gece aceleyle çıkınca orada bırakmıştım- sonra Mindy'nin olay yerine tekrar bakmaya gideceğim. Adli tıpçı ölüm zamanını sabah sekizle on bir arası olarak belirledi."

"Olay yerlerini cinayetin işlendiği saatlerde görmenin senin için neden bu kadar önemli olduğunu hiç anlayamıyorum." "Bir şeyleri fark edebilirsin. Işık belki. Hareket kalıpları. Katilin gördüklerini görürsün. Suçun içeriğini anlamamı sağlıyor. Dinle Ralph, sanırım takip ediliyorum." "Ne?"

"Bir araba. Otelden ayrıldığımdan beri arkamda. Ama belli etmiyor. Her kimse, deneyimli biri." "Ne yapmak istiyorsun?" "Önümde bir tünel var. Bir fikir geldi aklıma." 

Yol üç yüz metre kadar ileride, bir dağın yan tarafını bölüp geçen bir tünele giriyordu. Gaza basıp hızla tünele yaklaştım. Beni takip eden araç trafiğe takıldı çünkü otoban tünele yaklaşınca daralıyordu.

Kaç araba geride olduğuna dikkat ettim -dört- sonra tünele girip farları söndürdüm. Böylece arkamdaki arabalar onlardan ne kadar ileride olduğumu anlayamayacaklardı. Gaz pedalına basarak farların geride kalmasını izledim. Birkaç saniye sonra dağın diğer tarafından çıktım, sağa çekip çakıl taşlarından bir bulut oluşturarak geri vitesle, soteye yattım.

Artık, tünelden çıkan arabaları görebilecektim ama onlar beni göremeyecekti.

Bekledim. Her an çıkabilirdi. Şimdi kartlar benim elimdeydi.

Takip eden ben olacaktım.

İlk araba çıktı.

Bekledim...

İkinci araba.

Direksiyonu sıktım. Kalbim deli gibi atmaya başladı. Katil mi bu? Dün gece beni aradıktan sonra otelin önünde mi bekledi? üç numara.

Takip etmeye hazırlandım. Keşke arabanın markasını ve modelini görebilseydim diye düşündüm. Neyse, birkaç saniye içinde öğrenecektim. Bekledim...

Saniyeler geçti. Araba gelmedi.

Biraz daha bekledim ve arabayla dönüp tünelin diğer tarafına geri gittim ama orada değildi. Yol boştu. Hızlandığında ne yapmayı planladığımı fark etmiş olmalı.

Hiç tünele girmedi.

Hayal kırıklığı mı hissetmeliydim yoksa rahatlamalı mıydım, bilemedim. Bu da yerine oturmayan bir başka yapboz parçasıydı.

Sonunda Asheville'e gitmek üzere tünelin diğer tarafına sürdüm arabayı. Ralph'i aradım ve olanları anlattım. "Şerif Wallace'a, o iki polis memuruyla konuşmasını söyleyeceğim... " Sesi gidip geliyordu. "... Bakalım herhangi biri, park alanında bekleyen veya seni takip eden bir araba görmüş mü?" Telefon konusunda haklıymış. Şarja ihtiyacı vardı. Hem de acilen.

Parazitlenmeden dolayı sesi gidip gelmeye başlamıştı. "Sesin gelmiyor," dedim.

"... Gönderiyorum." Ralph konuşmaya devam ediyordu ama cümlenin ortasında ses tamamen kesildi. Telefon ölmüştü. Ölü. Eee, duruma uygundu.

Birdenbire etrafımda beliren koyu renk dağlara baktım. Dağların üzerindeki kabarık sabah bulutları, doruklardaki kırmızı güneş ışıklarını emiyordu. Bir an için bana, gökyüzünden sarkmış, kanla kaplı dev, gri cesetler gibi gözüktüler.

Dostum, başka bir iş bulmalıyım.

Radyoyu açtım ve davayı düşünmemek için müzik bulmaya çalıştım. Ölümü düşünmemek için. Birkaç acikli country müzik parçası gelip gitti, sonra parazitlenip bozuldu. Çoğunlukla yakalayabildiklerim, sadece vaaz kanallarıydı.

Kanalı değiştirip sonra tamamen kapattım. Ama çok geçti. İncil'den okudukları satırlar, hastane odasının köşesindeki sert, turuncu sandalyede oturuşumu, Christie'yi yatakta yatarken izleyişimi, görebildiğim sadece Tanrı'nın zalimliğinin tam önümde yatan kanıtıyken Peder Donovan Richman- 'ın Tanrı'nın iyiliği hakkında konuşmasını dinlemek zorunda kalışımı hatırlattı.

Gelmesini Christie istemişti. Küçük bir apartman altı kilisesine gidiyordu, adam da yeni papazlarıydı. Kiliseye kabul edilince, Peder'den gelmesini rica etti. Peder Donovan Richman. Ne isim ama. Kiliseden başka biri daha geliyordu; Emekli, Afrika kökenli bir Amerikan beyefendisi Benjamin Grayson. Pederin gönüllü yardımcılarından biriydi ve konuşmalarından, evden veya hastaneden çıkamayan yaşlı ve hastalara hizmet veren "ziyaret biriminden onun sorumlu olduğunu anlamıştım.

Onlar konuşurken çoğunlukla köşedeki turuncu sandalyede oturuyordum, yani Richman konuşurken. Diğerleri çoğunlukla sadece dinliyordu.

Richman, Tanrı'nın acı çekmemize izin vermesi meselesiyle ilgili klişelerle doluydu ve Christie ne zaman Hz. İsa'yla veya cennetle ilgili bir şeyler fısıldasa başını uysallıkla sallıyordu. Benja- min sadece sessizce oturuyor, Christie'nin elini tutuyor, bazen de koca koca gözyaşları akıtıyordu.

Bu yolla ne demek istiyordu bilmiyorum ama bana göre Peder Richman, Christie'nin acısının sıradan bir şey gibi ve ona yaşam hakkında önemli bir şeyler öğretmek için Tanrı tarafından gönderilen bir tür kozmik hayat dersi gibi gözükmesini sağlıyordu. Ben, Tanrı'nın onu seven insanlara işkence edeceğine inanmakta zorlanıyorum. Tanrı'yı da sevgiyi de o kadar iyi bilmiyorum ama işkencenin bu ikisini bir araya getiren şey olmadığını biliyorum.

***

İllüzyonist bilgisayar faresini hafifçe oynatınca, ekran uyku modundan çıktı. Sabahın ilk ışıkları pencereden giriyor, parmaklarının arasında dans ediyordu. Güzel bir sabah. Güzel!

Bilgisayarının sık kullanılanlar bölümündeki bazı web sitelerinde dolaştı ve Jolene Brittany Parker'ın kaçırılmasıyla ilgili en son haberlere bir göz attı. Hatta kızla ilgili birkaç yazıyı bilgisayarına indirdi. Çoğunlukla standart yazılardı ama birkaçı aslında ilginçti. Yaptığı iş hakkında insanların ne yorumlarda bulunduğunu görmek her zaman çok eğlenceliydi.

"Şuna bak Jolene." diye seslendi omzunun üzerinden. "Ailen fidye mektubu bekliyormuş."

Cevap yok.

Ah, tabi, normal.

Neredeyse kıkır kıkır gülecekti. Fidye mektubu! Kim olduğunu sanıyorlardı?

Sanki parayla ilgileniyormuş gibi.

Buz kadar soğuk olan portakal suyundan bir yudum aldı ve suç heveslilerinin yazıştığı, konunun "uzmanı" birkaç müdavimin

 Sarı Kurdeleli katilin profili çıkarma teşebbüsünde bulunduğu bir sohbet odasına girdi.

Aptalca cevaplan inceleyerek listenin aşağılarına indi.

"Catcheml6" isimli biri katilin: "Kadınlardan hiçbiriyle seks yapmadığına göre, gizli homoseksüel eğilimleri olan, belli ki düzensiz içine kapanık biri" olduğunu yazmıştı.

Geri zekâlı.

"Deadhunterlzero" isimli biri şöyle düşünüyordu: "Soruşturmada aranan şahsın, askerî deneyimi var ve büyük ihtimalle, ani şiddet davranışı sebebiyle askerlikten ihraç edilmiştir. İkamet ettiği sabit bir adresi yok veya karavanda yaşıyor. Düşük standartları olan bir işte çalışıyor ve Alman çoban köpeği var."

Bunları okumak komikti. "25 ile 40 yaşları arasında beyaz bir erkek." yazıyorlardı. "Antisosyal, boşanmış, düşük zekâlı... " Gibi, gibi, gibi. Karbon kopya karakter analizcileri. Ahmaklar. Embe- siller. Kimle uğraştıkları konusunda hiçbir fikirleri yok.

Ajan Jiang'ın kendisi hakkında ne düşündüğünü merak etti. Kendisi onunla ilgili ne düşündüğünü biliyordu ama. Ah, evet. Onunla ilgili ne düşündüğünü çok iyi biliyordu. İp, kurdele ve en sevdiği gümüş bıçakla birlikte ay ışığında ikisi ne çok eğlenirlerdi.

Hayal edebiliyordu. Yüzünü. Vücudunu. Nefes almak için ağzını açtığında boğazının alacağı şekli.

Mımm.

Ama şimdi bununla ilgili gereğinden fazla fantezi kurmamak gerçekten daha iyiydi. Onun da zamanı gelecekti.

Sonra tabi, Dr. Bowers vardı. Suçun coğrafyası, zaman ve bir de mekân -bakın, aynı zamanda şairdi de! ile ilgili tüm konuşmalarına rağmen Patrick bir katilin kafa yapısını anlayabiliyordu. Evet, bir şekilde nasıl bir duygu olduğunu anlayabiliyordu. Belki de bu yüzden karakter analizcilerini dinlememek konusunda hava attı. Çünkü kendi nedenlerinden, kalbindeki karanlık tünellerden korkuyordu. Orada bir şey vardı. Evet. Düşünmeye değer bir şey.

Sarı Kurdeleli katilin çocukken, büyük ihtimalle, nasıl yangın çıkardığı, yatağını ıslattığı ve küçük hayvanlara işkence ettiğiyle ilgili ahmakça paragraflardan birini daha okudu.

Evet, üçte bir hiç de fena değildi.

***

Christie, sekiz ay önce bugün, yağmurlu bir pazartesi öğleden sonrasında öldü. Şubatın sonunda. Bahar gelmeye, kış yok olmaya çalışıyordu. İki mevsim arasında öldü, yıl içindeki boşluklardan birinde. Ölmeden önceki gün, Peder Richman nasıl olduğumu sordu. İyi olduğumu söylediğimde kibarca ölümle yüzleşmeye hazır olup olmadığımı sordu. Kendi ölümümle yüzleşmeye hazır olduğumu ama Christie'ninkine hazır olmadığımı ve asla olmayacağımı söyledim. Asla. Cevabımdan tatmin olmadı. Geldiği için teşekkür etmeye çalıştım ve tüm bunlar hakkında konuşmak için aslında çok uygun bir zaman olmadığını ve Christie'nin de benim degerçekten minnettar olduğumuzu...Öfkelenmeye başladığımı hissediyordum. Şimdi biledireksiyonu sıktığımın farkındaydım.

Çünkü vazgeçmiyordu.

Kesinlikle vazgeçmiyordu.

Lafımı kesti. "Sonsuzluğu hafife almayın Dr. Bowers.

Sıranızın ne zaman geleceğini asla bilemezsiniz." İlgisi içten gibiydi ama zamanlaması berbattı.

"Teşekkürler." dedim. "Aklımda tutarım."

Kapıya doğru yürürken: "Çok okuyan bir adama benziyorsunuz, Pascal'ın bahis teorisini hiç duydunuz mu?" diye sordu.

Tabi ki Pascal'ı ve bahis teorisini duymuştum. Blaise Pascal, tarihteki en büyük matematikçilerden ve benim de en beğendiğim yazarlardan biriydi. Onun öncü çalışmalari olmasaydı bilgisayarlar -ve coğrafi karakter analizi- icat edilemeyebilirdi. "Bizi çektiğimiz acılar konusunda teselli eden tek şey, dikkatimizin dağılmasıdır. Ama bu aynı zamanda en büyük acılarımızdandır." Bu sözü yıllar önce okumuş ve bir daha unutmamıştım. Hayatımı anlatıyor gibiydi.

"Evet, Pascal'ı biliyorum." dedim. "Ama asla bahis teorisinin bir hayranı olmadım. Tanrı üzerine bahis oynama fikrini doğru bulmuyorum."

"Ama neden Tanrı üzerine bahse girmek istemeyesiniz ki?"

Derin bir nefes aldım. Bir yanımla Tanrıya inanıyordum ama diğer yanım bundan pek emin değildi. Şüphelerim vardı, özellikle de Christie ile birlikte olduğum o hastane odasında. "Çünkü bahse giren birini tanıyorum." Ölmek üzere olan karımın beni duymaması için fısıltı hâlinde konuşuyordum. "Ve Tanrı onu yüz üstü bıraktı."

Söylediğim cümle, dilimin üstünde zehir gibi bir tat bıraktı. Sert ve kırıcı sözler olduğunun farkındaydım ama umrumda değildi. Konuyu açan Richman'dı. Çok zorlamıştı. "Şimdi izninizle." dedim. Ona ve Benjamin'e kapıyı gösterdim.

"Tanrı'ya bir şans verin," diye ısrar etti. "Kaybedecek bir şeyiniz yok ki."

Ve bu, bardağı taşıran son damla oldu. "Gerçek dışında." diyerek geri atış yaptım. "Sonunda gerçekten anlamı olan tek şey bu: Neye inandığınızdan, size yarar sağlayan her şeyden daha önemli olan şey. Pascal'ın bahis teorisinin yanlış tarafı bu Peder. Karşılığında şimdi ya da sonsuzlukta alınacak şeyler üzerine kurulmuş, gerçek üzerine değil. Pascal'a göre, Tanrı eğer gerçekten varsa ve sen ona inanırsan cennete gidersin. Ama inanırsan ve o yoksa en azından bu dünyada huzur ve umut içinde yaşarsın. Doğru mu?" 

Başıyla onayladı.

"Ama Peder," dedim. "Eğer Tanrı yoksa bu inanç daha mutlu bir hayat sürmene yarasa bile, var olduğuna inanmamalısın. Çünkü bir yalana inanıyor olursun. Bir yalanı yaşarsın. Hayatımın bir yalan üzerine kurulmasını istemiyorum, bu yalan rahatlatıcı bir yalan bile olsa. Gerçek üzerine bahis oynamayı tercih ederim." Richman, bir şey söylemek için ağzını açtı ama sonra durdu. Önce bana, sonra Benjamin'e, sonra tekrar bana baktı. Cevap vermedi. Hiçbir şey söylemedi. Tanıştığımızdan beri ilk kez söyleyecek bir şeyi yoktu. İşte o an, Benjamin gülümsedi ve kibarca omzuma vurdu. "Çok inançlı bir insansınız Dr. Bowers." dedi. Sözleri beni afallatmıştı. "Ne?"

"İyiye inanç, doğruya inanç. Günümüzde birçok insan bunlara sahip değil. Size gıpta ediyorum." Ve bunu söyledikten sonra çıktı.

Az önce söylediğim her şeyi, kullandığım her argümanı kabul ederek yerle bir etmişti. "Teşekkürler." diye mırıldandım.

Richman da omzumu sıvazladı. "Haklı." dedi. "Ve bana da üzerinde düşünmem için bir konu verdiniz. Teşekkürler." Sonra o da çıktı. Christie'nin yanına oturdum ve ağladım. 

İllüzyonist klavyeyi yerine itip deri kaplı günlüğünü çıkardı. Sanal âlemdeki embesillere ayırdığı zaman bugünlük yeterdi.Zihnindeki görüntüler hâlâ tazeyken dün geceyle ilgili izlenimlerini yazmanın zamanı gelmişti. Jolene. Yumuşak,ürkek, korku içindeki Jolene...uzun, lezzetli geceyi zihninden boşaltma zamanı.Kaleminden çıkan sözcükler hızlı ve akıcıydı. Sanki aklı ateş almış gibi, el yazısıyla birlikte, düşünceleri sayfanın üstünde dumandan izler bırakıyordu. Önceki gece yaşanan her duyguyu geri getiriyordu. Ah, işin bu kısmını ne kadar çok seviyordu. Gece boyunca biriktirdiği duyguları kâğıda dökmeyi.

Yine de...

Birlikte geçirdikleri geceyi tekrar düşündüğünde, her ne kadar çök eğlenceli geçmiş olsa da, biraz hayal kırıklığı yaşadığını itiraf etmek zorundaydı. Her zaman olduğu gibi. Şimdiye kadarkilerin arasında en heyecan verici bu olmuştu. Ah evet, bu kadarı doğruydu. Ama sonunda o da tıpkı diğerleri gibiydi. Bütün işler, son can çekişmeler bittikten sonra, hayal kırıklığı duygusu yaralıyordu.

Birini öldürmekle ilgili fantezileri, gerçek ölümlerin kendilerinden her zaman daha heyecan verici olmuştu. Gerçeklik o kadar da iyi değildi.Ama bir dahaki sefere olacaktı. Kendine söyleyip durduğu buydu. Devam etmesini sağlayan buydu, ümit, -gerçekten bunu ümit ediyordu- nihayet bir dahaki sefere aradığını bulabilmek.

Bu sefer.

Alice'le.

Bu gece.

Jolene'le geçirdiği gece hakkındaki düşüncelerini yazması İilüzyonist'in neredeyse bir saatini aldı. Hatta bazı çizimler bile yaptı. Kabataslak çizimlerdi, evet. Ama oldukça akılda kalıcı ve insan anatomisini betimleme konusunda olağanüstü derecede hatasızdı.

Sonra dikkatlice iki ağır çantayı yüklendi, dışarı çıktı ve çantaları minibüsünün arkasına yerleştirdi. Hafta sonu olmasına rağmen bugün işe gitmesi gerekiyordu. En çok hoşlandığı işe değil, herkesin yapması gereken türden işe. Fatura ödemeye yarayan işe.

Ama para kazanmaya gitmeden önce yapması gereken birkaç önemli teslimat vardı.

Otobandan çıkarken yine Tessa'yı düşündüm. Bunun gibi tipik bir cumartesi sabahında üç-dört saat daha uyurdu. Ama tüm sabahı dağlarda, cep telefonunun çekmediği yerlerde olay yeri inceleyerek geçireceksem başlamadan önce onu aramalı ve uçuştan haberdar etmeliydim. Ama Ralph'in telefonu tamamen gitmişti. 

Peki, ben de federal binadan ararım o zaman. Dün gece o otele gitmek zorunda kalmaktan dolayı mutsuz olduğunu biliyordum. Ona emrivaki yapılmasından nefret ederdi. Hatta büyük ihtimalle annemi ve babamı, ona ayrı bir oda tutmalan için ikna etmiştir. En azından bir devriye arabası gönderdiğimden haberi yok. Bu onu delirtirdi. Öğleden önce Kuzey Carolina'ya gelmek üzere yola çıkacağını öğrenince nasıl bir tepki vereceğini gözümün önüne getirebiliyordum.

Mountain Java Roasters'da biraz dolandıktan ve bir kupa dolusu tam kıvamında El Salvador kahvesi Tizapa'yı mideye indirdikten sonra kiralık arabamı federal binanın yanındaki alana park ettim.

İçeri girmeden önce, kendimi hazırlamak için birkaç dakika oturdum. Buraya kadar tamam. Bir seri katilin peşine düşmek, başa çıkabileceğim bir şey. Bir cumartesi sabahı saat altıdan önce ergen kızımı uyandırmak, işte korkutucu olan buydu.

Kurşun geçirmez cam kapıyı iterek açtım, lobiye girdim ve metal dedektörünün yanında oturan kel güvenlik görevlisine kimlik kartımı uzattım. Sanki beni selamlıyormuş gibi, yüzüme doğru esnedi ve kartıma baktı.

Tüm dava kafamın içinde dönüp duruyordu. Cevaplardan çok sorular vardı.

Silahımı yürüyen bandın üzerine koydum.

Tüm bu süre boyunca daha çok Jolene'i düşündüm. Eyalet ve Charlotte polisinin onu bulabilmek için ellerinden geleni yaptıklarını biliyordum. Yine de keşke onu bulabilseydim. Yardım edebilseydim. Kurtarabilseydim. Bunların hiçbirinin olmamasını sağlayabilseydim. Onu alıp ailesine veya erkek arkadaşına veya her kimse ona götürüp, tüm bunların sadece bir yanlış anlama olduğunu, kızlarının sadece geceyi geçirmek için bir arkadaşına gittiğini söyleyip onlarla birlikte gülebilseydim. Gördünüz mü? Her şey yolunda. 

Ama bu bir hayaldi, gerçek değil. Hatta hâlâ yaşıyor muydu ki?.. Başına neler gelmişti?.. Onu kaçıran, nereye götürmüş olabilirdi?

Bu tür düşünceleri akla getirmemenin her zaman en iyisi olduğunu biliyorum. Mesafeni korumak daha iyidir. Ama bazen düşünmemek elinde değildir. Belki de insan tarafını koruyan budur.

Bu İllüzyonist nasıl bir karakterdi? Ne tür bir oyun oynuyordu. Gerçekten geçmişimden biri olabilir miydi?

Hapse tıktığım, bu kadar ayrıntılı bir işin altından kalkabilecek kadar akıllı tek bir kişi geliyordu aklıma ama o da İllinois'de ölüm hücresindeydi. Ya da en azından ben öyle olduğunu düşünüyordum. Richard Basque. Doksanlı yıllarda İllinois ve Wisconsin'in kırsal tarım alanlarında on altı kadını parçalayıp, bağırsaklarını yiyen adam. Kariyerimin ilk yıllarında, Milwaukee'de dedektifken onu hapse atan bendim. Richard Basque demişken, Ralph'le ilk karşılaşmam bu davayla olmuştu. Olayı çözmek için bize yardım etmekle görevlendirilen üç ajandan biriydi.

Richard Basque. Bir kontrol etmek iyi olabilir.

Güvenlik görevlisi, silahım x-ray makinesinden geçerken uykulu gözlerle izledi, sonra kimlik kartımı uzatarak geçmem için işaret etti.

Bina hâlâ sabahın erken saatlerinin sessizliği içindeydi. Holden konferans odasına doğru yürüdüm, kapıyı açtım ve Brent Tucker'ın şimdiden masasının arkasına yerleşmiş olduğunu gördüm. "Hımm. Güne erken başlıyor." dedim içimden. Telefonda konuşuyordu. Parmağıyla, bana bir dakika içinde geleceğini işaret etti.

Annemleri arayıp gerçekten de iki oda tuttuklarını öğrendim. Şükürler olsun ki Tessa'yı uyandırmak zorunda kalmadım. O, diğer odadaydı. İki odanın da parasını ödemeyi teklif ettim. Tabi ki kabul etmediler. Ama birkaç günlüğüne güvenli bir evde kalma konusunu onayladılar. Evet¹, Tessa'nın havaalanına vaktin de gitmesini sağlarlardı. Evet, dikkatli olurlardı. Evet, evet, üzülme.

Telefonu kapattıktan sonra, bilgisayarımı alırken Brent seslendi. "Merhaba Pat."

"Günaydın." dedim.

 "Dün geceki büyük buluşma nasıl geçti?"

"Mükemmel." 

Yüzüme baktı. "Yorgun görünüyorsun."

İlüzyonist'in telefonundan, beni takip eden arabadan veya valiyle garip buluşmamızdan bahsetmemeye karar verdim. Bunun için daha çok vaktimiz olacaktı. Şimdi Mindy'nin olay yerine gitmem gerekiyordu. "Yorucu bir geceydi." Esnedim.

 "Charlotte'daki kızı duydun mu?"

 "Evet, Ralph'ten duydum. Hiç haber var mı?"

 "Hayır. Aynı adam gibi gözüküyor ama. Dün gece birini vurdu."

"Ralph söyledi. Durumu nasıl?"

"Er geç iyileşir gibi gözüküyor." Bilgisayarımı çantasının içine soktum, sonra Tucker'ın masasındaki boş kahve kupasını işaret ettim. "Hakkında rivayetler duyduğum o sabah insanlarından birisin galiba." "Bakmak istediğim bir şey vardı." Yanına bir sandalye çekti. "Gel, otur. Sana bir şey göstermek istiyorum." "Pek vaktim yok. Mindy'nin olay yerine gidiyorum." "Hızlıca gösteririm." Tucker, masasının üstüne bir satranç tahtası koymuştu. Taşlar, sanki birileri oyunu birdenbire yarım bırakmış gibi diziliydi. "Dünkü sunumundan sonra, cesetlerin bırakıldığı yerlerin önemi üzerinde biraz kafa yordum." "Ve?"

"Enlem ve boylamlar, birtakım sayılar ve derecelerle temsil ediliyor..." Not defterine bakıp, oradan sayıları okudu. "35° 35' 42.65" Kuzey, 82° 33' 25.96" Batı: şimdi olduğumuz yer."

  Çıkmak için sabırsızlanıyordum. "Devam et." "Satranç taşlan tahtada hareket ettirildiğinde oyuncular, pozisyonlarını kaydeden bir dizi numara veya harfle, oynadıkları taşın yerini gösterirler. Düşünüyordum da... " "Bize satranç tahtasını işaret ediyor!" diye lafını kestim. Tucker kafasını salladı. "Doğru! Birçok farklı satranç notasyon sistemi var. Bunlardan herhangi birinin, cesetlerin bırakıldığı yerlerin enlem ve boylamlarıyla örtüşebilecek sayısal ifadelere dönüştürülüp dönüştürülemeyeceğini anlamaya çalışıyorum." Etkilenmiştim. "İyi iş. Bir şey bulursan haber ver. Yaklaşmış olabilirsin bence." Ayağa kalkmak için sandalyemi geri iterken masaya çarptım. Siyah fillerden biri devrildi. uzanarak tahtanın üzerinde düzelttim. Tucker beni izliyordu. "Şimdi o taşı almak zorundasın." "Ne?"

"Yani satranç oynuyor olsaydık," dedi sakince. "Rakibinin taşlarından birine dokunursan bir sonraki hamlende onu almak zorunda kalırsın." İki adım atmıştım ki donup kaldım.

Rakibinin taşına dokunursan... Olduğum yerde döndüm. "Ne dedin sen?"

Boş boş baktı. "Turnuva oyunlarında, rakibinin taşına dokunursan bir sonraki hamlende onu almak zorundasın, yoksa oyunu kaybedersin."

Elimin içiyle masaya sertçe vurup bütün taşları devirdim. Hepsi masaya dağıldı. "İşte bu, Tucker! Bizim taşlarımıza dokunuyor ve sonraki hamlede onları alıyor. Lenslerde yaptığı şey de buydu. Satranç tahtasına uzanarak ona dokundu, sonra da aldı. Anlamadın mı?" Kurbanların duvardaki fotoğraflarına baktım. "Reinita nişanlı değildi, değil mi?"

Tucker, masasının üzerindeki bazı kâğıtlan karıştırdı. Şok olmuş gibi görünüyordu. "Nasıl bildin? Bugünkü sunumda açıklanacak bir bilgi o. Margaret daha imzalamadı bile." "Hayır, Reinita nişanlı değildi." diye mırıldandım. "Ama Mindy nişanlıydı."

"Mindy mi?" Başka bir dosyayı karıştırmaya başladı. Elime bir piyon aldım ve tekrar satranç tahtasının üzerine dik bir şekilde koydum. Dört köşeli bir savaş alanında tek bir satranç taşı. "Bizim taşımıza dokundu, Tucker. Sonraki hamlesinde de onu aldı." Piyonu kaptım, ışığa doğru tuttum.

Tucker derin bir nefes alıp bıraktı. "Bunu ne kadar zamandır yapıyor acaba?" "Bilmiyorum, öğrenmeye çalışacağız." 

İkiye bölünmüştüm.

Bir taraftan olay yerine gitmek istiyor, diğer taraftansa gerçekten hiçbir yere gitmek istemiyordum. Eğer İllüzyonist konusunda haklıysak ümit ettiğimiz büyük şansı yakalamış olabilirdik.

Tucker, bütün olay yerlerinin raporlarını çıkarmaya başladı. "Evet. Mindy yaşadığı yerden bir adamla nişanlıymış. Kevin Young!"

"Demek ki," dedim, "Katil, nişan yüzüğünü Mindy'den çalıp Reinita'nın parmağına takmış. Sonra Jolene'in lenslerini çalıp Mindy'nin gözlerine yerleştirmiş."

"Vay canına. Bu herif gerçekten iyi. Bizim için her şeyi yan yana diziyor."

"Evet. Bir sonraki seferde alacağı oyun taşına dokunuyor. Her şeyi, bütün fiziksel delilleri sil baştan gözden geçirmemiz gerekiyor. Bunun ne kadar zamandır sürdüğünü öğrenmeliyim." "Anladım."

Beynim fırıl fırıl dönüyor, davalar hakkında şimdiye kadar okuduklarım üzerinde dolanıp duruyor, 'İilüzyonist'in bizim için bıraktığı başka ne deliller olabilir' diye merak ediyordu. Sıranın bir önemi var mı? Bir nişan yüzüğünün veya kontak lenslerin önemi nedir? Başka ne bıraktı?

Ama heyecanlı olduğum kadar, burada adli delilleri benden daha iyi analiz edecek becerikli insanların bulunduğunu da biliyordum. Ayrıca, bugün yapacak çok işim vardı. Gitmem gerekiyordu.

Tam o sırada Şerif Wallace odaya girdi. "Ne var ne yok?" Ağzı yarı yarıya sosisli sandviçle, eli ise Hardees'den alınmış tıka basa doldurulmuş bir alışveriş çantasıyla doluydu. Daha saat sekiz bile olmamasına rağmen, şimdiden terlemeye başlamıştı. Bir zamanlar beyaz olan gömleğinin kol ağızlarında nemli, sararmış izler vardı.

"Şerif Wallace." dedim, "Bazı adamlarınızın önceki davalarda- ki fiziksel delillerin hepsini yeniden gözden geçirmesini istiyorum." "Hıı? Neden?"

"Cesetlerin üzerindeki veya yakınındaki her şeye dikkat edin. Gerçekten her şeye; yüzükler, gözlükler, takı, ruj markası, giysi... Tucker her şeyi açıklayabilir. Bağlantı arıyoruz. Tucker, devam eder misin?" 

"Tabi ki."

***

Şerif Wallace, torbasının içinden tarçınlı bir kurabiye çıkarıp ağzına attı. Kafası karışmış görünüyordu.

"Satranç tahtasının diğer tarafından uzanıyor," diye açıkladım, "bizim taşlarımıza dokunuyor ve bir sonraki hamlesinde onları alıyor." Ne konuştuğumuzu bilmeyen biri için saçmaladığımı fark ettim.

O sırada telefonu çaldı. Cevap verdi, kafası biraz karışmış gibi göründü ve telefonu bana uzattı. "Sana."

Tucker ona bilgi vermeye, teorimizi mümkün olduğunca kısa bir şekilde özetlemeye başlarken telefonu alıp: "Evet? Ben Bowers." dedim.

 "Ben Lien-hua. Seni bulmaya çalışıyordum. Önce senin telefonundan, sonra Ralph'inkinden denedim ama... " "uzun hikâye." "Cesetlerin bırakıldığı yerlere gideceğini sanıyordum." "Gidiyorum. Yoldayım." "Neredesin şimdi?"

"Federal binada. Tam çıkıyordum." Bilgisayarımı kaptım ve Tucker'a, başka bir şey bulurlarsa beni aramasını fısıldadım. Kapıya yöneldim. "Sen neredesin?" diye sordum.

"Dışarıdaki merdivenlerde seni bekliyorum." "Ne? Charlotte'da olduğunu sanıyordum." "Ralph bu sabah erkenden beni geri gönderdi. Sana söylemeye çalıştı ama sanırım telefonun kapanmış." "Aslında onun telefonuydu. Her neyse." Telefonda esnedi. "Yıllardır uyumamış gibi hissediyorum." "Dün gece helikoptere bindiğim için oldukça mutluyum. Ralph'in işi ne zaman biter?"

"Bu öğleden sonra, güvenlik görevlisini sorgulayınca. Şimdiye kadar tüm olay yerlerinde bulunduğum için sana katılmamın yararlı olabileceğini düşündü." Bir an durakladı. "Bir de saldırganın karakter analizi üzerinde çalışan kişi olduğum için."

Aptalca bir şey söyleme Pat. Salaklaşma. "Evet. İyi.

Karakter. Karakterleri severim."

"Berbat bir yalancısın."

"Bunu aklımda tutmaya çalışırım."

Kapıdan dışarı çıktım ve telefonumu kapattım. Bir dakika, benimki değil. Dante Wallace'in. Tamam, daha sonra verebilirim. Hemen yanımda Lien-hua, telefonunu kot pantolonunun cebine koyuyordu. Ayağında yürüyüş ayakkabıları vardı. Mavi bir North Face yün kazak ve soğuk sabah havasını engellemesi için kazağıyla uyumlu bir rüzgârlık giymişti. Arkasında yükselen dağlarla birlikte bir outdoor dergisinin kapağındaymış gibi görünüyordu. Abone olabilirdim.

"Bizim taşlarımıza dokunuyor." dedim arabanın kilidini açarken.

"Ne?"

"Arabaya bin. Yolda açıklarım." 

***

Aaron Jeffrey Kincaid, Vali Taylor'un kişisel haftalık seyahat programını okumayı bitirdi. Sonra Cable News Forumun düzenlendiği öğlen yemeğinin davetli listesini incelemeye başladı. Bu bilgiyi Anita Banner isimli bir kadından elde etmek ona yaklaşık seksen bin dolara mal olmuştu ama her kuruşuna değerdi. Kadının da orada olacağını öğrenince daha da memnun oldu. Bu, onları, kadınla incelikten yoksun bir şekilde ilgilenme ihtiyacından kurtaracaktı.

Camdan, Rebekah ve Caleb'e baktı.

Bakteri etkisini kendisini göstermeye başlamıştı. Terleme, mide bulantısı, ani bilinç kaymaları. Yakında vücutta kızarıklıklar görülür. Sonra bağırsaklar, gözler kanamaya başlar ve en son akciğer iflas eder. Rahat bir ölüm olmayacak.

Ellerine baktı ve gömleğinin kollarının yukarı sıyrılarak sol bileğinin iç tarafındaki yara izini açığa çıkarttığını fark etti. Durdu ve parmağıyla, rengi değişmiş bölgeye hafifçe dokunarak yara izine baktı.

Gerçek aşkın işareti. 

Bu kadar zaman geçtikten sonra bile yara izi hâlâ görünüyordu. Beş santim kadar, kırmızımsı bir bıçak yarası izi... Kesik, aslında başta düşündüğünden daha derin olmuş, dikiş atılmayınca da hemen iyileşmemişti. Hatta yıllar içinde birkaç kez açılmıştı. Ve bazen, bunun gibi günlerde hâlâ sorun çıkarıyor, kaşınıyor gibiydi.

Belki yine aşk hakkında düşündüğü için kaşınıyordu. Belki sebebi buydu. Ya da pazartesi sabahını ve kaderin, oyunu nasıl sonlandıracağını düşündüğü için. Ailesini, bebekleri, Theodore- un genç kadınların cesetlerinin yanında bırakmasını sağladığı piyonları düşündüğü için. Pazartesi günü yapılacak öğlen yemeğinden sonra hastalık ortaya çıkarken aileden aileye, kocadan karıya, sevgiliden sevgiliye, arkadaştan arkadaşa geçerken yayınlanacak haberleri izlemenin nasıl olacağını hayal ettiği için. Bir öpücük, bir hapşırık, bir el sıkışma... Dünyanın her yerinde dengeleri değiştirecek hareketler.

Cable News Forum'un davetli listesi, dünya medya liderlerini içeren bir "Kim Kimdir?" listesi gibiydi. Ayrıca senatörler, Kongre üyeleri ve birçok seçkin insanın, ilk anayasa değişikliği, gelecek başkanlık seçimleri, Federal İletişim Komisyonu ilkeleri ve medyayla ilgili birçok değişik konuyu ele alan konuşmalarını içeriyordu. Aslında Kincaid, hiçbiriyle ilgilenmiyordu. Daha çok katılımcılarla ilgileniyordu: ülkenin tüm önde gelen kablolu televizyon muhabirleri ve haber spikerlerinin yanı sıra, Pasifik Medya Grubu'- nun lideri Juan Carlos Mendez ve Satellite Radyo/Televizyon Haberleri CEO'su Roberta Stratham. Ve tabi ki Vali Sebastian Taylor.

Mükemmeldi. Özellikle de valinin programının pazartesiden sonraki kısmını düşününce: Pentagon'da boy göstermeler, ulu- sal Basın Kulübü; Virginia, Langley'deki CIA üssüne ziyaret. Aslında valinin konuşma programı, planları kasımdaki orijinal tarihi yerine pazartesiye kaydırmasının sebeplerinden biriydi.

Parmağıyla, yara izini son bir kez yokladı. Jessie ile geçirdiği o hafta sonu, bir insanın inançlarının derinliğini kanıtlamak için ne kadar ileri gidebileceğini ilk kez gördüğü zamandı. Aşkının derinliğini...

Ama o son olmayacaktı.

Alexis ve Bethanie bunu anlamamışlardı. Onlarla ilgilenmek ve planların yürümesini sağlamak için ayrıca bir yüz yirmi bin dolar harcamak zorunda kalmıştı. Ama buna değerdi.

Yara izine her dokunduğunda Jessie ile geçirdiği o dakikaları ve o gençlik rüyalarını yeni baştan yaşıyor gibiydi. Onları okşayıp seviyordu sanki. Bazı anlar sonsuza kadar sevgiyle hatırlanmak içindir. Gülümsedi, gömleğinin kolunu indirdi ve Alexander Bros'a gitmek üzere yola koyuldu. Kan fıçılarını Theodore'a ulaştıracak nakliye firması... 

***

Dağ yolunda arabayla ilerlerken Lien-hua, gece boyunca Jolene hakkında ne öğrendiklerini bana aktardı. Pek bir şey öğrenememişlerdi. Mindy'nin davasıyla ilgili bilgileri, Jolene'nin- kinden ayrı tutmaya çalıştım. Kolay değildi ama bu işin doğası bu. Sık sık iki, üç, beş veya daha fazla davayla aynı anda mücadele etmeniz gerekir. Neredeyse hiçbir zaman, aklımda sadece bir ceset veya bir kayıp kişiyle dolaşma lüksüm olmaz.

Lien-hua'ya, İilüzyonist'in işlediği suçları bizim için nasıl birbirine bağladığını anlattım ve Tucker'ın enlem ve boylam teorisini özetlemeye çalıştım. Sessizce dinledi ve sonra sordu: "Ajan Tucker tüm bu şeyleri nereden biliyor olabilir? Yani, satranç notas- yon sistemlerini ve rakibin taşına dokunma şeysini?"

Omuzlarımı silktim. "Bilmiyorum. Belki satranç oynuyordur."

Bir kez daha sessizliğe ve düşüncelere gömüldü. Ralph, ona dün gece ilüzyonist'in beni aradığını anlatmıştı. Olayı takip edebilmek için bir-iki soru sordu ve ben cevaplarken defterine gözlemlerini yazdı.

"Tüm bunlar saldırgan hakkında bildiklerinle uyuşuyor mu?" 

"Çoğu seri katil cinsel saldırıda da bulunur ama bu adam öyle gözükmüyor. Cesetlerle ilgileniyor, onları yıkıyor. Ve bunları sadece delillerden kurtulmak için yaptığını düşünmüyorum. Kurbanlarına tecavüz etmiyor, hayattayken de öldükten sonra da. Seksten çok, güç ve kontrolle ilgili. Alay etmek için seni telefonla araması da bu söylediğimle tutarlı."

Şimdi de esas soru: "Peki, benim için hızlıca karakter analizini yapabilir misin?"

"Gerçekten karakter analizi mi duymak istiyorsun?"

Dikkatli ol Pat. "Evet. İstiyorum."

Bir an için tereddüt etti. "Hımm. Tamam. Tüm sabah, Jole- ne'in kaçırılması olayının ışığında karakteri yeniden gözden geçirdim zaten. Bu, Charlotte'dan iki tane iri yarı, kıllı devriye jandarmasıyla geri dönerken vakit geçirmemi sağladı. Sanırım ikisinin de adı Birader'di." Gülümsedim.

"Karakter analizini sözlü olarak yapmaktan hoşlanmadığımı belirtmem gerekir. Çok fazla detay arada kayboluyor, unutuluyor veya yanlış anlaşılıyor... "

"Ne söylersen söyle, sana karşı kullanılmayacağına dair söz veriyorum."

"Sana güvenebilir miyim?"

"İçtenlikle."

Hımm, bunun kulağa iyi geldiğinden pek emin değilim. Ya da belki gelmiştir.

"Düşüncelerimi toparlayabilmem için bana birkaç dakika ver."

Arrowhead Dağına çıkan rüzgârlı yolda sessizce gidiyorduk. Söyleyeceklerini duymak için sabırsızlanıyordum ama rahatsız etmemek için kendimi zorladım. Yaklaşık yirmi dakika sonra, Lien-hua, notlarından kafasını kaldırdı.

"Tamam." dedi. "İşte başlıyoruz. Öldürme stillerine ve ülkenin bu bölgesinde suç işleyenlerin demografik bilgilerine bakarak Beyaz olduğunu söyleyebilirim. Kesinlikle erkek. Suçların ince düşünülmüş yapısına, düzenine, suçları birbirine bağlamakta kullandığı karmaşık yönteme dayanarak, saldırganımızın yaşça büyük, muhtemelen otuzlarının sonunda, kırklarının başında olduğunu düşünüyorum. Deneyimli. Bunlar işlediği ilk suçlar değil ama yakalanmamış, hapis yatmamış. Yalnız çalışıyor, ortağı yok." "Nereden biliyorsun?"

"Adamımız yaptığı işle gurur duyuyor, kendine güvenli ve kibirli. Telefonda da fark ettiğin gibi, narsist. Sahne ışığını kimseyle paylaşmak istemez. Yalnız çalışıyor. İyi bir ailenin çocuğu, muhtemelen tek çocuk." "Askerlikle ilgili ne söyleyebilirsin?" "Hayır, askerliği kendisinden düşük bir şey olarak görür. Aşağı bir iş olarak." Hımm. Oldukça iyiydi.

"Kurbanlarının kimliklerini hiçbir şekilde saklamaya çalışmıyor. Kimi öldürdüğünü, hatta kurbanın ne zaman öldüğünü bilmemizi istiyor ki sebebini hâlâ bilmiyorum. Olay yerlerindeki hareketleri oldukça törensel. Kurbanları yerleştirdiği pozisyon, sarı kurdele, bir sonraki kurbanından ipuçları ve satranç taşları hep imzasının parçaları. Hepsi çok ayrıntılı ve çok belirli. Ama aynı zamanda her suç diğerinden farklı. Ve yaptığı her şey, seni araması da dâhil, başkalannı kontrol etme ihtiyacını yansıtıyor."

"Bekle. Biraz geri gel."

"Ne?"

"İmza. Bununla biraz çelişen araştırmalar okudum. Görünüşe göre, eskiden düşünüldüğü kadar sabit bir şey değilmiş."

İkna olmadığını göstermek için kafasını ileri geri salladı. "Hâlâ sonuç vermiş değil. Temel olarak, bir saldırganın olay yerinde suçu işlemek için ihtiyaç dışı yaptığı her şey, bize saldırgan hakkında, geçmişi veya öncelikleri, hedefleri hakkında bilgi verir. Bunlar onun imzasıdır. Kurbanı gerektiğinden fazla bıçaklayarak, öldürmekten fazlasını mı yapıyor? Bu öfkeyi gösterir. Cesetleri belirli bir şekilde mi parçalıyor, kurbanlardan bir hatıra mı alıyor yoksa polis için ipuçları mı bırakıyor? Bütün bunlar birer imza. Modus operandi , suçu işleme yönteminden daha fazlasını ifade eder."

"Ama ne modus operandi ne de imza tamamen sabit veya tutarlıdır," dedim.

"Doğru." Hafifçe boğazını temizledi. "O zaman sana kısacık bir test yapayım, Dr. Bowers, Modus operandi ve imza neden değişir?"

Kolay. Problem değil.

"Şey, her suç serisinde tırmanma ve adaptasyon süreçleri görülür." dedim. "Ayrıca saldırganlar, bazen kurbanın tepkilerinden dolayı suç işleme şekillerini ve olay yerinde yaptıklarını değiştirirler. Örneğin bir kadın, tecavüzcüye direnirse saldırgan kurbanı tehdit etmek için bir sonraki suç sırasında yanında bıçak bulundurabilir ya da zorlamak için başka bir yöntem geliştirebilir. Hayat şartlarındaki değişiklikler, kişisel mağduriyetler, travmalar ve benzeri şeyler tıpkı hepimizi etkilediği gibi katilleri de etkiler. Şüpheli duruma düştükten, polis tarafından sorgulandıktan veya DMA testine maruz kaldıktan sonra katil, fiziksel delilleri yok etmek veya azaltmak çabasına girebilir." Düşünmek için bir an durakladım. "Tamam, nasıldım?"

"Bir B+ verirdim."

"Ne? Neden A değil?"

Birdenbire başladığımız şakalaşma çok hoşuma gitmişti. Onunla konuşuyor olmak kendimi çok doğal ve rahat hissettiriyordu.

Direksiyonu önümüzdeki viraja doğru kırdım. Araba camına sabah güneşi vurdu.

"Deneyimi hesaba katmadın." dedi. "Her meslekte olduğu gibi, deneyim elde ettikçe daha iyi oluyorlar."

Kahretsin, onu da biliyordum. "Tamam." dedim. "Sen kazandın."

Belli belirsiz gülümseyerek yine notlarına baktı. "Ani saldırılar yok, bu da bana kurbanlarının güvenini kazanabildiğini söylüyor. Büyük ihtimalle akıcı konuşuyor ve karşısındakini idare etmeyi biliyor. Suçların kaydını tutuyor, yazıyor. Günlüğe, hatta belki bir bloğa. Kadınları kontrol etme ihtiyacı, bana daha önce evli olduğunu ve hâlâ evli olabileceğini düşündürüyor. Ama öyleyse, karısı ikili yaşamından haberdar değil. Güce, otoriteye ve kontrole bağımlı ama ironik olan, kontrolü elinde tutmaktan gurur duyuyor olmasına rağmen kendisini kontrol edememesi. Kendisini durduramıyor. Gösteriş yapmaya karşı koyamıyor."

Karakter analizini dikkate almama eğilimime karşın şimdiye kadar söylediği hiçbir şeye itiraz edemezdim. Hepsi duruma uyuyordu.

"Adli tıp konusunda bilgili, hatta belki emniyet teşkilatında çalışmıştır. Bir gözlem: İlk cinayet dışında, hiçbir kaçırma mekânı, cinayetin işlendiği ve cesedin bırakıldığı mekânla aynı değil. Bunu kafamızı karıştırmak veya gösteriş yapmak için yapıyor olabilir, henüz emin değilim. Ayrıntılı kedi-fare taktikleri, bir sonraki kurbanlarından bir şeyler çalma yeteneği ve alışveriş merkezindeki tüm olay, ileri derecede bir önceden düşünme yeteneğini ve çok yönlülüğü gösteriyor. Bu adam çok zeki, kesinlikle standardın üzerinde, hatta belki dâhi seviyesinde. Bölgeye aşina ve büyük ihtimalle yakınlarda yaşıyor veya buralarda bir yerlerde liseye, üniversiteye falan gitmiş."

Başımla onayladım. "Bu söylediklerin, coğrafi karakter analizinden çıkan sonuçlara da uyuyor." Patikaya giden yan yol tam önümüzdeydi. Yavaşladım ve çamurlu yola girdim. "Bir ceset ana yoldan ne kadar uzaktaysa, saldırganın yerel halktan biri olma ve bölgeyi tanıma ihtimali o kadar yüksektir," dedim. "Bu, coğrafi karakter analizinde pek değişmeyen bir kalıp." "Dr. Bowers, karakter analizi ile ilgili konuşurken neden hep alaylı sözler kullanıyor ama sonra kendi yönteminizi coğrafi karakter analizi olarak adlandırıyorsunuz? Siz de bir analizcisiniz." Off. Acıttı.

"Kişisel almaya gerek yok." dedim. "Hem sonra, arkadaş olduğumuzu düşünüyordum."

Boğazını temizledi. "Alışveriş merkezinde size verdiği tepkilere dayanarak, iyi kararlar almasını ve çabuk düşünmesini gerektiren bir işte çalıştığını söyleyebilirim. Hayatının bu kısmını bölümlere ayırabiliyor. Birlikte çalıştığı insanların cinayetler hakkında en ufak bir fikri bile yoktur. Bunu uzun zamandır yapıyor Pat. Öldüğü veya onu yakaladığımız güne kadar da durmayacak." İşte şimdi benim dilimden konuşuyordu. Arabayı yolun kenarına çektim ve upper Ridgeline Patikası'na geldiğimizi söyleyen işaret levhasının yanına park ettim. Arabadan çıktık. Tırmanma malzemelerimle dolu sırt çantasını aldım.

"Hepsine ihtiyacın olacağını mı düşünüyorsun?" diye sordu.

"Asla bilemezsin." dedim, çantayı sırtlanırken. "Bölgede çok kayalık var. Olay yerine farklı bir perspektiften bakma ihtiyacı duyabiliriz. Bu arada, karakter analizinden çok etkilendim. Analizciler genellikle sadece bir suçla ilgili zaten bildiğimiz şeyleri yinelerler. Bence bu herifin karakterinin bir kısmını çözmüşsün." "Teşekkürler Dr. Bowers." dedi kibarca. "Peki, notum ne?" "B."

"Bir dakika, ben sana B+ vermiştim." Sırıttım. "Biliyorum. Sen çan eğrisine göre not aldın." 

Güneş, berrak gökyüzünde alev alev yanıyor, alçaklardaki sisi kavuruyor ve dağlık bölgeyi rengârenk bir örtü gibi kaplayan sonbahar renklerini aydınlatıyordu. Birkaç bulut, tan yerinin ağardığı gökyüzünde kendilerine yer bulmuş, tam doğumuzda dolaşıyordu. Dün gece yağmur yağmıştı, yerde ıslak ve sert bir koku vardı. Biraz misk kokusunu andırıyordu. Etrafımı saran günün, yağmurla yıkanmış parlaklığı o kadar katı bir görünüme sahipti ki sanki dokunabilecektim.

Lien-hua, birkaç tane Orman Hizmeti haritasını cebine soktu, arabanın kapısını kapattı ve ormana doğru yürümeye başladı. "Hadi," dedi. "Patika buradan başlıyor." Sonra ekledi: "O not en az B+ olmalıydı." 

***

İllüzyonist çantayı yere bıraktı, zili çaldı ve bekledi. İlk paketi daha erken saatte, işe giderken teslim etmişti. Ama bunu bekletmeye karar vermişti, sadece eğlence için. Sadece işleri daha ilginç hâle getirmek için. Son birkaç saattir çantayı arabasının bagajında tutuyordu. Ancak şimdi, kahve molasında, teslim etmek için sıvışmıştı. Evet, böyle biraz daha riskliydi ama umrunda değildi. Biraz bile. Her şey hâlâ planladığı gibi gidiyordu. Hem zaten kusursuz bir suçun nasıl planlanacağını biliyordu. Daha

önce yapmıştı. Birçok kez. Hiç yakalanmamıştı. Hiç! Kapı gıcırdayarak açıldı. "Yardımcı olabilir miyim?" "Evet." dedi İllüzyonist. "Ölebilirsin mesela." Sonra Glock tabancasını çıkardı, adam çattığı kaşlarını bile düzeltmeye fırsat bulamadan alnının ortasına kurşunu yedi. İllüzyonist çantayı yerden aldı, eve girdi ve kapıyı kapattı. Sır, akıllı olmak değildi. Hayır, akıllı suçlular daima yakalanırlar.

Susturucuyu çıkardı ve tabancayı kılıfına geçirdi.

 İşin sırrı dikkatleri dağıtmaktaydı. Bozuk parayı bir elinde saklarken insanların diğer eline bakmalarını sağlamakta.

Aslında, dikkat dağıtmak ve planlamak... Çünkü paranın sağ elinde olmadığını görünce hemen sol eline bakacaklar. O yüzden tepkilerini önceden tahmin edip paranın o eline de olmadığını onlara gösterebilmelisin. Ta taam! İşte bu. Para aslında başından beri sağ elindeydi. Yanlış yönlendirme. Kontrol. titiz bir planlama. Çantayı girişte bırakıp, ölen adamın cesedini holde sürükleyerek yatak odasındaki banyoya götürdü.

Dikkatlerini nereye çekeceksin? İşte mesele bu. Nereye bakmalarını istiyorsun? Tıpki bir satranç oyununda olduğu gibi. Yaşamın tümü karışık bir strateji oyunu gibi; Hamleler, karşı hamleler, taş almalar ve kaybetmeler, son hamle için hazırlanmalar... Yeni bir işe başlamak. Bir randevu almak. Kontrat imzalamak. En önemli şeylerden biri rakibini araştırmak, yaptığı hareketler üzerinde düşünmek ve sonra, seni avantajlı duruma getirecek şekilde taşlan hareket ettirmenin bir yolunu bulmak. Bu da İilüzyonist'in en iyi yaptığı şeylerden biriydi!

Cesedi yerleştirdikten sonra çantayı alıp banyoya taşıdı.

Yine de ancak bir salak, rakibi hamle yapmadan önce tüm oyunu çözebileceğini düşünür. Hayır, aksine, en iyi oyuncular, diğer oyuncunun hamlesine göre hareket edenlerdir. Oyunu kazanmanın sırrı, doğru kararlar almakta değil, doğru karşılığı verebilmekte. Evet. Çünkü hiç kimse gelebilecek hamlelerin tümünü tahmin edemez. Elbette edemez. Oyunu baştan sona tahmin etmek mümkün değildir. Doğaçlama yapabiliyor olmalısın. Adapte olabilmelisin. Çoğu katilin başarısız olduğu kısım bu.

Atalanta bombacısı böyle yakalandı. Gölgede kalamadı, herkese ne kadar zeki olduğunu göstermek zorundaydı. Sonra her şeyi yazdı, bütün dünya hepsini öğrensin diye. Ve oyun sona erdi. Hayır, zeki olmamalısın. Kontrollü olmalısın.

Sezgi. Hesaplanmış yanıtlar. Otokontrol.

 İşte ancak böyle izleyicinin bir adım önünde gidebilirsin. Çantanın fermuarını açtı ve içindekileri çıkardı. Odanın köşesindeki koşu bandının üzerine yerleştirdi ve yaptığı işe bakmak için bir adım geri çekildi. Mükemmel.

Alice'ten sonra hareket etmek için özgür olacaktı. Şüphe altında olmayacaktı artık. Bir daha asla olmayacaktı. Oyun, tamamen yeni oyuncularla yeni bir yere, yeni bir satranç tahtasına geçecekti. Belki bir dahaki sefere Kaliforniya olur. Evet, her zaman batı sahillerini görmek istemişti. Veya Oregon. Hoş olabilir. Bundy ve Ridgeway'in izinden git. Evet, gitmek için en uygun yer olabilir. İsminin Bundy ve Ridgeway'in isimleriyle birlikte anılmasını sağlayacaktı. Hayır, bir dakika.

Onların isimlerinin kendisininkiyle birlikte anılmasını sağlayacaktı.

İllüzyonist gülümsedi. Bu kadar iyi olmak ürkütücüydü. Oyunda bu kadar önde gitmek korkutucuydu. Boş çantayı kaptı ve çıkış kapısına doğru ilerledi. Sabah havası serin ve durgundu. Kapıyı eliyle araladı ama etrafı kolaçan etmek için içeride birkaç saniye bekledi. Ev mükemmel bir korunak sağlıyordu. Hiç kimsenin dikkatini çekmediğinden emindi ama garantiye almak her zaman daha iyiydi. Tedbirli olmak.Dışarı çıktı, üç blok ötede arabasını park ettiği yere kadar yürüdü, motoru çalıştırdı ve günlük işine dönmek üzere yola koyuldu.

Dikkat dağıtma.

El çabukluğu.

İzle ve gör.

Gösteri başlamak üzereydi. 

***

Yolun başından Mindy'yi bulduğumuz çayıra kadar olan iki buçuk kilometrelik mesafe, normalde yarım saatte yürünebilirdi. Ama biz yavaş ve dikkatlice gidiyorduk. Bu yolda Mindy ile birlikte yürüyen İllüzyonist'i hayal etmeye çalışıyordum. Onu gerçekten bütün bu yol boyunca taşıdın mı? Yoksa kendisi mi yürüdü? Eğer öyleyse, neden karşı koymadı? Sana güvenmesini nasıl sağladın?

Lien-hua, düşüncelerimi dile getirircesine konuştu. "Mindy onunla birlikte yürüdü, değil mi?"

"Sanırım. Birini yokuş yukarı taşımak için oldukça uzun bir mesafe."

"Onu zorladı mı acaba? Bir şekilde mecbur bırakmış olabilir," dedi.

"Belki. Bileklerinde bazı morluklar vardı ama izler yüzeyseldi. Sürüklememiş. Bileklerini öldükten sonra bağlamış olabilir."

"O zaman defalarca bıçaklarken kızı nasıl zapt etti?"

"Bilmiyorum." Yürürken biraz sık nefes almaya başladım ama Lien-hua fark etmesin diye saklamaya çalıştım. Durdum ve sırt çantamı sırtımda tekrar ayarladım. "Şiddet kullanmakla tehdit etmiş olabilir. Küçük bir kız kardeşi vardı, değil mi?"

"Evet. Sekiz yaşında."

"Belki odur. Kıza zarar vermekle tehdit etmiştir. Bilmiyorum. Hiçbir zaman bilemeyebiliriz." Yine yürümeye başladım. "Kontrol edebiliriz ama. Kız kardeşiyle ilişkisinin nasıl olduğunu öğrenebiliriz."

Güneş ışıkları ağaç dallarının arasından sarkıyor, yüzümde, gözümün önünde dans ediyordu. Birkaç dakika boyunca sessizce yürüdük, sonra Lien-hua: "Nedenlerle ilgili görüşlerinizi çok ilginç buldum Dr. Bowers," dedi.

Ha, dünkü sunum.

"'İlginç' derken, 'etkileyici derecede ilgi çekici' mi demek istiyorsun, yoksa ilginç sözcüğünü, birçok insan gibi, aynı fikirde olmadığımızı ifade etmek için mi kullanıyorsun?"

"Hımm. Madem sordun, ikinci şıkkı seçiyorum."

"Yani, 'Sana katılmıyorum ama belaya bulaşmak da istemiyorum' kullanımı."

"Evet. Dürüst olmak gerekirse nedenlerin hayatın içinde bu kadar küçük bir rol oynadıklarına inanmana şaşırdım."

Bazıları kesinlikle yüz yaşını geçmiş olan tarihî ağaçların altındaki, serin, korunaklı bir girintiye vardık. Daha genç ağaçların bolluğuna bakınca tepenin geri kalanında ağaç kesiminin yıllar önce yapıldığı anlaşılıyordu. Dağdaki bu saklı girintiler, oduncuların ulaşamayacağı kadar zor yerler olmalıydı.

"Bence sadece üç temel neden var ve iş bir suçu çözmeye gelince hiçbirinin yararı olmuyor." dedim.

"Sadece üç tane ha?" Sesinden, bir parça eğlendiğini hissettim. 

"Evet."

"Nedir onlar?"

"Tutku, öfke ve suçluluk duygusu."

"Bu kadar mı?"

"Bu kadar."

"Sadece bu üçü mü?"

"Evet. Bir düşün. Hepsini bir arada düşün. Arzu: İnsanlar ün, seks, para ya da güç isterler. Hatta intikam bile bir tür arzudur. Ne kadar çok suçun; şehvet, açgözlülük, kıskançlık veya hırs sebebiyle işlendiğini bir düşünsene. Hepsi tutkuyu ifade eden farklı isimler."

"Hımm." dedi düşünceli bir şekilde. "Tamam. Öfkeye de katılıyorum."

"Evet. Ve tabi suçluluk var ki adı üstünde. Hepimiz pişmanlıklarımız ve utanç duygumuzla mücadele etmenin bir yolunu bulmak zorundayızdır, yoksa patlarız."

Yolunun üstündeki bir dalı eliyle itti. "Bunu duymak seni şaşırtabilir ama saydığın bu üç şeye katılıyorum. Diğer taraftan, en önemli iki tanesini unuttuğunu düşünüyorum."

"Hımm. Peki, çok... " Arkasından yürümeye devam etmeden önce, bıraktığı dalın yerine dönmesini bekledim. "İlginç. Nedir onlar?"

Durdu, bakışlarını birkaç saniye boyunca patikada gezdirdi.

Sonunda bana bakmak için gözlerini kaldırdı. Bakışlarının derin acılarla dolu olduğunu görebiliyordum. "İlki korku, Dr. Bowers. Bazen insanlar köşeye sıkıştırıldıkları için korkunç şeyler yaparlar. Korku bizi bambaşka biri yapabilir."

Bir şey demedim ama kafamda sorular oluştu. Neden korkuyorsun Lien-hua? Ne oldu? Sen de korkunç bir şey mi yaptın? Sonunda "Tamam," dedim. "Korku. Katılıyorum. İkincisi ne?" 

Döndü ve patikada yürümeye devam etti. "Bakalım en önemli nedeni kendi başına tahmin edebilecek misin?"

Henüz bir tahmin yapmaya fırsat bulamadan, olay yerinin tam kuzeyinde kalan ve aşağıdaki manzaraya bakan yüksek bir çıkıntıya geldik. Patika, dik bir uçurum boyunca devam ediyor, dağ ayağımızın dibinde aniden sona eriyor ve uçurum, aşağıdaki nehre kadar yüzlerce metre uzanıyordu. Perşembe günü patikanın sonuna kadar yaptığımız yürüyüşte, fırtınayla ortaya çıkan yoğun sis yüzünden, bu çıkıntıyı fark etmemiştim.

"Hayatta kalma çabası?"

Kafasını salladı. Dikkati manzaraya kaymıştı. "O, arzuya girer, hayatta kalma arzusu. Şimdi, şişşt... Bozma bunu. Çok güzel."

Baktığı yere kafamı çevirdim. Vadi önümüzde uzanıyor, sonra görkemli bir şekilde yükselerek, sonbahar renklerine bürünmüş sonsuz ve canlı dağları içine alıyordu. Yükseklerde dolanan bulut kümelerinin gölgelerinden oluşan, her biri eşsiz yama işleriyle süslü vadiler, sıradağlar arasında uzanıyordu. Güneş ışınları her bir bulutu tutuşturuyor, çelik mavisi gökyüzüne karşı daha da keskin bir şekilde parlamalarını sağlıyordu.

Yıllar önce bir başka vahşi doğa rehberinin bana: "Appalachi- an"ın "sonsuza uzanan dağlar" anlamına gelen bir sözcük olduğunu söylediğini hatırladım ve önümdeki dağlara bakarken gerçekten de mekânı ve zamanı hiçe sayarak sonsuza kadar uzandıkları hissine kapılmaktan kendimi alamadım. Kıtaların kıvrılıp katlandığı günlerden kalma, yerkürenin en eski origami eserleri...

Burada sabit bir esinti vardı. Vadiden kalkıp üstümüzden geçen, tepelerin hafif sabah esintisi. Rüzgâr durduğunda, burada dikilmenin nasıl bir şey olduğunu merak ettim. İçinde bulunduğunuz günün etrafınızdaki her şeye karar vermesi, gökyüzü, gölgeler, bu zirve ve vadinin derin ve ilkel bir sessizlik içine gömülmesi, nasıl bir yalnızlıktır!

Birkaç saniye sonra: "Belki de o yüzden burayı seçti." diye fısıldadım. 

"Ne?" Bana dönmüştü.

"Güzellik."

"Güzelliğinden dolayı mı burayı seçtiğini düşünüyorsun?"

"Çelişkiden dolayı." Yüzüne baktım. Aşağıdan gelip zirveye doğru yükselen rüzgâr, saçlarını savuruyor, bir an için yer çekiminden kurtarıyor, hafif bir şekilde yüzünün etrafında uçuşturuyor, dağıtıyordu. "İnsanoğlu, güzelliğin tadını onu bozmadan çıkaramıyor gibi." Görüntüsüne bakarken donup kalmıştım. "Örneğin, ormanın içinden geçen bu patika. Bu zirvenin yalnızlığını anlamamızı sağlayan tek yol. Ama aynı zamanda, tadını çıkarmamıza izin verdiği şeyi bozuyor, manzarayı. Bence güzellik, bizi öyle korkutuyor ki en beğendiğimiz şeyleri yok ediyoruz." Bakışlarımız kısacık bir an için birleşti. Sözcüklerin söyleyebileceğinden fazlasını söyleyen o küçücük zaman dilimi boyunca. "Bahsettiğim çelişki bu."

Bakışlarını başka tarafa çevirdi. "Adli tabip, ölüm anını tam da içinde bulunduğumuz, bu dakika olarak belirledi." Sesi etkili ve profesyonel bir hâle dönüşmüştü. Dağın kenarından geriye çekildi, saçı da normale döndü. Hayat normale döndü.

"Evet." dedim yavaşça. "Gidelim." Sonra aklımda ölüm ve güzellik, Christie'nin hatırası ve Lien-hua'nın varlığı birbirleriyle boğuşurken Lien-hua'nın arkasından Mindy'nin öldüğü yere kadar yürüdüm. 

Mindy Travelca'nın iki gün önce bir ağacın altında ölü bulunduğu açıklığa vardık. Sırt çantamı yere bıraktım.

Lien-hua alanın ortasına doğru yürüdü. "Olay yeri araştırma birimi buranın altını üstüne getirdi zaten. Ayrıca, fırtına tüm delilleri yok etmiştir. O zaman, tam olarak ne arıyoruz burada?"

Olduğum yerde tam bir dönüş yapıp tüm manzaraya, dağlara, yola baktım. "Adli delil bulmaya değil, coğrafya yardımıyla bir şeyleri anlamaya çalışıyorum. Neden burası Lien-hua? Burası onun için ne gibi bir önem taşıyor? Bir olay yeri suçla ilişkili her şeydir. Hava. Rüzgâr. Zemin. Bir suç dört boyutlu olarak gerçekleşir, üç boyutlu değil."

Ahh, farkına bile varmadan ders verme moduna geçmiştim.

"Dördüncü boyut." dedi düşünceli bir şekilde. "Zamanı kastediyorsun."

"Evet. Zaman." Mindy'i bulduğumuzda oturduğu gibi oturup- sırtımı ağaca yasladım. Karşıdaki dağlara baktım. Seni neden burada bıraktı Mindy? Neden başka zaman değil de tam o anda öldürdü? "Bir suç hem mekânda hem zamanda işlenir. Ve bu iki faktörün birbiriyle nasıl bir ilişki içinde olduğu benim en çok ilgilendiğim şey."

Kontak lensler. Onları kızın gözlerinde bıraktı. Ölüm anı: Sabah 08:00 ve 11:00 arası. Çarşamba öğleden sonra ortadan kayboldu. Perşembe sabahı öldü. Onu buraya taşımadı.

Çarşamba günü öğleden sonra saat 15:00'da annesini cep telefonundan aradı, cuma günü evde olacağını söyledi. Nereye bakmanı, neyi görmeni istedi? Yandan vuran ışıklar katil için önemliydi. "Oradaki." Tam önümüzdeki bir zirveyi işaret ettim. "Oradaki dağ. Hangisi o?"

Lien-hua haritayı çıkardı ve birkaç saniye boyunca bulunduğumuz noktayı anlamaya çalıştı. "Savaşçı Zirvesi. Bir dakika... Burayla ilgili yerel bir efsane var... Bekle." Haritayı çevirdi. "Orada yaşayan bir Cherokee şefinin kızı Catawba kabilesinin üyeleri tarafından kaçırılmış ve buraya, tam üzerinde durduğumuz dağa getirilmiş." Lien- hua, haritanın üzerindeki hikâyeye bir göz attı ve sonra bana özetledi. "Sevgilisi onu kurtarmak için gece boyunca aramış ama bu bir tuzakmış. Adam öldürülmüş, parçalanmış ve kız -Catawba kabilesinden herhangi biriyle evlen- mektense- kendisini bu dağdan, az önce durduğumuz kayalıklı bölgeden aşağı atmış. Efsaneye göre, kızın yere düşen gözyaşları, bu dağları çevreleyen vadileri oluşturmuş. Ve şunu dinle." Kaldığı yeri bulmak için durakladı, sonra okudu. "Bazıları der ki doğru rüzgâr estiğinde bu dağın üzerinde hâlâ kızın ağlamasını duyabilirsiniz."

