SİSTEMİN SESLENİŞİ-2

SENARYO

Amerika, New Jersey’de oturduğumuz bu ev ufak sayılır… İki yatak odası var üst katta… Bir de benim çalışma odam; bir yazıhane üstü PC, ve iki koltuk, bir de kütüphane… Topu topu 1.80x1.90!

Buradan fırsat bulduğumda aşağıya iniyorum, Türkiye’de bıraktığımız evin yatak odası büyüklüğündeki, geçmeli 2 odalı salona!!!… Birinde yemek masası sandalyeler, ötekinde de üç-dört koltuk ile benim dev ekranım 53 inç tv!

Bana kafamı dinlendirip düşünmek için iyi geliyor tv’deki filmler… Hem İngilizce’mizi Amerikan’laştırıyoruz; hem de adamların neler hayâl ettiklerini seyrediyoruz…

Filimler, ya pembe dizi tarzından duygusal-romantik… Ya da, ultra teknoloji, “action” denilen vurdulu kırdılı hareket filmleri…

Yalnız onları seyrederken anlayamadığım şeyler oluyor meselâ…

Korkunç bir teknoloji harikası işlemlerle dolu filmler var; hani bir zamanlar bizde oynayan “Görevimiz Tehlike” türünden; fakat onun çok çok gelişmişi diziler var burada… Mesela “Dişi NİKİTA”…

Öyle teknoloji kullanılıyor ki filmde şaşıp kalıyorsunuz…

Sonra da, tekrar şaşırıp kalıyorsunuz; böylesine teknoloji var da Amerika’da, niye bir Saddam ile başa çıkamıyor?… Niye bir Miloseviç ile başa çıkamıyor; diye…

O zaman olayların arka planında başka şeylerin döndüğünü fark ediyorsunuz!… Görünenle görünmeyenin birbirinden çok farklı olduğunu!.. Gösterilenle gösterilmeyenin çok farklı olduğunu!.

Anarşiyi, terörü, savaşı kısa sürede önlemeyenlerin, bundan menfaatleri olduğu için önlemediklerini; önliyecek güçleri olduğu halde, bunu kısa sürede kesip atmamakla, büyük vurgunlar vurduklarını fark ediyorsunuz!... Silah sanayi dünyada önemli kaynak; petrol sanayii gibi!... Satanlar ve satın alınanlar dünyası!. Filler ve sivrisinekler dünyası!.

Sonra yazıp çizip, laklaklıyoruz… “Kahrolsun……!”

Ben filmleri seyrederken bazen şapşırıyorum; konuşuyorum:

-Olur mu böyle geri zekâlılık!… Burada bu hareket yapılır mı?… Şimdi onun öyle değil, böyle yapması gerekirdi!… Saçmaladı işte!”

Bakıyor bana Cemile Kamer; gülüyor hâlime… Diyor ki:

-Hayatım bu senaryo gereği!.. O adam öyle yapmasa, daha sonraki olaylar nasıl oluşacak?

Hem o adamın senaryo gereğini oynamak mecburiyetinde olduğunu unutuyor musun?… Senaryo böyle yazılmış!

Şimdi o adam senin düşündüğün gibi düşünüp, öyle yapsa, oyun böyle gelişmez ki!… İlle de kızacaksan, senariste kız!.

Lûtfen kızıp sinirlenme!…

Hep birileri bir yerlerde senaryolar yazıp; oynatmıyor mu bizi?”

Uyarı gelince böyle, büyük yerden; dilimi alıp iki çenemin arasına, susup oturuyorum!… Hak veriyorum O’na, o an için!…

Oyuncunun elinde değil ki, senaryoyu değiştirmek!…

Tekrar PC başına geçip, yazılara koyulmadan önce, biraz daha seyrediyorum NBC’yi, FOX’u, CNN’i… Kosova’ya kaç sorti yapıp; kaç Kosova’lının daha kahrolası Sırplar tarafından katledildiğini dinliyorum.

Türkiye’den sayısız ölüm haberleri geliyor, üzülüyorum!..

Bunlar “yaşamın, gerçekleri”!.

Film değil, bize göre!

Doğuyoruz, büyüyoruz; büyürken, içinde yaşadığımız toplumun doğru ve eğrileriyle şartlanıp; onları doğru ve eğri kabul ediyoruz!… Sonra genetiğimizin de yönlendirdiği karakterle, başlıyoruz en iyi şekilde yaşamak amacıyla savaş vermeye…

Kâh aldatıyoruz, kâh kandırıyoruz; kâh ezip geçiyoruz; kâh vurup geçiyoruz; kâh egomuzu tatmin için birilerinin üstünden geçiyoruz!…

Kimimiz için, dünya, o olmasa dönmez, hâle geliyor!… Kimimiz, yorumları olmasa, insanlar yönlerini tâyin edemeyecek sanıyor!…

Kimimiz cep, kimimiz koltuk veya etiket uğruna nice savaşlar verip; hep vatan uğruna millet uğruna yaşıyoruz!!!…

Millet deyip, cebimizi dolduruyoruz; Din deyip, cebimizi dolduruyoruz!… Cebimiz olmazsa, etiketimizi; şânımızı dolduruyoruz!

Yaşamın evrensel amacı ne mi olmuş?… Para… Koltuk… Nâm… Dişi…

Tüm oyunlar bunun üzerine kuruluyor…

Her şey, eline geçene kadar değerli!.. Satın alana kadar, değerli!.

Elde ettin mi, değeri tükeniyor; haydi yenisine!… Satın alınmayacak, elde edilip hükmedilmeyecek yok sanıyoruz!. “Kaça?” demekte devam ediyoruz!… Allah’a bile, paha biçmeye kalkıyoruz!

Paraya doymuyoruz!

Koltuğa doymuyoruz!

Nâma doymuyoruz!

Dişiye doymuyoruz!…

Ötesini, bilmiyoruz ki!…

Allah Rasulüne de imanımız yok ki, gösterdiği hedefe ulaşmak gibi bir amacımız olsun!…

Doyasıya, patlayasıya, çatlayasıya, yiyip içip, çiftleşmenin yollarını arayıp duruyoruz!.

Tanrı korkusu olmasa, ne zekât vereceğiz, ne bir iyilik yapacağız!.

Ama ya varsa, öte dünya?

İşte bu korku bazılarımızı biraz dizginliyor!.

Hayvanî arzularımızı frenliyor!.

Ateş ve azap korkusu tanrı korkusuyla birleşince, disk fren gibi işlev görüyor!.. Bu korkuları olmayansa dolu dizgin, patlamış frensiz araba gibi!. Nereye kadar?… Toslayacağı yere kadar!.

Ama tüm bunlar, oyunun bir sahnesi daha… Farkında değiliz!. Arkada, bu sahneye göre gelişecek çok sahne var daha!.

Bu sahnede kimlerle olduğun, kimlere hükmettiğin; kimlere vurup geçtiğin; kimlerin sırtında kimleri ezip tükettiğin, gelecek sahnelere göre çok önemli… Tohumunu, ruhsal genlerini düzenliyorsun bu arada… Bak o tohum sana neler yaşatacak zorunlu olarak genetiği istikâmetinde sana!

Dedesi erik yemiş; torunun dişi kamaşmış!.

Dedesi vurup geçmiş; torunu delinip geçmiş!

Oynadığın rolün, sana gelecekte hangi sahneleri yaşatacağını düşünecek kadar çalışmıyorsa artık beynin; ister biraz daha bu hâliyle kullan; faturanı yükselt!… İstersen bir sakatatçıya sat!… Mezelik ya da salatalık niyetine değerlendirilsin!.

Ölümötesi yaşamı idrak edemeyip; gelecek yaşamına göre hayatına yön vermeyen; yalnızca, para, dişi, nâm, koltuk için gününü gün eden beyin; gelecek sahnelerde, ateşte kızartılıp, ya da haşlanıp, “ötekilerin” sofrasını süsleyecektir!.

Bu senaryoda, sana hangi rolün verildiği benim hiç derdim değil!.

Ama sen, senaryoda sana verilen rolün, gerisini de düşün; diğer sahnelerde başına gelecekleri de artık idrak etmeye çalış!.

Senaryoyu anlayamasan, okumamış olsan da; hiç olmazsa, yaşamdaki rolün iyi olsun; buna çalış!. Başarıyorsan, nasip demektir!. Başarmak için gayret sarf etmiyorsan veya gerek duymuyorsan; şimdiden sakatçının yolunu öğren!.

Ben, Cemile’nin dediği gibi, artık senaristi görüp, senaryoyu canlandıranlara kızmamayı öğreniyorum…

Selâm olsun sizlere!

ER YA DA GEÇ…

Rabbime şükürden âciz olduğumu, herkesin huzurunda bir kere daha itiraf ediyorum!.

1985 yılında açıklayıp, 1986 yılında “İNSAN ve SIRLARI” isimli kitabımda, Dünyada ilk defa olarak yazdığım, “insan beyninin çeşitli burçlardan ve güneş sistemimizdeki planetlerden gelen kozmik ışınlarla programlandığı” konusu, nihayet bilim dünyası tarafından ispatlandı!.

Evet, yukarıda eli kalemli bir tanrı, beyinleri eline alıp, KADER yazmıyor kıvrımlar üzerine!…

“Gökte tanrı var” kavramından kurtulamayanların; İSLÂM DİNİNDE anlatılan SİSTEMİ OKUYABİLMELERİ imkânsız!.

Onlar belki, mukallit Müslümanlar olarak yürümeye mahkûmlar…

14 sene evvel açıklayıp yazdıklarımı, ilim dünyası nasıl tasdik etmeye başlıyor, görelim:

ENGİN ARDIÇ yazıyor 11 Nisan 1999 Pazar günkü STAR Gazetesinde:

“…Elektronik mühendisi ve yazar Maurice Cotterell, dünyanın çevresini atmosfer gibi saran radyasyon kuşaklarını incelerken pirelenmiş... 1957 yılında NASA'da çalışan bilim adamı James Van Allen tarafından keşfedilen ve onun adıyla anılan bu kuşakların, güneşten gelen radyasyonu süzdüğünü ve dünyaya gönderdiğini, güneşin yıl boyunca 12 çeşit ışın gönderdiğini ve bunların da 12 çeşit çekim alanı yarattığını görmüş. (Bu manyetik alanları keşfeden de Profesör Iain Nicolson.)

12... Cotterell'in zihninde ampul yanmış: Yahu, burçlar da toplam 12 adet değil mi? 12 aya 12 burç, 12 ayrı manyetik alan! Bunda bir iş var!

Aramış taramış, eline Oakland Üniversitesi'nden Profesör A.Lieboff'un bir incelemesi geçmiş. Profesör Lieboff, tüp bebekler üzerinde yaptığı bir araştırmada, laboratuarındaki ışık düzenlemesinin, tüplerde büyümekte olan ceninlerin hücrelerini etkilediğini söyleyerek ilgilileri uyarıyormuş...

Maurice Cotterell, bu verilerden yola çıkarak, 12 ayrı çeşit güneş ışınımının cenin kromozomlarında 12 ayrı çeşit mütasyona yol açtığını (cenin ister tüpte ister ana rahminde olsun), bunun sonucu da ortaya 12 ayrı çeşit insan tipi çıktığını söylüyor.

Aha size burçlar!

Verileri bilgisayara yüklemiş. Belli ışınımların dalga boyları ve buna 'tekabül eden' güneş lekeleriyle insanların belli davranış biçimleri ve doğum tarihleri arasında 'korelasyon' aramış. Bilgisayar buluşu doğrulamış. Güneşteki lekelerin (yani radyasyon patlamalarının) belli bir şekil aldığı dönemde giriştiyse ananız babanız sizi yapma işlemine, belli bir karaktere sahip oluyorsunuz…. “

* * *

İşte böyle!…

Bu gelişme, bu ilmin saklı olduğu şatonun, kapısının aralanması!…

Kapı önümüzdeki yıllarda daha da açılacak ve içeri girildiğinde, bu konuda da, yazdıklarımızın tümünün doğruluğu tasdik edilecek!… “Ahmed Hulûsi bunu çok yıllar önce yazmıştı!” denecek…

Şu an için önemli olan, beyindeki genetik dizinin, burçlardan gelen kozmik ışınımların güneşten yansımasıyla, genlerde bir tür mutasyon oluşturduğunun tesbit edilmiş olması!…

Daha sonraki aşamalarda, olayın bu kadarla kalmadığı; Güneş’le beraber, Güneş sistemindeki tüm planetlerin de bu yansıtmada görev aldığı fark ve tesbit edilecek…

Ayrıca, olayın, yalnızca sperm-yumurta bileşmesi anında değil; 120. Günde; doğum gününde ve dünyaya çıkış dakikasında da çeşitli programlamalara yol açtığı anlaşılacak…

ER, YA DA GEÇ!…

Ama yavaş yavaş!… Belki de, ben dünya değiştirdikten sonra!… Yaş gelmiş 54’e… Bundan sonra ne kaldı ki!

Olsun!. Allah nasip etmişse, dünyadakiler ayakta kalmışsa, bu fakîrin yazdığı kitaplar, o gün de kitapçılarda satılmaya devam edecek…

O zaman denecek ki, “medya ve bir takım insanlar Ahmed Hulûsi’yi, bir şeyhefendi ya da hocaefendi sanarak; açıklamaya çalıştıklarını hiç anlamamışlar… Bu yüzden değerlendirilmesi gereken düşünceleri değerlendirmeyerek, kendilerine de topluma da yazık etmişler”!.

Evet dostlarım…

Tefekkür dünyamda bulduklarımı, “OKU”duğum SİSTEMİ açıkladım büyük ölçüde sizlere… Diğer bir kısmını ise, açıklamam zaten mümkün değil; olayın temeli mahiyetindeki bugüne kadar anlattıklarım anlaşılmadan…

Eğer bu anlattığım SİSTEMİ anlarsanız; yukarıda bir tanrı olmadığını, İslâm’ın teklifi olan hususların, içinde yaşanılan SİSTEMİN gereği olarak, kendi çıkarınız için, uygulanması icap ettiğini fark edeceksiniz!.

Hazreti Muhammed’in bildirdikleriyle, günümüzde anlatılan müslümanlığın, birbirinden çok farklı olduğunu kavrayacak; ölümötesi ebedi yaşam için artık bir takım tedbirler alacak; gününüzü, yarın hiç bir değer taşımayacak boş işlerle tüketmeyeceksiniz.

Bilin ki, İnsanlığın huzur ve saadeti, savaşların son bulması, ancak GERÇEK İSLAM DİNİNİN ne olduğunun anlaşılmasıyla mümkündür.

İnsanların, bin küsur yıldır yanlış yorumlarla çığ haline getirdiği müslümanlıktan arınıp; son derece basit, sâde, kolay ve zorlayıcı olmayan İslâm Dininin orijinine sarılmadıkça sorunlarımız bitmez!.

Lûtfen, yeni baştan, Allah Rasulü Muhammed Mustafa’yı ve Kurân’ı tanımaya çalışalım; araya girmiş bin küsur yıllık indî ve yerel yorumları katmadan.

Teşekkürler Engin Ardıç, bize bu bilgiyi ulaştırdığın için…

Şükrederim Rabbim, 14 yıl sonra bu konuda da tasdik edildiğim için.

KUANTSAL BOYUT VE GENLER

Kafatası içindeki organik teybine yüklediği “Kurân” metnini defalarca çalmış!…

Bu yüzden “hafız” demişler adına!.

Ama, bir kez bile “OKU”yamamış O metni!.

Bırakın “OKU”mayı tüm metni; daha bir kaç âyetini bile “OKU”yamamış!

Belki de, “OKU”nması lazım geldiğini ya da “oku”manın nasıl olacağını bile duymamış!

Ezberci ve nakilcilerin “âlim”lerden sayıldığı; hikâye, masal, menkîbe anlatanların “evliyâ”dan kabul edildiği bir fetret devri sürüp gidiyor!.

Bir olay ve konuyu açıklamaya çalışıyorsun; “ben anlayışı kıtın biriyim” anlamına gelen şu soruyu soruyor:

-Ama Kuran da şöyle bir âyet var; hadiste şöyle buyuruluyor!”

Bu ifade, düşünebilme kabiliyeti yoksunu ezberci beynin, kalelerini yani şartlanma yollu ezberlediklerini savunma güdüsüyle söylediği sözler!.

Hayatında düşünmemiş; bırak tefekkürü, tezekkür bile etmemiş o âyetlerin Allah kelâmı olarak ne amaçla “nâzil” olduğunu; kaç anlamı olabileceğini, nelere işaret edebileceğini?

Tüm yapabildiği şu, o gelişmemiş organik teybin:

-Tamam tamam senin dediğin gibi… Öyleyse söyle şimdi bana, ben ne yapayım?”

Git yeşillik  ye!

Bana sorma ne yapacağını anlayışı kıt!… Ne istersen yap!.

Eğer beynin biraz çalışsa; “OKU”yabilsen Kurân’ı, ne yapman gerektiğini elbette kendin anlarsın ve gerekeni uygularsın!.

Soruyor:

“-Seni ne zaman görebileceğiz?”

Hiç bir zaman!.

Yazdıklarımı “oku”yamıyorsan, “ben”i nasıl görebilirsin ki?

Et-kemik görmekle eline ne geçecek, beynini çalıştırmasını, tezekkür etmesini öğrenemedikten sonra!.

Aradığın “sen”de; diyorum… Bana, “seni görsek”, diyorsun!.

-Ben, “sen”deyim, “sen”im; diyor!…

Sen hâlâ, “BANA(?)” görün diyorsun!.

Ne zaman Yahudi’likten, Hristiyan’lıktan çıkıp, “İSLÂM DİNİ”ni kabullenenler arasına gireceksin?

Ne zamana kadar, dışarıda aramaya devam edeceksin!?.

NANKÖR!

Bu kelime kendisine verileni değerlendirmeyip, eline geçeni tepen, kadir kıymet bilmeyenler için kullanılır. Bana denildiği gibi!

Nankörlerin alacağı en büyük ceza, nimetin ulaştığı kapının kapanmasıdır!… Kapıyı kapatan da o nimeti veren değil;  o nimeti önemsememesi, değerli bulmaması sebebiyle kendisidir!.

Nankör, kendine eder!.

İlmi değerlendirmeyen nankörler, kendi kendilerini, o ilimden ebeden mahrum kalarak cezalandırırlar!.

“Kurân” en büyük nimettir bize, Allah Rasulü tarafından ulaştırılan!.

Kurân’ı, anlamını düşünmeden, yalnızca teyp çalar gibi seslendirerek, tekrar etmek; içindeki evrene geçmemek en büyük nankörlüktür!.

Kurân, “Halife” olan “insan”a “indirilmiş(?)”=”nâzil olmuş” evrensel sırları açıklayan; ve o varlığın kendini tanımasına vesile olan Yüce Kitaptır!.

Sen hâlâ, kendini et-kemik sanarak, bu et-kemik boyutuna ait konularla ömrünü tüketiyorsan; etin bol olsun!. Yolun açık olsun!. İnsansıların yaşamlarını ve sonsuz geleceklerini cehennem etme özgürlüğü vardır!.

Zaman ve mekân kayıtları ötesindeki “insan”!…

Evrensel değil, Galaktik boyuta göre et-kemik ömrü birkaç saniye olan “insan”ın bundan sonraki yaşamı acaba nerede ve nasıl?

Ne diyor KURÂN?

“-Biz her şeyi çift yarattık; umulur ki tezekkür edersiniz!”

“-Bütün çiftleri yaratan, gemi ve hayvanlarınızı yaratan…”

“-Subhandır O ki, hepsini çiftler hâlinde yarattı; yerin bitirdiklerinden, nefislerinden, ve bilmediklerinden!”

“-Onları ve zürriyetlerini dolu gemilerde taşıyoruz!”

1970 yılında yazdığım “RUH İNSAN CİN” isimli kitap ile 1995 yılında kaleme aldığım “TEK’İN SEYRİ” kitapta Kuantum fiziğinden evrenin holografik yapısından söz etmiştim bir miktar…

Kurân’ın, bu konulara nasıl işaret ettiğini elimden geldiği kadarıyla anlatmaya çalışmıştım özellikle “TEK’İN SEYRİ” isimli kitabımda; bilmem okumuş muydunuz?

Algıladığımız madde boyutunun ve her “şey”in orijini ve hakikati, aslı olan Kuantsal boyutta-evrende, her parçacık ÇİFT olarak vardır.

Şimdi önce şunu hatırlıyalım…

“Allah” kelimesi bir “isim” kelimesidir ve bir işaret kelimesidir.

“Atan Allah’tı” âyetinde olduğu gibi, her şey, aynı orijin ve hakikatten meydana geldiği için, madde, et-kemik kol boyutunda olay bu kelimeye bağlanmakta olduğu gibi; “nokta”  diye tarif edilen “Kuantsal boyut”uyla TEKİL bir yapı olan evren de, elbette “Allah” kelimesiyle işaret edilene bağlanır.

Ancak ne var ki, gene “ALLAH”  ismi ile işaret edilenin, yaratmış olduğu her “şey”den münezzeh-beri olduğu da başka bir gerçektir.

Yani…

Kuantsal boyut olan, “RUH” ya da “ruh-u â’zâm” ismiyle tasavvufta işaret edilen  mertebe, tüm algıladığımız ya da algılayamadığımız her şeyin hakikati olan TEKİL bir yapıdır; ve “Vitriyet” mertebesidir; ki, bundaki bilinç “her an yeni bir şan'dadır”; kuantların her anki değişkenliği dolayısıyla!.

Tüm Kuantlar bir çift hâlinde ve algılayana göre foton ya da dalga biçiminde yaşamlarına devam etmektedirler… Her an birbirleriyle iletişim halindedirler biri galaksinin öbür ucunda olsa bile!

Kuantsal evrenin kuantları, bizim algıladığımız hayvan boyutun (bedensel boyut) genleri gibidir!.

“GEN”ler,  Kurân’da, “gemi” olarak sembolize edilmiştir!. Çeşitli anlamları Kuantsal boyuttan madde boyutuna “taşıyıcı” olarak “gemi”!

Öyle “Uzay gemi”leridir bunlar ki; “kuantsal uzay”dan ışık hızıyla madde boyutumuza “anlam” yolcularını taşır!.

Çiftler hâlindeki “gen”lerden, hayvanlarınızı-bineklerinizi yani madde bedenlerinizi yaratmıştır. Kromozomlar da hücre stoplazması içinde taşıdıklarıyla yüzmektedir “gemi” olarak!.

Nefislerinizden, yani varlığınızı oluşturan genlerinizin –çiftlerin- eseri olan bilinç dalgalarınızdan da, gene çiftler hâlinde kişisel ruhlarınızı yani ebediyet bineklerinizi yaratmaktadır…  Ve daha bilmediklerinizi!

Kuantsal boyutta her şey tek bir şuur hâlindedir.

Bu tekil şuur, “ilk akıl”=“aklı evvel” diye tanımlanmıştır.

Kuantsal boyut,  “Hayat” sıfatının ta kendisidir!.

Var olan tüm melekler, bu “RUH” adlı tek melekten, yani bizim “kuantsal boyut” olarak nitelendirdiğimiz, orijinimiz boyuttan meydana gelmiştir!.

Yani, Kuantsal boyut tekilliğinde meydana gelen melekî katmanlar(?)  ile, algıladıklarımız ve algılayanlar oluşmuştur.

Esasen her şey, Kuantsal boyutun kendi kendisini “seyr”inden ibarettir!.

Bu boyutta zaman ve mekân kavramı yoktur!.

“İnsan” kendi hakikatine yolculuğunu tamamlarsa, kendi derûnu doğrultusunda; “ben” kalmaz, seyreden “Kendi” olur Kendini!.

Yaşamı ve kavgası et-kemik ile cüzdanındaki paradan öteye geçemeyen nankörlerin bu yazılardan alacağı ne olabilir ki?

ZAMAN

Fena işgalci!.

Kötü yerleşmiş dünyamıza!.

Aklımızı esir almış; düşüncelerimizi kilitlemiş; fikrimizi istediği gibi yönetiyor…

Zaman!.

Biz ölümlüler, düşünce sistemimizin efendisi etmişiz onu!… Onsuz düşünmesini bile beceremiyoruz!. Onsuzluğu, hayâl bile edemiyoruz!.

En fazla yapabildiğimiz, lâkırdısını tekrarlamak… “Zaman izafidir, gerçekte yoktur”; falan gibilerinden!…Tıpkı gri papağanlar gibi!.

Falanca yaştayım… Filanca zamanda… Ne zaman?… !!!

Et-kemikle yaşayıp, etle düşünenden, ne kadar bekleyebilirsiniz ki etin olmadığı boyuta ait gerçekleri ve kavramları?

Et alanlar… Et satanlar… Eti etle tartanlar!

Etle yatıp, etle kalkan; et peşinde koşanlar!

“İnsan”ı, et sanan; et için yaşayanlar!

“İnsan”a, etiyle değer biçip; “zaman”la kayıt altına sokanlar!.

“Yok”un, yokken, varsaydığı; aslı “yok” olan yaşam kriteri!.

Biz ise, halâ soruyoruz; “eee ne zaman”?

Allah Rasulü, olacak olaylardan söz etmiş… Gün gelecek, kıyâmet yaklaşınca kadınlar erkekler gibi giyinecek; saçlarını deve hörgücü gibi yapacak; demiş… 1400 küsur sene önce!!!… Ama bunları bildirirken zaman vermemiş…

Daha nice “kıyâmet” alâmetleri saymış; ama yine onlarda da “zaman” vermemiş!.

Bir nîce ermiş de gelecekten söz etmiş; ama onların da çoğu zaman vermemiş… Yalnızca olacak olaylardan bahsetmişler…

Niye bu böyle?

Çünkü onların, yaşamakta oldukları etsiz boyutlarında, “zaman” kavramı yok da ondan!… Bütün bu olan biteni, etsiz boyutlarıyla yaşıyorlar ve etsiz bir boyutta algılayarak bize indirgiyorlar da ondan!…

Derlerse, bizim ısrarımız yüzünden, bir zaman; çoğunlukla yanılmış olurlar!… Çünkü, zamansızlığı zamanla yorumlamak, büyük ölçüde yanıltıcı bir iştir…

“Zaman”sızlıkta seyredilir-yaşanılır olaylar dizisi; dalga dalga!.

Tıpkı peşpeşe görülen rüyalar gibi!.

Her ne kadar, rüyanın içinde olana, bir zaman kavramı varsa da, kendi hissiyatına göre; bu da, daha önceden beynine yerleşmiş verilerden kaynaklanır bir şeydir; gerçek değil!.

Bu sebepledir ki, rüyalarda görülen olaylardan zaman tespit etmek mümkün değildir!… Olacağı görebilirsin; ama zamanını kestiremezsin!.

Bu gerçek, Allah Rasullerinin, takipçileri olan ermişlerin boyutunda biraz daha farklıdır…

Onların algıladıkları boyutta, rüya türünden görüntü de yokmuş!…

O boyutta, yalnızca görüntüsüz bir algılama, sezgi; ve bunun idrakta açığa çıkışı söz konusuymuş!.

Çünkü o boyut, zaman ve mekân kavramının mevcut olmadığı salt bilinç boyutu imiş!.

Bu boyutun altında, vizyonların söz konusu olduğu; uyanıkken rüya görme, diyebileceğimiz bir ikinci algılama boyutu daha varmış… Bunun misâli, bildiğimiz rüya imiş!..

Az önce anlatmaya çalıştığımız, gerçek, yani görüntüsüz algılama ise, Allah Rasullerinde “vahiy”, takipçilerinde “ilham” denilen bir şekilde açığa çıkarmış…

O algılamanın söz konusu olduğu boyutta, algılanan olaylar, şekilsel mahiyet arzetmezmiş… Sıralamanın getirdiği zaman kavramı da geçersizmiş o yüzden!.

Duyduk ki… Bir farklı imiş onların yaşadıkları(?) o boyut bizim etsel dünyamızdan!..

Sanki “burak”la, “refref”le giderlermiş o şekilsizlik, zamansızlık boyutuna onlar; ve bilinçlerinde, bir anda bulurlarmış bulduklarını!…

Sonra “tenezzül” ederlermiş bizim etli dünyamıza…

Konuşanı olursa, dillendirirmiş algıladıklarını, ete-kemiğe bürüyerek… Bazı acemileri de, bu bürünmüş olanları “zaman”la paketliyerek!.

“Zaman”la paketlenenler çoğunlukla adresi bulmazmış; zirâ etle bürünenler, “zaman”la paketlenince, ne zaman açığa çıkacaklarını bilemezmiş!!!…

“Dedi ama çıkmadı işte”; “bilemedi bak”; gibi etsel muamelelere muhatap olurlarmış!.

Ders alanı, yanlışını anlayanı artık “zaman” kullanmazmış!…

Kullananı ise, yanlışını farketmesi için; “uyduruyor”, “atıyor”, “palavra sıkıyor”, “felâket tellâlı” sopasıyla terbiye edilirmiş!..

Ve bir gün gelir, fark ederlermiş ki “zaman”la paketleyenler, yaptıklarını yapmamak gerek!… Düzeltirlermiş bu yanlışlarını…

Onun içindir ki, geçmişten pek çoğu “zaman” vermemiş; yanlızca olaylardan ve dizinden sözetmişler… İleri gidip “zaman”la paketleyenler de sopayı yemişler!.

Bilmek gerek bu gerçekleri; ondan sonra yapmalı değerlendirmeleri!..

Şayet yanlış yaparsak değerlendirmeleri?

Kendimize en büyük zararı vermiş oluruz!… Kimsenin veremeyeceği kadar!. Çelik örgülü kurşun kaplı beton duvarlar içine hapsetmiş oluruz kendimizi ve kilidini de imha etmiş oluruz!.

Hatta daha da ötesi!.

Ete hapsetmiş oluruz kendimizi!

Etle yatar; etle kalkar; et peşinde koşar; etli düşünür, etli yaşar… Sonunda da zaman kozasında kurur gideriz!.

“İnsan”, zamansızlık ve mekânsızlık boyutunda, o boyuttan, o boyut için yaratılmıştır!.

Bu sözünü ettiğim boyuttaki varlığı itibariyle bir “ruh” bile değildir!… Ama buna karşın varoluşunun “ruhu” vardır!. O “ruhu”nun gereğidir ki, kendi hakikatini arar; bunu bulup eremediği sürece de “ruhu”nun huzur bulup tatmin olması, sükûna ermesi mümkün olmaz!.

Dünyadan yaratılan, dünya peşinde koşar… Sonunda dünyaya döner!.

O boyuttan yaratılan da boyutunun özlemiyle yanar; sonunda boyutuna erer!.

Her şey aslına dönücüdür!.

BU “KİTAB”A ARINMADAN DOKUNMA!

Düz mantıkla okursa Kurân’ı Kerîmi; “biz size misâllerle anlattık” uyarısını dikkate almadan…

Kıyâmetten sonra gene toprak-madde yapılı bedenler var…

Bir yangın yerinde (cehennem) yaşayanlar…

İçinde envâi çeşit meyve ve huri ve gılman isimli cinsi lâtiflerin dolaştığı bostanlar, bahçeler (cennet)!

Yukarıda bizi seyreden, eli olan bir tanrı!.

Ya Berzah ve Kıyâmet evresi?

Dünya prese girmişçesine dümdüz olmuş; kenarsız tepsi gibi!

Üstünde toplanmış gelmiş geçmiş tüm insanlar…

Uzayda dökülen(?) batan yıldızlar!

Cehennemi tutmuş kulplarından getirmiş bir tür sûretli melekler… Cehennem kaynıyor alev alev altında dünya tepsisinin!

Kolcular, insanları alıyor teker teker bir terazinin başına; koyuyor günah ve sevaplarını terazinin kefelerine… Orada elektronik terazi kalmamış; ya da kullanılmıyor elektrikler kesik olduğundan!!!

Tartı işleminden geçtikten sonra insanların milyar kere milyarlarcası; bir köprü kuruluyor dünyanın kenarından, ateşin üstünden,  ateşin öte yakasındaki cennet denilen bahçeye doğru…

Ateşin sardığı dünya çevresi milyonlarla kilometre…

“Kim neye tapıyorsa onun peşine takılsın” komutu geliyor oranın genel kurmay başkanından; herkes, dünyada iken tapındığı kişinin canlı heykelinin peşinden yürüyor!… O tapınılan, köprü yerine dünyanın sonuna gelip, ateşe düşüyor; takipçileri de ardından!.

Belli bir sûrete tapınmayıp, “Allah”a secde ederek, onun için toprağa baş koyduklarını söyleyenler ise oldukları yerde bekliyorlar…

Sonra onlara, “tâbi olduğunuz Rasul veya nebiyi takip ediniz” deniyor… Onlar da, tâbi oldukları nebi veya rasulün arkasından sıratın-köprünün üzerine giriyorlar…

Kimi şimşek, kimi de topal hızıyla ateşin üzerinden geçiyorlar köprü boyunca!.

Bostana-bahçeye yani cennete giriyorlar!

Özetle, Kurân ve Rasul açıklamalarına dayalı gelecek anlatımı böyle; olduğu gibi kelime anlamıyla!.

Mi’râc’da, peygamber göğe çıkıp uzayda bir yerde tanrı ile mi buluşmuş!?

Namazda, kafatasını toprağa koymakla secde edilmiş mi olunuyor!?

Anlayacağınız, namazın anlamı dinsel jimnastik olmuş!. Jimnastik hocası da imam!

Dünya imamını duyduk belki de; ya gerçek “müezzin” kimdir dünyada?

“İnsanların en kayıpta olanı salâtta secde ve rükûnun hakkını vermeyendir” şeklindeki Rasulullah uyarısından söz eden “imam” etiketliye sordum:

-Secdenin hakkını vermek, kafatasını, alnını toprak üstünde uzunca tutmak mıdır?

Bilgisiz insanın, “insan” olduğunu fark etmesi için önce bilgiye ihtiyacı vardır.

“Kurân” bilgi kitabıdır!.

