HASSAS NOKTA

Klon Savaşları Serisi

MATTHEW STOVER

Orijinal Adı: SHATTERPOINT (Hassas Nokta)

©2010 Lucasfilm Ltd & TM  All Right Reserved.

Used  Under  Authorization Translation copyright

© 2010 Lucasfilm  Ltd.

©2010 Arkabahçe  Yayıncılık Ve Reklamcılık Ltd.Şti.

Yayın hakları Max Licesing vasıtasıyla alınmıştır.

Genel Yayın Yönetmeni: Ahmet Kocaoğlu

Çeviri: Cem Demirkan

Düzelti: Burç Üner

1. Basım: Haziran 2010

Arka Bahçe Yayıncılık ve Reklamcılık Ltd. Şti.

Hacı Emin Efendi Sok. No: 42 D: 4 Özgül Apartmanı

Nişantaşı/İstanbul

Tel: 0212 291 06 89 - 90 Faks: 0212 296 06 33

KLON SAVAŞLARI

George Lucas

Eski Cumhuriyet, Senato’nun ve saygıdeğer Jedi Şövalyeleri’nin bilgece idareleri sayesinde bin yıl süren refah dolu bir dönem boyunca gelişmesini sürdürdü. Fakat genelde olduğu gibi zenginlik ve güç arttıkça aynı oranda da açgözlülükle beslenen kötülük de kendisini göstermeye başlamıştı. İktidardakilerle zenginler arasındaki yakınlık artmış, Senato yoldan çıkmış ve Palpatine adındaki hırslı bir politikacı Şansölye olarak seçilmişti. En rahatsız edici olansa Sith’lerin Kara Lordları’nın bin yıllık bir aradan sonra tekrar ortaya çıkmış olmalarıydı.

Bu karmaşanın ortasında karizmatik eski Jedi Kont Dooku’nun önderliğinde ayrılıkçı bir hareket örgütlenmeye başladı. Cumhuriyet’i içten çökerten yolsuzluğa ve açgözlülüğe alternatif olacakları vaadinde bulunan Dooku binlerce yıldız sistemini Cumhuriyet’ten ayrılmaya ikna etmeyi başardı. Takipçilerinin büyük bölümünün Dooku’nun da, efendisiyle anlaşma yapmış olan, bir Sith Lordu olduğundan haberi yoktu ve efendisi olan Darth Sidius da yıllardır bu sayede Ticaret İttifakı’nı ve onların droid ordusunu kullanarak dehşet saçmaktaydı.

Kırılma noktası Dooku’nun her şeyden habersiz olan Jedi’ı terk edilmiş Geonosis gezegeninde tuzağa düşürmesiydi. On yıl önce Cumhuriyet için sipariş edilmiş olan klon ordusundan henüz haberi olan Jedi’lar Geonosis’deki Ayrılıkçılarla karşı karşıya geldiklerinde hazırlıklıydılar ama yine de kazanmalarına rağmen ağır kayıplar vermişlerdi. Bunun tüm galaksiye yayılacak bir savaşın ilk raundu olduğu ortadaydı. Binlerce yıldız sistemi bir anda kendisini efsanevi Klon Savaşları’nın içinde buldu.

Büyük tehdit karşısında olağanüstü yetkilerle donanan Şansölye Palpatine, Senato üzerindeki gücünü kullanarak, güvenliği bahane ederek, otoritesini daha da arttırdı. Cumhuriyet’in artan askeri ihtiyaçlarını öne sürerek Jedi’ların general olarak klon ordusunda görev almalarını istedi. Hiç komutanlık yapmamış ve savaşta bulunmamış olmalarına rağmen Jedi’lar fedakarca bu görevi kabul ettiler. Barışın ve adaletin savunucuları görevine eklenen bu görevi yerine getirmek için sayıları yeterli değildi ve tüm galaksiye dağılmak zorunda kaldılar. Palpatine’le araları ise her geçen gün bozuluyordu. Aynı zamanda en yetenekli çırakları eğitimini tamamlayıp Güç’e denge getirecek Seçilmiş Kişi olarak kaderinin öngördüklerini yerine getirmeye hazır hale gelmiş olmasına rağmen güçlerinin zayıfladığının da farkındaydılar.

Klon Savaşları üç yıl sürdü ve Cumhuriyet’i dağıtıp, her iki tarafın kahramanları idealleri adına mücadele ederken, sayısız kahramanlık, cesaret, ihanet ve vefasızlık örneğinin yaşanmasına da neden oldu.

GİRİŞ

TEHLİKELİ
DERECEDE
AKLI BAŞINDA

Mace Windu’nun Günlüğünden

Rüyalarımda her zaman doğru yapıyorum.

Rüyalarımda, arena balkonundayım. Geonosis’de. Turuncu parıltılar gözlerimde. Aşağıdaki kumda: Obi-Wan Kenobi, Anakin Skywalker, Senator Padme Amidala. Kolumu uzatsam erişeceğim bir kayanın üzerinde: Nute Gunray. Kılıcımın menzilinde: Jango Fett.

Ve Üstat Dooku.

Hayır. Artık Üstat değil. Kont Dooku.

Ona böyle hitap etmeye bir türlü alışamadım. Rüyalarımda bile.

Jango Fett silahını çekiyor. Doğuştan katil: galaksideki en tehlikeli adam. Jango beni bir saniyeden kısa sürede öldürebilir. Biliyorum. Kenobi’nin Kamino’dan gelen raporunu görmediğim halde Jango’dan yayılan şiddeti hissedebiliyorum: Güç’te bir ölüm titreşimi.

Ama doğru şekilde yaptım.

Kılıcım, Fett’in kare şekilli çenesinin altını aydınlatmadı. Sözlerle zaman harcamam. Tereddüt etmem.

İnanırım.

Rüyalarımda kılıcımın mor ışığı Dooku’nun gri sakalının kıllarını kesiyor ve Jango Fett’in nişan alıp ateş etmek için harcadığı o kritik yarım saniye içerisinde kılıcı hızla çekip Dooku’yu kendimle birlikte ölüme götürdüm.

Ve galaksiyi iç savaştan kurtardım.

Bunu yapabilirdim.

Bunu yapabilirdim.

Bildiğim için hissedebiliyorum da.

Beni kuşatan Güç sayesinde Dooku’nun, Jango, Ticaret Federasyonu, Geonosisliler ve tüm ayrılıkçı hareket arasında örmüş olduğu ilişki ağını sezebiliyorum: açgözlülük, korku, hile ve tehditle örülmüş bir ağ. Ne olduklarını bilmiyorum –Dooku’nun bu ağları nasıl ve neden ördüğünü bilmiyorum– ama gücünü hissedebiliyorum: Artık galaksiyi örtmek için örülmüş olduğunu anladığım bir ihanet ağının gücü olduğunu biliyorum.

Eğer ören kişi o olmasa ve sürekli olarak bu ağla ilgilenip ilmiklerini güçlendirip söküklerini onarmasa bu ağın zayıflayacağını, çözüleceğini ve nihayetinde sıradan bir nefesle bile dağılarak ilmeklerinin sonsuz güneş rüzgarlarına karışarak kaybolacağını hissedebiliyorum.

Dooku hassas noktadır.

Bu benim yeteneğim.

Bir Corusca mücevherini düşünün: İç içe geçmiş kristal yapısının onu durasteel’den bile daha dayanıklı yaptığı bir mineral. Onlardan birine beş kiloluk bir çekiçle vursan ancak çekicin ağzına zarar verirsin. Ama Corusca kristaline bu gücü sağlayan kristal yapısı aynı zamanda da onun hassas noktasıdır: Dikkatlice tespit edilmiş bir kuvvetin dikkatle uygulanacağı nokta –hafif bir tıklamadan fazlası değil– onu parçalara ayırmaya yetecektir. Fakat bu hassas noktayı bulmak ve bunu Corusca mücevherinin güzelliğini ve işlevini arttırmak için kullanabilmek yıllarca sürecek çalışma, kristal yapısının anlaşılması ve elin gücünün ve hassaslığının en istenen seviyeye gelmesini sağlayacak sıkı bir eğitim gerektirir.

Tabii benimki gibi bir yeteneğe sahip değilsen.

Ben hassas noktaları görebilirim.

Sezgi görüş değildir ama Temel lisandaki ona en yakın kelime görmektir: O bir algılamadır, gördüğüm bir şeyin Güç’te yerinin ne olacağına ve Güç’ün onu kendine ve diğer her şeye nasıl bağlayacağına dair bir his. Altı ya da yedi standart yaşındaydım –Jedi Tapınağı’ndaki eğitimim sürüyordu– diğer öğrencilerin, Jedi Şövalyeleri’nin ve hatta Üstat’ların bile bu tür bağlantıları görmede zorlandıklarını ve bunun için konsantrasyon ve pratiğe ihtiyaç duyduklarını öğrenmemden önceydi. Güç bana, kuvveti ve zayıflığı gösterir, gizli kusurları ve bilinmeyen yetenekleri. Bana, ezen ya da genişleyen, dönen ya da kesen etkilerin vektörlerini gösterir; bu vektörlerin düzenlerinin gerçeklik matriksinde nasıl kesiştiğini gösterir.

Basitçe anlatmak gerekirse: Sana Güç’ü kullanarak baktığımda, senin nereden kırılacağını görürüm.

Geonosis arenasında kumun üzerinde Jango Fett’e baktım. Silahın, yeteneğin ve onları kullanma isteğinin mükemmel bir bileşimiydi: bir katilin kenetlenmiş kristali. Güç bana hassas noktasını gösterdi ve başsız bedenini kumların üzerinde yuvarladım. Galaksideki en ölümcül adam.

Şimdi: sadece ölü.

Durumların da, mücevherler gibi, hassas noktaları vardır. Ama durumların hassas noktaları değişken ve kısa ömürlüdür, bir anda belirir ve ardında iz bırakmadan kaybolur gider. Onlarda en önemli şey zamanlamadır.

İkinci şans diye bir şey yoktur.

Eğer Dooku’yla tekrar karşı karşıya gelsem artık o savaşın hassas noktası olmayacaktır. Bu savaşı tek bir ölümle durduramam.

Ama Geonosis arenasındaki o günde durdurabilirdim.

Savaşın sonraki günlerinden birinde Üstat Yoda beni Tapınak’taki bir meditasyon odasında buldu. “Arkadaşındı senin,” dedi kadim Üstat, kapıdan içeri girerken. Yoda’ya özgü bir yetenek de her zaman ne düşündüğümü bilmesiydi, “Saygıdır, duyduğun ona. Hatta sevgi. Öldüremedin onu – sadece bir duygu değil.”

Fakat yapabilirdim.

Yapmalıydım.

Tarikatımızın kişisel bağları yasaklamasının asıl nedeni budur zaten. Eğer ona bu kadar değer vermesem –hatta sevmesem- belki de şu an galakside barış hakim olacaktı. Sadece bir duygu, dedi Yoda.

Ben bir Jedi’ım.

Doğduğum günden beri duygularıma güvenecek şekilde eğitildim.

Ama hangi duygularıma güvenmeliyim?

Eski bir Jedi Üstadı’nı öldürmekle Kenobi, genç Skywalker ve Senatör’ü kurtarmak arasında seçim yapmam gerektiğinde Güç’ün benim yerime seçmesine izin vermeliyim. Ben içgüdülerimi dinledim.

Jedi’ların yapacağını yaptım.

Bu yüzden Dooku kaçtı. Bu yüzden galakside savaş sürüyor ve bu yüzden dostlarımdan pek çoğu hayatını kaybetti.

İkinci şans diye bir şey yoktur.

Garip, Jedi’ım ama bir hayatı bağışladığım için pişmanlık duyuyorum.

Geonosis’den sağ kurtulanların pek çoğu kabus görüyor. Kendilerine danıştığım Jedi şifacılardan hikaye üzerine hikaye dinledim. Kabuslar kaçınılmazdır; dört bin yıl önceki Sith Savaşı’ndan beri böylesine bir Jedi kıyımı yaşanmamıştı. Hiçbiri o arenada, dostlarının cesetlerinin yanı başında, tepelerinde parlayan turuncu güneşin altında yanan kanla kaplı kumların üzerinde durmanın nasıl bir şey olduğunu hayal bile edemez. Kabuslarında orayı görmeyen tek Geonosis gazisi belki de benim.

Çünkü rüyalarımda ben hep doğru olanı yapıyorum.

Benim kabusum uyandığım zaman başlıyor.

Jedi’ların da hassas noktası vardır.

Mace Windu kapının eşiğinde durup kendini toparlamaya çalıştı. Cübbesinin başlığı terle ıslanmıştı ve gömleği bedenine yapışmıştı: Bir eğitim müsabakasından çıkıp gelmiş ve duş almaya zamanı olmamıştı. Hızlı adımlarla terinin soğumasına izin vermeden Galaksi Senatosu’nun labirentlerinde yoluna devam etti. Senato Büyük Rotunda’sının altındaki sade ve büyük Şansölye suiti, Palpatine’in odası, önündeydi. Parlak ebonitten zemin; birkaç basit ve yumuşak sandalye; yine ebonitten bir sehpa. İki heykel haricinde resim, tablo ve dekorasyonla ilgili hiçbir şey yoktu; sadece tabandan tavana bir holograf cihazı, Senato’nun kubbesinden görüldüğü haliyle, Galactic City’den manzaralar sunuyordu. Dışarıda kısa süre sonra yörünge aynaları yüzlerini Coruscant’ın güneşinden çevirecek ve başkente alacakaranlık gelecekti.

İçeride sadece Yoda vardı. Yalnızdı. Uçan sandalyesine kurulmuş eliyle de asasını kavramıştı. “Geldin zamanında,” dedi kadim Üstat. “Otur. Görüşmemiz gerek. Ciddi bu korkarım ki.”

“Kalabalık beklemiyordum.” Mace’in botlarının topukları parlak zeminde tıkırdadı. Yoda’ya yakın olan sandalyelerden birini çekip yanına, yüzü masaya dönük olarak oturdu. Gerginlikten çenesi kasılmıştı. “Kurye bunun Haruun Kal’daki operasyonla ilgili olduğunu söyledi.”

Cumhuriyet Genelkurmayı ve Jedi Konseyi’nin tüm üyeleri arasından Şansölye’nin sadece Konsey’in iki kıdemli üyesini çağırması haberlerin pek de hoş olmadığını gösteriyordu.

Bu iki kıdemli üye birbirinden ancak bu kadar farklı olabilirdi. Yoda bir metrenin üçte ikisi kadar boyu olan yeşil derili Chadialıydı. Yeşil ve kocaman olan patlak gözleri bazen kendi ışıklarını kendileri yayıyormuş gibi görünürdü; Mace uzun boylu bir insandı, iki metreden biraz kısaydı, geniş omuzluydu, güçlü ve büyük elleri, koyu gözleri ve asık bir suratı vardı. Yoda kafasında kalmış birkaç saç telini kendi haline bırakmışken Mace’in kafası kel ve parlaktı.

Ama bu iki Jedi Üstadı’nın belki de en büyük farklılıkları nasıl hissettikleriyle ilgiliydi. Yoda yılların verdiği bilgelikle, bilgelere özgü çocuksu espri yeteneğinin karışımı gibiydi; ama ileri yaşı ve engin tecrübesi onun kimi zaman biraz dışarıda kalmasına neden oluyordu. Dokuz yüze yaklaşan yaşı onun haliyle olaylara daha farklı bir açıdan bakmasını sağlamıştı. Diğer taraftan Mace otuzundan önce Jedi Konseyi’ne girmişti. Davranışları tümüyle birbirinin zıddıydı. Tutkulu. Kararlı. Gayretli. Görenler ondaki zeka ve iradenin kolayca farkına varırdı.

Geonosis Savaşı’yla, Klon Savaşları başladığında Mace Windu yirmi standart yıldan uzun süredir Konsey’deydi. En son gülümsediği görüldüğünden bu yana da on yıl geçmişti.

Bazen kendi kendine bile “Acaba tekrar gülümseyebilecek miyim?” diye düşünürdü.

“Eğer seni ter içerisinde koşturan buraya değilse Haruun Kal,” dedi Yoda. Sesinin tonu yumuşak ama bakışları sertti. “Depa’dır düşünmen gereken.”

Mace başını eğdi. “Biliyorum: Güç ne derse öyle olur. Fakat Cumhuriyet istihbaratı Ayrılıkçıların çekildiğini bildirdi; Pelek Baw’ın dışındaki üsleri terk edildi.”

“Yine de dönmedi o hala.”

Mace parmaklarını birbirine kenetledi. Bir nefes sesini eski tonuna kavuşturdu. “Haruun Kal hala sözde ayrılıkçı bir gezegen. O da aranan bir kadın. Oradan çıkması kolay olmayacak. Alınması için sinyal göndermesi bile zor. Yerel milisler her türden sinyal karıştırıcı kullanıyor ve karıştırmadıklarının yerini de üçgenleme yöntemiyle buluyorlar. Böyle ihtiyatsız bir iletişim yüzünden bir partizan grubu tümden yok edildi.”

“Dostun o senin.” Yoda, asasıyla Mace’in kolunu dürttü. “İlgileniyorsun onunla.”

Mace gözlerine bakmadı. Depa Billaba’ya karşı hissettikleri daha derindi.

Depa dört standart aydır oradaydı. Düzenli olarak iletişim kuramıyordu; Mace onun eylemlerini Ayrılıkçıların avcı üssüne düzenlenen sabotaj ve Balawai milislerinin Depa gerillalarını yok etmeye yönelik başarısız operasyonuna dair Cumhuriyet istihbaratının raporlarından takip edebiliyordu. Bir ay önce Cumhuriyet istihbaratı Ayrılıkçıların Gevarno Cluster’a çekildiğini bildirdi, çünkü artık üslerini savunabilecek durumda değillerdi. Depa’nın başarısı bundan daha büyük olamazdı.

Ama neye mal olduğunu öğrenmekten korkuyordu.

“Fakat sadece kaybolmuş ya da... olamaz,” diye mırıldandı. Düşünceleri sesli olarak ifade ettiğini fark edince kel kafasının rengi kırmızıya döndü. Yoda’nın gözlerinin üzerinde olduğunu hissediyordu ve özür diler gibi omuz silkti. “Sadece düşünüyordum: Eğer yakalanmış olsaydı ya da öldürülmüş, böyle bir gizliliğe gerek duyulmazdı...”

Yoda’nın yüzündeki kırışıklıklar ağzının kenarında derinleşti ve çıkardığı “nıç” sesiyle her Jedi’ın hemen anlayacağı gibi aynı fikirde olmadığını gösterdi. “Çıkaracakken sabır her şeyi ortaya anlamsızdır etmek tahmin.”

Mace sessizce başını salladı. Üstat Yoda’yla tartışılmazdı; bu Jedi Tapınağı’nda çocukken öğretilirdi ve hiçbir Jedi’ın aklından çıkmazdı. “Bu... çıldırtıcı, Üstat. Keşke... yani on yıl önce sadece elimizi uzatıp-”

“Geçmişe takılıp kalmaz bir Jedi,” diye kesti sözünü Yoda. Onun bakışları Mace’e, Jedi’ın Güç algısını körelten gölgeden bahsetmemesi gerektiğini hatırlattı. Bu tapınağın dışında tartışılmazdı. Burada bile. “Jedi Konseyi üyesidir o. Güçlü bir Jedi. Zeki savaşçı-”

“Onu benim eğitmem,” Mace gülümsemeye çalıştı. “iyi olmuş.”

“Fakat çok fazla endişe ediyorsun sen. Sadece Depa değil tüm Jedi’lar için. Geonosis’den beri.”

Gülümseme çabası işe yaramamıştı o da denemeyi bıraktı. “Geonosis’den bahsetmek istemiyorum.”

“Biliyorum bunu aylardan beri,” dedi Yoda, tekrar dürterek, Mace bu sefer başını kaldırdı. Kadim Üstat ona doğru eğildi, kulakları öne doğru kıvrıldı ve yeşil büyük gözleri parladı. “Ama sonunda istediğinde konuşmak ben dinleyeceğim.”

Mace başını hafifçe sallayarak onayladığını gösterdi. Şüphesi olmasa da başka bir konuda konuşmayı tercih ederdi.

Herhangi bir şey.

“Şuraya bak,” diye mırıldandı, başıyla Şansölye’nin ofisini işaret ederek. “On yıl geçmiş olmasına rağmen Palpatine’le Valorum arasındaki fark... bu ofis nasıldı o zaman– ”

Yoda başını kaldırdı. “Finis Valorum’u hatırlarım gayet iyi. İyi bir soyun sonuncusuydu o.” Gözleri düşünceyle dalıp gitti, belki de Jedi olarak dokuz yüz yıllık geçmişini düşünüyordu.

Bin yıllık Cumhuriyet’in, Yoda’dan çok da yaşlı olmadığını düşünmek garip bir duyguydu. Kimi zaman Yoda kendi gençlik günlerini anlatırken dinleyenler Cumhuriyet’in gençlik yıllarını da duyabilirdi: atılgan, kendine güvenen galaksiden galaksiye yayıldıkça canlılığı artan, tüm dünyalara ve sistemlere barış ve adalet dağıtan.

Yoda’nın gördüğü tezadı görmek ise Mace için daha da garip bir duyguydu.

“Geçmişe bağlıydı Valorum. Geleneğin toprağına salmıştı derin kökler.” Elini sallayarak Yoda sanki Finis Valorum’un binlerce dünyadan topladığı egzotik yağlarla parlayan göz kamaştırıcı antikalarını, sanat eserlerini, heykellerini ve hazinelerini gözünün önüne getirdi. Valorum hanedanının otuz kuşağının mirası bir zamanlar bu ofisi doldurmuştu. “Belki de çok derin. Tarihin adamıydı Valorum. Palpatine...” Yoda gözlerini kıstı, “ise bugünün adamı.”

“Sizi üzüyormuş gibi söylediniz.”

“Belki de öyle. Belki de… Belki de acım bugündendir, adamından değil.”

“Böyle bir ofisi tercih ederim,” dedi Mace, başıyla etrafı işaret ederek. Sade. Mütevazi ve katı. Mace için burası Palpatine’in karakterine açılan bir pencereydi. Şansölye tüm hayatını Cumhuriyet’e adamıştı. Giysileri sadeydi. Konuşması açıktı. Süsle ve fiziksel konforla ilgilenmezdi. “Güç’ü kullanamaması ne yazık. Çok iyi bir Jedi olabilirdi.”

“Ama o zaman da başka bir Şansölye gerekirdi bize.” Yoda kibarca gülümsedi. “Belki de böyle olması daha iyi.”

Mace söylediğini hafifçe başını sallayarak onayladı.

“Hayransın ona.”

Mace’in kaşları çatıldı. Hiç böyle düşünmemişti. Hayatı Şansölye’nin emirlerini yerine getirmekle geçmişti... ama o adama değil de temsil ettiği konuma hizmet ediyordu. Şansölye’yi bir birey olarak düşünürse ne olurdu? Ne fark ederdi ki?

“Sanırım öyle.” Mace on yıl önce Şansölye’nin göreve başlarken düzenlenen yemin töreni sırasında Güç’ün kendisine gösterdiği şeyi hatırladı: Palpatine’in kendisi Cumhuriyet’in geleceğinin hassas noktasıydı – belki de tüm galaksinin. “Bu karanlık dönemde Cumhuriyet’i idare edebileceğini düşündüğüm diğer kişi sadece sizsiniz Üstat Yoda.”

Yoda uçan sandalyesinde arkasına yaslanıp onun gülüşü olan burun çekmeyi andırır bir ses çıkardı. “Değilim ben politikacı, saf adam.”

Arada bir Mace’le sanki hala o bir öğrenciymiş gibi konuşurdu. Mace umursamazdı. Ona kendisini genç hissettirirdi. Bu günlerde diğer her şey ona kendisini yeterince yaşlı hissettiriyordu zaten.

Yoda’nın kahkası sona erdi. “Olmazdım uygun bir lider Cumhuriyet’e.” Sesini daha da alçalttı, neredeyse fısıldıyordu. “Karanlıkla perdelendi gözlerim; Güç bana sadece acı, yıkım ve uzun bir gecenin başlamakta olduğunu gösteriyor. Belki de daha iyidir liderlerin Güç’ten uzak olması; yeterince görebiliyor gibi zaten genç Palpatine.”

“Genç,” Palpatine –Mace’den en az on yaş büyüktü ve iki katı kadar da yaşlı görünüyordu– tam da o sırada, yanında biriyle, odaya girdi. Yoda uçan sandalyesinden indi. Mace saygıyla ayağa kalktı. Jedi Üstatları formalite gereği eğilerek Şansölye’yi selamladı. Şansölye nezaketi bir kenara bırakmıştı. Yorgun görünüyordu; sarkık derisinin altındaki bedeni sanki çözülmüş, yanakları da her zamankinden fazla içeri çökmüştü.

Palpatine’in yanındaki adam bir çocuktan fazla büyük değildi, ama kırk yaşın üzerinde olduğu belliydi; tıknazdı, seyrek kahverengi saçları yüzünü öyle örtmüştü ki Mace başını çevirdiği anda bu yüzü unutur ve bir daha hatırlamazdı. Gözlerinin çevresi kızarmıştı, burnuna bir mendil tutmuştu ve her şeyiyle tipik bir devlet görevlisini andırıyordu – terfi umudu olmayan ve güvenli bir devlet dairesine kapağı atmış bir memur. Mace’in ilk aklına gelen şey adamın bir casus olduğuydu.

“Depa Billaba’dan haber var.”

Ne kadar kendine hakim olsa da Şansölye’nin sesindeki burukluk Mace’in midesine bir anda kramp girmesine neden olmuştu.

“Bu adam Haruun Kal’dan yeni geldi. Korkarım ki – aslında belki de kanıtı siz bizzat incelemek istersiniz.”

“Nedir?” diye sordu Mace kupkuru bir ağızla. “Yakalanmış mı?” Dooku’nun Ayrılıkçılarının yakaladıkları Jedi’lara nasıl davrandıklarını Geonosis’de görmüştü.

“Hayır, Üstat Windu,” dedi Palpatine. “Korkarım – korkarım daha da kötüsü.”

Ajan bir çantayı açıp içinden eski model bir holoprojektör çıkardı. Gerekli ayarları yaptıktan sonra görüntüsü Palpatine’in parlak ebonit masasının üzerinde belirdi.

Yoda’nın kulakları dikleşirken gözleri de kısıldı.

Palpatine başını çevirdi. “Bunu zaten yeterince gördüm,” dedi.

Mace yumruklarını sıktı. Nefes almayı bile unutmuştu.

Parmağı büyüklüğündeki cesetler. On dokuz taneydi. İnsan ya da ona yakın türlere aittiler. Yanmış ve dağılmış prefabrik kulübeler görülüyordu. Kulübelerin çevresini bir zamanlar sağlam olduğu anlaşılan bir barikat çevirmişti. Barikatı çevreleyen orman ise Palpatine’in masasından bir buçuk metre kadar yükseliyordu.

Az sonra ajan burnunu çekerek söze başladı. “Bu Üstat Billaba’nın komutasındaki sadık partizanların marifeti.”

Yoda ve Mace hayretle baktı.

Bu yaralar – Mace’in daha iyi bir görüşe ihtiyacı vardı. Elini holoprojektörün görüntüsüne uzattı. “Bunlar.”

Parmağıyla vücutları deşilmiş üç cesedi işaret etti. “Bunları yaklaştır.”

Cumhuriyet istihbarat ajanı mendilini kızarmış burnundan çekmeden söylenileni yaptı. “Üzgünüm, Üstat Windu ama bu cihaz biraz eskidir.” Sesi bir anda başını öne savurduğu bir hapşırıkla kesildi. “Özür dilerim. Bedenim histamin süpresörlere dirençli değil. Coruscant’a her geldiğimde -”

Mace’in eli kımıldamadı. Başını da kaldırmadı. Ajanın sızlanmalarının bitmesini bekledi. On dokuz ceset. Ama bu adam alerjisinden şikayet ediyordu.

“Bunları yaklaştır,” diye tekrarladı Mace.

“Ben, ah – Evet, efendim.” Ajan hemen holoprojektörün kontrollerine eğildi. Ormanın görüntüsü önce kayboldu. Tekrar belirdiğinde de ofis zemininde on metreye kadar yayılmıştı. Holografik ağaçların dalları artık tavana yükselmişti; cesetler şimdi gerçek boyutlarının yarısı kadar büyüktüler.

Ajan başını eğdi, mendiliyle burnunun sildi. “Özür dilerim, Üstat Windu, özür dilerim. Ama sistem -”

“Eski. Anladım.” Mace görüntülerin içinde yürüyüp cesetlerin görüntüsünün yanında diz çöktü. Dirseklerini dizlerine dayayarak elleriyle yüzünü örttü.

Yoda yanına gitti sonra da daha iyi görebilmek için çöktü. Biraz sonra Mace Windu onun üzgün ve yeşil gözlerinin içine baktı. “Gördün mü?”

“Evet... evet,” dedi Yoda. “Ama sonuç çıkaramayız bundan.”

“Bence de öyle.”

“Biz Jedi olmayanlar için-” Şansölye Palpatine’in sesi deneyimli bir politikacının otoriter tonuna sahipti. Masasının arkasına geçti, yüzünde kötü bir durumla karşılaştığı halde hala işlerin sonunda tatlıya bağlanacağı umudunu taşıyan iyi bir insanın hafif şaşkın gülümsemesi vardı. “- belki bir açıklamada bulunursunuz?”

“Tabii, Efendim. Diğer cesetlerden fazla bir şey anlamak mümkün değil çünkü tanınmayacak derecede parçalanmış ya da çürümüşler. Ama şuradaki dokulardaki yaralara bakın.” Mace eliyle bir kadının bedenindeki kesiği işaret etti. “Bunu yapan diş ya da pençe değil. Normal bir silahın işi de değil. Kaburgalarındaki parçalanmayı görüyor musunuz? Bir ışın kılıcı –ya da bir vibroblade– olsaydı bu kemikleri keser geçerdi. Bu ancak sıradan bir bıçakla yapılabilir, Efendim.”

Şansölye’nin yüzünde bir tiksinti belirdi. “Sıradan bıçak mı? Yani sadece bir metal parçası mı? Keskin bir metal parçası?”

“Çok keskin bir metal parçası, Efendim.” Mace başını sağ tarafına çevirdi. “Seramik ya da transparisteel de olabilir. Hatta belki de karbonite.”

Palpatine rahatsızlığını bastırmak için derin bir nefes aldı. “Son derece basit ve can yakıcı görünüyor.”

“Bazen öyledir, Efendim, ama her zaman değil.” Nasıl olduğunu açıklamaya zahmet etmedi. “Ama bu kesikler birbirine paralel ve hemen hepsi aynı uzunlukta; bence bu kesikler öldükten sonra yapılmış ya da baygınken.”

“Ya da -” diyen ajan burnunu çekti ve öksürdü. “- bilirsiniz belki de bağlıyken.”

Mace ona baktı. Yoda gözlerini kapattı. Palpatine acı içinde başını öne eğdi.

“Haruun Kal çatışmasında sizin eğlence işkencesi olarak adlandırdığınız şeyin örneklerine rastlanmıştır. Her iki taraftan da.” Ajan bu tür şeyleri bilmekten utanır gibi kızardı. “Bazen, insanlar o kadar çok nefret ederler ki düşmanını sadece öldürmek onlara yetmez...”

Mace’in boğazı düğümlendi. Bu küçük adam –bu sivil– Depa Billaba’yı bu tür bir vahşetin sorumlusu olarak itham edebilir miydi? İma yoluyla olsa bile. Adama attığı buz gibi bir bakış ona bu adamın bedenindeki tek darbede onu öldürebilecek tüm noktaları göstermişti; bu bakışın farkında olan ajanın rengi bembeyaz oldu.

Mace öfkenin kendisini kolay kolay etkileyemeyeceği kadar uzun süredir bir Jedi’dı. Bir iki nefesle kendini rahatlattı ve devam etti. “Depa’nın işin içinde olduğuna dair hiçbir şey göremedim.”

“Üstat Windu -” diye söze girdi Palpatine.

“Bu ileri karakolun askeri önemi nedir?”

“Askeri önem mi?” diye baktı ajan hayretle. “Herhalde hiç, sanırım. Bunlar Balawai orman araştırmacıları. Jup, derler onlara. Bazı Jup’lar bir nevi düzensiz milis gibi hareket eder ama bu milislerin hemen hepsi erkektir. Burada ise altı kadın var. Üstelik Balawai milisleri asla çocuklarını getirmezler...”

“Çocuklar,” diye tekrarladı Mace.

Ajan isteksizce baş salladı. “Üç. Biotaraması on iki yaşında bir kız ve diğer ikisinin de ikiz olduğunu gösterdi. Dokuz yaşlarında bir erkek bir kız. Biotarayıcı kullanmak zorunda kaldık...”

Mace’in bakışlarından cümlesini tamamlamaması gerektiğini anladı.

Çünkü ormanda geçen birkaç günden sonra onlardan geriye tanınmalarını sağlayacak bir şey kalmazdı.

“Anladım,” dedi Mace.

“Bunlar milis değil, Üstat Windu. Yanlış zamanda yanlış yerde olan Balawai orman araştırmacıları.”

“Orman araştırmacıları mı?” dedi Palpatine merakla. “Kimdir bunlar?”

“Dış dünyalardan gelenler,” dedi Mace. “Haruun Kal’ın ormanları galaksinin yegane thyssel kabuğu kaynağıdır. Ayrıca potaak yaprağı, jinsol, tyruun ve lammas da bulunur.”

“Baharat ve egzotik ahşap mı? Bunlar yabancıları bir savaş bölgesine çekecek kadar değerli şeyler mi?”

“Thyssel kabuğunun fiyatından haberiniz var mı?“

“Ben -” Palpatine pişman şekilde gülümsedi. “Aslında pek ilgilendiğim bir şey değil. Zevklerim biraz sıradandır; Mid Rim’den bir genci alıp da...”

Mace başını iki yana salladı. “Ondan bahsetmiyorum, Efendim. Demek istediğim bunlar sivil. Depa bu tür bir olaya karışmış olamaz. Asla yapmaz.”

“Acele veriyorsun karar,” dedi Yoda. “Korkarım ki görmedik daha kanıtların hepsini.”

Mace ajana baktı. Ajan tekrar kızardı.

“Eee. Aslında Üstat Yoda haklı. Bu kayıt -” başını odayı kaplamış olan cesetlerin görüntüsüne çevirerek, “- araştırmacıların kendi ekipmanlarıyla yapıldı; Haruun Kal’da çalışacak şekilde yapılmış çünkü pek çok gelişmiş elektronik -”

“Haruun Kal konusunda derse ihtiyacım yok.” dedi Mace sert şekilde. “Kanıtını görmek istiyorum.”

“Evet, tabii Üstat Windu...”

Ajan çantasını açıp eski usul bir veri kristali çıkardı. Uzattı. “Bu sadece ses, Efendim. Ama ses izi analizi yaptık. Kesin değil çünkü arka plandan gelen seslerle karışıyor ama yüzde doksan emin olduğumuzu söyleyebilirim.”

Mace kristali eline aldı. Ona baktı. Orada, hemen karşısındaydı: Parmağının bir hareketiyle onu ikiye bölebilirdi. Yapmalıyım, diye düşündü. Kır şunu. Böl ikiye. Duyulmadan kaldır ortadan.

Çünkü biliyordu. Hissetmişti. Güç’teki gerilim noktaları elindeki kristalden bir metalden yayılan soğuk gibi yayılıyordu. Ne olduğunu tam anlayamasa da gücünün farkına varmıştı.

Bu hiç hoş olmayacaktı.

“Bunu nerede buldun?”

“Olay yerinde. Katliamın olduğu yerde. O... oradaydı.”

“Bunu nerede buldun?”

Ajan titredi.

Mace tekrar derin bir nefes aldı. Bir tane daha. Üçüncüyle birlikte artık rahatlamıştı. “Özür dilerim.”

Kimi zaman şöhreti bir yana, sesinin ve cüssesinin diğer insanlar üzerindeki etkisini unutabiliyordu. Korkutmak istememişti.

En azından Cumhuriyet’e sadık olanları.

“Lütfen,” dedi. “Önemli olabilir.”

Ajan bir şeyler mırıldandı.

“Affedersin?”

“Ağzının içinde dedim.” Eliyle Mace’in ayağının dibindeki holografik cesedi işaret etti. “Birisi çenesini sıkıca kapamış ki leşçiller geldiklerinde... yani bilirsiniz leşçiller en çok dili tercih ederler...”

Mace’in midesi kalkmıştı. Parmak uçları titredi. Kadının görüntüsüne baktı. Yüzündeki izler – onların sadece iz olduğunu sanmıştı. Ya da bir tür küf ya da mantar. Ama ne olduklarının şimdi farkına varmıştı ve keşke anlamasaydım diye düşündü: çenesinin altında altın renkli topaklar.

Bakır sarmaşığı dikenleri.

Birisi çenesini dikmek için bunları kullanmıştı.

Başını çevirdi. Bir yere otursa hiç de fena olmayacaktı.

Ajan devam etti, “İstasyonumuzun patronu gelen ihbar üzerine kontrol etmem için beni gönderdi. Kaçak Jup’ların birinden bir steamcrawler kiraladım. Eli silah tutan birkaç da adam tuttum. Bulduğumuz şeyi siz de görüyorsunuz. Bu veri kristali – onu bulduğumda...”

Mace adama sanki onu daha önce hiç görmemiş gibi baktı. Görmemişti de; ancak şimdi onu gerçek olarak görebilmişti. Sıradan ufak bir adam: yumuşak yüzlü, normal sesli, titrek elli ve alerjili. Mace’in ancak hayal edebileceği kadar dayanıklı olabilmeyi başaran sıradan küçük bir adam. Böyle bir yerin saydam lazer görüntüsü bile Mace’in midesini kaldırmaya yetmişken orada bulunmak, o kokuyu almak, onlara dokunmak ve ölü bir kadının ağzını zorla açmak...

Ve sonra kaydını buraya getirip aynı olayı tekrar tekrar yaşamak.

Bunu Mace de yapabilirdi. Öyle düşünüyordu. Muhtemelen. O da bazı yerlere gitmiş ve bazı şeyler görmüştü.

Ama bunun gibisini görmemişti.

“Kaynaklarımız ihbarın ULF’nin kendisinden geldiğine emin,” dedi ajan.

Palpatine sorar gibi baktı. Mace gözlerini ajandan çevirmeden cevap verdi. “Upland Liberation Front, Efendim. Depa’nın partizan grubu; ‘dağlı’ Korunnai’nin kötü bir çevirisi –dağ kabilelerinin kendilerine verdiği isim.”

“Korunnai mi?” diye sordu Palpatine. “Bunlar senin halkın değil mi, Üstat Windu?”

“Benim... soyum.” Çenesini sıkmamaya özen gösterdi. “Evet, Şansölye. Hafızanız çok iyi.”

“Siyasetçi özellliği.” Palpatine kibarca gülüp elini salladı. “Lütfen devam edin.”

Anlatacak pek bir şey kalmamış gibi omuz silkti ajan. “Pek çok can sıkıcı rapor geliyor. Mahkumların idam edilmesi. Pusuya düşürülen siviller. Her iki taraftan da. Genelde doğruluğunu onaylayamıyoruz. Orman her şeyi yutuyor. O yüzden bu ihbar geldiğinde -”

“Bunu buldunuz çünkü birisi bulmanızı istedi,” Mace cümleyi onun yerine bitirdi. “Ve şimdi de -”

Mace veri kristalini defalarca elinde çevirdi, gözünü üzerinden ayırmıyordu. “Bu insanların sırf bu mesajı iletebilmek için öldürüldüğünü mü düşünüyorsun?”

“Korkunç bir düşünce!” dedi Palpatine, yavaşça masanın kenarına otururken. Ajana yöneldi. “Bu doğru olamaz, değil mi?”

Ajandan ses çıkmadı.

Yoda’nın kulakları geriye döndü ve gözleri kısıldı. “Bazı mesajların gönderiliş şeklidir önemli olan yoksa içindeki değil.”

Palpatine hayretle başını iki yana salladı. “Bu ULF partizanları –biz bunlarla ittifak mı yapmışız? Jedi’lar bunlarla ittifak mı yapmış? Bunlar ne tür canavarlar böyle?”

“Bilmiyorum,” dedi Mace ve veri kristalini ajana geri verdi. “Öğrenelim.”

Kristali holoprojektörün yanındaki bir yuvaya takıp düğmeye bastı.

Holoprojektörün hoparlöründen bir anda ormanın sesleri yükselmeye başladı: esen rüzgarın, hışırdayan yaprakların, çeşit çeşit böcek ve kuşların sesleri ve yırtıcıların ulumaları. Bütün bu seslerin arasında nehir yılanının tıslaması gibi bir mırıltıyı ayırt edebilmişlerdi: Bir insan ya da ona yakın bir şey fısıldıyordu, Temel lisanda mırıldanıyordu, söylediği bazı kelimeler anlaşılırken bazen belli belirsiz hırıltıdan öteye geçmiyordu. Mace, Jedi, gece ve bıçak kelimeleriyle yıldızların arasına bak gibi bir cümleyi anlayabilmişti.

Ajana baktı. “Bunu temizleyebilir misin?”

“Temizi burada.” Ajan çantasından bir datapad çıkardı, açıp Mace’e uzattı. “Bir kopyasını yaptım. Pek iyi değil. Elimizden gelen bu.”

Kopyasındaki sesler de tam değildi ama Mace şu kadarını çözebilmişti: Jedi Tapınağı... öğretti (ya da gergin)... karanlık... bir düşman. Fakat... Jedi... gecenin karanlığında gizli.

Bir fısıltıysa son derece netti. Sözleri datapad’in ekranında okuduğunda ses sanki arkasından geliyordu.

Ben geceyi kullandım, gece de beni.

Nefes almayı bile unutmuştu. Bu hiç iyi değildi.

Daha da kötüye gidecekti.

Fısıltı yükseldi. Bir kadın sesi.

Depa’nın sesi.

Datapad elinde ve havadaki fısıltı arkasında –

Ben ormandaki karanlık oldum.

Kayıt devam etti gitti.

Fısıltı onu tüketmişti: duygularını, kuvvetini ve hatta düşüncelerini; o konuşmaya devam ettikçe oda tükenmeye devam etmişti. Yine de son sözleri kanını dondurmaya yetecek güçteydi.

Ona sesleniyordu...

Benim için geleceğini biliyorum, Mace. Beni buraya kesinlikle göndermemeliydin. Ben de buraya kesinlikle gelmemeliydim. Ama yapılanlar geri alınamaz. Biliyorum, delirdiğimi düşünüyorsun. Delirmedim. Bana olan şey çok daha kötü.

Aklım başıma geldi.

İşte bu yüzden geleceksin, Mace. Bu yüzden gelmek zorundasın. Çünkü sonunda aklı başına gelmiş bir Jedi’dan daha tehlikeli bir şey yoktur.

Sesi orman seslerine karışıp kaybolup gitti.

Kimse kımıldamamış ya da konuşmamıştı. Mace parmaklarıyla çenesini tutmuş şekilde oturmuştu. Yoda boynunu eğmiş, gözlerini kapatmış, acıyla çenesi kilitlenmişti. Palpatine üzgün bir şekilde sanki bir şey görmek umuduyla holografik ormana bakıyordu.

“Bu – hepsi buydu.” Ajan holoprojektöre uzanıp düğmeye bastı. Orman kötü bir rüya gibi bir anda kayboldu.

Hepsi birden aynı anda kendine gelip içgüdüsel olarak kendisine çeki düzen verdi. Palpatine’in ofisi şimdi gerçek değilmiş gibi görünüyordu: temiz halılar ve güzel mobilyalar, arıtılmış hava ve Coruscant’ın görülebildiği kocaman pencereler, ama hepsi hala ormanın içerisinde oturuyordu.

Sanki tek gerçeklik o ormandan ibaretmiş gibi.

İlk Mace söz aldı.

“Haklı.” Başını ellerinin arasından kaldırdı. “Onun peşinden gitmem gerek. Tek başıma.”

Palpatine’in kaşları titredi. “Bu pek... akıllıca olmaz.”

“Aynı fikirdeyim, Şansölye Palpatine’le ben de,” dedi Yoda yavaşça. “Büyük riske girmek olur. Çok değerlisin sen. Diğerlerini gerekir göndermemiz.”

“Bunu başarabilecek başka kimse yok.”

“Tabii ki, Üstat Windu,” dedi Palpatine, inanmadığını gösteren bir gülümsemeyle. “Bir Cumhuriyet istihbarat birliği ya da bir grup Jedi -”

“Hayır.” Mace ayağa kalkıp dik durdu. “Ben gitmeliyim.”

“Lütfen, hepimiz eski öğrencinle ilgili endişelerini anlıyoruz, Üstat Windu ama -”

“Olmalı kendince sebepleri Şansölye,” dedi Yoda. “Gerekir onları dinlememiz.”

Palpatine bile Yoda’yla tartışmamak gerektiğini görmüştü.

Mace emin olduğu bu konuyu sözcüklerle ifade etmek için çabaladı. Bu onun özel sezgi yeteneğinin kötü tarafıydı. Bazı şeyler onun için o kadar açıktı ki ifade etmekte güçlük çekerdi, tıpkı fırtınada duran birinin yağmuru nasıl bildiğini anlatması gibi.

“Eğer Depa... çıldırmışsa ya da daha kötüsü karanlık tarafa geçmişse,” diye anlatmaya başladı, “Jedi’ların bunun nedenini öğrenmesi şarttır. Buna neden olan şeyi öğrenmemiz gerekir. Biz bunu öğrenene kadar gerekmediği müddetçe hiçbir Jedi aynı şartlara maruz kalmaya zorlanmamalıdır. Diğer taraftan bu tümüyle sahte de olabilir: Onu gözden düşürmek için düzenlenmiş bir komplo. Kayıttaki o arka plan sesi...” ajana baktı. “Eğer onun sesi sahteyse –bilgisayarla yapıldığını varsayalım- bu arka plan sesi oraya sadece sahtekarlığın anlaşılmasını engellemek için de konmuş olabilir, değil mi?”

Ajan başını salladı. “Ama neden birisi bunu yapmak istesin?”

Mace el işaretiyle konuyu kapattı. “Fark etmez. O geri getirilmeli. Hem de hemen – bu katliama dair söylentiler tüm galaksiye yayılmadan önce. Onun bu konuyla ilgisi olmasa da bir Jedi’ın adının böyle bir olayla birlikte anılması halkın Jedi’lara duyduğu güveni zedeler. Bu söylentiler yayılmadan kendisine yönelik suçlamalara cevap vermeli.”

“Haklısınız, geri getirilmeli,” dedi Palpatine. “Ama soru hala değişmedi, neden sen?”

“Çünkü geri dönmek istemeyebilir.”

Palpatine düşünceli şekilde baktı.

Yoda başını kaldırıp gözlerini açtı ve Şansölye’ye baktı. “Eğer yoldan çıkmışsa... zor olur onu tekrar yola getirmek. Onu kontrol altına alabilmek...” sesi hissettiği üzüntünün etkisiyle alçaldı, “olabilir tehlikeli.”

“Depa benim Padawan’ımdı.” Mace masadan uzaklaşıp ışıltılı şehrin üzerine çökmekte olan geceye baktı. “Üstat ve Padawan’ın arasındaki bağ... güçlüdür. Kimse onu daha iyi tanıyamaz ve bu ormanlar konusundaki tecrübem yaşayan tüm Jedi’larınkinden fazladır. Eğer bulunmak istemezse onu bulabilecek tek kişi benim. Ve eğer onun -”

Yutkundu ve yörünge aynalarından gelen ışığa baktı. “Eğer onun durdurulması gerekiyorsa,” dedi sonunda, “bunu yapabilecek tek kişi de ben olabilirim.”

Palpatine’in kaşları titredi, tam olarak anlayamamıştı.

Mace derin bir nefes aldı, yine ellerine bakmakta olduğunu fark etti. Ellerine bakarken zihninde bir rüya kadar net bir görüntü belirdi: Tapınağın eğitim salonunda karşılaşan iki ışın kılıcı, Depa’nın yeşil renkli kılıcı sanki her yönden aynı anda geliyor gibiydi.

Yaptıklarını değiştiremezdi.

İkinci şans diye bir şey yoktur.

Sesi zihninde yankılandı: Çünkü sonunda aklı başına gelmiş bir Jedi’dan daha tehlikeli bir şey yoktur.

“O Vaapad’da ustadır,” dedi sadece.

Sessizce elindeki kırışıklıklara baktı, Depa’nın kılıcının Jedi’ların boyunlarına yönelmiş görüntüsünü zihninden silmek için sadece gördüğü şeylere odaklandı.

“Vaapad?” diye tekrarladı Palpatine, sonunda. Belki de birinin açıklamasını beklemekten usanmıştı. “Bu bir tür hayvan değil mi?”

“Bir Sarapin yırtıcısı,” dedi Yoda. “Ayrıca bazı öğrencilerin ışın kılıcı dövüşündeki yedinci seviyeye verdiği isimdir.”

“Hmm. Ben sadece altı kademe olduğunu duymuştum.”

“Altıydı, çok uzun yıllar boyunca. Yedincisi ise... pek bilinmez. Çok güçlüdür. En ölümcülüdür... ama kullanan içinde tehlikelidir rakibi kadar. Onu çok azı dener. Tek bir öğrenci başarabilmiştir.”

“Fakat eğer tek başaran oysa ve bu teknik o kadar tehlikeliyse siz bu işin üstesinden gelebilece-”

“O bu konudaki tek usta değil,” başını kaldırarak Palpatine’e baktı. “O bu konuda usta olabilen benim tek öğrencim.”

“Tek öğrenciniz...” diye tekrar etti Palpatine.

“Ben Vaapad öğretmeniydim,” dedi Mace kollarını iki yanına salarak. “Onu bulan benim.”

Palpatine’in kaşları düşünceyle bir araya geldi. “Evet, şimdi hatırladım: Üstat Sora Bulq’un ihanetine dair raporunuzda bir ibare vardı. Onu da siz eğitmemiş miydiniz? O da bu Vaapad’da usta olmamış mıydı?”

“Sora Bulq benim öğrencim değildi.”

“Arkadaşınızdı o zaman?”

“Ve Vaapad’da da usta değildi,” dedi Mace, asık bir suratla. “Vaapad onun ustası olmuştu.”

“Ah-Ah, anladım...”

“Saygısızlık etmek istemem, Efendim, ama sanmıyorum.”

“Beni endişelendirmeye yetecek kadarını anladım.” Palpatine’in gülümsemesindeki sıcaklık sözlerindeki hakareti örtüyordu. “Üstat ve Padawan arasındaki ilişki güçlüdür, dediniz; buna ben de inanıyorum. Geonosis’de Dooku’yla karşılaştığınızda...”

“Geonosis’den,” dedi Mace sakince “bahsetmemeyi tercih ederim, Senatör.”

“Depa Billaba senin Padawan’ındı. Ve yine de senin en yakın dostundu, değil mi? Eğer öldürülmesi gerekirse onu öldürebileceğinden emin misin?”

Mace zemine, Yoda’ya, ajana ve en sonunda tekrar Palpatine’e baktı. Bunu soran Naboo’lu Palpatine değildi; bu soru doğrudan Şansölye’den geliyordu. Unvanı da bir cevap gerektirirdi.

“Güç beni bunu öğrenmek zorunda bırakmasın, Efendim,” dedi Mace sessizce.

BÖLÜM 1

ORMANDAKİ İNSANLAR

1. AŞAĞI DOĞRU SPİRAL

Eğimli saydam çelikten bakıldığında Haruun Kal bulutları delen bir dağ sırasından ibaretti. Sanki dokunulacak kadar yakın görünüyordu. Mekik spiral şeklinde yavaşça yüzeye doğru alçaldı, ona gerçekten dokunmasına az kalmıştı.

Sistem içi çalışan mekik, yirmi koltuklu olduğu halde bunların dörtte üçü boştu. İçinde gittikleri yol bir turizm şirketine aitti: tüpe benzeyen ve tamamıyla saydam çelikten yapılmış olan bir yol. Dışı puslu ve çizik içerisindeydi, içindeyse koridor boyunca dizilmiş takozlar hariç bir şey yoktu.

Mace Windu tek insandı. Yol arkadaşları pişirebilecekleri böcekler üzerine hararetli şekilde konuşan iki Kubaz ve komedi programlarından fırlamış gibi duran bir çiftti, bir Kitonak ve bir Pho Ph’eahian, ki konuşmaları Mace Windu’yu kulak tıkacı olmadığına ya da sağır olmadığına pişman etmişti. Pelek Baw’a turistik geziye geldiklerine göre işleri pek yolunda gitmiyordu anlaşılan. Çünkü Haruun Kal’ın başkenti pek ziyarete gidilecek bir yer değildi. Gevarno Loop’dan gelen yolcu gemilerinin orada durmasının tek nedeni gerçek uzaya atlamak için sistemden geçmek zorunda olmalarıydı.

Mace mekiğin kısıtlı imkanlarının el verdiği ölçüde diğerlerinden uzağa oturmuştu.

Jedi Üstadı gizli kimliğine uygun şekilde giyinmişti: Corellian kum panteri derisinden kirli bir yelek. Bir zamanlar beyaz olan bol bir tişört. Altında da gri yamalı ve dar siyah bir pantolon. Botlarında geçmişe dair bir parlatıcı izi vardı ama sadece bileğinin üzerindeki bölümde, botun üst kısmıysa neredeyse süete dönmüştü. Kıyafetindeki dikkate değer tek şey sağ kalçasındaki Merr-Sonn Power 5’in görünen kabzasıydı. Işın kılıcını koltuğunun altındaki çantasına koymuş, eski usul aydınlatma çubuğu süsü vermişti.

Kucağındaki datapad’i de yeni kimliğinin bir parçasıydı: Günlüğünü yazmasına devam edecek kadar işe yarasa da asıl görevi uzay altı minyatür bir verici olmasıydı. Frekansı Ventran sisteminde görevini ifa eden Halleck kruvazörünün frekansına ayarlıydı.

Korunnal Highland görüntüye girdi: yeşilin her tonunu barındıran, etekleri dumanla örtülü, dağ sıralarının arasında kalmış bir plato. Birkaç yüksek zirve karla kaplıydı; diğer daha kısa olanları ise gaz ve dumanla örtülüydü. Dağlık arazinin doğusu önlerinde uzanıyordu artık; mekik gezegenin gölge tarafına geçtiğinde kırmızı turuncu ışıklar kamp ateşini çevrelemiş yırtıcı gözleri gibi belirmeye başladı: Bunlar dağlık arazideki çok sayıdaki aktif volkandı.

Güzeldi ama Mace umursamamıştı.

Sahte datapad’inde günlüğünü yazmaya devam etti.

Mace Windu’nun Günlüğünden

(Haruun Kal Bölümüne Giriş):

Depa aşağıda. Şu anda.

Aslında bunu düşünmemem gerekir. Onu düşünmemeliyim. Henüz değil.

Fakat –

O aşağıda. Aylardır orada.

Başına ne geldiğini hayal bile edemiyorum. Hayal etmek de istemiyorum.

Yakında öğreneceğim zaten.

Odaklan. Odaklanmak zorundayım. Toz, dumanın yatışmasını beklerken doğru olduğundan emin olduğun şeylere konsantre ol...

Yoda’nın öğrettiği bir ders. Ama kimi zaman bekleyemezsin.

Ve bazen toz ve duman hiç yatışmaz.

Haruun Kal’la ilgili bildiklerime odaklanabilirim. Çok şey biliyorum. İşte onlardan bazıları:

HARUUN KAL (Al’Har I): Al’har sisteminin tek gezegeni. Haruun Kal, gezegenin yerlilerinin, Korunnai (dağlılar), ona kendi dillerinde verdikleri bir isimdir. Temel lisanda “Bulutların üzerinde” olarak çevrilebilir. Uzaydan okyanus dünyası gibi görünür, çok renkli okyanuslarında sadece birkaç yeşil ada vardır. Ama bu yanıltıcıdır: Adaların içinde bulunduğu bu deniz sıvı değildir. Gezegenin sayısız volkanından püsküren havadan daha ağır olan zehirli gazlardan oluşmuştur. Sadece dağ başlarında ve yüksek platolarda nefes alacak kadar oksijen bulunur ve bu tür yerlerde çok değildir, çünkü eğer çok yükseklerse bu sefer de Haruun Kal’ın günü saatine uymayan rüzgarlarına hedef olurlar. Özellikle de Haarun Kal’ın kısa kışı süresince, thakiz baw’kal -Alçakfırtına- eserken, rüzgar birkaç saat içerisinde yoğun bulut denizini dağıtıp alçak bölgeleri de nefes alınabilir hale getirir. Başkenti Pelek Baw, yegane yaşamaya elverişli bölgede bulunan Korunnal Highland adlı platodadır ve bu orman kaplı gezegendeki en büyük yerleşimdir. Gezegenin yerlileri ghosh adı verilen küçük yarı göçebe topluluklar halinde yaşayarak, çoğunlukla dış dünyalardan gelenlerin bulunduğu, yerleşimlerden uzak dururlar. Korunnai, tüm dış dünyalıları ve yerleşik halkı Balawai (“yerleşikler”) olarak adlandırır. Düzensiz yerel çatışmalara ilişkin uzun bir geçmişi vardır... bir faydası olmaz.

Haruun Kal’la ilgili bildiklerimi bir gezi rehberi haline getiremiyorum. Bildiklerimin büyük bölümü gün ışığının rengi, Grandfather’s Shoulder’daki rüzgarın kokusu, bir grasser’in kabuğunun parmaklarımda neden olduğu ipeksi duygu ve Güç’e duyarlı bir akk köpeğinin iğnesi.

Haruun Kal’da doğmuşum. Dağlık arazinin içerilerinde.

Ben saf kan bir Korunum.

Yüzlerce kuşak boyunca atalarım buranın suyunu içip buranın havasını soludu, bu toprakta yetişenleri yiyip ölenlerini bu toprağa gömdü. Buraya sadece bir kez gelmiştim, otuz beş standart yıl önce, ama o dünyayı hep beraberimde taşıdım. O duyguyu. Fırtınalarının gücünü. Ormanlarının göklere yükselen örtüsünü. Zirvelerindeki yıldırımları.

Ama burası yuva değil. Yuva, Coruscant. Yuva, Jedi Tapınağı.

Korunlar arasında geçen çocukluğuma dair elimde bir şey yok; hatırladığım en eski anım Yoda’nın sıcak gülümsemesi ve şefkatli bakışlarıdır. Hala gözümün önünde. Kaç yaşında olduğumu bilmiyorum ama henüz yürümeye başlamamış olduğumdan eminim. Belki de dik duramayacak kadar küçüktüm. Hayal meyal küçük ellerimi Yoda’nın kulaklarındaki beyaz kıllara uzattığımı hatırlıyorum.

Ağladığımı hatırlıyorum ya da Yoda’nın tasviriyle yaralı bir ışık yarasası gibi çığlık attığımı – elimde tuttuğum çıngırak gibi bir şey, bir oyuncak hatırlıyorum. Ne kadar çığlık atıp, ağlayıp bağırsam da o çıngırağı bir milim bile kendime yaklaştıramadığımı hatırlıyorum. Ve o oyuncağa ellerimi kullanmadan eriştiğim zamanı hatırlıyorum: Orada nasıl durduğunu ve Yoda’nın onu orada nasıl tuttuğunu hissettiğim zamanı... ve kulaklarımda uğuldamaya başlayan Güç’ün ilk fısıltıları.

Sıradaki dersim: Yoda gelip çıngırağı götürmüştü ve ben –çocuklara has bencilliğimle– onu vermek istememiştim, onu iki elimle ve toplayabildiğim tüm Güç’le tutmuştum. Çıngırak kırıldı – o an bana göre sanki dünyanın sonu gelmişti. Bu Yoda’nın Jedi’ların hiçbir şeye bağlanmama kanunuyla ilgili dersinin ilk adımıydı: Sevdiğimiz şeyi çok sıkı tutarsak onu kırarız.

Aynı zamanda kalbimizi de kırarız.

Bu şu an düşünmek istemediğim bir dersti. Fakat kendime engel olamıyorum. Şimdi değil.

Ben burada yukarıda ve Depa aşağılarda bir yerlerdeyken değil.

Depa Billaba hayatıma tesadüfen girmişti; galaksinin insana ödülü olan o güzel tesadüflerden biri. Onu ailesini öldüren korsanları bulup öldürdükten sonra görmüştüm; korsanlar kurbanlarının güzel kızını kaçırmışlardı. Ondan ne istediklerini ya da ona ne yapmak istediklerini hiçbir zaman öğrenemedim. Bu konuda fikir yürütmekten de kaçındım.

Jedi düşünce disiplininin bir faydası: Bu tür şeyleri düşünmekten kendimi alıkoyabilirim.

Genç kızlığına ilk adımını Tapınak’ta attı ve kadınlığı da benim Padawan’ım olarak. Hayatımın en gururlu günü Jedi Konseyi’ni toplayıp bu en yeni üyesine hoşgeldin demek için yönettiğim o gündü.

Konseye tanıtılan en genç Jedi’lardan biriydi. Onun kabul edildiği günde Yoda onun bu kadar gençken bu kadar ilerlemesinin nedeninin benim eğitimim olduğunu söylemişti.

Bunu dürüstlükten ziyade nezaket icabı söylemişti bence; bu kadar gençken bu noktaya gelmesinin asıl nedeni tabii ki kendisiydi. Benim öğrettiklerimle çok az ilgisi vardı. Onun gibi biriyle hiç karşılaşmamıştım.

Depa benim için bir arkadaştan öteydi. Bu o tehlikeli bağlılıklardan biriydi. O benim hiç sahip olamayacağım kızımdı.

Galaksideki tüm Jedi disiplini bile insan kalbine söz geçiremiyordu.

Onun sesini tekrar tekrar duyuyorum... Beni buraya kesinlikle göndermemeliydin. Ben de buraya kesinlikle gelmemeliydim...

Güç’e erişmekten kendimi alıkoyamıyorum, işe yaramayacağını bildiğim halde bile. Qui-Gon Jinn ve Obi-Wan Kenobi’nin Konsey’de Sith’lerin yeniden ortaya çıktığını bildirmesinden beri gizemli bir kara örtü Güç’ü kaplamış durumda. Mekanda ve zamanda Güç her zaman rehber ve yardımcı olmuştur, benim görünmez ellerim ve gözlerim. Ama Güç’ü kullanarak Depa’yı aramaya kalktığımda bulduğum tek şey belirsiz ve rahatsız edici gölgeler oluyor. Güç’ün kristali andıran saflığı kalın bir sisin tehditkarlığına dönüşmüş durumda.

Tekrar... ama yapılanlar geri alınamaz...

Beynim uyuşana kadar kafamı sallayabilirim ama bunun da bu sözleri aklımdan sileceğini zannetmiyorum. Zihnimi temizlemeliyim; Pelek Baw hala Ayrılıkçılara ait, o yüzden tetikte olmalıyım. Onu düşünmeyi bırakmalıyım.

Savaşı düşünmeye başlamam gerek.

Cumhuriyet tamamıyla hazırlıksız yakalandı. Bin yıl süren barışın ardından hiç kimse –özellikle de biz Jedi’lar– bir iç savaşın çıkacağına ihtimal vermemiştik. Nereden bilebilirdik ki? Son büyük savaşı Yoda bile hatırlamazken. Barış bir gelenekten fazlasıdır. O medeniyetin temelidir.

Konfederasyon’un en büyük avantajı da buydu: Ayrılıkçılar sadece savaşı beklemiyor ayrıca ona güveniyorlardı.

Klon Savaşları patlak verdiğinde Geonosislilerin gemileri çoktan yola çıkmıştı bile. Takip eden haftalarda biz Jedi’lar yaralarımızı sarıp ölülerimizin yasını tutarken Senato da Bağımsız Sistemler Konfederasyonu’nun gücüne karşı koyabilmek amacıyla bir filo kurulması için –herhangi türde bir filo- çırpınıyordu. Senatör Palpatine kararsız senatörlerin ikna, pazarlık ve gerekirse tehdit yoluyla sadece Cumhuriyet’e bağlı kalmalarını değil ayrıca para ve kaynaklarıyla klon ordusunu desteklemelerini de sağlarken Ayrılıkçılar da tüm güçlerini kullanarak galaksiye yayılmaya başlamıştı. Ayrılıkçıların uzaya yayılırken kullandıkları yeni silahları gizli tersanelerinde inşa ettikleri Geonosis dretnotları ve droid avcı uçaklarıydı.

Stratejik açıdan mükemmeldi. Konfederasyon’un bölgesine yönelik herhangi bir girişim Ayrılıkçı yedek kuvvetler yetişene kadar geciktiriliyordu. Cumhuriyet başarı sağlamak için yeterli güç toplayıp belli bir bölgeye yığınak yaptığı zaman da yüzlerce ve binlerce dünya Ayrılıkçıların misillemesine açık hale geliyordu. Droidlerce savunulan sınırlarının ardında istedikleri gibi güçlerini toplayarak Cumhuriyet’i parça parça bölüp yutmaya hazırlanıyorlardı.

Cumhuriyet savaşı daha başlamadan kaybetmişti.

Jedi Konseyi’nin baş stratejisti Yoda’ydı. Onun sahip olduğu gibi uzun bir yaşam meselelere daha geniş bir açıdan bakmayı mümkün kılıyordu. Pek çok cephede kısıtlı çatışma stratejisini o ortaya koymuştu; amacımız Ayrılıkçıları taciz etmek, onları yıpratmak, şaşırtmak ve konumlarını güçlendirmelerine engel olmaktı. Bu yolla Cumhuriyet’in devasa üretim gücünü gemi, silah ve her türlü savaş aracı üretimine kaydıracak zamanı kazanmayı umuyorduk.

Ve askerlerimizi eğitmek için gereken zamanı. Kaminoan klon askerleri sadece sahip olduğumuz en iyi askerler değildi, aslında onlar bizim sahip olduğumuz yegane askerlerdi. Onları sivil gönüllüleri ve güvenlik kuvvetlerini eğitmek için kullanabilirdik ama Ayrılıkçılar Ticaret Federasyonu’nun finansal desteği olan TechoUnion’ın sonu gelmez görünen savaş droidleriyle sistemden sisteme ve gezegenden gezegene koşarak 1,2 milyonluk gücün hemen hepsini meşgul etmeyi başarmıştı.

Cumhuriyet’i savunabilmek için klonlarımızın hepsine ihtiyacımız olduğundan onlar olmadan saldırıya geçebilmenin bir yolunu bulmalıydık.

Ayrılıkçılar genelde pek hoş karşılanmıyordu, merkezdeki sistemlerinde bile; orada burada onlara karşı başkaldırmaya niyetlenen gruplar ortaya çıkmaya başlamıştı. Jedi’lar gizlice, standart bir görev için, yüzlerce dünyaya sızmıştı; Cumhuriyet’e bağlı direnişi örgütlemek, partizanları sabotaj ve gerilla savaşı konularında eğitmek ve Ayrılıkçı hükümetlerin işini zorlaştırmak için gereken her şeyi yapmalarını sağlamak.

Depa Billaba’nın Haruun Kal’a gelmesinin nedeni de buydu.

Onu buraya ben gönderdim.

Al’Har sistemi –ki Haruun Kal bu sistemin tek gezegenidir– birkaç hiperuzay yolunun kesiştiği bir noktada yer alır: Gevarno Loop olarak anılan bölgedeki Killisu, Jutrand, Loposi sistemleri Ayrılıkçılara katılmışken Gevarno Cluster olarak anılan bölgedeki Opari, Ventran ve Ch’manss hala Cumhuriyet’e bağlıydı. Konumu ve modern hiperiticilerin özelliği nedeniyle bu sistemlerin birinden diğerine gitmek isteyen bir gemi Al’Har sisteminden geçerse birkaç standart gün kazanırdı, sistemden geçiş tam bir gün sürdüğü halde.

Bu sistemlerden hiçbirinin büyük bir stratejik önemi yoktu – ama Cumhuriyet artık göz ardı edemeyeceği kadar fazla sistemi kaybetmişti. Al’Har kavşağının kontrolü tüm bölgenin kontrolünü sağlayacaktı. Haruun Kal’in dikkate değer bir yer olduğuna karar verildi, sadece askeri amaçlar için de değil.

Tapınak arşivlerindeki belgelere göre Jedi antropologlar Korun kabilelerini incelemişti. Ortaya attıkları bir teoriye göre bir Jedi uzay aracı oraya zorunlu iniş yapmıştı - belki de binlerce yıl önce Sith Savaşları döneminde çok sayıda Jedi’ın tarihe karıştığı zamanlarda. Haruun Kal’ın ormanlarında metal ve silikat yiyen bazı mantar türleri bulunur; hemen havalanamayan bir gemi artık orada kalmış demektir ve iletişim cihazı için de aynı şey geçerlidir. Antropologlar Korunların atalarının işte kaza yapan bu Jedi olduğuna inanmaktadırlar.

İlginç genetik gerçeklere getirebildikleri en mantıklı açıklama budur: Tüm Korunlar Güç’e hassastır.

Gerçek açıklama belki de daha basit: Öyle olmak zorundaydık. Güç’ü kullanamayanlar uzun süre hayatta kalamaz. Bu ormanlarda insanlar yaşayamaz; Korunlar grasser sürülerini takip ederek hayatta kalırlar. Grasser’lar altı ayaklı devlerdir ve ön ayakları ve çeneleriyle ağaçları devirirler. İsimleri arkalarında bıraktıkları çimenlerle kaplı otlaklardan gelir. İşte bu otlaklarda Korunlar yaşamlarını sürdürürler. Grasser’lar onları ormandan korur, karşılığında da Güç’e duyarlı dostları onları vahşi akk köpeklerinden korur.

Jedi antropologlar gezegenden ayrılırken ghosh Windu’nun yaşlılarına yanlarında eğitmek için bir çocuk götürüp götüremeyeceklerini sormuşlar. Böylece Korunların Güç yetenekleri korunarak galaksiye hizmet etmeleri sağlanacakmış.

O çocuk ben oluyorum.

Bir yetim olarak bana geldiğim ghosh’un adını vermişler çünkü ailem bana isim koymadan önce ormanda hayatını kaybetmiş. Altı aylıktım. Seçim benim adıma yapıldı.

Hiç dert etmedim.

Depa’nın buraya eğitmek ve hükümet karşıtı partizanlar olarak kullanmak için geldiği grup Korunlardı. Haruun Kal’ın sivil yönetimi tümüyle Balawailerden oluşuyordu: dünya dışından gelenler ve onların torunları, thyssel kabuğu ticaretinden kazanç sağlayan asıl grup. Balawai hükümeti sadece onlardan oluşur ve sadece onlara hizmet ederdi.

Korunlara ihtiyaçları yoktu.

Hükümet ve onların silahlı gücü olan gezegen milislerinin Bağımsız Sistemler Konfederasyonu’na katılmalarının ana nedeni Korun yerlilerine yönelik davranışları yüzünden Adalet Bakanlığı’nın başlatacağı soruşturmadan kurtulmaktı; başkentin uzay limanını Al’har filosunun avcılarının bakımı ve onarımı için üs olarak kullanma hakkı karşılığında Ayrılıkçılar da milislere silah sağlamış ve Korunnai Highland’deki kanunsuz Balawai eylemlerine göz yummuşlardı.

Ama Depa’nın gelişinden sonra Ayrılıkçılar kararlı bir gerilla grubunun ne kadar küçük olursa olsun ne büyük sorunlara yol açabileceklerini görmüşlerdi.

Özellikle bu gerillaların tamamı Güç’e karşı duyarlıysa.

Depa’nın buraya gelmek istemesinin asıl nedeni buydu ve bizzat kendisi bu işle ilgilenmek istemişti. Eğitimsiz Güç kullanıcıları beklenmedik şekilde tehlikeli olabilir, hiç beklenmedik sonuçlar doğurabilirdi. Depa’nın Vaapad’daki ustalığı onu kişisel mücadelede neredeyse yenilmez yapıyordu. Ayrıca kültürel eğitimi –Chalactan müritlerinin felsefi-mistik disiplinleri– onu her tür zihinsel etkiye karşı da dayanaklı hale getiriyordu, Güç kullanarak ikna etmeden işkenceyle beyin yıkamaya kadar.

Onun Korunlardan bazılarını Cumhuriyet Ordusuna katılmaya ikna edebileceğine inandığını da tahmin edebiliyorum; Güç kullanan komandolardan oluşan bir birlik Jedi’ların yükünü fazlasıyla hafifletip klon askerlerinin beceremeyeceği işlerin üstesinden gelebilirdi.

Bu görevi istemesinin bir nedeninin de duygusal olduğunu düşünüyordu: Buraya geldi çünkü burası benim doğduğum yerdi.

Bu dünya hiçbir zaman benim gerçek yuvam olmasa da şu ana kadar buralı olduğum gerçeğiyle yaşadım.

Korun kültürü basit bir kurala dayanırdı ki buna dört şart derlerdi: Şeref, görev, aile ve sürü.

İlk şart olan şeref senin kendine karşı olan sorumluluğundur. Tutarlı davran. Doğru söyle. Korkmadan savaş. Koşulsuz sev.

İkinci şart daha da önemli olan görevdir. O diğerlerine karşı olan sorumluluğundur. İşini yap. Çok çalış. Yaşlılara saygı göster. Ghosh’dan ayrılma.

Daha da önemli olan ailedir. Anne babanla ilgilen. Eşini sev. Çocuklarını eğit. Soyunu koru.

Hepsinden önemli olansa sürüdür. Ghosh’un sayesinde var olduğu grasser sürüsüyle ilgilidir. Ailen görevinden önemlidir. Görevinse senin şerefinden önemlidir. Ama hiçbir şey sürüden daha önemli değildir. Eğer sürünün selameti için şerefinden ödün vermen gerekiyorsa hiç durmayacaksın. Eğer görevini bırakmanı gerektiriyorsa durma.

Her ne gerekiyorsa.

Söz konusu olan ailen bile olsa.

Yoda bir zamanlar bu konuya değinmişti –Haruun Kal’dan ayrıldığımda henüz bebek olup gençliğimde de sadece bir kez Korundaki Güç’e duyarlı büyük akk’larda eğitilmek için gitmiş olmama rağmen– ve benim de bu dört şartı Korun kanıyla birlikte damarlarımda taşıdığımı söylemişti. Ona göre şeref ve görev benim için nefes almak kadar doğaldı ve Jedi eğitiminin bana sağladığı tek değişiklik Jedi’ları ailem ve Cumhuriyet’i de sürüm olarak görmeye başlamamdı.

Bu çok gurur vericiydi. Umarım bu doğrudur ama bu konuda benim bir fikrim yok. Fikirlerle pek ilgilenmem. Gerçeklerle ilgilenirim.

Bu bir gerçek: Gevarno Loop’un hassas noktasını buldum.

Bu bir gerçek: Depa bu hassas noktadan vurmaya gönüllü oldu.

Ve diğer bir gerçek –

Onun dediği gibi: Ormanda karanlığın kendisi oldum.

Pelek Baw’daki uzay limanı temiz kokuyordu. Ama temiz değildi. Tipik bir geri kalmış dünya limanı: pis, düzensiz ve eski gemilerin parçalarıyla dolu.

Mace mekiğin kapısından elinde çantasıyla çıktı. Boğucu sıcak hava yüzünden kel kafasında terler birikmişti. Gözlerini etrafı doldurmuş olan hurdalar ve boş yiyecek paketlerinden çevirip sisli ve mavi renkli gökyüzüne kaldırdı.

Grandfather’s Shoulder’ın beyaz tepeleri şehrin üzerinde yükseliyordu: Korunnal Highland’deki en yüksek dağdı ve bir düzineden fazla açık ağzıyla aktif bir volkandı. Mace ağaç dizisindeki karın tadını hatırladı, hafif ve soğuk hava ve yaprak dökmeyen bitkilerin aromasının karışımı.

Hayatının büyük bölümünü Coruscant’ta geçirmişti.

Keşke buraya başka bir nedenle gelmiş olsaydı.

Herhangi başka bir neden.

Çevresini kuşatan havanın rengi ona neden kötü koku olmadığını açıklamıştı: cerrahi sterilizasyon alanı. Bunu bekliyordu. Uzay limanları çoğunlukla steril alanların koruyucu şemsiyesi altında olurdu. Böylece gemiler ve ekipman metal ve silikat yiyen mantarlardan korunmuş olurdu; ayrıca bu alan sayesinde normalde buranın leş gibi kokmasına neden olacak bakteri ve küfler de dışarıda kalırdı.

Uzay limanının pro-biyotik duşları hala küf kaplı durasteel uzun ve alçak barakalardaydı. Binanın girişi, kapıları menteşelerinden çıkmış, geçiciymiş gibi görünen ve prefabrik bir ofisi andıran geniş bir alana açılıyordu. Paslı kapının nemli yüzeyindeki tabelada yazan şuydu: GÜMRÜK. Mace içeri girdi.

Küf kaplı pencerelerinden içeri güneş ışığı süzülüyordu. Tavandaki klimadan insanı titreten soğuk bir hava geliyordu ve duyduğu koku buranın steril alanın dışında olduğunun göstergesiydi.

Gümrüğün içindeki sinekler iki Kubaz’ın ağzının sulanmasına ve sevinmelerine neden olmuştu. Mace ne yaptıysa Pho Ph’eahian’ın Kashyyyk’de rastladığı adam ve çocukla ilgili yüksek sesle anlattığı hikayeyi duymadan edemedi, bacakları yorgundu. Görevli de anlaşılan buna en fazla Mace kadar tahammül edebilmişti. Komedyenleri ve iki Kubazı aceleyle geçerek duş binasının içine girdi.

Mace farklı bir gümrük görevlisi gördü: Bir Neimoidialı dişi, pembe kalın dudaklı, soğuk ve baygın gözlü. Gereğinden ilgili görünüyordu. “Corellia, hnh? Ziyaretinizin amacı?”

“İş.”

Bezgin şekilde iç çekti. “Bundan daha iyi bir cevaba ihtiyacınız var. Corellia, Konfederasyon’un dostu değildir.”

“Burada iş yapacak olmamım nedeni de bu zaten.”

“Hnh. Sizi tarayacağım. Kontrol için çantanızı açın.”

Mace çantasındaki “eski usül aydınlatma çubuğunu” düşündü. Dış görüntüsünün kızılötesi görüşe sahip bu Neimoidialıyı kandırıp kandıramayacağından emin değildi.

“Açmasam daha iyi olur.”

“Sana sormadım. Aç şunu.” Koyu pembe gözlerini kısarak ona baktı. “Hey, güzel deri işçiliği. Az daha kendini bir Korun olarak yutturuyordun.”

“Az daha mı?”

“Boyun çok uzun. Ayrıca onlar kıllıdırlar. Zaten Korunlar, Güç kullanan ucubelerdir. Yetenekleri falan vardır.”

“Benim de yeteneklerim var.”

“Öyle mi?”

“Tabii.” Mace elini kemerine soktu. “On kredinin senin avucunda kaybolmasını sağlayacak bir yeteneğim var.”

Neimoidialı düşünceli şekilde baktı. “Güzel bir yetenek. Görelim bakalım.”

Elini görevlinin masasına uzattı ve kemerinden almış olduğu parayı masanın üzerine bıraktı. Neimoidialının da kendi yetenekleri vardı: Parayı hemen yok etti. “Fena değil,” tekrar avucunu açtı. “Tekrar görelim.”

“Önce kimliğimin ve çantamın geçişinin onaylandığını göreyim.”

Neimoidialı omuz silkti ve dediğini yaptı, Mace de yeteneğini tekrar sergiledi. “Bu yetenekle Pelek Baw’da sıkıntı yaşamazsın,” dedi görevli. “Sizinle iş yapmak bir zevkti. PB etiketlerini alın ve gezegenden ayrılırken tekrar bana uğrayın. Adım Pule.”

“Uğrarım.”

Gümrük ofisinin arkasındaki büyük bir reklam panosu Pelek Baw’a giren herkese uzay limanından çıkmadan önce prebiyotik duşları kullanmalarını tavsiye ediyordu. Bu duş sayesinde steril güç alanının yok ettiği faydalı deri floraları tekrar geri gelecekti. Bu tavsiye de duş almamış ziyaretçilerin yakalandığı çeşitli deri hastalıklarının görüntüleriyle destekleniyordu. Reklamın hemen altındaki bir makinenin dağıttığı tabletler de kullananın iç floralarının yenilenmesini sağlıyordu. Mace birkaç tane alıp birini içti, sonra da duşların bulunduğu binaya girdi.

Binanın kendine has bir kokusu vardı; güçlü ve organik bir koku. Duşlar basit, bakteri zengini bir buhar püskürten başlıklardı; yaklaşık otuz metre uzunluğundaki duvara sıra halinde dizilmişlerdi. Mace elbiselerini çıkarıp çantasına koydu. Girişin hemen yanında eşyaların teslim edilebileceği bir bölme vardı ama o çantasını bırakmadı. Birkaç mikroptan zarar gelmezdi.

Sondaki duşlardan birine girdi.

Giyinme bölümü oradaki kurutucular yüzünden oldukça gürültülüydü. İki Kubaz ve komedyenler çıplak halde ne yapacaklarını pek bilemeden bir köşede duruyordu. Güneşte solmuş üniformasıyla iri yarı bir insan karşılarında durmuş kollarını göğsü üzerinde kavuşturmuş onlara bakıyordu. Tehditkar bir ifadeyle çıplak yabancılara baktı.

Aynı üniformada daha ufak tefek başka bir insan da iri adamın arkasına yığılmış olan çantaları aramaya başladı. Ufak tefek olanın kendi çantası vardı ve bulduğu değerli şeyleri onun içine koyuyordu. Her iki adamın belinde de şok copları ve kınlarının içinde tabancaları vardı.

Mace düşünceli şekilde başını salladı. Durum ortadaydı. Kılığına girdiği kişi olarak umursamaması gerekirdi ama hangi kılığa girerse girsin o bir Jedi’ydı.

İri yarı olan gözünü Mace’e dikmişti. Tepeden tırnağa onu süzüyordu. Bakışlarında giyinik ve silahlı bir adamın çıplak ve ıslak adama bakarken sahip olacağı küçümsemeyi görebiliyordu. “Al bir tane daha. Çantasını kendi taşımaya kalkan bir uyanık.”

Diğeri ayağa kalktı ve şok copunu çıkardı. “Tabii. Zeki ya aklınca. Ver bakalım şu çantanı. Kontrol için.”

Mace kımıldamadan durdu. Pro-bi buhar yoğunlaşmış çıplak derisinden damlıyordu. “Zihninizi okuyabiliyorum,” dedi. “Sadece üç görüşünüz var ve üçü de yanlış.”

“Huh?”

Mace başparmağını kaldırdı. “Silahlı ve kaba olduğunuz için istediğiniz her şeyi yapabileceğinizi zannediyorsunuz.” Başparmağını kapatıp işaret parmağını kaldırdı. “Kimsenin çıplakken size karşı koymayacağını zannediyorsunuz.” Onu kapattı ve sıradaki parmağını kaldırdı. “Ve benim çantama bakabileceğinizi zannediyorsunuz.”

“Oh, pek de şakacıymış.” Ufak olan elindeki şok copunu sallayarak ona doğru ilerledi. “Sadece zeki değil, komikmiş de beyimiz.”

İri olan da yan tarafına doğru yürüdü. “Ne demezsin. Tam bir komedyen.”

“Komedyenler orada,” dedi Mace, başıyla köşede çıplak olarak titreyen Pho Ph’eahian ve Kitonak’ı işaret ederek. “Farkı gördünüz mü?”

“Yani?” dedi iri olan, koca ellerini kıtlatarak. “Sen nesin öyleyse?”

“Ben bir kahinim.” Mace sanki bir sırrını paylaşmak istermiş gibi sesini alçalttı. “Geleceği görebilirim...”

“Tabii ki görürsün.” Sırıtarak tırtıklı ve sarı dişlerini gösterdi. “Peki, ne görüyorsun?”

“Seni,” dedi Mace. “Kan kaybediyorsun.”

Gözlerinde en ufak bir sıcaklık olsa bu yüz ifadesinin bir gülümseme olduğunu söylemek mümkün olabilirdi.

İri adam sanki bir anda güven kaybı yaşamıştı.