Mindy'nin cesedinin dayandığı yere sırtımı dayamıştım. Vadinin karşı tarafındaki Savaşçı Tepesi'ne bakarken içimi bir ürperti sardı. "Hikâyeyi biliyordu."

 Lien-hua sessiz ve düşünceliydi. "Kızın gözlerine lens taktı Pat. Aklımıza gözyaşlarının gelmesini istiyordu." Bizden sadece bir adım önde değildi, daha çok iki ya da üç adım önde gibiydi.

Lien-hua da aynı şeyi düşünüyor olmalıydı ki: "Bu adam gerçekten iyi." dedi.

"Ona poz verdirmiş." dedim. "Tıpkı 'Başıboş Dolaşmak Yasaktır' tabelasının yanındaki Jamie ve Mezartaşı Mağaralan'na giden yolda bulunan Reinita gibi." "Bizimle alay ediyor. Mesaj gönderiyor. Hepsi fantezisinin parçası."

Lien-hua etrafına baktı. "Şu içinde olduğumuz dakikalar Mindy'nin ölüm zamanına denk geliyor. Eğer buraya sabah geldilerse kıza işkence yapabilmesi için yeterli zamanı olmuş mudur?"

"Hayır, sanmıyorum. Katilin, kız ölmeden önce güneş ışığından faydalanmak için yeterince zamanı yok. Kızın vücudunda meydana gelen aşırı derecedeki peteşiyal kanamaya bakarsak bu mümkün değil." "O zaman geceyi kızla birlikte burada geçirdi." dedi. Çevreme baktım. "Doğru. Ama burada değil. Bu açıklıkta değil, burası çok ortada." "Öyleyse nerede?"

Bir sürü uçuruma ve çıkıntıya giden yakınlardaki bir yolu gösterdim. "Orada." 

Çantamı kapıp yol boyunca Lien-hua'nın arkasından yürüdüm. Yol, bizi yirmi-otuz metre üstümüzde yükselen, yükselip alçalan bir dizi uçurumun başlangıcına çıkardı. Yakınlardaki bir başka patika ise uçurumlardan yuvarlanan iri kaya parçalarıyla kaplı vadi tabanı boyunca ilerliyordu. "Ne arıyorsun?" diye sordu Lien-hua. "Bir mağara."

"Ne? Bir mağara mı? Niye ki?"

"Mindy'nin ayak yüzüğünün oyuntularına toprak dolmuştu. Dün öğleden sonra yüzükteki toprak örneklerini Ralph'in çayırlıkta topladığı örneklerle karşılaştırdım. Yüzükteki toprak, yüzey toprağından daha fazla kil içeriyor. Bu ve katilin kızla yalnız kalabileceği bir yere ihtiyaç duyduğu gerçeği, kızı bir mağarada öldürdüğünü düşündürttü bana." "Toprak? Kil içeriğindeki farklılıklar mı?" diye sordu şüpheyle.

 "Ne?"

"Fiziksel delillerle değil, sadece coğrafi bilgilerle ilgilendiğinizi sanıyordum Dr. Bowers'

"Mağaralar coğrafi bilgiye girer." dedim. "Buraya gel, şuna bak."

Sola ayrılan küçük bir patikayı gösterdim. Çamurun üzerinde derin bir topuk izi vardı. "Alışveriş merkezindeki çocuk, iri bir adam olduğunu söylemişti. Eğer kızı çayıra kadar taşıdıysa bu izi bırakmış olabilir." "Teknik ekip neden bunu bulamadı?" "Çünkü bir mağara aramaları gerektiğini bilmiyorlardı." Mağaranın girişini bulmamız çok sürmedi, sadece kırk ya da elli metre ötedeydi. Bir mağaranın içindeki sıcaklık dışarıya oranla daha durağan kalır. Bu enlemde Mağaranın havası genellikle yazın çevresinden daha soğuk, kış boyunca da daha ılık olur. 14,5 derece kadar. Ve bu sabah, mağaranın girişinden dışarı çıkan hava, serin sabah havasında yoğunlaşıyordu. Sanki zemin nefes alıp veriyordu.

Mağara girişi yaklaşık iki metre genişliğindeydi. Sırt çantamdan el fenerimi çıkardım ve mağaraya baktım. El fenerimi göstererek: "O şeyi hep yanında mı taşırsın?" diye sordu.

"El feneri bir dedektifin en iyi arkadaşıdır. Özellikle de bu. Hassas, güçlendirilmiş alüminyum alaşımlı kılıf, su geçirmez, ergo- nomik olarak tasarlanmış tutma yeri..." Kafasını salladı. "Erkekler ve oyuncakları." Mağara, dikey bir şekilde dağın içinde aşağı doğru iniyordu. Ne kadar aşağıya bilemiyorum. "Peki, ne düşünüyorsun?"

"Çok ıssız. İstediği mahremiyeti sağlamıştır."

"Hayır, sen mi gitmek istersin yoksa ben mi gideyim diye soruyorum." Çantamı açıp içinden tırmanma halatı,emniyet kemeri, birkaç karabina ve biraz naylon kayış çıkardım.

"Yaptığın şeyi biliyor musun?"

"umarım biliyorumdur." Yukarıyı gösterdim. İrice bir ağaç, girişin üstünden mağaraya doğru eğilmişti. Dallar, gövdeye yakın bir yerde çatallaşıp ikiye ayrılıyordu. "Şu dalları görüyor musun? Oradaki kabuğun ne kadar zedelendiğini fark ettin mi?" 

"Evet."

Birkaç dalın etrafından bir kayış geçirip düğüm attım ve iki klipsle birbirlerine tutturdum. "İpi bağladığı yer orası."

"Gerçekten içeri giriyor musun?"

"Orada ne olduğunu başka nasıl göreceğim?"

Halatı ortasından tutup karabinanın içinden geçirdim ve iki ucunu mağaraya fırlattım. Emniyet kemerimi takıp halatı kemerime tutturdum.

Lien-hua beni izledi. "O şey ne işe yarıyor?"

"Sekizli deniyor." dedim. "İp onun içinden geçerek bir sürtünme yaratıyor. O sürtünme benim düşüşümü yavaşlatan şey. Sağ elimi böyle fren gibi, hızımı kontrol etmek için kullanıyorum."

İpe baktı. "Peki ama yukarı nasıl çıkacaksın?"

Elimdeki birkaç cuman gösterdim. "İşte bunlar o işe yarıyor. İpin üstünde kayıyor ve kilitleniyorlar. Tabi, prusik düğümü de kullanabilirdim bunun için." İki metre boyunda, daha ince halatla yapılmış birkaç düğümü gösterdim. Bunları özel bir düğümle tırmanma halatının çevresine bağlayarak içinde adım atabileceğim . düğümler elde edebilirim. Sonra, üzerinde durmadığın düğümü, halatın üst tarafına doğru kaydırırsın. Sırayla adım atar, arkada kalanı kaydırırsın. Dikey bir düzlemde yürümek gibi." "Peki..." Mağaranın karanlık girişine baktı. "Bu kez sen gidebilirsin. Ben burada kalıp denetleyeceğim." Emniyet kemerimin kopçalarını ve çapa sistemini ikinci bir kez kontrol ettim, el fenerimi dişlerimin arasına aldım ve geri geri giderek mağaraya inmeye başladım.

 Mağaranın tabanı on metre kadar altımdaydı. Katilin yaptıklarını kafamda canlandırmak için tabana varmayı beklememe bile gerek kalmadı.

Işığı ağzımdan aldım. Lien-hua'ya: "Mindy'nin kalçalarında hafif izler vardı, değil mi?" diye seslendim. "Ve bacaklarının üst taraflarında?"

"Evet." Sesi dalgalanarak geliyordu. "Adli tıpçılar o izlerin nasıl olduğunu anlayamadı."

Morluk, yani cilde yakın bölgelerde kan toplanması, kalp vücutta kanı dolaştırmayı bırakınca başlar ve yer çekimi kanı aşağı doğru çeker. Bu ölüm anından otuz dakika sonra bile başlayabilir. Eğer öldüğünde kaya tırmanışı için kullanılan bir emniyet kemerinde asılı bir hâldeyse kayışa baskı yapan vücut ağırlığı, kan damarlarını sıkıştırmış, hareketsiz kanın toplanmasını engellemiş ve kalçalarında kayışın izlerinin oluşmasına sebep olmuştur.

Kızı ipte asılı bıraktın, değil mi? Aşağı indirdin, emniyet kemerinde asılı hâlde bıraktın, belki ellerini gevşekçe bağladın. Sonra onları halata tutturmuş olabilirsin, fazla mücadele etmesin diye. üzerinde toprak örneği kalmasın diye botlarını çıkardın. Hatta işin bitince ayaklarını yıkadın. Ama sandığın kadar iyi değilsin. Ayak yüzüğünü yeterince iyi temizlemedin.

Mağaranın tabanı ayak izlerini yok etmek için süpürülmüştü ama süpürge izleri de bana bir hikâye anlatıyordu: Birinin bir şeyleri örtbas etmek için bu işi yaptığını. Yakındaki bir kayanın yanındaki toprakta birkaç koyu renk nokta vardı. Test etmemiz gerekecekti ama Mindy'nin kanı olduğunu düşünüyordum.

Bileklerini, belki de baldırlarını kayışla bağlamış olabilir. Kot pantolonunun üzerinden yapınca, teninde iz bırakmamıştır. Evet, sadece kontrol altında tutacak kadar sıkı. Tekme atamaması, mücadele edememesi için. Güçsüz olması, onun olması için. Bütün gece boyunca...

Lien-hua: "İyi misin?" diye sesdendi.

"İyiyim. Biraz bekle." Mağaranın köşesinde bir şey görür gibi oldum. El fenerimle baktım. Bir parça sarı kurdele.

"Kızı buraya getirmiş Lien-hua. Burada su da var. Bir havuz. Cesedi yıkadığı yerin burası olduğuna iddiaya girerim."

El camarlannı kullanarak halat üzerinden yukarı, mağaranın ağzına çıktım.

Birkaç dakika sonra, emniyet kemerini çıkarmış, malzemelerimi topluyordum. "Arabaya dönüp araştırma yapmaları için birilerini çağırmamız gerek. Bir dakika." "Ne?"

"Haritaları bir kontrol etsene. Bak bakalım, herhangi birinde bu mağara gözüküyor mu?" Haritaları çıkarıp göz attı. "Hayır. Hiçbir şey yok." "Sadece yerel halk biliyordur o zaman. Bu da şüpheli listesini daha fazla daraltır. Burada rahatsız edilmeyeceğini bilecek kadar iyi tanıyordu bölgeyi. Kıza yapmak istediği her şeyi yapabilmek için bütün gece vakti olduğunu da biliyordu." dedim.

"Ve ayrıca, halat kullanarak aşağı inmeyi de biliyor." dedi.

"Kahretsin!"

"Ne?"

Sırt çantamın kapağını kapatıp iyice sıktım. "Wall Street'deki tırmanma salonu. Kızın arabası yarım blok ötede bulunmuştu. Bu dağlara geziler düzenliyorlar. Tırmanma ve mağara gezisi." 

"Nereden biliyorsun?"

"Dün öğleden sonra uğramıştım. Biraz egzersiz yaptım." Çantayı omzuma aldım. "Hadi. Gidelim." Döndüm ama Lien-hua çoktan arabaya doğru yürümeye başlamıştı bile. 

Sırt çantası sırtımdayken koşmak pek kolay değildi ama şükürler olsun ki uzun süre koşmak zorunda kalmadım. Üstelik yokuş aşağı gidiyorduk. On beş dakikadan az bir zamanda yolun başına döndük.

Çantamı sırtımdan indirdim ve arabanın arka koltuğuna koyuverdim. Koşudan dolayı hâlâ nefes nefeseydim. "Dün öğleden sonra... Şehir merkezinde biraz dolaşmak... Coğrafi profilde çıkan yerleri kontrol etmek için... Birkaç dakikam vardı." Dün tırmanma salonundan aldığım broşürle birlikte arabaya koyduğum programı ve kartvizitleri çıkardım. "Bunları aldım."

"Bizimkinin orada çalışıyor olabileceğini mi düşünüyorsun?" diye sordu.

Broşürü verip telefon numarasını işaret ettim. "Bak bakalım telefon çekecek mi? Son birkaç günde... İşe gelmeyen kimse olmuş mu... Öğren."

O, cep telefonundan numaraya ulaşmaya çalışırken ben de arabanın kapısını açıp bilgisayarımı çıkardım. "Hat yok."

 Nihayet nefesim yerine gelmişti. "Peki, tırmanma rehberlerinden herhangi biri Mindy'nin olay yerine gelmiş mi öğrenelim. O broşürü buraya, bilgisayara doğru tutar mısın?"

Bilgisayarımın kamerasını kullanarak çalışan on iki kişinin her birinin fotoğrafını çektim. Sonra bu fotoğrafları, Denver'daki ulusal Emniyet Teşkilatı ve Ceza Teknolojileri Merkezi ile yaptığım iş için yüklediğim yüz tanıma programına yapıştırdım.

Mindy'nin olay yerinde çekilen fotoğrafları ve video görüntülerini açtım. Bilgisayar, görüntüleri ayıklamaya, her bir yüzü tek tek değerlendirerek ayırmaya başladı. Bir dakika sonra bilgisayar, yüzde doksan uyum olasılığı veren bir adamın yüzünü gösterdi.

Lien-hua ekranı göstererek: "İşte bu." diye fısıldadı. "Beyzbol şapkalı adam."

"İnanmıyorum. Alışveriş merkezinde de başında bu şapka vardı."

'Joseph Grolin." dedi.

"Gerçekten sert olduğunu sanıyor." Tırmanma rehberi fotoğrafında kendini beğenmiş bir gülümsemesi ve omuzlarına uzanan sarı saçlarından bir-iki derece daha koyu renge sahip, kirli sakalı vardı. Güneş gözlüğü takmıştı. Fotoğrafın altındaki biyografisine göre, yarı zamanlı kaya tırmanışı eğitmeni olarak çalışıyor, asıl iş olarak Mountainûuest dergisine yazı yazıyordu. Son dört yıldır derginin outdoor editörüydü. Özel ilgi alanları: Tüplü su altı dalışı, Amerikan yerli inançları, kayak. Amerikan yerli inançları.

Lien-hua broşürün alt kısmını gösterdi. Şöyle yazıyordu: Tüm rehberlerimiz, çok iyi derecede eğitim almış ve Vahşi Doğa İlk Yardımcısı sertifikasına sahip rehberlerdir.

"Bıçak yaraları... " dedim. "Bir ilk yardımcı, ne kadar derin yara açması gerektiğini bilir. Ve nasıl dikeceğini." Cep telefonunu tekrar çıkardı. "Hadi, çalış. Çalış!"

 "Bundan dene." Arabanın öteki tarafına geçerken Dante'nin telefonunu ona fırlattım ve sürücü koltuğuna zıpladım.

"Yok." dediğini duydum. "Tüm o zaman boyunca çayırda olduğuna inanamıyorum. Biz cesedi incelerken izlemesine... "

"Evet." dedim. "İzlemeyi seviyor. Hadi." Motoru çalıştırdım.

'Jolene Parker hâlâ hayatta olabilir."

Dağdan aşağı uçarak indik. Birkaç virajı çok hızlı aldığım için, iki kez neredeyse yan yatıyorduk. "Dikkatli ol." dedi Lien-hua. "Ölürsek onu asla yakalayamayız."

Telefonu yine denedi. Hâlâ kapsama alanı dışındaydı. Asheville on altı kilometre kadar ilerideydi. Bir başka keskin virajı dönerken lastikleri bağırttım. "Yavaş ol Pat. Bu adamı yakalamayı ben de senin kadar istiyorum. Ama bunu tek parça hâlindeyken yapalım." "Evet." Gazı bir parça düşürdüm. "Tamam, özür dilerim." Kafasını salladı. "Hayatım boyunca bu herif gibi bir şey görmedim. Yerli efsaneler, kaçırmalar, suçlar arasında kurulan bağlantılar... Hepsini tasarlayarak yapmış." Cep telefonunu tekrar denedi. Hâlâ bir şey yok. "Aldatma." dedim. "Ne?" 

"Bulamadığım neden." dedim. "Aldatma, değil mi?" "Hayır. Birini arzudan dolayı aldatırsın ve aldatmaya öfkeyle karşılık verirsin. Tekrar dene." Telefonunu bıraktı. Dağlık alandan uzaklaşmadıkça telefon etmenin bir anlamı yoktu. "Merak?"

"O bir çeşit arzu, o suçu işlemenin nasıl bir his olduğunu veya seni nasıl etkileyeceğini öğrenmek için arzu duyarsın."

Durakladım. Aklıma hiçbir şey gelmiyordu. Onur veya kibir demeyi düşündüm ama onlar da arzunun çeşitleriydiler.Hatta sorumluluk ve ahlaklılık bile arzunun çeşitleriydi.

Memnun etme arzusu, erdemli olma arzusu...

"Hımm. Vicdan azabı?" diye sordum.

"Sadece suçluluk duygusunun bir başka şekilde ifade edilmesi."

Kafamı salladım. Bu, düşündüğümden daha zordu. Belki bir karakter analizcisi gibi düşünmeyi denersem bulabilirdim.

Ama sonradan aklıma geldi ki... Hepimizin sınırları vardır. Şerif Wallace'dan ödünç aldığım telefondan numarayı tuşladı. "Nihayet." diye fısıldadı. Ve birdenbire Grolin hakkında şimdiye kadar öğrendiğimiz her şeyi açıklamaya koyuldu. Margaret'le konuştuğunu tahmin edebiliyordum. Ama konuştukça Lien-hua'nın yüzündeki ifade de değişiyor, sertleşiyordu. Durumu tekrar, bu kez daha da vurgulayarak açıklamayı denedi ama yine cümlesinin ortasında sözü kesildi. "Ne?" diye sordum. "Ne oluyor?"

Lien-hua bana doğru eğilip fısıldadı. "Margaret tutuklama emri çıkarmak için bunların yeterli olmadığını söylüyor." "Ne? O telefonu bana ver." Lien-hua telefonu uzattı.

"Margaret, Jolene hâlâ hayatta olabilir!"

"Bana sesinizi yükseltmeyin Dr. Bowers." Her bir söz,dikkatlice seçilmiş bir taştı.

"Dinle."

"Yerli efsaneleri mi?" diye lafı yapıştırdı. "Kontak lens mi?

Ne söylediğini kulağın işitiyor mu? Grolin'i bu suçlara bağlayan hiçbir şey yok. Bir hâkimi arayıp arama emri falan çıkartmayacağım... "

"Mindy'nin olay yerindeydi, Margaret."

"Orada elli kişi daha vardı." dedi. "Yeterli değil."

"Bu mağaraya geziler düzenliyor."

"O mağaraya gidip gitmediğini bilmiyorsun. Elinde olan tek şey kızın ayağındaki çamur."

"Bir an önce harekete geçmek zorundayız!"

"Beni çok dikkatli dinle Ajan Bowers." Sesi buz gibiydi.

"Bana varsayımlar yerine gerçek deliller getirirsen pazartesi Hâkim Stephenson tatilden döndüğünde onu aramayı düşünebilirim. O zamana kadar..."

"Ne?" dedim. "Sesin gelmiyor."

"Olmasını bekle... " diye devam ediyordu. Cep telefonunu kapattım ve yere fırlattım. Pili dışarı fırladı, diğer birkaç parçayla birlikte.

"Kahretsin!" diye mırıldandım. "Bunu yapmaktan nefret ediyorum."

Lien-hua, bir zamanlar Dante Wallace'ın cep telefonuna ait olan parçaları yerden aldı. "Uzlaşma yöntemin çok hoş."

 "Ona başka bir telefon alırım."

 "Ne dedi?" 

"Artık zaman kaybetmeyin dedi. Adamı içeri almamızı söyledi." Bir virajı döndüm ve yol düzleşince hemen hızlandım. 'Bir kızın hayatını kurtarmak, bürokratik engellerle uğraşmaktan daha önemli' dedi."

Lien-hua bana döndü. Gözlerini kırpıştırdı. "Hayır, öyle demedi."

"Hayır." dedim biraz durakladıktan sonra. "Demedi." Lien-hua'nın nasıl bir tepki vereceğinden emin değildim. Bir şeyler yapmak zorundaydım. Mecburdum. Tıpkı Mindy gibi, Jolene'nin de bir yerlerde bir babası vardı. Ağlayan, üzülen ümit eden... İllüzyonist başka bir kızı daha işkence edip öldürürken burada öylece oturup bekleyemezdim. Hele de onu kurtarma ihtimalimiz hâlâ varken. Lien-hua'nın bu konuda yanımda olduğunu umuyordum, gerçekten umuyordum. Eğer yanımda olmazsa ne yapacaktım, bilmiyordum.

Sonunda, göz ucuyla başını salladığını gördüm. "Tam bize ne yapmamızı istediğini söylerken hattın gitmesi çok kötü."

"Evet." dedim, gaza basıp bir başka virajdan uçarcasına dönerken. "Çok kötü."

Lien-hua telefonunu çıkardı. Grolin'in adresini bulmak için üç arama yapması gerekti. Bir harita çıkarıp yolu tarif etti.

Bildiğim tüm trafik kurallarını ihlal ederek Otoyol 70'e geçtim ve arabayı Billings Caddesi'ne doğru sürmeye başladım. 

Lien-hua iki arama daha yaptı. "İnanılmaz." diye mırıldandı.

"Ne? Grolin'le ilgili bir şey mi buldun?"

"İki eski suç. 2004'te saldırı suçundan altı ay göz hapsi ve üç yüz saat kamu hizmeti cezası almış. Geçen kış, aile içi şiddet suçlamasında bulunmuşlar. Kız arkadaşını çok kötü dövmüş. O zaman Spartanburg'da yaşıyorlarmış."

"İlk cinayetin meydana geldiği yer."

"Evet. Zamanlama da uyuyor. Grolin'in kız arkadaşını tedavi etmeleri için sağlık görevlilerini çağırmalarından iki gün sonra Patty Henderson öldürüldü. Kız hiçbir suçlamada bulunmamış, sadece gitmiş. Psikolojik yönden bakarsak çok mantıklı; terk eden kız arkadaş, stresi tetikleyen şey olmuştur."

"Harekete geçirmek için yeterli bir sebep."

"Evet, adamı delirtmiştir."

"Çıkardığın profile ne oldu ama? Hapiste yattığını düşünmüyordun."

"Doğru." dedi. "Şimdiye kadar gösterdiği şiddet eğilimi uyuyor ama." 

Dişlerimi gıcırdattığımı fark ettim. "Mindy'nin olay yerinde bulunan kişilerin isimlerini incelerken bu herifi neden yakalamadılar?"

"Adam gazeteci. Olay yerinde bulunması için geçerli bir sebebi var."

"Peki Ralph ne diyordu?" Lien-hua'nın telefondaki ikinci konuşmasını parça parça duymuştum ama duyduklarım bütünü anlamama yetmedi. "O güvenlik görevlisini soruştururken bir şey öğrenmiş mi?"

Kafasını salladı. "Zaman kaybı. Geri dönüyor. Tam federal binaya girerken yakaladım onu. Margaret henüz şehre döndüğünü bilmiyor. Bizimle Grolin'in evinin orada buluşacak. Onu beklememizi söyledi."

Aniden, Ralp'in kırık cep telefonunun hâlâ cebimde olduğunu hatırladım. "Bir dakika, Ralph kimin telefonunu kullanıyor?"

"Kente dönerken karısının telefonunu aldığını söyledi."

Kafamı salladım.

"İyi. O zaman Ralph'le gidiyoruz." Eğer Lien-hua ve ben Grolin'in peşinden gitseydik ve Jolene'i kurtarsaydık her şey yolunda giderdi. Margaret bir kelime bile edemezdi. Ama Grolin aradığımız adam değilse ve bunu elimizde bir arama emri olmadan yaparsak birinin kafası uçardı, yani benim. Ralph azarları başından defetmekte benden daha iyiydi, özellikle de Margaret'ten gelecekleri. Her durumda, şüpheli bir seri katile Ralph yanım- dayken yaklaşmak konusunda kendimi daha iyi hissediyordum. Herkes aynı hissederdi.

Billings Caddesi kentin çıkışma yakın bir yerdeydi ve tepelere doğru on bir kilometre kadar yüksekte kurulmuştu. Lien-hua: "Issız." dedi. "Mükemmel. Bir şey dışında..." Cümlesini bitirmesine gerek yoktu. Ne düşündüğünü biliyordum. Bu ev, Asheville'in diğer tarafındaydı ve saldırganımızın yaşadığı sonucuna vardığım noktadan neredeyse on altı kilometre uzaktaydı.

"İşlerini idare ettiği başka bir yeri olabilir, belki bir kız arkadaşın evi." dedim. "Bir arkadaşın evi. Tucker, bu adamın son birkaç yılda kaldığı başka ev olmuş mu, kontrol etsin.

Tucker'ı aradı.

O, konuşmasını bitirirken Grolin'in evine giden toprak yola girmiştik. Birkaç yüz metrelik yolu gittim ve Ralph'in, Grolin'in evin- nin elli metre gerisinde park hâlinde bekleyen eski cipinin yanına park ettim. Grolin'in ilerideki iki katlı evini, yakınlardaki ağaçların arasından parça parça görebiliyordum.

Ralph dışarı çıktı ve arabasının kapısını sessizce kapattı. "Margaret burada olduğunuzu biliyor mu?" "Hayır." dedim.

Eve doğru ilerlemeye başladık.

Ralph, "Bu iş bittiğinde, Margaret'e acil bir durum söz konusu olduğunda arama emrine gerek olmadığını hatırlatacağım. Ayrıca, bir kızın hayatını kurtarmak acil bir durum değilse acil durum dedikleri nedir bilmiyorum." dedi. Tam Ralph'e uygun bir konuşmaydı. Ve bunu duymak iyi gelmişti.

"Seni Charlotte'dan buraya kim getirdi?" diye sordum. "İki jandarma."

"İkisinin de adı 'Birader' miydi?" "Galiba." diye ağzında geveledi. Lien-hua gülümsedi.

"Evet Ralph." dedim. "Bunu nasıl yapmak istersin?" Ormandan eve doğru giden yolda Lien-hua ve ben onu takip ediyorduk.

 "Hızlı ve temiz bir iş çıkaralım."

Ralph'in hızlı ve temiz anlayışını daha önce görmüştüm. "Hızlı" benim de kullanabileceğim türde bir sözcüktü. Ama "temiz" öyle değildi.Ona yetişebilmek için hızlanmam gerekti. Koca cüssesine karşın ağaçların arasından bir örümcek gibi süzülüyordu. Dört yıl boyunca orduda komando olarak görev yapmanın sonucu.

Sessiz ve sakin bir sabahtı. Ağaçlarda birkaç kuş cıvıldıyordu. Ama hissettiğim şey kesinlikle huzur değildi. Kalbim deli gibi atmaya başlamıştı. Eğer Grolin içerideyse bu iş bugün bitecek veya çok kötü bir hâl alacaktı. "İyi bir atıcı." dedim. "Gerçekten iyi. Dikkatli olalım."

Ralph önde, Lien-hua ve ben arkada merdivenleri çıkıp verandaya vardık. Duvarlar yıllar önce beyaza boyanmış ama şimdiye kadar bayanın çoğu dökülmüştü. Geçmişten parçalar ayaklarımın dibine pul pul dökülüyordu.

Ralph kapıya yaklaştı, silahını kılıfından çıkardı ve ön camdan içeri baktı. "Bilmem gereken başka bir şey?" Biri daha korkmuştu anlaşılan. Bilgi edinmeye çalışıyordu.

"Her şeyi inkâr edecektir." dedi karakter analizcisi Lien- hua. "ukala. Kız içeride olsa bile, bizi büyük ihtimalle içeri davet edebilir. Yakalanmayacağından çok emin. Kızı başka bir yere saklamış da olabilir." Bahçeye ve sonra, park hâlinde bir Volkswagen- 'in durduğu garaj yoluna baktı. "Burada bir araba var ama steyşın vagon Subaru değil. Evde olmayabilir."

"Birazdan öğreniriz." Ralph yaklaştı ve kapıyı çaldı. Tık yok.

"Kimse yok mu?" diye seslendi. Cevap yok. Kapı kolunu denedi. "Ah, şuna bak. Kilitli." Yüzünde bir sırıtışla bana döndü.

"Hayır, yapma." dedim. O bakışı daha önce görmüştüm.

Lien-hua yüzüne baktı. "Ne yapmayacak mışsın?"

Ralph bir adım geri attı.

Lien-hua bana döndü. "Neyi yapmasın?"

"Çekilmek isteyebilirsin."

Ralph, kapıyla arasındaki mesafeyi kestirmeye çalıştı ve omzu önde kapıya doğru fırladı. Darbenin etkisiyle kapı ortadan ikiye ayrıldı. Ralph hemen silahını doğrulttu ve ileri fırladı.

İkinci katta bir yerlerden bir gıcırtı duyduk. Ralph silahını merdivenlere doğru yöneltip yukarı çıkmaya başlarken: "Of be, işimi seviyorum." diye mırıldandı. "Siz ikiniz bu katın temiz olup olmadığından emin olun. Ben yukarı çıkıyorum." Silahımı çıkarıp ilüzyonist'in evine girdim. 

***

İllüzyonist, iş yerindeki bilgisayarında otomatik sayfayı açtı ve kapıcının kullandığı boş dolaplardan birine girdi. Avuç içi bilgisayarını çıkarıp evin yakınındaki ormana yerleştirilen kameranın aldığı görüntülerden eve giren ajanları izledi. Ah, o koca ajanın kapıyı kırması, hepsinin silahlarını çekmesi, hepsi çok dramatikti. Çok hevesliydiler.

Neredeyse kıkır kıkır gülecekti. Neredeyse... Gerçi düşündüğünden daha çabuk gelmişlerdi ama her şey planladığından daha iyi gidiyordu. Noktalan bu kadar çabuk birleştirmelerini beklemiyordu. Ah evet, aferin size. Keyifli bir sürprizdi bu. Tek yapılması gereken, planlanan zamanı biraz değiştirmekti.

Ama üçünün birden içeri girmesi çok kötü olmuştu.Hepsinin birden orada olması ne kötüydü.

Sabah erken saatlerde arabasını ziyaret ettiği kadına e- posta attı ve geriye yaslanıp beklemeye başladı. Çok zaman kalmamıştı.Bilgisayarındaki geri sayım aracı, kapı kırılır kırılmaz beş dakikalık geri sayıma başlamıştı.Üç federal ajanın, umduklarından fazlasını bulmalarına sadece dört dakika yirmi iki saniye kalmıştı.

Lien-hua mutfağa yöneldi. Ben de yavaş ve usulünce holde ilerlemeye başladım. Holün sonunda iki kapı buldum, seslendim, cevap gelmedi. Federal ajan olduğumu belirttim, ilk kapıyı itekledim ve atış alanında kalmamak için yana çekildim. Sonra içeri dalıp, silahımı iki elimle doğrultup odayı kontrol ettim. Grolin'in yatak odası. Yatak yapılmamıştı. Kaya tırmanışı için kullanılan malzemeler, emniyet kemerleri, halatlar ve karabinalar yeri kaplamıştı. Bir gezi için toplanıyor veya bir geziden yeni dönmüş gibi gözüküyordu..

"Temiz!" Ses üst kattan gelmişti. Duyduğumuz ses, Ralph'in ön kapıyı parçalamasından sonra evin yerine oturma sesi olmalıydı.

Diğer odayı kontrol ettim. Küçük bir ofis. Bilgisayar. Yazıcı. Kitap rafları. Masa. Duvarlarda kaya tırmanıcısı ve dağcı posterleri... Pencerede Amerikan yerlilerine ait bir düş kapanı asılıydı.

"Temiz!" diye seslendim.

Lien-hua mutfaktan: "Temiz!" diye seslendi.

İlk kontrolden sonra hepimiz, evi daha dikkatli aramaya başladık. Eve yaklaşırken binaya sonradan eklenmiş bir pencere görmüştüm. Bodrum kata inen merdiveni aramaya başladım. Jolene'i saklamak için mükemmel bir yerdi.

Orada.

Holün ortalarında bir yerde, mutfağı geçince bir kapıya geldim. Kapı kulpunu kavradım ve çevirdim. Kilitliydi.

Kulağımı dayayıp dinledim.

'Jolene?

3 dakika 14 saniye.

Bir an için kapıyı Ralph gibi parçalamayı denemeyi düşündüm ama hem kapıya hem de kendime vereceğim zararı asgari düzeyde tutmanın daha iyi olduğuna karar verdim, üstelik o kapı parçalama işi göründüğünden çok daha zordur. Etrafıma bakındım. Mutfak masasında, ataçla birbirine tutturulmuş bir yığın banka hesap özeti vardı.

Atacı aldım, düzleştirdim, kapıya koşturdum ve atacı kilide soktum. Kilit açmayı 2001'deki gizli bir görev sırasında öğrenmiştim. Çok işe yarıyordu.

Kilit tık diye bir ses çıkardı ve kapı beklediğimden bile çabuk açıldı. Deminden beri kapıya dayandığım için, neredeyse merdivenlerden aşağı düşüyordum. Grolin silahlı bir şekilde aşağıda olabilirdi. Sendeleyerek geri çekilip yana sinmeyi başardım. Hiçbir şey olmayınca öne eğilerek karanlık boşluğa doğru seslendim: 'Jolene?" Bir elimi lamba düğmesi bulmak için duvar boyunca gezdirdim. Grolin orada olabilir diye silahımı da karanlığa doğrultuyordum.

Ralph, evde dolaşıp sistematik bir şekilde her odayı araştırırken üst kattan ayak seslerini duyuyordum.

Parmaklarım düğmeyi buldu, açtım. Tek bir ampul, sarı bir ışıkla merdiveni aydınlattı. Bana doğru yükselen ağır hava, küf ve çürümüş bir şeyler kokuyordu. Merdivenlerin dibindeki toprak zemin, tahta merdivenin ilk basamağını ortasına kadar yutmuş gibi gözüküyordu.

'Jolene?" diye tekrar seslendim. Bu kez daha alçak sesle, kalbim göğsümde deli gibi atarken. Kurbanlarını getirdiği yer burası. Her şeyi burada yapıyor.

Merdivenlere doğru bir adım attım. Kapı, arkamda gıcırdayarak kendi kendine kapandı. Tuzak ipi veya bubi tuzağı olabilir diye basamakları yavaşça indim. Grolin düşündüğüm kadar iyiyse buraya öylece girip kızı bulmamıza izin vermezdi. 

'Jolene?" Adım. Adım.

Cevap yok. Ama altımda bir yerlerde, karanlığın içinde bir kıpırtı hissettim. Kalbim daha da hızlı atmaya başladı. 'Jolene, burada mısın?" Cevap yok. Adım.

Basamakların sonuna vardım. 

2 dakika 25 saniye.

Karanlık bodrum, ampulün ışığını emiyor, katın tamamını koyu gölgeler içinde bırakıyordu. El fenerimi yaktım.

Buradaki hava, evin geri kalanından hissedilir derecede daha soğuktu.

Bana bir mağarayı anımsattı.

Evin ağırlığı altında uzun zaman önce yana eğilmeye başlayan toprak zemine gömülü koca kolonlar, evin her an yıkılabileceği hissini veriyordu. Bodrumun ortasında karton kutular ve eski mobilyalar yığılıydı. Eski bir dağ bisikleti, bir çift kayak, bu yığına dayanmış hâlde duran yıpranmış bir sırt çantası. Bodrumun sağında kalan köşede tornavidalar, çekiçler, cıvata anahtarları, yıpranmış testereler ve keskilerle dolu bir askı tahtasının altında bir çalışma tezgâhı duruyordu. Marangoz olabilir. Ya da aletler başka bir şey için. Kan tahliline gönder bunları. Saç ve parmak izi için de kontrol ettir.

Döndüm. Solumda, bodrumun diğer ucundaki duvarda metal bir kitap rafı vardı. Zayıf ışıkta bile, rafın üzerinde uzun zaman önce bodruma indirilmiş, gazetecilik ve İngilizce kompozisyon konulu ders kitapları olduğunu görebiliyordum. Bir gazeteci, bir yazar. Sözcüklere âşık biri. Onlan bir daha hiç okumayacağını bildiği hâlde eski kitaplarından ayrılamıyor.

Rafın üzerinde, tavana yakın bir yerde daha önce gördüğüm gömme pencere vardı. Kirle kaplıydı. Şimdiye kadar bir kez bile açılmamış olabileceğini düşündüm.

Buradaysa ve zarar gördüyse onu korkutmadığımı umarak olabildiğince hafif bir şekilde: 'Jolene?" diye seslendim. "Burada mısın? Adım Patrick. Sana yardım etmek için buradayım."

Katilin inine böyle girmek beni rahatsız ediyordu, üst katta Ralph'in ağırlığı altında ezilen ev, temelleri üzerine iyice yerleşip gıcırdıyordu. Silahımı sabitledim ve el fenerimin ışığını duvarlarda gezdirerek bodrumun çevresinde dolaştırdım.

Dolaşırken çalışma tezgâhının üzerinde koşuşturan örümcekler görmeme rağmen, yüzüme hiç örümcek ağının değmediğini hissettim.

Birisi kısa zaman önce buraya inmişti.

"Burada mısın?" diye seslendim. Gizli kapı veya oda var mı diye duvarları taradım. Boğuk ağlamalar, eşeleme sesi, hıçkırık... Kızın burada ve hayatta olduğunu söyleyecek herhangi bir ses duymak için kulak kabarttım.

Toprak taban bozulmamıştı. Odayı tekrar taradım, çevresinde tekrar dolaştım. Bodrum kat, dağdan ve nehirden çıkarılan kayalarla örülmüştü. Kayaların arasındaki çatlakları kontrol ettim ama gizli bir oda veya geçit izi bulamadım.

Burada bir şeyler olmalı. Kaçırdığım bir şey. Çevreme bakınırken çalışma tezgâhını fark ettim.

Tezgâha doğru yürüdüm ve el fenerinin ışığını üzerine tuttum. Kargaburnular. Çekiçler. Demir testereleri... Sadist bir seri katil için her biri çok yararlı olurdu. Bazıları tezgâhın üzerinde bazıları da duvardaki askı tahtasında duruyor ama hiçbiri kanlı veya yeni temizlenmiş görünmüyordu.

Tam o anda, askı tahtasının üzerinde tozun daha az olduğu bir kısım gördüm.

Bir şey eksilmişti. Orada daha önce bir şey vardı.

Boşlukta oluşan ize parmağımın ucuyla dokundum.

Bir testere.

Birdenbire dün gece söylediği sözler aklıma geldi: "Kızı unut. Onun için çok geç... Onu ilk ben gördüm..." Aslında bana açık açık söylemişti: "Artık çok geç." Tanrım! Hayır.

Tam o anda göz ucuyla bir hareket fark ettim, silahımı doğrultarak döndüm. Çarpık çurpuk bir kedi, kitap rafının üzerinden yere atladı ve sinirli bir hırıltıyla basamaklardan yukarı fırladı. Sakinleşmek için derin bir nefes aldım ve kedi çıkınca başka ses var mı diye kulak kabarttım, herhangi bir ses... 'Jolene?"

Kedinin çıkışını izlerken bodrumun köşesinde, dağ başındaki bu evde büyük ihtimalle ısınmanın tek yolunun odun yakmak olduğu günlerden kalma bir sobanın durduğunu fark ettim.

İçine bakmak istemiyordum ama bakmam gerektiğini biliyordum. Yıllar boyunca saldırganların cesetlerden kurtulmak için denedikleri birçok yol görmüştüm. Odun sobası onlardan biriydi.

Kir içindeki bodrumu beş hızlı adımda geçtim ve hâlâ sıcak olup olmadığını anlamak için elimi sobaya uzattım. Sıcaktı.

Grolin'in ağır havalı, keskin kokulu bodrumunda neredeyse boğularak, derin bir nefes aldım.

Tabancayı kılıfına soktum ve gömleğimin ucunu elimin arasına aldım. Sonra sobanın kulpunu tutarak sıkıca çevirdim. Biraz gıcırdayıp hemen açıldı. Hafif sıcak bir hava, sobanın ağzından dışarı vurdu. Burada bir şeyler yakmıştı. Ani hava girişiyle bir yığın köz tekrar alev aldı.Kendimi yanık et kokusuna hazırlayarak eğilip içine baktım.

59 saniye.

Sadece bir yığın kül ve kor hâlinde kömür... Başka bir şey yok. Ne kemik ne saç ne de diş.

Ne? Tutuşmuş bir kâğıt parçası pır pır edip dışarı, sobanın dışına uçtu. Yerden aldım. Bir çizimin parçası. Teknik çizimler.

Teknik çizim mi?

Yandaki yığından bir parça odun aldım ve közleri kenarlara itip kanştırarak Jolene Brittany Parker'ın kömürleşmiş kalıntılarını aradım.

Hiçbir şey. Hatta ufacık bir kumaş parçası bile yok.

Cenaze levazımatçılari ölüyü yakınca geriye kemik parçaları kalır. Eğer Grolin, kızın cesedinden burada kurtulmaya çalışsaydı geriye bir şeyler kalırdı. Ama yoktu.Jolene'in cesedini burada yakmamıştı.

Rahatlamış ama aynı zamanda hayal kırıklığına uğramıştım.

 Neredeydi? Ona ne yapmıştı?

İllüzyonist öne doğru eğildi. Bodrum katındaki kitap rafının en üstüne küçük bir kamera yerleştirmişti. Dr. Bowers şimdi oradaydı ve odun yığınını kurcalıyordu.

Sobada bir şey buldu.

Ama sadece 33 saniyeleri kaldı.

Dışarı çıkmak için yeterli bir zaman değil.

Hayır.

Yeterli zaman yok.

Odunu yığının üzerine geri koydum ve tam o anda kabloları fark ettim. Kablo mu?

El fenerimin ışığını tuttum. Ah hayır.

Tahtayı kenara ittim. İçeri girmek çok kolay olmuştu. Metal kutuyu gördüm. Çok kolay.

Zamanlayıcının üzerinde yanıp sönen sayıları gördüm. İzlemeyi seviyor. 14... 13....

"Bomba!" diye bağırdım. Döndüm. Koştum. "Hemen dışarı çıkın!"

Geri sayımı kafamda devam ettirdim            12... 11...

Basamaklara doğru hızlandım. ... 10... Basamakları uçarak çıktım, üçer üçer. ... 9... 8... "Dışarı! Ralph! Lien-hua! Bomba! Bir bomba var!" Holün kapısından dışarı fırladım. Lien-hua tam önümdeydi. ... 7... Holden aşağı, ön kapıya doğru. ... 6... Ralph merdivenlerden aşağı indi. ... 5... Dışarı çıktık. Verandaya. ... 4... Zıpladık. Çimenlerin üstüne. ... 3... Sürünerek ilerlemeye çalıştık. Yerde, ileri doğru. ...2... Lien-hua'nın üzerine atladım. ... 1. Bom.

Sabah 11:42, Doğu Standart Saati

Kuzey Carolina, Charlotte'da Vali Sebastian Taylor, aynada yansımasını yakaladı ve kafasını sağa sola oynatarak yüzünün hangi tarafının daha fotojenik olduğunu görmeye çalıştı.

Colorado, Denver'da Tessa Ellis, başını salladı ve ÜS Airvvays bilet kuyruğunda biraz ilerlemek için valizini sürükledi.

Kuzey Carolina, Batı Asheville'de Alice McMichaelson, oğlunun futbol maçının son dakikalarında verilen moladan yararlanıp kucağındaki işletme ders kitabına şöyle bir baktı.

Stratford Oteli'nin lobisindeki kapıcı masasında, Theodore, pazartesi günkü öğlen yemeğinin tedarikçilerinin ismini değiştirmek için uygun kodları girdi.

Bilgisayarının önünde oturan İllüzyonist, yüzünde hâlinden memnun bir sırıtmayla, öne doğru eğildi ve evin havaya uçuşunu izledi.

***

Patlamanın ısısının yüzümü yaladığını, saçlarımı hafifçe yaktığını hissettim. Ensemi yaktığını. Sonra bir moloz yağmuru, sırtıma, bacaklarıma döküldü. Bunu, hemen ardından yanan odun parçaları fırtınası takip etti. Çevremize ve üstümüze döküldü, beraberinde omzuma ani, yırtıcı bir acı vererek.

Ama hareket etmedim. Vücudumu Lien-hua'nın vücudunun üzerinde tuttum ve dönüp ne tür bir nesnenin sırtıma saplandığına, omzumu yardığına bakmadım bile. Arkamda evin kuru odunları patlayıp alev topuna dönüşürken bir gürültü duydum.

Ralph yanımızda, ileri hareket etmemiz için bizi zorluyor, ısıdan ve alevlerden uzaklaşmamız için bağırıyordu. Lien-hua'ya ayağa kalkması için yardım ettim, ağaçlara doğru, ayaklarımız dolanarak ilerledik ve sonra eve bakmak için döndük.

Tamamen yıkılmıştı.

İçinde delil varsa onlar da yok olmuştu.

Ralph'in cebindeki telefon çaldı.

Bulup cevap verdi. Küfretti. "Kızı bulmuşlar." dedi suratsız bir şekilde, 'jolene'i bulmuşlar." 

"Nerede?" diye sordum. 

"Margaret'in arabasının bagajında." 

Federal binaya vardığımızda olay yeri ekibi, park alanının yarısını çoktan kordon altına almıştı. Şok, öfke ve acı mekânın her santimetresine sinmişti. Margaret, kafasını sallayarak ileri geri yürüyor, bir eli sabit bir şekilde kalçasında, diğer eliyle alnını ovalıyordu. Öfke içinde olmasına rağmen solgun görünüyordu.

Park alanını geçerken Ralph bana ve Lien-hua'ya fısıldadı: "Cesedi, Margaret'in işe gelmek için yola çıkmasından önce, sabahın erken saatlerinde bagaja koymuş olmalı. Margaret de cesetle buraya gelmiş. Yarım saat önce, bagaja bakmasını söyleyen bir e-posta almış."

"E-postanın nereden gönderildiğini bulabiliyorlar mı?" diye sordum.

"Deniyorlar. Ama gönderilme şekline bakılırsa adam ne yaptığını biliyor gibi."

Tucker arabanın yanında durdu. Yakınına gitmemiz için işaret etti. Yüzü solgun, kanı çekilmiş görünüyordu. "Evi havaya uçurdu, ha?"

Ralph başıyla onayladı.

Arabaya baktım, içini göremedim. "Hâlâ içinde mi?" diye Tucker'a yavaşça sordum. Cevaplamadı. Sadece kenara çekildi. Olay yeri teknisyenlerini geçip bagaja baktım.

Margaret'in Lexus'unun bagajında, çıplak bir kadın gövdesi yatıyordu; ama sadece üst yarısı. Jolene tam leğen kemiğinin üstünden testereyle ikiye bölünmüştü. Ayrıca acımasızca işkence edilmişti: Onlarca kesik, gövdesini, yüzünü, kollarını parala- mıştı. "Altı tane kesik artık ona yetmiyor." diye düşündüm.

Çok fazla kan kaybetmiş olmasına rağmen cesedin altından koyu renk bir sıvı sızıyor ve bagajın içindeki döşemeye yayılıyordu.

Metal bir çadır kazığı, Jolene'in göğsüne sıkıca saplanmış bir notu tutuyordu: "ÇOK YAVAŞ. HAREKETİNİZ." Ağzında beyaz bir piyon vardı. Saçında da kurdele.

Beynim uyuştu. Başım dönmeye, ağrımaya başladı. Yıllardır ilk kez bir olay yerinde fiziksel rahatsızlık hissettim. Tamamen mide bulandırıcı.

Onu belki canlı buluruz diye umuyordum, kurtarabiliriz diye... Umuyordum, umuyordum, umuyordum. İllüzyonist, kızı kurtarmak için artık çok geç dediğinde yalan söylediği konusunda kendimi ikna etmeye çalışmıştım.

Ama yalan söylemiyordu. Hem de hiç.

Her şeyi planlamış gibiydi. Hatta kızın cesedinin bulunuşunu patlamayla aynı zamana getirmek için zamanlamayı da ayarlamıştı.

Arabanın çevresine toplanan insanlardan izin istemek için bir şeyler geveledim ve kalabalığın arasından fırladım. Biraz havaya ihtiyacım vardı. Biraz açıklığa. Aslında kusmaya ihtiyacım vardı ama kimsenin görmemesi gerekiyordu. Yakındaki bir arabanın arkasına kayıverdim ve kimse görmeden ancak yetiştim.

Asfaltın üzerine midemde ne varsa boşalttım. Pek bir şey yoktu. Tüm hayatım safra tadı veriyordu. Bu olanlara inanamı- yordum. Her şey lime lime ayrılıyor gibiydi. Hem kişisel hayatım hem kariyerim dikiş yerlerinden sökülüyordu. üvey kızım benden nefret ediyordu. Bu katil benimle alay ediyordu. Christie'nin ruhu rahat bırakmıyordu. Kusmuk yığınına sırtımı dönüp kâğıt mendil ya da başka herhangi bir şey olup olmadığını görmek için elimi cebime soktuğumda mendil yerine kuyumcu faturasını buldum. Tessa'nın doğum gününü gerçekten hatırladığımın, bu hafta başında Atlanta'daki o alışveriş merkezine gerçekten gittiğimin, gerçekten ona verecek bir doğum günü hediyesi aldığımın kanıtı.

Doğduğumuz günleri kutlarız, yeni bir hayatın başlangıç anlarını.

Doğum gününde yoktum. Katil onun adını ağzına aldı. Tessa.

Bir kızım olduğunu biliyordu.

Dikkatini dağıtma Pat. Seni ele geçirmesine izin verme. Jolene birinin kızıydı. Mindy de öyleydi. Diğerleri de. Christie bu herifi bulmamı, içeri tıkmamı isterdi. Başka genç kadınlardan doğum günlerini çalmasını durdurmak için yapabileceğim her şeyi yapmamı. Onun kızı gibi başka kızların doğum günlerini. Benim kızım gibi. "İyi olacağını biliyoruz. Seni seviyoruz Mindy." demişti babası televizyonda. Öldüğünü bilmiyordu. "Senin için buradayız... "

Ama bu adamı nasıl yakalayabilirdim ki? Benden daha zekiydi, her zaman bir adım ilerideydi. Onu yakalamanın tek yolu, onun kurallarıyla oynamayı bırakmak. Bir hamle yapmalısın.

Jolene'i düşündüm. Onun gibi bir evladı kaybetmenin, kızının saldırıya uğramasının, zarar görmesinin, parçalanmasının nasıl bir şey olacağını. Hayal bile edemedim.

Tam o anda, İllüzyonist bir yerlerde bize gülüyor, büyük ihtimalle izliyor, sebep olduğu acıyla alay ediyordu. Buna devam etmesine izin veremezdim. Yapamazdım.

Bu düşüncelerle birlikte öfke, kudurmuş ve zincirinden kurtulmuş bir hâlde içimde dönüp durmaya başladı. Uluyan ve tırnaklarını törpüleyen bir öfke. İçimi dolduran. İçimde kaynayan. Mide bulantısını kovalayan, her şeyi kovalayan ve yerini öfke fırtınası ile dolduran. Beni hem korkutan hem de rahatlatan bir öfke. Son sekiz ay boyunca bu öfke, beni kendine ev bilmişti.

Onun önüne geçmelisin Pat. En iyi yaptığın şeyi yap. Dönüp Margaret'in arabasını inceleyen insanlara baktım.

Herkes fısıltı hâlinde konuşuyordu. Zar zor duyulan sözcüklerden oluşan bir kakofoni, park alanının diğer tarafından bana doğru geliyordu. Birinin medya ve yetki ile ilgili bir şeyler mırıldandığını duydum. Sonra biri, Grolin için, aklımdan geçen ama henüz sesli olarak söylemeyi düşünemediğim bazı sıfatları dile getirdi.

Onu durdurmak zorundaydım. Ve bunu yapacaktım. Christie için.

Ağzımı rüzgârlığımın koluna sildim, faturayı cebime tıktım ve olay yerine doğru yürüdüm.

Lien-hua'nın nefesi kesilmişti. "Kızı ikiye mi ayırmış?" Cümlenin ortasında durakladı. Cesedi ve hafızasından asla siiemeye- ceği görüntüleri görmesini, işini yapmasını ve benim gibi olmasını engellemek istedim. Ama koruyamadım. Burada olma sebebim bu değildi.

Birkaç dakika sonra Lien-hua, Ralph ve ben birlikte park alanının diğer ucuna geçtik. Margaret, sinirli ve gergin bir şekilde,büyük adımlarla yanımıza geldi. Kimse tek kelime etmedi.

Sonra Ajan Tucker ve Şerif Wallace da bize katıldı.

Yavaşça ama hepsine hitaben konuştum. "Dün gece benimle konuşurken kendisini İllüzyonist diye tanıttı. Bana:'Onu alamazsınız, artık çok geç,' dedi."

Ralph dişlerini sıktı.

Şerif Wallace: "Çok sapıkça." dedi.

Margaret, Lien-hua'ya döndü. "Grolin nerede çalışıyor demiştin?"

"Mountainûuest dergisi. Outdoor köşesinde yazıyor." Wallace başıyla onayladı. "Yerini biliyorum. Hendersonville'e giden yol üzerinde, 25 numaralı otoyolda."

"Bulun onu. Getirin."

Dante bana döndü. "Dr. Bowers?"

"Evet."

"Telefonumu geri alabilir miyim?"

"Ah evet. Tabi." Elimi cebime soktum, bir zamanlar telefonuna ait olan bir avuç dolusu parçayı çıkarıp verdim.

"Ne oldu bu telefona?"

Ralph benim yerime cevapladı. "Düşürdü."

"Öyle bir şey işte." diye geveledim. "Gerçekten üzgünüm.Yeni bir tane alırım."

Başını salladı, parçalan cebine doldurdu ve devriye arabasına giderken kendisini takip eden iki üniformalı polise eliyle bir şeyleri işaret etti.

Kendimi kötü hissediyordum ama tam o sırada Margaret bana döndü ve kendimi daha kötü hissetmeye hazırlandım. Emirlerini dinlememek ve Grolin'in evine gitmek konusunda beni parçalayacağından emindim. "Omzuna bir baktır."dedi. "İlk yardım teknisyeni kontrol etsin."

İşte bu bir sürprizdi. Şartlar düşünülünce ilgisi oldukça dokunaklıydı.

"Merak etme, bir şey olmaz."

"Dr. Bowers, sırtınıza saplanmış bir odun parçası var." Acıması boşuna değilmiş yani.

"Onu çıkartın. Enfeksiyon kaparsanız bize daha pahalıya mal olur. Büro'nun sizin için yapması gerekenden daha fazla masraf yapmak zorunda kalmasını istemiyorum." Ah. Peki. O zaman olur. "Ralph?" dedi. "Evet?"

"Soruşturmayı senin yapmanı istiyorum." Sesi demir gibiydi. Dümdüz ve soğuk. Ralph başıyla onayladı.

Margaret sakin kalmaya çalışıyordu ama sesi titremeye başladı. "Kibarlığa gerek yok Ralph. O kızı benim arabama koydu."

Ralph yine başını salladı. "Anlıyorum." Joseph Grolin, işte geliyoruz. 

***

Tessa, 737'nin penceresinden, uçağı çevreleyen, bulutların oluşturduğu yüksek kalelere baktı. Buhar ve ışıktan oluşan kızıl koridor, uçağı çevrelemek ve onu masalımsı manzarasının içine almak için yol veriyordu. Başka zaman olsa, bu tülden ışığın içindeki yolculuktan çok etkilenebilir, hatta şaşkına dönebilirdi ama bugün tek gördüğü bir avuç aptal buluttu.

Daha küçükken, yazın çimenlere sırt üstü uzanır, annesiyle birlikte bulutlara bakar, gökyüzünde gizemli yaratıklar bulur, onları gösterir, kıkır kıkır gülerdi. Denizkızları, ejderhalar, periler... Tıpkı her çocuğun şu veya bu zamanda yaptığı gibi.

"Şunu görüyor musun?" diye bağırırdı. "Tek boynuzlu bir at!"

"Evet." derdi annesi. "Görüyorum. Görüyorum." Bulutlar gerçekte neye benzerse benzesin, Tessa mutlaka tek boynuzlu bir at bulabilirdi.

Ama artık bulamıyordu. Hayır, bugün gökyüzünde sadece bulutlar vardı. Şekilsiz ve anlamsız. Tek boynuzlu atlar yoktu. Sadece etrafını saran belirsiz bir sis... Aslında, uzun ama çok uzun zamandır tek boynuzlu at görmemişti. En son ne zaman gördüğünü bile hatırlamıyordu.

Kendisine eşlik eden adama profilden baktı. Adını söylemişti: Özel Ajan Eric Stanton. Gerçekten bir FBI ajanı gibi gözükmüyordu, daha çok bir muhasebeci gibiydi.

Saçları yandan ayrılmış, bebek yüzlü, temiz tıraşlı... Ama parmağında yüzük yoktu ve de o kadar yaşlı değildi -belkiyirmi iki falan- ve aslında eğer kravatı biraz gevşetip, yaşlıadam gözlüklerini çıkarsaydı... Şirin gözükebilirdi.

"Evet?" Şimdi doğrudan ona bakıyordu. "Bir şeye mi ihtiyacın vardı?" Açık kahverengi gözleri vardı.

"Ee, hayır." Yine pencereden dışarı baktı. Kızarmadığını umarak.

"Emin misin?"

"Evet."

Adam ona doğru eğildi. Tıraş losyonunun kokusunu duyabiliyordu.

Böhh. Neden tıraş losyonu kullanıyordu ki?

"İyi misin evlat?"

Evlat!

"İyiyim."

"Peki, mükemmel." dedi alaycı bir şekilde. "Refakatçin olarak bunu duyduğuma çok sevindim." Adama yine baktı. Tessa'nın derdi neydi Allah aşkına! Adam büyük ihtimalle otuzun üzerindeydi! Babası olacak yaştaydı. Kollarını göğsünde kavuşturup gözlerini dikti. Kısa bir süre için, adamın çözmeye çalıştığı sudokuya bir göz attı. Son bir saat ya da daha uzun bir süredir çözmeye çalışıyordu. "Zor" kategorisin- deydi. Hıh. Evet, tabi. "Bebek işi" olanı yapıyor olmalıydı aslında. 

Sadece birkaç saniye inceledi. "Altı, dokuz, sekiz, dört, bir,üç." dedi.

"Ne?"

"Alttaki sıra. Söylediklerimi yaz, oradan devam edebilirsin." Adamın şaşkınlığını zihnine kaydedip ekledi: "Ama garanti edemem tabi."

Önce kâğıda, sonra kıza baktı. "Nasıl bildin?"

Omuz silkti. "Belki çocuk olunca hesap yapmak daha kolay oluyordur."

Ağzı yarı aralık hâlde, hafif bir ses çıkarıp sayıları tekrar etmesini istedi, bulmacaya baktı ve çiziktirmeye başladı. O, eksik, küçük buimacasındaki kareleri doldururken Tessa, başını öte yana çevirip, Pencereden bakarak gökyüzünde bir şeyler aramaya başladı. Herhangi bir şey. Ama tek görebildiği kilometrelerce uzunluğundaki bulutlardı. 

Alice McMichaelson içini çekti ve koltuğuna çöktü. Jacob'u yılın son futbol maçına götürdükten -Jacob'un attığı iki gol sayesinde dört üç kazandılar-, trafikle boğuştuktan, kütüphaneye uğrayıp Brenda'nın günü geçmiş kitaplarını bıraktıktan ve büyük ihtimalle hafta sonu bitireceği başka bir yığın kitabı aldıktan, öğlen yemeği için McDonalds'a gittikten ve 240 numaralı Batı otobanındaki kâbus gibi inşaat alanını sürünerek geçtikten sonra nihayet eve varmıştı.

Vay canına.

Ayakkabılarını fırlattı. Stres. Problem buydu. Yeni bir işe başlamak, işten eve geç gelmek, dün gece yeterince uyuyamamak, çocuklarla bütün gün ortalıkta koşturmak.

Derin bir nefes aldı ve düşüncelerinin işe kaymasına izin verdi. Bu işten gerçekten hoşlanıyordu. Banka birleşme aşamasınday- dı: Second National, geçen ay Montrose Uluslararası Yatırımcılar tarafından satın alınmıştı. Dosyaları ve hesapları transfer etme işi tam bir kâbusa dönüşmüştü çünkü iki banka da farklı bilgisayar programlan kullanıyordu: sürpriz, sürpriz! Ama onu işe almalarının sebeplerinden biri de buydu. Onların bu geçişe yardım edecek ekstra elemana, onun da paraya ihtiyacı vardı. Garrett hiç nafaka göndermemişti ve evin faturalarını ödemek bile yeterince zordu. Bu işi elinde tutmak zorundaydı. Mecburdu.

Yine içini çekti, sonra eğilip sol ayağını ovdu. Ah, çok iyi gelmişti. Bu gece çocuklar yatağa girer girmez biraz ders çalışabilir, pazartesi günkü sınavına hazırlanabilirdi. Ama şimdilik biraz gevşemek iyi gelmişti.

Jacob futbol kıyafetlerini holün ortasında çıkarıp atmış, video oyunu oynamak için odasına koşmuştu ve doğruyu söylemek gerekirse Alice'in umurunda değildi. Brenda, odasından birkaç dakika önce sadece bir paket cips almak için çıkmıştı. Alice kızının holden odasına dönmesini izledi, sonra oturma odasına şöyle bir göz attı. Biraz temizlik iyi olurdu. En çok da süpürmek. Sonra yine çok kötü olmadığını düşündü, gerçekten. İki çocuklu bekâr bir anne olarak, ne bekliyordu ki? İyi idare ediyordu. Ve belki de sonsuza kadar bekâr kalmayacaktı. Her şeye yeniden başlayabilecek kadar gençti ve güzelliğinden pek bir şey de yitir- memişti, en azından şimdilik. Hem kendisine ilgi gösteren birkaç adam bile vardı.

Dağılan bir tutam saçını düzeltti. O fırçayı bulamamıştı ama. Ve bu canını sıkıyordu. Genellikle evde her şeyin nerede olduğunu bilmekle övünürdü.

Neyse, çok da önemli değil. Başka bir fırça alırdı. En azından yarın sabah işe gitmek için erken kalkması gerekmiyordu. Sadece sabah onda çocukları Aşai Rabbani ayinine götürecekti. Sonra dinlenmek için bütün gün kendisine aitti. O zamana kadar halledebilirdi. Evet, yapabilirdi.

Birkaç dakika içinde kalkacak ve oturma odasını toparlayacaktı. Gözlerini kapattı, kısa bir dua etti, hafta sonu dışarıda akıp giderken ayaklarını ovdu. Melekler kazanıyordu. En azından şimdilik.

***

Ralph, mola vermeyi, sonra yarım saat içinde bilgi almak için tekrar toplanmayı önerdi. Dağılan ilgiyi tekrar toplama, kahve alma ya da her neye ihtiyaç varsa onu yapma şansı verdi bu hepimize. Herkes kendi işine bakarken ben sağlık görevlilerinden birine omzumu gösterdim. Adam, patlamayla birlikte sırtımda on beş santimetre derine saplanan bıçak gibi bir tahta parçasını çekti, yarayı temizledi ve bölgeye antibiyotik sürdü. "Bunu diktirmeniz gerek." dedi. "Çok fazla kas zedelenmesi var." 

"Bir şey olmaz." dedim. "Sadece bandajla tuttur." "Doktor musunuz?"

"Öyle doktor değilim. Doğa gezisi rehberliği yapıyordum ama. İlk yardım öğrendim." "İz bırakabilir." 

"İlk olmaz."

Yarayı yavaşça bandajladı ve iyi olan omzuma hafifçe vurdu. "Dikkatli olun."

Teşekkür ettim ve toplantı için içeri geçtim. Senatörün ofisinin önünden geçerken Ralph ve Lien-hua'nın, sebilin önünde durduklarını gördüm. Su, iyi fikir. Ağzımdaki safrayı çalkalamak için. Bir bardak aldım.

Ralph: "Omzun iyi mi?" diye sordu.

"Evet. İyileşir. Biraz acıyor ama." Aslında acıdan ölüyordum. "Siz ikiniz iyi misiniz?"

Başlarını saldılar.

"Dinleyin." dedim. "Patlamadan önce evde herhangi bir delil gördünüz mü?"

Ralph derin bir nefes aldı. "Dolabındaki deri ceketi. Dün gece adamımızın giydiği ceket gibi gözüküyordu. Ama almadım çünkü elimizde henüz arama emri yoktu. Sonra sen 'Bomba!' diye bağırınca da geri dönüp almaya vakit kalmadı."

"Lien-hua?" diye sordum. Başını salladı. "Hayır. Hiçbir şey."

Tam o sırada Margaret ve Tucker içeri girdiler. Başlarıyla bizi sessizce selamladılar ve konferans salonuna doğru yürüdüler. Ralph onlara katıldı ama Lien-hua, sebilin yanında birkaç saniye daha bekledi.

"Omzun gerçekten iyi mi?" diye sordu.

"Gerçeği merak ediyorsan it gibi acıyor."

"İt gibi mi? Ah. Peki, her neyse. Ben sadece... Teşekkür etmek istemiştim."

"Ne için?" "Evde kendini bana siper ettin. Beni korudun. Gerek yoktu."

Fark etmiş.

"Ne yaptığımın farkında bile değildim."

 "Ama... " "Evet?"

"Bir daha asla yapma." Gözlerimi kırpıştırdım. "Ne?"

"Korunmaya ihtiyacım yok, Dr. Bowers. Başımın çaresine bakabilirim. Koca bir kızım ben. Anladın mı?" "Ee, ben... " "Anlaşıldı mı?"

"Evet." dedim. Ama aklımdan "hayır" geçti. "Bir dakika. Seni korumamı istemediğini ama koruduğum için memnun olduğunu mu söylüyorsun?"

"Bu analize bir A verirdim." dedi yüzünde belli belirsiz bir gülümsemeyle ve yürüdü. Beni elimde boş bir kâğıt bardakla yalnız başıma dikilirken bırakarak. Asla ama asla kadınları anlayamayacağım. Ağzımı çalkaladım, bardağı çöpe attım ve Lien-hua'nın arkasından toplantıya gittim.

Margaret hepimizden daha kötü gözüküyordu. Yüzünde,dağılmış maskara izleri vardı ve ifadesiz bir şekilde duvara bakıyordu. Takımımızın başında bir zombi vardı. Ralph bana doğru baktı ve başıyla işaret ederek toplantının liderliğini bana verdi.

"İlk olarak herkes iyi." dedim. "Değil mi?"

Baş sallamalar.

"Her şeyin şu an Grolin'i işaret eder gibi gözüktüğünü biliyorum ama bir an için geriye çekilelim ve objektif olmaya çalışalım. Margaret, Olay Yeri İnceleme Biriminin dışarıda işi bitiyor mu?"

 "Evet." diye mırıldandı. "Sonra onları Grolin'in evine ve senin o dağdaki mağarana göndermemiz gerek." O çocuklar bugün kazandıkları paranın hakkını verecekler. "Ajan Tucker?" 

"Evet?"

"Cinayetler arasında başka bağlantılar -lens ya da nişan yüzüğü gibi- buldun mu?"

Başını sağa sola salladı. "Emin olmak için daha çok zamana ihtiyacımız var; ama şimdilik başka bir şey yok gibi gözüküyor. İpucu bırakmaya Reinita'yla başlamış gibi." "Ama Bethanie ne oldu?" diye sordu Lien-hua. "O, Reinita ve Mindy'nin arasında. Onu neden atlamış olsun ki?" 

Tucker omuz silkti. "Bilmiyorum." 

"Bir şey gözümüzden kaçıyor." dedim.

Tam o anda, olay yeri teknisyenlerinden biri içeri daldı. Hepimiz dönüp o tarafa baktık. Bu gözünü korkutmuş olmalı ki biraz geri çekildi ve lafı ağzında geveledi.

 "Ajan Wellington, bir şey bulursak size haber vermemizi istemiştiniz... "

"Evet." dedi sertçe. "Nedir?"

Adam daha da sindi. "Cüzdanı. Arabadaydı. Bagajın köşesine atılmış."

"Bir bakalım." dedi Ralph.

Masada yer açmak için kâğıt, kalem ve boş kahve kupalarından oluşan yığını bir kenara ittim ve teknisyen, Jolene'in çantasının içindekileri dikkatlice üzerine boşalttı. Bir takım anahtar, makyaj çantası, bir pudra kutusu, birkaç buruşturulmuş fatura, fotoğraflar ve kredi kartlarıyla dolu bir cüzdan, biraz bozuk para, bir saç fırçası, iki tampon ve bir çek defteriyle birlikte cep telefonu masanın üstüne düştü. 

Dördümüz bu eşyaları dikkatlice kontrol ettik. "Tamam." dedi Lien-hua. "Ne görüyorsunuz?" 