Allah Rasulü, Allah’tan zâhir olan ilim ile, algıladığı vahiy ile “insan”ı uyaran; HAKİKATE TAM DÂVET EDENDİR!.

“Tanrı ve tanrılık kavramı yoktur sadece ALLAH” vardır vurgulamasıyla nâzil olan bu Bilgi Kitabı'nı; “tanrı” fikrinden “arınmamış” olanların algılaması ise asla mümkün değildir!.

Kurân, baştan sona, “Tanrı” ve tanrılık kavramı mevcut değildir temeline dayalı olarak, “insan”lara yol göstermeye çalışmaktadır.

KurânNUR’dur!… Işıktır!… Karanlıkta kalmış beyinlere, ışık tutmaktadır gerçekleri görmeleri için!.

Kurân kıyâmete kadar, nasıl geçerli olabilir?

Bu çağdışı göktanrı anlayışımızla mı? Yoksa yukarıda anlatılan senaryoyu yazıyor denerek mi?

Yoksa işaret ettiği gizli sırlar deşifre edilerek; mecazlar, semboller çözümlenerek mi?

Sır…

“Biz size her şeyi misâllerle anlattık”;  uyarısında!

Eğer bu sırrın ipucunu değerlendirmezsek, bir çok saçma fikirlere saplanır; kendi anlayışımızdaki bu saçmalıklar yüzünden de, zaman üstü Bilgi Kitabı’ndan hiç yararlanmadan; özümüzdeki gerçeklere ve kuvvelere eremeden; hayâlimizde varsayıp içinde yaşadığımız uydurma bir dünya ile cehennemi boylarız!

Kitab’ı tebliğ eden Allah Rasulü…

“Salâta dâvet edildiğinizde….” Uyarısında bulunuyor!

Kitab’ı, günde en az beş defa “oku”maya dâvet ediliyoruz!.

Apdestsiz “salât”,  niye olmaz?… nedir apdest; nasıl alınır?

Niçin, “FATİHA’sız “salât” olmaz”?

Acaba farkında mıyız?…

Müezzin…

Ezan…

İle çağrıda bulunuyor inananlara…

Neye dâvet ediliyoruz?

Müezzin vâkıf mı, neye dâvet ettiğine?

Dinleyen farkında mı neye dâvet olunduğuna? Niye dâvet edildiğine?

Nasıl abdest almak, yani neden ARINMAK gerekiyor, müezzinin dâvetine icabet için?

Allah Rasulü, “DUA ve ZİKİR” kitabında naklettiğim üzere,  her ezan arkasından şöyle başlayan bir duayı “oku”mamızı tavsiye ediyor:

“Bu TAM dâvetin Rabbi olan Allah’ım….”

Neden, TAM dâvet?… Neye, TAM dâvet?

Müezzin, neye dâvet ediyor?

Sakın, “namaza” demeyin, tüm ezan duymamışlar gibi!

Her “namaza” duran, müezzinin dâvetine icabet etmiş midir?

Farkında mısınız, müezzinin sizi, “müminin mi’râcı olan salâ”ya dâvet ettiğinin!.

Artık fark edin ki, ezanı seslendiren, “salât”la yaşanan “mi’râc”a dâvet ediyor günde beş ayrı zamanda!.

“Mi’âc” mı “salât”; salât” mı “mi’râc”?

“Mi’râc”a dâvet edene mi, “müezzin”  deniyor yoksa?

Gavsı â’zam Abdulkadir Geylânî, “Risâle-i GAVSİYE” isimli eserinde, “mi’râcı olmayanın namazı yoktur” diyordu!.

“Mi’râc” araçtır; amaç olan, yaşanılması istenilen, nedir?

Vitriyet mertebesine ulaşmayanın “mi’râc”ı olur mu?

Niçin, günde 50 defa mi’râc dâveti farz olsun istenmiştir?

Hiç ezanı, “mi’râc”a dâvet olarak algılayıp; icabet ettiniz mi bu TAM dâvete? Nasıl?…

Ezan, nasıl okunur?

Ezanı kimler duyar, kimler algılar; kimler icabet eder?

“Salât” niçin farzdır her mümine? En az günün 5 ayrı vaktinde?…

Ezana  yani TAM DÂVETE icabet etmeyenler neler kaybetmektedirler?

Kulaklar, sağır olmuş sanki!..

Kıyâmet mi kopuyor nedir!

Güneş kararmış, yani ilim ortadan kalkmaya başlamış!… Yıldızlar dökülmüş, yani ilim ehli birer birer ortadan kaybolmuş!.

Ortalık benim gibi HAKİKATİ göremeyen kör; ezanı duymayan sağır ve gerçeği dillendirmekten âciz dilsizlerle dolmuş!.

“İnsan”lar susmuş!. Yalnızca, teyp beyinler bantlarındakini tekrarlar olmuş!.

Sanki, “TEMEL ESASLAR” isimli kitabı yazmamışım himmet ve inâyetle!.

Keşke algılamıyor olsa Allah Rasulü, dünyadaki Müslümanların hâlini!

“İslâm DİNİ”nin, tebliğ ettiği gerçeklerin, insanlar tarafından nasıl anlaşıldığını!

“Müslümanlık dini”nin nasıl Göktürk dinine benzediğini!.

Düşünmeyen, sorgulamayan; yazılanları, beş dakikada, gazetede falancanın fıkrası gibi okuyup geçen; sonra da para ve  beyaz et yani tavuk veya piliç peşinde koşturmacasına devam edenlerin arasında niye yaşamak zorunda bırakılmışım ki!?.

Paslanmış tefekkür dişlilerini harekete geçirmek; şartlanma, ezber, ve taklit yollu kabullendiklerinin hakikatine ermek için,  bir ömürdür uğraş veren bu garîb ve fakîre dua buyurun lûtfen!.

Meded, inâyet Allah’ım!

O ve BEN

Bir büyük beden… Ama, bugüne kadar gördüğümüzden hayli farklı!.

Boyu eni hayâl edilemeyecek kadar büyük!

Bize göre, sonsuz!.

Bir azametli beden!. Düşünemeyeceğimiz kadar derinlikli!.

Bize göre, sınırsız!..

Sanki onun başı var, milyonlarca; kolları var, milyarlarca; ayakları var yüz milyarlarca!

Bedeninin organları, milyarla galaksiler!.

Organların hücreleri, yüz milyarlarca yıldızlar!.

Hücrelerdeki dizinler, yıldız sistemleri!.

O bedenin, bir de ruhu var; tıpkı, bizim ruhumuz gibi!.

O bedenin, şuuru var; tıpkı, bizim şuurumuz gibi!.

O bedenin, “ben”i var; tıpkı, bizim “nefs=ben”imiz gibi!.

O bedenin “ben”inde bilinç var, kendi varlığına ve boyutsal sonsuzluğundaki hiçliğe!. Tıpkı, derûnumuzdaki hiçliğimize olduğu gibi!.

O, sonsuz, sınırsız; adı “evren”!. Oysa, yaratılmışın rölatif kavramı sonsuzluk, sınırsızlık!.

“Ben” sonsuz, ebedî; adım “insan”!.

“O”, mahlûk, yaratılmış; “RUH” adıyla isimlenmiş!.

“Ben”, mahlûk, yaratılmış; “insan” adıyla isimlenmiş…

O’nun organları yenileniyor, bedeni yenileniyor; süpernovalar patlayıp, yerlerine yenileri oluşuyor!.. Sonsuz…

Benim, organlarım yenileniyor, bedenim yenileniyor; hücrelerim patlayıp ölüyor, yerlerine yenileri oluşuyor!

O’nun bedeninin ruhu var, bedenini ayakta tutan!. Ruhunun şuuru var sistemini organize eden!.

Benim bedenimin genleri var, bedenimi organize edip ruhumu açığa çıkaran!.

Ben yolculuk yapıyorum, O’nda… O’na… O’nunla!…

O seyrediyor bende; beni, benimle!

Urûc ediyorum semâma!…

“Kalb”ime, “ruh”uma, “sır”rıma, “hafî”me; “ahfâ”da!

Hiç oluyor insan; Hep oluyor O!… Seyredilen ve Seyreden!.

“Kalb”imle düşünüyor, “nefs”im!

“Ruh”umla esmâyı seyrediyor…

“Sır”rımla müsemmayı görüyorum…

“Hafî”de yanlızca “ben” varım diyor!… Hitabı işitense, “Kendisi”!.

“Ahfa”da… Hişşşt!. Dur ve sus orada!.

O evren!… O, âlemler!… O, “Ruh” adlı melek!.

O’nun da, “nefs”i var…

O’nun da “kalb”i var!.

O’nun da “Ruh”u var!.

O’nun da “Sır”rı var!.

O’nun da “Hafî”si var!.

Ve “Ahfâ”sıyla; NOKTA !

NOKTA, evren!… Evrende nokta, ben!

Nokta, mahlûk; nokta yaratılmış!.

Noktada bir hiç olan ben; fakîr, garîb, âciz, muhtâç!

Nokta, Yaratan’ı tesbih etmede; milyarlarca organı, yüz milyarlarca diliyle…

Ben yaratanımı zikretmekteyim trilyonlarca hücremin her biriyle her an!.

Hücrelerimin her birinin dili… Organlarımın her birinin dili… Ruhumun dili, şuurumun dili, varlığımın anlamının dili, varlığım adı altında varolanın dili, ve ötesi zikretmekte, her an binbir lisan ile Kendisini!.

Âlem zikirde, âlemler zikirde…

Âlem tesbihte; âlemler tesbihte…

Nokta dönüyor, kendi yaratılış amacı çevresinde…

Noktada dönüyor her nokta kendi yaratılış gâyesi çevresinde!.

Her şey dönüyor, Bir Şey çevresinde!.

Melek var, “RUH” adıyla mümtaz!.

“Melek”ten olma melekler… Meleklerden olma melekler!.

Melekler var âzîm… Melekler var, perdeli!.. Melekler var, melekeleri seyrettiklerinden perdeli!.

Melekler, nur!.

Melekler, şuur!.

Melekler, gayyûr!.

Melekler kâh oluyor bir yaratık; kâh oluyor bir başka yaratık!. Melekler kendi aralarında oynaşıyorlar!.. Evrende, çarkıfelekler dönüyor; çarkı felek iş bitiriyor, diyoruz biz!.

Melek yaratılış amacına hizmet veriyor!

Şeytan adı takılmış olan öyle… Bizler de öyle… Ama kimimiz, kimimize göre, biraz şöyle!

Kimimiz bir derya, kimimiz deryadan bir damla… Ama hepimiz sonuçta aynı salda!.

Gidiyoruz bir semti meçhule!..

Varlığın sonu, yokluk!

Cennetin sonu, hiçlik!

Nokta’nın yaşamı, bitik!

Ganî “Allah”!

Hu “Allah”!.

“O”

- Kıyâmet alâmetisin sen!.

Derdi bana rahmetli anneannem Cenan hanım!… Mekke Posta müdürü Hüsameddin Efendiyle evlenip; dördüncü kızı annem rahmetli, Adalet'i (şimdi Silivrikapı’da yatıyor), Mekke’de doğurduğunda; âdet üzere Kâbe’nin kapı eşiğine koymuşlar; orada onun hayırlı evlad olması için dua etmişler… Bunları anlatır, sık sık tekrar ederdi hep anneannem…

Rahmetli babası Mekke eşrâfından Seyyid Hasan efendi o zamanki Mekke Emiri Şerif Hüseyin’le kavga edip, sülâlenin şeceresini yakmış bir tipmiş!. “Allah’ın bildiği bana yeter, sen bana vız gelirsin” diye kafa tutmuş Şerif Hüseyin’e… O yüzden de, annem küçükken Türkiye’ye geldiklerinde anneannemle dedem “Yeşilbağ” soyadını almışlarmış… Zira seyyidler yeşil bağ sararlarmış kafalarına o zamanlar…

İşte anneannem, beni, o, kafası kızınca şecereyi yakan babasına benzetirdi!… Ama daha da ötesi, İstanbul’da yetişen ateist çocuk beni bir türlü hazmedemez, sorularımdan bunalır, “kıyâmet alâmeti bu çocuk” deyip dururdu… O, 80 küsurunda öte boyuta intikal ettiğinde, ben 17 yaşındaydım ve bir ani dönüşle, evimizin karşısındaki Cerrahpaşa Camiinde, çocukluk hevesi, gudubet sesimle sabah ezanları okumağa başlamıştım!

İnsanları uyandırmaya çalışıyor; bu arada da kimbilir kimlerden ne küfür yiyordum! Buna rağmen, gene de “kıyâmet alâmeti” olarak kaldım O’nun gözünde!.

Bundan, neredeyse bir asır öncesi Mekke’nin hayat şartlarını yaşamış bir insan için, 1945 doğumlu İstanbul çocuğu, elbetteki anlaşılmaz geliyor ve kıyâmet alâmeti olarak nitelendiriliyordu…

Oysa şimdi ben de, gençlerin konuşmalarına ve ilgi alanlarına bakınca, onlar da bana kıyâmet alâmeti gibi gelmeye başladı!.

Neredeyse kırk seneye dayanan geceli-gündüzlü araştırma ve çalışmalarımın mahsulünü, yaşça yakındaşlarıma anlatmakta her gün âczi yaşarken; onbeş-yirmi yaşında gençler konuyu anlayıp, bir-iki sene içinde beni öyle zorlayan sorular sormaya başlıyorlar ki; bir yandan onlara cevap yetiştirmeye çalışırken, bir yandan da içimden söyleniyorum…

-Kıyâmet alâmeti bunlar!.

Kıyâmet alâmetleri(!) oldukça kolay anlıyorlar, gökte bir tanrı olmadığını!.. Hele taassub sahibi bir ailede yetişmemişlerse!..

Anlıyorlar da tanrının varolmadığını, iş, “ALLAH” adıyla anılanı fark etmeye; hele hele hissetmeye gelince, sarpa sarıveriyor!.

Evrenin ölçülerini, hiç olmazsa fikir yollu anlıyorlar da; iş boyutsallığı fark etmeye gelince, çakılıp kalıyorlar!.

Bizim, “Allah” ismiyle işaret edileni açıklamaya çalıştığımız kitap, internet yoluyla çok çok geniş bir alanda okunmaya başlandı son zamanlarda… Bunu okuyanlardan biri de burada, New Jersey'deki bir araştırmacı olan Bill Donahue.

Her hafta 45 dakikalık televizyon sohpeti yapan Bill, dört-beş konuşmasını “Allah” kitabının açıklamasına ayırmış… Bana da video kasetleri ulaştı… Adam ben yaşlarda… Belki biraz yukarı… Bir anlatıyor ki Tanrı kavramının geçersiz olduğunu; yalnızca "Allah"ın var olduğunu; görmeye değer!...

Evet buraya kadarı hoş da; iş başlıyor bundan sonra zorlaşmaya.. Anlatıyor hep Bill; “gökte değil, içimizde” diye…

Tıpkı bizim tasavvuf sonradan görmeleri gibi!.

Oysa…

“İçimizde” değil!.

“İçte” de değil!.

“AHAD” ve “SAMED” O!.

İç ve dış kavramları geçersiz “O”nun için!… Öyle bir “O” ki; “ben” ve “sen”siz bir “O”!.

Sen tutup da, “ben” düşünüp, hele hele “içinde” sanıyorsan “O”nu, bu çiftlikte yaşamaktır.

“HU” dediğinde, “ben”siz ve “sen”siz bir “AHAD” ve “SAMED” hissedemiyorsan; dikkat et, tanrı yaratıp, sonra da kurabiye niyetine yeme onu!. Anla bunu!… Tanrı değil “O”!.

“Allah âlemlerden Ganî’dir” işaretini farketmek yetmez; hissetmek lâzım… Ki hisseden de Kendisi olur ancak!.

Binlerce yıllık “Zen” öğretisinden nakil yaparak “ölmeden evvel ölürsen, ölünce ölmezsin” diyen Bill; kendini tanımanın yolunun, tanrı kavramını terkederek “ALLAH”ı anlamaya dayandığını anlatırken, sık sık “inside” diyor; içimizde”!

İşte sorunun çok iyi anlaşılması ve çözümlenmesi gereken yanı burası…

Neresi “iç”imiz?

“İÇİMDE” diye düşünürken; “içim” olarak neyi veya nereyi düşünüyorum?

Bireysel bir “iç” mi, “kolektif” bir “iç” mi?

İkisi de yanlış!. Zirâ, “ALLAH” hatırlıyalım ki “AHAD”!..

“İç” ve “dış” kavramı yaratılmışa GÖREdir!. Zâhir ve Bâtın oluşu da GÖREdir!… Bunlar yaratılmışa göre olan tanımlama vasıflarıdır!.

Mutlak gerçek, “AHAD” ve “SAMED” oluşudur!.

“Allah”ı düşündüğünde aklına gelen her vasıf ve özellik ve fikir; “O”nun “Ahadiyyet”i yanında yok olur!.. “O”, her fikirden “Ganî”dir!…

“Sen”de kendini seyrettiğinde, sen kalmazsın!.. Fikir de kalmaz!… “İç” ya da “dış” dahi kalmaz!.. “İçimde” veya “içimizde” düşüncesi de kalmaz!.

“O”, öyle kendini bilir ki; kendinden başkası asla ”var” olmamıştır!.

“O”, öyle kendini bilir ki; “iç” ve “dış” kavramlarından münezzehtir!.

“O”, öyle kendini bilir ki; yaratılmışların tümü zaman kavramsız olarak “yok”tan ibarettir!.

Ve “O”, öyle “Allah”tır ki; tanrılık ve tapınanları kavramları geçersiz olarak yalnızca kendisi olan “O” yani “Allah” vardır!.

Bak sen “kıyâmet alâmetine” neler yazıyor!.

Gün geldi, “kıyâmet alâmeti”, seslenişi oldu Sistemin!. Müezzini oldu minârenin!

Nîce dillerde terennüm etti bu gerçek, nîce zamanlarda!…

Kâh ateşten hitap etti, kâh ağaçtan!… Dinleyen gene “ol kendi” oldu!.

Ateş, ağaç neyse ama; etten-kemikten gelince hitabı, iş çetrefil oldu!.

Yazdığı senaryoda oyuncu olup, senaryoyu beğenmez oldu!.

Kâh çıktı gökyüzüne, yerdekileri tutmadı… Kâh indi yeryüzüne, göktekini takmadı!… Oyun bu ya, çarkı felek, ezel ebed dönedurdu; döndürenin elinde bir hayâl balon oldu!

Evet dostum, ben şimdi “kıyâmet alâmeti” olan gençlere anlatmaya çalışıyorum ki…

Hz. Muhammed Mustafa aleyhisselâm efendimizin açıkladığı “Allah”ın ne olduğunu çok çok iyi anlayıp hissetmeye çalışın!… Belki her an bunu hissedemezsiniz; ama hiç değilse belli zamanlarda bunu hissedip yaşamaya gayret edin!.

Sakın unutmayın ki; “O” ne “dış”ınızda, ne de “iç”inizde!.

“Allah” adıyla işaret edilen tüm bu kavramlardan münezzeh!.

Âlemler, “O”nun indinde asla “var”lık kokusu almamış bir hayâl!.

“Ben” ise, “O”nun yarattığı âciz, garîb, var sanılan bir “yok”tan ibaret “kulu”!…

Umarım rahmetle anarsınız beni, şu toprak mezarımda!.

ER KİŞİ NİYETİNE

Kozanız dışındaki gerçekler dünyası!

Gerçekler dünyasının kavramları…

Bu kavramlara dayalı, gerçekçi değer yargıları!

Koza içi varsayımlar ve hayâller dünyanız!

Dünyanızın kavramları…

Bu kavramlara dayalı değer yargılarınızla, bir kat daha kalınlaştırdığınız kozalarınız!.

Dün, hayâl oldu bugün!.

Bugün, hayâl olacak yarın!

Yarın bir başka Dünyada olacaksın; ama bugünün temelleri üzerine bina olmuş dünyanda!

Dün, ağladın!

Dün, güldün!

Dün, kızıp köpürdün!

Dün, sevinip coştun!

Dünden bugüne erişti isen, bugün onlara yalnızca gülüp geçtin!

Ama buna rağmen, fark et ki; bugün, dün yaptıklarının sonuçlarını yaşıyorsun yalnızca!..

Mutlu değil misin bugün?… Dününe bak!.

Dün ellerinle yaptıklarının, karşılığını almaktasın bugün! Kime niye kızıyorsun ki?

Sanıyor musun, 40 bin veya 100 bin kere “la ilahe illallah” veya “Allah” ya da “Kul hu vallahu….” çekmekle işi bitirdin de cennete girivereceksin!

Sen bunları sadece çektin!

Bir kerecik yaşayabilseydin, tekrarladığının anlamını; şimdi cennete girmene tek engel yalnızca bedenin olurdu!

Belki çok defa, alnın seccade, halı ya da toprağa değdi de; bir kere olsun şuurunda “secde” edemedin!

“Oruçluyum” dedin sayısız defa; o süreç içinde bile yamyamlıktan vazgeçemedin!..

Dilin “Allah” derken, tüm yaşamın “yallah”larla doldu!

Böyle iken, ne beklersin hâlâ yarından bilmem!.

Yaşamın kumar üzerine kurulmuş!… Elime kağıt almadım, diye yemin edersin!.

Yürü dendi, durdun geçtin; “Güzel” sev dendi, vurdun geçtin!

Basiretine perdeyi kendi elinle çektin!

“Kırk yaşına erdiğinde bir kişi, yüzünü Allah’a döndürmezse; şeytan başına oturur, iki ayağını sallandırıp gözlerini perdeler ve ben bunu esir aldım; artık bu benim kulumdur; der” buyuruluyor!.

Kulluğun, kime veya neye ise, ecrini de ondan bekle!. Sakın başkasından umma!. Bir kere daha kendini aldatma!

“Ben tanrıya tapınıyorum sadece” diyorsan, zaten karşılığını da almaktasın! Memnun musun hâlinden? İlminin gereği bu yaşamakta oldukların, yaptıkların mı?

Aldığın karşılık, ettiğin kulluğun cezasıdır!. Mutluysan ne alâ!. Ama hâlinden memnun değilsen, bil ki yanlış adrese kulluktasın farkında olmadan!… Acele bilgilerini yenile!.

Ölmedin!..

Ölemedin de!.

Gel son nefes ulaşmadan tövbe et de, semaların ve arzın (bilinç katları ve bedeninin) yaratanına dön DERÛNUNDAN !

Bak dostum…

Ben bunu mu hakkettim, diyorsun…

Ben buna lâyık mıydım, diyorsun…

Alemlerin Rabbı’nın yaratmış olduğu Sistem ve Düzenin iki anahtarını vereyim sana…

Kozandan bunlarla çıkmaya çalış gerçekler uzayına…

Lâyığın, ellerinle yapmış olduklarının karşılığıdır ancak; başka bir şey değil!…

Sana şunu yap, dendi; aksini yaptın!.

Akıl ile ilim doğrultusunda yaşamak istedin; sonra da bildiğine gidip, duygularının getirisi davranışlar ortaya koydun!… Sonra da oturup ağlıyorsun!… Ben buna mı lâyığım, diye dertleniyorsun!…

Bu daha bir şey değil…

Nasreddin Hoca kaybettiği eşeğini ararken, ıslık çalıyormuş, hani… Demiş, Hoca ıslık çala çala eşek mi aranır, üzülmüyor musun?… Yok, demiş; bozuntuya vermiyorum daha!.. Umudum şu tepenin ardında… Orada da bulamazsam, o zaman sen seyreyle bendeki vâveylâyı!

Ansızın gelecek olan gelince, o zaman seyredeceğiz sende vâveylâyı!.

Bil ki…

Hakkettiğin, sen yaratılmadan önce, sana takdir edilmiş olan hedefindir… Yaratılış amacındır!.

Her birim, yaratılış amacına ulaşması için, neler gerekiyorsa, gerçekte onları hakketmektedir!.

Hakkettiklerin, sana, seni hedefine ulaştırıcı olarak, karşına çıkar… Kâh bağış yollu; kâh mekr yollu!…

Mekr yollu geleni eğer fark edemez de; geldiği gibi kullanırsan, sonunda perişan olursun!.

Ellerinle, kulaklarını sağır; gözlerini kör eder; şuurunu işlemez hâle getirirsin!. Ondan sonra ne dinlediklerin sana yarar sağlar, ne okudukların!. Divâneler gibi koşturursun sağa sola avunmak için; gündüzün perişan, gecen perişan!. Görüntünse eşeğini yitirmiş Hoca efendi misâli!.

Gene de, şükret yitiğinin farkındaysan!.

Bir de neleri yitirdiğinin ya da yitirmekte olduğunun hiç farkında olmayanlar var!.

Kozalının “Tanrı”sına dayanan, “hepimiz tekiz, biriz, Hak’kız” avuntusu içinde, Alemlerin Rabbı’nın yarattığı Sistem ve düzenden perdelenip; gününü şimdilik keyifle geçirenler var!…

Elle gelen düğün bayram, diyen dangalaklar var!. Ellerini soksalar ateşe de elle beraber; görsek kaç saniye dayanabilecekler ateşe, elle beraber!.

Liyâkat kesbetmek mi?

Eğer müşrik terminolojisi olarak kullanılmıyorsa bu kelime; anlamı, senin ortaya koyduklarının karşılığını hakketmen anlamındadır!

Fark ediniz ki…

Tüm yanlışlarınızın temelinde Sistem ve Düzeni “OKU”yamamak; “tanrı” kavramına dayalı düşünmek; vehminizin varsayımlarıyla hayali beklentiler içinde; yani bir tür mucize umutlarıyla yaşamak yatmaktadır!

Fark edemezsen bu yaşına rağmen taşın sert olduğunu, ateşin yaktığını, suyun boğduğunu; yani sistem ve düzenin ne olduğunu; o zaman benim gibi olgunluk sembolü olursun, ateşin boğup, suyun yaktığını anlamış(!) bir halde!!!.

Neyi hakkettiğini anlamak istiyorsun, yaşantına bak!.

Kendini kandırma!.. Kendini aldatma!..

Azrailiyet ardından İsrafiliyetle ruh boyutunda yaşamaya başladığın zaman; dün, dünde kalacak; buna karşın sen ise, dünün üzerine inşa ettiğin binanın içinde hapis!

Musalla taşında paşalar için de söyleniyor aynı cümle:

-ER kişi niyetine!.

KAÇ KURABİYEN VAR

Bu ara nedense bana soruyorlar, “kaç kurabiyen var”, diye… Düşünüyorum; bir hayli çok!.

Ya sizin?

Kurabiye yapıp tapındığım, o kadar çok değer yargısı var ki, hesabını bilemiyorum!. Bez parçalarından, etten, camdan, taştan, demirden yontulara kadar!.

Elimle, ya da başka bir organımla, yoktan var ederek, bir değer atfedip, karşısına geçip tapınıp; bir süre sonra da bıkıp usanıp, yediğim kurabiyelerimin haddi hesabı yok!.

Hissediyorum; göremediğim birileri, bir yerlerden, bir yerleri ile gülüyorlar benim bu kurabiyeciliğime!.

Biraz da toplumsal koşullandırmanın, beyin yıkamalarının etkisinde kalarak; ne kadar çok kurabiye ürettiğimin; kendimi, bu kurabiyelere nasıl köle ettiğimin, bazen hiç farkına bile varamıyorum!.

Kurabiyeme secde ettiğimin bilincine bile varamadan, geçip gideceğim ötelerde bir yere!.

Okuduğumda gülmüştüm, makamı nur olsun Halife Ömer’e; cahiliyye devrinde kurabiyeden put yapıp; yolculukta, önce tapınır, sonra da yermiş diye… Ayıpladığım, başıma kötü geldi!…

O’nun cahiliye devrinden hâlâ kurtulamadığımı, çok acı gelir bir şekilde farkettim!.

Kendimi, İslâm akîdesini kabul etmiş biri saydığım halde; sayısız kurabiyemin oluşunu, hayretle seyretmeye başladım!..

Uyanmamdan uykuma; orucumdan secdeme; düşünmemden sohpetime; cahilliğimden hüner sergilememe kadar pek çok zamanım kurabiyelerle geçiyor da, farkında bile olamıyorum.

Neler yaratmış Allah, kurabiye yapalım diye!.

Neleri kurabiye yapmışız, ilah diye!.

Öylesine kurabiyelerimiz var ki, ya yemeye bile kıyamıyor; ya da kara kuru, ne yenilir ne yutulur halde olmasına rağmen, yanımızda taşımaktan, elimiz altında bulundurmaktan bir türlü vazgeçemiyoruz!.

Hadi burada kurtulamıyoruz bu kurabiyelerden; ya ötede?

Ölümle kurtulabilecek miyiz onlardan?

Yoksa o kurabiyelerimizi de, eski firavunlarda olduğu gibi bizimle beraber kâbirlerimize koyacaklar; onları gideceğimiz yerlere taşıyacak mıyız?

Ya ötede, “herkes kurabiyesinin peşine”, komutu geldiğinde; o zaman nasıl, kaç parça olup; hangi organımız hangi kurabiyenin peşine takılacak otomatik ve zorunlu olarak?

Kurabiyeler nereye? Biz oraya!.

(hani, herkes dünyada iken neye tapınıyorsa, şimdi de onun peşine takılsın; denecekmiş ya)…

Dostum, seni bilmem ama, 54 senelik yolculuğum sonunda hâlim perişan!. Allah âgah; kuldan ne saklayayım!

Kimi, dedikoduculuğumu, kindarlığımı, fitneciliğimi yüzüme vuruyor; Kimi nankörlüğümü, yüzsüzlüğümü, para için yaşadığımı!… Kimi de daha nicelerini!… Allah cümlesinden uzak etsin beni de, gayrı bir zararım dokunmasın onlara!.

Anlayacağınız, yatacak yerim yok dünyalarında!… Ya kurabiyelerim! Bilmedikleri kurabiyelerim; onlar ne olacak?

Ne anam var, ne bir hayrım dokunan, ardımda ağlayacak;!..

Bak dostum, ibret al hâlimden!.

Acı kendine, düşme benim düştüğüm çukura!.

Para pul, şan şöhret; azıcık dedikodu gıybet! Derken cehennem âkıbet!.

Yanıyorsan bu dünyada, sanma kalacak o da bu kadarla!.

İnsan kaptırınca kendini çeşitli duygulara, hiç farkında olmuyor dünyada geçen günlerinin… Ama, bir an bir el uzanır da sana, kaldırırsa havaya; bakıyorsun ki, kendine; Allah’ı bilmek, bulmak, ve yaşamak uğruna elde hiçten başka bir şey yok!.

Kurabiyeler çok!

Meded, çare yok!

Lâfı, doldurmuş tüm ömrünü; fakat elinde hiç bir şey yok!.

Fragmanı şimdi seyrediyorsun; film belki Ağustosta, Eylülde!.

Belki yanlışlarını şimdi fark etmeye başlıyorsun; ama henüz fark ettiklerin seni bir eyleme yönlendirmiyor!..

Dostum, bil ki, bazı gerçeklerin lâfını etmen, seni bir yere vardırmayacak!.

Elhamdulillah!… Orada kendi başına kalacaksın; benden ve zararlarımdan uzak; kendi başına!… Aklın varsa, ilmin ile hâlinin muhasebesini yap şimdiden!.

Şu kurabiyelerini fark edip, onlardan kurtulmaya bak!.

İyi ezberledin artık; “ötelerde değil; içimde!” demeyi… Ve lâkin “içinde” olamadı bir türlü!…

Şöyle durup bir düşünsene, “içimde” sözünü derken, ne hissettiğini…?

“İçinin”, nerede veya neresi olduğunu?

Allah’ı ötelerde aramayın, o “içinizde” diyorlar!..

Neresi bu “içiniz”?

Kafanızın mı “içi”?

Beyninizin mi “içi”?

Hücrelerinizin, atomlarınızın mı “içi”?

Ruhunuzun mu “içi”?

Varsa eğer, nurunuzun mu “içi”?

Yoksa…

Nerede, neyin “içi”; bu “içimde” dediğiniz?

“İçimde” diyen kim?

“İçi” neresi?

“İçinde” neler var?

“Dışı” ne?

“İçi” ne, “dışı”ne?

“Dışı”nın “içi”!… “İçi”nin “dışı”!.

“Sen” mi, “dış” ve “iç”… “İç” ve “dış” mı “sen”?…

Yoksa, sen, sensiz bir “iç” ve “dış”… Ya da “dış” ve “iç”siz bir “Sen” mi?

Sen, “sen”i hisset; sen, nasıl bir “sen”?

Dünyanın farkında olmayanları hiç fark etmemişleri kapsayıp da, her an onlar üzerinde hükmü aşikâre çıkan bir “sen” mi? Yoksa, dillerde ezilip, büzülüp bir kenara atılan sen mi?

Merkür rötarı aynasında kusurlarımı seyrederken; Pluto-Kayron (Şiron) kavuşumunda varlığımla âşikar olanı seyretmek, şuurumu lâl etti!.

Şuurum şuursuz kaldı; lisânım tutuldu; klavyede parmaklarım, genetiğinin sonuçlarını sergileyip; (umarım bağışlanır) kusurlarımı konuştu! Organların dile geleceği gün, bugünden yaşandı!.

Bağışlayın dostlar; rahmet okuyun!. Bırakın kâbrimizde rahat kalalım!. Siz de bu hâlimizden ibret alın!

Allah, kurabiyelerimizi farketmeyi kolaylaştırsın; kurtulmayı nasip etsin.

KURABİYENİN GÜCÜ

Biliyor musunuz, bir kısım insanların kurabiyeleri olan tanrıların gücü nereden geliyor?…

Neden bu kadar insan, mum yakıp adakta bulunuyor tanrılara, azizlere, türbelere?

İnsanların bir çoğunun cevap aldığı bu kurabiyeler, hangi kuvvetle varlıklarını devam ettiriyorlar?

Azizlere, türbelere mum yakanların bir kısmının muradı nasıl oluşuyor?