Ama geçerli bir mazereti vardı; tüm başarılı yırtıcılar gibi o da sadece kurbanlarla ilgilenirdi, rakipleriyle değil. Nihayetinde onun da ana amacı buydu: Kıyafet giymeye alışık bütün türlerin bireyleri çıplakken çekingen, kararsız ve zayıf hisseder, özellikle de insanlar. Herhangi normal bir insan yumruk atmadan önce durup önce donunu çeker.

Mace Windu aksine kararsızlık ve zayıflık kelimelerinin sadece anlamını bilip onları hiç yaşamamış gibi görünüyordu.

Bir seksen sekiz uzunluğunda kas ve kemik. Hiç kımıldamıyor. Son derece rahat. Öyle bir tavrı vardı ki vücudunu kaplayan şeyin pro-bi buhar değil de karbon-fiber takviyeli seramik gövde zırhı olduğunu sanırdınız.

“Yapmayı planladığın bir şey var mı?” dedi Mace. “Acelem var da.”

İri adam bakışlarını yana kaydırdı. “Uh-?” Mace Güç’te sol böbreği üzerinde bir baskı hissetti ve şok copunun düğmesine basılmasıyla çıkan uğultuyu duydu. Döndü ve ufak adamın bileğini iki eliyle kavradı, bileğini öyle bir çevirdi ki eğilen yüzü tam da Mace’in yükselen bacağının karşısına geldi. Darbenin etkisini ıslak et ve kemikten çıkan sesten anlamak mümkündü. İri adam saldırıya geçince Mace yana dönüp ufak adamın elini bükerek bedenini çevirdi. Mace küçük adamın kafasını bir eliyle tutup kafayı iri adamın burnunun ortasına çaktı.

İki adam birbirine geçmiş şekilde ıslak zemine yığılıp kaldı. Bir köşeye fırlayan coptan hala kıvılcımlar saçılıyordu. Ufak adam boylu boyunca yığılmıştı. İri adam yaş dolan gözleriyle oturmuş, iki eliyle burnunu ovalayarak eski haline getirmeye çalışıyordu. Parmaklarından kan süzülüyordu.

Mace tepesine dikildi. “Dememiş miydim?”

İri adam etkilenmiş gibi görünmüyordu. Mace omuz silkti. Söylendiğine göre kahinlere kendi dünyalarında saygı gösterilmezdi.

Diğerleri eşyalarını alırken Mace de sessizce giyindi. İri adam onları durdurmaya kalkmadı, yerinden bile kalkmadı. Ufak adamsa biraz sonra titreyerek ve sızlanarak gözlerini açtı. Kendine geldiğinde Mace hala giyinme bölümündeydi, küfrederek silahını çekmek için elini uzattı.

Mace ona baktı. Adam silahı olduğu yerde kalırsa daha iyi olacağına karar verdi.

“Başını ne büyük derde soktuğunu bilmiyorsun,” diye mırıldandı, kendini toparlayıp yerden kalkmaya çalışırken. Dizlerini kendine çekti ve ellerini de dizlerinin üzerine koydu. “Başkent milisleriyle dalaşanların ömrü pek uzun olmaz -”

İri adam başının arkasına vurarak onu susturdu.

“Kes şunu.”

“Başkent milisleri mi?” Mace şimdi anlamıştı. Yüzü asık halde giyinmeyi tamamladı. “Siz polis misiniz?”

Pho Ph’eahian söze girdi. “Bu kadar beceriksiz adamların polis olabileceğini sanmazdın, değil mi?”

“Oh, bilmiyorum, Phootie,” dedi Kitonak ağır ve rahat bir şekilde. “İyi sopa yedikleri doğru ama.”

İki Kubaz ıslak zemindeki bir şey, kötü ayakkabılar ve talihsiz olaylarla ilgili bir şeyler mırıldandı.

Polislerin yüzü beş karıştı.

Mace önlerinde durdu. Sağ eli Power 5’in kabzasındaydı. “Eğer birinin silahı tutukluk yaparsa yazık olur,” dedi. “Kayıp düşme utanç vericidir. Can yakar. Ama bir iki günde unutursun. Ama bir silah ateş alır da düşersen -?”

Omuz silkti. “Ölümden kendinizi toparlamanız ne kadar sürer sizce?”

Ufak olan polis ağzındaki bir şeyleri tükürmeye başladı. İri olan onu tekrar dürttü. “Seni taradık zaten,” diye homurdandı. “Yürü git.”

Mace durdu. “Hatırladığım kadarıyla burası güzel bir şehirdi.”

Çantasını alıp dışarı, tropikal öğleden sonraya çıktı. Başını kaldırıp bakmadan paslı bir tabelanın altından geçti.

Tabelada şöyle diyordu: PELEK BAW’A HOŞGELDİNİZ.

* * *

Yüzler.

Sert yüzler. Soğuk yüzler. Aç ya da sarhoş. Umutlu. Dikkatli. Çaresiz.

Sokak yüzleri.

Mace Cumhuriyet İstihbarat İstasyonu şefinin sağ arkasında onun adımlarına ayak uydurmuş yürüyordu, sağ eli Merr-Sonn’un kabzasındaydı. Gecenin geç bir saati olsa da sokaklar hala kalabalıktı. Haruun Kal’ın ayı yoktu; sokaklar bar ve kafelerin ışığıyla aydınlanıyordu. Gece lambaları –her yüzünde bir ışık olan altıgen duracrete sütunlar– caddenin her iki tarafında yirmi metre arayla sıralanmıştı. Yaydıkları sarı ışık karanlığı uzak tutmaya yetiyordu; ama ara sokaklardan birine girseniz bir anda gözden kaybolurdunuz.

İstihbarat istasyonunun şefi şişman, kırmızı yüzlü, Mace’in yaşlarında bir kadındı. Highland Green Washteria’nın, başkentin kuzeyindeki bir kafe çamaşırhane karışımı yer, sahibiydi. Hiç susmuyordu. Mace dinlemeye başlamamıştı bile.

Güç onu her yönden hazır bekleyen tehditlere karşı uyarıyordu: yoldan geçen araçların teker seslerinden çocukların elindeki sopalara varıncaya kadar. Üniformalı milisler, silahlı amatörlerin sahte sert adam tavırlarıyla, ortalıkta dolaşıyor ya da belli yerlerde dikiliyorlardı. Silah kını açıldı. Tüfekler insanlara doğruldu. Sallanan pek çok silah, itişen pek çok insan, pek çok tehdit ve göz korkutma gördü. Birkaç blok ötede silahlar ateşlendiğinde kimse oralı olmamıştı bile.

Ama herkes Mace’e bakıyordu.

Milis yüzleri: insan ya da ona yakın türler. Mace’e baktıklarında sadece dış dünyalı giysileri içerisinde bir Korun görüyorlardı ve bakışları buz gibiydi. Boş. Yargılayan. Sonunda da düşmanca.

Mace tetikteydi ve etrafına şu mesajı vermeye özen gösteriyordu: Bana bulaşmayın.

Ormanda olsa kendini daha güvende hissederdi.

Sokak yüzleri: içki içmekten yüzleri kızarmış beleşçiler tayfası. Burnundan göğsüne kadar gri renkte yorgun bir Wookiee iki tekerlekli bir taksiyi bağlı olduğu koşum takımıyla çekiyor, bir eliyle sokaktaki çocukları uzak tutarken diğer elinde de para çantasını taşıyor. Orman araştırmacısı yüzleri: yanaklarında mantar yara izleri, bellerinde silahları. Genç yüzler: çocuklar, Depa’nın Padawan olduğu günkü yaşından daha küçükler, Mace’e incik boncuğu “özel indirimli” satmaya çalışıyorlar sırf “Yüzünü beğendikleri için.”

Pek çoğu Korun.

Mace Windu’nun Günlüğünden

Tabii. Şehre gelin. Şehirde yaşam kolay. Sarmaşık kedileri yok. Burgu böcekleri yok. Bakır sarmaşıkları ya da ölüm çukurları yok. Grasser gübresi temizlemek yok, su taşımak, akk yavrularına bakmak yok. Şehirde çok para var. Tek yapman gereken şunu satıp buna katlanman. Gerçekte sattığın şey ne: Senin gençliğin. Umudun. Geleceğin.

Ayrılıkçılara yakınlık duyan herhangi birinin Pelek Baw’da birkaç gün geçirmesi gerekir. Konfederasyon’un gerçekten ne için savaştığını göstermeye yeter de artar bile.

Jedi’ların nefret etmemesi gerçekten harika bir şey.

İstasyon şefi konuşurken konu nasıl olduysa idare ettiği istihbarat cephesine gelmişti. Adı Phloremirlla Tenk’di, “Bana Flor de tatlım. Herkes öyle der.” Mace anlattıklarını dinlemeye başladı.

“Hey, herkesin arada bir duş alması gerekir. Ayrıca kılığına da dikkat edeceksin. Böylece herkes buraya gelir. Jup, Korno, burada ne ararsan var. Milislerin ve seppie’lerin ihtiyacını ben karşılarım. Herkes bana gelir. Havuzum var. Altı tane saunam var. Özel duşlarım var. Su, alkol, probi, sonik ne istersen var. Belki bir ya da iki kayıt cihazı işimizi kolaylaştırır. Milis subaylarının saunalarda neler konuştuklarına şaşarsın. Ne dediğimi anlarsın ya?”

Rastladığı en geveze casustu. Sonunda nefes almak için sustuğunda Mace bunu ona söylemişti.

“Öyle. Komik değil mi? Yirmi üç yıldır bu oyunda nasıl hayatta kalabildiğimi sanıyorsun? Konuşabildiğin kadar konuş, insanların aslında hiçbir şey söylemediğini anlamaları çok zaman alır.”

Belki de gergindi. Belki de bu sokaklardaki tehlikenin kokusunu almıştı. Bazı kişiler güvendeymiş gibi davranarak tehlikeyi uzak tutabileceklerini zannederler.

“Otuz yedi çalışanım var. Sadece beşi istihbaratçı. Diğerleri sadece çalışan. Hah: Yirmi üç yılda Washeteria’nın kazancını iki katına çıkarmayı başardım. Sadece çok çalıştığım için değil tabii, ne dediğimi anlıyorsun ya? RS-on yedi’nin ne işe yaradığını bilir misin? Yazık. Yazık. Bir Jedi ne işe yarar ki bu günlerde? Paranı bile yeterince öderler mi? Hiç zannetmem. Onlar hizmet etmeyi sever. Bu onların ödülüymüş. Özellikle de başkalarına hizmet ettikleri zaman.”

Dağlara çıkmak için çoktan bir takım toplamıştı. Altı ağır silahlı adam ve neredeyse yepyeni bir steamcrawler. “Biraz ham gözükseler de aslında iyi çocuklardır, her biri. Paralı askerler ama güvenilirler. Yıllarını ormanda geçirdiler. İkisi saf kan Korno’dur. Yerlilerle araları iyidir.”

Güvenlik nedeniyle onlarla buluşacağı yere Mace’i kendisi götürmek istedi. “Ne kadar erken yola çıkarsan o kadar iyi olur. Doğru mu? Haklı mıyım? Günün bu saatinde taksilere güven olmaz. Hey, önüne bak serseri! Bunlar da hep adamın önüne çıkarlar.” Kollarını sallayarak yol boyunca devam etti. “Bu arada arandığını biliyorsun, öyle değil mi? Gezegenden çıkmak için bir yol bulman gerekecek.”

Mace’i, Ventran sistemindeki Halleck’te yirmi silahlı çıkarma gemisi ve bir klon askeri alayı hazır bekliyordu. Cevabı “Evet,” oldu.

Bir iki blok öteden tekrar silah sesleri yükseldi. Flor aniden sola dönüp sokaktan uzaklaştı.

“Whoops! Bu taraftan! Bu karmaşaya bulaşmanın bir gereği yok. Belki sadece yiyecek isyanıdır ama belli olmaz. Bu el şaklatmalar. Slug tüfeği olabilir. Belki de Jedi’ların örgütlediği olaylardan biridir. Pek çok Korno slug tüfeği taşır ve slug’lar seker. Slug tüfekleri. Onlardan nefret ediyorum. Ama bakımları kolaydır. Ormanda bir iki gün geçirdin mi tüfeğin artık ateş etmez hale gelir. Ama bir slug tüfeğini temiz ve yağlı tutarsan ebediyen çalışır. Gerillalar onlara sahip oldukları için şanslı ama kullanmak için çok pratik yapmak gerekir. Slug’lar balistiktir bildiğin gibi. Kafanda havada izleyeceği yolu hesaplaman gerekir. Ben uğraşamam. Tabancayı tercih ederim.”

Çatışmaya yeni bir nota daha katıldı: daha derinden gelen bir ses, thrummthrummthrummthrumm. Mace omzunun üzerinden baktı. Bu hafif bir seri atım silah olmalıydı, bir T-21 ya da Mer-Sonn Thunderbolt.

Askeri teçhizat.

“Sokaktan uzak durursak,” dedi Mace, “iyi olacak.”

“Hayır, hayır, hayır, dert etme,” dedi kadın. “Bu gümbürtü fazla uzun sürmez.” Mace, ışın kılıcını gerektiğinde çantasından ne kadar hızlı çıkarabileceğini hesap etmeye başladı.

Ateş sesi arttı. Bağırışlar da eşlik etmeye başladı: feryatlar ve çığlıklar. Öfke ve acı. Sesler gittikçe bir isyandan çok çatışmayı andırır şekilde çıkmaya başlamıştı.

İlerideki köşeden beyaz parlak bir lazer önlerinden geçip gitti. Arkalarında pek çok silah sesi daha duydular. Çatışmanın sesi sanki hızla hareket eden bir sel gibi bir anda etraflarını çevirmişti. Mace arkasına baktı: Sokakta hala kalabalık ve araçlar görebiliyordu ama nihayet tüm bu gürültü milislerin ilgisini çekmeye başlamıştı. Silahlarını kontrol ederek kavşak ve ara sokaklara doğru koşmaya başladılar. Arkasındaki Flor dedi ki,“Gördün mü? Şuna bak. Bir şeye nişan bile almıyorlar. Şimdi biz sadece -”

Thwop sesiyle bir anda sustu. Mace bu sesi çok duymuştu: insan bedeniyle lazer ışının buluşmasının bir ürünü. Arkasını döndüğünde Flor’un çırpınarak çevreyi kendi kanıyla boyadığını gördü. Önceden sol kolunun olduğu yerde yumruk büyüklüğünde paramparça bir doku vardı. Kolunun kalanının nerede olduğunu görememişti.

“Ne? Ne?” dedi kadın.

Mace sokağa çıktı, döndü ve kadını omzuna alıp kaldırdı ve dönüp tekrar köşeye geldi. Her taraftan lazer ışınları ve hipersonik slug’lar yağıyordu. Köşeye vardığında kadını kaldırıma yatırdı ve duvara dayadı.

“Bunun olmaması gerekiyordu.” Titreyen omuzlarının arasından yaşamı akıp gidiyordu. Ölürken dahi konuşmayı sürdürdü. “Bu olamaz. Olamaz. Kolum -”

Mace, Güç’te onun parçalanmış damarını hissedebiliyordu ve Güç’le onun omzunun içine uzanarak o damarı kapattı. Kan akışı bir anda büyük ölçüde azalmıştı.

“Sakin ol.” Bacaklarını çantasının üzerine koyup yukarıda tutarak beyni için gerekli kan basıncını sağlamaya çalıştı. “Sakinleşmeye çalış. Buradan sağ çıkabilirsin.”

Arkalarındaki duvarın gerisinden bot sesleri gelmeye başladı: Bir milis timi onlara doğru koşuyordu. “Yardım yolda.” Ona doğru eğildi. “Buluşma noktasını ve parolayı bilmem gerekiyor.”

“Ne? Neden bahsediyorsun?”

“Beni dinle. Odaklanmaya çalış. Şoka girmeden önce bana buluşacağımız timin nerede olduğunu ve gerekli parolayı söylemelisin.”

“Sen- sen anlamıyorsun. Bu olamaz.”

“Evet. Oldu bile. Pek çok yaşam buna bağlı. Buluşma yerini ve parolayı bilmem lazım.”

“Fakat, fakat anlamıyorsun -”

Milisler geldi ve arkalarında durdu. “Hey sen, Korun! Kadından uzak dur.”

Dönüp baktı. Altı kişiydiler. Ateşe hazır duruyorlardı. Arkalarındaki gece lambası yüzünden yüzleri gölgeliydi. Silahların namluları ona bakıyordu. “Bu kadın ağır yaralı. Hastaneye gitmezse ölür.”

“Sen doktor değilsin,” dedi içlerinden biri ve ateş etti.

2 AĞIR SUÇLAR

Sorgu odasına aşina olmak için yeterince zamanı olmuştu.

Dört metreye üç metreydi. Mikayı andıran bir çimentoyla birbirine tutturulmuş duracrete levhalardan yapılmışlardı. Duvarın bel hizasından tavana kadar olan kısmı bir zamanlar beyaza boyalıydı. Zemin ve duvarların alt kısmı ise bir zamanlar yeşildi. İki boyadan da geriye birkaç yamadan başka bir şey kalmamıştı.

Bağlı olduğu sandalye daha iyi durumdaydı. Bileğindeki kelepçeler soğuk ve sertti ve fark edebildiği bir zayıf noktaları da yoktu; ayak bileğindeki kelepçelerse neredeyse botunun derisine işlemişti. Göğüs levhası yüzünden güçlükle nefes alabiliyordu.

Pencere yoktu. Tek bir lamba sarı bir ışık veriyordu. Diğer lamba ise bozuktu.

Kapı arkasındaydı. Görmek için dönmeye çalışmak canını yakıyordu. Odanın ortasındaki masa delik deşik ve paslıydı – o pas olduğunu düşünüyordu, öyle umuyordu. Odanın diğer ucunda ahşap bir sandalye vardı, arkası zamanla aşınıp soyulmuştu.

İlk atışı yediği yer olan omzunda yeleği ve şortu delikti. Altındaki deri yanıktı ve morarmıştı. Bayıltmaya ayarlı olduğundan atış derisini delmemişti ama basıncının gücü en az bir sopanınki kadardı. Onu vurup yere düşürmüştü. Kafasındaki iz, en az birinin de başına isabet ettiğini gösteriyordu. Hatırlamıyordu.

İlk atışla sandalyede bağlı olarak uyanması arasında geçen zamanı hatırlamıyordu.

Bekledi.

Uzun süre bekledi.

Susamıştı. Mesanesindeki baskı bir şekilde başının daha fazla zonklamasına neden oluyordu.

Odayı ve yaralarını inceledikten sonra geriye başka yapacak bir şey kalmamıştı. O da kalan zamanını Flora’nın öldüğü anı tekrar düşünerek geçirdi.

Öldüğünü biliyordu. Öyle olmalıydı. Milisler onu bayılttıktan sonra en fazla bir iki dakika yaşayabilirdi; atardamarını bağlayan Güç olmadan kanı kısa sürede tükenirdi. Muhtemelen kaldırıma uzanmış gökteki yıldızları seyrederken bilinci zayıflamış ve sonunda da kaybolup gitmişti.

Tekrar tekrar thwop sesini zihninde duydu. Tekrar tekrar onu sırtında taşıdı, kanamasını durdurdu, onunla konuşmaya çalıştı ve yardıma geldiğini zannettiği adamlarca vuruldu.

Kadının ölümü onun içine işlemiş, kaburgalarının altına yerleşmişti. Onu içten içe yiyordu: o odada geçen saatler içinde gittikçe büyüyerek zonklayan bir çıbana dönen minik bir iltihap. Acı, bulantı ve ter. Titreme.

Düşünce ateşi.

Ölümünden o sorumlu olduğu için değil, tam tersi olmadığı için.

Onun vurulmak üzere olduğundan haberi bile yoktu. Güç, en ufak bir ipucu bile sunmamıştı. Kötü bir histen eser bile yoktu: Üstelik ileride olacak çok daha kötü şeylerle ilgili de hiçbir şey hissetmiyordu.

Hiçbir şey. Kesinlikle hiçbir şey. Bu onu hasta ediyordu.

Artık Güç’e güvenemeyen bir Jedi’ın hali ne olurdu?

Depa’nın başına da bu mu gelmişti? Başını sallayarak bu düşünceleri dağıttı. Dikkatini etrafında görebildiği şeylere verdi, hapishanedeki en küçük detayı bile incelemeye başladı. Kendisini inandırana kadar, onun aksini ispat edene kadar masum olması gerektiğini kendi kendine söyledi. Böyle düşünmek Depa’yı olduğundan değersiz görmekti ve kendisini. Ne kadar çevresine odaklanmaya çalışsa da düşünceler bir şekilde geri gelmeyi başarıyordu.

... Biliyorum delirdiğimi düşünüyorsun. Delirmedim. Bana olan şey çok daha kötü.

... Aklım başıma geldi...

Onu tanıyordu. Onu tanıyordu. İliklerine kadar. Kalbinin derinliklerine kadar. En sevinçli hayalleri ve en dürüst dileklerine kadar. O asla sivillerin katledilmesinin parçası olamazdı. Ya da çocukların.

... sonunda aklı başına gelmiş bir Jedi’dan daha tehlikeli bir şey yoktur...

O olamazdı.

Ama saniyeler saatlere dönüşürken zihnindeki kesinlik önce şüpheye sonra da çaresizliğe dönüştü. Sanki kendisini yanlış olduğunu bildiği bir şeyin aksine inanmaya ikna etmeye çalışıyordu.

Arkasındaki kapının açıldığını fark etti. Nemli hava bir anda sırtını yokladı. Ayak sesleri duydu ve seslerin geldiği tarafa doğru dönmeye çalıştı: Ayak sesleri nemli hava dikkate alındığında iyi kolalanmış bir milis üniforması giyen, tombul, ufak tefek bir insan erkeğe aitti. Adam hayvan derisi kaplı bir kutu taşıyordu. Eliyle nemli saçlarını arkaya atıp Mace’e gülümsedi. “Hayır, lütfen.” Elini kapıya doğru salladı. “Etrafa bakmakta serbestsin.”

Daha fazla dönmeye çalışarak Mace arkasındaki koridoru görmeyi başarmıştı. Koridorun sonunda bir çift milis ellerindeki tüfekleri onun suratına doğru çevirmişti.

Mace’in kaşları çatıldı. Gardiyanların durması gereken bir yer değildi.

“Yeterince gördün mü?” Adam Mace’in görüşünü kesmeden masanın yanına geldi ve deri kaplı çantasını açtı. “Hafif bir beyin sarsıntısı geçirdiğin söylendi bana. Bir bakayım tehlikeli bir durum var mıymış? Ne dersin?”

Güç onun bedenindeki tek darbede ölmesini sağlayacak bir düzine yer göstermişti. Bu adam savaşçı değildi. Ama ondan her yöne güçlü bir enerji yayılıyordu: önemli bir adamdı. Mace ondan tehditkar bir yön sezmemişti, sadece neşeli bir pragmatizm.

“Pek konuşkan değilsin ha? Seni suçlamıyorum. Neyse, adım Geptun. Başkentin güvenlik şefiyim. Dostlarım bana Lorz der. Sen bana Albay Geptun diyeceksin,” bekledi, yüzünde hala sevecen gülümsemesi duruyordu. Birkaç saniye sonra da iç çekti. “Pekala. Kim olduğumu biliyoruz ve senin kim olmadığını da biliyoruz.”

Mace’in kimliğini çıkardı. “Sen Kinsel Trappano değilsin. Corellian olduğunu da sanmıyorum. İlginç bir geçmişin yok. Kaçakçı. Kısa süre korsan. Silah kaçakçısı. Vesaire vesaire.” Ahşap sandalyeye oturup parmaklarını birbirine kavuşturdu ve ellerini karnının üzerine koydu. Hoş bir gülümsemeyle Mace’i izlemeye devam etti. Sessizce. Hiçbir şey söylemeden onu bekledi.

Mace onu günlerce bekletebilirdi. Jedi eğitimi olmadan bir insan gerçek sabrın ne olduğunu bilemezdi ama Depa dışarıda bir yerlerdeydi. Bir şeyler yapıyordu. Ona ulaşması ne kadar gecikirse o kadar fazla şey yapacaktı. Konuşmaya karar verdi.

Onun için küçük bir zafer, diye düşündü Mace, benim de bir kaybım olmaz.

“Neyle suçlanıyorum?”

“Değişir. Ne yaptın?”

“Resmi olarak.”

Geptun omuz silkti. “Henüz hiçbir şey dosyalara geçmedi.”

“Öyleyse neden tutuluyorum.”

“Seni sorguluyoruz.”

Mace bir kaşını kaldırdı.

“Oh, evet. Öyle.” Geptun’ın gözü seyirdi. “Gerçekten sorguluyoruz. Ben müthiş bir sorgucuyumdur.”

“Bana soru bile sormadın.”

Geptun uykulu bir sarmaşık kedisi gibi gülümsedi. “Sorular verimsizdir. Senin durumunda ise faydasız.”

“İşinde gerçekten iyisin demek ki,” dedi Mace, “tek soru bile sormadan bunun farkına vardıysan.”

Cevap niteliğinde Geptun deri kaplı kutuyu açtı ve Mace’in ışın kılıcını çıkardı.

Kılıfını sıyırdı. Metalin üzerindeki yapıştırıcı izleri görülebiliyordu. Gülümseyerek kılıcı kaldırdı, “İşkence de muhtemelen zaman kaybı olurdu, değil mi?” dedi.

Işın kılıcını masanın üzerine koyup şişe çevirir gibi çevirdi. Mace onun dönüşünün Güç’teki etkisini hissedebiliyordu; ona nasıl zihniyle erişebileceğini hissediyordu. Onu çeker, açar ve Albay Geptun’ı öldürür ya da rehin alır ya da bileğindeki kelepçeleri onunla kesebilirdi.

Bir şey yapmadı.

Koridorun sonunda neden iki silahlı adamın beklediğini şimdi anlamıştı.

Işın kılıcının dönüşü yavaşladı ve sonra da durdu. “Bu senin onlardan olduğunu gösterir sanıyorum,” dedi Geptun.

Basit bir numara. Mace onu tekrar süzdü. Albay’da bir tepki yoktu. “Geptun,” dedi Mace, “Bir Korun adı değil mi?”

“Evet, öyle,” dedi Albay keyifli bir şekilde. “Büyükbabam yetmiş yıl kadar önce ormandan gelmiş. Bunlardan pek bahsedilmez. Bildiğin gibi kibar toplumlarda olmaz böyle şeyler.”

“Kibar toplum mu? Sence burada o bahsettiğinden var mı?”

Geptun omuz silkti. “Adım sadece küçük bir eksiklik. Belki de damarlarımdaki Korun kanı beni ismimi değiştirmeyecek kadar gururlu biri yapmıştır.”

Mace hafifçe başını salladı. Eğer adamın ışın kılıcını kullanacak kadar Güç’le ilişkisi varsa asıl niyetini rahatça gizleyecek iradeye de sahip demekti. Mace zihnindeki adamla ilgili tehdit seviyesini düşükten bilinmeyene çevirdi. “Benden ne istiyorsun?”

“Evet, asıl mesele bu değil mi? Benim için yapabileceğin pek çok şey var. Kariyerime büyük katkın olabilir. Bir Jedi? Sadece Jedi olman bile doğru kişiye teslim edildiğinde son derece kıymetli olmanı sağlar. Yani bir düşman subayını yakalamış sayılırız, öyle değil mi? Konfederasyon bunun için beni cömertçe ödüllendirir. Bunu yapacaklarından eminim. Hatta belki bana madalya bile takarlar.” Başını çevirdi, muzipçe yan yan baktı. “Bu ihtimaller seni pek endişelendirmişe benzemiyor.”

Eğer Mace’i Ayrılıkçılara teslim etmek isteseydi Geptun şu an burada olmazdı. Mace bekledi. Sessizce.

“Ah, doğru,” diye iç çekti Albay bir süre sonra. “Ben siyasetle ilgilenmem. Benim için yapabileceğin başka bir şey var.”

Mace beklemeye devam etti.

“Şimdi durum şundan ibaret. Elimde bir Jedi var. Onu gezegendeki Cumhuriyet İstihbarat örgütünün başının cesedi yanında yakaladığımıza göre önemli bir Jedi olmalı.” Tekrar Mace’e göz kırptı. “Oh, evet: Phloremirlla ve ben eski dosttuk. Aramızdaki politik farklılıkları unutacak kadar uzun süredir.”

“Ne kadar üzüldüğünden bunu anlamak zor olmuyor zaten.”

Geptun bu sözden hiç etkilenmemişti. Yüzündeki gülümsemede bile en ufak bir değişiklik olmadı. “Trajik. Onca zaman onca tehlikeli görevin ardından kazara ölmek. Ama masum olduğunu söylemek güç, öyle değil mi?”

Devam etti. “Eğer adamlarım seni vurmasaydı bu gece seni konuk etme zevkinden mahrum kalmaz mıydım?”

“Oldukça açık.” Bir saniye boyunca birbirlerinin gözlerinin içine baktılar. Mace bu bakışı kertenkelelerde de görmüştü. Yırtıcı kertenkelelerde.

Mace, adamın tehdit seviyesini arttırdı.

Geptun yeni yemek yemiş bir adamın yapacağı gibi olduğu yerde ağırlığını diğer tarafa verdi. “Neyse. Şu Jedi meselesine geri dönelim. Bu Jedi’ın biraz yetenekli bir tip olduğunu da düşünüyorum. Hatta belki de tehlikeli. Çünkü eşkali benim en iyi adamlarımdan ikisinin kemiklerini kıran kişinin eşkaline tıpatıp uyuyor.”

“Onlar en iyileri miydi? Üzgünüm.”

“Ben de Üstat Jedi. Ben de. Ben de düşünmeye başladım, acaba bu önemli ve tehlikeli Jedi’ı bizim geri kalmış Haruun Kal’ımıza getiren sebep nedir? Bu kadar yolu sadece benim adamlarıma saldırmak için teptiğine inanmak gerçekten zor. İçimden bir ses bana gelişinin nedeninin bir şekilde diğer Jedi’la ilgili olduğunu söylüyor. Dağlık bölgede kol gezerek hiç de Jedi’lardan beklenmeyecek türde eylemlerde bulunan kişiyle ilgili. Sivilleri öldürmek gibi. Buraya teşrifinizin kendisiyle bir alakası olması mümkün mü?”

“Neyi değiştirir?”

Geptun sandalyesinde geriye yaslanıp Mace’e baktı. “Uzun süredir o Jedi’ın peşindeyiz. Başına ödül koydum. Büyük bir ödül. Acaba diyorum birisi bana bu Jedi sorununu çözmemde yardımcı olabilir mi? Son derece minnettar kalırım. Hatta az önce bahsettiğim ödülü de unutmuş değilim.”

“Anlıyorum.”

“Belki öyle, belki değil. Mesele şu, tam olarak bir karar verebilmiş değilim.”

Mace bekledi.

Geptun iç çekti ve sandalyesinde tekrar öne doğru geldi. “Pek hoş sohbet bir adam olmadığın ortada.”

Bu bir cevap gerektirmiyordu, Mace de cevap vermedi zaten.

“Gördün mü? İşte ben de bundan bahsediyorum. Sanırım benim sadece kafamı rahatlatacak bir şeye ihtiyacım var. Tam ortadayım şu anda. İki yöne de gidebilirim. Şu ödülü istiyorum. Evet, bu doğru. Ama diğer taraftan dağlarda dolaşan Jedi’dan da kurtulmak istiyorum. Ama hala hangisinin en doğru seçim olduğuna bir türlü karar veremedim. Geleceğim konusunda endişeliyim de biraz. Anlıyorsun herhalde. Biraz mali destek fena olmazdı aslında.”

Nihayet Mace neden bahsettiğini tam olarak anlamıştı. “Ne kadar destek fena olmazdı?”

Geptun’ın gözleri ışıldadı. “On bin.”

“Dört bin veririm.”

Geptun dik dik baktı. Mace de bakışına karşılık verdi; yüzü sanki taştan oyulmuş gibiydi.

“Burada seni çok uzun süre tutabilirim -”

“Üç bin beş yüz,” dedi Mace.

“Bana hakaret ediyorsun. Ne yani bir de benimle pazarlık mı edeceksin?”

“Ediyoruz zaten. Üç bin iki yüz elli.”

“Çok sarsıldım, Üstat Jedi -”

“Jedi Üstadı demek istedin herhalde,” dedi Mace. “Üç bin.”

Geptun’ın bütün neşesi kaçtı. Bir süre çaresizce Mace’in bakışlarına karşılık vermeye çalıştıktan sonra başını iki yana sallayıp omuz silkti. “Üç bin. Sanırım kişi kendi değerini bilmeli.” İç çekti. “Savaştayız nihayetinde.”

Onu şafakta serbest bıraktılar.

Mace Adalet Bakanlığı’nın önündeki merdivenin aşınmış basamaklarından aşağı indi. Grandfather’s Shoulder’ın üzerinden güneş ışıkları belirmeye başlamış, gece lambalarının ışıkları azalmıştı. Sokak her zamanki gibi kalabalıktı. Çantası omzunda, silahı ise belindeydi. Işın kılıcını yeleğinin iç cebine koyarak sol kolunun altına saklamıştı.

Kalabalığa karışıp kendini akıntıya bıraktı. Sayısız kişi yanından gelip geçiyor, kimi kuşkuyla bakarken kiminin umurunda bile olmuyordu. Arabalar gelip geçiyor, binalardan müzik sesleri yükseliyordu. Kimi zaman yoldan geçen bir steamcrawler herkesin yolun bir tarafına yığılmasına neden oluyordu; bu tür anlarda yabancılara temas etmek zorunda kalmak Mace’i rahatsız ediyordu. İnsan terinin kokusu, Yuzzem idrarı ve Togorian kokusuna karışıyordu. T’landa Tillerin bileklerindeki salgı bezlerinin, ateş üzerindeki portaak yaprağının da kokusunu almıştı ve bunların kendine ne denli yabancı kokular olduğunu düşünmeden edemedi. Oysa buradaki asıl yabancı Mace’di.

Şimdi ne yapması gerektiğine dair bir fikri yoktu.

Mace Windu’nun Günlüğünden

Çoktan Depa’ya ulaşmak için yola çıkmalıydım. Tekrar Highland Green Washeteria’ya gidip oradaki diğer Cumhuriyet istihbarat birimleriyle temasa geçmeye çalışabilirdim. Kendi timimi de kurabilirdim. Gerçi Geptun’a ödediğim rüşvet “Kinsal Trappano’nun” banka hesabını eritmişti ama Jedi Konseyi’nin açtığı bu hesaba gerektiğinde para aktarılabilirdi. Bir steamcrawler bulmak zor olmazdı ve sokaklar kiralanabilecek tehlikeli görünümlü adamlarla doluydu. Pek çok şey yapabilirdim.

Oysa ben kalabalığa karışmayı tercih ettim.

Korktuğumun farkına vardım. Bir hata daha yapmaktan korktuğumun.

Bu alışık olmadığım bir duyguydu. Geonosis’e kadar böyle bir şeyin olabileceğine inanmazdım bile.

Tapınakta biz diğerlerine bir Jedi’ın yapabileceği tek büyük hatanın Güç’e inanmayı bırakmak olduğunu öğretirdik. Jedi’lar “meseleleri çözmez” ya da “plan yapmazlar”. Bu kavramlar bir Jedi’ın ne olduğu kavramının tam zıddıdırlar. Biz kendimizi Güç’e teslim ederiz ve onun akıntısıyla barışa ve adalete sürükleniriz. Jedi eğitiminin büyük bölümü zekamız yerine içgüdülerimize ve duygularımıza güvenmemiz üzerinedir. Bir Jedi bir durumu “düşünmemeyi” öğrenerek “hareketsiz kalmayı” bilmelidir: Güç’ün kendisini erdem ve eylemle dolduracağı boş bir araç olmalıdır. Gerçeği analiz etmeyi bıraktığımız zaman onu hissetmeye başlarız. Tüm çabamızı terk ettiğimizde Güç bizi devralır. Jedi karar vermez. Jedi güvenir.

Diğer bir deyişle: Bizler düşünmek için değil bilmek için eğitiliriz.

Ama Geonosis’de bizim bildiğimiz bizi tümüyle yanılttı.

Haruun Kal bana Geonosis’de yaşadığımız yanlış değerlendirmenin tesadüfi bir olay olmadığını ispat etti. Tekrar olacaktı.

Ve onu nasıl durduracağımı bilmiyorum.

Buraya yalnız gelmemim bir açıklaması olabilir... ama aklımıza güvenerek düşünürsek ki akıl aldatıcıdır. Depa’nın peşinden gitmekle doğru yaptığımı hissediyorum... ama artık hislerime güvenemem. Güç’teki gölge bizim içgüdülerimizi bize karşı çevirdi. Ne yapacağımı bilmiyordum ve ne yapacağıma nasıl karar vereceğimi de bilmiyordum.

Ama Jedi eğitimiyle alakası olmayan içgüdüler de vardır. Omzunda “naber dostum” tarzı bir dokunuş hissettiği sırada da Mace bu tür bir içgüdüsüne uymuş gidiyordu ve etrafına baktığında ortalıkta kimsenin olmadığını gördü.

Bu dokunuş Güç’ten gelmişti.

Kalabalık insanların yüzlerine ve steamcrawler’ın dumanına baktı. Nemli hava yüzünden kafelerin reklam pankartlarından sular damlıyordu. Bir grasser’ın çektiği araba yoluna devam ediyordu. Sürücüsünün bir elektropod’u vardı. “İki kredi, şehirdeki herhangi bir yer. İki kredi!” Yakınında içki küpü olmuş bir Yuzzem geğirdi. İki tekerli araçlardan birine koşulmuştu. Arkasını döndü ve koca eliyle koltuktaki insanı alıp kaldırarak diğer elindeki pençeleri gösterdi. Konuşmasının çevirisi şöyleydi: Para yok mu? Sorun değil, karnım aç.

Bir dürtme daha –

Kalabalık sanki bir anda açılmış ve Mace bu sayede yüz metre ileriyi görebilmişti: Mace’in yarı yaşında sıska bir Korun, kara derili, kahverengi gömlekli ve orman ghoshin’inden bir pantolon giymiş. Mace beyaz dişlerini ve mavi gözlerini fark edene kadar bu genç Korun dönmüş, yol boyunca ileri doğru yürümeye başlamıştı. Bu gözler – Mace onu daha önce görmüş müydü? Belki dün gece sokakta belki de isyan sırasında...

Mace genci takip etti.

Bir amaç istiyordu. Bu da gayet uygun bir amaçtı.

Genç Korun açıkça onun kendisini takip etmesini istemişti. Ne zaman kalabalığa karışsalar ve Mace onu gözden kaybetse diğer bir Güç dürtmesi onu görmesini sağlıyordu.

Kalabalığın da kendi hızı vardı. Mace ne kadar hızlı hareket etmeye çalışırsa o kadar fazla dirençle karşılaşıyordu: dirsekler, omuzlar, kalçalar hatta doğrudan göğsüne yediği bir iki darbe, üstelik yolda yürüyen diğerlerinin onu bakışlarıyla kınayarak uygun şekilde davranmaya davet etmeleri de cabası. Tüm bunlara basit bir şekilde cevap veriyordu, “Bana bulaşmanızı tavsiye etmem.” Güç’ü kullanarak vurgu yapmak zorunda hissetmemişti kendisini. Bakışları yetiyordu.

Genç bir adam konuşmak yerine Mace’in burnuna eliyle çarparak iletişime geçmeyi uygun görmüştü. Mace atik davranıp hemen kafasını eğince gencin yumruğu da burnu yerine alnına gelmişti. Gence nasihat vermeyi, ona sabrın ve şiddetten uzak durmanın erdemlerini anlatmayı düşündü –en azından hafiften de olsa bu yumruğu eleştirmeliydi– ama Yoda’nın bir sözü aklına geldi; En etkili ders sözcükler olmadan öğretilendir. Sadece omuz silkip yoluna devam etti.

Mace ne kadar çabalasa da kalabalığın baskısından kurtulamıyor, çocuğa erişmek istedikçe daha çok dikkat çekip fazladan birkaç garibanın daha canını yakıyordu. Korun bazen dönüp arkasına bakıyordu. Mace gördüğünün gülümseme olduğunu düşünse de aradaki mesafe emin olamayacağı kadar fazlaydı. Bu gülümseme cesaret verici miydi? Dostça mıydı? Sadece kibarca yoksa tehditkar mıydı?

Yoksa yırtıcı mıydı?

Korun dar ve hala gecenin gölgelerini barındıran karanlık bir sokağa daldı. Burada kalabalık yerini birbirlerine sarılmış bir kusmuk birikintisine tehlikeli derecede yakın şekilde uyuyan bir çift Yarkora’yla evlerinin kapısının önünde oturan üç ya da dört Balawai kadına bırakmıştı. Anlaşılan her sabah yaptıkları karşılıklı sızlanma töreni Mace’in gelmesiyle birlikte yarıda kalmıştı.

Süpürgelerini kavrayıp saçlarını örten örtülerini toparlayarak sessizce onu izlediler.

İçlerinden biri o geçerken ayağının dibine tükürdü.

Karşılık vermek yerine durdu. Şu anda ana yoldan ve kalabalığın gürültüsünden uzaktı ve şimdi uzaktan gelen farklı ve belli belirsiz bir ses duyuyordu.

Kaldırıcı motor. Belki birden fazla.

Ses yankı yaptığı için yönünü kestirmek güçtü. Ama gittikçe artmıyordu ve gülümseyen gençten bir Güç dürtüsü daha alınca tekrar yola koyuldu. Binanın diğer tarafında, diye düşündü. Beni takip ediyor.

Belki swoop, belki de speeder bike. Landspeeder olmadığı kesin: Landspeeder’ın kaldırıcısı tek bir nota çalar. Araç titriyormuş gibi sesi alçalıp yükselmez.

Buna gittikçe daha fazla odaklanıyordu.

Genci dolambaçlı sokaklar boyunca takip etti. Sokakların kimisi gürültülü, kimisi sessizdi, birkaç kişinin konuşmasından başka ses yoktu. Çatıların uçları sokağın üzerine doğru eğilmişti, üst katlarda neredeyse karşı binaların çatıları birbirine değiyordu ve sabahı tekrar alacakaranlığa çeviriyordu.

Sokaklar daralmış neredeyse geçitlere dönüşmüştü. Bir köşe daha ve genç kayboldu.

Mace kendisini küçük ve etrafı kapalı bir avluda buldu, belki beş metrekareydi. Çöple dolup taşmış çöp kutularından başka bir şey yoktu ortalıkta. Çöpler yüzünden binaların dış yüzeylerinin de rengi değişmişti. En alçak pencere on metre yukarıdaydı ve telle örtülüydü. Tepesindeki çatının kenarında Mace’in keskin gözleri diğerlerinden daha temiz birkaç kiremit gördü. Anlaşılan genç iple hızla tırmanmış ve ona kendisini takip etme imkanı bırakmamıştı.

Kimi dillerde böyle yerlere çıkmaz sokak denirdi. Tuzak kurmak için mükemmel bir yer.

Mace düşündü, nihayet...

Acaba fikirlerini mi değiştirdiler, diye düşünmeye başlamıştı.

Avluda durdu, sırtı geldiği sokağa dönük ve zihni açıktı.

Güç’te onları enerji alanları gibi hissediyordu.

Dört tane ihtiyatlı ve kötü niyetli görüntü, avlarını yakalamak isteseler de riske girmek istemiyorlardı. İkisi sokağın en ilerideki köşesinde saklanmıştı. Diğer ikisi ise ellerinde silahları, ıska geçmemek için sessizce yakın mesafeye sokuluyorlardı. Mace kendisine yönelen silahların namlularının ısısını sanki elbisesinin altında bir Aridusian lav böceği varmış gibi hissetmişti.

Kaldırıcı motorun uğuldaması yer değiştirdi, diğer taraftan geliyordu. Speeder bike’lar diye tahmin etti. Güç sezgisini onları da içine alacak şekilde genişletti: tepesinde silahlı adamlar ve bazıları silahlı swoop’lar. Her birinde bir sürücü. Görüşünün dışında çapraz ateş açabilmek için uygun konuma geçiyorlardı.

Durum gittikçe ilginçleşiyordu.

Mace heyecanlanmıştı. Bir günlük belirsizlik ve yalan dolandan, sahte kimlikle dolaşıp rüşvet vermekten sonra olaya böyle doğrudan dalmak keyfini yerine getirmişti.

Fakat kendi düşüncelerinin tonunun farkına vardı, iç çekti.

Hiçbir Jedi mükemmel değildi. Her birinin her gün üstesinden gelmek için uğraştıkları kusurları vardı. Mace’in birkaç kusurunu da ona yakın olan herkes bilirdi; bunu onlardan gizlememişti. Aksine Mace’in kendi zayıflıklarını kolayca itiraf etmesi onun erdemlerinden biriydi ve bunlarla başa çıkabilmek için yardım istemekten de çekinmezdi.

Onun en belirgin kusuruysa savaşmayı sevmesiydi. Bu bir Jedi için çok tehlikeliydi.

Katı zihinsel disipliniyle bu isteğini bastırıp onlarla konuşmaya karar verdi. Onları saldırmaktan vazgeçirerek hayatlarını kurtarabilirim. Profesyonel gibi de görünüyorlar; belki de sadece ödeme yaparak istediği bilgiyi alabilirdi.

Canlarına okumak yerine.

Kararını verdiğinde arkasındaki adam da menzile girmişti. Gerçekten de profesyonellerdi; tek laf etmeden silahlarını çevirip ateş ettiler.

En iyi eğitimli insanın bile ateş etmeye karar vermesiyle tetiği çekmesi arasında en az çeyrek saniye kadar bir zaman vardır. Güç’te, Mace onların kararını daha onlar karar vermeden önce bile hissedebiliyordu: gelecekten gelen bir yansıma.

Parmakları tetiği çekmeden o harekete geçmişti bile.

Lazer ışınları yollarının dörtte birini ancak tamamlamışken Mace kendi etrafında döndü, dönüşünün hızıyla artık arkası değil önü adamlara dönüktü. Işınlar yarı yola geldiğinde Güç ışın kılıcını avucunun içerisine koydu. Işın yolunun dörtte üçüne vardığında kılıç açılmıştı ve ışın ona vardığında ise isabet ettiği şey onun bedeni değil de enerjiden oluşan bir kılıç olmuştu.

Mace refleks olarak lazerleri derhal saldırganlara geri göndermeye kalktı. Ama ışınlar kılıcından yansımak yerine kılıcın üzerine dağılıp gövdesini sıyırıp geçerek hemen arkasındaki çöp tenekesini paramparça etti.

Mace düşündü: İşte şimdi başım dertte olabilir.

Düşünce zihninde tam olarak şekillenmeden iki silahlı kişi daha (Mace’in zihnindeki karmaşık bir bölüm yaptığı hesaplar sonucu insan oldukları kararına varmıştı) silahlarıyla yaylım ateşi açtılar. Avlu bir anda kör edici parlaklıktaki ışınlarla doldu.

Mace yana kaçmaya çalışırken ışınlardan birisi bacağına isabet ederek hızını kestiyse de sokağın bir köşesine geçerek saklanabilmeyi başardı. Ayağına baktı, ışın botunun derisini delmemişti.

Bayıltıcı ışın, diye düşündü. Beni sağ olarak isteyen profesyoneller.

Bir yandan acaba şimdi ne yapmaya çalışacaklar, diye düşünürken kılıcının ışığının soluk olduğunu gördü. Fazlasıyla soluk.

Gözlerinin önünde kılıcının ışığı gittikçe daha da soldu ve titreyerek ortadan kayboldu.

Düşündü: Şimdi de başım daha büyük bir dertte olabilir.

Işın kılıcının enerjisi bitmişti.

“Bu imkansız,” diye homurdandı. “Bu -”

Bir anda ne olduğunu anladı.

Geptun.

Mace onu çok hafife almıştı. Üçkağıtçı ve açgözlüydü ama aptal değildi. Kesinlikle.

“Jedi!”

Silahlı adamlardan biri sokaktan bağırıyordu.

“Hadi zorluk çıkarma da kimsenin canı yanmasın. Tamam mı?”

Keşke doğru olsa, diye düşündü Mace.

“Yanımızda sadece silah değil, her türlü teçhizatımız var. Glop ve Nytinite ve bayıltıcı ağımız var.”

Ama henüz hiçbirini kullanmamışlardı. Paralı askerler diye karar kıldı Mace.

Belki de kelle avcıları ama milisler değil. Glop bombaları ve uyku gazları pahalıyken lazer ışını bedavaydı. Anlaşılan ziyan etmek istemiyorlardı.

Ona düşünecek zaman da tanımışlardı ve onları buna pişman etmeye karar verdi.

“Başka neyimiz var bilmek ister misin?” Mace sırıtışını duyabiliyordu. “Yukarı bak, Jedi...”

Tepesindeki çatıda bir çift kasklı sürücü speeder bike üzerinde duruyordu. Bike’ların parlak metalden olan ön bölümlerinden yansıyan güneş ışığı avlunun zeminine vuruyordu. Lazer toplarının plazma yanıklarıyla kaplı namlularını Mace’e yöneltmişlerdi. Tam karşılarında olduğu halde ateş etmeden bekliyorlardı.

Mace başını salladı. Onu sağ istiyorlardı. Şu toplardan yapılacak bir atışın ardından ondan geriye kalanları yerden kazımak zorunda kalırlardı.

Ama bu topları başka türlü kullanamayacaklarını göstermezdi; öndeki bike’dan ateşlenen top iki metre yukarısındaki kilden duvarı dağıttı. Üzerine yağan duvarın enkazı onu da yere yapıştırdı.

Derisinin sıcaklığını ve kanın kokusunu hissedebiliyordu, yaralıydı. Ama diğerlerinin ne durumda olduğuna dair bir fikri yoktu. Enkazın altından çıkıp hemen çöp tenekesinin arkasına gizlendi. Ama faydasızdı. Speeder’ın pilotu çöp tenekesinin diğer kenarını vurdu ve darbesi Mace’i yere yıkacak kadar etkiliydi.

Vurulmuş, sersemlemiş, yaralı, darbe yemiş ve kılıçsız.

Haruun Kal onu parçalara ayırmaya niyetliydi ve daha gezegene geleli bir gün bile olmamıştı.

“Pekala!” Elini çöp tenekesinin üzerinden speeder’ın pilotunun görebileceği şekilde kaldırdı. Elindeki enerjisi tükenmiş kılıcını kemerine astı. “Pekala, çıkıyorum. Ateş etmeyin!”

O, eller yukarıda çöp tenekesinin arkasından çıkarken öndeki speeder da hafifçe öne doğru gelmeye başladı. Diğer speeder arkada diğerini korumak için bekliyordu. Mace sokağın çıkışına doğru yürüdü, derin bir nefes alıp köşeyi döndü. İki silahlı adam saklandıkları yerden çıktılar; biri çöp tenekesinin arkasından diğeri de içe gömülü bir kapı eşiğinden. Diğer ikisi ise hala sokağın diğer ucunda duruyordu.

“Gayet iyisiniz,” dedi Mace. “Gördüklerimin arasında en iyisi.”

“Hey teşekkürler,” dedi içlerinden biri. Sesinden bunun daha önce konuşan olduğunu anlamıştı. Muhtemelen onların lideriydi.

Gülümsemesi sesinin tonu kadar dostça değildi. O ve yanındakinin elinde birer katlanır dipçikli silah vardı. Sokağın diğer ucundaki adamların tüfeklerinde ise namlunun altında daha da geniş bir namlu bulunuyordu: bomba atar ya da büyük namlulu isyan tüfekleri. “Bunu senin gibi bir Jedi’dan duymak gerçekten büyük bir onur.”

“Çok iyi hazırlandığınız belli.”

“Öyle. Şu tabancanı da sorun çıkarmadan teslim etsen.”

Mace çok ama çok yavaş şekilde ışın kılıcını sol eline alıp sağ elini de Power 5’in kabzasına uzattı. “Bu tarihe kadar sizin gibi kaç timin benim peşime düştüğünü size söyleyebilseydim keşke. Sadece çıkmaz sokaklarda değil. Caddelerde. Mağaralarda. Uçurumlarda. Gemilerin içinde. Çöllerde. Artık siz düşünün.”

“Ama yakalandın. Silahını yere koyup bana doğru it.”

“Korsanlar. Kelle avcıları. Yerliler. Howlpack’ler.” Mace sanki eski dostlarıyla konuşur gibiydi.

“Ellerinde termal patlayıcılardan taş baltalara kadar her türden silah vardı. Hatta bazen sadece pençe ve dişler.”

Sessiz olan Power 5’i almak için eğildi. Silahının namlusunu farkına varmadan aşağı indirmişti. Mace sola bir adım attı. Şimdi konuşmakta olan kişi ikisinin arasında kalmıştı.

Mace Güç’e erişti ve etrafını çeviren çıkmaz sokak bir anda belirginleşti: kesişme noktaları, güç noktaları ve hareket vektörleri. Konuşanı, yanındakini, köşede duran ikisini ve yirmi metre kadar yukarıda duran speeder bike’larla pilotlarını birbirine bağlayan kusurlu bir mücevhere dönüşmüştü sanki.

Ve Mace.

Bir an da kendisini kurtaracak tek bir hassas nokta görememişti.

Ama bu hiç göremeyeceğim anlamına gelmez, diye düşündü. Sadece kolay ya da garantili olmayacak.

Ya da muhtemel.

Kendini toparlamak için derin bir nefes aldı.

İhtiyacı olan tek şey bu nefesti. Eğer Güç onun burada ölmesini takdir etmişse o buna hazırdı.

“Şimdi de ışın kılıcın,” dedi konuşan.

“Çoğundan daha iyi hazırlanmışsınız.” Mace kılıcını avucunda dengeledi. “Ama siz de diğerleri gibi işe yarayabilecek asıl şeyi unutmuşsunuz.”

“Öyle mi? Neymiş o?”

Mace’in sesi donuk, gözleri daha da donuktu. “Bir ambulans.”

Lider gülmek istese de bunu becerememişti. Mace’in bakışları karşısında yüzündeki keyifli ifade uçup gitti.

Lider silahını doğrulttu. “Işın kılıcın, derhal.”

“Tabii,” dedi Mace ve kılıcı ona attı. “Al.”

Kılıcı uzun bir yay çizerek uçtu. Güç’te her birini ayrı ayrı çok rahatlıkla takip edebiliyordu: tetiğin üzerindeki baskıdaki en ufak değişiklik, konsantrasyonlarındaki en ufak bir farklılık. Rahattılar çünkü karşılarındaki kişi silahsızdı.

Hiçbiri bir ışın kılıcının gerçekte ne olduğunu bilmiyordu. Mace bu kılıcı yapmaya başladığında hala Padawan’dı. İlk işe koyulduğu gün ise bir ışın kılıcının hayalini kurmaya başlayalı üç yıl olmuştu. Zihninde onu imal etmeden önce en ince ayrıntısına kadar tamamlamıştı zaten. Onun yapılması bir yaratma değil de gerçekleştirmeydi. Zihinsel bir gerçekliğin fiziksel bir gerçekliğe dönüştürülmesi. Dış görünüşü metal, kristal, ışın ve güç hücresinden ibaretti, ama gerçek ışın kılıcı ancak Mace’in kendi zihni olarak adlandırdığı Güç’ün bir bölümünde var olanıydı.

Işın kılıcı bir silah değildir. Silahlar alınabilir ya da yok edilebilir. Silahlar birimsel nesnelerdir. Bazıları onlara isim bile verir. Mace eline isim vermediği gibi kullandığı ışın kılıcına da isim vermezdi. O artık kılıcının ilk şeklini hayal eden kırk yıl önceki çocuk değildi; ne de kullandığı ışın kılıcı dokuz yaşındaki çocuğun hayalindeki kılıcın aynısıydı. Güç’te her adımda biraz daha derine indikçe ve Güç’ün içerisindeki kendi yerini de daha doğru olarak idrak etmeye başladıkça ışın kılıcını yeniden şekillendirmişti. Kılıcı da onunla birlikte büyümüştü.

Işın kılıcı onun tüm bilgisini yansıtırdı. Tüm inancını.

Her şeyini.

Bu nedenle de bir ışın kılıcını Güç’le kullanarak bir mermi gibi fırlatmak için çaba ya da düşünce gerekmezdi.

Kılıç mermi gibi fırladı ve kabzası konuşanı tam iki kaşının ortasından çıkardığı tok bir sesle vurdu. Çarpmanın etkisiyle ayakları yerden kesilen adam, ölmüş ya da bayılmıştı, yere yığıldı. Elleri kasıldığı için elindeki silah ateş etmeye başlamıştı. Mace, Güç’ü kullanarak silahın namlusunu diğerine çevirdi ve onu da vurup yere yıktı; Mace bu sefer de namluyu yukarı çevirdi ve arkasında ve üzerinde duran speeder bike’ı vurdu. İsabet alan bike kendi etrafında dönmeye başlayınca pilot ateş etmek için değil de üzerinde durabilmek için çırpınmaya başladı.

Sokağın çıkışında bekleyen ikisine sıra gelmişti ve Mace harekete geçti. Kendisine yağan ateşe aldırmadan Güç’ü kullanarak bir o bir bu duvara atlayıp zikzak çizerek çatıya doğru çıkmaya başladı.

Atılan el bombaları aşağıda patladı, ara sokağı kaplayan beyaz dumana Nytinite uyuşturucu gazının mor dumanı da eklendi ama Mace çoktan onların etki alanından çıkmıştı bile. Düz zeminli çatıya tırmanmayı başardığı zaman orada da adamların olduğunu gördü.

Çatı muhtemelen kışın yağmurdan korunmak için gerekli olan sıvı permacite ve katlanmış katranlı muşambalarla doluydu – şimdiyse en az iki kişiyi kamufle etmeye yarıyorlardı.

Muşambaların arkasında saklanmış iki kişi görünmediklerini sanıyorlardı ama Mace onları Güç’te hissetmişti. Adrenalin dalgaları ve hareket etmeden durabilmek için kendilerini kontrol etmeye harcadıkları çaba. Tesadüfen mi ordaydılar? Çatışma çıkınca canlarını kurtarmak için mi saklanmışlardı? Yoksa saldırganların destekçileri miydiler?

Mace işin aslını öğrenecek kadar zamanı olduğunu sanmıyordu. Daha yere inmesine bile fırsat kalmadan diğer speeder bike ateş yağdırarak yolunu kesti. Bundan da kurtulmayı başardı ama ayakları yere basar basmaz pilot Mace’in ayaklarının dibine darbe tapalı bir el bombası fırlattı. Mace Güç’ü kullanarak el bombasını kendinden ve saklanan adamlardan uzağa fırlattı, ama toplardan yağan ateş çatıda kendine bir yol çizerek üzerine doğru geliyordu.

O da ona doğru sıçradı.

Güç’ün yukarı doğru itişiyle kendisine yağan lazerlerin üzerinden geçti ve çatının ortasındaki büyük ortak kullanılan bacanın üzerine indi. Baca diğer ucuna isabet eden lazerlerle titredi. Güç’te diğer bike’ın ateş açabilmek için daire çizdiğini hissetti.

Çatıda top delikleri, diye düşündü. Toplar ardında birisinin rahatlıkla geçebileceği kadar büyük delikler bırakıyordu. Eğer şu deliklerden birini kullanıp binanın içine girebilirse…

Baca Mace’den ancak bir metre daha uzundu. Hemen en tepesine sıçradı. Top ateşi onu takip ederek bacayı tuzla buz etti. Henüz içinden geçebileceği uygun bir delik bulamadan üzerinde olduğu baca yıkılmaya başlamıştı.

Dengesini sağlamaya çalıştı. Adamın biri bağırdı, “Hey, Windu! Mutlu isim günü!” ve Mace arkasındaki muşambalara bir göz attı, mavi gözler ve beyaz dişler, bir şey havadan ona doğru geliyordu.

Onu Cryoban el bombası sanan Mace kendinden uzaklaştırmak için Güç’le baktığında ne olduğunu anlamıştı: Yoda’nın sesi gibi tanıdık gelmişti.

Bir ışın kılıcıydı.

Bu Depa’nın ışın kılıcıydı.

Uzaklaştırmak yerine hemen kendine doğru çekti – Güç vasıtasıyla Depa’yı hissetmişti. Sanki hemen yanında duruyor ve elinden tutuyor gibiydi. Elini avucunun içinde hissetti.

Depa’nın kılıcının yeşil ışığında artık her şey olduğundan farklı görünüyordu. Çatışmanın geri kalanı beş saniyeden kısa sürdü.

Tepesindeki speeder bike yeniden ateş açınca Mace kılıcın idaresini Güç’e teslim etti. Kılıçtan yansıyan lazerler speeder’ın güç hücresine isabet edip onun çıkmaz sokağın dibine çakılmasına neden oldu. Onu oraya çekmiş olan mavi gözlü Korun ve diğer adam muşambaların arkasındaki saklandıkları yerden çıkıp çatının kenarına geldiler ve ellerindeki slug tüfekleriyle altlarındaki çıkmaz sokağa ateş yağdırdılar.

Sokağın karşısındaki diğer çatıda saklanan iki Korun daha meydana çıktı. Birinde slug tüfeği vardı, namlusundan ateş kusuyordu. Diğeri –yapılı, açık renk derili ve kızıl saçlı bir Korun kızı– ayakları açık şekilde dik durmuştu ve elinde de ateş yağdırdığı büyük bir silah olan Mer-Sonn Thunderbolt vardı.

Diğer pilot değişen dengelerden hoşlanmamıştı, speeder’ına güç verip kaçmaya çalıştı. Korunlardan biri ona nişan almak için namlusunu çevirdi ama ateş etmesine fırsat kalmadan spedeer havada döndü ve kontrolden çıkıp saatte en az iki yüz kilometre hızla bir binanın duvarına girdi.

Korun el salladı ve tüm Korunlar ateşi kestiler.

Ani sessizlikte Mace’in kulakları çınlamıştı.

“Eğlenceli miydi yoksa?” diye sırıttı Korun, Mace’e. “Haydi Windu, söyle bana seni iyi sıkıştırdılar değil mi?”

Mace çatı üzerine indi ve Depa’nın kılıcını yanında tuttu. “Kimsiniz siz?”

“Seni bunların elinden kurtaran kişiyim. Haydi gidelim. Milislerin gelmesi uzun sürmez.”

Sokağın karşısındaki Korunlar çoktan iplerini sarkıtmış ve aşağı doğru inmeye başlamışlardı bile. Konuştuğu Korun ve yanındaki de çatının kenarına kancalar takıp muhtemelen cilalı bakır sarmaşığından yapılma iplerini aşağı sarkıttılar. Arkadaşı tüfeğini omzuna asıp kendini aşağı sarkıttı.

Mace ikinci speeder bike’ın birkaç blok ötedeki evin duvarında açtığı delikten yükselen dumana baktı. Korun baktığını görüp güldü. “Bu mantarlar şahane, onun kontrol sistemini kemirdiler. Ateş etmeme gerek kalmadı.”

Mace mırıldandı, “Umarım evde kimse yoktu.”

“Öyle, olacakları düşünsene.” Korun gülümseyerek beyaz dişlerini gösterdi. “Cesetleri teşhis etmeyi sonraya bıraksak? Hemen uzasak çok iyi olur.”

Mace ona baktı. “içimden bir ses,” dedi sakince, “seninle benim dost olamayacağımızı söylüyor.”

“Bu ne kadar kalbimi kırar anlatamam.” Korun bir ipi eliyle tuttu ve işaret etti. “Koşar adım, Windu. Davetiye mi bekliyorsun?”

Elindeki Depa’nın kılıcının ışığı her ikisinin de yüzünü ormandaki güneş ışığı gibi aydınlatıyordu. “Duymak istediğim şey,” dedi Mace ona, “bu kılıçla senin ne işinin olduğu.”

“Işın kılıcı mı?” Mavi gözleri sanki bir anda alevlenmişti. “Bu benin delilim,” dedi ve kendini çatının kenarından aşağı bıraktı.

3 ORMANDAN ORMANA

Mace çatıda durmuş Depa’nın kılıcının parlak ışığına bakıyordu. Ya onu kendisi Korun’a vermişti ya da o kılıcı cesedinden almıştı. İlkinin doğru olmasını diledi.

En azından öyle olması daha iyi olur, diye düşündü.

Onun tanıdığı Depa kılıcını başkasına verir miydi? Bir parçasından böyle ayrılır mıydı?

Bu pek de sadakat yeminine uygun bir hareket gibi gelmemişti ona.

Bir iki saniye sonra düğmesine bastı ve kılıç kapandı. Kılıcın kabzasını yeleğinin iç cebine yerleştirdi. Kolay olmamıştı, kabzaya garip bir kokusu olan yapış yapış bir şey bulaşmıştı.

Bir tür reçine. Yapışkandı ama eline bulaşmamıştı.

Avucuna baktı ve başını iki yana salladı. Sonra da iç çekti ve omuz silkti. Belki de bu gezegende karşılaştığı şeyler üzerine akıl yürütmekten vazgeçmesinin zamanı gelmişti.

Çatının kenarından baktı. Sokakta yatan dört cesede ilave olarak hurda olmuş speeder bike’ın pilotunun cesedi de aşağıdaydı. Binaya çarpan diğeriyle birlikte işte hepsi bu kadardı.

Konuştuğu Korun ve diğerleri hızlı şekilde cesetleri yağmaladılar.

Mace’in yüzü asıldı. Ölülerden birinde –belki de kendisiyle konuşmuş kişi– bir kulağından diğerine kadar uzanan kanlı bir iz vardı. Birisi boğazını kesmişti.

Mace’in üzerine sanki bir ağırlık çöktü. Bir şeyler nihayet ortaya çıkmaya başlamıştı ve gördükleri midesini bulandırmaya yetmişti.

Güç bu yaptıklarına dair ona hiçbir suçluluk hissettirmemişti; belki de burada yaşanan şiddet o kadar yeniydi ki bu tür inceliklerin tümünü silip götürmüştü. Ya da bunu yapmış olan her kimse hiçbir suçluluk hissetmiyordu.

Ve bu katiller onun Depa’ya ulaşabilmek için en büyük umuduydu – belki de tek umudu.

Yoda’nın bir dersi daha aklına geldi: Tüm seçimler yanlış göründüğünde kendine hakim olmayı seç.

Mace ipten aşağı indi.

Korun ona başıyla işaret etti. “İyi durumda değilsin, farkındaysan? Gömleğini çıkar.” Uzanıp cesetlerden birinin kemerinden bir ilk yardım çantası çıkardı. “Burada bandaj olması gerek -”

Mace, Korun’u kolundan tuttu. “Sen ve ben,” dedi, “ilişkimizi yeniden kurmalıyız.”

“Hey–ow, huh?” Korun kurtulmayı denedi, Mace’in elinin mengeneden farksız olduğunu anlayınca durdu, çırpınması sadece onun koluna zarar verirdi. “Hey!”

“Her şeye tersten başladık,” dedi Mace. “Bir düzeltme yapacağız. Sence bunu barışçı şekilde başarabilir miyiz?”

Diğerleri yağmayı bırakıp onlara baktılar. Mace ve Korun silahlarına sarılırken diğerleri de ne yapacağını bilememişti. Parmaklar silahların emniyetlerine erişti.

“Kötü fikir,” dedi Mace. “Her kim niyetleniyorsa.”

“Hey! Kolumu bu kadar sıkmasan. Onu yine kullanmam gerekecek.”

Mace daha da güçlü sıktı. “Ne yaptığımızı anlat şunlara.”

“Şu kolumu bırakacak mısın?” Korun’un sesi gittikçe inceldi. Dudağının üstünde ter damlaları birikmişti. “Kolumu bu kadar sevdiğine göre alıp eve götüreceksin herhalde?”

“Bu benim acı verici sıkışım değil. Bu benim sakın aptalca bir şey yapma sıkışım.” Mace biraz daha sıkınca Korun acıya dayanamayıp çığlık attı. “Kemiklerini kıracak seviyeye gelmesine on saniye var.”

“Um... böyle söyleyince...”

“Onlara ne yaptığımızı anlat.”

Korun başını çevirip omzunun üzerinden diğerlerine baktı. “Hey, çocuklar sakin olun, huh?” dedi cılız şekilde. “Biz sadece ilişkimizi yeniden kuruyoruz.”

“Barışçı şekilde.”

“Evet, barışçı şekilde.”

Diğer üç Korun silahlarını omuzlarına asıp cesetleri yağmalamaya devam ettiler.

Mace adamı serbest bıraktı. Adam omzunu ovuşturarak rencide olmuş şekilde baktı. “Senin derdin ne tam olarak?”

“Beni tuzağa düşürmedin. Onları tuzağa düşürmek için beni yem olarak kullandın.”

“Bak, Bay Çokbilmiş, her şeyden önce bu bir tuzak değildi.”

Mace’in kaşları çatıldı. “Neydi o zaman?”

“Bu bir pusuydu.” Adam sırıttı. “Jedi okulunda size bunları öğretmiyorlar mı?”

“Biliyor musun?” dedi Mace, “Seni ilk gördüğüm anda senden hoşlanmamıştım.”

“Jedi’ların ‘Teşekkür ederim, hayatımı kurtardınız,’ demesi böyle oluyor herhalde? Peh.” Başını iki yana salladı. “Ne olmuş? Çok abartıyorsun.”

“Onları sağ ele geçirsem çok daha hoşuma giderdi,” dedi Mace katı bir tonda.

“Neden?”

Mace, Pelek Baw’da bunun makul bir soru olduğunu düşündü. Onları yetkililere teslim etmek için mi? hangi yetkililer? Geptun mı? Pro-bi duşlarındaki polisler mi? Derin bir nefes aldı. “Sorgulamak için.”

“Bilmek istediğin her ne ise,” bu cevap Thunderbolt’u kullanan kızıl saçlı kızdan gelmişti. Hala cesetleri didiklemekle meşgulken başını kaldırıp Mace’e baktı. Dağlı aksanıyla devam etti. “Tam karşında duruyor. Altı Balawaili serseri. İşleri bitmiş halde. Bir Korun’un daha evini yakamayacaklar. Bir daha ne bir sürüyü ne de kadınları ya da çocukları katledemeyecekler -”

Cümlesini bitirmedi ama Mace sonunu gözlerindeki nefretten tahmin edebiliyordu. Ondan Güç’e yansıyan öfkeyi rahatlıkla hissedebiliyordu. Neler yaşadığını tahmin etmekten öte anlayabiliyordu; Güç’te yaşadıklarının onu nasıl düşünmeye ittiğini görebiliyordu. Nefret etmekten o kadar bıkmıştı ki o kadar acı çekmişti ki artık kendisine bir şeyler hissetmesi için izin vermiyordu. Yüzünün ifadesi bir an yumuşasa da sonra yeniden sertleşti. Kimsenin ona acımasını istemediğini biliyordu. O kimsenin kurbanı değildi.

Eğer Mace’in kendisi için ne kadar üzüldüğünü görebilse sırf bu yüzden ondan nefret ederdi. O nedenle Mace alçak bir tonda kibarca ve saygılı şekilde cevap verdi. “Anlıyorum. Ama benim sorum şu: Bu adamların bu tür şeyler yaptığını nereden biliyorsunuz?”

“Onlar Balawai,” dedi kız, sanki ısırdığı kokmuş bir eti tükürür gibi.

Depa’nın kendisine gönderdiği kişiler bunlar mıydı? Üzerinde hissettiği ağırlık gittikçe artıyordu.

Adamdan uzaklaştı ve elini bir cesedin yanında duran ışın kılıcına uzattı. Kılıç yerden fırlayıp eline geldi.

“Dinleyin beni. Hepiniz.”

Sesindeki otorite hepsinin yaptığı işi bırakıp onu dinlemeye başlaması için yeterli olmuştu. “Ben sizin yanınızda olduğum müddetçe cinayet işlemenize izin veremem. Bunu anladınız mı? Eğer denerseniz sizi durdururum. Durduramazsam ...”

Çenesindeki ve kılıcının kabzası üzerindeki parmaklarının eklemleri beyazladı. Koyu gözlerinden tehditkar bir alev yükseliyordu.

“Eğer durduramazsam,” dedi dişlerinin arasından, “kurbanlarınızın intikamını alırım.”

Adam başını iki yana salladı. “Hayda! Belki farkında değilsin ama savaştayız. Uyan artık!”

Uzaktan duyulan hafif bir ıslık gittikçe yaklaşmaya başladı. Ardından bunu onu katılan diğer sesler takip etti, gittikçe yükseliyorlardı. Sirenler: Milisler geliyordu. Adam diğer arkadaşlarına döndü. “Çanlar çalıyor, beyler. Toparlanın.”

Korunlar hızla işini bitirdi, cesetlerdeki ilaçları, yiyecekleri, şarjörleri, kredileri ve botları aldılar.

“Sen buna savaş mı diyorsun?” dedi Mace. “Bunlar asker değil ki.“

“Belki değiller ama teçhizatları iyi, öyle değil mi?” Adam silahlardan birini alıp namlusundan içeriye baktı. “Çok güzel. Başka türlü böyle güzel şeyleri nereden buluruz. Cumhuriyet’in bize bir halt gönderdiği yok.”

“Peki bunlar onları öldürmeye değer mi?”

“Bak sen! Biraz ön yargılı değil misin? Seni bunlardan kurtarmadık mı? Bir teşekkür aslında -”

“Unutma ki,” dedi Mace. “Beni onların kucağına atan sendin. Şimdi de bütün yaptığın cesetleri eşelemek.”

Alaycılığından bir şey kaybetmese de adamın gözleri bir an için daldı. “Seni tanımıyorum, Windu. Ama nasıl biri olman gerektiğini biliyorum. Çünkü o sürekli senden bahsediyor. Ne yapmak zorunda olduğunu da çok iyi biliyorum. Eğer seni ele geçirselerdi -”

“Evet?”

Kafasını hafif sağa çevirdi, Korun omuz silkti. “Onlara engel olmazdım. Geliyor musun, gelmiyor musun?”

Groundcar’ın pencerelerinden Pelek Baw geçip gidiyordu. Araç, ağaç reçinelerinden yapılmış balonların üzerinde gidiyor ve laminat suntaları da makas olarak kullanıyordu. Şoför yerliydi, bir gözünde katarakt olan thyssel kabuğu çiğnemekten kızıl renge dönmüş dişleriyle bir Korun. Mace ve Korunlar onun arkasında yolcu koltuklarında oturmuşlardı. Mace başını öne eğmiş cesetlerden toplanan enerji hücrelerinden birini kullanarak kılıcını şarj ediyordu. Fazla uğraşmasına gerek yoktu, çünkü ışın kılıçları kolaylıkla şarj edilecek şekilde yapılırdı. Hatta acil durumlarda Güç’ü kullanarak kabzasının içindeki gizli bir kilidi açıp güç hücresini kapatabilirdi. Ama o enerji hücrelerini birbirine bağlamıştı ve onların şarj monitörlerini kontrol ediyormuş gibi yapıyordu.

Başını eğik tutmasının görünürdeki nedeni buydu.

Korunların yola çıktığı zaman yapmaya başladıkları ilk şey, yerin darlığı ve yolun bozukluğuna rağmen, topladıkları silahları söküp temizlemeye başlamak oldu. Mace ne kadar becerikli olduklarına bakarak bu işte fazlasıyla tecrübeli olduklarını düşündü. Söktükleri silahların parçalarını portaak kehribarı olduğunu söyledikleri turuncu-kahverengi bir reçineyle güzelce sildiler: ULF’nin silahlarını korumak için kullandığı doğal bir mantardan koruyucu malzeme. Depa’nın ışın kılıcının kabzasında da aynı reçineden vardı.

Korun, Mace’e bir parça kehribar uzattı. “Seninkileri de temizlesen iyi olur. Ayrıca kendine bir de bıçak ayarlamaya bak. Belki bir de slug tabancası. Kehribarla silsen bile enerji silahlarına burada güvenilmez.” Mace’e kehribarın onda kalabileceğini söyledi ve teşekkürüne omuz silkerek karşılık verdi.

En başından beri konuştuğu Korun’un adı Nick Rostu’ydu. Groundcar’da Mace’in yarasını sarıp çürüklerini buldukları ilk yardım çantasını kullanarak tedavi ederken kendini tanıtmıştı. Mace ghosh Windu’yla uzaktan bir bağlantısı olan Rostu adında bir ghosh hatırlamıştı; Nick’in o adı almış olması onun bir nidosh olduğunu gösterirdi, bir klan çocuğu ya da bir yetim, Mace gibi.

Fakat pek de Mace’e benzemiyordu.

Diğerlerinden farklı olarak Nick Temel lisanı aksansız konuşabiliyordu ve şehri de gayet iyi biliyordu. Muhtemelen bu yüzden komuta ondaydı. Mace aralarında geçen konuşmadan Nick’in çocukluğunun büyük bölümünü Pelek Baw’da geçirdiğini anlamıştı. Şehirdeki Korun çocukların durumuna tanık olduktan sonra Nick’in nasıl bir çocukluk geçirdiğini düşünmek bile istememişti.

İri ve duygusal olarak enkaz halindeki kızın adı da Chalk’tı. Diğer ikisi birbirlerine kardeş kadar benziyordu. Büyük olanın, dişlerinde thyssel lekeleri olan, adı Lesh’ti. Küçük olup hiç konuşmayan ise Besh’ti. Ağzının kenarından sağ kulağına kadar uzanan bir yara izi vardı ve sol elinin de üç parmağı yoktu.

Groundcar’da birbirleriyle Korun lisanıyla konuştular. Gözler onun ışın kılıcının kabzasına çevriliydi ve Mace konuştuklarının çoğunu anlayabildiğini belli etmedi; Korun lisanını otuz beş yıldır duymadığı için oldukça paslanmıştı, ama yine de fena değildi ve hafızasının yetmediği yerlerde Güç yardımına koşup anlamasını sağlıyordu. Konuşmaları çoğunlukla bir çatışmanın ardından gençlerin konuşacağı türden şeylerdi: Gördün mü? Vay, sandımkilerle başlayan pek çok cümleyle az önceki çatışmanın her safhasını tekrar tekrar yaşadılar.

Chalk arada bir Mace’e bakıyordu. Bu Jedi da amma suratsızmış, dedi diğerlerine. Ondan hoşlanmadım. Silahlarını kullanırken nasılsa onları temizlerken de yüz ifadesi aynı. Sinirimi bozuyor.

Nick omuz silkti. Depa gibi olsa daha mı iyi olurdu? Şansına şükret ve ağzından çıkana dikkat et: Depa’nın dediğine göre birkaç yıl dağlık bölgede yaşamış. Belki de biraz Korun lisanı biliyordur.

Chalk’ın buna cevabı beş karış bir suratla somurtmak oldu ki bu bakış sanki Mace’in karnına saplanan bir bıçak gibiydi. Depa gibi...

Nick’in bununla neyi kastettiğini sormak için yanıp tutuşuyordu ama sormadı. Soramazdı. Onlara Depa’yla ilgili şeyler soramazdı. Zaten düşünmesi bile onu hasta ederken eski Padawan’ının zihinsel ve manevi durumunu konuşacak durumda değildi; Jedi eğitiminin ve disiplininin sağlayabileceği en temiz ve açık zihne ihtiyacı vardı. Sezgilerini beklenti, umut ve korkularla kirletemezdi.

Şehrin, Mace’in bilmediği bir bölümünden yollarına devam ettiler. Ahşap kulübeler ve eski püskü taş binalarla dolu bir yer. Yol burada o kadar kalabalık olmasa da –görülen yayalar sert görünümlü adamlar ve kapı eşiklerinden ya da bir araya geldikleri gruplardan ürkekçe etrafa bakan kadınlardan ibaretti– groundcar yine de bu köşede durdu ve geçmek için yolun açıldığını haber verecek olan düdüğün ötmesini bekledi. Airspeeder kullansalar daha hızlı giderlerdi ama Mace bunu tavsiye etmemişti; bu gezegende uçmak gereksiz yere riske girmekten başka bir şey değildi.

Tabii bu genç Korunlarla bir arada olmanın da daha az riskli olduğunu kimse söyleyemezdi. Onu endişelendiriyorlardı; hareketlerini önceden tahmin etmeyi güçleştirecek derecede Güç’e yakındılar ve onları çok tehlikeli kılacak kadar da acımasızdılar.

Aralarında en aklı başında görünen kişi Nick’ti.

Ama arka sokakta oldukları sırada, cesetlerin yanında ve milislerin de yolda olduğu zaman, Mace ona araçlarının nerede olduğunu ve neden bir an önce araca gitmeye çalışmadıklarını sormuştu; bir çatışmaya daha girmek istemiyordu.

“Rahat ol. Bir şey olmaz.” Nick ona sırıttı. “Bu sirenleri neden çalıyorlar sanıyorsun? Bize geldiklerini haber veriyorlar.”

“Sizi yakalamaya çalışmazlar mı?”

“Eğer çalışırlarsa bizimle çatışmak zorunda kalırlar.” Elindeki slug silahını sanki evcil bir hayvanmış gibi okşadı. “Sence bunu istiyorlar mı?”

“Ben isterdim.”

“Öyle. Ama onlar Jedi değil.”

“Fark ettim.”

Korunlar birkaç silahı yerde bırakmıştı. Besh, Mace’in Power 5’ini alıp şöyle bir bakmış sonra da tekrar cesetlerin arasına atmıştı. Mace almaya giderken Nick ona zahmet etmemesini söyledi.

“O benim -”

“O bir hurda,” diye cevap verdi Nick. Silahı yerden aldı. “Şuna bak.” Mace’in alnına dayayıp tetiği çekti. Mace güçlükle göz kırpmamayı başardı.

Silahın içinden yeşil bir duman yükseldi. Nick hemen silahı yere attı. “İçinde fungus var. Tıpkı ikinci speeder bike gibi. Bazı devrelerin kalınlığı sadece nanometriktir. Birkaç spor onları hemen yiyip tüketebilir.”

“Bu hiç hoş değil,” dedi Mace ona.

“Asıl eğlenceyi yanılsaydım görürdün, huh?” diye sırıttı Nick.

“Derdin ne, Windu? Depa senin harika bir espri yeteneğin olduğunu söylemişti.”

Mace sıktığı dişlerinin arasından, “Şaka yapmış olmalı,” dedi.

Arabada tek tek tüm Korunlara baktı. Hiç birine güvenemezdi. Onlardan bir tehdit sezmiyordu ama Geptun’dan da sezmemişti. Ama tümünün acı, korku ve nefretle dolu olduğunu kolayca hissedebiliyordu.

Korunlar, Güç’ü kullanabilirdi. Ama hiç Jedi eğitimi görmemişlerdi. Bunlar karanlık yayıyordu; sanki ters bir evrenden gelirmiş gibi, yıldızların karanlık yaydığı bir yerde gölgenin ışık olması gibi. Onlardan yayılan öfke ve acı dalga dalga ona çarpıyor ve kalbinde titreşen ahenkli dalgalar meydana getiriyordu. Bilmeden de olsa Mace’in hayatı boyunca üzerini örtmeye çalıştığı duygularına sesleniyorlardı.

Ve bu gömülü duygular çoktan bir cevap arayışıyla uyanmaya başlamıştı bile...

Burada tehlikede olduğunu anladı. Hem de sadece fiziksel olarak değil.

Groundcar’da oturmuş ışın kılıcının şarj olmasını beklerken Mace bu genç Korunlarla bazı meseleleri açığa kavuşturmasının zamanı geldiğine karar verdi. Bundan daha iyi bir zaman olamazdı.

“Sanırım hepimiz Temel lisanı biliyoruz,” dedi Mace. “Herkes yabancı bir lisandaki konuşmayı dinlemekten sıkılır.” Yalan da değildi.

Chalk ona ters ters baktı. “Burada Temel lisan yabancı dildir.”

“Doğru,” dedi Mace. “Yine de ben sizle birlikte olduğum müddetçe konuşulacak dil budur.”

“Bak sen. Emir vermekten de hiç çekinmiyorsun. Cinayet yok, yağma yok, Temel lisanda konuşun...” dedi Nick. “Seni kim başımıza amir yaptı? Ya dediklerini yapmazsak ne olacak Sayın Duygu Yok Bey? Azarlayacak mısın?”

“Komuta bende,” dedi Mace sakince.

Hepsi birden buna ters bakıp söylenerek cevap verdiler.

Mace, Nick’e baktı. “Sence durumu kontrol altında tutamaz mıyım?”

“Oh, çok komik,” dedi Nick kolunu sıvazlayarak.

“Sizinle tutup da emir komuta zincirinin inceliklerini tartışacak değilim,” dedi Mace. “Beni gerçekler ilgilendirir. Basit gerçekler. Doğrudan. Anlaşılması kolay. Tıpkı bunun gibi: Üstat Billaba sizi buraya beni ona götürmeniz için gönderdi.”