Ralph kafasını salladı. "Tüm bu şeyler ona ya da bir başkasına ait olabilir. Emin olmak imkânsız." Herhangi bir şeye dokunmadan önce hepimiz eldiven giymiştik. Kredi kartlarını çıkardım ve incelemeye, üzerindeki isimlere bakmaya başladım. "Hayır. Bunların hepsi ona ait." Faturaları elimle düzelttim, üzerlerinde yazanları kredi kartlarıyla karşılaştırdım. "Bunlar da onun." Tucker, "Cüzdan, belki?" dedi. "Başkasının olabilir mi? Bilmemizi istiyor. Bağlantı kuramayacağımız bir şey bırakmaz.

Lien-hua cüzdanı açtı ve kafasını salladı. "İsminin baş harfleri işlenmiş... Bir dakika." Saç fırçasını gösteriyordu. 'Jolene sarı saçlı." 

"Evet, ne olmuş?" dedim.

Lien-hua fırçayı eline aldı ve ışığa tuttu. "Bu fırçanın üstünde kızıl saçlar var."

"İşte bu!" dedi Ralph. Tucker'a döndü. "Hemen işlemi başlat. Parmak izi, DNA istiyorum." Olay yeri teknisyeni fırçaya uzandı ama Ralph onu durdurdu. "Alınmaca yok arkadaşım." Tucker'ı gösterdi. "Parmak izini sen al. Bu işi en iyi sen yaparsın." Tucker, "Başladım bile." dedi.

Çekingen olay yeri teknisyeni çantadan çıkanların geri kalanını toparlarken Tucker, elinde fırçayla dışarı çıktı. Teknisyen de peşinden.

"Tamam, iyi." dedi Ralph. "Bakalım ne çıkacak." "Aradığımız şey çantadaki başka bir şey de olabilir." dedim. "Bence hemen heyecanlanmayalım. Ne de olsa bütün cesetler arasında bağlantı kurmadı... "

Lien-hua sabırsızca: "Hâlâ neden Bethanie'yi atladığını merak ediyorum." dedi. "Reinita ve Mindy'nin arasında öldürüldü. Belki tam işe koyulmuşken kız karşı koydu. O yüzden mi ipucu bırakmadı? Ya da bir şey bırakmaya fırsat bulamadan başka biri engel mi oldu acaba?"

"Belki bir şeyler ters gitmiştir." dedi Margaret, "O da paniğe kapılmıştır?"

Lien-hua: "Paniğe kapılmadı." dedi. "Bu adamın yapmadığı tek şey paniğe kapılmak."

"Ayrıca." dedim, "lensler zaten elindeydi; ne olursa olsun onları bırakmak için hazırlıklı gelirdi, üstelik piyonu ve sarı kurdeleyi bıraktı. Ayrıca, yüzük Mindy'i işaret ediyor, Bethanie'yi değil. Bethanie'yi direkt geçmiş gibi, sanki o serinin bir parçası değilmiş gibi." "Evet." dedi Ralph. "Ve eğer Tucker haklıysa. , o zaman Reinita'ya gelene kadar bu ipuçlarını bırakmaya başlamadı."

"Sıra önemli." dedim. "Sıralamayla ilgili göremediğimiz bir şeyler var." Neden Reinita'yla başladı? Ne oldu? Gözlerim boşluğa daldı, kafamda her şeyi yan yana koymaya çalıştım.

Duvardaki yüzlere baktım. Ölen kadınların güzel fotoğrafları.

Birisi Jolene'in fotoğrafını hemen yanlarına eklemişti. Patty. Jamie. Alexis. Reinita. Bethanie. Mindy. Jölene. Alexis ve Bethanie Asheville'den en uzak noktada bulunmuşlardı.

Belki de Bethanie'yi atlamamıştır.

Grolin'in evindeki bodrum katı aklıma geldi. Çalışma tezgâhı. Kitap rafı. Kedi.

Belki onu öldürmemiştir.

Kedi.

Birdenbire yıllar önce duyduğum bir şeyi hatırladım. "Sadece en aptal fareler bir kedinin kulağının içine saklanır." diye mırıldandım. "Ama sadece en zeki kediler oraya bakmayı akıl eder." Ralph: "Ne?" dedi.

Panonun üzerindeki fotoğraflara bakmak için masanın etrafından dolandım. "Bir keresinde duyduğum bir atasözü. Şu anlama geliyor: Bir şeyleri saklamak için en iyi yer genellikle en bariz yerdir çünkü insanlann bakacağı en son yer orasıdır."

Margaret kafası karışmış bir şekilde bana bakıyordu. "Şimdiye kadar kurbanların ortak noktalarına bakıyorduk, değil mi?" Takımdakilere tek tek baktım. "Ama ya sadece bazılarının ortak noktaları varsa?" Duvarı işaret ettim. "Alexis ve Bethanie."

Margaret kafasını salladı. "Ne demeye çalışıyorsun?" "Eğer birini öldürmek ama şüphe altında kalmamak isteseydin ne yapardın?"

"Kimsenin şüphelenmeyeceği bir açıklamam olduğundan emin olurdum." diye cevap verdi. "Ama bunun bizim konumuzla nasıl ilgisi olduğunu... "

O esnada Ralph nereye varmak istediğimi anladı. Ayağa kalktı. "Veya herhangi bir açıklama yapmaya gerek kalmamasını sağlarsın." "Evet." dedim. "Doğru." Margaret kafasını salladı. Hâlâ anlamamıştı. "Tamam." dedim. "Diyelim ki Lien-hua'yı öldürmek istiyorum."

"Çok teşekkürler."

"Sadece örnek veriyorum. Eğer arkadaş olsaydık ve o birdenbire ölseydi ben şüphelilerden biri olurdum, değil mi? 

"Şey, belki." dedi Margaret, bana alaycı bir şekilde bakarak. "Eğer bir sebebin, araçların, fırsatın varsa."

Demek eski ruh hâli yavaş yavaş yerine geliyordu. Bu iyiydi.

"Tamam." diye devam ettim. "Peki, bütün bunlara sahipsem ama o kesinlikle başka biri tarafından öldürüldüyse, mesela bir seri katil tarafından. Aynı yöntem. Aynı imza. O zaman ne olur?"

Birdenbire her şey yerine oturmaya başladı. Margaret: "Kopya cinayetler işleyen bir katil mi?" diye fısıldadı.

"Evet." dedim. "Bir yerine iki katil. Bu, coğrafi profilin de neden işe yaramadığını açıklar. Ayrıca, suçlar arasında bağlantı kurmaya Reinita ile başlamasını da... "

"Çünkü Alexis'i başka biri öldürdü ve o, kendi işiyle kopyacı- nınkini ayırmak istedi!" dedi Lien-hua.

Ralph, adli tabip raporlarının olduğu kâğıt dosyayı eline aldı. "Hımm. Her davada yaralama şekilleri aynı ama öyle görünüyor ki Alexis ve Bethanie'deki kesikler diğerlerindeki kadar derin değilmiş." Başka bir sayfaya geçti. "Ve piyonlar -Alexis ve Betha- nie'nin olay yerinde bulunanlar- aynı tornadan çıkmışlar." Fotoğrafları dikkatlice inceledi. "Ama tahtaların dokuları çok az farklı olabilir. Farklı bir takım sanki. Kontrol ederim."

Margaret: "Bunu neden daha önce fark etmedik?" diye sordu.

"Çünkü dikkatli bakmıyorduk." dedim. "Araştırmak yerine varsayımlarda bulunuyorduk."

"Bekle." dedi Lien-hua: "Toksikoloji, hatırladın mı? Alexis ve Bethanie için farklı uyuşturucular kullanılmıştı." Eliyle masaya vurdu. "Sahneyi bir başkasıyla paylaşmaya dayanamıyor."

Margaret: "Kurbanların hangisinin kendisinin olduğunu söylüyor." diye mırıldandı.

"Bir dakika. Asla varsayımlarda bulunma. Teori ortaya at, test et, teorini gözden geçir." diye düşündüm. 

"Tamam." dedim. "Varsayımda bulunuyorum ama elimizde ne var bir bakalım. Eğer Alexis'i başkası öldürdüyse -kurdeleler ve satranç taşlarını öğrendi, nasıl bilmiyorum ama diyelim ki öğrendi- sonra İllüzyonist..."

"Grolin." dedi Margaret.

"Her kimse, davayı haberlerden takip ediyor, değil mi Lien- hua?"

"Kesinlikle."

"Diğer cesedi öğreniyor, onu kendisinin öldürmediğini biliyor ve şey yapmak istemiyor, ne demiştin?"

"Sahneyi paylaşmak istemiyor."

"Doğru. O yüzden, işlediği suçları biz anlayalım diye, başka bir şekilde birbiriyle ilişkilendirmeye karar veriyor. Hiç kimsenin taklit edemeyeceği bir şekilde, bir sonraki kurbanıyla ilgili ipuçları bırakarak. Böylece, başka biri satranç tahtasının diğer tarafından uzanıp taşların bazılarını almaya başlamış olsa bile, oyunu sürdürmeye devam ediyor."

Herkes düşüncelerimi takip ediyor gibi gözüküyordu.

"Tamam." dedim. "Bunun geçerli bir teori olduğunu varsayalım ama herhangi bir sonuca varmadan önce bu saç fırçası bizi bir yere götürecek mi görelim."

Ralph, görev listesindeki işleri dağıtan bir eğitim çavuşu gibi, her birimizi parmağıyla göstermeye başladı. "Lien-hua, sen psikolojik karakter analizini yedi yerine beş kurbana göre yeniden çıkar. Alexis ve Bethanie'yi dışarıda bırak. Pat, senin o coğrafi bilmem ne bilgisayar programına sayıları yeniden gir. Bakalım ne çıkacak. Ben de soruşturma odasını hazırlatacağım."

Margaret, donmuş bir şekilde masanın yanında duruyordu. Masama doğru yürürken yanından geçtim ve "İki katil." diye fısıldadığını duydum. "Ve biri evimin nerede olduğunu biliyor." 

***

Aaron Jeffrey Kincaid hayatında sadece bir tane gerçek psikopat tanımıştı.

Aaron küçükken, Güney Mississippi'de ergen gençler için kurulan, devlete ait bir grup evinde dört ay kalmıştı. Devlet artık buralara yetimhane demiyordu. Elbette demiyorlardı. Kulağa çok olumsuz geliyordu. Orası yetimhane değil, bir "grup evi ydi. Sanki öyle bir yere "ev" adını vermek orayı bir eve dönüştürüyor- muş gibi. Sanki bunu yapmaya herhangi bir şey yetecekmiş gibi.

Elbette mantık hâlâ aynıydı: ailelerini kaybeden ve artık çiftlerin evlat edinmeyi isteyebileceği kadar sevimli ve kucağa alınabilecek kadar küçük olmayan çocuklar bir araya gelip, "oradan ayrılma ve toplumun sırtında bir kambur olma" yaşma gelene kadar birlikte yaşarlar. En azından grup evinde çalışanların çocukların duymayacağını düşündüklerinde yaptıkları tanım buydu.

Espri anlayışları böyleydi.

İşte, Aaron Jeffrey Kincaid'in psikopatla tanıştığı yer burasıy- dı: Mississippi, La Cruxis'deki Oak Island Grup Evi'nde.

Sevren, derin akıntıları olan, gri, soğuk bir havuzdu sanki. Oradaki ilk gününde, kendisinden neredeyse altı yaş büyük, gorile benzeyen, lise birinci sınıf öğrencisi Lucas'la koridorda karşılaşmıştı. Lucas diğer bütün çocuklara zorbaca davranıyor ve hepsi ondan nefret ediyordu. Ama kimse ona karşı çıkamıyordu.

İki öğrenci birbirine bakarak koridorda dikiliyor, hiçbiri kımıldamıyor, geri çekilmiyordu.

Lucas yeni gelene bakarak: "Çekil yolumdan." dedi.

Sevren sadece gözlerini dikmiş bakıyordu. Duygusuz, vurdumduymaz bir şekilde. Hareket etmeden.

Lucas daha da yaklaşarak böğürdü. "Sana çekil dedim."

Sevren'ı duvara yapıştırdı ve karnına sertçe vurdu. Sevren nefes almaya çalışırken Lucas ona doğru eğildi. "Annene ne olduğunu duydum küçük. Ne iş yaptığını. Öyle doğranmayı hak etmiş."

Ve sonra bir şeyler oldu. Yeni gelen incecik, küçük çocuğun içinde bir şeyler koptu. Bir yılan kıvraklığıyla, diğerinin boğazına sarılıp sıkmaya başladı. Lucas, koca yumruklarıyla Sevren'a vuruyordu ama hiçbir etkisi olmuyordu. Sevren'ı ayırmak için beş çocuk uğraştı ve Lucas, sonraki dört ayı hastanede tekrar yutkunmayı öğrenmeye çalışarak geçirdi.

Tabi diğer çocuklar Lucas ortalıkta olmadığı için memnundular. O yüzden yönetim kavgayı sorduğunda onlara Sevren'ın kendini koruduğunu söylediler ki bu oldukça doğruydu. Böylece ıslahevine gönderilmek yerine, evde kalmasına izin verildi.

Sevren, daima izleyen, tartan, hesap yapan bir sürüngen hâline geldi. Ama Aaron'u en çok etkileyen oda arkadaşının fiziksel gücü değil, insanları değiştirme ve kontrol etme yeteneğiydi. Aslında bu işte neredeyse Aaron Jeffrey Kincaid kadar iyiydi.

Aslında neredeyse Baba kadar iyiydi.

 Ama tabi ki sadece insanları değiştirme yeteneğine sahip olmak bir insanı psikopat yapan şey değildir. Öyle olsaydı, birileri Aaron Jeffrey Kincaid'in de psikopat olduğunu düşünebilirdi. Ama hayır, her ne kadar hayranlık uyandırıcı olsa da ikna yeteneği yeterli değildir. Psikopat olmak için empati duygusundan yoksun olmanız gerek. Diğer insanların hissettiklerine veya yaşadıklarına tamamen kayıtsız olmanız gerekir.

Şimdi bile, kuzeybatıda on dokuz yıl boyunca işlediği çılgınca cinayetlerin ardından 2001'de yakalanan Yeşil Irmak Katili Gary Ridgeway'i, CNN'de izlediğini hatırlıyordu Kincaid. Sonunda kırk sekiz kadını öldürmekten suçlu bulunduktan (ve kırk birini daha öldürdüğü iddia edildikten) sonra, soruşturmacılar ona kendisinin diğer insanlardan ne farkı olduğunu sormuşlar. O da farkını üç basit sözcükle özetlemiş: "İnsanlara değer vermemek."

Psikopatlar insanlara değer vermezler. Dürtüleriyle hareket ederler, suçlu hissetmezler, dünyanın geri kalanının yaptığı gibi; duygusal yanıtlar vermezler. Güce ve kontrole karşı doymak bilmez bir ihtiyaç duyarlar. Bazıları korku hissetmez. Bazıları, partnerleri acı çekmiyorsa ölmek üzere değilse veya hâlihazırda ölü değilse seksüel doyuma ulaşamaz. Genellikle psikopatlara en çok keyif veren şey başkalarının çektiği acıdır.

İşte Sevren böyleydi. Bilinci yoktu. Suçluluk duygusu yoktu. Korku duymazdı. Pişmanlık duymazdı.

Psikopatların, patolojileriyle ilgili işaretleri on beş yaşlarında vermeye başladıkları söylenir. Sevren erken gelişmişti.

Bir gün, okuldan sonra, Ev sahibi aileye görünmeden sigara içebilmek için pencereden çıkıp grup evinin güney tarafına sinmişti. Mississippi'de nisan ayıydı. Sıcak ve buharlı. Nemin tadını hissedebilirdiniz.

Tam sigarayı yaktıktan sonra yakındaki ağaçlıktan sesler geldi. Çığlıklar. Yüksek, ilkel, insan sesinden başka bir ses. 

Sesler biraz yukarıdaki açıklıktan geliyordu. Aaron orayı biliyordu. Gençler, gece geç saatlerde, ateşin çevresinde içki veya marihuana içmek için buluşurlardı bazen. Sesi yine duydu. Neydi bu?

Sonra da bir gülme sesi. Sessiz ve sakin. Ve ağaçların arasından sızan soğuk bir ses. "Hoşuna gidiyor, değil mi?" Aaron yeşilliklerin arasında bir hareket gördü ve sessizce oraya yaklaştı.

Başka bir çığlık daha, bu kez daha keskin. Kesinlikle insan değil. Bir hayvan. Ne oluyor?

Öğrenmesi gerekiyordu.

Ama sonra çığlık aniden kesildi. Değişik, nemli, şırıldıyan bir ses tarafından bastırıldı. "İşte oldu. Böyle daha iyi." dedi ses.

Aaron kenara yaklaştı ve çalıların arasından baktı. Birinin diz çökmüş, mırıldanarak, elleriyle bir şey yaptığını görebilecek kadar yakındı şimdi. Önünde, yerde her ne varsa görünmüyordu.

Aaron bir adım daha yaklaştı. Kimdi bu? Sadece sırtı görünüyordu.

Ya Aaron'un yaptığı hareketi göz ucuyla görmüştü ya da hafif ayak seslerini duymuştu ama yaptığı şeyi bıraktı. Dondu. Aaron da dondu.

Zaman donmuştu sanki. Aaron'a göre, içinde bulundukları o an; bahar yağmuru, çiçekler, toprak ve kan gibi koktu. Sonra yeşillikteki o kişi başını yavaşça çevirdi ve yılanlara has, düzgün bir hareketle ayağa kalktı. Aaron onu hemen tanıdı.

"Merhaba Aaron." Sevren'ın elinde koyu renk kanla kaplı bir çakı vardı. Yapraklarla kaplı orman toprağına ellerinden ve kollarından daha da çok kan damlıyordu. 

Aaron, gözleriyle kan damlalarının düşüşünü takip etti. Ve işte o zaman oda arkadaşının kediye ne yaptığını gördü. Masıl olduysa zavallı yaratık hâlâ hayattaydı. Başından geriye her ne kaldıysa onu takatsizce kaldırıp indirdi, sonunda Aaron'a bakmayı başardı. Daha doğrusu bakmaya çalıştı. Bunu yapabilmek için gözleri yoktu. "Ne yapıyorsun Sevren?"

"Küçük bir deney." Sevren, başını belli belirsiz kaldırdı ve parmaklarını sallayıp taze yaprakların üzerine ılık kan damlaları döktü. "Kimseye söylemezsin, değil mi?"

Bir an için, sadece bir an için, Aaron kaçmayı düşündü. Ölen kedinin çıkardığı boğuk seslerin altında, derin bir yerlerden; ormanın, çığlıkların ve ölen çocukların yalvaran dualarının seslerini duyuyordu. Ve karanlıkta ağlayan bebeklerin.

Seslerin altında bir yerlerde.

Hayal ettiği şey onu çağırıyordu. Sevren'dan, bu ağaçlık yerden, her şeyden kaçmayı düşündü. On yaşındayken yaptığı gibi, koşmak, koşmak ve sonsuza kadar koşmak... Ama bu kez hareketsiz durdu. Bir şey onu orada tuttu, gözlerini dehşet verici görüntüye çevirdi.

Sevren'ın sesi kasvetli bir hâle dönüşmüştü. "Eğer söylersen Aaron, Jessica'ya ne olduğunu açıklamak zorunda kalırım. Gerçekte ne olduğunu."

Bu sözcükler, midesine bir yumruk yemiş gibi sarsmıştı onu, cevap veremeyecek kadar soluksuz bırakmıştı.

"Ne?" Aaron, bakışlarıyla Sevren'ın bakışlarını aradı. Biliyor olamazdı.

'Jes-si-ca." Sevren, ismi yavaşça, düşünerek, her harfin tadını çıkararak söylemişti. "Ona aslında ne olduğunu." Sevren sırıttı ve çakıyı bileğine sürttü. Kesmek için değil, sadece Aaron Jeffrey Kincaid'in kimsenin bilmesinin mümkün olmadığını düşündüğü şeyi bildiğini göstermek için. 248

Sevren devam etti. "Bileğindeki yara izini geçen hafta sen üstünü değiştirirken gördüm ve geçen ay Jessica Rembrant'ın başına gelenleri hatırladım. Olayları birbirine bağlamak o kadar zor olmadı. İlk başta, belki gerçekten onunla birlikte ölmeyi planladığını ve sonra son dakikada korktuğunu ve devam edemediğini düşündüm. Ama... Aslında böyle olmadı, değil mi?" Durakladı ama kısa bir süre için. Gerçek bir soru değildi. "Onu ikna ettin, değil mi?" Son birkaç cümlede sesi, duruşu, tonlaması soğukkanlı yargılamadan, samimi hayranlığa kaymıştı. "Bunu yapması için onu ikna ettin."

Aaron cevap vermeyince Sevren başıyla onayladı. Parmak uçlanndaki kanı, sallayarak yere fırlattı. "Evet. Ben de öyle düşünmüştüm."

Aaron söyleyecek hiçbir şey bulamıyordu. İçini kaplayan duygunun öfke mi, korku mu yoksa tiksinti mi olduğunu bilmiyordu. "Onu seviyordum." dedi sonunda.

Sevren başını salladı. "Evet." dedi basitçe. "Biliyorum." Duraksadı. Sonra devam etti. "Yani kimseye söylemezsen ben de söylemem. Aramızda iki küçük sırrımız olacak: Kız ve kedi." Sessizlik anlaşmalarını temsilen, kanlı parmağını dudaklarına götürdü. "Şişşt."

Aaron, boş boş bakarak bileğindeki taze yarayı kaşıdı. Başını salladı. "Kimseye söylemem."

Sevren, ayaklarını dört kazığa bağladığı, acıdan kıvranan kediye baktı. Sonra,, tekrar Aaron'a: "Yemin eder misin?" dedi.

Aaron başını salladı.

Sevren cebinden sarı bir kurdele çıkardı ve kediye döndü. Sonra Aaron'a baktı. "İstersen kalabilirsin. En iyi kısmı şimdi başlıyor."

Ve Aaron kaldı. Bitene kadar. Ve hatta sonra biraz daha kaldı.

Sevren'ın, annesi hakkında anlattıklarını dinleyecek kadar.

 İki genç, kamp ateşi için açtıkları çukurun çevresinde oturuyorlardı. Küçük bir ateş yakmışlardı ve sigara içip sırayla hikâyelerini anlatıyorlardı. Aaron, Sevren'a ailesini, ormanda yaşananları, bebekleri ve kaderini anlattı. Sonra ateşe uzun bir sopa atarken Sevren da Aaron'a, dolaptan çıkınca ne gördüğünü anlattı.

15 Temmuz 1981

Memphis, Tennessee 19:17

Dokuz yaşındaki çocuk, annesinin kendisine doğru eğilmesini izledi ve alnına kondurduğu ıslak öpücüğü hissetti. Tatlı bir parfüm kokusu geliyordu. "Şimdi sessiz ve iyi bir çocuk ol ve annenin işini sakın bölme. Anladın mı?" Çocuk başını salladı.

 "Annenin işini bölersen ne olacağını biliyorsun, değil mi?"

Yine salladı.

Ev olarak kullandıkları genişçe römorkörün pencereye yakın bir yerindeki havalandırma cihazı, öksürüp vınlıyordu.

Kadın, kocaman, aralık ağzıyla sırıttı. Beş dişi eksikti. "Anneni dinleyeceğini biliyordum. İyi bir çocuk olacağını biliyordum."

Sevren bir kez daha başıyla onayladı. Kötü bir çocuk olmak istemiyordu. Kötü çocuk olduğunda başına gelenlerden hoşlanmıyordu. Bütün gece boyunca dolapta kalmayı sevmiyordu. Annesini memnun etmek istiyordu, tabi ki bunu istiyordu, tıpkı her iyi çocuğun isteyeceği gibi.

"Mümkün olduğunca çabuk çıkaracağım seni." dedi. Sonra birden değişti. Annesini Sevren'ın tanımadığı birine dönüştüren o garip değişim. Bu, ilaçlarını bir süredir almadığı anlamına geliyordu bazen. Bazen de çok fazla aldığı. Yüzü korkunç ve kırmızı, sesi kızgın ve sert bir hâl alıyordu. "Sakın çıt çıkarayım deme çocuk! Sesini duymayayım. Annen çalışmak zorunda, anlıyor musun?"

Yine başını sallıyor. Gözleri kocaman açılmış, kalbi deli gibi çarpıyor...

İşte bu yüzden, Sevren, kendi isteğiyle yatak odası dolabına girip yere oturdu. Söylendiği gibi davranırsa çok uzun sürmezdi. Annesi dolap kapısını kapattı ve kilitledi. Şimdi dışan çıkamazdı. Şimdi kontrol annesindeydi.

Kapının altıyla yerin arasında kalan boşluktan sızan ince ışık şeridine baktı. Birazdan annesi yatak odası ışığını kapatınca içerisi kararacaktı.

Sevren, dış kapının açıldığını, bir adamın boğuk sesini ve adamla ilgileniyormuş gibi yapan annesinin genç kızlara özgü kıkırdamalarını duydu. Annesinin işiydi bu. Çocuk bunu biliyordu. Sonra yatak odası kapısının açılıp kapandığını duydu. Birkaç dakika sonra banyo ışığı da söndü ve annesi işini yapmaya başladı.

 Sonra gerçekten hiç anlamadığı sesler duymaya başladı. Aynı anda hem korkutucu hem de güzel, yumuşak ve rahatlatıcı sesler... Ama bunları duymaktan hoşlanmıyordu. O yüzden, dolapta oturup her zaman yaptığı şeyi yaptı: Aklından oyunlar oynama. İlk başta, daha küçükken oynadığı oyun X-0-X'ti. Her iki tarafı da kendisi oynuyordu. Önce X, sonra O oluyordu. Oyunu rakibinin bakış açısıyla görebilmek için -ki rakibi kendisiydi- oyun tahtasını aklında ters çeviriyordu. Ama sonuçta fark etti ki X-0- X oyununda, ne yaptığını bildiğin için, kendini yenmen mümkün değil. İki tarafı da kendisi oynadığı için, yenilmesi de imkânsızdı. Bu yüzden oyun çok çabuk eskidi.

Sonra dama öğrendi. İlk başta, tüm taşların yerini, yaptığı hareketleri ve aldığı taşları aklında tutmak çok zor geldi. Tahtada hareket eden tüm kırmızı ve siyah taşların ilerleyişini hatırlamak için zihnini eğitmesi çok zamanını aldı ama zamanla onu da yapmayı başardı. Ödevini yapmadığı veya annesini memnun etmediği zamanlarda dolapta pratik yapmak için çok vakti oluyordu.

Ama zamanla, damadaki kazanma stratejilerinin de sınırlı olduğunu keşfetti. O yüzden sonunda satranca başlamaya karar verdi. Satrançta olasılıklar neredeyse sınırsızdı. Ve ilk hareketi hangi taşın yaptığının da bir önemi yoktu. Evet, beyazın, ilk olduğu için, küçük bir avantajı vardı ama her iki taraf da kazanabilirdi. Her iki taraf da kaybedebilirdi. Gerçekten kendisini yenebilirdi.

Ama bu gece, sinirli adamın olduğu gece, bir şeyler farklıydı. Normalde Sevren, sesleri bir şekilde kendinden uzak tutmakta, onları gerçek değilmiş gibi algılamakta oldukça başarılıydı ama bu gece sesler dolaba girip ona ulaşmayı başarıyordu. Bu seslerde farklı bir türde aciliyet vardı. Sesler, soluma seslerine ve tehditlere dönüştü ve duymaması gereken sesler duydu. Vurma sesleri. Kesme sesleri ve ıslak sesler... Ve sonra, bir daha hiçbir zaman duymak istemeyeceği bir kesme, yırtma sesi. Sesleri duymamak için şarkı mırıldanmaya çalıştı ama işe yaramadı.

Hareket etmedi. Anneciği gelene kadar hareket etmeye cesaret edemedi. 

Bekledi, hatta yatak odası kapısının açılıp kapandığını, dış kapının sertçe vurulduğunu duyduktan sonra bile bekledi. Odada, dolap kapısının ilerisindeki hafif nefes alma sesleri kesildikten ve her şey sessizliğe gömüldükten sonra bile beklemeye devam etti. Satranç oynayarak. Kazanarak. Kaybederek. Sonuçta hepsi aynıydı. Bekledi, oynadı, bekledi ve oynadı. Daha fazla bekleyecek hâli kalmayana kadar bekledi. "Anne?" diye fısıldadı en sonunda. Sesi boğuktu. Hatta kendi boğazından geliyor gibi bile değildi. 

"Orada mısın?"

Cevap yok. Ses yok. Belki de uyuyordu? Uyandırmak istemezdi. Vereceği tepkiden korkardı.

Ama hemen uyuyakalması garipti. Genellikle elinden geldiğince çabuk gelir, dolabın kapısını açardı. Hatta bazen parayı saymayı bitirmeden. "Anne?"

Kendi sesinin dolabın içindeki yansımasını duydu ama annesinden bir cevap gelmedi. Havalandırma cihazının cızırtısı ve pencere kenarından gelen, aletin bozulmadan önceki son çırpınışları dışında hiçbir ses gelmedi.

Saatler geçtikçe seslenmeleri önce bağırtılara, sonra çığlıklara ve en sonunda inlemelere dönüştü. Sonra her şey hıçkırıklar içinde kayboldu. Annesinin gelmesi için bağırdı, yalvardı ama annesi gelmedi. Elleri soyulana kadar kapıya vurdu ama annesi cevap vermedi. Neden gelmiyordu. Onu sevmiyor muydu? Bir süre sonra gözyaşları durdu. Yine satranç oynamaya çalıştı. Satranç tahtasını ve taşları hayal etmeye çalıştı ama kafasındaki tahta devrilmişti. Tüm parçalar, Zihninde yerlere saçılmıştı. Onları tekrar düzeltemiyor gibiydi. Ne kadar çok denerse denesin, yine dağılıyor, yere saçılıyorlardı. Yerle bir oluyorlardı. Oyun bitmişti. "Anne!"

Dolap kapağına doğru tekrar ve tekrar atıldı. Yorgun, perişan sesiyle çığlıklar atarak. Ama anneciği cevap vermedi ve onu dışarı çıkarmak için gelmedi. Hareket etmeyeceğini bildiği hâlde, kilitli kapı kolunu tekrar ve tekrar açmaya çalıştıSabah olduğunda artık bağırmıyordu. Kapıya vurmuyordu. Sadece köşede oturmuş, dolap kapağının ötesinden gelen garip, hafif beklemiş kokunun ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.

Bütün günü dolapta geçirdi.

Ah, havalandırmanın çalışmasını ne kadar isterdi.Öğleden sonra geç saatlerde sinekleri fark etti.

Birkaçı, kapının altından içeri girmiş, sıcak dolapta ona eşlik etmeye başlamıştı. Kovmaya çalıştı ama sinirli, koyu renk bir bulut gibi, etrafında vızıldamaya devam ettiler.

Çok fazla sinek vardı.

Üçüncü gün ancak dolabın köşesinde bulduğu şemsiyeyi aldıktan, ucunu tahtaya saplayıp daha sonra tekmeleyerek büyütmeyi başardığı bir delik açtıktan ve delikten elini uzatıp kilidi açtıktan sonra dışarı çıkabildi. Ancak o zaman.

Loş alaca karanlık ışığı, odadaki her şeye garip, kırmızımsı bir parıltı vermişti.

"Anne?"

Ancak o zaman yatağı gördü. "Orada mısın anne?"

Ancak o zaman.

Yatakta bir şey yatıyordu ama örtüler çok karışık ve dolaşıktı. Altındaki şey ise oldukça tuhaftı. Örtünün, duvarın ve yatak başının üzerinde koyu renk halkalar ve lekeler oluşmuştu. Annesinin alnında sinekler yürüyordu ama Sevren kadının onları neden kovalamadığını anlayamıyordu.

 "Bu koku ne anne?"

Yatağın yanında sarı eşarp duruyordu. Annesinin en sevdiği. Özel durumlarda takmayı sevdiği. "Üzerini iyice örteyim anne."

Ve dediğini yaptı. Hatta yatağın yanından sarı eşarbı aldı ve kadının katı, keçeleşmiş saçına usulca bağladı. Ancak o zaman.

"İşte oldu anne. Böyle daha iyi. Artık her şey düzelecek." Ve yatağa uzanıp sinekler kolunda dolaşırken annesine sıkı sıkı sarıldı.

Ancak o zaman aklından satranç oynamayı sonsuza kadar bıraktı.

Satranç taşları kimsenin bir daha asla bulamayacağı kadar uzağa dağıldılar.

Aaron Jeffrey Kincaid, bu hikâyeyi dinleyişini, Sevren'la grup evinde tanışmasını, sadece bir çakı kullanarak kediye neler yaptığını hatırladı.

Bunları, geçen yaz Kuzey Carolina'da Q875'i araştırırken hatırladı çünkü satranç taşlarını, bıçak yaralarını ve saçlarına sarı kurdele bağlı ölü kızları o zaman duydu. Ve duyar duymaz anladı. Sevren olmalıydı bu. Mutlaka oydu. Zamanlama mükemmeldi, gerçekten. Çünkü Güneydoğu'da ölen bazı genç kadınlar ortaya çıkınca aileden iki kişiyi ilgilendiren bir sorunu nasıl çözeceğini anında buldu.

Çözüm oldukça temiz görünüyordu. Dikkatleri gereksiz yere ailesinin ya da çok dikkatli bir şekilde yaptıkları planların üzerine çekmeden. Bethanie ve Alexis'le ilgilenmesine fırsat verecekti.

Kızların ikisini başka birinin öldürdüğünü polis bir süre sonra anlayabilirdi ama şimdi bunu dert etmesine gerek yoktu. Sadece biraz zaman kazanmaya ihtiyacı vardı. Ekim'in 27'sine kadar. Sonrası önemli değildi zaten. Çünkü sonraki üç hafta boyunca teşhis edilmesi gereken o kadar çok ceset olacaktı ki dünya ölen o iki kadını hatırlamayacaktı bile.

Bazı yara izleri sonsuza kadar okşamak içindir.

Ah evet, Baba bununla gurur duyardı. 

***

Joseph Grolin'i bulamadık.

Şerif Wallace'in ekibi Mourıtain Quest ofislerini kontrol etti. Yaptıkları ziyareti Ralph'e ve bana anlatırken biraz homurdandı: Evet, Grolin o sabah işe gitmişti, ama hayır, nereye gittiğini bilmiyorlardı. Evet, ne yazdığını biliyorlardı: Kış mevsimini Colorado, Vail'in tepelerinde kayak eğitmenliği yaparak geçiren Kuzey Carolina rafting rehberleri üzerine bir makale, ama hayır, nerede olabileceği hakkında bir fikirleri yoktu. Evet, nerede olduğu hakkında herhangi bir şey duyarlarsa ararlardı. Evet, evet, evet. Şimdi lütfen ofisi terk edebilirler miydi? Çalışma programını bozuyorlardı.

Bu arada, olay yeri teknisyenlerinden oluşan bir ekip, Jolene'i oraya götürüp götürmediğine dair herhangi bir delil bulmak için Grolin'in evinden geriye kalanları tarıyordu. Pek bir şey yoktu. En son duyduğum, ağaçların arasında uzaktan kumanda edilebilen bir video kamera bulduklarıydı. Bir kamera aramalarını ben söylemiştim. Orada bir yerlerden bizi izlediğini biliyordum.

Ne yazık ki bombanın zamanlayıcısından veya ateşleme mekanizmasından işe yarar bir şey kurtaramamışlardı. Bu büyük bir hayal kırıklığı yarattı çünkü bizi bir cephane üreticisine veya dağıtımcısına götürebilirdi.

Brent biraz araştırma yaptı ve cesetlerin dördünün Mountain- Quest dergisinde haklarında yazı çıkan popüler tırmanma noktalarına bırakıldığını buldu.

Jolene'in diğer yarısından hâlâ bir iz yoktu.

Grolin'in diğer arabasını buldular ama steyşın vagon Subaru'- sunu. Bir Wal-Mart marketinin park alanındaydı. Bodrumundan kaybolan testere bagajdaydı, üzerinde de Jolene'in kanı vardı.

Bir ekip, o sabah herhangi birinin Margaret'in arabasının yakınlarında şüpheli birini görüp görmediğini öğrenmek için, evinin çevresinde kapı kapı dolaşıyordu. Şimdiye kadar hiçbir şey çıkmamıştı. Jöseph Grolin hakkında yakalama emri verilmişti. Güneydoğu'daki bütün polisler onu arıyorlardı. Soruşturmayı gizli tutmak için gösterdiğimiz tüm çabalara rağmen haber merkezleri Grolin'in davada "şüpheli kişi" olduğunu ve evinin havaya uçtuğunu açıklar açıklamaz medya çıldırdı. Bir saat içinde tüm büyük kablolu kanalların haber merkezleri, ortaokul öğretmenine kadar, hayatındaki herkesle röportaj yapmaya başlamıştı. "Sarı Kurdeleli Katili tanıyor olmak nasıl bir duygu?" üstelik Amerikan haber merkezlerinde, masumiyetiniz kanıtlanana kadar suçlusunuzdur. Ve reytingler düşene veya bir sonraki tüyler ürpertici suç işlenene kadar baş haber olarak kalırsınız.

Grolin'in tatil günlerini, çalışmadığı saatleri ve işe gitmediği zamanları cinayet zamanlarıyla karşılaştırarak bir kontrol yaptım.

Beklenildiği gibi, Alexis ve Bethanie'nin ölümleri sırasında işteydi ama diğer kaçırma ve cinayet zamanlarında daima ya bir makalesi için araştırma görevinde ya da bir günlük izinde gözüküyordu.

Hâlâ nerede olduğu hakkında bir fikrimiz yoktu.

Hepsinden ötesi, o gün heyecandan ve hayal kınklığından, keşiflerden ve hüsrandan oluşan yorucu bir hız treni gibi olmuştu ve o an vücudumu, kollan yanlarına düşmüş bir tirbuşon gibi hissediyordum. Fiziksel ve duygusal olarak kapanmış. İyi bir işaret sayılmaz.Uykuya ihtiyacım vardı ve önümde hâlâ Charlotte'daki havaalanından Tessa'yı almak için gitmem gereken iki saatlik bir yol vardı.

Ayrıca, yeni otelime giriş yapmam ve son bir haftadır tüm ülkede beni takip eden valizimi boşaltmam gerekiyordu. Marga- ret'e kısa bir süreliğine şehirden ayrılacağımı söyledim. Bir şey söylemeden başıyla onayladı. "Bir şey bulunursa beni arayın." dedim. "Şarj aletini Ralph'ten aldım. Hâlâ onun telefonunu kullanıyorum."

Yine sessiz baş sallamalar.

Düşündüğümden daha kötü durumdaydı.

Elbette anlayabiliyordum. Arabasında ortadan ikiye bölünmüş bir cesedin yarısını bulmak her insanı bu hâle sokar.

Tırmanma gereçlerimi kiralık arabamın arka koltuğunda bıraktım ama geri kalan eşyalarımı yüklenip federal binanın karşısındaki otelin lobisine taşıdım, üniversite çağındaki bir çift, el ele kayıt masasında durmuş, otele giriş yaptırıyorlardı.

Kadın, erkeğinin söylediği her şeye kıkırdıyor ve gülmediği zamanlarda da, sanki çok utangaçmış gibi, belli belirsiz gülüm- süyordu. Erkek, başını arkaya atmış, göğsü ileride duruyordu. Sevgilisi için eyaletin bir ucundan diğer ucuna bin baş ineği götürmeye hazır bir kovboy gibi, sallana sallana asansöre yürüdü.

Büyüleyiciydi. Âşıktılar. Mükemmeldi.

Başka yöne bakmam gerekiyordu.

Giriş yaptım ve asansöre doğru sürüklenip ikinci kata çıktım. Hol boyunca yürüyürek 217 nolu odayı bulup anahtar görevi gören kartı kilide soktum ve yıpranmış halının üstünde ayaklarımı sürüyerek yatağa çöktüm. Gözlerimi kapatmadan ve her şey huzur dolu bir belirsizliğe doğru kaymadan önce, Ralph'in telefonunu şarja takmayı zar zor da olsa hatırlamayı başardım.uyku ataklar hâlinde geldi. Anlık uyanıklıklarla karışan karman çorman rüya parçaları. Sonra yine uykunun, giderek zayıflayan, uzaklaşan işe yaramaz çekiştirmeleri. Resepsiyonu arayıp beni uyandırmalan için not bırakmayı... Tessa'nın uçağını kaçırmamak için çalar saati 04:00'a kurmayı... E-postalarımı kontrol etmeyi planladım. Ama sonra planlar soldu ve kayıp gitti. Karanlık, yoğun ve derin karanlık, yine üstüme çöktü.uyku.

Rüyalarımda çoğunlukla ölü bedenler gördüm. Boğazları kesik, bilekleri bağlı, güzel, zarif kızlar. Bir an kıkırdayan ve flört eden, bir an nefes almaya çalışan ve ölen. Hayat dolu yüzler ve ölüm maskeleri, gülüşler ve kanla yıkanan yüzlerden aşağı yuvarlanan gözyaşları, çığlıklar ve yaz hayalleri. Çürümüş ve çarpık çurpuk. Genç ve çekici. Gülen gözler. Donuk, hareketsiz gözler...

Jolene. Mindy. Tessa.

Lobideki flört eden kız.

Lien-hua.

Christie.

Gözlerim bir an açılınca yatağın yanındaki saate bakıyor ve ayık dünyanın sadece birkaç dakika ya da sadece bir yarım saat ileri gittiğini görüyordum. Sonra güzellik ve ölümle ilgili kâbuslarıma geri dönüyordum.

Bir yangın alarmı çalmaya başladı. Belki de telefon çalıyordu ya da bir yerlerde çalan bir çalar saatti. uyuyan zihnim algılaya- mıyordu ve umursamıyordu. Bir yanım, sanki ölüme yol açaka- mış gibi, uyanmak fikriyle savaşıyordu. "Hayatta kal. Hayatta kal. uyku hayatta kalmanın tek yolu. uyanma. Asla uyanma." Ses yine geldi. İsrarlı. Vazgeçmeyecek gibiydi. İnledim ve yatakta döndüm. Durmayacaktı. "Aç şunu Tessa. Cevap vermek zorundasın Tessa."

Gözlerimi aralamayı başardım.

 03:45.

Oda sessizdi.

Mekân ve zaman yavaş yavaş yine anlam kazanmaya başladı. Limon yeşili duvarları ve gıcırtılı bir yatağı olan bir otel odasın- daydım. Jolene ölmüştü. Christie de. Geri gelmeyeceklerdi. Hiç uyanmayacaklardı. Asla. Saatin alarmını kurmamıştım. Yangın çıkmamıştı. Sabah, hemen yanı başımda bir ev havaya uçmuştu. Omzum gerçekten ama gerçekten çok acıyordu.

Yanımda yanıp sönen bir şey fark ettim. Ralph'in cep telefonu. Çalan şey oymuş.

Çalan sadece cep telefonuymuş. İki sesli mesajım vardı.

İlki bilinmeyen bir numaradandı: "Alo, ee, Dr. Bowers, bana bu numarayı verdiler. Ben, Özel Ajan Eric Stanton: Tessa'nın eskortu, yani onu koruyan kişi. Buradaki tipi yüzünden -büyük ihtimalle haberlerde duymuşsunuzdur- Chicago'ya yönlendirildik. Her neyse, hiçbir uçağın inmesine veya kalkmasına izin vermiyorlar. Her şey iptal durumda. En erken yarma kadar kalkamayacağız. Daha fazla bilgi edindiğimde sizi ararım. Bu gece burada, Chicago'da güvenli bir evde kalacağız." Nerede kalacaklarına ve hangi numaradan ona ulaşılabileceğine dair birkaç detay verdi, sonra Tessa'nın iyi olduğunu ama bir mesaj göndermek istemediğini belirterek bitirdi. İyi, pek şaşırtıcı değildi bu zaten. Aslında o gece Charlotte'a kadar araba kullanmak zorunda kalmadığım için rahatlamıştım. Omzumun iyileşmesi için bir fırsat vermişti. İkinci mesajı, omzum için biraz buz almaya, aşağıya inerken dinledim. NSA'dan arkadaşım Terry Wilson'dandı.

Hemen aradım. "Hey Terry, ben Pat. Özür dilerim, aramanı duymamışım." "Bu hat güvenli mi?"

"Evet. Ralph'in telefonu." dedim. "5-C seviyesine kadar şifreli."

"Ben sadece 4-D'yim." Biraz bozulmuş gibiydi. Kovayı buzla doldurdum. "Bir şey buldun mu dostum?" "Pat, dinle. Sebastian Taylor eskiden ajanmış." "Ne?" Kovayı doldurup odama döndüm. "Büyük ihtimalle CIA. Belki NSA. Hepsini çözmek biraz zor. Yetmişlerde deniz aşırı ülkelerde görevli çoğu düşük rütbeli diplomat, bir tür ajanmış. Hatırlarsan o zamanlar Soğuk Savaş dönemleriydi. Komünizm tehdidi her yerdeydi. Asıl önemlisi, 1978 Kasım ayında Güney Amerika'da görevli olması."

Odamda yatağa oturup sırtımı duvara yasladım ve buz torbasının ağzını bağladım.

"Ve?"

"Hiç Jonestown'ı duydun mu?"

" Jonestown? Kool-Aid içicilerden bahsetmiyorsun, değil mi?"

"Evet. Jim Jones ve Halkın Tapınağı Tarikatı, hatırladın mı?"

"Hayal meyal." Buzu yerleştirdim ve arkama yaslandım. Acıdı ama iyi geldi.

"Peki, dinle Pat. Biraz araştırdım ve Jonestown kampından bazı bildirilere rastladım. Bir tanesi trajedinin yaşandığı gece, sabah 03:29'da yayınlanmış. Ama raporlara göre, iki gün sonrasına kadar hiçbir CIA dedektifi alana varmamış. O zaman bildiriyi kim gönderdi? Ayrıca Taylor'la bağlantılı bir kasetten, Q875'ten bahsedildiğini okudum. Birileri bağlantıyı sıkı bir şekilde örtmeye çalışmış ama. Pat, dinle. Bu iş barut fıçısı gibi. O günlerde birçok uluslararası karanlık operasyon gerçekleşiyordu. Çok derinlere inmek isteyeceğinden emin değilim."

"Katilimizi bulmak için ne kadar derine inmem gerekirse o kadar derine ineceğim. Taylor bir şekilde bu cinayetlerle bağlantılı. Kızlardan biri onu aramış, görünüşe göre uyarmak istemiş, ah!" "Ne?"

"Kızın telefonda söylediklerinin deşifreleri. Bu sabah onları okumam gerekiyordu. Şu ana kadar hiç aklıma gelmedi. Bugün çok... Nasıl söylesem... İlginç bir gün oldu."

"Dinle. Vali güçlü bir adam Pat. Demokratlar, 2008 yılı için başkanlığı neredeyse garantilemiş durumda. Yani seçime sadece birkaç hafta kaldı ve sen de anket sonuçlarını görmüşsündür. Bazılarına göre Taylor, şimdiden 2012 seçimleri için en favori Cumhuriyetçi aday."

"Dert etme." dedim. "Dikkat ederim. Seni yarın sabah arasam nasıl olur? Kontrol etmem gereken birkaç şey var. O zamana kadar bak bakalım daha neler bulabilirsin. Tamam mı?"

"Pat, bunu yapmalı mıyım emin değilim... " "Terıy, bugün bir arabanın bagajında kızın tekinin gövdesini bulduk. Biri kızı ortadan ikiye bölmüş ve vali de bir şekilde bu işin içinde. Öğrenebileceğin her şeyi öğren."

İç geçirdi. "Tamam o zaman, yaparım. Yarın konuşuruz."

Telefonu kapattım ve not defterimi çıkardım. Kafamı toparlamam ve şimdiye kadar öğrendiklerimizi gözden geçirmem gerekiyordu. Bütün gecemi alsa bile, kafamı toplayıp işe başlamalıydım. 

Sangre de Cristo Dağları'nın etekleri 

New Mexico'nun kuzeyi 

15:55, Doğu Standart Saati

Kincaid, video ekranından: "Tennesse'ye yarın saat 17:00'da varacağız." dedi. Theodore'un, Kuzey Carolina, Asheville'deki Larchmont Caddesi'nde bulunan evin oturma odasından başıyla onayladığını gördü. "Oradan arabayla devam edeceğiz." Öğlen yemeğinin gerçekleşeceği eyaletteki bir havaalanına uçakla inerek şüphe uyandırmak istemiyordu.

"Sizi minibüsle, havaalanında karşılayacağım." dedi Theodore. "Her şey hazır."

"Başka problem yaşandı mı?" "Hayır, Baba."

"Sana bir şey söylemem gerek." Sesinde sert bir azarlama tonu vardı. "İkinci kız, bırakıp gittiğinde hâlâ hayattaymış."

 Theodore oturduğu yerde kıpırdandı. "Özür dilerim Baba."

"Sana dava dosyalarını gönderdim. Hatta doğru satranç setinden bir kopya buldum. Kurdeleyi nasıl bağlayacağını tarif edip cinayetlerle ilgili tüm detayları verdim. Tek yapman gereken, olay yerinin diğer kızlarınki gibi gözükmesini sağlamaktı."

"Özür dilerim Baba. Elimden geleni yaptım."

"Geldiğimde bunu konuşacağız."

Bu kez belli belirsiz bir tereddüt. "Peki, Baba."

Aaron Jeffrey Kincaid, video sohbetini sonlandırdı ve kütüphanesinden geçip ana girişin olduğu hole çıktı.

Altmışlı yıllarda bir sanatçı kolonisi olan çiftlik, yetmişli ve seksenli yıllarda sinema yıldızlarına hizmet veren bir konuk evine; doksanlı yılların başında, Pulitzer Ödülü sahibi olan yazar Olivia Brine'in evine ve hatta iki yıllık bir süre için, yazılımcı ve milyoner Rex Withering'in -ki Kincaid on yıl kadar önce evi kendisinden satın almıştı- hafta sonu kaçamak evine dönüşmüştü. Evin tüm sahipleri birbirinden bu kadar farklıyken tek bir ortak noktaları vardı: Hepsi burada, Sangre de Cristo Dağları'nın merkezinde yalnız kalabilecekleri ve kendilerine ilham verecek bir yer arıyorlardı. Sangre de Cristo, İspanyolcada "İsa'nın kanı" anlamına geliyordu.

Kincaid, bir kurtarıcının kanının adını almış bir dağın gölgesinde yaşıyor olmalarını ironik buluyordu.Aslında dört bin dönümlük bu araziyi, PT Eczacılık adına müşterek dinlenme mekânı olarak kullanmak için almıştı ama ilaç şirketini dört yıl önce altı yüz elli milyon dolara sattıktan sonra, çiftliği kendisi ve ailesi için ev hâline getirdi.

Dışarı çıktı ve bozkırdaki ardıçların kokusunu içine çekti. Ağılın hemen yanındaki binaya doğru yürürken, kumlu toprak, ayaklarının altında çatırdıyordu. Ellerini ceketinin ceplerine soktu. Bu yükseklikte, New Mexico'nun ıssız, rüzgârlı göğünün altında ekim sert ve soğuk geçiyordu.

 Aaron Jeffrey Kincaid, New Mexico'nun bu kısmını seçmişti çünkü burada, Büyülü Çember'de, hükümet yaptıklarına karışmazdı. Evet, "Büyülü Çember" adını, resmî olarak eyaletteki en yüksek dağı, Wheeler Zirvesini çevreleyen elli iki kilometre uzunluğundaki yoldan almıştı. Ama orada yaşayan herkes, bölgenin adını aslında başka bir sebeple aldığını bilirdi. Aslında Katolik misyonerler tarafından kurulmasına rağmen bölge, yıllar geçtikçe çok çeşitli inançların oluşturduğu bir karışıma ev sahipliği yapmaya başladı. Amerikan yerli inançlarını, o sırada hangi doğu mistisizmi modaysa, ruhsal olarak onunla birleştiren bir karışım. Kristaller. Reenkarnasyon. Wicca törenleri. Ya da bunlar gibi şeyler.

Kincaid için hiçbiri önemli değildi. Hiçbirine inanmıyordu. Bölgenin, planlar yoluna koyulurken ailesinin birkaç yıllığına ortadan kaybolmasını sağlamasından memnundu sadece.

Ayrıca, bu bölgedeki inekler tarlalarda parçalanmış hâlde bulunuyordu sık sık. Bazıları, turistlere konuşacak malzeme vermek için, bunu bölgenin yerlilerinin yaptığını söylüyorlardı. Diğerleri uzaylılar tarafından yapıldığını söylüyordu. Kincaid için ise kendisi ve ailesi canlı hayvanlar üzerinde bazı testler yapmaya ihtiyaç duyduğundan, sadece ekstra bir rahatlık sağlıyordu. Dedikodular, leş artıklarından kurtulmak konusunda işlerini kolaylaştırıyordu.

Aaron Jeffrey Kincaid çayırın ucundaki, özel olarak inşa edilmiş binaya doğru yürüdü. Test odası buraya kurulmuştu. Rebekah ve Caleb tularemi hastalığından burada ölüyorlardı.

Zaman zaman çiftlik ve çevresindeki binalar seksenden fazla kişiyi ağırlamış olsa da Kincaid'in grubu elliden yukarıya hiç çıkmamıştı.

Şimdi, on üç çocuğun yanında Rebekah ve Caleb de sayılırsa, yirmi sekiz aile üyesi vardı.

Bethanie ve Alexis olsaydı otuz ederdi.

Aile. Onun ailesi.

Bir aile olduklarına göre, birbirleri için her şeyi yaparlardı.

Rebekah ve Caleb, karantinaya alınmış odalarında, koltukta beraber oturuyorlardı. Ve, tıpkı Dr. Andrei Peterov'un söz verdiği gibi, on iki saat öncesine kadar bakteriyel enfeksiyonun gözle görülür bir belirtisi olmamıştı. Dr. Peterov, neredeyse kusursuz İngilizcesiyle: "Hemen hastalık bulaştıracak hâle gelecekler." diye açıkladı. "Biraz mide bulantısı hissetme olasılıklarına rağmen enfeksiyonun gerçek etkileri, ilk yirmi dört saatten kırk sekiz saate kadar olan zaman dilimi geçmedikçe ortaya çıkmayacaktır. O zamana gelindiğinde elbette etkileri geri çevirmek için artık çok geç olacak, doktorlar hastalığa sebep olan etmeni bir şekilde doğru tanımlayabilmiş olsalar bile."

Soğuk Savaş'tan sonra, hâlâ komünizme sempati duyan, hâlâ davaya inanan Rus bilim adamları bulmak zor değildi. Kapitalist Amerikalıların komünistlerden oluşan küçük bir topluluğa neler yaptırabildiklerini gördükten sonra, 18 Kasım 1978'i takip eden aylarda birçoğu perişan olmuştu. Neredeyse bin kadar yoldaş ölmüştü ama dünya; onları, kendilerini bir amaca, birbirlerine, sevgiye adamış inançlı insanlar olarak değil, sadece katil bir tarikatın delirmiş üyeleri olarak hatırlıyordu.

Bu, medyanın suçuydu.

Ve hesap sorulacak ilk kişilerin dünya medya liderleri olmasının sebebi de buydu.

Sovyetler Birliği çökünce biyolojik ve kimyasal ilaçlarla ilgili araştırma yapan Rus bilim adamlarının çoğu Orta Doğu'ya veya Kuzey Kore'ye kaçtı. Fakat bir avuç bilim adamı da Birleşik Dev- letler'e sığındı. Kincaid doğru bilim adamını bulmanın o kadar da zor olmadığını keşfetmişti. Parası olan biri için zor değildi. Peşin yirmi sekiz milyon doların neler alabileceğini öğrenseniz şaşırırsınız.

Dr. Peterov, maaşından daha fazlasını hak ettiğini kanıtlamıştı. 

Kincaid'in ecza laboratuvarları, araştırma ve gelişim adına yürütülen süreci mükemmelleştirmek için gerekli ideal mekânı sağlamıştı. Elbette şirketi sattıktan sonra, o araştırmayı beraberinde New Mexico'daki özel laboratuvarlarına getirmişti.

Ancak her şeyin planlandığı gibi yürüyebilmesi için en uygun araca ihtiyaç vardı. Bakteriyel veya viral, onun için fark etmezdi. Sadece bulaşıcı, mümkünse hava yoluyla bulaşacak bir şey. Birkaç gün boyunca sessiz kalacak, başlangıcından itibaren ölümcül bir şey. Ve Dr. Peterov mükemmel virüsü bulmuştu.

Rebekah ve Caleb, şimdi birbirlerine sarılıyor, nefes almaya çalışıyorlardı. Sesli bir şekilde dua ediyor, ritmik hareketlerle sözcüklere eşlik edip başlarını sallıyorlardı.

Francisella tularensis isimli gram negatif basil kullanmak Dr. Peterov'un fikriydi. Soğuk Savaş'ın bitiminden önce Rusya'da bu basili silahlaştırmanın yolunu açan oydu. Kincaid'e, "Basilin değişken olduğunu, ağızdan beslenme yoluyla veya sprey şeklinde yayılabileceğini, yüzde 35 daha ölümcül ve semptomatik olarak tanımlanmasının çok zor olduğunu." söyledi. Ekibiyle birlikte Kırım-Kongo kanamalı ateşinden bazı genleri de ekleyerek neredeyse teşhis edilmesi imkânsız bir şey yaratmıştı. Çok egzotik. Ve çok ölümcül.

"Peki ya tedavi?" diye sormuştu Kincaid.

"Kırım-Kongo için bilinen bir aşı yok. Francisella tularensism sebep olduğu tularemi hastalığının aşısı ise sivil personelin ulaşabileceği bir şey değil. Elbette biz de maruz kalabiliriz diye bir tedavi yöntemi geliştirdik ama bizim araştırma sonuçlarımız olmadan Hastalık Kontrol ve Önlem Merkezleri asla zamanında bir tedavi yöntemi bulamaz."

Bakterinin insandan insana bulaşmasını sağlamak ve ölü sayısını yüzde 85 oranında arttırmak için yeterince güçlü hâle gelmesini sağlamanın bir yolunu bulmak altı yıl sürmüştü. Bu da Aaron Jeffrey Kincaid için tatmin edici bir orandı, üstelik, büyük ihtimalle öleceğinizi bilmek kesinlikle öleceğinizi bilmekten bin kez daha korkutucudur. İkinci durumda huzur bulabilirsiniz. Veya olasılıkların aslında lehinize olduğunu keşfederseniz inkâra giderek göreceli olarak daha iyi yaşayabilirsiniz. 

Hayır, hepsinden daha kötüsü, huzur ya da inkâr ihtimali olmaksızın hayatla yüzleşmektir.

Kaçacak ya da saklanacak bir yer olmadan.

Dağıtım temel problem olarak gözüküyordu. İlk başta yaymak için spreyleri kullanmayı düşündü. Ne de olsa o günlerde reçetelere yazılan en popüler astım ilaçlarından bazılarını onun ilaç şirketi üretmişti ama amacı rastgele çocukları hasta etmek değildi. O yüzden aklına geldiği gibi vazgeçti bu fikirden. Hayır, daha odaklanmış bir dağıtım sistemine ihtiyacı vardı. Yangın söndürücülerinin içindekini bakterinin gaz hâliyle değiştirmeyi ve sonra Stratford Hotel'de yangın başlatmayı düşündü ama bu da çok ayrıntılı gözüküyordu. Ayrıca, bina yekpare kayadan yapılmıştı.

Sonunda basit bir planda karar kıldı. Neredeyse şaşması imkânsız bir plan. Tamamen durdurulması imkânsız.

Kincaid, Rebekah ve Caleb'e baktı.

Genetik yapısıyla oynanan Kırım-Kongo tularemisinin etkileri şimdi oldukça belirgindi: Titreyen kol ve bacaklar, ciltte yaralar, şişkin lenf bezleri, ağızdan kanama. Aslında izlemesi oldukça rahatsız ediciydi.

Ama içerideki çift rahatsız veya korkmuş görünmüyordu, üstelik bu iş için kendileri gönüllü olmuştu. Diğerlerinin önüne geçmek için.

El eleydiler. Gözleri kapalıydı. Belki de Babalarına, Aaron Jef- frey Kincaid'e dua ediyorlardı. Dualarını sesli bir şekilde okurken Caleb'in göz kapakları kanamaya başladı.

Kincaid onların ölümlerini izlerken tüm öğleden sonrayı ormanla ilgili düşünceler içinde geçirdi. Bebekler. Şırıngalar ve tabi Jessie Rembrant. Jakuzi ve kanlı suyun dibine döne döne inen av bıçağı.

Ve sonra, sonunda düşünceleri Sebastian Taylor'a döndü. Kuzey Carolina valisi. Her şeyin sorumlusu. 

***

Bu davanın içine ne kadar dalarsam o dava kadar karışık ve entrikalı bir hâl alıyordu.Terry ile konuştuktan sonra, otel odamdaki masada kırk beş dakika geçirip notlar aldım, fikirleri birbirine bağlamak için çizgiler çektim ve çeşitli teorileri elerken not defterimin tüm sayfalarının üstünü karaladım.

Omzumun buzdan ötürü ne kadar uyuştuğunu zar zor fark ettim. Sonunda geriye, çöpe attığım, üzerinden sular damlayan bir torba dolusu erimiş su kalmıştı.

İlk olarak, elimizde, kadınları öldüren ve cesetlerini coğrafi olarak önemli noktalara bırakan bir seri katil vardı. Bulunmalarını istiyordu. Bize bir şeyler anlatıyor, işlediği tüm suçları dikkatlice birbirine bağlıyordu. usta bir nişancı olmanın yanı sıra, yara dikebiliyor, e-postalarının kaynağını elektronik olarak değiştirebi- liyordu ve ülkenin güney kıyısında büyümüş olma ihtimali vardı. Kadınların boğazına bağlanan iplerin bağlanış şekline dayanarak solak olduğunu düşünüyordum. Yerel tırmanma rotalarını, mağaraları, temiz bir olay yeri bırakmayı ve bir evi uçurmayı biliyordu. 

İyi bir öz geçmiş.

Grolin olduğunu düşünmemeye çalışıyordum ama her şey onu işaret etmeye devam ediyordu. İkinci olarak, henüz kesin bir şekilde bilmiyorduk ama deliller, bir yerlerde başka bir katilin onu taklit etmeye başladığını işaret ediyordu.

Ama kopyacı katil, doğru tip satranç parçalarını, yaralama şekillerini, sarı kurdeleyi nasıl öğrenmişti? İki katil birlikte çalışıyor olabilirdi tabi ki. Ya öyle ya da:

Kopya katil İllüzyonist'i tanıyordu.

Dava dosyalarını görmüştü.

Katillerin birbirlerini tanıyıp tanımadıklarını bilme imkânım olmadığına göre, sadece b şıkkını dikkate alabilirdim. Ama bu bile mümkün müydü? Yalnızca soruşturma ekibimizin, dava dosyalarına erişimi vardı. Katilin ekipten biri olması olası mıydı?

Kopyacı katilin, kurbanları ile arasında ne tür bir bağ vardı? Onları neye göre seçiyordu?

Görünüşe göre, kopyacı katil, şimdiye kadar Bethanie ve Alexis'i öldürmüştü. Ve belki bizim bilmediğimiz başkalarını. Dolayısıyla asıl soru Bethanie ve Alexis'in ortak noktalarının ne olduğuydu?

Bilgisayarımdaki dava dosyalarını açtım ve notları, zamanlamaları ve ilişkileri karşılaştırdım. İkisi de doğudan ama farklı kentlerdendi: Bethanie Athens, Georgia'dan; Alexis Roanoke, Virginia'dan. İkisi de batıda birkaç ay boyunca üniversiteye devam etmişti. İkisi de eve dönmelerine birkaç gün kala öldürülmüştü. Tesadüflere inanmam. O yüzden okula gittikleri günleri kontrol etmek için not aldım. Belki katilin okulla bir bağlantısı vardır.Ve sonra Vali Taylor vardı. Onun tüm bunlarla bağlantısı neydi?

İç geçirdim ve burnumun üzerini ovaladım. Charlotte'a bu gece gitmediğime göre, belki bu soruların bazılarının cevaplarını arayabilir ve sonra bir yerine iki katil olduğu teorisine dayanan coğrafi profil çıkarma işine biraz zaman ayırabilirdim.

Tamam. İyi. Bir plan. Ama ilk olarak, her şeyden önce bir duşa ihtiyacım vardı. Dağa tırmandıktan, mağaraya indikten, sırtımda bir sırt çantasıyla yolun sonuna kadar koştuktan, yanı başımda bir ev havaya uçtuktan sonra duş almak gerçekten iyi bir fikir gibi geldi. \

Duştan çıktıktan ve kurulandıktan sonra valizimden giysi çıkardım ve yere düşen bir kâğıt parçasını fark ettim. ne olduğunu biliyordum. Tabi ki biliyordum. Christie'nin mektubu.

Sevgililer Günü sabahından beri yanımda taşıyordum. Ölmeden iki hafta kadar önce yastığımın altında bulmuştum. Şimdi de, tıpkı bir bağımlı gibi, elimi uzattım. Okursam nasıl hissedeceğimi biliyordum ama kendimi tutamadım. Neredeyse her gün okuyorum hâlâ. Sanki biri ciğerimi söküyormuş gibi hissettirmesine rağmen. Çünkü garip bir şekilde acının faydası oluyor gibi. En azından ben kendi kendime öyle diyorum. Oturdum, kırışık kâğıdı açtım ve her sözcüğünü ezbere bildiğim cümleleri kana kana içtim. 

14 Şubat 2008 

Sevgili Patrick, Penceremden hâlâ New York göğünün ışıklarını görebiliyorum. Işıkların ötesine her baktığımda ise seni ilk kez görüyormuş gibi oluyorum.

Patrick, lütfen sebebini sorma. Bunu çözmeye çalışma. Bu durum, çözmen gereken davalardan biri değil. İçeri tıkabileceğin bir saldırgan veya çözmen gereken bir suç yok. Hayat böyle bir şey. Ömrümüz kısa, anlık... Bunu şimdi anlıyorum. Benim zamanım seninkinden önce dolacak diye sinirlenme.

Lütfen... Cesur olmaya çalışmıyorum. Korkuyorum, tabi ki korkuyorum. Ayrıca kafam karışık, üzgün ve kaybolmuş vaziyetteyim. En büyük hayalimin gerçekleşmeyeceğini bilmek o kadar yaralayıcı ki... Seninle birlikte yaşlanmak hayali. Ama hiçbirini kontrol edemem. Kontrol edebileceğim tek şey şu an yaptıklarım, içinde bulunduğum şu an. Acı ya da minnet duyabilirim. Daha önce hiç bu şekilde düşünmesem bile, sanırım hepimizin yüzleştiği bir seçim bu. Bu yüzden seçimimi yaptım. Ben minnettar olacağım, şu an için ve seninle geçireceğim geriye kalan her an için.

Hiçbir şeyin kolay olmayacağını biliyorum. Ben de her şeyin farklı olmasını isterdim. Ama Tessa'ya karşı harika olacağından eminim. Seni gerçekten seviyor. Bunu söylemek onun için zor olsa da seviyor seni. Ve sana işte şu an ihtiyacı var. Bunu atlatmak için birbirinize yardım edeceğinizi biliyorum. Onu sevme riskinden kaçınma. Lütfen.

Unutma, kim olduğumuzu verdiğimiz kararlar belirler ama kim olacağımızı sevgimiz. Tessa'ya söyle bunu, tamam mı? Ona annesinin bilmesini istediği bir şey olduğunu söyle.

Ve Tanrıyı suçlama Patrick. Ölüm onun fikri değildi. Ama hayat öyle. Lütfen unutma. Hayat hep onun fikriydi.

New York şehrinin, gözlerinde yansıyan ışıklarını hâlâ görebiliyorum. Hep göreceğim. Bu gece parlamalarını izleyeceğim. Daima. Seni seviyorum, benim koca, pasaklı sevgilim.

Sonsuza kadar senin olan, Christie 

Okumayı bitirdiğimde parmaklarım titriyordu. Gözyaşları görüşümü bulandırıyordu. Sözleri hem kalbimi kırıyor hem de beni rahatlatıyor gibiydi. Sesimi duyacak kimse olmadığını bildiğim hâlde: "üzgünüm." diye fısıldadım. Belki ondan özür diliyordum. Bilmiyorum. Belki de yardım edemediğim, kurtaramadığım tüm kadınlara, kızlara, çocuklara söylüyordum. "Çok, çok üzgünüm."

Nota baktım ve ellerimi fark ettim. Evlilik yüzüğüm hâlâ par- mağımdaydı. Hiç çıkarmamıştım. Giysilerini de saklıyordum. Yanımda Denver'a getirmiştim. Takı kutusu, yatağımın yanı başında duruyordu.