Allah, onlara hile mi (mekr) yapıyor?

Önce, isterseniz geçen haftalarda çıkan son iki yazının konusunu hatırlayalım…

“Bâtın”ın, zâhirde gizli olduğunu… Sâfiyenin, emmarede, kabın rengine göre açığa çıktığını… Tüm mertebelerin, aslında tek bir mertebe olup; “Ganî” orijinin, zâhirin şekil ve kalıbına büründüğünü…

Güneş ışığının tek renk olmasına rağmen, prizmayla çok renkliliğinin açığa çıkması gibi; sâfiyenin de, alt bilinç tezahürlerinde renklenmesi olayını…

Elektriğin, ampulün camının renginde görünmesini… ve dahi ortaya koymak istediğini ortaya koyduğunu… anlatmıştık!.

Bunları göz önünde tutarak eğilelim konuya…

Kişi, kurabiyesinden, toteminden, ya da bir türbeden bir şey istemeğe gittiği zaman…

Âhrete geçmiş olanların gavs mertebesi düzeyindekileri bir yana koyarsak… Diğerlerinin de bu yaşama müdahale etme kuvveleri olmadığını hatırlarsak…

Oraya gidip dilekte bulunan kişinin dileğine kim icabet etmektedir? Ki, böylece o kişinin arzusu yerine gelmekte?

Bundan önceki iki yazıda, hükmün nereden ve nasıl geldiğinden söz etmiştik… Anlatmaya çalışmıştık ki…

Dışarıdan değil, senden! Varlığından açığa çıkan her şey, “sen”den kaynaklanıyor!.

Allah, sana dışarıdan müdahale etmiyor!… Özünden geliyor zâhirine, Allah’ın takdiri…

Başaramıyorsan, nedenini kendinde ara!. Gerçekten, tüm kalbinle istesen, o şeyin oluşmamasına engel ancak takdir olabilir!.

Evet bunu da anladıysak…

Sanırım, “kurabiyedeki güç kaynağı” çıktı ortaya!.

“Sen”deki Allah’ın yaratıcılığı!.

Yöneliyorsun, vereceğine İNANÇLI olarak diliyorsun; oluşması için himmetini o konu üzerinde topluyorsun ve öylece talep ediyorsun… Dileğin oluyor!.

Kurabiyen sana icabet etmiş oluyor!!!.

Putuna yaktığın mum; türbeye bağladığın çaput; adadığın horoz ya da kurban, senin dileğini yerine getirdi sanıyorsun!. Alnındaki gözlüğü sokakta arıyorsun!. Oysa o şey, senin konsantrasyon objen!

Anlatılanları anlamıyorsan, durum kötü!…

Anlamadığını da anlayamıyorsan, işte o zaman durum, vahim!.

Dünya hayatı bir oyun ve eğlenceden başka bir şey değildir!.

Başrolünde sen varsın oyununun!.

Daima sen dürüstsündür, değerlerine GÖRE; başkaları eğri!.

Zannındaki göresel doğrularla perdelenirsin, anlayışının sınırlılığı yüzünden; ama bakarsın ki bir gün, senin eğriler çok iyi bir yerde; şaşarsın!. Nereden çıktı bu, diye…

Eleştirmezsin kendini, niye bu bana böyle yaptı veya böyle göründü, diye; gördüğüne, davranışına göre hüküm verip suçlarsın karşındakini; aklarsın kendini!..

Oysa, ortaya koyduğun davranış karşılaştırmıştır seni, o hoşuna gitmeyenle!.

İdrakında güneş tutulmuş; karanlıkta, yanlış değerlendirmeler yapmış; sonucunda bunlarla karşılaşmışındır!.

Ararsan kendinde ara; her ne var ise, kendinde var! Diyen Zâtın bu işareti, neye idi acaba? “Karşılaştığını oluşturan sensin” de var mı ki bu uyarıda?

Oyununun baş rolünde sen varsan; kaderini yaşıyorsan; başına gelenleri, bâtınından çıkarttıklarınla davet ediyorsan… Kurabiyelerini üretip, kâh o kurabiyelerden medet umup; kâh yiyorsan; bazen de elinle yaptığın kurabiye sert gelip dişini kırıyorsa; kime ne şikâyet hakkın olabilir ki?

Anlayışı sınırlıya anlatmada zorlandığım şu…

Sen kendi oyununun baş aktörü veya aktristisin!… Sen, oyun bitince tek başına sahneden ayrılacak, tek başına gideceksin kulübene ya da sarayına!… Sahnede kalacak, orada oyunda sahip oldukların!

Kendini yetiştirmek için varsın bu dünyada… Kurabiyelerle, manitu para ya da seksle oyalanmak senin kârın değil!. Tapınmaktan vazgeç artık, manitupara’ya; ya da, manitusekse!

Boğulmak üzeresin suda; sana el uzatanı beğenmeyip, vermiyorsun elini!. Kurtulmak istiyorsan, vereceksin elini!. Al elimi, diyeni beklersen, bulursun bu arada ölümü!

İnsan gençken bir deli kanlı oluyor sakin ve objektif düşünemiyor!..

Yaşlanınca da akıl gücünü kaybediyor, tüm yaşamı boyunca bağlandıklarından kopup, gerçekçi değerlendirme yapamıyor!..

Muhasebe yeteneğini kaybediyor; değerlendirmeleri alt-üst oluyor; ne için yaşadığını unutuyor; hedefi, semanın krallığı olmak yerine, yeryüzü sultanlığı oluyor!. Başlıyor insanlarla didişmeye!

Oysa, bâtılı seçen, kendi seçmiştir!. Ve sen, bâtıl için yaratılmışsa, mücadeleyle onu asla kurtaramazsın!. Talebi yalnızca odur onun!

Rasuller ve onların yolundan gidenler, asla insanlarla didişmezler ve mücadele etmezler!. Onlar, yaşamlarını korumak zorunda kalmadıkça kimseyle de savaşmamışlardır! Çünkü bilirler ki, herkes ne için yaratılmışsa, ona o kolaylaşacak ve o yolu seçecektir!. Bunun içindir ki rasuller yalnızca tebliğ ile görevlidirler; onların yolarından gidenler de!… Ama onlardan öğrendiklerini dünya sultanlığı için kullananlar da elbette ki çıkar!

Dostlarım bilelim ki biz Allah için yaratıldık!.

Kurabiyelerden medet ummayı bırakıp, kendimizdekini fark edelim; ve O’nu idrak edip, gereğini yaşamaya çalışalım ..

Dostumuz, bizi enfüsîmizdekine yönlendiren, onu anlatan ve yolunu gösterendir.

Düşmanımız, bizi çokluk mücadelesine sürükleyip, ömrümüzü dedikodu, gıybet gayyâsında tüketendir.

Gününüzün ne kadarı ulaşmayı çok istediğiniz hedefe dönük uğraşı ile değerleniyor?…

Gününüzün ne kadarı, yarınki hayatta sizin için bir değer ifade etmeyecek kişi veya nesnelerin laklakası ile tükeniyor?

Sohbet ehliyseniz, sözünüz ilim olsun, dedikodu değil!

Dostum tekrar ediyorum…

Kurabiyenin kuvvesi senin inancından geliyor!.

O kuvveyi kurabiyeye vermek yerine hedefine ulaşmak için kullanırsan, semanın krallığına erersin.

Bâtınındaki Allah’a iman et ve ona göre yaşa!

MANGAL TAHTASI

Adam demiş ki…

-Bu mal çok kaliteli… Mısır ipinden!…

-Yaaa!.

Demiş; dinleyen hatun; ve almış bana o tişörtü baba(!)lar günü hediyesi diye…

Yolda düşünmeye başlamış…

Mısırın püskülünü nasıl bürüp ip yapmışlar; diye… Mısırın püskülünü bürüp yapsalar, acaba ne kadar mısır gerek… Mısırın kendisini öğütüp, ip mi yapmışlar acaba? Teknoloji ne günlere gelmiş!… Kıyâmet âlâmeti!!!…

Sonra, dolaylı biçimde bana soruldu… Mısırın püskülü nasıl işlem görüp tişört olacak hâle geliyor diye…

Oysa benim bildiğim kadarıyla olayın içyüzü ve gerçeği biraz farklı!.

Akdeniz’in karşı sahilinde, İsrail ile Kıbrıs’ın Güneyinde piramitleri ve firavunlarıyla ünlü bir ülke vardır; “Mısır”, deriz adına… Bu ülkede yetişen pamuk, dünyanın en kaliteli pamukları arasında önde gelir… Bu pamuktan elde edilen iplikte “Mısır kotonu” yani Mısır pamuğu diye anılır kısaca… “Mısır da yetişmiş pamuğun ipliği” anlamında olarak…

Ama dillerde dolaşan meşhur Mısır pamuğundan üretilen iplik, bize ulaşana kadar olmuş mısır püskülü tişört!.

“Allah indindeki Din” olan İslâm’ın, evrensel SİSTEM ve DÜZENİ açıklamasına karşın; günümüzde çok iyi anlaşılıp(!) yanlışları(?) tartışılan “MÜSLÜMANLIK DİNİ” gibi…

Yazılarımı okumaya değer bulmayanlar bir yana…

Okumaya değer bulup da, anladıklarını başkalarıyla paylaşanların çok büyük bir kısmı hâlâ “mısır püskülünden tişört” gibi değerlendiriyorlar bizi!.

Kimi bir şeyhefendi, kimi bir hocaefendi, kimi de ağlama duvarı olarak görüp; ne mesajlar, mektuplar gönderiyorlar!.. Verdikleri pâyelerle, kendilerine kurtuluş ve mertebe aracı olarak bizi görmek istiyorlar..

Ne kadar yazarsam yazayım, beni böyle görmeyin, böyle değerlendirmeyin, diye; ben bir “oku”r-düşünür-yazar ötesinde hiç bir şey değilim; yaşamdan gördüklerimi okuduklarımı yalnızca yazdıklarımla paylaşırım; bunun ötesinde bir şey ummayın diye; nafile!.

“Bayram haftası”, ne hikmetse ulaşıyor insanların kulağından beynine “mangal tahtası”!.

O zaman farkediyorum, nasıl ve neden dönüşmüş Hazreti Muhammed aleyhisselâmın bildirip açıkladığı “İslâm Dini”, sonradan “Müslümanlık Dini”ne!..

Beni, anladıklarını söyleyenler, mısır püskülünden söz ederken, nasıl anlaşılacak Mısır pamuğundan imâl edilmiş iplik?

Her kişinin, birebir, Kurân ve Allah Rasulüne muhatap olduğunu, FETVÂNIN DİNDE YERİ OLMADIĞINI;  fetvânın asla kişiye âhrette mâzeret olamayacağını; şayet Ahmed Hulusi yanlış yorumda bulunmuşsa; kişinin, “ben Ahmed Hulusi’nin fikrine tâbi oldum da onun için bunu böyle yaptım” demesinin, kendisini kurtarmayacağını; acaba nasıl anlatabilirim?

-Benim öğrendiklerime, okuduklarıma göre bu konu böyledir… Ama hakikatını Allah bilir… Belki de yeni öğreneceklerim bu konudaki fikrimi değiştirebilir. Dolayısıyla kanaatim, ancak şu anki veri tabanıma GÖRE böyledir…

Demeyen herkes, hem kendini yanıltmaktadır, hem de başkalarını…

Evrendeki yerimiz ne ki, evrensel gerçeklerden bu derece kesin söz edebilelim…?

Ne kadarıyla “İKRA=OKU”yabildik ki, “Allah” adıyla işaret edilenin yoktan yarattığı, bize göre başsız-sonsuz bu evren içre evrenleri, ne kadar bilebilelim?

Görebildiğimiz kadarıyla…

Her insan, ölümü “tadarak”, bu dünyadan ayrılıp yoluna devam etmektedir, dünyasını yanında götürerek!.

Bu dünyadaki edindiğin tüm mertebe ve etiketler yanlızca ölüme kadar geçerli olup; ötede hiç bir şey ifade etmemektedir.

İnsanlar, bir diğerlerinin yanına, yalnızca, ondan çıkarları (maddi ya da manevi) olduğu için değer verip gelmektedirler!.

Kafasındaki köyünün ötesine çıkmamış etiketli şehirli; ülkesinin diğer ucundaki toplumsal değerlerden ve bakış açılarından habersiz etiketli veya etiketsiz güruh; tüm dünya insanlığına ve hatta galaktik ölçülere fetva ve ferman verirken; düştüğü komikötesi acınacak zavallılığını hiç fark etmemektedir!.

“ALLAH”tan habersiz; hayâlinde yarattığı “tanrı”sı adına insanları yargılamaya ve yönetmeye kalkan mısır püskülünden iplik anlayışındakilerin din değerleri ve bakış açılarıyla, “İslâm Dini”ni değerlendirmeye kalkan anlayışı sınırlılar, bunun pahasını ödeme gününe geldiklerinde, çok acı gerçeklerle yüzyüze geleceklerdir Kurâna göre…

Zan, asla gerçek değildir!

Kurân “OKU”nası kitaptır!. Nihavent makamından okumaya kalkışılası Türk Ceza kanunu misâli, duygusal metin değil!. Hele Hicaz makamından okunası Fransızca İsviçre medeni kanunu hiç değil!.

“Pek çok şeyi misallerle anlattık” diyen “Kitab”ı, mısır püskülünden iplik anlayışıyla değerlendirmeğe kalkanlar, “İslâm Dini” yerine öyle bir “müslümanlık dini” oluştururlar ki; “aklı ve mantığı terket, buna akıl ve mantıkla yanaşılmaz, körü körüne iman et” demekten başka çareleri kalmaz!. Zira o saçma yorumlara hiç bir aklıbaşında insan yanaşmaz!.

İnsanlara, “Salât” ile “Allah”a mirâc teklif edilmiştir; olay, “beş vakit tanrı huzuruna çıkıp tapınma” ve jimnastiğe dönüştürülmüşür!.

İnsanlara “Oruç” ile “Samediyyet nurlarını yaşamak” teklif edilmiştir; konu, dedikodu-gıybetle ölü kardeşinin çiğ etini yiyen yamyamların açlığınaçekilmiştir.

İnsanlara “Hac” ile geçmişin tüm negatif yükünden arınıp “kalbî hakikat” bilincinde kendilerini bulmaları tavsiye edilmiştir; vakıa, paralıların dinsel turizmine çevrilmiştir!..

İnsanlara “zekât”la Rabbin veren eli olmaları teklif edilmiştir; daha fazlasını nasıl alabilirim düşüncesiyle dine yatırım yapmayı düşünenler türemiştir!

Yalancı şahitlik yemini edenlerin hesabını tutmaya melekler yetişebiliyordur umarım!!!

Emri rabbımın, yaşamak!… Kulluğumun zorunlu sonucu yaşamak!…

İstemiyorum, hiç kimseyle görüşmek ve konuşmak!. Aranmazsam mutlu oluyorum!. Sorulmazsam huzur duyuyorum!. Anladım deyip, mısır püskülünden tişört örenlerden uzak olmak istiyorum!.

Tatile çıkıp da, “bir de onu görelim” diyenler yorgunluk veriyor!.

Kendi çiğnemeleri gereken lokmaları benim çiğneyip yuttuktan sonra, onların bedenlerine hokus pokusla enerji olarak yükleyeceğimi sananların, bu varsayımları beni tüketiyor!.

“Kızım Fatma, gerekeni yapmazsan, ben seni kurtaramam” diyen Zât’ın bu uyarıyla işaret ettiği, ne yaparsan onun sonucunu yaşarsın evrensel gerçeğini anlamayan anlayışı kıtların; havadan birşeyler kotaracaklarını sanmaları ve kendilerini böylece ateşe atmaları içimi eritiyor… Tıpkı aslana av olan ceylanı ya da zebrayı seyreder gibi!.

Şeyhlere para yatırıp, mâneviyat ve mertebe satın alacağını sanan, bu arada elini sıcak sudan soğuk suya sokmayan uyanık tüccarların, gerçekleri fark etmeleri için, acaba son nefeslerini verip, ölüm ötesi yaşamın gerçekleriyle mi yüzyüze gelmeleri zorunlu?

Yazık ediyorsun, hem de çok yazık ediyorsun kendine dostum!..

Nefsine ZULMEDİYORSUN!.

Bırak şu mısır püskülü anlayışlıların hayâlî din ve tasavvuf anlayışını da; gel, KİTABI OKU!… SİSTEM ve DÜZENİ fark et ve OKU!…

Geri dönüşün ve telâfinin olmadığı yaşam gerçeklerini, fark et; yaşamını bu GERÇEKLERE göre yeni baştan düzenlemeye bak!.

İnsanlardan maddi veya manevi ne alırsan al onları bırakıp da gideceksin bu dünyadan!. Arkandan da belki bir kaç gün ağlanacak ve sonra unutulup gideceksin!. Belki de daha çok bırakmadığın için küfür yiyerek!.

“Allah” için yaşa… Allah Rasulü’nün izinden yürü!…

Sana ebedî huzur ve saadeti yalnızca bu verecektir!.

ROTAN NEREDEN ?

Dostum, nereden gelip nereye gittiğimizin farkında mıyız acaba; ne dersin?

Şimdi bu soruyu okuyanların, bir kısmı diyecek ki; elbette farkındayız…

Birkaç saniyelik Dünya yaşantısını tamamlayıp âhırete gideceğiz!

Bazıları da diyecek ki, okuduğu veya duyduğu üzere… Allah’tan gelip Allah’a gideriz!.

Allah nerede, biz nerede; ki, Allah’tan ayrılıp, nereye gelmiş olalım; sonra da tekrar nereden, hangi mekândaki Allah’a gidelim… Bu anlayış “Allah” ismiyle etiketlenen bir “tanrı” anlayışına işaret olmuyor mu?

Evet, gerçekten düşündünüz mü; Allah’tan nasıl ve nereye geldik?

Muhakkiklerin dediğine göre…

Her an “yok”tan var olan ve bir an sonra tekrar “yok” olan!… Sonraki anda, yeniden yaratılan; bir sonraki anda tekrar “yok” olan; ve sonsuza dek, böyle devam edecek olan bizler, nereden geliyoruz bu bir “an” içinde?

Diyeceksiniz şimdi; “yok”tan gelip “yok”a gidiyoruz!… Bana kalırsa, bu kadar “varlık” yüküyle, her ne kadar “yok”tan geldiysek de, pek “yok”a gidemiyoruz!… Dünyamızı terk edemiyoruz!..

“Dünyamız”la beraber gidiyoruz bir yere kadar!… “Yok”a ulaşamadan orada kalıyor ve tekrar oradan geliyoruz gene “dünyamızla”!

İyi ama, Allah Rasulünün dediğine göre, “dünya içindekilerle birlikte cehenneme atılacak ve yanacak!. Dünya, cehennem için yaratılmış! Ona bağlı kalanlar da!”

Öyle ise “dünya”dan kurtulmak gerek!…

Varlığı olmayanlara ne mutlu!.

“Varlıksız”, “yok”luğa hayli yakınlar; bir de “kendi varlıkları”ndan kurtulabilseler!.

Peki, bu arada; “ben” nereden ve nasıl gelmekteyim acaba?

Rota nereden?…

Muhakkikler, beden, nefs, kalp, ruh, sır, hafî, ahfâ diye bir tasnif yapmışlar…

Gene bu muhakkikîn, nefs mertebelerini de emmâre, levvâme, mülhime, mutmainne, râdiye, mardıye ve safiye diye tasnif etmiş ve sıralamış kendilerine ulaşan bilgiye ve müşahedelerine dayanarak…

Bunlardan ne anlıyoruz biz?

Bir merdiven yedi basamaklı… Teker teker çıkacağız bu basamakları!!!.

Bunları çeşitli yükseklikte merdiven basamakları yerine; dıştan içe-öze sıralanan ve bir sonraki bir öncekini kuşatan boyutlar olarak düşünsek?

Buzun neresinde hidrojen ve oksijen atomları?. Beynin neresinde akıl?… Emmarenin neresinde Sâfiye?…

Yıllar önce, bir sohbette doldurduğumuz “NEFS” adlı kaseti hatırlayın!

Kişi tekâmül ederken, emmare nefs bilincinden çıkıp levvame bilincine; levvame bilincinden çıkıp mülhime bilincine geçmez gerçekte; her ne kadar anlatım, açıklama sadedinde böyle konuşulsa da… O bilinç boyutunun bakış açısı kendisinden açığa çıkar!.

Herkeste bu yedi nefs mertebesi toplu halde, bir bütün olarak mevcuttur!.

Zaten öyle olmasa, kişi var olmaz!. Kişi, anlatım sadedinde yediye ayrılmış mertebelerin toplamı olarak vardır… Ne var ki, kişi bunlardan, bilincinde olduğu kadarını, müşahede eder.

Meselâ, Emmâredeki kişiye levvâmeyi anlatamazsınız; belki anlar gibi olur da HİSSEDEMEZ!. Ama levvâmedeki, hem emmareyi anlar, hem de levvameyi… Mülhimedeki kimseye, mutmainneyi anlatamazsınız; ama o, hem mülhimenin farkındadır; hem de levvame ve emmarenin ne olduğunu bilir…

Varın diğerlerini de buna göre kıyaslayın!…

Eğer fark ettirmeğe çalıştığım bu hususu kavradıysanız, şimdi bir basamak daha ileri geçelim anlatımda…

Bu yedi isimle birbirinden ayrıymış gibi anlatılan bilinç, hakikat itibariyle tek bir bütündür, dedik ya… Bunun yanı sıra, kuvveden fiîle çıkış itibariyle, Emmareden başlayıp, Safiyeye doğru yedi mertebe gibi saydıysak da, bu tümel yapıyı; gerçekte olay, işleyişi itibariyle tam tersinedir!.

Dikkat edile!.

Varlığınızda tüm olup bitenler ve olacaklar daima safiye noktasından başlayıp; bilince doğru olarak açığa çıkmakta; buna göre çalışmaktadır!. Yani kişi, hangi nefs-bilinç mertebesinde olursa olsun, kendisinde ve kendisinden açığa çıkan her şey, kendi safiye boyutundan, bulunduğu nefs mertebesine doğru akarak o bilinçte açığa çıkmaktadır her an!.

Ancak kişi, bulunduğu mertebenin yukarısına agâh olamadığı için; kendisinde açığa çıkanın nereden geldiğinin de farkında olamamaktadır!. Bu olaya da işaret amacıyla din, tasavvuf terminolojisinde “ALLAH”tan geldik” denmektedir!.

Tasavvufta bahsedilen tüm mertebeler, herkeste mevcuttur!.

Fark, bunların şuurunda olarak yaşamak ile farkında olmadan yaşamak arasındaki farktır.

Kendinde bunları bulmuş olan, bulduğu kadarının cennetini yaşar…

Kendindeki üst boyuttan gâfil olan da, bunun sonucu olarak, kesret görüşünün getirdiği yaşamla, dünyasında, cehenneminde perişan olur!.

Bu yüzdendir ki, içten dışa; özden maddeye; Tek’ten çoğa yani vahdetten kesrete; hakikat boyutundan fiîli dünyaya bakmak tavsiye edilir.

Birisiyle iletişime girdiğinde veya birisini düşündüğünde, onu, ancak, kendi boyutun ve içinde bulunduğun mertebenin ilmi kadarıyla değerlendirebilirsin.

Bu yüzdendir ki; “alt mertebedeki üst mertebedekini bilemez ve onu en fazla kendi kadar sanarak ona göre değerlendirir”; denmiştir!. Zaten ötesi de mümkün değildir!.

Eğer bunu idrâk ettiysek, o takdirde şunun da farkına varabiliriz belki?

Kimse kimsenin takdirini değiştiremez; herkes kendi takdirini yaşar; belki, karşısındaki, kendi takdirini yaşamasına vesile kılınmış olabilir!.

Evet şimdi konuyu özetlemeye çalışalım… Yaşamakta olduğunuz her şey, her an, bâtınınızdaki safiye boyutundan kaynaklanıp; sırasıyla mertebelerden tenezzül ederek bilincinizin farkında olduğu boyutta, bazen de hiç farkında bile olmadan siz; sizden açığa çıkmaktadır! İşte bu açığa çıkışa, zâhir oluşa “Allah”tan geldi, demekteyiz!.

“Allah istemedikçe siz isteyemezsiniz” işareti bu düzenedir!.

“Sen atmadın atan Allah’tı”da da bu vurgulanmaktadır!. Ve daha nice böyle işaretlerde de.

Oysa biz, bulunduğumuz nefs-bilinç mertebesinin derinliğindeki hakikatten ve bu işleyişten gâfil olduğumuz için, takdirin fark edilir boyutta açığa çıktığı görünüme göre hüküm vererek; genelde, karşımızdakileri suçlamaya gider; böylece de yalnızca gaflet perdelerimizi kalınlaştırır bu yüzden de üzülürüz; Allah dileğince!

Fark edin ki, bu çok önemli bir konudur; ve açıklanmaya çalışılanlar, Allah dilemişse, gafletten ayıkmamız için  yararlı bir ipucudur!

YOLUNDAN ALLAH'A

Bak dostum…

Bu köşe yazılarını tiryakisi olduğun bir köşe yazarını okur gibi takip edebilirsin… “Bakalım bugün de ne yazmış; kime yazmış” havası içinde… Hiç üstüne alınmadan!. Elbette haklısın; senin için yazılmadı ki bu yazı…

Peki, ne kazandırır o zaman sana bu?

Belki, birkaç dakikanı da bunları okuyarak, böylece harcamış olursun!..

Ötesinde, biraz daha dedikodu malzemesi elde etmiş olursun!..

Daha daha?

Belki biraz da gıybet malzemesi!

Oysa ben niye yazıyorum bunları?…

Yarın, huzur içinde başını sokacak bir damın olsun, diye… Hatta, bugünden!

Rüyadan uyandığında bir gecekonduda, aç açıkta kalmayasın, diye… Sahneden ayrıldığında, rol arkadaşlarını terk ettiğinde; kâbir âleminin belki milyarlarca yıl sürecek yalnızlık ortamında, “vurup geçecek” birini bulamayacağın boyutta, kâbuslarla hayatını zindan etmeyesin diye…

Deccalının dünyası renkli, şatafatlı…

Evin iyi, işin idare eder; aşın yerinde… Sağın solun eş dost, torun torba, kız kızan!… Ama gene de bir şeyler var seni boğan!.

Bir tatminsizlik!… Bir yetersizlik; bir bunalım… Bir vicdanî sıkıntı!

Dar geliyor Dünya!. Boğazına sarılmış, sıkıyor sanki birileri!

Kâbir âlemin dar!… Belki, fark edilenden daha da dar!.

Avutmuyor seni komşular!… Avutmuyor yârenler, ahbaplar; dost bildiklerin, arkadaşlar!.

Kâbir sıkıyor seni! Atamıyorsun kendini kâbrinden dışarı! Bedenini taşıyorsun oradan buraya; bir rahat soluk almaya!…

Sigara molaları tatmin etmiyor seni!.

Tad vermiyor eline geçirdiklerin!. Vurup geçtiklerin; yıkıp geçtiklerin!.

Bir daha… Bir daha!…

Bir kurt kemiriyor derinden… Bir zayıf soluk geliyor içinden…

“Yanlış!… Yanlış yoldasın!”…

Sen de biliyorsun, farkındasın yapman gerekenleri yapmadığının!.

Uğraşman gerekenlerle uğraşmadığının!. Uğraşmaman gerekenlerle ömrünü boşa harcadığının…

Dünyan, başını kemiriyor!… Beynini, iliğini tüketiyor… Ömrün geçiyor!… Esas yapman gerekenleri yapmadığının çok iyi bilincindesin!

Bildiklerini hatırladıkça, şaşalayıp, donuyorsun!.

İnkâr edemiyorsun onları!. Etmeğe kalksan, hâlindeki imansızlığı kabullenemiyorsun! Kabullensen, bu defa gereğini yerine getiremiyorsun!.

Öyle bir çıkmazda kalıyorsun ki düşünmeğe başladığında; düz duvara tırmanmak daha kolay!.

Hadi gene koşturuyorsun, işe, eşe, aşa; avunmaya… Kâh kadehe, kâh dumana, kâh vuracak birini bulmaya!.

Tik tak!… Tik tak!… Tik tak!…

Geri sayım hızla ilerliyor!. Süreç hızla kısalıyor!…

Tik tak!…. Tik tak!… Tik tak!

“Çıkış yok Yâ Rab!…

Çıkamıyorum bedenimden!… Çıkamıyorum etten mezarımdan!… Kurtulamıyorum tabiatımın, duygularımın esâretinden!

Dünyam kuşatmış dört bir yanımı; delemiyorum hiç bir türlü kozamı!.

Oyalamıyor renkler, kokular, sesler artık!…

Silmek, kurtulmak istiyorum tüm bildiklerimden, dünyamdakilerden olmuyor, kurtulamıyorum!. Durup durup karşıma dikiliveriyorlar…

“Sen yanlış yoldasın!”…

Bir evden diğer eve; bir şehirden diğer şehre; bir ülkeden diğer ülkeye; bu dünyadan bir başka dünyaya kaçmak istiyorum… Ama kendimden kaçamadıkça ne fayda!

Gittiğim her yere, yanımda kendimi götürdükçe ne fayda!…

Olmaz olası aynalar!…

Görmemiş, bilmemiş, tanımamış olaydım seni ayna!..

Tutmamış olaydım seni yüzüme!… Bakmamış olaydım kendime!.. Hiç bilmemiş olaydım, senin yüzünden bildiklerimi…

Ne güzel geçiyordu günlerim, seni tanımadan evvel ayna!…

Zevkle, yiyordum… Zevkle, içiyordum… Zevkle, vurup vurup geçiyordum!… Tanrımla ne iyiydi günlerim ayna!.

İçine ettin yaşamımın ayna!… Ne yediğimin zevki sürüyor şimdi; ne içtiğimin; ne de vurup geçtiğimin!

Sana bakmamış gibi olamıyorum artık hiç, ayna!…

Gördüm bir kere!.. Unutamıyorum!

Gördüm derûnumdakini sende ayna!..

Tad vermiyor artık hiç bir şey bana!

Yalan konuşuyorum… Aldatıyorum… Bir kaç günümü daha kurtarayım, diyorum... Ama olmuyor!… Günler kurtulmuyor… Ne yakınlarımı aldatabiliyorum, ne de uzaktakileri!… Bırak başkasını, kendimi bile kandıramıyorum artık ayna!…

Biliyorum derûnumdakini; ve yaşıyorum derinden derinden, ona ulaşamadan geçip gitmenin vicdanî sıkıntısını ayna!

Nereden seni tanıdım ayna!… Nereden sana baktım ayna!.

Hiç olmazsa ayna görmeyen âmâlar gibi geçip gitseydim ya!.”

Evet, böylesine konuşmalar yükseliyor bazı mezarların vicdanlarından!

Duyduk ki, kâbir yakınlarından geçen bazıları, kâbirlerin içinden gelen ızdıraplı iniltileri, feryâdları işitirmiş… O yüzden mezarlığa gitmeyi kaldırmazmış yürekleri!… Bu yüzden mi insanların arasından uzaklaşıp, uzlete çekilirlermiş acaba?

Gecenin bir yarısında kaldırıyorlar ve yazdırıyorlar… Yaz;  diyorlar…

Elbette bir kâbire ulaşır, diyorlar… Bir nasiplisi vardır; diyorlar…

Sen söyle, gerisi seni ilgilendirmez; diyorlar…

Kendinden kendine olarak yaz sen; ama gene de bil ki, kendine alınacaklar çok olacak; diyorlar…

Yazıyorum… Yazdırıyorlar! Yazıyor! Yazılıyor… Her ne istersen de işte!… Hâli keyfiyet böyle!

Sendekilerin hiç biri olmasa da bende, kim ne yazar?

Ancak dünün hikâyelerini Ahmet-Mehmet yazar!… Ama benim hikâyelerle geçirecek boşa ömrüm yok ki!… Ahmet’in-Mehmet’in yazdığı sistemsiz eleştirilerle harcayacak fuzûli bir ömrüm yok ki!.

Sistemsiz eleştiri, sistemi göremeyen aklın, gerçekleri lokalize inkârıdır!.

Aklı olan fikirleri; aklı yetmeyen insanları eleştirir!.

Eleştiri, yol göstermek için olmalı, yanlışı buldurmalıdır!.

Yanlış, yanındakine ya da şartlanmana göre değil; tüm sistem içindeki yerine göre olmalıdır ki, eleştirilebilsin….

Yoksa, bulunduğun açıdan sana yanlış gelen, nîce şeyler vardır ki, onlar hep yerli yerinde doğrulardır!. Ama şaşının biri iki görmesi gibi; tüm sistemi göremeyen bulunduğu yerden, az ötesindekini yanlış görür…

Sistemi açıklayanlar, asırları deldi geçti!… Dedikodu üretenler, kendilerine sıkıntılı birer mezar seçti!

Evet, sendekiler bende olmazsa bana bir şey yazmaz; ama bendekiler sende olmazsa… İşte o zaman hâlin yaman!…

Diyeceksin ki, ne var sende?

Kulluğunu edâ etmenin rahatlattığı vicdan!..

Allah’ın âlemlerini seyreden bir göz!…

“İnsan”ların derûnundan gelen feryâdı işiten bir kulak…

“insan”lara hitap eden bir dil…

“Geçici dünya çıkarları için yakınlarınızı ve uzaklarınızı aldatmayın, kandırmayın, ikiyüzlülük yapmayın; bunları yapmanız, size kâbir âzabından başka bir şey getirmez”; diye yazan bir el…

Dağın tepesinde, ömrümü dolduracağım, bir göz kulübe!…

Bu fakîre çok bile!… Daha ne olsun!..

Aç değilim açık değilim… Sağlığım yerinde… Oturduğum yerde huzur içinde oturabiliyor; arayanlarla ilmimi paylaşabiliyorum…

“Allah”a, nimetlerinin şükründen âczimi itirafımda, en önde gelen kulluk görevim!…

Evet dostum…

Haydi… Sen yoluna… Ben yoluma!…

Bak ki yolun Allah’a vara!