“Kim demiş?”

“Beni götürme emri aldınız.”

“Depa aslında emir vermez,” dedi Nick. “O daha ziyade onun ne yapılmasını istediğini bizim bilmemizi sağlar ve biz de yaparız.”

Mace omuz silkti. “Onu hayal kırıklığına uğratmak mı istiyorsun?”

Onların birbirlerine korku dolu şekilde bakmaları Mace’in de boğazının düğümlenmesine neden olmuştu. Ondan korkuyorlardı –ya da onunla ilgili bir şeyden– ama kendisinden aynı şekilde korkmuyorlardı.

“Yani?” dedi Nick.

“Yani benim iş birliğime ihtiyacınız var.” Mace enerji şarjöründeki göstergeye baktı, biri bitmişti. Adaptörü kılıcından çıkardı.

Nick ışıl ışıl mavi gözleriyle dik olarak oturmuştu. “İş birliğine ihtiyacımız olduğunu da kim söyledi? Kim diyor seni apar topar tutup zorla götüremeyeceğimizi?”

Diğer enerji şarjörünü almak yerine Mace kılıcı avucuna aldı. “Ben diyorum?”

Tekrar birbirlerine baktılar ve Güç titreşimleri aralarında ileri geri gelip gitti. Kardeşlerin yüzünün rengi attı. Chulk’ın Thunderbolt’un üzerindeki parmakları beyazladı. Nick’in de yüzü renkten renge giriyordu. Hepsinin elleri silahlarının üzerine gitti.

Mace kılıcını gösterdi. “Bir daha düşünün.”

Her birinin tek tek o kılıcını açamadan bu daracık aracın içinde silahlarını çekip çekemeyeceklerini hesap edişlerini izledi. “Şansınız iki şekilde gelecek,” dedi. “Zayıf ya da şişman.”

“Tamam,” dedi Nick, dikkatle boş ellerini kaldırırken. “Herkes sakin olsun. Tamam mı? Biraz fazla gerginiz değil mi? Dinle. Senin de bize ihtiyacın var, Windu -”

“Üstat Windu.”

Nick hayretle baktı. “Şakamı yapıyorsun?”

“Bu unvanı elde etmek için çok çalıştım, hak etmek içinse daha çok çalıştım. O yüzden kullanmayı tercih ederim.”

“Um. Neyse. Senin de bize ihtiyacın var diyordum çünkü sen buraya yabancısın.”

“Ben Grandfather’s Shoulder’ın kuzey yamacında doğdum.”

“Tamam, ben de biliyorum. Sen de buralısın ama yine de buralı değilsin. Sen galaksidensin.” Nick sanki kelimeleri havadan çekip çıkarmaya çalışırmış gibi elleriyle konuşmasını destekliyordu.

“Depa ne der biliyor musun?”

“Üstat Billaba.”

“Ya, tabii, neyse. Üstat Billaba bize bunu açıklamaya çalıştı. Sanki sen galakside yaşıyormuşsun. Başka bir galakside.”

Başka galaksi mi? Mace kaşlarını çattı. “Devam et.”

“Dedi ki hepiniz, tüm Jedi’lar, hükümet, herkes. Siz hepiniz Barış galaksisinde yaşıyorsunuz. Sen kuralların olduğu ve hemen herkesin bunlara uyduğu bir galaksidensin. Haruun Kal ise tümüyle farklı bir yerdir. Sanki fizik kurallarının farklı olması gibi. Ama zıtlıkla ilgili değil. Yani aşağı yukarı ya da siyah beyaz gibi değil. Bu kadar basit değil. Sadece farklı. Dolayısıyla sen buraya geldiğinde olayların alışık olduğun şekilde cereyan etmesini umuyorsun. Ama öyle olmuyor. Çünkü burada her şey farklı. Anladın mı?”

“Anladım,” dedi Mace yavaşça, “ki sizler benim yegane yerel rehberlerim değilsiniz. Cumhuriyet İstihbaratı beni dağlık bölgeye götürmek için bir tim kurmuştu -”

Korunların birbirine bakışı Mace’in cümlesini yarıda bırakmasına neden oldu.

“Dağlık bölge timinden haberin var yani.” Bu bir soru değildi.

“Dağlık bölge timi,” diye tekrarladı Nick. “İşte ben de bundan bahsediyorum. Bir türlü anlamıyorsun.”

“Neyi anlamıyorum.”

Parlak mavi gözlerinde manyakça bir bakış belirdi. “O arka sokakta öldürdüklerimizin kim olduğunu sanıyorsun?”

Mace hayretle baktı.

Nick de sırıtarak dişlerini gösterdi.

Mace Lesh’e baktı. Lesh ellerini açtı. Thyssel izli gülümsemesi özür diler gibiydi. “Nick doğru söylüyor. Burada işler farklıdır.”

Besh omuz silkerek başını salladı.

Mace, Chalk’a baktı; açık renkli yüzünde gözleri fazlasıyla koyuydu, sanki çocuğuymuş gibi Merr-Sonn Thunderbolt’unu kucağına yatırmıştı.

Şimdi pek çok şey yerine oturmaya başlamıştı.

“Phloremirrla Tenk’i vuran sendin,” dedi hayretle.

Groundcar toz içerisinde ve parlayan güneşin altında yoluna devam etti. Mace yolun kenarında durup aracın gidişini izledi.

Başkentten uzaktaydı, üzerinde bulunduğu yol ise tepeden kıvrılarak yukarı doğru çıkan bir açıklıktan ibaretti. Ortasında çimenler yeşermişti. Orman yavaş yavaş yayılmaya devam ediyordu. Buradan sonra yol Grandmother’s Tears nehrine paralel devam ediyordu. Grandfather’s Shoulder’daki karların erimesiyle doğan bu nehir Pelek Baw’ın aşağılarında Great Downrush’a katılırdı. Hepsi de başkentin üzerindeydi, büyük dağların en uzak ucunda.

Nick ve diğerleri silahlarını omuzlarına asmış ve bilek yüksekliğindeki eğrelti otları ve çalılar arasında tepeye tırmanmaya başlamışlardı. Ormanın yaşayan duvarı yirmi metre kadar üzerlerinde onları bekliyordu. Çok uzaklarda Mace gri karaltılar gördü. Muhtemelen grasser çobanlarıydı. Balawai hükümeti bu dev hayvanları ormanı yoldan uzak tutmak için kullanırdı.

“Üstat Windu -” Nick yukarıda, tepenin kenarında durdu. Mace’e takip etmesi için işaret etti ve göğü gösterdi. “Hava devriyeleri. Ağaçların altına girmemiz gerek.”

Ama Mace hala yolda duruyordu. Halen daha uzaklaşmakta olan araçtan yükselen tozu izliyordu.

Nick şöyle demişti: Sen Barış galaksisindensin ve işler burada farklı yürür.

İçini huzursuzluk kaplamıştı. Yoksa bir Jedi değil miydi ve bunlara karşı bağışıklığı yok muydu, buna hurafe korkusu da diyebilirdi. Sebepsiz bir korku. Groundcar’la birlikte galaksiyi de ardında bırakmış olmasının korkusu. Medeniyet gözleri önünde Pelek Baw’a doğru hızla uzaklaşıyordu. Onu orada bırakarak. Ormanın ortasında.

Kokusunu alabiliyordu.

Çiçeklerin kokusu, kırık dalların özsuyu, yoldan yükselen toz ve Grandfather’s Shoulder’daki aktif volkanlardan gelen sülfürdioksit. Sanki burada güneş ışığının bile kokusu vardı, sıcak demir ve çürüme. Ve Mace’in kendisi.

Kendi terinin kokusunu duyabiliyordu.

Kolundan süzülen terin. Kafasından boynuna, oradan da göğsüne ve sırtına süzülen terin. Kana bulanmış gömleğinin parçaları yol üzerinde bir yerlerde çok uzakta kalmıştı. Yeleğinin derisi üzerine yapışmış ve çoktan üzerinde terin bıraktığı tuz lekeleri oluşmuştu.

Groundcar’dan inmeden çok önce terlemeye başlamıştı. Nick kendisine bir Jedi Üstadı’nın komutasındaki Cumhuriyet’in desteklediği partizanların neden Cumhuriyet İstihbarat İstasyonu’nun şefini öldürdüğünü açıklarken terlemeye başlamıştı.

“Tenk yıllardır kendi adına hareket ediyordu,” demişti Nick. “Senin buluşmaya gittiğin dağlık bölge timi var ya? Şöyle olacaktı. Önce seni time teslim edecekti. Sonra da tim ormanda bir kaza olduğunu rapor edecekti. Cesedini de kimse bulamayacaktı. Çünkü seni Gevarno’da bir yerdeki işkence hücrelerinden birine götüreceklerdi. Ardından da Tenk emekliye ayrılarak Bağımsız Sistemler Konfederasyonu’na bağlı uzak sistemlerden birine yerleşecekti.”

Mace titremişti. Ne yazık ki söyledikleri çok mantıklıydı. Ama bunlarla ilgili bir kanıtı olup olmadığını sorduğunda genç Korun sadece omuz silkmişti. “Burası mahkeme salonu değil, Üstat Windu. Burası savaş alanı.”

“Yani sen cinayet işledin.”

“Sen cinayet diyebilirsin,” diye omuz silkti Nick tekrar. “Ben seni -”

“Kurtardığını söylüyorsun. Hatırladım.”

“Günlerdir seni bekliyoruz. Depa –Üstat Billaba– seni bize tarif etti ve seni uzay limanında beklememizi söyledi ama biz milislerle ufak bir sıkıntı yaşadık ve geç kaldık. Tenk’le birlikte Washeteria’dan çıktığında ancak seni bulabildik. Sonra az kalsın yine seni kaybediyorduk – patlak veren o yiyecek isyanı yüzünden. Biz sana ulaşamadan da ne yapıp edip kendini içeri attırmanın bir yolunu buldun. Yolun ortasında milislerle çatışmaya girmek pek akıllıca bir davranış değildir takdir edersin ki.”

“Beni en azından uyaramaz mıydınız?”

“Tabii ki yapabilirdik. Böylece de Tenk ve Balawai dostlarının bizden haberi olurdu. Boş yere ölür giderdik. Çünkü sen bize inanmazdın.”

“Şu anda da inanmam gerektiğinden emin değilim.” Mace avucundaki ışın kılıcına baktı, eline bulaşan portaak kehribarı onu rahatsız etmişti. “Bu meseleyi sadece senin bakış açından dinlediğimin farkındayım. Çünkü aksini söyleyebilecek herkes öldü.”

“Doğru.”

“Bu pek canını sıkmışa benzemiyor.“

“Alıştım.”

Mace’in kaşları çatıldı. “Anlamadım.”

“Savaş dediğin budur,” dedi Nick. Sesi alaycılığını kaybetmiş ve neredeyse nazik çıkmaya başlamıştı. “Tıpkı orman gibi, ağaçların arasından gelenin ne ya da kim olduğunu görene kadar çoktan ölmüş olursun. O yüzden de tahmin etmek zorunda kalırsın. Bazen haklısındır ve düşmanını öldürür ya da dostunu kurtarmış olursun. Bazen de yanılırsın ve ya sen ölürsün ya da dostunu öldürdüğünü bilerek yaşarsın.”

Dişlerini göstererek sırıttı ama gülüşünde eski sıcaklık kalmamıştı. “Ama bazen haklısındır ama yine de ölürsün. Bazen arkadaşın aslında arkadaşın değildir. Bilemezsin. Asla bilemezsin.”

“Bilebilirim. Bu da Jedi olmanın bir parçası.”

Nick’in gülümsemesi kesildi. “Tamam. Seçimini yap. Bizler adalete teslim edilmesi gereken katilleriz ya da görevimizi yerine getiren askerleriz. Her iki şekilde de kim seni De-uh, Üstat Billaba’ya götürecek?”

Mace’in suratı asıldı. “Bunun da farkındayım.”

“Peki öyleyse ne yapmayı düşünüyorsun?”

O ve diğerleri düşünmekte olan Mace’e baktı.

Sonunda Mace’in verdiği karar hiçbirini şaşırtmamıştı. Sadece kendisini hayal kırıklığına uğratmıştı.

Nick göz kırptı. “Haruun Kal’a hoşgeldin.”

Groundcar’ın ardından bıraktığı toz artık görünürden kaybolmuştu.

Besh ve Lesh çoktan üzerlerini kaplayan yeşil duvarın arkasında kaybolmuşlardı bile. Chalk ve Nick onu ağaçların altında beklemişlerdi, yere çökmüş gökyüzünü izliyorlardı.

Orman sadece dışarıdan yeşil görünüyordu. Yapraklar ve ağaç gövdeleri arasında, eğrelti otları, çiçekler ve sarmaşıklar arasında gölge o kadar yoğundu ki parlak güneşin altında bile her yer karanlıktı.

Fikrimi değiştirmek için hala çok geç değil, diye geçirdi içinden Mace.

Nick’i burada bırakabilirdi. Chalk, Besh ve Lesh’e sırtını dönebilirdi. Yola inip Pelek Baw’a gitmek için otostop yapar oradan da Gevarno Loop’a giden ilk yolcu gemisine atlardı...

Bunun geri dönmek için son şansı olduğunu biliyordu. Bir kez yeşil duvarı geçerse ancak içinden geçerek bir daha dışarı çıkabilirdi.

İleride karşısına ne çıkacağını bilmiyordu –

Depa haricinde.

... Beni buraya kesinlikle göndermemeliydin. Ben de buraya kesinlikle gelmemeliydim...

Fikrini değiştirmek için artık çok geçti.

Çoktan ormana dalmıştı bile.

Aslında Pelek Baw uzay limanında indiği anda girmişti ormanın içine. Belki de Geonosis’deki balkondayken. Belki de o olduğu yerde duruyor ve orman yayılarak onun bulunduğu yeri kuşatıyordu...

Haruun Kal’a hoşgeldin.

Çalıları ezerek tepeyi tırmanmaya başladı. Chalk ona başıyla işaret edip yeşil duvarın ardında kayboldu. Nick sanki Mace’in ne düşündüğünü biliyormuş gibi ona bakıp gülümsedi.

“Acele etsen iyi olur, Üstat Windu. Biraz daha oyalanırsan seni bırakıp gideriz. Burada yalnız kalmayı istemezsin herhalde?”

Bu konuda haklıydı. “Eğer birbirimizden ayrı düşersek hangi yöne gitmem gerekiyor?”

“Sen onu dert etme. Bize ayak uydur yeter.”

“Ama eğer olursa sizi nasıl bulacağım?”

“Olmayacak.” Nick başını iki yana sallayarak ormana gülümsedi. “Eğer ayrı düşersek üzülmene fırsatın kalacak kadar bile hayatta kalamazsın. Anladın mı? Acele et.”

Ağaçların arasına daldı ve orman tarafından yutuldu.

Mace başını sallayarak ardına bakmadan Nick’in peşi sıra gölgelerin içine daldı.

4 YAZ DÖNÜMÜ SAVAŞI

Ormanda tek sıra halinde, Chalk en önde gidiyordu, Thunderbolt’unun namlusuyla patikayı kaplayan otları kenara itiyordu. Mace on metre kadar geriden geliyordu, Nick ise hemen onun arkasındaydı. Besh ve Lesh en arkadan birlikte geliyordu, birbirlerini koruyacak şekilde arada bir yerlerini değiştiriyorlardı.

Mace, Chalk’ı gözden kaybetmemek için dikkatli olmak zorundaydı. Ormana girdikten sonra artık Korunları Güç’te eskisi gibi hissedemiyordu. Bakışlarının onlardan uzaklaşma eğilimi vardı, eğer özellikle onlara bakmazsa bakışları onları geçip gidiyordu. Aslında insanların da sadece bir av hayvanı olduğu bir yer için faydalı bir özellikti.

Arada bir Korunlardan birinden gelen bir Güç dürtmesiyle hepsi bir anda duruyordu. Ardından saniyeler ya da dakikalar süren sessizlik, rüzgarın uğultusunu ve hayvanların seslerini dinleyiş, yeşil gölge ve daha yeşil ışık arasında araştıran gözler, sayısız canlının arasında Güç’e erişmek – ne? Sarmaşık kedisi mi? Bir devriye mi? Stobor mu? Ardından da nefes verir gibi belirgin bir rahatlama. Mace’in göremediği ya da hissedemediği kimi tehditler uzaklaşmıştı. Tekrar yola koyuldular.

Ağaçların altı, açık alandan bile daha sıcaktı. Gölgenin neden olduğu rahatlama, nem ve boğucu hava nedeniyle ortadan kalkıyordu. Mace sürekli olarak yerdeki otların ve tepelerindeki dalların hışırdadığını duysa da buralara sanki rüzgar hiç erişemiyor gibiydi.

Bir açıklığa geldiler ve Nick durdu. Gökyüzü tümüyle ağaçlarla kaplıydı ama bu noktada zemin düzinelerce metrelik bir alanda açıktı, sanki ağaçların gövdeleri yaprak ve sarmaşıktan oluşan bu duvarı destekleyen payandalar gibiydi. Yukarıda bir pınarın beslediği küçük bir gölden taşan sular buharlı ve kükürt kokulu bir dereye karışıyordu.

Chalk açıklığın ortasına doğru yürüdü, başı önde ve hiç ses çıkarmadan. Bir Güç dalgası onu geçip Mace’e çarptı ve onu bir anda otuz beş yıl öncesine götürdü, bir anda o yine Jedi Tapınağı’nda ömrünü geçirdikten sonra ghosh Windu’ya dönmüş olan o çocuk oluvermişti. Hayatında ilk defa bir Korun’un bir akk’a yaptığı ipek yumuşaklığındaki Güç çağrısını hissetti...

Dalga geçip gitti ve Mace tekrar eski haline geldi, yine yorgun ve endişeli Jedi Üstadı olmuştu; arkadaşı, tarikatı ve Cumhuriyet için endişeliydi.

Birkaç dakika içinde açıklığın dışından büyük bir hayvanın yaklaştığının işareti olan bir gürültü duyuldu, ardından ağaçlardan oluşan duvar ikiye ayrıldı ve bir grasser ortaya çıktı. Arka ayakları üzerinde açıklığa doğru gelirken öndeki dört uzvu da yeşillikleri koparıp Mace’i tek seferde yutabilecek büyüklükteki ağzına taşımakla meşguldü. Sakin sakin yemeğini çiğniyordu ve üç gözüne bakıldığında da ne kadar uysal bir hayvan olduğu anlaşılabiliyordu. Başını döndürüp gözlerini sırasıyla insanlara çevirdi. Önce sağ, sonra sol ve sonunda da tepedeki göz… Görünürde bir tehdit olmadığından üç gözünün de emin olmasını ister gibiydi.

Üç grasser daha ormanı ezerek kendilerine yol açıp açık alana geldiler. Dördüne de binilmesi için koşum takımları vurulmuştu. Ön omuzlarının alt ve üstlerine eyerler bağlanmıştı, tıpkı Mace’in hatırladığı gibi. Birinde çiftli eyer vardı ve eyerlerden diğeri hayvanın orta omzunda ters şekilde duruyordu.

Dört grasser da Mace’in hatırladığından daha cılızdı –en büyüğünün boyu altı metreyi geçmezdi– ve gri derileri soluk ve sertti, yıllar önce binmiş olduğu bu devasa yaratıklardan kalan silik bir anı. Bu da gördüğü diğer şeyler kadar endişe vericiydi. Yoksa Korunlar Dört Şartı terk mi etmişlerdi?

Nick, çift eyerli grasser’ın dizginlerini tutabilmek için uzandı. “Haydi, Üstat Windu. Sen benimle geliyorsun.”

“Akk’larınız nerede?”

“Etrafta. Onları hissedemiyor musun?”

Mace şimdi hissetmeye başlamıştı, yeşil duvarın dışı yırtıcılarla çevriliydi. Vahşilik, açlık ve kararlılık, haydi yiyecek bir şeyler bulalım duygusuyla bir araya gelmişti.

Nick, grasser’ın üzerine tırmandı ve ön eyere oturdu. “Görmen gerekirse görürsün onları. Umarım görmek zorunda kalmayız.”

“Bir konuğu, ghosh’un akk’larıyla tanıştırmak artık gelenekleriniz arasında değil mi?”

“Sen konuk değil, bir paketsin,” dedi Nick. Bakır sarmaşığından yapılmış bir üvendireyi eyerin yanındaki yerinden aldı. “Hemen bin de şuradan çekip gidelim.”

Neden yaptığını bile bilmeden Mace açıklığın ortasına geldi. Bir nefeste zihnini toparladı. Sonrakinde de kendi doğasını çevresindeki Güç’e ifade etti. Jedi esenliği içteki gömülü öfkeyi dengeler, barışa olan inanç ise savaşmanın verdiği zevkin neden olduğu çıkıntıları törpülerdi. Burada gizli saklı yoktu. Aydınlık ve karanlık, saf ve bozuk, umut, korku, gurur ve aşağılanma… Yüzünde bir gülümsemeyle başını eğip kollarını iki yana açarak onu o yapan her şeyi sundu. Sonra da kendisine otuz beş yıl önce öğretildiği şekliyle Güç’ü kullanarak bir çağrı gönderdi...

Ve cevabını da aldı.

Açıklığı çevreleyen duvarı aşıp gelerek, rüzgar esmesiyle sinek vızıltısının karışımını andıran bir sesti. Kapaksız oval gözleriyle boynuzlu sürüngensi başları belirdi.

“Windu!” diye bağırdı Nick. “Kımıldama!”

Durasteel bile çiğneyebilecek güçteki sıra sıra dişler belirdi. Bir ışın kılıcının bile kesmekte zorlanacağı pullu deriler ve buhar tüten salyalar akıtan ağızlar. Kürek büyüklüğündeki pençeleriyle koca ayakları her adımda altındaki toprağı alt üst ediyordu. Bedenleri bir landspeeder kadar büyüktü ve zırhlı kuyruklarını öne arkaya sallıyorlardı.

Haruun Kal’ın akk köpekleri.

Üç tane.

Nick tekrar konuştu. “Geri çekil. Geri geri gel. Bana doğru. Sakın onlara sırtını dönme. İyi köpektirler ama onların avcı içgüdülerini tetiklersen...”

Hayvanlar Mace’i tek vuruşta ikiye bölebilecek kuyruklarını savurarak onu kuşattı. Kapaksız ve parlak gözlerinden bir ifade görebilmek imkansızdı. Nefesleri bayat et kokuyor ve derilerinden de tuhaf bir koku yükseliyordu. Sanki bir an için Mace, Nar Shaddaa’daki Circus Horrificus’un kumları üzerinde, binlerce seyircinin gözleri önünde Hutt Gargonn’un insafına kalmış gibiydi –

Bunu neden yaptığını şimdi anlamıştı. Neden yapmak zorunda olduğunu.

Çünkü o arenanın anlık görüntüsünde Depa’yı da yanında görmüştü.

Bu onların birlikte son görevi miydi? Olabilir miydi?

Üzerinden çok zaman geçmiş gibi geliyordu...

Mace Windu’nun Günlüğünden

Saldırmak için eğittikleri akk köpeklerini Lannik’deki Red Laro teröristlerine satan egzotik hayvan kaçakçılarının peşinden Nar Shaddaa’ya gitmiştim. Depa da Smuggler’s Moon’a kadar beni takip etmişti çünkü yardıma ihtiyacım olabileceğini düşünmüştü. Haklıydı da, birlikte olduğumuz halde bile oradan güçlükle sağ çıkabildik. Korkunç bir dövüştü, Circus Horrificus’un seyircilerini eğlendirmek için mutasyona uğramış dev akk köpeklerine karşı.

Ama bu ormanda o olayı hatırladığım zaman gözlerimin yaşla dolmasına engel olamadım.

Nar Shaddaa’da, Depa bana yaptığı kılıcın benimkinden çok daha iyi olduğunu göstermişti; Güç’te olduğu kadar Vaapad’da da her geçen gün gelişiyor ve ustalaşıyordu.

Onunla çok gurur duyuyordum...

Depa şövalyelik sınavından geçeli yıllar olmuştu; uzun süredir de bir Jedi Üstadı ve Konsey üyesiydi; ama o gün ikimiz de tekrar Mace ve Depa olmuştuk, Üstat ve Padawan, Vapaad’ın tüm inceliklerini galaksinin bize sunabileceği en büyük tehlikeye karşı konuşturmuştuk. Daha önce pek çok kez yaptığımız gibi savaştık. Mükemmel uyumlu bir birim, biri diğerinin eksiğini tamamlayan ve güçlerini artıran bir takım. O gün şunu görmüştük; Jedi Şövalyeleri olarak biz yenilmezdik. Üstat ve Konsey üyesi olarak ise –

Ne kazandık?

Yoksa her şeyi mi kaybettik?

Nasıl olur da bin yıl sonra Cumhuriyet’in savaşla dağılmaya başladığını görmek zorunda kalan ilk nesil bizim neslimiz olur?

“Windu!” diye ısrarla seslenen Nick onu hayal dünyasından çıkardı.

Mace başını kaldırdı. Nick bulunduğu üç metre yüksekten aşağı ona baktı. “Öyle dikilip durmasana!”

“Tamam.”

Mace elini kaldırdı ve üç akk köpeği de yere yattı. Güç’ün dokunuşu ve de elinin çevrilmesiyle üç köpek de sırt üstü döndü, kara dilleri jilet gibi keskin dişlerinin yanında sallanıyordu. Sevinçle oynayıp ona tam bir güvenle baktılar.

Nick gördüklerine inanamayarak bir şeyler söyledi.

Mace köpeklerden birinin yanına gitti ve elini hayvanın alnında bulunan altı küçük boynuzun arasında kalan üçgen bölgeye koydu. Hayvan kendi kokusunu tam olarak içine sindirebilsin diye de diğer elini hayvanın alt dudağına koydu. Sırayla hepsine aynısını yaptı; hem kokusunu hem de Güç’teki karşılığını öğrenmişlerdi artık. Sanki dinsel bir tören havasında yaşanan bu olayda her iki taraf da birbirinden bir şeyler öğrendi.

Muhteşem varlıklardı. Depa’nın ve kendisinin Circus Horrificus’da dövüşmek zorunda kaldıkları mutant türdeşleriyle ilgileri yoktu. Nar Shaddaa’nın derinliklerinde Gargonn, sürülerin bu soylu koruyucularını alıp kana susamış katillere çevirmişti.

Mace aynı şeyi Haruun Kal’ın da Depa’ya yapmış olabileceğini düşünmeden edemedi.

“Pekala,” dedi Mace. “Gitmeye hazırım.”

* * *

Her gece soğuk bir kamp kurdular. Ateş yoktu, ateşe ihtiyaç da yoktu. Akk köpekleri yırtıcıları uzakta tutmaya yetiyordu ve Korunlar da karanlığa alışıktılar. Milis helikopterleri geceleri uçmasa da ormanda bir kamp ateşi yörüngedeki bir uydudan tespit edilebilecek kadar bir ısı üretebilirdi; Nick, Balawailerin ne zaman tepelerine bir DOKAW indirmeye karar vereceklerinin belli olmayacağını anlattı.

Hükümetin yörüngede hala bilinmeyen sayıda DOKAW (De-Orbiting Kinetik Anti-emplacement Weapons – Yörünge konuşlu kinetik mevzi imha silahı) platformu bulundurduğunu açıkladı; bunlar basit güdüm ve kontrol sistemleri olan yörüngede konuşlanmış durasteel gövdeli füzelerdi. Yapımı ucuz, kullanımı kolaydı. DOKAW’ın motorlarını ateşlerdiniz ve o da yörüngeden sabit hedefinin bulunduğu koordinatlara inerdi.

İsabet yeteneği fazla değildi ama buna ihtiyacı da yoktu; meteor çarpması gibi bir etkisi vardı.

Korunlar için kamp ateşi çoktan unuttukları bir şeydi.

Pek çok gece böceği ışıkla birbirlerine sinyal vererek geceyi bir yıldızlar şölenine çevirmişti. Farklı türlerdeki parlak sarmaşıklar da farklı şekillerde hafif ışıklar saçıyordu; hepsi bir araya geldiğinde ay ışığını aratmayacak kadar ortalığı aydınlatmak için yeterli oluyorlardı.

Grasser’lar her zaman ayakta uyurdu, altı ayakları kilitlenmiş, gözler kapalı ve hala bir şeyler çiğnerken.

Korunların eyerlere serili yatakları vardı. Mace çantasında taşıdığı bir cep çadırı kullanıyordu; basınç mührünü parmağıyla açtıktan sonra içindeki katlanmış direkleri otomatik olarak açılır ve ortaya iki kişinin rahatlıkla sığabileceği bir çadır çıkardı.

Yerde oturur ya da diz çöker ve yemeklerini paylaşırlardı, ölenlerden aldıkları yiyecek ve şekerler bittiğinde tütsülenmiş grasser eti ve grasser sütünden yapılmış eski ve sert peynirleri yemeye başladılar. Sularını, eğer bulabilirlerse, huni bitkilerinden temin ediyorlardı, turuncu renkli su geçirmez ve iki metre yüksekliğindeki birbirine geçmiş yaprakları yağmur suyunu tutarak bitkinin sürekli nemli kalmasını sağlardı. Eğer bu bitkiden bulamazlarsa mataralarını Chalk’ın tadıp içilebilir dediği sıcak ya da kaynayan pınarlardan dolduruyorlardı; Mace’in matarasındaki iyon otosterilizer’ı bile sudaki çürümüş yumurta kokusunu andıran kükürt kokusunu arıtamıyordu.

Yemekten sonra Lesh genelde çantasından thyssel yaprakları çıkarır ve herkese ikram ederdi. Nick ve Mace hiçbir zaman kabul etmemişti. Chalk biraz, Besh ise biraz daha fazla alırdı. Lesh belindeki bıçağı kullanarak üç parmak genişliğinde bir parça keser ve onu ağzına koyardı. Satışa hazırlanmak için kurutulmuş ve rafine edilmiş olan thyssel hafif bir keyif vericiydi ve tatlı sarmaşıktan fazla bir etkisi yoktu. İşlenmemişi ise beyinde kalıcı hasara neden olabilirdi. Bir dakikalık çiğneme sonunda Lesh’in alnı terle kaplanırken gözlerine de bir ağırlık çökerdi. Tabii bunu görecek kadar yeterli sarmaşık ışığı varsa.

Mace bu genç Korunlarla ilgili çok şey öğrenmişti – ve de kampta geçirdikleri geceler boyunca ULF hakkında. Bu küçük grubun lideri Nick’ti ama bu bir rütbe sonucu değildi. Aralarında rütbe yoktu. Nick karakteri ve pratik zekası sayesinde doğal olarak bu konuma yükselmişti.

Kendini bir asker olarak görmezdi, hele bir vatansever olarak hiç; en büyük amacının paralı asker olmak olduğunu söylüyordu. Bu savaşa Korunların dünyasını kurtarmak için girmemişti. Israrla para kazanmak için bunu yaptığını söylüyordu. Sürekli şekilde şöyle konuşurdu: “Boş verin bu ormanı. Asıl para dışarıda, galakside.” Mace bunun sadece bir kılıf olduğunu anlamıştı, gerçekten umursamıyormuş gibi davranarak arkadaşlarını yanında tutmanın bir yolu.

Mace onun aslında ne kadar çok umursadığını rahatlıkla görebiliyordu.

Lesh ve Besh savaşa Balawailere karşı duydukları nefret dolayısıyla katılmışlardı. Birkaç yıl önce Besh orman araştırmacıları tarafından kaçırılmıştı. Parmakları o zaman, birer birer, kendisini sorgulayan Balawailer tarafından kesilmişti, ondan lamma ağaçları korusunun sözde hazinesinin yerini öğrenmek istemişlerdi. Cevap veremediğinde de –çünkü bu hazine masaldan ibaretti– onun inatçı olduğunu düşünmüşlerdi. “Eğer bize cevap vermezsen,” demişlerdi, “biz de bir daha cevap verememeni sağlarız.”

Besh hiç konuşmuyordu çünkü konuşamıyordu. Balawailer dilini kesmişti.

Basit işaretler ve duygu ve tavırların karşılığı olan son derece karmaşık Güç yansımalarıyla iletişim kuruyordu; çoğu açıdan gruptaki en anlamlı konuşan kişiydi.

Chalk, Mace’i şaşırtmıştı; başına gelenleri dikkate aldığında Mace, onun da Lesh ve Besh gibi kişisel intikam peşinde koştuğunu sanmıştı. Aksine ULF’ye katılmadan önce bile o ve onun ghosh’unun bazı üyeleri onu rahatsız eden adamları avlamışlar –beş kişilik bir milis grubu ve başlarındaki çavuş– ve onlara bu konuyla ilgili geleneksel Korun cezasını uygulamışlardı. Buna tan pel’trokal yani “orman adaleti” denirdi. Suçlu en yakın yerleşimden yüz kilometre uzağa götürülür ve giysileri, teçhizatı, yiyeceği kısacası her şeyi alınıp çırılçıplak bırakılırdı.

Ormanın ortasında ve çıplak.

Çok ama çok az kişi tan ple’trokal’dan sağ çıkabilmişti. Bu adamlar çıkamamıştı mesela.

Kısacası Chalk intikam için savaşmıyordu; kendi deyimiyle, “Ben sert bir kızım. İri ve güçlü. İyi savaşçıyım. Böyle olmak istemedim. Böyle olmak zorundaydım. Yaşadıklarım benim ne olacağımı belirledi. Savaştım. Savaştan hiç vazgeçmedim ve sağ kaldım. Ben, diğer kızlar savaşmak zorunda kalmasın diye savaşıyorum. Kadın gibi yaşayabilsinler diye. Beni durdurmanın iki yolu vardır. Ya beni öldüreceksin ya da hiçbir kızın savaşmak zorunda kalmadığı gün gelecek.”

Mace anlamıştı. Hiç kimse bu kadar katı olmak zorunda kalmamalıydı.

“Ormanda nasıl hareket ettiğini görünce çok etkilendim,” demişti ona Mace bir keresinde, soğuk kampların birinde. “Orada olduğunu bildiğim halde bile seni görmek zor. Grasser’ının bile izini sürmek zor.”

Chalk kabuk çiğneyerek homurdandı. Onun omuz silkmesi en az Mace’in sorusu kadar doğaldı. Yani aşırı değildi.

“Bu pelekotan’ı kullanmanın ilginç bir yöntemi.” Otuz beş yıl önceye dayanan kelime bilgisine dayanarak Güç anlamına gelen kelimeyi zor hatırlamıştı. “Bunu her zaman yapabiliyor musun?”

Mace’in sormaya korktuğu ama aslında sormak istediği şey şuydu: Bunu sana Depa mı öğretti?

Eğer Jedi yeteneklerini Jedi disiplinini edinemeyecek kadar yaşlı kişilere öğretiyorsa... karanlık tarafa karşı hiçbir savunması olmayan kişilere...

“Pelekotan’ı kullanmazsın,” dedi Chalk. “Pelekotan seni kullanır.”

Bu iç rahatlatan bir cevap değildi.

Mace kelimenin tam bire bir çevrildiği zaman ne anlama geldiğini hatırladı. “Orman aklı.”

Bu konuda düşünmek istemediğini fark etti. Kafasında sürekli şu cümle vardı: Ben ormandaki karanlık oldum.

Grasser’ın ağır adımları dinlendirici ve huzur vericiydi; daha hızlı gitmek için hem ön hem de orta uzuvlarını kullanıyorlardı. Böyle yürürlerken sırtları öyle bir açıda oluyordu ki Mace’in eyeri tam hayvanın omurgasının üzerine gelirken Nick’in ön omuzdaki eyeri de başının üstüne geliyordu.

Ormanda geçen bu uzun ve sallantılı yolculuk Mace’i huzursuz etmişti. Yüzü arkaya dönük olduğu için nereye gittiklerini göremiyor ancak geçtikleri şeyleri görebiliyordu, tabii onlar da ne kadar göz önündeyse. Gördüğü şeylerin ne olduğundan da tam emin olamıyordu. Bitki, hayvan, zehirli, avcı, zararlı, zararsız – belki iyi ya da kötü gibi kendi değer yargıları olacak kadar bilinç sahibi bile olabilirlerdi...

İçinde bu adamların sanki de bu savaşın simgesi oldukları yönünde garip bir duygu taşıyordu. Gün ışığında dahi neye yaklaştığına ya da neleri geçip gittiğine dair bir fikri yoktu. Geceleri durum daha da kötü bir hal alıyordu.

Yanlış düşündüğünü umut etti. Semboller değişkendir.

Belirsiz...

Gündüzleri akk köpeklerinin ormana dalıp etraflarında koştuğunu görebiliyordu. Bir önlerinde bir arkalarında belirip onları yırtıcılara karşı koruyorlardı ki bu ormanda bir grasser’ı öldürebilecek güçte pek çok yırtıcı vardı. Üç akk Besh, Lesh ve Chalk’a aitti. Nick’in akk köpeği yoktu. “Pelek Baw’ın sokaklarında büyüdüm. Bir akk’ı ne halt edecektim? Onu neyle besleyecektim, insanla mı? Aslında düşünmedim de değil.”

“Kendine şimdi bir tane bulabilirsin,” dedi Mace. “Buna gücün yeter. Bunu hissediyorum. Sen de arkadaşların gibi kendine sana Güç’le bağlı bir dost edinebilirsin.”

“Dalga mı geçiyorsun. Bu tür bir bağlılık için çok gencim.”

“Öyle mi?”

“Evlilikten bile beter.”

“Bilmiyordum,” dedi Mace.

Grasser’ların ısısı ve ritmi Mace’in sürekli olarak uykulu bir halde olmasına neden oluyordu. Geceleri gördüğü sayısız tehditkar ve rahatsız edici rüya yüzünden doğru düzgün uyuyamıyordu. Cep çadırını açtığı ilk gecenin sabahında çadırını tekrar toplayıp çantasının içindeki el büyüklüğündeki cebe koydu. Nick onun iç çektiğini ve uykulu gözlerini ovuşturduğunu gördü.

“Burada kimse iyi uyuyamaz,” dedi, Mace’e sırıtarak. “Alışırsın.”

Grasser’ların açtıkları yollardan geçerlerken gündüz yolculuğu sürekli olarak ormanın gölgesiyle parlak güneş altında gidip gelmekten ibaretti. Grasser’ların yiyerek ormanda açmış olduğu yollar… Bu anlar onun Belsh, Lesh, Chalk ve onların grasser’larını ve akk’larını gördüğü nadir anlardı. Aralarında temas kurmak için akk köpeklerini kullanarak güvenlik maksadıyla birbirlerinden uzak şekilde yol alıyorlardı.

Böceklerden ancak açık havaya çıktıklarında kurtulabiliyorlardı, burada şimşek gibi süratli bir düzine kadar böceksi kuş yaşardı. Köpek sinekleri, çimdik böcekleri ve her türden sinek, böcek ve arı genelde gölgede saklanmayı tercih ederdi. Mace’in derisi ısırıklardan delik deşik olmuştu ve kaşımamak için tüm Jedi disiplinini sarf etmesi gerekiyordu.

Korunlar kimi zaman bazı yaprakları ezip suyunu bazı tehlikeli ısırıkları tedavi etmekte kullanıyordu ama genel olarak fazla aldırdıkları söylenemezdi. Buralarda bunlara alışacak kadar zaman geçirmişlerdi.

Grasser yollarını takip ettikleri zaman daha hızlı gitseler de sürekli devriye gezen milis helikopterleri bu yolları kullanmayı riskli hale getiriyordu; Nick grasser binicilerini gördükleri yerde vurduklarını söylemişti. Saat başı ya da iki saatte bir akk köpekleri yaklaşan bir helikoptere karşı onları uyarıyordu; hassas kulakları, ormanın tüm kendine has gürültüsüne ve hala kimi uzaktan yükselen volkanik patlamalara rağmen, bir kaldırıcı motorun uğultusunu bir kilometreden daha uzak bir mesafeden duyabilirdi.

Mace bu helikopterleri neler yapabileceklerine dair bir fikri olacak kadar görmüştü. Eski Sienar Turbostorm’ların modifiye edilmiş modellerine benziyorlardı, yakın mesafeden saldırı için dizayn edilmiş araçlar. Hızı azaltılmış ama zırhı arttırılmış. Top ve füzelerle donatılmış ve bir ağır piyade müfrezesini taşıyacak kadar da büyük. Üçlü gruplar halinde uçuyorlardı. Metal yiyen küf ve mantarlara rağmen milislerin bu devriye uçuşlarına devam edebilmesi helikopterlerin uçarlarken tepelerinde parlayan açık sarı ışıkla açıklanabilirdi; her helikopter kendi steril alan jeneratörünü taşıyacak kadar büyüktü.

Grasser yolundaki taze ağaç ve çalıların yüksekliğine bakılırsa buradan iki ya da üç standart yıldır geçen olmamıştı. Mace bunu Nick’e söyledi.

Nick asık suratla cevap verdi. “Öyle bildiğin gibi sadece bize ateş etmiyorlar. Balawai topçularının canı sıkıldığında grasser sürülerini vurmaya başlarlar. Sırf eğlence olsun diye. Birkaç yıldır artık dört ya da beş taneden fazla grasser’ı bir araya getirmiyoruz. O zaman bile akk’ları kullanıp kolay hedef olmamaları için onları birbirinden ayrı tutmaya çalışıyoruz.”

Mace’in kaşları çatıldı. Kendi türleriyle sürekli iletişim ve temas halinde olmazlarsa grasser’lar bunalıma girer ve hasta olurlardı. “Siz sürünüze böyle mi bakıyorsunuz?”

Nick’in yüzünü göremese de ondaki ifadeyi tahmin edebiliyordu. “Daha iyi bir fikrin var mı?”

Savaşı kazanmaktan başka bir çarenin olmadığını Mace itiraf etmek zorunda kaldı.

Başka bir şey aklına takıldı: Nick birkaç yıldır demişti. Oysa savaş birkaç ay önce başlamıştı. Bunu Nick’e söylediğinde cevabını da aldı. “Sizin savaşınız birkaç ay önce başladı. Bizimki doğduğumuz günden beri devam ediyor.”

Böylece Mace’in Yaz Dönümü Savaşı dersi başlamış oldu.

Nasıl başladığını Nick de bilmiyordu; sanki yaşam tarzlarının kaçınılmaz çatışması gibiydi. Korunlar kendi sürülerini takip ederdi. Sürüler ormanı tahrip ederdi. Ormanın yok edilmesiyle Korunların hayatta kalması mümkün olurdu, bu sayede ormanda onları öldürecek olan burgu böceği, vızıltı solucanı, sıkan yaprak sarmaşıkları ve sarmaşık kedilerinden kurtulmuş olurlardı.

Balawailer ise tam tersi ormanda hasat yapardı; ona sağlam olarak ihtiyaçları vardı. Bu sayede Haruun Kal’ın medeni ekonomisinin temeli olan tüm baharat, ahşap ve egzotik bitkileri elde edebilirlerdi. Grasser’lar özellikle de thyssel kabuğu ve portaak yapraklarına düşkündü. Korun gerillaları Balawai milisleriyle bu ormanlarda yaklaşık otuz yıldır savaşıyordu.

Nick, savaşın muhtemelen işleri ters giden bazı orman araştırmacıları yüzünden çıktığını düşünüyordu – başarısızlıklarının suçunu Korunlara ve onların grasser’larına atmak kolay gelmişti. Tahminine göre bu serseriler kafayı çekip grasser avına çıkmışlardı. Şansız bir ghosh’un sürüsünü yok ettikten sonra da ghosh da yaşayanlar Balawai yetkililerinin bu hayvanları kimin öldürdüğüyle pek de ilgilenmediklerini görmüşlerdi. Sonra da ghosh kendisi ava çıkmaya karar vermişti: Balawai avı.

“Neden yapmayacaklardı ki? Kaybedecek hiçbir şeyleri kalmamıştı,” dedi Nick. “Sürüleri telef olduktan sonra zaten ghosh’larının da işi bitmiş demektir.”

Karşılıklı saldırılar yıllarca sürdü. Korunnal Highland geniş bir bölgeydi. Kan dökülmesi belki sona erebilirdi ama her iki tarafın da belirli aralıklarla yaptığı provokasyonlarla çatışmaların bir türlü sonu gelmedi. Korun çocuklar Balawailerden nefret ederek yetiştiler; dağlık bölgedeki Balawai çocuklara da gördükleri Korunlara ateş etmeleri öğretildi.

Korunlar açısından bu çok eski moda bir savaştı. Metal yiyen mantarlar yüzünden zaten sıradan silahları kullanamıyorlardı – çoğunlukla kimyasal patlayıcılar ve motorlu araç yerine de canlı binekler kullanırlardı. İletişim cihazı dahi kullanamazlardı çünkü Balawai hükümetinin kullandığı geosenkronik detektör uyduları cihazın kullanıldığı yeri hemen tespit edebiliyordu. Onlar da eylemlerini Güç kullanarak koordine ettiler ki bu dumanla haberleşmekten daha ileri bir haberleşme tekniği sayılmazdı.

Nick savaşacak yaşa gelene kadar Yaz Dönümü Savaşı bir gelenek haline gelmiş, neredeyse spor olarak görülmeye başlanmıştı. Baharın bitmesine doğru, kış yağmurları aşılmaz dağların ardına çekildiğinde Korunlu genç ve maceracı erkek ve kadınlar grasser’ları üzerinde bir araya gelir ve Balawailere karşı yıllık mücadelelerine başlarlardı. Buna karşılık Balawailer de steamcrawler’lara doluşur ve onları karşılamak için yola çıkardı. Her yaz sayısız pusu ve karşı pusu, steamcrawler sabotajı ya da grasser katli planı yapılırdı. Sonbahardan bir ay kadar önce yağmurlar yeniden başlar ve herkes evine dönerdi.

Gelecek yıla hazırlanmak için.

Mace için, Depa’nın baş döndürücü başarısının sırrı şimdi açığa çıkmaya başlamıştı, o bir gerilla ordusu kurmak zorunda kalmamıştı. O önceden kurulmuş bir tane bulmuştu.

Kana bulanmış ve aç.

“Bu sizin Klon Savaşı’nız mı? Kimin umurunda? Sizce Haruun Kal’da yaşayanlar Coruscant’ı kimin idare ettiğiyle ilgileniyor mu sanıyorsunuz? Seppyleri öldürüyoruz çünkü Balawailere silah ve teçhizat sağlıyorlar. Balawailer de de Seppyleri destekliyor çünkü bu helikopterler gibi şeyleri onlar sağlıyor. Bedavaya tabii ki. Onları Opari’den satın alıp buraya getirmek zorundaydılar. Bilmem anlatabildim mi, Üstat Windu? Bu bizim savaşımız.” Nick dalga geçer gibi başını iki yana salladı. “Senin gibiler bugün var yarın yok.”

“Sanki neredeyse eğlenceliymiş gibi söyledin.”

“Neredeyse mi?” Nick kaşlarını çatarak ona baktı. “Ayıkken bulabileceğin en büyük eğlence budur. Tam olarak ayık olmana da gerek yok. Lesh’e bak.”

“Savaş hakkında çok şey bilmediğimi itiraf etmeliyim ama bunun bir oyun olmadığını biliyorum.”

“Tabii ki bir oyun. Öldürdüklerini sayarak sayı yaparsın.”

“Bu iğrenç bir düşünce.”

Nick omuz silkti. “Hey, ben de dostlarımı kaybettim. Ailem olarak gördüğüm bana yakın kişiler. Ama içindeki öfkenin seni kemirmesine izin verirsen aptalca bir şey yapar ve kendini öldürtürsün. Belki de değer verdiğin diğer insanları da beraberinde götürürsün. Korku da en az o kadar kötüdür. Çok ihtiyatlı adamlar da çok cesurlar kadar çabuk ölürler.”

“Yani eğlenceliymiş gibi yapıyorsun öyle mi?”

Nick’in yüzü sinsi bir ifadeye büründü. “Öyleymiş gibi yapmana gerek yok. Onun seni eğlendirmesine izin vermelisin. Kendi içinde bundan hoşlanacak bir parça muhakkak bulursun.”

“Jedi’lar buna bir isim vermiştir.”

“Neymiş?”

Mace başını salladı. “Ona karanlık taraf denir.”

Gece.

Mace bağdaş kurarak cep çadırının önünde oturmuştu, çalılar yüzünden yırtılan pantolonunu dikiyordu. Sahte datapad’i kalçasına dayamıştı; ekranın ışığı sayesinde iğneyi kendine saplamadan pantolonu dikmeye devam edebiliyordu. Durasteel kasasındaki izler mantarların izlerini taşısa da Haruun Kal’ın ormanlarına göre dizayn edildiği için hala çalışmaya devam edebiliyordu.

Peynir ve tütsülenmiş eti bitirmişlerdi. Korunlar silahlarını sökmüş hassas bölgelerini yeniden portaak kehribarıyla siliyorlardı. Alçak sesle kendi aralarında konuşuyorlardı; çoğunlukla ertesi günün havası ve yolculuğundan bahsediyorlardı ya da hava devriyelerine denk gelmeden Depa’nın ULF’sine varıp varamayacaklarından.

Mace pantolonunu yamamayı bitirince iğneyi bir kenara bırakıp sessizce Korunları izleyerek konuşmalarını dinledi. Bir süre sonra datapad’inin mikrofonunu alıp açtı ve şifre protokolü ayarlamak için kurcaladı. Onu istediği gibi ayarladığında mikrofonu ağzına yaklaştırıp sakince konuşmaya başladı.

Mace Windu’nun Günlüğünden

Tapınak arşivinde savaş hikayeleri okudum, Cumhuriyet’in ilk yılları ve daha öncesine ait. Bu hikayelere göre kamplardaki askerler sürekli şekilde aileleri, sevgilileri, sevdikleri yiyecek ve içecekler hakkında konuşurlardı. Bir de savaş sonrası planları hakkında. Korunlar bunların hiçbirinden bahsetmiyor.

Korunlar için, “Savaşın sonrası,” diye bir şey yok.

Savaş hep var. Hiçbiri ondan başka bir şey hatırlayabilecek kadar yaşlı değil.

Barışın hayalini bile kurmuyorlar.

Bugün yanından geçtiğimiz ölüm çukuru gibi –

Ormanın derinliklerinde Nick grasser’larımızı ana yolun dışına çekip bize yerdeki büyük bir çukuru gösterdi. İçinde çok gür bitkiler yeşermişti. Neden diye sormadım. Ölüm çukuru havadan ağır zehirli volkan gazlarının çöktüğü yere denir.

Yüz kiloluk bir tusker’ın cesedi orada yatıyordu ve hayatını kurtarabilecek temiz havadan sadece bir metre aşağıdaydı. Diğer ölüler de etrafa dağılmıştı: çürümüş karga, jacuna ve bilmediğim türde diğer leşçiller. Karınlarını doyurmak için ormanın sahte ödülüne kanarak kendi ölümlerine koşmuşlardı.

Nick’e bu sözleri söyledim. Güldü ve bana Balawai safı dedi.

“Sahte ödül yoktur,” dedi. “Ödül diye bir şey yok zaten. Orman ödül vermez. O vardır. Hepsi o. Bu küçük ruskakk’ları öldüren bir tuzak değildi. Burada olaylar böyle olur hepsi bu.”

Nick ormandan bir birey gibi bahsetmenin Balawailere özgü olduğunu söylemişti. Burada hayatta kalamamalarının temel nedeni de buydu.

Senin düşünceni bulandıran bir mecazdı bu: Ormanı bir yaratık gibi düşünürsen ona bir yaratık gibi davranmaya başlarsın. Böylece ondan daha zeki olduğunu ya da ona güvenebileceğini, daha güçlü olduğunu ya da dostluğunu kazanabileceğini düşünmeye başlarsın. Onu kandırabilir ya da onunla pazarlık yapabilirsin.

Ve ölürsün.

“Orman seni öldürmez, anladın değil mi. O neyse odur.” Bunlar Nick’in sözleridir. “Orman hiçbir şey yapmaz. Orası sadece bir yerdir. Sayısız şeyin yaşadığı bir yer... ve hepsinin öldüğü. Onun hakkında hayal kurup öyle değilmiş gibi davranmanın sonu ölümdür. Bu da sana günün dersi olsun,” dedi bana. “Bunu aklından çıkarma.”

Çıkarmayacağım.

Verdiği derslerin bu savaşa son derece uygun olduğu yönünde bir his var içimde. Ama nasıl olur da bu savaşın aslında olmadığı bir şeymiş gibi davranabilirim? Daha gerçek savaşın ne olduğunu bile bilmiyorum.

Şimdilik sadece izlenimlerim var...

Yaygın. Bilinmeyen ve bilinemeyen. Yaşayan karanlık. Orman kadar öldürücü.

Ve rehberlerim güvenilmez.

Gün.

Mace yağmurun altında duruyordu.

Ağaçlardan ve diğer bitkilerden akan yağmur suları sanki yüksek bir şelalenin yanında duruyorlarmış gibi gürültü çıkarıyor ve konuşabilmek için bağırmak zorunda kalıyorlardı. Hiçbir su geçirmez teçhizatın bu yağmur karşısında şansı yoktu. Mace bir dakikadan kısa sürede su içinde kalmıştı. O da bununla Korun tarzında başa çıktı; önemsemedi. Elbiseleri elbet sonunda kuruyacaktı. Asıl derdi gözleriydi; kafasını kaldırabilmek için gözlerini iki eliyle de koruması gerekiyordu. Birkaç metreden ilerisini göremiyorlardı.

Bu yüzden cesetleri son anda güçlükle görebilmişti.

Elleri bileklerinden arkalarında bağlanmış ve baş aşağı asılmışlardı. Bileklerine dolanan sarmaşıklarla yerden altı metre yukarıda duruyorlardı, bu mesafe Mace, Nick’e yaklaşırken akk köpeklerinden birinin kovaladığı bir sarmaşık kedisinin sıçrayıp cesetlerin başına erişebileceği bir yükseklikti.

Mace yedi ceset saydı.

Sarmaşık kedilerinin yanı sıra kuşlar ve böcekler de üşüşmüştü. Bu şiddetli yağışta bir süredir asılı olmalıydılar. Mantarların beslendiği tek şey metal değildi. Elbiselerinden geriye kalan şeyler rengi solmuş paçavralardan ibaretti. Kadın mı erkek mi olduklarını söylemek bile imkansızdı. Mace sadece insan olduklarını tahmin edebilmişti.

Altlarında durup başını kaldırarak hala kafası olan iki cesedin boş göz yuvalarına baktı.

“Hissettiğin şey bu mu?” diye bağırdı Nick eyerin üzerinden. Grasser’ı, cesetleri tutan sarmaşıklara ulaşmıştı ve Nick elindeki üvendireyle hayvanın ön uzvuna vurdu. Grasser başını çevirip başka bitkiler yemeye karar verdi. Çiğnemeyi hiç bırakmıyordu.

Mace başını salladı. Bu cinayetin yankıları Güç’te tüm çevresini kuşatıyordu. Bunu yüzlerce metre uzaktan hissetmeliydi.

Burası dibine kadar karanlığa batmış bir yerdi.

“Evet, işte kendin gördün. Artık yapacak bir şey yok. Haydi gidelim.”

Gözleri olmayan cesetler Mace’e bakmaya devam etti.

Ona sordular: Bizimle ilgili ne yapacaksın?

“Onlar -” Mace’in sesi kalındı; boğazını temizlemek için öksürdü. “Onlar Balawai mi?”

“Nasıl bilebilirim ki?”

Mace cesetlerin altından çekilip Nick’e baktı. İleride çakan bir şimşek bir an için genç Korunun siyah saçını altın rengine çevirmişti. “Yani Korun olabilirler mi?”

“Tabii ki! Ne demeye çalışıyorsun?” Mace’in neye dikkat çekmeye çalıştığını anlamamıştı.

Mace de tam olarak neden ilgilendiğinden emin değildi. Belki de hiç ilgilenmiyordu. İnsan insandır. Ölü de ölü.

Bunlar düşmana bile yapılmış olsa bir şey değişmezdi.

“Onları gömmemiz gerek.”

“Buradan hemen gitmemiz gerek!”

“Ne?”

“Hemen bin. Gidiyoruz.”

“Gömmeyeceksek bile en azından sarmaşıkları kesip aşağı indirelim. Yakalım ya da onun gibi bir şey.” Mace dizginleri öyle bir tuttu ki sanki iki tonluk grasser’ı kendi gücüyle zapt ediyordu.

“Tabii. Yakalım.” Nick’in ağzından yağmur suları püskürüyordu. “İşte Jedi’ımızın espri yeteneği yine iş başında...”

“Onları leşçillere bırakamayız.”

“Bırakabiliriz ve bırakacağız.” Nick ona doğru eğildi ve yüzünde belki de acımanın belirtisi olabilecek bir ifade vardı. Ama bu ifade Mace içindi. Ölülere karşı hiçbir şey hissetmiyordu.

“Eğer bunlar Korunsa,” diye bağırdı Nick, “onlara mezar kazmak sonraki devriyeye hey biz buradaydık demekten başka bir işe yaramaz. Ayrıca ne zaman burada olduğumuzu da anlayabilirler. Eğer Balawai iseler de -”

Başını kaldırıp onlara baktı. Yüzündeki ifadede insaniyetten eser yoktu.

Sesini alçalttı ama Mace dudaklarını okuyabiliyordu. “Eğer onlar Balawai ise,” diye mırıldandı, “hak ettiklerine kıyasla başlarına gelen az kalır.”

Gece.

Mace kötü rüyalardan gözlerini açmadan uyandı.

Yalnız değildi.

Bunu anlamak için Güç’e ihtiyacı yoktu. Kokusunu alabiliyordu. Terinin ve thyssel kabuğunun.

Lesh.

Belli belirsiz bir mırıltı duydu: “Neden buradasın, Windu? Buraya neden geldin?”

Cep çadırı zifiri karanlıktı. Lesh’in, Mace’in uyanık olduğunu da bilmemesi gerekiyordu.

“Burada istediğin ne var? Onu bizden koparmaya geldin, öyle değil mi? Bunu bize söylemişti.” Aldığı uyuşturucuyla değişen sesi bir çocuğun sesi gibiydi, sanki Mace onun sevdiği oyuncağı kırmıştı.

“Lesh,” dedi Mace. Sakin. Bir baba gibi kendinden emin. “Çadırımı terk etmen gerek, Lesh. Bunu sabah konuşabiliriz.”

“Sence konuşabilir miyiz ha? Sence öyle mi?” sesi inceldi, bağırışı sanki bir anda fısıltıya dönmüştü. Mace şu anda motor yağı ve portaak kehribarı kokusu da alıyordu.

Silahlıydı.

“Hala anlamadın ama sonunda anlayacaksın -”

Mace, Güç’e erişti. Onu hissedebiliyordu, Mace’in bileğinin yanına çökmüştü. Mace’in yatağı botlarının altında ezilmişti.

Pek ideal bir savaş pozisyonu değildi.

“Lesh,” Mace, sesine Güç’ü de ekledi. “Hemen gitmek istiyorsun. Sabaha konuşuruz.”

“Ne sabahı? Senin sabahın mı? Benim sabahım mı?”

Mace onun sabah mı yoksa yas mı demek istediğini ayırt edememişti.

Lesh’in thyssel’le bulanmış beyninde hala Mace’in emirlerine direnecek kadar irade kalmıştı.

“Hiçbir şey bilmiyorsun.” Sesi sanki nefesi düzelmiş gibi kalınlaşmıştı. “Fakat Kar sana öğretecek. Ne yaptığını o biliyor. Akk’lar gibi sana da öğretecek. Bekle ve gör.”

Kar mı? Depa’nın bazı raporlarında adı geçen bir Kar Vastor vardı. Başarılı bir komando timinin lideri olduğu belirtilmişti, bağımsız ya da yarı bağımsız; Mace, ULF’nin komando hiyerarşisini bilmiyordu. Ama Lesh bu ismi sanki metafizik bir varlıktan bahseder gibi telaffuz etmişti...

Ayrıca akk mı demişti yoksa balta mı?

“Lesh gitmelisin. Şimdi.” Soracağı sorular olmasına rağmen Mace kafası dumanlı bir adamla konuşmaya çalışacak kadar aptal değildi.

“Onu tanıdığını mı sanıyorsun. Onun sana ait olduğunu sanıyorsun. Daha iyi eğiteceğini. Belki. Tabii görecek kadar yaşarsan. Belki de yaşamazsın.”

Güç’ü kullanarak ışın kılıcını eline almak yeterli bir tehdit sayılırdı. Kılıcının ışığı bir anda ortalığı aydınlattı. Fakat Lesh saldıracak gibi değildi.

Kımıldamadı. Tüfeği yatay şekilde kucağında duruyordu.

Yüzünden yaşlar süzülüyordu.

Sesindeki garipliğin nedeni buydu.

Ağlıyordu. Sessizce.

“Lesh,” dedi Mace hayretle. “Senin derdin -” Lesh’in kafası dumanlı ve o da bir aptal olmadığından lafını yarıda kesti. Onun yerine çantasından bir mendil uzattı. “Yüzünü sil.”

Lesh mendili aldı ve gözyaşlarını sildi. Mendile baktı ve elini yumruk yapıp onu sıktı.

“Windu -”

“Hayır.” Mace mendili almak için elini uzattı. “Sabaha konuşuruz. Ayıldığın zaman.”

Lesh başını salladı ve kafasını yumruğunun arkasına dayayıp burnunu çekti. Mace’e son bir kez baktı ve çekip gitti.

Gece yavaş ve uykusuz geçti. Meditasyon uyku kadar dinlendirmese de hiç değilse rüya görmüyordu.

Fena sayılmazdı.

Sabah olunca Lesh’e hala konuşmak isteyip istemediğini sorduğunda Lesh, Mace’in neden bahsettiğini bilmiyormuş gibi yaptı. Mace uzaklaşırken ona arkadan baktı ve bir Güç dalgası onu sarmalayıp sarsarak ona gerçeği gösterdi:

Akşam olmadan Lesh ölebilirdi.

Gündüz.

Akk köpeklerinin Güç’ü kullanarak sızlanmaları can sıkıcıydı. Buna çok sık başvurduklarını Mace artık öğrenmişti.

Helikopterler. Birden fazla.

Mace, Nick’in endişeli olduğunu hissedebiliyordu. Güç’teki kuru buz gerginliği ona yönelmişti. Mace’i de etkilemeye başlamıştı. Nick onu dışarı soluyarak Mace’in midesinin kasılmasına neden oluyordu.

Bütün gün boyunca hava devriyelerinden kaçtılar. Ararken genelde spiral şeklinde yol alıyorlardı. Dört Korun ve Mace’den başka bir şeyi aradıklarını varsaymak hiç de güvenli değildi.

Mace’in gerginliği gittikçe artıyordu. Bu baskı altında insanlar yaşamlarını nasıl sürdürebilirlerdi ki?

“Kötü şans,” diye mırıldandı Nick. “Kötü, kötü şans.”

Bir uçurumun kenarındaki dar bir patikadan geçerlerken görüldüler; uzun süre önce bir deprem burada yerin ikiye ayrılmasına neden olmuştu. O bölgeye yığılan molozlar geçide tırmanmalarını sağlayacak bir rampa vazifesi görecekti. Birkaç düzine metre genişliğindeki kayaların arasından yollarına devam ettiler, akk’lar ön ve arkalarında sürekli dönüyordu; bu yarığın her iki tarafı kayalar üzerinde yetişmiş çiçek ve ağaçlarla kaplı sarp yamaçlardan oluşuyordu. Uçurumun sonu alçak bulutlardan görülmüyordu. Sadece iki ya da üç yüz metre kadar uzakta en uçtaki yokuş doğrudan ilerideki karanlık ormana çıkıyordu. Belki de devriyeler onlara yetişmeden ağaçlara varabilirlerdi –

Fakat Nick, grasser’ının dizginlerine asıldı. “Lesh’in başı dertte.”

Mace, nereden bildiğini sormadı. Bu gençlerin akk’larıyla olan bağları gibi kendi aralarında da bağları vardı.

Mace sabah yaşadığı Güç dürtüsünü düşündü. “Gidelim,” dedi.

Nick, grasser’ını döndürdü ve geldikleri yöne doğru son hız gitmeye başladılar. Mace arkaya bakan eyerinin üzerinde Chalk’ın da son hız gelerek onlara yetiştiğini gördü. Onun grasser’ı dördünün içinde en hızlı olandı ve Nick’inkinin taşıdığının yarısı kadar yük taşıyordu.

Geçidin tepesinde ulaştıkları zaman Mace, Güç’ü kullanarak ileriyi görmesini sağlayacak derecede kendisini yukarı kaldırdı, elleri Nick’in omzunda görebilmek için yana doğru eğilmişti.

Geçidin yokuş aşağı giden bir bölümünde birisi yerde yatıyordu. Bir akk köpeği de sinirli şekilde onu kokluyordu. Lesh. Grasser’ı birkaç metre ötede durmuş, yamaçtaki küçük ağaçların yapraklarını yemekle meşguldü. Yanına ilk Besh vardı; grasser’ından atladı ve kardeşinin yanına koştu.

“Kalk!” diye bağırdı Nick. “Hemen bin ve gidelim!”

Nick işaret etti ve Mace Güç’te görünmez bir elin görüş alanını kapatıp kafasını orman yönüne çevirdiğini fark etti: yarattıkları şok dalgalarıyla üstünden geçtikleri her şeyi titretip savuran iki metal yığını.

Helikopterler. Doğruca bulundukları yere geliyorlardı.

“Belki de hala bizi görmemişlerdir,” diye mırıldandı Nick kendi kendine. “Belki de sadece geçidi kontrol ediyorlardır -”

“Bizi gördüler.”

Nick omuzları üzerinden Mace’e baktı. “Nereden biliyorsun?”

“Çünkü önceden üç taneydiler.”

Son sözleri geçidin diğer tarafından ortaya çıkan üçüncü bir helikopterin turbojet ve kaldırıcı gürültüsüyle boğulup gitti. Mace onun hemen harekete geçeceğini düşünse de helikopter havada asılı durup beklemeye başlamıştı. “Ne yapıyor bunlar?”

Nick helikoptere baktı.

“Sen hapı yuttuk deyimini hiç duymuş muydun?”

“Evet...“

Helikopterin karnındaki bir bölüm açıldı ve kimyasal bir roketin reaksiyon bölümünü andıran nozül’ler ortaya çıktı. Bu nozül’lerden yağan ateş yere vurduğunda bir ateş nehri gibi püskürüp akıyor, kayaları kaplayıp tüm çukurları dolduruyordu. Birkaç saniyede geçidin diğer ucu tam bir cehenneme dönmüş ve Mace ısının yüksekliğinden yüzünü kollarıyla örtmek zorunda kalmıştı. Helikopter onlara doğru hareket etmeye başlamıştı, cehennemi de beraberinde getiriyordu.

“Bu durumda,” dedi Nick, “sadece deyimden ibaret kalmayacak.”

5 KAN ATEŞİ

Helikopter ateş püskürterek üzerlerine gelmeye devam etti.

Grasser kulakları sağır eden bir çığlık atıp şaşırtıcı bir hızla koşamaya başladı, kayadan kayaya sekerek ve sıçrayarak kaçıyordu. Nick de bir küfür savurup düşmemek için eğilip hayvanın boynuna dolandı. Bedeninin ön kısmı öne arkaya gidip gelirken kollarının dördünü de deli gibi sallıyordu.

Mace kendini toparladı, Güç’ün akışını hissederek, zihninin kontrolden çıkan grasser’la helikopterin alev projektörlerinin yollarını birbirine bağlamasını sağladı. Helikopter üzerlerinden geçerken Mace eline bir bıçak aldı ve grasser’ın orta omzunun altındaki sinir pleksusuna sapladı.

Grasser trafiğe takılmış bir hava taksisinin kornası gibi bağırdı ve beş metre yana sıçradı – iki alev selinin tam arasına – ve böylece Nick’le Mace her iki yanlarından geçen alev selinden grasser’ın bacaklarındaki kürklerin üzerine sıçrayan birkaç kıvılcımla kurtuldular. Mace eliyle işaret etti ve Güç yanan kürklerin etrafındaki havayı yok ederek onları söndürdü.

Helikopter kükreyerek geçti, alev seli bu sefer de Chalk’a doğru gidiyordu. Chalk dönerek kendi grasser’ının altına saklandı ve grasser da bir yandan koşarken bir yandan da ön uzuvlarının altında onu bedeniyle korudu. Nick’in küfürlerinin yerini petrokimyasal dumanın neden olduğu öksürükler almıştı.

Duman, Mace’in gözlerini asit gibi yakmış, gözleri yaştan göremez olmuştu. Güç’ü kullanarak kendini eyere bağlamış sonra da Nick’in kemerindeki ilk yardım çantasını açıp yine Güç’ü kullanarak ona hangi spreyi kullanması gerektiğini söylemişti.

Gözleri yanan Nick döndü. “Ne, hangisi?”

“Gaz silici,” dedi Mace. Gemilerde çıkan yangınlarda kullanılmak için yapılmış olan gaz siliciler kişinin kanındaki toksinleri temizlemeye yarar. “Oksijen maskesi kadar işe yaramasa da birkaç dakika daha bilincimizi yerinde tutar -”

“Yanarak ölürken bilincimizin yerinde olması için mi? Harika! Sana nasıl teşekkür etsem?”

Helikopter bir kez daha üzerlerinden geçmek için daire çizerek döndü. Chalk’ın grasser’ının kalçası bir anda alevle kuşandı. Hayvan çığlık atarak ileri doğru fırlarken bir yandan da kollarını açtı ve Chalk’ı kayalardan birinin altına attı. Güç’le bağlı olduğu akk’ı kayadan kayaya sıçrayarak geliyordu, havlayarak ve sanki helikopteri onun üzerinden çekmek istermiş gibi sıçrıyordu. Mace, onda bir korku sezmemişti. Akk’lar aktif volkanların yamaçlarında büyürdü ve zırhlı derileri de bir ışın kılıcını bile durdurabilecek kadar kalındı.

Helikopter dönüşünü tamamladı ve Mace, Nick’e yöneldi.

Mace kendini tümüyle Güç’e teslim ederek bir hassas nokta aradı. Çevresindeki her şey kristalleşti, grasser’lar, akk’lar, insanlar ve helikopterler kırıkları olan baskı noktalarına ve kesişen enerji vektörlerine dönüştü. Mace’in yüzünde hafif bir sırıtma belirdi.

Güçlükle bir tane fark etti.

Helikopter üzerinden geçip bütün gün ateş püskürtebilirdi ve hiçbir ışın kılıcı da yanan yakıtı savuşturamazdı. Fakar eğer milis helikopteri akk’ların da hakkından gelmek istiyorsa...

Helikopterin arka fırlatıcılarından ateşlenen concussion füzesi Besh ve Lesh’e doğru uçtu.

Patlamanın şiddetiyle Mace ve Nick’in çevresindeki alevler titreyip savrulurken bu büyük patlamaya her yönden gelen pek çok küçük patlama eşlik etti, sıcakta ısınan taşlar patlamaya başlamıştı. Yarı erimiş kaya parçaları alevlerin arasından dört bir yana savruldu. Düştükleri yere cızırdayarak yapışıp kaldılar. Mace’in yeleği tutuşmuştu ve Nick de gömlek ve pantolonunu söndürmekle öyle meşguldü ki küfretmeyi bile unutmuştu.

Mace, Güç’ü kullanarak Nick’in Pelek Baw’daki paralı askerlerden aldığı el bombası çantasını açtı, ardından da grasser’ın eyerinin kenarında duran sapanı aldı.

Nick tekrar döndü ve sordu. “Ne yapıyorsun yine?”

“Atla.”

“Ne-?”

Mace, Güç’ü kullanarak grasser tam göğsünden bir füze yemeden önce onu hayvanın üzerinden aşağı attı. Patlama onları da et ve kemikten oluşan bir bulutun içerisinde havaya fırlattı.

Mace, Güç sayesinde Nick’in patlamanın etkisiyle kendinden geçmek üzere olduğunu hissetti; yere düşmek yerine ayakları üzerinde kayaların arasına inmeyi başardı. Güç ellerinin serbest kalabilmesi için onu koltuk altlarından tutup yere indirmişti, ardından da Nick’in bedenini kavrayıp onu hafifçe Mace’in kollarına bıraktı.

Nick ona bakmaya çalışsa da bir türlü dikkatini veremiyordu.

“Ne-? Ne oldu-?”

“Burada kal,” dedi Mace. Nick’i ev büyüklüğündeki iki kayanın arasına yatırdı; çok büyük oldukları için bu cehennemde bile ısınmaları çok zaman alırdı. Bu zaman zarfında da ateşe karşı ona siper olurlardı.

“Delirdin mi?” diye sordu Nick. “Bunların sahip olduğu ateş gücünü biliyor musun?”

“Sancak ve iskelede iki Taim&Bak çiftli KX-Dört yuvarlak tareti,” dedi Mace, kayanın arkasından eğilerek çıkarken. Nytinite bombalarından birini sapana yerleştirip helikopterin geçişini tamamlamasını bekledi. “Önde ve arkada çift ve sabit Krupx MG-Üç mini füze tüpleri ve alta monte edilmiş Merr-Sonn Sunfire Bin alev projektörü -”

“Ve de zırhları!” dedi Nick. Gözleri ancak baktığını görmeye başlamıştı. “O zırhı neyle delmeyi düşünüyorsun.”

“Hiçbir şey.”

“Öyleyse ne yapmayı düşünüyorsun?”

“Kazanmayı,” dedi Mace.

Helikopter geçip gitti. Mace topçunun kör noktasında olduğu o anda hemen ayağa kalktı ve Nytinite bombasını fırlattı. Güç’te onun yolunu görebiliyordu; helikoptere yaklaşması yeterliydi, turbojetlerin hava girişleri onu içeri çekecekti zaten.

Metal gıcırtısı duyuldu. Nytinite bombaları aslında patlamazdı; gaz salan kutulardan ibarettiler. Zaten patlaması da gerekmiyordu. Yapması gerekeni yapmış ve bu yarım kiloluk durasteel parça akıl almaz bir hızda dönen turbojet fanlarının içine girmişti.

Egzozundan eflatun bir duman çıktı, bunu turbojetin fanlarından çıkan kıvılcımlar takip etti. Fan dağılıp kor gibi sıcak parçalarını etrafa savurdukça motor gittikçe dağılarak helikopterin yan yatıp kayalara doğru gitmesine neden oldu.

Mace, Nick’e baktı. “Sorun var mı?”

Nick şaşkınlıktan dilini yutmuştu.

Mace, “Müsadenle,” deyip bir anda fırladı.

Güç onu bir torpido gibi kayaların üzerine fırlatmıştı. Alevlerin arasından öyle çabuk geçiyordu ki yanmıyordu bile. Bir kayadan diğerine atlayarak Chalk’ı ve onun akk’ı olan Galthra’yı geçti.

Aşağıdan yaklaşmakta olan diğer iki helikopter de boğaza doğru yükseldi. Besh’in yanmış olan grasser’ı yere yığılmış bağırarak çırpınıyordu. Lesh yerde kımıldamadan yatıyordu. Füzeler onlardan birinin akk’ını da öldürmüştü; akk derisine hemen hiçbir şey işlemese de füzenin patlamasının yol açtığı hidrolik şok iç organlar için ölümcül olurdu. Akk yere yığılmadan önce kayaların arasına kadar sürünmüştü. Besh alevlerin arasından kardeşinin bedenini o akk’ın büyük ve zırhlı bedeninin arkasına çekmişti. Akk’ın bedeni top mermileriyle isabet aldıkça titriyor ve hala canlıymış gibi bir görüntü sergiliyordu.

Mace’in arkasındaki ilk helikopterin pilotu nihayet kontrolü ele aldı, iskele motorunu kapattı ve aracı sadece kaldırıcılarla kullanmaya başladı. Mace, Chalk’ın yanan kayalar arasında kendini toparlamaya başladığını hissedebiliyordu ama şu an onun için bir şey yapacak zamanı yoktu. Aksine onun uyanan zihniyle Galthra arasındaki bağı Güç kullanarak izlemeye karar verdi. Bir saniyelik süre Mace’in bu bağın ne denli güçlü olduğunu anlaması için yeterli olmuştu, bunu sonuna kadar kullanmalıydı.

Kullandı da.

Galthra’nın Chalk’la bağı derin ve güçlüydü fakat bu Güç’ün bir fonksiyonuydu ve Mace de bir Jedi Üstadı’ydı. Tekrar serbest bırakana kadar Galthra’nın bağı onunla birlikte olacaktı.

Mace havaya sıçradığında Galthra da onu karşılamak için koştu. O yerde sonraki sıçraması için kendini hazırlarken Mace de sıçrayarak doğruca onun sırtına indi. Savaşta binici taşımak için eğitilmemişti ama aralarındaki bağdan akan Güç onların tek bir varlıkmış gibi hareket etmesini sağlıyordu. Mace sol ayağını hayvanın başının arkasına dayadı alev ve patlayan kayaların arasından geçit boyunca yollarına devam ettiler.

Korunmak için Galthra’nın büyük kafasının arkasına eğilen Mace sapanına bir bomba daha yerleştirdi ve sapanı bombayı atmadan savurmaya başladı. Ardında yaralı helikopterin ön füze fırlatıcılarının açıldığını hissetti.

Mace mırıldandı, “Tam zamanında.”

O ve Galthra geçidin en üst noktasına eriştiler. Önünde iki helikopter kükreyerek uçurumdan yukarı çıktı. Arkadaki de Galthra’nın arkasına doğru bir concussion füzesi gönderdi.

Ateşlemeden sonraki yarım saniye içerisinde, füzenin motorları daha tam olarak ateşlenmemiş ve füze hala havada asılıymış gibi görünürken, Mace ve Galthra arasındaki Güç bağı titredi ve büyük akk aniden sola doğru sıçradı.

Füze öyle yakından geçti ki egzozundan çıkan alevin sıcaklığı Mace’in kafa derisini kavurdu.

Ve Güç’teki küçük bir dürtü –çenenin altındaki hafif bir kasılmadan daha fazla değildi- füzenin elmas şekilli savaş başlığını birkaç santim yolundan çevirerek füzenin yere çarpacağına uçup gitmesine neden oldu. Füze yoluna devam etti ta ki uçurumun kenarından yükselen iki helikopterden birine denk gelene denk.

Büyük beyaz renkli bir alev topu, aracı ürkmüş grasser gibi geri attı ve burun zırhındaki delikten kara bir duman tütmeye başladı. Pilotu kontrolü ele almaya çalışırken turbojetleri uğuldadı ve kaldırıcıları da dumanlar çıkararak çığlık attı. Üçüncü helikopterse vurulana çarpmamak için hemen dalışa geçti.

Mace ve Galthra onlara doğru koşmaya başladı.

Chalk’ın grasser’ının cesedinin yanından geçerlerken Mace Thunderbolt’a uzandı. Silah yerde yattığı yerden doğruca Mace’in eline uçtu ve güç hücreleri de ayaklarının arasına yerleşti. Ağır silahı kalçasına dayadı, namluyu üçüncü helikoptere çevirip tetiğe bastı

Mace bir tonluk zırhlı bir yırtıcının üzerinde alevler, dumanlar, püsküren ve eriyen kayalar arasından geçerek üçüncü helikoptere ateş yağdırmaya başladı. Thunderbolt, helikopterin kalın zırhını delecek güçte değildi fakat bunun önemi yoktu; sürekli ateş kussa bu silah sadece Mace’in arama kartıydı.

Galthra, helikopterin altındaki yokuştan aşağı doğru koşarken Mace hayvana ters binerek yüzünü tekrar helikoptere döndü. Mace, Thunderbolt’un namlusu ısınıp ateş edemez hale gelinceye kadar ateşe devam etti ve sonra da silahı bir kenara attı. Üçüncü helikopter bir çift füze gönderdi fakat Mace onlar daha tetiğe basmadan neye nişan aldıklarını biliyordu ve Galthra, Güç’ten gelen emirlere öyle hızlı tepki veriyordu ki iki füze de onların yakınına bile düşmedi.

Şimdi de helikopterin yandaki lazer taretleri dönüp onları takip etmeye başlamıştı ve Mace takip bilgisayarının onlara kilitlendiğini hissetti. Ateş pozisyonuna gelen iki hasarlı helikopter de onlara kilitlenmişti. Atışlarını koordine edeceklerdi, kurtulma umudu yoktu. O yüzden dert etmedi. Galthra’yı durdurdu.

Kımıldamadan elleri boşta ateş etmelerini bekledi.

Onlara Vaapad sanatı konusunda küçük bir ders vermek için bekledi.

Onların topları ateş etmeye başladığı anda Mace de kendisini Güç’ün içerisine attı, amacı hariç her şeyi terk etti. Artık hareket eden Mace Windu değildi: Güç kontrolü ele almış onun yerine hareket ediyordu. Kendisi sağa kayarken bir anda Depa’nın ışın kılıcı da eline geldi.

Sarapin’de yaşayan bir Vaapad son derece tehlikeli bir yırtıcıdır, güçlü ve açgözlüdür. Çok hızlı dokunaçlarıyla saldırır. Çoğunun en az yedi tane vardır. On iki dokunaçlı olanlarına da bolca rastlanır. Öldürülen en büyüğünün yirmi bir tane dokunacı olduğu görülmüştü. Vaapad’ın en önemli özelliği ölene kadar gerçekte kaç tane dokunacı olduğunu bir türlü anlayamamanızdır, sayılamayacak kadar hızlı hareket ederler. Neredeyse görülemeyecek kadar hızlı.

Tıpkı Mace gibi.

Enerji etrafını kuşattı ama çoğu tekrar helikoptere geri gitti. Thunderbolt aracın zırhını delecek güce sahip olmasa da bir Taim & Bak lazer topu hafife alınacak bir silah değildi.

On lazer ışını, kılıcına erişti. İkisi hasarlı araçlara geri döndü, zırhlarına çarpıp onları sarsarak nişanlarını bozdu. Kalan altısı da üçüncü helikopterin kokpitini vurup saydam çelik camda bir delik açtı.

Mace ışın kılıçlarını bırakıp sapanını sallayarak savurdu. Güç’ün yönlendirdiği bir bombayı kokpitteki bu delikten içeri attı. Helikopterin içinde bomba “whump” diye tok bir ses çıkardı. Delikten beyaz yapışkan bir madde çıkmaya başladı.

Mace homurdandı; Nytinite’i doldurduğunu sanmıştı.

Sonra da omuz silkti. Fark etmez.

Ön turbojetlerden biri sertleşmeye başlayan bu maddeyi çekip şarapnel gibi tekrar dağıttı. Helikopter titremeye başladı; bomba yüzünden pilotlar olduğu yere yapışıp müdahale edemediklerinden korku içinde uçurumdan aşağı doğru giden helikopterlerini izlemekten başka bir şey yapamadılar. Helikopter uçurumun bulundukları yerden üç yüz metre kadar aşağısına çarpıp infilak etti.

Mace düşündü, sıra ikinci numaraya geldi...

Sapanı bırakıp ellerini açtı ve iki ışın kılıcı da eline geldi –

Fakat iki yaralı helikopter dönmüş dumanla kaplı gökyüzünde uzaklaşıyorlardı.

Kaşlarını çatmış şekilde gitmelerini izledi.

Huzursuz hissediyordu.

Mutsuzdu.

Bu... garipti. Rahatsız ediciydi.

Kendisine karşı olan katı dürüstlüğü, hissettiklerinin gerçek karşılığı olan asıl kelimeyi görmezden gelmesine müsaade etmiyordu.

Bu hiç de tatmin edici değildi.

Mace Windu’nun Günlüğünden

Orada gökyüzüne bakarak ne kadar durduğumu bilmiyorum. Sonunda kendimi toparlayıp Galthra’nın sırtından indim ve aramızdaki Güç bağını serbest bıraktım. Chalk’ı bulmak için yanan kayaların arasında koşmaya başladı.

Nick sönmekte olan alevlerin arasından koşarak ve hala sıcak kayalara basmamaya dikkat ederek yokuştan aşağı indi. Çatışmadan çok etkilenmiş görünüyordu. Adrenalinin verdiği coşkuyla mutlu ve heyecanlıydı. Söylediklerini pek hatırlamıyorum ama “tek kişilik savaş makinesi” gibi saçmalıkları aklımda kalmış.

Bunun gibi bir şey; yürürken kullandığı kelimelerden tam emin değilim.