Gölgeleri her yerimdeydi. Onu hatırlatan şeyler nereye gitsem beni takip ediyordu. Ama kendisi burada değildi. Sadece hayaleti buradaydı. Hayatımın bir köşesinde pusuya yatmış... "ümit dışında ihtiyaç duyduğum hiçbir şey yok." diye yazmıştı Zelda Sayre Fitzgerald, "Ki onu da ne geçmişte ne de gelecekte görüyorum, bu durumda yapmam gereken gözlerimi kapatmak sanırım." Zaman zaman, altmış yıl önce o sanatoryumun yanan tarafında hayata gözlerini yuman Zelda gibi yapmak ihtiyacı duydum. Kapatmak ve bir daha hiç açmamak.

"Onu sevme riskinden kaçma." diye yazmış Christie.

Çok ama çok üzgünüm.

Notu kaldırdım ama Christie'yi bir kenara kaldıramıyor gibiydim. Bir danışman, bir keresinde bana, depresyonun içe atılan öfkeden kaynaklandığını söylemişti. İçim öfke doluydu galiba.

Belki, olmasına izin verdiği için Tanrı'ya karşı, belki de kendime karşı. Bilmiyorum.Federal binaya gitmeden önce bir şey daha. Yüzünü görmem gerekiyordu.Dizüstü bilgisayarımı açtım ve fotoğrafları arasında gezindim. Güldüğü ve hayat dolu olduğu güzel fotoğrafları... Tıpkı ölü kızların medyayla paylaştığımız fotoğrafları gibi. Ve her bir fotoğrafla birlikte bir duygu, bir anı geldi: rujunun elastiki tadı, kalçalarının kıvrımları, gülmesi geçince bile gözlerinde dans etmeye devam eden parıltı, tozlu kahverengi saçının bazı ışıklarda sarıya dönmesi... Kafede tavla oynarken, utangaç bir bahar yağmurunu izlerken... Bana söyleyecek önemli bir şeyi olduğunda yaklaşması (biraz fazlaca yaklaşması)... Sonunda saçları dökülmüş, yanakları çökmüş, dudakları kuruyup incelmiş ve kanı çekilmiş olsa da hatırlamak için seçtiğim görüntüler bunlardı.

Sadece kalbimdeki güzel görüntüleri açığa vurmayı seçmiştim. Sanırım birini sevdiğinde başka bir şey yapamıyor insan.

Neden kendimi bu duruma soktum? Neden yaşamaya devam edemedim. Neden fotoğrafları silemedim? Çünkü bu onu da silmek gibi olurdu. Ve bunu içim almazdı.

İçimden bir ses: "Sadece Tanrı bu kadar acımasız olabilir." diyordu. Konuşanın öfke mi yoksa yalnızlık mı olduğunu merak ettim. Sanırım bunun bir önemi yoktu. Her iki durumda da konuşan hâlâ bendim. Bilgisayarı katladım ve kapıya yöneldim. İşe gitme zamanı.

***

"Neden ölmedi sanki?" diye düşündü İllüzyonist. "Patrick Bowers neden evde sadece birkaç saniye daha oyalanamadı?" Bu, işleri çok kolaylaştırırdı. Oyun, çok görkemli, çok hatırda kalır bir şekilde bitmiş olurdu. Şimdi bu gecenin planlarının değiştirilmesi gerekiyordu. Ve Alice küçük randevuları için yarını beklemek zorunda kalacaktı.

Çok kötüydü. Ama bekleyebilirdi. Kontrol ondaydı. Hem bu gece başka umutlar, başka ihtimaller olabilirdi. Bu ihtimalleri düşünürken aklına birdenbire başka bir fikir geldi. Aklından defe- demediği bir fikir. İllüzyonist gülümsedi ve telefonu eline aldı. 

Aaron Jeffrey Kincaid'in telefonu çaldı. Özel hattı. "Alo?" Diğer taraftaki ses: "Oldukça iyi bir iş çıkardın Aaron." dedi. "Satranç parçaları tam olarak uymadı ama. İpteki düğüm de boğazın yanlış tarafına atılmıştı." "Kimsiniz?"

"Başta sen olduğundan emin değildim ama ikinci ceset ortaya çıkınca senden başka kimse olamayacağına karar verdim." "Sevren?"

Kulakları tırmalayan bir kahkaha. "Yıllar içinde birçok isim kullandım."

Kısa bir duraksamadan sonra. "Evet. Şaşırmadım." "İsimler sadece maskelerin başka bir türüdür." "Evet, sanırım öyle."

Yine bir duraksama. "Seni bulmak kolay olmadı Aaron." "Dikkat çekmemeye çalışıyordum."

 "Grup evinde birlikte geçirdiğimiz o ayları asla unutmayacağım. İlk seferini hatırlıyor musun? Ormandakini?" "Kediyi mi?"

"Evet. Çakıyla yaptığım şeyleri." "Hatırlıyorum."

"O zamandan beri kendimi daha da geliştirdim Aaron." "Bundan şüphem yok." "Pratik yapmak mükemmelleştiriyor." "Ne istiyorsun Sevren?"

"Oyunuma burnunu sokmayı bırakmanı istiyorum. Ya da tamamiyle içine girmeni. Henüz karar vermedim." "Yani, şu iki kız."

"Evet. Kendininkini saklamak için benim el işimi taklit ettin. Öğleden sonraları ormandaki hayvanlarla yaptıklarımı hatırladın."

"Başka olmayacak. Söz veriyorum."

"Hımm. Peki, sen yemin etmeden önce, beni kullandığını söylemek zorundayım. Ve sanırım bana bir iyilik borçlusun."

Aaron bunun geleceğini tahmin etmeliydi. Sevren bir şekilde onu köşeye sıkıştırmıştı. Görevlilere Aaron'un gerçekte kim olduğunu söyleyebilir, ailenin planlarını tamamen bozabilirdi. Her şeyi kaybedebilirlerdi. Aaron bu durumu çok dikkatli değerlendirmesi gerektiğine karar verdi. "Ne tür bir iyilik istiyorsun? Para?"

"Hayır, Aaron. O değil. Paranın alamayacağı bir şey istiyorum. Ne zaman öleceğini bilmeyen bir FBI ajanına küçük bir öykü anlatmam konusunda bana yardım etmeni istiyorum."

"Dinliyorum."

 Aaron, ajanın Kuzey Carolina'da olduğunu öğrenince onları bir araya getirenin kader olduğunu anladı. Ve kaderinde yazanları gerçekleştirmek söz konusu olunca hep memnun olurdu. 

***

Caddeyi geçip federal binaya doğru yürürken olay yeri araştırma ekibinin Margaret'in arabasıyla işinin bittiğini fark ettim. Asfaltın üzerinde sağa sola savrulan bir tutam sarı polis bantı dışında, park alanında sabah saatlerinde bir ceset olduğunu belli eden hiçbir şey kalmamıştı. Ekibin, Grolin'in evinden geriye kalanlarla ve mağarada ne yaptığını merak ettim. Mağaraya inmelerine yardım etmeleri için bir dikey kurtarma ve yardım ekibi tutmak zorunda kalmışlardır muhtemelen.

Park alanında göz gezdirirken arkama dönüp otelime baktım ve ikinci kattaki bir odada perdelerin kapandığını fark ettim. Bir dakika.

Benim odam ikinci kattaydı. Pencereleri saydım.

Hiçbir oda hizmetçisi günün bu kadar geç bir saatinde orada olamazdı. Odamda biri vardı.

Bir an için federal binaya dalıp yardım istemeyi düşündüm ama hemen vazgeçtim. Zaman yok. Odada her kim varsa biz vardığımızda çoktan gitmiş olurdu.Koşarak caddeden karşıya geçtim, merdivenlerden ikinci kata şimşek gibi çıktım ve SİG marka tabancamı çektim.

Merdiven boşluğundaki kapıyı açtım ve hole baktım. Kimse yok.

Holde ilerledim. 231 numaralı oda.

Şehre gelirken bu sabah biri seni takip etti.

Oda 229... 227... 225...

Şimdi otel odanda biri var.

223... 221... 219...

Silahımı doğrulttum.

...217.

Kapı kapalı ve kilitliydi. Kulağımı dayayıp dinledim. Evet, bir hareket. Kesinlikle içeride biri vardı. Anahtarımı kilite soktum ve kapıyı yavaşça araladım. Tüm yatak odasını değil, sadece giriş kısmını görebiliyordum. İçeride her kim varsa görüş alanımın dışında bir yerdeydi ve çekmeceleri açıp kapatıyordu.

Boğazımı temizledim. "Ben bir federal ajanım. Gerçekten çok uzun bir gün oldu ve elimde çok korkunç bir silah tutuyorum. O yüzden sakın kıpırdama." Bunların tam olarak söylememiz gereken sözler olduğunu sanmıyorum ama işe yaramış gibi gözüktü. Çekmecelerin sesi kesildi. "Aptalca bir şey yaparsan ölürsün." dedim. Bir şeyler mırıldandığını duydum. 

"Yavaşça öne gel." Silahımı oynatmadan yavaşça ileri doğru hareket ettim. "Eller havaya."

Uzun, çöp gibi, kırklı yaşların ortalarında, karışık, soluk renkli sakallan olan koca kulaklı bir adam görünür bir yere çıktı. "Ateş etme!" Elleri titriyordu. "Ben bir dedektifim!"

"Ne?"

Elini cebine götürdü.

"Eller yukarı! Ellerini görebileceğim yerde tut." Dondu kaldı. "Sadece cüzdanımı almaya çalışıyorum." "Ben alırım." dedim. "Yere yat. Ve ellerine de dikkat et." Yere uzandı. Keskin bir koku geldi burnuma. Sidik. Herif altını ıslatmıştı. Katilimizden beklediğim bir davranış değildi bu.

Şimdi yüzükoyun halının üzerindeydi. Elleri yukarıdaydı. "Bu sabah arabasında beni takip eden sen miydin?" Başını salladı.

Elimi cebine soktum, cüzdanını çıkarıp açtım. "Reginald Trembley, özel dedektif? Bu sen misin?" Başını salladı.

"Aptal olma Pat, dikkatli davran. unutma, katil, insanlara nasıl yaklaşması gerektiğini biliyor. Güven kazanmayı da." dedim içimden.

Plastik bir kelepçe çıkarıp bileklerine bağladım. Sıkıca çektim. İnledi ama takmadım. "Bu, sadece sürekli yüzüne silah doğrultmama gerek kalmadan konuşabilelim diye. Tamam mı?" Yine başını salladı.

Silahımı kılıfına soktum ve odamdan bir şey almış mı diye görmek için hızlıca üstünü aradım. Temiz görünüyordu. Kalkmasına yardım ettim ve yatağa oturttum. Sonra sordum: "Peki,kimin için çalışıyorsun? Odamda ne yapıyorsun?" Sidik torbasını boşalttığından beri cesaretinin bir kısmını geri kazanmış gibiydi. Küçümseyerek gülümsedi. "Sana hiçbir şey söylemek zorunda değilim." Bu kadarını bekliyordum zaten. "Tamam. Çok iyi anlıyorum." Oda telefonunu elime aldım ve bir numara çevirdim. "Evet Dante, ben Pat. Oteldeyim. Oda 217. Eşyalarımı karıştıran birini yakaladım. Gelmeni istiyorum. Konuşmak istemiyor. Malzemeyi de getir." Telefonu kapattım.

Reginald Trembley'in yüzünü bir korku dalgası yalayıp geçti. "Dante kim?" dedi. "Malzeme nedir?"

Banyoya yürüdüm, duş perdesini çekip yerinden çıkardım, sonra Trembley'in yanına döndüm. "Dante bir arkadaş." Saatime baktım. "Tam caddenin karşısındaydı. O Buraya gelmeden önce iki dakika kadar zamanın var. Yerinde olsaydım şimdi konuşurdum. Çünkü Dante buraya gelince etraf biraz kirlenecek. Dante, işinde gerçekten iyidir."

Duş perdesini yere, Trembley'in önüne serdim ve elimle düzelttim. Dudakları titriyordu. Herif ağlamak üzereydi.

"Bethanie'nin ailesi kiraladı beni." dedi.

"Bethanie? Bethanie Dixon mı?"

Başıyla onayladı.

Havlu getirmeye gittim. "Niye?"

"Öldürüldüğünü düşünüyorlar. Bu duş perdesi ne için?"

"Tabi ki öldürüldü. Halıyı korumak için."

"Hayır, gruptaki tarikat üyeleriyle birlikte Batı'daydı."

Havlularla geri döndüm. "Tarikat mı? New Mexico'da özel bir üniversitede okuduğunu sanıyordum."

"O, işleri örtmek için kullandıkları yol, ailelerine söylemek için." Ayaklarının altına serili duş perdesine baktı. "Lütfen. Bunu yapmak zorunda değilsin."

"Ben yapmayacağım, Dante yapacak. Başka? Doksan saniyen var."

Trembley'in teslimat seviyesi dramatik bir şekilde yükseliyordu. "Bethanie bu gruba katılmıştı. Liderin kim olduğundan emin değilim. Herkes ona Baba diyor. Jonestown'da bulunduğunu iddia ediyor. Jonestown'u biliyorsun?"

Dolaptan ütüyü çıkardım. "Duydum. Devam et." "Çocukken orada olduğunu ve oradan kurtulduğunu iddia ediyor. Doğru olup olmadığını bilmiyorum. O ütüye gerek yok, tamam mı? Konuşuyorum, değil mi?" Fişi prize soktum.

"Anne babası, kızı gruptan çıkarmamı istediler. Sanırım dava açacaklardı." Artık o kadar hızlı konuşuyordu ki takip etmekte zorlanıyordum. "Ama sonra kızı bıraktılar ve kız ölü bulundu. Grubun yaptığına eminler ama polis bir seri katilin yaptığını söyledi."

"Baba dedikleri bu adam hakkında ne biliyorsun?" Saatime baktım. "Bir dakika."

"Bilmiyorum, yemin ederim! Gerçekten o kadar iyi değilim. Çok fazla şey bulamadım, sonra kızın öldüğü ortaya çıkınca, sonra... " Kapı açıldı.

Trembley titriyordu. "Hayır, hayır, lütfen." Gözlerini kapattı. Şerif Dante Wallace elindeki çizburgeri hapır hupur yiyerek içeri girdi. "Neler oluyor, olay nedir?" dedi. "Reginald Trembley?"

Trembley gözlerini açtı. "Şerif Wallace? Dante sen misin?"

Trembley bana baktı. "Dante o mu?"

Dante eğilip Reginald'ın bileklerindeki kelepçeyi kesip açarken inanamayan gözlerle izledim. "Siz ikiniz birbirinizi tanıyor musunuz?"

Şerif Dante: "Defol buradan Reggie." dedi. "Bu soruşturmanın içine etmeni istemiyorum. Anladın mı?" "Evet, anladım." Reginald Trembley başını salladı, ayağa kalktı, sendeleyerek kapıdan çıktı. Kendi iyiliği için, arabada yedek kıyafetinin olmasını umdum. "Ne oluyor?" dedim. "Odama girdi." "O bir muhbir." Dante bana bakıyordu, ütü hâlâ elimdeydi. "Bu yerdeki zımbırtılar da ne?"

"Bir şeyler dökebileceğimi düşündüm." dedim. "Adam hem bir özel dedektif hem de muhbir, öyle mi?" "Bak, Trembley herkesi tanır. Son iki yıldır bize para desteği sağlıyor. Bu bölge, Florida'dan gelip 175 ve 195 yolları üzerinden Columbia Bölgesi'ne ve New York şehrine giden, 26 veya 40 numaralı otobanın karşısındaki ana uyuşturucu koridorlarından biri. Esrar satıcıları, marihuana, kirli işler yapan polisler, ne dersen de. Hepsini bilir. Bu herif hepsiyle bağlantıda." "Yani öylece gitmesine izin veriyorsun." "Adamı böyle bir şey için içeri alırsak uzun vadede kaybederiz. Hiçbir şey almadı, değil mi?" "Hayır, sanmıyorum." dedim iç geçirerek. Fişi çektim. Bir adım ileri, iki adım geri. Cüzdanımı açtım ve seksen dolar çıkardım. "Telefonuna karşılık bu parayı al Dante. Gerekirse daha fazla veririm. Gerçekten üzgünüm." Burgerinden bir ısırık daha kopardı, bir an için paraya baktı, sonra aldı. "İyi olur. Eve giderken bir yerde durup yeni bir tane alırım. Teşekkürler." "Tamam."

Hâlâ havlulara ve duş perdesine bakıyordu. "Davada yeni bir ipucu var mı?"

"Belki." dedim. "Seni haberdar ederim." Sonra yere baktım. "Sanırım bu şeyleri kaldırmalıyım. Seninle sonra konuşuruz."

Dönmeden önce ütüye, bir ya da iki saniye daha baktı.

"Evet, tamam. Beni haberdar etmeyi unutma." Öğlen yemeğinden bir ısırık daha alarak çıktı.

Ortalığı toplamaya başladığımda halının üstünde ışıkta parlayan bir şey gördüm. Eğildim. Konfederasyon bayraklı bir yaka iğnesi.

Valinin taktığının aynısı.

Ben yere yatırınca Trembley'den düşmüş olmalı. O telefon kayıtlarını dinleme ve Bethanie' nin Vali Sebastian Taylor hakkında ne söylemek istediğini öğrenme zamanının geldiğine karar verdim.

 Federal binaya girdikten sonra, Bethanie'nin Vali Taylor'ın ofisine yaptığı aramaların nereden yapıldığını tespit etmekle vakit harcamadım. Okurken dehşet içinde olduğunu ve ayrıntı vermekten açık bir şekilde korktuğunu fark ettim. Belki de birinin dinliyor olmasından endişeleniyordu.

Defalarca: "Çocuğun hatırladığını söyleyin ona. Çocuğun geldiğini söyleyin." diyordu. "Söylemeniz gerekiyor!"

"Çocuk hatırlıyor!" diye fısıldadım.

Trembley, New Mexico'daki tarikat liderinin, Jonestown'dan kurtulan biri olduğunu iddia ettiğini söylemişti. "Çocuk" o muydu? Terry, Vali Taylor'ın, trajedinin gerçekleştiği zamanlarda Guyana'da görevli bir C1A ajanı olduğunu anlatmıştı. Tarikat lideri bu adam, valinin peşinde miydi?

Bethanie ve Alexis'in New Mexico'da hangi "üniversite'ye gittiğini bulmaya çalışmak için bilgisayarımı açtım.

Bir saat sonra dışarıda hava zifiri karanlık olmuştu ve ben hâlâ araştırıyor, hâlâ bir şey bulamıyordum. Ayak sesleri duydum ve başımı kaldırdım. Ralph ve Lien-hua, ellerinde Çin yemeği paketleriyle içeri girdiler. Lien-hua Ralph'e, "Asheville'deki en iyi Çin yemeği bu." diyordu. "Ki bu söylediğimin pek bir anlamı yok."

Ralph beni görünce aniden durdu. "Sen burada ne yapıyorsun Pat? Havaalanından kızını alıyor olman gerekmiyor mu?"

"Uçuşu ertelendi." dedim. "Yarın sabah geliyor. Bu sabah takip edildiğimi hatırlıyor musun?"

Ralph yiyeceğini masaya bıraktı. "Evet. Kim olduğunu öğrendin mi?"

"Evet. Sana katılabilir miyim? Açlıktan ölüyorum."

General Tso'nun tavuk ve biftekten oluşan atıştırmalık yemeğinden aldığım ısırıklar arasında, Trembley'in otelde anlattıklarını ve Terry'nin telefonda söylediklerini onlara aktardım.

'Jonestown, vali, cinayetler; hepsi bağlantılı mı..?" diye sordu Ralph.

"Öyle gibi görünüyor." dedim. "Bethanie'nin yaptığı aramaların dökümlerini okudum. Hayatı için endişeliydi. Ve dava dosyalarına göre, Alexis"ın yaşadığı apartmandaki kadınlardan biri, ölümünden önceki günlerde Alexis'in gergin olduğunu düşünüyormuş."

Lien-hua, yemek çubuklarını bir sanatçının fırça kullanması gibi kullanıyordu. "Yani New Mexico'daki bu tarikat liderinin valiye karşı bir şeyler planladığını, Bethanie ve Alexis bunu anlayınca oradan ayrılmak ve Vali Taylor'ı uyarmak isteyince de bu adamın, Baba'nın, onları öldürdüğünü düşünüyorsun?"

Başımla onayladım. Bu teori, cinayetlerin mekânı ve zaman- lamasıyla ilgili birçok şeyi açıklıyor ama hâlâ bazı temel soruları cevapsız bırakıyordu. "Üzerinde çalışılması gereken bir teori olduğunu kabul ediyorum."

Ralph, "Peki, Baba, dava dosyalarındaki ayrıntıları nasıl öğrendi?" diye sordu. "Bıçak darbelerinin yerlerini, kullanılan ipin türünü, bu tip şeyleri?"

Başımı salladım. "Bilmiyorum. Bazıları ifşa edilmişti ama hepsi değil."

Ralph, "Ama insan neden olanları bir seri katil yapmış gibi göstermek için onca zahmete girer ki?" diye sordu. "Neden sadece öldürüp sonra da cesetlerden kurtulmaz?"

"Bethanie'nin ailesi zaten şüpheleniyordu." dedim. "O yüzden ilk önce Trembley'i tuttular. Birdenbire ortadan kaybolsaydı şüpheleri grubun üzerine daha çok çeker, hatta belki planlarının sona ermesine sebep olurdu."

"Peki bu tarikat lideri hakkında ne öğrendik?" diye sordu Lien- hua.

"Şimdiye kadar neredeyse hiçbir şey. İnternette bir şeyler bulmaya çalıştım ama bir şey çıkmadı. Sanki bir hayalet gibi." Derin bir nefes aldım. "Hatta Bethanie'nin ailesine ulaşmaya çalıştım ama hiçbir aramaya geri dönmüyorlar. Saklanıyor olabilirler. Sanırım Jonestown hakkında biraz daha bilgimiz olursa tüm bu hikâyelerin nasıl kesiştiğini görmemize yardımı olabilir."

Lien-hua'nın gözlerinde ışıklar yandı. "Hiç sormayacağını sanıyordum."

"Ne demek istiyorsun?"

"Yüksek lisans derecem için grup dinamiklerini ve tarikat davranışlarını incelemiş, birkaç ayımı Halkın Tapınağı tarikatını araştırarak geçirmiştim."

"Dalga geçiyorsun."

"Hayır. Hatta Peder Jim Jones'un profilini yazmak zorunda kalmıştım."

"Ben sana onun profilini tek bir sözcükle ifade edebilirim." dedi Ralph. "Kaçık." 

Tavuktan bir ısırık aldı.

"Geçmişten ders almazsak... " diye başladı Lien-hua. "Biliyorum, biliyorum." dedi Ralph. "Tekrar tekrar hata yaparız."

Lien-hua yemek çubuklarını masaya bıraktı. "O olayda çoğu insanın bilmediği birçok şey var."

"Bakalım." diye homurdandı Ralph. "Fıçılar dolusu potasyum siyanür ve sakinleştirici katılmış Kool-Aid.Sanırım orada dokuz yüz insan vardı. Grup intihanmeselesinin daha önce provasını baştan sona yapmışlardı.Sıraya girdiler, içtiler ve ormanda öldüler. İşte özetledim."

Yemeğine geri döndü.

"Hayır, hayır ve hayır."

"Ne?" Ağzı doluydu. "Ne demek istiyorsun?"

"İlk söylediğin sadece teknik bir konu ama... Flavor-Aid'di,

Kool-Aid değil. İkincisi, prova etmek yoktu, en azından kurtulanlar öyle diyor. Ve üçüncü olarak, bazı insanların zehri içtikleri doğruyken çoğunluğu değilse bile birçoğu öldürüldü... "

"Ne!" dedim.

Başıyla onayladı. "Bazılarına siyanür iğnesi batırılmış, bazıları boğulmuş, bazıları silahla vurulmuş, diğerleri tüfek süngüsüyle öldürülmüş."

Ralph ve ben bakıştık. "Ben hepsi kendi içti sanıyordum." dedim. "Toplu intihar."

"Bebekler intihar edemez Pat. Ölen 909 kişiden neredeyse 300'ü çocuktu, bir diğer 200 u ise biraz daha büyüktü. Bazı kişiler kendilerine enjektör batırıldığında uyuyorlarmış. Bu intihar değil. Anne babaları tarafından bebeklerin boğazından aşağı siyanür dökülmüş."

Sadece düşüncesi bile midemi bulandırdı. "Hiç haberim yoktu."

"Demek istediğim de bu. Çoğu insan hikâyenin tamamını bilmiyor."

Tabağımı kenara ittim. İştahım kaçmıştı. Ralph, biftekli yemeğinden bir lokma aldı. Hiçbir şeyden etkilenmiyor gibi gözüküyordu. "Tamam." dedi. "Anlat o zaman." "Peki... Peder Jim Jones, Halkın Tapınağı Tarikatını, Protestan Kilisesi'nin bir kolu olarak 1950'lerde kurdu. Birçok sosyal iş yaptılar, ırkçı sınırları aştılar, birçok azınlık grubu cezbettiler ki bu da tabi ki onu San Francisco Belediye Meclisince sevilen bir kişi hâline getirdi. Ama sonuç olarak Tanrı hakkında vaaz vermeyi bırakıp sözde komünizm ve sosyalizm karışımı bir öğretiye kaydı. Tabi bu vaazları sadece belediye görevlilerinin olmadığı zamanlarda veriyordu." "Tabi." dedi Ralph.

"Papaz olduğunu biliyordum." dedim "Ama komünist olduğunu bilmiyordum."

"Şey, nasıl düşünüyorsa öyle de konuşurdu ama onun için neredeyse söylediği her şey başkalarını yönlendirmek içindi. Gerçekten neye inandığını söylemek zor. Bir süre sonra siyasi eğilim değişmeye başladı: davalar, insan hakları ihlaliyle ilgili suçlamalar... Hatta Jones, başka bir adamla ahlaksız hareketlerde bulunmaktan tutuklandı."

Tavuğundan bir parça tırtıkladı, sonra şişeden bir yudum su içti. "Her neyse." diye devam etti. "Paranoyaktı ve çok yakında bir nükleer savaşın gerçekleşeceğine inanıyordu. Ayrıca, davalardan kaçınmak istiyordu. Nükleer savaş durumunda yaşamak için en uygun yerleri araştırdı ve Güney Amerika, Guyana'da karar kıldı. Sonunda o ve grubu, bir tarım projesi gerçekleştirmek için bu bölgeye taşındılar."

"Ne gerçekleştirmek için?" diye sordu Ralph.

"Aslında bir komün. Çiftçilik yaptılar, kendi yiyeceklerini yetişirdiler, bunun gibi şeyler."

"Demek öyle." dedi.

"Gerçek şu ki sadece on beş ay içinde neler başardıklarına baksan hayret edersin."

Jonestown hakkında iyi bir şeyler söyleyebilmesine inanamadım. "Bir ölüm tarikatının neresi hayret verici olabilir ki?"

"Toprağı temizlemek, ekmek, bina inşa etmek, hatta evrensel bir sağlık hizmetine doğru ilerlemek. Aslında altı ila on yıl arasında 500 kişinin orada yaşamasını planlıyorlardı ama sadece bir yılın sonunda neredeyse 1000 kişi yerleşti. Ve bu sayı, hâlâ Kaliforniya'da kampa inebilmeyi bekleyen üyeleri içermiyordu.

"Tamam ama tüm bunlara rağmen Jones belli ki deliymiş." dedim. "Değil mi?"

"Kesinlikle. Ama aynı zamanda bir dâhiydi. Ve ortak bir amaç uğruna birlikte çalışmak, diğerlerinin iyiliği için fedakârlıkta bulunmak, nefreti ve ön yargıyı bir kenara bırakmak konusunda insanları ikna edebiliyordu. Jonestown'daki insanların çoğu, haklarından mahrum olan azınlıklardı. Onlara umut ve ait olacakları bir yer verdi. İnsanları ikna etmek konusunda şaşırtıcı bir yeteneği vardı. İnanılmaz derecede karizmatikti. Hatta insanlar mucizeler gerçekleştirebildiğini söylüyorlardı: Kanseri iyileştiriyor, insanların aklını okuyabiliyor, hatta ölüleri ayağa kayırabiliyordu. Elbette kimi danışıklı dövüş, kimi de hileydi ama mucizelerinden bazıları hâlâ açıklanmayı bekliyor."

Yemekten bir lokma daha alma girişiminde bulundum, 'Jim Jones mucizevi güçlere mi sahip? Şaka yapıyor olmalısın." diye geçirdim içimden.

'Jones hiç kimsenin kasabadan ayrılmasına izin vermezdi. Kısa bir süre sonra taciz, işkence, kaçırma suçlamaları oldu. Sonunda, Kuzey Kaliforniya'dan bir Kongre üyesi olan Leo Ryan'a, insanları orada istekleri dışında tuttuklarını söylediler. O da araştırmaya karar verdi. İşin içinde bir çocuk vardı, Jones'a bir oğlan çocuk doğuran ve sonra Halkın Tapınağı'nı terk eden bir kadınla yaşanan bir tür vesayet savaşı. Karışık."

"Basitleştir." dedi Ralph. Ağzı pirinç doluydu.

"Ryan'a suikast yapıldı."

"Ne?" dedim. "Güney Amerika'da mı?"

Lien-hua başıyla onayladı. "Yanına bir haberci ordusu aldı, Jones'la buluştu ve tam yakınlardaki bir uçak pistinde Birleşik Devletler'e geri dönmek için ekibiyle birlikte uçağa binmek üzere hazırlanırken, saklanan birtakım adamlar ortaya çıktı, onu ve dört haberciyi öldürdü. Olay Kautima Limanı denen bir yerde gerçekleşti. Birçok kişi de yaralandı."

"Bunları daha önce duyduğumu hiç hatırlamıyorum." dedim.

Ralph, "Ben şimdi hatırladım." dedi. "Ama ismi. Leo Ryan'ı. Detayları değil."

Lien-hua devam etti. "Peki, trajedinin devamında medya, dünyaya göstermek için onlarca ceset fotoğrafı çekti. Katil tarikat köşesinin üzerine kapıyı çekip kilitlediklerinde ise Beyaz Geceye sebep olan olayların çoğu unutuldu gitti."

Oturduğum yerde baston yutmuş gibi oldum. "Ne dedin sen? Beyaz Gece mi?"

Verdiğim tepkiye şaşırmıştı. "Evet, Beyaz Gece. Hepsinin öldüğü geceye Beyaz Gece deniyor." Son iki sözcüğü söylerken gözleri parladı. "Beyaz Gece!" diye bağırdı. "Bethanie'nin yazdığı aslında buydu, değil mi?"

Lien-hua bir açıklamaya girişirken bilgisayarımı kaptım ve Bethanie'nin olay yeri fotoğraflarını ekrana çektim. 'Jones, grubunda bulunan çok sayıdaki Afro-Amerikalıdan dolayı, karanlığın, siyah rengin kötü veya şeytani şeylerle bir tutulmasından hoşlanmıyordu. O yüzden, Jonestown'da ne zaman bir kriz veya trajedi yaşansa o günü "Beyaz Gece" diye anardı. Bazen krizleri kendisi ortaya çıkarırdı, hatta korumalarına bölgede ateş ettirirdi. Onu takip eden, onun kurtarıcıları olduğuna inanan insanları kontrol altında tutmak için."

Toplandık ve bilgisayar ekranına baktık. Gerçekten de, Betha- nie'nin parmağından bulaşan kan izlerinden dolayı, sözcüğün kale mi, gece mi olduğu pek anlaşılmıyordu. Ama aradaki satranç bağlantısı yüzünden herkes, ben de dâhil, "kale" olduğunu varsaymıştı. "Asla varsayımlarda bulunma. Asla ama asla varsayımlarda bulunma." Kendimi tekmeleyebilirdim.

"Demek buymuş." diye fısıldadım. "Beyaz gece. Bir tane daha beyaz gece olacak. Çocuk hatırlıyor."

Aaron Jeffrey Kincaid, pencereden yıldızlı New Mexico göğüne baktı. Her bir ışıklı nokta, siyah kadifeye geçirilen bir hançerin ucu gibi, geceyi delip geçiyordu. Çok fazla yıldız. (Jzak dünyalar. Karanlığı delen çok fazla hançer.

Bir kibrit çaktı ve yanındaki kokulu mumları yaktı. Bunu yaptığı sırada, pencere camı, odanın içindekilerin yanı sıra dans eden mum ışıklarını yansıtan bir aynaya dönüştü.

Yansımaya baktı. Oda, bütün o nadir sanat eserleri ve ithal İtalyan mobilyalarıyla, hâlâ ondan öncekilerin izlerini taşıyordu. Başının üstündeki orijinal kavak kirişler, odanın kubbeli tavanını tutuyordu. Seksen yıl sonra bile, hâlâ ilk günkü gibi sağlam ve etkileyici gözüküyordu.

Buranın yarın gece bir kül yığını hâline gelecek olması ne kötüydü.

Koyu renk aynadan, odanın diğer ucundaki kapının açıldığını gördü. İri yarı, geniş göğüslü, kafası tıraşlı bir adam içeri girdi ve Babayı rahatsız etmek istemeyerek hareketsiz, hazırda durdu. David yirmi dokuz yaşındaydı. Bengals takımında altı yıl boyunca Amerikan futbolu oynamış, sonra dövüş sanatları dersi vermeye başlamıştı. En önemli özelliği, çıplak elleriyle insanların kemiklerini kırabilmesiydi. 294

Kincaid parmaklarını bileğindeki yara izinin üzerinden geçirdi ve soğukkanlı adamın karanlık penceredeki yansımasına baktı. David'i bir saat, bir gün ve hatta sonsuza kadar bekletebileceği- ni biliyordu. David onun için her şeyi yapardı. Tıpkı diğerleri gibi.

Kincaid, David'e yaklaştı. "Oğlum." dedi. Akraba bile olmadıkları hâlde, sözcükler ağzından bir babanın gerçek sevgisiyle çıktı.

İnsan azmanı, efendisine olan saygısından, bakışlarını aşağı indirdi. "Evet, Baba?"

Kincaid sol elini David'in ensesine koydu ve bir babanın çocuğunun ensesini okşaması gibi, şeritler hâlindeki kasları okşadı. "Burada ne yaptığımızı anlıyor musun? Gerçekten anlıyor musun?"

David bakışlarını kaldırıp uzaktaki duvara baktı. "Daha iyi bir dünya yaratıyoruz Baba. Birlikte ışığa doğru gidiyoruz. Devrimi tamamlıyoruz, biz... "

Aaron Jeffrey Kincaid, öğrencisinin sözünü kesti. "İçinden geçeni duymak istiyorum oğlum. Öğretileri ve metinleri biliyorum. Onları ben yazdım."

"Özür dilerim."

"Gerek yok. Tam da 'huzurun hüküm sürebileceği ve beraberlik yolunu seçenlerin en yüksek mertebede özgürlüğü bulabileceği bir dünya' demek üzereydin."

"Evet Baba."

"Sözcükleri ezbere biliyorsun ama onları anlıyor musun?"

Kısa bir anlık tereddüt. "Sanırım."

Kincaid pencereyi geçip duvara dizilmiş çerçeveli fotoğraflara doğru yürüdü. Fotoğraflardaki gülümseyen, oyunbaz yüzlere baktı. "David, biz inanç ekiyoruz ve inançlarımızı takip etmeyi seçtiğimizde hepimiz bir şeyleri feda etmek zorundayız. Bunu biliyorsun, değil mi?" 295

"Evet."

"İnançlarımızın bizden talep ettiği bedeli ödemeye hazır olmalıyız." Kincaid durakladı ve parmağıyla, fotoğraftaki Afro-Ameri- kan kızlardan birinin yanağını okşadı. Kızı hatırlıyordu. Ananda, "en son ulaşılan mutluluk" anlamına gelen bir Hindu ismi. Çocukken Ananda, ilacı içmeden önce onunla ormanda ebelemece oynuyordu. Yere yatıp titremeye başlamadan önce.

Hemen ölmeyen çocuklardan biriydi.

"David, Orta Doğu'da neden intihar bombacısı yokluğu yaşanmadığını biliyor musun?"

David hemen cevap vermedi. Efendisini hayal kınklığına uğratmaktan korkuyormuş da söyleyeceklerini dikkatlice tanıyormuş gibi gözüküyordu. "Nefretleri çok derin olduğu için Baba?"

"Hayır David. İnançları çok derin olduğu için. Nefret, inancın bir sonucudur. İman ağacından düşen meyvedir. Sevgi de öyle. İnançlar daima önce gelir. Meyveyi değiştirmek için ağacı değiştirmek zorundasın, inançları değiştirmek zorundasın. Bir ağaç daima kendi meyvesini meydana getirecektir. Tersi asla olmaz. Yüce Peygamber bir keresinde şöyle demişti: 'İyi ağaç iyi meyve verir; ama çürümüş bir ağaç kötü meyve verir.'"

"Nasıralı İsa mı?"

"Evet. Nasıralı." 

Ralph, Lien-hua ve ben, birkaç dakikadır Bethanie'nin cinayeti ve Beyaz Gece hakkında konuşmayı bitirmiştik ki Ralph şöyle dedi: "Bir dakika, burada takipte kalmamız gerekiyor. Ormanda başka ne olmuş Lien-hua? Bize bu davayla ilgili yardımı dokunacak herhangi başka bir şey?.."

Lien-hua bir an düşündü. "Komplo teorileri, Kongre üyesi Ryan'ın suikastiyle başladı. İlişkili olup olmadıklarını merak ediyorum."

"Ne tür komplo teorileri?" diye sordum.

"Bob Brown -Kaituma Limanındaki uçak pistinde öldürülen bir NBC foto muhabiri- ateş edenleri videoya çekmiş. Kaseti analiz edenlerden bazıları suikastçilerin askerî bir düzende sıralandıklarını söylüyor. Hükümet ateş edenlerin Halkın Tapınağı'- nın korumalarından olduğunu iddia etti ama bu hiçbir zaman doğrulanmadı. Hayatta kalan tapınak üyelerinden biri sekiz yıl sonra yargılandı ve olaya karıştığı gerekçesiyle tutuklandı ama birçok insan onun günah keçisi olduğunu düşünüyor. Olay tek bir adamın ötesinde bir şeydi."

Terry'nin Vali Taylor hakkında söyledikleri aklıma geldi. Jonestown katliamı sırasında Güney Amerika'da olduğu. O vakitlerde bir devlet ajanı olduğu. "Bir hükümet işi olabilir mi? Profesyonel bir vuruş?" diye sordum Lien-hua'ya. Lien-hua pirincini neredeyse bitirmişti. Kafasını yavaşça salladı. "Aslında, bazıları öyle olduğunu düşünüyor. Ryan'ın CIA ile arası iyi değildi. Olaydan birkaç yıl önce -sanırım 74'teydi- ClA'in Kongre'ye gizli etkinlik olarak rapor etmesini gerektiren bir yasa tasarısının destekleyicilerinden biriydi. Ölümü sırasında, daha fazla kısıtlama talep eden başka bir tasarısı daha Kongre'deydi. Öldürüldükten iki hafta sonra tasarı komitede yok oldu."

"Tamam, şimdi bu iş daha da ciddi bir hâl alıyor." dedi Ralph.

"Dahası var." dedi Lien-hua. "ClA'in 1970'lerde MK- ÜLTRA adlı çok gizli bir psikososyal beyin yıkama deneyi vardı. Görünüşe bakılırsa deney, Jones'un Guyana'ya taşındığı yıl sona ermiş."

Ralph: "Hoş tesadüf." dedi.

"Dalga geçiyor olmalısın." dedim. "Beyin yıkama mı?""uyuşturucu, hipnoz, uykusuz ve yalnız bırakma, suyla işkence, tehdit, beyin yıkama ve sosyal baskının bir bileşimi. CIA bir insanın iradesini neyin kırdığını görmek konusuyla her zaman ilgilenmiştir."

"CIA işin içinde olsa bile." dedim. 'Uonestown'daki insanlar robot değillerdi. Seçimlerini kendileri yaptılar."

"Adli tabip, ilk başta, Jonestown'daki insanların ölüm nedeninin vücutlarına siyanür enjekte edilmesi olduğunu söylemişti. Bu sonuca omuzlarının arasında iğne izi olan sayısız kurbanı inceledikten sonra varmıştı: vücudunda kendi kendine iğne batırama- yacağın tek nokta. Bir hafta kadar sonra, resmî kayıtları hepsinin siyanürü içerek öldüğünü söylemek üzere değiştirdi ve o zamandan beri kullanılan resmî söylem bu oldu. İlk elden anlatılar ölenlerin ellerinde, boyunlarında, kollarında ve sırtlarında iğne izi olduğunu belirtse bile."

"Peki, birileri ölüm nedenini araştıran memurla konuşmuş mu hiç?" dedi Ralph.

 "Belki. Kimse bilmiyor. Hesaplara göre, en az 187 cesedin üzerinde iğne izi varmış, sonra saymayı bırakmışlar. İçine siyanür katılmış meyve kokteyli içmekten insanın kürek kemiklerinin arasında iğne izi oluşmaz."

"Hayır, oluşmaz." dedi. "Başka?"

"Birleşik Devletler'e iade edilmeden önce cesetlerin üzerindeki tüm kimlikler alınmış. Ve 909 cesetten -ki Kongre üyelerini ve gazetecileri sayarsanız sadece 7'sine otopsi yapılmış."

"Bu inanılmaz." dedim.

"Hayır, tarih." diye cevapladı. "Araştırabilirsin. Katliamı takip eden haftalarda ve aylarda Birleşik Devletler'de birkaç aile ölü bulundu. Çoğunlukla eski Tapınak üyeleri, Jones'la bağlantısı olan birkaç devlet memuru, birkaç CIA ajanı. Bir rapora göre, Jonestown'daki cesetleri kaldırmakla görevlendirilen Yeşil Bereliler'den 16'sı trajediden sonra üç ay içinde intihar etti. Ayrıca, Jones ve ClA arasında daima şüpheli ilişkiler olmuş."

"Ajanlar, beyin yıkama, suikastçılar, bir intihar tarikatı, devlet eliyle koca bir örtbas olayı... " dedi Ralph. "Vay canına... Tüm bunlardan şiddet dolu bir video oyunu çıkar."

Lien-hua'yla sadece birbirimize bakıp kafalarımızı salladık.

"Ne?" dedi mahcup bir şekilde. "Ama çıkar."

"Her neyse." dedim Lien-hua'ya. "İnsanlar gerçekten bu şeylere inanıyor mu?"

"Bazı çok etkili insanlar bu şeylere inanıyor."

"Peki sen ne düşünüyorsun?"

Derin bir nefes aldı. "Gerçek şu ki o gün kaç kişinin isteyerek öldüğünü kimse bilmiyor. Alanın çevresinde AK- 47 taşıyan silahlı adamlar vardı. Jones'un müritleri, yalnız, devletle ilgili paranoyakça düşünceleri olan ve en önemlisi de ona sadık insanlardı. Sen seç: Arkadan bir kurşun yemeyi mi istersin, yoksa ailenin geri kalanına ve en yakın arkadaşlarına katılıp çocuklarına da 'ilaç' mı verirsin? Tüm toplulukla savaşmaya mı çalışırsın, yoksa sevdiğin birinin, koluna bir iğne batırmasına izin mi verirsin? Orada bulunan çoğunluk için cinayet değilse bile, en azından zorunlu intihardı."

"Bir dakika." dedim. "Q875 sana bir şey ifade ediyor mu? Terry bir tür kaset olduğunu söyledi."

Düşünceli bir şekilde, parmaklarıyla masada tempo tuttu. "Şöyle bir anlamı olabilir. Jones konuşmalarının kaydını tutmayı severdi. Devlet yüzlerce mesajını buldu; Konuşmalar, vaazlar, artık ne ad vermek istersen. FBI görevlileri, olay yerini temizlemek için gittiğinde bütün kasetleri topladı ve arşivledi. Sonra 2000 veya 2001'de, Bilgi Edinme Özgürlüğü Yasası yoluyla çoğu, halkın erişimine açıldı."

"O kaseti dinlememiz gerek." dedim Ralph'e.

Lien-hua: "Bilgisayarını aç." dedi. "Büyük ihtimalle internette vardır."

Ben internette ararken o devam etti. "Kasetlerden, Jones- town'dan ve ClA'den bahsetmişken, Jones aslında insanları birlikte ölmeye ikna ederken yaptığı final konuşmasını da kaydetmiş. Ölüm Kaseti deniyor. Karakter analizini çıkarırken dinlemiştim. Çok ürkütücü. Hareketlerine 'devrim intihan' diyor. Her neyse, işte o kasette, adamlarına Dwyer'ı oradan, yani binadan çıkarmalarını söylüyor."

"Dwyer kim?" diye sordu Ralph.

"Richard Dwyer, Guyana'nın Georgetown kentindeki Amerikan Büyükelçiliği'nde görevli bir memurdu. Neredeyse tüm söylentilere göre ise Halkın Tapınağına sızmak için gönderilen bir CIA casusuydu. Daha sonra yapılan meclis soruşturması sırasında kendisine olay hakkında soru sorulmasına rağmen: 'Yorum yok,' dedi."

"İnanılmaz." diye mırıldandım. "Olaylar başladığında orada bir CIA casusunun olduğuna dair kanıt bile var." 

Görünen oydu ki Q875 kasetini bulmak için çok araştırma yapmamıza gerek yoktu. Biri internete koymuştu. Ses dosyasını bilgisayara indirdim ve başlattım, ürkütücüydü. Kaset boyunca, radyo spikerlerinin arka planda Kongre üyesi Ryan'ın ölümü ve bir önceki gün Jonestown'da yaşanan toplu intihar söylentileri hakkındaki konuşmalarını duyabiliyordunuz.

Bir önceki gün.

Ki bu da Q875'in 19 Kasım 1978'de kaydedildiği anlamına geliyordu. Jonestown'daki herkes öldükten bir gün sonra.

Baştan sona dinledik. İki kez.

Sonra tekrar.

Parazit... Bir radyo spikeri trajedi hakkında konuşuyor... Çekilen bir sandalyenin sesi... Birkaç kişinin arkadan gelen sesleri, birinin "Şişşt!" deyişi...Hareket eden insanlar, açılan, kapatılan çekmeceler... Bir hapşırık... Ryan ve diğerlerine otopsi yapılacağından bahseden bir radyo spikeri ve sonra kabindeki insanlardan küfreden birinin bozuk sesi... Yine Jonestown hakkında haber yorumları... "Kapa çeneni!" diyen biri... Çarpan bir kapının sesi... Parazit.

Lien-hua: "Bu çok, çok ürkütücü." dedi. "Bu kaseti her kim doldurduysa, etrafında neredeyse bin kadar ceset yatıyorken yapmış bu işi."

"Acaba bunun üzerinde hiç ses analizi yapılmış mı?" dedim.

Ralph başını salladı. "Konuşmalar çok kısa."

"O zaman bu kaset 19 Kasım'da doldurulmuş." Sesli düşünüyordum. "Herkesin öldüğü söylenen günden sonraki gün. Neden?"

Ralph: "Benim bilmek istediğim, Jonestown'daki herkes 18'inde öldüyse, kaseti kim yaptı?" dedi.

"Ne kaseti?" diye sordu kapıdaki biri.

 Döndük.

Margaret.

Aaron Jeffrey Kincaid -Baba, Efendi-, duvardaki üç gülümseyen çocuk fotoğrafından siyah-beyaz bir tanesini aldı. Buğday tarlalarının oluşturduğu rüzgârlı bir okyanus, arkalarında uzanıyor, yemyeşil bir ormanın kenarında bitiyordu. Fotoğrafı zayıf, dans eden mum ışığına doğru hafifçe eğdi. O, ormanın içine kaçarken bu çocuklar sırada bekliyorlardı. Şimdi bile, otuz yıl sonra, adlarını hatırlıyordu: Jacob, İsaiah ve Emilia. Tıpkı teneffüste çeşmenin yanında sırada bekleyen okul çocuklarının yaptığı gibi, fıçıdan içmek için sıranın kendilerine gelmesini beklerken kıkırdadıklarını ve birbirleriyle dalga geçtiklerini gördüğünü hatırlıyordu.

Kincaid'in aklına, insanlar sıra olurken Jim Jones'un: "Biz intihar etmiyoruz." dediği geldi. "Bu bir devrim hareketi. Benim için ölüm korkutucu bir şey değil, asıl tehlikeli olan yaşamak."

Yaşamak tehlikelidir.

Kincaid David'e döndü. "Bizim işimiz inanç ekmek. Ve o inançların ürettiği meyve ne olursa olsun ona hazırlıklı olmak zorundayız. Hem kendi hayatlarımızda hem de eğittiklerimizin hayatlarında." Fotoğrafı mumlardan birinin dibine koydu.

"Evet, Baba." David'in sesi kararlılık yüklüydü.

Kincaid, David'in gerçek bir mürit olduğunu biliyordu. Şimdiden önemli fedakârlıklarda bulunmuş, adanmışlığını kanıtlamıştı. Evet, Kincaid, oğluyla gurur duyuyordu.

"Peki, ayetin devamını biliyor musun David? Nasıralı'nın sözlerinin geri kalanını?"

Kısa bir anlık duraksama ve sonra: "Hayır, Baba. Bağışla beni."

'"İyi bir ağaç kötü meyve veremez, çürük bir ağaç da iyi meyve veremez. İyi meyve vermeyen ağaçlar baltayla kesilir ve ateşe atılır.' Matta, bölüm yedi." Bunları söylerken dikkatli bir şekilde fotoğrafa baktı. Sonra öğrencisine bakmak için döndü. "İyi meyve vermeyen ağacı ateşe atmak üzereyiz. Çürük ağacın daha fazla yaşamasına izin verilemez."

"Evet, Baba."

Kincaid fotoğrafı rafa geri koydu. "Birazdan diğerlerine katılacağım David. Onlara çocuklardan başlamalarını söyle."

"Evet, Baba." Sonra, başka bir laf etmeden içten bir şekilde eğildi ve arka arka giderek kapıdan çıktı.

Kincaid onun çıkmasını izledi. Evet, inançlar meyve verir ve şimdi tüm dünya onun inançlarının derinliğini görecek. Medya eliti ve Birleşik Devletler hükümeti, ailesini avlayıp, taciz edip, onların adına kara leke sürdüklerinde ektikleri acı meyveyi şimdi kendileri tadacaklar.

Birkaç dakika boyunca daha, mum ışığının kıpırdanışını, yansımasını izledi. Alevin titremesi ve yansıması. Çocuklarının yüzlerini aydınlatması.

Sonra, bir kez daha karanlıkta yalnız kalmak için mumları üfleyip söndürdü. Gecenin içinden kendisine göz kırpan yıldızlarla birlikte. Gökyüzünü yırtan hançerlerden oluşan bir aile. Gökyüzünde kaç yıldız vardı, bilmiyordu: Onun için 909 tane vardı: Ormanda ölen aile üyelerinin her biri.

Karanlığı delen 909 ışık noktası.

Sonra elini uzatıp omzuna dokundu, tüm bunları başlatan yara izine.

Bazı yara izleri sonsuza kadar sevilmek içindir.

Ben tekrar gözden geçirilen coğrafi profil üzerinde biraz daha ilerlemek için oradan sıvışırken Ralph, Margaret'e konuştuklarımızı özetliyordu. Şimdi yapacak iki kat işimiz vardı. Dava ikiye ayrılmıştı: Jonestown tarafı vardı, bir de sarı kurdeleli herif. Bu işlerin üzerinde ne kadar çok çalışırsan o kadar kolaylaşması gerekir, zorlaşması değil.

Alexis ve Bethanie'yi denklemden çıkardım ve sayılar üzerinde yeniden çalıştım. Sonuçlar bu kez iki kutuplu değildi. Çok daha kesin, yeni sıcak noktalar belirdi. Listenin başına yeni isimler çıktı.

Grolin'in ismi de onlardan biriydi. 113. sıradan 8. sıraya yükseldi.

Kendime, bu davadaki rolümün soruşturmanın odaklanmasına yardımcı olmak olduğunu hatırlatmaya çalıştım, belirli bir şüpheliyi ele geçirmek değil. Ama pek bir faydası olmadı. Bu adamı yakalamak istiyordum. Kızımı meselenin içine çektiğinde, işi kişisel bir hâle kendisi getirdi. Hayatı tehlikede olabilirdi. Eğer ele geçirirse Tessa'ya neler yapabileceğini düşünmek bile beni deli ediyordu. 

Ayrıca, beni havaya uçurmuş olmasından dolayı da mutlu değildim tabi.

üstelik, Jolene'in vücudunun geri kalanının nerede olabileceğini bulabilmek için hâlâ bir başlangıç noktamız yoktu. Neredeyse bulmaya korkuyordum. Ekipten birinin kopya katil olması ihtimalini takip etmeye karar verdim. Dava dosyalarına ve adli tabip raporlarına erişimi olan herkesin isimlerini toparladım ve altmış iki isim buldum. Mükemmel.

Ralph sessizce masama yaklaştı.

"Margaret nasıl?" diye sordum.

"Şokta. Ama kendisine öyle söylemedim tabi." dedi.

"Anladım."

Başını salladı. "Bu tarikatın araştırılmasıyla ilgileneceğini söyledi bana."

"Ne?" dedim. Lien-hua'nm bize katılmak için yaklaştığını gördüm.

"Evet, biraz garipti. Kaseti, kasedin Bethanie ve valiyle ilişkisini anlattığımda, soruşturmanın o kısmıyla ilgilenecek birine ihtiyacımız olduğunu ve bunu kendisinin yapmak istediğini söyledi. Bizim, Grolin'i içeri tıkmak konusuna odaklanmamızı istediğini belirtti." Lien-hua: "Size de biraz garip gelmiyor mu?" diye sordu. Ralph omuz silkti. "Bilmem. Pat?"

"Nasıl desem? Cesedi bagajına koyan adamla arasına biraz mesafe koymak istiyor olabilir. Belki bununla başa çıkmasına yardımı olacak. Belki de sadece en doğru hareket gibi gözükmüştür. Kim bilir?" "Her neyse." Ralph devam etti, "Margaret, bu öğleden sonra daha erken saatlerde, Brent'in, Grolin'in kız arkadaşıyla görüştüğünü söyledi." Not defterine bir göz attı. "Vanessa Mueller isimli bir hemşire. Brent kadının şüpheli ve gergin davrandığını söyledi. Vanessa, Grolin'in nerede olduğu hakkında bir fikri olmadığını söylemiş ama Brent her ihtimale karşın tüm öğleden sonra onu izledi."

"Demek bütün gün ortalıkta olmamasının sebebi bu." dedim.

"Evet. Benim fikrim şöyle: Yarın Margaret'le çalışabilir ve tüm bu Jonestown meselesinin bizi nereye götüreceğini görürüz. Ama şimdi Grolin'i içeri tıkma konusunda en ufak bir şansımız varsa, bence çabamızı o yönde harcamalıyız." "Kabul." dedim. "Şimdiki tehlike o, özellikle de kızıl saçlı kadının peşinden gidecekse."

"Şimdi aklıma geldi." dedi Lien-hua. "Brent'le konuştum. Hâlâ parmak izlerinin üzerinde çalışıyorlar. Yarın elimize geçer."

"Yeterince erken olmayabilir." dedi Ralph. "Henüz bir sonraki kurbanın kim olduğunu bilmediğimize göre, bu gece kız arkadaşının evini gözetlersek iyi olur. Grolin gelecek mi diye görmek için." "İyi fikir." dedim.

Ralph çenesindeki kirli sakalı kaşıdı. "Tek problem, Wallace'ın adamlarının suyunu çekmesi Bu gece kentin tam çıkışında bir müzik festivali var ve Endişeli Evangelistler Birliği, müzik gruplarından hoşlanmıyor. Protesto edeceklerini ilan etmişler ve... " "Ben yaparım." dedi Ajan Lien-hua. "Hu?"

"Devriye işini."

"Senin işin devriyeye çıkmak değil."

"Ee, ben de Ajan Jiang'la birlikte gidebilirim." dedim.

Bana şaşırmış bir şekilde baktı. "Senin de işin değil."

"Hayır, önemli değil." dedim. "Biraz düşünmek için sessiz bir yer sağlar. Hem bu öğleden sonra biraz kestirdim. Merak etme."

Hâlâ ikircikli görünüyordu ama sonra esnedi. Tüm gün durmadan çalışmıştı. Bir polis devriyesinden bahsetmek bile onu daha çok yormuş gibi gözüküyordu. "Peki, sanırım işe yarar." "İyi." dedim.

"Peki. Dokuzdan gece yarısına kadar gözetleme işini siz alın, böylece hâlâ uyumaya vaktiniz kalır. Bir sonraki vardiya için Wal- lace'ın birini bulmasını sağlayacağım. Ne de olsa yarın sabah Charlotte'a gideceksin." Başımla onayladım.

"Hepsini Tucker'la birlikte ayarlayın." dedi. "Haberleşme çipi ister misin?" Ralph sürekli ordunun yeni oyuncaklarını deniyordu. İleri teknoloji ürünü çipler ordudaki bazı arkadaşlarından gelmişti. Özel harekât proje stoğu. Her bir çip neredeyse transpa- ran bir yara bandı boyutunda. Tam kulağının arkasına takıyorsun. Hem alıcı hem de verici olarak çalışıyor. Ayrıca, uzun menzilli özgüdüm sinyali yayıyor. Çok gösterişli, pahalı bir alet. Sorun şu ki dijital yönlendirici, otomatik olarak söylediğin her şeyi kaydediyor. Bu devriyede böyle bir şey istediğimden pek emin değildim.

"Hayır, yirminci yüzyıl telsizini tercih ederim." dedim. "Tabi senin için sorun değilse?"

Omuz silkti. "Benim için hava hoş." Yine esnedi. "Biraz uykuya ihtiyacım var."

"Git biraz video oyunu oyna." dedim. Gözleri parladı. "Evet. Yapabilirim." Başını salladı. "Tamam. O zaman Tucker, buradan yardımcı olur. Polis departmanını da işler kötüye giderse diye birkaç arabayı hazırda bekletmeleri konusunda bilgilendireceğiz." "Anladım."

"Siz ikinizle yarın görüşürüz." diye ağzında geveledi ve gitti. 

Devriye yerine gitmeden önce sadece bir saatten az zamanımız vardı. Lien-hua üstünü değiştirmeye ve temizlenmeye gitti. Ben Tessa'yı aradım ve sabah onu alacağımı söyleyen bir mesaj bıraktım. Sonra kaçırılma mekânları üzerinde biraz çalıştım. Lien-hua geldi ve Vanessa Mueller'in evine gitmek üzere arabasına bindim. 

Lien-hua arabayı kaldırımın kenarına çekti, tepe lambasını indirdi ve hızlıca oradan ayrılmamız gerekebilir diye, anahtarları kontakta bırakarak motoru durdurdu. Terzi işi, yeşil bir ipek bluz giymişti. Bu tip şeylere dikkat etmemem gerektiğini düşündüm ama kendimi, iyi göründüğünü fark etmekten alıkoyamadım.

Vanessa Mueller, iki katlı, çerçeveleri siyaha boyalı ve geniş verandalı acayip bir evde oturuyordu. Ev, ay ışığında solgun, san bir hayale benziyordu. Birkaç dakika ona bakarak oturduk. Oturma odasındaki ışık açıktı ve koltukta oturup televizyon izleyen Vanessa'yı görebiliyordum. Şükürler olsun ki evi eski model bir evdi ve sadece ön kapısı vardı. Arka kapısının olmaması gözetlemeyi kolaylaştırıyordu.

Lien-hua'nın kahvesine uzanırken çarptığı anahtarların sesini duydum. Belli belirsiz boğazını temizledi. "Demek bir kızın var."

Bir an için kafam karıştı. Ona bir kızım olduğunu söylediğimi hatırlamıyordum... Ah, tamam. Ralph neden onu havaalanından almadığımı sormuştu, "üvey kızım aslında. Evet. On yedi yaşında. Adı Tessa.

" Nasıl biri?"

"Zeki, tam bir kentli. Zor durumlar karşısında ayakta kalabilecek biri. Çok sıkıdır."

"Sıkı mı? Başka?"

"Ee... Siyah giyinmeyi sever."

"Peki, ne yapmaktan hoşlanır?"

Oturduğum yerde kıpırdandım. "Bilmiyorum. Müzik dinlemek. Arkadaşlarıyla takılmak." "Ne yapmaya çalışıyorsun sen?" dedim kendi kendime.

Lien-hua birkaç dakika boyunca bir şey söylemedi. Nihayet ekledi. "Demek o kadar yakın değilsiniz?"uzun, yavaş bir nefes aldım: "Pat, oğlum, seni bir kitap gibi okuyabiliyor." diye düşündüm içimden.

"Hayır. Pek sayılmaz."

Kısa bir sessizlik ve sonra: "Annesinin ölümüyle nasıl başa çıktı?"

Kalemimle oynamaya başladım. "İyi sanırım. Bu konuda pek konuşmuyoruz. Sence Grolin gelecek mi?" "Sen bu konuda konuşur musun?"

Bu görev için gönüllü olduğuma pişman olmaya başlamıştım. "Christie'nin ölümü ikimiz için de zor oldu. Gerçek şu ki Tessa ve ben hiçbir zaman o kadar yakın olmadık, annesi öldükten sonra bu durum daha da kötü bir hâl aldı... "

Birden, Lien-hua'nın elinin sol koluma hafifçe dokunduğunu hissettim. Bu, sinirimi bozsa da bir şekilde kendimi rahat hissetmeme neden oldu. Yaşadığımız ana geri dönmemi sağladı.

"Özgünüm." dedi. "Niyetim şey değildi... Bu konu hakkında konuşmak zorunda değiliz... "

"Hayır. Sorun değil." dedim ama bundan emin değildim.

 Elini geri çekti, bacağının üzerine koydu.

Yavaşça nefes aldım. "Kuzey Amerika'daki her sekiz kadından birinde göğüs kanseri varmış. Bunu biliyor muydun?"

"Hayır, bilmiyordum."

"Ben de. Bir yıl öncesine kadar." Göğsümde yine o sıkışmayı hissedebiliyordum. Geçmişte kalan acı verici bir şeye dönüp baktığınızda duyduğunuz o umutsuz, zavallı duyguyu. Sizi uğursuzca ele geçiren ama aynı zamanda bir parçanız hâline gelen duyguyu. Ondan kaçmak istersiniz ama daima oradadır, ensenizde nefesini hissedersiniz. Doğru değil, zaman tüm yaralan sarmaz. Bazen sadece yaranıza tuz basar ve siz kıvrandıkça karşınıza geçip kahkahalarla güler.

 "Ya babası?"

Kafamı salladım. "Hiç görmemiş. Christie hamile kaldığında üniversitedeymiş. Söylediğinde adam gitmiş. Bir daha da görmemiş."

Lien-hua'nın, adam hakkında, bildiğine şaşırdığım, birkaç nadide küfür mırıldandığını duydum.

"Evet. Tam olarak aynı hisler içindeyim." Kahvemden bir yudum aldım. "Peki ya sen?"

"Ne olmuş bana?"

"Hiç evlendin mi?"

"Sadece işimle."

Duruma uyacak bir şey söylemek istedim ama bulamadım. Gerçekten kötü olan kahveden bir yudum aldım ve neredeyse ağzımdakini çıkaracaktım. Tadı sanki fıstık aromalı motor yağı gibiydi. Geri koydum ve konuyu değiştirmeye karar verdim. "Daha önce çok devriyeye çıktın mı?" Çok değil."

 "Kaç tane?"

"Bu geceyi sayarsak mı?"

"Evet." dedim. "Şey, bir tane ediyor." Güldüm. Gülmek hoşuma gitti. Bana döndü. "Sen?"

"İlk yıllarda, Milwaukee'de dedektifken çok yaptım. Sanırım bazı insanlar alışıyorlar. Ben hiç alışamadım. Yerimde duramam. Hareketsiz oturmaktan nefret ederim. Hep bir şeyler yapmaya, bir şeyler çözmeye ihtiyaç duyarım. Sunum yapmaktan ne kadar hoşlanıyorsam devriyelerden de o kadar hoşlanıyorum." "Ama yine de bu gece için gönüllü oldun." "Evet. Öyle yaptım."

Camdan, Vanessa'nın evine baktım. Değişiklik yoktu. Bir araba yanımızdan geçti, gözlerimizle, stop lambalarının gecenin içinde bıraktığı ışığı takip ettik. Işık gözden kaybolurken Lien-hua: "Geleceğini sanmıyorum." dedi. "Kimin?"

"Grolin'in. Ortaya çıkacağını sanmıyorum." "Hıım." dedim. "Evet, sanırım haklı olabilirsin." Sükûnet içindeki evi izledim. "Peki ya sen Lien-hua? Hakkımda her şeyi biliyorsun, senin hikâyen ne?" Art niyetli bir soru değildi.

"Şey, sanırım anlatacak çok şey yok." Kahvesini tekrar aldı, yavaşça içti. "Washington Devlet üniversitesi Kriminal Bilimi'n- den yüksek lisans diplomasıyla mezun oldum. Sonra bir süre Washington'da memur olarak çalıştım." Rüzgâr üstümüzdeki bir ağacın kurumuş yapraklarından bir avuç aldı ve hafifçe motor kapağının üstüne bıraktı. 

"Birkaç yıl sonra Şiddetli Suçlar Analiz Merkezi'ne, Ouantico'- ya başvurdum. Orada iki yıllık bir staj yaptım ve ta taam! İşte buradayım."

"İşte buradasın." dedim. Şimdi loş ışıkta yandan görünüşüne bakıyordum. Yakınlardaki bir sokak lambasının ışığı ön camdan içeri sızıyor, yüzüne yansıyor; çenesini, dudaklarını, yanaklarının hafif çıkıntısını aydınlatıyordu.

Bardağını bıraktı ve bana doğru baktı. Bakışlarımı kaçırmadım.

"Çok acıklı, değil mi?" dedi.

"Hayır, hiç de değil. Oldukça çarpıcı aslında." dedim içimden.

Kendimi tuttum. "Ne? Hikâyen mi?" "Hayır, bu kahveyi içmek zorunda kalmak." "Hımm." dedim. "Evet. Çok kötü." Hâlâ ona bakıyordum ama rüzgârın, motor kapağının üzerindeki yaprakları oynattığını ve yola düşürdüğünü fark ettim. İkimiz de bakışlarımızı kaçırdık. "Demek tırmanıyorsun, öyle mi?" dedi.

"Biraz. Sen?"

"Hayır, hiç fırsatım olmadı. Ben daha çok kick boks yapıyorum."

"Kick boks mu?"

"Evet."

"Hah. Böyle bir şey olduğunu biliyordum."

"Bu ne demek şimdi?"

"Ee, nasıl söylesem... Fiziğin, görünüşün, hareketlerin. İlk başta dansçı ya da jimnastikçi olduğunu düşündüm."

 "Fizik mi?" Bıyık altından gülümsüyordu.

Of ya. "İltifat etmeye çalışıyordum."

"Böyle şeylere dikkat etmemen gerekiyor ama."

Gülümsedim. "Bana her şeyi fark etmem için para veriyorlar." Söylediğimi düşününce müstehcen gibi geldi ama niyetim o değildi.

Göz ucuyla bana baktı. "Evet, öyleymiş." Bacağının yanında duran bardağı buldu, aldı, boş olduğunu fark etti ve geri bıraktı. "Sık tırmanır mısın?"

"Eskiden sık tırmanırdım. Bir süredir hiç dağa çıkmadım." Duraksadım çünkü en son tırmandığımda Christie ile beraberdim. O an adını söylemek gelmedi içimden.

"Hımm." dedi, neyi kastettiğini belli etmeden. "Özlüyor musun?"

"Evet. Christie'yi, ee yani, evet tırmanmayı özlüyorum. Evet." Ne söylediğimi çok geç fark ettim, geri almak için çok geç. Şükürler olsun ki sadece tahminde bulunabileceğim sebeplerden, Lien-hua duymamış gibi yaptı. Yarışmacı olarak katıldığı bazı kick boks turnuvalannı anlatmaya başladı. Camımı araladım, temiz hava içeri doldu. Bir süredir oturuyorduk. Camlar buharlanmaya başlamıştı. Dışarıdaki havanın ne kadar soğuduğunu fark etmemişim. Arabanın içi ise sıcaktı.

"Belki bir gün tırmanmaya gidebiliriz." diye bir teklifte bulundum. "Tüm bunlar bitince."

Duraksadı ve sonra cevap verdi. "Belki. Tüm bunlar sona erince."

"Tabi başka biri yoksa..." Erkek arkadaşı olup olmadığını sormanın bir yoluydu bu. Bu anlama geldiğini biliyor olmalıydı. Alt metni okuyabiliyor olması lazımdı. İnsanların zihinlerini okumakta çok iyiydi ne de olsa.