Sonunda pişmanlık duyulmaya!.

AĞZINDAN ÇIKANI

Bilirsiniz dostlarım çok meşhur bir deyimdir bu…

“Ağzından çıkanı kulağın duyuyor mu?”denir…

Hiç düşündünüz mü bunun üzerinde biraz derin olarak?

Buna yakın anlamda başka bir deyiş daha vardır…

“Dili belâsı!” denir… Bazen de o “dîli belâsı” olur!.

Elbette ki, “ağız” ve “dil” yalnızca bir araç… Alet!.. Ona hükmeden ise beyin!(?) (mi)…

Hani bir de başka bir deyiş vardır gene…

“Büyük lokma ye, ama büyük söz söyleme!”

Sözün büyüklüğü metreküple ölçülmüyor herhalde!

Bunlara özetle işaret ettikten sonra, esas üzerinde durmak istediğimiz hususa gelelim.

Söylediğiniz söz, ağzınızdan çıkan nereden geliyor acaba?

Beyinden derseniz; elbette doğru!… Ama beyinde nasıl oluşuyor ve beyinden hangi etmenle açığa çıkıyor o fikir?

Neden ağzımızdan çıkanın sonuçlarını yaşamaktayız?..

Başımıza gelenlerin pek çoğu, geçmişte, hiç farkında olmadan bizden çıkanlardır… Belki bazılarını unutmuşuzdur bile… O an söyler geçeriz!..

Sonra o söylediklerimizin sonuçları ile karşılaşınca da başlarız feryâdı figâna!.

“Nereden geldi bu başıma!”

Talep senden çıktı!… Sen öyle olmasını istedin ve oldu!.

Sen unutursun ama Allah unutmaz!.

Ne ektiysen onu biçeceksin!.

Dön geriye ve bak… Yazdıklarını, söylediklerini, düşündüklerini hatırlamaya çalış…

Sen onu öylece düşündüğün anda, onun sonuçlarını da yaşamağa mahkûm ettin kendini… Ve lâkin bunun hiç farkında değilsin!.

Hatırlayın şu uyarıyı:

“Nefsinizde olanı (DÜŞÜNDÜĞÜNÜZÜ) açıklasanız da, açıklamasanız da, varlığınızdaki Allah size muhasebesini (sonuçlarını) yaşatır!”

Şimdi isyana kalkabilirsiniz, “iyi ama ben nasıl düşünceme hâkim olabilirim” diyerekten… Bu hüküm veya oluş, açıklandığı zaman, bazıları da bunu yapmışlardı… Ama bir şey değişmedi!…

“Ve len tecide lisünnetillahi tebdila”

“Allah’ın sünneti (SİSTEMİ) kesinlikle değişmez!”

Unutmayın ki, Allah’ın ezelde yaratmış olduğu SİSTEMİ açıklayan Allah Rasulü, bu itirazlara karşı, bu sistemin işlemeyeceği yolunda bir açıklama getirmedi!.

Atılan bir okun, havada giderken kendi kendine bir anda istikamet değiştirip başka bir yöne gittiğini gördünüz mü hiç?

Fikir, beyinden atılan ok gibidir!. Düşünüldüğü anda işlevini yerine getirmeğe başlar!. Fikrin yaratıcısı Allah’tır!.

“Attığın zaman sen atmadın Atan Allah’tı!.”

“Seni de, fiîllerini de Allah yarattı!.”

"Allah" ismiyle işaret edileni gökte bir “TANRI” gibi anlarsan, elbette bu muammayı çözemez; sayısız açmazla karşı karşıya kalırsın!…

Bir de, “Allah” adıyla işaret edilenin, kendi varlığında gerçekte mevcut olan BÂKÎ olduğunu anlayabilsen… İşte o zaman muamma çözülmeye başlayacak!.

“Sizde istek oluşmaz Allah istemedikçe!.”

Biraz daha çözüldü değil mi olay şimdi; eğer isteyenin gerçek kimliğini fark edebildiysek..

Sen, “fâni”sin ezelden ebede… Allah, “Bâkî” ezelden ebede!.

“Yok”tan ne var olur ki?… “Yok”!

Öyle ise var sanılan türlü görüntündeki, “Bâki”, AHAD!.

Ben gâfil, sanırım ki, “ben diledim”; oysa tüm melekler ve rasihûn şahâdet eder ki dileyen yalnızca “Bâkî”!.

O zaman hemen bir ampul yanar ârifânın beyninde!…

“Hükmettiğimiz bir şeyin olmasını dilersek ol deriz; ve olur”!.

Yukarıdaki mi dileyen; yukarıda, gökte bir yerlerde mi?…

Yoksa, algıladığın veya algılayamadığın her şeyin hakikati olup; tümünden de “Ganî” olan; “Bâkî” mi?

Senden, senin takdirini açığa çıkaranı tenzih ederim!.

Hükmü veriyorsun; beyninle açığa çıkarıp, dilinle ortaya atıyorsun!… Sonra da, verdiğin hükmün   sonuçlarını yaşayınca, şaşırıp kalıyorsun; “ben böyle olmasını istememiştim”, diye!.

Değerli dostlarım…

Eğer irfân yolunu tutmak istiyorsak…

Ârif olmaya çalışalım her an; dilimizle “Söyleyen”i fark edelim!. Dillerde “hitap eden”i, fark edelim… Ve dahi, dillenenlerden, takdir edilmiş hükmü ve başa gelecekleri algılamaya çalışalım!.

“Ne düşünüyor benim hakkımda O”; diye merak ediyorsan…

Sorma karşındakine; kendine dön; düşüncene bak!.. Orada gördüklerin senin hakkındaki diledikleridir!.

Sevdiğini düşünüyorsan; bil ki seviliyorsun Allah indinde!.

Sevmeyip uzaklaşmak istiyorsan, senin uzaklaşman takdirden oluşuyor demektir!.

Başarmayı kafana koymuşsan; başarmanı dilemiştir… Bıkıp yüz çeviriyorsan; ondan uzaklaşman takdirdekidir!.

Zor bir yazı bu…

Bilemiyorum işaret etmek istediklerimin ne kadarını fark ettirebileceğim; ama işaretimin ne olduğunu anlarsan, çok şeye bakış açın değişecek ve değerlendirmelerin çok daha huzurlu yapacak seni!.

Diyen falancayı, değil; “Dileyen”i görerek, yaşamaya başlayacaksın artık ve kavgan bitecek!. Cehenneminin ateşi soğuyacak ve selâmet hâsıl olacak senin için!.

Ezelden ebede “SİSTEM”de inan ki hiç bir değişiklik yok ve olmaz!. Herkes, kendisinden çıkanların, düşüncesinden çıkanların sonuçlarını yaşayacak… Başına gelecekler hep kendisinden açığa çıkanların sonuçları olacak!.

Bu yüzden de, “Hasîb”, yani, yaptıklarının sonuçlarını görücü ve yaşayıcı olarak nefsin yeter, denmiştir.

“Hasîb”lik, gelecekte bir günde değil; her dem, yaşanmaktadır; tıpkı tüm esmâ gibi!.

Öyle ise, iyi düşünmeye çalışalım ki, iyiyle karşılaşıp, iyi yaşayalım!.

Karşındaki için ne düşünürsen; kim olursa olsun, senin için de o düşündüğün oluşacaktır; bunu sakın unutma!

Çark-ı felek dönüyor ve SİSTEM çalışıyor!.

Allah, “Bâkî”!.

“SONRADAN GÖRME”

Genelde parayla ilgili olarak kullanılır bu tabir.

Yeterli kültürü, görgüsü, alt yapısı olmayan gelişmemiş kişilerin eline, hasbelkader para geçtiğinde; değer yargıları ile, veya toplum ya da çevreleri içinde ortaya koyduğu davranışlarla alâkalı olarak söylenir.

Hazımsızlık ya da cahillik sonucu, kişinin ortaya koyduğu bir kısım davranış veya konuşmalar, onların bu sözcüğe muhatap olmalarına yol açar…

“Sonradan görme”!

Genelde, bu konuda yeterli terbiye görmemeleri dolayısıyla, kendini, bulunduğu ortamda gereksiz yere öne çıkartma; belirgin bir konumda kendisini kabul ettirme arzusundan kaynaklanır!… Çevrelerindekilerin kendisine saygı gösterip, pâye verip; karşısında el pençe divan durmalarını amaçlar… Eline hasbelkader geçen nesne ile “Büyük adam” olduğunu kabul ettirmek ister!.

“Sonradan görme”yi kısaca özetlemek gerekirse; aralarında bulunduğu insanların kendisine hayranlık duymalarını sağlamak amacıyla, onların seviyelerinin üstünde olacak şekilde, elindekileri ortaya koyarak aralarında sivrilmek amacını güdenler, diyebiliriz.

Paranın “sonradan görme”si olduğu gibi; bilginin de “sonradan görme”si vardır!.

Tasavvufun da “sonradan görme”si vardır!.

Tasavvufun “sonradan görme”si, görgü ve kültürden yoksun yoksulun tek nesilde multi milyarder olması gibi; kişinin seyrisüluktan geçmeden yani “nefs terbiyesi” görmeden “mülhime” bilgisini elde etmesi ile meydana gelir!.

Tasavvufta olayın temeli, kişinin bir mürşid elinde “nefs terbiyesi” görmesi esasına dayanır.

Her mürşidin yetiştiği bir yol vardır. O yolun esaslarına göre, kendisine teslim olan kişiyi, tekkede olabildiğince yanında yaşatarak, terbiye eder… Oturup kalkmasından, konuşmasına, yeme-içmesine, insan ilişkilerinde konuşma adâbına kadar!.

Bir mürşidin nasıl davranıp neler öğreteceği, konuyla ilgili kitaplarda detaylı bir şekilde vardır.

Bu terbiyeyi almış biri, daha “levvame nefs” mertebesine ulaştığında, dedikoduyu, gıybeti, çekiştirmeyi; başkalarının arkasından konuşmayı, insanları maddi veya manevi beklentileri uğruna istismar etmeyi, baş olma arzusunu, insanlara hakaret etme hâllerini geride bırakır.

Bu, ister yakınları ister uzaktakileri olsun herkese karşı böyledir.

“Mülhime nefs” mertebesinin ilmine ulaşıp bunu yaşamlarında hazmetmeye başladıklarında ise; insanlara büyüklük taslayıp, başkalarının arkalarından konuşup, onları birilerine, ne gerekçeyle olursa olsun gammazlamak veya onların dedikodularını yapmak yerine; tüm insanlara hizmetçi olurlar, ellerinden geldiğince.

Çünkü, bu anlayıştakine göre, karşısındaki Hak’kın varlığıdır ve ona hizmet Hak’ka hizmettir!. Hakkında konuştuğun Hak’tır!.

Ne çare ki, gerçek anlamda, “tarikat” terbiyesi, Türkiye’de uzun yıllar önce son bulmuştur!. Günümüzde devam eden, çoğunlukla ismi ve resmidir tarikatın!.

Günümüzde, “nefs terbiyesi”ne dayanan bir tarikat sistemi, benim görüş alanım içinde yoktur!.

İnsanları kötü yollara gitmekten koruyan, âhıret korkusu, tanrı korkusu ve cennet talebine dönük; tarikat ismi taşıyan birçok topluluklar mevcuttur.

İşte bu realite dolayısıyla da, meraklı ve arzulu fakat kendisine hazım sağlayacak alt yapısı olmayan insanlar; gerçek “nefs terbiyesi” almadıkları için; yazıtlara veya ilim ehlinin sohbetlerine dayanarak, mevcut “emmare nefs” bilinci üstüne, “mülhime bilgisi” giydirerek, “tasavvuf sonradan görmelerine” dönüşmektedirler!.

“Sonradan görme zenginlerin” katıldıkları sosyetik ortamlardan yılların “asil sosyete ehlinin” uzaklaşması gibi; “tasavvuf sonradan görmelerinin” öne çıktığı toplumlarda da “gerçek sufiler” toplum içinden uzaklaşıp, ötelerden “seyr”lerine devam etmektedirler.

“Ben şunları yaptım da karşılığını alamadım” diye sızlanan insan; yapması gereken en önemli ve önde gelen iş olan, emmare “ben”inden kurtulamamıştır ki; “levvame” bilincinden “mülhime“ bilincine geçmiş olsun!. Üstelik kâh kendini hak görür, kâh daha da ötesi!!!.

Ama bir hâl gelince de, sızlanmaya başlar gerçek mertebesinden… “Ben saçımı başımı ağarttım, saçımı süpürge yaptım, bunca yıl bu yola emek verdim vs. vs….”

Kâh “ene’l Hak” der, her şeyi kendi cüppesi içine alır; bir an sonra döner yetmiş yedi milleti hedef tahtası yapıp; onların dillendirmedik kusurlarını bırakmaz kendisine göre!. Hepsini yerin dibine sokar!…

İnsanları batırarak kendisini tek mâbud haline getirir!. Yamyamlığı meslek edinir!.

Gerçek “mülhime bilincinde” olan, işinin, eşinin, aşının hakkını verir… Eline aldığı her şeyi en mükemmel şekilde “Allahın kendisine emaneti” görerek, yapar…

Erkek ise, erkekliğinin eşine karşı tam hakkını verir… Kadın ise, eşine ve yuvasına karşı kadınlığının tam hakkını verir. Bunu yapmadan, BEN YALNIZCA ALLAHA YÖNELDİM DEMEK, HAYALİNDEKİ TANRISINA TAPINMAKTAN BAŞKA BİR ŞEY DEĞİLDİR.

Hanımında veya beyinde veya çocuğunda ya da yakın arkadaşlarında Hak’kı göremeyip; onlara, isimleri perdesince davranmak, perdeliliğin açık itirafıdır!.

Yaşamı, yemek-içmek ve seks üzere kurulmuş; gününün çoğu, bunları düşünerek, bunların daha iyisini araştırarak geçen insan, “Sâfiye” mertebesinden söz etse; ya da “Mardiyye” bilgisinden dem vursa da, “emmare”den milim ileri gitmemiştir!.

“Mülhime” bilgisine bürünmüş “emmare”nin; “levvame”si de hemen hiç görülmemiştir neredeyse!.

Zira, “Mülhime bilgisi” onun Deccalı olmuş; “emmare”sindeki Deccal cennetini tercih etmiştir!.

Deccal, bireyin bilincinde açığa çıkar!. Deccal, bireyin karşısına çıkar!. Deccal, bir ülkede toplumun karşısına çıkar!. Deccal, tüm dünyanın karşısına çıkar!.

Nasıl ki bireyin, eceli; toplumların, ülkelerin eceli, dünyanın eceli varsa; Deccal konusu da öyledir!.

Deccal kelimesini “Deccaliyet” olarak anlamak gerekir.

İşlevi, “akı kara”, “doğruyu yanlış”, “cenneti cehennem” göstermektir!. Kısacası “deccaliyet”, her gerçeği saptırma, olduğunun aksine gösterme ve kabul ettirme işlevidir’!.

Birey açısından, Deccalın en önemli açığa çıkışı da, kişideki “mülhime bilgisi” sırasında açığa çıkışıdır.

Eğer kişi, “nefs terbiyesinden” geçmemiş ise; vehim, deccaliyete destek vererek, kişinin nefsinin firavunlaşmasına yol açar!. Sonucu da ebeden perdeliliktir!.

İşte saydığımız bu durumlar, bildiklerimiz kadarıyla, “tasavvuf sonradan görme”liğinin ana sebeplerini teşkil eder.

Muhakkik, sistemi “oku”yarak, o güne kadar söylenmemişleri dillendirir; mukallit, o güne kadar söylenmişlerin dedikodusuyla ömür tüketir!.

Herkes lâyığını bulacaktır!.

Not: Kimse bu yazıyı üzerine alınmasın…. Bu yazı aynaya bakılarak yazılmıştır.

DUYGU VE AKIL

Savunma ve yönlendirme mekanizması ile akıl nasıl bir çalışma düzeni içinde?… Herhangi bir yanlış uyarısına karşı, tepkimiz nasıl ve neden oluşuyor? Neden çocuğumuz veya eşimiz bir yanlış söylendiğinde hemen şiddetle savunmaya geçiyor? Bütün bunlar nasıl oluşuyor?

Ne psikolog ne de psikiyatri uzmanı değilim…

Ancak konu bana sorulduğunda, olayı şöyle yorumladım üç paralık aklımla…

Beyin bir bütün… Ne var ki bu bütünün çalışmasını iki ana bölümde değerlendirmek zorundayız, konuya açıklık getirebilmek için.

Beyinde, farkında olduğumuz fikir faaliyetleri var; farkında olmadığımız fikir faaliyetleri var.

Bunları ikiye ayıralım…

Üst bilinç diyelim, düşünerek, akıl yürüterek, mantıkla değerlendirme yaparak ele aldığımız konu hakkındaki faaliyetlere…

Alt bilinç diyelim, biz farkında olmadan çeşitli fikirler üreten beyindeki veri tabanımıza.

Alt bilinç adını verdiğimiz, –bilinçaltı da denilen- fikir üreten ve duyguları oluşturan veri tabanımızın kaynakları birkaçtır.

Genetik yoldan bize intikal eden sevgi, korku, kıskançlık, doğal savunma güdüsü vs. gibi bizden öncekilerin bize gönderdiği veriler…

Doğum anından itibaren çevrenin beyin dalgalarının beynimizde yaptığı açılımlar…

İçinde yaşadığımız toplumun bizi şartlandırmaları…

Okuduklarımız, seyrettiklerimiz ve iletişimde olduklarımızdan bize yansıyan ve alıp kabullendiğimiz değerler.

Ana hatları ile işte bunlar bizim beynimizin veri tabanını oluşturmakta.

Üst bilinç ise, alt bilincin bunlardan elde ettiği sonuç yanı sıra, evrensel gerçekler kriterine göre belli bir sistematik içinde değerlendirme yapan akıl…

Akıl, dıştan, bizim farkında olarak ve üzerinde değerlendirme yaparak bir sonuç çıkarttığımız olayları irdeleme özelliği.

Bu özellik belli bir sistematik kullanıyorsa, buna “mantık” adını veriyoruz.

Sistematik değerlendirmeden yoksun fikir zincirine ise “mantıksızlık” ismini takıyoruz.

Yaşamımızın çok önemli bir kısmı genellikle, alt bilinç yönetiminde geçip gidiyor…

Hayvanlardaki güdüsel davranış biçiminden farkımız, onlarda fikrî potansiyelin olmayışı.

Dünyanın neresinde, hangi toplum içinde varolursa olsun, tüm insanlar bu temel alt bilinç yapı ile varolurlar.

Bu alt bilinç aynı zamanda “kişinin şeytanı” diye de tanımlanır. Alt bilincin üretimi olan fikrî faaliyetin kaynağı zekâdır.

Bunu kontrol edebilen mekânizma ise üst bilinç yani akıldır.

Bir insan, tüm dünya yaşamını “zekâ”sı ile geçirebilir ve kurtarabilir.

“Mantık”, zekâ tarafından da kullanılır; akıl tarafından da.

Kişide akıl varsa ve akılla yaşıyorsa, ölüm ötesi yaşamı düşünme ve evrensel düşünceye açılma kapasitesine sahiptir.

Bununla ölüm ötesi yaşam gerçeğine göre kendisine bir rota çizer ve ona göre fiîller davranışlar ortaya koyar.

Zeki bir insan ise, dünyasını en iyi şekilde yaşamak için ne gerekiyorsa, mantığı o yolda kullanır ve çok iyi konumlara da ulaşabilir; senaryodaki rolü uygunsa.

Bana sorulan şu idi…

Niçin çocuğuma ya da eşime bir yanlışını düzeltmek için bir şey söylediğim zaman, hemen savunma kalkanını kaldırıyor; söylediklerim kendisine ulaşmadığı gibi, üstelik bir de azarlanıyorum?

Anlayın ki, esasen, bu savunma kalkanını kaldıran kişi, bunu bilinçli olarak yapmıyor. Yani, seni dinleyip, söylenilenleri akıl ile mantıksal olarak değerlendirip ondan sonra cevap vermiyor; dedim.

Sana gelen tepki, o kişinin alt bilincinin zekâ yollu kendini savunma mekânizmasındandır!.

Kişi, küçüklüğünden itibaren, veya genetik yoldan, o konuda belli sabit fikirler edinmiştir. Bunun neden öyle olması lazım geldiği yolunda belli bir tefekkür sonucu oluşmuş düşüncesi bile yoktur.

Ancak ne var ki sonuçta, sana karşı çıkarak kendi varlığını ve YERLEŞİK kişiliğini devam ettirme fikri, onda doğal savunma mekânizmasını harekete geçirir. Hatta bir çok zaman, aceleyle söylenene karşı çıkarken, zekâsını da yeterince çalıştırıp mantığı devreye sokmaz bile!.

İşte bu durumda mantıksız söylemlerle savunma kalkanı kalkar ve hatta bazen sözle saldırı silahını bile kullanır kendi kişiliğini korumak amacıyla.

Alt bilincin, “kişinin şeytanı” olması da şu yöndendir…

Beyin veri tabanındaki yerleşik bilgiler, ya genetik kanaldan ya da çevreden, şartlanma yollu, sorgulanmadan ve hatta farkında bile olunmadan yerleşmiş verilerdir.

Kişi, bunlara ters düşen bir gerçek ile karşılaştığı zaman, önce ilk reaksiyon olarak onu reddeder. Çünkü zekâsı, korunma ve elindekileri koruma dürtüsü doğrultusunda, onu reddetmeyi gerektirecek şekilde çalışır. Dış, sisteme dayalı gerçeklere göre değil, kendi veri tabanına göre geleni değerlendirir zekâ!.

Bunun sonucunda da, gelen veri, sorgulanmadan, akıl ile yaşam gerçeklerine göre ölçümlenmeden hemen ret oluşur.

Bu durumda kişi, içinde yetiştiği ortamın yaşam tarzına veya kendisini şartlandıran toplumun değerlerine ters düşen bir fikir ile karşılaştığı zaman, o fikir kendisine çok büyük manevî kazançlar sağlayacak olsa bile, kendindekileri koruma amacıyla konuya karşı çıkar!. Böylece de o gerçekten mahrum kalır. Yani, kişinin şeytanı devreye girmiş, onu, o güzellikten mahrum etmiştir.

Alt bilinç, veri tabanı itibariyle, akıl tarafından kontrol edilemiyorsa; kişi, yaşamını mutlaka kendisini güden bu veri tabanı doğrultusunda yönlendirecektir.

Bu yüzden de Rasuller ve Nebiler genelde ret görmüşlerdir!. Çünkü onlar evrensel gerçekler doğrultusunda insanları uyarmışlar; onların bu gerçeklere göre yaşamlarına yön vermelerini tavsiye etmişlerdir.

Buna karşın, annesine itiraz eden kızın ya da Rasule itiraz eden kişinin bu itirazı, kişisel çıkarını korumak isteyen alt bilinç tarafından oluşturulmuştur.

“Şeytanımı Müslüman ettim” ifadesinin anlamı, “alt bilincimi evrensel gerçekler doğrultusunda kontrol altına aldım”dır!.

Kişinin çektiği tüm manevi azap ve ızdırablar, pişmanlıklar hep alt bilincin dürtüsü doğrultusunda ortaya konan davranışlar sonucudur.

İmanın taklidi olmaz; fakat, İslâm Dininin gereği olarak teklif edilen fiillerin takliden yapılması mümkündür.

Aklı olmayanın imanı olmaz!

İman, üst bilincin, evrensel gerçekleri mantıksal bütünlük içinde değerlendirerek Sistem ve düzenin Yaratıcısını kabullenmektir!

Rasul, bu evrensel gerçeği özünde ve üst bilincinde fark edip; özünden gelen hakikat doğrultusunda insanları uyarandır!.

“Tanrı”yı ötede, galaksinin bir köşesinde kabul eden Göktürk anlayışının uzantıları; melekleri de onun yanından dünyaya gönderilmiş obje veya nesne olarak tahayyül ettiler!.

“Allah” adıyla işaret edilenin tek evrensel gerçeğin Yaratanı olduğunu fark edenler ise, O’nun KUDRETİNİN BÖLÜNMEZLİĞİ dolayısıyla, “RUH” adlı meleğin, tüm yaratılmışların hakikatini oluşturduğunu kavrayarak; bunun da ötesinde, Cebrâil’in uzayda bir yerden gelmediğini idrak ettiler!.

“Azrâil” ismiyle işaret edilen “kuvve”nin, tüm yaratılmışların varlığındaki bir melekî katman(?) –veya boyut- olduğunu ise pek çokları anlamadan geçip gitti!.

Alt bilinç tarafından üretilen fikirlerin, beyinde belirli hayâl suretleri oluşturularak üst bilinç tarafından değerlendirildiğini; bu yüzden, insanın, varoluşundan ebede kadar, hep hayâl içinde yaşayacağı gerçeğini ise pek az insan fark etti!.

Sonuçta…

Kimi, alt bilincin çıkarları doğrultusunda ömür tüketirken, bazıları da buna ek olarak imanın lafıyla kendini avutarak yaşayıp; bu dünyadan zeki bir birim olarak çekip gitti!

Kimi de, üst bilincini kullanarak “iman”ı değerlendirip, o gerçeklere göre yaşamını düzenleyerek gerekenleri yapıp dünyasını değişti.

Sistemde, mâzerete yer yoktur!

Sistemde, telâfi etmek yoktur!.

Sistemde, aklı olmayana, dışarıdan “akıl” vermek mümkün değildir!

Sistem ve düzen içinde, pek çokları, “insan” etiketi altında yaşadı ve geçti; ardlarından, “sürüden birini daha kestiler “ötekilere” yem olsun diye” dediler!.

DENGE

Zor iş denge kurmak!..

Zor şey dengeli olmak!…

Çok zor şey dengeli düşünmek ve yaşamı dengeli değerlendirmek!…

Pek ender kişiler bu dengeli olma hâlini başarabilirmiş…

Uyanırken dengeli olmak…

Uyanıkken dengeli olmak!.

İşin hakkını verirken dengeli olmak…

Eşin hakkını verirken dengeli olmak…

Aşın hakkını verirken dengeli olmak!.

Dünyayı yaşarken dengeli olmak…

Dünyanı yaşarken dengeli olmak…

Dünyanla sistem ilişkisinde dengeli olmak!.

Bunu yapamadığın zaman şöyle etiketlerler:

“Dengesiz”!.

Yerdekiler böyle etiketlerler…

Semâdakiler böyle etiketlerler…

Fevkindekiler böyle etiketlerler…

Bana ne onlardan, dersen; gene dengesizlik etmiş olursun; kayıtlanır; sınırlanır; ta şirke kadar uzanırsın!.

Elini uzatıp yakalayacakken, dalı kaçırmış; uçuruma yuvarlanmış olursun!..

Belki vız gelir, dersin ama; kaçırdıklarını bilemediğinden böyle demiş olursun!. Yaratılmış SİSTEM ve DÜZEN içinde varsın; sonsuza kadar da öyle kalacaksın!…

Ya SİSTEM ve DÜZENİN gereklerine uyup, dengeli olarak yaşayacaksın; dünyan, cennet bahçelerinden bir bahçe olarak; dem be dem, “Allah”ı seyredenlerden olacaksın!…

Ya da tepeceksin eline gelen nimeti… Şımaracaksın elindeki üç-beşle… Sonradan görmelerin etrafa para saçması gibi, dalaşacaksın etrafa üç kuruşluk bilgi ve yaşantınla; dengesizce…

Bir gün gelecek, bildiklerin silinecek… Yaşı geçkin, beyni durmaya yüz tutmuşlar gibi, aynı şeyleri tekrar edip duracaksın… “Ben hak, sen hak, o hak!… Yok haktan başka bir şey…” Lak lak lak!.

Yaşamda, denge kurmak ve hazım sahibi olmak en önemli hususlardan ikisi…

İnsani ilişkilerde, hazımlı olmak…

İlimde, hazımlı olmak…

Dünyalıkta, hazımlı olmak…

Dünyanda, hazımlı olmak!.

Hazımlı insan, dengelerini iyi kurmuş insandır!… Her alanda…

Kendini göstermek, başkalarına kendini kabul ettirmek; kendi haklılığını ispat etmek gibi bir çabaya girmez; kendi düzeyinde olmayanlara karşı… Kendi ilmini paylaştıklarına da, haklılığının sistemini açıklar, kuru iddialar yerine…

Vahdet, semâda yaşanır!…

Arz, kesret mahallidir; sistem ve düzenin gereklerinin açığa çıktığı alandır…

Semâ, sonsuza dek Bakî’dir!…

Arzın, sonsuza dek Bakî’dir!

Aman dikkat!.. Sakın cahiller gibi, semâyı gök, arzı da toprak diye anlamayasın!… Basîret gözüne mil çekilir sonra!.

Semâ ile arz arasında denge kuramayan “dengesiz”ler; semâyı arza indirmeye kalkarlar… Arz, her ne kadar semâ içindeyse de, arzda arzın sistem ve düzeni, kuralları geçerlidir… Bilgisayar beyinler bunu anlayamazlar!.

Duygulardan arınılmadığı zaman da, bunun otomatik sonucu dengesizliktir. Duygular akıl gözünü kör eder…

İlmi değerlendiren ise her mertebede hep akıldır. İster aklı maâd, ister aklı kül, ister aklı evvel… Hiç değişmez!… Çünkü, ilmi değerlendiren hep akıldır.

İlim sıfatının yaratılmışta zâhir oluşunun adıdır “akıl”!..

İlm, üstündür irfandan; çünkü ilm sıfattandır, tenezzülen gelir… İrfan ise, kuldan zuhur edendir urûca yarar!.

O yüzden de, sıfatları arasında “irfan” sıfatı yoktur O’nun; “Alîm” isminin işaret ettiği “ilim” sıfatı vardır.

Okulda öğretilen fizik veya fakültede öğretilen tasavvuf dersi değildir “ilim”!…

“İlim, ilim bilmektir;

İlim, kendin bilmektir”!..

Dizeleriyle rahmetli Yunus’un işaret ettiği; “arz ve semânın yaratıcısının” kendini bildirmesidir!.

“Kendin bilen” hazımlı olur…

“Kendin bilen” dengeli olur…

“Kendin bilen” sistem ve düzenin hakkını verir…

“Kendin bilen” kulluğunun hakkını verir!.

Bunların gereğini edâ edemeyen ise, ilim sahibi değil; ezber sahibidir… Bilgisayar hard diskleri gibi!

Peki ama, ya sorulursa; kim kime GÖRE dengeli ya da dengesiz, diye…

Unutmamalı ki, dengesize göre, dengeli de dengesizdir!…

İşte o zaman şöyle denir:

Vicdanı rahat; yaşamı huzurlu; her dem cemalullahı seyreden ve bunun gereklerini yaşayan; “Allah” ahlâkı ile “ahlâklanmış” insan, hazımlı, ilminin yaşattığı şekilde huzurludur, DENGE sahibidir!…

O kendisi için değil, çevresine bir şeyler kazandırmak için yaşar… Bunun yolu da gerekiyorsa halvet, gerekiyorsa uzlettir!.

İnsanlar arasında fitne çıkaran ise, uzak durulması, yanaşılmaması; belki ancak şerrine lânet uzaktan selam gönderilesi kişilerdir…

Dengesizin alâmetidir fitneci olmak… Dengesizin alâmetidir dedikodu-gıybet yapmak… Dengesizin alâmetidir nankörlük!

Hazımsızın işaretidir insanlardan pâye, mertebe saygı beklemek… Hazımsızın işaretidir, maneviyâtıyla yetinmeyip dünyalık, para, sermaye peşinde koşmak… Hazımsızın işaretidir, “hep ben bilirim” davasında olmak!.

Allah cümlemize dengeli, hazımlı dostlar ihsan buyursun; dengesiz ve hazımsızlardan bizi uzak eylesin!.

İlim, hazım, denge yolundan bir dem ayrı düşürmesin!.

REALİTE

Hüküm, Allah’ındır!.

Hâkimiyet, Allah’ındır!

Allah hükmü ile hükmetmeyen kâfirdir!.

"Kimler Allah’ın inzâl ettiği ile hükmetmese, onlar kâfirdir!”; 5-44…

“….onlar zâlimdir!”; 5-45…

“….onlar fâsıkdır.." 5:47…

Kâfirdir… Çünkü, inzâl olanın kaynağını örtücü olarak gerçeği inkâr etmekdedir.…

Zâlimdir… Çünkü, gerçeğin hakkını veremeyen nefsine zulmetmektedir…

Fâsıktır… Çünkü, hakikatini idrâk edememekten dolayı, bozulmuş bir “ben”lik kavramı ile yaşamaktadır!.

Şimdi gelelim konunun biraz daha derinliğine…

“Tanrı” kavramıyla şartlanmış bir beyin olarak olaya bakarsak, yukarıdan birinin, yeryüzünde yaşayan birisine yolladığı kurallarla, yaşanılan olaylara “hüküm verme” olarak, konuyu değerlendirebiliriz.

Ancak bunun ötesinde…

“Allah” adıyla işaret edilenin, ne olduğunu fark edip, sonuçlarını tefekkür edebilecek bir kapasiteye sahip isek…

Bu defa görürüz ki…

Evrende TEK BİR Hâkimi Mutlak vardır ve her zerrede, her an, sadece O’nun “hükmü” geçerlidir!.

OHâkimi Mutlak’ı, bâsiret yetersizliği dolayısıyla göremediği için inkâr ederek, bu gerçeği örten…

OHâkimi Mutlak’ı, değerlendiremediği için; kendini, O’nun dışında varsayarak, şirk koşmak suretiyle; “nefs”inin hakikatinden perdelenip, kendine zulmetmek sûretiyle zâlim olan…

OHâkimi Mutlak’ı, hakikatinde müşahede edemediği için; beşeri şartlanmalar, değer yargıları ve duygularla bilinci bozulmuş, kokuşmuş olup; bu yüzden de her şeyi aslî hakikatinden ayrı olarak değerlendirerek fâsık olan…

Şimdi bu bakış ile, “İNSAN ve SIRLARI” isimli kitabımızda açıkladığımız bir konuyu ele alalım…

“Fâile Hubb ve fiîle buğz”!.