Söylediklerinin çoğu kafamın içindeki uğultunun arasında kaybolup gitmişti; kalbimin deli gibi çarpışı, savaştaki patlamaların yankıları ve Güç’ün kendisinin sonu gelmez dalgaları.

Yanıma geldiğinde yaralı olduğunu gördüm: başının yanındaki bir yara yüzünden suratı ve boynu kanla kaplıydı – muhtemelen taş parçalarından biri gelmişti. Ama onun kollarından tutup sarsana kadar benim gibi birini görmediğini söylemeye devam etti.

“Kanaman var,” dedim ona ama gözlerindeki ışıltıda bir değişme olmadı. Sürekli şunu söyledi “Üç helikoptere karşı tek başına. Sadece sen.”

Ona Yoda’dan alıntı yaparak yalnız olmadığımı söyledim. “Güç benim yardımcımdı.” Anlamadığını görünce açıkladım. “Yani sayıca üstün olan bendim.”

Sonra olanları açıkça hatırlıyorum, her ne kadar unutmak istesem de. Gözlerimi artık ufuktaki iki metal noktadan ibaret olan helikopterlerden bir türlü alamıyordum.

Nick de baktığımı görerek, “Evet, ben de ne hissettiğini biliyorum. Üçünü de halletsen güzel olurdu.”

“Nasıl mı hissediyorum?” ona döndüm. “Nasıl mı hissediyorum?”

Birden ona yumruk atmak istedim, o kadar çok istedim ki kendimi güçlükle zapt edebildim. Onun tam suratının ortasına tüm gücümle bir yumruk indirmek istedim. Yumruğumun çenesini kırdığını hissetmek.

Onu susturmak için.

Bana bakmasını önlemek için.

Sesindeki anlayış –soğuk mavi gözlerindeki bilgi –

Ona vurmak istedim çünkü haklıydı. Ne hissettiğimi biliyordu.

Bu kötü bir şoktu.

Dediği gibi, bu iki helikopteri de yok etmeyi çok isterdim. Onları paramparça edip yandıklarını izlemek. İlk helikopterde aldığım canları düşünmüyordum bile. Diğer ikisinde alacağım canları da. Güç’te yanan helikopterin enkazına erişip araştırdım; neden ben de bilmiyorum.

Hayatta kalanları aradığımı düşünmek istiyordum. Enkazdan kurtulan yaralıları bulabilmek. Ama bu konuda dürüst olduğumu söyleyemem.

Sadece onların yanmasını istediğimi hissettiğimi söyleyebilirim.

Ayrıca çatışmanın bu şekilde cereyan etmesinden dolayı rahatsız olduğumu da söyleyemem.

Kendimi ve diğerlerini korurken onların canını almış olsam da ne ben ne de savunduğum diğerleri masum değildik. Korun dostlarımın yaşamayı helikopterlerin mürettebatından fazla hak ettiğini söyleyemem. Geçitte yaptıklarımın bir Jedi olarak görevim olduğunu iddia edemem.

Orada yaptıklarımın barışla alakası yok.

Bazıları ona savaşın gereği diyebilir: Bir Jedi Üstadı’na eşlik eden bu küçük ve cani gerilla grubu ve helikopterlerdekilerin eş ve çocukları da kayıp vermişti. Buna savaşın gereği denebilirdi...

Ben bile böyle diyebilirdim –

Tabii ki orada yaşananlar tesadüfen olan şeyler olsaydı.

Eğer o araçları düşürmeyi denemesem ve o kanımdaki ateşi hissetmesem: Kan ateşi.

Zafer tutkusu. Kazanmak, her ne pahasına olursa olsun.

Kan ateşi.

Onu şimdi bile hissedebiliyorum.

Beni ele geçirecek kadar güçlü değil; o kadar ileri gitmiş değilim. Daha ziyade bir tercih. Bir beklenti. Sonunda gerçekleşmemiş bir hayal.

Bu kötü bir şey. Belki en kötüsü değil ama yine de kötü.

Uzun süredir burada tehlikede olduğumu biliyorum. Fakat ancak şimdi tehlikeye ne kadar yakın ve tehlikenin ne kadar büyük olduğunu anlayabildim; Haruun Kal’ın beni tehlikenin ne kadar yakınına getirebileceğini hiç tahmin edememişim.

Bu Vaapad’ın Güç’teki yan etkisidir. Stilim büyük bir güç bahşeder ama aynı oranda da büyük bir risk taşır. Kan ateşi dokunan herkesi öldürebilecek bir hastalıktır. Vaapad’ı kullandığında kendine dövüşün keyfini çıkarma iznini verirsin. Savaşın heyecanını tadarsın. Kazanmanın coşkusunu. Bu yüzden çok az öğrenci bu stili öğrenmek ister.

Vaapad karanlık tarafın gölgelerinden geçen yollara açılan kapıdır.

Bu ormanda o gölgenin sınırı çok yakın. Koyu karanlık sadece bir adım uzakta. Çok ama çok dikkatli olmalıyım.

Belki de Depa’nın başına neler geldiğini şimdi anlamaya başladım.

Mace başını eğdi. Savaşmaktan tükenmiş titreyen eklemleri sızlamaya başlamıştı, plazmadan sıcak kayaya kadar vücudunda her türden yanık vardı.

Yokuştan yukarı, sönmekte olan alevler ve tütmekte olan dumanlar arasından, geçide doğru çıkmaya başladı. Yukarıdaki geçitte ölü akk’lar, ölü ve yaralı grasser’lar, Chalk, Besh ve Lesh vardı.

Bu sabah ki Güç dürtüsünü hatırladı.

“Haydi, sakin ol,” dedi Nick’e. Bir anda eli ayağı tutmaz olmuştu sanki. “Sanırım kayıp verdik.”

Birlikte yokuştan yukarı çıktılar. Yukarıda Chalk, yaralı grasser’ın yanını çökmüştü ve başını iki yana salladı, feci şekilde yanmıştı. Bir tarafı tamamen kömür olmuştu. Ayağa kalkıp başının yanına gelerek diz çöktü ve başını okşadı. Hayvan acıdan inlerken Chalk tabancasını çıkardı ve hayvanı üst gözünün tam altından vurdu.

Tabancanın sesi geçidi çevreleyen uçurumun yamaçlarından yankılandı. Mace için bu bir noktalama işaretiydi, savaşın sonuna konmuş bir nokta. Yankılar küçümser bir alkışa dönüştü.

Besh ve Lesh hala ölü akk’ın gölgesinde duruyorlardı. Bir taraflarında koca akk diğer taraflarında da büyük bir kaya onları alevlerden koruyabilmişti.

Chalk oraya Nick ve Mace’den önce vardı. Grasser’ının ölüsünün yattığı yerden doğruca kardeşlerinin olması gerektiği yere doğru koştu ve yüzündeki ifadeden Mace gördüğü şeyin hiç de hoş olmadığını söyleyebilirdi. Chalk başını kaldırıp Nick ve Mace’e baktı ve yüzünde hiçbir ifade olmadan yavaşça başını iki yana salladı.

Besh ölü akk’ın başının yanında yere oturmuştu. Dizlerine sarılmıştı. Öne arkaya sallanıyordu. Etrafı yere saçılmış ilk yardım çantası malzemeleriyle doluydu: el tarayıcısı, sprey, hypo, bandaj ve kemik sabitleyici. Yaralıymış gibi görünmüyordu ama rengi bir ölünün ki kadar soluktu ve gözleri boş boş bakıyordu.

Lesh’in bedeni sürekli kasılıyordu.

Yüzü katı bir maskeye dönmüştü, ikindi güneşinin altında donuk bir bakış. Acıyla kıvranıp kasılıyor, el ve ayakları bilinçsizce toprağı eşeliyordu. Mace başından yaralandığını düşündü –kafatasına gelecek bir şarapnel ya da kaya parçası bu tür bir şeye neden olabilirdi– ve diğerlerinin neden sanki ellerinden hiçbir şey gelmezmiş gibi orada öylece durup acı çekmesini izlemelerine de bir anlam veremedi. Mace diz çökerek el tarayıcısını aldı. “Bırak,” dedi Chalk.

Mace başını kaldırıp ona baktı. Chalk başını iki yana salladı. “O çoktan öldü.”

Mace yine de tarayıcıyı aldı ve kutusundan çıkarıp düğmesine bastı. Cihaz Lesh’in yaralı olmadığını söylüyordu.

Ona bir şey bulaşmıştı.

Tanımlanamayan kan parazitleri merkezi sinir sisteminde toplanmıştı ve şu anda hayatlarının diğer bir evresine geçiyorlardı.

Onun beynini yiyerek.

Dün gece cep çadırında yaşananlar şimdi Mace’e bir şey ifade etmeye başlamıştı. Bu parazitler Lesh’e çok önceden bulaşmış olmalıydı. Oysa Mace bunun stres ve sarhoşluğun bir sonucu olduğunu zannetmişti.

“Humma arıları,” dedi Nick. Onun da yüzü en az Besh’inki kadar soluktu. Ölüme karşı şakalar yaparak yürüyen bu adamın bile bu durum karşısında diyecek sözü yoktu. Korkuyordu. “Ne zaman bulaştığını bilemeyiz. Thyssel kullananlarda daha çabuk ilerler. Larvalar kabuk gibidir. Bir kez açıldı mı -”

Yutkunarak sustu. Başını çevirdi. “Kafatasının içinde yumurtadan çıkarlar. Tıpkı bir yumurtanın kabuğu gibi...”

Yüzündeki korkudan Mace onun bununla ilk karşılaşması olmadığını söyleyebilirdi.

Mace ilk yardım çantasını akk’ın gölgesindeki serin bir yere koydu. “Burada hala kurtarılabileceğini söylüyor.” Bir sprey çıkarıp sıktı. “Onun metabolizmasını yavaşlatabiliriz. Böylece arı larvaları da yavaşlar. Pelek Baw’daki bir hastaneye varana kadar. Kimliğini bilseler bile -”

Besh ona bakıp başını iki yana sallayarak sessiz bir hayır cevabı verdi.

Mace onu geçip Lesh’in yanında diz çöktü. “Onu kurtarabiliriz, Besh. Belki de onu milislere teslim etmek zorunda kalmış oluruz ama yine de hayatı kurtulur.”

Besh, Mace’in kolunu tuttu. Gözleri kan çanağı gibiydi ve tekrar başını iki yana salladı.

“Üstat Windu.” Nick ilk yardım çantasını alıp ekrandaki veriye baktı. “Lesh bu cihazın dediğinden çok daha kötü durumda.”

“Bu tarayıcılar son derece güvenilirdir. Hatalı olabileceğine inanamam.”

“Hatalı değil,” dedi Nick sakince. Ekranı Mace’in de görebileceği şekilde çevirdi. “Bu Lesh’in verileri değil.”

“Ne?”

Başını öne eğmiş olan Besh parmak uçlarıyla kendi göğsüne dokundu ve çöktü; sanki kendi içinde çökmüş korku ve umutla birlikte nefesi de onu terk etmişti. Güç enerjisi kara bir umutsuzluğun içine gömülmüştü.

Mace önce Nick’e sonra Besh’e, ardından da yerde kıvranan Lesh’e ve sonunda da hala elinde duran spreye baktı. Seni orman öldürmez, demişti Nick. O neyse odur.

Nick tarayıcıyı alıp Mace’in yüzünün yakınında salladı. “İyisin,” dedi üst dudağındaki teri yalayarak. “Yuvalanma belirtisi yok.” Bu sefer tarayıcıyı Chalk’a çevirip ekranına baktı.

Omuzları çökmüş, elleri titremeye başlamıştı.

Aklına söyleyecek tek kelime gelmiyordu. Chalk kendi kaderini onun yüzünden okudu.

Chalk burnunu çekti, ağzı kupkuru olmuştu. Ardından da dönüp yokuş aşağı inmeye başladı.

“Chalk,” diye bağırdı Nick ardından. “Chalk bekle -”

“Thunderbolt’umu alacağım.” Sesi mikrofondan çıkar gibiydi. “İyi silahtır. Tekrar ihtiyacımız olacak.”

Nick bu sefer de Mace’e döndü. “Üstat Windu -”

Tarayıcıyı ona uzattı. “Beni siz tarar mısınız?”

Mace hemen Nick’in omurgasını ve kafatasını taradı. Verilerde bir şey okunmasa da Nick rahatlamış gibi görünmüyordu.

“Peki, neyse,” dedi umursamazmış gibi, “önümüzdeki bir iki gün içerisinde ölecek olsaydım onlarla ilgilenmek zorunda kalmazdım.”

“Kimlerle ilgilenmek?” dedi Mace. “Tedavisi var mı?”

“Evet,” dedi Nick silahını çekerek. “İşte tedavisi bu.”

“Cevabın bu mu?” diye yolunu kesti Mace. “Arkadaşlarını öldürmek mi?”

“Sadece Lesh’i,” dedi soğuk bir tonda, elleri gibi o da hafifçe titriyordu. O, Chalk kadar soğukkanlı değildi. Gözleri dolmuş, yüzü asılmıştı ve arkadaşlarına güçlükle bakıyordu. “Titremeye başladıkları zaman Besh ve Chalk’la ilgilenmek gerekecek.”

Mace, hala Nick’in ciddi olduğuna inanamıyordu. “Onları vurmak mı istiyorsun? Chalk’ın grasser’ı gibi?”

“Onun grasser’ı gibi değil,” dedi Nick. Yüzü kireç gibi olmuştu. “Kafadan değil. Larvaları etrafa saçar. Bazıları tehlikeli olacak kadar gelişmiş olabilir.” Öksürdü. “Bizim için.”

“Yani sadece ölmesi yeterli değil.” Mace Jedi disiplinini kullanarak kalbinin etrafına bir duvar ördü, empatik korkusunu Lesh’in yüzünde tecrit edebilmek için. Lesh’in dudaklarından belli belirsiz sözler döküldü. “Etkilenen... bölgeler yok... edilmeli. Beyin ve... omurga.”

Nick başını salladı, daha da kötü görünüyordu. “Arı hummasında biz genelde bedeni yakarız, fakat...”

Mace anlamıştı. Kaçan helikopterler yerlerini bildirmiş olmalıydı. Kim bilir şu anda üzerlerine gelmeye hazırlanan neydi?

Ne yapmak üzere olduğuna inanamıyordu. Ne söylediğine bile inanamıyordu. Ama o bir Jedi’dı. Yaşamının amacı yapılması gereken şeyi yapmaktan ibaretti. Diğerlerinin yapmayacağı ya da yapamayacağı şeyleri yapmak.

Ne olursa olsun.

Işın kılıcı belinden çıkardı. Hem kendininkini hem de Depa’nınkini.

Yeşil ve mor kılıçlar aynı anda açılıp vınladılar.

Besh başını kaldırıp baktı. Chalk hala yokuştaydı ve Thunderbolt’u da elindeydi. Nick sanki bir şey söylemek istermiş gibi ağzını açmıştı ama diyecek bir şeyi yoktu.

Hepsi birden sanki onu ilk kez görmüşler gibi Mace’e baktılar.

“O senin arkadaşın, kardeşin.” Mace derin bir nefes aldı, kendi korku ve tiksintisini bastırarak kendisini yapmak zorunda olduğu iş için hazırladı. “Belki de vedalaşmak istersin?”

Besh sessizce başını iki yana salladı. Acı ve korkuyla karışık şekilde birden ayağa fırlayıp yokuştan yukarı koşmaya başladı.

Chalk, Mace’le göz göze geldi ve başıyla olur işareti yaptı. Sonra da Besh’in yanına gitti. Kolunu Besh’in omuzlarına attı. Besh ağlayarak yere çöktü.

Nick sonuncuydu. Gözlerinde acıdan başka bir şey yoktu. Sonunda gözünden süzülen yaşlarla başını iki yana salladı. “Zaten öldü,” dedi. Mace’in omzuna dokundu.

“Üstat Windu, bunu yapmak zorunda değilsiniz artık.”

“Zorundayım,” dedi Mace. “Yoksa siz yapmak zorunda kalırsınız.”

Nick isteksizce başını salladı.

“Teşekkürler. Windu, uh, Üstat, ben -sadece- teşekkürler.” Döndü ve diğerlerinin yanına gitti. “Bunu unutmayacağım.”

Mace de unutmayacaktı.

Parlayan iki kılıcın arasından Lesh’e baktı. Güç’e erişerek genç adamdan geri kalan ulaşabileceği bir şey aradı ama tıpkı Nick’in söylediği gibiydi: Lesh çoktan ölmüştü. Mace bir süre kendisini hazırladı, Lesh’in bilincinden ya da Güç ruhundan geriye her ne kalmışsa ona saygısını sunmak için.

Ardından derin bir nefes alıp kılıçlarını kaldırdı ve başladı.

Arkalarında keskin kayalar güney tarafındaki gökyüzünü örtüyordu. Üzerlerini kaplayan ormanın üst katmanları yeni doğan güneşle aydınlanmaya başlasa da aşağılarda hala alacakaranlık hakimdi. Yol arkadaşları steamcrawler’ların açtığı geniş bir yolda yürümeye devam ettiler. Ağaçlar geçtikleri yolun üzerini kaplamıştı. Öylesine birbirine girmişlerdi ki yürüdükleri bir yoldan ziyade ormanın içinden geçen bir tüneli andırıyordu.

Mace yanıklarının üzerine bakta bandajları sarmıştı. Nick’in şakağı sprey bandajı yüzünden parlıyordu. Chalk kayalara düştüğü zaman çıkan omzunu askıya almış ve yaralı dizini de sarmıştı. Besh ifadesiz bir sessizlikle yürüyordu. Şokta olabilirdi.

Lesh’ten geriye kalanları ağaçların altına gömmüşlerdi.

Sırt çantaları ölü grasser’lardan topladıkları şeylerle dolmuş ve ağırdı. Mace’in eşyalarından çok azı sağlam kalmıştı; cep çadırı, yedek kıyafetleri, kimliği ve ilk yardım çantası, hepsi Nick’in grasser’ıyla birlikte yok olup gitmişti. Haruun Kal’da süren savaş Mace’in orman dışındaki yaşamla olan tüm ilişkisini kesmişti, iki ışın kılıcı dışında bir Korun olmadığına dair hiçbir delil kalmamıştı.

Yanında taşıdığı sahte datapad’i bile arızalıydı, muhtemelen patlamaların şokundan bozulmuştu. Buradaki görevini son derece zorlaştıracağını bildiği halde Besh ve Chalk’ın tedavisi için Halleck’i çağırmayı bile düşünmüştü; Al’Har sisteminde birden ortaya çıkacak bir Cumhuriyet kruvazörü Ayrılıkçıların dikkatini gereksiz yere buraya çekerdi. Fakat datapad’in holokomu zaten sinyalleri alamıyordu. Depa’nın Barış Galaksisi olarak adlandırdığı yerle son bağlantısı da böylece ölüp gitmişti.

Sahte datapad’in kayıt bölümüyse hala çalışıyordu. Böylece yalan gerçeğe dönüşmüştü. Datapad’i artık sahte değildi. Mace bir şekilde bunun sembolik bir gönderme olduğu hissine kapılmıştı.

Galthra etraflarında dolanmak yerine Chalk’ın yanında yürüyordu, onların sağ kalan tek akk köpeğiydi. Biraz da şansla onun varlığı bile çoğu yırtıcıyı uzakta tutmaya yetiyordu.

Peşlerinden başka helikopter gelmemişti. Mace için bu garip ve rahatsız ediciydi. Arada bir Galthra uzaktan gelen motor seslerini duyduğunu gösteren bir Güç dürtüsü gönderiyordu ama yine de anlamak zordu. Çoğunlukla ölen diğer dostları için yas tutuyordu, onun Güç’teki varlığı büyük ölçüde acı ve matemden ibaretti zaten.

Devam ettiler. Nick gidebileceği kadar hızlı gidiyordu. Lesh’ten geriye kalanları gömdüklerinden beri konuşmamıştı.

Mace, Nick’in, Besh ve Chalk’la ilgili düşündüğünü tahmin ediyordu; çünkü kendisi onları düşünüyordu. Beyinlerine ve omurgalarına yerleşmiş humma arısının larvalarını düşünüyordu. Bir iki gün içerisinde bunaklık kendisini göstermeye başlayacaktı. Ondan bir iki gün sonra da kasılmalar ve berbat bir ölüm. Besh başı önde yürüyordu, titriyordu, sanki başka bir şey düşünemiyormuş gibiydi; Chalk bir savaş droidi gibi yürüyordu, sanki acı ve ölüm gibi kavramlar onun için değil korkmak, anlamak için bile çok yabancı gibiydi.

Mace, Nick’in hızına ayak uydurarak yanına geldi. “Konuş benimle.”

Nick hala karşıya bakıyordu. “Nedenmiş?”

“Çünkü aklından geçeni bilmek istiyorum.”

“Aklımdan bir şey geçtiğini sana kim söyledi? Sence mevcut durumu değiştirebilecek ne olabilir ki aklımda?” Sesi acı ve öfke doluydu. “Yanımızda arı hummasının ikinci aşamasına gelmekte olan iki kişi var. Grasser’ımız yok. Bir tane akk var. Silahlı milisler peşimizde. Bir de sen ve ben.”

Başını yana çevirip Mace’e baktı. Gözleri kıpkırmızıydı. “Biz çoktan öldük farkındaysan? O ölüm çukurundaki tusker gibi, ulaşması gereken yerle arasında sadece bir iki metre vardı. Başaramadık ve öldük.”

“Ölülere göre,” dedi Mace, “gayet iyi iş başarıyoruz.”

Bir an için Nick’in az da olsa güleceğini zannetti. Aksine Nick başını iki yana salladı. “Depa’nın grubuyla birlikte yolculuk eden bir lor pelek var. O... çok güçlüdür. Güçlüden de öte. Eğer onlar titremeye başlamadan önce Besh ve Chalk’ı ona götürebilirsek belki de onları kurtarabiliriz.”

Lor pelek: “Orman Üstadı.” Şaman. Büyücü doktor. Sihirbaz. Korun efsanelerinde lor pelek büyük güçlere sahip bir kişi olarak geçer. Orman gibi önceden kestirilemezdir. Ölüm ya da yaşam getirir: bir hediye ya da bir yara. Bazı hikayelere göre bir lor pelek bir varlık değil pelekotan’ın somutlaşmış halidir: ormanın zihninin avatarı.

Mace bir fikir yürüttü. “Kar Vastor.”

Nick ona baktı. “Bunu nereden biliyorsun? Bu ismi nereden duydun?”

“Onlara varmamıza ne kadar var?”

Nick cevap vermeden birkaç adım daha attı. “Eğer grasser ve akk’larımız olsaydı belki iki gün, belki de daha kısa sürede. Ama yaya olarak ve tek akk’la?” omuz silkti.

“Peki, neden bu kadar hızlı yürüyoruz?”

“Çünkü aklımda bir şey var?” dönüp tekrar Mace’e baktı. “Ama hiç hoşuna gitmeyecek.”

“Lesh’e yaptığım şeyi Besh ve Chalk’a yapmak zorunda kalmaktan daha mı az seveceğim yani?”

“Bunu söylemek bana düşmez.” Nick başını çevirip önlerini kapatan ormana baktı. “Batıda bir saatlik uzaklıkta bir karakol var. Her yüz kilometrede bir böyle bir karakol kurarlar ya da steamcrawler yolları boyunca. Sağlam bir sığınakları ve telsizleri olur. Biz –ULF– telsiz kullanmasak da yine de onların konuşmalarını dinliyoruz. Oraya gider, onlara yerimizi bildiren şifreli bir mesaj göndeririz. Sonra da Chalk ve Besh’in metabolizmalarını yavaşlatıp oturur bekleriz.”

“Balawai yerleşiminde.”

Başını salladı. “Bizim yerleşimimiz yok. DOKAW’lar buna izin vermez.”

“Peki, Balawailer içeri girmemize izin verir mi?”

“Tabii.” Nick’in dişleri ve gözleri ışıldadı. “Sadece nasıl soracağını bileceksin.”

Mace’in yüzü karardı. “Sivillere zarar vermenize izin vermem. Arkadaşlarını kurtarmak için olsa bile.”

“Üzülmene hiç gerek yok, Mace,” dedi Nick yoluna devam ederken. “Burada siviller masaldır.”

Mace, Nick’in neyi kastettiğini sormak istemedi. Engebeli bir yolda durdular. Şansölye’nin masasında gördüğü holografik görüntüyü tekrar gördü; yanmış yıkılmış kulübeleri ve ormandaki on dokuz cesedi. “Haklıydın,” dedi. “Hiç ama hiç hoşuma gitmedi.”

Nick yürümeye devam etti. Arkasında bıraktığı Mace’e omzunun üzerinden bile dönüp bakmadı. “Tamam, öyleyse daha iyi bir fikir aklına gelirse,” dedi, önündeki karanlığa bakarak, “Sakın bana da söylemeyi ihmal etme.”

6 SİVİLLER

Mace Windu’nun Günlüğünden

Bu sığınak neredeyse Adalet Bakanlığı’nın sorgu odası kadar serin bir yer. Sığınak bir yamaçtaki kayanın içine inşa edilmiş – aslında bir mağaranın ağzına konulmuş durasteel bir kapıya daha çok benziyordu. Altlarında kalan karakola tepeden baksa da buranın bir mevzi olarak düşünülmediği açık, hiç mazgal yok. İnşa ediliş şeklinden –ya da oyulma şeklinden– burası daha çok bir panik odasını andırıyordu, saldırı anında saklanılacak güvenli bir yer. Milislerin yardıma gelmesini bekleyeceğiniz bir yer.

Öyleyse bile işe yaramamıştı.

Kapıdan geriye kalan şeyin arasından akşam rüzgarı esiyordu; rüzgarın uğultusu hala Güç’te yankılanan şiddetin izlerini taşır gibiydi.

Meditasyon yapmaya cesaret edemedim. Burada karanlık çok koyu. Bir dalganın geri çekilişi. Etrafında yörüngesine giremeyeceğiniz güçte bir kara delik ve ortadan ikiye bölüyor. Çekimi, bir yarımı bakmaya bile çekindiğim olayın yaşandığı merkeze doğru çekiyor.

Arkamda gecenin karanlığı içerisinde Besh ve Chalk metabolizmaları yavaşlatılmış şekilde kayanın üzerinde yatıyorlar. Üzerinde yattıkları taş kadar soğuklar. Sadece Güç vasıtasıyla hala yaşadıklarını söyleyebilirim, kalpleri dakika da bir kereden daha az atıyor ve saatte on ya da on iki kez nefes alıyorlar. Vücutlarındaki humma arısı larvalarının vücut fonksiyonları da aynı şekilde yavaşlamış durumda; Besh ve Chalk bu şekilde bir haftadan uzun süre yaşayabilir.

Bu arada bir şey gelip onları yemezse tabii.

Onların güvende olmasını sağlamak benim işim. Şu an için tek görevim. O yüzden de bu dağılmış kapının yanında oturmuş karanlığa bakıyorum.

Kapı ağzında Thunderbolt ikili ayağının üzerinde duruyor, namlusu gökyüzüne dönük. Chalk silahına çok iyi bakmış; uykuya dalmadan önce silahını son bir kez temizlemek için ısrar etti. Belli aralıklarla denemek için ateş ediyorum ve gayet iyi durumda. Metal yiyen mantarların hareketlerinin Güç’te nasıl göründüğünü öğrenmeye çalışırken Korunlar gibi deneme yanılma yönteminden istifade ediyorum.

Şu an için yapacak pek işim yok. Bunu kaydederek zaman geçiriyorum – ve Nick’le yaptığım tartışmayı düşünerek.

Nick burada siviller masaldır demişti. Ben de bu cümleden burada sivil olmadığı anlamını çıkarmıştım, yani ormanda olmak savaşın parçası olmak demekti. Balawai hükümeti vahşi Korun partizanlar tarafından öldürülen sivil orman araştırmacılarından bahsediyordu. Nick bunun sadece propaganda olduğunu söylemişti.

Burada, Balawai karakolunun enkazı içinde bu düşünceyi garip şekilde rahatlatıcı buldum – oysa bu sabah bu fikri içgüdüsel olarak reddetmiştim. Bir mazeret. Vahşetle ezilen vicdana verilen bir sus payı. Bizi buraya getiren steamcrawler yolunda yürürken bu konu üzerinde Nick’le biraz konuştuk.

Nick’e göre siviller şehirde yaşardı; Haruun Kal’daki gerçek siviller sadece garson, kapıcı, esnaf ve taksicilerdi. Orman araştırmacılarının bu kadar ağır silahlarla donanmış olmasının bir nedeni olmalıydı ve bu neden akk köpekleri ve sarmaşık kedilerinden öte bir sebepti. Balawailer, Korun öldürmeyi aklına koymadan ormana girmezlerdi. İki taraf da önce diğerinin saldırmasını beklemezdi. Ormanda önce sen saldırmazsan avdan başka bir şey değildin.

O zaman ben de ona ölü çocukları sordum.

Nick ilk kez o zaman sinirlendi. Sanki yumruk atmak istermiş gibi üzerime yürüdü. “Ne çocuğu?” dedi. “Tetiği çekmek için kaç yaşında olman gerek? Çocuklardan çok iyi asker olur. Korkunun ne olduğunu bilmezler.”

Çocuklara karşı ya da onlarla birlikte savaşmak yanlıştı ve bunu ona söyledim. Çünkü yaptıklarının sonuçlarını düşünecek kadar olgun değildirler. Israrla bunu gidip de Balawailere anlatmam gerektiğini söyledi.

“Ya bizim çocuklar?“ öfkeyle başını salladı. “Onlar çocuklarını şehirde bırakabilir. Ya biz kendi çocuklarımızı nerede bırakalım? Pelek Baw’ı gördün. O sokaklarda bir Korun çocuğun başına neler gelir biliyorsun – biliyorum. Ben de onlardan biriydim. Burada parçalara ayrılmak orada hayatta kalmaya çalışmaktan daha iyidir. Söyle o zaman, Korunları paramparça eden o gemilerdeki topçulara onların sadece çocuk olduğunu nasıl anlatacaksın?”

“Bu Balawai çocukların başına gelenleri haklı gösterir mi? Şehir dışına çıkanları?” diye sordum. “Korunlar gemilerdekiler gibi rasgele ateş etmez. Sizin bahaneniz ne?”

“Bahaneye ihtiyacımız yok,” dedi. “Biz çocuk öldürmeyiz. Biz iyi adamlarız.”

“İyi adamlar,” diye tekrar ettim. Sesimdeki acı ifadeyi gizleyememiştim: Palpatine’in ofisinde Yoda ve bana gösterilen hologramı bir an bile unutmuş değildim. “Orman araştırmacılarının karakolunda sizin iyi adamlarınızın ardınızda ne bıraktığınızı gördüm,” dedim ona. “Bu yüzden buraya geldim.”

“Tabii öyledir. O zaman sana bir şey söyleyeyim.” Bir yaz fırtınası gibi değişken şekilde Nick’in öfkesi gidip geliyordu. Bana acımayla karışık bir bakış attı. “Günlerdir bu konuyu açmanı bekliyordum.”

“Ne?”

“Sen ve senin sırların. Bir de kendini akıllı sanıyorsun öyle değil mi?” gözlerini çevirip parmaklarını yüzüne yaklaştırdı. “Hey bakın. Ben bir Jedi’ım. Sıradan ölümlüler için tehlikeli olan her haltı bilirim. Eğer uzak durmazsanız size bilmek istemeyeceğiniz şeyler söylerim.”

Birden Nick Rostu’nun benim değerlerim için bir sınav olabileceği aklıma geldi. Bir Jedi bu adama haddini bildirmeye kalksa karanlık tarafa doğru bir adım atmış olabilirdi.

Şimdilik kendime hakim oldum ve Nick’in ormandaki katliam ve veri kristali ile ilgili her şeyi bildiğini öğrendim.

Kolay olmadı.

Bana orada olduğunu ve Depa ve Kar Vastor her şeyi planlarken de yanlarında bulunduğunu anlattı. Ortamı hazırlamaları için onlara yardım etmişti. Cumhuriyet İstihbaratına ihbar eden de Nick’in ta kendisiydi.

Şu anda bile, saatler sonra, neler hissettiğimi kelimelerle ifade etmek çok zor. Şaşkınım. Neredeyse başım dönüyor. İnanamıyorum.

İhanete uğradım.

O görüntüleri bir yara gibi taşımıştım. Beni öylesine üzmüşlerdi ki gerçeği inkar edebilmek için kendime her türlü mazereti uydurmuştum. Bir yarayı önemli yapan acısıdır; en ufak dokunuş bile ne kadar acı verirse yarayı o kadar özenle korursunuz. O da neredeyse kutsal bir şeymiş gibi önemli hale gelir.

Ama Nick bana bu hikayeyi sanki yaptıkları bir eşek şakası gibi eğlenerek anlatmıştı. Hmm. Neler hissettiğimi ifade edecek bir kelime buldum.

Kızgınlık.

Bu da meditasyonu zor hatta riskli hale getirir.

Nick, Galthra’nın sırtında saatler önce yola çıkmıştı. Belki de dönmeden önce –eğer dönerse tabii– zihnimde benimle paylaştığım bu şeyleri koyacak bir yer bulmalıydım, artık kalbime şiddet fısıldayamayacakları bir yere.

Tüm katliam bir tezgahmış.

Sahte değil. Cesetler gerçekmiş. Ölüm de öyle. Ama onlar bu şekli vermişler. Beni kandırmak için.

Depa buraya gelmemi istemiş.

Baştan beri bütün mesele buymuş.

O veri kristali ne delil ne de itirafmış. Sadece yemmiş. Beni Coruscant’tan çıkarıp Haruun Kal’a getirmek ve bu ormanlık kabusun içine sokmak istemiş.

Nick bana cesetlerin çoğunun orman araştırmacılarına ait olduğunu söyledi. Jup’lar, ormanı araştırmadıkları zamanlarda Balawai milisleri için düzensiz birlik olarak görev yaparlardı. Helikopterlerden, uydulardan, DOKAW’lardan, Ayrılıkçıların droid avcı ve ordularından çok daha tehlikeliydiler çünkü ormanı biliyorlardı. İçinde yaşar ve onu kullanırlardı.

ULF’den çok daha insafsızdılar.

O tezgahtaki cesetlerin geri kalanı da Jup’lar tarafından yakalanmış Korun esirlerdi. Yakalanmış ve tarif edemeyeceğim ölçüde işkence görmüş esirler; ULF’yi gördükleri zaman Balawailerin yaptığı ilk iş ellerindeki esirleri öldürmek olmuştu. Nick hiçbirinin kaçamadığını söylemişti. Ne esir ne de Jup.

Çocuklar –

Çocuklar Korundu.

Bu Kar Vastor – ne biçim bir adamdı bu böyle? Nick ölü kadının ağzının içine veri kristalini bakır sarmaşığı dikenleriyle dikenin o olduğunu söyledi. ULF’yi cesetleri ormanda bırakması için ikna eden de oydu. Manzara ne kadar kötü olursa benim gelme ihtimalim de o denli artacaktı. Ölü çocukları bırakmak -kendi ölü çocuklarını– jakuna’lar, delgi kurtçukları ve kara leşçil böcekler kanla o kadar dolmuşlardı ki güçlükle uçabiliyorlardı –

Dur. Durmak zorundayım. Bundan bahsetmeyi bırakmalıyım. Bunu düşünmeyi de bırakmalıyım.

Ben bunu yapamam –

Bu dünyada hiçbir şeye güvenilemez. Gördüğünle karşılaştığın çok farklı şeyler. Herhangi birini tam olarak anladığımı söyleyemem.

Ama öğreniyorum. Öğreniyor ve değişiyorum. Beni korkutan da bu. Burayı gerçekten anladığım zaman neler olacağını düşündüğüm zaman titriyorum.

Burayı tam olarak anlayana kadar geçecek zaman içerisinde ben kime dönüşeceğim?

Olduğum kişinin olacağım kişiden hoşlanmayacağını itiraf etmekten çekiniyorum.

Bu dönüşümün Depa’nın beni buraya çekerken olmasını umduğu şeyin aynısı olduğunu düşünmek beni dehşete düşürüyor. O sonunda aklı başına gelen bir Jedi’dan daha tehlikeli bir şey olmadığını söylemişti.

Sanırım o artık tehlikeli biri.

Korkarım ki benim de tehlikeli biri olmamı istiyor.

Başka bir şey düşünmek zorundayım.

Çünkü Nick’e onu sordum.

Elimde değildi. Öfkemle birlikte umut da filizlenmişti içimde. Eğer görüntüler kurmacaysa belki de onun söyledikleri olaya biraz drama katmaktan başka bir şey değildi.

Onu görene, onunla konuşana ve onun varlığını Güç’te hissedene kadar önyargısız davranmak için elimden geleni yapmama rağmen –hiçbir şey sormama yönündeki kararlılığıma rağmen– iç disiplini ve kendini kontrol için harcadığım yıllara rağmen –

Kalbin hiçbir disiplinin işlemediği bir gücü vardır.

Ben de ona sordum. Veri kristalindeki Depa’nın sözlerini ona anlattım, kendisini ormandaki karanlık olarak adlandırdığını ve sonunda aklının başına geldiğini söylediğini.

Benim korkum karanlık tarafa geçtiği ve aklını kaçırdığıydı.

Ve Nick –

Ve Nick –

“Delirmek mi?” dedi gülerek. “Asıl deli olan sensin. Eğer deli olsa kimse onun peşinden gider miydi?”

Sonra da ona onun iyi olup olmadığını sorduğumda şöyle cevap verdi, “Bu iyiden neyi kastettiğine bağlı.”

“Onun hareketlerinin kaynağının öfke ya da korku olup olmadığını bilmek istiyorum. Güç’ü kişisel amaçları için kullanıp kullanmadığını bilmek istiyorum: kazanç ya da intikam. Karanlık tarafa ne kadar bulaştığını bilmek istiyorum.”

“Bu konuda endişe etmene gerek yok,” dedi bana. “Üstat Billaba’dan daha kibar ve düşünceli birine rastlamadım. O kötü değil. Olabileceğine de ihtimal vermiyorum.”

“Bu iyi ya da kötü olma meselesi değil,” dedim ona. “Bu Güç’ün doğasının temel kurallarıyla ilgili bir şey. Jedi’lar ahlakçı değildir. Bu yaygın bir yanlış anlamadır. Bizler temelde pragmatiğiz. Jedi’ların başkalarını kendilerinden çok düşünmelerinin temel nedeni bunu yapmanın iyi değil de güvenli olmasıdır: Güç’ü kişisel çıkarlar için kullanmak tehlikelidir. Bu en iyi, en nazik, en kibar Jedi’ların bile düşebileceği bir tuzaktır. Yalın Güç. Kendi içinde bir amaç. Özellikle Jedi’ların zayıf olduğu bir tür delilik.”

Nick omuz silkerek cevap verdi. “Kimsenin neden hiçbir şey yapmadığının asıl nedeninin ne olduğunu kim bilebilir?”

Bu rahatlatıcı bir cevap değildi ve daha sonra anlattıkları daha da kötüydü.

Depa’nın o kristalde kayıtlı sözlerinin aynısını söylemişti. Onun kabuslar gördüğünü söyledi – çadırından yükselen çığlıklar tüm kampta yankılanıyormuş. Dediğine göre kimse onu yemek yerken görmemişti – aksine sanki bir şey onu içten içe yiyormuş gibi her geçen gün eriyordu... Ağrı kesicilerin fayda etmediği baş ağrıları varmış ve bazen günlerce çadırından dışarı çıkamıyormuş. Üstelik gün ışığına çıktığı zaman güneşten rahatsız olduğu için gözlerini kısıyormuş...

Sorduğum için çok üzgünüm. Nick’in bana anlattıkları yüzünden çok üzgünüm.

Yalan söylemediği için de üzgünüm.

Gerçeklerden korkmak hiç de Jedi’lara göre değildir.

Hikayeye devam edeceğim. Kelimelere deneyim katmak bakış açısı kazandırır ki buna ihtiyacım var. Ayrıca geceleri zaman geçirmek için de iyi bir yoldur. Meditasyona ve düşünmeye alışkın bir Jedi Üstadı için bile kendi düşünceleriyle uzun süre baş başa kalabilmek kolay bir iş değildir.

Özellikle de burada.

Bu karakol bir yamacın altındaki bir sırtın tepesine inşa edilmiş. Bu noktada yamaç artık o kadar sarp değil, volkanik kayalardan ibaret bir duvar gibi. Yerleşim yeşil bir alanın üzerine kurulmuş; her iki tarafındaki ormanlarla çevrili kayalıklar, benim şu an durduğum yerden yaklaşık altı yüz metre yukarıdaki bir kalderadan, arada bir püsküren lavlarla kararmış. Eğer dikkatle dinlerseniz uğultusunu duyabilirsiniz. Bu mikrofon yeterince hassas olmayabilir. İşte – duydunuz mu? Yine püskürmeye hazırlanıyor.

Anlaşılan bu püskürmeler ormanın lavların geçtiği yere yayılmasına fırsat vermeyecek kadar sık oluyor; ateşten kavrulmuş bir ağaç sırası ve lavların bulunduğu taraflarında yanık dallar. Püskürmeler bu yönde çok büyük değil herhalde. Yoksa karakolu buraya kurarlar mıydı?

Anlaşılan görüş alanı için buraya kurulmuş.

Sığınak geri kalan binalardan biraz daha yüksekte. Burada dağılmış kapının yanında otururken aşağıdaki yanmış ve yıkılmış prefabrik kulübeleri ve yıkılmış duvarı görebiliyorum. Loş parlak sarmaşık ışığında sırtın yanından uzanan steamcrawler yolu gri renkte önümde uzanıyor.

Tüm orman –

Buradan kilometrelerce uzağı görebiliyorum, ormanın çatısı artık aşağıda kaldı, gümüş rengi ve siyah ve parlak sarmaşık ışıklarıyla bereli ve kırmızının her tonuyla lekelenmiş açık kalderalar, aktif ve köpürüyor. Nefes kesici.

Belki de sadece kokusu öyle olan.

Hayatım boyunca karşılaştığım çelişkilerden bir diğeri; siviller, savaşlar, katliamlar konusundaki endişelerim, savaşa katılıp sivil olabilecek kişileri öldürme ihtimali, Nick’le yaptığım tartışma ve bana söylediği her şey –

Hepsi boşuna. Endişe etmeme gerek yok. Çünkü buraya geldiğimizde savaşacak kimse kalmamıştı.

ULF bizden önce uğramıştı.

Hayatta kalan yoktu.

Cesetlerin durumunu tarif bile edemem. Burada yapılanları görmek yeterince kötü; paylaşmak istemiyorum. Arşiv için bile.

Nick’e hakkını vermeliyim, bu karakoldaki Balawailerin masum siviller olmadığı açık. Korunlar en değerli Jup mücevherlerini takmış olan cesetleri öylece bırakmıştı: insan kulaklarından kolyeler.

Korun kulakları.

Cesetlerin durumuna bakarak Nick bu olayın iki ya da üç gün önce yaşandığını söylemişti. Kaybolup gitmeyen, cesetlerin üzerindeki işaretler ve Güç’teki yansımaları vardı. Kımıldamayan bir güç dalgası bunun Kar Vastor’un işi olduğunu gösteriyordu.

ULF gerillaları tüm karakolu baştan sona yağmalamış; bir parça bile yiyecek ya da işe yarar teçhizat kalmamış. İki steamcrawler’ın enkazı yokuşun başında yatıyor. Telsiz de gitmiş ki burada tek başıma Besh ve Chalk’ı bekliyor olmamın nedeni de bu.

Telsizin gittiğini gördüğümüzde Nick’in morali çok bozulmuştu. Üzüntüden ne yapacağını şaşırmış, bir gülmüş bir ağlamıştı. Kanla kaplı yere yatıp kendini ölüme terk etmişti. Geçitte söylediği sözleri tekrarladı. “Kötü şans,” diye mırıldandı. “Sadece kötü şans.”

Umutsuzluk karanlık tarafın habercisidir. Omzuna elimi koydum. “Şans,” dedim sakince, “diye bir şey yoktur. Şans bizim Güç’ün gizemli dalgalarını görmekteki acizliğimizi ifade etmek için kullandığımız bir kelimedir.”

Cevabı acıydı. “Öyle mi? Hangi gizemli dalga Lesh’i öldürdü? Bu mu senin Besh ve Chalk için Güç’te yaptığın plan?”

“Jedi’lar der ki,” diye cevap verdim, “cevabını asla bilemediğimiz sorular vardır. Bizler ancak cevabın kendisi olabiliriz.”

Öfkeyle bana bunun ne demek olduğunu sordu. Ona anlattım: “Ne bilim adamıyım ne de filozof. Ben bir Jedi’ım. Gerçekliği açıklamam. Sadece ona göre hareket ederim.”

“Benim yaptığım da bu.”

“Senin kaçtığın da bu.”

“Bir ya da üç gün içerisinde hepimizi Depa ve Kar’a ulaştıracak bir Jedi gücün var mı? Gittikçe bizden uzaklaşıyorlar. Yetişemeyiz. Bu gerçek. Tek gerçeklik.”

“Öyle mi?” Galthra’nın geniş sırtına baktım. “Ormanda gayet hızlı hareket ediyor. Akk’ların binek hayvanı olmadığını biliyorum ama üzerinde tek kişiyle bence gayet hızlı yol alabilir.”

“Tabii, öyle. Bir de sizi düşünmek zorunda olmasam,” durdu, gözlerini kıstı. “Hayatta olmaz. Mümkün değil. Unut bunu, Windu.”

“Sen geri dönene kadar ben onlara göz kulak olurum.”

“Kes dedim. Sizi burada bırakmam!”

“Bu senin elinde değil.” Ona yaklaştım. Nick gözlerime bakmak için boynunu eğmek zorunda kaldı. “Seninle tartışmıyorum, Nick. Senden istemiyorum. Bu bir tartışma değil. Bu bir brifing.”

Nick inatçı bir gençti ama aptal değildi. Benimle tanıştıktan sonra asıl benim ne kadar inatçı olduğumu anlaması uzun sürmemişti.

Galthra için uyduruk bir eyer yaptık; Nick, Chalk ve ben Güç’ü kullanarak Galthra’yı Nick’i sırtında taşıyarak diğer Korunları bulması için ikna ettik. Üçümüz onların gecenin karanlığında kayboluşunu izledik ve ardından da Besh ve Chalk sığınağın zemininde yere yattılar ve ben de onlara thanatizine enjekte ettim.

Hepimiz umut içinde Nick’in başarılı olup Kar Vastor’u geri getirmesini bekliyoruz –bu tehlikeli lor pelek’i, yaşayanları korkutan ölüleri parçalayan bu adamı– ve insani herhangi bir vasfı bulunmayan bu adam, belki de bu iki kişiyi kurtarmak için güçlerini kullanabilir.

Kar Vastor’un ne düşüneceğini merak ediyorum, geri gelip de zafer alanına ne yaptığımı gördüğü zaman.

Ölüleri gömmek için birkaç saatimi harcadım. Nick olsa güler ve bununla ilgili kinayeli bir şeyler söylerdi, ne kadar saf olduğum ve savaştan hiç anlamadığımla ilgili şeyler. Muhtemelen bunları gömmenin hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini söylerdi. Buna omuz silkmekten başka cevap veremezdim.

Bunu onlar için değil, kendim için yaptım. Bunu onlardan şu ya da bu şekilde alınmış olan hayata duyduğum saygıdan dolayı yaptım.

Yaptım çünkü ardında bu tür şeyler bırakan bir insan olmak istemedim...

Şimdi burada duruyorum ve Depa’nın bir süre önce burada olduğunu biliyorum. Belki de o da burada durmuştu. Muhtemelen geçtiğimiz kırk sekiz standart saat içinde. Güç’te ne kadar derine insem de ona dair hiçbir şey hissedemiyorum. Bu gezegende ona dair hiçbir şey hissetmiyorum.

Ormanda hissettiğim tek şey karanlık.

Lesh’i çok düşündüm. Yerde kıvranışını, kasılan dişlerini, dönen gözlerini ve tüm bedeninin yaşamla titreyişini –ama o bedeni titreten yaşam Lesh’e ait değildi. Onu için için yiyen şeylere aitti. Onun için Güç’e erişmeye çalıştığımda tek hissettiğim ormandı, yani karanlıktı.

Sonra tekrar Depa’yı düşündüm.

Belki de daha çok dinleyip daha az düşünmeliyim.

Püskürmeler şiddetleniyor. Uğultular artmaya ve yer hafifçe titremeye başladı. Mmm. Genelde olduğu gibi yağmur başladı, duman tabakası tarafından tetikleniyor.

Dumandan bahsetmişken –

ULF’nin yağmaladığı teçhizatlar arasında hiç şüphe yok ki gaz maskeleri de olmalı; onları her şeyden çok özledim. Akciğerlerime dikkat etmem gerek. Bu noktada lavlar benim için bir tehdit değil, ama bir püskürmenin yol açacağı gazlar yakıcı hatta boğucu bile olabilir. Besh ve Chalk benden daha güvende olur. Belki de ben de kış uykusu transına girmeliyim; püskürme sırasında hiçbir yırtıcı bize bulaşmaz. Yırtıcıların da nefes almaya ihtiyacı var.

Ve onlar –

O –

Bekle, bu ses –

Garip. Sanki bazı Haruun Kal orman yırtıcısı avlarının çiftleşme çağrılarını taklit ediyor ya da onları çekmek ya da uzak tutmak için bağırıyorlardı. Bunun ne tür bir yırtıcı olduğunu merak ettim, insan yiyen bir şey olmalı. Bu çığlık beni bile kandırıyordu neredeyse. Tıpkı bir çocuğun çığlığına benziyor.

Hem de tıpatıp aynısı.

Ama bu çığlık.

Hayır.

Bu Temel lisanda.

Orada çocuklar var.

Mace, yağmur, duman ve buhar arasında yolunu bile doğru dürüst görmeden yokuş aşağı koşmaya başladı. Çığlıklara doğru gidiyordu.

Tepesindeki kaldera’dan çıkan duman parlak sarmaşıkları sarmıştı; ona faydası olacak tek ışık akan lavın üzerindeki kara kabuğun çatlaklarından sızan lavların ışığıydı. Yağmurla buluşan lavların buharı gecenin karanlığını kızıl renge çeviriyordu.

Mace kendisini Güç’e teslim edip onu kayadan kayaya taşımasına izin verdi, ağaç kütüklerini ve dalları hiçbirine çarpmadan geçti. Sesler aralıklarla geliyordu; yağmurun, püskürmenin ve kendi kalp atışının arasında Mace taşı öğüten çeliğin sesini duydu, bir motorun sınırlarını zorlaması gibi mekanik bir gürültü çıkarıyordu.

Bu bir steamcrawler’dı.

Uçurumun kıyısında çok tehlikeli bir açıda duruyor ve aşağı yuvarlanmasını da sadece bir kaya parçası önlüyordu. Bir paleti havaya kalkmıştı; diğeri ise sertleşen lava gömülmüştü. Lav sıvıyken yumuşak plastik gibi hareket etmezdi, yokuş aşağı indikçe soğur ve taşa dönüşmesi de rotasında tahmin edilemez değişimlere yol açardı. Kendi barajını, setini ve tünelini inşa eder ve herhangi bir yöne doğru kilometrelerce farklı bir yere ulaşabilir, hatta bazen geri dönüp eski yatağında akmaya devam ederdi. Anlaşılan araç yoldan karakola doğru gelirken bu tür bir yön değiştiren lava denk gelip saplanıp kalmıştı. Lav aracın etrafını kuşatmış ve yavaş yavaş onu yutmaya başlamıştı.

Steamcrawler’lar metal yiyen mantarlara karşı geri teknoloji ürünü olarak imal edilseler de ilkel araçlar da değillerdi. Kaldera’dan bir kilometre aşağıda lavın ısısı steamcrawler’ın gövdesinin yapıldığı alaşımı eritecek kadar sıcak değildi. Ama lav yavaş yavaş aracı iterek belki de ısının içindekileri öldürmesine fırsat bile vermeden onu uçurumdan aşağı atacaktı.

Ama herkes içinde değildi.

Mace lavların yola çıktığı yerin birkaç metre yakınında yüksek bir yerde durdu. Lavlar beraberlerinde sürükledikleri toprak ve kayalarla Mace’in durduğu sekiz metre yüksekliğindeki yamacı güvenilmez bir yer haline getirmişti. Steamcrawler ise sağ tarafında on metre uzaktaydı. Parlak tepe lambaları yağmur ve dumana beyaz bir parlaklık katıyordu. Mace sadece en üstteki iç içe geçmiş iki şeyi fark edebilmişti: kabinin eğri çatısının arka köşesi. Diğer sarı renkli dikdörtgen şekilli olanı da yanı açık bir bölmeden geçip ona katılıyordu.

Üç korkmuş çocuk kabinin çatısında ağlıyordu; Güç’te Mace iki tane de içeride olduğunu hissetti. Biri yaralı ve şoka girmişti, diğeri ise baygındı. Mace yaralının araç devrilmeden önce açık olan kapıdan çıkmak için nasıl çabaladığını hissedebiliyordu. Çünkü içeride olan dışarı çıkmanın hala bir şeyi değiştirmeyeceğini bilmiyordu. Basit bir seçimle karşı karşıyaydılar: lav ya da uçurum.

İki şekilde de ölüm.

Eğer, bazı filozofların iddia ettiği gibi, evrende bizim bilmediğimiz ve Jedi’ların hizmet ettiği gizli bir amaç varsa, yüzeydeki Cumhuriyet’i koruma görevlerine ek olarak –eğer Jedi’ların var olması için kozmik bir neden varsa, onlara diğerlerinden daha üstün yetenekler bahşedilmiş olduğu için– o zaman bu durum karşısında bir şeyler yapmalıydı.

Mace kendini Güç’e açtı. Yoda’nın sesini duyabiliyordu: Ebadın önemi yoktur – ki Mace, Yoda’nın söylediklerinin önemini diğer tüm öğrencilerinden daha iyi bilirdi. Yoda olsa kolaylıkla steamcrawler’ı buradan çıkarıp karakola kadar havadan götürebilir ve bir yandan da “Güç’ün kudreti karşısında bir volkanın ki bile sönük kalır,” tarzında laflar etmeyi de ihmal etmezdi... ama Mace kendi gücüne bu kadar güvenemiyordu.

Ama onun da başka yetenekleri vardı.

Bulunduğu yer diğer bir püskürmenin sarsıntısıyla titredi. Lav nehrinin aktığı uçurum sarsıntıyla birlikte iyice güvenilmez bir yer haline gelmişti. Bir sarsıntıyla daha belki de çökecek ve Mace’i de aşağıdaki nehre gönderecekti, tabii daha önce o bir şeyler yapmazsa.

On metre altında, beş metre uzağındaki kaya kütlesinin yapısını sezebilmek için Güç’te derinlere erişmesi gerekecekti. “Neden bekleyeyim?” diye düşündü.

Yamaç titredi, kırıldı ve çöktü.

Yer altından gelen ve diğer tüm sesleri bastıran bir gürlemeyle yüzlerce tonluk toprak ve kaya lav nehrine doğru akmaya başladı; yamaçsa yavaş yavaş çökerek aşağıdaki soğumuş ve sertleşmiş lavın üzerine yığılmaya başlamıştı. Böylece yığılan toprak yavaş yavaş altında kalan soğumaya başlamış lavın üzerini örterken bir yandan da baraj gibi de arkadan gelmeye devam eden sıcak lavın da yolunu kesip uçurumdan aşağıya akmaya başlamasını sağladı.

Toprak kaymasının kendisi ayrı bir nehir oluşturup steamcrawler’daki çığlık atan çocukların üzerine doğru da gitmeye başlamıştı – ve toprak ve kayadan oluşan bu selin önünde de yutulmamak için koşan Mace Windu vardı.

Akıntı bir süre daha devam etti, yavaşladı ve sonunda durdu, ama Mace yoluna devam edip steamcrawler’a vardı. Tüm konsantrasyonu Güç’te gömülüydü, heyelanın kenarında durup Güç’le steamcrawler’ın tepesine yağan molozları engelledi.

Aracın çatısında altı yaşlarında iki erkek çocuk ve sekiz yaşlarında bir kız çocuğu vardı. Korkuyla birbirlerine sarılmış, titriyor ve ağlıyorlardı.

Mace yanlarında çömelip kızın koluna tutundu.

“Adım Mace Windu. Yardımına ihtiyacım var.”

Kız hayretle burnunu çekti. “Yardımıma mı?”

Mace başını salladı. “Bu çocukları kurtarmam için yardımın gerek. Bana yardım eder misin? Benim aşağı indiğim yoldan çocukları yukarı çıkarır mısın? Tepeye tırmanın. Çok dik değil.”

“Yapamam. Çok korkuyorum.”

Mace kulağına eğilip yağmurun sesinden daha yüksek bir sesle konuştu. “Ben de. Ama cesur olmalısın. Rol yap. Böylece küçük çocuklar da korkmaz. Tamam mı?”

Kız elinin tersiyle akan burnunu silip yaşlı gözlerini kocaman açtı. “Sen de mi korkuyorsun?”

“Sakın kimseye söyleme. Aramızda kalsın. Haydi. Yukarı çıkın.”

“Tamam,” dedi şüpheyle ama gözlerini sildi ve derin bir nefes aldı, diğer iki çocuğa döndüğü zaman sesinde otoriter bir ton hakimdi artık. “Urno, Nykl, haydi! Ağlamayı kesin, bebek değilsiniz! Sizi kurtaracağım.”

Kız diğer iki çocuğu yokuş yukarı itelerken Mace aracın kapısına gitti. Yan kapı olsa da steamcrawler yan döndüğü için ağzı gökyüzüne bakıyordu. İçeride yağmurla sırılsıklam olmuş crawler’ın zemini tırmanmayı imkansız hale getirmişti. Dikdörtgen şeklindeki kabinin en alt köşesinde on üç yaşlarında bir genç tek eliyle kendi yaşlarındaki bir kızı dik zeminde yukarı taşımaya çalışıyordu. Bir kolunda kana bulanmış bir bandaj vardı ve crawler’ın koltuğunun ayak koyma yerlerini basamak gibi kullanarak baygın kızı ileri doğru itmeye çalışıyordu. Ama yaralı kolu onu taşıyacak gibi değildi; gözyaşları içerisinde kıza uyanması için yalvarıyordu. Onu ne dışarı çıkarabiliyor ne de orada bırakabiliyordu.

Mace başı öylece sallanan kızın kolay kolay kendine gelemeyeceğini gördü. Kafasından derin bir yara almıştı, sarı saçları kararmış ve kana bulanmıştı.

Mace kapıdan eğilip elini uzattı. “Haydi, evlat. Elimi tut. Önce seni çıkarayım sonra da -”

Çocuk yüzünü çevirdiğinde yüzündeki üzgün ifade birden yerini ani bir öfkeye bıraktı. Mace çocuğun sağlam olan koluyla kayışını tuttuğu tüfeği fark etmemişti. Varlığından ilk kez yüzünü sıyırıp geçen lazer ışını sayesinde haberdar oldu. Kendisini kapıdan geri atıp kabin duvarına çarparken açık kapıdan da ateş yağmaya devam etti.

Steamcrawler biraz daha yana yattı ve kapının girişi iyice yükseldi. Bu ani hareket aracın dengesini bozup uçuruma doğru kayması için yeterli olmuştu.

Mace dişlerini sıktı. Güç’ü kullanarak steamcrawler’ı geri çekip eski yerine oturttu – ama tepesinden gelen bir çığlık dikkatini çekti. Crawler’ın kontrolünü ele alınca heyelanı yerinde tutan kontrolü kaybetmişti ve kızın ve çocukların üzerinde yürüdüğü toprak yeniden hareket etmeye başlamış onları lavlara doğru sürüklüyordu.

Mace gümbürdeyen kalbini sakinleştirip bir kolunu uzattı; heyelan üzerindeki kontrolünü tekrar ele geçirmek için bir an için de olsa gözlerini kapaması gerekliydi – ama bu seferki heyelan öncekinden daha büyüktü. Kız ve çocuklar güvenli bir yere varana kadar heyelanı en fazla bir ya da iki dakika tutabilirdi. Şimdi üzerinde bulunduğu crawler’ın yavaş yavaş döndüğünü hissedebiliyordu, gittikçe geri dönülmez noktaya doğru yatıyordu.

Kabinin içinden gencin ettiği küfürleri ve tehditleri duyabiliyordu. Mace’in gözleri kapandı.

Bu berbat savaş –

Steamcrawler’ın içindeki genç kız ve çocuk Yaz Dönümü Savaşı’nın kayıplarına katılmak üzereydiler... Çünkü çocuk kafasını kaldırdığında kendisini kurtarmaya gelen Jedi Üstadı’nı görmemişti.

O sadece bir Korun görmüştü.

Çocuğun silahını alıp onu ikna etmek için Güç’ü kullanmaya kalksa heyelanı kontrol edemeyecek, bu da dışarıdaki üç çocuğun ölmesine neden olacaktı. Genci konuşarak ikna etmek imkansız gibi görünüyordu – genç Korunların eline düşen Balawailerin başına geleceklerle ilgili çok şey biliyor olmalıydı. Ama onu bırakıp gidemezdi de.

Genci dışarı çıkmaya ikna edebilse kızı kendisi alırdı ama onu nasıl ikna edecekti?

Mace her şeyi bir kez daha düşündü; olayı bu beş çocuğun ölüm kalım mücadelesi olarak ele aldı. Hepsinin. Savaşın temel kuralı: Elinde olanı kullan. Nasıl savaşacağın kiminle savaştığına bağlıdır. İlk rakibi volkanın kendisi olmalıydı. Volkanın silahının gücünü –lavların yamacı yardığı yer– diğer gücü zapt etmek için kullandı.

Sonraki rakibi de genç değil gencin Yaz Dönümü Savaşı’yla ilgili görüşüydü.

Elindekini kullan.

“Evlat?” diye seslendi Mace, sesini kalınlaştırarak. Sesinin bir Korun’a benzemesine özen göstererek dağlılar gibi aksanlı konuştu. “Evlat, o silahı kapıdan dışarı atıp sonra da kendin çıkman için beş saniyen var, anladın mı?”

“Asla!” diye bağırdı genç içeriden. “Asla!”

“Eğer dışarı çıkmazsan göreceğin şey son göreceğin şey olur. Yani bir el bombası, anladın mı?”

“Hiç durma. Beni sağ yakalarsanız ne yapacağınızı biliyorum.”

“Evlat. Diğerlerini zaten yakaladık. Kız. Urno ve Nykl. Onları yalnız bırakmak istemezsin herhalde.“

Bir sessizlik oldu.

Mace devam etti, “Haydi, ölümünü bekle. Her korkak bunu yapabilir. Asıl cesaret yaşamaya devam etmektir. Anladın mı?”

Mace gece vakti yanına dört çocuğu daha alıp steamcrawler’la yola koyulan –ve baygın kızı orada bırakmaktansa ölmeyi tercih eden– on üç yaşındaki bir çocukta herhangi bir şeyi yapacak kadar cesaret olduğundan emindi.

Bir saniye sonra haklı olduğu da ispatlandı.

Mace Windu’nun Günlüğünden

Bu kapıdan parlak beyaz alevler görebiliyorum –üç, hayır dört steamcrawler’ın tepe lambası– yokuşu tırmanarak çöken yola doğru geliyorlar.

Bize doğru geliyorlar.

Bir saat sonra şafak sökecek.

Püskürme sona erdi ve yağmurun da şiddeti azaldı. Sığınağın içinde bazı şeylerin yerini değiştirdik. Üç çocuk arkada battaniyeye sarılı halde uyuyor. Besh ve Chalk şimdi Thunderbolt’a yakın bir yerde yatıyorlar. Gözümün önünde olmaları gerek çünkü bu çocuklardan birinin onlara zarar vermeyeceğinden emin değilim. Adı Terrel olan on üç yaşındaki çocuk çok öfkeli ve hala onları işkence yaparak öldürmeyi planladığımdan şüpheleniyor. Ama Haruun Kal bile olsa çocuk yine çocuk, ne zaman işkence düşüncesini kafasından atsa sürekli benden Thunderbolt’la ateş etmesine izin vermemi istiyor.

Nick’in bu sivillerle ilgili ne diyeceğini merak ediyorum. Onlar da mı masal? Şimdi bu tesisi temizlemekle uğraşmamın boşa gitmediğini görüyorum; çocukların tüm bu yaşadıklarından sonra bir de burada yaşayanların başına neler geldiğini görmelerine gerek yok. Muhtemelen bu karakolda yaşayanları tanıyorlardır.

Belki aileleri de buradaydı.

Bu tür şeyleri düşünmenin zamanı değil, şu anda yapmam gereken tek şey durup bir zamanlar sığınağın kapısı olan şeyin arasından buraya doğru gelen steamcrawler’ları gözlemek.

Durumun vahametini anlamak için Güç’e ihtiyacım yok.

Dejarik’te çatal denen klasik bir manevra vardır. Oyuncu holo canavarlardan birini iki ya da daha fazla rakibine saldırabileceği bir kareye ilerletir. Böylece rakibi hangisini kaçarsa kaçsın diğer canavar yenilecektir. Çatala yakalanan kişinin yapacağı tek şey hangi parçanın yenilmesine izin vereceğini seçmektir. Sonuçta yapılacak seçim ne olursa olsun, sonucun bir felaket olacağı değişmeyecektir.

İşte şu anda tam o durumdayız.

Bu steamcrawler’ların kimleri getirdiğini biliyorum, çocuklarla aynı karakoldan gelen orman araştırmacıları. Bu hikayeyi Terren’dan dinledim, onun kırık kolunu sarıp kızın başındaki yarayı tedavi ederken.

Karakolları, yetmiş kilometre kuzeydoğuda olan, bu yol üzerinde diğer yerdi. Şafakta ULF’nin saldırısına uğramışlardı; Terrel’ın babası ona çocukları toplayıp kaçmasını söylemişti.

ULF’nin ilk bu karakola saldırdığını bilmelerinin imkanı yoktu.

Terrel’ın kolu bir mermi ya da bir bomba şarapneliyle kırılmıştı; nasıl olduğunu bilmiyordu. Bana gururla steamcrawler’ın çift levyeli kontrolünü tek kolla nasıl kullandığını, Korunların hatlarını yararken grasser’lara nasıl çarptığını ve en az beş ya da altı Korun’u nasıl ezdiğini anlattı.

Bunları sanki beni kendisine zarar vermem için zorlar gibi anlatıyordu. Sanki böyle bir şey yapacakmışım gibi.

Yaşı daha büyük olan kızın, Keela, yarası ağırdı. Steamcrawler kanala yuvarlandığında o da koltuğundan fırlamıştı. Ciddi bir sarsıntı geçirmişti. Uçurumdan aşağı uçmadan önce steamcrawler’dan bir ilk yardım çantası almayı başardım. Kızın hayati bir tehlikesi yok, tabii birkaç gün bir şey yapmadan dinlendiği müddetçe. Çantada bir kemik sabitleyici de vardı. Bu yüzden Terrel’ın kolu düzgün şekilde iyileşecek. Diğer çocukların –Urno, Nykl ve cesur küçük kız Pell– birkaç ezik ve çürükten başka bir şeyi yok.

Şimdilik.

Onlara gerillalardan olduğumu söylemediğim gibi gerçekte kim olduğumu da söylemedim. Çocuklar kendi aralarında benim bir kelle avcısı olduğuma karar verdiler çünkü Korunlar gibi davranmamıştım, yani ailelerinden duydukları hikayeler gibi davranıp onları işkenceyle öldürmemiştim. Onlara göre ben bir kelle avcısıydım ve Besh ve Chalk da benim tutsağımdı. Onları Pelek Baw’a teslim edip büyük bir ödül kazanacaktım.

Böyle düşünmelerinde benim için bir sakınca yok. Gerçeğe inanmaktan daha kolay.

Ama bu tür hayaller bazen sanıldığından çok daha karmaşık hale gelir ve gerçeğin bile önüne geçer. Çocuklardan biri benim en büyük kelle avcılarından biri olduğuma karar verdi. Altı yaşın sıradan düşünce şekli olsa gerek. Ardından da kardeşiyle Jango Fett’in mi yoksa benim mi daha büyük bir kelle avcısı olduğumu tartışmaya başladılar. Daha sonra da bana Jango Fett olup olmadığımı sordular.

Düşünmeden edemedim, bu çocuklara Jedi olduğumu söylesem acaba o zaman ne düşünürlerdi?

Buna cevap vermekten araya giren Terrel sayesinde kurtuldum. “O Jango Fett değil, aptal. Jango Fett öldü. Bunu herkes bilir.”

“Jango Fett ölmedi! Hayır,” küçük çocuğun gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı ve bana sordu. “Jango Fett ölmedi, değil mi? Ona ölmediğini söyle.”

Başta onlara farklı söylemeyi düşünsem de gerçek gerçektir. “Üzgünüm ama doğru,” dedim. “Jango Fett öldü.”

“Gördün mü?” dedi Terrel, kaşlarını çatarak. “Öldü tabii, aptal. Adi Jedi’ın biri lazer kılıcıyla arkadan sinsice öldürmüş onu.”

Bu ağırıma gitmişti. “Öyle olmadı. Fett savaşırken öldü.”

“Palavra,” dedi Terrel. “Hiçbir Jedi, Jango Fett’in karşısına çıkamaz. O en güçlüsüydü.”

Aynı fikirde olmasam da Fett’in sinsice arkadan öldürülmediğini söylemekle yetinecektim.

“Bunu nerden biliyorsun? Orada mıydın?”

Tabii ki orada olduğumu onlara söyleyemezdim.

Terrel’ın ses tonunun beni ne kadar üzdüğünü anlatamam. Öyle bir “Adi Jedi” demişti ki Depa’nın bizim tarikat adına bu gezegende neler yaptığını he zamankinden fazla öğrenmek istedim. Yakın zamana kadar tüm hayalci kız ve erkek çocuklar Jedi olmayı hayal ederdi.

Şimdi kelle avcıları onların kahramanı olmuştu.

Steamcrawler’lar yarım kilometre kadar aşağıda durdular – burada yol lavla kaplanmıştı. Bu onları uzun süre oyalamazdı çünkü yamaç çöktüğünde doğal bir baraj vazifesi görerek lavları kesmişti. Püskürmeden sonra geçen saatler içerisinde lav kayalara ve toprağa karışarak soğumuştu ve toprak kayması da durmuştu. Tabii ki akıllıca davranıp geçmeden zeminin sağlam olup olmadığını kontrol edeceklerdi.

Ama geçeceklerini biliyorum.

Sonra ne olacak?

Anlaşılan fazla seçeneğim kalmadı. Teslim olmam söz konusu değil. Besh ve Chalk’ı koruyabilmek için çocukları rehin almalıyım.

Bir Jedi Üstadı olduğum halde ben bile neler yapmak zorunda kalıyorum. Birkaç günde savaş beni ne hale getirdi; kurtarmak için kendi hayatımı feda edeceğim çocukları tehdit ediyorum.

Ya Balawailer blöfümü görürse?

En iyi ihtimalle bu çocuklar ailelerinin ya da ailelerinin dostlarının bir Jedi tarafından öldürüldüğünü görmek zorunda kalır.

En iyi ihtimalle – cümlenin kendisi bile şaka gibi. Haruun Kal’da böyle bir şey yok.

Arada kaldım.

Yine de dejarik oyununda çatal hamlesi tesadüfen olmaz. O oyunda yaptığın bir hatanın sonucudur. Peki, beni bu hale getiren hata neydi?

Aşağıda ışıklar yanıyor. Steamcrawler’ları bırakıp yaya devam etmeye başladılar. Kimse bağırmıyor. Muhtemelen bu karakolla telsizle temas kurmaya kalkıp bir cevap alamadılar. O yüzden de ihtiyatla yaklaşıyorlar. Bu ışıkların keskin nişancıları yanıltmak için uzun sopalara bağlandığını görsem şaşırmam.

Kalabalıklar.

Bu tür zor durumlarda kaldığım da hep yaptığım şeyi tekrar yapacağım, nasihat ve ilham veren Yoda öğretilerine yöneleceğim. Onun yeşil gözlerini ve kırışık yüzünü zihnimde görebilirim.

Eğer hata yapmıyor ama yine de kaybediyorsan... başka bir oyun oynamalısın.

Evet. Başka bir oyun. Başka bir oyuna ihtiyacım var. Yeni kurallara. Yeni hedeflere. Ve tüm bunlara yarım dakika içerisinde ihtiyacım var.

Terrel? Terrel, buraya gelin. Hepiniz. Pell, çocuklar uyanın. Bir oyun oynayacağız.

(Belli belirsiz bir çocuk sesi): “Ne tür bir oyun?”

Yeni bir oyun. Şimdi uydurdum. Adı da Bugün Kimse Ölmeyecek.

(Diğer bir belirsiz çocuk sesi): “Uyuyordum. Bu oyun eğlenceli olacak mı?”

Eğer kazanırsak.

7 KARANLIKTA OYUN

Bu Balawailer düzensiz birlikler olabilir ama hem tecrübeli hem de disiplinlilerdi. Keşif birlikleri karakola ikişer kişilik üç takım halinde girdiler ve her yeri görecek şekilde 120 derece açıyla yayıldılar. Yolun aşağısında ışıklar hala yanarken bu altı kişi sessizce ve ışık yakmadan gelmişti. Gece görüş teçhizatına sahip oldukları muhakkaktı; eğer Güç Mace’e onların silahlarının namlularını göstermese orada olduklarını asla bilemezdi.

Karanlığın içinde durup sığınağın parçalanmış kapısındaki deliklerden dışarıyı gözledi. Tesisin üzerinde bir sis gibi toplanan ve geceden çok daha koyu karanlığı hissedebiliyordu. Bu karanlık bedenindeki gözeneklerden içeri giriyor ve migren ağrısı gibi başının zonklamasına yol açıyordu.

Hiçbir ışık bu karanlığı ortadan kaldıracak kadar parlak olamazdı; Mace ancak kendisinin bu karanlığı yırtacak bir ışığa dönüşebileceğini umut edebilirdi.

Ben bir kılıcım, dedi kendi kendine. Olmak zorundayım; başka yolu yok.

“Terrel,” dedi alçak sesle. “Geldiler. Haydi evlat.”

“Emin misin? Ben hiçbir şey görmüyorum,” dedi Terrel hemen yanında. Burnunu sildi, sonra da cesaretini ellerinde tutuyormuş gibi onları yumruk yaptı. “Hiçbir şey görmüyorum.”

“Onlar seni görebilir,” dedi Mace. “Seslen.”

“Tamam,” dedi, karanlıkta durarak ve tekrarladı, “tamam,” ama bu sefer daha yüksek sesle. “Hey, ateş etmeyin sakın! Benim. Tamam mı?”

Gece sessizdi. Mace altı silahın sığınağın kapısına çevrildiğini hissetti. Mırıldandı, “Onlara kim olduğunu söyle.”

“Hey, dinleyin. Ben Terrel’ım. Terrel Nakay. Babam orada mı?”

Mace’in solundan karanlıktan bir kadının umut dolu sesi yükseldi. “Terrel? Oh, Terrel! Keela yanında mı -?”

Başı yaralı kız Pell ve diğer iki çocuğu kapıdan uzakta tutuyordu ama kadının sesini duyunca ayağa fırladı. “Sakın dışarı çıkma,” dedi Mace. “Çocukları da sıkı tut. Kimsenin kazayla vurulmasını istemem.”

Başını salladı ve oturduğu yere geri dönüp seslendi, “Anne, buradayım. Ben iyiyim.”

“Keela! Keela – Keela – Pell yanında mı?”

Ortadan bir adam bağırdı. “Sessiz ol!”

“Rankin, Terrel Ve Keela orada! Onları duymadın mı? Keela, Pell’den haberin var mı?”

“Olduğun yerde kal, aptal! Kes sesini!” diye gürledi adam. Sesi çatallıydı; yorgun, öfkeli ve umutsuzdu. “Orada başka kimler olduğunu bilmiyoruz! Burası yerle bir olmuş.”

“Rankin -”

“Yem olarak kullanılabilirler. Kes sesini yoksa seni ben vururum.”

Mace de aynı şeyden şüphelenmişti.

“Terrel?” diye seslendi adam alçak ve ihtiyatlı bir sesle. “Terrel, ben Pek Rankin. Seni görebileceğimiz bir yere çık.”

Terrel, Mace’e baktı. “Onu tanıyor musun?” dedi Mace.

Çocuk başını salladı. “Babamın arkadaşı gibi bir şey. Öyle bir şey.”

“Haydi, öyleyse,” dedi Mace. “Yavaşça yürü. Ellerini de vücudundan uzakta açıkta tut.”

Terrel denileni yaptı. Sığınağın kapısından çıkıp yıkık kulübelere doğru inmeye başladı. “Birisi bir ışık yakabilir mi? Hiçbir şey görmüyorum.”

“Biraz sonra,” diyen Rankin’in sesi duyuldu karanlıktan.

“Bu tarafa doğru devam et, Terrel. Sorun yok. Crawler’ına ne oldu? Neden telsize kimse cevap vermiyor. Diğer çocuklar nerede?”

“Kaza yaptık ama iyiyiz. Hepimiz iyiyiz.” Terrel’ın ayağı taşa takıldı ve sendeledi. “Ow! Hey ışık yakın. Zaten bir kolum kırık.”

“Sesime doğru gelmeye devam et. Yalnız mısın? Diğer çocuklar nerede?”

“Sığınakta. Ama dışarı çıkamazlar,” dedi Terrel. “Siz de içeri giremezsiniz.”

“Neden?”

“Çünkü ben buradayım,” dedi Mace.

Güç’te gerginliklerinin had safhaya çıktığını hissedebiliyordu. Az sonra Rankin’in sesi karanlıktan yükseldi. “Peki, sen kimsin?”

“Bilmen gerekmez.”

“Acaba? Dışarı çıksan da kim olduğunu görsek nasıl olur?”

“Bana ateş etme isteğinizin ağır basacağından şüpheliyim,” dedi Mace. “Beni ıskalarsanız gönderdiğiniz lazerler sığınağın içerisinde seker. İçeride dört masum çocuk var.”

Sağdan korku ve öfke dolu diğer bir adamın sesi yükseldi. “O iki çocuk benim oğullarım. Onlara zarar verirsen -”

“Tek yaptığım,” dedi Mace, “yaralarını tedavi edip onlara barınabilecekleri bir yer bulmaktı. Onlara ne olacağı ise size kalmış.”

“Doğruyu söylüyor,” dedi Terrel. “Bize zarar vermedi. Bizi o kurtardı. O iyi biri, tamam mı? Sadece ona ateş edeceğinizden korkuyor çünkü o bir Korno!”

Sağ taraftan kısık sesli bir küfür duyuldu.

Terrel devam etti, “Ama gerçek bir Korno değil. Sadece onlara benziyor. Normal biri gibi konuşuyor – ve kelle avcısı ya da onun gibi bir şeye benziyor...”

Sesi birden zayıflayıp kesildi. Mace niyetlerindeki değişimi sezebiliyordu; Balawailer telsizden birbirleriyle görüşüyor olmalıydı.

Sonunda Rankin tekrar seslendi. “Peki, ne istiyorsun?”

“Bu çocukları alıp buradan gitmenizi istiyorum.”

“Huh? Başka ne?”

“Hepsi bu. Çocukları alın ve gidin.”

“Bak sen. Bu ne cömertlik,” dedi Rankin alaycı şekilde. “Dinle, ışık yakacağım. Bir numara yapmaya kalkma, tamam mı?”

“Biraz ışık iyi olur,” dedi Mace.

Yıkık bir duvarın arkasından sarı beyaz bir ışık yandı, güç hücreli bir aydınlatma çubuğu havada uçup Terrel’ın ayağının dibine düştü. Yana doğru vuran ışık gölgeleri gökyüzüne sürerek onların daha da koyu görünmesine neden olmuştu.

Terrel eliyle gözlerini ışıktan korudu. “Hey, beni burada yalnız bırakmayacaksınız herhalde?”

“Buraya gel, evlat.” Bir adam dışarı çıkıp yavaşça ışığa doğru yürüdü. Bir elinde namlusu yere bakan bir tüfek vardı. Diğer elini avucunu açmış şekilde ileri uzatmıştı. Elbisesi yanık ve kirliydi ve başının bir tarafı da bir gözünü de örtecek şekilde bandajla sarılmıştı. Sesinden Rankin olduğunu anlamıştı. “Hemen bir yere saklan.”

Terrel dönüp sığınağa baktı. “Devam et, evlat,” dedi Mace.

Çocuğun babası olduğunu iddia eden kişinin sesi karanlıktan gürledi. “Ona evlat deme, Korno! Onun babası sen değilsin. Sen onun babasını öldürenlerden birisin -”

“Kes şunu!” diye bağırdı Rankin ama çok geçti. Terrel’ın yüzünde bir anda acı bir ifade belirdi.

“Babam?” dedi şaşkın bir şekilde. “Benim babam mı?”

Eğer bakışlar öldürücü olsaydı Rankin o adamı öldürmüştü. “Onu buradan götürün,” dedi. Diğer bir adam ki o da yaralıydı, Terrel’ın yanına gelip onu kolundan tuttu ve karanlığın içine çekti.

“Dinle,” dedi Rankin, sığınağın ağzına doğru bakarak, “Anladığım kadarıyla çocukların zarar görmesini istemiyorsun. Biz de öyle. Ama ciddi bir sorunla karşı karşıyayız. Bu gece saldırıya uğradık. Evlerimiz yok edildi. Bu gezegende tanıdığımız insanların yarısı öldürüldü. Bu crawler’lar yaralı dolu ve peşimizde bir yığın Korno bizi takip ediyor. Öylece çekip gidemeyiz, anladın mı? Sığınacak bir yere ihtiyacımız var, hepsi bu.”

“Burada kalamazsınız,” dedi Mace. “ULF gerillaları buraya doğru geliyor. Olduğunuz yere bakın. Burası sağlamken bile onlara karşı duramamış.”

“Sorun değil. Helikopterler şafakta uçmaya başlar. O zamana kadar dayanırız.”

“Anlamıyorsunuz -”

“Belki öyle. Ne olmuş? Bu senin derdin değil.”

“Belki de bunu kendime dert edindim,” dedi Mace. “Buranın ne olduğu, neye dönüştüğü hakkında bir fikriniz yok.”

“Burada neler olduğunu biliyor musun?” dedi Rankin, tüfeğiyle yıkık kulübeleri işaret ederek. “Nerede bu insanlar?”

“Öldü,” dedi Mace. “ULF hepsini öldürdü.”

“Sanmam. Cesetler nerede? ULF’lerin marifetlerini hiç görmediğimi sanma. Ölülerimize neler yaptıklarını bilirim.”

“Cesetleri unut,” dedi Mace, şakağındaki sancıyı bir eliyle masaj yaparak azaltmaya çalışırken. Nasıl olmuş da ölüleri gömmek gibi düşünceli bir davranış başına iş açmıştı. “Eğer gerillalar geldiğinde burada olursanız sizi de öldürürler. Eğer çocuklarınıza değer veriyorsanız onları buradan götürün.”

“Hey, o biz demedi,” dedi babanın sesi karanlıktan. “Duydun mu, Pek. Hepinizi geberteceğim. Duydun mu?”

“Kes sesini!” dedi Rankin, adamın bulunduğu tarafa bakmaya zahmet etmeden. “Peki, neden diğer çocukları da göndermedin.”

“Çünkü ULF gerillalarının buraya ne zaman geleceklerini bilmiyorum,” dedi Mace sabırsızlıkla. “Burası onları savunabileceğim tek yer. Eğer onları önceden yollasaydım siz beni dinlemekle zaman harcamazdınız. Ben sizin için diğer bir Korno olurdum. İçinizden biri ateş eder ve şimdiye kadar da pek çok kişi ölmüş olurdu. İşte kaçınmaya çalıştığım şey bu. Anlamıyor musunuz? Tartışacak zamanımız yok. Grasser’ların üzerinde steamcrawler kadar hızlı ilerleyebilirler. Belki de daha hızlı. Her an burada olabilirler. Belki de ormandan sizi izliyorlar -”

Rankin başını iki yana salladı. “İşte bu yüzden o sığınağa ihtiyacımız var. Yaralılarımızı onları koruyabileceğimiz bir yere koymalıyız.”

“Onları koruyamazsınız!” Mace yumruğunu öyle bir sıktı ki tırnakları avucunun içini kanattı. Neden bir türlü anlamıyorlardı? Karanlığın bir ağ gibi üzerlerine çöktüğünü hissedebiliyordu. “Beni dinleyin. Bu sığınak sizden öncekileri koruyamadığı gibi size de faydası olmayacak. Tek şansınız çocukları ve yaralıları alıp kaçmak. Hepiniz kaçın.”