Derin bir nefes aldı ama cevap vermedi. Duraksadı. "Bir zamanlar vardı." dedi sonunda.

 Bir anlık sessizlik. Hikâyenin gerisi vardı belli ki. Ama öğrenmek için diretmedim. Yine eve baktım. Oturma odasının ışığı söndü.

 Bir dakika sonra üst kattaki yatak odasının ışığı yandı. Vanessa'nın, perdenin arkasında elini kolunu oynatarak hareket ettiğini gördüm.

Lien-hua: "Sence telefonda mı konuşuyor?" diye sordu. "Öyle görünüyor."

Bir süre izledik. Sonra ışık kapandı. Hâlâ odadaydı. Lien- hua telsizini eline aldı. "Hedef sabit." dedi. "Gelen giden yok. Yine bilgi verilecek. Tamam."

Brent diğer taraftan: "İhtiyacınız olursa buradayım." diye cevap verdi. "Tamam."

Telsizi bırakana kadar bekledim. "Peki, Ralph sana başka ne anlattı hayatım hakkında?"

"Pek bir şey anlatmadı... Ama anlatması da gerekmiyordu." Kaçamak konuşuyordu. Biraz da utangaç. Sadece benimle yalnız kalabilmek için mi bu gece gönüllü oldu, merak etmeye başlamıştım.

Ah. Bir dakika. Doğru ya, onunla birlikte olabilmek için gönüllü olan bendim.

 "Ne demek istiyorsun?"

"Bir süredir seni tanıyordum."

Gülümsedim. "Beni tanıyor muydun?"

"Kitaplarını okudum. Bazı konferanslarda birkaç kez konuşmalarını dinledim."

"Neden daha önce söylemedin?"

Omuzlarını silkti. "Hiç konusu açılmadı."

"Peki ne düşünüyordun?"

"Ne hakkında?"

"Kitaplar. Konferanslar."

"İltifat almaya mı çalışıyorsunuz Dr. Bowers?"

Biraz kızardım ve karanlıkta oturduğumuz için şükrettim.

"Kesinlikle."

"Eee." dedi düşünceli bir şekilde. "Sunumların daima kışkırtıcı ve profesyonel, fikirlerin oldukça anlaşılır... " "Ama?"

"Bir B verirdim." "B+ bile değil mi?"

"Hayır. Sadece B. Sonuçlarına katılmıyorum." "Karakter analiziyle ilgili düşüncelerime mi?" "İnsanlar hakkındaki düşüncelerine." 

"İnsanlar mı?"

 "Evet."

Arabanın dışında şiddetli bir rüzgâr bir tomar yaprağı dans ettirerek yola fırlattı.

 "Ne demek istiyorsun?"

Bana doğru baktı. "Hâlâ son sebebi tahmin edemedin." Duraksadım. "Konuyu değiştirmeye mi çalışıyorsun? Ne sonuçlanndan bahsediyorsun?"

"Güven bana. Bulamadığın sebebi tahmin etmeye çalış." "Tamam ama sonra konuya geri döneceğiz. Bir bakalım. Hiçbir şey gelmiyor aklıma. Tamam, buna ne dersin?Cinnet. Delilik. Bazı suçlar ruh hastalığı nedeniyle işlenir." Kafasını salladı. "Bu bir sebep değil, bir durum. Belli başlı bazı davranışları yapmaya iter ama suç işlemeye sevk etmez." "Depresyon?"

"O da bir durum, zihinsel bir durum. Belli başlı bazı davranışların olabilirliğini arttırır ama tek başına sebep olmaz."

Banyodaki ışık yandı, bir an sonra kapandı. İç geçirdim. "Bilmiyorum Lien-hua. Pes ediyorum." Sessizdi. Ne olduğunu söyleyecek miydi? Emin değildim. Ve bunun benim insanlar hakkında vardığım sonuçlarla ne gibi bir ilgisi vardı? Anlamıyordum. Kolum üşüyordu. Camı kapattım.

Sonunda, oturduğu yerde doğrudan bana bakabilecek şekilde döndü. "Bizler sadece tercihlerin, alışkanlıkların, rastlantıların ve birbirine girmiş sebeplerin toplamından ibaret değiliz, Pat. Mekân ve zamandaki hareketimiz sadece menfaate, çıkarlara, uygunluğa ve konfora bağlı değil."

O anın gerginliğinde, nefesinin benimkiyle karıştığını, kalplerimizin senkronize bir şekilde çarpmaya başladığını hissedebiliyordum.

"O zaman ne? Bulamadığım sebep ne?"

Bakışlarımız karşılaştı. "Sevgi Pat. Her şeyi değiştirir.

Bulamadığın sebep bu. Diğer hepsinin kökeninde bu yatıyor, yaptığımız her şeyin özü bu. Sürekli gözden kaçırdığın yapboz parçası, diğer hepsinden daha önemli olan parça bu."

Geri kalanını söylemedi ama sanki söylemiş gibi net bir şekilde duyabiliyordum: Kızını tanımamanın sebebi bu. Ölen karını bırakmamanın sebebi bu. Korku ve sevgi. En önemli iki sebep. Yüreğinde birbirine dolanan sevgi ve korku.

Yüreğim sıkıştı, kalp atışım hızlandı. Aynı anda hem kendimi savunma ihtiyacı duydum hem kızdım hem de çaresiz hissettim. Ama aynı zamanda biri tarafından anlaşılmak büyüleyici bir şeydi. Beni, kendimin bile bilmediği bir şekilde anlıyordu ama aynı zamanda pek de tanımıyordu. Ona dokunmak, sarılmak, onunla olmak arzusuyla yanıyordum. Christie benim için neyse onun da öyle olmasını, hatta daha fazlası olmasını istiyordum ama aynı acıyı yeni baştan yaşama riskini istemiyordum. Ve kimsenin Christie'nin yerini almasını istemiyordum. Birinin Christie'- nin yaptığı gibi beni tamamlamasını istiyordum ama farklı bir şekilde. Tekrar âşık olmak, güvenmek istiyordum ama nasıl yapacağımı bilmiyordum. Nasıl olduğunu öğrenmekten korkuyordum.

Hızlı hızlı soluyordum.

Normalde ne yapacağımı bilir ve yaparım, tereddüt etmem. Sonunu düşünmem. Ama o an, karanlıkta ne yapacağımı bilemez hâlde duruyordum. Bir parçam dehşet içindeydi. Bir parçam âşıktı. Belki de korku ve sevgi, hayatlarımıza dolanan, bizi suç işlemeye iten tek bir sebebin iki farklı yüzüydü. Bazen bizi esir eden, bazen özgür bırakan. Korku ve sevgi. Sevgi ve korku. Birbiriyle boğuşan. Güzellik ve ölüm...

Lien-hua ve Christie.

Boğazım düğümlendi.

Bir an için o arabada Lien-hua Jiang ile birlikte bulunuşumun gerçek sebebini unuttum.

Elimi tutacağını ya da elini dizime koyacağını ve beni öpeceğini umarak, bir aptal gibi, bir okul çocuğu gibi bekledim. Bir şey, herhangi bir şey. Nihayet, sonsuzluk kadar uzun gelen bir sürenin sonunda elimin uzanıp bir tel saçını boynundan çektiğini gördüm. Belki sadece düşünüyordum, hayal ediyordum, gerçekten olı+ıasını istiyordum.

Parmağım tenine dokundu.

Hayır, sadece hayal etmiyordum. Gerçekten oluyordu. Oluyordu.

Sessiz gözlerle beni izliyordu. Durdurmak için hiçbir şey yapmadı. İçinde bulunduğumuz o an, zamanın içinden sıyrılarak evrenin geri kalanını ezdi ve her şey oldu. Soluklarımız birbirine karıştı. Öpüştük. Tek olduk.

Parmağımı boynundan aşağı, omzuna doğru kaydırmama izin verdi. Teni yumuşak, heyecan verici ve canlıydı. Serin bir rüzgâr camdan içeri girdi. Parıldayan ışığın, incecik boynundan aşağı, bluzunun üst düğmelerine doğru indiğini görüyordum.

Son sekiz aydaki tüm suçluluk duygusunu, tutkuyu, isteği, kayıptan ve korkuyu içime çekiyordum. Duraksadım ve bir kalp vuruşu kadar, bir nefes alimlik zamanda her şey değişti. Onun sözcükleri ve benim kararsız dokunuşlarım arasında bir soğukluk geldi oturdu aramıza. Yumuşak ama kararlı bir şekilde geri çekildi ve camdan dışarı baktı. Zaman tekrar akmaya başladı. Elimin yanımdaki koltuğun üzerine düştüğünü gördüm. "Özür dilerim..." Her şeyi anlatmak istedim ama sonuçta hiçbir şey söyleyemedim. "Ben... "

"Bunu yapamayız." Sözcükleri kesin bir son anlamı taşıyordu.

Beceriksizce elimi geri çektim. Gürültüyle kucağıma düştü. Ellerimi kavuşturmaya çalıştım ama parmaklarım taş kesmişti.

"Neden böyle bir şey yaptığımı... "

"Hayır. Yapma." Elinin bir hareketiyle beni susturdu. "Söyleme. Lütfen, başka bir şey söyleme." Sözlerinde herhangi bir iğneleme yoktu, beni üzmeye ya da başından savmaya çalışmıyordu ama buz gibiydi. Yine içine kapandı. Kabuğuna. Karanlık her yanımızı sarmıştı. 320

Gözlerim dalmış, eve bakıyordum. Avuç içlerimi istem dışı bir hareketle pantolonuma sildim. Kalbimin deli gibi çarpıntısı dinmek bilmiyor, ellerimin titremesi geçmiyordu. Yanağına dokunan parmağım hâlâ alev alev yanıyor, teninin tadıyla sızlıyordu.

Zaman geçmek bilmiyordu. Lien-hua'nın yanı başımda atan ve sonra yine kendi ritmini, temposunu bulan kalbinin sesini duyabiliyordum. Birbirimize bakmıyorduk.

"Üzgünüm Lien-hua."

"Sus." Sonra derin bir nefes aldı. Ya da iç geçirdi. Anlayamadım. "Lütfen."

Oturduğum koltuğun camından dışarı baktım ama bakışlarımı üzerinde sabitleyecek hiçbir şey bulamadım. Bardağımı salladım. Kahvemi uzun zaman önce bitirmiştim, sadece telvesi kalmıştı. İçmeye değer bir şey yoktu. Zaten canım da istemiyordu. Daha çok, kendimi başımdan vurmak istiyordum.

Aramızda bir yerlerde, söylenmeyen sözlerden oluşan gizli bir orman vardı. Hava hâlâ gerilimliydi ama sözcükler şimdilik dile getirilmeyecekti. Çünkü tam o sırada evin kapısı aralandı ve Vanessa dışarı çıktı.

"İşte orada." dedim başımı ileri uzatıp. Hayatım boyunca hiçbir devriyenin bittiğini görünce bu kadar rahatlamamış ve aynı zamanda bu kadar hayal kırıklığına uğramamıştım.

Vanessa bir an duraksayıp bakışlarıyla sokağı taradı. Gözleri bizim arabaya takılır gibi oldu ama Corvette'ine doğru hızlıca yürüdü, içeri girdi ve motoru çalıştırdı.

Lien-hua: "Bizi görmedi, değil mi?" diye fısıldadı.

"Hayır." dedim mümkün olduğunca kendime güvenir bir şekilde. Ama görmüş olabilirdi. Belki de görmüştü.

Vanessa park ettiği yerden geri geri çıktı.

"Tamam." dedim. Sözcüklerimi ve düşüncelerimi yine kontrol edebiliyor olmaktan mutluydum. "Hareket etme zamanı." 

Telsizimi kaptım. "Şahıs hareket hâlinde. Doğuya, 240 numaralı otoyola doğru gidiyor. Birinci birim takipte. Lütfen cevap verin."

Brent: "İkinci birim konuşuyor." diye cevap verdi. "Yakınlardayım. Destek olarak geliyorum. Tamam."

Vanessa, Merrimon Meydanından geçti ve Doğu Chestnut'a döndü.

Lien-hua aradaki mesafeyi koruyor, sadece kadını kaybetmemizi önleyecek kadar yakından gidiyor, trafiğin içinde tıpkı bir profesyonel gibi kayıyor, süzülüyordu.

Birden, Vanessa kırmızı ışıktan geçerek sola doğru keskin bir dönüş yaptı.

Lien-hua sol şeride geçip kavşakta karşıdan gelen bir kamyona doğru doludizgin giderken lastikleri avaz avaz bağırttı. Kamyonun bize -daha doğrusu bana- çarpacağından emindim ama Lien-hua arabayı yolun kenarına savurdu, birilerinin artık pek de düzgün olmayan çimenlerinin üzerinden geçirip, kamyonu sıyırıp, tekrar yola çıkardı.

 "İyi araba kullanıyorsun." dedim.

"ATV'si olan iki abiyle büyümekten.

İkimiz de devriyede olanları alıp karanlık bir çekmeceye koymuştuk. Sıkıca kapatmıştık. Hiçbir şey olmamıştı. Hayat normale dönmüştü.

Hayır. Dönmemişti.

Telsizle, Brent Tucker'ı aradım: "Şahıs sola, Charlotte'a doğru döndü. Bizi görmüş olabilir." "Onu gördüm." Tucker'ın sesi tekrar duyuldu. "Tam arkasın- dayım."

Lien-hua dönüş yaptı ve Tucker'ın sedan arabasının arka ışıklarının dört yüz metre kadar ileride görüşümüzden çıktığını gördük.

"Gerçekten çok hızlı." dedim.

Lien-hua ayağını yere vurdu ve virajı döndük.

Tucker, "Stratford Golf Sahası'na gidiyor." dedi. "Doğu girişini ben tuttum. Kuzeye gidip oradaki girişi de siz tutun."

Önümüzdeki yol ikiye ayrılıyordu.

Lien-hua: "Hangi taraf?" diye bağırdı. "Sağ mı sol mu?"

"Bilmiyorum." dedim.

"Karar ver!"

Caddelere, ağaç sıralarına, mahallenin yerleşimine baktım. "Sağ."

Direksiyonu kırdı ve sarsılarak sağdaki yola girdik. Yol, bizi dar bir kır yolu üzerinden golf sahasının kuzey girişine çıkardı.

 Telsizlerimizi alıp arabadan çıkarken: "Nasıl bildin?" diye sordu.

"Seyahat teorisi. Kent planı. Daha sonra açıklarım..." "Erkek şüpheli." Tucker'ın sesiydi. "Takipteyim." "Erkek mi?" dedi Lien-hua. "Grolin mi?" "Meçhul." diye geldi cevap.

Lien-hua ve ben çimenlerin üzerinden 17 numaralı deliğe doğru koştuk. İçimden: "Keşke çipleri seçseydik." diye düşünmeye başladım.

"Vanessa yaya olarak hareket hâlinde!" diye bağırdı Tucker. "Lokale doğru gidiyor."

Lien-hua'ya:, "Doğuya git!" dedim. "Dağılıp Grolin kızı bulmadan önce biz Grolin'i bulabilecek miyiz görelim." Lien- hua sola doğru fırlayıp gözden kayboldu. Ben de sağa, ağaçların içine doğru atıldım, bir kum çukurunu geçtim. Elli metre kadar önümde çömelmiş, gizlice lokale doğru ilerleyen birini gördüm. Telsizin düğmesine bastım. "Tucker, neredesin?" "Lokalin batısında." , "Sanırım onu görüyorum." dedim. "Golf arabalarının yanında, güney tarafta... " Şahıs ilerledi, gölgelerin arasına daldı. Kayboldu. "Bir dakika! Kaybettim onu." diye bağırdım. Bu arada silahımı kılıfından çıkartırken ileri doğru fırladım. "Senin yakınlarında olmalı."

Tucker'ın cevabı: "Batı girişinde." diye geldi. "İçeri giriyorum."

"Lien-hua'yı bekle!" diye bağırdım.

***

 İllüzyonist, ağaç sırası boyunca gölgelerin arasından kayıp lokale gitti. Bu geceki planlarını değiştirmek, duruma uyarlamak zorunda kalmıştı ama sonunda her şeyin yoluna gireceğinden emindi.

Ah, çok güzel bir şekilde sonuçlanacaktı.

Ben parayı diğer elime saklarken siz bu elime bakın.

Sabahki patlama geldi aklıma. Bu da bir başka tuzak mı?

Telsizimden Brent'e: "Destek bekle." dedim.

Tucker: "Adamı kıstırdık." diye cevap verdi. "Hadi yakalayalım!"

Bir şey söylememe fırsat kalmadan, Tucker bir bıçak gibi gölgelerin arasından süzüldü ve çitin üzerindeki bir açıklıktan girip gözden kayboldu. Çok fazla kişi... Zayıf iletişim... Birinin canı yanacak. "Geri gel!" dedim. "Bölgeyi kontrol altına al!"

İllüzyonist silahını çıkardı. Karanlıkta oturdu. Bekledi.

Kırılan camın sesini duydum ve köşeyi döndüm. Bir alarm çalmaya başladı. "İçeride. Tekrarlıyorum, içeride."

Koştum, kırılan camdan içeri girdim. Dinledim.

"Tucker?"

Bir el silah sesi.

Hayır!

Kırmızı acil durum ışıkları yandı, yanıp sönen kızıllık odayı kapladı. Alarm gecenin içinde durmadan çalıyordu. Atan bir kalbin içindeymişim gibiydi.

Bum, bum. Bum, bum. Bum, bum. Bum, bum...

Telaşla köşeyi döndüm.

Bum, bum. Bum, bum...

Katil. Burada.

O an karanlıkta bir hareket oldu. "Kim var orada?" diye bağırdım. El fenerimi yakıp odayı taradım. El feneri sol, silah sağ elimde. "Kimsin?" Bum, bum...

Anlaşılmaz hırıltılar. Bir boğuşma. Köşede, karanlıkta iki kişi.

Bir hareket diğerini belirsiz hâle getiriyordu. Belirsiz hareketler.

Biri kadındı. Lien-hua. Dönüp de birini tekmelediğini gördüm. Adam yere düştü. Silahını çıkardı, hareket etmeye hazır bir şekilde yere çömeldi.

Sonra bir el silah. Saklanmak için kendisini yere attı.

Karanlığın içine daldım. "Lien-hua!" diye bağırdım.

Bir el silah sesi daha. Yandaki odadan.

Adrenalin seviyem tavan yapmıştı. "Lien-hua, iyi misin?"

"Ben iyiyim!"

"Tucker, neredesin?"

Bum, bum. Bum, bum...

Sonra Lien-hua'nın dövüştüğü kişi ayağa kalktı, iki elinde iki silah, bana doğru koşmaya başladı. Her şey bulanıktı, kırmızı bir bulanıklık. Nişan alıp: "Silahlarını yere at." diye bağırdım. Çok karanlıktı. Pencereden gelen ışıkta tek görebildiğim, siluetiydi. Boğuk sesler. "Hemen. Bırak onları!" Cevap yok. Silahları bana doğrultmuş, hızlıca geliyordu... "Adamı aşağı indir Pat, yoksa ölürsün." dedim içimden. Ben tetiği çekemeden solumdan, iki el peş peşe silah sesi duydum. Şahıs geriye doğru savruldu ve yere çarptı. Birdenbire ışıklar yandı. Tucker silahını sallayarak kapıdan içeri koştu. "Vurdum onu." diye bağırdı. "Grolin'i vurdum." Kırmızı ışık hâlâ yanıp sönüyordu. Yanıp sönüyordu.

Odanın diğer tarafına baktık. Yerde iki ceset vardı.

Biri, ensesinden vurulmuş Vanessa Mueller'di.

Diğeri, göğsünden kanlar akan Joseph Grolin'di.

Ağzına siyah bant yapıştırılmıştı. İki eli de sıkıca bantlanmış, silahlar bantla kabzalarından ellerine tutturulmuştu.

Oyuncak silahlar.

"Hayır, ah lütfen, hayır..." diye nefesi kesildi Tucker'ın. "Ne yaptım ben?"

Lien-hua, Vanessa'ya yardım etmeye koştu. Ben Grolin'e koştum. Hâlâ yaşıyordu.

Tucker'a: "Silahını kaldır." diye bağırdım. "Hemen." Grolin silahları elinden bırakamıyordu. Atamıyordu. Ve silahları bırakamadığını söylemek için bandı da ağzından çıkaramıyor- du. Bandı yüzünden çekip çıkardım. Kanlı, beyaz bir piyonu ağzından tükürerek çıkardı. "Bunu sana kim yaptı Joseph?" diye sordum. "Kim?" Nefes almaya çalışarak güçlükle yutkundu. "Vanessa'ya ben zarar vermedim." demeyi başardı. Gözlerinde yaşlar vardı. Bir süredir ağlıyor, büyük ihtimalle polislerin geldiğini biliyor ve kurtulmaya çalışıyordu. "Kim?" dedim. "Bunu kim yaptı?"

Kırmızı ışık etrafımızda yanıp sönüyordu. Bum, bum. Bum, bum...

 Bir ağız dolusu kan tükürdü.

"Bir ambulans çağırın, hemen!" Yanımda şok geçirmiş gibi dikilen Tucker'a bağırdım. Grolin'e doğru eğildim. Bir şeyler söylemeye çalışıyordu.

Ama çok geçti. Son bir nefes almaya çalıştı ve kendini yere bıraktı.

Hayır!

Kalp masajı yapmaya başladım ama göğsündeki iki kurşun yarasıyla pek bir faydası olmayacaktı. Bum, bum. Bum, bum... "O ambulansın gelmesi lazım!"

Lien-hua yardım için telsizle çağrı yaptı. Tucker hâlâ şoktaydı. "Ne yaptım ben?" diye söyleniyordu. "Ne yaptım ben?"

"Hemen içeri girmek zorunda miydin Tucker?" diye bağırdım. "Neden beklemedin?" Sirenler. Polisler yoldaydı. Bum, bum. Bum, bum...

Grolin'in paramparça olan göğsüne tekrar hayat vermeye çalıştım. İşe yaramadı. Joseph Grolin ölmüştü. Ve İllüzyonist o değildi.

On dakika sonra, ambulans Vanessa Mueller'i, Mission Memorial Hastanesi'ne götürmek üzere hareket ediyordu. Olay yerinde ölmesi muhtemeldi. Olay yerindeki ruh hâli korkunçtu.

"Bana doğru koştu." dedi Lien-hua. Afallamıştı. Hepimiz öyleydik. "Silahı var gibi gözükünce tekmeyle eline vurdum. Bırakmadı."

"Bununla ilgili her birimizin ayrıntılı rapor yazması gerekecek." dedim. "Burada tam olarak ne olduğunu çözmeye çalışın."

 "Gördünüz, değil mi?" dedi Tucker. "Silahları bana doğru sallıyordu."

Ne söyleyeceğimi bilmiyordum. Her şey sona erdiğinde Brent, büyük ihtimalle disiplin cezası falan almazdı. Hem, adam silah gibi gözüken şeyleri bize doğru sallamış, sözlü olarak cevap vermemiş veya silahları yere bırakmamıştı.

Tabi ki ikisini de yapamazdı.

Sadece İilüzyonist'in piyonlarından biriydi.

Hepimizin öyle olduğunu düşünmeye başlıyordum.

"Katil, Vanessa'yı kullanarak bizi buraya çekti." dedim. "Kimse kadına ateş etmedi ama değil mi?"

Hepimiz başımızı salladık.

"Tamam." dedim. "O zaman o burada bir yerlerdeydi. Olay Yeri Ekibi'nden çocuklara mekânı aratacak ve otoparktaki adamın boynundan çıkarılan kurşunla uyup uymadığını görmek için balistikçilere kadının ensesindeki kurşunu inceleteceğiz."

Sonra Tucker'a döndüm. "Bu kısımdan nefret ediyorum ama yapmak zorundayım. Buradaki kıdemli ajan olduğuma göre, silahını bana vermen gerekiyor. Ölüme sebebiyet verecek şekilde kullanıldı ve tam bir soruşturma yapılabilene kadar... "

"Biliyorum." Silahını elime verdi. "Biliyorum." Yüzü bulutlandı. Üzerine çöken şey şoktan mıydı yoksa suçluluk duygusundan mıydı bilemiyordum. Belki de ikisinden de bir parça vardı. Döndü ve omuzları çökmüş bir vaziyette uzaklaştı. Gitmesine izin verdim. Onun için üzülmüştüm, tüm olay midemi bulandırmıştı. Ama başka ne söyleyeceğimi gerçekten bilmiyordum.

Sonraki iki saat boyunca soruları cevapladım ve gözlerim kapanana kadar görevli memurların verdiği formları doldurdum. Bizim ekipten olay yerini terk eden son kişi bendim. Memurlardan birinin arabasıyla otele gidince yatağa çöktüm, üyumaya çalıştım. 330

Fakat uyumayı denemem barfiks çekmekle sonuçlandı. Omzum o kadar ağrıyordu ki tek kolla yapmak zorunda kaldım.

Çektiğim her barfikste İllüzyonist'i yakalayacağıma yemin ettim.

Öfkem iyice körüklenmişti ve İllüzyonist'i durdurmak dışında hiçbir şey onu söndürmeyecekti. 

***

Aaron Jeffrey Kincaid, toplantı odasının dışında bir an durdu ve dinledi.

Kapının arkasında bir adamın ölçülü, sakinleştirici bir şekilde konudan konuya atlayarak konuştuğunu duydu. Sesi tanıyordu. Baba'nın sesiydi, Rahip Jim Jones'un sesi.

Kasetten haberi vardı. Baba'nın, müritlerini ve ailesini sıraya girmek ve ölmek konusunda ikna ettiği kasetti. Yıllar içinde Aaron, kendi ailesine bu sözleri öğretmişti. O sözleri, çocuklarına hayır dualar etmek için ezberlemiş, bunların kutsal dualar olduklarına inanmışlardı.

Bazıları kasete Ölüm Kaseti adını vermişti.

Kincaid ise onu sadece Son Mesaj olarak hatırlıyordu.

Kapıyı açtı ve ailesini, gösterişli halının üzerinde bağdaş kurmuş bekler vaziyette buldu. Kadınlardan birkaçı, sallanarak gözleri kapalı, bir eski zaman ilahisi okuyorlardı usulca.

O odaya girince mırıldanmalar durdu. Adamlardan biri kaseti durdurdu ve aile üyeleri alınlarını yere değdirip kollarını kırık kanatlar gibi iki yanda, avuçlarını yukarıda tutarak başlarını saygıyla eğdiler. Onlara bu hareketi öğretmemişti, yapmalarını istememişti ama yıllar geçtikçe bu hareket doğal bir tepki hâline gelmişti. Sadece onu onurlandırmak istiyorlardı. Onları bundan mahrum edemezdi. Mahrum etmek için bir sebep yoktu.

Bu grubu, hayatında hiçbir şeyi sevmediği kadar seviyordu. En azından ona sevgi gibi gözüküyordu. Anlatması güçtü. Ona kendisi ve yapabilecekleri hakkında çok şey öğretmişlerdi. Ama onlara karşı hissettiği şey sevgi olsa da olmasa da asil bir duyguydu. Bundan emindi.

"Bundan otuz yıl önce çok büyük bir trajedi meydana geldi." diye başladı. O konuşmaya başlayınca hepsi aynı anda tekrar dikleştiler. "O neslin en büyük trajedilerinden biri. Gerçekleşmesi gerekmiyordu. Gerçekleşmesi için hiçbir neden yoktu. O gün anne babalar öldü, çocuklarını seven anne babalar. Erkek ve kız kardeşler öldü. Yanlış bir şey yapmamış, hiçbir kanunu ihlal etmemiş, kimseye zarar vermemiş tıpkı sizin ve benim gibi erkekler ve kadınlar öldü. İyi insanlar. O gün sizin ve benim gibi insanlar can verdi. O korkunç günde."

O konuşurken müritleri başlarıyla onaylıyorlardı. Hikâyeyi çok iyi biliyorlardı.

"Özgür yaşayamadıktan sonra hayat onlar için bir seçenek değildi. Onları baskı altında tutan, inançları yüzünden onlardan nefret eden toplümun kölesi olmaktansa diğer tarafa geçmeyi yeğlerlerdi." Kincaid şimdi aralarında dolaşmaya başlamıştı. Sessiz bir kutsama hareketiyle, parmaklarıyla yanaklarına dokunuyordu.

"Tek suçları, daha iyi bir dünyanın hayalini kurmak, bu dünya için kavga etmek ve ona inanmaktı." Duraksadı. O işe yarasa bile, amacı dramatik bir etki yaratmak değildi aslında. Duraksadı çünkü tıpkı Halkın Tapınağı'ndaki silahlı adamların alaca karanlıkta onu kovalamaları gibi, hatıralar onu kovalamaya başlamıştı. Bebekler, nehir ve şırıngalar geldi aklına. "Ama en çok kalbimi kıran, ölmeleri değil, miraslarına leke sürülmesi. Hepimiz ölmek zorundayız ama hatıralarımızın ayaklar altında çiğnenmemesi gerekir. Ailem, arkadaşlarım dünya tarafından çılgın tarikat üyeleri olarak adlandırıldılar Birleşmiş Devletler hükümeti, onların yok edilmesinde oynadığı rolü örtbas etmeye çalışırken günlerce güneşin altında çürümeye terk edildiler."

Sesi kalınlaştı. Yüzü öfkeden kıpkırmızı oldu. "Hayatlarına mal olan trajedi, onları avlayan devletin suçuydu. Ceplerini fakirlerin rüyalarıyla dolduran kültür."

Müritleri, ailesi onaylarını dile getirdiler.

Aaron Jeffrey Kincaid yürümeyi bıraktı ve müritleri, gerçek inananlar arasında o, bir heykel gibi, bir tanrı gibi dikildi. Safi nefretten oluşan bir ürperti onu ele geçirdi ama öfkeyi yakaladı, sıkıca tuttu, onu bilgilendirmesine, onun rehberi olmasına izin verdi.

Eliyle Marcie'nin çenesini tuttu ve bakışlarına karşılık vermesi için başını yavaşça yukarı kaldırdı. Efendi tarafından bu şekilde seçildiği için kızardı. Erkekler bakışlarını duygusuzlaştırıp çelik gibi sımsıkı çeneleriyle başlarını sallarken kadınlardan bazıları yavaşça ağlamaya başladılar. Marcie ona bir kız çocuk doğurmuştu. Kincaid, Marcie'nin çocuklarla ilgili durumu anlayacağından emindi. Başından beri Kincaid ile birlikteydi. Hatta aileye katılmadan önce PT Eczacılık araştırma ve geliştirme bölümünde çalışmıştı. Gözlerindeki zarif yaşlar, Kincaid'e haklı olduğunu anlatıyordu. Anlıyordu. Kincaid'in arkasındaki kütüphanenin kapısına bakıyordu.

"Ve bu yüzden çocuklarımızı, onları bizden alacak kişilerin ellerinden ve onlara sadece aldatmayı, şeytanlığı ve nefreti öğreteceklerden kurtarmak için yapmamız gerekeni yaptık. Sevgimizden. Geleceğe dair ümidimizden. Bunca yıldır taşıdığım acıdan korumak için onları bizden önce diğer tarafa gönderdik." Marcie'nin gözlerinin içine baktı. "Sevdiklerinizin hatırası üzerine tüm dünyanın tükürdüğünü bilmenin acısı."

Kadının yüzüne baktı.

"Merhamet ve sevgi, çocukları böyle işkencelerle dolu bir hayattan korumayı gerektiriyor."

 Marcie sessiz, durmayan yaşlar akıtmaya başladı. Hâlâ bakışlarını kaçırmasına izin vermiyordu.

"Çocuklarımızın acı çekmesini ister miyiz? Anne babalarının inançları yüzünden küçümsendiklerini ve alay edildiklerini duyarak büyümelerini? Hayır. İstemeyiz. Böyle bir şeyin olmasına izin vermeyeceğiz çünkü çocuklarımızı çok seviyoruz."

Daha da çok gözyaşı aktı. İnsanlardan birkaçı, kütüphaneye açılan kapıya bakma girişiminde bulundu.

"Bizden öncekilerin çocuklarına yaptıklarını yaptık çocuklarımıza. Ama sadece çocuklarımızı onların çocuklarını sevdikleri kadar sevdiğimiz için, onların çocuklarını korudukları gibi korumak için."

Adamlardan biri: "Evet!" diye bağırdı. "Evet, Baba!"

Sonra, Aaron Jeffrey Kincaid, Marcie'nin çenesini bıraktı ve kütüphane kapısına yürüdü. Çocukların cesetlerini görebilmek için kapının kolunu tutup açtı. 

Sıralar hâlinde yatıyorlardı. Huzur dolu, hareketsiz, hayatın çilelerinden ve vefasızlıklarından uzak. Çok düzgünce sıralanmışlardı. Yaşlarına göre, en küçükleri en başta, bebekler diğerlerinin önünde.

David onlara nazik davranmıştı. Vücutlarını ikiye bölebilirdi ama onun yerine ilacı içirmeyi tercih etmişti. Onunki merhamet ve sevgi dolu saf bir duyguydu. Evet, Kincaid kendisine yardımcı olarak David'i seçmekle akıllılık ettiğini düşündü. İyi bir seçim yapmıştı.

Kincaid gruba döndü. "Onlar karşı tarafa bizden önce geçtiler. Bizi orada karşılayacaklar. Geçişi bir son gibi göstermek için ona 'ölüm' diyoruz ama aslında o, bir uyanış. Ve onların uyanışı tüm dünyadaki daha büyük bir uyanışın başlangıcını gösteriyor."

Aile üyeleri, aynı fikirde olduklarını bağırarak ifade ettiler. Kincaid'in arkasındaki kütüphaneye boş, puslu gözlerle bakan Marcie hariç hepsi bağırıyordu.

'jonestown halkı öldü çünkü kaderlerinin ellerinden, kendilerini hayvan gibi avlayan, köpek gibi öldürmeyi planlayan devlet tarafından alınmasındansa sonlarını kendileri belirlemeyi tercih ettiler!" 

Odaya dalga dalga yayılan onay mırıltıları daha da büyüdü, sonunda çılgın bir tezahürata dönüştü. Aarron Jeffrey Kincaid - o dikkati tek bir şeye kilitli, arzulu, sevgi dolu, yardımsever adam- elini yumruk hâline getirdi. Bazı eylemler o kadar kötüydü ki o eylemlerle ilgili duyguları gizlemek onları doğru yerde gerçekleştirmekten daha büyük bir suç olurdu. "Doğum yaşlıların ölümüdür. Ölüm yenilerin doğumudur. Bunu planladık. Bu yolculuk için hazırlandık. Nihayet kaderi düzeltmenin vakti geldi!"

Kincaid ellerini gökyüzüne kaldırdı. İnsanlar, tek bir kişiymiş gibi, hep birlikte ayağa kalktılar. Odadaki sezinleme yetisi çılgınca bir boyuta gelmişti.

Aarron Jeffrey Kincaid: "O bizim Baba'mız!" diye bağırdı.

Kadınlar ve erkekler: "O bizim Baba'mız!" diye bağırdılar hep birlikte.

"Onun hayali bizim hayalimiz! Onun geleceği bizim geleceğimiz!"

"Onun hayali bizim hayalimiz!" diye tekrarladılar. "Onun geleceği bizim geleceğimiz!"

"Bu dünya çok zalim!" Kincaid, artık, zihninde ailesiyle birlikte çiftlikte değil, Jessica'yla birlikte jakuzinin yanındaydı.

Ailesinin: "Bu dünya çok zalim!" diye tekrarladığını duydu ve aklına orman, silahlı adamlar, Jessica'nın titreyen elleri ve aç bir nehrin kıyısı geldi. İlk ailesi. Evleri. Yatan ve bir daha asla kalkmayanlar.

"Ama sevgimiz bizi sonsuza kadar bir arada tutacak!" diye bağırdı.

"Sevgimiz bizi sonsuza kadar bir arada tutacak!" Suyun içinde kıvrılan kan. Geleceğe doğru girdap gibi kıvrılarak ilerleyen. Yok olmayan sevgi. uzak hayaller ve ölen bebekler. Gecenin koynunda bir yolculuk. 

Aaron Jeffrey Kincaid, Kırım-Kongo virüsü eklenmiş Francisella tularerısis dolu iğneleri ailesine verdi. Dünya bu kez bedelini ödeyecekti. Devrim bu kez önlenemez sonuca erecekti. Ve bu kez çok daha fazla kişi devrimin parçası olacaktı. 

***

Vanessa'nın durumunu kontrol etmek için Mission Memorial Hastanesi'ndeki odasına, sabah 08:00'dan birkaç dakika önce vardım. Ben içeri girdiğimde odadan çıkmakta olan doktora iyileşip iyileşmeyeceğini sordum. "Bir şey söylemek için çok erken." Kim olduğumu görmek için başını elindeki dosyadan kaldırmadı bile. Sonra o gitti, ben de Vanessa'yla yalnız kaldım.

üzerinde ilaçlar, şişeler ve bir Gideon İncili bulunan bir sehpanın yanındaki sandalyelerden birine oturdum. Hastaneye gelirken Margaret'i aradım ve konuşma düşündüğümden çok daha iyi geçti. Bana sadece iki kez küfür etti. "Dün geceki fiyaskodan kişisel olarak seni sorumlu tutuyorum." Sesi bir kablo kadar gergindi. "Tahmin etmiştim zaten." "Alandaki kıdemli ajan sendin." "Evet, öyleydi."

"Tam teşekküllü rapor. Anlıyor musun? Sonrasına bakarız."

"İyi."

Tık.

Anladığım kadarıyla katil, Vanessa'yı aramış ve onu golf sahasına gitmeye ikna etmişti. Belki de gitmezse erkek arkadaşını öldürmekle tehdit etti, kim bilir. Grolin'in cesedi üzerinde yapılan ilk kan testleri, adama önce kuvvetli bir yatıştırıcı, sonra uyuşturucu verildiğini gösteriyordu. Öyle görünüyordu ki katil, onu kaçırmış ve sonra golf malzemeleri satılan mağazada, oyuncak silahlar ellerine bantlı, uyuşturucuyla uçmuş bir vaziyette bırakmıştı.

Bir hayaleti kovalıyor gibiydim.

Vanessa'nın adamın adını bildiğini umuyordum.

O hareketsiz yatıyor, monitör hafif ve düzenli bir şekilde ses çıkarıyordu. Hafif ve düzenli. Kalp atışını mırıldanıyordu.

Odasına baktım.

Manzara çok tanıdık gelmişti.

Bir hastane yatağı. Ölmek üzere olan bir kadın. Odanın köşelerinde sert, çirkin sandalyeler. Eksik olan tek şey Donovan Richman isimli, gayretli, genç bir pederdi. Tabi, bu kez kadın, sadece beş ay önce evlendiğim karım değildi. Bizi manyak bir katile götürebilecek tek kişiydi. Hepsi buydu.

Birkaç dakika boyunca Vanessa'nın hafif, düzenli nefes alış verişlerini dinlediğimi ve sadece hastanelerde varmış gibi görünen saf antiseptiği kokladığımı fark ettim. Ve geçen her dakikayla birlikte bir başka acı dalgası göğsümü delip geçiyordu. Lien- hua'nın sesini duyduğumda, orada düşünceler içinde kaybolmuş vaziyette oturuyordum. "Dr. Bowers?" Döndüm. "Evet?" 340

Yavaşça odaya girdi. "İyi misin?"

Başımı yere indirdim. Gideon İncili'ni sıkıca tutuyordum, elime aldığımı bile fark etmemiştim. "Sadece düşünüyordum. Hatırlıyordum." "Christie'yi mi?" dedi yavaşça.

İncil'i yerine koydum. "Sonlara doğru düzenli olarak onu ziyaret eden bir peder vardı." Lien-hua'ya her şeyi anlatmak istiyor ama aynı zamanda hiçbir şey anlatmak istemiyordum. "İşe yarıyor muydu?"

Gerildiğimi hissedebiliyordum. Peder Donovan Richman'la yaptığım tartışmaları hatırlamak aynı kızgınlığı yeniden yaşamama sebep oluyordu. Christie. Doktorlar. Sorular... "Patrick?"

Gözlerimi kırpıştırdım. "Evet?" Yine, uzaklara dalmıştım. Vanessa yanımızda kıpırtısız yatıyordu. Bum, bum. Bum, bum... Lien-hua karşımdaki sandalyeye oturdu. "Pederi anlatıyordun." Psikolog moduna girmiş gibi gözüküyordu. Belki de beni analiz ediyor, profilimi çıkarıyordu. Ama o an pek de umrumda değildi.

İç geçirdim. "Christie'nin, durumunun ne kadar umutsuz olduğunun gerçekten farkına vardığını sanmıyorum çünkü çoğunlukla ziyaretinin sonunda benimle tartışıyordu. Bir gün bana: 'Evrendeki tasarım bir tasarımcının varlığının kanıtıdır.' dedi, sonra da ezberden bazı tipik Akıllı Tasarım argümanlarından birini anlatmaya başladı, sadeleştirilemeyen karmaşa falan gibi şeyler." "Ve?"

"O gün, doktorların bana Christie'ye bir doz yanlış ilaç verdiklerini ve durumunun inişe geçtiğini söyledikleri gündü. O yüzden, Peder Richman bunu söylediğinde adamı haşladım.

 'Tamam. Kanatlar ve göz çukurları, size hak veriyorum.' dedim. Bir şeyleri kazanmanın bir yolunu bulmaya çalışıyordum çünkü her şeyde kaybediyormuşum gibi gözüküyordu. Ama tasarım bir tasarımcının kanıtıysa Peder, o zaman size bir soru sorayım.' 'Nedir?' dedi. Ben de 'Kaos neyin kanıtıdır?' dedim."

 "Peki ne dedi?"

Bakışlarımı Lien-hua'dan çevirip Vanessa'ya baktım. "Başta hiçbir şey söylemedi. Onu şaşırtmıştım. Nihayet şöyle dedi: 'Bilmiyorum Dr. Bowers. Kaos neyin kanıtıdır?' Ama ben bir şey söylemeye fırsat bulamadan Benjamin cevapladı."

"Bir dakika. Benjamin kim?"

"Kiliselerindeki gönüllü yardımcı pederlerden biri. Pederle birlikte geliyordu. Genellikle pek bir şey söylemez, sadece dinlerdi. Her neyse, o gün soruma o cevap verdi." "Kaosla ilgili olanına mı?" "Evet."

Lien-hua'nın yanından geçip pencereden dışarı, gökyüzünde oraya buraya koşturan kirli beyaz bulutlara baktım. "Cevabı çok yavaşça fısıldadı. Ama aklımı okuyor gibiydi."

"Cevap ne? Kaos neyin kanıtı?"

"Bizim. İnsanların."

"Ah."

"Evet. Benjamin benim, insanların yapabileceği en korkunç şiddeti gördüğümü bildiğini söyledi ve haklıydı tabi. Gördüm. Sen de gördün Lien-hua, kanatlarını ve göz çukurlarını, insanların birbirlerine yaptıkları kötülükleri... " Sesimi alçalttım.

Vanessa'nın kalp monitörü çalışıyordu. "Sonra ne oldu?"

"Kendisinin de kötülüğü gördüğünü söyledi: Kendimize yaptığımız kötülüğü. İnsanların günah çıkarmalarında, gözyaşlarında ve dualarında." Bir saniye için duraksadım. "Ruhların da vücutlar gibi parçalanabileceğin! ve kanayabileceğini söyledi. Bunu şiddetin diğer türü olarak tanımladı."

"Şiddetin diğer türü." diye tekrarladı. İkimiz de Vanessa'ya baktık. Sanki Lien-hua bir şeyleri hatırlamış, bazı yaraları sarmış gibi hissettim. Sonunda, "Sanırım onunla aynı fikirdeyim." dedi. Geçmişten bir şeyler yakasını bırakmıyordu.

Ona sormak istedim ama doğru zaman değildi. Hiçbir şey söylemedim.

Ve belki de ona gerisini de anlatmalıydım ama anlatmadım.

Belki ona Donovan'ın sessizce uzanıp elimi iki elinin arasına aldığını açıklamalıydım. Donovan'ın ondan duyduğum en basit duayı okuduğunu -umut dilenen bir dua, hem kendisi hem de benim için bağışlanma dilenen bir dua okuduğunu- ve o iki adam yüreğimin kaybettiği -ya da hiçbir zaman sahip olmadığı- bir şeyi bana aktarmaya çalışırken söyleyecek hiçbir şey bulamayarak orada öylece oturduğumu anlatmalıydım. Ve tüm bu süre boyunca Christie'nin yanı başımızda ölüm döşeğinde yattığını.

Hayır, yaşadığını.

O yanı başımızda yaşıyordu.

Pederler yaşıyordu.

Ölen bendim.

Peder Richman duası bittikten sonra bana: "Haklısın, kaos insanların varlığının kanıtı." diye fısıldadı. "Ama umut Tann'nın kanıtı. Her şeyin arkasındaki en derin tasarım o, Patrick. Acıya rağmen umut."

Belki bunları Lien-hua'ya anlatmalıydım ama yapmadım. Dediğim tek şey: "Ruhlar da vücutlar gibi parçalanabilir ve kana- yabilir... Evet, sanırım ben de ona katılıyorum." oldu.

Saatime baktım ve ayağa kalktım. Tessa'yı almak için yola çıkmalıydım.

Lien-hua yavaşça: "Bu arada, cep telefonu kayıtlarını bu sabah kontrol ettim. Dün gece Vanessa'ya gelen arama Joseph Grolin'in cep telefonundan yapılmamış." dedi. İşe geri dönüş. Şimdiye geri dönüş. "Kimin telefonundan yapıldığını biliyor muyuz?" "Hayır. Mumara tespit edilemez bir numaraydı tabi ki! Ama Vanessa, evinde telefonla konuşurken el kol hareketleri yapıyordu. Bence her kim aradıysa tanıdığı biriydi." "Hımm. İyi bir nokta."

"Katilin neden suçlu olarak Grolin'i göstermek için onca zahmete girdiğini ve sonra sadece vurulması için oyuna soktuğunu merak ediyorum."

"Belki dün sabahki patlamanın her şeyi sonlandırmasını istemişti ve biz kurtulduğumuzda sadece uyum sağlamış, B planına gitmişti. Belki bizim ekipten birini elemek istedi.

Sonunda Grolin'i her kim vurursa bir süreliğine davadan alınacağını biliyordu. Ya da belki sadece yapabildiği için yaptı, heyecan için. Bilmiyorum. Dinle. Tessa'ya gitmem gerek. New Mexico'daki o tarikat adamını bulup bulamayacağına bir bakabilir misin?" "O işi Margaret'in yaptığını sanıyordum." "Öyle." dedim. "Ama şu an kime güvenebileceğimi bilmiyorum. Yapabilir misin?" Duraksadı. "Denerim."

Ve böylece, hayat denilen bu kaotik şey tarafından kapıma savrulan kuzgunu, üvey kızımı almak üzere hastaneden ayrıldım. 

***

Tarifeye göre, Tessa'nın uçağının sabah saat 11:32'de varması gerekiyordu. Charlotte Douglas Uluslararası Havaalanı'na kırk beş dakika önce vardım ve ABD Hava Yolları bilet satış gişesine yürüdüm.

Gişenin arkasındaki kadın otomatik bir şekilde gülümsedi. Otomatik bir şekilde konuştu. "Günaydın efendim. Rahatlığınız için kurulan bilet otomatımızı denediniz mi? Başlıca kredi kartlarından herhangi birini okuyucudan geçirin ve... "

"Birini karşılamaya geldim: Tessa Ellis." FBI kartımı gösterdim. "Chicago'dan ll:30'da geliyor. Uçaktan ilk onun indirilmesini ve bavullarının ön tarafa, kaldırıma getirilmesini istiyorum."

Yüzündeki bakıştan, az önce çok fazla şey söylediğimi anlaya- biliyordum. Bu sözcüklerin hiçbiri ona verilen yazıda yoktu. "Çok önemli bir dava." diye ekledim.

"Eee... Evet. Bir bakayım." Bir an için bilgisayar klavyesine bakındı, sonra müdürüne ne söylemesi gerektiğini sormak için arkadaki bir odaya gitti. Bir dakika sonra, gülümsemesi tekrar yerine yerleştirilmiş olarak geri döndü. "Elbette efendim. Bagajları sizin için hazır edeceğiz efendim."

Başımı salladım. "Teşekkürler."

İşimin pek avantajı yok. Ama zaman zaman birkaç tane oluyor.

Güvenlik kontrol noktasındaki çocuklar, silahımı içeri sokmam konusunda biraz güçlük çıkardılar ama federal kimlik kartı, ehliyet gibi kâğıtlarımı gösterdiğimde, annemin kızlık soyadını ve en sevdiği salsa sosu tarifini söylediğimde nihayet bıraktılar.

Ülkedeki tüm havaalanlarında bulabileceğiniz en iyi kahve dükkânı Chierio'dan bir kahve aldım. Asit dengesinin kıvamına dayanarak, karışımın, dünyada kahve çekirdeği yetiştirmek için en iyi ülke olan Kolombiya'nın dağlık güneydoğu bölgesinden geldiğini tahmin ettim.

Narkotik Şube'den arkadaşlarımın anlattığına göre, başka tür bitkiler yetiştirmek için de.

Kahve mükemmeldi. Kafamdaki onca şeye rağmen, üç yudumdan sonra fark ettim ki tam orada ve o an ölmek durumunda kalsaydım mutlu bir adam olarak ölürdüm.

Bazıları kahvemi gereğinden fazla ciddiye aldığımı söyler.

Chierio'nun South Mountain Harmanından bir yudum daha aldım.

Hayır.

Tesadüf değil.

C-14 Girişi'ne doğru ilerledim.

Alice, çocuklarını Asheville kent merkezindeki St. Lawrence Kilisesinden çıkardı ve arabaya götürdü. Birkaç ay önce Garrett evden ayrıldığında onları kiliseye götürmeye başlamıştı. O günler zor, çok zor günlerdi. Özellikle de ilk başta. Güce ihtiyacı vardı ve başından beri buraya gelmenin yardımı dokunuyor gibiydi.

Kilisenin tavanı, Birleşik DevletJer'deki en büyük oval, desteksiz kubbeydi. Buradaki güzellik ve zarafet ona ilham veriyor, başını kaldırıp tekrar yukarıya, cennete doğru bakmasına yardımcı oluyordu. İlahileri ve vaazları dinlemek, gerçekten önem taşıyan şeyler hakkında daha çok düşünmesini, Garrett'tan yaptığı şeyler için biraz daha az nefret etmesini, hayata dair tekrar umut dolu hissetmesini, iyiliğin kötülük ve geleceğin geçmiş karşısındaki gücüne güvenmesini sağlıyor gibiydi. Meleklerin şeytanlar karşısındaki gücüne güvenmesini sağlıyordu.

Buraya gelmeye başladıktan sonra, diploma almak için okula kaydolmuştu. Taze bir başlangıç yapmak için.

Kiliseden ayrıldı ve arabasını Wal-Mart alışveriş merkezine doğru sürmeye başladı. Eve gitmeden önce yeni bir saç fırçası alması gerekiyordu. uzun süre bekleyeceğimi düşünmüştüm ama 642 sefer sayılı uçak piste indikten sadece bir ya da iki dakika sonra kapılar açıldı ve Tessa bana doğru yürüdü.

Tam beklediğim gibi, siyah giysiler içindeydi. Her zaman pembenin onun rengi olabileceğini düşünmüşümdür ama siyah ruj, siyah göz farı ve hatta siyaha boyanmış tırnaklarla birlikte, onunla ilgili her şey, içinde bulunduğu ruh hâlini ve ilişkimizi ifade ediyor gibiydi. Kara.

"Bunu mahvetme Pat. Bu anı mahvetme." dedim kendi kendime.

"Tessa." dedim.

Çantasını yan tarafına sıkıca bastırıp uzun, sıkıntılı bir nefes aldı. "Patrick."

"Seni görmek çok güzel." Yaklaştım, kollarimı açtım, kucaklaşmak istedim. Kıpırdamadı. "Bana neden bunu yapıyorsun?" Dişlerimin gıcırdadığını hissettim. "Hayır, Tessa. Seni görmek çok güzel dediğimde: 'Ah, seni görmek de öyle.' demen gerekiyor. Hadi tekrar deneyelim, seni görmek çok güzel!" Ne iğneleyici, aptalca bir şey söyledim! Aptalca. Aptalca! Neden böyle dedin? Neden?

Kafasını çok ama çok yavaşça salladı. Gözlerine yaşlar dolmaya başlamıştı. Otuz saniyeden az bir zamanda onu gözyaşlarına boğmayı başarmıştım. "Neden tüm hayatımı mahvetmeye çalışıyorsun?" Çantasını kaldırıp omzuna attı ve beni itekleyerek geçip yürümeye başladı. Orada kendi kendime mırıldanarak öylece dikildim. "Seni özledim. Güvende olduğun için çok memnunum." Belki gerisi böyle gelebilirdi. Bir dahaki sefere söylemek için iyi olabilir.

Ajan Stanton bana doğru geldi. "Siz babası olmalısınız."

"Hayır. Babası yok." diye düşündüm.

"Üvey babası." dedim. "Evet, sanırım benim."

Tessa'nın bagajını kaldırımdan aldıktan sonra Ajan Stanton, yanımızdan yapmacık bir selamla ayrıldı. Büyük ihtimalle Den- ver'a geri döneceğini düşündüm ama sormadım.

Tessa yapmacık bir sırıtışla: "Güle güle Eric." diye seslendi. "O bulmacalar üzerinde çalışmaya devam!" Eric duymamış gibi yaptı. Başını salladı. Yürümeye devam etti.

"Bu ne demekti şimdi?" diye sordum. Gülümsedi. "Hiç."

Tessa'nın valizlerini arabaya koyduk ve otobana doğru yola çıktık. Terry'yi aradım, ve araştırmasının sonucunda çıkanları anlatmasını dinledim. Telefonu kapattım veTessa'ya döndüm. "Bir şeyler yedin mi?"

"Evet. Peki, nereye gidiyoruz şimdi?"

"Asheville denilen bir yere. Ama önce bir yere uğramam gerekiyor."

***

Valinin malikânesi gün ışığında farklı gözüküyordu, bir şekilde daha Güneyli gibiydi. Kuzey Carolina yerine sanki Mississippi'deymiş gibi.

Arabada giderken Tessa camdan dışarı bakıyordu. "Kim yaşıyor burada?"

"Vali."

"Sebastian Taylor mu?" "Adını nereden biliyorsun?"

"O kadar da zor bir şey değil Patrick." Sanki beş yaşındaki birine açıklar gibi, yavaş konuşuyordu. Sebastian Taylor,

Kuzey Carolina'nın valisi. Biz de şu an Kuzey Carolina eyaletindeyiz. Buna mantık deniyor."

"Evet, tabi, bunların hepsini biliyorum ama sanırım adını biliyor olmana şaşırdım."

"Niye?"

"Çünkü biz Colorado'da yaşıyoruz ve senin yaşındaki çoğu insan, bırak ülkenin diğer ucundaki bir eyaletin valisini, devlet başkanının adını bile zor bilir."

"Ben yaşıtlarımın çoğuna benzemem."

Buna nasıl cevap vereceğimi bilemedim. "Her neyse, onunla sadece bir dakika konuşmam gerek. Sonra gideceğiz."

"Ne hakkında konuşacaksın?"

"909 insanın katledilmesindeki rolüyle ilgili."

Bayan Anita Banner bizi kapıda karşıladı. Ben valiyle konuşurken ondan Tessa'yla kalmasını rica ettiğimde bakışlan kararsa da kabul etti.

İçeri girdiğimde Vali Taylor büyük salonda, deri koltuklardan birine yayılmıştı. Burnunun üzerinde okuma gözlükleri,kucağında açık bir kitap ve üzerinde şık, açık gri, tiftik birtakım vardı. "Ajan Bowers." dedi sakince. Bu kez kibar görünmeye bile çalışmıyordu.

Ona uymaya karar verdim. "Kaseti siz yaptınız."

Dikkatini çekmeyi başarmıştım. "Ne?"

 "Q875."

Bekledi, büyük ihtimalle blöf yapıp yapmadığımı anlamak için.

"CIA. Guyana, Güney Amerika."

 "Siz neden bahsediyorsunuz?"

"Q875. Ama bir hata yaptınız. Kaseti arkanızda bıraktınız." Vali Taylor gözlüğünü çıkardı ve mendiliyle camlarını parlattı. Zaman kazanıyordu. "Yetmişlerde ve seksenlerde devlet için çalıştım Ajan Bowers, Fransa'da, Güney Amerika'da ve İspanya'da ticaret anlaşmalarını takip ediyordum. Hepsi kayıtlıdır. Kontrol edebilirsiniz, üzgünüm ama sadece dış ilişkilerle bağlantım vardı, uluslararası casuslukla değil."

"Kod adınız Şifre, referans numaranız 16-171 lalfa delta4." dedim. Terry işinde çok iyidir.

Vali gözlüğünü taktı: "Hımm... Sanırım ya Askerî İstihbarat'a ya da ulusal Güvenlik Ajansına gittiniz. Haklı mıyım? Gittiğiniz yer bunlardan biri mi?"

"Söyleyemem."

"Tabi ki söyleyemezsiniz." Kitabını yana koydu ve koltuktan kalktı. "Ne zamandan beri biliyorsunuz?"

 "Sadece bir saattir. Bu sabah kaynağımla konuştum. Çok yardımı oldu." 

"Eminim öyle olmuştur."

 "İşin ne kadar içindeydiniz Vali? Kaseti yapmaktan daha fazlasını mı yaptınız? Siz de Kaituma Limanı uçak pistinde miydiniz?"

Vali, koltuğun etrafından dolanıp bana doğru geldi ve nane kokulu nefesini alabileceğim kadar yakınımda durdu. "Dr. Bovvers, siz hiç okyanusta balık avladınız mı?"

"Öğreneceğim Vali. Sadece an meselesi. Trembley'i biliyorum, beni takip etmesi için onu gönderdiğinizi."

Döndü ve şömine rafının üzerinde asılı duran dev balığa doğru yürüdü. "Kılıç balığı. Marlin ya da buradaki gibi bir tarpon." dedi.

"Vali, ne dediğimi duydunuz mu?" "Tabi tarpon, marlin ya da kılıç balığına göre kıyıya daha yakın durma eğilimindedir." Balığına daha iyi bakabilmek için bir adım geri attı. "Bunu Tampa kıyısında yakaladım. O zaman farkında bile değildim ama dünyanın en çok köpek balığı nüfusu olan sularda avlanıyormuşuz. Büyük Set Resifi'nde olduğundan bile daha çok. Çoğu insan bunu bilmez." Bana bakmak için döndü. "Dr. Bovvers, dünyadaki en tehlikeli köpek balığının hangisi olduğunu biliyor musunuz?"

Bu kadar oyun, şakalaşma yeter. "İşler çığırından çıktı, değil mi? Orası bir saatli bombaydı, siz de sıfıra getirdiniz. Jones suikasttan sonra çöktü ve sizin de üstlerinize ortalığı temizlediğinize dair kanıt vermeniz gerekiyordu. Ama kaseti neden bıraktınız? Anlayamadığım tek şey bu."

"Köpek balığı, Dr. Bowers. Köpek balığını tahmin etmeye çalışın." ,

"Bilmiyorum." dedim dişlerimin arasından. "Büyük beyaz."

Sırıttı. "Evet, işte görüyorsunuz. Çoğu kişi böyle düşünür, herkes onu söyler, onu ya da çekiç kafayı. Ama hayır. Doğrusu, boğa köpek balığıdır. Kıyıya yakın olmayı sever, hem tuzlu suda hem de tatlı suda yaşayabilir, farklı çevresel şartlara çok uyumludur. Onu bu kadar ölümcül yapan işte bu özellikleridir."

 Bana döndü. Gözleri kısılmış, birer kurşun gibi olmuştu. Adamdaki değişiklik çok etkileyiciydi. "Orada insanların her zaman yakalamayı bekledikleri şeyleri yakalamadıklarını söylüyorlar." dedi. "Bazen ipin diğer ucundaki balık, bir boğa köpek balığı olur. Tekneye çekip çıkarmak isteyeceğin türden bir şey değil."

Başımı dikleştirdim. "Beni tehdit mi ediyorsunuz?"

Daha da yaklaştı ve sesi düz, metalik bir fısıltıya dönüştü.

Gözleri ise soğuk, siyah taşlara. "Bu sularda avlanacaksan oltanın ucundakini ne tür bir balık ısırmaya karar verirse versin, makarayı sarmaya hazır olsan iyi edersin."

"Ben hazırım." dedim. "Köpek balıklarını getir."

"Kimle uğraştığını bilmiyorsun."

"Sen de."

Tam o anda Bayan Banner ve Tessa kapıda göründü.

"Genç bayan gitmek için sabırsızlanıyor." dedi. Benim tahminim, Bayan Banner'ın genç bayandan kurtulmak ve valinin özel asistanlığını yapmaya devam etmek için sabırsızlandığıydı. Vali Taylor'ın bakışlarının odanın karşı tarafına geçip Tessa'nın üzerinde durduğunu gördüm.

"Yemin ederim, eğer Tessa'ya yanlış bir şekilde bakarsa onu aşağı indiririm." dedim içimden.

"Konuğumuz kim acaba?" diye sordu.

"Adım Tessa. Siz de Vali Taylor musunuz?"

"Evet hanımefendi."

Odada göz gezdirdi. "Güzel tarpon."

Dalga geçiyor olmalısın.

Vali gülümsedi. "Teşekkür ederim."

Bakışları dikkatle inceleyerek bir tablodan diğerine geçti.

"Peki." dedi sonunda. "Neden sadece Güney'in kazandığı savaşların tabloları var?"

Tamam, işte bu çok net bir şekilde etkileyici.

Vali bir an için duraksadı. "Çünkü... Çok kurnazca genç bayan. Çok zeki bir kızsınız. Eminim babanız sizinle gurur duyuyordun"

"Bunu ona sormanız gerek." dedi Tessa.

Kalbim göğsümün altında kıvrandı. "Hadi Tessa. Burada işim bitti. Gidelim."

Vali sırıttı. "Dr. Bowers, Ajan Jiang'la yarınki öğle yemeğine gelemezseniz kesinlikle anlarım."

"Ah, orada olacağız." dedim. "Yemekte balık olduğunu duydum."

Margaret'in yaptığı gibi burnundan nefes alıp verdi. İyi. Onu kızdırmıştım.

"Bayan Banner." dedi, "Lütfen genç misafirimize imzalı fotoğraflardan birini verin."

Ve bunu duyan Bayan Banner, tek kelime etmeden bizi dışarı çıkardı, tek kelime etmeden Tessa'ya bir fotoğraf verdi ve tek kelime etmeden arabaya kadar geçirdi. Ben motoru çalıştırır çalıştırmaz Tessa fotoğrafı buruşturup camdan dışarı, valinin titizlikle biçilmiş çimenlerinin üzerine fırlattı. "Bana bakışlarından hiç hoşlanmadım." "İnsan karakterinden iyi anlıyorsun." dedim. "Devam ettir."

İnanılmaz. Gerçekten bir konuda anlaşmıştık. 

Asheville'e giderken Tessa, yol boyunca, iPod'unun kulaklıkları takılı, sessizce oturdu.

Eşyalarımı otelden aldım, çıkışımı yaptım ve güvenli eve doğru yola koyulduk.

Tessa ve iPod'u sessizce yanımda gittiler. Kalacağımız güvenli ev, kentin çıkışında, French Broad Neh- ri'nin kıyısında, boz renkli, çiftlik evi stilinde bir evdi. Şerif Wallace, Tessayı korumaları için memur Jason Stilton ve Patricia Muncey'i görevlendirmişti. Vardığımızda evde bizi bekliyorlardı. Cuma günü yaptığım sunumdan hatırlıyordum onları.

Memur Stilton sigarasını çimenlerin arasına atarken: "Hava soğuyor." dedi ve beni içeri götürdü.

Tessa ve iPod'u sessizce yanımızdan geçtiler.

"Evet." dedim Tessa yanımdan geçip giderken. "Radyodaki adam yarın sabah kar yağacağından bahsetti."

Memur Stilton, bana katıldığı anlamına geldiğini tahmin ettiğim bir şeyler homurdandı.

Oturma odasına girerken Memur Muncey: "Oyuncaklara aldırmayın." dedi. "Son kullanıcıların ardından henüz tam olarak temizlenmedi."

Oturma odası belli belirsiz kedi çişi ve bebek pudrası kokuyordu. Oyuncaklar, yere saçılmıştı ve oturma odasındaki en basit hareketi büyük bir mesele hâline getiriyordu. Ama daha büyük mesele, sürekli ayakaltında dolaşan ya da durup dururken bir yerden fırlayıp tüylerini karıştırmanız için önünüze uzanan iki kediden birinin üzerine basmamaya çalışmak gibi gözüküyordu. Memur Muncey: "Bir belediye meclis üyesiyle ilgili aile içi şiddet davası." dedi. "Karısını ve çocuklarını korumak amacıyla buraya getirdiler."

Jason Stilton: "Çocukları alıp kedileri bıraktılar." diye homurdandı.

Tessa, iPod'unun kulaklıklarını çekip çıkardı ve bal kabağı rengindeki tüy yumağını sevmek için yere çöktü. "Çok sevimliler! Adları ne?"

"O, Günışığı, siyah olan da Geceyarısı." dedi Stilton.

Geceyarısı'nı okşamak için yere çömeldim.

Patisini havaya savurdu ve bana tısladı.

Tessa nasıl yapılacağını göstererek: "Ellerin açık bir şekilde uzanman gerekiyor." dedi. "Ve daha yavaşça yap.Ona zarar vermeyeceğini anlayacağı şekilde."

Tessa gerçekten kediyle ilgili mi konuşuyordu merak ettim.Geceyarısı mırladı, dönüp sırt üstü yattı ve Tessa'nın,karnını kaşımasına izin verdi. "Gördün mü?"

"Senin bir kedi sever olduğunu asla tahmin edemezdim

Tessa." dedim. "Kedilere bayılırım ben."

 "Bilmiyordum... " "Bilmediğin çok şey var." dedi.

Bunun ne kadar doğru olduğunu anlamaya başlıyordum. "Merhaba."

Sesin geldiği tarafa döndüm ve Ralph'in içeri girdiğini gördüm.

"Burada ne arıyorsun?" diye sordum.

"Sadece ailenin zekisine merhaba demek istedim."

"Teşekkürler." dedi Tessa.

"Beni hatırlıyorsun, değil mi?"

Başını salladı. "Özel Ajan Ralph Hawkins."

"Ralph amca." Tessa'ya sarıldı.

Ben ağlattım. Ralph amca sarıldı. Mükemmel.

Tessa, Ralph'in cebini gösterdi. "O nedir?"

"Ee, hiçbir şey."

Önce yanıltmak için sağa hamle yaptı, sonra sola eğildi, elini Ralph'in cebine soktu ve taşınabilir oyun konsolunu çıkardı. "Çok tatlı." dedi.

"Hey, bana ver onu!" Hızlıca elinden kapmaya çalıştı ama

Tessa zamanında geri çekildi.

"Seni uyarmalıydım Ralph." dedim. "Çok iyidir."

"Neden video oyunları oynuyorsun?" diye sordu.

"Cinayetleri çözmeniz ya da onun gibi işler yapmanız gerektiğini sanıyordum."

"Herkes zaman zaman mola vermeye ihtiyaç duyar. Şimdi ver onu bana." Yine uzandı ama kaçırdı. Derin bir nefes aldı.

 "Peki, ne oynuyorsun?"

Artık vazgeçti ve kolunu uzatıp eliyle duvara dayandı. "Sorce- rer's Realm IV. Ama beşinci seviyedeki mahzeni bir türlü geçemiyor gibiyim." "Problem değil. Sana yardım edebilirim." 

"Oynuyor musun?"

Başını ileri doğru uzatıp sesini incelterek o alaycı, ergen kız hareketini yaptı. "Evet." 

"Ah." dedi Ralph. "Tamam."

Tessa pat diye kanepeye oturdu. Ralph de yanına ilişti. Sonra Ralph uysallıkla onu izlerken Tessa, tıpkı bir profesyonel gibi, oyunun kontrol tuşlarıyla manevra yapmaya başladı. "Şu mağarayı görüyor musun?" dedi. 

"Evet."

"Orada gizli bir geçit var ama önce devin başını kesmen gerek."

"Onun başını kesebildiğimizi bilmiyordum. Sadece sopayla vuruyorum." "Hayır, başını kesmek kesinlikle daha iyi." Birkaç dakika boyunca onları izledim. Tessa'nın oyunu göstermesini, Ralph'in başını sallamasını, o devasa omuzları arasında başının yukarı aşağı hareket etmesini... Ralph'in küçük kontrol düğmelerine basabilmek için kalın parmaklarını kullanmaya çalışmasını, bir beyzbol eldiveni giyerek klavyede yazı yazmaya çalışmaya benzettim. Tony'yi yenememesine şaşmamak gerekirdi. Ve Tessa ikide bir gülüyordu, üvey kızımın aylardır ilk kez gerçekten güldüğünü duydum.