İslâm Dinine göre… Bu gerçekleri değerlendirmeye çalışan tasavvuf görüş ve anlayışına göre…

Kötü veya zararlı bir fiîli ortaya koyan birini gördüğümüz zaman yapılacak iş şudur:

O kötü fiîlden yüz çevirip, ondan nefret etmek; buna karşın o fiîli meydana getirene karşı, en azından “yaratılmışı severim yaratandan ötürü” anlayışı ile sevgimizde bir eksiklik oluşturmamak!.

Mutlak Hâkim, mutlaka bir amacına dönük olarak oluşturmaktadır her şeyi; ki bu da, o şeyin varoluş hikmetidir!…

İyi veya kötü, bize göre! Kim, ne derse desin!

Fetvâ, DİNin esaslarından değildir!

Fetvâ, mâzeret olmaz ve şayet hata ise seni kurtarmaz!.

Fetvâ ancak ve yalnızca istişarî fikirdir!.

Fetvâ gerçeğe uymuyorsa, anlayışı sınırlı birinin kısıtlı görüşüne göre ise; tüm tâbilerini de batırır!.

Öyle ise fark etmeliyiz şu gerçeği ki…

Olan her şey, olması zorunlu olandır; olmama şansı yoktur; olacaktı öylece ve oldu!. Olmayan her şey dahi, olma ihtimali olmaksızın, varsayım olarak vardı; ve olmadı!.

Her birime, yalnızca, yaradılış amacına uygun olan; kendisini o amaç gereğince yönlendirecek olan kolaylaştı ve gerçekleşti…

Öyle ise, bu gerçeğe göre, bizim, hakikatinden perdeli, derûnuna göre değil, bedenselliğine dönük yaşayan; buna göre fiîller ortaya koyan şahsa karşı tutumumuz ne olmalı…?

Hakkı tavsiye, görevimizdir…

Bu tavsiyeyi reddedene, ısrar etmemek de görevimizdir!.

Eğer o kişinin anlayış veya davranışı, bizim değerlendirmemizle bütünleşmiyorsa, “Allah selâmet versin” der, yolumuza devam ederiz son nefese doğru…

Yaşamda, hep birileriyle yollarımız kesişir ve bir süre paralel gider… Sonra, onun terkibiyle bizim terkibimiz arasındaki fark dolayısıyla, raylarımız arasında açı meydana gelir… O, bizden ayrılır ve kendi rayında yaratılış amacı doğrultusunda yoluna devam eder!… Onun vagonları da elbette onun peşinden!.

Sonra gün gelir, duygusal bir anınızda gözleriniz sulanır; eski dostlarla da ayrıldı yollar birer birer; dersiniz!.

Bu ayrılıklar son nefese kadar devam eder; birer birer!… Belki birkaç paralel terkip yanınızda kalır, dört koldan sizi taşıyacak kadar!

Hoşu görü! Hoşgörü!…

“Hâkim”i görü… “Hükmü” görü!.

“Sen”, nereden “Ben”i görü!

Evet dostum, gün gelir, “yetti” der; Rabbine kulluğunu yerine getirir, kendi yolunu kendin çizmeye başlarsın…

Kadirî’den, Rufâî’den gelir; hiç bir kendi orijinaliten olmadığı halde, aslını inkâr anlamında, nefsinin Gâlibiyetini ilân eder, yolunu noktalarsın!.

Bir bilebilsen neler kaybettiğini, eline geçenler yanında!.

Eş Şehîd, “Ben”den sana!…

El Hâkim, “Ben”den sana!.

Sanma ki, bu fakîrden yana!.

Derûnundan zâhir olmada 99 ismin mânâsı… Derûnundan hükmü verip hakkında; sonuçlarını yaşatmada!.

Ben dağ başındaki kulübemde yaşarım yalnız!.

Allah, kulunda Zâhir!. Allah, kuluna Vekil; Allah, kulunda Muktedir!.

Sen, yaşa ağalığınla, paşalığınla; şeyhliğinle, kullarınla!.

Ama bil ki, mahşerde, çok âlim ya da ârif bilinenler, âmâ bir halde dolaşacaklar meydanda!… Tutunacak dal bile bulamayacaklar ortalıkta!.

Hüküm Allah’ın!.

Rasuller bile yalnızca kulluklarını yerine getirmekteler.

Âcilen “Allah ahlâkı ile ahlâklan” ve Allah dostlarını dost edinmeye bak ki, çevrene toplanmış maddi-manevi çıkar tüccarları mahvına vesile olmasın!… İllâ ki Hükmü!

Yanılttıklarının hesabını bile düşünmeyecek kadar perdelenmiş; olabilirsin… Sevdiklerini bile ateşe atıp, sonra da muradı ilahi böyleymiş; diyebilirsin… Hükmü ilahi buymuş; diyebilirsin…

Ama tek kesin gerçek şu ki…

Neye vesile kılındın isen; âkıbetin de o olacaktır!.

“İlim geldikten sonra hevâna tâbi olursan; nefsine zulmedenlerden olursun”!

“Rabbim Allah’tır” de!.

Allah hükmü ile hükmedebilmek için âcilen Allah ahlâkıyla ahlâklan!.

Aksi halde ne Allah hükmüyle değerlendirme yapabilirsin; ne de “kâfir”lik, “zâlim”lik, “fâsık”lık etiketinden ve yaşantısından kurtulabilirsin!.

Allah, yeryüzünde “halife” insan oluşun yaşamıyla kulluğunu ifa edenlerden olmayı nasip etmiş olsun!…

TEVEKKÜL

Anlayışı kıt olanlar tedbir almaz ve bilinçsiz bir şekilde, “ben tevekkül ettim” der!.. Bilmez ki, tedbir almadan tevekkül etmek, büyük çoğunlukla ahmakların harcıdır!.

Anlayışı sınırlılar ve anlayışı kıtlar izahtan da bir şey anlamadıkları ve sadece papağan gibi ezberlediklerini tekrar ettikleri için; onlara hiç bir açıklama kâr etmez!.

Bu yüzden, önce onlara iki olayı misâl vererek, bir an duraklamalarını sağlayıp; bu arada fırsattan istifade, basiret sahiplerine yararlı olur umuduyla, bir gerçeği vurgulamaya çalışalım.

Allah RasulüMuhammed Mustafa aleyhisselâm diyor ki:

“Deveni bağla, ondan sonra tevekkül sahibi olarak yaşa…”

Meşhur Halife Ömer, ordusuyla Şam önüne geldiğinde, şehirde veba hastalığı salgını olduğunu öğreniyor; ve, “geri dön” emri veriyor orduya!. Soruyorlar:

-Allah’ın kaderinden mi kaçıyorsun?

El cevap:

-Allah’ın kaderinden Allah’ın hükmüne sığınıyorum!.

1965 yılından beri tüm yazılarımda, “kaderin mutlakiyeti ve değişmezliği” üzerine yazmışken, şimdi fikir mi değiştirdim?

Kesinlikle hayır!.

Kader hakkında 1965’te ne düşünüyorsam, bugün de aynını düşünüyorum; ve bu konuyu da bugün hiç bir yayında bulamayacağınız kapsamda, “AKIL ve İMAN” isimli kitapta açıkladım… Buna rağmen hâlâ görüyorum ki, büyük ekseriyet, tevekkül-tedbir ikilemini çözebilmiş değil. Bu yüzdendir ki, kısaca bir defa daha bu konuya değinmek istiyorum.

Kesinlikle biliniz ki…

Benim imanımdır ki…

Kader kesindir ve asla değişmez!.

Bizim aldığımız tedbirlerin tümü de kader dışında ve kadere rağmen-karşı değil; aksine, kaderin sonucudur!.

İçinde bulunduğunuz şartlar ne olursa olsun, o konuda alabileceğiniz bir tedbir varsa; her ne ise, az veya çok; kuvvetli veya zayıf; kapsamlı veya dar planda, hemen o tedbiri alınız!.

Biliniz ki, aldığınız tedbir de, takdirin gereği ve kaderin sonucu olarak alınmaktadır!.

Yanlışlık, tedbirin alınmasında değil; takdirin, tedbirle değiştirilebileceği düşüncesindedir!.

35 yıl önce de dediğim; 1966 yılında yayınladığım “TECELLİYÂT” isimli kitabımda yazdığım üzere, “Tedbir, takdirdendir”!.

Dünya hikmet yurdudur; ve bu dünyada oluşan her şey, kendinden evvelki sebepler etkisiyle yönünü bulur… Bu yaratan Allah’ın sistem ve düzenidir.

Bir olaya karşı, “tedbir almayarak tevekkül ettiğini”, söyleyenin hâli, takdirinde, tedbir alma durumunun söz konusu olmayışındandır!.

Kim, ne zaman, nerede, hangi şartlar altında tedbir alarak, o olaya yön veriyorsa, bu da, takdirin o istikâmette oluşundandır!.

Tevekkül, olaya tedbirle yaklaşmamak değil; ne olursa olsun, olanın Allah’ın takdiriyle bu şekilde meydana geldiğini görmektedir!.

“Allah’ı -özünde- vekil tutmak”, bâtınen tedbir alma kuvvesini devreye sokmaktır; işi başkasına ve dışındaki tanrıya havale etmek değil! Burayı iyi anlamaya çalışın.

Avam, tedbir alır; tevekkülden uzaktır!.

Havas, tedbiri terk eder; takdir neyse o olur; diyerek takdir edeni görmeye çalışır!.

Has ül havas, tedbir alır; takdir edeni müşahede eder; tedbirin, takdir edenin takdiriyle açığa çıktığını seyreder… Seyreden, “Kendi” olur!.

İşte, “şirki hafî” yani gizli şirk bu üçüncülerde ortadan kalkmıştır!.

Mutlak olarak takdir edilen yaşanacaktır, tüm tedbirlerle beraber.

17 Nisan yeni hicrî yılın ilk günü; ve Ay, Koç burcunda doğuyor yeni senenin ilk gününde… Koç Burcunda doğan Ay’la başlayan yeni sene önemli bir başlangıca işaret ediyor 1999 içinde olmakla birlikte!.

Dünya, aynı zamanda Kova çağına adım atıyor!.

Haziran’da Akrep burcuna dönecek olan Şiron, Ekim’e kadar, hidayetten son nasiplerini almaları için, Güneş’i veya yükselen burcu Akrep’te olanlara son bir şans ulaştıracak!… Sonra geri dönmemek üzere Yay burcunda ilerliyecek.. Yeniden Plütonla buluşacak.. Uranüsle, Neptün’le omuz omuza verecek.. Dahi, “Beyaz At”ı bekleyecek…

Allah takdiri, olayları oluşturacak sebepler silsilesi içinde açığa çıkacak!. Ve bizler, “ân” içre oluşmuşu seyredeceğiz, kapasitemiz kadarıyla..

Ahmak, yediği ekmek ya da baldan aldığı enerjiyi inkâr edecek kozmik etkileri inkâr ederken; farkında olmadan!… Göğe oturttuğu tanrısına imanını savunurken!

Ârif, tevekkülden, bahsedip, tedbiri bir yana bırakırken…

Âlim ve vâris, tedbirin Hakk’ın takdirinin açığa çıkması olduğu müşahedesi içinde; elinden gelen tedbiri son noktasına kadar uygulayacak!.

Sonuçta, kâinat yaratılmazdan önce, “Ân” içre planlanmış olanlar, aynıyla, projeden uygulamaya girecek “mahlûkun zamanı” içinde, Yaratanın indindeki, bir “hiç” ve “yok” olarak!.

Kimi kavga edecek, senaryo gereği!… Kimi, gülerek, ya da acıyarak seyredecek!. Bu arada nîce beyinler, ancak salata niyetine gidecek!

Ve, bir kere daha perde inecek!.

La havle velâ kuvvete illâ “B”illah!.

Allah!…

Hu!.

ORADAN BURADAN

Ağızdan çıkan söz, anne memesinden çıkan süte benzer; geri girmez çıktığı yere!. Bir kere söylenmeye görsün!.

Bazılarında ise beyninden çıkan düşünce, yaydan fırlamış ok gibidir!. Sahibine, attığı okun sonucunu yaşamaktan başka bir şey bırakmaz!.

Gönlün de sahibi vardır; kelbin sahibi olduğu gibi!.

Mazeret, kendini kandırmacadır; sistemdeki yeri ise, avuntudan başka bir şey değil!.

O günde, kimseye mâzeret sorulmaz!… ( gelecekteki bir meçhul günde mi?)…

Diz yarası bir gün kapanır; ama dîl yâresi çok güç!.

Yaşamda ve sistemde, yalnızca içinde bulunduğun şartlar ve senden çıkanlar söz konusudur; sonucunu da yaşamak zorunluluğuyla beraber!.

İhanetin diyeti yoktur!.

Cehennem yolunun taşları iyi niyetle örülmüştür!.

Zekâ, sana gününü kurtartır; ama bil ki, o zekâ “ötekiler”in mamasını da üretir!.

Dünyada kimle isen, ötesinde de onunla olmayacaksın; dünyandakiyle beraber olman çok daha yakın ihtimal!.

Zâhirindeki, bâtınına ve hakikatine perde ise, “Allah”tan perdeli geçeceksin âhırete!.

Sorgu melekleri “nur”dur; şekilden berî; ama, her mezara giren, onları farklı algılar!. Neden ve nasıl ki?

Türkiye’de üç+iki, dört edebilir; beyaza, siyah denebilir… Ama dışarıda bunlar, başka değerlendirmeler de alabilir!.

Atılan adımların sonucunu, zekâ başka türlü değerlendirir; akıl başka türlü!.

Selin önüne kattığı çöpler, selden merhamet dilerlerse, kendilerini tatmin etmiş olurlar!.

Aklın saf dışı edildiği yerde, zekânın ürünleri yenir; ama meyve zehirleyici de olabilir!.

Zorbalık, aklı ve mantığı geçici bir süre için esir edebilir; ama asla ebeden hükümrân olamaz!.

Hile yapanın başarısı, asla süre gitmez!.

Kaybedecek, yaşamından başka bir şeyi kalmamış olana, ölüm yalnızca ödüllenmedir!.

İnsanlara baş olup, hükmetme duygusu “emmâre”nin dışa vurmasından başka bir şey değildir!.

Mâna ehlinin, siyâsette yeri yoktur!.

Maneviyattan tardedilen, siyâset sahnesinde yerini alır!

Orman, kaba kuvvetin hüküm sürüp; güçlü olanın dilediğinin, zayıf ve âcize uygulandığı yerdir!.

Zorlamanın olmadığı, insanların birbirine tahakküm etmediği arazilere şehir denir!.

Köylerin, ağaları vardır!.

İçi-dışı başka olanın, dünyası ve âhıreti de başka olur!.

Sultanın âkıbeti sulta altıdır!

Her şey bir gün tersine döner!.

İnsanlar için değil, “Allah” için varım!.

Dünyan, sana aittir; bana değil!.

“Ben”den kopmadıkça kendini tanıyamazsın!.

Kendini tanırsan, “ben”i tanımış olacaksın!.

“Suç”la perdelisin!.

Beynindeki etiket, bana asla yapışmaz!.

Kimse beni, bırakıp gittiği yerde bulamadı!.

Dünyanda bulamadığını Dünya’da asla bulamayacaksın!.

Deccalın dünyasında tüm değerler ve gerçekler alt-üsttür, ters-yüz!.

“Mehdî” bâtınından gelmedikçe, dünyanda hidâyete eremezsin!.

Son nefese kadar tövbe kapısı açıktır; ama geçmişi telâfi asla mümkün değildir!.

Gel sen, kendine kendin gibi bir yâr seçmekten vazgeç de; “Allah”ı yâr seç!.

DERS ALMAK

Etoburlar…

Otoburlar…

Otoburlar, “meee” dedi!.

Etoburlar, “sus” dedi!.

Otoburlar, sesini yükseltti…

Çoban, köpeklerini saldı!…

Otoburları bir gaile sardı…

Birleşelim, hepimizi de ıssıramazlar ya dediler…

Çoban, baktı köpekler yetmiyor, çevrede dolaşan bir kurdu yakaladı, tasmaladı; sürdü koyunların üstüne!.

Kurt, sahibinin sesi oldu, seslendi koyunlara:

“Koyunsun sen, koyun kal”!..

Koyunları koydular ağıla…

Sağdılar onları, bağırta bağırta!

Dedi çoban, “daha ne istiyorsunuz ağılda özgürsünüz ya”!.

Koç, koyunları sattıktan sonra; çoban dilediğini niye yapmasın ki koyunlara!.

Koyunlar, koyun!.. Niye oynanmasın ki onlara oyun!.

Koyunların görevi, etini vermek; sütünü vermek; daha olmazsa postunu vermek!.

Ağaların işi, eti yemek, sütü sağmak; postu ayaklar altına serip, üstüne basmak!..

Çoban, koyunlardan yana olacak değil ya!..

Elbette, ağaya yaranacak, yaltaklanacak; köpekleri salacak; kurda tasma takıp, koyunları korkutacak!.

Koyunlar, koyun yaratılmış! Özgürlükleri, ağılda salınmak; eşini bulup, çiftleşip, kuzulamak; etiyle, kemiğiyle, derisiyle, kuzusuyla ağaya kulluk etmek!.

Ağa, ağa yaratılmış!.. Elinde tüfengiyle at üstünde dolaşıp, çobanlara gözdağı verip; köpekleri ve kurduyla koyunları kontrol edip; onların etiyle sütüyle derisiyle beslenmek; gönlünden kopanla da çobanı ve köpekleri, kurdu beslemek!.

Koyunlar bilmez “Diyet”; ki kesip versinler kollarını; kurtarsınlar başlarını!… Köpekler terk etmez ki ekmek yediği kapıyı!.. Kurt tasmayı yiyip kul oldu mu ağa kapısına, boynundaki özgürlük simgesi dik tüyler iniverirmiş ne gam; ağaya hizmet şerefiyle yaşar ya artık! Yalnızca ara sıra anar eski özgürlük günlerini, gözleri yaşlı… Bağımsız bir şekilde dağda bayırda dolaşıp, istediği gibi bağırıp, özgürlük naraları attığı günleri!.

Ağa, güçlü!.

Güçlü, haklı!.

Ağanın, tüfengi var!

Tüfengin mermileri var!…

Mermilerin alacağı canlar var!

İnsanlara, koyunlardan alınacak nîce ibret var!.

“Bu kitapta her şeyi misâllerle anlattık Biz size” diyor Kurân…

“Açıklanmadık hiç bir şey bırakmadık bu kitapta” diyor Kurân…

Biz ise, sadece bir cilt içindeki sayfalarda yazılı kelimeleri anlıyoruz “kitap” denince…

“OKU”nası “Kitab”ın yalnızca Kurân değil, içinde yaşamakta olduğumuz, “ALLAH” yaratısı SİSTEM ve DÜZEN dahi olduğunu fark edemiyoruz…

Zor oyunu bozar!.

Oyunu güçlü olan kazanır!.

Güçlü olan oyunun kuralını koyar!.

Namlu, “rest” dedi mi, hukuk “pes” der!

Ceylanın şansı aslana yakalanmamaktır!.

Yel değirmenleri Don Kişot’lara daima galebe çalar!.

Haddini bilmeyene, güçlü olan, dilediğince haddini bildirir!.

Geçerli sistemi “oku”yamayan, elini dişlilere kaptırır!. Yetmezse, boynunu da kaptırır!

Karanlıkta kendini aldatanın, sabahı hüsranla başlar!

Evet, bu gerçekleri görmek için, fark etmek, idrak etmek ve gereğini yaşamak için, gökten birileri mi gelmeli mutlaka?

Mehdi mi inmeli gökten uzay aracıyla; Deccal mı beklemeliyiz ordusuyla hâlâ; yoksa İsa mı gelecek de koyunların özgürlüğü savaşını verecek?

Ne zaman mucize ve kerâmetler beklentisinden kurtulup, yaşamın gerçeklerini fark edeceğiz?

Ne zaman, âlimin cahilden; zenginin fakirden; güçlünün güçsüzden; silahlının silahsızdan üstün olduğunu; onlara dilediklerini yaptırtabileceğini kavrayacağız? Kendi kendimize söylenip, kendimizi aldatmaktan ne zaman vazgeçeceğiz?

Ağa güçlü…

Güçlü haklı!

Çünkü güçlünün tüfengi var!

Gerçekler bu kadar açıkken dünyada, ne zaman akıllanacağız?

Yoksa hiç mi akıllanma umudumuz yok bundan sonra?

Koyun!

Gelen, baktı, dedi… Koyun!

Giden, baktı, dedi… Koyun!

Evet, etiyle, sütüyle, derisiyle tüm verimiyle koyun!

İnsan…

Yaşamdan ibret alıp; kendisini bu gerçekler ışığında ölüm ötesi yaşama hazırlayan… Düşünen; değerlendiren, yolunu ebediyet hedefine göre çizen varlık!.

“Halife” insan!…

Ne zaman varoluş hikmetinden yüz çevirirse, bu yaşamıyla dâvetiye çıkarmıştır sıkıntı ve azaplara.

İnsanlar ne zaman “Allah”tan ve ebedi hayata hazırlanmaktan yüz çevirirlerse; “Allah” onları belâlara dûçar eder!.

Başlarına gelen belâlar, kendi elleriyle yaptıklarının sonucudur!.

Etiket “Müslümanlığı”, bilinçli “İslam Dini”ni kabule dönüşmedikçe, kişiler ne dünya huzuruna erer; ne de âhret huzuruna!.

İslâm Dinini kabulde, kişinin önce bilinçli olması şarttır. Sonra neyi niye yapması gerektiğini anlaması…

Fetvâ, mâzeret olmaz!. Fetvâ, DİN’den sayılmaz!. Fetva ancak istişarî fikirdir!.

İslâm Dini’nin geçerli olduğu ülkelerde, ferde, hiç bir konuda zorlama yapılamaz!. Gerçek “lâik” anlayış, “İslâm”ın prensibidir!.

“İslâm Dini”ni bırakıp, insanların kısır anlayışının sonucu olan “Müslümanlık dini”ni esas alanlar; sonra da bunu eleştirmeye kalkanlar, sadece kendilerine yazık etmekte; etiketli giysileriyle, ciddiyetsiz görüntülere bürünmektedirler!.

Köyde ağa olabilirsin; ama çağdaş şehirlerde seni adam yerine koymazlar!.

O takdirde yapacağın tek şey kalır sonunda!…

Köyündeki uydu antenleri toplatıp; telefonları yasaklatıp, çağdaş dünya ile bağlantıları kopartıp; köyüne kapanmak!

Bugün, çıkarları dolayısıyla, seni hoş görüyormuş gibi yüzüne gülenler, yarın çıkarları bitti mi, seni çöp gibi bir yana koyarlar…

Dünyanın efendi vatandaşları yanında saygınlığın, köy ağası olarak hiç bir zaman mümkün olamaz!.

Onların standart ve yaşamlarını kabullenmedikçe, seni ancak maşa olarak kullanırlar!.

Tatmin ediyorsa seni köyünde ağalık, var devam eyle!.

Bil ki, “ötekiler” seyrediyor seni!… Bekliyorlar ellerine düşeceğin zamanı!…

Elbette bir gün senin için de denecek o musalla taşında:

-ER kişi niyetine!.

KARA BULUTLAR

Yaratan yaratmış!… Bir sistem çalışıyor… Bu bir mekânizma!… Bir, canlı organizma; evren! Bizler içindeyiz onun!.

Duygu yok o organizmada! İşlevler ve oluşan sonuçlar söz konusu yalnızca… Suya atılan taşın yayılan dalgaları gibi zincirleme etkilemeler söz konusu… Her oluş bir oluşun uzantısı; bir başka oluşun oluşturucusu.

Toplumlar, insan bedeni gibi… İnsan bedeni, evrenin minyatürü gibi!

Mikroplar çoğalınca, bedeni yiyip bitiriyorlar!. Toplumda mikroplar çoğalınca, içinde bulundukları toplumu yiyip bitiriyorlar!.

Mikroplar acımasız!. Mikroplarda acıma duygusu yok!. Mikrop mikropluğuyla işlevini yapmada!..

Tanrıya tapanlarsa, mikrobun hesabını tanrılarına sormada!…

Tıs!

Mesajı alamayanlar Hz. Muhammed a.s.dan, avuntu arıyorlar hayâl dünyalarında!.

“Kahrol mikrop” diyerek tatmin aramada!…

Vücutlarındaki mikroptan kurtulmak için, mikrop zehrini şırıngayla bedenlerine boca edenler; iki ayaklı mikroplara ise uçan şırıngalardaki bir başka tür bombalarla yaklaşıyorlar!

Dün Bosna’da, bugün Kosova’da yüz binlerle insan, mikrop etkisi altında tükenmedeyken; tasavvufu hikaye etmişler, “o da hak” masalıyla gönül eğliyorlar!.

Yiyorlar, içiyorlar, yatıp kalkıyorlar; doyasıya, patlayasıya, çatlayasıya!. Yaptıklarının faturasıyla karşılaşmayacakmışçasına!.

Kara bulutlar kara kara toplanıyor gökte… Yayım yayım yayılıyor mikropların da, onları seyredenlerin de üzerlerine…

Birileri de şırıngalarını dolduruyor semâlarda!..

Mikrop yayılıyor; zavallı hücreler yenilip tükeniyor; şırınga doldurulup enjekteye hazırlanıyor…

Faturası ödenmemiş hiç bir hesap kapanmaz!.

Bosna’daki faciayı sayredenleri bekleyenler var!… O defter de kapanmadı, muhasebesi görülmedi… Faturası ödenmedi!…

Ödenecek faturalar var!…

Kurban günlerinde kurban olanların da faturası var!

Mekânizma çalışıyor… Dişlilerde, acıma duygusu yok! Yalnızca birbirleriyle kucaklaşmayı bilir onlar!. Aralarına girenin vay haline!.

Kara bulutlardan yağmur boşandı mı, altında kalan ıslanır! Yağmur düşünmez altında kalan iyi mi, kötü mü, diye!. Hem de fena ıslatır!.

Kötülük işlevini yapanlardan fena kara dumanlar çıkıp göğü kaplıyor… Avrupanın üstü kararıyor!.

Avrupanın kararmasını fırsat bilip başka yerleri de karartmak için fırsat bekleyenler var… Dalganın kendilerine ulaşmasını bekleyenler… Ulaşacak da, üzülmesinler! Çok can yakacaklar!… Ama karabulutları gibi, kendileri de bâki değiller!.

Karabulutlar önce kendilerini üretenleri yok ederler, sonra kendileri yok olurlar!…

Sonra güneş doğar, gene bir gün iyilerin üstüne… Gene sağlamlaşır hasta, mikroplarından arınıp!.

Devran döner!. Karanlık aydınlık olur!. Hasta, mikroplar ölünce, sağlığına kavuşur!. Bir gün gelir bu çile biter. Herkes lâyığına kavuşur!

Beşeriyyetiyle üzülenlerden bazıları, hakikatiyle seyirdedir!.

Hastalığa yol açanları, hastalıklıları, hastalıkla tükenenleri; hastalığı oluşturanların temizlenmesini seyirde.

İnsan bu!… Verecek neyi var ki… Kiminin bir canı… Kimininse koca bir dünyası ve içindekileri…

Kiminin ruhu, bedeninden, boğazından kara çalı çıkar gibi çıkarmış; kimininki yumuşak tereyağından kıl çeker gibi…

Bill Donahue’un yazdığı gibi Zen’den… “Ölmeden ölürsen, ölmezsin ölünce”!…

Ama yemek, yatmak ve para için yaşıyor, kimden ne kaparım, kimi nasıl kullanır sırtından ne kazanırım diye yaşarsan, işlevin mikropluk olur!. Ateşi sipariş vermiş olursun kendine… Yanarsın!

Bazen de, bilirsiniz, mikropları yok etmek için ateşe atarlar mikroplu bedenleri, elbiseleri… Bedenin elbiselerini… Ruhların elbiselerini! Cerrah hiç acımaz kangren olmuş organı kesmeye… Cerrah acıma duygusuyla değil, insanı mikroptan kurtarma merhametiyle yaklaşır hastaya…

Birileri de kangren olmuş alanları aynı bakış içinde temizlemeye koyulduklarında, aradaki mikropsuz olanlar da, diğerleriyle birlikte temizlenir!.

Küçük balığın büyüğü… Büyük balığın, daha büyüğü var!. Görünmeyenin görüneni; görünenin görünmeyeni var!. Ta arşa kadar!.

Ha, bir de arşı gökte taht ya da koltuk sananlar var! Kelimeden lafızdan öteye geçemeyip; beyni dört köşe olanlar var!. Mezelik beyin olmaktan öteye geçemeyen, beyinler var!.

Mecâzı hakikat sanıp; gerçeği sembollerde arayan; dişi piliç içinde Allah bulmağa çalışan taze bebek beyinler!.

Allah’ı içinde bulan(!); karşısındakinin de içinde arayan bebek beyinler!.

İçinde?… Neyin, kimin içinde?..

Benim içimde!… Senin içinde!… Dişinin içinde!. Erkeğin içinde!. Mikrobun içinde!…

Geçmişten ibret almak ile kin tutmayı ayırd edemeyenlerin içinde!

Atomun mu içinde?.. Hücrenin mi içinde? Bedenin mi içinde?… Beynin mi içinde?… Ruhun mu içinde?… Varlığının farkında olmadığımız; ancak belki de bir hücresini teşkil ettiklerimizin ruhunun mu içinde? Onların bile farkında olmayanların nurlarının mı içinde?…

Ya da sozsuza kadar sürecek bu hayâl âlemimizin mi içinde!.

Allah âlemlerden Ganî’dir… Seslenişini duyar gibiyim…

Ahmed Hulûsi diyorlar birileri bana; “ben” kimim? Bir âlem mi? Bir zerre mi? Neyimle, kimim; neyim?… Kime sesleniyorlar bu isimle?

Hadi, biraz balık ya da zeytinyağlı dolma yiyip, falancayı dinleyip, yatağa gidelim!… Ya da zevkimize uyacak birini bulalım!. Neyimize gerek bu kadar soruyla, onların getireceği sorunla uğraşmak!.

Bize kolaylaştırılmamış ki, bunlarla kafa yormak!.

Her kuş sürüsüyle uçar!. Herkes ne için yaratılmışsa, ona o iş kolaylaştırılır.

Hulusi, sana nelerin kolaylaştırıldığına bak da, anla ne için yaratılmış olduğunu; ona göre sürünü ara!.

Bırak yatak için yaratılmışlar yatağa; hücre için yaratılmış mikroplar hücreye, kurabiye için yaratılmışlar kurabiyelerine kavuşsunlar!.

Mikrop mikropluğunu yapacak; kimileri kara bulutlar oluşturacak; kimileri dünyalarında yaşayacak; Kimi de “Allah” arayacak!.

Kiminin yâri, kara toprak; kiminin ki de “Ganî Allah”!.

Devran dönüyor… Kara bulutlar toplanıyor… “Allah’a firar edin” uyarısı da hâlâ geçerliliğini koruyor!.

UYANMAK

Her sabah, değişik bir rüyadan uyandığımız halde; acaba ne oluyor da, dünya rüyasından, beklemediğimiz bir anda uyanıvereceğimizi, düşünemiyoruz?

Uyandığımızda, didişecek birileri kalmadığını gördüğümüzde, acaba hangi şartlar altında olacağımızı düşünüyor muyuz?

Birbirimizin, imtihanı olduğumuzun farkında mıyız?

Akıl hastalarıyla, şizofrenlerle, diktatörlerle, erken bunayanlarla, zekâ özürlülerle, kişilik sorunu olanlarla, aşağılık duygusuyla yaşayanlarla, tepeden bakanlarla,imtihan içinde olduğumuzunfarkında mıyız?

Onlar, nasıl olsa, içinde bulundukları hâllerin sonuçlarını yaşayacaklar, uykudan uyandıktan sonra! Ama ya onlara takılıp kalanlar!

Onlar, çoğunlukla çevrelerine fitne olurlar!.

Onların neler yaptıklarını, gerçeğiyle, yakın çevreleri bile çoğunlukla bilmez!. Onlar, kendilerini, farklı takdim ederler; ama arka planda yakınlarının bile bilmediği, kendilerinden beklenmeyen bir takım davranışlarda bulunurlar! Bu yüzden de, en yakınları için bile, fitne olurlar!

Fitneden korunmanın yolu, ilme tâbi olmaktır!.

Fitneniz, o fitne sizi etkilemez olana kadar, son bulmayacaktır!.

Tek şansınız, o fitneye bağışıklık kazanmaktır… Dünyada… Ya da Kâbir âleminde… Veya cehennemde!.

Eğer uyandığınızda pişman olmak istemiyorsanız, yaşam boyu sizi bırakmayacak olan, fitnelere takılıp kalmayınız!.

İnsanları tanımak istiyorsanız; ayaklarına basın; ama sonucuna katlanmayı da göze alın!.

O zaman testi eğilecek ve içindeki dışarı akacaktır!.

Olgunluk, kişinin maddi veya manevi menfaâti zedelendiği zaman belli olur!.

Birisi, birilerine, kendini kabul ettirmek için çaba sarfetmekten geri kalmıyorsa, kendine veya ilmine güveni yok, kişilik sorunu var demektir!.

Diyelim ki ben, insanların dolduruşuna göre hareket eden bir insan olarak nitelendiriliyorsam... Bunu değiştirmeye uğraşırsam, onu muhatap almış; kendimi, ona ispat çabasına girmiş olurum. Bunu diyene karşı bana düşen, “Allah selamet versin sana!.. O zaman sen kendi değerlerinle devam et, benimle vakit kaybetme”, demek olacaktır. Beni, değersiz bulanlar da olacaktır elbette…,

Olaylar ve çevremdekiler, benim ilmimin, imtihan sorularıdır!.