“Bak sen şu çokbilmiş Korno’ya,” dedi babanın sesi gölgelerden. “Bizi ne kadar da çok düşünüyor?”

“Bu seni ilgilendirmez,” dedi Mace. “Seni ilgilendiren kendini, diğerlerini ve bu beş çocuğu alıp bir an önce buradan gitmek.”

“Belki de tek yapmak istediğin diğer Korno’lar gelene kadar bizi buradan uzak tutmak -”

“Sana kes sesini demedim mi?” diye kükredi Rankin gözü hala sığınaktayken. “Bizden tüm kaderimizi henüz yüzünü bile görmediğimiz bir adamın ellerine terk etmemizi istiyorsun.”

“Beni görmenize gerek yok. Tüm görmeniz gereken bu.”

Güç’ü kullanarak Mace, Thunderbolt’un tetiğini çekti. Silahın namlusundan bir an için gökyüzüne enerji yağdı. “Bu sizin kafanız da olabilirdi. Nerede olduğunuzu biliyorum. Altınızın da.”

Bir süre durup bunun etkisini göstermesini bekledi. “Eğer size zarar vermek istesem çoktan ölmüş olurdunuz.”

Bu acı gerçek Rankin’in yüzüne tokat gibi çarpmıştı. Mace bir süre bekledi ve bunun gerçekten etkili olabileceğini düşündü.

Birden aşağıda büyük bir gümbürtü koptu.

Orman patlamalarla titriyor, steamcrawler’dan açılan ateş dalları ve kayaları parçalıyordu. Bu ateşlere ağaçların altından daha küçük beyaz patlamalar karşılık verdi: namlu alevleri.

Slug tüfekleri.

İnsanların bağırış ve çığlıkları silah seslerini ve steamcrawler’ların zırhından seken enerjilerin uğultusunu bile bastırıyordu.

“Ben size söylemedim mi?” diye bağırdı baba karanlıktan. “Söylemedim mi? O bizi oyalarken diğerleri de saldırdı.”

“Aptalca bir şey yapma!” diye bağırdı Rankin. Çubuğun ışığının üzerine eğildi. Yüzü umutsuz ve korku doluydu. “Kimse bir şey yapmasın -”

“Rankin!” Güç Mace’in sesinin gök gürültüsü gibi çıkmasını sağlamıştı. “Adamlarını geri çek. Savaşarak çekilin. Hepsinin buraya doğru çekilmesini sağla.”

“Burası bizi kurtarmaz demiştin.”

“Doğru ama ben kurtarırım. Bu sizin tek şansınız.“

Mace’in arkasında çocuklardan biri ağlamaya başladı, sonra onu bir diğeri takip etti. Pell, “Bayım, annem orada,” dedi. Gözleri dolmuş alt dudağı titriyordu. “Anneme zarar vermelerine izin verme oldu mu? Kimse ona zarar vermesin.”

Keela, Pell’e sarıldı. “Ona bir şey olmayacak. Üzülme.” Gözleri bunun doğru olması için Mace’e yalvarır gibiydi.

Mace onlara baktı, eğer ona kalsa hiç kimse zarar görmeyecekti. Hiçbir yerde. Hiçbir zaman. “Dayanın. Cesur olun,” dedi sadece.

Pell burnunu çekip başını salladı.

Dışarıda Rankin telsizinden seslendi. “Hemen buraya gelin. Aydınlatma fişekleri ve alev projektörlerini kullanın, onları yavaşlatır. Hemen şu crawler’ları çalıştırın.”

“Rankin yapma!“ diye bağırdı baba. “Anlamıyor musun? Yukarı çıkarsak bizi sığınaktan çapraz ateşe tutacak!”

“Aptallaşma -”

“Başlatma şimdi aptal muhabbetinden! Asıl aptal sensin. Şu Korno’yu insan diye karşına almış konuşuyorsun. Asıl aptallık bu! Korno’larla konuşmak istediğinde bırak silahların konuşsun.”

Aşağıdan gökyüzüne bir aydınlatma fişeği yükseldi. Bulutların altında asılı kalıp steamcrawler’ları, ormanı ve karakolu aydınlattı. Gözlerini bu parlak ışığa karşı korumaya çalışan Mace, babanın zafer çığlığını duydu. Güç’ün ışın kılıcını eline tutuşturup açmasıyla üzerine lazerlerin yağmaya başlaması bir oldu.

Baba keskin nişancı değildi; attıklarının hiçbiri Mace’in yakınından bile geçmemişti – ama sığınağın içinde sekebilirlerdi. Kılıcıyla bu atışları karşılayıp onları gökyüzüne gönderdi.

Mace kapıda durdu ve elindeki ışın kılıcına hayretle bakan Rankin’i gördü. Rankin’in dudaklarından şu cümle döküldü: Jedi...

Mace düşündü: Anlaşılan kaybettik.

“Keela,” dedi Mace dönmeden, sesi sertti. “Çocukları arkaya götür. Korunların bedenlerinin arkasına saklanın, saklanabileceğiniz tek şey onlar.”

“Ne?” Keela öylece ona bakıyordu. “Ne? Kimsin sen?”

Dışarıdan babasının sesi duyuldu. “O bir Jedi!”

Ardından da öfke ve nefretle dolu bir ses yükseldi.

“Adi Jedi! Seni adi Jedi! Gebertin onu. Gebertin.” Bu Terrel’ın sesiydi.

Güç Mace’in ellerini sandığından da hızlı hareket ettirebiliyordu. Depa’nın ışın kılıcı sol eline geldi ve sağ elindeki kendi kılıcıyla birlikte sığınağın kapı girişinde hiçbir ateşin aşamadığı bir duvar ördüler.

Her yerden ateş yağıyordu; kötü nişancılığın ürünü nereden geldiği belli olmayan atışlar tüm dikkatini dağıtıyor ve önleme yeteneğini engelliyordu. Mace Güç’te derinlere indikçe indi, bilincini yavaş yavaş içgüdüsel Vaapad dönüşüne teslim etti, buna rağmen bile hala bazı lazerler geçip sığınağın içine girmeyi başarıyordu.

Bir plan yapamayacak kadar Vaapad’a gömülmüştü, hatta düşünemeyecek kadar ama o bir Jedi Üstadı’ydı. Düşünmek zorunda değildi.

O bilirdi.

Eğer bu kapı girişinde durursa çocuklar ölebilirdi.

Nişancılara nişanlarını düzeltme fırsatı vererek adım adım ateş yağmuru altında yokuştan aşağı inmeye başladı. Elindeki orman yeşili ve günbatımı moru kılıçlar kör edici bir parlaklıkla dönüyor ve sanki bir fan gibi üzerine gelen ateşi gökyüzüne püskürtüyordu. Amacı ateşi kendi üzerine çekerek olabildiğince sığınaktan uzak tutmaktı. Kendi çocuklarından uzak tutmak.

Adım adım devam etti.

Bir şekilde kollarındaki sızının ve alnından süzülen terlerin farkındaydı. Etrafında uçuşan lazerlerin ve içlerinden birinin sekerek kalçasını sıyırdığının farkındaydı. Bunlardan daha da önemlisi farklı bir açıdan da ateş gelmeye başlamıştı ve Jup’lar saklandıkları yerden çıktılar. Ayrıca tüm Jup’ların ateş etmediğinin ve Rankin’in de ümitsizce ateşi kesmeleri için çırpındığının farkındaydı. Güç’te gözlerini kan bürümüş deli gibi tetiklere asılan diğerlerinin kana susamışlığını da hissetti.

Karanlığın beslediği bir susuzluk.

Hayır, kana susamışlık değil.

Kan ateşi.

Etrafında insanların hareket ettiğini hissetti, yeni insanların, ateş ediyor bağırıyor ve enkazların arasında koşturuyorlardı. Paniklerini, öfkelerini ve umutsuz çekilişlerini hissetti. Güç’te kümelenen devasa gölge, ateşin sesiyle kükreyen canavarlar; steamcrawler’lar harabe halindeki tesise girdi, prefabrik duvarı yıkıp Mace’in birkaç saat önce kazmış olduğu mezarların üzerindeki toprağı açtılar.

Ateş altında olan tesis alevler ve dumanla çevrilmişti. Mace hiç istifini bozmadan yoluna devam etti, konsantrasyondan kaşları çatılmış elindeki kılıçlarla aşılmaz bir ağ örüyordu. Her attığı adımda kendini Güç’e biraz daha teslim etti, ellerini, ayaklarını ona teslim edip savaşı onun yerine sürdürmesine izin verdi.

Güç’te etrafında toplandığını hissettiği kara güç, yıldızları yutmak istercesine çevresini sarmıştı; karanlık güç üzerine çöktü ve o sırada arkasından kendisine doğru gelen düşmanca bir varlığı hissetti ve hiç zahmet etmeden mor renkli kılıcını savurup küçük bir elin tuttuğu durasteel bıçağı ortasından kesti. Bıçağın parçası yere düşerken bu sefer de yeşil kılıç son darbeyi indirmek için yükseldi –

Ve titreyerek durdu –

Kahverengi saçların bir santimetre üzerinde.

Saçlar yeşil kılıcın enerjisiyle kavruldu. Ucu kırık bir bıçak onu tutan elden düştü. Gözyaşlarıyla ıslanmış şaşkın gözler yeşil ışıkla aydınlandı ve başını kaldırıp Depa’nın kılıcına baktı.

“Adi Jedi,” dedi Terrel. “Durma, öldür beni. Herkesi öldür -”

“Burada güvende değilsin,” dedi Mace. Güç’ün dürtüsüyle kendisini geriye atıp Terrel’ı da sığınağın kapısına doğru gönderdi. Az önce bulundukları yere bir ateş yağmuru yağdı.

Mace ayakları üzerinde döndü, kılıçlar savunma amacıyla hala önündeydi, onu takip eden steamcrawler’ın taretine baktı. Orada birileri Mace’i öldürmek için Terrel’ın da harcanabileceğine karar vermişti. Mace böyle şeylere önem vermezdi. Onun aklı tamamen farklı çalışırdı.

Dört steamcrawler ve bir Jedi eşittir büyük bir enkaz yığını.

Crawler’ların hassas noktası çok açıktı, tareti döndüren bağlantılar ya da travers dişlisi ışın kılıcının tek darbesine bile dayanamazdı. Bir saniyeden kısa sürede bu zırhlı canavarları işe yaramaz metal yığınlarına çevirebilirdi – ama yapmadı.

Çünkü yeterince zarar vermezdi.

Onların canını migrenin kendi canını yaktığından fazla yakmak istiyordu.

Tek yapmak istediği onlara yardım etmek olduğu halde ona saldırmışlardı. Onları kurtarmak için çabalarken. Ona ne kendi canlarını ne de çocukların canlarını umursamadan saldırmışlardı. Az daha onun çocuklardan birini öldürmesine neden olacaklardı.

Aptaldılar. Kötüydüler. Cezalandırılmayı hak etmişlerdi.

Ölmeyi hak etmişlerdi.

Hepsini tek bir görüntüde bir anda gördü, henüz gerçekleşmemiş bir olayın görüntüsü. Kendini ilk steamcrawler’a saldırırken gördü; elindeki iki kılıçla aracın hafif zırhlı şasisini doğruyordu. Bir ya da iki silahlı adamın yaralıları koruduğu yolcu bölümüne geldi; kendi lazer ışınlarını kullanarak onların işini gördü. Sonra da keserek kendine yol açıp şoför mahalline geçip sürücünün de işini bitirdi. Sonra da aracın taretindeki alev projektöründen tüm tesisi ateşe verdi; yaya Jup’lar kaçıştı, kaçamayanlarsa yanarak öldü. Sonra Güç’le elindeki kılıçları gönderip diğer steamcrawler’ın zırhını deldi. Bu delikten içeri alev kusup tüm sürücüyü, yolcuları ve yaralıları kızarttı – yanık et kokusu her yanı kapladı...

Hepsi ölecekti. Her biri.

Bir dakika bile sürmeyecekti.

Ve bu hoşuna da gidecekti.

Çoktan koşmaya başlamış ilk steamcrawler’a dalmaya hazırlanırken kendi kendine sordu, ne yapıyorum ben?

Kendini son anda zapt etti. Yerden sıçrayıp steamcrawler’ın üzerindeki alev taretinin yanına indi. Aracın üzerinde yüzükoyun yere yattı, böylece aracın zırhını ona yerden ateş eden Balawailere karşı siper etti. Zihnini Güç’ten geri çekmeye çalışırken tüm bedeni titriyordu.

Çok karanlıktı. Her yer çok karanlıktı: koyu ve kör edici, volkanın ağzından püsküren kara duman gibi boğucu. Kalbini yakan kızıl alevden başka bir ışık bulamıyordu. Başı sanki humma arılarından biri içine yumurtlamış gibi zonkluyordu. Sanki kafatası yarılıp açılacaktı.

Yorgunluk ve acı el ele vermiş, neredeyse onu bayıltacaktı; kendini ayakta tutabilmek için Güç’le kendini kuşatırken öfkesine de gem vurmuş oluyordu. Crawler’ın üstüne sıkıca tutundu, yüzü sıcak ve yara izleriyle dolu zırha yapışmıştı. Kendini her ne kadar tutabilirse bu insanlar da o kadar uzun süre yaşayabilecekti.

İçinden bir feryat yükseldi, coşkun bir karanlık öfke. Dişlerini sıkarak kendine hakim olmaya çalışsa da kulaklarında çınlıyordu, kan ateşinin sesiyle uluyan akk köpeklerinin sesi gibi karşı dağlarda yankılanıyordu.

Mace nefesini tuttu. Ses içindeydi. O zaman nasıl dışarıda yankı yapardı?

Başını kaldırdı.

Bu ses gerçekten de bir akk köpeği havlamasıydı.

Ormandan gelmişler, kayalığın lavların şekillendirdiği dik yüzeyini pençeleriyle çizerek tırmanmışlardı. Beş, sekiz, bir düzine; kocaman, zırhlı, yeleleri daha tehditkar görünmesi için kabarmış ve hançer dişli ağızlarından salyalar saçılan.

Tam teçhizatlı Balawailer onları görünce geri çekildi. Akk’lar hiçbir şeyden korkmayan canlılar olduklarını gösterir bir hızda ilerlediler. Steamcrawler taretleri onlara ateş püskürttü; aldırmadılar. Lazerler onlar için sinek ısırığı gibiydi. Kayaların tepesine vardıkları zaman karakolun etrafını kuşatıp yıkık kulübelerin çevresinde daire oldular; gittikçe adımlarını hızlandırıp sonunda dörtnala koşmaya başladılar, gittikçe küçülen zırhlı yırtıcılardan bir halka.

Mace akk sürülerinin davranışını bilirdi. Balawaileri grasser sürüsüymüş gibi onları tehdit ederek etraflarını çevirip tek bir noktada toplamaya çalışıyorlardı. Dışarı çıkmaya çalışan Balawailer bir omuz darbesi ya da zırhlı bir kuyruk çarpışıyla tekrar içeri itiliyordu. Hiçbir akk henüz dişlerini bir insana geçirmemişti; yakın mesafeden bir akk’ın boğazına –boş yere– ateş eden bir Jup bile kendisini rahatlıkla ikiye bölebilecek dişlerden nasibini almamıştı.

Mace Güç’te yükselen kara fırtınayı hissetti ve anladı; tesis onların toplanacağı değil, katledileceği yerdi.

Bir mezbaha.

Ardından da kasabın gölgesini hissetti.

Bir Korun.

Güç’te kudretiyle alev alev yanıyordu.

İri, terle ıslanmış çıplak göğsü sanki granit kayaların birbirine bağlanmasıyla yapılmış gibi. Kel kafası ayaklarından iki metrenin de üzerinde ışıldıyor. Pantolonu sarmaşık kedisi kürkünden yapılmış. Kollarını bir gökdelenin payandası gibi başının üzerinde kaldırdı.

Her ön koluna bir tür kalkan bağlanmıştı, ince uzun damla şekilli ayna gibi parlak metaller. Geniş ve kavisli uçları yumruğunun üzerini örtüyordu ve bileğinin bir karış kadar üzerinde de sivri bir ucu vardı.

Yumruğunu sıkınca ön kolundaki damarları şişti. Kalkanlarının kenarları titredi ve ondan yükselen kötü titreşim Mace’in dişlerinden yansıdı.

Sanki bu bir tür sinyalmiş gibi tüm akk köpekleri adama döndüler. Köpekler ve adamlar birlikte başlarını yıldızlara çevirip diğer bir kara kan ateşi uluması salıverdiler. Mace’in göğsüne çarpan bu ulumaya kendi öfkesinden bir yankı geldiğini hissetti ve sonunda anladı.

Bu sadece öfke değildi.

Onun kan ateşi, kalbinin ormanın çağrısına verdiği bir cevaptı. Akk’ların ulumasına cevabı.

Bu adamın gücüne.

Balawailer buraya kendi iradeleriyle gelmemişti; buraya sürülmüşler daha birkaç gün önce bir katliamın yaşandığı noktada toplanmışlardı. Burada yapılan şey bilinçliydi, dinsel bir vaftizin aynadaki kara yansıması. Bu katliam sadece bir girişti, ormanı bu kara törene hazırlamak için yapılan bir giriş.

Mace onu tanımıştı, bu lor pelek olmalıydı.

Bu Kar Vastor’du.

Kollarını aşağı sarkıttı ve daireler çizen altı akk’ın ötesinden altı Korun bir Jedi kadar yükseğe, ama bir Jedi’ın zarafetine sahip olmadan, sıçradı. Onlara hız veren Güç iticileri acılı bir homurtu gibiydi. Havada uçarken ne kadar savrulsalar da yere indiklerinde dengelerini sağladılar ve saldırı pozisyonu aldılar. Altısı da Vastor gibi giyinmişti ve her biri çift damla şekilli kalkan taşıyordu.

Balawailer onlara ateş yağdırarak karşılık verdi. Her adamın taşıdığı çift kalkan zannedilenden çok daha seri şekilde hareket ettiği için lazerler hedeflerinden sapıp gökyüzüne yönelmeye başladı.

Balawailer ateşi kesti.

Birini bile vuramamışlardı. Parlak kalkanları tüm ateşi kesmişti.

Bunu ancak bir Jedi’dan öğrenmiş olabilirlerdi.

Özellikle bir Jedi’dan.

Hayır, diye geçirdi içinden Mace.

Oh, Depa, hayır...

Yukarıda, kayanın üzerinde lor pelek kollarını açtı, kayanın kenarından eğildi, kendini uçabilirmiş gibi aşağı bıraktı ve son anda sıçrayarak, steamcrawler’ların etrafına yığılmış olan, Balawailerin tam ortasına daldı.

Katliam başladı.

8 LOR PELEK

Korunlar, Vastor’un yere inmesini beklemeden saldırdılar. Küme halinde toplanmış Balawailerin arasında koşturup kollarının üzerinde kesici uçları olan damla şekilli kalkanlarını savurarak önlerine çıkanı biçtiler.

Keskin uçları eti olduğu kadar silahları da doğruyor ve fışkıran kan bir sis gibi üzerlerini örtüyordu. Kırmızı bir bulut, kuyruk gibi onları takip ediyordu. Mace bir adamın ikiyi bölündüğünü ve onu bölen kalkanın diğer taraftan çıktığında hala ultrakrom bir ayna gibi parladığını gördü.

Bir vibro-balta gibi parlıyordu.

Vastor tesisin ortasında yere indi ve hiç hız kesmeden harekete geçti. Anormal bir hızda Mace’in üzerinde bulunduğu steamcrawler’a doğru yöneldi. Koşusundan hız alan Vastor o hızla aracın tekerleklerinin arasına daldı.

Steamcrawler’ın zırhı Mace’in elinin altında titredi, daha şiddetli bir ses kalkanların gürültüsüne katıldı; Nick’ten öğrendiği bir küfrü etmemek için kendini zor tuttu.

Vastor aracın şasisini doğruyordu.

Bu kara rüyayı Mace’in zihninden mi çalmıştı?

Mace iki ışın kılıcı elinde açık halde ayağa fırladı. Vastor’u Güç’te hissedebiliyordu, karanlıkta yanan bir meşale gibi. Şasiyi delip geçmek üzereydi; bir kez içeri girdi mi yaralılar onun insafına kalacaktı. Güç sayesinde içerideki yaralıların aşağıdan yukarı vuran bıçaklardan kaçınmak için nasıl da köşelere yığıldıklarını görmüştü.

Mace kendisini bu lor pelek’e tanıtmanı zamanı geldiğini düşündü.

Aracın taretinin üzerinden sıçradı ve Vastor’un hemen üzerindeki orta zırhın üzerine indi. Güç’teki bir titreşim inerken kılıçlarının ucunu aşağı doğru çevirmişti. Sonra diz çöktü ve kılıçları etrafında çevirdi.

Steamcrawler’ın zırhını kesebilecek yegane şey vibro-kalkan değildi.

Bu zırhın bir bölümü –kenarları hala ışın kılıcı kesikleri yüzünden parlıyordu ve Mace tam ortasında duruyordu– olduğu yerden kopup yere düştü.

Mace’in duyduğu hemen altından gelen küfrün ardından üzerinde durduğu zırh parçası Kar Vastor’un üzerine indi.

Steamcrawler’ın içi yaralılarla doluydu. Bir tanesi bir silah doğrulttu. Mace tek hamlede silahı ikiye böldü. “Ateş etmek yok,” dedi ve Güç bu cümleyi diğer birkaç silahın yere bırakılmasını sağlayan bir emir haline getirdi.

Vastor sersemlemiş halde zemine yapışmıştı.

Mace kulağına doğru eğildi. “Kar Vastor, ben Mace Windu. Kımıldama. Bu bir emirdir.”

Güç’teki bir titreşim onun tek uyarısıydı ama bu bile Mace’in ihtiyacı olandan fazlaydı. Üzerinde olduğu kesik zırh parçası büyük bir hızla fırlayıp aracın tavanına kulakları sağır eden bir sesle yapışmadan çeyrek saniye önce kendini geriye attı. O henüz yere inmeden Vastor ayağa kalkmıştı bile. Levha tekrar yere düşerken ultrakrom bir alev onu ortadan ikiye böldü.

Parçalar Vastor’un aracın şasisinde açtığı delikten dışarı döküldü.

Vastor delikten Mace’e baktı. Güç üzerinden karanlık Mace’e doğru dalga dalga yayıldı ama lor pelek’in yüzünde öfke değil de insana ait olmayan bir konsantrasyon vardı, bir bantha leşinin üzerinde duran bir krayt ejderinin ilkel vahşeti gibi.

O parçayı bölüşü Mace’i etkilemek içindi, bir yırtıcının gövde gösterici.

Kalkanlı ellerini selam verir gibi kalırdı ve Mace’in bilmediği bir lisanda bir şeyler mırıldandı – aslında bir lisanı bile andırmıyordu, orman hayvanlarının hırlayıp kükremesi gibiydi.

Ama Vastor konuştukça lor pelek’in bazı güçleri Mace’in zihninde kendisini göstermeye başladı.

Mace Windu, dedi lor pelek. Ne şeref. Neden bana engel oldun?

“Öldürmek yok,” dedi Mace. “Anladın mı beni. Öldürmek yok!”

Vastor’un gülümsemesi alaycıydı. Hayır mı? Öyleyse ne öneriyorsun? Silahlarımızı bırakalım mı? Davet eder şekilde bir elini uzattı. Önce sen.

Crawler’ın zırhındaki deliğin içerisinden ateş edilirken aracın tareti de gürledi. “Gereksiz yere öldürmek yok,” diye düzeltti Mace. “Katliam yok.”

Vastor’un cevabı bir hayvanın ki kadar doğrudan ve yalındı. Katliamlar gereklidir, doshalo.

“Sen ve ben doshallai değiliz.” Mace ışın kılıçlarını X şeklinde tutup savunma konumuna geçti. “Sen benim klan kardeşim değilsin.”

Vastor omuz silkti. Besh ve Chalk nerede?

“Sığınakta,” diye cevap verdi Mace düşünmeden, zihni hala gerekli katliam kelimesinin düşünmekle meşguldü.

Vastor aracın içindeki yaralılara küçümser bir bakış attı. Bunlar kalsın, doshalo. Kaçamazlar. Beni takip et. Güç’ü kullanarak Mace’in açmış olduğu delikten yukarı fırladı.

Aynı Güç Mace’e de fikrini sormadan onu da peşine taktı – ama şimdi buranın ve Vastor’un gerçek gücünü anlamıştı.

“Bundan daha iyisini yapman gerek,” diye mırıldandı Mace.

Dikkatini etrafındaki dehşete düşmüş Balawailere çevirdi. Elinin bir işaretiyle tüm silahlar havaya fırladı ve tek hamlede her birini ortadan ikiye böldü. “Beni dinleyin. Teslim olmak zorundasınız. Bu tek şansınız.”

“Ne şansıymış?” dedi bir adam. Yüzünün rengi solmuştu; göğsündeki yaranın üzerinde bir bakta sargısı vardı, elini onun üzerindeki turnike görevi yapan sargının üzerinde tutuyordu. “Ellerine düşersek neler olacağını biliyoruz.”

“Bu sefer değil,” dedi Mace. “Eğer savaşırsanız sizi öldürürler. Teslim olursanız hayatta kalmanızı sağlarım.”

“Yani senin sözüne güvenmemiz mi gerekiyor?”

“Ben bir Jedi Üstadı’yım.”

Adam yere kan tükürdü. “Bunun değerini hepimiz biliyoruz.”

“Bence bilmiyorsunuz.” Mace, Güç’te sığınağa doğru savaşarak giden lor pelek’in kara alevini hissetti. Bir an için neredeyse müteşekkir olacaktı – Chalk ve Besh’in savunmasını Vastor’un ellerine bırakmak fena olmazdı – birden çocukları hatırladı. Çocuklar hala içerideydi.

Vastor’un gittiği yerde.

Katliamlar gereklidir.

“Tartışmayacağım.” Mace Vastor’un açtığı deliğin kenarına gelip kendi açtığı delikten dışarı baktı. “Kesin bir ölüm için savaşın ya da hayatta kalma ihtimali için teslim olun. Seçim size kalmış,” dedi ve kendini yanan gecenin ortasına attı.

Tüm tesis yanıyordu, alev projektörlerinin kustuğu yakıtların oluşturduğu alev göllerinin kara dumanları her yanı sarmıştı. Her köşeden bir lazer geliyor ve bunu onların Korun kalkanlarına çarparak çıkardığı seslerin korosu takip ediyordu. Vastor zikzak çizerek sığınağa doğru koşuyordu, parlayan kalkanlarıyla lazerleri savuşturup eti ve metali doğruyordu.

Mace aracın üzerinden atladı ve koşar halde yere düştü. Bir yandan da elindeki yeşil ve mor kılıçlar üzerine gelen lazerleri göğe göndermekle meşguldü.

Bir grup Balawai, Mace’in yolunun birkaç metre solunda diz üstü çökmüştü, ellerini başlarının arkasında kavuşturmuşlardı. Etraflarını kuşatan dehşete karşı gözlerini kapatmış ve tepelerinde dikilen ve insanlıkla en ufak bir alakası kalmamış Koruna onu affetmesi için yalvarıyorlardı. Korun ikiz kalkanlarını kaldırdı ve bir nara atarak savunmasız boyunlara doğru savurdu –

Ama onun hamlesi hedefine varmadan ense köküne inen bir bot onu yüz üstü yere çaktı.

Öfkeden kuduran Korun ayağa fırladı. “Bana vurdun ha! Gebereceksin! Gebe -”

Durdu çünkü bir santim daha kımıldasa burnu hemen önünde duran mor kılıçla tanışmış olacaktı. Kılıcın diğer ucunda ise Mace Windu duruyordu.

“Öleceğim,”dedi. “Ama bugün değil.”

Korunun yüz ifadesi ekşi süt içmiş gibiydi.

“Mace Windu’sun herhalde,” dedi Korun lisanında. “Depa’nın efendisi.”

Bu kelimeyle Mace irkilmişti. Korun lisanında efendi hem “Üstat,” hem de “baba” demekti. O da Korunca cevap verdi. “Savaşçı olmayanları öldürme. Öldürürsen sen de ölürsün.”

Korun homurdandı. “Balawailer gibi konuştun,” dedi Temel lisanda. “Senden emir almam.”

Mace kılıcını oynattı. Korun’un gözleri titredi. Mace de Temel lisana döndü. “Yaşamak istiyorsan dediğime inan. Onlara olan sana da olacak.”

“Sen onu Kar Vastor’a anlat,” dedi Korun.

“Niyetim de o,” dedi Mace ve Korun’un cevap vermesine kalmadan sığınağın kapısına fırladı.

Mace yolda başka hiçbir şeyle ilgilenmeden yıldırım gibi doğruca sığınağın kapısına gitti. Kapıya diğer adamdan birkaç adım sonra ulaştı.

Ve donup kaldı.

Kalkanların iç titreten vınlamasına, Vastor’un aç bir sarmaşık kedisini andıran hırıltısına rağmen donup kaldı. Bu Mace’in kayıtsız kalamayacağı bir şeydi. Dehşet içindeki çocukların çığlıkları.

Aşağıda yanan tesisin alevlerinin ışıkları sığınağın tavanına vuruyor, Mace’in gölgesini büyük ve titrek gösteriyordu, sıradan ama kapkaraydı, hepsini kuşatan bir gölge. Bu gölgenin ortasına düşen tek ışık yeşil ve mor ışın kılıçlarının doğal olmayan aydınlıklarıydı.

Vastor dimdik durmuş sağ kolunu vurmak için geri çekmişti. Vastor’un sol kolundaysa saçlarından tutup ayaklarını yerden kestiği Terrel debeleniyordu.

“Vastor dur!” Mace kendini tümüyle Güç’e teslim etti ve onu lor pelek’in iradesini ezmek için kullandı. “Yapma bunu, Kar. Çocuğu yere bırak.”

Pek dikkate almamıştı; Vastor’un hırıltısı Mace’in zihninde onunla işim bittiği zaman şeklinde çevrilmişti. Vastor’un sol elindeki kalkan Terrel’ın başı üzerinde bir hale gibi duruyordu, diğer eliyle de Besh ve Chalk’ın yattığı yeri işaret etti. Şuraya bak ve tuttuğumun nasıl bir canavar olduğunu gör.

“O canavar değil,” dedi Mace refleks icabı. “O bir çocuk. Adı da... adı...” Sesi sonunda Vastor’un neyi işaret ettiğini anlamasıyla kesilip gitti. “Terrel...”

Besh ve Chalk taş zeminin üzerinde Vastor’un Terrel’ı tuttuğu yerle Keela, Pell ve diğer iki çocuğun bulunduğu yer arasında yatıyordu. Bitkisel hayattaki Korunların elbiseleri darmadağınık olmuştu, hatta yıpranmıştı ve gövdeleri üzerinde yaş, yağımsı siyah bir sıvı parlıyordu. Bir saniye sonra Mace elbiseleri üzerindeki sıvıya bu rengi veren şeyin kılıçlarının ışığı olduğunu anladı; bunu kokusundan anlamıştı, dışarıda yanan tesise rağmen ayırt edilebilecek kadar güçlü bir kokuydu.

Bu kanın kokusuydu.

Birileri acemice ama büyük bir şevkle bu iki korumasız Korun’u deşmişti.

Mace’in korumaya yemin ettiği iki insanı deşmek.

Konuşamayan, daha dün kaybettiği kardeşinin yasını tutan Besh’i deşmek.

Kendisini her durumda sağ kalmayı başaracak kadar güçlü kılabilen Chalk’ı deşmek. Kendisini koruyamayacağı bu durumunda.

Soğuk zemine uzanmış ve onları koruyacaklarına inandıkları Jedi Üstadı’na güvenerek kendilerini bitkisel hayata sokacak olan ilacı almışlardı.

Debelenen Terrel’ın ayaklarının dibinde kırık bir bıçak aynı renkte parlayarak duruyordu. Bıçağın ağzı en fazla bir desimetre kadardı, keskin ama düzdü –

Terrel’ın bıçağı. Mace’in dışarıdaki yokuşta ikiye böldüğü bıçak.

Mace’in bacaklarının dermanı kesildi. “Terrel,” dedi, ışın kılıçlarını kapattı. “Terrel, sen ne yaptın?”

Üzülme, dedi Vastor’un hırlaması, bir daha yapamayacak.

Mace bir anda kendisini Güç’ün rüzgarının eline bıraktı ve karanlığı yararak Vastor’un sırtına doğru giderken kılıçlarını tekrar açtı – ve o anda kendisini yolda Nick’le tartışırken gördü, bu yıkık sığınakta verdiği emirleri duydu, uçurumun kenarındaki steamcrawler’daki çocukları gördü, Rankin’in ışık dairesine dahil oluşunu gördü, yaralılarla dolu bir steamcrawler’ın içinde Vastor’la yüzleşti. Farklı olarak ne yapması gerektiğini görememişti –farklı bir şey yapıp da nasıl hala Jedi olarak kalabilirdi– bundan daha farklı bir sona ulaştıracak bir eylem, şu an bulunduğu an için artık çok geç, çok yavaş, çok yaşlı, çok yorgun ve çok yıpranmış olduğunu biliyordu.

Bir tek çocuğun hayatını kurtarabilmek için bile işe yaramazdı.

Mace, Vastor’un hamlesine bağırmaktan başka bir şey yapamadı. Vibro-bıçak, Terrel’ın bedenine saplandı ve lor pelek çocuğun canını alırken kan ateşi Mace’e neyi farklı yapması gerektiğini söyledi.

Kar Vastor’u öldürmeliydi.

Terrel’ı kurtarmak için çok geçti ama sığınakta Vastor’un eli altında hala dört çocuk vardı.

Hala havada olan Mace çekmiş olduğu kılıçlarını Vastor’u, insan olduğu bile anlaşılamayacak kadar küçük parçalara bölme isteğiyle ileri ve aşağı doğru savurdu.

Lor pelek çocuğun cesedini fırlatıp attı ve döndü, kalkanlar parlayarak yükseldi ve Mace’in aşağı doğru inen kılıçlarını karşıladı. Mace kılıçlarını kullanmak için Güç’ü kullandı; kalkanları kesebilir, Vastor’un kolundan göğsüne doğru yararak devam eder ve kılıçlarının ateşini onun kalbine kadar ulaştırırdı –

Ama kalkanlar dayandı.

Onların şarkı söyleyen uğultusu Mace’in ellerinden geçip kolları üzerinden göğsüne vardı ve dişlerini titretti.

Mace, Vastor’un başı üzerinden uçarak geçti. Keela, Pell ve diğer iki çocuk çığlık atıp birbirlerine sarıldılar ve olabildiğince onlardan uzak durdular.

Yere indi ve hemen lor pelek’e döndü, kılıçları X şeklindeki savunma pozisyonundaydı.

Vastor çömelmiş hiç kımıldamadan Mace’e bakıyordu. Gözleri alev alevdi; homurdandı, Seni buraya getirmekle başımıza bela aldık, doshalo. Seni öldürmem mi gerekiyor?

“Sana söylemiştim,” diye kükredi Mace. “Ben senin doshalon değilim.”

Seni ölü görmek Depa’yı üzer. Vazgeç.

Mace’in tüm bedeni saldırma isteğiyle titriyordu, Vaapad’a dalıp onun karanlık fırtınasının kılıçlarını yönlendirmesine izin vermek. Damarları kan ateşiyle yanıyor, kara migren başını eziyordu. Vastor’a vurmaya, ona zarar vermeye, onu cezalandırmaya ihtiyacı vardı.

Ama bir ömür boyu sürmüş olan Jedi disiplini onu yerinde tuttu. Jedi intikam almaz. Jedi’lar cezalandırmaz.

Jedi savunur.

Mace dişlerini sıkarak konuştu, “Git buradan, Kar Vastor. Bu çocuklara zarar vermene izin veremem.”

Vastor ışıl ışıl olan kalkanlarını kaldırdı; Mace’in ışın kılıçları onları çizememişti bile. Kan ateşi Mace’in kalbini sardı. Vastor aç bir rancor’un tehditkarlığıyla ona doğru yürüdü. Gözlerinde alev görüyorum, Jedi Mace Windu, orman yeşili ve fırtına bulutu moru. Kanın gürültüsünün kulaklarındaki yankısını duyuyorum.

Titreyen kalkanlarının eğri arkalarını birbirine sürtüp kulak çınlatan bir ses çıkarttı ve sırıtarak sarmaşık kedisininki gibi sivri dişlerini gösterdi. Benim canımı almaya karar verdin.

“Bu çocuklara zarar vermene izin veremem,” diye tekrarladı Mace.

Vastor yavaşça başını iki yana salladı. Onlarla ilgilenmiyorum. Ben çocuklarla savaşmam.

Mace’in cevabı sessizce Terrel’ın cesedine bakmak oldu.

O öldürecek kadar yetişkindi, anlamındaydı Vastor’un hırıltısı. O zaman ölecek kadar da yetişkindir. Onun yaptığı savaşmak değil, cinayetti. Ne yapmalıydım? Etrafına bak, doshalo. Bu ormanda hiç hapishane gördün mü?

“Eğer görseydim,” dedi Mace dişlerinin arasından, “Seni içine tıkardım.”

Fakat bunun yerine orada durmuş, umut ve korkuyla soluyorsun.

“Jedi’lar korkmaz,” dedi Mace ona. “Umudu ise Coruscant’ta bıraktım.”

Çocukları tehdit etmemi umuyorsun. Yapmayacağımdan korkuyorsun. Sana beni öldürmen için bir mazeret vermemi umuyorsun. Kendi başına harekete geçmekten korkuyorsun.

Mace ona baktı. Vastor’un vınlayan kalkanlarının yansımasında kendini, kendi doğasının hassas noktasına bakarken buldu.

Vastor’un söylediği şey doğruydu.

Hepsi doğruydu.

Kan ateşiyle yanıp tutuşuyordu; Vastor’un Terrel’ı öldürdüğü aynı nedenle o da lor pelek’i öldürmek için yanıp tutuşuyordu. Kendini çocuklarla Vastor’un arasına atarak masumları korumaya çalışmıyordu.

İşleyeceği cinayete bir kılıf uydurmaya çalışıyordu.

Mükemmel bir Jedi cinayeti.

Yüzüne buz gibi su yemiş gibi bir anda bir rüyadan uyandı, ilk kez alevlerle aydınlanan sığınağı gerçek şekliyle gördü. Vastor şimdi bir insandı; sadece bir insan; güçlü bir insan şüphesiz ama artık ormanın karanlığının cisimleşmiş hali değildi. Terrel da bir çocuktu, sadece bir çocuk, evet, bileklerine kadar Chalk ve Besh’in kanlarına bulanmış bir çocuk.

Şu ana kadar Mace onlara –bu dünyaya ve içinde olanlara– bir Jedi’ın gözüyle bakmıştı, Güç’te hareket eden soyut güç motifleri, iyi ve kötünün temsilcileri olarak. Jedi gözleri ona sadece önceden aradığı şeyleri göstermişti.

Farkında olmadan o sürekli bir düşman aramıştı. Savaşabileceği biri. Bu savaşta taraf olacak biri.

Bunun için suçlayabileceği biri.

Öldürebileceği biri.

Ama şimdi –

Vastor’a, ilk kez tam anlamıyla açılmış olan, kendi gözleriyle baktı.

Vastor arkasına baktı. Az sonra lor pelek iç çekerek rahatlamıştı ve silahını indirdi. Manasız hırıltısının anlamı şöyleydi, şimdilik yaşamama karar verdin.

“Üzgünüm,” dedi Mace.

Neden? Vastor şaşırmış şekilde baktı. Mace cevap vermediğinde de omuz silkti. Artık sana sırtımı güven içerisinde dönebilirim. Gidiyorum. Bu savaş bitti. Esirlerle ilgileneceğim.

Sığınağın kapısına yöneldi. Mace arkasından seslendi. “Esirleri öldürmene izin veremem.”

Vastor durdu ve omuzu üzerinden arkaya baktı. Esirleri öldürmekten kim bahsetti? Adamlarımdan biri mi? Gözleri Mace’in kılıçlarının ışığıyla parladı. Dert etme. Kim olduğunu biliyorum. Onu bana bırak.

Tek kelime daha etmeden Vastor dışarı çıktı.

Mace tek ışığın kılıçlarından geldiği karanlıkta durdu. Bir süre sonra parmakları kılıçların düğmelerine uzanıp silahları kapattı.

Şimdi tek ışık dışarıdan gelen alevlerin sığınağa vuran kızıl parlaklığıydı.

Besh ve Chalk’ın fazla kan kaybetmediklerinin farkına vardı. Herhalde thanatizine yüzündendir diye düşündü.

Arkasından gelen kısık bir sızlanmayla tekrar çocukları hatırladı. Döndü ve onlara baktı. Korkudan birbirlerine öyle bir sokulmuşlardı ki hangi çocuğun nerede başlayıp hangisinin nerede bittiğini anlamak imkansızdı. Hiçbiri ona bakmıyordu. Ona bakmaktan bile korkuyorlardı.

Onlara korkacak bir şey olmadığını söylemek isterdi ama bu yalan olurdu. Hiçbirinin zarar görmesine izin vermeyeceğini söylemek isterdi. Bu da başka bir yalan olurdu, bunu söylemişti zaten. Hiçbiri arkadaşlarının bir Korun tarafından gözlerinin önünde öldürüldüğünü ömür boyu unutmayacaktı.

Hiçbiri ömür boyunca bir Jedi’ın o Korun’un gitmesine izin verdiğini de unutmayacaktı.

Söylemesi gereken o kadar çok şey varken o sessizliği tercih etti. Yapabileceği o kadar şey varken o orada dikilmeyi ve kılıçlarını kapatmayı tercih etmişti.

Tüm seçimler yanlış göründüğünde kendine hakim olmayı seç.

O da kımıldamadan durdu.

“Üstat Windu,” ses tanıdıktı ama çok uzaklardan gelir gibiydi; belki de sadece hafızasının bir yankısıydı. “Üstat Windu!”

Güçlü bir el onu kolundan tutana kadar boşluğa bakmaya devam etti. “Hey, Mace!”

İç çekti. “Nick. Ne istiyorsun?”

“Şafak sökmek üzere. Helikopterler uçmaya başlayacak. Buraya gelmeleri uzun sürmez. Yola çıkma vakti -” Nick’in sesi sanki bir şey yutmuş gibi bir anda kesildi. “Sen, ne yani? Demek istediğim, kim yani nasıl?”

Sesi alçaldı. Mace sonunda yüzünü genç Korun’a döndü. Nick hiç konuşmadan yerde kan içinde yatan Besh ve Chalk’a bakıyordu.

“Thanatizine kan akışını yavaşlatmış olmalı,” dedi Mace sakince. “Bandaj yapma konusunda deneyimli biri hala onların hayatını kurtarabilir.”

“Ve – ve – bu çocuklar mı -?”

“Anlaşılan bazı Balawailer onları şehirde bırakmıyormuş.”

“Bu çocukların burada ne işi var? Ne oldu onlara?”

Mace başını çevirdi. “Hayatlarını kurtardım.” İç çekerek omuzlarını kaldırdı ve sonra bıraktı. “Geçici olarak.”

Nick homurdandı. “Her zamanki gibi.”

Mace ona baktı.

“Birinin hayatını kurtardığında.” Nick başını kaldırdı. “Hep geçicidir bildiğin gibi.”

Mace sığınağın dağılmış kapısına doğru yürüdü. “Sanırım öyle. Hiç böyle düşünmemiştim.”

“Dur bakalım. Nereye gittiğini zannediyorsun?”

“Bu çocukların aileleri dışarıda bir yerlerde. Belki de hala sağdırlar.”

“Ya Besh ve Chalk,” diye ısrar etti Nick. “Besh ve Chalk’a ne olacak? Onları burada bırakıp çekip gidecek misin?”

“Onlar artık sana emanet. Ben onları koruyamam.”

Mace başını eğerek yürümeye devam etti. “Kendimi bile koruyamıyorum.”

“Fakat Mace –Üstat Windu- ” diye seslendi Nick arkasından. “Mace!”

Mace durdu ve arkasına baktı. Nick kapının eşiğinde durmuştu. “Çocuklara ne olacak? Onları ne yapmamı bekliyorsun?”

“Kendi çocuklarınmış gibi davran,” dedi Mace, döndü.

Tesis hala, Nick, Chalk, Besh ve Lesh’in Pelek Baw’da yaptığı gibi süratli bir şekilde, cesetleri yağmalayan silahlı Korunlarla doluydu. Korunların hemen hepsinin elbiseleri yamalıydı; gerillaların çoğunda yara izi ya da kötü beslenmenin belirtileri bulunuyordu. Sadece silahları iyi durumdaydı.

Silahlarına kendilerinden daha iyi baktıkları açıktı.

Mace tesiste dolaştıkça bu dünyayla ilgili öğrendiği gerçekler daha da katılaşıyordu.

Canlı bir kabus gibiydi.

Hala yanan bir yakıt havuzunun kenarında kesik bir el ve kol, parmaklar piştikçe kasılıp yumruk halini almakta.

Yanmayan koyu bir birikinti. Su olabilir ya da kan.

Yarısı erimiş bir tüfek şarjörü parlak yeşil bir enerji püskürtüyor.

Bir çift Korun genç Kowakian maymun kertenkeleleri gibi dans ediyor, tütmekte olan steamcrawler’dan atılan yiyecek paketlerini tutmaya çalışırken bir yandan da alev göllerine düşmemeye gayret ediyorlar.

Gökyüzü sanki bulutlar tutuşmuş gibi alev renginde.

On iki akk birkaç düzine titreyen Balawai esirin etrafına çevirmiş. Esirler birbirlerine sarılmış korku dolu gözlerle gerillalara bakıyorlar.

Mace’in tekmelediği Korun akk’ların yakınındaki bir steamcrawler’ın zırhı üzerine oturmuş yaklaşmakta olan Mace bakıyordu. Korun’un kolunun üzerine doğru ittiği kalkanı sayesinde boş kalan eli sağ gözündeki morluğu ovuşturmakla meşguldü. Derisi yarılmış ve oradan da tıpkı ağzının kenarından olduğu kan aşağıya doğru süzülmüştü.

Bir sezgi çakması Korun’un bakışı, yüzündeki morluk ve lor pelek’in sığınaktan çıkarken Mace’e söylediklerini birbirine bağladı.

Vastor’un sol yumruğu güçlüydü anlaşılan.

“Ne istiyorsun?” diye gürledi Korun. Ayağa kalktı ve kalkanını tekrar yumruğunun üzerine indirdi ve çalıştırdı. “Ne istiyorsun?”

“Uzak dur,” dedi Mace ifadesizce. Adamı geçip gitti. “Zaten öldürecek birini arıyorum. Bu sen olma.”

Esirlere göz kulak olan akk köpeklerine kendini tanıtmasına gerek yoktu; sürü o yaklaşırken sanki içgüdüsel olarak onu tanımış gibi davranmıştı. En yakın esire sorduğu basit bir soruyla iki çocuğun babasını buldu. Mace kendisine Urno ve Nykl’in sağ olduğunu ve ancak buradaki herhangi bir Balawai kadar güvende olduklarını söyleyince adam gözyaşlarına boğuldu.

Rahatlama ya da korku. Mace hangisinden olduğunu bilmiyordu.

Gözyaşı gözyaşıdır.

Mace adama bir yakınlık duymamıştı. Bu adamın sığınağa ilk ateşi açan kişi olduğunu unutmamıştı. Ama onu yargılamıyordu da. O adam ateş etmese şu an ölmüş olanlardan bazılarının hala hayatta olup olmayacağını bilemezdi.

Ne Rankin ne de kızın annesi esirler arasında değildi.

Mace kimsenin kaçamadığını biliyordu.

Rankin... Mace ve o birbirlerine güvenememiş olsalar da bir süre için de olsa aynı taraftaydılar. İkisi de kimse ölmeden bu insanları buradan götürmek için çabalamıştı.

Başarısızlıklarının bedelini ödeyen Rankin olmuştu.

Belki de şimdi de Mace’in ödeme sırası gelmişti.

Bir esire bir şey daha sordu ve geri döndü.

Vastor yakınındaydı, hırlayıp uluyarak geri çekilme için Korunları düzene sokuyordu. Aralarındaki bağ koptuğu için Mace artık lor pelek’in dediklerini anlamadığına şaşırmamıştı. Vastor’un sesi ormanın sesi olmuştu. Anlamsız. İnsana yabancı. Anonim.

Ölümcül.

... orman seni öldürmez, demişti Nick. O neyse odur.

Mace yanından geçen Vastor’u durdurdu. “Bu esirlere ne yapacaksın?”

Vastor boğazından hırıldadı ve bir kez daha dediklerinin anlamı Mace’in zihninde belirmeye başladı. Bizimle gelecekler.

“Esirlerle ilgilenebilecek misiniz?”

“Onlarla ilgilenmeyiz. Onları ormana teslim ederiz.”

“Tan pel’trokal,” diye mırıldandı Mace. “Orman adaleti.”

Bir şekilde bu ona çok mantıklı gelmişti. Onaylamasa da elinde olmadan hak vermiyor da değildi.

Vastor yoluna devam etmek için dönerken başını salladı. Bu bizim kuralımız.

“Cinayetten farkı ne?” Mace, Vastor’a bakıyor olsa da soruyu sanki kendisine sormuştu. “Oradan hangisi sağ çıkabilir? Silahsız ve yiyeceksiz -”

Lor pelek omzunun üzerinden Mace’e bir yırtıcı gibi sırıtarak keskin dişlerini gösterdi. Ben başardım, diye hırıldadı ve yürüdü.

“Ya çocuklar?”

Fakat Mace uzaklaşan lor pelek’in sırtıyla konuşmuştu; Vastor’sa çoktan üç ya da dört yorgun Korun’u haşlamaya başlamıştı bile. Onlara neler dediğini anlayamıyordu; Vastor’un söylediklerinin anlamı onun ona verdiği dikkatle birlikte çekip gitmişti.

Mace en son konuştuğu esire doğru yürüdü. Sönmek üzere olan ve üzerinden hala kapkara dumanların yükseldiği bir yakıt gölünün hemen yanında durdu.

Gölün bir iki adım yakınında bir ceset yatıyordu.

İki büklüm olmuş şekilde cenin pozisyonunda yatıyordu. Bir eli avucu yere dönük şekilde ileri doğru uzanmıştı, alevlerden kendini çekerek kurtarmaya çalışmış gibiydi.

Mace erkek mi kadın mı olduğunu bile anlayamıyordu.

Yanına diz çöküp baktı. Sonra da kollarını dizlerine dolayıp olduğu yere oturdu. Artık yapacak başka bir şey kalmamış gibiydi.

Son konuştuğu esire kızların annesini en son nerede gördüğünü sormuştu.

Bu cesedin bir zamanlar Pell ve Keela’yı doğurmuş olan kadın olup olmadığını bilemezdi; bu hala tüten kömür olmuş et parçası mı bir zamanlar onları öpüp kucaklıyordu?

Ne fark ederdi ki?

Bu da mutlaka birinin eşi, kardeşi, çocuğu ya da arkadaşıydı.

Meçhul halde ormanda ölmüş birisi.

Onu öldürenin bir Korun mermisi, bir vibro-bıçak ya da bir Balawai lazeri mi olduğunu söylemek bile imkansızdı. Belki de sadece steamcrawler’ın taretinden alev püskürürken namlunun önünde olan talihsiz birisi.

Belki de Güç’te bazı cevaplar hissedebilirdi.

Ama bilse mi iyi bilmese mi karar verememişti. Zaten bu karanlık yerde tekrar Güç’e erişmeye çalışmak göze alamayacağı bir riskti.

Sadece oturdu ve karanlığı düşündü.

Gerillalar gruplara ayrılıp dağlara doğru ilerlerken oturdu. Akk köpekleriyle çevrili esirler götürülürken oturdu. Güneş karşı tepelerin üzerinden yükselip ortalığı aydınlatırken oturdu.

Vastor yanına geldi, helikopterler gelmeden önce buradan gitmesiyle ilgili bir şeyler hırıldadı. Mace ona bakmadı bile.

Güneşin ışığını ve onun ormanın karanlığı karşısında etkisiz kalışını düşündü.

Nick kamptan çıkarken durdu. Bir kolunda Urno vardı; Nykl diğer omzunda uyuyordu, minik kollarını boynuna dolamıştı. Keela arkasında yürüyordu, bir elini kafasındaki sargı bezinin üzerine bastırırken diğeriyle de küçük Pell’e yol gösteriyordu. Nick, Mace’e bir soru sormuş olmalıydı çünkü Jedi Üstadı’nın yanı başında bir cevap bekler gibi durdu.

Ama Mace’in verecek cevabı yoktu.

Cevap alamayan Nick omuz silkti ve yoluna devam etti.

Mace karanlığı düşündü. Jedi’ların Güç’ün karanlık tarafı benzetmesi daha önce hiç bu kadar tutarlı görünmemişti – kötülüğün karanlığı yıldızsız bir gecenin karanlığından daha zayıftı, orada sarmaşık kedisi sandığın şey sadece bir çalı ve ağaç zannettiğin şey de kımıldamadan durup senin zayıf bir anını kollayan bir katil olabilirdi.

Mace, Jedi Tapınağı arşivinde karanlık tarafa geçip sonradan tekrar geri dönebilen Jedi’ların açıklamalarını okumuştu. Tüm bu açıklamalarda karanlık tarafın her şeyi ne kadar açık olarak gösterdiğinden bahsedilirdi. Mace bunun bir aldatmaca, bir yalan olduğunu düşünmüştü.

Gerçek aslında tam tersiydi.

Ya burası çok karanlık ya da ben körüm.

Sabah güneşi tesisi aydınlattı ve ışıkla birlikte helikopterler de geldi; altı tane. Çift sıra halinde büyük bir gürültüyle yaklaştılar.

Ya da ben körüm, diye düşündü belki de yüksek sesle söylemişti –

Arkasından gelen ses buna cevap verir gibiydi.

“Tanıdığım en bilge adam bir zamanlar bana şöyle demişti: Işığın en parlak olduğu an gecenin en karanlık olduğu zamandır.”

Yorgunluk ve acıyla şekillenmiş bir kadının sesi – belki de ancak bu ses Mace’in içinde olduğu karanlığa bir meşale olacaktı, ancak bu ses Mace’i ayağa kaldıracak, içindeki umudu yeniden yeşertecekti –

Hatta onu tekrar gülümsetebilecekti –

Kollarını açarak döndü ve ancak şunu diyebildi, “Depa...”

Ama o kucaklamak için yanına gelmedi ve içindeki umut zayıflayıp söndü gitti. Kolları iki yanına düştü. Nick’in ona anlattığı her şeye hazırdı ama buna hazır olmanın yakınında bile değildi.

Jedi Üstadı Depa Billaba yıpranmış Jedi cübbesinin içerisinde karşısında duruyordu, üstü başı kan ve çamura bulanmıştı. Saçı dağınık ve pisti ve kısacıktı, sanki bıçakla gelişigüzel kesilmişti. Yüzü soluk ve çökmüştü, elmacık kemikleri dışarı fırlamıştı. Dudakları sertleşmiş, çenesinin bir tarafında henüz yeni bir yanık izi vardı – ama bunlar en kötüsü değildi.

Tesise yaklaşıp ateş etmeye başlayan helikopterlere rağmen Mace’i olduğu yere çivileyen bunların hiçbiri değildi.

Tüm bu patlamalar, uçuşan kaya parçaları ve yağan lazerler arasında Mace sadece Depa’nın alnına bakıyordu, bir zamanlar orada Aydınlanmanın Büyük İşareti’ni taşırdı: Chalactan müritlerinin sembolü. Aydınlanma İşareti müridin alnına kadim dinin kıdemlilerince yerleştirilirdi. O Kapanmaz Göz simgesiydi ve Chalactan Aydınlaması’nın en önemli sembolüydü ve Depa onu yirmi yıl boyunca gururla taşımıştı.

Şimdi bir zamanlar işaretin olduğu yerde itici bir yara izi vardı, sanki saçlarını doğrayan bıçak atalarının dininin simgesini de aynı özensizlikle oradan söküp almıştı.

Ve gözlerinin üzerine göz bağını andırır bir çaput sarmıştı, aynı üzerindeki elbiseye benzer leş gibi bir bez parçası.

Ama Mace’i çok iyi görmüş gibi davranmıştı.

“Depa...”

Mace helikopterlerin ve lazerlerin gürültüsünde kendi dediğini kendi bile duyamadığı için sesini yükseltti. “Depa, ne oldu? Ne oldu sana?”

“Merhaba, Mace,” dedi üzgün şekilde. “Gelmemeliydin.”

BÖLÜM 2

ZAFER ŞARTLARI

9 İÇGÜDÜ

Mace Windu’nun Günlüğünden

Burada ne işim olduğunu sonunda anladım. Neden geldiğimi. Haftalar önce Şansölye’nin ofisinde Yoda ve Palpatine’e sunmuş olduğum nedenlerdeki ikiyüzlülüğün farkına vardım.

Onlara yalan söylüyordum.

Ve kendime.

Tesiste onu karşımda ilk gördüğüm anda buraya gerçek geliş nedenimin ne olduğunu görmüş olmalıyım, onun çıkık elmacık kemiklerinde. Önceden Aydınlanma İşareti’nin bulunduğu yerdeki yara izinde.

Evet, aslında o değildi. O bir Güç imgelemiydi. Bir halüsinasyon. Bir yalan. Ama Güç’ün bir yalanı bile bizim sınırlı zihinlerimizin idrak edebileceği bir gerçeklikten daha doğrudur.

Gözlerini bağlayan ama beni görmesini engellemeyen bezde –

Kendi zafer şartlarımı buldum.

Buraya Depa’ya ne olduğunu öğrenmeye ya da Tarikat’ın itibarını korumaya gelmedim. Ona ne olduğu umurumda değil ve Tarikat’ın itibarının da bir anlamı yok.

Bu savaşın parçası olmaya gelmedim. Kimin kazanacağı umurumda değil çünkü kazanan yok. Gerçek bir savaş değil. Sadece hangi tarafın daha çok kaybetmeye istekli olduğu meselesi.

Buraya dönek bir Jedi’ı tutuklamaya ya da öldürmeye gelmedim, ya da yargılamaya. Ben onu yargılayamam. Bu savaşı göreli sadece birkaç gün oldu ve beni ne hale getirdiğine bak; o aylardır bunun içerisinde.

Karanlığa boğulmuş.

Ormana gömülmüş.

Buraya Depa’yı durdurmaya gelmedim. Buraya onu kurtarmaya geldim.

Onu kurtaracağım.

Güç ona ve beni engellemeye çalışacaklara acısın çünkü ben acımayacağım.

Mace Windu’nun Günlüğünden

Tesisten ayrılışı hatırlamıyorum. Bir tür şokta olmalıyım. Fiziksel değil; yaralarımın hepsi hafif – şu anda ele geçirdiğimiz bakta sargılarını daha ciddi yaralar için kullansak da kalçamdaki lazer yanığı sızlıyor ve iltihap kapabilir. Ama şok var. Belki de zihin şoku.

Ahlaki bir şok.

Perde düştü. Depa’nın tesiste benim yanıma geldiği anla aşağıdaki yokuşta kendime geldiğim an arasında zihnimde belli belirsiz bir bulanıklık var. Bu bulanıklığın içerisinden orada buluşmamızla ilgili çelişen iki şey hatırlıyorum –

İkisi de yanlış gibi görünüyor.

Rüyalar. Olayların hayali yeniden yorumlanması.

Halüsinasyon.

Birinde o bana doğru elini uzatıyor ve ben de tutmak için uzanıyorum – fakat onun yerine yeleğimde bir şey hissediyorum ve onun kılıcı iç cebimden çıkıp onun eline uçuyor. Helikopterlerden yağan lazerler tesiste kraterler açıyor, her lazerle toprak ve kaya patlayıp havaya uçuyor; etrafımızı çevreleyen hava kırmızı lazer ve turuncu alevle çevrili – onun dudaklarındaki tanıdık hafif bir gülüşün ardından diyor ki, “Yukarı mı aşağı mı?” ben de ona yukarı diyorum ve o da benim üzerimden bir takla atıyor ve ben de sırtlarımız karşı karşıya gelsin diye ileri bir adım atıyorum.

Sırtını benim sırtıma dayadığını hissediyorum, defalarca hissettiğim güçlü ve sıcak, hayat dolu dokunuş, pek çok yerde bu dokunuş korkuyu kalbimden söküp almış, karanlığı gözlerimden süpürmüştü ve kılıçlarımız mükemmel bir uyum içerisinde yukarıdan gelen ateşi karşılayıp gerisin geri gökyüzüne gönderdi –

Dedim ya, bir rüya.

Diğer hatırladığım ise Depa’nın sakince yürüyen görüntüsü, çevremize yağan ateşle tezat oluşturan bir görüntü, ormana ve güneş ışıklarına olduğumuz gibi helikopterlere karşı da kayıtsız. Bu rüyamda ya da anımda Depa bağlı gözlerini bana çeviriyor sanki kalbimin içini görüyormuş gibi başını kaldırıyor. Neden buradasın, Mace? Haberin var mı?

Bu sözleri duymadım; bir rüya gibi anlaşılan, sadece anlamlar beliriyor ve biz de anlıyorduk.

Neden beni çağırdın? oldu benim cevabım.

Bu aynı şey değil, diye hatırlattı bana nazikçe. Kendi zafer şartlarını kendin belirlemelisin. Eğer ne yapmaya çalıştığını bilmiyorsan onu başarıp başarmadığını nasıl bileceksin? Neden geldin? Beni durdurmaya mı? Bunu kılıcının tek darbesiyle yapabilirsin.

Sanırım bir şekilde cevap verdim. Burada ne olduğunu anlamaya çalışıyorum. Ne oluyor. Bu insanlara ve sana. Bir kez neler olduğunu anlayabilirsem o zaman ne yapacağımı da bileceğim.

Anlamadığın tek şey, dedi sevgili Padawan’ımın kör rüya görüntüsü, anlaşılması gereken her şeyi çoktan anladığındır. Sadece buna inanmak istemiyorsun.

Ardından perde yeniden kalktı ve geceye doğru derinleşti ve bir süre sonraya kadar hiçbir şey hatırlamıyorum –ama çok sonra değil– yalnız başıma orman örtüsü altında koşuncaya kadar.

Lavların bir bölümünü bozkıra çevirdiği uzun bir yokuştan aşağı doğru gidiyorum, gerillaların önümde bir yerlerde olduğunu Güç’te bıraktıkları izden hissedebiliyorum – ve onları yaralılarının toprak ve kayalar üzerinde bıraktığı kan izlerinden de takip edebilirim.

Kuru bir vadiden aşağı kaydığımı hatırlıyorum ve Kar Vastor’u aşağıda beni beklerken bulduğumu.

Kar Vastor –

Bu lor pelek’le ilgili söyleyeceğim çok şey var. Besh ve Chalk’tan humma arılarının larvalarını çekip çıkarmasından ormanın sanki o geçerken ona yol veriyor gibi davranmasına kadar kullandığını gördüğüm güçleri üzerine. Ve takipçileri, bu altı Korun’a Akk Muhafızları diyor, kendisinin daha zayıf yansımaları. Onları nasıl eğittiğinin işareti kendisinin dizayn ve imal ettiği kullandıkları silahları – bu korkutucu vibro-kalkanlar. En küçük detaya kadar: bakışındaki vahşilik. Sesinin orman gürültüsüyle benzerliği ve söylediklerini sanki kendi sesin kafanın içinde tekrarlıyormuş gibi duyman – bunların hepsi burada yapacağım yorumdan çok daha detaylısını hak ediyor.

Onunla benim doğal düşmanlar olduğumuzu anlamam neden bu kadar uzun sürdü bilmiyorum.

Lor pelek, Mace’in aşağısında yokuşta durmuştu, grasser’ının dizginlerini tutuyordu. Grasser’ın üç gözünden biri sürekli Vastor’un üzerindeydi ve o konuştuğu zamansa grasser’ı titriyordu.

Jedi Windu. Sen çağrıldın, doshalo.

Mace kim tarafından diye sormadı. “O nerede?”

Bizden bir saat ileride. Mahfesinde dinleniyor. Artık yürümüyor.

Mace’in başı dönmüştü; sanki dünyanın bir girdaptaki yansımasına bakar gibi dikkati kaymıştı. “Bir saat... artık yürümüyor -?” anlamı yoktu ama Güç’te bunun doğru olduğunu hissediyordu. “Oradaydı – o oradaydı o kadar -”

Hayır.

Fakat o –o beni karşıladı ve– Mace elini başının üzerine koydu, kan veya şişlik var mı diye kontrol etti, başında bir yara arıyordu. “Işın kılıcını ona geri verdim, biz helikopterlerle savaştık -”

Yalnız savaştın.

“O benimleydi...”

Bize katılmadığını görünce iki adamımı seni kontrol etmeleri için gönderdim. Balawai araçlarından saklanarak seni aşağıdan izlediler. Seni gördüler; tesiste tek başına, silahın lazerlere karşı savruluyormuş. Adamlarım onları tek başına püskürttüğünü ama hiçbirinin de hasar almadığını söyledi. Belki de Balawai’ye Jedi kılıcından korkmayı öğrettin. Mace’e keskin dişlerini gösterdi. Nick Rostu senin geçitteki zaferinden çok bahsetti. Böyle bir şeyi ben bile başaramam.

“O benimleydi.” Mace elindeki portaak kehribarı izlerine baktı. “Savaştık ya da konuştuk, tam hatırlayamıyorum -”

Senin hatırladığın pelekotan.

“Güç mü -? Bunun bir tür Güç imgelemi olduğunu mu söylüyorsun?”

“Pelekotan bizim arzularımızın ve korkularımızın uyanık rüyalarını bize getirir. Vastor’un ses tonu ağırdı ama kaba değildi. Korktuğumuz şeyi isteyip istediğimiz şeyden de korktuğumuz zaman pelekotan her zaman cevap verir. Jedi’lar bunu unuttu mu?”

“Ama gerçek gibiydi – senden bile daha gerçek görünüyordu.“

Vastor omuz silkti. Öyleydi. Tek gerçek pelekotan’dır. Diğer her şey şekil ve gölgedir. Bir bulut ya da anıdan bile azdır. Bizler pelekotan’ın rüyasıyız. Jedi’lar bunu da mı unuttu?

Mace cevap vermedi. Ancak o zaman yeleğindeki ağırlığın farkına vardı, elini sağ iç cebine attı ve deri kılıfının içinde ışın kılıcını buldu.

Depa’nın ışın kılıcı.

Eğer tesiste gördüğü Güç’ün bir imgelemiyse öyleyse ne olacaktı? Gördüğü gerçeği değiştirir miydi? Depa’nın onda gördüğü gerçeği değiştirir miydi?

Güç’le bu doğrular daha az değil daha çok gerçek olurdu.

“Bir rüya,” diye mırıldandı. “Bir rüya...”

Vastor ona binmesini işaret etti. O belki bir rüyaydı ama onun çağrısını reddet ve o rüyanın ne çabuk bir kabusa dönüşeceğini gör.

Mace lor pelek’e zaten bildiği şeyi söylemeden eyere tırmandı.

Bazı bilinmeyen dürtüler onu sormaya zorladı. “Ya sen, Kar Vastor, pelekotan sana ne tür imgelemler getirdi?”

Cevabı sonu gelmeyen, gayri insani, ormanın kendisi gibi tahmin edilemez tehlikelerle dolu bir bakış oldu. Pelekotan neden bana bir şey göstersin ki? Korkularım yok.

“Peki isteklerin?”

Çoktan dönüp grasser’ını ardından çekmeye başlamıştı bile ve duyduğuna dair bir belirti de göstermedi.

Mace Windu’nun Günlüğünden

Kar Vastor grasser’ını yürüyerek peşi sıra çekiyordu; bitki örtüsünün en sık olduğu yerlerde bile en ufak bir sıkıntı çekmeden yönünü bulup yoluna devam edebiliyordu. Bir süre sonra ormanda yürüme kabiliyetinin sadece yarısının sezgiye dayalı olduğunu anladım; diğer yarısı saf Güç’e dayanıyordu. Sadece hiç kimsenin göremediği bir yerde bir yol görebildiği için değil anladığım kadarıyla ihtiyaç duyduğu anda istediği yerde o yolu var edebildiği için.

Var etmek belki de yanlış cümle.

Bu gücünü kullanırken onu hiç görmedim; ağaçların kımıldadığını ya da sarmaşıkların çözüldüğünü hiç görmedim. Ama Güç’te hiç durmayan bir akıntı hissettim, karanlıkta tek başına olan bir yaratığın nefes alıp vermesi gibi devam eden bir döngü. Güç onun içine akıyor ve dışarı çıkıyordu, ama onun Güç’ü benim kaslarımın bedenimdeki şekeri kullanışını hissettiğimden fazla kullandığını hissetmedim.

Aynen de görüldüğü gibiydi, tıpkı damarda akan kan gibi ormanda hiçbir sıkıntı çekmeden yolumuza devam ettik. Ya da onun sonsuz zihnindeki düşüncelerden ibarettik.

Tıpkı pelekotan’ın rüyaları olduğumuz gibi.

Gerillaların yürüyüş kolundaki geriden ileriye doğru devam eden bu yolculuğumuzda ilk kez ünlü Upland Liberation Front’u görme fırsatına eriştim.

ULF, ormanın dehşeti. Milislerin can düşmanı. Bağımsız Sistemler Konfederasyonu’nu gezegenden sürmüş olan acımasız ve karşı konulmaz savaşçılar.

Güçlükle ayakta duruyorlardı.

Yürüyüş kolu ormanda birbirlerini akan kanları ve iltihaplarının neden olduğu iğrenç koku sayesinde takip edebilen yaralılardan oluşan perişan bir gruptan ibaretti. Bu dayanılmaz yürüyüşün sonraki günlerinde bu son operasyonun orman araştırmacısı karakollarını hedef alan bir seri baskın olduğunu öğrendim; oralara Balawai öldürmek için değil tıbbi malzeme, yiyecek, giyecek, silah ve cephane çalmak için saldırmışlardı – Cumhuriyet’in onlara gönderdiği ikmal yeterli değildi.

Dağlardaki üslerine doğru gidiyorlardı, orada Korun halkından geriye kalanların neredeyse tamamı bir araya gelmişti: yaşlılar, sakatlar, çocuklar ve sürülerinden geriye kalanlar. Kısıtlı bir alanda içe içe yaşamak Korunlara göre bir şey değildi. Bu şekilde nasıl yaşayacaklarını bilemezlerdi ve bunun da bedelini ödemeye başlamışlardı. Medeni galaksinin bilmediği hastalıklar çoktan sayılarını azaltmaya başlamıştı bile. Depa’nın buraya gelişinden sonraki aylar içerisinde dizanteri ve zatürree, milis helikopterlerinden çok daha fazla Korun öldürmüştü.

Helikopterler ormanın üzerinde akbabalar gibi daireler çizdi. Ağaçlar sürekli olarak onların motorlarının gücüyle titredi. Motor gürültüsünün arttığı yerlerde böcekler sürüler halinde bir araya gelip sonra dağılarak gökyüzüne yükseldi. Belli aralıklarla ormanın üzerine gökten alev yağdı ve turuncu ışığı orman tabanına kadar ulaştırarak yeşilin içindeki gölgeyi araladı.

Onların birilerini ortadan kaldırmayı beklediklerini sanmıyorum.

Ormana ateş ederek ya da Sunfire alev projektörleriyle aşağı alev püskürterek sürekli bizi taciz ediyorlar. Karşı ateş açmak yerimizi onlara belli etmekten başka işe yaramaz, o yüzden tek yaptığımız bitki örtüsünün altında durup görülmemeyi umut etmek.

Gerillalar pek dikkat etmiyor. Yürüyebilecek halde olanlar başları öne eğik ve bu alevden örtünün bir gün onları da örteceğini kabullenmiş şekilde yollarına devam ediyor. İliklerine kadar Korun’dular, hiç şikayet etmiyorlar ve hemen hepsi Güç –pelekotan– sayesinde ayakta durabilecek dermanı bulabiliyor.

Yürüyemeyecek halde olanlar bir yük gibi grasser’ların üzerine yüklenmişler. Hayvanların çoğu şu anda sadece yaralıları taşıyor; Balawailerden yağmaladıkları eşyaları grasser’ların arkalarında çektikleri kızaklara yüklemişler.

Bu yürüyüş sırasında da ULF, milislerin uyguladığı yeni bir taktikle uğraşmak zorunda kaldı; gece saldırılarına başlamışlardı. Bizi bulabilmek gibi bir amaçları yoktu. Amaçları helikopterlerle sürekli etrafta dolanıp rastgele ormana ateş ederek bizi taciz etmek. Dinlenmemizi engellemek. Bizi uyanık ve tetikte tutmak.

Yaralıların iyileşebilmek için uykuya ihtiyacı var; hiçbirinin buna fırsatı olmuyor. Her şafakta uyandığımızda birkaçının daha aramızdan ayrıldığını görüyoruz. Her gün birkaçı daha yorgunluktan çöküyor ve artık dayanamayıp yürüyüş kolundan uzak düşerek ağaçların arasında kaybolup gidiyorlar.

Genelde kalıcı olarak.

Haruun Kal’da çok sayıda büyük yırtıcı var: sarmaşık kedilerinin uzaktan akrabası olan yarım düzine kadar tür, akk köpeklerinin iki küçük türü ve dev ve vahşi akk kurtları ve jakuna –uçamayan kanatlı bir hayvan, birkaç düzinelik gruplar halinde dolaşan ve maymun kertenkelesi büyüklüğünde olan kuşlar– gibi fırsat kollayan çok sayıda leşçil, tırmanabilen, daldan dala atlayabilen ya da yerde hızla koşabilen ve yiyeceğinin ölü olup olmadığı konusunda pek de seçici olmayan hayvanlar. Haruun Kal’daki büyük yırtıcıların çoğu bir Korun yürüyüş kolunun ardında kendisini bir ziyafetin beklediğini bilecek kadar zeki. Bu yüzden geride kalanların tekrar bize yetişmesi nadir görülen bir olay.

Nick’in dediği bizler yürüyen açık büfeyiz.

ULF’nin tutsakların başına fazla muhafız koymamasının bir nedeni de buydu.

Yirmi sekiz kişiydiler, iki düzine orman araştırmacısı ve dört çocuk. Jup’lar birbirlerine ellerinden geldiğince destek oluyor ve aralarında yürümeyecek durumda olanları grasser’ların arkalarındakine benzer kızaklarda çekiyorlardı.

Onlara sadece bir çift Akk Muhafızı ve altı akk köpeği göz kulak oluyordu; yanlarından geçerlerken Vastor, Mace’e başlarında muhafız olmasının tek nedeninin Korunlardan silah ve iaşe çalmalarını engellemek olduğunu söylemişti. Muhafızların silaha ihtiyacı yoktu; ormana kaçmak isteyen hiçbir esire kimse dur demezdi zaten.

Sonunda başlarına gelecek olan da buydu aslında; elbiseleri ve botları hariç her şeyleri alınacak ve ormana salıverileceklerdi, güvenli bir yere ulaşabilmek artık onların yeteneklerine kalacaktı.

Tan pel’trokal. Orman adaleti.

Mace grasser’ın boynuna eğilip sadece Vastor’un duyabileceği şekilde sordu. “Onların geldiğimiz yoldan geri giderek kaçmayacaklarından nasıl böyle eminsin? Adamlarından bazıları güçlükle yürüyor. Balawailerden bazıları silah ve iaşe çalmak için iyi bir fırsat olduğunu düşünebilir.”

Vastor pis pis sırıttı. Hissedemiyor musun onları? Onlar ormanın içinde, ormandan değil. Onlar bizi şaşırtamaz.

“O zaman neden hala bizimleler?”

Aydınlık, diye hırıldadı Vastor. Gündüz helikopterler hüküm sürer. Esirlere tan pel’trokalı güneş batınca vereceğiz.

“Karanlıkta,” diye mırıldandı Mace.

Evet. Gece biz hüküm süreriz.

Mace Depa’nın kayıtta söylediklerini hatırladı: ... Ben geceyi kullanırım, gece de beni... Düşününce içi sızlamaya başlamıştı. Nefes almakta güçlük çekiyordu.

Nick de esirlerle birlikte yerdeydi ve bir grasser’ın dizginlerini çekerek yürüyordu. Bu grasser da geçitte vurulan Nick’in grasser’ı gibi çift eyerliydi; her eyer iki çocuğun sığacağı kadar büyüktü. Urno ve Nykl ileri dönük üstteki eyere oturmuş ve hayvanın kulaklarının altından uzanan yelelerini tutmuşlardı. Keela ve Pell geriye dönük alt eyere oturmuşlardı ve çaresizlikle birbirlerine sarılmışlardı.

Bu dört çocuğu görmek Jedi Üstadı’na orada olmayan çocuğu hatırlattı ve yüzünü Vastor’dan çevirdi. Zihninde çocuğun cesedini tutan lor pelek’in görüntüsü belirdi. Terrel’ın kanına bulanmış olan ışıl ışıl kalkanını gördü.

Ondan nefret etmeden Vastor’un gözlerinin içine bakamıyordu.

“Çocuklar da mı?” kelimeler bir an da Mace’in ağzından dökülmüştü. “Onları da mı ormana vereceksin?”

Bu bizim töremiz. Vastor’un bakışları biraz yumuşadı. Sen sığınaktaki o çocuğu düşünüyorsun.

Mace hala gözlerine bakamıyordu. “Onu yakalamıştın. Silahsızdı.”

O bir asker değil, bir katildi. Savunmasız olanlara saldırdı.

“Sen de öyle.”

Evet. Düşmanım tarafından yakalanırsam onlara yaptıklarımdan çok daha kötüsü başıma gelecek. Sence Balawailer benim hemen ölmeme izin verir mi sanıyorsun?

“Onlardan bahsetmiyoruz,” dedi Mace. “Senden bahsediyoruz.”

Vastor sadece omuz silkti.

Nick, onların bakışlarını gördü ve eliyle işaret etti. “Ben bebek bakıcısı değilim,” diye seslendi. “Sadece bir kez HoloNet’te oynamıştım.”

Neşeliydi, ama Jedi Üstadı onun yüzünde bu akşam çocukların başlarına neyin geleceğinin açık bilgisini okuyabiliyordu. Mace’in yüzü de yaralıydı; elini alnına götürdü ve kaşlarının çatık olduğunu fark etti. “O orada ne yapıyor?”

Vastor, sanki kendisine bakmak onun hak etmediği bir onur olurmuş gibi bakışlarını Nick’den çevirdi. Gerçek görevlerde ona güvenilmez.

“Arkadaşlarını kurtarmak için beni geride bıraktığından mı? Chalk ve Besh deneyimli savaşçılardır. Bu çabaya değmezler miydi?”

Onun gibi onlar da harcanabilir.

“Bana göre değil,” dedi Mace ona. “Hiç kimse değildir.”

Lor pelek, Mace’in grasser’ını peşi sıra çekerken uzun süre bunun üzerine düşünmüş gibi göründü. Depa’nın neden burada olmanı istediğini bilmiyorum, dedi en sonunda. Ama bilmem de gerekmiyor. O senin bulunmanı istedi; bu yeterli. Onun için önemli olduğundan bizim savaşımız için de önemlisin. Nick Rostu gibi kötü bir askerden çok daha önemlisin.

“Ona kötü asker denemez -”

Zayıf. Korkak. Fedakarlıktan korkuyor.

“Görevini ve hayatını arkadaşları için riske atmak Nick’i kötü bir asker yapmaz,” dedi Mace, “Onu iyi bir insan yapar.” Kendine hakim olamayarak devam etti. “Senden daha iyi birisi yapar.”

Vastor başını çevirip orman dolu gözlerle Jedi Üstadı’na baktı.

“Hangi alanda daha iyi?”

Mace Windu’nun Günlüğünden

Vastor’u şer olarak görmüyorum. Kötü biri de değil. Evet, karanlık yaydığı doğru – ama tüm Korunlar karanlık yayıyor. Balawailer de öyle. Vastor ormanın karanlığı, Sith’lerin karanlığı değil. O güç elde etmek, acı çektirip herkese hükmetmek için yaşamıyor. O sadece yaşıyor. Vahşice. Doğal şekilde. Medeniyetin kısıtlamalarından sıyrılmış olarak.

O bir insandan ziyade ormanın kendisinin bir avatarı. Kara güç ona akıyor ve ondan çıkıp gidiyor ama sanki ona hiç dokunmuyor. Eğer Jedi olup da ışığa hizmet için yemin etmemiş olsam gıpta edebileceğim yalın bir vahşiliği var.

Siyah her rengin mevcut olmasıdır.

O karanlığın kaynağı değil sadece onu kullanıyor. Onun iç karanlığı bu dünyanın karanlığının bir yansıması ve karşılık olarak o da çevresindeki dünyayı karartıyor. İç ve dış karanlık birbirini yaratıyor, tıpkı iç ve dış ışığın yaptığı gibi, işte bu Güç’ün altında yatan bütünlüktür.

Depa’nın da diyebileceği gibi savaşı Vastor başlatmamıştı. O sadece kazanmaya çalışıyor.

Jedi içgüdülerim şuurumun eşiğinin altından iletişime geçti. Vastor. Orman. Akk köpekleri ve Vastor’un grubuna dahil olan insanlar. Depa. Karanlık öyle yoğun ki kör olmak gibi. Nick’in sözleri: Orman söz vermez. O vardır. Orman seni öldürmez. O neyse odur.

Savaşın kendisi.

Ancak daha sonra, Depa’nın, onun cüsseli ankkox’unun sırtına yerleştirilmiş olan, mahfesinin yanında bir gün boyunca yol alırsam, şeffaf perdelerinin yakınına eğilip de onun fısıldadığı sözleri duyabilirsem içgüdülerimin beni nereye götürmekte olduğunu anlayabilirim.

Sesinin yüksek ve net olduğu zamanlar var, söylediklerinin de mantıklı. Eğer gözlerimi kapar ve ankkox’un sürekli sallanmasını, böcek ısırıklarını ve ormanın keskin çürümüş bitki kokusunu görmezden gelebilirsem kendimizi Tapınak’taki meditasyon odamda rek çayı içip sohbet ederken hayal edebilirim.

O zamanlarda çok aklı başındaydı.

“Hala yargılar gibi düşünüyorsun,” dedi bana bir kez. “Bu senin temel hatan. Hala kanunları uygular gibi düşünüyorsun. Kuralları üstün tutarak. Mace, sen harika bir barış subayı ve berbat bir savaş generalisin. Geonosis’de bu pek çok hayata mal oldu; biz oraya da yargılar gibi gittik. Hiç kimseyi kaybetmeden rehineleri kurtarabilmek için. Barışı korumak için. Geonosisliler, bizimle savaş halinde olduklarını biliyordu – o yüzden çok azımız hayatta kaldı...”

“Eğer bir general gibi düşünebilseydim ne yapmam gerekirdi?” diye sordum ona. “Obi-Wan ve Anakin’i ölüme mi terk etmeliydim?”

“Bir general olsa,” diye mırıldandı gölge perdenin ardından, “o arenaya bir baradium bombası atardı.”

“Depa, ciddi misin sen?” diye başladım ama o beni dinlemeyi bıraktı.

“Savaşı kazanmak,” diye devam etti. “İki Jedi, bir senatörün ve birkaç bin düşmanın hayatı pahasına savaşı kazanmak.”

“Jedi’ları oldukları şey yapan her şeyin pahasına.”

“Onun yerine yüzden fazla Jedi öldü ve galakside savaş devam etti. Milyonlar ölecek ve milyonların sonu Kar’ın öldürdüğü çocuk gibi olacak; yoldan çıkmış, öfkeli ve kötü. Bir milyon cesedi bir araya getir ve onlara senin değerlerinin onların yaşamlarından daha değerli olduğunu anlat...”

Buna verebileceğim kolay bir cevap ne o zaman vardı ne de şimdi var.

Fakat Yoda’nın dediği gibi: Cevabını asla bilemediğimiz sorular vardır. Bizler ancak cevabın kendisi olabiliriz.

İşte bu benim olmaya çalıştığım şey çünkü şu an anlıyorum ki Savaş Galaksisinde barışın koruyucusu olmanın yolu bu.

Yani hiç bir anlamı yok.