Arkadaşıma devlerin başını nasıl keseceğini gösterirken. 

Ralph gitmeden önce beni bir kenara çekti. "Tucker, disiplin meselesinden dolayı izne çıkarıldı." dedi. "Dün gece neler olduğunu tam olarak anlayana kadar."

Başımla onayladım. "Evet. Bunu bekliyordum. Vanessa'yla ilgili herhangi bir şey var mı?"

Başını salladı. "Son duyduğumda aynıydı. Kurşun uyuyor ama. Alışveriş merkezinde kullanılan silahla aynı silah. Dinle, gitmeliyim, Tessa'yla güzel bir gün geçirin. Çok tatlı bir kız."

"Tatlı", tam olarak Tessa'yı tanımlarken kullanacağım bir sözcük değildi. "Tamam. Geçiririz."

Sonra Tessa'ya hoşça kal dedi ve çıktı. Yarım saat kadar Tessa ve kedilerle vakit geçirdim, sonra mesajlarımı kontrol ettim. Mar- garet'ten üç sesli mesaj. Hah, beklediğimden bile hızlıydı. Lien- hua'dan bir mesaj. Lien-hua'yı aradım.

İki saat önce Jolene'in vücudunun geri kalanını emekli bir FBI ajanı olan Reggie Abrams'ın evinde bulduklarını söylediğinde belki şaşırmalıydım ama şaşırmadım. Abrams'ın, infaz stiliyle başından vurulduğunu ya da adamın Kuzey Carolina eyaleti eski FBI başkanı olduğunu söylediğinde de belki şaşırmalıydım ama şaşırmadım.

Beni gerçekten şaşırtan tek şey, Ralph'in benimle evdeyken bunların hiçbirinden bahsetmemiş olmasıydı. Garip.

"New Mexico'daki bu tarikat hakkında daha fazla şey öğrenebildik mi?" diye sordum.

"Biraz. Liderin adı Aaron Jeffrey Kincaid. Eskiden PT Eczacılık'ın sahibiymiş ama birkaç yıl önce şirketi sattıktan sonra piyasadan çekilmiş. Fotoğrafını ve biyografisini sana e-postayla atarım. Elimde bir de adres var. On dakika kadar önce yerel polisten yardım istedik. Kontrol etmek için yola çıkıyorlar." "Bana adresi ver." dedim dizüstü bilgisayarımı açarken. "Ne yapıyorsun?" diye sordu Tessa, Günışığı'nı kucağına alırken.

Evet, bu iyi. Video oyunlarını seviyor. "İzle bunu." dedim ve FAL.C.O.N'u çalıştırdım.

***

Lien-hua: "Buna inanmayacaksın." dedi. "İşte adres: 19654 Walnut Yolu, Taos, New Mexico."

"Yani?" Adresi internete girdim. Tessa, girilen koordinatlar üzerindeki görüntüyü çeşitli yönlere çeviren ve bölgeyi gittikçe yaklaştıran ekrana bakıyordu. İlk önce dünya. Sonra yarım küre. Sonra Kuzey Amerika. Batı. New Mexico. Sangre de Cristo Dağları. "Hoşmuş." dedi.

Lien-hua: "Halkın Tapınağı'na kayıtlı telefon numarası Walnut 1-9654. Trajediden sonra kullanılmamış. Başka bir müşteriye bir daha hiç verilmemiş." dedi. "Kurnazca." dedim. Ama ekran görüntüyü yakınlaştırdıkça

 Tessa'nın izlemesine izin verdiğime pişman olmaya başladım.

"O ne?" diye sordu Tessa.

Altı binanın her birinden koca bulutlar hâlinde siyah dumanlar tütüyordu. "Çiftlik yanıyor." diye fısıldadım. "Çiftliğin her yeri." Binaları farklı açılardan görebilmek için göstergeyi ekranın üzerinde sağa sola hareket ettirdim, görüntüyü yakınlaştırdım. Batıdan esen sert bir çöl rüzgârı alevleri çıldırtıyordu.

Tessa: "Orada insanlar var mı?" diye sordu yavaşça. Bilgisayarın kapağını kapattım. "Tessa, ben telefonda konuşmamı bitirene kadar bir dakikalığına orada bekle." "Ama... " "Lütfen."

"Patrick... "

"Hemen."

Sinirli bir şekilde söylendi ama nihayet geri çekildi.

"Neler oluyor?" diye sordu Lien-hua.

"Her yeri yakmışlar." dedim. Görüntüyü yakınlaştırdım ve dört polis arabasının yoldan çiftliğe doğru ilerlediğini gördüm. Hemen arkalarından iki itfaiye arabası onları takip ediyordu. Gördüklerimi Lien-hua'ya anlattım.

"Video ne kadar eski?" diye sordu.

Verinin saatine baktım. "Beş dakika kadar, uydu geçişleri arasındayız. Bir dakika." Etrafı çevrili arazinin içinde bir noktanın görüntüsünü yakınlaştırdım. Bir hayvan. Aslında koca bir sürü.

Daha da yakınlaştırdım.

Hiçbiri hareket etmiyordu.

Daha yaklaştırdım. Daha çok yaklaştırdım.

 Hayvanlar yaralarla kaplı gibi gözüküyordu. İlk başta böceklerin işi olabilir diye düşündüm.

Hayır, dağın o kadar yüksek bir yerinde olamaz. Yılın bu zamanında çok soğuk olur.

"Dinle Lien-hua, polisin Tehlikeli Madde Ekibi'ni aramasını sağla ve onlara çayırdaki ölü hayvanlara dokunmamalarını söyle. Eğer Kincaid başka bir Beyaz Gece daha planlıyorsa bir tür uyuşturucu veya bulaşıcı hastalık geliştirmiş olabilir. Orayı mümkün olduğunca çabuk tecrit etmemiz gerekiyor." Arkamda bir hareket hissettim ve döndüm. Tessa eğilmiş, ekrana bakıyordu.

 "Neler oluyor?" diye sordu.

Bilgisayarın kapağını tekrar kapattım. "Lütfen Tessa, bir dakika içinde konuşmam biter."

Kıpırdamadı.

Kanepeyi işaret ettim. "Söylediğimi yap."

Başını salladı, omuzlarını sarkıtıp yürüdü ve kollarını sıkıca kavuşturup kanepeye oturdu.

Lien-hua'nın, New Mexico polis devriyesi ve bölgesel Tehlikeli Maddeler ekibiyle iletişime geçmesi için Dante Wallace'ı aradığını duydum. Sonra yine bana bir şeyler söyledi. "Pat, biz şimdi Abrams'ın olay yerindeyiz. Bizimle burada buluşabilir misin?"

"Bu öğleden sonra Tessa ile takılmam lazım." dedim.

Tessa: "Kimle konuşuyorsun?" diye sordu.

Lien-hua konuşmaya devam ediyordu. "Sanırım dosyaları sana e-posta yoluyla gönderebiliriz."

"İşlemleri bitirmişler mi?"

"Evet."

Başımla onayladım. Sonra kendimi tuttum. "Hayır,gerçekten gelebileceğimi sanmıyorum."

"Nereye gidebileceğini?" diye sordu Tessa.

"Tamam." dedi Lien-hua. "Herhalde öğrendiklerimizi sonra sana özet geçerim."

Sonra yine, belki de Tessa'yı burada bir süreliğine bırakabileceğimi, onun kedilerle oyalanabileceğini... "Adres ne?"

Tessa sordu: "Nerenin?" "Nereye gidiyoruz?" Telefonu bir an için göğsüme dayadım. "Hiçbir yere gitmiyoruz. Benim bir olay yerine gitmem gerekiyor." "Hiç olay yeri görmedim." "Seni götüremem."

"Benimle zaman geçirmek istediğini sanıyordum." Ah dostum, bu kız gerçekten çok zeki. Çok, çok zeki. "İstiyorum ama... Bak, bu kurallara aykırı." "Ama eğer polisler işlerini bitirdiyse ne fark eder ki?" "Polislerin işlerini bitirdiğini nereden biliyorsun?" Gözlerini devirdi. "Az önce telefondaki kadına işleri bitti mi diye sordun, sonra da başını salladın. Hayır deseydi başını salla- mazdın. Yani eğer işleri bittiyse neden gelemiyorum?"

"Bir kadınla konuştuğumu nasıl anladın?" "Benimle dalga mı geçiyorsun? Ses tonundan." Tamam, artık resmîleşmişti. Son dokuz yıl boyunca birlikte çalıştığım birçok FBI ajanından çok daha iyi bir dedektifti. "Seni götürmüyorum ve bu konuşma burada bitmiştir."

Abraham'ın, Cedar Point Meydanı'ndaki evinin önünde durdum ve Tessa'ya döndüm. "Arabada kal."

 "Ama o zaman göremem ki... " "Birkaç dakika içinde dönerim."

"Sen orada, içerideyken ve ben burada, dışarıdayken nasıl birlikte zaman geçirebiliriz?"

"Hah! Bu kez işe yaramayacak." Verandada bekleyen iki FBI ajanını gösterdim. "Merak etme, güvende olacaksın. Birkaç dakika içinde döneceğim ve gidip akşam yemeği yiyeceğiz. Belki biftek ya da başka bir şey." 

"Ben vejetaryenim."

"Öyle mi? Ben eti severim. Mümkün olduğunca sık, enfes kediburgerler."

"Hiç komik değil."

"Burada bekle."

Sustu ve koltuğuna gömüldü. Arabadan dışarı çıkarken telefonum çaldı.

Margaret.

Zaman kaybetmiyordu. "Neden beni geri aramıyorsun?" "Biraz meşgulüm, Margaret." "Bugün Vali'yi mi görmeye gittin?"

"Vay canına. Haberler hızlı yayılıyor." dedim kendi kendime.

"Biraz tavsiyeye ihtiyacım vardı." "Ne hakkında?" "Balık tutma."

"Dinle beni." dedi. "Dün geceki tüm raporları kontrol ettim ve ikna oldum."

Neredeyse Ralph'in telefonunu düşürüyordum. "Ne oldun?"

 "Tucker'ın durum karşısında verdiği tepki konusunda ikna oldum." diye devam etti. "Tabi ki tüm resmî işlemlerden geçmek durumunda ama saldırgan silahını bırakmaya razı olmayınca gerçekten de ateş etmekten başka seçeneği yokmuş. Diğer taraftan sen uygun hareket etmemişsin." Telefonu diğer elime aldım. "Efendim?" "Saldırgan, silahını sana ve ortağın olan ajanlara doğru salladığında ateş etmemişsin. Standart çalışma prosedürü açıkça der ki... "

Yükselen sinir katsayısı. Yükseliyor.

"Adamın elinde oyuncak silahlar vardı." diye araya girdim. "Ve isteseydi bile elinden bırakamazdı." "Ama o zaman bunu bilmiyordun, değil mi?" Yenilme Pat. Yenilme.

"Bir dakika." dedim. "Anlıyorum. Şimdi anlıyorum." "Neyi anlıyorsun?"

"Vali Taylor'un ofisinden biri seni aradı, değil mi?"

"Dr. Bowers." Çok yavaş, tane tane konuşuyordu, "umarım beni etik davranmamakla suçlamıyorsundur."

"Neden olmasın? Tam da bunu yapıyorum."

"Bowers, yöntemlerin işe yaramıyor. Hâlâ katilin kim olduğu hakkında bir fikrimiz yok."

"Vanessa bir isim verebilir."

"Ah, duymadın mı?" Sesi buz gibi olmuştu. Mesafeli.

Kalbim sıkışır gibi oldu. "Neyi duydum mu?"

"Vanessa bu öğleden sonra öldü, Dr. Bowers."

Hayır.

"Nasıl öldü? Odasını korumakla yükümlü olan kimdi? Ölüm zamanı nedir?"

"Boğazındaki kurşun yarasından öldü, Dr. Bowers. Sen ekibinin tuzağa düşmesine engel olamadığında. Şimdi Jonestown ve katil tarikatlarla ilgili tüm bu saçmalığı bırakmanı ve onu vuran adamı bulmanı istiyorum. Yoksa seni bu davadan çekeceğim. Bir kez daha işlerin içine edersen kendini Denver'da bulurs...]' "Galiba sesin kesiliyor Margaret." dedim. "Sakın yüzüme kapatma Dr. Br... "

Aramayı sonlandırdım ve sonra tamamen kapattım. Telefonu, saatte elli kilometre hızla garaj kapısına fırlatmak istedim ama kendimi tam zamanında durdurmayı başardım. 

Şerif Wallace beni kapıda karşıladı. "Selam." "Selam." Margaret'le konuşmamızdan bahsetmedim. Hiç canım istemedi. Başımı uzatıp evin içine baktım. Duvardaki ve kapı çerçevesindeki kan damlaları, cinayet sırasında katilin ve kurbanın nerede durduklarını anlatıyordu. Abrams'ın antrenman çantası kapıda duruyordu, ona dayalı bir de raket vardı. Saldırı olduğunda yola çıkmak üzereydi herhalde.

Evin içinde, Abrams'ın yatak odasına doğru giden kurumuş kan izlerini takip ettik. Dolaba sürüklenmişti.

'Jolene'in cesedi? O nerede bulundu?" diye sordum.

"Orada. Koşu bandının üzerinde."

"Koşu bandı mı?"

"Evet."

Koşu bandı mı?

"Bu arada, Grolin öldüğüne göre fark eder mi bilmiyorum." dedi. "Ama kredi kartı harcamalarının kontrolünü bitirdim."

 '"Ve?"

"Sevdiği bir deri ceket var ya, geçen bahar Hanes Mall'daki

Gap mağazasından almış. Tahmin et bakalım o gün Gap'ta kim çalışıyormuş?"

'Jolene."

"Evet."

Bir an düşündüm. Çok kusursuzdu. Biri Grolin'i markaja almıştı ve bunu neredeyse bir yıl boyunca sürdürmüştü. "O gün alınan başka deri ceket var mı?" "Başka ceket mi?"

"Gap'tan. O gün veya o hafta daha sonra alınan başka deri ceket var mıymış?"

Kafası karışmış görünüyordu. "Bilmiyorum." "Öğren o zaman."

Lien-hua yatak odasına girdi. Ralph hemen arkasındaydı. "Ralph." dedim. "Neler oluyor? Güvenli evdeyken neden bana buradan bahsetmedin?"

"Davadan uzakta biraz zaman geçirmek istersin diye düşündüm."

"Niye?"

Yüzüme baktı. "Tessa'yı buraya siz aranızı biraz düzeltilesiniz diye getirttim, değil mi?"

"Evet."

"O zaman öyle yap."

Parmaklarımın gerildiğini hissettim. Kızgınlık içimde dolanmaya başlamıştı. Margaret'e Margaret olduğu için. Tucker'a dün gece acele karar verdiği için, İllüzyonist'e kazandığı için, Ralph'e haklı olduğu için... "Ama Lien- hua'yla telefonda konuştuktan sonra buraya geleceğimi tahmin etmen gerekirdi... "

"Evet." dedi soğuk bir şekilde. "Haklısın. Tahmin etmem gerekirdi."

"Bak, bu olay yerinde olmak benim için önemli." Herkesin duyabileceği kadar yüksek sesle söyledim ama aslında kendime söylediğimin farkındaydım. Odada sessizlik oldu. İçimden bir sesin: "Olay yerlerinden daha önemli şeyler de vardır." dediğini duyabiliyordum. Başta, ölen karımın sesi sandım. Ama sonra kızının sesine daha çok benzediğini fark ettim.

Kafamdan bu düşünceleri atmaya, tekrar odaklanmaya çalıştım. Beynim emirlerime uymadı. Devam ettim. "Demek dün sabah vurulmuş. Öyle mi?"

"Evet." dedi Ralph. Sesinden hâlâ üzgün olduğunu anlayabiliyordum.

Döndüm ve bir piyon bulacağımı düşünerek odaya bakındım. Bakışlarım koşu bandının üzerine gelince aradığımı buldum. Beyaz bir piyon. "Ama neden Abrams?" diye sordum kızgınlıkla. "Bütün bu hikâyenin neresine oturuyor? Adamla ilgili ne biliyoruz?"

Lien-hua: "1991'de adını duyurmuş." diye açıkladı. "Bu tarih, FBI'a bağlı Şiddet Suçları Faillerini Araştırma Programı'nın bir parçası olabilmek için Kuzey Carolina'nın anlaşma imzaladığı yıl."

"ŞSFAP" dedim.

"Evet. Kuzey Carolina adına imza atan da Abrams'mış." Dava, yanlara doğru iyice genişliyor, çarpık çurpuk bir şey hâline geliyordu. Bu adamı yakalayabilecek miyim acaba diye merak etmeye başlıyordum. "O fırçayla ilgili herhangi bir şey bulduk mu?" Herkese soruyordum. "Parmak izi bulabildiniz mi? DNA? Herhangi bir şey?"

"Hımm." Ralph çenesini kaşıdı. Rahatlamış gibi gözüküyordu. 

"Bildiğim kadarıyla Brent ilgileniyordu o konuyla. Şimdiye kadar halletmiş olmalı. Belki şimdi zorunlu uzaklaştırmada olduğu için bir şeyler arada kaybolmuş olabilir. Kontrol ederim."

"Ben yaparım." dedi Şerif Wallace. Telefon etmek için uzaklaştı.

Dolaba doğru yürüdüm. Abrams'ın cesedi kaldırılmıştı, halının üzerinde kurumuş kan lekeleri vardı. "Adamı dolaba sokmuş." dedim. "Neden bir dolap?" "Sanırım hikâyesinin, fantezi dünyasının bir parçası." dedi Lien-hua. "İlk piyon bir dolapta bulunmuştu, Mindy'i bir mağarada boğdu... "

"Belki kendisini dar yerlerde rahat hissediyordur." dedi Ralph.

Lien-hua: "Ya da karanlıktan hoşlanıyordur." diye ekledi. Söylediklerini kafamda oturtmaya çalışıyordum. Ralph'in cebindeki telefon çaldı. Numaraya baktı. "New Mexi- co polisi." dedi. Özel olarak konuşmak için başka bir odaya gitti.

Lien-hua'ya döndüm. "Peki burada bize ne diyor?" Benim yaklaşımım pek de işe yarıyor gibi gözükmüyordu. Belki onunki yarardı.

"Hemen ortamı kızıştırıyor." dedi. "Doğru zamanı bekleyen seri katilden ortamın sakinleşmesi için bile beklemeyen bir katile dönüştü. Jolene'in cesedini FBl'ın hem geçmişteki hem de şimdiki iki anahtar ismine bıraktı. Belki o zaman da beni yakala- yamadınız, şimdi de yakalayamıyorsunuz diyordur."

"1991'den beri aktif olduğunu mu düşünüyorsun?" diye sordum.

Lien-hua eğildi ve dolaptaki kan lekesini gösterdi. "Belki.

İnfaz yöntemiyle işlenen cinayet, bunun katil için kişisel bir şey olmadığını gösteriyor. Bu sadece bir mesaj vermek içindi, daha fazlası değil. Tıpkı Vanessa ve araba parkındaki adam gibi, hepsi onun için oyunun bir parçası. Onun için herkes gözden çıkarılabilir."

Koşu bandına baktım. "Bacakları neden koşu bandına koydu?" diye sordum.

Kapıdan bir ses geldi: "Koşu bandında bacaklar. Koşmak ama bir yere ilerleyememek." İkimiz de döndük. Tessa.

"Burada ne arıyorsun?" diye lafı yapıştırdım. "Arabada beklemeni söylemiştim."

"Sıkıldım."

"Tessa?" dedi Lien-hua.

"Evet. Ve sen de telefondaki kadınsın herhâlde." Lien-hua bana ve sonra yine Tessa'ya baktı. "Evet. Sanırım o olmalıyım. Ve sanırım haklı olabilirsin." "Neyle ilgili?" dedim.

"Koşmak ama hiçbir yere varamamak konusunda." dedi. "Soruşturmamızı özetliyor. Şimdiye kadar yaptığımız bu; koşmak ama hiçbir yere varamamak." Derin bir nefes aldım. "Hadi Tessa, arabaya geri dön." En azından olay yerini bozmadı. İşlerini bitirmişlerdi. "Ya burada bir ceset olsaydı?" dedim. "O zaman ne olurdu?" "İğrenç olurdu. Kusardım." "Doğru. Öyle olurdu. Hadi, şimdi."

Odadan çıkarken aklıma bir şey geldi. "Bu arada, verandadaki iki ajanı nasıl geçtin?" "Eğer istersem oldukça ikna edici olabilirim." Buna karşı söyleyecek bir şeyim yoktu.

 "O bayanın ne dediğini duydun mu?" Tessa, oturma odasına yürürken kan lekeli halıya bakıyordu. "Haklı olduğumu söyledi. Koşu bandıyla ilgili. Duydun mu?" "Ah, evet o bir karakter analizcisi." diye başladım. "Elinde değil... " Dur, geri sar.

Ellerin açık bir şekilde yaklaş...

"Ee... İyi bir gözlemdi Tessa. Tutturmuş olabilirsin."

Biraz homurdandı. "Vay canına, bunu bir kenara yazıyorum. 26 Ekim 2008 Pazar günü Patrick Bowers üvey kızına gerçek bir iltifat etti."

"Tessa." dedim, sesimde belli belirsiz bir üstünlükle. "'Dobra' sözcüğü ne anlama geliyor, biliyor musun?" "Hayır."

"Senin dobra bir tarafın var."

Durdu, kollarını kavuşturdu ve başını dikleştirdi. "Hiç de doğru değil." 

"Ne?"

"Bana, ters, sivri dilli ve iğneleyici olduğumu söylemen." 

Baktım. "Dobranın ne anlama geldiğini bilmediğini sanıyordum."

"Yalan söyledim."

Tüm ergenler böyle olamaz. Olamaz. "Latinceden geliyor." dedi. "Sert, hüzünlü ve koyu anlamlarına geliyor." "Ah." dedim. "Harika."

"Ortaokulda İspanyolca yerine iki yıl Latince dersi aldım.Latince ölü bir dil. Ölü bir dili öğrenmek havalı olur diye düşünmüştüm."

Oğlum. Bu kıza babalık etmeyi gerçekten ben mi istedim?

Bir dakika. Aptalca bir soru.

Evet.

Dünyadaki her şeyden daha çok.

Ön kapıya varmadan önce, Ralph'in diğer odada küfrettiğini duydum. Ve bu, iyi bir şeyler olmadığını düşündüğüm zamanlardan biriydi.

"Cesetler." dedi üvey kızımın duyabileceği kadar yüksek sesle. "On beş ceset bulmuşlar." 66

Tessa'nın yüzü kireç kesildi. "Ne dedi?" "İşte bu yüzden gelmeni istemedim." "Yapma lütfen." dedi. "İnsanların: 'Sana demiştim.' demelerinden nefret ederim!"

"Tamam. Bak, özür dilerim. Lütfen. Aramızı düzeltmek istiyorum. Sadece o kadar. Dışarıda bekleyebilir misin? Lütfen. Birkaç dakikalığına." 

"O zaman bana ders vermeye kalkma." 

"Yapmayacağım, söz."

O öndeki verandaya geçti, ben de Ralph'e üvey kızımın duyabilme mesafesinde küfür etmesi konusunda neler düşündüğümü söylemek için tekrar içeri girdim.

***

 İllüzyonist, bulunduğu noktadan, verandada ileri geri hareket eden kızı izledi. Yaptığı araştırmalardan bildiği kızı, görür görmez tanıdı. Tessa Bernice Ellis, Dr. Bowers'ın üvey kızı. Demek onu korumak için Kuzey Carolina'ya getirtmiş. 

Ne hoş.

İllüzyonist gözlerini kapadı ve zihninin olasılıklar arasında dolanmasına, duyularının hayal etmesine, arzularının keşfetmesine izin verdi. Evet, bu, oyunu için daha da uygun bir son olabilirdi.

Dürbünle evin önünü taradı, Bowers'ın arabasını bir süre inceledi ve doktorun, sırt çantasını yanında getirdiğini fark etti. Büyük ihtimalle tırmanma malzemeleri. Hımm.

Kızı bir süre daha izleyerek oyalandı, sonra malzemelerini toplamak için evine döndü.

***

Ralph'i azarlayamadan önce, yüzündeki ifadeyi gördüm.

"On üçü çocukmuş." dedi.

Ağzım kurudu. "On üç çocuk mu?"

Başıyla onayladı. "Ciğerlerinde duman yok."

"Yangın başlamadan önce ölmüşler."

"Evet."

"Çocuklarını kendileri mi öldürmüş?" dedi Lien-hua. "Tıpkı Jonestown'daki gibi." dedim. "Evin yanındaki binada iki yetişkin cesedi varmış." dedi Ralph. "Bir erkek, bir kadın. Ve Kincaid'in özel uçağı da bölgesel hava alanından ayrılmış. Seattle'a doğru bir uçuş planı kaydedilmiş."

"Seattle mı?" dedim. "Seattle'da ne var?" "Araştırıyorlar."

Birden odanın kapısı hızla açıldı ve Wallace sallana sallana içeri girdi, elindeki yeni telefonunu sallayarak. "O ne?" diye sordum. 

"Parmak izleri." dedi.

"Kim?" diye sordu Ralph. "Kimmiş?"

Wallace kafasını salladı. "Katil dokunmuş olsa bile, parmak izi bırakmamış. Ama sanınm bir sonraki kurbanını tespit etmiş olabiliriz. ülkedeki her banka personelinin parmak izi alınır, parmak izlerinden oluşan ulusal bir veri tabanı var ve biz... "

"Evet, evet, biliyorum." diye bağırdı Ralph. Davanın stresi

Ralph'in, hepimizin sinirlerini geriyordu. "Kimmiş? Adı ne?"

"Alice McMichaelson. Second National Bank'te çalışıyor.

Batı Asheville'de yaşıyor."

"Bir sonraki o."

"Adresi var mı?" dedi Ralph.

Şerif Wallace adresi verdi.

"Hemen oraya polis gönder." dedim. "Ama sivil giyinmelerini söyle. Evi izliyor olabilir diye. Bu, önüne geçmek için son şansımız olabilir." 

Zil çaldığında Alice McMichaelson, oturma odasında oturmuş, çek defteri üzerinde hesap yapıyordu. Ayağa bile kalkama- dan ikinci kez çaldı. "Büyük ihtimalle satıcıdır. İnsana hiç rahat vermez mi bunlar? Yani bir rahat bırakın, bugün pazar." diye söylendi içinden. Belki duymamış gibi yaparsa giderdi. Zır. Zır. Zır.

"Of, tamam ya." diye söylenerek halının diğer tarafına geçti ve pencereden dışarı baktı. Hâkî pantolon, golf tişörtü ve vişne çürüğü renginde rüzgârlık giyen bir adam, verandasında dikiliyordu. Alice perdeyi kenara çektiğinde başıyla selam verdi.

Alice kapıyı açtı ama zinciri yerinde takılı bıraktı. "Evet? Yardımcı olabilir miyim?"

Adam kimlik kartını göstermek için cüzdanını uzattı. "Hanımefendi, ben Buncombe İli Şerif Departmanından memur Lewis. İçeri girebilir miyim?" "Bir problem mi var?" 

"İçeride açıklamam daha iyi olabilir hanımefendi."

Adamın arkasında, yolda duran arabaya baktı. Bir sedan araba. Ya görev dışındaydı ya da gizli görevde.

"Lütfen." dedi. "Serbest dolaşan çok tehlikeli bir adam var. Sizin peşinizde olabileceğini düşünüyoruz. Ne yapacağı belli olmaz. Her an ortaya çıkabilir. Sizi buradan mümkün olduğunca çabuk çıkarmamız gerekiyor."

"Kimmiş? Benden ne istiyormuş?"

Adam omzunun üzerinden arkasına, sonra tekrar Alice'e baktı. "Aklınıza gelebilecek en kötü şeyi düşünün. Bu onun için başlangıç olur."

Kapıyı açmadı. Bu memur neden tek başınaydı? Neden bir ortağı yoktu? Kadının tereddüt ettiğini fark etmiş olmalıydı. "Bakın." dedi. "Sizin ve çocuklarınızın tehlike altında olabileceğinizi düşünüyoruz. Ama sizi hiçbir şey yapmaya zorlayamam. Siz karar verene kadar burada, verandada bekleyeceğim." Bir kart uzattı. "Buyrun. Bu numarayı arayın. Söylediğim kişi olduğumu doğrulayacaklardır." 

Geldiğimde şoktaydım ve ormanda yolumu bulamayacak kadar güçsüz düşmüştüm. Yapabildiğim tek şey, yardım bulmak için kampa geri dönmek oldu. Benim gibi gece oradan kaçanlar sonra gün ışığında geri dönenler olabilir diye düşündüm. Belki bana yardım edebilirler diye düşündüm."

***

Vali Taylor kalemi ikiye böldü.

Görevin üzerinden neredeyse otuz yıl geçmişti. Evet, tabi ki Kongre üyesiyle ilgili bu bulaşık işin başında o vardı ama sadece görevini yerine getiriyordu. Dwyer orada bulunuşunun asıl sebebini açık ettiğinde ve sonra Jones kontrolden çıktığındaor- taya çıkan pislikleri temizlemek ve tüm delillerin işaret etmesi gereken yerleri işaret ettiğinden emin olmak için anlık kararlar alması gerekmişti.

İşte problemler de burada başlamıştı.

"Peki, hayatta kalan başkaları da var mıydı Baba?"

"Hayır. Tüm sabah bekledim. Hiç kimse geri gelmedi. Cesetlerle baş başa kalmıştım. Neredeyse, tanıdığım, bildiğim herkes ölmüştü. Hastaneye gittim -aslında sadece küçük bir kabindi- ve omzum için ağrı kesici buldum. Ana binanın yakınlarına gitmek istemiyordum ama oradan ayrılmak da istemiyordum... Gidecek bir yerim yoktu, o yüzden sabahın büyük kısmını bekleyerek, binaya bakmamaya çalışarak geçirdim. Ormanda yaşayan kabilelerden talancılar gelince saklandım. Sonra..."

Kincaid'in sesi yavaşladı. Hatta duygusuz ve sert bir hâl aldı. "Guyanese Savunma Gücü üyeleri geldi. Gülüyorlardı oğlum, cesetlerle dalga geçiyorlardı; ailemle ve arkadaşlarımla. 'Daha önce beyinleri uyuyordu, şimdi bedenleri de beyinlerine katıldı.' Böyle şeyler söylüyorlardı. Ama kullandıkları uyumak sözcüğü ölmek anlamına da geliyordu. Bu sözleri sevdiğim insanlar hakkında kullanıyorlardı David." "İlk aileniz."

 "Evet. İlk ailem."

O aptal çocuk ortaya çıktığında kaseti düzenlemeyi neredeyse bitirmişti.

"Onlar ayrıldıktan sonra üç Amerikalı geldi -iki adam ve bir kadın- ve söylediklerini duyduğumda neredeyse yanlarına koşmak üzereydim. 'Pek planladığımız gibi değil, hı ne dersin?' Sonra biri güldü ve 'Çok büyük bir kayıp değil ama.' dedi. Sonra adamlardan biri dosyaları ortadan kaldırmak konusunda bir şeyler söyledi ve Baba'nın kabinine doğru ilerlediler. Ben karanlıkta saklandım ve onları izledim. Dosyalan çekmeye, defterleri karıştırmaya başladılar."

"Delilleri mi yok ediyorlardı?"

Kincaid başıyla onayladı. "Evet. ClA'in olayla bağlantısına işaret eden şeyleri sanırım. Arkada bir radyo açıktı, cinayetlerle ilgili haber yorumlarını duyabiliyordum. Daha fazlasını görmek istedim, o yüzden kapılardan birini açtım ama sanırım beni duydular."

Tanık yok. Emirleri öyleydi. Hayatta kalan kimse olmasın. O yüzden, çocuk kapıyı açınca başka ne yapabilirdi ki? "Bir iğne kaptı, David. Ve beni kovalamaya başladı." Çocuk, çıldırmış bir tavşan gibi, kampın içinde koşuyordu. Sebastian Taylor, şimdi olayı hatırlayınca Jones'un korumalarına vermeleri için adamlarına teslim ettiği AK- 47lerden birini kullanmayarak yanlış bir iş yaptığını anladı. İğnelerden birini kullanarak olayı örtbas edebileceğini düşünmüştü. Ama çocuk kaçtı. Ormana kaçtı.

Şimdi ara sıra hatırlıyordu, yıllardır kapağını açmadığı bir kitabın sayfaları gibi, bir görüntü bir diğerini getiriyordu peşinden.

Diğer iki ajanın Jones'un kabininden dışarı çıktıklarını gördü. "O iğneyle ne yapacaktın?" dedi Felicity, iki hapşırık arasında. Ormandaki bitkilerin yarısına alerjisi vardı.

"Bize verilen emirler var." dedi. "Cole, amacımız konusunda oldukça net konuştu."

"Yani bir çocuğu öldürecektin!"

"Buradan çıkmamız gerek." dedi Tad.

"Kasetle işim daha bitmedi." diye cevap verdi.

"Ben hiçbir yere gitmiyorum." dedi Felicity. "Küçük bir çocuğu öldüreceğine inanamıyorum. Bu görev baştan sona bir traje..." Cümlesini bitiremedi. Tad, kadının boynuna bir iğne sapladı ve içindekini boca etti. Felicity titreyerek yere çöktü.

"Ne yaptın?" diye bağırdı Sebastian.

Çırpınmalar başladı. Felicity'nin ölümü pek de rahat olmuyordu.

"Görevi neredeyse üç kez tehlikeye atıyordu. Bir çocuğun hayatta kaldığını öğrenmelerine izin veremeyiz." dedi Tad. "Her şeyi anlatırdı." "Ama sen... "

Tad uzandı ve Felicity'i koltuk altlarından tuttu, henüz ölmemişti ama kısa süre içinde ölecekti. "Binaya taşımama yardım et. Kimse anlamaz." Felicity konuşmaya çalışıyordu ama kafası kontrolsüz bir şekilde ileri geri savruluyordu. İzlemesi pek hoş değildi. Tad devam etti: "Cole'a, Jones'un adamlarının onu önce ele geçirdiğini söyleriz. Yapılacak otopsilerin sayısını sınırlı tuttuğumuz sürece bir şey olmaz. Ve çocuktan bahsetmeyeceğiz, tamam mı? Kesinlikle burada değildi. Cinutma, hayatta kalan yok. Anladın mı?"

"Tad de anlatabilir. Çocuktan bahsedebilir." diye düşündü.

"Evet." dedi Sebastian, elinde tuttuğu iğneyi parmaklarıyla yoklayarak ve Tad'in iki küreğinin arasındaki noktaya gözlerini dikerek. "Hayatta kalan yok. Anladım."

"Kadını öldürdüler. İğneyle. Yaparken gördüm. Sonra Sebastian diğer Amerikalıyı öldürdü."

Kincaid duraksadı, ceketine uzandı ve plastik bir poşetin içindeki yarı dolu bir şırıngayı çıkardı. "Sebastian şırıngayı attı. Neden aldığımı bilmiyorum ama her yerinde onun parmak izleri var. Sebastian Taylor'ın ne tür bir adam olduğunu dünyanın öğrenmesinin zamanı geldi." "Siyanür hâlâ etkili mi Baba?" "Oldukça. Emin olmak için test ettirdim." Kincaid plastik poşeti kaldırdı. "O, helikopterler geldiğinde Baba'nın kabinine doğru geri gidiyordu." Sonra orman muhafızları ve Yeşil Bereliler geldi. Onun ortadan kaybolması gerekiyordu. Eğer onu orada görselerdi iki kıtada altı farklı görev kül olurdu. İşte bu yüzden kaseti düzenlemeyi asla bitirmedi. Hep çocuk yüzünden.

"Cesetleri teşhis etmek için gelen bazı Tapınak üyelerini tanıyordum. Beni yanlarında Amerika'ya götürdüler, çocuklarından biri olduğumu söylediler." 

Sonunda Kincaid sadık oğluna bakmak için döndü. "David, Amerika'ya vardığımda medya, talancıların ailem hakkında söyledikleriyle aynı şeyleri söylüyordu. Dünyanın özür dilemek için otuz yılı vardı ve hiç kimse, birkaç kıyıda köşede kalmış web sitesi ve yazar tarafından basılan bir-iki kitap dışında hiç kimse, onların hikâyelerine sevgi ve insaniyet kazandırmayı, insan olarak, ortak Tanrı'mızın çocukları olarak hak ettikleri saygı ve itibarı onlara vermeyi denemedi."

"Ve bu yüzden de medya patronları hesap verecekler." "Evet. Bu yüzden hepsi hesap verecek." Vali Taylor aynada yüzüne baktı. Onunki bir katilin değil, bir vatanseverin yüzüydü.

Olduğu tek şey buydu. Bir vatansever, ülkesi için ne gerekirse onu yapacak bir adam. Tıpkı Kuzey Taarruz Savaşı'nda Güney'in askerlerinin yaptıkları gibi. Özgürlük için savaşmışlardı; eyaletlerin kendi kanunlarını oluşturma, kendilerini yönetme özgürlükleri için. Gerçek bir özgürlük. Hakiki bir özgürlük.

Özgürlüğü desteklemek adına ne gerekiyorsa şimdiye kadar hep yaptı. Bir vatanseverin yaptığı budur. Ve şimdi. Ne yapılması gerekiyordu? Karar vermesi sadece bir an sürdü. Numarayı çevirdi.

"Evet?" dedi hattın diğer ucundaki ses.

"Benim. İstediğin bende. Yarın sabah Stratford Oteli'nde 611 numaralı odada buluşalım. Öğle yemeğinden önce,tam onda. İşleri o zaman hallederiz."

"Bir kaza gibi mi gözükecek?"

"Dert etme. Hepsini planladım."

Tık.

Evet, Sebastian Taylor ne gerekiyorsa yapardı. Gerçek bir vatanseverdi.

Sayfanın üzerine bazı notlar karaladı ve konuşmasını bitirmek üzere işe koyuldu.

***

Aaron Jeffrey Kincaid'in jeti, kuzeydoğu Tennesse'deki Tri- Cities Bölgesel Havalimanı'nın kenarındaki kurumsal pistlerden birinde durdu. Gerekli evrak işlerini yapmadan rüşvetle işini halledebileceği kadar küçük, aynı zamanda jetinin sığabileceği kadar büyük bir havaalanıydı burası. Ve

Asheville'e yakındı, doksan dakikadan az bir araba sürüşü mesafesinde.

Jetten çıkıp asfalt yola ayak bastı. Rutubetli sonbahar havasını içine çekti.

Bu, uçağı son kez kullanışı olacaktı. Oldukça faydası dokunmuştu. Tıpkı çiftlik gibi. Tıpkı Rebekah ve Caleb gibi. Jessica gibi. Ailesinin yaptığı gibi. Her şeyin bir zamanı, bir yeri ve bir amacı vardı. Kader böyle bir şeydi.

David yanında duruyor, telefonunu cebine koyuyordu. "Baba, ev hazır."

"İyi. Bize dinlenmek ve yarınki işlere hazırlanmak konusunda faydalı olacak."

Tam o sırada uçuş pistinin kenarında bir minibüs belirdi ve hangardan birkaç metre ileride durdu. Şoför kapısı açıldı ve ince yapılı; son moda bir gözlük takan, üzgün görünüşlü bir adam saygılı bir şekilde selam vererek aşağı indi. "Baba."

"Theodore." dedi Kincaid. "Her şey ayarlandı mı?"

"Evet. üniformalar evde."

David minibüse yaklaştı.

"Peki ya sevkiyat? Geldi mi?"

"Otelde Baba."

"İyi." Kincaid bileğindeki yara izini kaşıdı. "Şimdi Bethanie ile ilgili konuşma zamanı geldi bence. Onu bıraktığında ölmemişti Theodore."

Kısa bir duraksama. "Evet Baba. Biliyorum."

David, Theodore'un arkasına kayıverdi.

"Sana belli komutlar vermiştim."

"Özür dilerim Baba."

"Şimdi bir seçim yapmak zorundasın."

Dudağını ısırdı. "Seçim mi?"

"Kendin mi yapmak istersin, yoksa David'in yardım etmesini mi?"

Theodore güçlükle yutkundu. "Baba, lütfen. Elimden gelenin en iyisini yaptım."

Kincaid sessizce bekledi.

"Lütfen, ben... "

"Tamam, David o zaman."

David ileri adım attı ve kaburga kıran, soluk borusu parçalayan sıkı bazı kungfu hareketleri yapıverdi. Sonra da aileye katılması için kendisini davet eden ilk kişi olan genç adamın boynunu kütürdetti. Birkaç saniyede iş bitmişti. Ne de olsa insanlara diğer tarafa geçiş konusunda yardım etmek David'in uzmanlık alanıydı.

Kincaid, adamın un ufak olan bedeninin rutubetli yol üzerinde seğirip titremesini izledi.

Tapınaktakileri düşündü.

Yatan ve bir daha hiç kalkmayanları.

Jakuziyi.

Jessica'yı.

Rahip Jim Jones'un sözlerini: "Benim için ölüm korkulacak bir şey değildir, asıl tehlikeli olan hayatın ta kendisidir." "Minibüsün arkasına koy onu." dedi. David ve diğer adam, henüz sıcak olan cesedi aracın arkasına sürükleyerek içeri çektiler.

"Uçağı saklayın." dedi Kincaid. "Hangara kilitleyin." Sonra ailesiyle birlikte minibüse bindi ve kaderini gerçekleştirmek üzere yola koyuldu. 

Alice holden geçti ve banyoya girdi. Biraz gergindi ama en azından şimdi çocukları güvendeydi. En önemlisi buydu. Çocuklar. O gün erken saatlerde onları memur Lewis ile göndermişti. Lewis, yanında güvende olacakları konusunda kendisine söz vermişti. Banyo lambasını yaktı ve aynada çenesindeki çizgiyi gördü. Garrett'ın saldırdığı ve onu hastaneye gönderdiği günden kalan hafif bir iz hâlâ görünüyordu. Evet, tehlikeli bir adam tarafından tehdit altında tutulmanın nasıl bir şey olduğunu biliyordu.

Talimatları almıştı ve onlara uyacaktı. Ne dedilerse sonuna kadar yapacaktı.

Alice McMichaelson, çocuklarını korumak için her şeyi yapardı.

Duş perdesini çekti ve suyu açtı.

İllüzyonist sırıttı. Demek şimdi.

Grolin öldü. Vanessa da o sabah son nefesini verdi. Ne kadar talihsizce. Oradaydı. Çok trajik.

Doğru, Grolin'in ölümünü daha şık. daha az rahatsız edici bir şekilde sahnelemeyi ummuştu ama onu ancak uyuşturarak o kadar süre boyunca tutabilmişti.Üstelik, Grolin'i çılgına dönmüş bir vaziyette o mağazaya göndermek çok dâhiceydi. Adam, Ajan Jiang'la kavga bile çıkardı! Vanessa'yı golf sahasına çağırmak gerçekten riskliydi ama ajanları, olayları kontrol altında tutabileceği kadar ıssız ve net bir tanıklık olmadan ateş edilebilecek bir yere çekmesi gerekiyordu. Beyinsiz dedektifler tam da tahmin ettiği gibi hareket etmişlerdi. Parçaları asla bir araya getiremez, bağlantıyı kuramazlardı.

Alice'in evini karanlık bir yerden izlerken İllüzyonist'in aklından geçenler bunlardı. Burada ilk bulunuşunu düşündü, sadece birkaç gün önce. O zaman kendisine, dürtülerine, arzularına hayır demesi ne kadar da zor olmuştu.

Ama şimdi o an gelmişti. Nihayet.

Birkaç dakika önce Alice banyoya girdi. Camlarda oluşan buharı görebiliyordu. Duş alışını düşündükçe nefes alışı derinleşti, hızlandı.

Tatlı yaz güneşinin altında sarı limonata. Az kaldı. Az kaldı.

Bekledi. Banyo ışığı söndü. Hole girişini, oradan da odasına geçişini hayal gücüyle izledi. Ve bir mucize gibi, yatak odası ışığının yandığını gördü. Sadece hayalinde değil, gerçekte de. Ve perdelerin arkasında havluyu bırakan kıvrak bedenini. Kıvrak. Evet. Onu tanımlamak için iyi bir sözcüktü. Doğru sözcük. Mükemmel sözcük. Kıvrak.

Bu sözcüğü daha sonra kullanacaktı, bu geceyle ilgili yazarken. 

Tatlı tatlı limonata.

Birkaç saniye sonra yatak odasının ışığı söndü. Biraz daha bekledi ama sonra beklemekten sıkıldı. Alice için yeterince beklemişti. Hatta fazlasıyla. Kendisini, iyi oynanmış bir oyunla ödüllendirmenin zamanı gelmişti. Savaşın ganimetlerinin keyfini çıkarma zamanı. Bir sürüngen kayganlığıyla eve yaklaştı. Eldivenlerini ve kayak maskesini taktı.

Yine arka kapı. Bu kez kilitliydi. Ah, iyi. Otuz saniyeden az bir zamanda açtı. Güvenlik sistemini devre dışı bıraktı. İçeride.

Evin kokusunu aldı: hafif tanıdık, hafif yabancı. İçinde Garrett- 'ın burada yaşadığı günlerden kalma sigara dumanı izi olduğu hâlde tatlı ve temiz. Kulak kabarttı. Uyuyan bir evin sesleri dışında hiçbir şey. Holde sessizce ilerledi. Brenda'nın odasını geçti. Jacob'un odasını geçti. Durup fotoğraflara bakacak zaman yok. Bu gece olmaz. Bu, oyunun son hareketiydi. Oyun tahtasının diğer tarafından uzanıp Alice'e dokunmuştu. Ve şimdi onu alıp eve götürme, sahiplenme zamanıydı. İllüzyonist, yatak odasının kapısını araladı ve Alice'in yatakta yattığını gördü. Örtülerin altında hareketsiz bir beden.

Kafasının içinde bir ses duydu, bir dolabın içinden dışarıya seslenen küçük bir çocuğun sesi: "Anne?"

Hayır.

"Orada mısın anne?" Hayır.

Bunları düşünmeyecekti.

Düşünmek zorunda değildi ve düşünmeyecekti. Hayır.

Hayır. Hayır!

 "O koku ne anne?"

Sakin ol. Bir adım önde. Daima bir adım önde.Alice, pencereyi çok az aralık bırakmış ve yün bir battaniyeyi boynuna kadar çekmişti. Kızıl saçlar yastığın üzerine yayılmıştı. Elini cebine soktu, ilaçlı kumaş parçasını çıkardı ve Alice'in hafif nefes alışını duymaya çalıştı.Duyamadı pek. Havaya karışan nefis parfüm kokusunu içine çekmek için bir an gözlerini kapadı. Onun parfümü.

Onun güzel parfümü. Ona dokunmanın bir yolu.

Eğildi. Örtüyü tuttu.

Şah mat.

Kaldırıp attı.

Sadece bir yığın yastık ve bir peruk buldu. Arkasında bir kadın sesi duydu.

"Hareket etme. Edersen ölürsün."

Şah mat.

Yakaladık onu.

Lien-hua'nın ona kıpırdamamasını söylediğini duydum. Holdeki ışıkları yaktım ve saklandığım banyodan hızla çıktım. Lien- hua'nın katilin iki metre arkasında, silahıyla sırtına nişan almış bir hâlde yatak odası kapısında durduğunu görebiliyordum. "Dizlerinin üzerine çök." diye emir verdi. "Hemen!"

İki eli havada, yatağın yanında hareketsiz duruyordu. Baştan ayağa siyahlar içindeydi. Bir kayak maskesi giymişti başına. Yüzünü göremiyordum. "Ellerini iyice aç!" diye bağırdım. "Sürekli açık tut. Yavaşça aç." Öne doğru dikkatli bir adım attım.

 Tamamen hareketsiz duruyordu. Hareket eden tek yeri göğsüydü.

Neden hareket etmiyor? Neler oluyor?

"Onu yakaladık." dedim üzerimdeki çipe. Ralph'in cevap verdiğini duydum, "İçeri giriyoruz."

Evin dışında projektörler yandı, çevreye sakladığımız ajanlar ve polis memurları yerlerini aldılar. Alice bize yardım etmeyi kabul etmişti. "Çocukları korumak için ne yapmamı istiyorsanız yaparım." demişti. Biz de İllüzyonist'e hamlesini yapacak kadar yer bırakarak adamlarımızı yerleştirdik. Hava desteği gelmek üzereydi. Bir yere gidemeyecekti.

"Dizlerinin üstüne." diye bağırdı Lien-hua. "Hemen!" İllüzyonist yavaşça diz çöktü.

İleri doğru gittim ve silahımı doğrulttum. "Ellerini iki yana aç dedim."

"İyi hareket Patrick." Sesi zor duyulur bir fısıltı halindeydi. Telefonda duyduğum sesle aynı ses miydi anlayamıyordum. Biraz tanıdık geliyordu ama anlaşılamayacak kadar düşük bir tondaydı. Ellerini yavaşça, dikkatlice başına doğru götürüyordu. "Ama oyun daha bitmedi."

Tam parmakları başının kenarına değince ışıklar söndü. Ayaklarımın dibinde hareketler. Barut kıvılcımı. Bana çarpan biri. Yerdeydim.

Zorlukla soluyan birini duydum. Bir düşme sesi.

Dolabın yanından gelen hafif bir inleme. Kırılan camın gürültüsü. Bir çığlık. 

Tessa, kanepenin üzerinde iki polis memurunun arasında sıkışmış, onlarla birlikte saçma sapan bir TV programını izliyor gibi yapıyordu.

Kanepede tıpkı bir aile gibi oturmak. İki polisle TV izlemek. Ne acıklı. Bir aile gibi.

Patrick'i ve sabah o olay yerinde oluşunu düşündü. Ölü bir kadının bacaklarını bir koşu bandının üzerinde hayal etti. Testereyle kesilmiş bacaklarını! Tüm bunlar fazla gelmişti. Buraya uçmak, Patrick'le buluşmak. Yangındaki o insanları duymak. Çok fazla. Çok, çok fazla... Patrick'in bilgisayarında, yanan binaları görmüştü. Binaların içinde insanlar vardı. Ölüler.

Kendini kesmeye ihtiyacı vardı. Bu gece.

Ayağa kalktı.

"Nereye gidiyorsun?" diye sordu Memur Muncey. "Sadece banyoya, tamam mı!"

Giderken Memur Muncey'in: "Liseyi bitirdiğimde bebek bakıcılığından kurtulduğumu sanıyordum." diye ağzının içinde gevelediğini duydu. Fısıldadı ama Tessa duydu. Her hecesini duydu.

Banyo kapısını kilitledi ve çantasından jileti çıkardı.

El fenerimi yaktım. Ayağa fırladım. Odayı taradım. Gitmişti. Lien-hua yerdeydi. "Lien-hua!" Ona doğru koştum.

Kımıldadı. Başını ovaladı. "Beni gafil avladı." diye mırıldandı. Bakışları yavaş yavaş düzeldi. Adam onu sadece yere düşürmüştü. O kadar. "Ama önce iki tekme savurdum."

Bir saniye zamanı bile olmamıştı. İki tekme mi? İnanılmaz. "Silah sesi duydum." dedim. "Ben değildim."

Döndüm. Cam kırılmıştı. Şüpheli görünürde yoktu. "Hareket hâlinde. Tekrar ediyorum, zanlı hareket hâlinde!" diye bağırdım mikrofona. Yanımdan mı geçti? Alice!

Banyoya koştum. "Alice?"

"Yakaladınız mı onu?" derken sesi titriyordu.

"Yakalayacağız."

Tamamen giyinik, üzerinde kurşun geçirmez bir yelekle duşun içinden bana bakıyordu. Hepsi planın parçası. Lien- hua, duş sahnesinden sonra adamı oltaya getirmek için yatak odasına geçti. En azından Alice'in çocukları burada değildi, bu iyiydi. Federal koruma. O da birkaç dakika içinde çocuklarına katılacaktı. Dışarıda ateş edildiğini duydum ve pencereden üç ev ileride koyu renk bir şeyin bir çitin üzerinden atladığını ve kaçtığını gördüm. Biri arka bahçede yüz üstü yatıyordu. Bir polis memuru.

"Yerde bir polis var!" diye bağırdım. Katili yakalamaya hazırdık, tüm çevredeki yolları kapatmıştık ama yine de bu kadar hızlı hareket etmesini beklemiyordum.

"Şüpheli, Virginia Caddesi'nden güneye doğru ilerliyor!" dedi biri.

"Bir şey var mı?" diye bağırdım mikrofonuma. "Millet?" Bağrışmalar ve karışık sesler geliyordu. Sonra Wallace'ın sesi: "Che- rokee Meydanı batı yönü."

Solak... Solak şahıslar bir şeyden kaçarken sağa dönmeye eğilimlidirler ama bir engelle karşılaşınca sollarına dönerler...

Bir dakika, bunu biliyordur.

"Çite koşun." diye seslendim. "Şüpheli, boş alandan batı yönüne gidecek, sonra çite gelince kuzeye. Önünü kesin. Tekrar ediyorum: önce batı, sonra kuzey." Bir ses cevap verdi, "üç numaralı ekip takipte." Yatak odası penceresine koştum ve bölge üzerinde nerede olduğumu tekrar anlamaya, sokakların haritasını çıkarmaya ve bu sokakları topografya üzerine yerleştirmeye çalışarak çevreye bakındım. "Çevredeki tüm birimler!" dedim. "Şüpheli erkek, beyaz, 1.80 boylarında, 90 kilo ağırlığında ve üzerinde siyah pantolon ile siyah kazak var. Silahlı ve tehlikeli. Çok dikkatli yaklaşın."

Keşke kare bloklar olsaydı burada. Yakalamak çok daha kolay olurdu.

 "Richmond Meydanina gidin." diye bağırdım. "Güneyden güneydoğuya uzanan ağaçlık bölgeye doğru gidecek. Acele edin. Nehrin diğer tarafındaki alt bölgeye ulaşırsa saklanabileceği çok fazla yer var. Pozisyon alın.

Tüm çıkışları kontrol edin."

Caddenin ilerisine baktım, çıkış yollarının bizimkilerin kurduğu barikatlar tarafından kapatıldığını ve o bölgeye giriş ve çıkışların kapanması nedeniyle yavaşlayan araçların stop lambalarından oluşan kuyruğu gördüm. Birkaç polis arabası hızla olay yerine geldi, bir ambulans yıldırım gibi geçip barikatı yararak ilerledi ve çimenlerde yatan yaralı memura yardım getirdi. Tam o sırada helikopterler uğuldayarak olay yerine vardı. Çok geç. Her şey çok gecikmişti.

Hâlâ elektrik yoktu. "Bu ışıkları açtırabilir miyiz?" diye bağırdım. Bazı memurların sigortaya doğru giderken çıkardıkları ayak sesleri geldi. Sonra Dante'nin sesi geldi kulağıma. "Burada değil. Sanki buhar olup havaya uçtu." Yumruğumu duvara vurdum. Ralph kapıdan içeri daldı.

"Alt bölgeye geçmeyi başardı." diye homurdandı. "Ev ev arayabiliriz ama orada saklanabileceği çok fazla yer var. Bence onu kaybettik."

Ralph odayı küfürle doldurmaya başladı. "Bu ışıklara ne oldu?"

Başımı salladım. "Küçük bir elektromanyetik sinyal aracı kullanmış olmalı. Belki yemek odasına yerleştirdi, belki de içeri girerken güvenlik alarmına bağladı. Tetikleyici, kulağının arkasına saklanmıştı."

Oturma odasından bir memurun sesini duydum. "Buldum, burada!"

"Kulağının arkasında bir tetikleyici mi?" dedi Lien-hua. Biri şalteri bulmuş olmalıydı, ışıklar tekrar yandı.

"O kadar da alışılmamış bir şey değil." dedim. "İntihar bombacıları bazen bir fünyenin kordonunu tişörtlerinin içinden geçirir, enselerine bantlar veya kulaklarının arkasına saklarlar. Böylece, eğer ellerini başlarının üzerine koymaları söylenirse fünyeyi hâlâ patlatabilirler. Ellerini öyle hareket ettirmesine izin vermemeliydim." Kaçtı. Yine.

Bizim için hazırlık yapmıştı.

Ralph, Lien-hua'ya döndü. "İyi misin?"

"İyiyim." Bir çığlık atarak dolabın kapağını tekmeledi, kapıyı ikiye böldü. Sesi alev almış gibi çıkıyordu. "Yakalamıştık.

Kaçtığına inanamıyorum!"

Ralph, kapıya yaptığına hayranlıkla bakıyordu. "Güzel tekme."

Ben pencereden dışarı baktım. "Şükürler olsun ki o polis, kurşun geçirmez yelek giyiyordu." Sağlık görevlilerinden biri, ayağa kalkmasına yardımcı oluyor, onu ambulansa götürüyordu.

"Tamam millet, dinleyin." diye bağırdı Ralph eve giren bir grup polise. "Kapı kapı dolaşıyoruz. Hadi başlayalım!" 

Pazartesi 27 Ekim 2008 

Asheville, Kuzey Carolina 19:51

Valizimi tırmanma aletlerimin yanına, arabanın arka koltuğuna attım ve gökyüzünde salınan düzenli gri tabakalara baktım. Gökyüzünden aşağı sarkan koyu renk kara parçaları. Sıcaklık, donma noktasının çevresinde dolanıyordu; hava rutubetli ve ağırdı. Dondurucu bir yağmur -hatta belki kar- yoldaydı. İşte bildiklerim:

Davanın dışında bırakılmıştım. Geçen geceki olay, Margaret için bardağı taşıran son damla olmuştu. Joseph Grolin ve Vanes- sa Mueller'in ölümü için beni sorumlu tutuyordu. Ve tabi dün gece katilin kaçmasından. O da benim suçumdu. O yüzden Tessa ve ben bugün Denver'a uçuyorduk. İçerideki tüm soruşturmalar bittiğinde, bir ortaokulda okulu asanları yakalayan polis memuru olarak iş bulabilirsem şanslı olacaktım. En azından Margaret'e göre.

Alice ve çocukları güvendeydiler, en azından şimdilik. Her şey o kadar tartışmalı bir hâle gelmişti ki Ralph yerlerini çok gizli tutuyordu. Onları nereye gönderdiğini bana bile söylemiyordu.

İllüzyonist hâlâ ortalıkta sinsice dolaşıyordu. Dün gece tüm çevreyi araştırdıktan sonra bile onunla ilgili herhangi bir iz bulamadık.

Aaron Jeffrey Kincaid, Seattle'a hiç gelmedi. Sanki gezegenden yok olmuş gibiydiler. Bu beni biraz endişelendiriyordu ama ekibin onu bulmak için birkaç günü daha var gibiydi.

Güvenli evde Mountain Java Roasters kahvesi kalmadı. Elimizdeki tek şey çaydı.

Şimdiden görebiliyordum, yine çok zor bir gün olacaktı.

Federal binadan almam gereken birkaç şey daha vardı ama onları havaalanına giderken alabilirdim. Duygularım mı? Dürüst olmak gerekirse karışıktılar. Belki Denver'da bir masa başı iş bana daha iyi gelecekti. Buradaki şüpheli havuzunu daraltmaya ve arama bölgesini belirlemeye yardımcı olmuştum ama hâlâ boş, yararsız hissediyordum kendimi. Tam bir beceriksiz gibi. Evet, bu bana Tessa ile geçirmek için daha çok zaman verecekti ama bu adamı yakalamak istiyordum. Çok istiyordum.

Kasabayı terk etmeden önce Brent Tucker'ı tekrar görebilir miydim emin değildim, o yüzden onu yüreklendirmek için aradım. Artık nasıl hissettiğini anlamaya başlamıştım. "Sen iyi bir adamsın Brent Tucker." dedim mutfağa yürürken. Tessa'yt kahvaltı için bir şeyler ararken buldum. "Bu davadaki tüm çalışmalarını takdir ediyorum."

"Teşekkürler Dr. Bowers." dedi. "Sizinle çalışmak bir onurdu. Yollarımızın tekrar kesişeceği günü iple çekiyorum." Birkaç dakika sonra vedalaştık ve telefonu kapattık.

 "Kahve var mı?" diye sordu Tessa, mahmur bir şekilde.

"Kahve içiyor musun?" dedim. "Ah, tamam. Bir yirmi birinci yüzyıl genci. Tabi."

"O ne demek oluyor şimdi?"

"Hiçbir şey." dedim. "Sanırım bitti."

"Aha." Dolapta bulduğu bir kahve kutusunu gösterdi. "İster misin?"

Markayı okudum. "Hımm. Sanırım bu sabah çay alacağım. Ama istersen senin için kahveyi yapabilirim." "Ben yapabilirim." dedi.

"Biliyorum. Bırak ben yapayım. Lütfen. Sen otur." Sandalyesini çektim. Bir an duraksadı, sonra oturdu. "Biraz gevrek de ister misin?" "Fark etmez."

Kahve demlenirken gevrek aradım. "Eşyalarını topladın mı?"

"Hemen hemen. Adam kaçmış, öyle mi?"

Harika. Daha da kötü hissetmemi sağla.

"Evet ama yakalarlar. Davaya iyi adamlar bakıyor... Ve sanırım bu seninle daha çok vakit geçirmem için de fırsat yaratacak."

Sessizlik. Bekledim.

Hiçbir şey.

"Ne dersin?"

"Fark etmez.

"Okulu bir gün astığın için memnun musun?" Dolabı açtım ve biraz sütle biraz portakal suyu çıkardım. Tessa omuzlarını silkti.

 Hadi Pat, düşün biraz. Bundan daha iyisini yapabilirsin. "Tessa, dünyadaki en tehlikeli köpek balığı hangisi biliyor musun?"

Ergen kız modunda biraz oflayıp pufladı. "Laf olsun diye soruyorsun." "Biliyor musun?"

Gözlerini devirdi. "Boğa köpek balığı. Herkes bilir bunu.

Kincaid, ailesini personel girişinden Stratford Otele soktu. Ortalıkta dolaşan konuklardan bazılarını tanıyordu. Çoğu katılımcının açılış bölümüne katılmak için dün gece gelmesine rağmen en prestijli konuklar bu sabah helikopterle geliyor, bölgeyi vuracağı tahmin edilen kar fırtınasını atlatmaya çalışıyorlardı.

Güvenlik sıkıydı. Oldukça sıkı. Metal dedektörler her girişe kurulmuştu. Ama hiç kimse Kincaid ve ailesinden bir parça bile şüphelenmiyordu.

Ne de olsa bu sabahki etkinlik için katering işini yapmak üzere işe alınmışlardı.

Yiyecekleri hazırlama zamanı gelmişti.

Dolabı açtım ve bir paket fıstık ve tereyağı aromalı gevrek çıkardım. "Bu nasıl?"

Başını çok ama çok yavaş bir şekilde sağa sola salladı. "Fıstığa alerjim var. Hep öyleydim." Allah kahretsin. "unutmuş olmalıyım."

"Gözünden hiçbir şeyin kaçmaması gerektiğini sanıyordum."

"Öyle söylüyorlar." Yine sessizlik.

O zaman bir şeylere dikkat et.

"Ee, şimdi fark ettim ki sol gözün diğerinden belli belirsiz daha koyu kahverengiymiş."

 Homurdandı. "Aferin."

Çay için biraz su ısıttım ve kendime bir bardak meyve suyu sıktım. "Portakal suyu ister misin?"

"Sanırım."

Kahve hazırdı. Bir fincan kahve doldurdum, sonra bir süre onu inceledim. "Yine uzun kollu giydiğini fark ettim. Ayrıca New York'ta oturduğumuz günlerde Cherise'in sol kolunda yara izleri gördüğümü hatırlıyorum. Merak ediyorum, acaba... "

Bakışları beni geçip arkamda bir yerlere daldı, bana bakmıyordu.

Dikkatli ol Pat, bunu mahvetme.

"Şeker ve krema?"

"Sade."

Tüm bunları sonra konuşabilirsin... Ellerin açık hâlde yaklaş ona... Daha yavaş ol... Böylece ona zarar vermeyeceğini anlar...

Masaya koydum. "Hepsi bu. Sadece uzun kol işte." Belli belirsiz bir sessizlikten sonra: "Evet, şimdiye kadar sergilediğin algılama gücü eşsiz. 'Kız uzun kollu giysiler giyiyor.' Bütün olay şimdi aydınlandı. Bu kadar para kazanmana şaşmamalı."

Hafifçe iç geçirdim. "Hiç siyahtan başka bir renk giymeyi düşündün mü?" "Ne gibi?" 404

"Bilmiyorum. Pembe, belki." "Siyahla daha iyi görünüyorum."

"Kahven nasıl?"

Biraz içti. "Berbat."

Evet, en azından zevkliydi.

Biraz pirinçli gevrek buldum ve bir kâseye doldurdum.

"Bakıyorum annenin parfümünü sıkmışsın."

Kahve fincanını dudaklarına götürürken dondu kaldı. Tam anda telefon -Ralph'in telefonu- çaldı. Ekrandaki numaraya baktım: Bilinmeyen numara.

Kincaid, Stratford Oteli'nin muhteşem bahçesinde dolaşıyordu. Kesinlikle nefes kesiciydi: bahçeler, verandalar, yürüyüş yolları, çeşmeler... Ve her şeyin arasında kıvrılarak dolaşan, iki buçuk metrelik şelalenin altında havuzu olan kapalı bir tatlı su nehri vardı. Dışarıda sıcaklık düşse bile, burada hava hâlâ on beş dereceydi. Şimdi otel çalışanları, öğlen yemeği için bahçenin doğu tarafına elli yuvarlak masa kurmakla meşguldüler. Ve iki saatten az bir zamanda masalar dolacaktı. Evet, ailesine hastalık bulaşmıştı ve servis yaparken havayla bulaşan bakteriyi konuklara geçireceklerdi ama hiçbir şeyi riske atmaya niyeti yoktu. Ailesinin eti hazırladığı mutfağa geri döndü. Marcie yanından geçerken başıyla ona selam verdi. Kadın, bakışlarını yere indirdi ve hürmetkâr bir şekilde başıyla selamını aldı.

İnsanlar keneden genellikle hem tularemi hem de Kırım- Kongo kanamalı ateşi kaparlar ayrıca her biri hasta bir sürü hayvanının kanıyla doğrudan temaslada bulaşabilir. O, tercihini kene yerine inekten yana kullanmıştı. Aslında hastalığı tüm sürüsüne bulaştırmiştı. Konferans katılımcılarının yiyeceği rostolar, hâlâ cuma günü oraya sevk ettirdiği hastalıklı kanın içinde bekletiliyordu.

Vali Taylor, Stratford Otel'e vardı ve süit odasına çıktı. Başkanlık süiti. Anahtarını kilitten geçirirken: "Yerinde koyulmuş bir isim." diye düşündü.

Anita Banner, en sevdiği eteğini giymiş, yanından geçerken dönüp kendisine bakan genç erkeklerin bakışlarının tadını çıkararak valiyi takip ediyordu. Yakında daha da güzel etekler alabilecekti. Aslında, gardırobunu tamamen yenileyebilirdi. Yepyeni bir hayat. Nihayet Sebastian Taylor'un kendisini sıkıştıran ellerinin olmadığı bir hayat...

Tessa telefona cevap verip vermediğimi görmek için bakıyordu.Yine çaldı. Almak için uzandım. Bir kaşık gevrek yedi.Telefonu önce açıp sonra kapattım. Sesini de kıstım.Gözünün ucuyla hareketlerimi takip ediyordu.

 "Neden cevap vermedin?"

"Meşguldüm."

"Neyle?"

"Senin farkına varmakla."

Birdenbire Christie'nin mektubundaki sözcükler aklıma geldi: Onu sevme riskinden kaçma... "Birbirimiz için burada olmaya ihtiyacımız var." dedim. Christie'nin Tessa'ya da benzer bir mektup bırakıp bırakmadığını merak ettim. Hiç sormamıştım. Doğru yap şu işi, Pat. Hadi. Tessa kaşığıyla oynuyordu. "Çekmecede buldum." "Meyi?"

"Annemin parfümünü. Sorun değil, değil mi? Parfümü sıkmam, demek istiyorum." Bir an için utanmış göründü, utangaç bir kuzgun.

"Evet. Tabi. Kullanmana sevindim. Gerçekten."

"Öyle mi?"

"Evet. Kıyak olmuş."

"Kıyak?" dedi hafif yüzünü ekşiterek. "Az önce kıyak mı dedin?"

"Oldu mu? Kıyak demek hâlâ kıyak bir şey mi?"

"Sanırım." dedi. "Sadece beni biraz şaşırttı..."

Süt şişesini alırken omzumda korkunç bir acı hissettim.