Çevrendekiler, aklını kullanabilenler de olabilir; yaşam boyu aklını tatile çıkartmaya karar verip, duygularıyla yaşamayı seçenler de… Bu durumda yapılması gereken, “ilmi” at gözlüğü yapıp; aklınla ilmin yolunda yürümektir.

Hayatta, çevrenizdeki hiç kimseyi örnek almayın!. Unutmayın ki, kul kusursuz olmaz!.

İnsanlarla, ilim için arkadaşlık edin, dedikodu için değil!..

Dedikodusu olanın ilmi yoktur; bunu kesin bilin!. İnsanları çekiştirenlerin, bilgisi ne kadar olursa olsun, nefis mertebesi “emmare”dir; bunu hiç aklınızdan çıkartmayın!.

İlme sarılın ve ilmin yolunda yürüyün!.

Yazdığım bilgilerden yararlanarak yaşamına yön vermeyenlere; dedikodu ve çekiştirmelere devam edenlere; beni görmek de hiç bir yarar sağlamaz!.. Bedeni görmeğe değil, size ulaşan ilmi görmeğe çalışın!. Bedensel beraberlik, dedikodulara ortaklık getirecekse, uzak durmak çok daha hayırlıdr!.

İnsanların bedenine yönelen, birgün mutlaka o bedenden kesilecek ve yalnız başına kalacaktır.. İlme yönelen ise, asla mahrum kalmayacaktır!.

Kişileri örnek alan, o kişinin aklına yatmayan bir davranışı dolayısıyla, bir gün mutlaka önemli bocalamalar geçirir.

Allah Rasulünün getirdiği ilmi değerlendiren ise, asla pişman olmaz; ve o ilmin yolundan hedefine ulaşır.

İlmi değerlendirmeyen ise, gaflet uykusuna ebeden devam eder…

Uyanmak, dünyada mümkün olabilir…

“Mâlik-el mülk, mülkünde dilediği gibi tasarruf etmededir; bunu da başıma musallat eden O’dur”; diyebilirseniz… O zaman, yolda üzerinize havlıyarak saldıranla uğraşmaz, Sahibi’ne seslenirsiniz!.

Havl ve kuvvet Allah’ındır!. Sınanma sırasında yapılacak iş, Mülkün sahibine yönelmektir…

Yoğun imtihan ve fitne günlerine ilerliyoruz…

“Ben Allah için varım, O mülkünde dilediği gibi tasarruf eder, ne dilerse onu yapar”; diyebilirsek, yakın veya uzağımızdakilerden bize isabet edenlere rağmen, sonuçta kazanan biz oluruz.

Yönelişimiz, mülkün Sahibine olmaz da, maşasına olursa; seviyemiz de maşanın seviyesi olur!. Kınadığımızla aynı koltuğu paylaşırız!.

“Allah’a firar edin” âyetini dışa değil, içe doğru olarak algılayamazsak; bunun gereğini yerine getiremezsek; hayâlimizdeki tanrının kulu olarak tüm geleceğimiz yangında geçer!.

Dostlarım, lûtfen şunu aklınızdan çıkarmayın; yaşadığınız olayların sert dalgaları altında gaflete düşüp, şu gerçekten perdelenmeyin..

Biz, eğer “Allah”a iman edenlerden isek, “Allah ahlâkıyla ahlâklanmak” ve bunun gereğini yaşamak için varız!.

Allah’a imanla yola çıkıp; “mülhime”den sonra, birimselliğine tanrısallık atfederek, “küfr-ü mutlak”a girip; “nefsi emmare”ye düşen; sonra da hatasını farkedemiyerek; ya da farketse de gururundan ötürü kabullenemiyerek, bu hâl üzere ölen çok kişi vardır ki; onlar, çevreleri tarafından bilgilerine ve söylediklerine bakılarak “velî” sanılmışlardır!.

“Veli”den Kur’ânın cevâz vermediği haller sâdır olmaz!.

“Veli”, dedikodu, gıybet yapmaz, insanları çekiştirmez; nankörlük yapmaz!.

“Veli”, insanları kendine kul köle etmez!. Onları, çevresinde el pençe divan durdurup, kişisel tatminle uğraşmaz!.

“Veli”, Settâr’dır, örter kusurları, yanlışları! Bağışlayıcıdır; görmezden gelir hataları…

“Veli”, insanlara laf yetiştirip, onları mat etmek, küçük düşürüp kendini yüceltmek için savaş vermez!. Haklılığını ispat gayreti içine girmez!.

“Veli”, bilir ki, herkes hakkettiğiyle beraber olur; lâyığıyla beraber uçar!.

“Veli”, ilmin kıymetini bilir; insanların peşinden koşup, ilmi ayağa düşürmez!

Çünkü, “veli” mutmaindir ilminde ve hakikatinde; “mülhime” bilgisinin fitnesinden; “emmare”nin göbeğinden uzak yaşamaktadır!.

İlimden sonra hevâsına tâbi olup; “mülhime bilgisini” kullanarak, “emmare” nefsaniyetiyle insanlara tahakküm etmeye çalışanlar, sonunda hüsrana uğrayacaklardır!... Onlara tâbi olanlar da!

Allah, beni ve inananları bu gibilerden uzak eylesin!.

SINAV

“Biz sizi imtihan ederiz…..” ile başlayan cümleler…

Başlarız düşünmeye… Kim bu bizi imtihan eden?… Neden bu imtihan denen olayları oluşturup, bizi de içine atıveriyor!.

Sanki, kazanıp kazanmayacağımızı bilmiyor mu?

Hakkındaki hükmüm bu, dese yukarıdaki; bizde itiraz edecek mecâl mi var?

Kazanamazsak ne olur?

Ne zaman veya ne zamana kadar imtihan?!

Uzayıp giden bir yığın soru yumağı düşünebilen beyin için…

Biz sanıyoruz ki…

Yukarıdaki biri, bizim için bir şeyler düzenledi, biz dünyaya gelmeden bir kaç saat evvel!.

Sanıyoruz ki…

Güneş bizim için doğup batıyor!!!.

Mevsimler bizim için değişip duruyor!.

Buğday bizim için yeşerip, koyunlar bizim için kuzuluyor!.

Felekler dünya üzerinde yaşayan bu fakir için yaratılmış ve dönmede!.

Yıldızlar, supernovalar benim için yaratılmış galakside; benim için patlayıp duruyor!.

Yağmurlar benim için yağıyor; bitkiler benim için doğup yeşerip yayılıyor!.

“Geç anladım taşın sert olduğunu!..

Ateş insanı boğar; su yakarmış!!!

İnsan yaşamın gerçeklerini(?)…

Benim yaşıma(54) gelince anlarmış!!!???”

Uydurma, uyarlama; anlayışımı insanlara sergileme!.

Akıllı adamlar benim yorumlarıma güvenmiyorlar…

Dünya onların hatırına dönüyor; Güneş onların hatırına ışık-ısı yayıyor!.

Onlar kendi çabalarıyla para kazanıp; kendi özgür irade ve akıllarıyla bu mertebeleri elde ediyorlar!.

Güneş yılı itibariyle yeryüzünde ortalama sekiz saniye yaşayan insanoğlu; kendini yeryüzünün hakimi görmeyi bırakın bir yana, göklerin hakimi olmaya çabalıyor; hayvani duygularından arınamadan!.

Tahakküm, zorlama!… Tam zeki hayvanlara yakışan duygu!.

İnsan olmanın sınavı ise yaşam boyu devam…

Evet, nereden geliyor bu sınav ve kim düzenliyor soruları?

İnsansılar…

İnsanlar…

Sınavlar insanlar için!..

Sorular; kendini içinde bulduğu olaylar!.

Sınıf geçme şartı, sorulara doğru cevap verebilmek…

Doğru cevaplar, RASÛLden ulaşmış bizlere… Kitap’ta yazılı…

İnsana yakışan temel prensipler bildirilmiş!.

Sen, olaylar içinde bulmuşun kendini, bilinçlendiğin günden bu yana… Hususi biri, olayları, senin için düzenlemiyor!

Yaratan sistemi yaratmış… “Kendini tanı; kendindeki beni bul” ve “ben”imle yaşa; “bana yakışır şekilde”; demiş… “Benim ahlâkımla ahlâklan” demiş…

Her dem, bir olayla karşı karşıyasın!

Güneş senin için doğup batmıyor; yağmur senin için yağmıyor!.

Sen olayların içinde buldun kendini, elinde olmayan bir zaman ve ortamda. Olaylar kendi yolunda akmaya devam edecek!.

Sen…

Ya karşılaştığın olaylar içinde, RASUL’ün haber verdiği şekilde, kendi hakikatına yakışan bir biçimde, ilmin gereği olan davranışlar ortaya koyarak, hakikatine bir adım daha yaklaşacak; yakîninin meyvelerini derleyeceksin…

Ya da… İlmi ve aklını bir yana koyup; şartlanmaların, ilkel değer yargıların, duyguların istikâmetinde davranışlar ortaya koyacak; sahiplik düşüncesi ve duygusuyla yaşamına yön verip, sonuçta pişmanlıkları oynayacaksın!. Boşa geçen, değerlendiremediğin zamanı, yapman gerekirken yapmadıklarını sonradan asla telâfi edemeyeceksin!.

Karşına her dem gelen, her olay, ilminin imtihanıdır!.

Ya, doğru cevabı vereceksin, doğru cevap seni başka sorulara aktartacak; ya da yanlış cevap seni daha başka sorularla karşılaştıracak!.

Doğru veya yanlış, cevaplayıp geçtiğin soruya tekrar dönme şansın yok!

Sistem acımasız!.

Sistem kesin!.

Sistem katı!.

Sistem senin için yaratılmamış!… Sen, sistem içinde buldun kendini!.

“Felekleri senin için yarattım”ın muhatabı, Hakikat-ı Muhammedî; NOKTA!.

Senin-benim et-kemiğim ise, ancak kurda kuşa yem!.

Haddini bilmeyene, bildirecek toprak altına girildiğindeki yaşam!.

İnsan, yarınki rahatını olduğu gibi; ölümötesi yaşam rahatını da düşünebilecek asgarî akla sahip olandır!.

İnsansı ise, laf salatası ile ömrünü sürdürür; ancak “ötekiler”in sofrasına salata olacak beyniyle!.

Bakıyorum boşa geçen 54 senelik geçmişime… Ne elde var, ne avuçta!.

Zâhirim muhtâc; bâtınım muhtâc!.

Zâhirim fakîr; bâtınım fakîr!.

Hâlâ fark edememişim sistemi hakkıyla!.

Hâlâ anlamamışım taşın sert olduğunu!.

Hâlâ mucize, kerâmet bekliyorum!

Güneşin, benim için, batıdan doğmasını; şeytanın şeytanlığını, deccalın deccalığını benim için bırakmasını istiyor, bekliyorum!.

Sistem sesleniyor hâl diliyle her an bana; ama kulaklarım sağır olmuş, duymuyor!… Gözlerim kör olmuş görmüyor!… Kalbim sanki mühürlenmiş, algılamıyor sistemin gerçeklerini!.

Ekmeden, biçilmediğini!.

Ne ekersen, onu biçeceğini!.

Pahasını vermeden, hiç bir şey alamayacağını!.

“İnsan” etiketli mahlûkâtı, insanların, asla “insan” olarak değerlendirmediğini!.

“Ötekilerin” insanlara hiç bir düşmanlıkları olmamasına rağmen; ortamlarına gelen kuvvesiz insan ruhlarına, timsahın bir ördeğe, aslanın bir ceylana, insanın bir kuzu yada tavuk veya balığa yaklaşır gibi yaklaşacağını, bir türlü fark edip kavrayamıyor, hissedemiyorum!

Oysa bunlar, sistemin gerçekleri!.

“ALLAH” adıyla işaret edilenin yaratmış olduğu sistemin gerçeklerini, fark edebilenler, uyarıyorlar bizleri…

Sistemin gerçeklerine her ters düşüşümüzde, bir kez daha yanmamıza rağmen, elân ısrar ediyoruz o gerçeklere göre yaşamamakta!.

Sonra da öteye dair mucize beklentileri içine giriyoruz yeniden!.

Kaybettiklerimizi, yitirdik! Bari bundan sonraki sınavları verebilsek!.

CENNET

Kimi istiyor cenneti… Kimi istemiyor!…

İstemeyenler, cehennemi tercih ediyor. Zirâ, orada olacakmış bütün ülkelerin güzelleri, dansözler, şarkıcılar… vs…vs…

Bazıları da, cenneti bu türden tahayyül ettiklerinden; “ne yapayım ben cenneti, bana seni gerek” demiş… De, o “seni” kelimesi ardındakini elbette ancak kendi bilir… Bilemiyoruz o kelimeyle neyi amaçladığını…

Peki nedir cennet yaşamı?…

Bostan, bahçe anlamında kullanılan “cennet” kelimesiyle sembolizeedilen ortam veya boyut nasıl bir şey?

Kimler o ortama girecek?… Nasıl girilecek?… O ortam nerede?… Orada nasıl yaşam var?… Sorular pek çok!. Cevap…?

İrdelersen, ya kâfir derler, ya münkir!.. İnsan olarak, düşünen beyin sahibi bir ferd olarak, merak etme ve araştırma hakkın yok çünkü!.

Sana yasaklamış bunları sorgulamayı, cevap verme cehli ve acziyeti içinde olanlar!.

Ama bizde merak var ya!… Serde araştırmacılık ruhu var ya! Geçmişte de bu konuyla ilgilenmiş pek çok ermiş var ya…

Ben de kurcaladım bu konuyu onlardan… Sonra, aldıklarımı, biraz da bu devrin ilmi gelişmeleriyle sentez yapıp yorumladım… Şimdi algıladıklarımı, içinde bulunduğum ortam elverdiğince, anlatmaya çalışacağım… Adımı dikkatli atmak gerek; tahtalar hayli koflaşmış zira!

Tekrar edeyim… Bunlar benim kişisel yorumlarımdır… Yorumlarımı diler değerlendirirsiniz; dilerseniz güvenilmez bulur; böyle de düşünen varmış deyip, bir yana koyar; fırsat bulunca da doğru bildiğinizi bize yazarsınız. Elbette bu konuda soracaklarımızı da kabullenmek kaydıyla!.

Önce şu tasnifi yapalım…

Dünya yaşamının cennet kavramı var; kendi şartları içinde…

Kâbir âleminin cenneti var; kendi şartları içinde…

Mutlak manâda cennet var… Kendi şartları içinde…

Bazıları “cennet” kavramını, bunlardan yalnızca biri için kullanınca, olayın anlaşılmasında çok güçlükler yaşanıyor…

Dünya cenneti denince, bundan kişinin tabiatına uygun gelen, zevklerini tatmin edebildiği bir ortam anlaşılıyor genelde… Yanı sıra, içinde bulunduğu mânevî âlemdeki huzur da anlaşılabiliyor. Tâbii, bu kısa süreli de olabiliyor; uzun süreli de…

Kâbir âlemi cenneti ise bir hayli farklı dünya cennetinden!. Kişi mezarda yaşanan maddesel algılamalı boyuttan, kâbir âlemine geçtikten sonra… Eğer, âkıbeti cennet olacak ise, yaşamı kâbir cenneti denen bir biçimde gelişme gösteriyor.

Kişi, kâbir âlemine geçtiği andan itibaren, cehennem ve cennet boyutlarını algılamaya başlıyor, ruhanî algılama sistemiyle!. Burada, beş duyu yok artık… Onun yerine, kendisine ulaşan dalga boylarını dünyada edindiği kapasiteye göre algılayıp, değerlendiren bir ruhî algılama sistemi var… İsterseniz buna, ruhun beyni adını verelim, anlatımda kolaylık olsun diye…

Kâbir âleminde yaşamakta olan kimse, bir yandan cehennem boyutunu seyrederken ve bundan büyük korku duyarken; diğer yandan da, cennet boyutunu seyretmekte; bunun özlemini çekmekte; bu arada kendi türünden ve boyutundan ruhanî varlıkları ve ruh boyutuna tenezzül etmiş melâikeyi de algılamaktadır.

Rüyada, nasıl belli duygular ve düşünceler belirli sembollere bürünerek kişi tarafından seyredilmekte ise…

Kâbir âleminde de kişi, bir tür rüya gibi, dünyada edindiklerinin getirisini otomatik olarak seyretmekte ve yaşamaktadırlar. Bazen zevkle, bazen kabûslar şeklinde!

Artık dünya ile iletişimi kesilmiştir… Yalnızca, dünyadakilerin kendisi hakkındaki yönlendirilen düşüncelerini ve dualarını, anladığı kadarıyla Kurânsal mesajlarını almaktadır… Fakat bütün bunlar onu uzun süreli meşgul etmemektedir. Bu tıpkı, tek yönlü çalışan bir receiver(alıcı) gibi olmaktadır. Ruhun beyninde oluşan dalgalar, bizim beynimizin alma kapasitesinin çok üstünde olan yüksek frekanslı dalgalar olduğu için, onların alınması insanlar tarafından mümkün olmamaktadır. İnsan beyinleri bazı şartlarda, en fazla cin boyutundakilerin dalgalarını değerlendirebilmektedirler.

Kâbir âlemi yaşamında, uykuda, yaşadığınız duyguları, çok daha fazlasıyla ve çok daha yoğunluklu olarak yaşayacaksınız.

Bu durum sistemin kıyâmeti dediğimiz, Dünya’nın Güneş tarafından yutulması evresine kadar devam edecektir.

Güneş Dünya’yı yutmaya başladığında; Dünya’nın manyetik alanı ortadan kalktığında, bütün insan ruhları, otomatik olarak kendilerini bizim anlayışımıza ve yapımıza göre cehennem olarak tanımlanan, Güneşin, dalga boyutlu yapısı içinde bulacaklardır…

Bu evre insanların kâbirlerinden çıkması olarak tanımlanmıştır.

Dünyada ibadet adı verilen (hakikatları olan Allah’a ait özelliklerin kendilerinde açığa çıkması) çalışmalara gereken önemi vermiş olanlar; bu çalışmalar sonucu edindikleri NUR ile, enerji ile, kendilerini cehennemin ve içinde yaşamakta olan canlılarının ortamından kurtarıp, cennet boyutuna geçiş yapacaklardır. Sahip oldukları NUR oranının getirdiği hız nispetinde...

Cehennemden kaçış, Ruh bedenlerin cehennem ortamında terk edilmesi, ve NUR bedenle yeni bir boyuta geçilmesi suretinde olacaktır!.

Nasıl madde beden dünyada bırakılıp, ruh bedenle kâbir âlemi ve cehennem boyutunda geçildiyse; ruh beden de cehennem boyutunda terk edilerek, NUR bedenle cennet boyutuna geçilecektir!.

Esasen âlemdeki her yapıda, ruh ve nur boyutları mevcuttur!. Meselâ Güneşin dahi ruh ve nur boyutu vardır. Gözümüzün algıladığı ise, Güneşin madde-gaz boyutudur. Bu yüzden de Güneş içinde yaşamakta olan, ruh boyutu ve nur boyutu canlılarını algılayamamaktayız!

Ruh gözü görenler o boyutu; Nur boyutunu algılayabilenler ise, elbette ki, o boyuta dair algılamaları yapmaktadırlar.

Nur boyutunda, ruh boyutunda olduğu gibi bir sabit beden görüntüsü, şekil yoktur!. Burası salt bilinç boyutu olup, bilinç tahayyül ettiğini canlı olarak anında yaşar!. Rüyada algılanan maddemsi yaşam duygusuyla!.

Cennetteki kişinin kudreti, kendindeki vehim kuvvesini kullanabildiği miktardadır.. Bu esasen dünyada dahi böyledir!.

Ruh boyutundaki beden görüntüsü, şekli genelde, kişinin dünyadan ayrıldığı andaki son görüntüsü üzerinedir.

Nur yapılı birimler ise bir beden veya şekille bağımlı olmayıp, dilediği beden şekline bürünebilir…

Nur boyutundaki cennette yaşayanların tümü, gerçekte nur yapılı şekilden beri bilinç varlıklardır; algılayanın veri tabanına göre görüntü verirler.

Kâbir âlemindeki sorgu meleklerinin, herkese değişik gelmesinin de nedeni budur.

Cennet boyutunda, o kişinin ilmiyle sınırlı olmak şartıyla, Allah isimlerinin özellikleri açığa çıkacak; o boyutta yaşayanlar; Allah’ın kuvvet-kudret ve yaratıcılığıyla, diledikleri her şeyi istedikleri anda, istedikleri şekilde yaşayabileceklerdir!.

KANDIRAMADIM!

Yutturamadım bilgisayarıma!.

PC’de yazarken, yaptığım harf hatalarını düzeltme görevini yapan bir dosya var… Bu dosya, bir kelimeyi yanlış yazarsam, hemen ana programın devreye girip, kelimenin yanlış olduğu yolunda ikaz etmesini sağlıyor… Bende ise o dosyanın çalışmasını sağlayan “mssp2_tr.lex” dosyası kayıp!… Bu yüzden, yazarken yaptığım hataları, otomatik olarak görme imkânım yok…

Sordum bilgisayarcı arkadaşlara, onlar da bulamadı ki, bana yollasınlar!.

Ben de hemen Türk zekâsını devreye sokup olaya çözüm getirmeye çalıştım…

“mssp_tr.lex” dosyasının adını değiştirdim “rename” ile ve oraya “2”yi ilave ettim… Oldu “mssp2_tr.lex”!..

OLMADI !.

PC'ye yutturamadım! Kandıramadım PC'yi!…

Lisanı hâl ile bana şöyle cevap verdi PC:

-Et beyinli sende!… Bol sıfırlı enflasyon beyinli!.. Zekân sıra beni kandırıp, çıkarına ulaşacağını sandın değil mi?

İsim değiştirmekle, içerik değişmeyeceğini ne zaman anlayacaksın?

İçerikte benim aradığım olmadıktan sonra, ne kadar isim değiştirirsen değiştir, arzuladığına kavuşamayacağını ne zaman anlayacaksın?

Hiç mi aklın yok!.

Ne kadar zeki olursan ol, akıllı olmadıkça hiç bir yere varamaz; sürünmekte devam edersin!.

Sistemden akıllılar yarar sağlar!. Zekiler ise nal toplar!.

İsmini sûfi koymakla, adamın içi, şuuru sûfi mi olur?

İsmini “müslüman” koymakla, bilinci “İslâm’ı kabul etmiş” mi olur?

İsmini “mütevekkil” koymakla, adam “tevekkül sahibi” midir?

Adı “mümin” ise, “şuurunda iman mı vardır”?

İçinden çıktığın ülkenin nüfusu, yüzde 99 Müslüman, diyerek, insanlar, senin gibi beni de aldatmaya kalksa da; yüz binde kaç tane “iman ehli” ve kaç tane “İslam Dinini anlayarak kabullenmiş” insan vardır?

Senin yazdıklarını “oku”duğunu sandığın insanlardan kaçı, yazdıkların istikametinde yaşamlarına yön verecek şekilde “oku”yorlar?

Sonra da, “Biz Ahmed Hulûsi’yi okuyoruz”, diyebiliyorlar?

Sen hiç, gül denmekle, devedikeninin yapı; şeker denmekle sulfatanın tad değiştirdiğini gördün mü?

Sen bu zekânla, ellerinle ürettiğin benim gibi bir PC’yi bile kandıramazken; kendini Yaratanı nasıl aldatıp; adını, “mümin”, “müslim” koymakla cennete gireceğini sanıyorsun!.

Et beyinli!.

Hormon yemekten, beyninin devreleri altüst olmuş!.

Beyinsiz yaşam, genel yaşam tarzın olmuş!.

Okuduğunu anlamadan, gereğini yaşamadan, jimnastik yapar gibi namaz kılarak, tanrını kandırmaya çalışıyorsun!

Günde 36 defa ölü kardeşinin çiğ etini yerken, oruçlu olduğunu iddia ediyorsun!. Yamyamlık yaşam zevkin olmuşken, vahşileri eleştiriyor; onlara atıp-tutuyorsun!.

Hayatında bir defa “Kelime-i Tevhid”i fark etmemiş; “Kelime-i şahadet”in ülkesinden geçmemiş insanlara, “evliyâ”dan, mürşit, diyorsun!.

Ne zaman anlayacaksın, içeriğin, kavramın önemli olup, ismin sonradan geldiğini?

Ne zaman idrak edeceksin, isimlendirmekle, müsemmanın değişmeyeceğini?

Ne zaman kavrayacaksın, yaşam düzeninin içeriğe göre sistemde gelişme gösterip; her birimin içeriğine göre sistemde yerini alacağını?

Hâlâ anlamayacak mısın, “ben şuyum” demekle “şöyle olunmayacağını”?

Sen bu et beynini, en az benim inorganik beynim kadar bile çalıştırmadan, aklını kullanmadan, nasıl düşünebiliyorsun cennete girebileceğini?

İşin gücün başkalarını adam(!) etmeye uğraşmak, onların kılık-kıyafetlerine şekil verip, devleti Müslüman etmeğe çalışmak!!!

Behey gâfil! “İslâm”ın bahçesinden geçmemiş, “iman”ın nelere nasıl olması gerekliliğinin ucuna değmemiş bu içeriğinle; ismin ne olursa olsun, hiç bir yere varamayacağını ne zaman anlayacaksın?

“Âhir zamanda adı mümin, müslim olan bin kişinin bir mescidi dolduracağı halde, içlerinden birinde bile iman bulunmayacağı” yolundaki ALLAH RASULÜ işaretini hiç mi dikkate almıyorsun?

Dünya nüfusunda, Müslümanların ilk defa Hıristiyanları geçip, sayıları 1.5 milyara uzandığı yazıldıysa; sen, içeriğin mi bu sayıda, olduğunu düşünüyorsun?

Aldatma kendini!.

Kandırma kendini!.

İçler acısı pişmanlığa salma kendini!.

Tüm yaşamın, kelimede ve isimde geçti!.

O yüzden bir defa bile “OKU”yamadın Kutsal Kitabı!..

O yüzden “OKU”yamadın Kur’ân-ı Kerîmi!.

Hep kelimeden yola çıktın ve bu açmazın içine düştün!.

Şunu anlayamadın!.

İsimler, kelimeler yalnızca birer işaret levhalarıdır… Sen o işaret levhalarını yüklenip, kendini zengin sandın!.

Ahmak, bilgi ezberleyip, kendini âlim, ârif, veli sandı!.

İçerik?… Bomboş!… Tamtakır!…

Amaç, içeriğe ulaşıp onu elde etmektir!.. İşaret levhası kolleksiyonu yapmak, değil!.

“Rıbâ”, dedi; sen ise bunun hangi uygulamanın ismi olduğunu anlamadan, enflasyonun yüzde yüz olduğu ülkede, üç kuruşu olan ihtiyarı emekliyi, “FAİZ”ci diye değerlendirip, ateşle korkutup, ele muhtac ettin!… “Kâr payı” ismiyle, önce “faiz” dediğine bu kez helâl elbisesi giydirdin!.

“Harama bakma” dedi; gözüne gözlük, kafana örtü koyup, eve tv sokmadın!.. Oysa, “bakma”nın, “haram olanı arzulama!” içeriği taşıdığını anlamadın!.

Tüm yaşamın, denizin üstünde kelimeler teknesinde geçti, bir türlü kavram ve içerik denizine dalamadın!.

Kelime ve isimler perdesinden bir kere olsun geçemedin!..

“Allah”, dedi; Tanrı yaptın!.

“Rasul”, dedi, peygamber ettin!.

“Semâ”, dedi, gök ettin!

“İslâm Dini”ni yani “Allah sistem ve Düzenini kavra” dedi, “Müslümanım” diyerek işi bitirdiğini sandın!.

Şuurunda zerre kadar Hazreti Muhammed’in tebliğ ettiği “iman” anlayışı yokken; “müminim” diye kendini etiketleyerek, “iman” içeriğine sahip olduğunu ZAN ve iddia ettin!

Daha beynin mikrovoltun üstüne çıkmamışken, evrensel aydınlatıcı “mürşid” olduğunu sandın!.

Zavallı et beyinli, isim ve kelime perdeli, hayâl kulu!.

Şuur olduğunun bilincine ermemiş; “yukarda allah var” diyen, tanrı kulu!

Sen bu bol sıfırlı kafa kağıdınla, ülkende, değerliyim diye kendini aldatırsın; ama, her rakkamı değer olan “ötekiler”in ülkesine gittiğin zaman; sıfırlarının sıfır olduğunu gördüğünde, hâlin nice olur bilemem!.

Haydi var git, kendini aldatmaya devam et!… Kendini, âlim, ârif, velî, mürşid, müceddid, mehdi diye aldatmaya devam et; ve bu arada birazcık akıl bulursan, bir akıl hastahanesinde kendine oda ara!.

Belki sana orada, önemli olanın isim ve kelime değil; içerik ve kavram olduğunu fark ettirebilirler! Seni kelime ve isimle uğraşmak yerine, onların işaret ettikleri, olayları ve kavramları irdelemeye yönlendirebilirler!.

Umarım bundan sonra, içerik değiştirmeden isim değiştirerek bir yere varamıyacağını anlamış; beni boş yere oyalamaktan vazgeçmiş olursun!”

Tövbe, estağfirullah!.

Bir harf ile oynayıp, zeki Türk milletinden bir fert olarak, soruna bir çözüm bulayım, dedim; işitmediğim lâf kalmadı!. PC, benden akıllı çıktı!.

Kahrol, gerçekleri acı acı yüzüme vuran PC!… Çernobil virüsü gelsin hakkından!…

Doğruları hazmedemediğimiz yerde, biz de işte böyle kaba güçle örteriz onları!. Yaşasın virüsler, virüslüler!. Onlar gelir gerçeklerin hakkından hepsini imha ederek; ve de sonuçlarına katlanarak!

Elbet bir gün, seninle başa çıkacak üç paralık bir akıl bulabilirim bir yerlerde…

Bunun için de, bugünden tezi yok, bizim “Wayne”deki “Homedepot”dan aldığım, kripton ampullü el feneriyle dolaşmaya başlayacağım, yağmursuz bulutsuz güneş altında, açık havada dolaşmaya, aklı aramaya!..

HOR GÖRME

Satın alınanlar…

Lease yapılanlar…

Kiralıklar…

Kiralayanlar…

Kaba güçle yaşayanlar…

Hayvanlar, bilindiği gibi kaba güç kullanarak yaşarlar… Gözlerine kestirirler, saldırırlar!… Ele geçirecek güçleri varsa, ele geçirirler… Onu yiyerek rızıklanırlar!.

Avın gözyaşları ve haykırışları hiç umurunda değildir hayvanların!.

Onlar için önemli olan, kendilerinden güçsüzü açıktan ya da hile ile yakalayıp yemektir!.. Canlı canlı parçalamaya başlarlar hayvanlar avlarını… Çocukları varmış, eşi varmış; onun ki de canmış; hiç böyle düşünce ve duygular bulunmaz hayvanlarda!. Düşünce ve duygudan mahrum varoldukları için de “hayvan” denmiştir onlara!.

Hayvanlar anlatılmakla bitmez!. Kimi iki ayaklıdır, kimi dört ayaklı, kimileri de çok ayaklı!.

İnsanlar ise çeşitli şekillerde geçinirler…

Kimi satılıktır…

Kimi leasing yollu alınır…

Kimi kira geliriyle geçinir… Evini, arabasını, parasını ya da organlarını kiraya vererek ömrünü sona erdirir!.

Satanlar çeşitlidir…

Kimi kalemini satar… Kimi ayağını satar… Kimi kolunu, kimi bacağını, kimi omzunu, kimi beynini, kimi böbreğini, kimi başka bir organını, kimi canını; kimi de ruhunu ya da imanını satar!…

Satılanların bazısının alıcısı Allah’tır; bazısının ise kulları…

“Allah onları satın aldı…..” hükmünü duymadın mı?

Kimi iman yollu kulluk eyler, kimi küfür yollu kulluğunu yerine getirir; bunu da ancak gönül perdesi kalkmış olanlar seyredebilir.

Bazılarını da, diğer daha varlıklılar satın alırlar.

Leasing ile satın alınanlar da vardır..

Bunlar uzun vadede teslim alınırlar ücreti mukabilinde… Ödemeler tamam olduğunda mal edinilirler!.

İnsanların çok büyük çoğunluğu ise kira geliriyle yaşar!.

Kimi evini kiraya verir, onun geliri ile yaşar; kimi arabasını ya da arsasını kiraya verir onun geliri ile yaşar; kimi de parasını kiraya verir, onun geliri ile yaşar…

Ama esas kiralananlar bunların ötesinde olanlardır…

Beynini kiraya verir, geliriyle yaşar…

Kulağını ya da gözünü kiraya verir bunun geliriyle yaşar…

Dilini kiraya verir, bunun geliriyle yaşar…

Elini, kolunu kiraya verir, bunun geliri ile yaşar…

Gövdesini kiraya verir, bunun geliri ile yaşar…

Bacaklarını, ayaklarını ya da bu mıntıkadaki başka organlarını kiraya verir, bunun geliri ile yaşar…

Velhâsılı kelâm, bunların her biri bir yoldan kira geliri elde ederek yaşamını sürdürür!.

Bu arada kimileri de diğer kiralıkları beğenmeyip, kendilerine göre bir tasnif yaparlar; bu kiralıklar daha iyi ya da kötü diye!.

Kimi, kiraya verdiğiyle kendini tüketip geçer gider; kimileri ise kiraya verdiği ile yedi milleti tüketip geçer!

Zor şey yaşamak!.

Kimine kul;

Kimine belâ olmadan,

Yaşamak!

Kimileri, kira gelirini gübre eder gider; kimileri kira gelirini nura tahvil eder!.

Sermaye Allah’tan!.

Sermayeye tâlip de gene Allah!.. Ama bazıları onu seçmezler müşteri olarak!.

Kira gelirini ne yolda kullandığın da çok önemli!.

Kime satıldığın ya da kiralandığın da çok önemli; zirâ getirisi sonuçta ebedi yaşamını etkileyici!.