Barış yok. Cumhuriyet’in Büyük Barışı olarak düşündüğümüz şey sadece galaksimizin şu an uyanmakta olduğu bir rüyaymış. Bir daha böyle bir rüyayı görebileceğimizden de şüpheliyim.

Savaş Galaksisinde hiç kimse bu kadar derin uyuyamaz.

Bunun anlamını daha sonra idrak ettim; grasser’ın eyerinde oturmuş Kar Vastor’a bakarken, esirler arkamızda ve Depa’nın ankkox’u daha görüşümüze girmemişken, bir zannım vardı –bir öngörü– işlenmemiş duygular ve elden geçmemiş fikirler yığını.

Bir içgüdü.

Ama bir şekilde içgüdülerim tekrar işe yaramaya başlamış gibi görünüyor...

Bu yüzden Vastor’u bensiz göndermeyi seçtim. Benim Padawan’ım olduğu zaman Depa’ya bin kez sorduğum gibi –

Gerçek ders öğretmenin öğrettiği midir yoksa öğrencinin öğrendiği mi?

Balawai esirlerin orman zemininde yürüdüğü yerin az ötesinde Mace Windu elini grasser’ın burnuna doğru uzattı ve dizginlerini tek eliyle kavradı. “Burası yeterince uzak. Beni buraya bırak.”

Vastor durdu, omuzları üzerinden geriye baktı. Depa bekliyor.

“Haftalarca bekledi. Birkaç saat daha bekleyebilir.”

Geçitteki savaştan beri ilk kez Mace kendini sakin hissetmişti. Sağlam zemin üzerindeydi. “Bensiz devam et. Onunla görüşeceğim zamanı ben seçeceğim.”

Çağrılan sensin. Ona karşı gelme. Vastor döndü ve dizginleri çekti ama Mace onları sanki duvara zincirlenmiş gibi sıkıca tuttu.

Vastor’un gözleri ışıldadı, ufkun altındaki bir fırtınanın yıldırımı. Buna pişman olacaksın.

“Ben bir Jedi Üstadı’yım ve Jedi Konseyi’nin kıdemli üyesiyim,” dedi Mace sabırla. “Cumhuriyet Büyük Ordusu’nun bir generaliyim. Ben çağrılmam. Eğer beni görmek istiyorsa güneş batmadan önce beni steamcrawler yolunda bulsun.”

Lor pelek’in gözündeki yıldırım yakınlaştı. Seni götüreceğimi söyledim.

Mace aynı şekilde ona baktı. “Komik, Nick de aynısını söylemişti. Onun da bu konuda başarılı olduğu söylenemez.”

Emirlerim –

“Senin sorunundur.” Mace dizginleri bıraktı ve ellerini açtı. Rahat, sakin ve sarsılmazdı, iki ışın kılıcının kabzalarından avuç içlerine doğru statik elektrik gibi akan Güç’ün cızırtısını saymazsa. “Tabii onları benim de sorunum yapmak istiyorsan o başka. İstersen hemen burada yapabiliriz.”

Vastor da dizginleri bıraktı. Grasser’dan uzaklaşıp yüzünü Jedi Üstadı’na döndü. İri omuzları dikleşti ve göğsündeki kaslar gerildi. Hava bir serap gibi çevresinde ışıldıyordu. Öfke, Güç’te esen sıcak bir rüzgar gibi Mace’e çarpıyordu. Benimle geleceksin.

“Hayır.”

Kara güç Mace’in iradesini kavradı. Benimle geleceksin. Mace yavaşça ve isteksizce eyerin üzerinden yere indi. Vastor’a doğru iki adım attı ve durdu.

“Varlığından sıkıldım,” dedi Jedi Üstadı. “Git ve yanında Depa olmadan bir daha yanıma gelme.”

Vastor’un gözleri büyüdü. Ağzı ses çıkarmadan açılıp kapandı. “Sen ve ben yalnız kalmamalıyız. Kavga çıkabilir.”

Vastor’un sırtındaki tendonlar gerildi, başını öne eğip dudaklarını geri çekerek sivri dişlerini ortaya çıkardı. Seninle dövüşmek istemiyorum, doshalo. Güç’te ondan yükselen öfkeye rağmen sesi gayet sakindi. Senin öldüğünü görürse Depa çok kızar.

“O zaman en iyisi çekip gitmen,” dedi Mace. “Depa’yı kızdırmak istemezsin, değil mi?”

Anlaşılan istemiyordu. Vastor’un homurdanması hafif bir hırıltıya dönüştü. Peki, ona senin burada ne yaptığını söylemeliyim?

“Sana açıklamak için zahmet edeceğim bir şey değil.” Mace grasser’ına döndü ve tekrar dizginlerini tuttu. “Eğer Depa’nın soruları varsa gelip kendi sorsun.”

Grasser’ın eyerini düzeltirmiş gibi yaparken, Mace’in dikkati tümüyle Vastor’un omzundaki parlak beyaz bıçakların üzerindeydi. Sakin ve dengeliydi ve lor pelek’in arkadan yapacağı bir saldırıya karşı herhangi bir yöne atlamaya hazırdı.

Ama olan tek şey duyduğu birkaç hırıltıdan ibaretti. Vastor esirlerin başındaki Akk Muhafızları’ndan birine bir şeyler söyledi. Son bakışında Mace sanki bir mercek güneş ışığını sırtına yansıtmış gibi hissetti, Vastor döndü ve yürüyüş kolu boyunca ormana dalıp uzaklaştı.

Mace yüzünde memnun bir ifadeyle onun gidişini izledi. Düşündü, hoş geldin konuğu olmak buraya kadarmış.

Vastor’un konuştuğu Akk Muhafızı Mace’e pis pis baktı, bunu yakındaki üç akk köpeğinin bakışı takip etti. Mace hiçbirini dikkate almadı ve birkaç saniye sonra Akk Muhafızı diğerlerini bulmak için çekip gitti. Mace, Nick’in kendine baktığını görüp işaret etti. Nick çocukları taşıyan grasser’ı Balawailerden birine verip gözlerini uzaklaşan Akk Muhafızı’ndan ayırmadan Jedi Üstadı’nın yanına koştu.

“Şu adamlar sinirimi bozuyor. Biraz ortalık gerildi sanki, Üstat Windu. Bizim büyük adam sana ne söyledi?”

“Al, tut şunu,” Mace grasser’ın dizginlerini Nick’e teslim etti. “Ne kadarını duydun?”

“Dediklerinin bazılarını. Lafım yok, cesur adamsın.” Nick elini uzatıp grasser’ın boynunu kaşıdı. “Fakat Vastor – belki fark etmişsindir? Onun dediklerini ancak seninle konuştuğu zaman anlarsın. Başka biriyle konuştuğu zaman diğerlerine hırlıyor ya da homurduyor gibi gelir, hayvan sesi gibi.”

“Evet, bunu ben de fark ettim,” dedi Mace, yavaşça başını sallayarak. “Fakat ben sadece benim için böyle olduğunu sanıyordum. Karakoldayken... ortalık biraz karışıktı.”

“Evet, sanki insanın kendisiyle konuşması gibidir. Kafanın içinde bir Pelek Baw curb maymunu gibi konuşur. Peki, sana ne söyledi?”

“Beni görev bağlılığıyla etkilemeye çalıştı,” dedi Mace.

“Peki ya şimdi? Korunnai Highland’deki en tehlikeli adamı laf olsun diye başından def etmedin herhalde. Sıradaki hamlen ne olacak?”

Mace başını salladı. “Yapılacak bir hamlem var. Bin. Esirleri steamcrawler yoluna götüreceksin, böylece milisler onları bulup kurtarabilecek.”

Nick’in ağzı açık kalmıştı. “Biz... ben? Neden böyle bir şeyi yapmak isteyeyim ki?”

“Çünkü bir Jedi Üstadı olarak onlara eğer teslim olurlarsa başlarına bir şey gelmelerine engel olacağıma dair söz verdim. Yalancı çıkmak istemem.”

“Senin sözünün benimle ne ilgisi var?”

“Yok,” dedi Mace. “Keela’nın bir sarmaşık kedisi tarafından parçalanacağını düşünmek umarım hoşuna gidiyordur. Pell’in de bir pençe sarmaşığı kümesinde açlıktan ölmesini ve gözlerinin jacuna’lar tarafından oyulduğunu mu görmek istersin?”

Nick’in suratı beş karış oldu. “Tamam, bu kadar tarif yeter.”

“Sence çocuklar tusker’larca mı boynuzlanır yoksa bakır sarmaşıklarınca mı doğranır? Belki de şanslıdırlar ve bir ölüm çukuruna düşerler. Hiç değilse bu çabuk olur, ciğerleri yakıcı dumanla kavrulur ve kendi gözyaşları yüzlerini asit gibi eritir...”

Genç Korun başını çevirdi. “Kar ve Depa bana ne yapar haberin var mı?”

“Buraları bilen sensin. Onları kendim götürmeye kalksam hepimiz ormanda kayboluruz. Bin, hemen.”

Nick homurdandı. “Emir vermeye ne kadar da bayılıyorsun. Belki de yapmak istemiyorum? Belki de bu konuda düşünmek istiyorum? Belki de bu insanların ölmesini istiyorum? O zaman ne olacak?”

Mace kımıldamadı. Gözleri karanlıkla kaplanmış şekilde ormana baktı. “O zaman seni bayılana kadar döverim,” dedi sakince, “ve başka birinden isterim.”

Nick’e baktı.

Nick yutkundu.

“Bir daha demeyeceğim,” dedi Mace.

Nick hayvana bindi.

“Kar Vastor,” dedi Jedi Üstadı, tekrar ormana baktı, bu sefer lor pelek’in gözden kaybolduğu tarafa, “Korunnai Highland’deki en tehlikeli kişi değil.”

Nick başını iki yana salladı. “Böyle diyorsun çünkü onu gerçekten tanımıyorsun.”

“Diyorum,” dedi Mace, “çünkü o beni tanımıyor.”

10 BİR JEDİ’IN SÖZÜ

Aksayarak düzensiz bir sıra halinde ilerleyen esirler birbirlerine tutunmuş ve korku dolu gözlerle etraflarında dolaşan akk köpeklerine bakıyorlardı. Mace sık bitki örtüsünden geçerek yanlarına gitti, Nick de grasser’la arkasından geliyordu.

“Bir şey mi kaçırıyorum acaba,” dedi Nick eğilerek, bir kolunu grasser’ın kalın boynu üzerinde uzattı. “Tüm gece bu herifler seni pişirmeye çalışmamış mıydı?”

“Bu tan pel’trokal denen şey,” dedi Mace kısık ve acı bir sesle, “Sence doğru bir şey mi?”

“Tabii ki.” Nick çocukların bindiği grasser’a baktı ve hemen başını çevirdi, “en azından prensipte...”

Canlı gözleri kısılmıştı. “Yakın zamana kadar Kar onları hemen öldürürdü. Onları besleyecek yiyeceğimiz yoktu. Başka ne yapabiliriz ki? Onlara adaleti uygulamamız Depa’nın isteği.”

“Oh?”

“Sence mantıklı değil mi? Eğer Balawailer bizim onları öldüreceğimizi düşünürse teslim olmazlar. Hepsi ölene kadar savaşır. Bu da bize pahalıya mal olur. O yüzden biz de onları ormana sunuyoruz, en azından bir şansları olur.”

“Kaçı sağ çıkar?”

“Bazıları.”

“Yarısı? Çeyreği? Yüzde biri?”

“Nereden bileyim?” Nick omuz silkti. “Fark eder mi?”

“Benim için eder,” dedi Mace.

Nick gözlerini kapattı ve yorulmuş ya da acı çeker gibi grasser’ın kulağına doğru eğildi. “Sıyırmaya başladın, değil mi?” dedi. “Tümüyle kafayı üşüttün.”

Mace durdu ve kaşlarını çattı. “Hayır, aslında tam tersi.”

“Bu da ne demek şimdi?”

Mace yürüyüp gitmişti bile.

Sinir olan Nick küfrü basıp grasser’ı peşinden sürdü.

Esirler onların yaklaştığını görünce içlerinden adamın biri, “O bir Jedi... hayır, diğeri. Gerçek bir Jedi,” dedi. Mace bu sesin sabah steamcrawler’da konuştuğu kişiye ait olabileceğini düşündü: bir gözü eksik, göğsü yaralı ve gri yüzlü adam, Jedi’ın sözüne inanmayan kişi.

Mace gerçek Jedi derken neyi kastettiğini sormamayı tercih etti.

Bazı esirler, elbiselerini düzeltip yüzlerinde beliren bir umutla ona doğru yöneldi; çoğu olduğu yerde durmuş ve bazıları yorgunluktan ağaçlara yaslanmıştı. Kimi de sarmaşıklara tutunarak yavaşça eğilip yere oturdu.

Yirmi otuz metre kadar aşağıda iki Akk Muhafızı büyük bir nefretle Mace’e baktılar. Esirlerden sorumlu olan altı akk köpeğinden ikisi yanına geldi.

Çocukların grasser’ının dizginlerini Mace’in Urno ve Nykl’in babası olarak tanıdığı kişi tutuyordu. Kana ve çamura bulanmış yüzündeki yegane temiz yerler gözlerinden çenesine uzanan ve gözyaşlarıyla çizilmiş iki çizgiydi. Dizginleri bıraktı ve Mace’in ayaklarının dibine kapandı. “Lütfen –lütfen, Efendim– Majesteleri -” yüzünü ormanın zeminine yapıştırdı, “Lütfen oğullarımı öldürmelerine izin verme. Bana ne istersen yap. Ben hak ettim, biliyorum. Yaptıklarım için de çok üzgünüm ama çocuklar... bu onların hatası değil. Onlar hiçbir şey yapmadı –lütfen ben– daha önce hiçbir Jedi’la karşılaşmadım. Size nasıl hitap etmem gerektiğini bile bilmiyorum -”

“Ayağa kalk,” dedi Mace. “Jedi’ların önünde diz çözülmez. Bizler sizin efendiniz değil hizmetkarınızız. Ayağa kalk.”

Şaşıran adam yavaşça ayağa kalktı. Elinin tersiyle yüzüne bulaşan çamuru sildi. “Evet,” dedi. “Tamam. Ben cezama razıyım... ama çocuklar -”

“Senin başına gelecek olan şey yaşamın ve özgürlüğün olacak muhtemelen.”

Adamın gözleri hayretle açıldı. “Majesteleri -”

“Bana Üstat Windu de.” Mace adamı geçti ve kolunu uzatıp tüm esirleri işaret etti. “Toplanın, hepinizin bir arada olması gerekiyor. Ayrı düşenlerle uğraşacak durumda değiliz.”

“Efendim?” dedi Keela, çocukları taşıyan grasser yaklaştığında. Alçak olan eyerin üzerinde kan çanağı olmuş gözleriyle Mace’e bakmak için yan dönmüştü. “Efendim, bize ne yapacaklar? Annem nerede? Bizi ormana salmalarına izin verecek misiniz?”

Mace onun yaşla ıslanmış gözlerine baktı. “Hayır. Sizi şehre geri göndereceğim. Eve döneceksiniz. Hepiniz.”

Nick mırıldandı, “Tutamayacağın sözler verme!”

“Asla vermem.”

“Sence Kar ve şu Akk Muhafızları’nın da bu konuda söyleyeceği bir çift lafı olmaz mı?”

“Onların fikirlerini zaten biliyorum. Benim de kendi fikirlerim var.”

“Tan pel’trokal -”

“Benim için anlamı yok,” dedi Mace. “Orman adaleti umurumda değil. Beni Jedi adaleti ilgilendirir ve ben de onu uygulayacağım.”

“Kim sallar Jedi adaletini? Bir türlü kafan almıyor, değil mi? Burada Jedi’ları kimse takmaz -”

“Kuralları artık anladım. Onları bana sen söyledin; Kar Vastor da bana anlamlarını öğretti. Artık oynamaya başlayabilirim.”

“Bu kadar yani?” dedi Nick. “Ormanın ortasındasın. Kural falan yok.”

“Tabii ki var. Aptal olma.”

Nick’in gözleri hayretle açıldı. “Dalga geçiyorsun değil mi? Şaka yapıyorsun?”

“Bekle ve gör,” dedi Mace ona, aşağıdaki muhafızlara doğru gitmeye başladı. “Sonra da benim espri yeteneğimle ilgili düşündüklerini söyle bana.”

Mace’in daha önceden tekmelemiş olduğu aynı Akk Muhafızı şimdi onun yolunu kesmeye geliyordu. Vastor’dan yediği yumruğun izi tepesinde kümelenen bulutlar gibi mor-siyah karışımı bir renk almıştı. Çıplak göğüs derisinin altında kasları durasteel çubuklar gibi sıralanmıştı. “Nereye gidiyorsun, Windu?“

Mace Korun’un yüzüne bakabilmek için başını geriye çevirmek zorunda kaldı. “Adını bilmiyorum.”

“Benim adım -”

“Adını sormadım,” diye kesti sözünü Mace. “Bilmiyorum, bilmek de istemiyorum. Yolumdan çekil yeter.”

Bu sözleri duyan muhafızın gözü dönmüştü. “Yolundan mı, minik Jedi?”

“Esirleri steamcrawler yoluna götürüyorum.” Mace başıyla o yönü işaret etti. “Ya yanından geçerim ya da üzerinden. Sen seç!”

“Üzerimden mi? Uçmayı biliyorsun anlaşılan?” Ön kollarına bağlı vibro-kalkanları çalıştırdı. Onları Mace’in yüzünün her iki tarafına doğru kaldırdı. “Çek bakalım oyuncak silahını, minik Jedi. Haydi durma. Davran.”

“Işın kılıcımı mı? Neden?” Mace parmağını alnının üzerine koydu. “İhtiyacım olan tek silah bu.”

“Öyle mi?” bir homurdanma. “Yani beni öldürebileceğini mi düşünüyorsun?”

“Yanlış anladın.” Cümlesinin devamını Korun’un burnunun ortasına bir kafa atarak getirdi.

Korun geriye sendeledi. Mace adamın omuzlarından tutup dans ediyorlarmış gibi onu da kendiyle beraber götürdü. Korun dengesini sağlamaya başlayınca kafası doğal olarak öne doğru gelmeye başladı. Mace kollarını tutup ona ikinci bir kafa daha attı. Bu sefer alnı Korun’un çenesine inmişti ve bir kayanın kırılması gibi yüksek bir ses duyuldu.

Mace geri adım atıp sersemlemiş adamı yere yığılması için bıraktı. Mace’e arkadan saldıran muhafızın ise karşısında bulduğu şey vınlayan mor bir ışın kılıcı oldu.

“Yaşıyor,” dedi Mace sakince. “Sen de öyle. Şimdilik. Bana el kaldırmaya cüret edecek olan sıradaki sersem ölecek. Anladın mı?”

Korun bir katilin yüzüyle doğruca ona baktı.

“Cevap ver!” diye gürledi Mace. Kılıcını yere, Korun’un ayağının dibine attı. Gözün takip edebileceğinden daha hızlı şekilde Korun’un yanına gidip başparmağını çenesine koyarken diğer parmaklarını da çenesinin altındaki boşluğa sapladı. Gözlerinde alev alev yanan bir öfkeyle Korun’un yüzüne bir santim yakında durup kükredi. “BENİ ANLADIN MI?”

Korun’un ağzı şoktan titredi ama ses çıkmadı. Mace tekrar kükredi. “ÖLMEK Mİ İSTİYORSUN? HEMEN ŞİMDİ Mİ ÖLMEK İSTİYORSUN? HAYDİ, BİR HAREKET YAP! YAP VE GEBER!”

Şaşıran Korun ancak göz kırpıp mırıldamış ve başını iki yana sallamaya çalışmıştı. Mace adamın yüzünü bırakırken onu öyle bir itti ki adam arka üstü düştü. Mace elini açtı ve ışın kılıcı uçup eline geldi. Kılıcı kapatıp yeleğindeki yerine yerleştirdi.

“Asla yoluma çıkma.” Sesi buz gibi soğuktu. “Asla.”

Gözlerini, dikilmiş, hırıldayan ve enselerindeki yeleleri kabarmış iki akk köpeğine çevirdi.

Mace onlara baktı.

Önce biri sonra diğeri başını eğip yelesini salıverdi. Kuyruklarını eğdiler ve köpekler geri çekildi.

Mace yokuşun yukarısında ağzı bir karış açık duran Nick’e baktı. Esirler birbirine sokulmuş hiçbiri bakmaya bile cesaret edemiyordu. Mace işaret etti.

Nick ve çocukları taşıyan grasser gelene kadar yerde yatan Akk Muhafızı hareketlenmeye başladı. Ama gözlerini açıp da Mace’in tepsinde beklediğini görünce yerde kalmanın akıllıca olduğuna karar verdi.

“Tamam, itiraf ediyorum,” dedi Nick, muhafızların ve akk’ların yanından geçerken. “Bayağı eğlenceliydi. Biraz da korkutucu. Seni daha önce hiç öfkeli görmemiştim.”

“Hala görmedin,” dedi Mace sakince. “Sana bahsettiğim orman kanunlarını hatırladın mı? Sadece birinin uygulanışını gördün.”

“Hangi kanundu bu?”

“Büyük köpek yürürken,” dedi Jedi Üstadı Mace Windu, “küçük köpekler kenara çekilir.”

Buz gibi bir yağmur ağaç tepelerini aşıp içerilere işliyordu ve gürleyen gök tepelerinden geçen helikopterlerin motor sesini hatırlatıyordu. Vakit henüz öğleden sonra olsa da fırtınanın karanlığı ormanı alacakaranlığa gark etmişti. Mace, Nick’in grasser’ının birkaç adım gerisinde yürüyordu. Kafasına damlayan soğuk yağmur damlaları yüzünden tüyleri diken diken oluyordu. Otların yeri kaplamadığı kimi yerlerde her adımda botu çamura saplanarak yürüyordu. Bazen öyle batıyordu ki çamur botlarını aşıp içeri sızıyordu. Ancak Güç’ten derman bularak yoluna devam edebiliyordu.

Yaralı esirler için bu yürüyüşün ne denli zor olduğunu hayal bile edemiyordu.

Ağaçların üzerine yağan dolu tanelerinden bazıları dal ve yapraklardan oluşan engeli aşıp aşağıya doğru tüm yolu katedip denk geldiği talihsizlerden birini yere yıkıyordu. Yere vardıkları zaman bu dolu taneleri yaklaşık Mace’in yumruğunun yarısı büyüklüğünde oluyordu. Tehlikeli olmayacak kadar küçük görünse de bir insanın kafasını şişirecek kadar da güçlülerdi. Balawai esirler yakınlarına düşen dolu tanelerini toplayıp ağızlarının içinde emerek eritiyordu. Bu dolu taneleri onların bulabileceği en temiz su kaynağıydı – sadece volkan tozlarının kükürdünün kalıntılarını taşıyorlardı.

Mace Güç’te yaklaşmakta olan bir akk köpeğinin iğnesini hissetti; az sonra da omzunda bir Güç dürtüsü hissetti. Uzanıp Nick’in bileğini tuttu. “Sen diğerleriyle devam et,” dedi, sesini yağmurda duyulacak kadar yükselterek. “Ben geri dönerim.”

Yürüyüş kolundan birkaç adım uzakta bir adamın gölgesi şekil almaya başladı. Mace, Balawailerden birini taşıyan yüzü morarmış Akk Muhafızı’nı bulabilmek için ona doğru yürüdü. Muhafızın arkasında Mace’in hissettiği büyük akk’ın silueti duruyordu.

“Bunu yere indiriyorum, beni ateş bastı.” Muhafız Balawai’yi yere indirdi. Bu bir eli olmayan yaralı adamdı. “Yanında biri olsa iyi olur.”

Mace başını salladı ve adamın kolunu omzunun üzerine aldı. “Teşekkürler. Onunla ben ilgilenirim.” Balawai tanımamış gibi ona baktı.

Muhafız gözlerini ikisine dikti. “Kar bu yüzden sizi öldürecek. Biliyorsun değil mi?”

“Bizim için endişelenmen çok hoş.”

“Endişem yok. Söylüyorum sadece.”

“Teşekkürler.”

Muhafız bir süre daha onlara baktı, sonra omuz silkti ve geri dönüp ormanın içinde kayboldu.

Mace düşünceli şekilde onun gidişini izledi. İki Akk Muhafızı ikna etmek zor olmamıştı; Nick diğerlerinin yola devam etmesi için çabalarken Mace birisinin durup kendisini izlediği yokuştan yukarı tırmanmaya başladı. Yere yıkmış olduğu ise hala yerdeydi ve kırık burnunu ovuşturuyordu.

Mace yanına çöktü. “Yüzün nasıl?” diye sordu.

Muhafız cevap verdi. “Umurunda mı sanki?”

“Bir Jedi’a yenilmek utanılacak bir şey değil,” dedi Mace. “Dur bir bakayım.”

Şaşkın Akk Muhafızı elini yüzünden çektiğinde Mace ellerini adamın burnunun iki yanına koydu ve kemikleri iterek sıkıştırdı. Bu ani acıyla Korun’un nefesi kesilmişti, öyle ani olmuştu ki bağırmaya bile fırsatı olmamıştı.

Ardından hayretle gözlerini açtı. “Hey, daha iyi oldu. Sen bunu -”

“Kontrolümü kaybettiğim için üzgünüm,” dedi Mace, diğer Akk Muhafızı’nı da dahil etmek için ayağa kalktı. “Ama böyle bir meydan okumayı cevapsız bırakamazdım. Anlayacağınız gibi.”

İki Korun birbirine baktı ve ikisi de isteksizce başını salladı ki Mace böyle olacağını biliyordu. Vastor onları köpek gibi eğitmişti ve tıpkı köpekler gibi onlar da sopa yemelerinin ardından başlarının okşanmasıyla harekete geçerler ve bir daha da sorun çıkarmazlardı. “İkiniz de güvenilirsiniz sanırım,” diye devam etti Mace. “Güçlü savaşçılarsınız. Bu yüzden sizin üzerinize bu kadar gittim: saygı. Siz benim oyun oynamaya cesaret edemeyeceğim kadar tehlikelisiniz.”

Burnu kırık olan Korun konuştu, “Senden iyi bir kafa yedim.” Sırıtıp gözlerini şaşı yaparak burnuna bakmaya çalıştı. “Yediğim en iyi kafaydı.”

Diğer Akk Muhafızı da dayanamayıp konuşmaya katıldı. “Beni o suratımdan itişin – Jedi gücü müydü neydi? Daha önce hiç görmedim. Belki bana da öğretirsin?”

Mace’in boş sohbete ayıracak zamanı yoktu. “Dinleyin, esirleri almanın Kar’la sorun çıkmasına neden olacağını biliyorum. Bunu yapmama izin verdiğiniz için sizin de başınızın belaya gireceğini biliyorum. Neden bizimle gelmiyorsunuz? Köpeklerinizi de getirin. Balawaileri sırada tutun ve kaybolmalarına izin vermeyin. Kar nereye gittiğimizi bilmiyor ve siz de gelirseniz bizi bulmakla uğraşmaz, birbirinizi pelekotan’da hissedebiliyorsunuz değil mi?”

Tekrar birbirlerine baktılar ve başlarını salladılar.

“Eğer Kar bu esirleri istiyorsa gelip onları benden alması gerekecek. Kendisi gelmeye korkarken sizi kaybetmekle nasıl suçlayabilir ki?”

Karanlığa gömülmüş bir Korun için bu inkar edilemez bir mantıktı.

“Doğru,” dedi yüzü morarmış muhafız sevinçle. “Doğru. O seni çok küçümsüyor. Bırakalım kendi kuyruğunu kovalasın. Sanırım öğrenmesi uzun sürmez.”

Böylece Mace Windu, Balawai sürüsü için iki Korun çobanı hizmetine almış oldu.

Mace, Nick’in yardımını da aynı teknikle garantilemişti. ULF yürüyüş kolundan dönerlerken Mace düşünceli şekilde Nick’in grasser’ının yanında durmuştu. “Nick,” diye girdi söze, “bir yardımcıya ihtiyacım var.”

Genç Korun şüpheyle oturduğu eyerden aşağı baktı. “Yardımcı mı? Neden?”

“Beni Pelek Baw’da almaya geldiğinizde söylediğin gibi, ben buralı değilim. Bana yol gösterecek, tavsiyede bulunacak birine ihtiyacım var.”

“Tavsiye mi istiyorsun? Balawaileri bırakıp yürüyüş koluna geri dön. Kar ve Depa’ya biraz yalakalık yap ki seni doğrayıp sosis yapmasınlar. Başka tavsiye istersen çekinme sor.”

“Yaptığımda bu zaten.”

“Huh?”

“Buralarda işlerin nasıl yürüdüğünü bilen birine ihtiyacım var. Güvenebileceğim biri.”

Nick homurdandı. “Sana iyi şanslar. Senin yerinde olsam kimseye güvenmezdim.”

“Güvenmiyorum,“ dedi Mace. “Sen hariç.”

“Ben mi?” Nick başını iki yana salladı. “Hakikaten kafayı yemişsin. Duymadın herhalde? Ben ULF’deki en güvenilmez adamım. Ben zayıf ve korkağım değil mi? Seni Pelek Baw’dan çıkarıp buraya kadar getirmeyi bile beceremeyen beceriksizin tekiyim. Şimdi bu Balawaileri kurtarma saçmalığına karışıp bir kez daha her şeyi berbat ediyorum.”

“Haruun Kal’da karşılaştığım tek güvenilir kişisin,” dedi Mace kendinden emin şekilde. “Doğru şeyi yapması için güvenebileceğim tek kişisin.”

“Bak sen. Beni getirdiğin noktaya bak.”

“O noktadan,” dedi Mace. “Büyük Cumhuriyet Ordusu’nun generalinin kurmayı olma şansını elde edebilirsin.”

“Öyle mi?” Nick ilgilenmiş görünüyordu. “Ücreti ne?”

“Hiçbir şey,” diye itiraf etti Mace ve Nick’in suratı asıldı, ama Jedi Üstadı devam etti, “ama bu gezegenden ayrılırken kurmayımı da beraberimde götürürüm.”

Nick’in gözlerindeki ışık geri geldi.

“Şöyle yüksek bir rütbe mesela binbaşıya ne dersin? Ayrıca Coruscant’a vardığımızda subayları gerilla taktikleri konusunda eğitmek için kurmay eğitimcilere ihtiyacım olacak. Jedi Tapınağı’nda birkaç ay sürecek şehir ve orman savaşı üzerine bir kurs pek çok paralı asker komutanının dikkatini senin üzerine çekecektir. Kendi birliğin bile olabilir. İstediğin bu değil mi? Yoksa seni en büyük hayali paralı asker olarak galaksiyi gezmek olan diğer bir Korun’la mı karıştırdım.”

“Hem de nasıl, yani hayır, Efendim. General. Binbaşı Rostu generalin emrindedir. Efendim. Yemin falan etmem gerekiyor mu?”

“Bunu hiç düşünmemiştim,” diye itiraf etti Mace. “Daha önce hiç kimseyi Cumhuriyet Büyük Ordusu’na almamıştım.”

“İçimden bir ses sağ elimi kaldırmamla ilgili bir şey olduğunu söylüyor.”

Mace düşünceli şekilde başını salladı. “Sol elini kalbinin üzerine koy. Sağ elini kaldır ve hazırolda dur.”

Nick söylenileni yaptı. “Bu yani biliyorsun bana biraz garip geliyor.”

“Bunu hafife alma. Güç bu yeminine şahit olacak.”

“Yeter de artar,” Nick yutkundu. “Tamam. Ben hazırım.”

“Düşüncenle, sözlerinle ve eylemlerinle Cumhuriyet’e içtenlikle hizmet etmeye; vatandaşlarını korumaya ve düşmanlarına karşı koymaya ve adaletini tüm yüreğin, düşüncen ve kalbinle uygulamak için çaba harcamaya; diğer bütün bağlılıklarından vazgeçmeye ve üstlerinin kurallara uygun tüm emirlerine itaat etmeye; Cumhuriyet’in ideallerini destekleyip yetkin ve gücün ve Güç’e olan inancın bağlamında kendini Cumhuriyet’e adamaya içtenlikle yemin eder misin?”

Fena olmadı, diye düşündü Mace. Bunu bir yere yazsam iyi olacak.

Nick sessizce baktı. Buğulu gözlerle dudaklarını yaladı.

Mace ona doğru eğildi. “Ederim de, Nick.”

“Sanırım ederim,” dedi şaşkın şekilde, sanki henüz kendiyle ilgili yeni ve şaşırtıcı bir şey öğrenmişti. “Yani evet ederim, demek istedim.”

“Dikkat! Selam dur!”

Nick hala biraz şaşkın görünse de hemen esas duruşa geçti. “Hey –hey. Bir şey hissettim. Güçte -” şaşkınlığını yerini hayret almıştı. “Bu sensin.”

“Esas duruştaki bir asker kendisine soru yöneltilmedikçe konuşmaz. Anladın mı?”

“Emredersiniz, Komutanım.”

“Hissettiğin şey bizim yeni bağımız, bu Güç’te bir rezonanstır ve bir insanla akk’ın arasındaki bağdan farkı yoktur.”

“Yani ben artık senin köpeğin miyim?”

“Nick.”

“Doğru, sustum. Biliyorum – Komutanım.”

“Rahat, binbaşı,” dedi Mace, genç Korun’un selamına karşılık verirken. “Hemen harekete geç.”

Uzaklaşan Akk Muhafızı yağmurda gözden kaybolurken Mace yaralı Balawai’yi yorgun esirlerin grubunun arasına taşıdı. Kökler ve çamur yüzünden yürümenin kabus olduğu orman zemininde bu adamın yürümesine yardım edecek kadar sağlam birinin aralarında olmadığını gördü. O da omuz silkip Balawai’nin kolunu omzuna attı ve aralarına katıldı.

Buz gibi yağmurun altında başlar eğik, omuzlar çökmüş devam ettiler.

Dik bir uçurumla sonlanan küçük bir burunda ağaçların arasından çıktılar. Yüz metre kadar aşağıdaki temeli ormanla kaplıydı. Yandan zikzak çizerek aşağı inen bir yoldan kanyonun tabanına doğru indiler. Yarım kilometre kadar arkalarında bir şelale bin metre kadar yükseklikten aşağı akıyordu; kanyonun uzak duvarı gökyüzünü kaplayan yeşil, eflatun ve kırmızı bitkilerle donanmıştı. Mace ve Nick ağaçların altından çıktığında fırtına artık gerilerinde kalmıştı ve kanyonun ağzından ileri doğru baktıklarında sadece bir kilometre uzakta –kristal gökyüzünden süzülen ikindi güneşiyle ışıldayan– kıvrımlı steamcrawler yolunu gördüler.

Mace ve Nick, her ikisi de yayaydı. Hasta Balawai grasser’ın eyerine bağlanmıştı.

“İşte orada,” dedi Nick. Sesi alçak ve umutsuzdu. “Güzel görünüyor değil mi?”

“Evet. Hoş.” Mace grasser’ın etrafından döndü. “Keşke başarabilseydik.”

Herhangi Güç’e duyarlı varlık yolları üzerinde onları bekleyen tehlikeyi hissederdi; Mace içinse ağaçların arasına düşmüş bir ateş topu gibiydi. Aşağıda ne olduğunu tam olarak hissedemese de onun Vastor olduğunu biliyordu, beraberinde getirdiği güçlerle birlikte kanyonun ağzını kuşatmıştı.

Nick başını salladı. Tüfeğini omzundan aldı, şarjörünü kontrol etti ve emniyetini açtı. “Yeterince hızlı gidemedik.” Dönüp hala ormandan çıkmaya çalışan Balawailere baktı. Başını iki yana salladı. “Sadece bir saat yeterdi. Hepsi bu. Bir saat daha ve kurtulurduk.”

“Neler oluyor?” dedi çocukların babası yamacın kenarına yakın bir yerden. “Yol bu mu? Neden durduk?”

Mor yüzlü Akk Muhafızı ağaçların arasından çıkıp geldi; altı köpek ve diğer muhafız da esirlerin peşi sıra geliyordu. Grasser’lar ve Balawai dışında hepsinin hissettiği önlerindeki tehlikeyi işaret etti. “Şansızlığın böylesi? Kar gelecek demiştim sana!”

“Evet.” Mace kollarını kavuşturdu. “Geçmemize izin vereceğini düşünmek saflık olur.” Akk Muhafızı’na döndü. “Eğer istiyorsan ona katılabilirsin.”

“Belki yapabiliriz.” Kendisine biraz çekidüzen verdi. Göğsünü şişirdi ve Mace’e inandırıcı görünen bir vakarla baktı ama kolunun erişemeyeceği bir yerde olmaya da özen gösterdi. “Sen bir yere gitmiyorsun anlaşılan?”

Mace, Nick’e baktı; Nick üzgün şekilde omuz silkti. “Anlaşılan öyle,” dedi Mace.

Balawailerden oluşan öbek Akk Muhafızı’nın aralarından geçebilmesi için dağıldı. Bu muhafız da diğerine katıldı ve köpeklerle birlikte ikindi güneşinin erişemediği ormana dalıp gittiler.

Nick tüfeğini kurcaladı. “Sence Kar’ın yanına mı dönecekler?”

“Hayır,” dedi Mace. “Geldiğimiz yolun başına kaçmamızı engellemek için gidiyorlar.”

“Durum kötü, peki şimdi ne yapacağız?”

“Sen söyle, Binbaşı.”

Nick’in gözleri açıldı. “Dalga geçiyorsun herhalde.”

“Hiç de değil. Zafer koşullarımızı dikkate alırsan –olabildiğince çok insanın hayatını kurtarmak– ne yapmamızı önerirsin?”

“Bana sorduğuna inanamıyorum.”

“Sana sorduğum şey,” dedi Mace, “yapacağımız şey değil, yapmamız gereken şeydir. Şöyle anlatayım istersen. Sence Kar bizim ne yapacağımızı düşünür?”

“Pekala...“ Nick aşağı doğru baktı, sonra bakışlarını kanyonun ağzına, oradan da steamcrawler yoluna çevirdi. “Dağılmalıyız. Eğer bir arada durursak ya aşağıda Kar’ın getirdikleri ya da yukarıdaki muhafızlar ve ULF’nin eline düşeriz. Eğer esirler dağılırsa belki bazılarının kaçma şansı olur.”

“Kesinlikle,” dedi Mace çocukların babasını işaret ederek. “Sen. Diğerlerini ağaçların altından çıkar. Hepinizin bu kayanın üzerinde olmasını istiyorum. Diz üstü çökün ve ellerinizi de başınızın arkasına koyun.”

Balawai hayretle baktı. “Delirdin mi?”

“Bilirsin,” dedi Nick iç çekerek, “ben de bu soruyu ona defalarca sordum ve doğrudan cevap aldığım hiç olmadı.”

Mace kollarını göğsünün üzerinde kavuşturdu. “Dediğimi yapmak istemeyenler ormana dönüp ULF’ye karşı şanslarını denemekte serbesttir.”

Adam başını iki yana salladı.

“Ne yapacağız,” diye sordu Nick.

“Başka bir şey.”

“Bildiğin gibi eğer Kar’a steamcrawler yoluna gideceğini söylemeseydin şu anda aşağıda bizi bekliyor olmazdı.”

“Evet, o da ormanda tepemize çökerdi ve hiç şansımız olmazdı.”

“Dur –dur, şimdi anladım -” ne olduğunu anlayan Nick’in yüzüne renk gelmişti.

Mace başını salladı. “Ağaçların altında esirler dağılırdı. Bazıları senin dediğin gibi kaçabilirdi. O bizim dağılmamızı bekliyor. Onun bakış açısından bu yapılacak en mantıklı hareket; bazılarını kurtarmak için bazılarını feda etmek. O yüzden Kar’ın herkesi tuzağa düşürebileceği bir yerde bekleyeceğini biliyordum. Çünkü Kar’la ben bir noktada aynıyız: Bu insanlar için ya hep ya hiçtir. O hepsini ormana teslim etmek isterken ben hepsini eve göndermek istiyorum.”

Mace’in çenesindeki kaslar gerildi. “Yaşamı ölümle satın almak istemem, ucunda benim ölümüm olmadıkça.”

Nick etkilenmişti. “Kar kolay yalan söylenecek biri değildir. Pelekotan’da öyle derindedir ki ona yalan söylemek büyük risktir; bir keresinde bir adamın dilini -”

Mace ona ters bir bakış attı. “Yalan söyleyen kim? Depa ve onun, beni bu öğleden sonra steamcrawler yolunda bulacağını söylemiştim. Yalan benim dediğimde değil, onun benim dediğimden anladığında.”

“Ve beni de rehber olarak seçtin çünkü onun benim hangi yolu seçeceğimi bildiğini düşündün – Akk Muhafızları’nı da yanımıza aldın ki bu sayede bizi rahatlıkla takip edebilsin...”

Mace başını salladı.

“İyi ama neden?”

“Herkesi böyle bir yere getirebilmek için. Burası herkesi köşeyi sıkıştırdığını düşüneceği bir yer.”

“Sıkıştırdı da.”

“O yüzden gelip bizi yakalamak için acele etmeyecek. Şimdi, bizim amacımızı göz önüne alırsak steamcrawler yolu ne işe yarar? Oradan geçen helikopterlerin aşağıdakileri rahatça göreceği geniş ve açık bir alan ve iniş bölgesi olarak kullanılmaya da uygun.”

“Öyle...”

“Öyleyse bizimle bu alanın arasına girmek ona ne fayda sağlar -” Mace elini yeleğinin içine koydu ve ışın kılıçlarını çıkardı. Depa’nınkini, refleks icabı kapan, Nick’e attı. “- tek ihtiyacımız biraz zamanken?”

Nick elindeki ışın kılıcına baktı. “İşe yarayabilir,” diye itiraf etti. “Sen benim bu insanlara savaşmayı öğretmemi mi istiyorsun?”

Mace omuz silkti. “Bu savaş değil, bu dejarik.”

“Ya, öyle. Kar geldiğinde oyun tahtasını temizleyen de sen olursun. Devam et bakalım.” Başını önüne eğdi. “Hepimizi öldürecek.”

Mace elindeki ışın kılıcı açtı. “Bunu göreceğiz.”

Mace Windu‘nun Günlüğünden

Bir iniş bölgesi hazırlamak sadece birkaç dakika sürdü. Güç’ü kullanarak küçük ağaçlardan bir yığın yaptım, kılıcımı kullanıp ıslak dalları tutuşturarak olabildiğince çok duman çıkarmaya çalıştım ama gerek kalmamıştı; daha biz iniş alanını açmaya bile fırsat bulamadan üç helikopter tepemizde belirdi. Durumu anlamaları fazla uzun sürmemişti; yirmi sekiz diz çökmüş elleri başının arkasında bağlı Balawaiden oluşan görüntü fazla söze gerek bırakmıyordu.

“Başardık gibi görünüyor,” dedi Nick, başarılarından dolayı memnun olmuş bir edayla. “Onları kurtardık. Umarım bunu unutmazlar.”

İkimiz de Vastor’un güçlerinin çevremizde ördükleri ağı daraltmaya başladıklarını hissettiğimizde daha yeni kesmeye başlamıştık: canlı bir ilmek. Nick küçük numaramın onları uzun süre kandıramayacağını söyledi.

Cevap vermedim. Bu özel dejarik oyunuyla ilgili içimde bir his vardı. Kar benim gerçek rakibim değildi.

Helikopterlerden birisi yaklaşıp tepemizde daireler çizmeye başladı, kendisini yem olarak öne atıyor ve menzile girdiğinde ateş açacak gizli silahların yerini öğrenmeye çalışıyordu. Güç’te araçların içindeki topçuların Nick ve bana nişan aldıklarını hissettim; ama Balawaiye yakın olduğumuz için ateş açmadılar.

Nick’in diyeceği gibi topuklama zamanı gelmişti.

Ama gitmeden önce Urno ve Nykl’in babasının yanına çöktüm. “Albay Geptun’a bir mesaj iletmeni istiyorum.”

Şaşıran adam son gücünü toplayarak konuştu. “Geptun mı? Pelek Baw’daki güvenlik şefi mi? Onu görmek için nasıl içeri gireceğim?”

“Seni bizzat sorguya çekecek.”

“Öyle mi?”

“Ona Jedi Üstadı’nın Jedi problemini çözdüğünü söyle. Söyle ona eğer düzensiz birlikleri silahsızlandırır ve milisleri dağlardan çekerse bu savaş biter. Buna ben söz veriyorum.”

Adam bana sanki bir anda alnımdan boynuzlar çıkmış gibi baktı – ama şaşkınlığının Nick’inkinden fazla olduğu söylenemezdi.

“Bir şey daha, bir haftadan kısa süre içerisinde onun dört ayda çözemediği bir problemi çözdüğümü hatırlat ona.”

Ayağa kalkıp tepesinde durdum, gölgem yüzüne düşüyordu.

“Söyle ona eğer tavsiye ettiğim şeyi yapmazsa bu sefer problem kendisidir ve ben de onu çözeceğim.”

Bir cevap beklemeden Nick’le birlikte ormana daldım.

Bir an durdum ve ağaçların arkasından geriye baktım, çocukların babası onları kollarında tutmuş alçalan helikopterleri bekliyordu.

Keela’nın, Pell’e sarılmış olduğu yerde ağaçlar motorun gücüyle savrulduğu için ikisi de başlarını eğmişlerdi. Affedilmeyi beklemiyordum. Buna hiç ümidim yoktu. Tek umudun bir gün bu çocukların bir Jedi’a kalplerinde nefret olmadan bakabilmesi.

İstediğim tek ödül bu.

Gece çöküyor ve güneş kanyonun ağzına doğru iyice alçaldı. Yol bulmak kolaydı, alacakaranlığın içerisinde Güç’ün gösterdiği en büyük tehdide doğru yöneldiler.

“Yani sen milislerin Jedi problemini çözdün, öyle mi?” diye mırıldandı Nick, ağaçların altında giderlerken. “Depa ve Kar buna çok şaşıracak bence.”

“Kar umurumda değil,” dedi Mace. “Ben sadece Depa’yla ilgileniyorum. En yakın altuzay telsizi nerede?”

Nick omuz silkti. “Lorshan Pass mağaralarında. Orası bizim üssümüz sadece birkaç gün uzaklıkta, tabii şu helikopterleri atlatabilirsek. Zaten gittiğimiz yer orası. Neden?”

“Altuzay telsizine varmamızdan sonraki yarım gün içerisinde ben ve Depa bu gezegenden ayrılmış olacağız. Daha fazla zaman harcamak istemiyorum. Tahliye edilmemiz için o telsize ihtiyacım var.“

“Ben de geliyorum değil mi? Kurmayını geride bırakmazsın, öyle değil mi?”

“Verdiğim sözün değerini gördün.”

“Belki de beni önden göndersen fena olmaz. Kar Depa’nın gitmek üzere olduğunu anladığında buralarda olmayı pek istemem de o yüzden.”

“Sen Vastor’u bana bırak.”

“Ve, uh, Üstat, General, Efendim? Depa gitmek istemezse ne yapacağınızı düşündünüz mü?”

“Bu kararı vermek ona kalmadı.”

“Eğer isteseydi haftalar önce buradan çekip giderdi. Onu gitmeye nasıl ikna edeceksin?”

“Rehinem var,” dedi Mace.

“Rehine mi? Sen rehin alabilir misin? Yani Jedi’ların buna izni var mı?”

“Bir Jedi’ın almaya hakkı olduğu tek rehine vardır. Umarım iş bu noktaya gelmez.”

“Peki ya Depa bu rehineyi sallamazsa ne olacak, onu düşündün mü?”

“Düşündüm,” dedi Mace soğuk bir ifadeyle.

Nick durdu. “İkimizin de bu kadar uzun süre hayatta kalamayabileceğini düşündün mü peki?”

Bunu dedi çünkü bir anda çevrelerini on iki akk köpeği sarmıştı, sanki orman onları alacakaranlıktan doğurmuş gibi.

* * *

Hiddet soludukları burunlarından püsküren buhar gibi Güç’e yayıldı.

Akk Muhafızları’nın altısı da bir anda ağaçların gölgesinden öne çıktı. Vibro-kalkanlarını ellerini boş bırakabilmek için yukarı çekmişlerdi, böylece tüfek ve bomba atar taşıyabiliyorlardı.

İnsan avlarının peşine düşmüş avcıların silahları.

Altısı da akk’ların insan versiyonu gibi homurdanıyordu.

Hiçbiri konuşmuyordu.

Belki de şu anda hiçbiri nasıl konuşacaklarını hatırlamıyordu bile.

Güç öfkeyle uğulduyordu, sanki her biri tek bir armoniyi mırıldanıyor gibiydi. Mace onları birbirine bağlayan Güç bağını hissetti – ama birbirlerine değil. Hiçbir Akk Muhafızı’nın kendi köpeğiyle Chalk ve Galthra arasındakine benzer bir bağı yoktu. On sekizinin de birbiriyle değil her birinin sadece tek bir kişiyle Güç bağı vardı. Sanki o kişi merkezde diğerleri onun çevresinde dönüyordu.

Mace’in hissettiği öfke Kar’a aitti.

Onun farklı tadını hemen tanımıştı.

“Anlaşılan Kar bu esir meselesine biraz bozulmuş,” dedi Mace.

Nick sırtı Mace’e dönük duruyordu, bir zamanlar Depa’nın olduğu yerde.

Depa’nın olması gereken yerde.

Normal bir evrende o şimdi orada olurdu. Mace bir ışın kılıcının açılışının tanıdık sesini duydu ve Nick’e döndü. “Bana ver şunu.”

Genç Korun’un gözleri kılıcın yeşil ışığıyla parladı. “Onlarla neyle savaşmamı bekliyorsun? Zekamla mı?”

On iki akk köpeğine karşı bir ışın kılıcının da fazla bir faydası olmayacaktı zaten ama Mace bunu ona söylemedi. “Sen savaşmayacaksın.”

“Onu sen diyorsun.”

Tartışmak yerine Mace kılıcın üzerinden uzandı ve Nick’in burnuna parmağıyla bir sineği kovar gibi vurdu.

Nick gözlerini kırparak başını geri çekti ve o anda elinde bir ışın kılıcı olduğunu hatırladı. Kılıç artık Mace’in elindeydi.

“Vastor bir yırtıcı, HoloNet’teki kötü bir kahraman değil, bizi burada zevk olsun diye tutmaz. Bizi öldürmeyi planlasaydı çoktan ölmüş olurduk.”

“O zaman neden bizi burada tutuyorlar.”

Büyük bir gölge ağaçların arasından yaklaştı; alçak ve iri, yanlara doğru eğik bacaklı yayvan pençeli ayaklı.

Nick derin bir nefes aldı, “Oh, anladım. Depa’yı getiriyor.”

11 REHİNE

Büyük gölge ağaçları ezerek yaklaştı, yürürken kırılan ağaçların oluşturduğu bir senfoni ona eşlik ediyordu.

Bu bir ankkox’tu.

Dev zırhlı bir saurian olan ankkox Haruun Kal’daki en büyük kara hayvanıydı. Grasser’ların iki katı kadar büyüktüler. Ama kısa ve geniştiler ve geniş sırt kabukları ters çevrilmiş bir tabak gibiydi. Bu gelenin sırt kabuğu ise yaklaşık üç metre genişliğindeydi, dört metreden daha yüksekti. Ankkox’un başındaki kabuğun üzerine sürücünün koltuğu yerleştirilmişti, hayvanın başını örten dışbükey zırhlı bir disk; bir ankkox başını ve bacaklarını içeri çektiği zaman baş kabuğu ve altı tane diz kabuğu zırhındaki boşluklara hava kilitleri gibi oturur ve bu sayede ankkox kaçamadığı lavlar tarafından yok edilmekten kurtulurdu.

Bunun sürücüsü oturmuyordu, koltuğunun ardındaki baş zırhının üzerinde bacaklarını açmış duruyor, ucunda bir kanca olan uzun bir sopayı ankkox’u gütmek için sallıyordu. Ultrakromdan damla şekilli kalkanlarını pazılarına kadar çekmişti.

Kar Vastor.

Sadece ankkox’u gütmek için hareket etti. Yüzünde ifade yoktu. Mace ve Nick’e bakmadı bile.

Etrafını çevreleyen hava hiddetiyle ışıldıyordu.

Ankkox küçük ağaçları ve bitkileri speeder büyüklüğündeki ayaklarıyla rahatça ezebiliyordu. Ankkox’u ezemeyeceği kadar büyük ağaçların arasından geçirebilmek içinse Vastor üvendiresini uzatıp ağaçların gövdelerindeki belli noktaları işaret ediyordu – buralara vınlayan bir nesneyle yaptığı tek darbede ağacın gövdesini parçalayıp yoluna devam edebiliyordu: yaratığın kuyruğundaki topuz.

Hayvanın vücudundaki zırhlı olmayan tek yer uzun, kaslı ve şaşırtıcı derecede esnek kuyruğuydu. Kuyruğunun ucunda yuvarlak zırhtan bir top vardı ve yetişkin ankkox kuyruğunu bir insan gözünün takip edebileceğinden daha hızlı şekilde savurabilirdi. Kuyruğundaki topuzu isabetli şekilde kullanarak sekiz metre uzağı vurabilir ve bir akk köpeğini sersemletip küçük bir ağacı da parçalayabilirdi.

Haruun Kal’ın medeni galaksiyle temasa geçmesinden önceki zamanlarda genç ankkox’lardan alınan topuzlar Korun çobanların geleneksel silahıydı; elde etmesi tehlikeli, kullanması zor, öldürücü.

Bu ankkox’un sırt kabuğunun ortasındaki çıkıntıda bir mahfe vardı: lamas odunlarıyla yapılmış üç metreye iki metre küçük ve perdeli bir kabin. Örtülü kısmı Mace’in boyundan biraz daha yüksekti. Çevresinde kabuktan bir metre kadar yüksek bir tırabzan vardı. Ahşap ve perdeler Balawai evlerinden alınmış olmalıydı. Birkaç kattan oluşsa da perde duman kadar saydamdı.

Arkadan batan güneşin ışıklarında Mace onun siluetini görebiliyordu. Ankkox durdu ve alt kabuğunun üzerine gaz çıkaran pnömatik iniş takımları gibi tıslayarak çöktü. Vastor üvendireyi ankkox’un başı üzerindeki kılıfına koydu, sonra da sürücü koltuğunun üzerine çıkıp kaslı kollarını kavuşturdu.

Karşısındaki Jedi Üstadı’nın gözlerinin içine baktı.

Akk köpekleri hafifçe hırlamaya başladı, duyulmasından ziyade hissedilen bir sesti, yaklaşmakta olan bir depremin uğultusu gibi.

Rüzgar kesildi; yaprakların hışırtısı bile sustu.

Batan günün sessizliğinde Güç, Mace’e bir hassas nokta gösterdi.

Ormanın karanlığı, Sith’lerin değil.

Medeniyetin sınırlamaları olmadan.

“İşimiz bitti,” dedi Nick. “Farkındasın değil mi? Bittik biz. Buna orduda ne diyorlar? Düşmana yardım ve yataklık etmek mi?”

“Sessiz ol. Dikkatleri üzerine çekme.”

“İyi fikir. Belki de burada olduğumu unuturlar.”

“Bu düşmana yardım ve yataklık etmek değil,” dedi Mace. “Eğer olacak şeylerin askeriyeyle bir alakası olsaydı bizi hapse atarlardı. ULF’nin kalanlarının da görmesi için bizi göstermelik bir mahkemeye çıkarırlardı. Bunun yerine ormanın ortasındayız ve şahitlerimiz de Kar, Depa ve şu akk’lar – insan ve saurian.”

“Yani bizi öldürecekler.”

“Şanslıysak,” dedi Mace, “bu bir köpek dalaşına dönüşür.”

“Köpek dalaşı mı? Şanslıysak mı? Tamam, açıklama yapmana da gerek yok. Sadece ne yapmam gerektiğini söyle yeter.”

“Yapman gereken şey Büyük Cumhuriyet Ordusu’nun bir subayı olduğunu aklından çıkarmamak.”

“Yemini edeli üç saat bile olmadı -”

“Üç saat ya da otuz yıl fark etmez. Kendini Cumhuriyet’e hizmet etmek için adadığına dair yemin ettin.”

“Yani altıma yapıp bebek gibi ağlamam yasak mı?”

“Sakin ol. Zayıflığını belli etme. Vastor’u vahşi bir akk gibi düşün, onun avlanma güdüsünü tetikleyecek hiçbir şey yapma ve sus.”

“Tabii. Bu bir emir mi, General?”

“Emirdir desem bir şey değişir mi?”

Ankkox’un kabuğu üzerinde Vastor sessizce bakarken çevresindeki hiddetin oluşturduğu enerji alanı da gittikçe koyulaşıyordu. Ancak şimdi Mace de lor pelek’in gözlerinin içine bakmaya başlamıştı.

Mace aşağılar gibi dudağını kıvırdı.

Nick fısıldadı, “Ne yapıyorsun?”

Mace’in bakışları değişmedi. “Seni ilgilendiren bir şey değil.”

“Um, belki de sana söylemem gerek,” diye mırıldadı genç Korun. “Kar kendisine bakılmasını sevmez.”

“Biliyorum.”

“Onu deli eder.”

“Zaten deli.”

“Evet ve sen onu daha da deli ediyorsun.”

“Amacım da bu zaten.”

“Bildiğin gibi,” dedi Nick, “sana delirdin mi diye sormayı artık bıraktım ama artık bende alışkanlık oldu. Sen ağzını her açtığında benim ağzımdan da ister istemez delirdin mi cümlesi çıkıyor. Ne yapabilirim?”

Mace ağzının kenarından tısladı, “Sessiz olur musun?”

Vastor’un ağzı açılıp kapanıyor, cümlesiz hırlamalar sert dudaklarından dökülüyordu.

Sen çağrıldın.

Mace iç çekti, sıkılmış gibiydi.

Vastor’un hırlaması yükseldi.

Meydan okumanın bedeli vardır.

Nick kaşlarını çatarak başını kaldırdı. “Bu esirlerle ilgili bir mesele değil mi?”

Mace ona yandan baktı, Nick anlamıştı. Vastor her ikisine de hitap ediyordu – belki sadece Mace’e ama Nick’i de bir şekilde ilgilendiriyordu. Başını kaldırıp mahfeye baktı.

Belki de Depa’yı da ilgilendiriyordu.

“Tabii ki esirlerle ilgili,”dedi Mace sakince. “Sadece ısınıyor. Sen de kuralına göre oyna.”

Mace başparmaklarını kemerine taktı ve yavaşça öne doğru yürüdü. “Sana daha önce de söyledim, ben çağrılmadım. Emredildiği gibi onu bana getirdiğin için şimdi onu göreceğim.”

Vastor’un etrafındaki enerji yoğunlaştı ama kendine hakim olmayı bilmişti. Hırıltısı bir sarmaşık kedisinin avlanma homurtusuna dönüştü. Ben emir almam. Depa kendi istediği için burada.

“Oh?”

Elveda demeye geldi.

“Ben bir yere gitmiyorum ki.”

Vastor’un cevabı tüm gayri insani dişlerini gözler önüne seren bir sırıtma oldu. İşaret etti ve önündeki akk ve insandan oluşan duvar yarıldı.

“Sana bizi öldürecek demiştim,“ diye fısıldadı Nick. “Demiştim! Haklı çıkmaktan nefret ederim!”

“Daha önce de dediğim gibi Vastor’u vahşi bir akk köpeği gibi düşün. İstediği şeyi elde etmenin başka bir yolu olmadığından emin olana kadar bizi öldürmez.”

“Öyle mi? Bu da ne demek?”

“Bir akk köpeği gibi bölgesini belirliyor. Sonra da orayı savunuyor ve de sürüsünü.”

“Yani sence esirleri ele geçirene kadar bizi öldürmeyecek mi?”

Mace omuz silkti. “Seni değil zaten. Sen onun seviyesinde değilsin. Seni dikkate almaz.”

“Ne demezsin. Çok sağol -” Nick bir anda durdu ve düşündü. “Biliyor musun? Haklısın herhalde.”

“Rica ederim.”

“Şu bahsettiğin rehine kim?”

“Ona ihtiyacımız olup olmayacağını göreceğiz.”

“Ben değilim herhalde? Gerçeği söylemek gerekirse Depa’nın benden pek haz ettiğini sanıyorum açıkcası. Hem de hiç.”

“Shhh.”

Ankkox durdu. Landspeeder büyüklüğündeki baş zırhının gagayı andıran çıkıntısı Mace’in ayaklarının dibinde yere eğildi. Hayvanın gözleri turuncu ve altın rengiydi, Mace’in kafası kadar büyüktü ve zırhın altındaki yuvalarından melankolik bir saurian sabrıyla bakıyorlardı.

Vastor yere atladı. Vedalaşın. Sonra da gidiyorsun.

“Güzel köpek...” dedi Nick zoraki bir gülümsemeyle. Belli belirsiz şekilde güldü. “Güzel -”

Vastor’un iri sol kolu Nick’in suratına şimşek hızında bir tokat çaktı ki Nick daha ne olduğunu bile anlamadan rahatlıkla kafasını koparabilirdi – fakat bu iri kol Mace’in açık eli tarafından durduruldu.

Mace’in parmakları bir an için Vastor’un bileğini kavradı. “O benimle,” dedi ve lor pelek’in tepki vermesine fırsat vermeden Vastor’u bırakıp Nick’i de geri attı.

Şaşkın haldeki Nick yere düştü ve hayretle Mace’e baktı. Aralarındaki Güç bağını kullanarak Mace ona özel bir güven verici sinyal gönderdi.

Olayı anlayan Nick de oyunu kuralına göre oynamaya başladı. “Bu ne içindi şimdi?”

Jedi Üstadı parmağını yüzüne uzattı. “Sen Büyük Cumhuriyet Ordusu subayısın. Öyle davran.”

“Onlar nasıl davranır ki?”

Mace tekrar Vastor’a döndü. “Onun adına özür dilerim.”

Vastor homurdadı. Özür dilemesi gereken annesi.

“Onunla bir sorunun varsa bana söyle.” Mace, lor pelek’in gözlerine bakabilmek için başını yukarı kaldırmak zorunda kalmıştı. “Senin adamlarından da birine vurmuştum. Bunun için de özür dilerim.” Vastor’un gözlerine sakin şekilde baktı. “Aslında sana vurmalıydım.”

Sen Depa’nın Üstadı ve benim doshalomsun. Sana zarar vermek istemem. Vastor’un hırıltısı hafifledi. Bana bir daha dokunma.

Mace iç çekti, hala bezgin görünüyordu. Nick’e “Ayağa kalkma,” ve Vastor’a da “Müsaadenle,” dedi, lor pelek’in yanından geçip ankkox’un kabuğunun üzerine çıktı.

Bir an için acaba bu özgüven numarasıyla içlerinden kaçını kandırabildim, diye düşündü.

Mace başını kaldırıp mahfeye baktı, sadece bir iki adım uzağındaydı.

Depa’yı hala hissedemiyordu.

Sonunda kendisine bu kadar yaklaşmış olsa bile Depa’nın kendi çevresinde örmeyi başardığı Güç duvarı ormanın karanlığı içinde görünmez olmayı başarabiliyordu.

Göğsünde tekrar o sızıyı hissetti, haftalar önce ilk kez Palpatine’in ofisinde hissettiği sızı. Pelek Baw’da gittikçe güçlenen ve dün gece karakoldaki sığınakta dayanılmaz hale gelen sızı. Bu sızı, bu uzun öğleden sonra müddetince bir şekilde hafiflemişti. Belki de doğru şeyi yapmakta olduğundan emin olduğu içindi.

Tek şeyi.

Ve şimdi onunla yüz yüze gelmekten bir metre uzaktaydı; Padawan’ından, himayesindeki kişiden, onun uğruna Coruscant’ı, Jedi Tapınağı’nı ve stratejik savaşın gereklerini terk ettiği kadından. Onun uğruna bu ormana dalmıştı. Konsey’in temiz odalarında son derece açık ve net görünen stratejileri ardında bırakıp zor, karmaşık ve kontrol edilemez gerçekliğin kucağına atlamıştı.

Bir kez daha farkına varmıştı ki ne yapması gerektiğini bilmiyordu.

Perdenin ardından gölgesini görmek bile onu hem iyi hem de kötü yönde etkilemişti.

Palpatine’in sözleri kulaklarında yankılandı.

Depa Billaba senin Padawan’ın. Belki de hala senin en yakın dostun, öyle değil mi?

Öyle mi? Diye düşündü Mace. Keşke bilseydim.

Eğer öldürülmesi gerekirse onu öldürebileceğinden emin misin?

Şu anda ise ona bakabileceğinden bile emin değildi. Çünkü görebileceği şeyden korkuyordu.

... ormanda karanlığın kendisi oldum...

Cılız kahverengi bir el perdenin kenarını tuttu. Uzun ama güçlü parmaklar: kırık ve pis tırnaklar – avucunun şekli, damarlar, kemik ve eklemler sanki kendi eliymiş gibi hatırlıyordu – ve perde, küf ve pislikle kaplı, üzerinde kirli el izleri olan ve kendisini kenara doğru çeken elin üzerine yığılan. Mace’in kalbi deli gibi çarpıyordu ve neredeyse dönüp gidecekti, çünkü onunla şafakta, helikopterlerin topları ateş kusarken görüşemeyeceğini bilmeliydi; bunun sadece bir istek olduğunu Güç’ün bir tesellisi olduğunu bilmeliydi; ancak alacakaranlığın gölgelerinde buluşabileceklerini bilmeliydi.

Ama korku da karanlık tarafa giden bir yoldur.

Bu ormanda karanlıkla daha önce karşılaştım. Onu kendi kalbimde hissettim. Onunla bedenim ve aklımla savaştım. Neden aynı karanlığı onun yüzünde de görmekten korkayım? diye düşündü.

Boğazındaki düğüm kendiliğinden çözüldü.

Tüm endişeleri bir anda uçup gitti. Yorgunluğu, yıpranmış bedeninin acılarını unuttu ve hepsinin yerini sakin bir Jedi beklentisi aldı. Güç’ün önüne koyacaklarını kabule hazırdı, ne olursa olsun.

Depa perdeyi açtı.

Yüksek bir sandalyenin kenarına oturmuştu. Ev yapımı bir Korun giysisinin üzerine yıpranmış Jedi cübbesini giymişti. Saçı karakolda gördüğü gibiydi; yıpranmış, yağlı ve bir aynaya bile bakılmadan bir bıçakla özensizce kesilmiş. Yüzü tıpkı onu gördüğü gibi çöküktü, elmacık kemikleri dışarı çıkık ve sivri çeneli. Yanık izi de oradaydı, ağzının kenarından çenesine uzanıyordu –

Ama göz bağı yerine alnına pis bir bez sarmıştı, Aydınlanmanın Büyük İşareti’ni gizlemek için.

Ya da ardında kalan yara izini gizlemek için...

Küçük İşaret hala burnunun üzerinde parlıyordu ve gözleri kanlı ve bitkin olsa da bakışı keskindi ve nihayetinde karşısındaki Depa Billaba’ydı.

Ona olan, gördüğü ya da yaptığı her şeye rağmen.

O hala Depa Billaba’ydı.

Neredeyse Mace’in kalbini kıracak bir çabayla gülümsemeye çalıştı ve Mace’in elini tutmak için titreyen elini uzattı. Elinin kemiklerinin içi sanki kuşlarınki gibi boştu ve kırılgandı ama gücünden ve sıcaklığından bir şey kaybetmemişti.

“Mace,” dedi yavaşça. Gözünden bir damla yaş döküldü. “Mace. Üstat Windu.”

“Merhaba, Depa.” Yeleğini açıp ışın kılıcını çıkardı. “Bunu senin için sakladım.”

Kılıcı almak için uzandığında eli daha fazla titriyordu. “Teşekkürler, Üstat,” dedi yavaşça. “Bunu senin elinden almak benim için şereftir.”

Gülümsemesi daha da belirginleşti. Işın kılıcına baktı, sanki onu hatırlamıyormuş gibi elinde evirip çevirdi. Başını artık Mace’in gözlerini göremeyeceği kadar eğdi. “Mace... Nasıl yapabildin?”

“Depa?”

“Nasıl bu kadar kibirli, aptal ve kör olabildin?”

Sözleri kızgın olsa da sesi yorgundu. “Keşke... bana gelmeliydin, Mace. Doğruca bana. Bu insanlar – buna değmezler. Değersizler. Bana sormalıydın – ben sana anlatabilirdim -”

“Masum çocuklar neden ölmek zorunda?”

Başını biraz daha eğdi. “Hepimiz ölmek zorundayız, Mace.”

“Buraya seninle tartışmaya gelmedim, Depa. Seni eve götürmeye geldim.”

“Ev...” diye tekrarladı ve tekrar başını kaldırdı. Bakışları derin ve karanlıktı. “Bu kelimeyi sanki bir anlamı varmış gibi kullanıyorsun.”

“Benim için anlamı var.”

“Ama anlamı yok. Artık yok. Senin için bile. Sadece henüz bunun farkına varmadın.” İç çekti ve eliyle etrafını işaret etti. “İşte ev. Herhangi bir yerin olabileceği kadar bir ev. Her birimiz için. Hepimiz için. Buraya seni bunu öğrenmen için getirdim. Ama sen her şeyi karıştırdın. Çöküyor ve her yöne doğru dağılıyor. Tümüyle yanlış ve artık çok geç ve bunun sonunun böyle olacağını bilmeliydim çünkü sen sadece kendi işinle uğraşmayacak kadar kibirli birisin!” Sesi çığlık gibi yükselmişti ve alt dudağındaki çatlaktan bir damla kan aktı.

“Burada benim işim sensin.”

“Aynen. Aynen!” Mace’i bileğinden kavradı ve şaşırtıcı bir güçle kendine çekti. “Senin işin benim. Bu insanlar seninle ilgilenmiyor ve sen de bu insanlarla ilgilenmiyorsun. Ama Jedi olmayı bırakamazsın değil mi?” dedi acı şekilde. “Tüm Jedi Tarikatı’nın geleceği tehlikedeyken sen hala HoloNet kahramanı gibi dolaşıyorsun ortalıkta. Senin işin bitti. Yok oldu. Her şey harap oldu. Artık çok geç. Hepimiz için çok geç. Buradan gitmen gerek, Mace. Derhal gitmen gerek yoksa Kar seni öldürecek.”

“Ben de bunu planlıyorum,” dedi Mace. “Sen de benimle geliyorsun.”

“Oh,” dedi. İçindeki ateş de gücüyle birlikte söndü. Mace’in kolunu tutan eli gevşedi. “Oh... sence – sence çıkıp gidebilir miyim...?”

“Gitmen gerek, Depa. Seni burada tutan şeyin ne olduğunu bilmiyorum -”

“Anlamıyorsun. Nasıl anlayabilirsin ki? Görmedin –sana göstermedim– muhtemelen anlayamazsın...”

Mace karakoldaki halüsinasyonu düşündü. “Anlıyorum,” dedi yavaşça, “anlaşılması gerekenleri. Artık inanıyorum da.”

“Burada idarenin bende olmadığını anlıyor musun?”

Mace omuz silkti. “Kimsede değil ki.”

“Aynen,” dedi. “Aynen. Üstad Yoda – Üstad Yoda baktın ama görmedin derdi.”

“Depa -”

“Hala yaşıyorsun çünkü Kar beni üzmek istemiyor. Tek neden bu. Yoksa ona emir verdiğim ya da herhangi bir şey yapabildiğim için değil. Çünkü ondan rica ettim. Sana kaçman için bir şans vermesini istedim. Çünkü Kar – Kar beni sever -”

Mace dönüp ormandaki akk’lara ve insanlara baktı. Alacakaranlık koyulaşırken parlak sarmaşıklar da canlanmaya başlamıştı. Akk’lar huzursuzdu ve hırıltıları devasa göğüslerinin içinden geliyordu. Nick yere oturmuş ve kollarıyla dizlerini kucaklamıştı. Başı öne eğikti ve Vastor’la göz göze gelmemeye özen gösteriyordu. Lor pelek ankkox’un başının önünde ileri geri yürüyor, aç bir sarmaşık kedisi gibi çevresine ve arada bir de, sanki baktığının görülmesini istemiyormuş gibi, Mace ve Depa’ya bakıyordu.

“Vastor ULF’ye komuta eder -?”

“ULF diye bir şey yok,” dedi Depa. “ULF sadece bir isim. Hepsi bu. Onu ben uydurdum! Upland Liberation Front her baskın ve pusunun sorumlusu olarak gösterilecek bir öcü o kadar. Milisler saldırılarımızın bir bağlantısını arayarak stratejimizi belirlemeye çalışıyor. Oysaki bir bağlantı yok. Strateji yok. ULF yok. Sadece orada bir klan, şurada bir aile; orada bir çete, şurada başka bir şey. Hepsi bu. Katil ve haydutlardan oluşan Korun sürüsü.”

“Raporların da -”

“Raporlar.” Sanki onu tutup sarsmak istermiş gibi baktı ama çok yorgundu. “Peki, sana ne söylemeliydim? Haruun Kal’ı gördün. Senin anlamanı sağlayacak ne anlatabilirdim?”

“Anlamamı sağlamana gerek yok. Tüm yapman gereken benimle gelmek. ”

“Mace, beni dinle. Yapamam.” Başını eğip yüzünü elleriyle kapattı. “Kar senin gitmene izin veriyor çünkü ben kalıyorum. Seni benden uzak tutmak için. Eğer seninle gitmeye kalkarsam... ormandan gideceğiz, Mace. Bir düşün. Yaya, grasser’ın ya da bir steamcrawler’ın üzerinde. Pelek Baw’a kadar tüm yolu bir düşün? Bugün gördüklerin ormanda hiçbir yerin güvenilir olmadığını sana öğretmedi mi?”

Mace’in göğsündeki sızı hafifledi, birazcık. Yutkundu ve daha rahat nefes aldığını gördü.

Depa onun için endişeliydi. Artık kimseyi düşünmeyecek kadar derine batmamıştı.

İşte bu zafer kazandığı andı.

“Ormandan gitmeyeceğiz,” dedi. “Güvertesinde bir alay askerin beklediği bir gemi benim emrimde. Telsizim hasar gördü yoksa çoktan dönüş yolundaydık zaten. Nick, Lorshan Pass mağaralarında bir altuzay telsizi olduğunu söyledi. Oraya vardıktan sonra yarım gün içerisinde buradan gideriz.”

Başını tekrar kaldırdı ama gözlerinde hala umut yoktu. “Oraya gitmek iki gün sürer. Eğer iki saat sonra hala burada olursan Kar seni öldürür. Belki de iki dakika.”

“Sen Vastor’u bana bırak.” Mace kolunu mahfenin korkuluğuna dayayarak öne eğildi. “Sensiz gitmem.”

“Gitmek zorundasın.”

“O zaman şöyle anlatayım.”

Mace derin bir nefes aldı. “Üstat Depa Billaba: Jedi Konseyi’nin kıdemli bir üyesi ve Büyük Cumhuriyet Ordusu’nun bir generali olarak yetkime dayanarak seni Haruun Kal’daki düzenli ve düzensiz Cumhuriyet birliklerinin komutası görevinden alıyorum. Bu gezegendeki tüm görev ve sorumluluklarından azledildin. Jedi Konseyi tarafından açığa alındın ve Haruun Kal’daki eylemlerinin soruşturulması için en kısa zamanda, kendini Konsey’in adaletine teslim edeceğin Coruscant’a geri dönmen gerekiyor.”

Depa başını iki yana salladı. “Sen- sen -”

“Depa,” dedi Mace üzgün şekilde. “Tutuklusun.”

“Bu çok komik -”

“Evet ama bir o kadar da ciddi. Beni tanırsın, Depa. Bu geçen yıllar da kaç tane tutuklama yaptık hatırladın mı? Bilirsin tutukluyu ya yerine ulaştırır ya da denerken ölmeyi yeğlerim.”

Yavaşça başını salladı ve bir kez daha gülümsemeyi başardı, bildiği acı gerçeğin ifadesi olan üzgün ve soluk bir gülümseme. “Kaçmayacağıma söz verirsem şartlı tahliyemi kabul eder misin?”

“Sana her zaman güvenirim.“

Gözlerinden yine yaşlar süzülmeye başladı ve başını çevirdi. “Kaç kez daha seni hayatımı kurtarmak zorunda bırakacağım?”

“Sadece bir kez daha,” dedi. “Ya benimle gelirsin ya da ölümümü izlersin. Seçim sana kalmış.”

Omuzları titremeye başlayınca Mace onun hıçkırarak ağlamaya başladığını zannetti ama sonra tekrar sesini duydu.

“Seni özledim, Mace.” Yaşla dolan gözleri parlıyordu.

“Seni ne kadar özlediğimi anlatamam. Tabii ki sen benim savunmamın çökeceği noktayı biliyordun. Ama senin asıl sorunun ben değilim,” dedi bitkin şekilde. “Kar’ı ne yapacaksın?”

“Benim tek sorunum sensin,” dedi Mace ona. “Senin hassas noktanı buldum; onunkini bulmadığımı mı zannediyorsun?”

“Hassas noktası olduğunu sanmıyorum.”

“Bun hep birlikte göreceğiz,” dedi Mace.

“Sen ve senin hassas noktaların.” Gözyaşlarıyla lekelenmiş yüzüne bir gülümseme yayıldı. “Mace Windu’dan başka kim kendisini rehin almayı düşünebilir?”

Mace omuz silkti. “Hazır da başka kimse yoktu.”

Mace ankkox’dan aşağı sıçradı. “Kar Vastor. Konuşmamız gerek.”

Gerek yok. Vastor gözlerinin içine bakmamıştı. Senin de dediğin gibi tekrar karşılaştığımızda bir dövüş olacak.

“Benim dediğim,” dedi Mace, “seninle tekrar yalnız kaldığımız zaman bir dövüş olacaktı. Ama seni fazla gözümde abartmışım. Bu yüzden mi bu kadar kişiyi beraberinde getirdin? Anlaşılan yanında bunlar olmadan karşıma çıkmayı istemedin.”

Vastor’un kafası bir steamcrawler’ın tareti gibi döndü. Ne?

“Eğer benimle bir sorunun varsa,” dedi Mace ellerini açarak. “Tam karşındayım.”

Vastor’un boynundaki tendonlar bir tel gibi gerildi. O senin zarar görmeni istemiyor.

“Depa mı? Ebediyen saklanmaya mı niyetlisin?” Mace kollarını kavuşturdu. “Her zaman kaçmanın bir yolunu buluyorsun. Yaratıcılığına hayranım.”

Akk Muhafızları hayretle baktılar.

On iki akk köpeği de gövdelerini eğip kalçalarını kaldırarak kuyruklarını öne atıp kırbaç gibi sallamaya başladı, saldırmaya hazırdılar.

Vastor hırıldayıp Mace’i geçip gitti ve Nick’i kolundan tutup ayağa kaldırarak Mace’e doğru uzattı.

“Hey, biliyorsun, ow, huh?”

Hazır da bekleyen grasser’lar var. Onları da, bu çocuğu da al ve git.

Sıralı dişleri parlak sarmaşıklar gibi ışıldıyordu. Git ve hayatta kal.

“Bildiğin gibi,” dedi Mace, “sesinin tonu beni pek ilgilendirmiyor.”

Vastor’un gözleri büyüdü. Ağzı ses çıkarmadan oynamaya devam etti.

“Ve elini de derhal kurmayımdan çek. Hemen.”

Vastor nihayet sesini bulmuştu. Kara hiddetle dolu bir kükreme. Nick’i ileri doğru fırlattı. Nick ancak Mace’in omzuna tutunarak düşmekten kurtulabildi. Jedi’ın gözlerinin içine bakıp sırıttı. “Sana artık sormayacağım soruyu hatırladın mı?”

GİT. Vastor’un kükremesi zelzele gibiydi. Sana dokunmayacağıma dair verdiğim sözü unutmadan git.

Mace Akk Muhafızları’ndan birine döndü. “Hep böyle sızlanıp durur mu? Bağlasanız belki sesi çıkmazdı.”

Muhafızın yüzü bembeyaz oldu. Panikle başını iki yana salladı. “Kar’la böyle konuşma. İyi olmaz. Hiç iyi olmaz.”

“Oh, anladım. Temel lisandan pek haberi yok.” Mace elini yeleğinin içine götürdü.

Lor pelek’in boynundaki tendonlar hala gerili tel gibiydi. Öfkesinin ışığı sanki bedeninden lavlar akıyormuş gibi alacakaranlığı aydınlatıyordu.

Yavaşça sol elini sağ kolunun üzerindeki kalkanına uzattı. Kalkanı, keskin bıçaklarına dikkat ederek, savaş konumuna indirdi. Sonra aynısını diğer kolundakine yaptı.

Yumruklarını sıkarken kolundaki kaslar iyice belirginleşti ve kalkanlar çalışmaya başladı. Onları sırt sırta dayayarak öyle tiz bir ses çıkardı ki akk köpekleri bile rahatsız oldu.

Mace’in omzunun arkasından Nick fısıldadı. “Altıma yapmak üzere olduğumu söylesem nasıl olur?”

Mace yavaşça çemberin dışına Vastor’a doğru yürüdü, başparmakları hala kemerine takılıydı. “Bunu sık yapıyorsun. Çevrendekilerin korkmasına şaşmamak gerek.”

Doğrudan Vastor’un gözlerinin içine bakan Mace yeleğinin kenarını açıp ışın kılıcının kabzasını gösterdi.

Sonrada yeleğini çıkardı, bir kat katladı ve omuzu üzerinden arkasına bakmadan şaşkın Nick Rostu’nun ellerine attı. Işın kılıcı hala içindeydi.

“İşte beni bu kadar korkutuyorsun.”

Vastor’un kalkanları birbirinden ayrıldı ve orman sessizliğe gömüldü.

“Buradaki herkes bunun Depa’yla bir ilgisinin olmadığını biliyor,” dedi Mace. “Bu senin elinde tutamayacak kadar zayıf ve salak olduğun Balawailerle ile ilgili bir mesele olsa gerek.”

Vastor tıpkı akk’ların sinmesi gibi bacaklarını büktü. Onlar benimdi! Benim! Öldürmek de bağışlamak da benim hakkımdı. Ormanın adaletine teslim etmek de –

“Benimle karşılaşana kadar. Sonra da benim oldular,” dedi Mace. “Ben de onları gönderdim.”

Şimdi sana salağı ve zayıfı gösteririm –

“Gösterdin bile.”

Vastor tam sıçramaya hazırlanırken sanki görünmez bir kement boynuna dolanmış gibi bir anda olduğu yerde kaldı. Bir an için dönüp mahfenin perdelerinin ardındaki gölgeye baktı. Tekrar Mace’e döndüğünde ise bir yırtıcınınki gibi dudakları geri çekilmişti ve gözleri de bir çift kaldera gibi yanıyordu.

Depa senin yaşamanı tercih etmişti. Ama sana bir şey olursa da umursamaz.

Mace omuz silkti. “Sana bir şey olduğunu umursamadığı müddetçe.”

Vastor kalkanlarını çözmeye başladı. Mace küçümser şekilde lor pelek’e sırtını döndü ve akk ve insanların oluşturduğu çemberin ortasına yürüdü.

Vastor bir çırpıda kalkanları kolundan söktü. Bileklerini ani şekilde sallayarak onları ankkox’un kabuğunun kenarına doğru fırlattı.

Nick ne yapacağını bilemez şekilde Mace’in yeleğini ve silahını tutmuştu. “Herhalde sana söylemem gerek, şu büyük köpek numarası Kar’a sökmez.”

“Aksine,” dedi Jedi Üstadı sakin şekilde. “Mükemmel şekilde işe yarıyor.”

Nick hayretle baktı.

“Sana gelince de,” dedi Mace.

“Beni dert etme. Ne yapacağımı çok iyi biliyorum.” Mace’in yeleğini bir koluna astı ve en yakın Akk Muhafızı’na koştu.

“Jedi’ın Kar’ı bebek gibi ağlatacağına benden yüz kredi. Var mı başka?”

Lor pelek çöktü ve bir elini yere koydu, çürümüş yaprakların içine gömdü, terle kaplı göğsü sürekli inip kalkarak karanlığı solumasını sağlıyordu. Hiddet topluyordu. Güç topluyordu.

Etrafındaki parlaklık kırmızıdan siyaha döndü.

Mace kollarını iki yana salladı. “Kurallar?”

Vastor’un cevabı bir akk köpeğinin havlaması gibiydi. Orman kuralları. Bir güç patlaması lor pelek’i insandan bir füze gibi ileri fırlattı, alacakaranlığı yararak Mace’e doğru gidiyordu.