Acıyla geri çekildim ve şişeyi masaya geri koydum.

"Ne oldu?" diye sordu.

"Hiç."

"Yalan söylüyorsun. Bana yalan söyleme."

"Haklısın." Sırtım acıdan zonkluyordu. "Tamam, doğruyu söylemek gerekirse, dün omzumu oldukça kötü yaralamışım."

"Ne yaparken?"

"Biri beni havaya uçurmaya çalıştı." "Gerçekten mi?" Kahvesinden bir yudum aldı. "Evet."

 "Kim?"

Çayıma biraz bal karıştırdım. "Kesin değil ama seri katil olduğuna oldukça eminim."

"Ah." dedi. "Şimdiye kadar kaç kişiyi öldürmüş?" diye sordu.

"En azından altı. Belki daha çok. Büyük ihtimalle daha çok."

"Demek henüz sekiz kurban ortalamasına ulaşamamış. Yani Kuzey Amerika'daki seri katillerin ortalamasına."

Duraksadım. "Biliyorsun değil mi, bazı ailelerde bu tip konuşmalar biraz garip görülür." "Bu ailede değil." dedi.

Çayımı üfledim. "Henüz sekize ulaşmadı. Bildiğimiz kadarıyla."

Gevreğimizi yedik.

Birkaç dakika sonra: "Peki, bunu neden yapıyorlar?" diye sordu.

Standart cevabımı verdim. "Şey, nedenini sormamaya çalışıyorum. Sorarsan asıl amacından saparsın." 

Alay etti. "Tabi eminim öyledir. Bu bir bahane bence. Merak ettiğini biliyorum. Merak etmek zorundasın. Fazlasıyla meraklı birisin."

Çay fincanım parmaklarımın arasında titredi. Sözleri beni can evimden vurmuştu. "Şey, sanırım öyle olabilirim ama sonunda işin sebep kısmının kolay kısmı olduğu sonucuna varıyorum .Katiller de hayattan herkesin istediği şeyleri isterler: tatmin, başarı, değerli hissetme, kabul görme hissi,

güç... "

"Sevgi."

Ne diyeceğimi bilemedim. "Evet. O da. Ama bunları elde etmenin doğru yolunu bilmiyorlar."

Sen de bilmiyorsun.

"Kimse bilmiyor." dedi. "En azından her zaman değil." Bunu basit bir gözlem olarak mı yoksa çok daha kişisel bir şey olarak mı söylüyordu, bilmiyordum. Ardından ekledi: "O zaman bizi onlardan farklı kılan ne?" Basmakalıp, klişe, aptalca bir şey söylemek üzereydim. Ama gerçek şu ki bizi onlardan ayıran sadece ince bir çizgi var ve bu çizgi bazen, kumda ilerleyen bir yılan gibi, ileri geri kıvrılır. Bazen üzerine basar geçeriz, hepimiz yaparız bunu. Meraktan belki. Arzu. Kızgınlık. Kim bilir. Ama her iki ayağıyla üzerine basanlar da hâlâ bizim kadar insandırlar. Hepsi öyle: Jonestown'daki o insanlar, takip ettiğim katiller... umudu, sevgiyi arıyor, bir şeyleri anlamaya çalışıyorlar. Tıpkı bizim gibi. Birçok şekilde bize benziyorlar. Hepsinden daha korkutucu olan gerçek bu. "Bazen aradaki farkı söylemek çok zor." dedim. "Sanırım çoğunluğu yaptığımız seçimlerle ilgili." Sonra, bir keresinde duyduğum bir söz geldi aklıma. "Sanırım, herkesin içinde her türlü suçu işleme potansiyelini taşıdığını söyleyen Goethe'ydi."

"Ona benzer bir şey." Kahvesinden bir yudum aldı. "Ne demek istiyorsun?"

"Goethe şöyle yazmıştı: 'İşleyemeyeceğimi düşündüğüm hiçbir suç yok.' En azından en beğenilen çevirisi böyle." Yüzüne uzun uzun baktım. "Bunu nereden biliyorsun? Bütün bu şeyleri nereden biliyorsun?" "İnternet." dedi, sanki bu her şeyi açıklarmış gibi.

"Ah, evet." dedim. "Duymuştum." Tepkisini görmek için bekledim.

"Ayrıca, okumayı da seviyorum. Çok okurum." Gevreğinden bir kaşık aldı. "Senin kitaplarını okudum." "Öyle mi? Ne düşündün?"

 Omuzlarını silkti. "Fena değiller, sanırım. Biraz sıkıcı." Peki o zaman.

Elimi cebime soktum. Doğru zaman mıydı emin değildim ama daha iyi bir zamanı da düşünemiyordum. "Hey. Sana bir doğum günü hediyesi aldım. Geç olduğu için özür dilerim."

Bana baktı. "Nedir bu?"

"Söylemem. Sürpriz olmaz o zaman." Küçük dikdörtgen kutuyu masaya koydum. Hediyeye baktı ama uzanmadı. Önüne doğru ittim. "Açman gerekiyor tabi." Sertçe aldı, altın rengi hediye paketini yırtıp açtı, gri renk kutunun kapağını kaldırdı ve sonra durdu. Kolyeyi çıkarmadı bile.

"uğurlu taşın var üstünde." dedim. "Turmalin."

"Evet. Başka renkleri de vardı ama en çok siyahtan hoşlanacağını düşündüm." Kutuyu masaya geri koydu. "Hoşuna gitti mi?"

Tessa gevrek kâsesini eliyle kenara itti ve gözlerini kırptı. Göz kapaklarını çok ağır bir şekilde kaldırıp bana baktı. "Demek hepsi bununla ilgiliydi." "Ne?"

Odaya bakındı. "Bu. Tüm bunlar." "Ne diyorsun?"

Bakışları bıçak gibi oldu. "Neden bana Denver'a taşınmak isteyip istemediğimi sormadın?" "Ne demek istiyorsun?"

"Annem öldükten sonra. Hemen toparlandık ve taşındık.Taşınmayı isteyip istemediğimi neden sormadın bana?"

"Biraz uzaklaşmanın ikimiz için de iyi olacağını düşünmüştüm... " 

"İkimiz için?"

 "Evet."

"Peki benim için neyin en iyi olacağını nereden biliyordun?" 

"Tessa, ben... "

"Biz sözüm ona bir aileyiz. Aileler, ailenin her bireyi için neyin en iyi olduğuna birlikte karar verirler, sadece sorumlu kişi için neyin en iyi olduğuna değil."

Sözleri aramızdaki havayı ateşe verdi sanki. Ne söyleyeceğimi bilmiyordum.

"Dinle, ben... "

"Beni tüm arkadaşlarımdan ayırdın." Dudakları bir an için titredi, sonra sanki tüm duvarlar yıkıldı. "Annem öldü, sen beni tanıdığım herkesten ayırdın ve ülkenin diğer ucuna taşındık. Tek istediğim, Cherise'inki gibi bir aileydi: bir anne ve bir baba. Annem seninle tanıştığında belki bu gerçekleşebilir diye düşündüm. Belki de nihayet babaların kızlarına öğretmeleri beklenen şeyleri bana öğretecek biri olacaktı hayatımda. Bilmiyorum: hayatı, erkekleri veya herhangi başka bir şeyi. Belki voleybol maçlarıma gelecek, yapmak istemediğimde ödevlerimi yapmam için zorlayacak, bazen ne kadar güzel olduğumu söyleyecek, erkek arkadaşlarım konusunda bana güçlük çıkaracak, mezuniyet balosu kıyafetimle fotoğrafımı çekecek ve sonra bir gün evlenince yanı başımda duracak... "

Kalbim ortadan ikiye ayrılıyordu sanki ama elimden bir şey gelmiyordu. "Hiç bilmiyordum..."

Gözlerinden yaşlar geliyordu. "Hiç sormadın ki!" Sesi acıdan yaşlanmış gibiydi.

"Çok üzgünüm Tessa, ben... "

Kolyenin kutusunu aldı ve göğsüme doğru fırlattı. Turmalin kolye yere çarptı. "Aptal kolyen sende kalsın Patrick!" Masadan kalktı. "Sevgimi kolyeyle kazanamazsın!"

Tessa odadan dışarı fırladı, bense şaşkına dönmüş bir şekilde donup kaldım oturduğum yerde. Buz gibi bir sessizlik odayı içine aldı.

Yanına gitmeli, özür dilemeli ve bir şeyler yapmalıydım.

Ayağa kalktım ve odasına gitmeye hazırlandım. Holde durdum.

"Bekle. Ona biraz zaman tanımalısın. Şimdi ihtiyacı olan bu... Hatırladın mı? Yavaşça yaklaş... Böylece ona zarar vermeyeceğini bilir." diye düşündüm.

Belki federal binaya gidebilir, eşyalarımın geri kalanını toplayabilir, sonra işleri düzeltmek için geri gelebilirdim. Onu zorlamak, üzerinde baskı kurmak istemiyordum. Ona saygı göstermek, onu gerçekten önemsediğimi belli etmek arzusundaydım.

Büyük yatak odasına geçtim, cüzdanımı aldım ve Ralph sonra geri aldığında şarjı dolu olsun diye telefonunu fişe taktım. Oturma odasındaki Memur Muncey ve Stilton'un yanından geçerken Patricia Muncey ne olduğunu sordu. "Birkaç dakika içinde geri dönerim." diye homurdandım, tam olarak ne olduğunu açıklamamayı tercih ederek.

Ön kapıyı açtığımda siyah kedi zıplayarak beni neredeyse düşürüyordu. Dışarı çıkınca koyu renk sabah bulutlarının arasından yağmaya başlayan dondurucu yağmura karşı yakamı kaldırmak zorunda kaldım.

Arabaya girdim ve arabayı federal binaya doğru sürmeye başladım. Etrafımı çevreleyen gün, ölüm kokuyordu. 

***

Tessa ağlayarak yatağa çöktü. Yüreği çığlık çığlığaydı, sevgi yoksunluğu canını yakıyordu ama kimse duymuyordu. Hem de hiç kimse.

Patrick'den hem nefret ediyor hem de onu seviyordu. İkisi de! Hem ona sarılmak hem de suratını tokatlamak istiyordu. Hiçbir anlamı yoktu ama gerçekti. Bir önemi de yoktu. Hiçbir şeyin önemi yoktu.

Jileti çıkardı.

Buna daha fazla dayanamıyordu. Hiçbir şey değişmemişti. O kadar uzaktan çıkıp gelmişti ve hiçbir şey farklı değildi. Patrick babası değildi. Tabi ki değildi. Kimse değildi. Hem gerçekten ne bekliyordu ki.

Penceresinin dışında bir araba sesi duydu ve yatağından uzanıp bakınca Patrick'in, arabasıyla geri geri park yolundan çıktığını gördü.

Yine işe gidiyordu. Kaçıyordu. Onu yalnız bırakıyordu.

Orada bir yerlerde daima bir katil olacaktı. Onun için gerçekten önemli olan bir tek buydu. Sevdiği şey buydu. Tessa değil. 

Tessa onun hayatında olmasaydı ikisi de daha mutlu olabilirdi.

O an ne yapması gerektiğini biliyordu: New York'a geri dönmek. Otostopla. Belki Cherise'le veya diğer arkadaşlarından biriyle ev tutabilirdi. Bir işe girebilecek, kendi başına yaşayabilecek yaştaydı. Tek yapması gereken, dışarı çıkmak ve o geri gelmeden uzaklaşmaktı. ustelik, Patrick'in gerçekten istediği de buydu. İkisinin de gerçekten istediği buydu.

Ayrıca, ergenlik çağında aptal bir kızı olan bir kadına âşık olmak onun suçu değildi. Ne yapması gerekiyordu? Birdenbire ergen bir kızla nasıl baş etmesi gerektiğini mi öğrenecekti? Sadece annesini sevdi diye birdenbire kızını da mı önemseyecekti?

Tessa gözyaşlarını kuruladı ve odaya bakındı.

Buradan ayrılarak her şeyi çözebilirdi. Yapması gereken buydu.

Jileti kotunun arka cebine soktu ve çantasını açtı. Her şeyini alamazdı, bu çok açıktı. Sadece sırt çantası. Bir tek ona ihtiyacı olacaktı. Dolaptan çıkardı ve giysilerini içine tıkmaya başladı. 

***

Evden çıktıktan on dakika sonra federal binadaki masama doğru yürüyordum. Odadaki sohbet ben içeri girince durdu. Şaşırtıcı değildi. Bana bakan insanlara başımla belli belirsiz selam verdim ve masaların arasından geçici çalışma alanıma vardım. Ralph'i, Lien-hua'yı veya Şerif Wallace'ı görmedim, sadece ofisinin cam kapısının arkasından beni izleyen Margaret- 'i gördüm. Görmemezlikten geldim.

Masama baktım. Çok bir şey yoktu. Birkaç not defteri, çerçeveli bir düğün fotoğrafım, kullandığım ve geri vermeyi unuttuğum çip. Dosyalarımı, kâğıtlarımı, notlarımı toplarken bir dosya gördüm: Bugünkü toplantı notları. Margaret bakmamı istemese de bakmamak için aslında hiçbir sebep görmüyordum. Dosyayı açtım.

New Mexico'daki Tehlikeli Maddeler ekibi doku örneği göndermiş ve laboratuvar, tıpkı korktuğum gibi, bir bakteri bulmuş. Hastalığa neden olan mikrop: Bilinmiyor.

***

Aaron Jeffrey Kincaid her şeyin yolunda gittiğinden emin olmak için hazırlıkları kontrol etti ve sessizce ailesinin yanından uzaklaştı. Bugünkü hikâyede gerçekleştirmesi gereken özel bir rolü vardı. Bir de buluşması gereken biri.

***

Masamdaki telefon çaldı. Çevreme bakındım. Yakınlarda kimse yoktu. Umursamamalıydım. Ne de olsa artık burada çalışmıyordum. Ama belki de Lien-hua'ydı, güle güle demek için arıyordu. Ahizeyi kaldırdım. "Bowers."

"Alice'i istemiştim." Öncekiyle aynı ses değiştirme yazılımı. Margaret'e elimle işaret ettim, çılgınca telefonunu gösterdim. Yüzünü buruşturdu ama sonunda aldı. "Sanırım dün gece yavaş olan sendin." dedim. "Richmond'dan aşağı doğru gideceğimi nasıl bildin?" "Kaçan şüpheliler standart yolları takip ederler. Düşündüğün kadar zeki değilsin."

Nefes alış verişinin ağırlaştığını duydum. İyi. Sinirlendiriyordum.

Onu test etmeye karar verdim. Gerçekten ne kadarını bildiğini görmek için. "Dün gece bir polis memurunu öldürdün. Seni canlı yakalamak onları tatmin etmeyecek artık. Teslim ol. Bizi başka bir cenazeden kurtar." "Hepimizin sonu cenazeler, Dr. Bowers. Görmüyor musun? Sadece bir zamanlama ve mekân meselesi. Bunu herkesten önce senin bilmem gerekir." "Polisin yaşadığından haberi yok. Öldürdüğünü sanıyor." diye düşündüm.

"O zaman, hepsi bu mu yani?" Hata yapmasını istiyordum. Açık vermesini. "Hepimiz ölmeyi bekleyen piyonlar mıyız?"

Sesi sertleşti. "Dr. Bowers, annem soğukkanlı bir şekilde öldürüldü. Sebep bile yokken. Plansızca. Bir fahişeydi. Bunun anlamını biliyorsunuz, değil mi? Gözden çıkarılabilir biriydi. Sence polisler evsiz barksız bir fahişenin katilini bulmak için kaç saat harcamış olabilir?" Gerçeği söyleyip söylemediği hakkında hiçbir fikrim yoktu ama oyununa katıldım. "Kimse gözden çıkarılabilir değildir." dedim. "Ve annen için üzgünüm, gerçekten." "Hayır, değilsin. Kimse değildi. Kimse üzülmüyor." "O da bir piyon muydu o zaman?" "Hepimiz birer piyonuz." "Peki oyunu kim oynuyor?"

"Tanrı. Bizi satranç tahtasının üzerinden yerlere atıyor, bu zavallı küçük gezegeni sevgili, küçük çocuklarının cesetleriyle kirletiyor. Melekleri eğlendirmek için bizleri öldürerek sonsuzlukta zaman geçiriyor."Sözleri beni ürpertti. Son birkaç ayda benim ağzımdan defalarca çıkmış olabilirlerdi.

Christie'yi düşündüm.

Mektubunu hatırladım. Kontrol edebileceğim tek şey şu an yaptıklarım, tam şimdi.

"Hiçbirimiz piyon değiliz." dedim. "Sen değilsin, annen de değildi."

Kıs kıs güldü. "Eğer birini öldürürsem ya hayatımın geri kalanını hapiste geçiririm ya da idam edilirim ama bunu bana Tanrı yaptırırsa cennette kalmaya ve sadık, küçük köleleri tarafından tapınılmaya devam eder. Sen söyle, adil mi bu?"

"Ölüm onun fikri değildi." Neredeyse Christie'nin konuştuğunu duyabiliyordum, bu kadar zamandan sonra mektubundaki sözler anlam kazanıyordu. Bunu söylediğime inanamıyordum. Ayrıca, söylediklerime kendim gerçekten inanıyor muydum, merak ettim. "Ama yaşam onun fikriydi. Yaşam daima onun fikri oldu."

"Acı onun fikriydi. Bizi biçimlendirir acı. Bizi belirler." "Hayır, bizi belirleyen seçimlerimiz, önceliklerimiz, sevdiklerimiz... "

"Ben neyi sevdiğimi biliyorum." dedi. 

"Nedir o?"

Duraksadı. "Bethanie ve Alexis benim değildi." Onun yöntemiyle oynamaktan sıkıldım. "Biliyorum." "Öyle özensiz biri değilimdir."

Zorla onu. Bir kart çıkarmasını sağla. "Ne istiyorsun? İtiraf etmek için mi aradın beni?"

"Diğer katilin kim olduğunu biliyorum."

Oyunlarından biri daha. Hilelerinden. "Ben davanın dışında- yım artık. Başka birine söyle." "Söyleyeceğim tek kişi sensin." Telefonu sertçe kapattım.

İşte. Hamlemi yaptım. Şimdi İllüzyonist ne yapacak görelim.

***

Tessa giysilerini sırt çantasına doldurmayı bitirdi ve oturma odasında konuşan iki polisin seslerini duydu. "Çocukla kalabilir misin?" diye sordu erkek olan. "Tabi. Ne oldu?"

"Çıkıp sigara alacağım." Yine Memur Stilton'du.

"Yarım saat daha bekleyemez misin? Birkaç dakika içinde gidecekler nasıl olsa."

 "Yarım saat mi?" diye mızmızlandı. "Sigara içmediğin belli." Tessa dikkatle dinliyordu.

Memur Muncey ofladı. "Tamam o zaman. Ne istiyorsan yap." "Hemen dönerim." Kapıdan çıktı. Bu, işleri daha da kolaylaştıracaktı. New York'a doğru yola çıkmak için tek yapması gereken, bir polisi atlatmaktı. Adam arabaya binip garaj yolundan geri geri çıkarken, pencereden onu izledi.

Margaret odasından: "Bowers!" diye bağırdı. "Az önce sen ne yaptın?" Kapıdan hışımla çıktı.

Geri ara, hadi, ara...

Telefona baktım. "Arayacak."

"Yüzüne telefonu kapattın!"

Ara. "Kontrolün daima onun elinde olması gerek. Arayacak."

Kulaklarından dumanlar çıkıyordu, patlamak üzereydi.

"Kalmama izin ver Margaret."

Telefon çalmaya başladı.

"Cevap ver Bowers!"

"Bu adamı yakalamama izin ver."

Margaret telefona uzandı.

"Seninle konuşmaz. Duydun."

Zııırr. Zııırr. Zııırr. Ziırr.

"Cevap ver!" diye bağırdı.

 "Adamın peşinden gitmeme izin ver. Davaya geri döndüğümü söyle." "Hayır." Zıirr. Zııırr.

"O zaman gidiyorum." Gitmek üzere döndüm.

"Tamam. Cevap ve..."

"Söyle."

"Davaya geri alındın!"

Ahizeyi kaldırdım. "Evet."

"Telefonu bir daha yüzüme sakın kapatma Dr. Bowers!" Her bir sözcük, katilin ağır, belirgin öfkesiyle doluydu. "Kim olduğunu bildiğini sanmıyorum." dedim. "Neden bana adını veresin ki?"

"Sahneyi biriyle paylaşmayı sevmiyorum." "Hayır. O çok belli zaten. Bana onu vermezsin ama. Peşinden kendin gidersin." Burada başka şeyler oluyor... "Eski bir arkadaş, Dr. Bowers. Onu öldürmek doğru olmaz. Bir söz verdim diyelim."

"Kim o zaman?" Tabi ki onu deniyordum. Adamın Kincaid olduğunu zaten biliyordum.

"Söyleyemem. Gerçek şu ki büyük ihtimalle kirli işlerini yapması için başka birini ikna etmiştir zaten. Bu konuda başarılıdır. Ama şu kadarını söyleyebilirim: Bu sabah saat onda Stratford Otel'de olacak."

Ne? Haftaya Seattle'da olmayacak mı?

Öğlen yemeği.

Kincaid bugün Vali'nin peşinde! 

Sonra İllüzyonist telefonu kapattı ve insanlar aramanın nereden yapıldığını bulmaya çalışırken ofiste çılgınca bir koşturmaca başladı. Eğer Kincaid'i gerçekten tanıyorsa o zaman Kincaid beni ona götürebilir.

Margaret bana doğru esti, gürledi. "Bunu bir daha asla yapma."

Masamdaki şeyleri aldım. "Stratford Oteline gidiyorum." Söylediklerimi zihninde tartıyor gibi gözüküyordu. Katil, arabasının bagajındaki ceset, Quantico ile ilgili beklentileri... Hepsini sanki kariyerini belirleyecekmiş gibi yoğun bir şekilde düşündü ve sonunda başıyla sertçe onayladı. "Tamam. Ralph ve Lien- hua'nın seninle orada buluşmasını sağlarım. Dikkatli ol." "Olurum. Ve teşekkürler." Döndü ve uzaklaştı, o kadar.

Çıkmadan önce, hemen dönemeyeceğimi söylemek ve Tessa'nın iyi olup olmadığını sormak için Memur Muncey'i aradım. "Merak etmeyin. İyi, Odasında. Sanırım eşyalarını topluyor." "Tamam."

Telefonu kapattım ve tabancamı okşadım.

Bu adamı yakala Pat.

Bir sonraki durak Stratford Oteli.

***

Lien-hua benden önce Stratford Oteli'ne varmış, beni karşılamıştı. "Az önce Tennessee Otoyol Devriyesi'nden bir telefon aldım." dedi içeri girerken. "Buraya yakın bölgesel bir havaalanında bulunan bir yolda iki adamın kavga ettiğini görmüşler. Güvenlik Kincaid'in uçağını bulmuş. İçinde ondan fazla yemek tepsisi varmış."

"O zaman ona yardım eden birileri var." diye düşündüm. Sonra birden aklıma geldi. "Hayvanlarına hastalık bulaştırdılar. Kendilerine de bulaştırmış olabilirler mi sence?"

"Umarım yapmamışlardır." dedi. Eğer yaptılarsa sonuçlarını düşünmek bile istemiyordum.

Ralph içeri daldı. "Gidelim." dedi. Resepsiyonun önündeki kuyruğun en başına geçti. "Otelin müdürünü görmemiz gerekiyor, hemen!"

Stratford Yatırım Şirketi başkanı ve CEO'su Nell Prescott, bizi ofisine kabul etti ve dikkatli bir şekilde bizi dinledi. Hızlı açıklamamızı dinledikten sonra bizi hemen otelin güvenlik merkezine yönlendirdi. Kapalı, loş güvenlik üssündeki duvarlardan bir dizi video ekranı sarkıyordu.

Kaslı, bulldog tipli bir adam aceleyle bize doğru geldi. "Neler oluyor burada?"

"Mr. Williamson." dedi Nell Prescott. "Bu insanlar FBI'dan. Bir durum var."

Tüm vücudu aniden dikkat kesilmiş gibiydi. "Ne tür bir durum?"

Tessa, Memur Stilton uzaklaşana kadar bekledi, sonra sırt çantasını kaptı ve yatak odası kapısını açtı. Memur Muncey'in, oturma odasında televizyon izlediğini duyabiliyordu.

Holden ön kapıya doğru sürünerek geçti. İleriye, kapı koluna doğru uzandı ve yanı başında polisin sesini duydu:

"Nereye gittiğini sanıyorsun genç bayan?"

Tessa döndü ve Memur Muncey'in onun yanında dikildiğini gördü. "Sadece masada ödevimi yapacağım, tamam mı?"

Memur Muncey başıyla işaret etti. "Mutfak orada."

"Biliyorum!"

Tessa mutfağa doğru ağır ağır yürüdü ve çantasını masanın üzerine fırlattı. Patrick'in vermeye çalıştığı kolyeyi hiçbir yerde göremedi. Aferin ona. Almış olmalı. Kimin umrunda.

Aaron Jeffrey Kincaid lobiye göz attı. İşleri bu kadar ucu ucuna yapıyor olmaktan hoşlanmıyordu ama bu da adını yetkililere vermemesini sağlamak için Sevren'la yaptığı anlaşmanın bir parçasıydı.

Tam o anda bir adamın onun adını fısıldadığını duydu. 

 Döndü ve aracıyı Trembley'in tarifinden tanıdı. Kincaid paketi aldı ve nakit para zarfını verdi. Adam hızla uzaklaştı.

Adamın uzaklaşmasını izlerken Kincaid, resepsiyon masasının arkasında bir hareketlilik fark etti. İki güvenlik görevlisi, kulaklıklarına bir şeyler söylüyor, şüpheli gözlerle lobiye bakmıyorlardı.

Demek öğrenmişler. En azından yemek sonrasına kadar bunu beklemiyordu.

Ama önemli değildi. Çok geç kalmışlardı. İnsanlar yemeğe oturuyorlardı. Yine de ailesine planların değiştiğini söylemesi gerekiyordu. Vereceği işaret için hazır olmaları gerekiyordu.

Ve onun da Valiyi bulması gerekiyordu. Davanın temel unsurları konusunda Bay Williamson'u kısaca bilgilendirdik. Adam başını salladı. "Tüm alanı taradık. İnanın bana. Balo salonu, lobi, bahçeler, her şey. Hatta köpek bile getirdik. Her yer güvenli."

Lien-hua: "Patlayıcı değil, belki kimyasal veya biyolojik bir şey olabilir. Jonestown'daki olaya benzer bir şey." dedi. 'Jonestown mu?" williamson'ın soluğu kesildi. Bu adama, olan biteni açıklamak için ne zamanım ne de enerjim vardı. "Peki ya hava menfezleri, klima boruları, öyle şeyler?.. "

"Size söyledim." dedi Williamson düz bir şekilde. "Burası güvenli. Şüphelendiğiniz biri var mı?"

"Aaron Jeffrey Kincaid." dedim. "Bekle. Buldum." Dizüstü bilgisayarımı çıkardım, Lien-hua'nın dün araştırma yaparken bulduğu Kincaid'in fotoğrafını açtım. Sonra yüz tanıma programını açtım ve Williamson'a: "Güvenlik sisteminizin video yayınına nasıl girebilirim?" diye sordum.

***

Memur Muncey masada Tessa'nın sırt çantasının yanındaki sandalyeye oturdu.

"Ne yapıyorsun?" diye sordu Tessa.

"Yardıma ihtiyacın var mı diye bakıyorum. Hangi derse çalışıyorsun?"

"Matematik." Tessa saçlarını bir taraftan diğerine savurdu. "Ah, evet. Hesap makinesi lazım. Odamda." Memurun yanından geçti, odasına yürüdü, bir hesap makinesi aldı ve cep telefonundan Cherise'in numarasını çevirdi. Lütfen aç. Lütfen aç. Orada olduğunu biliyorum. Lütfen. Sesli mesaj.

"Cherise! Bir dakika kadar içinde beni araman gerek. Lütfen, orada olduğunu biliyorum. Önemli." Tessa telefonu cebine soktu ve aceleyle mutfağa yürüdü ama Memur Muncey'i sırt çantasının tokalarını kilitlerken buldu. "Hey." diye bağırdı. "Ne yapıyorsun?" Memur Muncey onu soğuk bakışlarla karşıladı. "Hesap makineni buldun mu?" "Sırt çantamı bırak!"

***

Bilgisayar ekranı insan yüzleri, isimler ve karşılaştırmalarla yandı söndü ve sonra... Hiçbir şey.

"Burada." diye mırıldandım. Ama emin değildim, gerçekten emin olamıyordum.

"Bir konuk olabilir belki?" dedi Willimson. 

"Odasında?"

 "Konuk listenizi aç."

Kincaid'in adını girdi, sonra başını salladı. "O isimle kalan kimse yok."

Lien-hua: "Kesinlikle takma isim kullanıyordun" dedi. Williamson,: "Aklınıza gelen bir isim var mı?" diye sordu. 'Jones." dedim. 'Jim Jones'u dene." Williamson yazdı, başını salladı. "Hayır. Bir dakika..." "Ne?"

'James Warren Jones isminde biri yemek şirketiyle çalışıyor."

"İşte bu." dedim. "Yemek. Yemeğe hastalık bulaştıracaklar. Kimseyi yiyeceklere yaklaştırmayın!" Biri: "Çok geç." diye fısıldadı.

Hepimiz başımızı kaldırıp video ekranlarına baktık. Oda taş kesilmişti.

Ekranlarda gördüğümüz garsonlar, masaların arasında dolaşıyor, dünyanın seçkin medya patronlarına zehirli yemek dağıtıyorlardı. 

Tessa'nın cep telefonu çaldı: "Bir dakika." dedi polise. "Ve eşyalarıma da dokunma!" Diğer odaya geçip cevap verdi. "Alo? Cherise?"

"Neler oluyor kızım? üç haftadır falan senden haber almadım, sonra birdenbire: 'bir dakika içinde beni ara' gibi bir şey... "

"Başım belada olabilir." "Ne?"

"Bir dakika." Tessa köşeden başını uzatıp baktı ve Memur Muncey'in, ellerini kalçalarına koymuş bir vaziyette dikildiğini gördü.

Muncey: "Bunun içinde kitap falan yok, değil mi?" diye sordu. "Telefondayım." diye bağırdı Tessa. Memur Muncey, Tessa'nın çantasını açtı ve giysilerini masanın üzerine boşalttı. "Tessa!" diye seslendi. "Telefonu kapat."

Williamson'a: "O garsonları durdur!" dedim. "Ve Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezi'ni ara. Onlara buraya hemen bir ekip göndermelerini söyle. Bayan Prescott, oteli kapatmamız, bu insanları karantina altına almamız gerekiyor. Mecburuz. Kimse ayrılmasın."

Dudaklarını büzdü ama sadece bir an için ve sonra -büyük ihtimalle binlerce kişinin öleceğini hesaplayarak- hemen başıyla onayladı. "Tamam." Karar almaktan korkmayan bir kadındı.

"Bunu kontrol altına almak zorundayız." dedim. "Her yeri kapatın."

"Hastalığın ne olduğunu bile bilmiyoruz." dedi Lien-hua.

Ralph silahını çekerken: "Ben, Kincaid'i dışarı çıkaralım derim." dedi. "Hızlı ve temiz."

"Herkes beklesin. Bekleyin!" dedi Lien-hua. waco'yu hatırlıyor musunuz? Jonestown'u? Bu tarikat liderleri korkuya kapıldığında birçok masum insan ölüyor. Bu adamlar paranoyak, san- rılı. Tehdit seviyesini ne kadar arttırırsanız geri çekilme olasılıkları o kadar düşer. Bence anlaşmak zorundayız."

Ralph parmaklarını kütürdetti. "Ben anlaşmaya hazırım."

"Bekleyin." dedim. "Kincaid'e ihtiyacımız var. Bunu durdurabilecek tek kişi o. Bir dakika. Ana hedefi Sebastian Taylor." Bayan Prescott'a döndüm. "Vali Taylor şimdi nerede?"

"Büyük ihtimalle başkanlık süitinde. Bu sabah 611 numaralı odaya giriş yaptı." Eliyle işaret etti. "Asansörler holün ilerisinde."

Kapıya ilerledim. "Yemek meselesini kontrol altına alın." diye arkaya seslendim. "Ben, Kincaid'in peşinden gidiyorum."

Aaron Jeffrey Kincaid, 613 numaralı süit odanın kapısına tam olarak dört kez vurdu ve kapıyı Anita Banner açtı. "Demek geldiniz." dedi. "Paranın geri kalanını..."

Para dolu bir zarf uzattı. "Senin balkonundan onunkine geçebileceğimden emin misin?" 

Paraları sayarken başıyla onayladı. "Evet. Bizzat kontrol ettim."

Kincaid balkona doğru ilerledi. "Aşağıdaki öğlen yemeği için mutlaka bize katıl." diye arkaya seslendi. "Rosto, yiyeni öldürecek kadar lezzetli."

Memur Muncey: "Otur Tessa." dedi. "Sen ve ben burada babanın gelmesini bekleyeceğiz. Birazdan gelir." 

"Vali Taylor!" Kapıyı yumrukladım. "Acil bir durum var. Kapıyı açın."

Vali kapıyı açıp bana baktı. "Ajan Bowers." dedi. "Balık avı nasıl geçti?"

"Bunlar için zaman yok." Odayı aramak için yanından geçip içeri girdim. "Kimse buraya girdi mi Vali Bey? Çocuk hatırlıyor. Jonestown'daki çocuk. Aaron Jeffrey Kincaid. Onu durdurmak zorundayız... "

"Bu kadar yeter." dedi bir ses ama Vali'nin sesi değildi. Bir dakika, bu sesi tanıyordum. Mızmız. İtici. Sinir bozucu. Döndüm ve yüzüme 40 kalibre bir Glock marka tabanca doğrultan Regi- nald Trembley'i gördüm.

Tessa, Muncey'den sırt çantasını çekip aldı. "Tamam, bekleyeceğim. Fark etmez benim için. Ama ellerini eşyalarımdan uzak tut!" Ön kapının açıldığını duyduğunda giysilerini çantasına tıkmaya başlamıştı.

Memur Muncey: 'Jason." diye seslendi. "Tessa bizi terk etmeye hazırlanıyordu."

 Holden oturma odasına giden ayak sesleri. Tessa pencereden dışarı baktı. Bir tuhaflık vardı. "Bir dakika." diye fısıldadı. "Araba yok." "Ne?" dedi Memur Muncey. Tessa dışarıyı işaret etti. "Arabayla gitmişti. Şimdi araba burada yok. Üstelik, motorun sesini, kapısının çarpmasını duymamız gerekirdi." Muncey merakla ona baktı. Tessa kafasını salladı. "Bu o değil." Holden geri geri odasına gitmeye başladı. Aklına tek gelen o koşu bandıydı. O bacaklar. Ayak sesleri.

"Bu Memur Stilton değil." diye fısıldadı.

"Neler oluyor?" Memur Patricia Muncey'in yüzünde şaşkın bir ifade vardı. Yüzündeki son ifade de bu olacaktı.

"Beni dinleyin." dedim Vali Taylor ve Reginald Trembley'e. "İkiniz de. Bu süiti aramamız gerekiyor. Sayın Vali, sizi öldürmek isteyen biri var." "Biliyorum." dedi. "Biliyor musunuz?"

"Evet." dedi vali düz bir sesle. Kapıyı kapattı ve kilitledi. "Ben de biraz balık avına çıktım."

Yarısı yenmiş bir tepsi ordövr gördüm. "Bunları yediniz mi? Sayın Vali, lütfen. Beni dinleyin..."

"Kapa çeneni." dedi Trembley sırıtarak. "Suratına yöneltilmiş bir silah olunca insan kendisini nasıl hissediyor, Bay Günü Kötü Geçmiş Kötü Silahlı Federal Ajan?" "Silah mı?" dedi Vali. Tabanca kılıfıma uzandı ve SİG marka tabancamı aldı. "Hımm. Çok hoş."

 Tamam. İşler düşündüğüm gibi gitmiyordu.

Kincaid'i bir an için unutmam ve sadece vurulmaktan kurtulmam gerekiyordu.

"Onları konuşturmaya devam et. Konuşturmaya devam etmek zorundasın." dedim kendi kendime. Demek işlerin geldiği nokta bu: Öl ya da brifing ver. Harika.

"Demek iki taraflı oynuyordun, öyle mi Trembley?"

Vakit kazanmaya çalışıyordum tabi ki. Bir plan düşünmeye uğraşıyordum. "Bethanie'nin ailesi adına Kincaid'i araştırmaya başladın ama sonra Kincaid öğrendi, değil mi? İşlenen cinayetler hakkında onun için bilgi bulman karşılığında çok daha iyi bir anlaşma önerdi. Nasıl gidiyorum?"

Salyalı, iğrenç bir şekilde sırıttı. "Yeter." dedi Vali Taylor.

"Kincaid'in ayrıntılara ihtiyacı vardı ama, değil mi?" diye çabucak devam ettim. "Cinayetleri sahnelemek için. Demek sendin o? Adli tabip raporlarına ve olay yeri fotoğraflarına ulaşmak için polisteki bağlantılarını kullandın. Şimdi anlıyorum."

'Jason Stilton her zaman iyi bir arkadaşım olmuştur." dedi kendini beğenmiş bir şekilde. "Para için her şeyi yapar." Ne? Stilton mı? "Ne dedin sen?" diye sordum.

Stilton'ın ismi altmış iki isimden biriydi. Dava dosyalarına erişimi vardı.

"Yeter!" diye tekrarladı Vali.

"Tamam, Stilton meselesini sonra halledersin. Şimdi hayatta kal." diye geçirdim içimden.

Sebastian Taylor'ı işaret ettim ama Trembley ile konuşmaya devam ettim. "Sonra da Sebastian'ı buldun, değil mi? Kincaid aracılığıyla belki? Vali'nin Jonestown'daki rolünü ele vermekle mi tehdit ettin? Eğer o... "

"Sadece Mr. Trembley ve ben bir anlaşmaya vardık diyelim." Vali Taylor, Trembley'e döndü. "Öyle değil mi?" 

Yine o sulu sırıtış. "Ah evet." "Şantaj." dedim.

"Bir iş anlaşması." dedi Vali. "Şimdi Dr. Bowers, sizin için ölme vakti."

***

Memur Muncey ön kapıya giden hole bakmak için döndüğünde Tessa'nın sırtı duvara değdi.Ve sonrasında gerçekleşen olay öyle çabuk oldu ki hepsi tek bir hareket gibi göründü. Bütün hareketler, zamanda ve mekânda ölümcül ve görünmez bir bağla birbirine bağlıymış gibiydi.Bir el silah sesi duyuldu. Memur Muncey geriye doğru sendeledi, eğilip göğsüne baktı, elini süveterinin üzerinde gezdirdi, hafifçe iç geçirdi, yere çöktü ve halının üzerine kapaklandı. Bir an canlı, bir sonrakinde ise ölü. Tam olarak böyle oldu. Tessa baştan sona izledi. O anı tam içinde hissetti.Sonra bir adamın evin diğer ucundan seslendiğini duydu. 

"Günde kaç kişinin dünyaya geldiğini biliyor musun Tessa?"

***

Gevezelik ettiğim her saniye boyunca bu karışıklıktan bir kurtuluş yolu bulmaya çalışıyordum umutsuzca. Çevreme bakındım. Çok odalı başkanlık süitindeydik. Sağımdaki veranda, havuzlara ve avlunun içindeki bahçelere bakıyordu. Kapıları kilitliydi. Zaten atlayamazdım. Altıncı kattaydık.

"Bay Trembley." dedi Vali. "Kafasından vurabilirsiniz şimdi. Lütfen dikkatli nişan alın."

 Trembley silahını bana doğrulttu. Her şey çok hızlı gerçekleşiyordu. Henüz kaçış planımı bile yapmamıştım. Bu böyle olmama... Bam.

Sıçradım. Kurşunun vücuduma saplandığını sandım. Yüzüme dokundum, göğsümü kontrol ettim. Ne? Hiçbir şey.

Sonra başımı kaldırdım.

Trembley yerde yaralı bir hâlde yatıyordu.

"İyi atış, Dr. Bowers." dedi Vali, silahımı elinde tutarken.Namludan duman tütüyordu. "Onu öldürdünüz galiba."

Ve o an Sebastian Taylor'u küçümsemiş olabileceğimi düşündüm.

***

Tessa holün sonuna koştu, banyo kapısını kilitledi fakat sonra banyo yerine yatak odasına girdi ve kapısını kilitlemedi.

Polisi vuran adam: "387.834 kişi, Tessa." diye seslendi. "Ve her gün 153.288 kişi ölüyor. Neredesin Tessa? Bugün senin günün."

Katilin kapıları deneyerek holde ilerlediğini duyuyordu. Dün gece uyuduğu odanın kapısını açtığını duydu. "Burada bir yerlerde olduğunu biliyorum, Tessa." Diğer odaya ilerledi. Banyo. Kilitli olduğunu fark etti. "Aha. İşte buradasın."

Yatak odasının köşesinde şifonyerin yanına çöktü, titreyerek telefonunu çıkardı ve 91 l'i aradı. "Alo." dedi sıkılmış bir ses. "Lütfen durumunuzu belirtin." Kalp atışları tavan yapıyordu. Nefes almaya çalışırken sözcükler ağzından parça parça çıkıyordu. "Holde... bir adam... var... silahı... var."

 "Nereden arıyorsunuz bayan?"

"Bilmiyorum. Bilmiyorum. Bir evdeyim, bir FBI evi. FBI ofisini arayın. Patrick Bowers'ı isteyin." "Bayan, yapamam."

Adam banyo kapısını zorluyor, adını haykırıyordu. "Tessa, kapıyı aç."

Tessa çabucak: "Geliyor." diye fısıldadı. "Beni koruyan polisi öldürdü."

Hemen sonrasında, binanın önündeki garaj yoluna giren bir arabanın ve arabanın çarpan kapısının sesini duydu. 

Memur Stilton.

***

"Artık, Bay Trembley'e ödeme yapmak zorunda kalmayacağım sanırım. Çok yazık." dedi Vali. Benim silahımı bıraktı, Trembley'in Glock marka silahını aldı ve bana doğrulttu. "Şimdi de sizin sıranız Ajan Bowers." Hayır, hayır, hayır. Bu hiç de iyi değildi. Kalbim göğsümde deli gibi atmaya başladı. "Demek beni vuracaksınız? Öyle mi?"

"Ah hayır. Ben yapmayacağım. Gerek yok buna. Trembley zaten yaptı, ölmeden hemen önce." Durum hiç iyi değildi.

***

Tessa banyo kapısının gürültülü bir şekilde açıldığını duydu. Kırılan tahtanın sesini. Küfürleri.Katil durdu. Banyodaki pencereden bakmış ve dışarıdaki arabayı görmüş olmalıydı.

Ah hayır.

Pencereden dışarı baktı. Memur Stilton, garaj yolundan eve doğru geliyordu.Uyarması gerekiyordu, uyarmazsa adam onu da öldürecekti. Perdeyi kenara çekti, polise işaret etmeye çalıştı ama adam sigara paketiyle uğraşıyordu ve onu görmedi.Pencereyi açmaya çalıştı ama ya sıkışmıştı ya da kilitliydi. Ah doğru ya, bir FBI evindeydi! Pencereler büyük ihtimalle kurşun geçirmezdi ve koruma için kilitliydi. Harika.

Tekrar telefona baktı. Ekranında, "Arama sona erdi." yazıyordu. Ya çekmiyordu ya da konuşmayı bırakınca hattan çıkmışlardı. Ne olursa olsun, her iki durumda da ölü sayılırdı.

Bir dakika. Eğer sen dışarı çıkamıyorsan katil içeri nasıl girdi? Kilidi mi kırdı? Kapı bilerek açık mı bırakılmıştı? Neden açık bırakılsın ki?

Memur Stilton duraksadı ve sonra arabasına geri döndü. Bir şey unutmuş olmalıydı. 

***

"Birileri silah sesini mutlaka duymuştur." dedim Valiye. "Birazdan sizin için gelecekler."

Kafasını salladı. "Sanmam." Bakışlarını süitin içinde gezdirdi. "Başkanlık süiti, unuttun mu? Kurşun geçirmez cam. Ses geçirmez duvarlar. Büyük balıkların yüzdüğü sulara hoş geldin." Silahın namlusuyla avcunun içine vuruyordu. "Bir bakalım... Peki, bu kulağa nasıl geliyor? Karısını kaybeden ve altı aylığına masa başı iş yapmaya mecbur kalan, stres altındaki FBI ajanı sonunda sahaya geri döner ama depresyondan henüz tam olarak kurtulamamıştır. Ofisteki herkes değişken davranışlarını ve ani öfke patlamalarını fark etmiştir. Ajan Kuzey Carolina Valisi ile ilgili çılgın bir komplo teorisi uydurur. Buna göre, Valinin otuz yıl kadar önce gerçekleşen Jonestown trajedisiyle ilgisi vardır. Ajan, üstleri tarafından bu anlamsız işin peşinden koşma konusunda uyarıldığı hâlde ipleri eline alır ve kendisini özel ikametinde tehdit ettikten tam bir gün sonra, Valiye otel odasında suikast düzenlemeye çalışır. Fakat ne mutlu ki bu düzenbaz ajanı araştırması için Vali Taylor'ın tuttuğu özel dedektif, ajanı ölümcül planlarını gerçekleştiremeden öldürür." Sebastian Taylor, Trembley'in yerdeki cesedine baktı. "Ne yazık ki, Dr. Bowers, ruhunu teslim etmeden önce son bir hamle yapar ve özel ajanı öldürür." 

Evet, gerçekten bana bile oldukça inandırıcı gelmişti.

"Asla işe yaramaz." dedim.

"Ah, unutuyor gibisin, yaptığım işi iyi yaparım."

"Barut tozu." dedim. "Elbiselerine, yüzüne, ellerine bulaşmış hâlde."

"Onu vurduğunda odadaydım. Biraz tozun üzerimde olması doğal."

Aslında bahsettiği doğru bir noktaydı. Ne kadar ironik. Bir suçun mekânı ve zamanlaması ölümüme sebep olacaktı. Tam anlamı ile.

"Konuşturmaya devam et." dedim kendi kendime. "Senin gibi birinin bile dokuz yüz masum insanı kurban etmeyi isteyeceğine hâlâ inanamıyorum." dedim. Kafasını salladı. "Planın bir parçası değildi. Şimdiye kadar bunu anlamış olman gerekirdi. Hedef Ryan'dı. Suikasti Halkın Tapınağı'nın üzerine yıkabileceğimizi, Jones'u hapse tıkabilece- ğimizi, dünyaya komünistlerin ne kadar çılgın ve dengesiz olduklarını gösterebileceğimizi biliyorduk. Müritleri sadece sivil zayiattı." Güldü. 'Jones'un nasıl bir tepki vereceğini tam olarak bilmiyorduk ama kendisine zarar vereceğini hesaplamıştık: ki bunu yaptı. Sonunda her şey düşündüğümüzden daha ileri gitti sadece.

"Tüm o insanlann ölümüyle ilgili söyleyeceğin tek şey bu mu? Düşündüğünden ileri gitmesi? Sivil zayiat?" Öfkenin içimde ileri geri hareket ettiğini, patlamak üzere olduğunu hissediyordum. "Onu kullandınız. Hepsini kulandınız." "Yapmamız gerekeni yaptık. Ryan ülkemiz için bir tehdit oluşturuyordu, sürekli ClA'in işini yapmasını engellemeye çalışıyordu. Özgürlüğü korumak için yaptık, kısıtlamak için değil. Sadece kusursuz fırtınayı başlattık ve ne olacağını görmek için bekledik. Olaya anlam yüklemek için değil, sadece hikâyeyi yeniden şekillendirmek için gönderilmiştim." "Delilleri ortadan kaldır, söylenti yay." "Güzel söyledin."

"Peki ya gerçek?" dedim. "Bir önemi yok mu?" Dilinin ucuyla dudaklarını ıslattı. "Sonunda önemli olan söylentilerdir Dr. Bowers, gerçekler değil. Söylentiler savaş başlatır, rejim devirir, evlilikleri batırır, kariyerleri sonlandırır. Dünya ticaretinin arkasındaki itici güç söylentilerdir, gerçekler değil. Borsadan vadeli işlem piyasalarına, petrol fiyatına kadar her şeyi varsayımlar ve söylentiler belirler. Söylentilere hâkim olursanız Dr. Bowers, dünyaya hâkim olursunuz." "Ve Jonestown olayında söylentileri siz kumanda ettiniz." Suratı bir gülümsemeyle kıvrıldı. "Söylentileri etkiledik. Üstelik o insanlar kendi kendilerini öldürdüler, bu konuda yapabileceğimiz hiçbir şey yoktu. Tek yaptığımız, hikâyenin anlatılış şeklinin biçimlendirilmesiydi." Silahı kaldırdı, göğsüme nişan aldı. "Tıpkı senin hikâyenin aktarılışını biçimlendireceğim gibi." Hızlı düşün... Hızlı düşün...

"Ama sonra kaseti neden arkanda bıraktın? En azından bunu söyle bana."

"Kaydı bitiremeden biri geldi." Başını salladı. "Bu kadar basit. Sadece biri yanlış zamanda, yanlış yerde ortaya çıktı. Birilerinin işimi böyle bölmesinden nefret ederim." Nişan aldı.

Daha hızlı. Daha hızlı.

"Ralph ve Lien-hua'nın haberi var."

Vali dudak büktü. "Hiçbir şey kanıtlayamazlar."

"Hayır." dedi arkamdan bir ses. "Ama ben kanıtlayabilirim."

Vali Taylor ve ben, dönünce, kırklı yaşlarının başlarında,kibar görünümlü bir adamın, belli ki bir süredir saklandığı balkondan odaya girdiğini gördük.

"Merhaba, beyler." dedi. "Benim adım Aaron Jeffrey Kincaid. Ve size vereceğim bir şey var."

***

Tessa kalbi patlamaya hazır bir hâlde kapıya döndü. Holdeki son kapı buydu. Katil bir sonrakinde bunu deneyecekti.

911 işe yaramadı. Kim? Kimi arayabilirdi?

Şifonyerin üzerinde şarj olan bir cep telefonu gördü.

Patrick 'in kullandığı telefon. Diğer FBI ajanlarının numaraları kayıtlıdır! Eline aldı.

Kapalıydı.

Açma tuşuna bastı. Bekledi. Katilin holde ilerlediğini duyuyordu. Bekledi. İşte.

Son aramaları açtı. Listedeki ilk isim Brent Tucker'dı. 

***

Vali yavaşça döndü, Glock marka tabancayla Kincaid'e ateş etti. Bu, onun, omzundan vurulup da sendeleyerek balkona doğru gitmesini ve korkuluğa çarparak arka üstü aşağıya düş- mesinsebep oldu. Biraz sonra altı kat aşağıdaki nehre inince çıkardığı su sesi geldi. Olanları gören temsilcilerden yükselen çığlıklar avluda yankılandı.

"Bunu otuz yıl önce yapmalıydım." dedi Vali, balkona doğru bakarken.

Bir an için dikkati dağılınca hemen atlayıp tabancamı aldım ve yuvarlanarak halının diğer tarafına geçtim.

Sebastian Taylor arkamda bir yerlerden: "İşte Dr. Bowers, bir köpek balığını böyle yakalarsın." dedi. Kanapenin arkasına girip sırtımı arkalığına yasladım. "Sebastian!" diye bağırdım. "Silahı yere bırak." Kanapenin kenarından baktım ve geri çekildim. Odaya bakınıp beni arıyor, balkon kapıları açık olduğu ve oda artık ses geçirmez olmadığı için ateş etmemeye çalışıyordu. Ateş edeceği noktayı iyi seçmeliydi, güvenlik her an burada olabilirdi. "Ordövrleri yedin." diye seslendim. "Hastalık kaptın. Tedavi uygulamamız lazım." 

"Ben yemedim, üzgünüm." dedi. "Odasına göndermeden önce onları Anita'ya vermiştim. Sanırım yeni bir özel asistan bulmam gerekecek. Ah iyi, zaten benim için biraz yaşlı kaçmaya başlamıştı."

Onu göremiyordum, odanın diğer tarafındaydı. "Vali." dedim. "Artık bitti. Söylediğin her şeyi kaydettim. Üzerimde kayıt cihazı var." Hâlâ yerinde olduğundan emin olmak için kulağımın arkasındaki alete dokundum. Federal binadan ayrılmadan önce masamdan almış ve kulağıma takmıştım. Şu an diğer tarafta kimse dinlemiyordu ama Valinin söylediği her şey otomatik olarak kaydedilmişti. Her sözcük. Kesintilere rağmen. İşte köpek balığıyla böyle başa çıkılır.

Brent Tucker... Brent Tucker... Tessa, bu sabah Patrick bu adamla telefonda konuşurken kulak misafiri olmuştu. Patrick ne demişti? Davaya yardım etmesiyle, iyi bir adam olduğuyla ilgili bir şeyler.

Demek Patrick'in bir arkadaşıydı. Yardım edebilirdi. Numarayı tuşladı. Çalarken bekledi. Hadi, hadi, hadi. Sigara içmeyi seven polis, evin ön kapısını açarken

Tessa kilidin sesini duydu.

Kapının gürültülü bir şekilde açıldığını duydum ve bakma cesaretini gösterdim. Vali Taylor kaçmıştı.

Avludan bağrışmalar ve çığlıklar geliyordu. Balkona koştum.

Kincaid, şelalenin düştüğü noktadaki köpüklü suyun içindeydi. Su, yastık görevi görüp bu düşüşten kurtulmasını sağlamıştı. Ayakta durmaya çalışıyordu. "Bu dünya çok zalim." diye bağırıyordu. "Ama sevgimiz bizi sonsuza kadar bir arada tutacak!" Ve adamları, bugünkü öğlen yemeğini hazırlayanlar, tek tek ceplerinden kapsülleri çıkarıyor, ağızlarına atıyorlardı. Oyunun sonu.

***

Tessa, katilin önündeki, holdeki son kapıyı açmadığına inana- mıyordu. Onun yerine, evin iç taraflarına doğru koştuğunu duydu.

Memur Stilton, hayır! Onu da öldürecekti.

Elinde tuttuğu cep telefonu hâlâ çalıyordu.

Cevap ver, Ajan Tucker. Cevap ver!

***

Aaron Jeffrey Kincaid avluda etrafına bakındı. Dünya,etrafında dönüyordu. İnsanlar bağlıyorlardı.

Suyun içinde ayakta duruyordu. Dönen sular. Omzundankan damlıyordu.

Kan ve su. Birbirine karışıyordu.

Nehir.

Jakuzi.

Jessica ve gerçek sevginin olduğu günler.

"Onun görüşü bizim görüşümüz!" diye bağırdı. "Onun geleceği bizim geleceğimiz!"

***

Otelin güvenlik görevlileri lobiye doğru koşarken onları izledim, sonra ne yapacağıma karar vermeye çalıştım: İntihar edenleri tutuklamak mı yoksa tek geceye bin iki yüz dolar ödeyen, panik içindeki konuklan sakinleştirmeye çalışmak mı?

"Tutuklayın onları!" diye bağırdım. Salon tam bir karmaşa içindeydi. İnsanlar kaçmaya çalışıyor, panik hâlinde her yere koşuşturuyorlardı. "Durdurun onları." diye seslendim. "Bu bir intihar eylemi! Virüsü tanımlamak için onlara canlı ihtiyacımız var!" Oraya inmen gerek.

Asansörlerin insan kaynayacağını biliyordum, o yüzden merdivenlere koştum, zemin kata indim ve bahçelerle havuzların bulunduğu avluya fırladım. Çevremdeki tek şey kaostu.

***

Tessa, geleceğinden emin olduğu silah sesini, katilin Memur Stilton'ı da öldürmesini beklerken nefesini tutmuştu.

Silah sesi gelmedi. Elindeki telefon titremeye başlayınca neredeyse çığlık atacaktı.

"Alo? Pat?" dedi bir ses.

"Hayır, benim." dedi. "Tessa!"

"Tessa mı?"

"Kızıyım." Ağlamaya başlamıştı. "İyi misin? Neredesin?"

"Yardımınıza ihtiyacım var. Evdeyim. O öldü. Biri öldü... Çabuk olun."

"Tamam, sakin ol. Hemen geliyorum. Yakınlardayım." 

***

Sağ tarafta, dört güvenlik görevlisinin, avlunun doğu girişine yakın bir yerdeki dağ gibi bir adamın hakkından gelmeye çalıştıklarını gördüm. Özerinde yemek şirketinin üniforması vardı ve güvenlik görevlilerini bez bebekler gibi savuruyordu. Bire karşı dört kişiydiler ama yine de adam onlara üstün geliyordu. Ralph onları benimle aynı anda görmüş olmalıydı çünkü kavganın içine daldı ve diğerlerini benzeten adama seslendi: "Kendi boyutlarında birini seç manyak homo."

Tam o sırada Kincaid'i gördüm. Ralph'ten yirmi metre kadar ilerideydi. Ona doğru koşmaya başladım ama kalabalık yolumu kesiyordu.

Ralph güvenlik görevlilerini bir kenara gönderdi ve adamın çıkardığı kapsülü işaret etti. "Korkaklar gibi davranma. Benimle dövüş. Şimdi. Kazanırsam, bugün ölmene izin vermem." Ralph gömleğinin kollarını yukarı kıvınyordu. "Seni içeri alırım, yargılarız, önümüzdeki kırk yıl boyunca içeride tutarız. Sen de Amerikan ceza sisteminin tüm güzelliklerini yaşama şansı bulursun. Sen kazanırsan, ee, küçük hapını ben yutarım." Ne yapıyorsun Ralph?

Ona yardım etmek istedim ama Kincaid'e ulaşmam gerekiyordu. Kalabalığı yararak ilerledim. Çok geç olmadan ona ulaşmaya çalışıyordum.

Kincaid tam önümdeydi. "Onun geleceği bizim geleceğimiz!" diye bağırıyordu. Elini cebine soktu.

Kapsülü alacak. Ölmesine izin verme. Hastalığın adını öğrenmen gerekiyor.

Ona doğru koştum, yakaladım ve çıkardığı kapsülü Arnavut kaldırımlı yola fırlattım. Ama yeterince uzağa düşmedi. Hâlâ ulaşılabilir bir yerdeydi.

Birlikte yere kapaklanınca kaçmak için delirmiş gibi çırpınmaya ve kavga etmeye başladı. "Yapma." demeyi becerdim. "Bu insanların bir suçu yok." Ama o, dirseğini oldukça güçlü bir şekilde karnıma indirdi. Nefes almaya çalıştım. Bu herif göründüğünden daha güçlüydü.

Kapsülü kaptı, ağzıma soktu, sonra çeneme sıkı bir yumruk attı.

Yutma Pat. Ne yaparsan yap, yutma!

***

Tessa biraz bekledi. Sonra biraz daha. Kalbindeki çılgınca çarpıntı durmuyordu. Hâlâ silah sesi yoktu. Katil kaçmış olmalıydı. Sonra Memur Stiltorîun diğer odadaki cesedi görünce acıyla inlediğini duydu... Adını tekrarladığını... Eve doğru yaklaşan sirenlerin acı sesini... Kınlan yatak odası kapısını. "Tessa!" Oydu. Sigara içmeyi seven polis. Demek ki güvendeydi. Her şey yoluna girecekti. Her şey düzelecekti. 

Dilimin üzerinde eriyen acı tabletin tadını alabiliyordum. Tükürmeye çalıştım. Yapamadım. Kincaid hınçla üzerimde oturuyor, eliyle sıkıca ağzımı tutuyordu. Tam o anda yüzümün yanında net olmayan bir şeyler gördüm. Kincaid'in çenesi çatırdadı ve üstümden uçtu. Kapsülü tükürdüm.

Lien-hua, kendi etrafında bir ceylan zarafetiyle döndü, havaya sıçradı, topuğunu Kincaid'in kafasının yan tarafına ikinci kez gömdü. Bu kez öyle sıkı vurdu ki adamın ayakları yerden kesildi. Bedeni kendi etrafında döndü ve yüz üstü yere çakıldı. Baygın bir hâlde. Lien-hua, yeniden tekme atmaya hazır, yumuşakça ayaklarını yere bastı. "A." dedim. Nefesim normale dönsün diye uğraşıyordum. "O tekmeye kesinlikle bir A verirdim." "Nihayet." dedi, elinde kapsül tutan bir kadına doğru koşarken.

Marcie, diğerleri kapsülleri ağızlarına atıp ısırırken onlan izledi... Sevdiği insanlar ağızları köpük içinde yere kapaklanırken izledi... Çırpınırken... Nefes almaya çalışırken... Ölürken.

Canlı bir şekilde yakalanmak asla planda yer almamıştı. Elindeki kapsüle bakıyor ve çevresindeki çığlıkları, ne yapması gerektiğini söyleyen sesleri duyuyordu. "Ağzına al... At onu... Yut... Vazgeç... " Her yerden aynı anda gelen binlerce ses.

Seçeneği vardı. Bir karar vermesi gerekiyordu.

"Bekle." Asyalı bir kadın, elleri açık bir hâlde koşarak yanına geldi. "Lütfen. Yapma. Daha fazla kişinin ölmesine gerek yok."

Bileklerine kelepçe takmak ve mümkünse virüsün adını öğrenebilmek için Kincaid'e doğru ilerlemeye çalışıyordum ama yanına varmama birkaç adım kala plastik bir torbanın içinden bir şırınga çekti, ucunu torbadan çıkardı ve kalbine sapladı. Hayır!

Cebindeki bir şeyi çıkarmaya çalıştı. "Ve bu da..." dedi ama hemen sonrasında çırpınmaya başladı. Emniyet teşkilatında geçirdiğim onca senede bu kadar berbat bir ölüme şahit olmamıştım.

Sonunda başımı çevirmek zorunda kaldım. Bakamadım. Başımı kaldırınca Ralph'in, gorilin midesine bir yumruk indirdiğini gördüm. Adam nefes almaya çalışıyor, Ralph yaklaştıkça geri çekiliyor, gülle atıcılarının elleri gibi olan elleriyle yumruklar savurup Ralph'i geri püskürtmeye uğraşıyordu. Ani bir yumruk.

Bir aparkart. Arkasından bir sol kroşe. Ralph yüzüne öyle sert bir yumruk indirdi ki adam, bir anda kendi çevresinde döndü ve tok bir ses çıkararak otelin taş duvarına yüz üstü çarpıp yere kapaklandı. Ralph adamı kelepçelerken eliyle kendi ağzındaki kanı sildi ve "Tam sevdiğim gibi. Hızlı ve temiz." dedi.

***

Tessa oturma odasına göz gezdirdi. Polisler ve bir avuç ambulans görevlisi eve varmıştı. Tanımadığı beş kadar kişi ona sorular sorarak ortalıkta dolaşıyordu. Vurulan polisi bir sedyeye koymuşlardı. Belki de hâlâ hayattaydı.

"Tessa!" Ajan Tucker koşarak içeri girdi. "İyi misin?" Gözlerini kırptı. "Patrick nerede?" diye sordu güçsüzce. "Bir dakika içinde burada olur." dedi. "üzülme Tessa. Sana yardım etmek için buradayım."

***

 "Köle olarak yaşamaktansa özgür olarak ölmeyi tercih ederiz." dedi Marcie.

"Size söylediği bu, değil mi?" diye sordu kadın, daha da yaklaşarak. "Kincaid, değil mi? Veya belki Jones? Ama sen ne düşünüyorsun? Kararı sen vermelisin. Önemli olan bu. Köle, kendi seçimlerini yapamayan insandır." "Yaklaşma!"

Çinli kadın durdu. "Adın ne?" Bir duraksamadan sonra: "Marcie." "Ben de Lien-hua. Lütfen Marcie, bu insanları kurtarmamıza yardım et. Lütfen."

Marcie, güvenlik görevlileri insanları konferans salonlarına toplamaya, paniği kontrol altına almaya, insanları sakinleştirmeye çalışırken onları izledi.

Yerde hareketsiz yatan kızını düşündü. Kütüphande "ilacı" içmesini ona söylediğinde küçük kızın gözlerinde gördüğü bakışı hatırladı. Kızı: "Canımı yakacak mı anne?" diye sormuştu. "Hayır tatlım, acıtmayacak." demişti Marcie. Yalan söylemişti. Hayatta sahip olduğu tek kızına yalan söylemişti çünkü Aaron Jeffrey Kincaid ona öyle yapmasını söylemişti. "Elbette acıtacak." demek istemişti. Ama söylemedi. Sadece acıtmayacağını söyledi, sonra kızı başını salladı, gözlerini kapadı ve ağzını açtı. Küçük, güven dolu bir kız...

Marcie havuzun içine geri döndü, tableti ağzına yaklaştırdı. "Burada yapacağım hiçbir şey kalmadı. Kızım öldü. Onu ben öldürdüm."

Kadın, Lien-hua, hâlâ konuşuyordu. "Lütfen. Kızını sevdiğini biliyorum. Sevdiğini biliyorum. Bazen insanlar korktuklarında sonradan pişman olacakları şeyler yaparlar."

"Nasıl bir şey olduğunu bilmiyorsun."

"Hayır, bilmiyorum." dedi kadın ve ona hak vermesi Marcie'yi şaşırttı. "Hiçbirimiz başkalarının nasıl hissettiğini bilemeyiz. Bizi birey yapan budur. Hepimizin acıları, hataları var. Ama birbirimize elimizi uzatabilir, yardım edebiliriz. Bizi insan yapan budur."

"Artık çok geç... "

Lien-hua, avludan çıkarılan, karantina altına alınmak ve tedavi edilmek için konferans odalarına götürülen insanları gösterdi. "Onlar için, onların çocukları için geç değil. Kincaid'in söylediğini yapmak zorunda değilsin. O öldü. Karar vermek zorundasın. Lütfen bize yardım et."

Kapsül Marcie'nin elindeydi.

Dudaklarına yaklaştırdı.

Karar vermek zorundaydı. Onun seçimiydi.

Onları hatırladı: Kütüphanedeki çocukları. Zehrin ıslaklığı hâlâ dudaklarında. Hâlâ dudaklarında...

Kızının ona güvenle bakan yüzü...

Sonunda, küçük kızının önü sıra giden gülümseyen yüzüyle birlikte, Marcie eski yaşantısının son kırıntısının parmakları arasından yere düşmesine izin verdi. "Frarıcisella tularemisi." diye fısıldadı. Yanında bir adamın durduğunu hissetti, kaba sesli iri bir adam. Marcie, sanki kendisini başka bir yerden izliyor gibiydi, kelepçelenen bir kadını izleyen bir kadın... "Genetik olarak geliştirilmiş..." dedi biri dinliyor olabilir diye. Bu iyiydi. Nihayet iyi bir şey yapabilecekti. Doğru bir şey. "Genleri birleştirdik... Kırım- Kongo kanamalı ateşi... "

***

Tessa, Ajan Tucker'ın kendisi için getirdiği bir bardak suyu içmeye çalıştı ama elleri hâlâ titriyordu. Kedi mırlaması duydu ve yerde, ayağının dibinde Geceyarısı'nın gerindiğini gördü. Bu çılgınlık başladığından beri Günışığı'nı görmemişti.

Bardağı bıraktı ve kucağına baktı. İki telefon vardı, kendisinin- ki ve Patrick'in kullandığı. Telefonları kotunun iki cebine ayrı ayrı koydu ve yavaşça Geceyarısı'nın yumuşak tüylerini okşadı.

Sadece buradan çıkmak istiyordu. Eve gitmek. Bay Tucker cep telefonuyla konuşuyordu: "Evet, Ajan Wellington?" diyordu. "Ben Brent. Pat'e bir mesaj iletmem gerek. Ona kızının yanında olduğumu ve Tessa'nın iyi olduğunu söyleyin. Evet. Mutlaka iletin. Tamam. Teşekkürler."

***

Lien-hua'nın Kincaid'in müritlerinden biriyle hastalıkla ilgili konuştuğunu duydum. Ralph kadına kelepçe takıyordu. Onlara doğru koştum. "Bir dakika bayan. Ne dediniz?"

"Kırım-Kongo kanamalı ateşi." dedi.

"O nedir? Nereden biliyorsunuz?"

"Diplomam..." Bakışları donuktu. "Mikrobiyoloji'den..." Başka bir dünyadan konuşuyor gibiydi. "PT Eczacılık'ta Baba için çalışıyordum... Araştırmacıydım... Orada tanışmıştım onunla."

Gözlerinin içine baktım, odaklanmasına yardım etmeye çalıştım. "Durdurabilir miyiz bunu? Nasıl tedavi edileceğini biliyor musunuz?"

Kadın başıyla onayladı. "Genetik yapısını değiştirdik ama projede çalışanlardan biriyim. Size yardım edebilirim." "Kadını bırakın." dedim.