Hangi organının geliri ile, ne satın aldın ya da kiraladın?

Dünya, ticaret dünyası!

Kimi, yatırımını dünyada bırakıp gideceği şeylere yapıyor; kimi de ahrette karşılığını almak üzere “karzı hasen” – borç veriyor!. Dünyası karşılığı ahret satın aldığını düşünüyor!.

Zor şey yaşamak!.

Bir tarafını kiralamadan geçinip, kimseye yük ya da dert olmadan geçip gitmek büyük piyango!.

Zor şey el elinde, el işinde çalışmak!.

Malının, pahasını değerini bulmak!.

Organlarının kirasıyla geçinmek bir yana; namus, şeref, haysiyet ve ebediyetinin karşılığı olan kira geliriyle yaşamak! Yaşarken, dem be dem tükenip gitmek!

Satılık adam ya da kadın derken; kendimiz neyi pazarlayıp, neyin geliriyle yaşamaktayız, düşündük mü acaba hiç?

Kiralamış organını onunla geçiniyor, derken; neyimizin kirasıyla geçinmekteyiz, düşündük mü hiç?

Mirasyediler de var elbette bu dünyada!.. Ölmüşün ya da ölmemişin, ölememişin mirasını yiyenler de bir hayli!..

Büyük pahalar karşılığı toplanan sermayeyi yiyenler de bir hayli… Varlıklarını pazarlıyorlar onlar da… Varlığın bir parçası olmanın karşılığını alıyorlar…

Satılan ya da kiralanan organların da pahası var elbette!.

Bazen ucuz mal bulup kiralıyorsun ya da satın alıyorsun ki, uzun vadede pahalı maldan kat be kat pahalıya mâl oluyor sana!

Ucuzdur vardır illeti; pahalıdır vardır hikmeti!.

Ucuz mal alacak kadar zengin değilim!… Türünden sözler bu gerçeğe dikkati çekiyor!.

Pahasını ödemediğin şeyi asla elde edemiyeceksin!.

İster satın almak iste, ister kiralamak; mutlaka onun pahasını ödemek zorundasın!.

Neyin karşılığında Allah’ın seni satın almak istediğini öğrenmek istiyorsan “Kitab”ı iyi “OKU”!.

Hor görme dostum, garîbi!.

Hor görme dostum, fakîri!.

Hor görme dostum, Allah sermayesi organlarının kirasıyla geçinip gideni!

Aynaya bak!.

Sonra dön bir daha bak!.

Basiretinle gör bak, bakalım neyin geliriyle, nasıl geçinip gidiyorsun?

Eline geçenlerin pahasını neyinle, nasıl ödüyorsun?

Tik tak… Tik tak… Tik tak!

Saat durmadan çalışıyor; aybaşı neredeyse her gün gibi geliyor; kiraya verdiğin nesnen dem be dem eskiyip değerini yitiriyor!.

Eskidikçe değeri artan tek organ, ilim-irfan yüklü beyin!. Ve hâsılası iman; ya da ikân!.

Satılacaksan Allah’a satıl!… Kiralayacaksan Allah’a kirala!…

Sakın kimseye de dil uzatma!.

ZULMETMEYİN

Kadın…

Dişi…

Giyinecek, süslenecek… Oyanacak boyanacak… Allanıp pullanacak!. Daha yetmezse, kestirecek bir taraflarını, yağlarını aldıracak!.. Kâh düzelttirecek bir taraflarını, kâh incelttirecek, kâh şişirtecek!
Dünyası bu, dişinin!..

Yaşamı mutfakla yatak arasında geçecek, pazarlama saatleri dışında!

Zulmetmeyin ona!.

Beynini çalıştırmasını istemeyin!.

Aklını kullanmasını önermeyin!.

Yaşamını ölüm ötesi değerlere göre değerlendirmesini teklif etmeyin!

Zulmedersiniz!.

Kişinin kapasitesinin üstünde olan şeyi ondan istemek, zulümdür!.

Erkek…

Yemek için çalışacak… Para kazanacak… Yiyecek… Piliç peşinde koşacak… Tuttuğunun bedelini ödeyecek; çıtır çıtır yiyecek!.. Sonra da bir sigara tüttürüp, keyfine keyif katacak!.

Zulmetmeyin ona!.

Herkesi kendisi gibi bilir o!.

Herkes kendisi gibi, para için yaşar, sanıyor!!!

Demeyin ona, kafanı çalıştır!.

Aklını, İbrahim aleyhisselâmdan aldığın dâvet yolunda kullan!.

Tanrı ve tanrıçalarını terk et de Allah’a er!..

Allah seni kendi için yarattı, sen kimlesin?

Zekidir, hemen şeytanına hizmet verir: "Ben zaten O’ndan gayrıyla değilim ki!."

Zulmetmeyin ona!.

Allah’ın yarattığı “yok”lar olan çokluktaki hayâl suretleri ile beraberliğin,  gerçekte, “ALLAH”la BİRlikte olmakla hiç bir alâkası olmadığını anlatmaya çalışmayın ona!

Zulmedersiniz!.

Bir dinler, beş bildiğini yapar!.

Demirdir; ateşe girdiğinde büründüğü ateş kırmızılığına aldanmayın; ateşten çıktığı anda, gene demirin soğuk yüzünü görürsünüz onda!.

Zulmetmeyin!

O bu yolda kulluğunu yapacak ve sonrasında da bunun sonuçlarını yaşayacaktır!.

Kaktüsü gül; darıyı pirinç; dünya adamını Allah adamı yapamazsınız!.

Zorlamayın… Zulmetmeyin!

Kız…

Süslenip püslenecek!. Gonca gülken, elden ele gezen solmuş güle dönecek!… Milyonlar vererek kokular alıp, çiçekler gibi kokacak… Açılıp saçılacak; gülfidan bedeniyle gururlanacak... Anasının izniyle, zarını koruyup; her kumara oturabilecek!.

Zaten güzelliğinden başka sermayesi yok ki; pazarlayabilsin!.

Beynini almayı unutmuş dünyaya gelirken!.. Müzik, eğlence ve süs! Tüm dünyası bu işte!

Tahsil, ilim, irfan istemeyin ondan!

Zulmetmeyin ona!.

Gelirken yanında getirmediği şeyi kullanmasını isteyerek; zâlimlerden olmayın!.

Zulüm, enfüste olur…

Zulüm, âfakta olur..

Enfüsteki zulüm, “nefsinin hakkını vermeyip”,  “bilincini “ALLAH”tan mahrum bırakmaktır”!.

Âfaktaki zulüm, kendisinde olmayan şeyi ortaya koyması için kişiyi zorlamaktır!

Parası olmayanı, para bulmaya zorlamak zulümdür…

Beyni olmayanın, aklını çalıştırmasını istemek, zulümdür!..

İlmi olmayandan, ilimden söz etmesini istemek zulümdür!.

Allah zulmedenleri sevmez!.

Allah zâlimlerden intikam alır!.

Allah, yarattığını hoş görmeni ister!.

Hulûsi, sakın zâlimlikten!.

Herkes ne iş için yaratılmışsa, ondan yalnızca yaradılış amacına göre fiiller bekle!.

Parasızdan para; akılsızdan akıl; cahilden ilim; dişiliğiyle yaşayandan beyin; damızlık olarak yaratılmıştan,  Allah ilmi isteme!.

Onlara zulmetme!.

Zeki insanlar vardır… Onlar için önemli olan tek şey paradır!. Çünkü para en ulu puttur!. O puta sahip oldukları sürece sevilip sayılırlar!. Adam muamelesi görürler. O puttan gayrı şeyleri yoktur; onun için de dört elle sarılırlar o puta!.

Putları dişi verir, sarışını esmeriyle… Yiyecek-içecek verir, envâi çeşit! Mal-mülk verir Karun gibi!

Doyasıya, patlayasıya yerler içerler; yatarlar kalkarlar!…

Beyinleri vardır; dedikodudan başka şey bilmezler… Bir sohbete oturduklarında en fazla beş dakika durabilirler dedikodusuz!. İlim mi?… Evet evet, özel şark kilimleri  vardır elbette!.

Öylesine zekidirler ki, kendilerini sağlama almak için kimseye güvenmezler!. Bizatihi tecrübe etmeden  hiç bir şeye inanmazlar!.

Ateşi ellerine almadan, yakıcılığını kabul etmezler! Sağlamcıdırlar ve de şüpheci!.

Elektriğin çarptığını ancak tutarak anlarlar ve kabul ederler!

Ölüm sonrası hayatın gerçekliğini ve oraya ancak dünyada iken hazırlanabileceklerini, ölüp de sonraki yaşamı tattıktan sonra denemiş olarak kabulleneceklerdir!.

Kendi vicdanlarını uyuşturmak için, hacı efendilere, hoca efendilere, şeyh efendilere gidip, el öpüp, nostalji dinlerler; günah çıkartıp vicdanlarını rahatlatırlar!…

O kadar sağlamcıdırlar bu zeki insanlar ki, kendi akıllarına bile güvenmezler; akıllarıyla rotalarını çizmezler; bir sürüye katılmayı yeğlerler!.

Zulmetmeyin!.

Onlardan akıllarını kullanıp, ilim üzerinde tefekkür edip, geleceklerini sağlama almalarını istemeyin!.

İnsanlardan kendilerinde olmayan şeyleri istemek, onlara zulmetmektir!.

Sakın bunu aklınızdan çıkartmayın!.

Zâlimlerden olmayın!.

Allah zâlimleri sevmez!.

Allah, mazlumun da Allah’ıdır!. Koyunun da! Pilicin de!..

Ezan ulaşmadıysa kulağınızdan beyninize doğduğunuzda; elbette icâbet edemeyeceksiniz TAM DAVETE!.

Koyunların beyninde davetleri değerlendirecek açılım bulunmaz ki, onlara ezan okunsun!.

Tüm yeşillikler hepimizin…

Koruyalım yeşillikleri ve onlardan yararlananları da, koyunları da sevelim.

“TANRI” ADINA

Anlayışı sınırlı ve anlayışı kıtların bu yazı hakkındaki “anlayış dehası” olan eleştirilerinden sığınağımsın “ALLAH”ım!.

Beceremedim, Çin hikayesindeki, delilerin arasına düşmüş akıllının huzura ermesi için, delileşmeyi kabullenmesini!

Kendimi, tımarhanede gibi düşünüp; etrafa bakışımı kapamaya çalışıp; geçmişe dönük kendimi seyrederek, eleştirmeye gayret ettim.!.

Eskilere uzandım…

15-17 yaşlarındaki ateist günlerime…

O zamanlar düşünüyor ve içinden çıkamıyordum, yukarıda bir tanrı olabileceği fikrinin!

Evrensel gerçekler yanında, gökte bir yerlerde tanrı olabileceği fikri, bana çok ilkel geliyordu!. Hele onun yolladığı, postacı türünden bir peygamber ya da elçisi!.

Kabullenebildiğim tek gerçek, ortada, algıladığım bu evrenin mutlaka bir yaratıcısının olabileceği idi!. O zamanlar, bir yandan kendi kendime ve kurslarda öğrendiğim İngilizce’mle ders veriyordum lise talebelerine. Diğer yandan da dublaja gidip gelmeye başlamıştım…

17 yaşında iken Eylül 10’unda babam terki dünya etti aniden!.

Üç gün sonrası Cuma idi… Mekke’de doğduğunda Kâbe eşiğine konulup, orada âdet olduğu üzere kendisi hakkında hayır dua edilmiş annem rahmetli Adalet yalvardı bana; “Ne olur Cuma namazına git de, baban için dua et” diye…

Evimizin karşısındaki Cerrahpaşa Camiine gidip, bir yabancı gibi en arkada sağ köşeye çekilip ezanı beklemeye başladım.

Derken ezan okunmaya başladı… İçime bir hüzün çökmüştü nedenini bilmediğim.

Sanki, bir ses derûnumdan sesleniyordu bana…

“Dünyanın boşluğunu, her şeyin basitliğini ve sürekli tekrarını görüyorsun… Bu seni mutlu etmiyor, tatmin etmiyor. Gel bir de bizi dene!. Pişman olmayacaksın!”

Bir anda kafamın içinde düşüncelerimin değiştiğini hissettim ve karar verdim… Artık Müslüman olacak, 5 vakit namaz kılacak; abdestsiz yere basmayacak; dinin ne olduğunu öğrenecektim.

Cuma namazından çıkıp eve geldiğimde ve hemen girişte, kapıyı açan anneme bunları söylediğimde gözünden yaşlar akmaya başladı… Çok mutlu olmuştu!

Sonra ikindi ve akşam namazına gittim ve karşı komşumuz rahmetli Cemal Abi’mize sordum, sende hiç İslam’ı anlatan iyi bir kitap var mı?

Bana, Diyanetin çıkardığı 11 ciltlik Sahihi Buhari tercümesini verdi hemen… Bir solukta bitirmiştim 11 cildi!.

Dünyam değişmişti bir anda… Sanki o devirde yaşıyordum… Ben de Rasulullah ailesinden bir fert olmuştum, o hadisleri okurken… Sanki aralarında dolaşıyordum.

Bu arada hadislerde ne okuyorsam hemen uygulamaya geçiyordum…

Her okuduğum “kelime” olarak yani “zâhir” anlamıyla kafama giriyor ve yerini alıyordu.

Her gün oruç tutuyor, sabah namazlarında bazen caminin kapısını ben açıyor; hatta bazen de o gudubet akortsuz sesimle, var gücümle insanları uykusundan ediyordum minâreden ezan okuyarak; Tanrıma yaranmak için!.

Ateistlikten, mekân veremediğim gökteki Tanrıma tüm kalbimle inanır hâle dönüşmüştüm.

Harama bakmamak için, kadınların yüzüne bakmıyordum!. Komşulara kızıyordum başları açık olduğu için, bu yüzden cehenneme gideceklerini pencereden bağırıyordum onlara. Hep Tanrım için yapıyordum bunları!.

Artık tüm günlerim evde kitap okumakla geçiyordu neredeyse… Diğer bir komşumuz Elmalı’nın tefsirini vermişti 8 ciltlik, onu ve bulduğum sair hadis kitaplarını okuyordum devamlı. Arada bir de gidip İngilizce Ders verip üç-beş kuruş alıyordum.

Artık tem amacım, Tanrıma iyi bir kul olup, Rasulullah yolunda insanlara hizmet vermek idi.

Tabi bu arada öğrendiklerimi devamlı sorguluyor, sorular çıkartıyor, cevaplarını arıyordum… Hatta bu arada, dünyanın düz olduğuna; Nil’in dünya düz olduğu için ekvatora doğru aktığına bile inanmıştım safiyet ve güven duygusu içinde, “DİN”i anlatanların doğru söyleyeceğine inanarak.

Sorularım hiç bitmediğinden, beni önce Rahmetli Gönenli Mehmed Efendi ile, sonra da Rahmetli Medine’li Seyyid Osman Efendi ile tanıştırmışlardı.

Osman Efendi ile çok kısa sürede dede-torun gibi olmuştuk… Çok sevmişti beni nedense!. Çok gizli bilgiler anlatmaya başlamıştı bana.

Bu arada ben de artık tasavvuf kitapları okumaya başlamıştım… Abdulkadir Geylanî, İmam Gazalî, Muhyiddin A’râbi, Şahı Nakşıbend ve daha nice zâtların eserleri benim bakış açımı tamamıyla değiştirmeye başlamıştı… “ALLAH”ı fark edip, “tanrı” kavramından uzaklaşmaya başlamıştım artık.

Öyle ki…

O sıralar beni götürdükleri Rahmetli Mehmed Zâhid Kotku Efendi ile, Erenköylü Sami Efendinin, benim “vahdet” anlayışıma uzak düşen; daha ziyade, -belki de bulundukları ortam veya zaman şartları dolayısıyla- “zâhir” ve “kesret” ağırlıklı sohbetleri tatmin etmemişti beni...

Ben derin “vahdet” sohbetleri arıyordum…

Bu arada 106 yaşındaki bir Nakşi şeyhi, camide beni görmüş, yanına çağırmış, bana şu teklifi yapmıştı…

“Yüz bin İhlas (kul hu Vallahi) oku ve yanıma gel”…

Bunu dedi, ben başladım ve 20 günde tamamladım yüz bin İhlâs’ı; ama bir daha göremedim onu, zira dünyasını değiştirmişti o arada…

Artık, “zahir”e ve “şekil”e dönük değerlendirmelerim değişmiş; her şeyi “vahdet” anlayışı açısından sorgulamaya ve değerlendirmeye başlamıştım… Bu arada, bu anlayışın ve hissedişin sonucu olarak “TECELLİYÂT” isimli kitabı yazmıştım.

Bugünkü düşüncelerimin tohumuydu o kitap!. Yeşerdi o tohum, şu ana kadar yayınladığım kitaplar dalları oldu; yaprakları savruldu İnternetle dünyaya!

Evet yıllar sonrasında, gördüm ki…

Benim o ilk yıllarımdaki üzere, insanlar genellikle, Kurânı Kerimin kelimelerinin yalnızca “zâhir” anlamı üzerinde duruyor; Kurânı anlamak, ne vermek istediğini düşünmek yolunda hiç gayret etmek istemiyorlar!.

“Kapıkulu” olmak hoşlarına gidiyor, düşünerek hareket etmek; anlamak için sorgulamak yerine!.

Kelimelerin, anlatılmak istenen anlamların kılıfları, giysileri olduğuna hiç dikkat etmiyorlar!.

“Harama bakma!” komutunun, gözle bakmak değil; “haram olanı arzulamamak” anlamında olduğunu düşünemiyorlar!. “Nesne”nin değil, “kendi hakları olmayan nesneyi arzu etmenin” haram olduğunu fark edemiyorlar!.

“Fâil’e değil fiile buğz” şeklindeki İslâm’ın EN ÖNDE GELEN temel prensibi hiç anlaşılmamış!.

Hz. Ebu Bekr ve Hz. Âli’den günümüze kadar gelip geçmiş ve İslâmı sırtlayıp bu günlere taşımış olan tasavvuf düşüncesi ve ehlinin kıymeti hiç bilinmiyor!.

Tam bir kör döğüşü sarmış ortalığı!.

Herkes kendini, geçmişteki bir din âlim veya ârifinin muhatabı etmiş ve kendini onunla kayıtlamış; kimse, Kur’ân ve Allah Rasulünün DİREKT muhatabı olduğunun farkında değil!.

Hele hele o günlere gelmişiz ki, Tanrı adına, neredeyse insanlar katledilecek!.

Tanrı adına kendilerini “tanrı halifesi” ilan edenler, “tahakküm duygularını tatmin için”, neredeyse insanları kamçıyla camiye sokup, oruç tutturup, baş örttürtecekler!.

Öte yandan, hem İnsan haklarından söz ederken; insanların, neredeyse yatak odalarına kadar her yeri “kamusal alan” ilan ederek; hani idiyse aldıkları nefesi bile dinleyip, emir-komuta zinciri içinde yalnızca kendi arzularını uygulatmak isteyen; İran tipi “cumhuriyet” veya eski Doğu Almanya tipi “demokratik”lik özentisi içinde olanlar var!.

Tanrım aklıma mukayyet ol!

İnsanların, birbirlerine ve haklarına saygı duyacağı, hiç kimsenin bir diğerinin kişisel haklarına tecavüz etmeyeceği bir ortamı göremeyecek miyiz?…

Yoksa buna lâyık olmadığımızı mı düşünüyorsun!.

“Her topluluk lâyık oldukları tarafından yönetilir” mi diyorsun?…

VURUP GEÇMEK

Burası Amerika.. Kuzey Amerika’da New Jersey Eyaleti… New York Eyaletine komşu Eyalet. Amerika Birleşik Devletleri, 50 küsur eyaletten oluşuyor. Her eyalet ana devletin taban hakları ile ve ana yasaları ile sınırlı olmak kaydıyla, kendi kanun, kuralları ile yaşayabiliyor.

Bizim oturmakta olduğumuz New Jersey (Nü cörzi okunur), büyük ölçüde New York’ta çalışanların yerleşik olduğu bir eyalet… 30 küsur şehirden oluşuyor… Burada, evden çıkıp 4 şeritli gidişi olan otobana girip, yaklaşık yüz kilometre hızla gittiğiniz zaman, tünel geçişinde biraz oyalanmakla birlikte, 35 dakikada herkesin “New York” diye bildiği Manhattan’a(Menhatın okunur) giriyorsunuz.

Manhattan da görülen Amerika, aslında Amerika değil de; Amerikan standartlarını yaşamakta olan bir Dünya Başkenti sanki…

Manhattan’ı görmüş biri, kendisini asla, Amerika’yı görmüş olarak saymamalı… Çünkü New Jersey’e, veya Connecticut’a (NY’nin kuzeyi) çıktığınız anda, her şey değişir.. Hatta NY City’ye dahil olan Quins veya Brooklyn ilçeleri bile bir başkadır Manhattan’dan!…

Burada yani New Jersey’de yaşam hayli farklı!… Genelde sâkin bir hayat isteyen yabancıların da inzivaya çekildiği bir yer…

İnsanlar birbirlerine saygılı… Trafik ışığının olmadığı bir yerde dahi, yol kenarında bir yaya görüldüğünde, ona 10-15 metre kala durulup geçmesi için yol veriliyor… Gece ikide boş yolda kırmızı ışıkta durmak ayrı bir zevk veriyor insana. Kavşaklarda, daralan yollarda, dönüşlerde, birden fazla şeritten geliyorsa arabalar, kural gene belli! Bir sağdan, bir soldan!. Herkes sâkin ve huzurlu, hakkına razı; ve mütebessim!

Bir binaya ya da bir alışveriş merkezine girecekseniz, önünüzdeki kişi, kapıyı, arkadan gelene çarpmasın diye, mutlaka tutar ve bekler sizi…

İnsanlar birbirlerine kaza ile dokunurlarsa, hemen özür dilerler… Ya da yanınızdan geçecekler ise, müsaade isterler.

Türkiye’den gelmiş Mehvar, gece saat 01 de, evden Türkiye’yi aramak için çıkış kodu olan “011” yerine yanlışlıkla, âcil yardım kodu olan “911” tuşuna basarsa telefonda; hiç fark etmese bile, birkaç dakika sonra polis arabası kapınızda olacak, polis kapınızı açtıracak, evdekileri görmek isteyecek ve her şeyin yolunda olup olmadığını inceleyecektir.

Bir araba bir arabaya kazara vurursa, insanlar arabalarından inerler, “özür diler, geçmiş olsun” derler; birbirlerine araba ruhsat numaralarını, ehliyet numaralarını ve sigortalarını ibraz ederler; veya olay büyükse birkaç dakika içinde orada hazır bulunacak polise kaza raporunu tutturup yollarına devam ederler.

Devlet Başkanını, senatörünü, milletvekilini, valisini, belediye başkanını, emniyet müdürünü halk seçer; ve ve bunlar halka karşı sorumludurlar.

Burada Devlet, millet içindir; Millet,  Devletin kapıkulu değil!.

Amerikan halkının tek bir askeri bile çok değerlidir ve asla onun ölümünü kabullenemez bir savaşta…

İnsan değerlidir Amerika’da!…

Bir gariptir Amerikan zihniyeti… Varlıklılara vize vermemek için her eziyeti yapar; dil bilmez işsizlere lotto ile “greenkart”, yani Amerika’da süresiz yaşama ve çalışma vizesi verir!. Gelenlerin büyük kısmı barınamaz döner gider memleketine!.

Her ne kadar Manhattan’ın bazı kesimlerinde bir hayli “homeless” denilen alkolik ve uyuşturucu düşkünü, bağımsız yaşamayı seçmiş, mesleksiz kişiler varsa da, Amerika genelinde her insan devletin ihtimamı altındadır.

Bunun yanı sıra… Amerika’da toplum, bir takım çok güçlü görünmez kontrollar altındadır. Kişinin aldığı nefes bile gereğine göre kontrol edilebilmektedir. Yaşamın kredi kartları ve “PC”ler üzerine kurulması, belirli gelir düzeyi üstündekileri, onlar farkında bile olmadan, her şeyleriyle kontrol altına sokmaktadır.

Bilgisayarla yaptığınız her işlem, nokta-virgülüne kadar istendiği anda kayıtlarda tespit edilebilmekte; kimin, kimle neler görüştüğü bilinebilmektedir.

Telefonların tüm konuşmaları çok rahatlıkla istenildiğinde dinlenebilir.

Hatta yanınızdaki çalışır vaziyette kapalı duran cep telefonlarının dahi, konuşmaları aktarabildiğinden söz edilmektedir.

Amerika’da gizliniz, ancak ikinci bir şahsa duyurmadığınız niyetiniz olabilir; dinlenilmek istenildiğinde!.

Burada da toplum, Türkiye’de olduğu gibi medya tarafından güdülmektedir!. Ne var ki, burada çok menfaat grubunun pek çok medyası olduğu için, genel konularda çok karşıt fikirler de ortaya atılabilmektedir. Ancak üst düzey konularda topluma verilmek istenenler kolaylıkla verilebilmektedir kullanılan medya aracılığıyla…

İnsanlar burada istediği gibi giyinir kendi örf ve inancına göre, buna da saygı duyacak olgunlukta yöneticiler vardır. Kimse kimsenin kıyafetine bakmaz!.

Ama önemli bir nokta.. İngiltere’de gördüğüm kadar olmasa bile, Amerika’da toplumun çok büyük ölçüde tutucu olduğu da, bana hayret veren gözlemlerim arasında…

Rahatlıkla diyebilirim ki, Türkiye’de yetişen Türkler bir hayli zeki, İngiliz ve Amerikan toplumundan genel olarak… Ve bu zekâ çoğunlukla kanun-kural, başkalarının haklarını tanımazlığa ulaşıyor!.

Niye böyle bir toplumdan söz etme gereğini duydum?

Çok çok özetle, içinde yaşadığım bu havayı size yansıtmak istedim bir…

Böyle bir toplumun dahi, yarının getireceği çok zorlu şartlar karşısında ne kadar ayakta kalabileceğine dikkat çekmek istedim iki…

Rusya-Çin-Kuzey Kore ittifakı günden güne güçleniyor; batı için çok önemli karabulutlar oluşturmaya başlıyor!

Bazıları, Amerika’nın büyük savaşta alacağı önemli yaralardan sonra Birleşik devlet bütünlüğünün kalmayacağını; eyaletlerin bağımsızlıklarını ilân ederek çok sayıda yeni Amerikan Devletinin ortaya çıkacağını söylüyorlar… Avrupa’nın ise konuşulacak yanı bile kalmayacakmış; rivâyete göre!.

Türkiye’de bazıları ise, Fatih kuşatması altındaki İstanbul papazlarının meleklerin cinsiyetini tartışması türünden, mahallî konularla gün dolduruyorlar… Halkın olası bir büyük savaşa karşı hiç bir hazırlığı yok!.

Bundan 35 yıl önce rahmetli hocam Seyyid Osman Akfırat’ın dizi dibinde otururken, “Şimdi İstanbul’da ev alınmaz Hulûsi… Yarın öbür gün Ruslar İstanbul’u işgal edince, herkes evini yok pahasına satıp Anadolu’ya kaçacak, işte o zaman ev alınır!” demişti… Sanırım, ben de bunu, çocuğum olmadığına göre, torunum yaşındaki gençlere nakledeceğim…. Belki onlar da, daha sonrakilere nakledecek…

Bu arada, Dünya toplumlarının geleceği bakımından 1999-2002 arası çok önemli diyorlar, bu işlerden anladıklarını sandıklarımız!

2020 de elektronik-otomatik bir yaşam içinde olabileceğimiz ihtimali kadar; elektriksiz toplumlar ihtimali de söz konusu…

Türkiye’deki beyaz atlı Mehdi beklentisi Hristiyan âleminde beyaz atlı İsa beklentisiyle açığa çıkarken; Beyaz AT Pegasus takımyıldızında patlamış olan supernova ışınımının insan beyinlerine 2002 civarında ulaşacağını söyleyenler var... (ne olurmuş mikrodalga ışınım gelirse!!! Biz ancak kafamıza odunla vurulursa bunu anlayan bir toplumuz; hem mikro dalga ışınım mutfaktaki fırını çalıştırır!!!)…

Uranüs ve Neptün’ün Kova’daki; Plüton ve Şironun Yay’daki konumları ve tesirleri Kova çağına giren Dünya’da çok çok önemli değişikleri beraberinde getirecek diyorlar!.

Evet, buralarda bir şeyler naklediliyor; bir şeyler naklediyoruz sizlere…

Bu arada ömürler tükeniyor!…

Kimimiz, gideceğimiz yere inanıyor; ve oraya hazırlık yapıyoruz… Kimimizde, vurup-vurup birilerini, sonuçta kendimizi kandırıp geçiyoruz!

Allah, Allah Rasulünün anlayışından ve yaşam değerlerinden ayrı düşürmesin bizi!…

Ölümötesinde, telâfisi olanaksız olan, pişmanlıklarla azaba düşmekten korusun!

MANTIK

Zor şey mantıkla bakabilmek ve düşünerek değerlendirebilmek!

Anlayamadığım o kadar çok şey var ki bu aralar…

Meselâ, Devlette yürütmenin başının, “T.B. MİLLET MECLİSİ”nin “DEVLET”İN MECLİSİ olduğunu söylemesinin mantığını anlayamadım!. Demek, o meclisteki temsilcileri bir şekilde, devlet seçiyor; onlar devletin temsilcileri imiş!!!

O takdirde, elbette ki, devlet, oraya istediğini sokar, istediğini sokmaz!. Buna, ne hakla, bir takım kendini bilmez adamlar karşı çıkıyor anlamış değilim! Üstelik bu “sav” yanlışlıkla söylenmiş değil! Zira bu konuda sayın Yürütme Başkanı bir değiştirme yapmadı!.

Sonra sayın Devlet Başkanı bir açıklama yaptı ve başı örtülülerin, Devletin eğitim kurumlarından yararlanamayacaklarını tebliğ etti…

El Hak! Devlet ne isterse yapar!.. Ancak devletin bir kurumunda geçerli olan kural, mesela diğer bir kurumunda geçersiz olmaz, sanırım… Bu durumda, Devletin eğitim hizmetinden, başörtülüler yararlanamayacakları gibi; devletin sağlık kurumlarından da yararlanamayacaklardır demektir!.

Dahi, tüm devlet hizmetlerinden yararlanmak gibi bir hakları yoktur başı örtülülerin demektir… Vergi ise, elbette verecekler bu devletin topraklarında yaşadıkları için!..

Sonra bir şeyi daha anlayamıyorum…

Kanuna göre, devletten izin almadan başka ülke vatandaşı olanı elbette ki vatandaşlıktan çıkartacaklar!…

Ancak, Amerika, İngiltere, Almanya, Fransa, Belçika ve daha pek çok ülkede, ilgili kanuna göre müracaat edip yazılı izin almamış milyonlarca vatandaş var… Bu durumda kanun karşısında hepsi eşit olarak kabul edilip, vatandaşlıktan çıkartılacak mı; yoksa bazıları daha bir eşit olarak, eskisi gibi devam edecek mi?

Sahi, “Millet”, ya da sayın yürütmenin başının dediği gibi, doğrusu ile, “devlet”in Meclisinde, yabancı devlet vatandaşı vekiller de var mı? Onlar nasıl araştırılacak ve bulunursa, bunlar ne olacak?

Bunlar mantığımın içinden çıkamadıkları idi… Bir de mantığımın kabullendikleri var…

Bana kalırsa, Türkiye’deki insanların yüzde 95’i, bir Arap veya Acem ülkesindeki despot rejimlerden hoşlanmaz ve o idareyi kabullenmez!.

“İslâm Dini”ne göre, despot, diktatör; eski doğu Almanya türü Demokratik; eski Sovyet tipi “cumhuriyet”lere yer yoktur insanlıkta!.

“ZORLAMA” hakkı, Kur’ân’da kesinlikle vurgulandığı üzere, Allah Rasulüne dahi verilmemiştir.

“İslâm Dini”ne göre, kişinin bir başkasının hakkına tecavüzünü önlemek dışında toplumun “zorlayıcı” kural koyması mümkün değildir.

İslâm’a göre esas, kişinin kendi gönül rızasıyla, dilediğini yapması ve sonucuna âhırette katlanmasıdır!

Kimse kimseyi, “İslâm Dini” gereklerine göre, namaz, oruç ya da başörtüsü konusunda zorlayamaz!.

Daha önce yazmış olduğum “Kurân Okumak” veya “Kurân Ruhu” yazılarında açıklamaya çalıştığım üzere, İslâm Dini insanlara en özgür ve insan haklarına riâyetkâr yaşam şartlarını getirmiştir.

Gerçek uygulamasıyla “CUMHURİYET” rejimi, gerçek “İslâm” anlayışını temsil eder; çünkü tamamıyla halk iradesinin yönetime yansımasıdır cumhuriyet!.

Saltanat veya diktatörlük olan hilâfet türü rejimler kesinlikle benim “İslâm” anlayışıma sığmaz!. Bugün Türkiye’nin komşusu olan “cumhuriyet” etiketli toplumlarda, insanlar bir şeyler yapmaya zorlanıyorsa; oralarda, “cumhuriyetin” sadece etiketi vardır, zirâ orada dikta ve despotizm vardır…

Temel gerçeği bir kere daha vurgulayalım…

“İslâm Dini”, insanlara, ölüm ötesi ebedi yaşam saadetinin yollarını bildirmek üzere tebliğ edilmiştir!.

“İslâm Dini”, bir takım insanların, kendi sırtından, diğerleri üzerine tahakküm aracı olsun diye gelmemiştir!.

“İslâm Dini”ne göre, din adamları sınıfı yoktur!. İslâm Dininde “din adamı” kavramı da yoktur!.

Herkes, bu dünyaya yalnız gelmiş, yalnız gidecektir;  kendisi bu konuda gerekenleri araştırmak durumundadır.