Madem orman kuralları geçerli, diye geçirdi içinden Mace, onu havada karşılamak için sıçradı.

12 ORMAN KURALLARI

Bütün ormanı titreten bir gürültüyle çarpıştılar. Çarpışma sadece iki insan bedeninin değil iki Güç kanalının da çarpışmasıydı; görünmez enerji çatırdadı ve parlak mavi kıvılcımlar yapraktan yaprağa ormanın en tepesine kadar çıktı. Bir an için birbirinin bedenine işleyen Güç’lerinin desteğiyle havada asılı kaldılar. Akk köpekleri bağırıp etraflarında dönüyor ve kuyruklarını savuruyordu. Muhafızlar kalkanlarını birbirine vurarak vahşi hayvanlar gibi uludular.

Vastor tümüyle diş ve pençeden oluşan ve hırlayan bir saldırgan gibi görünüyordu. Durasteel gibi güçlü kolları Mace’i kavramış ve bileklerini ezilen kaburgasının üzerine yapıştırmıştı. Mace olması gerekenden hızlı bir tepkiyle bir kafa atıp Vastor’un yanağını yardı. Lor pelek yüzünü Mace’in bir omzunun üzerine eğdi, tıpkı bir sevgiliye sarılır gibi – sonra da sivri dişlerini Mace’in boynuna geçirdi ve şahdamarını ısırdı.

Mace diziyle Vastor’un kasıklarına vurdu; Vastor sadece biraz homurdanıp daha güçlü ısırmaya devam etti, tıpkı avını parçalayan bir akk gibi başını sallıyordu. Şah damarı üzerindeki çenesinin baskısı kan dolaşımını engellemişti. Mace’in beyninde kara bulutlar oluşmaya başladı – fakat Mace dizini tekrar kaldırdığında Vastor ayaklarını geri attı.

Mace’in dizi onun göbeğine gelmişti.

Bu daha gür bir homurdanma ve Mace’in boynunda bir titreme olarak sonuçlandı ama diğer bir vuruş için dizini geri çekmek yerine Mace diziyle daha da bastırıp Vastor’un bedenini kendininkinden uzaklaştırdı. Bu sayede arada açılan boşluktan Mace bir kolunu göğüslerinin arasından geçirdi ve parmaklarını köprücük kemiğine sapladı.

Ve bastırdı.

Yüzünde şaşkın bir ifadeyle lor pelek Mace’in boynunu bıraktı. Mace bastırmaya devam etti ve bu sefer de parmaklarını nefes borusuna geçirdi. Vastor hırıldadı ve kolları gevşedi.

Birlikte yere düştüler ve Mace sonunda Vastor’u kendisinden uzaklaştırmayı başardığında, Vastor’un çenesine indirdiği çevik bir uçan tekmeyle lor pelek’e havada bir takla attırdı.

Mace Güç’le olan bağlantısını koruyarak yere dengeli bir şekilde indi; Vastor dört ayak üstü düşerek bir sarmaşık kedisi gibi tüm şoku absorbe etmişti.

Birbirlerine baktılar.

Mace’in boynundaki yaradan süzülen kan omzunu ve göğsünü kırmızıya boyamıştı ama fazla kan akmıyordu, şah damarına bir şey olmamıştı. Vastor’un yanağındaki yarıktan da süzülen kan çenesinden aşağı damlıyordu.

İkisinin de umurunda değildi.

Vastor’un kükremesi Mace’in göğsünde yankılandı. Benim kollarımdan kurtulan pek yoktur. İkinci kez yapamayacaksın.

Mace cevap vermedi. Vastor muhtemelen haklıydı.

Bir anda geçitteki çatışmadan önceki geceden beri uyumadığını fark etti. Kafası dumanlı Lesh’in gözyaşları içerisinde çadırına geldiği gece, eğer yeterince yaşarsa Kar ve Akk Muhafızları’nın ona ne öğreteceğini söylemek için.

Sanki yıllar önceydi.

Depa’nın ona söylediğini iddia ettiği şeye rağmen lor pelek’in boğazını parçalamaya kalkacağını mı yoksa sadece sıkmakla yetineceğini mi düşündü.

Cevabını bilmeden de yaşayabileceğine karar verdi.

Tabii yaşayabilirse.

Vastor dört ayağı üzerinde ona doğru geldi. jedi’ların dövüşü bu mu? Dürtmek ve çimdik atmak? Büyük köpeği durdurmak için küçük bir sopa? Hiç etkilenmedim.

Mace hareketsiz durdu, sadece göğsünü şişirdi. Vastor’u saf güçle yenemeyeceğini zaten biliyordu. Aldığı her nefeste diğer bir sınırlamadan daha kurtuldu. Esenliğin diğer bir tabakası. İç huzurunun neşenin içine girdiği yoldan dışarı çıkmasına izin vermeliydi. Heyecanın. “Haydi Dövüşelim” dürtüsünün. Çünkü Vaapad bir ışın kılıcı türü olmaktan çok öte bir şeydi.

O bir ruh haliydi.

Ormanın üzerine gece çökerken çevrelerindeki parlak sarmaşıkların da ışıkları iyice arttı. Şu an burada Vaapad’ı kullanmak son derece tehlikeliydi – en az Vaapad’ı kullanmamak kadar.

Güç’e verilebilecek yegane cevap yetenekti.

“Etkilenmek mi istiyorsun?” dedi Mace. “Bakalım botumun yüzünde bıraktığı izin etkisi nasıl olacak?”

Bir anda Vastor’un gelişi bir yıldırımın çakışına döndü, parmakları pençe gibi ilerideydi ve kollarını bir kez daha Mace’i sıkmak için açmıştı – ama Mace orada değildi. Yana bir adım atıp sadece başını çevirerek Vastor’un önünden çekildi ve geçerken de Vastor’un kafasına bir yumruk indirdi. Bayıltıcı bir yumruk.

Ama Vastor bunun geleceğini anlamış olmalıydı; ileri doğru atılıp yumrukla birlikte dönerek kendi üzerinden geçip gitmesini sağlamıştı. Mükemmel bir dengeyle yere indi ve sıçrayarak ayağa kalktı; Mace’in böbreklerine nişan aldığı tekmesi ancak baldırını sıyırmıştı. Havada dönmenin de gücünü kullanarak Jedi Üstadı’nın üzerine avına saldıran bir dal leoparı gibi indi.

Ama üzerine indiği şey Mace’in yumruğu olmuştu, elli yıllık Jedi dövüş eğitimi ve Güç’le desteklenen, yukarı doğru çıkan bir yumruk.

Mace’in eli bileğine kadar gömüldü, Vastor’un savaş çığlığı bir nefes alabilme mücadelesine dönüştü. Mace Güç’ü kullanarak onu fırlattı ve akk köpeklerinin arasına attı. Gözleri hala ışıldayan şaşkın haldeki lor pelek akk köpeğinin zırhından aşağı sanki kemikleri yokmuş gibi kayarak indi ve yerdeki köklere takılarak sendeledi.

Daha dengesini sağlayamadan Mace tepesine çökmüştü bile. “Hala etkilenmedin mi?”

Karşı karşıya durmuşlardı ve Mace’in başı ancak Vastor’un çenesinin altına erişiyordu, Mace’in vücudundaki tüm kaslar toplansa Vastor’un sadece göğüs kasları bile etmezdi. Yaralı ve sersemlemişken bile Vastor hala kollarını inanılmaz bir hızda Mace’in başına ve boynuna savurdu.

Ama Vastor ne kadar hızlıysa da Mace ondan daha hızlıydı.

Bu hamlelerin hiçbiri hedefini bulamadı.

Vastor henüz dikkatini toplayamadan Mace ona altı kez vurdu: kaburgalarına iki yumruk, kasığına bir diz, çenesinin ucuna bir dirsek ve çenesinin iki yanına birer tokat. Normal biri çoktan bayılmıştı. Vastor göründüğünden biraz daha kuvvetliydi anlaşılan.

Vastor yıldırım hızındaki yumruklarından bir tane daha gönderdi. Bu sefer eğilmek yerine Mace, lor pelek’in yaklaşan kolunun pazısındaki sinire vurdu. Vastor diğer yumruğunu da daha hızlı şekilde savurdu – böylece kolunun iç kısmının Mace’e karşı hamlesinden daha çok etkilenmesine neden oldu.

Vastor’un güçlü kolları kasılıp iki yanına düştü.

“Buna Vaapad derler, Kar.” Mace’in gözlerinde vahşi bir alev belirdi. “Kaç tane kol görüyorsun?”

Ardından da Vastor’un burnuna daha lor pelek göz kırpmadan iki kez vurdu.

Vastor acı ve hayretle gürledi, bir kez daha akk köpeklerine doğru geriledi, dönüyor, eğiliyor, Jedi’ın şimşek gibi çakan ellerinden korunmanın bir yolunu arıyordu.

Mace ona nefes aldırmadı, Vaapad kasırgasının yağdırdığı yumruklar yağmaya devam etti. Öldürmek ya da sakatlamak için değil de canını yakmak için vuruyordu; yumuşak dokusuna, gözlere ve buruna ve çene altına.

Akk köpekleri aniden geri çekilerek Vastor’a yarım metre kadar yer açtılar. Lor pelek yana atlayıp uzaklaşmaya çalıştı.

Mace gitmesine izin verdi. “Devam et ve kaç git, Kar. Bu iş bitti. Kaybettin. Artık buradaki büyük köpek benim -”

Vastor kaçar gibi yapıp bir takla attı ve bir dizinin üzerinde döndü. Mace henüz konuşmasını bitirmeden etrafındaki Güç dalgalandı ve Mace kendisini ayakları yerden kesilmiş uçar halde buldu. Bir metre kalınlığındaki yumuşak kabuklu bir lamma ağacına çakıldı ve çarpışmanın etkisiyle tüm ağaç titredi, Mace’in başının içerisinde birden bir galaksi belirip dönmeye başladı.

Bu bölüme ne zaman geleceğimizi merak ediyordum, diye düşündü.

Vastor’un yüzü gerildi. Kolları eski kuvvetine kavuşmuş olmalıydı çünkü birini kaldırıp taş atarmış gibi işaret etti; Mace ağaçtan fırlayıp bir akk köpeğinin kafasına çarptı.

Çarpışmanın etkisiyle köpeğin başı üzerine serildi, hayvanın omurgası Mace’in karnına geçmişti ve kafasını sallayarak onu fırlatıp attığında Mace’in kanı onun kara göz kapaklarının üzerini kaplamıştı.

Jedi Padawan’ları ışın kılıcı eğitimine bile başlamadan önce Güç kinezilerini karşılamayı öğrenirlerdi. Hala havada olan Mace, Vastor’un hala kendisini tutmasını sağlayan Güç’ün akışını hissetti; bir nefes alıp rahatladı ve Vastor’un gücünü etraflarını çevreleyen ormana geri gönderdi...

Ve o orman canlandı.

Yukarıdan sarkan bir sıkanyaprak sarmaşığı uzanıp Mace’in bileklerini açılmaz bir şekilde kavradı. Havada uçuşu baş aşağı bir sallanışa dönüşmüştü.

Sıkanyaprak sarmaşıkları kurbanları çırpındıkça daha çok sıkardı ve dalları da bir durasteel kablo kadar sağlamdı; bir ölümlünün onları açması imkansızdı. Bileğine sarılan bu sarmaşık keskin yapraklarının uçlarıyla kanını emecekti. Diğer bir sarmaşık da öbür bileğine dolanmıştı ve baş aşağı olduğu yerden baktığında kalın ve dikenli bir bakır sarmaşığının boynuna doğru geldiğini gördü.

Işın kılıcını almak için Güç’e erişmişti ki –

Ama bu yenilgiyi kabul etmek olurdu.

Akıllıca davranmanın zamanı gelmişti.

Güç’ü kullanarak sıkanyaprak sarmaşığını öyle bir hızla geri gönderdi ki kendisi de sarmaşıkla birlikte akk’ların ve adamların üzerine kadar gitti. Tepesi üzerinden geçerken Akk Muhafızları’ndan biri onunla dalga geçti. “Büyük köpekmiş. Küçük tusk domuzu daha doğru.”

Sarmaşığın ileri gidişi bitip de geri doğru gelirken Mace uzanıp Akk Muhafızı kolundan yakaladı ve çekti. Güç’ten destek alan Mace, muhafızı büyük güçle yukarı doğru sallayıp, onu ormanın karanlığının içine fırlatmadan önce, kollarındaki kalkanların keskin bıçaklarıyla sarmaşığı kesti.

Mace düşerken takla atıp bir akk köpeğinin omuzları üzerine indi. Tekrar havaya sıçradı –

Vastor’un Güç kavrayışı onu tekrar yakaladı.

Vastor ayaktaydı ve kollarında da bir sorun varmış gibi görünmüyordu. Kanla kaplı ağzı, Mace parlak sarmaşıkların aydınlattığı gecede havalarda uçuşurken zafer çığlıkları atıyordu. Onu bir kez daha öldürücü kucaklama için kendine doğru çekti.

Mace düşündü: Pekala, madem çok istiyorsun...

Vastor’un kavrayıcı gücüne direneceğine Mace kendi gücünü de ona ekledi. Uçuş hızı bir anda iki katına çıktı; Mace başı önde kendisine doğru gelirken Vastor ancak hayretle gözlerini açacak fırsatı bulabildi. Mace kafasının üstü o hızla Vastor’un karnına gömüldü ve sanki bir roket yemiş gibi lor pelek’i yere yapıştırdı.

Diğer taraftan Vastor’un midesi Mace’in çakıldığı lammas ağacı kadar yumuşak değildi; çarpışma Mace’in başına da pek iyi gelmemişti.

Mace sırt üstü uzanmış bu sefer de başının içinde beliren ikinci galaksiyi izliyordu. Vastor da yanında uzanmıştı, nefes almaya çalışırken garip sesler çıkarıyordu.

Vastor’un nefesi yavaş yavaş normal seyrine dönerken Mace de zamanının azaldığını biliyordu. Kendini toparladı ve bileklerine uzanıp takılı kalan sarmaşık dallarını temizledi. Ölmek üzere oldukları için artık bileklerini sıkmıyorlardı; Mace bileklerini temizlerken Vastor da döndü ve elleri ve dizleri üzerinde durdu. Mace sarmaşıklardan birini lor pelek’in başından geçirip boynuna doladı.

Vastor doğruldu ve elleri boğazına gitti ama o bile çıplak elle sıkanyaprağın dalını koparacak kadar güçlü değildi. Kanla dolan yüzü karardı; ensesinin arkası katlandı; şakağındaki ve alnındaki damarlar kabardı.

On saniye yeter, diye düşündü Mace ve dizini Vastor’un sırtına dayadı. On saniye geçti.

Vastor bir ayağını yere koydu.

Mace yutkundu, lor pelek’in boynundaki sarmaşığı daha güçlü sıkabilmek için derin bir nefes aldı.

Saf irade Vastor’u yine ayağa kaldırmıştı. Sırtına asılı Jedi Üstadı’nın ağırlığını umursamıyordu bile.

Mace düşündü: Yine başlıyoruz.

Kaşla göz arasında Vastor sarmaşığı bırakıp Mace’in bileklerini tutmaya başladı. Kendini öne atıp karnı üzerine eğildi ve büyük bir güçle Jedi Üstadı’nı başı üzerinden atıp yere çaldı.

Darbe öyle sertti ki Mace’in kafasında uçuşan yıldızların yerini kara delikler almıştı; akk köpeğinin sırtına inişinden beri bir türlü düzgün bir nefes alamamıştı, şimdiyse hiç alamıyordu. Tepesindeki orman karardı; başının üzerine çöken karanlıkta güçlükle Vastor’un uçarak kendisine bir vücut darbesi indirmek için geldiğini gördü. Son bir çabayla yana döndü ve Vastor tüm ağırlığıyla az önce olduğu yere indi.

Mace güç bela elleri ve dizleri üzerinde kalktı; Vastor hala yerdeydi, ellerini uzatmış Mace’i tutmaya çalışıyordu. Mace onu itip dizleri üzerine kalkmayı başardı. Vastor yerde döndü, bir ağaç gövdesi buldu, ona yaslanarak ayağa kalktı.

Mace nefes alamasa da –kafasının içindeki kızıl ve siyah sisin içinden güçlükle görebiliyordu– Güç’ü kullanarak ayakta durmayı başardı ve Vastor’a saldırdı. Dönerek ve sahip olduğu gücün tamamını son bir darbede hasmına aktarabilmek için ellerini birleştirdi ve bir vuruşta Vastor’un ayaklarını yerden kesti. Geriye uçan Vastor boynunun üzerine düştü.

Mace yalpaladı, zor ayakta duruyordu. Orman gözlerinin önünde gidip geliyordu. Tüm görebildiği lor pelek’in ayağa kalkmakta olduğuydu.

Vastor gülümsüyordu.

Tüm yapabileceğin bu mu?

“Ben aslında -” Mace nefes alabilmek için derin bir iç çekti. Kollarını öne doğru getirdi; her biri sanki collapsiumdan yapılmıştı. “Daha yeni başlıyorum.”

Karanlığın içinden bir tokat savruldu; Mace’in bundan sonra hatırladığı kulaklarında çalan bir zil ve boynuna sarılmış olan Vastor’un eliydi, ayaklarını yerden kesmiş onu havada tutuyordu.

Mace’in gözleri dışarı fırladı. Gördüğü tek şey Vastor’un kanlı dişleriyle sırıtışıydı.

Vastor homurdandı, kaç tane kol görüyorsun?

Mace cevap vermedi.

Anlaşılan kendi boğazını tutan elin bağlı olduğu kolu görememişti.

Karanlıkta amonyak ve çürümüş et kokusu: yırtıcı nefesi.

Kaybettiği küçük çantası büyüklüğünde bir dil onu yalayarak kendine getirdi ve Mace gözlerini açtı.

Akk Muhafızları etrafına toplanmış, üzerine eğilmişler, yüzleri gölgeli ve parlak sarmaşıkların ışıkları aralarından yanıp sönüyor; içlerinden biri Mace’in yüzünü yalayan akk köpeğinin geri çekilmesi için burnuna vurdu.

Köpeğin çekildiği yere Kar Vastor geldi. Mace’in yanına çöktü. Yüzü dağılmıştı ve yarılmış yanağından hala kan damlıyordu, ama sırıtması her zamankinden vahşiydi.

Bir şeyler hırıldadı ve Akk Muhafızları geri çekildi. Mace, Nick’in konuştuğunu duydu, “Hey, bırakın kolumu. Çekmenize gerek yok.”

Akk Muhafızı Nick’i çekerek getirdi.

Vastor kükredi.

“Hey, neden bana söylüyorsun -?”

Vastor’un kükremesi keskinleşti ve Nick geriye çekildi. Önce kolunu tutan muhafıza sonra Vastor ve sonunda Mace’e baktı.

Nick yutkundu. “Sana herkesin duyabilmesi için benim söylememi istiyor, istersen kalkabilirsin...”

Mace gözlerini kapattı. Cevap vermedi.

Vastor bir şeyler homurdandı.

“Diyor ki. Haydi. Büyük köpek olmak istiyordun. Kalk ve dövüş.” Nick sesini alçalttı. “Yani kalkabilirsin değil mi? İstersen, bahisler arttı. Şimdi beş yüz kredi istersen paylaşırız.”

Mace gözünü açtı. “Hayır.”

Vastor’un kükremesi değişti, sanki lor pelek zelzeleyle fıkra anlatıyordu.

“Um, o – bilmeni istiyor, hayır, ne? Yani bu hayır paraya mı?”

“Hayır, ”dedi Mace. Vücudunda sızlamayan hiçbir yer yoktu. “Artık dövüş yok. Yeter. Sen kazandın.”

Vastor koca elini Mace’in omzuna koydu ve durdu, Jedi Üstadı’nı hiç çaba harcamadan ayağa kaldırdı. Hırıltıları bir kez daha Mace’in zihninde sözcüklere dönüşmeye başladı.

Söyle onlara. Onlara kimin burada büyük köpek olduğunu söyle.

Mace Vastor’la göz göze gelmemeye dikkat ederek başını eğdi. “Sensin,” dedi öksürerek ve dağılmış ağzından kan tükürdü. “Büyük köpek sensin.”

Nick üzgün görünüyordu.

Onlara esirlerimi almakla hata yaptığını söyle. Gitmelerine izin vermekle hata yaptığını söyle.

Mace ayaklarına bakmaya devam etti. Akk sırtına düştüğü zaman karnında oluşan yaradan akan kanlar bacaklarından aşağı süzülüyordu. “Esirlerini almakla hata yaptım. Gitmelerine izin vermekle de hata yaptım.”

Onlara bana meydan okuduğun için üzgün olduğunu ve bir daha asla yapmayacağını söyle.

Mace’in tek hareketi ankkox’un sırtındaki mahfeye bakmak oldu. Karanlıkta perdelerin arkası görünmüyordu. Depa’nın orada olup olmadığı belli değildi.

Başını tekrar eğdi.

“Sana meydan okuduğum için üzgünüm. Sana bir daha asla meydan okumayacağım.”

Gözünün ucuyla bir hareket fark etti. Nick, Mace’in yeleğini yere atmıştı. Artık ayaklarının dibinde duruyordu. Belli etmeden tekrar baktı.

Mace içindeki ışın kılıcını hissedebiliyordu. Nick’e baktı. Nick gözlerini başka tarafa çevirdi, ıslık çalarak bir kez daha yeleğini dürttü.

Güçteki bir burkulma –Nick’in yeleğini açmak için harcadığı kadar bir çaba– kılıcı Mace’in eline getirebilirdi.

“Kar?” dedi Mace yavaşça.

Vastor bir evet hırıldadı.

“Silahım şu yelekte. Onu alabilir miyim?” gözlerini Vastor’un göğsünden yukarı kaldırmıyordu. “Lütfen?”

Vastor omzunu onu iterek bıraktı ve yelek için kolunu uzattı. Nick şok olmuş halde Mace’e baktı, ihanete uğramış gibi hissediyordu.

Mace yere baktı.

Vastor yeleği aldı ve ışın kılıcını cebinden çıkardı. Bu senin mi?

“Evet, Kar,” dedi Mace alçak sesle. “Alabilir miyim, lütfen?”

Vastor, Akk Muhafızları’ndan birine yandan baktı ve bir şeyler hırıldadı. Muhafız sırıtarak başını salladı.

“Lütfen,” diye tekrarladı Mace ezik şekilde. “O benim tek silahım. Onsuz kimseye bir faydam olmaz.”

Onunla da kimseye bir faydan olmayacak, diye homurdandı Vastor. Kılıcı Mace’e uzattı ama Jedi Üstadı almak için uzandığında kılıcı fırlatıp attı. Az önce hırladığı Akk Muhafızı kılıcı havada yakaladı.

Muhafız silahı tek elinde tuttu. Diğer kolundaki vibro-kalkanı çalıştırdı.

“Hey, Kar, haydi boş ver.” Nick’in yüzü şekilden şekle giriyordu; önceden saygı duyduğu birini bu halde görmek üzücüydü. “Kazandın. Öyle değil mi? Bu yetmez mi? Neden böyle davranman -”

Vastor genç Korun’u elinin tersiyle çarpıp yere yıkarak susturdu. Ona bakmadı bile; gözü hala Mace’in üzerindeydi.

Jedi Üstadı da yerde uzanmış ağzındaki kanı silip sürekli küfreden Nick’le ilgileniyormuş gibi görünmüyordu. “Sakın,” dedi Mace. “Sakın. Anlamıyorsun. Bir Jedi’ın ışın kılıcı -”

Bir Jedi Üstadı kadar kolayca yok edilebilir. Vastor parmaklarını şaklattı ve Akk Muhafızı ışın kılıcının kabzasını kalkanının bıçaklarına yaklaştırmadan önce –

“Kar...”

Tepelerindeki mahfenin perdesinin ardından Depa’nın sesi yükseldi, sanki aynı anda her taraftan geliyordu.

“O silah olmadan onu ormana göndermek cinayet olur, Kar. O düşman değil.”

Senin düşmanın değil. Belki de.

“Lütfen, Kar. Kılıca zarar verme ve giderken ona teslim et.”

O şimdi gidiyor.

“Gidemez,” dedi Depa. “Hissetmiyor musun? Yaraladın onu, Kar. Ağır yaraladın. Dinlenmeye ve tedaviye ihtiyacı var. Onu üsse götürelim. Ankkox’un sırtında benimle birlikte gelsin. Işın kılıcı da sende dursun. Onsuz sana karşı duramayacağını gösterdin zaten.”

Vastor’un gayri insani bakışları mahfeyi tepeden tırnağa inceledi, artık gece çökmüştü. Parlayan ışıklar perdeden yansıyor ve içerideki hiçbir şeyi göstermiyordu.

Sonunda omuz silkti ve elini uzattı. Akk Muhafızı kılıcı tekrar kendisine attı ve Vastor onu sarmaşık kedisi derisinden yapılma pantolonun kemerine taktı.

Mace’in yeleğini Jedi Üstadı’nın ayaklarının dibine attı.

Onun izlediğini bilmek daha çok canını yakmadı mı?

Artık alaycı konuşmuyordu; sesinde sadece merak ettiğini gösteren bir ton vardı.

Yavaşça ve acılar içinde, tıpkı sızlayan dizlerinin üzerinde hareket etmeye çalışan bir ihtiyar gibi, Mace eğilip yeleği aldı. “Bundan daha acı olamazdı herhalde?”

Tüm bunların ben sana gel dediğim zaman gelmeyi reddettiğin için olduğunu aklından çıkarma.

Tüm bunlar ben Şansölye Palpatine’in ofisine çağrıldığım zaman başladı, diye geçirdi içinden Mace. Ama bir şey söylemedi.

Çünkü sana söylenilen şeyi dinlemedin.

“Evet,” dedi Mace. “Evet, hatırladım.” Yeleğini alıp giydi. Hissettiği acıya bakılırsa anlaşılan lammas ağacının kabukları sırtını zedelemişti.

Eğer bir daha olursa doshalo bu sefer senin sonun olur.

“Evet, Kar. Biliyorum.” Yere oturmuş nefret dolu gözlerle Vastor’u süzen Nick’e baktı. “Haydi,” dedi Mace sakince. “Ankkox’a çıkmak için yardımına ihtiyacım var.”

Mace Windu’nun Günlüğünden

Vastor, Nick’in bana yardım etmesine ve yaralarımın ele geçirilen tıbbi malzemelerle tedavi edilmesine izin verdi. Benim neredeyse sakatlanmış kadar kötü durumda olduğuma inanmak istemişti.

Haksız da değildi.

Nick ayağa kalkmama yardım ederken hala çok öfkeliydi, bıyık altından söylenmeye devam ederek Vastor’a aklına gelen, özel bir günlükte bile yazılamayacak seviyede, her türlü ismi ve küfrü yağdırıyordu.

“Bu kadar yeter,” dedim ona. “İkimizi de beladan uzak tutmak için yeterince uğraştım. Böyle de devam etmesini istiyorum.”

“Oh, tabii ki. Bravo sana.” Sesi ne kadar acı olsa da gözlerime bakmamayı yeğledi.

Ona yüz kredisi için üzüldüğümü ve kimsenin ona benim üzerime bahse girmesi gerektiğini söylemediğini anlattım.

İşte o zaman büyük bir öfkeyle bana döndü, Akk Muhafızları yakında olduğu için kısık sesle konuşuyordu. “Bu kredi meselesi değil! Krediler umurumda değil -” sonra bir anda hayretle durdu ve gülümsedi. “Vay be. Bunu ben mi dedim? Tamam, neyse yalandı. Kredilere önem veriyorum, hem de çok ama kızgın olmamın nedeni bu değil.”

Başımı salladım ve ona anladığımı söyledim, bana kızgındı. Onu hayal kırıklığına uğrattığımı düşünüyordu.

“Ben değil,” dedi. “Yani yapma, Jedi’ların bir şeyleri savunması gerekmez mi? Senin her ne olursa olsun haklının yanında olman gerekmez mi?” Bana kızgın olsa da başını bir omzumun altına koyup yürümeme yardım etmekten de geri durmadı.

Bunu unutmayacağım. Ancak adrenalin ve yaşadığım sarsıntı geçmeye başlayınca ne kadar hırpalandığımı anlamaya başladım; daha sonra bir ilk yardım tarayıcısıyla baktığımda iki çatlak kaburga, sıkan yaprak sarmaşığının bileğimde bıraktığı derin yara, orta derecede beyin sarsıntısı ve birkaç iç kanama tespit ettim. Boynumdaki ısırığı ve sayısız kesik ve eziği saymıyorum bile.

Nick, ankkox’a çıkmama yardım ederken onun bana neden bu kadar kızgın olduğunu anladım, her şeyden çok esirleri salıvermekle hata yaptığımı söylememe kızmıştı.

“Ne dediğin umurumda değil,” diye mırıldandı suratı beş karış. “Kar’ın dediği de umurumda değil. Orada çocuklar ve yaralılar vardı. Yani Balawailer kötü değil ki. Onlar da insan. Bizim gibi.”

“Hemen hemen herkes öyle.”

“Biz doğru olanı yaptık ve sen de bunu biliyorsun.”

Nick’in kendisiyle gurur duyduğunun farkına vardım. Yaptığımız şeyden dolayı gururluydu. Onun için yabancı bir duygu olabilirdi, hayran olunacak bir şeyi yapabilmek için büyük bir riske girdikten sonra yaşanan gururun hazzı. Kendini koruma içgüdüsüne baskın çıkma, korkularımızla savaşıp kazanmamız.

Bir bireyin sadece refleksler ve şartlanmış tepkilerden öte bir varlık olduğunun idrak edilmesinin gururu; kişinin kolayın yerine doğruyu ve güvenlinin yerine adili seçmesi. Nick’in bu durumu beni de gururlandırdı – tabii ki bunu ona söylemedim. Bu onu sadece utandırır ve konuştuğuna pişman ederdi.

Ankkox’un bacağı üzerinden sırtına çıkmama yardım ederken yüzünde gördüğüm o inançlı ifadeyi umarım asla unutmam. “Kar’ın seni böyle benzetmesi onun haklı olduğunu göstermez. Onun kazanması senin ona karşı çıkmanın da yanlış olduğunu göstermez. O şeyleri dediğine bile hala inanamıyorum zaten.”

Cevabı meyilli kabuğun ortasındaki mahfenin perdesinin ardından geldi.

“Eğer bizimle yeterince zaman geçirirsen, Nick, öğreneceksin...”

Depa’nın sesi güçlü ve netti ve hep kalbimde taşıdığım gibi mantıklı ve kibardı. “Jedi’ların her zaman doğruyu söylemediğini öğreneceksin.”

Nick durdu, sanki aniden derin düşüncelere dalmış gibi kaşlarını çattı. “Her zaman – hey...” şüpheyle mırıldandı. “Hey, dur bakalım -”

Depa bir kez daha perdeyi açtı ve korkuluğun küçük kapısını itti. “Haydi, içeri girin. Biraz dinlenseniz fena olmaz.”

“Gerçekten de öyle,” diye itiraf ettim. “Son birkaç günün benim için hoş geçtiği söylenemez.”

Mahfeden içeri girerken elimi tuttu ve yana çekilerek bana yer açtı. “Hakkını vermem gerek, Mace,” dedi hafif dalga geçerek.”Galaksideki herhangi biri gibi sopa yiyebiliyorsun.”

Nick’in gözleri hayretle dışarı fırladı. “Biliyordum!” Sevinçten deliye dönmüştü. “Biliyordum. Onu alaşağı edebileceğini biliyordum.”

Onu sessiz olması konusunda uyardım. Vastor ve Akk Muhafızları yakınlardaydı ve Vastor’un işitme yeteneğinin sınırlarını da bilmiyordum. Ona tümüyle sessiz olmamasını da söyledim çünkü bu da şüphe çekerdi.

“Seni çözdüm, duydun mu beni? Artık seni çok iyi tanıdım. Ona hakaret edip mücadeleyi kişisel hale getirmenden anlamalıydım. Sana ne kadar kızarsa beni o kadar unutacaktı. Ona o kadar çok hakaret ettin ki sonunda seni yendiğinde esirleri serbest bırakmanı unutacak kadar kendini iyi hissetti.”

Yarı yarıya haklı olduğunu söyledim ona.

“Hangi yarısı?”

Depa benim yerime cevap verdi. “Kar’ın kazanmasına izin vermesi kısmı.”

Beni çok iyi tanıyordu.

“Yani seni gerçekten yendi mi?” Nick inanmakta güçlük çekmişti. “Gerçekten de yendi mi seni yani?”

“Seninle Güç’te bir bağımız var artık, Nick. Sence ben dövüşten kaçmışım gibi mi hissediyorsun?”

Başını iki yana salladı. “Smazzo davulcusunun kapan derisiymişsin gibi hissediyorum.”

“Daha önce de dediğin gibi, Vastor kolay yalan söylenecek bir adam değil. Eğer kendimi tutsam anlardı. O zamanda daha çok saldırır ve belki de beni öldürürdü. Sadece sonunda kazanmamın mümkün olamayacağı şekilde dövüştüm.”

“Mümkün olamayacak mı?”

“Vastor... çok güçlü. Benim yarı yaşımda ve iki katım kadar iri. Eğitim ve deneyim ancak bir noktaya kadar bu açığı kapatır. Ayrıca hiçbir Jedi’ın taklit edemeyeceği vahşilikte savaşıyor.”

“Yani bana bütün bunları seni annenin bile tanıyamayacağı hale gelecek şekilde dövmesi için yaptığını mı söylüyorsun?”

Omuz silktim. “Kazanmam gerekmiyordu. Sadece dövüşmem gerekiyordu.”

“Kar’ın hassas noktası,” dedi Depa. “Tüm açıklığıyla gördün.”

Başımı salladım. Nick bu terime aşina değildi; ona hassas noktayı kritik zayıflık olarak tarif ettim ama o başını iki yana salladı. “Ben onda hiçbir zayıflık göremedim.”

Depa’ya bir göz atarak Yoda’dan bir alıntı yaptım: “Baktın ama göremedin.”

“Kar’ın gücünün kaynağı pelekotan’la olan içgüdüsel bağı. O ormanın içinde yaşadığı gibi orman da onun içinde yaşıyor. Sana her zaman söylüyorum. Ormanın bile kendine has kuralları vardır.”

Ona, Kar’la aramda bir mücadelenin kaçınılmaz olduğunu anlattım, aynı sürüde iki alfa erkek. Karakoldaki savaşta onunla ilk karşılaştığımda bunu hissettim. Tek umudum bunu kişisel ve çabuk şekilde halletmekti.

Ve silahsız.

Eğer dövüş olmasaydı o ve Akk Muhafızları muhtemelen Nick’i ve beni esirleri salıverdiğimiz için öldürecekti. Eğer onunla silah kullanarak dövüşseydim şimdiye ölmüş olurdum –onu öldürmeyi başarsam bile muhafızlar ve köpekler beni parçalardı– ve beni kurtarmaya çalışsaydı Depa’nın da akıbeti bu olurdu; Circus Horrificus’da bize üç akk köpeği saldırdığında canımızı zor kurtarmıştık.

Bir düzineye karşı –

Pekala. Bu şekilde olmadı. Çünkü Kar’ın, alfa erkeğinin orman içgüdüsü gereği, gerçekte ne istediğini biliyordum.

Benim boyun eğmemi istiyordu.

Ve diğer sürü liderleri gibi o da rakibi boyun eğdikten sonra barışçı bir şekilde onu tekrar sürüye dahil edecekti – tekrar ona karşı gelmediğim müddetçe.

“Bu yüzden ışın kılıcını ona verdin. Böylece bir tehdit sezmeyecek.”

Başımı iki yana salladım ve içimden gülümsemek geçti.

“Hayır, aslında onu ortadan bölmesine izin verecektim.”

“Öyle mi?”

“Onu parçalasa kendini daha fazla güvende hissetmez miydi? Tabii ki. Bir ışın kılıcı tamir edilebilir ya da tekrar yapılabilir. Fakat itiraf etmeliyim Depa’nın fikri dahiyane.”

Depa bana gülümsedi. “Şimdi kendimle biraz gurur duydum.”

Nick’in yine kafası karıştı ve ben açıkladım. “Güç’ü kullanarak bile Kar’ın varlığını etrafımızı çevreleyen ormanda ayırt edemiyorum. Onun tümüyle bir parçası ve onun içinde görünmez hale gelmiş. Diğer taraftan benim ışın kılıcımsa-”

“Anladım!” dedi Nick. “Onu taşıdığı müddetçe -”

“Kesinlikle.” Onu şu an bile hissedebiliyorum. Hiç düşünmeden benim konumuma kıyasla nerede olduğunu bilebiliyorum. “Depa vahşi bir sarmaşık kedisine çıngıraklı tasma takmayı başardı.”

“Vay be. Yani Jedi’lar anlatıldığından bile tehlikeliymiş, Hikayelerde duyduklarım bunların yarısı bile etmez,” dedi. “Sizin esas gücünüz ışın kılıcıyla yaptıklarınız ya da zihninizle eşyaları falan kaldırmanız değil...” Nick başını iki yana salladı. “Bu doğal değil – o kadar sopa yiyip böyle boyun eğmek... Kar’a ışın kılıcını teslim etmek falan -”

“Zihnin belli ölçüde uzaklaşmasını gerektiriyor. Duygularını perdelemeyi başardığında cevap genelde açıkça ortadadır.”

“Ama hala doğal değil. Siz ikiniz birbirinizi ne zamandır tanıyorsunuz?”

“Ben Mace’in öğrencisiyken,” dedi Depa, “bana sürekli olarak Jedi olmanın hiçbir yönünün doğal olmadığını hatırlatırdı.”

“Ben sizin hep Güç’e uyup içgüdüleri ve eşyaları kullandığınızı zannederdim...”

“Fark,” dedim, “içgüdülerin kendisinde yatar. Eğitimsiz bir Güç kullanıcısının en büyük Jedi kadar Güç kullanabilmesi mümkündür – örneğin Kar. Ama eğitilmediği zaman onun dayandığı içgüdüler ona doğa tarafından bahşedilendir. Bu da Jedi’ların en önemli paradokslarından biridir, bizim kullandığımız ‘içgüdü’ kesinlikle içgüdüsel değildir. Bunlar sıkı bir eğitim sonucu doğal olanların yerini alanlardır. O nedenle Jedi’lar eğitime çok küçük yaşta başlamak zorundadırlar. Doğal içgüdülerimizi –kendi alanını savunma, bencillik, öfke, korku ve benzerleri– Jedi içgüdüleriyle –esenlik, bencillik ve hırstan arınma– değiştirmek.”

“Jedi olmak demek doğayı dize getirecek bir disiplin demektir. Tıpkı özünde medeniyetin, bilinçli yaratıkların doğal dürtülerine gem vurulması olması gibi.”

“Çünkü barış doğal olmayan bir durumdur.”

“Barış medeniyetin bir ürünüdür. Barışçıl yabanilik mitinde olduğu gibi adı üzerinde; sadece bir mittir. Medeniyet yoksa her yer ormandan ibarettir. Barışçıl yabaniliğine uy, ürünlerini yak, sürünü öldür ve ya da onları avlanma bölgenden sür. Barışın fazla sürmeyeceğini göreceksin. Haruun Kal’da da yaşananlar bu değil mi zaten?”

“Jedi’lar barış için savaşmaz. O sadece bir slogandır ve tüm sloganlar kadar da yanıltıcıdır. Jedi’lar medeniyet için savaşır çünkü barış ancak medeniyetle gelir. Bizler adalet için savaşırız çünkü adalet medeniyetin temel taşıdır; adil olmayan bir medeniyet kumun üzerine inşa edilmiştir. Fırtınalara uzun süre direnemez.”

“Kar’ın gücü doğal içgüdülerinden geliyor – ama aynı zamanda da içgüdülerce yönetiliyor, hiçbir Jedi’ın olmadığı şekilde. Güç, saygı, başarı ya da intikam için doğal dürtülerini kullanan bir Jedi hayal edilemez derecede güçlü olabilir.”

“Mace,” diye söze girdi Depa sakince, “Hala Kar’dan mı bahsediyoruz? Yoksa bu söylediklerin Dooku hakkında mı?”

Ya da? Söylemesem de düşündüm. Kendisinden mi? ...

İç çekip başımı öne eğdim, birden ne kadar yorulduğumun farkına vardım. Ama yine de cümlemi tamamladım, Nick’den ziyade Depa için.

Ve kendim için.

“İçgüdüleri tarafından kontrol edilenlere karşı tek umudumuz kesin şekilde kendi içgüdülerimizi kontrol edebilmektir.”

13 GELECEĞİN JEDİ’I

Ormanda gece.

Korun çadırları kümeler halinde toplandı. Fısıldaşmalar, ormandan gelen seslerle karışıyor. Pişirilen yemeklerin ve yeşil rashallo yapraklarından sarılmış ev yapımı sigaranın kokusu.

Mace kendisine verilen bir yatağın üzerinde oturmuş, Depa’nın cep çadırının birkaç metre kadar ilerisinde ve thyssel çalılarının altındaki terk edilmiş bir ruskakk yuvasında. Nick yaralarını sararken o da sarmaşıkların loş ışığında Depa’nın çadırın içindeki siluetini izliyor.

Işık söndüğünde sanki Depa orada değilmiş gibi.

Parlak sarmaşıkların yetersiz ışığında Nick gözlerini kısarak ilk yardım tarayıcısına baktı. “Anlaşılan senin iç kanamanın üstesinden gelmişiz,” dedi. “Beynindeki sarsıntıyı kontrol altına almak için de bir kaç iltihap giderici daha...”

Mace başını yan tarafa yatırdı ve Nick şırıngayı damarına sapladı. Jedi Üstadı gözünü kırpmadan karanlığa bakıyordu; enjeksiyonun acısını bile hissetmemişti.

Işın kılıcını takip ediyordu.

“Hala durmadı,” dedi Mace.

“Kim ne yapmadı?”

“Vastor. Volta atıyor. Daire çiziyor. Çöldeki bir rancor gibi.”

“Şaşırdın mı?”

“Şaşırmamam gerekir. Dövüşün gerçek olduğuna inansa da benim boyun eğişimin sahte olduğunu düşünüyor. Sadece bu konuda ne yapacağına bir türlü karar veremiyor.”

Nick şırıngayı tekrar kutusuna koydu. “Eğer senin için eğlence demek benimle ve ilk yardım çantasıyla vakit geçirmek demek değilse sakın yoluna çıkma.” Mace’in boynundaki ısırığın üzerine koyduğu bakta bandajını bastırdı. “Burada kaç türlü öldürücü bakteri olduğunu bilsen şaşarsın. Kar’ın neler yiyebileceğini düşünmek bile istemiyorum.”

“Onun yedikleri beni pek endişelendirmiyor,” dedi Mace, “asıl düşündüğüm onu yiyen şey.”

“Al sana kolay bir tahmin.” Nick başıyla Depa’nın çadırını işaret etti. “O nasıl?”

Mace omuz silkti. “Gördüğün gibi?”

“Hayır, yani karanlık taraf tantanası vardı ya. Karakoldan ayrılırken bahsettiğin.”

“Ben... bilmiyorum.” Mace’in kaşları her zamankinden fazla çatıldı. “İyi olduğunu söylemek istiyorum. Ama benim ne istediğimle gerçeğin ne olduğu pek alakalı değil. Biraz... dengesiz görünüyor.”

“Bildiğin gibi bu savaşta birkaç ay geçiren herkesin başına gelir bu.”

“Benim korktuğum da bu.”

Mace Windu’nun Günlüğünden

Saatin kaç olduğunu bilmiyorum. Gece yarısından sonra ve şafaktan birkaç saat önce herhalde. Datapad’in kronometresinin akıbeti vericisiyle aynı olduğu için zamanla ilgili bundan daha kesin bir bilgi veremem. Gecenin belli bir saatinde parlak sarmaşıklar ışıklarını söndürüyor ve yırtıcılar susuyor. İşte o anda yapılması gereken tek şey uyumak.

Geçtiğimiz üç gündür hemen hiç uyuyamadığım halde hala uyanığım.

Beni uyandıran Depa’nın çığlığı oldu.

Yürek parçalayan tiz bir çığlık, sanki kendi kabuslarımdan çıkıp geldi. Bu çığlığın kaynağının korku değil de ıstırap olduğu şüpheye yer bırakmayacak kadar belliydi.

Çığlığı onu da uyandırmıştı, ilk düşüncesi çadırı açıp bizim bunun sadece bir rüya olduğunu anlamamızı sağlamak olmuştu. Bu her zaman onun ilk düşüncesi olmuştur, Korunlara ve bana güven vermek. Bu beni bir ölçüde rahatlattı.

Bu gece bu üçüncü kez oluyordu.

Yine de –yaralı ve arazide Korun yatağında yatmaya alışık olmasam da– sanki bu gezegene daha yeni inmiş gibi uyuyabiliyordum.

Depa’nın çığlıkları bir lütuftu.

Çünkü kendi kabuslarım beni uyandırmıyordu.

Benim kabuslarım beni uyandırmaz aksine endişe ve acının karmaşası içinde boğulmama neden olurdu; ormanda hazır bekleyen her türlü tehlikenin ve ölümün düşüncesinin neden olduğu sıradan kabuslar değildi bunlar.

Buradaki rüyalarımda Jedi’ların yok edildiğini gördüm. Cumhuriyet’in ölümünü. Tapınak’ın enkazını, Senato’nun yıkılışını ve Coruscant’ın dizaynını tanımadığım gemilerce yörüngeden bombalandığını gördüm. Galaksi kültürünün merkezi olan Coruscant’ın, Haruun Kal’dakinden çok daha tehlikeli ve yabancı bir ormana dönüştüğünü gördüm.

Medeniyetin sona erdiğini gördüm.

Depa’nın çığlıkları beni ormana ve geceye geri getirdi.

Bir hafta önce bu ormanda uyanmanın beni rahatlatacağını hayal bile edemezdim.

Mace Windu’nun Günlüğünden

Yarın buradan ayrılacağız.

Tüm gün boyunca kendime söylediğim şey bu, bağdaş kurmuş ankkox’un kabuğu üzerinde oturup Depa’yla konuşurken. Söylemem gerek, onu dinliyorum çünkü o beni sadece duymak istediği şeyi söylediğim zaman duyuyor. Tüm gün boyunca kabuğun üzerinden sadece bacaklarımı esnetmek için indim... ve kimi zaman yerime geri döndüğümde Depa’nın hala konuşmakta olduğunu gördüm, genelde benimle konuşma tarzı olan belli belirsiz mırıldanmayla – anlaşılan konuşmamız onun kafasının içinde cereyan ediyordu ve benim olup olmamam sadece bir detaydı.

Helikopterler gelip bize ateş püskürttüğünde ya da toplarıyla ateş açtığında ankkox’a yakın olan gerillalar hemen onun gövdesinin altına saklanıyordu. Ama ne ben ne de Depa yerimizden ayrılmadık. Mahfenin içindeki yerinde oturmuştu, bazen korkuluğa yaslanarak öne doğru eğilirdi ve sesi omzumun üzerinden gelirdi.

Bugün kilometrelerce yol katettik. Arazi gittikçe yükselirken orman örtüsü de gittikçe seyrelerek hareketimizi kolaylaştırıyor. Anlaşılan Korunlar bu yüzden mesafeyi kilometreyle değil de zamanla ölçüyorlar.

Ormanın seyrelmesi hızımızı arttırırken, daha organize bir şekilde devriye gezmeye başlayan helikopterler tarafından görülmemizi de kolaylaştırıyor.

Bu günle ilgili anlatacak çok şeyim olsa da nereden başlayacağımı bilmek zor. Sadece yarını, Nick’le buluşmamı ve bizi buradan götürmesi için Halleck’i çağırmayı düşünebiliyorum.

Hatta bunun için yanıp tutuşuyorum.

Buradan nefret ettiğimin farkına vardım.

Pek Jedi’lara yaraşır bir şey değil ama inkar edemem. Rutubetten, kokudan, sıcaktan, sürekli kaşlarımdan yanaklarıma doğru süzülüp çenemden damlayan terden nefret ediyorum. Grasser’ların umursamazlığından ve akk köpeklerinin hırlamalarından nefret ediyorum. Sıkan yaprak sarmaşıklarından, bakır sarmaşıklarından, portaak ağaçlarından ve thyssel çalılarından nefret ediyorum.

Ağaçların altındaki karanlıktan nefret ediyorum.

Savaştan nefret ediyorum.

Bu insanlara ve Depa’ya yapılandan nefret ediyorum.

Bana yapılandan nefret ediyorum.

Halleck serindir. Temizdir. Yiyeceklerde küf ve böcek olmaz.

Gemiye varabilirsem yapacağım ilk şeyi biliyorum. Köprüye gidip kaptana tekmil vermeden bile daha önce.

Banyo yapacağım.

En son yörüngedeki mekikteyken temizdim. Tekrar temizlenebileceğimden de şüpheliyim.

Pelek Baw uzay limanında mekikten indiğimde Grandfather’s Shoulder’ın karlı tepelerini hatırlayıp Coruscant’ta fazla kaldığımı düşünmüştüm.

Ne aptalmışım.

Tıpkı Depa’nın tarif ettiği gibi: kör, cahil ve kibirli bir sersem.

Burada işlerin ne kadar kötü olabileceğini öğrenmeye korktum ve benim en büyük korkularım bile gerçeğin yakınından geçmiyormuş.

Işın kılıcımın bu tarafa doğru geldiğini hissediyorum. Sonra devam edeceğim.

Mace Windu’nun Günlüğünden

Kar, akşam için kamp kurmadan yarınki yürüyüşü konuşmak için Depa’nın çadırına geldi; asıl amacının beni kontrol etmek olduğunu seziyorum.

Umarım gördüğü hoşuna gider.

Bu sabah Depa’ya, Ayrılıkçıların Gevarno ve Opari’den çekildiğinde neden geri dönmediğini sordum. Eğer onu zorlamasam hala kalmaya devam edecekti.

“Bitmesi gereken bir savaş varken bir Jedi çekip gidebilir mi?” Sesi perdelerin ardından geliyordu. Bu sabah beni içeri davet etmedi, ben de nedenini sormadım.

Anlaşılan beni görmeye morali müsait değil.

“Savaş bittiği halde savaşmaya devam etmek Jedi’lara göre bir şey değil,” dedim ona. “Bu karanlıktır.”

“Savaş aydınlık karanlık meselesi değildir. Kazanma ya da ölüm meselesidir.”

“Ama zaten kazandın.” Uyanıkken gördüğüm garip rüyamdaki sözlerini hatırladım. Onun ya da Güç’ün sözleri, bilmiyorum.

“Belki de kazandım. Peki, etrafına bak, bu muzaffer bir orduya benziyor mu? Darağacından kaçabilmek için son güçleriyle çırpınan kaçaklar sürüsü.”

Onlara kendimi çok yakın hissediyordum, çektikleri ıstırap ve umutsuz mücadeleleri nedeniyle. Her zaman onların kaderiyle benimkini ayıran şeyin –Jedi antroploglarla ghosh Windu’nun yaşlılarının bir eylemi– sadece şans olduğunu düşünmüşümdür.

Kar Vastor gibi yetişebilirdim.

Fakat bunların hiçbirini Depa’ya söylemedim; buradaki amacım Güç’ün sonsuz nehrinin kıvrımlarında oyalanmak değil.

“Onların neden savaştığını anlıyorum,” dedim ona. “Anlamadığım şu, sen neden savaşıyorsun?”

“Hissedemiyor musun?”

Konuştuğu zaman hissedebildim. Güç’te korku ve nefretin karşı konulmaz nabız atışı, groundcar’da Nick, Lesh, Besh ve Chalk’dan hissettiğimin aynısı ama sanki ormanın tüm gezegene yayılan rezonans odasında daha da güçlenmiş. Korunların savaşı sürdürmesini sağlayan şey nefret, sanki tüm bu insanlar tek bir ortak rüyayı paylaşıyor: Tüm Balawai’nin Korun topuzu önünde eğilmiş tek bir kafa olması...

Depa dedi ki: “Evet, biz savaşımızı kazandık. Onlarınki sürüyor. İçlerinden biri hala hayatta olduğu müddetçe de asla sona ermeyecek. Balawailer asla peşlerini bırakmayacak. Biz bu insanları kendi çıkarlarımız için kullandık – ve istediğimiz şeyi de elde ettik. Şimdi onları terk etmem mi gerekiyor? Artık işe yaramayacakları için onların soykırıma uğramasına göz mü yumayım? Konsey’in bana yapmamı emrettiği şey bu mu?”

“Parçası olmadığın bir savaş için kalıp savaşmayı mı istiyorsun?”

Sesi daha güçlü çıkmaya başladı. “Bana ihtiyaçları var, Mace. Ben onların tek umuduyum.”

Sesi kısa sürede tekrar eski mırıldanmaya döndü. “Ben... bazı şeyler yaptım. Şüpheli şeyler. Biliyorum. Fakat gördüm... Mace, ne gördüğümü hayal bile edemezsin. Olabileceği kadar kötü – benim kadar kötü... Güç’ü ara. Ne kadar, her şeyin ne kadar kötü olduğunu hissedebilirsin. Ne kadar kötü olabileceğini.”

Söyleyecek bir şeyim yoktu.

“Etrafına bak.” Mırıltısı yeniden güç kazandı. “Gördüğün her şeyi düşün. Bu küçük bir savaş. Durmaksızın devam eden çatışmalar yığını. Cumhuriyet ve Konfederasyon dahil olana kadar sportif bir aktivite gibiydi. Ama şu insanlara yapılana bak. Savaşın, onun ne olduğunu bilmeyenlere vereceği zararı düşün. Alderaan ovalarında piyade savaşları olduğunu düşün. DOKAW’ların Coruscant’taki gökdelenleri vurduğunu düşün. Klon Savaşları ciddileşirse galaksinin ne hale geleceğini düşün.”

Savaşın zaten ciddileştiğini ona söylediğimde güldü. “Sen daha ciddisini görmemişsin.”

Ona baktığımı söyledim.

Şimdi de Halleck’teki klon askerlerini ve onların ateş altında sarsılmaz cesaretlerinin ve disiplinlerinin bu perişan haldeki katillerden sanki aynı türün üyeleri değilmişler gibi farklı olduğunu düşündüm... Büyük Cumhuriyet Ordusu’nda 1,2 milyon klon askeri vardı. Cumhuriyet’e bağlı her gezegene sadece bir asker göndersek bile hala hiç asker olmayan binlerce gezegen kalırdı.

Eğer Klon Savaşları Depa’nın öngördüğü gibi yayılırsa savaş klonlar, Jedi’lar ya da savaş drodileri tarafından değil de sıradan insanlarla sürdürülecek demektir. Sıradan insanlara şu seçenek sunulacak: Ölün ya da Korunlar gibi olun. Barış Galaksisini ebediyen terk eden insanlar.

Tek umudum savaşın Güç’le ilgisi olmayanlar için daha kolay olmasıdır.

Ama anlaşılan gerçek bunun tam zıttı.

Saatler geçti ve hiç konuşmadık. O ikindi güneşi altında uyuklarken ben de mahfenin kenarında oturup ankkox’un yürüyüşünün ritmine uyup yükseklikleri sürekli değişen ağaç ve çalılara takılmamaya çalıştım. Onun uyurken mırıldandıklarını dinledim ve ani çığlıklarıyla şok olup sızlanmalarıyla üzüldüm.

Gidip gelen bir ateşi vardı sanki. Bazen konuşması konudan konuya atlayan anlamsız saçmalıklardan ibaret. Bazen telaffuzu son derece düzgün ama geçmişi olmayan bir geleceği öngörmekte. Söylediklerini bu datapad’e kaydetmeye çalıştım ama nasıl olduysa sesini bir türlü kaydedemedim.

Sanki konuşmalarımız benim halüsinasyonum gibi.

Öyle olsa bile.

Ne fark eder ki?

Güç’ün bir yalanı bile bizim idrak edebileceğimiz herhangi bir gerçeklikten daha doğrudur.

Mace Windu’nun Günlüğünden

Günün büyük bölümünü Kar Vastor’dan bahsederek geçirdik. Depa çoğu detayı atlasa da yine de yeterince bilgi verdi.

Gereğinden fazla.

Örneğin bana doshalo dediğinde bu sadece bir ifade değildi. Eğer Depa’ya anlattığı doğruysa Kar Vastor ve ben Windu’ların sonuncularıyız.

Doğduğum ghosh –ve gençken Korun Güç yeteneklerinden bazılarını öğrenmek için dönüp aylarca yaşadığım yer– anlaşılan geçen otuz yıl içinde parça parça yok edilmişti. Büyük bir katliam ya da iklim değişimiyle değil zaman içinde yıpranarak gerçekleşmişti bu yıkım. Benim ghosh’um kalabalık ve daha iyi silahlanmış ve aynı derecede acımasız bir düşmana karşı verilen bir gerilla savaşındaki bir istatistikten ibaretti.

Depa bana bunu tereddüt ederek anlattı, sanki bu es geçilmesi gereken korkunç bir habermiş gibi. Belki de öyleydi. Bilemem. Benim için önemli olduğunu düşünüyordu ve belki de olmalıydı.

Ama ben Korun olduğumdan çok bir Jedi’ım.

Kendi doshallaim’in bitmiş ve dağılmış olduğunu ve Windu mirasının ve geleneğinin kan ve karanlık içinde kaybolduğunu düşündüğümde sadece belirsiz bir üzüntü hissediyorum.

Kulağıma gelen ıstırap ve kayıp hikayeleri benim için sadece bir üzüntü.

Elimden gelse kaderlerini değiştirirdim. Hepsinin.

Kar’ınkini kesinlikle değiştirirdim.

Anlaşılan gençken Kar sıradan biriymiş, pelekotanla olan teması diğerlerinden fazla olsa da diğer yönlerden bir farkı yokmuş. Onu değiştiren Yaz Dönümü Savaşı olmuş, kendisi de bu dünyada fazlasıyla değiştiği gibi.

On dört yaşında ailesinin orman araştırmacıları tarafından katledildiğini görmüş, bu savaşın tipik eylemlerinden biri.

Onun tek başına nasıl kaçabildiğini bilmiyorum. Depa’nın farklı Korunlardan duyduğu hikayeler çelişiyor. Kar’ın kendisiyse bu konudan bahsetmiyor.

Bildiğimiz şey tüm ailesinin katledildiğine tanık olduktan sonra ormanda yalnız kaldığı, silah yok, grasser yok, akk’lar ya da insanlar yok, yiyecek ya da herhangi bir eşya yok. Bir standart yıldan uzun bir süre bu şekilde ormanda tek başına yaşamış.

Tan pel’trokal’den sağ çıktım dediği zaman kastettiği de bu.

Kelimede ancak şimdi fark edebildiğim bir ironi var.

Tan pel’trokal, ölümü hak eden suçlular için, Korun kültürünün ürünü olan bir ceza. İnsan yargısının hatalı olabileceğini bildikleri için Korunlar son kararı ormanın kendisinin vermesini istemişler. Bunu merhamet olarak kabul etmişler.

Şunu diyebilirim, bu kendilerine gösterdikleri bir merhamet. Böylece hiç suçluluk hissetmeden can alabilmenin yolunu bulmuşlar.

Kar’ın durumda ise o tan pel’trokal cezasına Korun olma suçunu işlediği için çarptırıldı. O masumdu –ve suçluydu- en az aynı şeyi yapmayı düşündüğü Balawai bir çocuk kadar. Suçları aynıydı: yanlış ailede doğmuş olmak.

O olay yaşandığında Keela’dan bir yaş büyük olmalıydı.

Ama yanında onu kurtaracak bir Jedi olmadığından o da kendi başının çaresine baktı.

İnsan konuşmasını şekillendirme yeteneğinin hayatta kalabilmek için ödediği bir bedel olduğunu düşünüyorum. Tüm Jedi’lar gücün bedeli olduğunu bilir. Güç karşı çıkılamaz bir dengeyi korur. Pelekotan onun insanlığıyla gücünü takas etmişti.

Kimi zaman Güç aynısını Jedi’lara da mı yapıyor diye düşünüyorum.

O ve Akk Muhafızları’nın Jedi’larla pek çok ortak noktası olduğu çok açık, bizim karanlık bir aynadaki yansımamız gibiler. Onlar içgüdülerine Jedi’lar eğitimlerine güveniyor. Onlar öfke ve saldırganlığı güçlerinin kaynağı olarak kullanıyor; bizim gücümüzün kaynağı ise esenlik ve savunma. Onun ve Akk Muhafızları’nın taşıdığı silahlar bile bizimkinin çarpık bir yansıması.

Ben kılıcımı kalkan gibi kullanırım. Onlar kalkanlarını kılıç gibi kullanıyor.

Depa bana bu “vibro-kalkanların” Kar’ın kendi dizaynı olduğunu söyledi. Vibro-baltalar orman araştırmacılarının kullandığı standart aletlerdendir. Ağaç kesmek ve steamcrawler’ların geçemediği yerlerde yol açmak için kullanırlar; vibro-baltalara güç veren sonik jeneratörler tümüyle kapalı olduğundan metal yiyen mantarlara karşı da dirençlidirler.

Ve metalin kendisi... evet, bu kendi başına ilginç bir hikaye. Mantarların sevmediği bir alaşıma benziyor. Son derece sağlam ve asla körelmediği gibi paslanıp kararmıyor da.

Süperiletken olmak gibi bir özellikleri de var.

O yüzden benim kılıcım kesemedi, kalkanın tüm yüzeyi her zaman aynı sıcaklıkta. Işın kılıcının enerjisi bile derhal iletiliyor. Bir ışın kılıcını ona uzun süre tutarsan tüm kalkan aynı anda erir ama kesilemez.

Hiçbir enerji kılıcı kesemez.

Bu veriyi dosyala.

Kar, birini Akk Muhafızı olarak kabul ettiğinde o kişi kendi silahını yapar, Jedi’ların ışın kılıcı geleneğinden çok da farklı değil.

Şimdi farkına varıyorum ki Kar bu fikri benim otuz beş yıl önce ghosh Windu’daki arkadaşlarıma anlattığım Jedi hikayelerinden almış olabilir. Korunların sözlü bir geleneği vardır ve hikayeler aile yadigarı gibi kuşaktan kuşağa geçer.

Bu düşüncemi Depa’yla paylaşmadım.

Depa da Kar ve onun muhafızlarına Jedi önleme tekniklerini öğretmediğine yemin etti; Kar’la ilk tanıştığında da bunları zaten bildiğini söyledi. Eğer söyledikleri doğruysa o zaman kendi kendine öğrenmiş olmalı – ve bu fikri de muhtemelen gençken düşüncesizce arkadaşlarımla paylaştığım aynı hikayelerden almıştır.

Şimdi de garip bir şekilde Kar Vastor benim yaptığım bir hata olabilir.

Bu metalin kaynağı hala gizemini koruyor; Kar kimseye söylemese de sanırım ben ne olduğunu biliyorum.

Uzay gemisi zırhı.

Binlerce yıl önce –Sith Savaşı’ndan önce- kalkan jeneratörleri o kadar büyüktü ki sadece ana gemiler onları taşıyabilirdi. Küçük gemilerse aynaya benzeyen süper iletken alaşımlarla kaplanırdı ve günümüzün düşük güçlü lazerlerine karşı koyabilecek seviyedeydiler.

Sanırım Kar, Korunnai Highland ormanında bir yerde, belki de tan pel’tokral sırasında, bu gezegene düşmüş olan kadim Jedi uzay gemisine rastladı.

Bu sabah nihayet Kar Vastor’un gerçek hikayesini öğrendim. Kim olduğunu değil, neden olduğunu –

Uzun yürüyüşümüz sırasında Kar bize helikopterlerin ateşi ve uyduların tarayıcılarından koruyacak bir mağara bulmuştu ve o gece Besh ve Chalk’ın humma arısı larvalarını temizlemişti. Besh ve Chalk bitkisel hayatta bir grasser’ın üzerinde yük gibi taşınmıştı. Terrel’ın bıçağının onlara verdiği hasar bulduğumuz ilk yardım çantalarındaki doku bağlayıcılarla şimdilik halledilmişti ama tabii ki yaralar kapanmamıştı; çünkü vücudun iyileşme süreci de thanatizine yüzünden yavaşlamıştı.

Depa ve ben ve birkaç kişi daha oradaydık. Bir çift Akk Muhafızı onu mahfesinden sandalyesiyle birlikte alıp indirmişti. Bir kolunu gözlerinin üzerine atarak arkasına yaslandı; yine başı ağrıyordu ve tyruunun ateşinin ışığı, odunu beyaz renkte yanan yerel bir ağaç, onun baş ağrısının kaynağıydı. Belki de katılmayı hiç de istemiyor diye düşündüm.

Kar, Besh ve Chalk’ın bedenlerini mağaranın zeminine koyup gömleklerinin arkasını yırttığında Depa da toparlanıp dik oturmuştu ama hala gözlerini ışık gelmesin diye eliyle örtüyordu. Dişlerini alt dudağına saplayarak izledi, endişeliydi.

Kar ikisinin yanına çöküp bir şeyler mırıldanırken tanımadığım bir Korun da gelip panzehiri enjekte etti. Vastor’un mırıltısı kuvvetlendi ve insan kalbinin yavaşça atması gibi bir ritme kavuştu. Ellerini açıp gözlerini kapadı ve mırıldandı, Güç’teki hareketi hissettim, bir Jedi şifacıdan hissettiğimden çok farklı bir döngü – ya da herhangi birinden.

Kırmızı bir sıvı bir anda tüm omurgasına yayıldı ve az sonra da bu sıvı derisindeki gözeneklerden dışarı taşan taze kanın parlak ıslaklığına dönüştü – kalan detayların sanırım bir önemi yok. Şunu söylemeliyim ki Kar bir şekilde Güç’ü –pelekotan– kullanarak humma arısı larvalarını yanlış yerde olduklarına ikna etmişti; onları daha önce bulundukları arı iğnesinden kurbanlarının merkezi sinir sistemine götüren içgüdünün aynısını kullanmıştı, Kar onları göç etmeye teşvik etmişti –

Besh ve Chalk’tan dışarıya.

Ve böyle bir gücün etkisi altında tüm bu yaratıklardan oluşan bir kütle –yaklaşık bir kilo kadar– doğruca tyruun alevine doğru gidip orada yanan saç gibi duman olup gittiler.

Bu nefes kesen gösterinin ortasında Depa bana doğru eğilip fısıldadı, “Bizim hatalı olduğumuzu düşündüğün hiç olmadı mı?”

Neden bahsettiğini anlamamıştım ve cılız elini Vastor’a doğru uzattı. “Böyle bir güç –ve böyle bir kontrol– ve bir gün bile eğitim yapmamış. Çünkü yaptığı şey doğal, ormanın kendisi kadar doğal. Biz Jedi’ların ömrü eğitimle geçiyor; doğal duygularımızı kontrol edebilmek için, doğal dürtülerimizin üstesinden gelebilmek için. Gücümüzün büyük bölümünden vazgeçmek zorunda kalıyoruz. Peki, Jedi’lar bunu yapabilir mi?”

Cevap veremedim; Vastor’un gücü Üstat Yoda ya da genç Anakin Skywalker seviyesindeydi. Depa’yla Jedi geleneği üzerine ya da aydınlıkla karanlık arasındaki gerekli ayrım üzerine tartışmaya da niyetim yoktu.

Ben de konuyu değiştirmeyi denedim.

Ona, Nick’in bana sahte katliam ve veri kristalindeki mesajıyla ilgili gerçeği anlattığını söyledim. Ayrıca dün bana benim için bir planı olduğunu söylediğini hatırlattım; bana öğretmek ya da göstermek istiyordu. Ben de ona sordum.

Beni buraya getirtmekle ne elde etmeyi umduğunu sordum.

Ona onun zafer koşullarını sordum.

Bana bir şey anlatmak istediğini söyledi. Hepsi bu. Altuzay koduyla bir mesaj olarak da bana gönderebilirdi, bir iki satır o kadar. Ama savaşın içinde olmalıydım –savaşı görmeli, yemeli, içmeli, solumalı ve koklamalıydım– yoksa ona inanmazdım.

Bana dedi ki: “Jedi’lar kaybedecek.”

O mağarada, humma arısı larvaları tyruun alevinde kavrulurken ben de kafamdan bir hesap yaptım. Sadık sistemlerin sayısı Ayrılıkçı sistemlerden on kat fazlaydı, Cumhuriyet’in inanılmaz bir üretim gücü vardı ve kaynak yönünden de büyük avantaja sahipti... Cumhuriyet’in sonunda kaçınılmaz olarak savaşı kazanacağına dair listemin daha başıydı bu.

“Oh, biliyorum.” oldu cevabı. “Cumhuriyet kazanabilir. Ama Jedi’lar kaybedecek.”

Anlamadığımı söyledim ama şimdi görüyorum ki bu doğru değilmiş. Anlaşılan bu gerçeği Güç bana karakoldayken Depa’nın görüntüsünde anlatmıştı, anlaşılması gereken her şeyi ben zaten önceden anlamıştım.

Sadece inanmak istememiştim.

Bana Jedi olan kendimin yenileceğini önceden gördüğünü söyledi. “Senin Balawaileri serbest bırakmanın nedeniyle, Mace,” dedi, “Jedi’ların yok edilmesinin nedeni aynı olacak.”

Savaş dehşettir, dedi. Onun kelimeleri: “Bir dehşet. Ama senin anlamadığın onun zaten bir dehşet olması gerektiği. Savaşlar böyle kazanılır, düşmanına öyle ağır zayiat verdirirsin ki artık savaşa devam edecek gücü kendinde bulamaz. Savaşı bir hukuki yaptırım gibi sürdüremezsin, Mace. Masumları korumak için savaşamazsın – çünkü kimse masum değildir.”

Nick’in orman araştırmacıları hakkında söylediğine yakın bir şey söylemişti, o da sivil yoktur demişti.

“Konfederasyon’un sivil vatandaşları liderlerinin bizimle giriştiği savaşı sürdürmelerini sağlayanların ta kendileridir. Gemileri onlar yapıyor, yiyeceği onlar yetiştiriyor, metali onlar çıkarıyor, suyu onlar arıtıyor. Savaşı da ancak onlar sonlandırabilir, ancak onların acı çekmesi bunu sona erdirebilir.”

“Ama sıradan insanlar acı çekerken ya da öldürülürken Jedi’ların kenarda durup izlemesini bekleyemezsin -” diye başladım söze.

“Kesinlikle. Bu yüzden kazanamayız, savaşı kazanmak için Jedi olmayı bırakmamız lazım.” Cümlesi gelecek zamanda olsa bence onun kalbinde ve vicdanında Jedi’lar çoktan ölmüştü. “Geonosis arenasına atılacak bir bomba gibi, Cumhuriyet’i kurtarabilirdik, Mace. Kurtarabilirdik. Kaybettiğimiz sadece ilkelerimiz olurdu. Sonunda Jedi olmak da bu değil mi zaten? Biz her şeyimizi Cumhuriyet için feda ettik: ailemizi, anavatanımızı, servetimizi ve hatta hayatlarımızı. Şimdi de Cumhuriyet bizden vicdanımızı feda etmemizi istiyor. Karşı gelebilir miyiz? Jedi’ların gelenekleri milyarlarca canlının yaşamından daha mı önemli?”

Bana, o ve Kar Vastor’un birlikte Ayrılıkçıları bu gezegenden nasıl sürmeyi başardıklarını anlattı.

CIS, Pelek Baw uzay limanını Al’har sistemini koruyan droid avcı uçaklarının tamir, bakım ve ikmali için kullanıyordu. Bu operasyonlar için çok sayıda sivil işçi gerekliydi. Stratejileri basitti, sivil çalışanlara Ayrılıkçıların ve Balawailerin onları korumakta yetersiz kalacağını ispat etmek.

Uzan süren bir savaş olmamıştı. Kahramanlık ya da büyük çatışmalar yoktu. Sadece sonu gelmez cinayetler. Her seferinde bir ya da iki tane. Başta Ayrılıçılar Pelek Baw’a büyük bir kuvvet yığdılar – ama metal droidleri metal yiyen mantarlara karşı savunmasızdı ve normal askerler de siviller gibi öldürülebiliyordu. Gerilla savaşının özü, gerçek hedef düşmanın mevzileri ya da yaşamları değildir.

Gerçek hedef düşmanın savaşma iradesidir.

Savaşlar düşmanı öldürerek değil de onları vazgeçip eve dönmeye ikna edecek kadar korkutmakla kazanılır.

“Bu yüzden seni Haruun Kal’a getirttim,” dedi Depa. “Sana kazanan askerlerin neye benzediğini göstermek istedim.” Ateşin ilerisini işaret etti. “İşte Jedi’ların geleceği bu, Mace. İşte orada.” Kar Vastor’u işaret ediyordu. İşte bu yüzden bu kara saatte, gece yarısıyla şafağın ortasında, parlak sarmaşıkların solup yırtıcıların sustuğu zamanda, yapılacak tek anlamlı şeyin uyku olduğu sırada, ben yatağımda uzanmış tepemdeki karanlığa bakıp yarını düşünüyordum.”

Yarın buradan ayrılacaktık.

Duşların pro-bi buharıyla değil de temiz suyla yapıldığı yere gidecektik. Kapalı yerde, yatakta, temiz çarşaflar üzerinde uyuduğumuz yere gidecektik.

Hala, geçici olarak da olsa, Barış Galaksisi olan yere gidecektik.

14 SON KAYIT

Lorshan Pass’in üzerindeki hava o kadar açıktı ki Mace uzaklardaki Grandfather’s Shoulder’ın gökyüzü renkli zirvelerini bile görebilmişti. Aynı yönde ama daha aşağıda gördüğü gri renkli bulutlarla kaplı yer de Pelek Baw olsa gerekti. Daha yakınlarda geçidin altında kalan ormanın üzerinde devriye gezen helikopterlerin gümüşi gövdeleri görülebiliyordu. Bir sürü helikopter, Mace altı farklı devriye saymıştı, muhtemelen on kadardı ve tepelerin üzerinde sürekli dönüyorlardı.

Silahların ve alev projektörlerinin sustuğu ender zamanlarda ancak kafasını dinleyebiliyordu, anlaşılan milisler gerillaların hala aşağıda olduğunu zannediyordu. Sadece iki metre uzakta ikindi güneşinin altında yamacın kıyısında bir çayır uzanıyordu, çimenlerle kaplı yirmi otuz metre kadar düz gidip sonra da yamacın kenarından aşağı doğru kıvrılan ve geçitten beş yüz metre kadar aşağı inen bir bölge.

Cumhuriyet Sienar Sistemi Jadthu sınıfı çıkarma araçlarının inmesine müsait bir alan.

Mace gökyüzüne bakmamaya bilhassa dikkat etti. Onun da zamanı gelecekti.

Gitmesine dakikalar kalmıştı.

Haruun Kal’ın kendisine verdiği zararların listesini yaparken buldu kendini. Bayıltıcı silahın yol açtığı çürük, yanıklar, çatlak kaburgalar, beyin sarsıntısı ve boynundaki ısırık. Sayısız böcek ısırığı ve sokmasını, sağ kalçasındaki tahrişi ve parmaklarında baş gösteren mantarı saymıyordu bile...

Ve bunların tümü fiziksel yaralardı. İyileşirlerdi.

Fiziksel olmayan yaraları – güvenine, ilkelerine, ahlaki kesinliklerine ve kalbine verilen zarar.

Bunları sargılar ya da bakta bandajlarıyla iyileştiremezdi.

Arkasında volta atmakta olan Nick mağaranın zemininde iz bırakmaya başlamıştı bile. Tüfeğini duvara dayadığı yerden aldı, en az onuncu kez kontrol etti ve tekrar yerine koydu. Belindeki tabancasına da aynı şeyi yapıyor, sonra da etrafına bakınıp yapacak bir iş arıyordu. Bir şey bulamayınca da volta atmaya devam ediyordu. “Ne kadar kaldı?”

“Çok değil.”

“Son üç seferde aynı şeyi söylemiştin.”

“Sanırım bu senin çok kelimesinden ne anladığına kalmış.”

“Bizimle geleceğinden emin misin?”

“Evet,” diye yalan söyledi Mace.

“Ya diğerleri ondan önce gelirse? Yani onu bekleyecek kadar oyalanacak zamanımız olmayacak –yani tüm bu helikopterler ve atmosferde çıkarma araçlarını takip edecek kim bilir neler varken– burada olmazsa -”

“Bunu o zaman düşünürüz.”

“Öyle,” dedi Nick ve mağarayı boyuna değil de enine arşınlamaya başladı. “Öyle.”

“Nick.”

“Evet?”

“Otur.”

Korun durdu, Mace’den özür diler gibi eğildi, gömleğini düzeltti ve ellerini pantolonunun bel kısmına koydu. “Beklemeyi hiç sevmem.”

“Fark ettim.”

Nick, Jedi Üstadı’nın yanı başına çöktü ve datapad’i işaret etti. “Bunda oyun var mı? Dejarik’ten nefret ederim ama şu an onu bile oynamaya razıyım.”

Mace başını iki yana salladı. “Bu benim seyir defterim.”

“Ona bir şeyler söylediğini görmüştüm. Günlük gibi bir şey herhalde?”

“Öyle bir şey. Haruun Kal deneyimimi kaydettiğim kişisel seyir defterim. Tapınak arşivi için.”

“Vay be. Benimle ilgili bir şeyler de var mı?”

“Evet. Chalk, Besh, Lesh, Depa, Kar Vastor, karakoldaki çocuklar -”

“Yok ya,” dedi Nick. “Yani. Şahaneymiş be. Bütün Jedi’lar böyle mi yapar?”

Mace geçidin altında kalan engebeli araziye baktı. “Depa’nın yaptığını sanmıyorum.” İç çekti ve bir kez daha içindeki gökyüzüne bakma dürtüsüne engel oldu. “Neden sordun?”

“Hiç, sadece biraz garip sanki. Düşünsene. Ben Jedi arşivine geçeceğim...”

“Evet.”

“Yirmi beş bin yıllık kayıtlar. Sanki… sanki ben tüm galaksinin tarihinin bir parçası olacağım!”

“Zaten öylesin.”

“Tabii, biliyorum. Herkes öyle ama herkes Jedi arşivinde kayıtlı değil, değil mi? Yani adım ebediyen orada kalacak. Ölümsüz olmak gibi bir şey...”

Mace, Lesh’i ve Phloremirlla Tenk’i düşündü, Terrel’ı ve Rankin’i. Karakolda yanıp kül olan kimliği belirsiz cesetleri.

“Bahsettiğin sonsuzluk aslında herkes için aynı,” dedi Mace yavaşça.

“Birazını dinleyebilir miyim,” dedi Nick. “Meraklı olduğumdan değil ama hiç değilse zaman geçer -”

“Senin hakkında ne düşündüğümü öğrenmek istediğinden emin misin?”

“Tabii ki, neden? Kötü bir şey mi?” diye sordu. “Kötü değil mi?”

“Seninle dalga geçiyorum, Nick. İstesem de dinleyemezsin. Şifrelidir ve şifresini de ancak Tapınak’ın arşivindekiler bilir.”

“Ne yani sen bile dinleyemezsin öyle mi?”

Mace datapad’i ona uzattı; bu kadar küçük bir şey bu kadar büyük şüphe ve acıyı taşıyordu.

“Şifreli olması sadece onu daha güvenli yapmıyor. Böylece sürekli olarak kayıtlarımı düzeltip kendimi daha iyi gösterme hatasına düşmekten de koruyor beni.”

“Bunu yapar mıydın?“

“Henüz bu fırsat karşıma çıkmadı. Ama imkanım olsa... bilemiyorum. Umarım yapmazdım. Ama Jedi olsam da hala insanım.” Omuz silkti. “Son bir kayıt yapabilirim. Coruscant’a döndüğümde Konsey’e sunacağım resmi raporun hazırlığı niteliğinde.”

“Dinleyebilir miyim?”

“Sanırım sorun olmaz. Söyleyeceğim her şeyi zaten biliyorsun.”

Mace Windu’nun Günlüğünden “Harun Kal Son Kayıt”

Binbaşı Rostu ve ben, Lorshan Pass’deki Korun üssü olan bir mağarada bekliyoruz; Depa –

(Nick Rostu’nun, Binbaşı, sesi olarak tanımlanan bir erkek sesi): “Hey açık mı bu? Yani beni duyabilirler mi?”

“Evet. Bu -”

(Rostu): “Vay be. Yani bazı yabancı, ne olduğu belirsiz Jedi’lar bin yıl sonra bu şeyi açıp benim bin yıl önce dediklerimi mi dinleyecek? Hey dostlar. Her kimseniz -”

“Binbaşı.”

(Rostu): “Tamam. Anladım. Susuyorum.”

(Derin bir iç çekme sesi)

Depa’nın bizimle burada buluşması gerekiyor.

Depa’nın Kar Vastor ve Akk Muhafızları’nı bizden yeterince uzaklaştırarak sorunsuz bir tahliyenin yaşanması için kendince bir hilesi var; o açıklamadı, ben de sormadım.

Bana söyleyebileceği şeyi duymaktan korktum.

Sinyal bu sabah erkenden gönderildi. Milisler tarafından tespit edilip yerimizin öğrenilmesine neden olacak doğrudan bir sinyal yerine daha önceden raporlarını göndermek için kullandığı tekniğe yeniden başvurdu. Depa şifreli tahliye mesajını normal iletişim kanalından görüşümüz içindeki bir HoloNet uydusundan yansıyacak şekilde gönderdi; sinyaldeki bir acil durum kodu sayesinde yerel HoloNet ağını kullanarak gerçek tahliye mesajını Halleck’e aktarabilecek. Güvenli bir yol ama ışının dağılması nedeniyle veri kaybı olabilir.

Üssün telsiz odasında mesajın alındığının onaylandığını bizzat duydum.

Halleck yolda.

Bu üsse güneşin doğmasından bir standart saat sonra vardık. Halleck muhtemelen sisteme girmiş olmalı. Üssün kendisi... pek beklediğim gibi değil.

Askeri bir üsten çok yer altı mülteci kampına benziyor.

Tesis çok büyük, petekleri geçidin kuzey duvarı olan kazılmış bir kovan gibi; birkaç tünel yokuş aşağı iniyor, ormanın gizlediği mağaranın derinliklerine. Mağaraların kimisi doğal, volkanik küreler ve zirvelerdeki karların eriyen sularının açtığı kanallar. İskan edilmiş mağaralar ise genişletilmiş ve düzeltilmiş. Haruun Kal’da madencilik ve dolayısıyla da kazı ekipmanı olmadığı halde vibro-baltalar taşı da odunu kestiği gibi kolayca kesebiliyor; küçük odalarda bu baltalarla taşların kesilmesiyle yapılmış yataklar, masalar ve sıralar var.

Bu kadar kalabalık olmasa belki de daha rahat bir yer olabilirdi.

Binlerce Korun bu mağaralara ve tünellere sığınmış ve her geçen gün yenileri geliyor. Bunlar asker karıncalar değil: eşler, yaşlılar, hastalar, yaralılar ve çocuklar.

Kazı ekipmanı olmadığı için havalandırma da en ilkel şekilde sağlanmış ve temizlik neredeyse yok. Zatürree salgın halde ve ele geçirilen tıbbi malzemelerden ilk bitenler antibiyotikler oluyor. Mağaranın hiçbir köşesi yok ki sızlanan, öksüren, nefes almakta zorlanan biri olmasın. Dizanteri yaşlı ve yaralıları silip süpürürken bütün temizlik kovalardan ibaret olduğu için de her geçen gün daha da kötüye gidiyor.

En büyük mağara grasser’lara ayrılmış. Gelen Korunların hepsi yolculuktan sağ kalan ne kadar grasser varsa getiriyor; savaşta bile Dört Şart önemini koruyor. Bu grasser’lar tüm günlerini sıkışık halde bir arada ve yiyecek olmadan geçiriyor; hepsi hasta ve bitkin. Farklı sürülerin üyeleri arasında dövüşler oluyor ve bana her gün birkaç tanesinin öldüğü söylendi: dövüşlerde yaralananlar ya da bir arada durdukları için hastalık kapanlar. Bazıları da anlaşılan sadece artık yaşamak istemiyor; yere yığılıp bir daha kalkmıyorlar ve sonunda da açlıktan ölüyorlar.