"Numara yapıyor." dedi Ralph. "Tıpkı diğerleri gibi kendisini öldürecek."

"Ona inanıyorum." dedi Lien-hua. "Sana inanıyorum Marcie."

Demek adı Marcie'ydi. Ona baktım. Bakışlarını okumaya çalıştım. Yapamadım. "Bize neden yardım edesiniz?"

"Çocuklar." dedi. "Kızım..." Bakışları nemlenmeye başladı.

"Artık çocuklar ölmesin."

"Yalan söylüyor olabilir." dedi Ralph.

Lien-hua yavaşça: "Yalan söylemiyor." dedi.

Marcie'nin bakışları benimkileri buldu. İnceledi.

"Çocuğunuz var mı?"

Bir duygu seli beni ele geçirdi. "Evet var." dedim. "Bir kızım var. On yedi yaşında."

Kadın başını salladı, gülümsedi. "Benim kızım yedi yaşındaydı. Onu seviyordum." Doğrudan bana bakıyordu.

"Onu öldürdüm." dedi sesi cam kadar kırılgan bir şekilde. "Çünkü onu seviyordum."

Korku ve sevgi, diğer tüm sebepleri harekete geçiren hatırlayamadığım iki sebep. Bazı kalplerde özgür olan. Diğerlerinde birbirine dolanmış.

Sonra Marcie ağlamaya başladı ve Lien-hua ona doğru uzandı. Kendisini tutmayı bırakıp kadına sarıldı. Ralph'in cep telefonu çaldı, baktı. "Hastalıktan Korunma ve Önleme Merkezi." dedi. Onlara Marcie'den bahsetti, sonra isteksizce telefonu uzattı. "Bildiklerini öğrenmek istiyorlar." Sonra dik dik baktı. "Oyun yok, anladın mı?" Başıyla onayladı ve Ralph'le birlikte avlunun daha sessiz bir köşesine geçti.

Tam o sırada Margaret, hızlı bir şekilde yanımıza geldi. Burada olduğunu bile bilmiyordum. Büyük ihtimalle medyadan tiplerin burada olduğunu duyunca gelmiştir. "Otur Pat." Sesindeki öfke değildi sanki. Başka bir şey. Korku? Endişe? 

"Ne oldu?"

 "Otur."

 "Söyle."

"Birkaç dakika önce güvenli evden 911'e bir arama gelmiş."

"Ne?"

"Dinle, Tessa iyi. Bir polis vurulmuş ama. Memur Muncey."

 "Tessa nerede?"

 "Hâlâ orada, üzülme... "

'Jason Stilton daima iyi bir arkadaş olmuştur." demişti Trembley. "Para için her şeyi yapar." 

"Stilton nerede?"

"Memur Stilton mı?" Merakla bana bakıyordu. "Orada Pat. Bir ambulans çağırmışlar. Brent Tucker da orada. Az önce onunla konuştum. Tessa ile birlikte olduğunu söyledi. Sana söylememizi istedi."

 Ah hayır.

Birdenbire her şeyi anlamaya başladım. Yapbozun parçaları acı bir gerçeklikle bir araya geliyor, dimağımı, dünyamı yerle bir ediyordu. "Denver'a gitmek üzere olduğumuzu biliyordu." diye mırıldandım. "Beni bu sabah o yüzden aradı. Burada kalmamı istiyordu. Bana Kincaid'i vermesinin sebebi de bu... " "Ne?" dedi Margaret.

"İlk cinayet." diye fısıldadım, "Grolin'in kız arkadaşının evi terk etmesinden, Grolin'in kızı dövmesinden iki gün sonraydı... Değil mi?"

Lien-hua başıyla onayladı ama şaşırmış gibi bakıyordu. "Yaraları için tedavi görmüştü, değil mi?" "Evet." dedi. "Aklından ne geçiyor? Nedir?" "Biliyordu." dedim. Gözlerim sulanmaya başlamıştı. O kapsülün içinde ne varsa beni etkilemeye başlamıştı. Katil nasıl uzaklaşıyor? Hep ortadan kayboluyor. Alışveriş merkezinde... Golf sahasında... Alice'in evinde... "Onları nasıl kesmesi gerektiğini biliyor... " dedim, "Hayatta tutmasını da... "

"Ne diyorsun?" diye sordu Margaret. Lien-hua: "İlaçtan." dedi yerdeki yarısı yutulmuş kapsüle bakarken. "Buraya bir doktor çağırın!" Ve sonra bana dönüp: "Dayan Pat. Otur." dedi.

Sadece en aptal fareler bir kedinin kulağının içine saklanır ama sadece en zeki kediler oraya bakar. Kendimi çok zayıf hissediyordum. "İllüzyonist." diye fısıldadım. "Bunca zamandır burnumun dibindeymiş."

İşte tam o anda Kincaid'in ölmeden önce cebinden bir şey çıkardığını hatırladım. Sıktığı sol elinin içindeydi.

Taylor'a ve bana: "Sana vereceğim bir şey var." demişti. Bana vereceği bir şey vardı. Ve kimden olduğunu biliyordum. 

***

Tessa kanapede oturuyor, gevşemeye, normal nefes almaya çalışıyordu. Ajan Tucker da yanındaydı. Ev biraz daha sessizdi. Kadını götürünce polisler de ayrılmışlardı.

Ajan Tucker elini omzuna koydu. "İyi misin?"

Başıyla onayladı. "Titriyorum ama."

"Şoktan." dedi. "Seni buradan çıkarmamız gerek."

"Öldü mü?" diye sordu Tessa hafifçe. "O polis?"

Ajan Tucker yavaşça başını salladı. "Evet."

Bir sağlık görevlisi kapıda belirdi. "Herkes iyi mi?"

Ajan Tucker Tessa'ya sarıldı. "Onu yanımda götürüyorum."

"Hastalık Kontrol ve Önleme ekibi yolda." diye haber verdi Ralph. Marcie'yi Bay Williamson'ın güvenlik personeline emanet etmişti.

"İyi." diye mırıldandım. Kincaid'in cesedine doğru yürüyordum. 

Ralph, Marcie'yi işaret etti. "Hastalığı onun yardımıyla kontrol altına alabileceklerini düşünüyorlar. Tedavi edebilecekler." Etrafımızdaki korkunç görüntüye baktı. Kincaid'in grubuna ait cesetler avlunun her yerine dağılmıştı. Sadece o iri herif ve Marcie hayatta kalmıştı. "Biraz şansımız varsa bugün başka kimse ölmeyecek." Sözlerini duydum ama biraz zayıf geliyorlardı. Sözcükler benden uzaklaşıyor gibiydi.

Elindeki, gerçekten düşündüğüm şey olamazdı. Olamazdı. Oyun tahtasını gösteriyor... Bize tahtayı gösteriyordu... Kincaid'in cesedine ulaştım.

Sağlık görevlisinin kafası karışmış gibiydi. "Dışarıdaki çocuklar içeri girmemi ve ona bakmamı söylediler."

Ajan Tucker ayağa kalktı. Sağlık görevlisiyle burun buruna geldiler. "Bir saniye buraya gel." dedi.

Sonra Tessa, o sağlık görevlisini hole doğru götürdüğünü ve köşeden dönerek gözden kaybolduklarını gördü.

Brent Tucker, Tessa ile birlikte...

Diz çöktüm, Kincaid'in bileğinin iç tarafında, uzun zaman önce, muhtemelen bir intihar girişiminde oluşmuş, pütürlü bir yara izi fark ettim.

Adamı boğazından vurdu ama onu öldürmedi... Onu öldürmeyecek şekilde vurdu... Nereden vurması gerektiğini biliyordu...

Kincaid'in elini açmak için uzandım. Kalbim deli gibi bağırıyordu. Hayır, hayır, hayır! Parmaklarım titremeye başladı.

 Oyun tahtasının diğer tarafına uzanıyor, bir taşa dokunuyor, sonra onu alıyor.

Tessa boğuk bir soluma ve hafif bir düşme sesi duydu. Kincaid'in parmaklarını açtım. Elindekini gördüm. Tessa'nın kolyesi.

Tessa: "Ajan Tucker?" diye seslendi. Döndüm, Margaret'e bağırdım. "Tucker'ı ara! Hemen!" Tessa, görebilmek için başını uzattı. "İyi misiniz Ajan Tucker?" Kalbi göğsünün içinde deli gibi atmaya başlamıştı.

İçinden bir ses kalkmasını söyledi. Dışarı çıkmasını. Yolunda gitmeyen bir şeyler vardı.

Ayağa kalkmaya çalıştı ama hâlâ şokun etkisiyle başı dönüyordu.

Bacaklarını güçsüz hissediyordu. "Ajan Tucker?"

Margaret beni sakinleştirmek için elini dirseğime koydu,"üzülme Pat, Tessa iyi."

"Kim olduğunu biliyorum!" diye bağırdım.

***

 "Merhaba Tessa." dedi katil, İllüzyonist, annesinin cesedine sarılıp yatan çocuk, karanlıkta evde olan adam. Elinde üzerinden kan damlayan bir bıçakla köşeden döndü ve Tessa'yı kavrayıp hızlıca ağzının içine bir kumaş parçası tıkıştırdı. Öyle hızlı yaptı ki Tessa atmak üzere olduğu çığlığı bile atamadı ve berbat bir uykunun içine düştü.

Ama karanlıkların içine iyice gömülmeden önce son bir şey gördü, dehşet verici son bir şey; holün köşesinden emekleyerek dönmeye çalışan bir adam, ona ulaşmaya çalışan. Ona yardım etmeye çalışan. Başarısız olan. Düşen. Boğazı kesilmiş bir hâlde halının üzerine yıkılan. Bir adam. Ölü bir adam. 

***

Özel Ajan Brent Tucker."üzülme Pat." dedi Margaret. "Tessa iyi. Sağlık görevlileri onunla ilgileniyor." Ama sözcükleri pek duyulabilir değildi, havada yüzüyor gibiydiler. Hiçbir anlamlan yoktu. Çünkü elimde Tessa'nın kolyesini tutuyordum ve başka hiçbir şeyin anlamı yoktu. Bir sonraki kurbanından bir eşya bırakıyor. Benim kızım bir sonrakiydi.

"Telefon!" diye bağırdım, kolyeyi cebime atarken. "Bana bir telefon verin!" Lien-hua kendisininkini uzattı. Tessa'nın cep telefonu numarasını tuşladım. Lütfen cevap ver. Lütfen, lütfen. Oda etrafımda dönüyordu: ilaçlardan dolayı sersemlemiş bir hâlde düşmek üzereydim. Çalıyordu.

Biri cevap verdi. "Merhaba Patrick." Bu sesi tanıyordum, omzumu tedavi eden sağlık görevlisiydi. Mindy'nin cesedini incelemeyi bitirmemizi sabırla bekleyen, yaralı polisin dün gece Alice'in evinin önünde ambulansa binmesine yardım eden görevliydi. Kimse onu fark etmedi çünkü zaten orada olması gerekiyordu. Başka bir şehirde, Charlotte'da bile, sadece üniformasını giyerek garajdaki adam yaralamasını takip eden kargaşada kalabalığa karışmayı ve ortadan kaybolmayı başarmıştı. Mükemmel bir kılık değiştirmeydi, aslında kılık değiştirme bile değildi. En zekice yanlış yönlendirmeyi yaparak görünmez olmuştu, ortama uyarak. Burnumun dibine saklanarak. "Şah mat." dedi.

Başım dönüyor... Başım dönüyor... Sallanıyorum. Telefonu Lien-hua'ya verdim ve ağzımda geveledim: "GPS... " Dünyayla ilişkim yavaşlıyordu. "GPS'le Tessa'nın cep telefonunun yerini tespit edin... Sağlık göre... " Demeye başladım ama İllüzyonist'in kim olduğunu söyleyemeden her şey karardı.

*** 

Tessa gözlerini açtı.

Ne kadar zamandır kendinde olmadığını bilmiyordu. Ağzına bir şeyler sokulmuştu. Bir çeşit tıkaç. Öğürmek geliyordu içinden ama eğer kusarsa kusmuğuyla boğulmaktan ve okuldaki o çocuk gibi ölmekten korkuyordu. Geçen yıl bir partide o kadar sarhoş olmuştu ki bayılmış ve bir daha uyanmamıştı.

Bir daha uyanmamıştı.

Sakin ol, Tessa. Sakinleş.

Bir daha uyanmamıştı.

Sakin ol.

Bir yanının üzerinde yatıyordu. Elleri arkasında ve birbirine bağlıydı. Selobant gibiydi. Bacaklarını hareket ettirmeye çalışsa da yapamadı. Bilekleri de sıkıca birbirine bantlanmıştı. En azından giysileri hâlâ üzerindeydi: çok şükür ki.

Zihni bulanıktı. Etrafına bakındı.

 Neredeydi?

Bir ambulans. Bir ambulansın arkasındaydı ve dağlara doğru kıvrılan bir yolu tırmanıyorlardı. Zihni kapanıyordu. Kapanıyordu. Gözlerini kırpıştırdı, odaklanmaya çalıştı. Tekrar kendinden geçti.

***

Uyandım, etrafıma baktım. Bir grup yüz, çevremi sarmıştı. "Adam telefonu bir yere fırlattı." diyordu biri. "Sağlık görevlisi." demeyi başardım. "Ayıldı!" Ralph'in yüzü belli belirsiz göründü. "İyi misin?" Halsiz bir şekilde başımı salladım. "Sağlık görevlisi." Konuşmaya çalıştım, sesim zar zor çıktı. "İllüzyonist. O." Ralph: "Ambulans için acil durum çağrısı yapın!" diye bağırdı. Margaret'in telefonla onun dediğini yaptığını gördüm.

"Eğer bir sağlık görevlisiyse ortağı nerede?" diye sordu Lien- hua.

Cevabı, vahşi doğa rehberi olduğum günlerden biliyordum. Lien-hua'ya, tenha dağlık bölgelerde, bir acil durum çağrısı geldiğinde önce kent merkezine gitmek zorunda kalmasınlar ve çağrıya daha hızlı cevap verebilsinler diye, acil durum sağlık görevlilerinin ambulansları evlerine götürdüklerini söylemek istedim. Ve olay yerine her zaman ortaklarıyla birlikte gelmediklerini. Hepsini açıklamak istedim, denedim ama sesler ve görüntüler bana fısıldıyorlardı. Zihnimi bulandırıyor, gerçekliği kıvırıp büküyorlardı. Bu ne çeşit bir ilaçtı?

"Bu doktor nerede kaldı!" diye bağırdı Ralph. Sonra bana baktı. "Tessa'nın telefonunu izlemek iyi fikirdi ama adam kurtuldu aletten."

 "Nerede?" demeyi başardım. "Nereye fırlatmış?" "240 Batı."

Mekân ve zamanlama...

"Ne kadar zaman önce?" "İki dakika kadar."

O sağlık görevlisinin adı neydi? Düşünmeye, hatırlamaya çalışıyordum.

Bana hiç adını söylememişti. Sadece yaranın iz bırakabileceğini söylemişti. "Güvenli evden gelen 911 aramasına kimin yanıt verdiğini kontrol edin." dedim. "Ben yapıyorum." dedi Ralph.

"Büyük ihtimalle araç değiştirecek, Ralph." Öyle zayıf hissediyordum ki kendimi. "Adamın peşine düşemeyiz... Önüne geçmemiz gerek... " Zayıf hissediyordum ve midem bulanıyordu. Öyle de görünüyor olmalıydım. "Seni hastaneye götürmemiz gerek." dedi Lien-hua. Ayılmak için kendi suratıma tokat attım. Bazı düşüncelerim yine yerlerini bulmaya başlıyorlardı ama hepsi değil. "Kızımı bulmadan olmaz." dedim. "Bilgisayarımı getirin. Hâlâ güvenlik ofisinde." "Pat." dedi.

"Lütfen." diye yalvardım. "Lütfen. Çabuk." Bilgisayarı almak için gitti.

"Adı Sevren Adkins." diye açıkladı Ralph. Onlara Sevren'ın nerede yaşadığını sordu ve sonra adresi bir kâğıda yazdı. "Aracın izini bulamayız ama. Eski bir model. GPS yok." Sonra telefondaki kişiye bir şeyler söyledi ve yine bana döndü. "Telefondaki, Asheville Acil Durum Sağlık Hizmetleri Biriminden biri, Pat. Öğrenmek istediğin başka bir şey var mı?" 

"Adam onların yüksek açılı kurtarma biriminden mi?"

Ralph sordu.

"Evet!" diye bağırdı.

Mağara konusunu açıklıyor bu.

"Bak bakalım, daha önce Spartanburg'da mı çalışıyormuş? Grolin'in kız arkadaşından gelen aile içi şiddet şikâyetine cevap veren o muymuş? Bu oyunu ne kadar zamandır oynadığını bilmek istiyorum."

Bir dakika sonra Lien-hua, bilgisayarımla geri döndü. F.A.L.C.O.N'u açtım. "Şov zamanı." dedim. Ralph'in verdiği adresi yazdım. Görüntü odaklandı, yakınlaştı. Bulutların üzerinde. İşe yaramadı.

Henüz bulutların ötesini görmek için bir yol bulamamıştık.

Tessa rüyalar, rüyalar, rüyalar görüyordu. Dünya boz bulanıktı. Kana bulanmış bir rüyaydı. Patrick'le tartışması geldi aklına... Kolye... Sırt çantası... O polisin vuruluşunu görmesi... Ona yardım etmeye çalışan Ajan Tucker...Sağlık görevlisi.

Ve sonra her şey bulutların arasına giriyordu.

Düşüncelerini netleştirmek için başını salladı. Zihni, başının üstünde dolaşan peri, tek boynuzlu at ve ejderha şekillerine giren kabarık bulutların görüntüleriyle doluydu. Yakınlarda bir yerlerden annesinin gülüşünü duyuyordu. Sonra annesinin cenazesinden geliyordu ve koluna bir jilet dayadığı banyonun aynasında kendi yansımasını görüyordu. Kolundan kan damlıyor, akıyor, her yere, hole, bir koşu bandının üzerine ve halıya yayılıyor; sonra Ajan Tucker'ın boğazından akıyor; yerde şekiller, halının üzerinde bulutlar oluşturup dünyayı kızıl gözyaşlarıyla kırmızıya boyuyordu.

*** 

Kanlı yağmur.

Sakin ol Tessa. Sakin ol.

Hareketsiz ve derin bir korku onu ele geçirmiş, içine işlemişti. Eli kolu bağlıydı. Bir katille birlikteydi. Ölecekti. Ses çıkarmaktan, uyandığını görürse adamın kendisine yapacaklarından korkuyordu ama buna rağmen boğuk bir sesle iç geçirdi.

Ambulansı süren adam döndü ve gülümsedi. "Tessa." dedi,

"Bana katılmana öyle sevindim ki." Ah, demek uyandı. İyi.

Erken uyandıklarında daha eğlenceli oluyordu ve başlarına ne geleceğini düşünmek için daha fazla zamanları oluyordu.

Bir cep telefonunun çaldığını duydu.

Ne? Çocuğun telefonunu daha önce atmıştı. Bu kimin telefonuydu?

Yine çaldı.

İki cebini de kontrol etmemişti, sadece birini.

İkinci bir telefon vardı kızın yanında.

***

Ralph telefonunu kapatırken: "Sevren, Spartanburg'da yaşamış." dedi.

Her şeyi toparlamaya çalışıyordum: Grolin başından beri aldatmacaydı. Sevren'ın küçük, mükemmel piyonuydu. Mounta- inqest dergisinde Sevren'ın tüm delilleri kendinden uzaklaştırmak için daha sonra cesetleri bırakabileceği yerler hakkında yazılar yazıyordu. Ayrıca Sevren, bir sağlık görevlisi olarak Vanes- sa'yı hastaneden tanıyor, golf sahasına gelmesi için onu ikna edebiliyordu.

 Bize oyun tahtasını gösteriyor.

Tucker'ın enlem ve boylam teorisini düşündüm, coğrafi profil programını ve bilgisayardaki satranç oyununu açtım. Satranç tahtasının görüntüsünü tutup coğrafi profil programının üzerine getirdim, boyutlarıyla oynayarak aynı boyutta olmalarını sağladım. Yerler, kaçırılma ve cinayet olaylarının yaşandığı yerler. Golf sahasını ekledim. Güvenli evi.

Kalıplar... Kalıplar... Kalıplar...

Onu bulmak zorundaydım. Nereye doğru gitmekte olduğunu tahmin etmek zorundaydım. Geleceği tahmin edemezsin Pat. Edemezsin. Ama bunu yapmaya mecburdum.

***

Sevren ambulansı yolun kenarında durdurdu. Henüz gidecekleri yere yaklaşmamışlardı, araç değiştirmeden önce biraz daha ilerleyeceklerdi ama o telefondan kurtulması gerekiyordu. Kızın olduğu arka tarafa geçti. Cebinden telefonu bulup çıkardı, ambulansın dışına çıktı ve dağlardan aşağı inmeye başlayan ıslak kar yığınının üzerinden vadiye fırlattı. Sonra onun yanına döndü. Evet. uyandığına göre, belki şimdi Tessa'yla biraz eğlenebilirdi. Neden olmasın? Hak etmişti. Birkaç saniye kıvranmasını izledi ve ağzından tıkacı çıkardı. 

"Onu bulduk." diye seslendi Raiph. "Ne?" dedim.

"Şerif Wallace aradı şimdi. Jandarma devriyeleri evindeymiş. Dediğin gibi, büyük ihtimalle araç değiştirmiş: minibüsü evin önündeymiş. İçeri giriyorlar." "Hayır!" diye haykırdım. "Orada durmalarını söyle. Grolin'in evindeki bombayı unuttun mu? Kapıyı kırarlarsa o ev havaya uçabilir. Tessa içeride olabilir. Oyununa harika bir son olur bu. Oldukları yerde kalsınlar!"

***

Sağlık görevlisi ağzındaki tıkacı çıkarır çıkarmaz Tessa adamın yüzüne tükürdü.Bir an için tokat atacakmış gibi göründü ama sonra sadece sırıttı ve yüzündeki tükürüğü sildi. "Tessa, Boethius'un kim olduğunu biliyor musun?" Sakin ol Tessa. Sakin ol. 

Zekânla onu yen. Yapması gereken buydu. Vakit kazan. Kurtulana kadar.

Başını salladı. "Tabi ki." Ellerini çekiştirerek bileğindeki bantı açmaya çalıştı, başaramadı ama kotunun arka cebinde bir şey hissetti. Neydi bu? Jileti.

Adamın gözleri kısıldı. "Söyle."

Boethius... Boethius... Latince bir isim... Erkek.

"Bir Romalı." dedi. "Şu meşhur Romalı adam." Meşhur olmalıydı, yoksa katil sormazdı.

"Evet." dedi şüpheyle. "Peki ne hakkında yazdı?"

Jileti çekip çıkardı ve Boethius'un kim olabileceğini bulmaya çalışırken bileklerine dolanan bandı kesmeye başladı.

***

Ralph baskını iptal etti. "Peki ne yapmamızı istiyorsun?"

"Bir saniye bekle." Hâlâ hâlsizdim.

Kapsül. O kapsülün yarısını yuttum.

İçinde ne tür bir ilaç olduğu hakkında bir fikrim yoktu.

Güçlü bir şey. Etrafıma yayılmış olan ölü tarikat mensuplarının cesetlerine baktım.

Nihayet Ralph'in çağrısına uyup gelen doktora: "Bana bir doz adrenalin verin." dedim.

"Sizi hastaneye götürmemiz gerek." dedi.

"Henüz olmaz." Havuzdan bir avuç su alıp yüzüme çarptım. "Kızımı bulmam gerek."

Ralph birkaç adım attı. "Dediğini yapın doktor." diye gürledi. "Hemen yapın."

 Doktor isteksizce iğneyi yaptı.

Bilgisayarımın ekranına baktım. "Beni beklemelerini söyle." diye fısıldadım Ralph'e. "Yolda olduğumu ve ben varana kadar hareket etmemelerini söyle onlara."

"Ama kimsenin oteli terk etmemesi gerekiyor."

Kolyeyi çekip çıkardım ve hızlıca fısıldadım: "Ralph, Tessa adamın elinde."

"Hastalık kaptın."

"Marcie bize yardım edecek, kendin söyledin." "Pat."

"Ralph, önce ona işkence edecek, sonra öldürecek. Durdurmak zorundayım. Bunu biliyorsun. Gidiyorum." Yüzü önce kırıştı, sonra çelik gibi oldu. "Evet." dedi sonunda. "Tamam. Git. Onlara seni beklemelerini söylerim."

Kolyeyi cebime soktum ve sıkı korunmayan bir malzeme giriş kapısı olacağını düşünerek otel mutfağına girdim, üstelik, güvenlik görevlilerinin çoğu, panik hâlindeki konukları kontrol altına almakla meşguldü. Çok şükür ki yolumun üzerine sadece bir tane güvenlik görevlisi çıktı, "üzgünüm efendim." dedi. "Hastalık kaptınız. Dışarı çıkmanıza izin veremem." Yumruğum çenesine indi. Yere düştü.

Yanından geçerken: "Kişisel bir şey değil." dedim. "Ama kızımla ilgili bir mesele."

Kapıyı itip açtım ve yağan karın altında arabama doğru koştum.

***

Tessa düşünüyor, düşünüyordu:

Adam, Boethius'un bir yazar olduğunu söyledi. Tamam, peki ne hakkında yazmış?.. Romalı bir adam ne hakkında yazardı?

 Savaşlar? Tarihçi miydi? Filozof? Oyun yazarı? Bu dördünden biri olmalıydı, aptal bir Romalı yazarın yazabileceği o kadar çok şey yoktu gerçekten.

Tam o anda adamın kolundan sarkan bir bilekliği fark etti.

Üzerinde bir sözcük yazılıydı: "Sophia."

Sophia bilgelik demek... Belki bir filozof?.. Boethius Romalı bir filozof muydu?

Elleri neredeyse serbestti. Neredeyse.

"Bilgelik." dedi. "Bilgelik hakkında yazdı."

Adam hafifçe Tessa'nın başının arkasını okşadı.

"Etkilendim."

Sonra parmaklarını saçlarına doladı. Tessa bağırdı. Saçından tutup başını geriye çekti, boğazı ortaya çıktı. Eğilip kulağına fısıldadı. "Peki, insanı gerçek bilgeliğe götüren sır nedir Tessa?"

Ah hayır. İşte şimdi onu alt etmişti. Gerçek bilgeliğe götüren sır? Tessa'nın hiçbir fikri yoktu. Gerçek bilgeliğe götüren sır...

Konuşmaya çalıştı ama beceremedi. Adam belli belirsiz elini gevşetti.

Bir şey söyle! Tahmin et!

"Sevgi." diye fısıldadı. "Sır: sevgi."

"Yakın." dedi. "Cevap: acı."

Sevren dudaklarını zalimce kıvırarak gülümsedi ve kıza: "Tabi eve varınca bu derse kaldığımız yerden devam edeceğiz." dedi. Sonra ambulansın önüne geçti ve kızı atölyesine götürmek için yola çıktı. İşte. Elleri özgürdü. 

Şimdi sıra bacaklarında.

***

Fark alanından çıkar çıkmaz, Sevren'ın evine gidiyor olamayacağını fark ettim. Tabi ki eve gitmiyordu: bu çok tahmin edilebilir, çok açık bir davranış olurdu. Her zaman herkesin bir adım önünde olmaya çalışırdı. Kadınları götürmek için başka bir yeri olmalıydı. Ama neresi?

Coğrafi profil ve satranç tahtası üzerinden düşündüm. Hâlâ bir şeyi gözden kaçırıyordum... İşlenen suçların temposu ve zamanlaması... Suç dağılım metodu... Yöntemin altyapısı... Zamanlama-çıkar oranları... En iyi rotalar. Asheville şeklen bir futbol topuna benziyor, 26 ve 40 numaralı eyaletler arası otoyollarla çevrilmiş...üç eyalette bulunan cesetler...

Parçalar tüm tahtanın üzerine dağılmıştı... Bir düzen falan yoktu! Hem de hiç... Cinayet mekânları dağınıktı...

Bir yer hariç.

Orada hiçbir şey olmadı.

Kesinlikle.

Cevap, satranç taşlarının koyulduğu yerlerde değildi, olmadıkları yerdeydi. Tüm mekânlar, tüm satranç taşları, hiçbir şeyin olmadığı tek bir yer etrafında toplanmıştı. Cinayetin olmadığı. Kaçırmanın gerçekleşmediği. Cesetlerin bırakılmadığı. Başka her şey, bu boşluğun, haritadaki bu dipsiz uçurumun etrafında dönüyordu. İzlerini yok etmeye çalıştı ama en büyük ipucunu saklayamadı. Çapa noktasından uzak durmaya bu kadar çaba harcayarak bana tam olarak nerede olduğunu göstermiş oldu.

Savaşçı Tepesi.

Arabayı geri çevirdim ve dağlara doğru yola koyuldum. 

***

Tessa ayaklarındaki bandı çözdüğünde bir karar vermişti. Onu asla evine götürmesine izin vermeyecekti. Orada kendisine neler yapacağını hayal bile edemiyordu. Arka kapıya doğru süründü ve açmayı denedi ama dışarıdan kilitlenmişlerdi. Tüm ağırlığını verip abandı. Hiçbir şey olmadı.

Hayır, dışarı çıkmak zorundaydı. Buna mecburdu. Araba kazasında ölse bile, onu evine götürmesine izin veremezdi.Tessa etrafına bakındı. Büyük ilk yardım çantalarından birine gözü takıldı. Açtı, jilet gibi keskin bir makas çıkardı ve ambulansın önüne doğru ilerledi.

***

Kar, Savaşçı Tepesine doğru kıvrılan yoldan çıkarken, ön camı dövüyordu. Tüm devriyeler yanlış yerde arıyorlardı onu ama onlara haber ulaştırmama imkân yoktu. Ne yanımda telefon ne de arabamda telsiz vardı. Belki hâlâ üzerimde olan çipin sinyallerini takip edebilirlerdi. Çekim alanı ne kadardı bilmiyordum. Sadece geniş olmasını umuyordum.

Ne kadar hızlı gitmek istersem isteyeyim dikkatli olmak zorundaydım. Görüş mesafesi düşüktü ve yol, yer yer buzlanmıştı. Araba iki kez kaydı, neredeyse uçuruma düşüyordum.

Sonra, dört yüz metre kadar ileride ambulansı gördüm ama sanki sürücüsü kontrolünü kaybetmiş gibi, araç ileri geri gidip geliyordu.

Neler oluyor?

Hızlandım.

Adrenalin yavaş yavaş etkisini yitirmeye başlıyordu. Yine midem bulanmaya, uykum gelmeye başlamıştı. Görüşüm bula- nıklaşıyordu. Duyularıma güvenemiyordum. Bir an önce Tessa'nın yanına gitmeliydim.

O şey olduğunda sadece yüz metre kadar arkalarındaydım.

Ambulans yan döndü, buzlu yolda kaydı, bariyeri parçaladı ve uçurumun kenarından aşağıya uçtu.

Hayır, bu olamazdı. Gerçek olamazdı. Hayal görüyordum. Halüsinasyondu bu.

Gaz pedalına sonuna kadar bastım; karı, gördüğüm hayali, etrafımda kurmaya çalıştığım yepyeni gerçekliği yarıp geçtim. Az önce durdukları noktaya vardığımda, kendimi neredeyse böyle bir şeyin olmadığına, sadece hayal gördüğüme ikna etmiştim.

Neredeyse.

Ama arabadan fırlayıp yalpalayarak uçurumun kenarına gittiğimde gerçek olduğunu gördüm.

Farlar, üç metre aşağıdan bana bakıyordu. Kızım ve katil, düz bir çıkıntıya denk gelmişlerdi. "Tessa!" Sesimdeki korkuyu engelleyememiştim. "İyi misin?"

Sevren'ın zehirli sesi geldi. "Patrick, sen misin? Bizi bulacağını bilmem gereki..." Cümlesini tamamlayamadan ambulans çıkıntıdan geriye devrildi ve boşluğa düştü, kızımın çığlıkları eşliğinde. 

"Hayır!" diye haykırdım.

Metalin kayalar üzerinde çıkaracağı korkunç sesi veya uçurumdan aşağı takla atarak inen aracın çıkaracağı tiz sesleri duyacağımı sandım ama öyle bir ses gelmedi.

Aşağı sarktım ama fazla bir şey göremedim. Uçurumdan birkaç metre aşağı inmeye çalıştım, tutunmak için yabani bitkilerin köklerini kullanarak parmak uçlarımla düz bir çıkıntının üzerine geldim, eğildim, ancak o zaman görebildim. Ambulans, uçurumun yirmi metre kadar aşağısında çıkıntı yapan çok büyük bir köknar ağacının dallarına yakalanmıştı. Vadi, ağacın altından yüz metre kadar aşağıda bulunan ve umutsuz bir Kızılderili kızın gözyaşlarıyla açılan bir çukura ulaşıyordu.

"Tessa!"

"Patrick." diye seslendi. "Yardım et, Patrick!"

İçimde güçlü ve derin bir şey kıpırdandı. Parlak, vahşi ve doğru bir şey. Başka hiçbir şeyin önemi yok. Onu kurtarmak zorundasın.

"Bir ip sarkıt." diye bağırdı İllüzyonist.

"Yaralı, Patrick. Bacağı!"

"Kapa çeneni!" Bir tokat sesi ve cılız bir çığlık.

"Ellerini ondan uzak tut!" İçimden alevler fışkırıyordu. Öfke canavarı kükredi, ipini kopardı ve serbest kaldı.

Kar biraz azalsa da yardım etmek için uçurumdan aşağı inemiyordum çünkü uçurum, aletsiz biri için çok dik ve çok kaygandı. Arabayla gidip yardım aramak için zaman yoktu.

Sevren: "Bir ip indir." diye bağırdı. "Arabanda aletlerin var. Sen Abrams'ın evindeyken gördüm." Düşünmeye çalıştım. Yine her şey bulanıklaşmaya başlıyordu. "Önce o çıkacak." diye bağırdım. Karanlık ve habis bir kahkaha. "İlk ben çıkarım, yoksa beklerken onunla oyun oynamaya başlarım." Aklıma, öldürmeden önce diğer kadınlara neler yaptığı geldi. "Bıçağım var." dedi. "Ve bıçakları iyi kullanırım." "Yardım et!"

"Tamam!" Kendimi çıkıntıdan yukarı çektim. "Ona dokunma. İp getiriyorum!"

Hızlıca arabaya gittim ve tırmanma aletlerimi çıkardım. Sesi geliyordu. Şimdi daha sakindi, karanlık bir arzuyla doluydu. Tessa'ya bakarak konuştuğunu hayal ettim: "Acele et Patrick. Pek sabırlı bir adam değilimdir." İçimde duygulardan oluşan bir nehir akıyordu. Öfke. Korku. Sevgi. Nefret. Hangisinin galip geleceğini bilmiyordum. Arkamda bir yerlerde ağacın çatırdadığını ve bir dalın kırılıp boşluğa düştüğünü duydum. Çabuk!

Silahımı çıkardım, motor kapağının üstüne bıraktım, emniyet kemerimi taktım, elime birkaç kayış aldım ve kendimi bağlayacak bir şey bulmak için etrafıma bakındım. Bir çeşit çapa. Herhangi bir şey. Yakınlarda ağaç yoktu. Acele etmeliydim.Uygun olan tek şey bariyerdi ama onun da uzun bir bölümü ambulansın etkisiyle kırılıp bükülmüştü. Başka seçenek yoktu. Kayışı bariyerin hâlâ biraz sağlam gözüken bir kısmına bağladım, içinden bir karabina geçirdim ve ipi ona bağladım. Riskliydi ama ağırlığımızı taşırdı. En azından ben öyle umuyordum. Oturup bunu düşünmek için zaman yoktu. Sadece güvenmek zorundaydım.

Çantayı ve aletlerin geri kalanını diğer ipimle ayak altından ittim ve emniyet kemerimin üzerindeki alet halkalarına birkaç prusik ve el cuman taktım.

"Acele et!" diye bağırdı Sevren. "Yoksa ona dersini vermeye başlarım. Ya bir ip salla ya da birkaç cumar."

Cayacak değildim. Ona yardım etmek istememin tek sebebi Tessa'ydı ve katil de bunu biliyordu. Eğer onu öldürürse beni isteklendirecek hiçbir şey kalmayacaktı. "Onu almaya geliyorum, Sevren. Yoksa hiçbir şey elde edemezsin."

Kısa bir sessizlik ve sonra, içimi parçalayan, kör edici bir feryat. "Patrick!" Şiddetli acının ve son kertede bir korkunun feryadı.

"Onu kestim, Patrick. Güzel kestim. Koldaki atardamarı, kolun iç tarafındaki. Ah, oldukça derin görünüyor. Fışkırıyor. Aldığım tıbbi eğitime dayanarak söyleyebilirim ki, kan kaybından ölmeden önce yaklaşık dört dakikası var. Ölüm zamanını kestirme konusunda oldukça iyiyimdir. Güven bana."

Ulu Tannm, lütfen. Hayır, hayır, hayır.

Öfke gözyaşları görüşümü bulandırıyordu. "Elini üzerine bastır, Tessa." diye bağırdım. "Beni dinle! Kanı durdurmak zorundasın."

Çabuk, çabuk, zaman yok.

Zaman yok. 

İki tane ekstra emniyet kemeri aldım ve kendi emniyet kemerime tutturdum. Sonra uçurumun kenarına koştum ve kenardan kendimi sarkıttım. İp, fren olarak kullandığım elimin içinden akıyordu. Kontrolü kaybetmek ve boşluğa düşmek üzereydim ki toparlandım ve inişimi kontrol etmeyi başardım. Kayalarla kaplı yüzeye ayaklarımı hafifçe vurdum, koca bir çıkıntının üzerinden atladım ve ambulansa doğru kafa üstü inmeye başladım.

"Tessa, geliyorum. Elini kesiğin üzerine bastır!"

Biraz sonra ambulansa vardım ve doğru noktadan sarkabileyim diye emniyet kemerimi açtım. Ağırlığımla aracı sabit tutmaya çalışarak motor kapağının üzerine dikkatlice bastım. Biraz eğilmişti ama hâlâ motor kapağının üzerinde durabileceğim kadar yatay durumdaydı. Ancak o zaman, silahımı uçurumun başında, aracımın üstünde bıraktığımı fark ettim.

Aracın ön camı, parçalanmış dev bir göz gibi görünüyordu. Sevren'm kafasının çarpmış olduğu şoför mahallinden yayılan örümcek ağı şeklinde çatlaklar, her yerini kaplamıştı. Camdan, bana bir yılanın akvaryumun diğer tarafındaki fareye baktığı gibi bakıyordu. Alnından aşağı, yüzünü vahşi, ilkel gösteren bir kan sızıyordu. Yanında solgun, sessizce ağlayan, sol kolu kan içindeki Tessa'yı gördüm. Sağ eliyle yaranın üzerine bastırıyordu.

"Bana bir emniyet kemeri ver." dedi Sevren.

"Onu yukarı çıkaracağım."

"Tamam, bunu bir konuşalım o zaman." Önce saatine, sonra Tessa'nın koluna baktı. "Birkaç dakika sonra kimin önce çıktığının bir önemi kalmayacak, değil mi?" 

Öfke içimde kaynıyordu. Fokurduyordu. "Tamam. Tamam." Tessa hafifçe inledi.

İçimden ona lanet okudum ama Tessa'ya daha kötü şeyler yapabilir diye bir şey söylemedim. Sürücü kapısına doğru eğildim. Düşüşün etkisiyle açılmış, kırık menteşeleriyle sallanıyordu. Bir emniyet kemeri uzattım, giymeye başladı. Giyinirken yüzü acıyla çarpıldı. Tessa bacağından yaralı olduğunu söylemişti. Aracın içinde, yerde kanlı bir makas ve pantolonunun bacak kısmında kırmızı bir iz gördüm. Aferin sana Tessa.

Tessa, kolunu sıkıyor ve kan akışını durduruyordu. "Bekle orada." dedim. "İyi olacaksın." Başını salladı. O kadar kırılgan gözüküyordu ki. Örselenmiş. "Seni seviyorum." dedim. "Seni seviyorum, Tessa Ellis." Sevren emniyet kemerini kilitledi. "Tamam. Cumarlan ver." Verdim.

Düşün Pat. Düşün!

O an ikimiz de ipe bağlıydık ama ben ondan yüksekteydim. Motor kapağının üzerinde duruyor ve sağ elimle ipi tutuyordum. Ben yolundan çekilmeden yukarı çıkamazdı. "Şimdi." diye fısıldadı ve bacağını hareket ettirdiği için çok daha güçsüz görünüyordu. "Çekil oradan ve kemerini çıkar."

Hadi Pat. Düşün. Bir şeyler yap.

Sonra ekledi: "Diğer kemeri de aşağı at, yoksa burada oturup kalacağım."

"Tessa'yı çıkarmama izin vermelisin."

Tessa inledi ve diğer kapıya doğru yığıldı.

"Onu öldürüyorsun." dedi yavaşça. "Uzun sürmez." Diğer kemeri boşluğa bıraktım. Artık Tessa'yı ipi kullanarak çıkarmam mümkün değildi. Ne yapacağımı bilmiyordum: elimin altında kan kaybından ölüyordu ama ona yardım edemiyordum.

Motor kapağının üzerine kaydım ve kemeri çözdüm. Fırtına yeniden başlamıştı ve metal, kardan dolayı kaygan hâle gelmişti. Kızımdan sadece birkaç santimetre uzakta durmuş, çatlak ön camdan bakıyor ve ölümünü izliyordum. Zayıf bir çığlık duydum. Sonra şöyle dedi: "Seni seviyorum Patrick." Sonra gözleri yuvalarında döndü. Bayıldı. "Hayır!"

Sevren kapıdan dışarı yavaşça çıkarken kahkaha attı. "Yine çok yavaş davrandınız galiba, Dr. Bowers." 

"Arkandan geleceğim." dedim. "Nereye gidersen git seni bulacağım." Yine başım dönmeye başlamıştı. Dünya dönüyordu. Sesler renklere karışıyordu. İlaç. Ah hayır. Şimdi olmaz. Keşke silahımı arabanın üzerinde bırakmasaydım.

"Tamam o zaman." Bir gülümseyiş yüzünde belirip yok oldu. "Rövanş."

Cumarlardan birini yukarı çekti. Bulantım yeniden başladı.

"Sanırım bu gece Ajan Jiang'ı ziyaret edeceğim..." dedi. Her şey bulanıktı. O uçurumdan yukarı çıkmasına izin veremezsin.

"Onunla paylaşmak istediğim birkaç dersim var."

Yaklaş ona.

Bir şeyler fısıldadım.

Durdu: "Ne?" dedi.

İnsanları kontrol etmeyi seviyor. Lien-hua kontrolün onda olması gerektiğini söylemişti.

Yine söyledim, hafifçe, çok sessizce. Sonra gülümsedim ve kahkaha attım.

Bana doğru eğildi. "Ne dedin sen?"

Nefes almaya çalışıyordum. Motor kapağının kenarına doğru kayıyormuşum gibi hissediyordum. Dünyanın sonuna doğru. Bir şeye tutunabilmek için arkama uzattım elimi. Hiçbir şey yoktu. Ama nasıl öleceğimi değil, sadece Tessa'yı nasıl yarı yolda bıraktığımı düşünüyordum. Christie'nin yüzünü nasıl kara çıkardığımı.

Bacağı yaralı.

Parmak uçlarım ön camın çıkıntılı yüzeyini buldu ve şimdiye kadar çektiğim her barfiksin parmak uçlarıma faydalı olmasını dileyerek, ince, metal kenarlıkları sıktım.

Bir kez daha fısıldadım. Yaklaştı ve sırıttı. "Acınacak hâldesin. Küçük bir bebek gibi yalvarıyorsun. Senden daha fazlasını beklerdim. Hoşça kal Patrick Bowers."

Evet, yeterince yakındaydı.

Bu kez fısıldamadım: "Şah mat!" Tek bir hareketle vücudumu ona doğru çevirdim, bacağımı havada döndürdüm ve bacağındaki yaraya tüm gücümü kullanarak botumla vurdum. Çığlığı keskin, yakıcı ve çok tatmin ediciydi. Lien-hua'nın bile gurur duyacağı, iyi, sağlam, kemik kırıcı bir tekme atmıştım. Fren olarak kullandığı eli ipin üzerinde gevşekken vurmuştum. Önce geriye doğru sendeledi, motor kapağının kenarında bir an dengesini sağlamaya çalıştı ve sonra vadiye uçtu. İpin sekizlinin içinde kaydığını duydum ve İllüzyonist'in ipin diğer ucundan çıkıp yere çakılmasını duymak için kulak kabarttım ama bir şekilde eliyle ipi yakalamayı başarmıştı.

"Bowers!" diye bağırdı. Sesi nefretle kalınlaşmıştı, artık insan sesi gibi bile değildi. "Sen benimsin!"

Bir dakika içinde yukarı çıkmış olur.

Şimdi Tessa'yı kurtarmak zorundasın.

Ayaklarım motor kapağının ucunda, ön camın kenarını sıkıca tuttum. Omzum acıdan dağlanıyordu ama bir şekilde kendimi yukarı çekmeyi başardım. Tam bu sırada omzumdaki yaranın dikişleri açıldı ve acı, boğazıma yürüyüp oradan kafamın içine dağıldı. Ilık kanın yaradan sızdığını, gömleğimin sırt tarafını ıslattığını hissediyordum. Acıyı yok saymaya çalışıyordum ama neredeyse bayılacaktım.

Ambulans kayıyordu, her şey kayıyordu. Aşağı düşmeden önce tutunacak bir şey arıyordum, hemen. Yanımdaki buzlu kaya yüzeyine dokundum. Yarıklar ve çatlaklarla doluydu. Birinin arasına bir şey sıkıştırmam gerekiyordu. Ağırlığımı taşıyabilecek herhangi bir şey. Ve yanımda sadece bir şey vardı. El fenerim. Çıkardım. Karabinalardan biriyle ezip, hassas tasarımlı, ekstra dayanıklı, aliminyum alaşımlı gövdesini düzleştirdim.

Prusiklerden birini kullanarak çevresine bir lark düğümü attım. Ön cama elimle vurdum. Tessa'yı uyandırmam gerekiyordu. "Tessa!" Yine vurdum. Uyanmadı. "Lütfen! Uyan!"

 Yaklaştım, göğsünün inip kalktığını gördüm. Şükürler olsun ki hâlâ hayattaydı. Ambulans ayağımın altında kıpırdandı. Sevren'ın altımızda deli gibi ismimi söylediğini, cumaıiarı kullanarak ipten yukarı tırmandığını duyabiliyordum. Tak, tak. Yukarı çıkıyordu. Tak, tak. Her saniye daha yaklaşıyordu.

Tessa! Kalkmak zorundasın!

Açık pencereden uzandım ve omzunu tutup salladım. "Tessa!"

Gözleri kırpışarak açıldı ve tekrar kapandı. "uyan!"

Kemerimi çıkardım ve kesilen damarın üzerinden mümkün olduğunca nazik bir şekilde koluna bağlayıp sıktım. Basit bir turnike. Kolunu kaybedebilir ama en azından turnike onu hayatta tutar.Sonra dinlediğinden emin bile olmadığım Tanrı'ya dua ettim. Hiçbir ilahî iyiliği beklemeye hakkı olmayan bir adam olarak, beni duyması için yalvardım: Lütfen. Lütfen, ölmeyi hak etmiyor. Christie'yi aldın, onu alma. Lütfen yaşamasına izin ver. Kendimi umursamıyorum, sadece onun yaşamasına izin ver, yeter.

Tessa'yı sarstım. Onu seviyordum. "Tessa!"

Kar yağıyordu, her tarafımıza. Gözlerini kırptı ve baktı,kafası karışmıştı. Arkasında ambulansın arka kapılarının açıldığını gördüm.Sevren.

Ambulansın içindeki darmadağın eşyalar başından aşağı döküldü. İyi olan bacağını aracın çamurluğuna koydu. Tessa'nın dudaklarından zayıf, zar zor duyulan sözcükler döküldü: "Yardım et bana."

Sağ kolunun altından tuttum. Tam bu sırada, ipin ambulansın etrafından döndüğünü ve açık arka kapıların arasına sıkıştığını fark ettim. Sevren çamurluğun üzerindeydi, bacağıyla aracı sallıyordu. Ambulans sallanmaya başladı. "Dur." diye bağırdım. "İp. Araya sıkıştı!"

Tessa kanayan koluna baktı. "Kolum." diye fısıldadı. Sesi yumuşak, kırılgan bir çocuğun sesi gibi çıkıyordu. Küçük bir kız bu, ben de onun babasıyım.

Sevren çamurluğun üzerinde tekrar zıpladı ve ambulans son bir kez titredi. Tessa'nın sağlam kolunu sıkıca kavradım. Asla bırakmayacağım... Asla bırakmayacağım...

Sallanıyorduk. Prusiğin ucuna kaydım. Çapam tutuyordu. Güvenilir el fenerim.

Tessa'yı tuttuğum elimi daha da sıktım ve ambulans kayıp boşluğa düşerken, Tessa açık pencereden dışarı çıktı. Araç, düşerken Sevren Adkins'i de aldı. Sıkıştırarak. Ezerek. Yırtıcı çığlıkları, araya nasıl sıkıştığını anlatıyordu. Aracın tüm ağırlığı onu eziyordu.

Sallanarak kayalığa yaklaştık. "Patrick!" Boşlukta sallanıyordu ve ben onu tutuyordum.

"Seni tutuyorum Tessa!" diye bağırdım. "Bırakmam. Söz veriyorum!"

Ama ambulans hâlâ hareket ediyordu. Nasıl? Bariyere bağlı ip onu tutmuş olmalıydı. Ah. Bariyer.

"Kayalıklara iyice yaklaşalım!" diye bağırdım. Kollarımla tutup Tessa'yı yukarı kaldırdım ve bir zamanlar bariyer olan yamuk yumuk metal yığını üstümüzden geçip uçurumun dibini boylarken onu kucakladım, üzün, ince bir çığlık vadiyi deldi geçti. Sevren'ın çığlığı sanki günü kararttı, uçurumun dibinden yükselen geceden bile daha koyu bir leke bizi geçip cehenneme ulaştı. Çığlığı, düşündüğümden daha uzun sürdü ve vücudu korkunç bir sesle yere çarpan ambulansın ve uçurumun dibindeki kayaların arasında ezilince sona erdi. 

Tessa'ya daha sıkı sarıldım. "Geçti. Öldü o. Artık güvendesin." O an ne kızgınlık ne de korku hissediyordum. Bir şekilde, aylar süren bir öfkenin altında bir yerlerde tutunabileceğim bir umut kırıntısı bulmuştum. Tutunacak yeni bir şey.

Kaos insanların varlığının kanıtıdır. umut ise Tann'nin.

Kafamın üstünde Ralph'in tanıdık, huysuz sesini duydum. "Pat!"

Bizi bulmuşlardı. Çip!

"Tessa yaralı." diye bağırdım. "Çabuk olun!"

Biri tırmanma aletlerimin geri kalanını çıkarıp aşağı başka bir ip indirmeye hazırlanırken karabinaların sesini duydum.Yine midem bulanmaya başlamıştı.

"Bekle." dedim. Bana sıkıca tutundu. Son prusiği aldım,belinin çevresine hızlıca bağladım ve çapaya tutturdum.

"Patrick?" diye fısıldadı.

"Evet?"

"Bütün bu tırmanma aletlerini kullanmayı nereden öğrendin?"

"Deneyim denen bir şey var."

"Ah evet." dedi hâlsizce gülümseyerek. "Öyle bir şey duymuştum."

"Şimdi." dedim, "hoşça kal demek zoundayım."

"Hoşça kal mı? Neden?"

"Sanırım bayılmak üzereyim."

"Gerçekten mi?"

Ve cevap veremeden bayıldım.

22 Saat Sonra

Etrafımda fısıltı hâlinde, saygı dolu konuşmalar duyuyordum. Bir an için öldüğümü sandım. Yakınlardan bir ses, "Uyanıyor gibi." dedi. Boğuk bir ses. "Artık zamanı gelmişti."

Gözlerimi açıp Ralph'in koca gövdesini yanı başımda görünce mırıldandım. "Öldüysem ve eğer cennetteysem, sen burada ne arıyorsun? "Cennette olduğumuzu kim söyledi?" Gözlerimi kırpıştırdım ve sonra odanın keskin beyaz ışığından rahatsız olup sıkıca kapattım. Yüzümü buruşturdum. "Umarım bir hastanede değilizdir. Hastanelerden nefret ederim." "En azından bu kez kimse ölmüyor." dedi Tessa. Döndüm. Pencerenin önünde oturuyordu, yüz hatları dışardan gelen ışıkla daha da belirgindi. Orada oturan bir melek de 488

olabilirdi; üzerinde bir insan kafatasının göz çukurundan çıkan kobra desenli tişört olan, siyah saçlı, güzel bir melek. Güzel bir görüntüydü, hafif çarpık ve ürpertici ama yine de çok güzel.

"Uyanacağını biliyordum." Yine Ralph'ti. "Doktorlara dert etmemelerini söylemiştim." Sonra gururlu bir şekilde ekledi: "Sen uyurken yer altı mahzeninden geçmeyi başardım."

"Devin başını kestin demek?" "Evet. Hızlı ve temiz."

Tessa, "Nasıl yapılacağını ben gösterdim." diye ekledi. "Çok güzel." dedim babacan bir tonla. Tessa'nın kolunun İllüzyonist'in kestiği kısmının kalınca bandajlandığını gördüm. Çok canı yanıyor gibi gözükmüyordu, belki de kesik düşündüğüm kadar derin değildi. Birazdan sorabilirdim.

Başımı ovdum. "Peki ne kadar zamandır baygınım?" "Bir gündür." dedi Ralph. "Sanırım güzellik uykusuna ihtiyacın varmış." "Vay canına, galiba öyleymiş."

"Sana bayağı kötü bir ilaç vermişler Pat." Sese doğru baktım. Lien-hua odadaki üçüncü ve son ziyaretçiydi. Köşede, hastanelerin olmazsa olmaz çirkin sandalyelerinden birinde oturuyordu. "Fensiklidirı, namıdiğer melek tozu." diye araya girdi Tessa. "Halüsinasyonlara yol açabilen bir ağrı kesici, biraz kuzenine benziyor; daima popüler ama o kadar da kuvvetli olmayan kulüp uyuşturucusu Ketamirie. 20 miligramlık bir doz bile insanı öldürebilirken, 150-200 miligram gibi yüksek bir dozla hayatta kalmak söz konusu değil." "Dur tahmin edeyim, internet?" "Sormana gerek var mı?"

 "Peki Kincaid'in boğazımdan tıkmaya çalıştığı kapsülde ne kadar varmış?"

Lien-hua cevapladı. "250 miligram. Eğer o kapsül ağzında daha fazla eriseydi, burada bizimle konuşuyor olamazdın." "Bu da bana bir şey hatırlattı." dedi Ralph ciddileşerek. "Evet." Lien-hua bakışlarını indirdi. "Ne oldu?" diye sordum.

Ralph'in sesi katılaştı. "Pat, Tucker'dan haberin olduğunu

sanmıyorum... Kurtulamadı."

Haber beni soluksuz bıraktı, kalbim durdu sanki.

"Tessa'yı korumaya çalışırken öldü."

Birkaç dakika hepimiz sessiz kaldık. Sessizlik sanki

sonsuza kadar sürdü ama hâlâ yeterli değil gibiydi.

"Karısı nasıl?" diye sordum.

"Çok etkilendi. Çocukları yoktu. Sahip olduğu tek kişi Tucker'- dı."

Bunları duymaktan nefret ediyordum. Brent Tucker düzgün bir adamdı. İyi bir adam. Bazen sinir bozucu, fazlasıyla istekli ama kendisini işine adamış biriydi. Sevren'ı onun fikirleri olmasaydı bulamazdım. Ne söyleyeceğimi bilemez hâldeydim.

"Eşini bu öğleden sonra göreceğiz." dedi Lien-hua. Kalp atışlarımı kontrol etmek için bir hemşire gelmeden önce ne kadar zaman sessizce oturduk bilemiyorum. Ve zaman yeniden akmaya başladı.

Ralph'e, "Sevren'ın cesedini buldunuz mu?" diye sordum

sonunda.

"Henüz değil."

"Ne?" İç geçirdim. "Düştüğünde ambulansın içindeydi!"

 "O araçlar tank gibi." dedi Ralph. "Eğer içine girmeyi başardıysa, belki..."

"Hayır." dedim. "Kurtulmuş olamaz."

"Bulacağız."

Hemşire işini bitirdi ve yine ortadan kayboldu.

"Peki Vali'den bir haber?"

Tessa'nin sırıttığını gördüm. "Kaset." dedi.

"Ne?"

"Çipten."

Ralph güldü. "Evet, internette oldukça sükse yaptı." Tessa eliyle göğsüne vurdu. "İnternete ben verdim." "Sebastian Taylor başkanlık konusunda umut verici bir adayken bir gün içinde FBl'in arananlar listesinin başına yerleşti. Bence bu bir rekor. Kablolu TV haberlerinin başlıklarını görmelisin." "Hayır, teşekkürler."

"Karısı, dün gece Barbados'tan dönünce kocasının bir zamanlar CIA suikastçısı olduğunu öğrendi. Anında uluslararası medyanın sahne ışıklarının ortasına düştü." "Şu an evde olduğuna eminim ama." Sonra ciddi bir şey geldi aklıma. "Sebastian'ı bulmak zor olacak. İz bırakmadan ortadan kaybolmak için ne yapması gerektiğini biliyordur."

"Evet." dedi Ralph, "ama medyayı da sever. Yakında Sebastian Taylor'dan haber alacakmışız gibi bir his var içimde."

"Bırakın bunları şimdi." dedi Lien-hua. "İyi misin, Pat? Cidden? Gerçekten kötü hâldeydin." "İyiyim ama biraz kahve iyi olurdu." 

Arkasına uzandı ve sonra bir bardak güzel bir şey uzattı: Etiyopya'nın Sidamo bölgesinin gölgede yetişen Yrigacheffc si. Kahve çekirdeklerinin üzerinde büyüyen muzların bile kokusunu alıyordum neredeyse. İşte şimdi cennetteydim.

"Krema ve bal, şeker yok." diye ekledi. "Biraz soğuk ama.

Ne zaman uyanacağını bilemedim."

Oturmaya çalıştım, iki büklüm oldum, tekrar geri düştüm.

"İyi olduğuna emin misin?"

"Dürüst mü olayım?"

"Her zaman."

"O zaman buraya gel."

Eğildi. Vanilya kokusu.

"Evet?" dedi.

Kimse duymasın diye sessizce konuştum. "Devriyede olanlar konusunda üzgünüm." Duraksadı. "üzgün olmayalım, dikkatli olalım." "Tamam."

"Senin için gerçekten endişelendim, Pat. Seni kaybedebileceğimizden korktum. Ve şey..." Doğru sözcükleri arıyordu. Ama bulamadı. "Bir şey daha. Sebeplerden konuşurken korkudan bahsettiğimde görebildin değil mi?" "Neyi?" "Geçmişi. Yüzümde."

Sesimi alçalttım. "Başına bir şey geldi, değil mi?" Sessiz kaldı.

 "Hazır olduğunda." dedim, "bana anlatmak istediğinde,dinlerim. Bana güvenebilirsin, Lien-hua."

"Biliyorum."

"Siz ikiniz ne hakkında fısıldaşıyorsunuz?" diye sordu Tessa.

"Hiçbir şey." dedim.

"Evet, tabi." dedi harika, alaycı, ergen tarzıyla. Lien-hua sandalyesine döndü. "Hey, buraya gel Tessa." dedim. Yatağın yan tarafına elimle vurdum ve isteksiz bir şekilde yanıma geldi. "Annenin sana söylememi istediği bir şey vardı ama hiç söylemedim, üzgünüm, daha önce söylediği şeye inanıp inanmadığımdan emin değildim." "Nedir?"

'"Seçimlerimiz kim olduğumuzu belirler,' dedim, 'ama kim olacağımızı sevgimiz.' Bunu bilmeni istiyordu." Bir saniye duraksadım ve sonra devam ettim. "Eminim bunu sana kendisi de söylerdi ama... "

"Söyledi."

"Ne?"

"Bana söyledi. Ve bir gün senin de bana aynısını aktaracağını söyledi. Sonunda gerçekten ne anlama geldiğini anladığında."

Tessa seni bekliyormuş Pat. Bu kadar zaman boyunca seni bekliyormuş.

Derin bir nefes aldım. "Ben söyleme şansını bulana kadar beni bırakmadığın için teşekkür ederim." "Sanki başka şansım varmış gibi." diye homurdandı. Ama bunu söylerken küçük bir gülümseyişin yüzünde yanıp sönmesine izin verdi.

 Sonraki birkaç dakika boyunca, Ajan Jiang, Alice'in ve çocuklarının keyfinin yerinde olduğunu, hatta Alice'in katili sıkıştırmamıza yardımcı olduğu için para ödülü alacağını anlattı. "Çocuklarıyla daha fazla zaman geçirmek için çalışma saatlerini azaltabilecek. Anlaşma onu çok heyecanlandırdı."

"Otelde hastalık kapan insanlara ne oldu? Hepimize yani?"

Ralph, ben Tessa'yla konuşurken oynamaya başladığı oyuncağının tuşlarına basarken cevap verdi. "Marcie'nin yardımıyla, Hastalıktan Korunma ve Önleme Merkezi bizi aşıladı. Bir sürü insan hasta ama şimdiye kadar ölümcül bir vakaya rastlanılmadı." Sonra oyunundan başını kaldırdı. "Ama onun yardımları olmasaydı hepimiz ölmüş olurduk."

Lien-hua, "Ve Jason Stilton uzun bir süre hapisten dışarı çıkamayacak. Para dolu bir zarf ve kısa bir özür mektubuyla bulundu. Cinayete yardım ve yataklığın yanı sıra, görevi kötüye kullanmakla suçlanıyor." dedi.

"Kolyeyi Kincaid'e götüren o, değil mi?" diye sordum. Başıyla onayladı. "Tabi Stilton kimsenin Tessa'ya zarar vereceğini bilmediğini söylüyor. Sadece Trembley, Tessa'ya ait bir şeyi Trembley'in daha önce birlikte çalıştığı oteldeki bir herife götürürse kolay para kazanabileceğini söylemiş."

Düşüncelerini toparlayabilmek için duraksadı. "Ah, az kalsın unutuyordum, Margaret birkaç saat önce, Quantico'da ders vermek için geri döneceğini söylemek için aradı. Öyle görünüyor ki müdür, onun idaresindeki ekibin bu davayı bu kadar hızlı çözmesinden etkilenmiş."

"Harika." Başımı salladım. "Peki sen ve Ralph ne yapacaksınız şimdi?"

"San Diego'daki bir davayı inceliyorum. Bir dizi kundaklama. Profil işinde onlara yardım etmemi istiyorlar."

"Ve benim de bir davada tanıklık etmem gerekiyor." dedi Ralph derin bir iç çekişle. "İllinois'den eski bir arkadaşımız yeniden yargılanmanın bir yolunu bulmuş." İç geçirdim. "Richard Basque olamaz, değil mi?" "Ta kendisi."

"Ama nasıl? Mantıklı değil bu!"

"DMA. Yeniden değerlendirilmesi için yıllardır uğraşıyordu. Sonunda isteğine ulaştı. Örnekler uyuşmadı. Aklanabilir gibi görünüyor."

Harika. Sokaklarda yeniden yürüdüğünü görmek istemeyeceğim biri varsa, o da Richard Basque'dı. Beni hayatta gerçekten, derinden, delicesine korkutan iki adamdan biriydi. Şükürler olsun ki diğeri ölmüştü. Ralph onu 2004'te bir rehin alma olayında vurmuştu. İllüzyonist üçüncü sıradaydı.

"Bu arada Pat." dedi Ralph, "telefonum nerede?" Tessa, "Ah, demek senindi." diye ağzında geveledi. "'Di' derken ne demek istiyorsun?" "Katil... Şey... Düşürdü onu."

Ralph'in küfretmek üzere olduğunu gördüm. "Tessa'nın önünde olmaz, sakın yapma." dedim. Kendini tuttu, nefes aldı ve kafasını salladı. Sonra kundakçı meselesi ve Midwest'teki bir dizi mezar soygunuyla ilgili Lien-hua'ya bir şeyler söyledi ama pek duyamadım. Pencereden dışarı bakan kızımı izlemekle meşguldüm. Hâlâ siyahlar içindeydi ama tırnaklarından birini pembeye boyadığını gördüm. Baktığımı fark etti. "Başlangıç." dedi, parmak ucuna bakarak. "Alışmaya başlıyorum ama fazla umutlanma yine de."

Kolunu sormaya karar verdim. "Peki, nasıl hissediyorsun? Kolun iyi mi? Kestiği yer."

"İyileşecek." Sesi fısıltı hâlini aldı. "İz bırakacak ama." "Evet, o kadar kötü bir şey değil ama. Vahşi doğa rehberliği yaparken tekrarladığımız bir söz vardı: 'Yara izleri, daha iyi hikâyeleri olan dövmelerdir.'"

Gülümsedi. "Hoşuma gitti." Sağ kolunu bana doğru uzattı. "Yardım et bana. Kolumu çek."

Giysisini yavaşça dirseğine kadar çektim ve kolunun ön kısmında bir dizi yara izi gördüm.

Kendisini kesiyor. Demek kendisini kesiyormuş.

"İyi hikâyeleri var mı peki?" diye sordum yavaşça.

Bir an için düşündü. "Hayır. Ve birçoğunda aslında aynı hikâye, tekrar ve tekrar."

Doğru sözcükleri bulmaya çalıştım. "Belki beraber daha iyi bir hikâye yazarız." dedim sonunda. Başıyla onayladı. "Tamam."

Sonra Zelda Fitzgerald'ın sözleri aklıma geldi: "ümuttan başka hiçbir şeye ihtiyacım yok." diye yazmıştı, "ki onu da ne geçmişte ne de gelecekte görebiliyorum. Bu durumda sanırım yapmam gereken tek şey gözlerimi kapamak." Hayır.

Zelda yanılıyordu.

Yapılması gereken sonunda gözlerini açmak. umudu bulmanın tek yolu bu.

Gerçekten bir anlamı olan her şeye ulaşmanın tek yolu. Ralph, "Peki sen Pat?" diye sordu, düşüncelerimi bölerek. "Ben mi?"

"Sen ne yapacaksın? Denver'da mı kalacaksın, yoksa Akade- mi'de ders vermek için geri mi döneceksin?" "Bilmiyorum." dedim. "Bunu ailenin geri kalanıyla konuşmam gerekecek."

 Tessa başıyla belli belirsiz selam verdi, ben de selamını aldım.

Dakikalar geçti ve benim için bir sakıncası yoktu.

Eğilip pencereden dışarı baktı. Neye baktığını görmeye çalıştım ama doğru açıyı yakalayamadım. Sonunda ne bulduğunu sordum.

"Söylersem inanmazsın."

"Bir dene bakalım."

Eliyle gösterdi. "Tek boynuzlu at. Bulutların arasında." Bakışını takip edebilmek için mümkün olduğunca eğildim. Atı göremedim ama boğazından sarkan, kocaman açık kollarıyla güneş ışığı toplayan turmalin kolyeyi gördüm. Tışörtündeki kafatasının üzerinde ileri geri sallanan parlak,siyah kolye tam yerin- deymiş gibi görünüyordu. Ve sallandıktan sonra yerine geri döndü. Tam kalbinin yanına. 

SONSÖZ 

Pentagon Savunma Departmanı

Kat: -4

16:58

General Biscayne, kalan son iki formu imzaladı. Telefonu çaldığında eve gitmek için masasından kalkmak üzereydi. "Evet." dedi. "Ne oldu?" "Merhaba Cole. Ben Sebastian." Generalin sırtı ürperdi. Sebastian Taylor onu korkuturdu. Her laman öyle olmuştu. 78 yılında iki, 80'lerde ise birkaç başka casusun ortadan kaybolmasından Sebastian'ın sorumlu olduğunu düşünmüş ama hiç kanıtlayamamıştı.

General Biscayne sesindeki korkuyu maskelemeye çalıştı. "Ne İstiyorsun?"

"Margaret Wellington'u aradın, değil mi?" "Sebastian, ben... "

"Ona her şeyi gizli tutmasını söyledin. Olayın peşini bırakma sını. Ama bir hata yaptın. Adımdan bahsettin." Sessizlik. Tüm kartlarını açık oynama kararı. "Belki de bahset mişimdir, ne olacak? Sen bir kaçaksın. Ne yapabilirsin ki?"

"Sanırım General, balık avına çıkacağım." Hat kesildi.

General titreyen parmaklarla telefonu bıraktı. Ve işte. Şimdi başlıyor.