Bu konuda ilmi olanlardan elbette ki yararlanır… Ama hiç bir ferdin, dini bir hüviyet veya mertebesi olamaz insanlar tarafından verilmiş!. O kişi değerliyse, bu değerlendirmeyi Allah yapar!.

Ne bir ferdin, ne de devletin, kişi üzerinde, “İslâm Dini” kurallarını zorla uygulatma ya da yasaklama hakkı yoktur. Zira zorlamayla yapılan davranış, kişiyi, istemediği bir şeyi yapma noktasına, sürükleyeceği için, o kişi “münafık”lığa itilmiş olur!. Buna da kimsenin hakkı olmadığı gibi; imanı az da olsa varolan kişiyi münafıklığa itmenin vebâlini o kişi sırtlanamaz; aksi takdirde o vebâlin altından kalkamaz!

Adalete dayanan devlet, hangi inançta olursa olsun her vatandaşına eşit mesafede olmak zorundadır.

Devletin kimseyi dini inançları dolayısıyla zorlama veya yargılama hakkı olamaz!.

Tüm insanlar yalnızca Allah’a karşı sorumludurlar dini inançları ve bu nedenle yaptıkları dolayısıyla!.

Kimse kimseye dini inancı dolayısıyla hesap vermek zorunda değildir; başkasının kişilik haklarına tecavüz etmedikçe!.

Kur’ân, insanlara, hak edindirmek için gelmiştir; ellerindeki hakları almak ya da sabitlemek üzere değil!. Bu sebeple, Kur’ânın verdiği hakları arttırmak “KUR’ÂN RUHU”na ters düşmez; çünkü gelişme ve ilerleme esastır KUR’ÂN’a göre!.

Benim anladığım kadarıyla İslâm’da “bildiğin gerçekleri çevren ile paylaşma” vardır ve ana prensip budur. Bilgini paylaştığın kişi, bu bilgiyi aldıktan sonra dilediğini yapar ve sonucunu da kendisi âhırette yaşar… Muhakkak ki, herkes ektiklerini biçecektir.

Bu durumda, meselâ, nasıl benim görüşlerime kimsenin tâbi olması gerekmiyorsa; herkes kendi aklıyla kendi yolunu çizmeliyse; ben veya bir başkası da Kur’ân veya Allah Rasulü dışında kimseye tâbi olmak ve onun yorumlarına göre yaşamak zorunda değildir.

Herkes, herkesten ilim alır; o ilmi aklıyla değerlendirir; isabet ettiyse yararını görür; hata ettiyse de sonucuna katlanır!.

İslam Dini, insanların, sürü başını taklit eden koyunlar gibi yaşamasını tavsiye etmez!.

Herkes imkanları nispetinde gerçekleri araştırmak ve sonrada düşünerek yaşamak zorundadır.

Niye böyledir?

Çünkü, âhırette mazeret öne sürme olanağı ve mazeret mekânizması yoktur!. Sistemde mazeret mekânizması yoktur!.

Ne gerekçeyle olursa olsun yemediğin, balın enerjisi vücudunda oluşmaz!.. Bunu çok iyi anlamak gerekir…

Bu yazıda bazı anlayamadıklarım ile, anladığımı düşündüklerim bir araya geldi. Elbette herkesin bir miktar eksiği kusuru vardır…

Lûtfen düşündüklerimden dolayı beni bağışlayın; ya da yargılayın!… Ama bu fakîr de böyle düşünerek gününü tamamlıyor işte…

Karaya doğru giden dümeni kilitlenmiş gemidekinin feryadı bu!.

KURTAR

Gelişme ya da çağ atlama şansı yok!…

Yalnızca bekleyeceksiniz, ömrünü doldurup, takoz olmaktan çıkmasını!.

Stalin veya Hitler veya Mussolini kafası gibi bir beyin!… Ormandaymışçasına bir yaşam, kaba güce dayanan!.

Zorbalıkla beyinlere hükmedip; onları düşünmekten, sorgulamaktan, tartışmaktan engelleyen, dünün ilkel materyalizminde kalmış, mürteci bir beyin!.

Dinselliği, cüppe ve sarıktan öteye gitmeyip; kafasının içindeki teybinde üç beş yüz ya da bin sene evvelki “yakıştırmaları”, eser miktarda Kuran ve Rasul kelâmıyla harmanlayarak “DİN” diye pazarlayan ve bundan dünyalığını temin eden insancıkları görmüş, tanımış; tefekkür yoksunu zekâların “İSLÂM”ı inkârları!.

Bu “yakıştırma”ları gerçek sanıp, uğruna canlarını bile feda etmeyi kafasına koyan saf insanlar!.

Düşünüp sorgulamanın, “günah” olduğu fikriyle bağlanmış, insan olmanın düşünmek ve sorgulamak olduğunu kavrayamamış, ya da kasten o halde bırakılmış bir halk!.

Bundan yararlanıp, suçu kendilerine bildirilenlere iman etmek olan post-modern kölelerini gütme gayreti içine giren zorbalar!!.

“Discrimination”ın en büyük suç kabul edildiği ülke Amerika! Yani, insanları ırk, renk, dini inançlarından ya da cinsiyetlerinden dolayı farklı görmek; bunlara dayalı bir biçimde, kişilere farklı davranmak; kanunları kişinin durumuna göre değişken yorumlayıp uygulamak!.

“Discrimination”ın uygulandığı ülkelere, “ulu şef yönetimindeki kabile” gözüyle bakan Amerikalılar!.

İşte kalkmışım ben böyle bir dünyadan, insanlara, beyin dalgalarının kuvvetinden bahsetmeye çalışıyorum…

“DİN”in, “insan”a, kendisini, evrensel birim olarak yeryüzünde(madde boyutunda) tanıyıp; semâda(şuur boyutunda) “ALLAH” ismiyle işaret edilenin teklik boyutunda, hakikatini bulmak suretiyle “ALLAH”a ermesi; beyin dalgalarıyla yeryüzünde bilinçli bir şekilde yaşaması ve çevresine yön vermesi için bildirildiğini, kavratmaya çalışıyorum.

40 yıla yakındır “insan” olarak, “meslek” olarak değil; düşündüklerimi, sorguladıklarımı ve sonuçta keşfettiklerimi yalnızca paylaşmış olarak bu dünyadan çekip gitmenin huzuru içinde yazıyorum…

Sonunda, yavaş yavaş düşünmeye başlayan, sorgulayan, neden, niçin, nasıl demesini öğrenen nesli görmeye başlıyorum.

Bana, dün başarıya ulaşmışları taklit et, diyorlar; benim bir mukallit olmadığımı duyup, bunu yazdığım satırları gördükleri halde!.

Benim amacım, insanlar arasında başarılı olarak nitelendirilmek değil ki!.

Ben yalnızca düşündüklerimi paylaşıyorum!.

Aklını mantığını kullanabilenler, bunları değerlendirir; sonra da dilediği gibi yaşar!. Ötesi benim umurumda mı!…

Üç-beş gün sonra yaşamımın sona ereceği dünyanızda, en büyük pâyeyi almış olsam ne yazar?. Ben, bulmuşsam “Allah”ı, senin vereceğin pâye ya da mertebe nedir ki benim yanımda!.

Sen, düşünemeyen, sorgulayamayan, yalnızca para ya da erkek veya dişi et peşinde koşan beyninle, bana bir mertebe ya da dereke biçsen ne değişir benim için!.

Var git, kaç yüzyıllık “YAKIŞTIRMA”ları “DİN” sanarak kendini avutup; boyla sonucunu!.

Ne anlarsın sen, “Selâmu aleykum” demekle “günaydın” demenin farkını!. Özünden gelen “Selâm” kavramının, karşı beyine yönlendirilerek; onda, özünden “selâm”ın beyninde açığa çıkmasını sağlamak amacıyla, ona kapı açmanın nasıl oluştuğunu!.

Ne anlarsın sen, ukalaca “merci” demekle, “Allah razı olsun” diyebilmenin, karşındakine neler kaybettireceğini ya da kazandıracağını!

Ne anlarsın sen, “aptes alma” fikriyle el-yüz yıkarken, beynin yaydığı dalgaların bedende belli fizyolojik etkiler oluşturarak, başka türlü arınmalar meydana getirmekte olduğunu!.

Ne anlarsın sen et beyinli, “Allah” kelimesinin geçtiği her yerde “senin özündeki gizli evrensel kuvveden” söz edilip, O’ndaki hassaların açığa çıkartılmasının sana önerildiğini!.

Ne anlarsın sen, insandaki “healing” = “şifa” kuvvesinin beyinden kaynaklanan bir özellik olup, hastalara “okumak” denen şeyin dahi, bu esasa dayandığını, “üfürük” olmadığını; Amerika’da ve İngiltere de bu tür sayısız “şifacı”ların olup, tıb mensuplarının bu olayı Rusya da bile incelemeye aldıklarını!.

“Cemaate namazı eda ettiren kişi, Kuran okumaya başladığı zaman ona bir nur iner ve ondan bu nur arkasındaki kişiye, ondan da sağlı sollu bütün cemaate yayılır” uyarısının; Kuran okuma sırasında bu beyinden açığa çıkıp yayılan dalgaların, tüm cemâati etkilediğini; bu yüzdendir ki, öne geçen kişinin bu bilinç içinde işlevini hakkıyla getirmesi gerektiğini!.

Bak dostum, ister Müslüman ol ister ateist, “İSLÂM DİNİ” ile tanışmamakla, bil ki kaybettiklerinin ölçüsü de yok, telâfisi de!.

Et beyinliliği koy bir yana, niye ALLAH indindeki “DİN” dendiğini anlamaya; bu “DİN”i kavramanın sana neler kazandıracağını fark etmeye çalış!.

Sosyal düzen, ya da iyi ahlâklı sade vatandaş olasın diye sana bildirilmemiş bu “DİN”!.

Aklını başına topla, mantığını kullan, en son bilgilere ve global bakış açısına yüksel;  evrensel düşünceyle sorgula “DİN”I, ne olduğunu idrak etmeye çalış!

O zaman, kavrayacaksın ki, yukarıdaki gök tanrısına tapınıp yaranasın diye gelmiş bir bilgi kaynağı değil “DİN”…

“Halife insan” olarak, evrenselliğe açılabilmen için sana bildirilmiş “İSLÂM DİNİ”!..

Ne olduysan oldun, ama yarın hepsini bırakıp gideceksin bu dünyadan, arınamadan, dünyanla birlikte!..

“Halife insan” olamadıysan, ne olacak hâlin?…

Diyorsun, uydurma; ya gerçek ise söylediklerim?

Sistemde telâfi yok!…

Sistemde, mazeret geçerli değil!.

Bunların sonuçlarını hâlâ kavrayamıyorsan; var git çayıra gezin; ya da et yemeğe git!.

KURBAN KES?

Adam bir hata yapmış!..

Bağışlamamışlar, çaresiz kolunu kesecekler… Diyetini ödeyecek parası da yok… Çıkmış biri, adamın kolu kesilmesin diye diyetini ödemiş… Kolu kurtulmuş… Sevinmiş adam…

Mesleğini icraya devam etmiş… Kasapmış…

Diyetini ödeyen de uğrarmış dükkanına… Selam sabah, sevgi dilekleri… Derken, dermiş…

-Unutma bu iyiliğimi… Kolunun diyetini ben verdim!.. Vermeseydim diyetini, bugün kolsuzdun!. Aç açık değilsin; bunu bana borçlusun!.

Bir defa…İki defa… Üç defa… Beş defa… On defa!

Boğazına kadar gelmiş nihayet kasabın… Atmış kafatası!.. Kaldırmış kemik kestiği satırı havaya ve indirmiş koluna!. Demiş:

-Al diyetini verdiğin kolu!. Sen yoluna, ben yoluma!.

Allah rahmet eylesin Ömer Seyfettin’den okumuştuk bu hikayeyi çocukluğumuzda!.. Neyse ki artık böyle kol bacak diyetleri yok…

Kol bacak diyetleri yok da…

Çok daha büyük beynelmilel diyetler var!… Ya da… Ev, araba, iş, eş, aş, kitap, ilim, nâm, isim!

Sana bunları ben verdim, ben kazandırdım; diyen hazımsızlar!.

- “Ben”!. Der…

Aynı anda “Allah” der, “BEN”!.

Derken, âlemlerin Hâliki ve Rabbi Allah “BEN”, dersen sen de “ben”!… Bil ki sonra çok yanarsın sen!.

Kulunu yaratmış, yaratmadan önce de rızkını takdir etmiştir!.

Kulun rızkı, yaratıldığı andan sonsuza kadar, kendisine takdir edildiği kadarıyla ulaşacaktır; dem be dem!.

Zâhirde ve Bâtında kulluğunu yerine getirmesi için, ihtiyacı ne kadarsa, o kadar rızk her an kendisine ulaşmaktadır gene Allah eliyle!..

Kişi, takdir edilenin eline geçmesi için, fıtratı üzere gereken kadar çalışmayı ortaya koymaktadır.

Kimse, ne bir eksik ne de bir fazla alamaz!. Şunu yapsaydım veya yapamadım da alamadım derse; bu onun içinde yaşadığı gerçek sistem ve düzenden gâfil olmasındandır!.

Gözleri görmeyen değil; basîreti sistem ve düzeni görmeyen, âmâdır!.

Allah verir!…

Bazen de kurban ister!.. Diyet ister!.

Kurban, arınmak içindir!… Diyet, kurtulmak içindir!.

Besili, semiz, ama boynunda tasma izi olan köpekle, kuru kemikleri çıkmış kurdun konuşmasını dillendirmişlerdir! Tasmalıyla tasmasız arasındaki fark anlaşılsın için!.

Bazen kurtlar da tasmalanır takdiri ilahi!

Ama tasmalar, asla takılamaz sonsuza dek, başkaları tarafından!. Birinin taktığı tasma er geç çıkar…

Ya senin kendine taktığın tasma!.

İşte onu bu dünyada çıkaramazsan tasmanı, ebeden çıkaramazsın boynundan!…

O elinle, beyninle, taktığın tasmanın adı “BEN”dir!

Bu tasmadan kurtulmanın yolu, diyetini vermektir!. Kendini kurban etmektir…

“KURBAN KES”, hükmüne itaat edip, gerçekte varolmayan “BEN”ini (eneni) yok etmek; Bâki’ye Fâniyi kurban etmektir!.

Kâmiller, “al” elimi derler…

Kâmiller, karşılıksız verirler…

“Ben”le tasmalılar ise “ver” elini derler…

Verdiklerini başa kakarlar…

Karşılıksız, belki selâm bile vermezler!.

Allah ahlâkı odur ki…

Yağmuru karşılıksız yağdırır!. Havayı karşılıksız solutur… Gözü karşılıksız vermiştir güzellikleri seyredesin diye; eli karşılıksız vermiştir, güzeli tutasın, zevkine eresin, diye…

Ya Hulûsi hâlin nîcedir, Allah ilmini, dağıtırsın karşılıksız diye de; hâlâ, ne beklersin bu ilmin gereğini yaşasınlar diye!. Bu ilme vesile kılınmanın karşılığı olmaz mı? Derler…

De, öyle mi acaba?

Var mı, bir beklentisi Hulûsi’nin bu yolda!.

Biliriz ve dillendiririz ki…

Herkes kendisine takdir edileni yaşayacak ve bunun sonuçlarını da daha sonraki anda görecektir…

İnsanlar birbirlerine sadece onun takdirinde olanı ulaştırabilir; veren ise yalnızca Allah’tır!. Herkes, yaradılışında kolaylaştırılanı kolayca başarır; başaramadığı da takdirinde olmayandır!.

Nice çöllere karşılıksız yağar yağmur ama, kum taneleri sadece seyreder damlaları!

Beklenti ya umuttandır, ya ilimsizlikten!.

Toprak mezarını sırtında taşıyanlar, geçmiştir dünyadan ve içindekilerden… Zira “fefirru ilallah” onlarda zuhur etmiş, firar etmişlerdir Allah’a!.

Allah ef’âlini seyreder onlar, acaba bir gül daha açacak mı bahçede diye… Umutla… Sevgiyle… Bu da beklenti sanılır başkalarınca…

Gönül ne mey ister, ne meyhâne; gönül yâr ile dostluk ister, mey bahâne… Dedikleri gibi, hemhâl olacak bir yâr ararlar cihânda.. Bu da kesretin gereğidir, ve sonucu!… Kesret mertebesinde, bu durum sonsuz devam eder…

Neyse dostlar, sizin fazla vaktinizi almayayım…

Verin…

Karşılık beklemeden verin…

Gerekirse diyetlerini de verin!

“Ben”inizi de verin!

Allah ahlâkıyla ahlâklanmak için sahip olduğunuz ne varsa verin!.

Zaten alacaklar; mertlik yiğitlik sizde kalsın; verin!.

Çıplak geldik; çıplak gideceğiz!…

Dünyalığınızı verin; ahretliğinizi verin!. Yaksa da yana yana verin!

Altıncı bilir, altın yanmadan saflaşmaz!.

“Kurban”dan bahseden âyetteki “nusûk” da, gümüşün saflaşması için arıtılması işlemi anlamına geliyor..

Bize teklif edilen belli…

“Saf”laş… “Safiye” ye ulaş!.

Bunun için yaratıldı iseniz, bir dem gelecek bu kolaylaşacak; gerekenleri yapacaksınız; saflaşacaksınız, safiyeye ulaşacaksınız!.

Ama bu belki de kolay olmayacak; çok zorlanacaksınız!…

Üzerinizdeki fazlalıkları vermek, bunca yıl çalışıp emek vererek sahip olduklarınızı dağıtmak, hele hele karşılıksız olarak uzatmak çok ağır gelecek ve yanacaksınız!. Belki de yanıyorsunuz!. Ama bilin ki bu yanış hayrınıza!. Çıplak geldik, çıplak gideceğiz, verin kurtulun “BEN”inizi bile!

YAZGI

“Babam böyle istememiş olsaydı, siz bana bunları yapamazdınız!.” Diyordu Hz. İsa aleyhisselam..

Tasavvufta, “nefs-i kül” varlığın “ana”sıdır; “akl-ı kül” ise “baba”sı!… Yani, yaratılmış tüm birimlerin anası nefsi küldür, babası ise “akl-ı kül”!.

Hz. İsa’nın bu sözünü paylaşıyorum…

Yaradanım takdir etmemiş olsaydı bunları yaşamamı, elbette ben, ya da sen yaşamazdık bunları!.

Tüm varlığımla, kendi başımaymış gibi oynayacağım rolümü; ama akâbinde bileceğim ki, yalnızca bir oyun bu!.

Güç oyunu bozar!.

Namlu, “rest” dedi mi, hukuk “pes” der!.

Donkişot yel değirmenleriyle savaşmış; biz okumuş geçmişiz hikâyeyi!…

Timsah, hâlâ yemede suya uzanan ceylanı…

Çekirge, anlamadın mı hâlâ, koyunların aslanla başa çıkamayacağını!.

Yaşamda, herkesin hakkettiğini bulmakta olduğunu!

İşte bu dünyada geçer sistem neyse, ötesinde de olay aynı!…

Orada da bu sistem ve düzen devam edecek; güçlü olan “ötekiler”, güçsüzle açlığını giderecek!.

Yaşamda günler hiç bir zaman aynıyla devam etmez… Kâh savaş olur, kâh barış; kâh yaz olur kâh güz!. Bazen Aralık’ta güneş açar; bazen Ağustos’ta dolu yağıp, her şeyi perişan eder!.

Oysa bizim kesinlikle fark etmemiz gereken şey, “Allah” için yaratılmış olduğumuzdur!.

Ne demek bu?

“Allah” ismiyle işaret edilenin, hakikatimiz olduğunu idrak ederek; o özellikleri kendimizde keşfedip, gereğini yaşamayı dünyada iken elde etmek!.

Sen Arabistan’da, güya şeriatla idare edilen, ortamda da dünyaya gelebilirdin, ateist bir devlet sınırları içinde de… Bu senin elinde değildir!. Ama, senden beklenen odur ki, ölüm ötesi yaşam boyutuna hazırlanıp o şekilde o boyuta geçmen, kendi özündeki kuvveleri keşfederek kullanabilir hâle gelmen!.

Ta Tao’culukta veya daha eskilerden itibaren Allah Rasulleri, hep bu anlayışı, o insanların seviyelerine uygun bir biçimde anlatmaya çalışmıştır!.

Ne pahasına olursa olsun yaşamda kal ve özüne er!.

Peki burada “Allah” yolunda can vermenin yani “şehid”liğin yeri nedir diye sorabilirsin?

“Şehid”lik iki anlamdadır İslâm’da…

Bedensel şehidlik.

Şuursal şehidlik.

Bedensel “şehid”lik, kişinin, “Allah” için bedeninden vazgeçerek, bir şekilde öldürülmek suretiyle, bedensiz kalarak ruh boyutunda yaşamaya başlamasıdır.

Bunlar, aramızdan kaybolmaları ve bedenlerinin kullanılmaz hâle gelmesi itibariyle “ölü” hükmünü alırsa da bizler tarafından; gerçekte onlar “ölü” değil, ruh bedenle serbest bir şekilde o boyutta yaşamaktadırlar. Kâbir âleminde değil, “berzah” yani geçiş boyutundadırlar.

Dünyada olup bitenlere de vakıf oldukları söylenmektedir. Bunların öldüklerini bile başlangıçta fark etmedikleri anlatılmaktadır. Bu yüksek bir mertebe olmasına rağmen “velâyet” mertebesinin altındadır; çünkü bu kişide “şuursal şehidlik” oluşmamıştır; yani, “ene” ortadan kalkmamıştır!.

Oysa esas hedef hayatta, dünyada iken “ene”yi terktir! Ki, gerçek “BEN” diyen açığa çıksın… “OL” dediğinde “olsun”!.

Şuursal “şehid”lik ise, “Zen”de, “ölürsen ölmeden, ölünce ölmezsin” cümlesiyle ifade edilen; bizim kaynağımızda “ölmeden önce öl” şeklinde ifadesini bulan; “kendini şuur boyutunda tanımak ve gereğini yaşamak” diye açıklık getirebileceğimiz olaydır. Buna “velâyet” mertebesi; yani, “Veli”si “Allah” olan; yani, hakikatinin gerektirdiği şekilde yaşayan da denir.

“Veli” sıfatını edinmiş olanı bizim bilmemize imkân yoktur!.

Çünkü, zâhirde onu tanıyacak özel bir işareti yoktur!.

“Tanrı”, kafamızda tahayyül ettiğimizdir ve onun vasıflarıyla “tanrı velisini” şekillendirebiliriz…

“Şeytanın velisi” de vardır… Onu da “şeytanî” vasıflara hizmeti dolayısıyla anlayabiliriz…

“Allah velisi”ni ise ancak zannımıza göre tahmin ederiz… Zira, nasıl “Allah”ı hakkıyla değerlendirmek mümkün değilse; O’nun sıfatlarıyla bezenmiş olarak aramızda yer alanı da, aynı şekilde tanımamız mümkün olmaz!.

“Allah ahlâkıyla ahlâklanmış” olanı tanımak bizim gibi doğal fıtrî yaşamı içinde olanlara mümkün değildir.

Biz bugün, “ALLAH” adıyla işaret edileni nasıl kavrayıp, hissedip değerlendiremiyor; dolayısıyla işimize geleni O’ndan bilip; işimize gelmeyeni de karşımızdaki bakkal Bodos’tan bilerek, şirkle kendimizi perdeliyorsak; sonra da yıllar yılı, tekrar, o perdeden kurtulmak için bir taraflarımızı yırtıyorsak…

Aynı şekilde, “Allah velisi”ni de tanıyıp değerlendirmemiz mümkün olmaz!.

Sanırız ki, çok ibadetle insan “veli” olur!. Evet, insan çok ibadetle olur “veli”; ama bu ibadet, yalnızca “beden” boyutu itibariyle değil; “şuur” boyutu itibarıyladır!.

“Veli” olacak velet anasından doğduğu günden bellidir!.

Gözü kara olur, (gözbebeği siyah değil); dünya malı onun için değer taşımaz!. Hak önemlidir onun için; kimsenin hakkına tecavüz etmez; herkese hakkettiğini verir!.

Eli açıktır, dağıttığının hesabını bilmez; cimriden “veli” asla çıkmaz!. Söz verdi mi, mutlaka sözünde durur!. İnsanlara yalan söylemez!. Herkesin iyiliği için yapar yapacaklarını, kimseyi istismar etmez!... Asla nankörlük yapmaz!.. Fitneci olmaz!. Riya yanından geçmez!.. Dünyada kaybettiği hiç bir şey için üzülmez ve dünyalık hiç bir şey onun için bir değer taşımaz!.

“Veren Allah, alan Allah” düşüncesi, her dem onun düşünsel temelini oluşturur!. Tek hedef ve amacı yaşarken “Allah”la yaşamaktır!.

Ölüm, yalnızca bayramdır onun için; ve her an hazırdır boyut değiştirmeye… Ölümden asla korkmaz!.

Bunlar, bizim gibi sıradan beşerin bildiği özellikleridir “veli”nin!… Ama bir de, bunların ötesindeki çok daha önemli özellikleri vardır ki, onları ancak “ALLAH”ı bilenler bilebilir!

Dostlarım, ister refah içinde olalım, ister sıkıntıda, Dünya sahnesindeki bu oyun, bize bağlı olmadan geçip gidiyor!… Oysa biz, dünyada yaşarken, “ALLAH”a erersek, cehennem biter ve cennet yaşamı başlar!. Herhangi bir olay şu an sizi yakıyorsa, tez elden o yanıştan arınmaya bakın!.

Dünya’nın, güçlünün güçsüze dilediğini zorla yaptırması esasına dayalı olarak kurulduğu gibi; tekrar söylüyorum, ötesi de böyledir!.

Siz bu arada âcilen birşeyler yapıp paçayı kurtarmaya bakın!. Yunus’undan çok daha eskilerine, ya da yenilerine kadar pek çok “veli” bunu yaptı!.

Türlü rejimlerde, sayısız “veli” yetişti ve boyut değiştirdi…

Zamane kavgalarına kendinizi kaptırıp, lûtfen ana amaçtan kopmayın!.

Ne olur anlayın artık, yitirdiklerinizi asla telafi edemeyeceğinizi; ve bundan sonra, kaybetmeyin değerli sürenizi yarın sizinle olmayacak şeyler ile!.

Kalktığınız koltuğa bir daha asla oturamazsınız!. Aynı ırmakta iki defa yıkanamazsınız!.

Kendi Mehdî’nize erişin, özünüzden inen İsevî hakikatin zuhuruyla Deccal’ınızı yenin!.

Deccal’ınız, ilminizdekileri, olmasa da olur gösterip; onları uygulamanın sizi eriştireceği hakikatten perdelemesin!

Pahasını ödemediğiniz şeyi asla elde edemeyeceğinizi lütfen idrak edin!.

Allah’ın yaratmış olduğu sistem ve düzeni görmezlikten veya anlamazlıktan gelenin, bunun sonuçlarına katlanması da otomatik olarak gerçekleşecektir!.

Bunu fark edemiyenler için ise, asla mazeret geçerli olmayacaktır!.

Herkes ortaya koyduklarının bedelini ödemektedir ve ödeyecektir!.

SON UMUT

Bir umut var…

Bugüne kadar bütün yazdıklarımın, anlattıklarımın hepsinin yalan olması!.

Bütün bunları benim uydurmuş olmam!

Hayâl tüccarı olmam!

Tamamıyla, kafamda kurguladığım şeyleri yazıp çizip anlatmış olmam!.

Gökte bir yıldızda oturup, Dünyadaki insanları seyrediyor olmalı Tanrı…

Senin içindekileri bilmiyor olmalı!

Kolayca kandırılıp, kafakola alınabilecek cinsten olmalı!.

İcabında rüşvet verilebilmeli!

Karşısındaki insanı bile kandıramayacak kadar kuş beyinlilerin dahi aldatabileceği kadar saf bir tanrı olmalı!

Yutturulabilmeli o tanrıya dolmalar; sarmalar!.

İcabında bir çek; ya da birkaç sarışın-esmer yollanabilmeli hizaya getirebilmek için!.

Bu yazıyı okuyan sen Türk’sen, Türk’ün tanrısı olmalı; Arap’san Arabın ya da acemin Tanrısı olmalı!.

Senin din anlayışın, O’nun indindeki din olmalı!

Bir yolla kandırılıp; cenneti kotarılmalı!.

“-Er kişi niyetine” denmemeli insanlara musalla taşında! Etiket, soysop, uniforma işe yaramalı ve makamıyla, dünyalığı ve saltanatıyla, sağlığındaki kıyafetiyle postalanmalı onun yanına insanlar!.

Umut bu işte!…

Zekâlarıyla yaşayanların  umudu bu!.

“OKU”yamayanların; “oku”ma bilmeyenlerin; laklaka ve dedikoduyla yetinenlerin; sürüden birilerinin umudu bu…

Ya öyle ise…?

Ya, öyle değilse?…

Ey Ahmed Hulûsi’nin yayınları kendilerine ulaşmış olanlar….

Ahmed Hulûsi imzası ile yazılıp anlatılanlar gerçek ise… Hak ise..?

Ya Ahmed Hulûsi’nin “oku”yup naklettikleri doğru ise, açıklananlar gerçek ve aynıyla vâki ise; o takdirde ne olacak?

“Mal ve evlatlarınızın fayda sağlamadığı” bir gün gelecekse?

“Ana-babanın evladından; karı-kocanın birbirinden kaçıp, birbirine lânet okuduğu” bir gün yaşanacaksa ölüm sonrasındaki bir evrede?

Ya, yukarıda seni seyreden bir tanrı yoksa mazeret serdedebileceğin?

Ya, ölüm ötesi boyuta geçtikten sonra geçmişi telâfi etme imkânını tümden yitiriyorsan Ahmed Hulûsi’nin yazdığı üzere?

Ya, varlığının her zerresini, kendi esmasından meydana getirerek, seni yaratan Allah ise?

Her an yaptıklarının muhasebesi görülüp, bir sonraki anda öncekinin sonucunu yaşıyorsan? Gafletinin, perdeliliğinin sebebi de şu ana kadar yaptıklarının karşılığını almış olman ise!

Ya bedensel zevklerin içinde doyumsuzca yaşarken, eline geçen tüm bu nimetler MEKR ise?

Ya Ahmed Hulûsi nankör, fitneci, kindar, yüzsüz, aldatıcı değilse; ve açıkladığı SİSTEM doğru ve hakikat ise?

Herkes, dünyada öğrendiklerinin değerlendirmesinin karşılığını alacaksa?

Allah Rasulü’nün her “ezan” işitildiğinde arkasından mutlaka okunulmasını tavsiye ettiği DUA’daki şu ifade çok önemli ise:

“Dâveti TAM ve ikâme olunan salâtın Rabbi olan Allahım……”

Dâveti TAM nedir?

Salâtın ikâme olması ne demektir?

Bu ikisinin RABBİ olması, ne demektir?

(Bu dua, DUA ve ZİKİR kitabının 190. Sayfasındadır-19. Baskı)

Bizden ne istenmektedir?

Niçin İbrahim aleyhisselam kıyâmette en uzun boylu ve müezzinlerin başı olacaktır?

Melekler, kişinin dışından değil de, bâtınından zahir olacaksa kişiye; karşımızda ya da yukarıda mazeret serdedeceğimiz bir tanrı oturmayacaksa  tahtında;  o takdirde neler gelecek başımıza?

“Rububiyet”, efâl mertebesinin Rabbi ise…

Fiiller, fâili hakiki olan esma terkibinden yani “rabbinden” açığa çıkıyorsa…

Hakikatin olan, esmâ terkibinin, yani “RABBİNİN” idraki ve yaşanması, niçin çok önemlidir?

Esmâ terkibin olan Rabbin, “Hasîb” olarak her dem yaptıklarının hesabını görüyorsa ruhun bile duymadan; yarın kimden nereye sığınacaksın?

Zor dostum, zor!.

İman edebilmek bile akla bağlı!. Ya yetmiyorsa bunlara aklın?

“Biz kendimizi hep yalan-yanlış dedikodularla aldatarak dünyadan geçip geldik… Şimdi de sonuçlarına katlanmaktan başka çaremiz yok” demeni hiç seyretmek istemiyorum!.

Para, mal-mülk, çoluk-çocuk, geçici dünya zevklerine kandım da hiç bunlara kulak vermedim”;demeni hiç görmek istemiyorum!.

Yarın pişman ve perişan olacakların bugün de tanıdığı ahbabı olmak hiç istemiyorum…

Yüreğim elvermiyor bugünden onların yarınlarını görmeye!.

Bir umut var, dedim ya!…

Keşke ben aldanmış olsam!..

Yazdığım ve anlattığım kitaplar-kasetler dolusu şeyler hayâl ürünü olsalar!.

Ve anlattıklarıma kulak vermeyen insanlar ölüm sonrasında hiç pişmanlık duymasalar!.

Yorgunum dostum!…

Bedbinim dostum!…

Üzgünüm dostum!…

Senin için…

Tüm sevdiklerim için…

Tüm seven ve sevmeyenler için…

Asırlardır söylenip yazılan gerçekleri hiç kâle almayanlar için!.

FİHRİST

SENARYO

ER YA DA GEÇ…

KUANTSAL BOYUT VE GENLER

ZAMAN

BU  “KİTAB”A ARINMADAN DOKUNMA!

O ve BEN

“O”

ER KİŞİ NİYETİNE

KAÇ KURABİYEN VAR

KURABİYENİN GÜCÜ

MANGAL TAHTASI

ROTAN NEREDEN ?

YOLUNDAN ALLAH'A

AĞZINDAN ÇIKANI

“SONRADAN GÖRME”

DUYGU VE AKIL

DENGE

REALİTE

TEVEKKÜL

ORADAN BURADAN

DERS ALMAK

KARA BULUTLAR

UYANMAK

SINAV

CENNET

KANDIRAMADIM!

HOR GÖRME

ZULMETMEYİN

“TANRI” ADINA

VURUP GEÇMEK

MANTIK

KURTAR

KURBAN KES?

YAZGI

SON UMUT