Korunlar onlara ellerinden geldiğince hizmet etmeye çalışıyor; yığdıkları taşlardan yaptıkları setlerle farklı sürüleri birbirlerinden ayırmışlar, ormana çıkıp akk köpeklerinin denetiminde otlayabilmeleri için tüneller kazmışlar. Ama bu bile başka bir soruna yol açmış, gelen grasser’ların sayısı arttıkça Korunlar sürülerini dışarıda daha da uzakta otlatmak zorunda kalmış çünkü orman çok seyrelirse üslerinin konumunu belli eder.

Depa’nın neden ayrılmak istemediğini şimdi anlıyorum.

Onun ankkox’uyla birlikte tünellerden birinden yukarı çıkmıştık. Ormanın loş ışığını terk edip yer altının karanlığına girdiğimizde Depa mahfesinin perdelerini açtı. Hayvanın başının üzerindeki koltuğa gitti, anlaşılan yoğun ve ağır havadan esenlik soluyordu.

Geçtiğimiz herkes – gördüğümüz herkes –

Ne sevinen ne de heyecanlanan, hoşgeldin diyen birini görmek çok zor.

Islak bir taş duvara yaslanmış bir kadın Depa’nın kendisine baktığını görünce kendini toparladı ve yüzü güneşe dönen bir çiçeğinki gibi oldu. Depa’nın varlığı bile gözlerine ışık, bacaklarına derman getirmişti. Kadın ayağa kalkmak için yaslandığı duvardan destek aldı ve bir elini bize doğru uzattı. Depa ona bakarak başını salladı, kadının eli sanki Depa’nın bakışını yakalamış gibi kapandı; kadın kapattığı elini tek bir bakışın bile ne kadar değerli olduğunu göstermek için göğsünün üzerine bastırdı.

Kutsaldı.

Hayatta kalabilmesi için gerekli olan en önemli şeydi sanki.

Buradaki hoşgeldin karşılamamız buydu, bu kadın gibi binlercesi, savaşçılar ve yaralılar. Yaşlılar, hastalar ve çocuklar –

Depa onlar için Jedi’dan öte bir şey. Bir tanrıça da değil – Güç kullanıcıları Jedi yeteneklerinden pek kolay etkilenmez. O sanki bir totem gibi. Herkes için bir Jedi neyse onlar için Depa o. Ama kalplerindeki irade o kadar güçlü ki neredeyse bir tür delilik gibi.

Depa onların umudu.

(Rostu): Çok doğru.

Nick?

(Rostu): Sen işlerin burada kötü olduğunu mu zannediyorsun? Tamam, öyle, kötü durumdalar. Ama sadece burada değil. Tüm bölgede berbat. Ama Depa’dan önce nasıl olduğunu hayal bile edemezsin – unutma, burada kötü adamlar bizler değiliz.

Kimse öyle olduğunuzu söylemedi. Ama iyi adamlar da değilsiniz. Şimdiye kadar iyi birini görmedim.

(Rostu): Şimdiye kadar mı? Bir tane gördüm. Hayır, iki tane.

Gördün mü?

(Rostu): Bütün bu iyi adam kötü adam meselesi ne kadar da uyduruk geliyor bir zaman sonra, değil mi? Yani, Pelek Baw’ın Cumhuriyet’ten neden ayrıldığını biliyorsun. Senato’daki çürüme ya da siyasetle falan alakası yok. Balawailer, Konfederasyon’a katıldı çünkü onlar Balawailerin iktidarına saygı göstereceklerine söz verdiler. Anladın mı? Gezegen hakları. Balawailerin önem verdiği tek gezegen hakkı da bizi öldürebilme yetkisidir. Droid avcı uçaklarını ve destek mürettebatını uzay limanına indirdiler ve bir anda milislerin sınırsız sayıda helikopteri oldu ve Balawailer bir Korun’un şehrin sınırları dışında bulunmasını yasakladı, sonra da şehir içindeki Korunları toplamaya başladılar – hepsini değil tabii ki sadece suçluları. Dilencileri, sokak çocuklarını ve sorun çıkaranları. Bu arada kendisine reva görülen davranışlara karşı tek kelime eden Korun sorun çıkarmış sayılmıştır, bunu da ekleyeyim.

Bizim için bir kamp yaptılar. Oradaydım. Depa’nın bizi bulduğu yer orasıydı. Sen buranın kötü olduğunu mu sanıyorsun? Asıl Depa’nın bizi kurtardığı yeri görmeliydin.

Belki de orada yaşamak yerine burada ölmeyi seçtik. Ne olmuş? Bir farkı var mı? Sence hangisi daha iyi?

İstersen sen bir kafeste yaşayabilirsin ama ben özgür bir adam olarak ölmeyi tercih ederim. İşte Depa bizim için budur.

İşte senin götürdüğün kişi bu.

Yine de kısa süre sonra ayrılacak.

(Rostu): Bunu sen diyorsun.

Depa ölüyor, Nick. Savaş onu öldürüyor. Bu gezegen onu öldürüyor.

Korunlar onu öldürüyor.

(Rostu): Burada hiç kimse ona zarar vermez -

Kasten değil. Fakat o sizin öfkeniz içerisinde boğuluyor, Nick.

Sonu gelmeyen şiddet... umut ya da telafisi olmadan...

Bir Jedi’ın Güç’le olan bağlantısı bizim için her şeyin gücünü arttırır, en küçük hareketimizin bile bizler için dayanılmaz ağırlığı olabilir. Bizi daha önce her neysek onun kat be kat üstü haline getirir. Eğer sakinsek bize esenlik verir. Eğer öfkeliysek bizi bir tanrının hiddetiyle doldurur. Öfke bir tuzaktır. Tıpkı bir uyuşturucu gibidir. Bir kez tadına baktın mı sende bir daha asla unutamayacağın bir tat bırakabilir.

Bu yüzden Jedi’lar kendi içinde sürekli olarak huzurlu olmalıdır, içinde olan şey olmayan şeyle yansıtılır. Güç birdir. Bizler Güç’ün parçasıyız; o her zaman, en azından bir bölümü, bizimledir.

Tıpkı Kar Vastor’un Jedi olması için artık çok geç olması gibi, Depa’nın da lor pelek olması için çok geç. Halkınız için hayatını feda etmeye hazır. Bunu yapmasını ister misin?

(Rostu): Hey, bana öyle bakma. Unutma, ben senin tarafındanım.

Öyle.

Halleck şimdiye kadar sisteme girmiş olmalı; bir çıkarma aracının egzoz izini görmemize çok kalmadı.

Ve Depa da bizimle buluşmak için gelecek.

(Rostu): Emin misin? Onu hissedebiliyor musun?

Doğrudan değil. Fakat –karakteristik olarak– Kar ve Akk Muhafızları’nı uzak tutma planına ışın kılıcımı geri alması da dahildi. Bu tür detayları görmüş olmak –bu tür nezaketler onun kibarlığının doğal bir sonucudur– ondan hala ümidimi kesmememin nedenlerinden biri.

Kılıcımı tekrar yapabilirim ama o –

Bir üzüntü var –

Melankolik bir teslimiyet; ışın kılıcımı geri getireceğine dair söz verdiğinde onun durumunu en iyi şekilde böyle ifade edebilirim. Silahın kendisi çok önemli olmasa da Depa gözyaşlarını zor tutmuştu.

“Yolculuğunun zaten kaybettiklerinden daha fazlasını da kaybetmene neden olmasına izin veremem,” dedi bana bu sabah, buraya gelmek için onun yanından ayrılırken.

Işın kılıcımın yaklaştığını açıkça hissedebiliyorum artık onunkini de hissetmeye başladım. Mağaradan içteki diğer mağaralara doğal bir geçit olan çatlaktan geçerek bize doğru geliyor. Garip çünkü –sanki korkunç bir trajedinin önsezisi gibi– Depa’yı sadece silahında hissedebiliyorum.

(Rostu): Bu dediğin her neyse Temel lisana çevirisi içimde kötü bir his var olabilir mi? Çünkü daha şimdi dedin ki -

Onu da hissediyorum – ama bu gezegene adım attığımdan beri içimde kötü bir his var.

(Rostu): Merak ediyorum da uzun süredir buradayız. Hala düşünmeye başlamadın mı, Depa bizi buraya Kar’ı yolumuzdan çekmek içinde değil de bizi kendi yolundan çekmek için göndermiş olamaz mı?

Bu benim de aklıma geldi. Bunu dikkate almayı reddettim. Depa öyle biri değildir; o hileye de ihanet gözüyle bakar. Burada bize katılacağını söyledi. Burada bize katılacak demektir.

Sadece birkaç adım uzakta –

(Rostu): Belki de değil.

Sen...

(Rostu): Bu kadar yeter. Dur! Ciddiyim.

(Üstat Windu’nun Haruun Kal günlüğündeki son ses büyük bir yırtıcının kükremesini andırıyor.)

(Günlüğün Sonu)

15 TUZAK

Nick klasik nişancı şeklinde durdu, slug tabancası sağ elinde, sol omuzu ileride, sağ kolu vücuduna dik konumda ve sol eli tabancasının kabzasının altında.

Nişan aldığı şey mağaranın arkasındaki çatlağın içinden beliren keskin dişlerin sahibiydi.

Mace ani bir hareket yapmadan ayağa kalktı. “Sakın yapma, Nick.”

“Ben de yapmak istemem,” dedi Nick. “Ama gerekirse yapmaktan da çekinmem.”

“Onun lazerleri engelleyebildiğini gördüm. Aynı şeyi mermilere de yapabilir. Şansın olmaz.”

“Sen öyle diyorsun,” dedi Nick ve sesi alışılmadık şekilde sakindi ve ellerinde hiçbir titreme yoktu. “Beni ateş ederken görmedin.”

“Bunu göstermek için yanlış bir zaman.” Mace bir elini Nick’in kolunun üzerine koydu ve ağırlığını vererek yavaşça yere doğru eğdi. “Göster kendini, Kar.”

Çatlaktaki karanlık şekil olarak onlara lor pelek olarak göründü. Vibro-kalkanlarını pazılarına kadar yukarı çekmişti.

Ellerinde iki ışın kılıcı tutuyordu.

Mace tüm inanç ve umudunun uçup gittiğini gördü. Geriye sadece yorgunluk kalmıştı.

Bunca zamandır Depa’ya, kendine ve Güç’e olan inancını kaybetmeden elinden gelen her şeyi yapmıştı. Kendisini inandırmıştı, zihnini başarısızlığın korkusuna karşı acımasızca eğitmişti. Nihayetinde, O Depa’ydı, onun Padawan’ı, hemen hemen çocuğu gibiydi – tüm yaşamı onun yanında geçmişti –

Sadece yaşamının ilk ve son birkaç ayı hariç.

Vastor, kafasını çevirip bakmadan Nick’in yanından geçti, ışın kılıçlarını açık avucunda tutuyordu.

Barış teklifi.

Dememi istedi ki –

“Biliyorum,” diye mırıldandı Mace.

Depa dedi ki buraya gelerek kaybetmiş olduklarından daha fazlasını kaybetmesini istemiyorum.

“Kaybetmedim.”

Bu doğruydu, gerçekte hiçbir şey kaybetmemişti. Haruun Kal’da değil. Depa’yı daha mekiğin rampasından adımını atmadan önce kaybetmişti. Onu katliamdan ve kristaldeki mesajdan önce kaybetmişti. Hatta onu daha buraya göndermeden önce kaybetmişti.

Depa Billaba onun Geonosis’deki başarısızlığının neden olduğu diğer bir kayıptı.

Sadece ölmesi daha uzun sürmüştü o kadar.

Haruun Kal’da kaybettiği her şey bir illüzyondan ibaretti. Bir rüya. Bir umut, o kadar kutsal ki kendine bile itiraf etmekten çekinmişti, galakside bir gün yine barışın hüküm süreceği hayali.

Böylece her şey normale dönecekti.

Oturmak ister misin, doshalo? Vastor’un hırıltısı endişeli çıkıyordu. İyi görünmüyorsun.

“Yani veda öpücüğü bu ha?” Nick silahını kılıfına geri koydu ama kafasının içinde sanki Vastor’a hala ateş ediyordu. “Bana sorarsan çok adice bir numara.”

Seninkine Depa’dan bahsederken laflarına dikkat etmesini söyle.

Mace sadece sessizce başını salladı. Konuşmaya bile hali yoktu.

“Yani hoş değil demek istedim. Bu veda öpücüğü zaten hoş değil ama bir de ışın kılıcını göndermesi -”

“Bunu o yüzden göndermedi,” dedi Mace sakince. “Kar ikisini de bana veriyor.”

Vastor’un gürlemesi bir sarmaşık kedisinin bakışı gibi keskindi, acımasız ama o kadar da itici değil. Senin anlayacağını söyledi.

Mace başını salladı. “Artık ona ihtiyacı yok.”

Nick ona baktı. “İhtiyacı yok mu?”

“Bu bir Jedi silahı.”

“Oh.”

“Evet.”

Mace başını önüne eğdi.

“Demeye çalıştığı şu -”

“Evet.”

Mace gözlerini kapattı.

Artık bu yere bakmaya bile tahammül edemiyordu.

“Onu öldürüyor,” dedi kısık sesle. “Burada olmak. Bunları yapmak. Eğer kalırsa ölecek.”

Herkes ölür, doshalo. Fakat Haruun Kal onun problemi. Burası onun yeri. Artık bunu o da biliyor. O buraya ait. Orman onu öldürmüyor.

Sen öldürüyorsun.

Mace gözlerini açıp lor pelek’in gözlerinin içine baktı.

Seni düşünmeyi bir türlü bırakamıyor, diye hırıldadı Vastor. Onu öldüren şey sürekli olarak senin onunla ilgili düşündüklerini kafasında canlandırmaya çalışmak. Senin onun ne bildiği, ne yaptığı ve ne yapacağıyla ilgili düşüncelerin. Kendini senin standartlarına göre ölçüyor; senin standartlarının yanlış olması da onun onlarla yaşarken acı çektiği gerçeğini değiştirmiyor.

Sen onun efendisisin, Mace Windu. Seni ne kadar sevdiğini anlamıyor musun?

“Evet.” Keşke Depa da Mace’in kendisini ne kadar sevdiğini anlayabilseydi... ama anlasaydı daha farklı davranması gerekmez miydi? Ya da daha çok acı çekmesi gerekmez miydi? “Evet, anlıyorum.”

O nedenle beni bu silahları teslim etmem ve sana elveda dediğini iletmem için gönderdi. Senin karşına çıkamaz.

Mace derin bir nefes aldı ve omuzlarını dikleştirdi. “O,” dedi yavaşça, üzgün ve isteksizce, “bunun üstesinden gelmek zorunda kalacak.”

Ne?

“Bu ona acı verdiği için üzgünüm. Benim için de eğlenceli değil; bu gezegende yaşadığım en büyük eğlence bayılana kadar dayak etmekti,” dedi. “Ona, bu gezegenden onsuz gitmeyeceğimi söyledim ve gitmeyeceğim. Hiçbir şey değişmedi.”

Öyle mi sanıyorsun? Buraya gel, doshalo. Lor pelek mağaranın gölgesinden yamaç kıyısındaki ikindi güneşinin altındaki çayıra çıktı. Bu dağdaki tek mağara bu değil.

Mace onu takip etti ve Kar, ışın kılıçlarından biriyle dağ sırasını işaret etti. Bunlardan birinin içerisinde benim adamlarım bekliyor. Geçtiğimiz birkaç ay içerisinde Balawailerden ağır piyade silahları ele geçirdik. Bunlardan biri de omuzdan atılan bir proton torpidosu fırlatıcı.

“Tehditlerle beni yıldıramazsın, Kar. Ona, onu arkada bırakmaktansa ölmeyi yeğleyeceğimi söylemiştim.”

Yanlış anladın. Torpido senin için değil; ölmeni isteseydim seni kendim öldürürdüm.

“Bunu göreceğiz,” dedi Mace Windu.

Çıkarma aracı kısa süre sonra seni almaya buraya gelecek. Eğer onunla gitmezsen adamlarım onu vuracak. Pilot, topçu, asker içinde kim varsa ölecek.

Mace sonunda gökyüzüne baktı. Sınırsız maviliğe, yegane bulutlar ufuktaki egzoz izleriydi.

Gördün mü? Burada rehin alan tek kişi sen değilsin.

“Biliyor musun,” dedi Mace hayretle, “neredeyse bunun için sana minnettarım.”

Anladım. Bu yapmak zorunda olduğun şeyi kolaylaştıracak.

“Evet. Aynen. Benim yerime seçimi sen yaptın.”

“Ne var?” diye sordu Nick gölgelerin içinden. “Sana ne söylüyor? Gidiyoruz değil mi?”

“Bolca terslik var,” dedi Mace. “İşe yarar hiçbir şey söylemedi ve hayır, gitmiyoruz. Depa’sız asla.”

Vastor başını eğdi, gözlerindeki ışıltı tehlikenin habercisiydi. Ben boş tehditte bulunmam.

“Burada olman, benim Depa’yı zannettiğim kadar iyi tanımadığımı gösteriyor. İkinizin de benim bu tehdide boyun eğeceğimi düşünmeniz, onun da beni çok daha az tanıdığını gösteriyor.”

Çıkarma aracı yok edilecek. İçindekiler senin yüzünden ölmüş olacak.

“Benim yüzümden falan değil,” dedi Mace ve başını kaldırıp Vastor’un gözlerinin içine baktı. “Cumhuriyet’e karşı çıktığın için senin yüzünden.”

Bunun Cumhuriyet’le alakası yok. Bu kişisel. Sen tutup da –

“Depa’yı üç gün önce tutukladım. Benden şartlı tahliye istedi – yani bir Jedi olarak kaçmayacağına ve Jedi Konseyi önünde eylemlerine yönelik suçlamalara cevap vereceğine dair şeref sözü verdi. Sözünü ve onurunu çiğnedi. Onu gözaltına almam gerekiyor. Seni de tabii ki.”

Beni mi? Sen aklını mı kaçırdın.

“Kar Vastor,” dedi Mace. “Terrel Nakay’ı öldürmekle suçlanıyorsun.”

“Uh, Üstat, mm, General -? Efendim? Ne yaptığınızdan emin misiniz?”

Vastor gözlerine inanamıyordu. Adamların ölecek.

“Onlar asker ve bu da bir savaş. Onlar aldıkları riskin farkında,” dedi Mace. “Ya sen?”

Ne riski?

“Adamların çıkarma aracına ateş açtığında ihanet suçu işlemiş olacaksın. Senin yaptığın yüzünden Depa da ihanetle suçlanacak. Onu büyük bir tehlikeye atıyorsun; yani o da seninle birlikte idam edilecek.”

Vastor’un kükremesi hiçbir kelime taşımıyordu. Sadece aşağılama ve öfke.

“Belki de hala vaktin varken adamlarına ateş etmemelerini söylemen yerinde olur.”

Depa haklı. Jedi’lar deliymiş.

“Bu gezegene geldiğimden beri insanlar bana ne kadar çılgın olduğumu söylüyor. O kadar çok söylendi ki ben bile acaba doğru mu diye düşünmeye başladım. Şimdi anlıyorum, bunu doğru olduğu ya da doğru olduğunu düşündüğünüz için söylemiyorsunuz. Doğru olmasını umut ettiğiniz için söylüyorsunuz. Çünkü eğer ben deliysem sen kara kalpli haşerenin teki yani aslında ne olduğunu bildiğin kişi olmayacaksın.”

Fakat Vastor dinliyormuş gibi görünmüyordu. Kollarını birbirine öyle bir kavuşturdu ki ışın kılıçları pazılarındaki ultrakorm kalkanların arkasında kaldı. Yavaş yavaş Mace’den uzaklaştı, çayırın kenarına gidip altlarında uzanan ormana baktı.

Manzara, motor gürültüleri ve uzaklardan gelen top sesleriyle doluydu.

Bugün çok fazla helikopter devriye geziyor, diye hırıldadı. Hiç bu kadarını görmemiştim.

“Mace -” Nick seslendi mağaranın arkasından. “Bahsettiğim o kötü hissi hatırladın mı? Giderek kötüleşiyor.”

“Evet.”

“Hala güvenliyken buraya dönsen iyi olacak.”

“Hiçbir yer güvenli değil,” dedi Mace, yamacın kıyısındaki Vastor’un yanına gitti. Denedim, dedi Vastor, Mace yanına geldiğinde. Benden istenilebilecek her şeyi yaptım. Depa bile senin hayatını bağışlamak için elimden geleni yapmadığımı söyleyemez. Ama sen mantıklı değilsin.

“Bu benim yapımda yok.”

Daha önce dediğin gibi seçimimi benim yerime yaptın. Onu senden korumanın tek yolu var.

“Doğru.”

Mace kendi benliğine erişerek yorgunluğun ve acının içinde sükunetin merkezine erişti. O merkeze tümüyle ulaşana kadar derin nefes aldı ve tüm acı, yorgunluk ve şüpheyi ardında bıraktı.

“Dövüşecek miyiz?”

Dövüşmek zorundayız.

Ghosh Windu’dan geriye kalan son kişiler olarak düşman olmamız ne kadar kötü. Keşke farklı sonuçlansaydı ama hiç ummuyordum zaten. Depa senin kaybetmeyi bilmediğini söyledi.

“Fazla deneyimli değilimdir o alanda.”

Vastor bir saygı işareti olarak başını eğdi. Güle güle, Mace. Winduların Jedi’ı.

Güç’te bir dürtü –

Bir kıpırtı. Bir silkelenme. Belli belirsiz ve geçidin altındaki ağaçların arasından geliyor.

Bir sinyal.

Görüntü, zamanda dondu, Mace’in Güç sezgisinin sarı ışığına kilitlendi. Vastor kollarını kavuşturmuş duruyordu, kalkanları hala pazılarındaydı ve ışın kılıçları da hala iri pazılarının altında görünmez haldeydi –

Yamacın kenarında, yanı başında duran Mace ise silahsızdı –

Altlarındaki ormanın üzerinde gezinen helikopterlerin rüzgarı ağaçların dallarını savuruyordu –

Nick, arkada mağaranın içinde, tüfeği duvara dayalı, bir eli tabancasının kılıfı üzerinde her an çekmeye hazır bekliyor –

Bir kilometre uzakta ormanın gölgeleri içinde saklı birisi, tepedeki çayıra tek bir öldürücü enerji gönderebilmek için güçlü bir keskin nişancı tüfeğinin tetiğini çekmeye hazırlanıyor –

Mace Windu’nun kalbine nişan almış.

Tüm bunları Mace aynı anda ve çaba harcamadan hissetti ve bulduğu ve içgüdüsel olarak vurduğu hassas nokta yamacın kenarında duran Vastor’un dengesiydi.

Sakince, özel bir çaba harcamadan, Mace elini Vastor’un omzuna koydu ve lor pelek’i dürttü.

Tam kenarda.

Vastor hayret dolu gözlerle öne doğru sendelerken dengesini korumak için de kollarını açtı. Bu sayede Nick’in tabancasından çıkan mermi onun beynini dağıtmak yerine şakağını sıyırıp geçmekle yetindi; kollarını açınca kılıçları tutuşu da gevşedi. Mace Güç’ü kullanıp ikisini de aldı, açtı ve milisaniyeler içerisinde aşağıdaki ormandan gelecek ateşten korunmak için önünde tuttu.

Vastor sarmaşık kedisi refleksleri sayesinde havada dönüp yamacın kenarından bir metre kadar aşağıdaki bir kayanın kenarına tutundu. Ormandaki adam onu geri püskürtmek için Mace’e ateş yağdırırken Nick de mağaradan fırlayarak bağırdı, “Vurdum mu? Öldü mü? Öldü mü?” Ama Vastor kendini yukarı çekerek vibro-kalkanlarını açtı ve Güç’ün desteğiyle dövüş duruşuna geçti.

Nick tüm gücüyle ateş yağdırsa da mermiler Vastor’un parlayan kalkanlarını geçemedi –

Mace orada öylece durmuştu.

Kılıcına bakıyordu.

Güç’te tüm dünya kristale döndü.

Kılıcının mor alevi parçalanıp tüm gezegene dağılmıştı. Baskı çatlakları kılıcından başlayıp Vastor’a, Nick’e, arkalarındaki dağa, altlarındaki geçide, tepelerindeki uzaya erişti. Daire şeklinde yayılan dalgalar ne olduğu, ne olmakta olduğunu ve ne olabileceğini onunla bir araya getirdi.

Kılıcını şu an burada açmıştı, bu Yaz Dönümü Savaşı’nın hassas noktasıydı.

Bilinci de dünyayla birlikte parçalara ayrıldı ve sorunlu hatlar ve çizgiler bir anda parladı, bir an için pek çok zaman ve yerle aynı anda temasa geçti.

Her şeyi gördü.

Çok uzakta olsalar da kayalığın üzerinde diz çökmüş Balawai esirleri ve sinyal ateşi yakmak için topladığı odunları tutuşturmadan hemen önce gelen helikopterleri gördü.

Çocukları kendi halkından korumak için sığınakta kılıcını kullanmasından sonra karakola gelen helikopterleri gördü.

Karakolun enkazı içerisinde Vastor’u ve onun söylediklerini gördü. Adamlarım onları tek başına püskürttüğünü söylüyor ama hiçbiri hasar görmemiş. Belki de Balawai’ye Jedi kılıcından uzak durması gerektiğini öğretmişsindir.

Ama onların korkmadığını biliyordu.

Geçitteki helikopterleri gördü. Kılıçlarını açtıktan saniyeler sonra uçup gitmişlerdi. Onlara geri çekilmeleri emredilmişti.

Çünkü yalnızdı.

Çünkü eğer Depa ve gerillalarına erişmeden öldürülürse milislerin Jedi problemini çözmüş olmayacaktı.

Kendisini Pelek Baw’daki çıkmaz sokakta gördü, hayretle enerjisi tükenen kılıcına bakarken.

Adalet Bakanlığı’ndaki o pis odada bağlı olarak geçirdiği saatleri gördü, beklediğini; bu bekleyiş bir sorgulama tekniği değildi. Geptun onu sorgulamayı hiç düşünmemişti zaten.

Baskı kırıklarını zaman içerisinde geriye doğru takip ederek Adalet Bakanlığı’nda özel korumalı bir oda gördü, teknisyenler kılıcında kesikler açıyordu. Orada kılıca mermi ve lazerle ateş etmişler ve kılıcı thyssel, lammas, portaak yaprağı, duracrete ve transparisteel kesmede kullanmışlardı.

Böylece kılıcın emisyon izini kaydetmişlerdi.

Böylece her kullanıldığında uyduları onu tanıyabiliyordu. Her ne için kullanılırsa kullanılsın.

Bu yüzden kılıcının enerjisi bitmişti. Geptun’ın muhtemelen kendisini pusuya düşüren timden haberi yoktu; o Mace’in Pelek Baw’ın dışına çıkmasını istiyordu.

Depa ve “ULF’’yle temasa geçmesini istiyordu.

Saklanan tüm Korunları bulmayı istiyordu. Şimdi çayırda, diğer baskı kırıkları zihnini Lorshan Pass’e doğru gelen düzinelerce helikopterle bağladı.

Bir çatlak gezegenin üzerinde saatte yirmi sekiz bin kilometre hızla dönen bir uyduda sona erdi ve bu çatlak sayesinde elektronik iletişim yapan silikon bir beyni hissetti. Basit komut programını ve açılan devasa durasteel kapakları ve ateşlenip atmosfere doğru hiçbir uzay aracının sağ çıkamayacağı bir açıda giren jet motorlarını hissetti.

Fakat bunlar uzay gemisi değildi ve sağ kalmak gibi bir dertleri de yoktu.

Vastor hala havadaydı ve Nick hala tabancasıyla nişan alıyordu ki Mace Windu kollarını açıp bağırdı, “Durun!”

Jedi Üstadı’nın verdiği emrin Güç patlaması Nick’i yere sererken Vastor’u da mağaranın üzerindeki duvara fırlattı.

“Ne yapıyorsun?” diye ayağa fırladı Nick ve silahını tekrar doğrulttu. “Seni tuzağa düşürmeye kalktı. Öldür onu!”

Vastor bir kayaya krayt ejderi gibi tutunarak doğruldu. Konuşmak yok. Dövüş zamanı.

“Evet,” dedi Mace. “Ama birbirimizle değil. Etrafına bak.”

Eliyle aşağıdaki ormanı işaret etti.

Önceden ormanın üzerinde dolaşan helikopterlerin hepsi şimdi doğruca Lorshan Pass’e geliyordu.

Nick küfrü basarken Vastor da homurdandı.

“Ve şurada,” dedi Mace, dağların tepesinde belirmeye başlayan kara bir bulutu işaret ederek, tabii ki bu bulut değil atmosfere giriş sırasında yanan koruyucu kalkanlardı.

Bulutun merkezi önce kırmızı sonra da turuncu oldu. Sonra da mavi beyaz bir yıldız gibi soldu, iyon iticiler devreye girmişti.

Nick kaşlarını çattı. “Bu çıkarma aracı olamaz – açısı farklı ve çok hızlı geliyor.”

“Değil zaten,” dedi Mace. “Daha doğrusu değiller.”

“İyi haber değil anlaşılan, değil mi?” Nick gözünü eliyle kapattı. “Olamaz. Sakın bana bunlar DOKAW deme.”

“En az beş tane. Diğerleri de yolda.“

SEN! Vastor’un kükremesi sanki onu üzerinde bulunduğu kayadan çayıra taşıyacak kadar güçlüydü. Bir elini Mace’e uzattı. Bu SENİN hatan! Onları buraya SEN getirdin!

“Kimin suçlu olduğunu daha sonra tartışsak nasıl olur?” dedi Mace ve kılıçlarını kapattı. “Yapmamız gereken acil şeyler var.”

“Neymiş o?”

Jedi Üstadı bakışlarını lor pelek’ten genç Korun subayına çevirdi, sonra da başını kaldırıp atmosfere giren durasteel füzelere baktı.

Saatte otuz bin kilometre hızla geliyorlardı ve gittikçe hızları artıyordu.

“Kaçın,” dedi Mace Windu.

Kaçtılar.

BÖLÜM 3

HASSAS NOKTA

16 ŞOK DALGALARI

Yörünge konuşlu kinetik mevzi imha silahı (DOKAW) –takviyeli durasteel başlık, yansıtıcı kalkan, minyatür iyon iticiler ve küçük dengeleyiciler– toplamda iki yüz kilodan daha ağırdı. Savaş başlığı yerdeki hedefine isabet edene kadar kalkanları, iticileri ve takviyeli durasteel yüzeyinin bir bölümü eriyip yok olurdu; sonunda geri kalan savaş başlığının ağırlığı ise yüz kilo kadardı, bu ağırlık genel olarak atmosfere giriş açısına, atmosferin yoğunluğuna ve diğer önemsiz etkenlere bağlıydı.

Bu etkenler önemsizdir, çünkü DOKAW hassas ve gelişmiş bir silah değildir; en büyük özelliği ucuza mal olması ve kullanımının son derece kolay olmasıdır. Bu nedenle de çoğunlukla galaksinin geri kalmış bölgelerinde kullanılır. Örneğin, turbolazer bataryalarının karşı ateşine karşı zayıftır. Hareket halindeki hedeflere karşı da hemen hemen hiçbir işe yaramaz. Dengeleyicileri bir kez yanıp gitti mi sıradan atmosfer olayları bile onları rahatlıkla rotalarından saptırabilir, o yüzden de ancak şehir gibi sabit ve büyük hedeflere karşı etkilidirler. Nihayetinde bu silah yüz kiloluk bir durasteel yığınıdır.

İsabet kabiliyeti önemli bir mesele değildir, çünkü hedefine isabet ettiğinde bu yüz kiloluk durasteel savaş başlığı saniyede on kilometreden yüksek bir hıza erişmiş olacaktır.

Tek kelimeyle:

BOOM

Mace, Nick ve Kar ilk mağaranın geniş ağzına vardıklarında yer bir an için altlarından kaydı ve tekrar geri gelerek onları mağaranın kayalık tavanına doğru fırlattı.

Patlamanın şiddeti sesini bile bastırmıştı.

Mace içgüdüsel olarak çatıya ayakları eğik şekilde çarpmayı başararak darbenin gücünü absorbe etti. Güç’ü kullanarak tuttuğu Nick’se bu sayede kafasının kayalara geçmesinden kurtuldu; ardından ikisi de tekrar zemine geri düşerken aşırı sıcak havanın basınç dalgası çayırın önündeki mağaradan çatlak boyunca gelerek onları kaya ve toprak parçalarıyla birlikte önüne katarak sürükledi.

Mace, Nick üzerindeki Güç kavrayışını bırakmadı; toz ve duman kabusu içinde sürüklenmeleri sona erdiğinde Nick’i kaldırdı ve hemen yanına çöktü. “Dik dur!” diye bağırdı. “Eğil ama zeminden yukarıda ol!”

Orada durdu, ikinci bir patlamayla çınlayan kulaklarını kapattı –daha hafifti– ve daha hafif bir tane daha. DOKAW’ların isabetsizliği nedeniyle roketler geniş bir alana yayılıyordu. Dağın son sarsıntısı mağaranın tavanını çatlattı ve mağaranın içine molozlar yağmaya başladı. Bazı çığlıklar yarıda kesilirken diğerleri de acı dolu feryatlara dönüştü.

İki saniye geçti –iki daha– ve Mace ayağa fırladı. İnsanın gözlerini yaşartan yoğun toz ve duman bulutundan dolayı göz gözü görmüyordu; aldığı dikkatsiz bir nefes onu öksürük nöbetine soktu. Nick’i yanına çekti –genç Korun bir koluyla yaşaran gözlerini örtmüş, diğer koluyla da yolunu bulmaya çalışıyordu– ve ev yapımı gömleğini iki eliyle kavradı.

“Hey, hey, sen ne -”

“Gömleğine ihtiyaç var.”

Bir çırpıda gömleğini iki parçaya ayırdı; ardından da ön kısmını yakasından beline kadar yırttı. Bir yarısını Nick’e verirken diğerini de maske gibi kendi yüzüne örttü. Kumaş etrafını görebileceği kadar inceydi ve toz ve dumanı da tahammül edilebilir bir seviyeye indiriyordu.

Nick de aynısını yaparken Mace molozların üzerinden ölü ve yaralıları geçip büyük bir kaya parçasının altındaki ultrakromun ışıltısına doğru gitti. Hemen yanına çöktü ve küçük taşları lor pelek’in üzerinden temizlemeye başladı.

“Kar? Beni duyuyor musun?”

Toz ve acıyla karışmış olsa da Vastor’un kükremesi eski gücünden bir şey kaybetmemişti. Uzak dursan iyi olur. Sen etrafta oldukça bu şeyler kafamın tepesine yağacak gibi.

Mace derin bir nefes aldı ve büyük kayanın hassas noktasını buldu. “Kımıldama.”

Kılıcını açıp kayaya sapladı ve kaya Vastor’un sırtında ortadan ikiye bölündü. Vastor iri omuzlarını silkeleyerek iri kaya parçalarını dizlerini çekebilecek kadar oynatmayı başardı. Tozla kaplıydı ve bir kulağından kan geliyordu.

Beni öldürebilirdin. Öldürmeliydin.

“Ölün işime yaramaz,” dedi Mace. “Bu üste sağlam bir nokta var mı? Hava geçirmez sığınak gibi?”

Ağır silah bölümü. Kapısı kilitlenebilir.

“Yürüyemeyecek durumda olan tüm hasta ve yaralıları oraya götürün ve kapıları kapatın. Milisler geldi mi önce gaz saldırısı yapacaklar.”

Vastor ve Nick birbirlerine baktılar.

Mace omuzu üzerinden baktı. “Nick, sen benimle gel. Gidiyoruz.”

Onlara karşı direnemeyiz. Bir gün değil, bir saat bile.

“Onlara bizim direnmemiz gerekmeyecek. Şu an sistemde galaksinin gördüğü en iyi askerlerden oluşan bir alayı taşıyan bir kruvazör emirlerimi bekliyor.” Mace bir elini Vastor’un diğerini de Nick’in omzuna koydu ve gözlerinde garip ve koyu bir ışıltı belirdi. “Onlara biz karşı koymayacağız. Onlarla savaşmayacağız. Gökyüzünde Halleck ve yerde de askerlerin korumasında yirmi çıkarma aracı hepimizi birkaç saat içerisinde tahliye edebilir.”

“Grasser’ları ve hepsini mi?”

Mace başını salladı. “Tek yapmamız gereken onları buraya getirmek.”

DOKAW’lar dağı dövdü durdu. Korunlar perişan halde kaçıştı. Kimi yaralılara yardım etmeye çalıştı. Kimi öldü. Kimi korkudan bir duvarın dibine sinip kaldı.

Mace yoluna devam etti. Nick de peşinden geliyordu. Arada bir şok dalgalarıyla yere yıkılıyorlardı. Bazen toz o kadar yoğun oluyordu ki Mace, kılıçlarının ışığını kullanarak yolunu aydınlatmak zorunda kalıyordu.

“Bana neden ihtiyacın var? Zaten bu sabah telsiz odasındaydın.” Nick ağzına dolan tozları tükürdü. “Pansumandan anlarım. Sen git, ben de yaralılarla ilgileneyim -”

“Bu yüzden.”

Işın kılıçlarının ışığı ileride pürüzlü bir hal aldı, koridor kaya yığınıyla kapanmıştı.

“Telsiz odasına giden bildiğim tek yol bu,” dedi Mace. “Umarım sen başka bir yol biliyorsundur.”

Nick küfrederek molozların üzerine eğildi. “Bu molozların derinliği ne acaba? Kesebilir -”

Gözleri hayretle açıldı. “Hey, orada sıkışmış insanlar var! Onları hissedebiliyorum. Onları çıkarmamız gerek.”

“Ben de onları hissettim ama yığın sabit değil,” dedi Mace, “açmaya çalışmamız sahip olduğumuzdan fazla zaman gerektirir. En ufak bir yanlışta tepemize tonlarca taş yığılır. Telsiz odasına giden başka bir yol bulmalıyız.”

“Ama onları burada böyle bırakamayız- !”

“Nick, dikkatini toplamaya çalış. Dışarıda daha mı güvende olacaklar?”

“Aslında... öyle...” Nick kaşlarını çattı. “Yani...”

“Beni dinle. Hayatta kalanları daha sonra kazarak çıkarabiliriz. Ama bu işe girişene kadar mümkün olan en çok insanın hayatta kalmasını sağlamamız gerekir, değil mi?”

Nick isteksizce başını salladı.

“O zaman gidelim.”

Telsiz odası birkaç masa, sandalye ve ekipmanın olduğu küçük, doğal bir mağaraydı. “Verici anteninden geriye bir şey kaldığını zannetmem,” diye mırıldandı Nick, yoluna devam ederken.

“Konumumuzu gizlemeye çalışmak için biraz geç kaldık,” diye hatırlattı Mace. “Ayrıca altuzay telsizinin sinyalleri kayalardan kolayca geçer.”

Nick eşikten eğildi, küfrü bastı ve durdu. “Steril alan kapanmış!” içeri daldı.

Mace de peşinden gitti ama eşikte durdu.

Altuzay telsizi yerde, kırık masa sandalyelerin arasında yatıyordu; içerisi sanki uçurumdan aşağı yuvarlanmış haldeydi. Gerçek uzay frekans üniteleri parçalanmıştı. Nick yerde hareketsizce yatan iki Korun operatörün yanında diz çökerken küfür etmeye devam etti.

“Nick,” dedi Mace.

“Ölmüşler,” dedi genç Korun. “İkisi de ölü ama üzerlerinde hiç yara bere yok. Ve -”

“Nick hemen oradan çık.”

Nick içlerinden birinin kafasına parmağıyla dokundu ve adamın kafatasının sünger gibi yumuşak olduğunu gördü. “ Ve pelteye dönmüşler...”

“Buradan hemen gitmemiz gerek.”

“Bunu bir insana ne yapabilir ki?”

“Beyin sarsıntısı,” dedi Mace. “Şok dalgaları. Bu oda yüzeye kadar çıkan yekpare bir parçanın içerisinde olmalı -”

“Yani sen diyorsun ki...” Nick hayret dolu gözlerle etrafını çeviren duvarlara baktı. “Yani ben hala buradayken aynı yere başka bir DOKAW düşerse -”

“Diyorum ki -” dedi Mace aceleyle, “Kulaklarını kapat ve zıpla.”

Mace de kendi tavsiyesine uydu ve her ikisini de havada tutması için Güç’ü kullandı, telsiz odasının içindeki hava sanki bir devin tokadıymış gibi onlara çarptı. Şok dalgasının kendilerini geldikleri yönde geriye fırlatmasına izin verdi, sonra da Güç’ü bırakıp ayakları üzerine düştü.

Mace kendisini yere indirirken Nick bir şeyler söyledi ama Mace kulaklarındaki çınlamadan dolayı hiçbir şey duymadı. “Yüksek sesle konuş.”

Nick bir elini kulağına koydu. “Ne?”

“Yüksek sesle konuş!”

“Ne? Yüksek sesle konuş!”

Mace iç çekti ve koridorda Nick’i de beraberinde sürükledi, sonra da Güç’e erişip bir elini uzattı ve altuzay ünitesi odadan uçarak eline geldi.

Çınlayan kulakları düzelirken o da Nick’in peşinden koşmaya devam etti. Üç dakikalık koşu onları, kimi doğal kimi suni, kesişen yollardan oluşan bir ağa getirmişti. “Bu işe yaramak zorunda.”

“Neye yarayacak? Ne kaldı ki?” Nick duvara yaslandı, “Şu şeyi de hala niye taşıyorsun?”

Mace telsizi yere koydu. Yüzündeki toz maskesini çıkardı ve telsizin arkasındaki panele baktı; vidalar kendiliğinden söküldü ve kayanın içindeki bir oyuğa gitti, ardından da onları arka panel takip etti. Mace içindeki devreleri bir süre inceledi ve başını salladı.

Elini açtı ve ışın kılıcı yeleğinin iç cebinden eline uçtu. Güç’ün bir fiskesi silahın kabzasındaki gizli bir bölümü açtı; açılan yerden Mace güç hücresini çıkardı. Güç’ün bir diğer fiskesi cihazın içindeki iki kablonun ucunu cihazın dışına doğru eğdi. Mace güç hücresini bu uçlara bağladı ve cihazın ışığı yandı.

“Böyle tut,” dedi. Mace, Halleck’in acil durum kanalını ararken Nick de güç hücresini olduğu yerde tuttu.

“Halleck, ben General Windu. Bu öncelikli bir durum. Rapor verin.”

Telsiz yükselen parazitle bir anda canlandı. Hoparlöründen bir ses duyuldu. “Cevap... bir dokuz.”

“Onaylama yedi yedi.”

“Devam e... General.”

“Kaptan Trent. Durumunuzu bildirin.”

“Sisteme... pişman old... köprü müret... ır yaralı. Ben Komutan Urhal. Yoğun... tındayız... tekrar ediyorum, yoğun DSF ateşi altındayız.”

Nick kaşlarını çattı. “DSF mi?”

“Droid avcı uçakları.” Mace bir düğmeye bastı. “Dayanabilir misiniz?”

“...umsuz. Çok fazla... zırh ve kalkan... ağır hasar... fakat...”

Tüm parazit ve kesilmelere rağmen Halleck’in kaptanı mevcut durumu anlatmayı başardı, bilinmeyen sayıda Ticaret Federasyonu yıldız avcısı sistemin yörüngesinden dışarı doğru giden büyük bir asteroitin toz ve taşları arasında kapalı şekilde bekliyormuş. Kaptan onları tetikleyen şeyin çıkarma araçlarıyla ilgili olabileceğini söyledi; çıkarma aracı hangardan ayrılır ayrılmaz saldırmışlar. Çıkarma aracı içindekilerle birlikte yok edilmiş ve DSF’ler kısa sürede Halleck’in refakat unsuru olan altı avcı uçağının da üstesinden gelmişler; şu anda da tüm güçleriyle Halleck’in üzerine çullanmışlar. Mace’in kendisini kurtarması için umutla beklediği gemi şu anda kendini kurtarmak için çabalıyordu.

Ve kaybediyordu.

Mace topukları üzerinde durup yanındaki kaya duvara baktı.

Nefesinin buharı kayanın yüzeyine çarpınca suya dönüşüyor ve aralarında mineral zerreleri pırıldıyordu ama Mace bunların hiçbirini görmemişti. O taşa bakmıyordu. Taşın içine bakıyordu. Taşın içinden.

Güç’e.

“Bu mudur yani, huh?” Nick’in sözleri Mace’in kulaklarına çok uzaklardan geliyordu, belli belirsiz, sanki bir kuyunun dibinden bağırıyordu. “Artık tahliye edilmemize de imkan kalmadı.”

“Evet, öyle. Başka yol yok.” Bu refleks icabı bir cevaptı; Mace’in, Nick’in dediklerinden pek haberi yoktu ve verdiği cevabın da farkında değildi. “Yol yok...”

Bilinci başka bir yerdeydi.

“Buradan ne kadar nefret ettiğimi söylemiş miydim? Buraya her gelişimde diri diri gömülmüş gibi...”

Güç’e –

Mace aslında bakmıyordu; kullandığı sezgi bir bakış değildi. Bu sezgi Güç’ü işgal etmişti, Güç’e dokundu ve Güç’ün de ona dokunmasını sağladı, bu Güç’ü gölge haline getirdi ve yarattığı bu gölgeyi kendi gölgesini derinleştirmek için kullandı, Güç’ten beslendi ve şu an şu mekansız ve zamansız noktadan her yere ve her zamana bir ağ gibi yayılan bir yenilenme spirali içerisinde Güç’ü besleyerek kuvvetini topladı. Büyük bir hızla bir orman haline gelen bir galaksinin içerisinde dönen bir dünya üzerindeki bir kıta büyüklüğündeki bir ormanın içerisindeki bir dağın içerisindeki bir kavşaktan.

Bu sezgi onun algısının gerçekliğin baskı noktalarını kavramasını sağladı. Bu hassas bir noktayı aramaktan öteydi, sanki bu an kristal bir kabuğun içinde var olmuştu ve eğer ona doğru şekilde vurabilirse bu anı çevreleyen kabuk da dağılacaktı – ve o kabuğu çevreleyen kabuk da ve bu böyle devam edip gidecekti. Şok dalgaları dışa doğru yayılarak sadece onu ve Nick’i hapseden tuzağı değil, Depa, Kar, ve Korunlar, Haruun Kal dünyası, Cumhuriyet ve belki de galaksinin kendisini hapsedeni de parçalayabilecek tek bir darbe; bir hassas noktalar zincirinden daha fazlası, bir hassas noktalar çeşmesi. Bir şelale.

Bir çığ.

Tabii eğer vuracağı noktayı bulabilirse...

Belli belirsiz şekilde oradan buradan Mace’in aynı anda her yerde algısına yayılan bir titreşim, “Buraya kısıldık kaldık... gezegenin bütün milisleri dışarıda ve bize yardım edebilecek kimse yok, hepimiz öleceğiz. Ölmek için çok aptal bir yer. Aptal, aptal, aptal.”

“Aptal,” diye tekrarladı Mace. “Aptal, evet... Aptal! Aynen!”

“Sen beni dinliyor musun?”

“Sen,” dedi Mace, bakışlarını yavaşça taş duvardan çevirdi, “bir dahisin. Şanslı olduğuna da şüphe yok.”

“Efendim?”

“Yıllar önce Jedi Tarikatı droid avcı uçaklarını korsanlara karşı kullanmayı düşünmüştü – yük gemilerine refakat etmeleri için. Neden kabul edilmediğini biliyor musun?“

“Bilmem mi gerek?”

“Çünkü droidler aptaldır.”

“Bak sen. Çok rahatladım. Bir deha tarafından öldürülseydim -”

Mace tekrar telsizin başına geçti ve iletişime geçti. “Komutan, ben General Windu. Tüm birlikleri derhal kalan çıkarma gemilerine bindirin ve gemileri ilk koordinatlarına uygun olarak gönderin. Hepsi ve ilk koordinatlar. Anladınız mı?”

“Evet, Efendim. Fakat... onlar DSF’lerle başa... kayıp... atmosfere girebil... şanslılar demektir.”

“Bu sizin sorununuz değil. Çıkarma gemileri havalanınca siz geri çekilin. Anladınız mı? Bu kesin bir emirdir. Çıkarma gemileri havalandığında Halleck derhal hiperuzaya atlayacak.”

“.... çıkarma... ışıklaltıdır. Hiperitici olmadan nasıl...?”

“Komutan bu konuda sizin yapmanız gereken fazla bir şey yok ve benimle tartışacak zamanınız da yok. Emri duydunuz, Tamam.”

Güç hücresini telsizin arkasından çıkardı ve tekrar ışın kılıcının kabzasına taktı. “Tanıdığın en iyi nişancı kim?”

Nick omuz silkti. “Ben.”

“Nick...”

“Neden yalan söyleyeyim ki?”

“Tamam. İkinci en iyi kim?”

“Kim hala hayatta?” Nick birkaç saniye düşündü. “Chalk, belki. O çok iyi nişancıdır. Özellikle de ağır silahlarla. Ama biliyorsun yürüme...”

“Gerek kalmayacak. Gidelim.”

Nick hala duvara yaslanmıştı ve omuz silkti. “Neden uğraşıyorsun? Gemi gidince zaten gidebileceğimiz bir yer kalmayacak öyle değil mi?”

“Hala bir yer var ve oraya gideceğiz.”

“Neresi?”

“Sana söylemeyeceğim.”

“Neden?”

“Bana yeterince ‘Sen delirdin mi’ diye soruldu da ondan,” dedi Mace.

Nick toparlandı ve Mace’i tepeden tırnağa süzdü. “Neden bahsediyorsun sen? Daha az önce tahliye olmamıza imkan kalmadı demedin mi?”

“Tahliye olmayacağız. Saldırıya geçeceğiz.”

“Saldırı mı?” diye tekrarladı Nick.

“Sadece saldırmak değil onları yeneceğiz de,” dedi Jedi Üstadı.

17 ARAYAN

Silah sığınağındaki hava steril alanın keskin ozon kokusu nedeniyle boğucuydu. Gerillaların sahip olduğu birkaç ağır silah insanlara içeride yer açabilmek için gelişigüzel dışarı yerleştirilmişti ve hasta ve yaralıları taşıyan asık suratlı Korunların da sonu gelecek gibi değildi. Çoğu hastaydı.

Çoğu çocuktu.

Sessizdiler ve gözleri de fal taşı gibi açıktı.

Taşıyıcılar, dağ diğer bir DOKAW isabetiyle sarsıldığında hemen olduğu yere siniyor ve kimi zamanda taşıdıklarını bırakıyorlardı; pek çok yatalak hastanın yeni yaraları olduğunu görmek mümkündü. Nick etrafta dolanarak Chalk’ı aradı; Korun kız bitkisel hayattan çıktıklarından beri Besh’in yanından ayrılmamıştı.

Mace kapının hemen dışında durdu. Beklerken kafasından orada duran silahların bir envanterini çıkardı ve onu kendi yaptığı hesaplara dahil etti, yeni silahlar doğrultusunda yaklaşmakta olan savaşın kafasında tasarlamış olduğu planı büyük ölçüde değişmişti. Bir üç ayaklı EWHB-10 ve ona ait yedek füzyon jeneratörü. İki omuzdan atılan torpido fırlatıcısı, dört dolu fırlatma tüpüyle birlikte. Yirmi beş proton el bombası, hala fabrikadan çıktıkları gün gibi.

Tüm ihtiyacım olan bunlar.

Geri kalan silahlara ihtiyacım yok.

Nick kapıdan dışarı, sanki acısı varmış gibi yürüyordu. “Orada değiller.”

“Öyle mi?”

Nick başıyla yaralı taşıyanlardan birini işaret etti. “Bana herkes için yer olmadığını söyledi. O yüzden de Kar -” yutkundu, sıkıntısını yüzünden ve sesinden atmaya çalıştı. “Buraya sadece yaşama ümidi olan kişiler konacak.”

Mace başını salladı. “Peki diğerleri nerede?”

“Oraya ölüler odası dedik. Beni takip et.”

Ölüler odası gece gibi karanlık bir mağaraydı. Tek ışık kaynağı orada burada duran birkaç cılız aydınlatma çubuğundan ibaretti. Diğer oturulan odalardan farklı olarak buranın zemini vibro-baltalarla düzeltilmemişti, zemin kayanın şeklini aynen korumuştu. Kaya tabakaları ölmek üzere olanlarla doluydu.

Burada steril alan yoktu; havası çürük et, pislik ve mantarların yaydığı ve insan etiyle beslenen sporlar yüzünden berbattı. Nick girişten birkaç adım önce durdu. İç çekti ve en uzak köşeyi işaret etti. “Oradalar. Işığı gördün mü? Bir şeyler oluyor; herhalde Kar onlarla birlikte.”

“Güzel. Ona ihtiyacımız var ve zamanımız tükeniyor.”

Loş ışıkta insanlara basmamaya dikkat ederek kaya tabakalarını tırmandılar.

Besh mağaranın tavanının zemine yakınlaştığı bir köşede hareketsiz şekilde yatıyordu, nefes alışı zayıftı. Vastor yanında diz çökmüştü, gözleri kapalıydı ve bir eli Besh’in kalbinin üzerindeydi. Terrel’ın bıçağının açtığı yaraların üzerindeki doku bağlayıcılar şeffaflıklarını kaybetmiş, ölü bir deri gibi kararıp kurumuşlardı. Yaralarından biten mantarlar ise Chalk’ın tuttuğu çubuğun ışığında yeşil ve mor renkte parlıyordu.

Chalk bağdaş kurup Besh’in diğer yanına oturmuştu, onun da göğsünde sargı bezleri vardı; başı öne eğikti, Besh’in göğsündeki mantarları ıslak bir bezle siliyordu. Metrelerce uzaktan bile Mace keskin alkol ve portaak kehribarı kokusunu alabiliyordu.

Nick birkaç metre geride durdu ve Mace’e baktı, başıyla bu senin fikrindi, beni bu işe bulaştırma der gibi ona işaret etti.

Mace yavaşça ve eğilerek yaklaştı. Yanlarına geldiğinde Chalk’a sordu.

“O nasıl?”

Chalk ona bakmadı. “Ölüyor. Sen nasılsın?”

Elindeki bezi kovaya daldırıp çıkardı, sildi ve aynı hareketi tekrarladı; bunu sadece bir şey yapmış olmak için yapıyordu yoksa en ufak bir umudu olmadığı yüzünden belliydi.

“Chalk, bizimle gelmen gerekiyor.”

“Onu bırakmam. Bana ihtiyacı var.”

“Bizim sana ihtiyacımız var. Bana güvenmen gerek -”

“Sana güvenmiştim. Besh de öyle.”

Mace’in verecek cevabı yoktu.

Nick, Mace’in yanına geldi. “Arşiv şimdi çok güzel görünmeye başladı.”

Jedi Üstadı ona ters ters baktı.

Nick omuz silkti. “Hey, bu şu anda tek ölümsüzlük ihtimalimiz farkındaysan?”

“Eğer benim günlüğüm Haruun Kal’da bir dağın altında gömülü kalırsa,” dedi Mace, “nasıl ölümsüz olmayı düşünüyorsun?”

“Sen de haklısın,” dedi Nick, ekşi bir suratla bakarak, “bu sorun olabilir.”

“Ölümsüzlüğü unut. Bugünü sağ atlatmaya çalışalım.”

Vastor’un gözleri kapalıydı ve Güç çevresinde ışıldıyordu. Mace, lor pelek’in yaptığı şeylerin bazılarını hissedebiliyordu; Besh’in göğsünün içerisinde onu öldüren mantarın öz enerjisini arıyordu, sporlarını bir bir yakabilmek için gücünü onun üzerine odaklamıştı.

Diğer bir şok dalgası mağarayı titretti. Çatıdan kaya parçaları döküldü.

“Kar,” dedi Mace, “bu şekilde olmaz. Zamanımız yok.”

Vastor’un gözleri hala kapalıydı. İfadesinde de kayda değer bir değişim olmadı. Şu an yapabileceğim daha iyi bir şey var mı?

“Aslında var,” dedi Mace.

Balawai öldürmeyi de içeriyor mu?

“Birkaç binden fazla değil,” dedi Mace.

Vastor pelekotan karanlığıyla dolu gözlerini açtı. Chalk başını kaldırdı, bezi elinden bırakmıştı.

“Geliyor musunuz,” dedi Mace Windu.

Toz ve duman bulut gibi büyük mağarayı sarmıştı; grasser’ların, kanın, idrarın kokusuyla harman olmuştu ve her şokun ardından koku daha da kötüye gidiyordu.

Meşale ışıkları yandı, titredi ve tekrar kayboldu. Bu leş gibi kokan sisin içerisinde koca gölgeler dönüyordu; grasser’lar birbirlerine saldırmıştı, kimisi korkudan çenesini diğerlerinin ya da kendi uzuvlarına kilitlemişti. Rastgele koşturup birbirlerine bindiriyor ve küçük olanları yaralıyor ya da eziyorlardı. Aralarına dağılmış bir grup Korun ellerinde sivri sopalarla ve meşalelerle çılgına dönmüş bu hayvanları ayırmaya çalışıyorlardı.

Bir an gölgeler seyreldi; bir akk köpeği Mace’in gözlerinin içine bakmak için durdu, ağzından kanlı salyalar akarken onu tepeden tırnağa süzdü ve dönüp duman bulutunun içinde kayboldu.

Mace kaosun içinden devam etti.

Hemen arkasından bir sedye üzerinde EWHB ve jeneratörünü taşıyan iki Korun geliyordu. Diğer ikisi de başka bir sedyede omuzdan atılan torpido fırlatıcıları ve yedek tüpleri getiriyordu. Chalk kolunu yürümesine yardım eden Nick’in omzuna atmıştı.

Beş çift daha Korun mağarada tüm karmaşanın içerisinde kendilerine yol bulmaya çalışıyorlardı; her çiftten biri ev yapımı bir torbanın içinde beş proton el bombası taşırken diğeri de meşaleyi tutuyordu. Her bir çift, grasser’lar sürekli yer değiştirdiği için farklı taraflardan yoluna devam etti.

DOKAW patlamasından daha zayıf ama yine de zemini titretecek kadar güçlü diğer sarsıntılar fark ettiler. Mace patlamanın merkezini işaret etti; büyük ankkox’un deli gibi döndüğü bir yan mağara. Kuyruğundaki topuzu ahırının bulunduğu mağaranın yerine ve duvarlarına vurarak bu sarsıntıya neden oluyordu.

En yakındaki sedyeyi taşıyan Korun işaretini gördü ve o yöne doğru gitti, Nick ve Chalk da takip etti.

Mace durdu ve omzundan arkaya baktı. Yukarıdaki bir yolun ağzında Kar Vastor ve Akk Muhafızları duruyordu. Arkalarında da Güç’le bağlı oldukları on iki köpek çökmüştü. Lor pelek Mace’e baktı ve başını salladı.

Mace de başını sallayarak sen ne zaman hazırsan der gibi eliyle işaret etti.

Vastor ve akk’ları mağaraya doğru indi. Akk’lar koşarak hemen mağaraya yayıldı ve panik halinde olan grasser’ların üzerine atlayıp yan yatırdılar, üzerlerine çöküp ağızlarının salyası onların boyunlarına akana kadar beklediler. İnsanlar Vastor’un ucunda olduğu bir üçgen şeklinde dizilmişti, dövüşen grasser’ları birer birer ayırdılar, kazananları yıldırdılar ve ağır yaralananları da öldürdüler.

Mace kımıldamadan izledi. Müsrifçeydi. Zalimceydi. Ama gerekliydi.

Tekrar kendi işine döndü.

İşaret etti ve dövüşen hayvanlar ve adamlar önünden çekildi, toz ve duman yatıştı ve Depa’yı gördü.

Mağaranın eğimli kenarındaki bir kaya katmanına oturmuştu. Ayaklarını kenardan aşağı salmıştı, boşlukta sallanıyordu, kendisi için çok yüksek olan bir sandalyede oturan bir çocuk gibi. Yüzünü elleriyle örtmüştü ve mağaranın diğer ucunda olduğu halde bile hıçkırarak ağladığı anlaşılabiliyordu.

Ve yanına gittiği zaman hala ne diyeceğini bilmiyordu.

“Depa...”

Başını kaldırdı ve gözlerinin içine baktı, ne diyeceğini bilse de faydası olmayacaktı çünkü Mace konuşamıyordu.

Günlerdir başını sararak etrafta dolaştığı o bez parçası artık yoktu. Alnında –

Alnında, Chalactan Aydınlanmanın Büyük İşareti’nin olması gereken yerde –

Günler önce orman araştırmacılarının karakolunda gördüğü halüsinasyonda olduğu gibi alnında sadece çirkin bir yara izi vardı. Aydınlanmanın Büyük İşareti alnındaki kemikten bir bıçakla zorlanarak çıkarılmış gibiydi. Orada oluşan yarada pansuman edilmemiş ve olduğu gibi bırakılmıştı.

Şu anda da iltihaplanmaya başlamış olduğu görülüyordu...

Arayan olarak adlandırılan Küçük İşaret hala burnunun kemiğinde parlıyordu. Küçük İşaret, Chalactan müridi olduğu zaman iki kaşının arasına yerleştirilirdi. Arayan, içinde aranılan aydınlığı yaratan kendine odaklanma, açık görüş ve mükemmel disiplini temsil ederdi. Büyük İşaret’e kainat denirdi; Arayan’ın şekil olarak aynısıydı ama daha büyüktü. Müritler Meclisi’nin düzenlediği bir törenle, bir hoşgeldin hediyesi olarak, müridin alnına yerleştirilirdi. İki işaret birlikte Chalactan felsefesinin temel taşını teşkil ederlerdi. Chalactan müritleri galaksilerin ve gezegenlerinin hareketlerini düzenleyen doğal kanunlar olan ilahi düzenin aynı zamanda Aydınlanan’ın hayatını da düzenlediğine inanırlardı.

Fakat Depa için artık kainat yoktu. Tek geri kalan Arayan’dı.

Boşlukta tek başına.

“Mace...” gözlerinden birkaç damla daha yaş döküldü. “Bakma bana, Mace. Beni böyle görme...”

Mace yanı başına çöktü. Bir elini omzuna koydu; o da elini uzatıp onun elinin üzerine koydu ama başını çevirdi.

“Üzgünüm...” gözlerinden yaşları silmek istermiş gibi başını salladı. “Her şey için çok üzgünüm. Olaylar bu noktaya geldiği için çok üzgünüm. Daha iyi olamadığım için çok üzgünüm...”

“Fakat olabilirsin.” Omzunu sıktı. “Olabilirsin, Depa. Olmalısın.”

“O kadar yolumu şaşırdım ki, Mace.” Fısıldaması mağarada kopan gümbürtünün içerisinde duyulmuyordu ama Mace sanki Güç onun kulaklarına fısıldıyormuş gibi anlamını hissedebiliyordu. “O kadar yolumu şaşırdım ki...”

Halüsinasyonunda Depa ona ne demişti?

Hatırladı.

“Işığın en parlak olduğu an,” dedi Mace yavaşça, “gecenin en karanlık olduğu zamandır.”

“Evet. Evet. Sen hep bunu söylersin. Ama karanlık hakkında ne biliyorsun ki?” Başı önüne düştü, sanki artık başını dik tutması için bir neden kalmamış gibiydi. “Kör bir adam yıldızların söndüğünü nereden bilebilir?”

“Ama sönmediler,” dedi Mace. “Her zamanki gibi ışıldıyorlar ve insanlar çevrelerinde yaşadığı müddetçe de Jedi’lara ihtiyaçları olacak. Tıpkı şu an benim sana ihtiyacım olduğu gibi.”

“Ben artık Jedi değilim. Bıraktım. İstifa ettim. Çektim kendimi. Bunu anladığını sanıyordum.”

“Anladım ama kabul etmedim.”

“Buna sen karar veremezsin.”

Elini omzundan çekti ve ayağa kalkıp tepesinde dikildi. “Ayağa kalk.”

Depa iç çekti ve gözyaşlarıyla ıslanmış yüzünde belli belirsiz bir gülümseme belirdi. “Artık senin Padawan’ın değilim, Mace. Bana emir veremezsin -”

“Ayağa kalk!”

On yıldan uzun süren koşulsuz itaatin geliştirdiği refleksleri verilen emre itaat etmesi için onu zorlayarak ayağa kaldırdı. Sersemlemişti ve ağzı açık kalmıştı.

“Bulunduğumuz noktaya kısa süre içerisinde bine yakın klon askeri gelecek.”

Depa’nın gözlerinde umut ışığı belirdi. “Halleck – bizi kurtarabilirler.”

“Hayır,” dedi Mace. “Dinle. Bizim onları kurtarmamız gerekecek.”

“O da ne demek?”

“Yoğun ateş altında geliyorlar. Bu sistemin tamamı bir tuzak. En başından beri bir tuzakmış. Ayrılıkçıların geri çekilmesi bir hileymiş, anladın mı?”

“Hayır... bu doğru değil, bu doğru değil!” Gözlerindeki ışık tekrar söndü ve başı öne düştü. “Tabii ki doğru. Aksini nasıl düşünebildim? Kazanabileceğimi nasıl düşünebildim?“

“Orta bir kruvazörü bu tuzağa düşürdüler. Jedi Konseyi’nin iki üyesinden bahsetmiyorum bile. Halleck belki de çoktan imha edilmiştir. Klon askerleri sağlam kalan çıkarma gemileriyle gelecek. Peşlerinde çıkarma gemilerinden çok daha hızlı, çevik ve ateş gücü yüksek droid avcı uçakları olacak. Eğer biz bu avcı uçakları ve milislerden onları korumazsak hiç şansları olmaz. Onlara elimizden geldiğince yardım etmek zorundayız. Sen de öyle.”

“Ben mi? Ne yapabilirim ki?”

Yeleğini açtı. İç cebinden ışın kılıcı dışarı çıktı ve ikisinin arasında havada durdu.

“Bir seçim yapabilirsin.”

Depa, kılıca, gözlerine ve daha sonra tekrar kılıca baktı. Kılıcın kabzasına sanki oradaki portaak kehribarının yansıması kendisine geleceğini fısıldıyormuş gibi baktı. “Anlamıyorsun,” dedi bitkin şekilde. “Benim seçimim bir şeyi değiştirmez...”

“Benim için değiştirir.”

“Bu dünyada hiçbir şey öğrenmedin mi? Onları kurtarsak bile bir şey değişmeyecek. Orman aynı orman. Etrafına bak. Bu senin savaşabileceğin bir şey değil, Mace.”

“Tabii ki savaşabilirim.”

“Bu bir düşman değil, Mace. Bu orman. Bu konuda elinden bir şey gelmez. Burada işler böyle yürür.”

“Sanırım,“ dedi Mace, “Haruun Kal’da yaşananlardan ders almayı başaramayan kişi sensin.”

Depa umutsuzca başını iki yana salladı.

“Bana ormanla savaşamayacağını söyleme, Depa,” dedi Mace. “Korunların yaptığı bu zaten. Anlamıyor musun? Bütün kültürleri bunun üzerine kurulmuş. Ormanla savaşmaya. Grasser’ları ona saldırmak için kullanıyorlar ve akk’larla da kendilerini karşı saldırılardan koruyorlar. Yaz Dönümü Savaşı dediğin bu zaten. Balawailer ormanı kullanmak istiyor, onunla birlikte yaşayıp ondan kâr elde etmeyi istiyor. Korunlarsa onu dize getirmek istiyor. Artık onları her fırsatta canlı canlı yemek istemeyecek bir hale getirmeye çalışıyorlar. Şimdi düşün, “Korunlar bunu neden yapıyor? Onlar neden Balawailerin düşmanı? Onlar neden ormanın düşmanı?”

“Padawan’ın için bir bilmece,“ dedi buruk şekilde.

“Bir ders.”

“Derslerle işim bitti.”

“Derslerle işimiz asla bitmez, Depa. Yaşadığımız müddetçe asla. Cevap gözlerinin önünde duruyor. Korunlar neden ormanla savaşıyor?”

Cevabı sanki avucunun içindeymiş gibi elini uzattı.

Gözlerini, hala aralarında havada durmakta olan, ışın kılıcının kabzasına dikmişti; serin ve temiz bir yerden gelen bir esintinin fısıltısı, acısını boğan bir nefeslik hava.

“Çünkü...” sesi dingindi. Saygılıydı.

Gerçekle büyülenmişti.

“Çünkü onların soyu bir Jedi’dan geliyor...”

“Evet.”

“Fakat... fakat... ama olayların oluş şekliyle savaşamazsın...”

“Ama yapıyoruz. Hem de her gün. Jedi’lar bu değil mi zaten?”

Kızarmış gözlerinden yaşlar süzüldü. “Asla kazanamazsın -”

“Biz,” diye düzeltti Mace kibarca, “kazanmak zorunda değiliz. Sadece savaşmak zorundayız.”

“Yapamazsın... Beni öylece affedemezsin...”

“Bir Jedi Konseyi üyesi olarak haklısın, affedemem. Üstat’ın olarak affetmeyeceğim. Ama dostun olarak-”

Gözleri yaşardı. Dumandandı belki de.

“Dostun olarak Depa, her şeyi affedebilirim. Çoktan affettim bile.”

Tek kelime etmeden başını iki yana salladı ama ardından da başını kaldırdı.

Eli titredi. Elini yumruk yaptı ve dudağını ısırdı.

“Silahını al, Depa,” dedi Mace. “Gidip şu adamları kurtaralım.”

Depa silahı aldı.

18 SIRA DIŞI SAVAŞ

Milisler dalgalar halinde geldi.

Dağların üzerine yağan DOKAW’lardan sonuncusunun neden olduğu toz ve duman henüz yatışmadan düzinelerce helikopter taşıdıkları yüzlerce arpi askeriyle –omuzlarında taşıdıkları atılabilir küçük sırt jetleriyle helikopterlerden inebilen hava indirme birliğine bağlı askerler– ormanın üzerinden geçerek altlarındaki geçide doğru yaklaştı. Askerler ellerinde grasser idrarını tespit edebilen elektronik cihazlarla ormana dağıldılar. Kısa sürede partizan üssüne giden beş mağara girişini tespit ettiler ve her birini yüksek enerjili işaretlerle işaretlediler.

Helikopterlerin lazerleri her tünelin girişindeki ormanlık alanı açık bir görüş hattı elde edebilmek için lazer toplarıyla yok etti. Bir kilometre kadar geride aynı teknik, birlik mekiklerine yer açmak için kullanıldı. Her bir mekik bir seferde beş yüz asker taşıyabiliyordu ve ilk seferlerini yaptıktan sonra tekrar elli kilometre kuzeybatıdaki Oran Mas şehrinin dışındaki yükleme bölgesine gidip asker yüklemeye devam edeceklerdi.

Grasser tünelleri işaretlenene kadar geçen zamanda en az beş bin milis iniş bölgesine taşındı ve çatışma bölgesine doğru yola koyuldular.

On bini daha yola çıkmak için bekliyordu.

Milislerin silah gücü Cumhuriyet Büyük Ordusu’nu bile kıskandıracak seviyedeydi. Bu gücün arkasında Ticaret Federasyonu’nun ve üretim loncalarının mali ve endüstriyel gücüne sırtını dayamış olan Ayrılıkçılar vardı ve milislerin bunları elde edebilmesinde de thyssel kabuğu ticaretinden gelen paranın payı büyüktü.

Haruun Kal’daki sıradan bir milisin teçhizatı Merr-Sonn BC7 tüfeği, opsiyonel bombaatar, altı antipersonel el bombası, yakın dövüş için Merr-Sonn Devastator vibro-bıçağı ve Opankro Graylite seramik-fiber zırhından ibaretti. Ek olarak her altı askerden biri sırtında bir alev projektörü taşırken yirmi askerden oluşan her müfrezeye de yine Merr-Sonn’a ait deneysel MM(X) çift kişilik havan tahsis edilmişti.

On beş bin asker. Otuz beş GAV (Ground Assault Vehicle – yer saldırı aracı: Bu araçlar dönüştürülmüş steamcrawler’lardı. Alev projektörlerine ilave olarak her birine patlayıcı mermiler atan bir kimyasal top monte edilmişti. Ayrıca yan zırhında da seri atımlı slug tüfeği mazgalları bulunuyordu). Yetmiş üç Sienar Turbostorm saldırı helikopteri.

Hepsinin tek hedefi Lorshan Pass’deki mağara üssüydü.

Onlara karşı koyacak savaşabilir halde en fazla dört yüz Korun partizan vardı, bunların üçte ikisi de yaralıydı. İki binden fazla yaşlı ve çocuklardan oluşan savaşamayacak durumda kişi bulunuyordu. Farklı tiplerde slug tüfekleri, hafif ve orta lazer silahları, az sayıda el bombası, iki Krupx MiniMag omuzdan atılan proton torpido fırlatıcı ve bir tane de EWHB-10 ağır lazer topu.

Haruun Kal’daki partizanlar gerilla savaşında ustalaşmışlardı ve konvansiyonel çatışmaya alışık değildiler. Bu tür doğrudan çatışmalarda milisler her zaman partizanları yenmeyi başarmıştı. Lorshan Pass’de de doğal olarak sadece zafer kazanmayı değil Korun direnişinin belini kırmayı planlıyorlardı.

Lorshan Pass’deki milislerin büyük bölümü hiç savaşa katılmamıştı. Tünellerin girişinde mevzilenirlerken –daha henüz ateş etmeye başlamamışlarken– yer titredi, dağ gürledi ve dört tünelin ağzından dışarıya toz ve duman püskürdü.

Keşif birlikleri –aralarında en cesur olanları– ihtiyatla karanlığın içine girdi ve bu tünellerin ağızlarının tonlarca kayayla kapatıldığını gördü. Bu durumda milislere yanlarında getirdikleri erzakları yiyip rahatlamak ve dürbünleriyle de dağda olabilecek herhangi bir partizan eylemini gözlemekten başka yapacak bir şey kalmamıştı.

Sadece bir tünel açık kalmıştı. Bu tünelin ağzında bekleyen askerlerse farklı bir savaş deneyimi edineceklerdi.

Milislerin komutanı diğer tünellerin proton el bombalarıyla çökertilmesini bir fırsat olarak düşünmüştü. Onun adamlarının karşısındaki tünel sağlamdı; bu tünel için kullanılan patlayıcıların ateş almadığını düşündü. Havancılarına tünele Tisyn-C sinir gazı taşıyan birkaç gaz bombası atmalarını emretti.

Bu bombalar tünelin içinden kendilerine geri fırlatıldığında milisler önce şaşırdı sonra da paniğe kapıldı. Tisyn-C havadan daha ağırdı, Opanko Graylite zırhları onları gazdan koruyacak şekilde dizayn edilmiş olsa da hiçbir milis zırhın bu yeteneğini deneyecek kadar cesur değildi çünkü bu gaza maruz kalmanın havale, erken bunama, solunum bozukluğu ve sonunda da ölümle sonlanacağını biliyorlardı. Beyaz duman mevzilerini sararken milisler de dağılıp kaçıştılar.

Böylece her biri kendi canının derdine düşmüş etrafa yayılırken birden kendilerini üzerlerine doğru gelen grasser’ların karşısında buldular.

Grasser’lar savaşmak için yetiştirilmezdi. Aksine yedi yüz yıldır Korunlar grasser’larını itaatkar ve uysal olarak yetiştirmişti. Sahiplerinin ve akk köpeklerinin emirlerine uyarlar ve semirip süt, et ve deri sağlarlardı. Diğer taraftan yetişkin bir grasser bir buçuk ton kadardı. Ön ve ortadaki kolları –iki çift– küçük ağaçları kökünden sökecek kadar güçlüydü. Grasser’ların en sevdiği şeylerden biri, sertliği durasteel’e yakın olan, bakır sarmaşığı dikeniydi; canı sıkılan grasser’ların steamcrawler’ların zırh levhalarını söktüğü de az görülmüş şey değildi.

Ve yedi yüz yıl evrim basamağında hiç de uzun bir süre sayılmazdı.

Bu grasser’lar haftalardır iç içe yaşıyordu, sürekli şekilde gerilim ve birbirlerinin tehdidi altında. Bugün maruz kaldıkları bombardımansa tahammül sınırlarının çok ötesindeydi; artık hepsi patlama noktasına gelmişlerdi ve duruma onların verdiği içgüdüsel tepki de panik olmuştu.

Deliler gibi tünelin ağzından dışarı akmaya başladılar. Askerler ellerindeki tüfeklerin gözü dönmüş bu bir buçuk tonluk hayvanlara karşı pek de yeterli olmadığını gördüler. Ayrıca küçük bir ağacı sökecek güçteki kollarının bir insanın bacaklarını koparacak, çenelerinin de zırhlı levhaları ezip askerlerin kafalarıyla miğferlerini birbirlerine geçirecek güçte olduğunu da öğrendiler.

Askerler bu sefer de parça etkili roketleri kullanmaya başladılar. Yakın mesafeden atılan bu roketler bir grasser’ın bedenini delip içinde patlayarak onu paramparça edebiliyordu. Elerindeki beş GTV’yle – her ne kadar taretleri bir an bile yerinde durmayan grasser’ları takip edecek kadar hızlı olmasa da slug tüfeklerinin sürekli ateşi grasser’larının hızını kesmeye yetiyordu– milisler bu grasser çılgınlığından makul miktarda bir kayıpla sağlam çıkmayı başaracaklardı.

Tabii grasser’ları düzinelerce akk köpeği takip ediyor olmasaydı.

Grasser’lar panik halinde rastgele kaçışırken akk köpekleri şöhretlerine uygun şekilde davrandılar: organize, zeki ve ölümcül. Milislerin tepesine çöküp karşılarına çıkanı dişleriyle parçalayıp kuyruklarıyla ikiye böldüler. Sezgileri sayesinde yerde yatan bir adamın gerçekten savaş dışı olduğunu ya da numara yaptığını kolaylıkla anlayabiliyorlardı; ölü numarası yapmaya kalkan askerlerin artık numara yapmasına gerek kalmamıştı.

GAV’ların slug tüfekleri akk’ların zırhlı derisine karşı etkisizdi ve grasser’ları bile takip edemeyen hantal taretleri bu çevik hayvanlar karşısında daha da aciz kalmıştı.

Piyadenin elinde onlara zarar verebilecek herhangi bir silah yoktu; dağılmaya başlayınca akk’ların sürü gütme güdülerini tetiklediler. Akk’lar etraflarını çevirip liderlerini öldürdü ve geri kalanları da tünelin ağzına doğru sürmeye başladılar.

Bir GAV’ın taretinde duran milis komutanı zafer hayallerinin bir iki dakika içinde bir katliamın kan gölünde boğulduğunu görünce yapabileceği tek şeyi yaptı.

Hava desteği çağırdı.

Lorshan Pass’de görevli helikopterler hala yükleme ve indirme bölgesi arasında gidip gelerek asker taşımakla meşguldüler. Komutanın emri onlara vardığında zaten en az üçte biri bölgeye doğru yola çıkmıştı bile. Sienar Turbostorm hızlı bir araç değildi –dalışa geçtiğinde bile ancak sesten bir buçuk kat hızlı gidebiliyordu– ama saniyeler sonra geçidin üzerindeki gökyüzünde iki düzine sonik patlama duyuldu. Helikopterler kaldırıcı motorlarını da itici gibi kullanarak hızlarını iyice yükseltmişlerdi. Kapıları açıldı ve her birinden yirmi arpi askeri çıktı, ardından da helikopterler çatışma bölgesine yönelip ön bataryalarından füze yağdırmaya başladılar.

Füzeler hedef gözetmeksizin savaş alanına yağmaya başladı, akk’larla birlikte savaştıkları askerleri de paramparça ettiler. Bu füzelere karşı akk’ların tek savunması çeviklikleriydi ve araçların arasına dağıldılar. Bunu fırsat bilen komutan beş GAV’a saldırı emri verdi. Kendisi önde olmak üzere tünelin ağzına doğru ilerlediler, grasser’ları ezip akk köpeklerini yollarından attılar. Komutan tepelerindeki helikopterlerden daha kalın zırhlı olduklarından korkacak bir şey olmadığını düşünüyordu ama tünelin ağzından uçup gelerek GAV’ını hurdaya çeviren proton torpidoları yüzünden bu düşüncesinin yanlış olduğunu anlamaya zamanı olmadı.

Bu noktada nihayet partizanlar ellerindeki tek hareketli topu devreye soktular, on iki tonluk ankkox tünelin ağzında göründü.

Zırhlı başının üzerinde duran Korun bir Wookiee’nin boyundaydı, omuzları bir rancor’un ki gibiydi ve bileklerinde bir çift ultrakrom kalkan bulunuyordu.

Korun işaret etti ve kısa süre önce milis komutanının aracı olan GAV’dan geriye kalan hurda ankkox’un ayakları altında ezildi. Bir elini savurdu ve ankkox’un topuzlu kuyruğu diğer bir GAV’ın taretine öyle hızlı vurdu ki dönen taret yanlışlıkla arkadaki başka bir aracın zırhını vurdu.

Ankkox’un üzerindeki ve neredeyse ilki kadar iri iki çift Korun benzer şekilde silahlıydı ve hayvanın eğimli sırt kabuğunun her iki yanına çömelmişlerdi; iki çiftten her biri bir proton torpido fırlatıcısı diğeri de yedek cephaneyi taşıyordu. Dörder mermileri vardı ve cephane tasarrufu yapmak gibi de bir niyetleri yoktu. Fırlatıcılar hiç boş durmadı, önce kalan GAV’lara sonra da gökteki helikopterlere torpido yağdırdılar.

Birkaç kahraman milis ellerindeki silahlarla ankkox’a yaklaşıp Akk Muhafızları’na saldırmaya çalışsa da sonları ankkox’un topuzlu kuyruğu tarafından ezilmek ya da havaya fırlatılmak oldu.

Ankkox’un daha önce mahfenin bulunduğu tepesinde doğrudan hayvanın kabuğuna monte edilmiş ağır lazer topu duruyordu. Güç jeneratörüyle mavi gözlü genç bir Korun’un ilgilendiği bu silah çatışmaya katılıp savaş alanına ateş yağdırmaya başladı.

Bu silahın topçusu, soluk derili, kızıl saçlı, bu silahı onunla gözü kapalı ateş edebilecek kadar iyi tanıyan ve yüksek hızda uçan helikopterleri bile vurup indirebilen bir Korun kızdı. Üzerlerine gelen füzeler onlarca metre uzakta vurulup yok ediliyor, hiçbiri onlara ulaşamıyordu.

Helikopterler onunla lazer düellosunda da başa çıkamamıştı; her atışı helikopterlere isabet edip onları sarsarak hedeflerini şaşırttığı için değil, aynı zamanda da yanı başında onu Jedi ışın kılıçlarıyla sanki onlarla doğmuş gibi kullanarak koruyan bir Chalactan kadınla bir Korun adam olduğu için.

Saldırmaya çalışan iki helikopter alevler içerisinde yere çakıldı.

Diğerleri de dağın arkasında saklanabilmek için uzaklaştı. Az sonra üç helikopter formasyon halinde dağın arkasından fırladı, dalışa geçitler ama kaldırıcılarını çalıştırarak hızlarını olabildiğince düşürdüler... Alt kapakları açıldı, altlarında Sunfire alev projektörleri belirdi.

Karşı konulmaz bir alev dalgası dökülmeye başladı.

Halleck’in taşıdığı Jadthu sınıfı çıkarma gemileri modifiye edilmiş mekiklerdi ve Gevarno Loop’da yolcu gemilerinden yolcuları taşıyan mekiklerden çok da farklı değildiler. Koltuklar kaldırılıp yerine sıralar yerleştirilmişti, transparisteel’in yerini de zırhlı levhalar almıştı, her biri tam teçhizatlı atmış askeri taşıyabiliyordu. Kutu şeklindeydiler ve kapıları arkadaydı, bu sayede dörde beş bloklar halinde kolayca dizilip taşınabiliyorlardı. Kruvazörün gövdesinin dışındaki soketlere takılarak burunları dışa doğru şekilde dururlardı.

Dizaynları basit, imalatları ucuz ve kolaydı, taşınmaları da rahattı. Ağır zırhlıydılar ve düşman ateşine uzun süre dayanabilirlerdi.

Bu iyi bir özellikti, çünkü hiperiticileri yoktu ve sağlamlığını artırmanın bedelini manevra kabiliyetinin azalmasıyla ödemişlerdi.

Silah donanımları önde ve arkada iki adet çift namlulu Arkayd Caltrop 5 reflektör (chaff), lazer taretiydi. Bu silahlar herhangi bir yöne doğru sensorları karıştıran durasteel şeritler püskürtebiliyorlardı. Çıkarma gemilerindeki topçular ilk çatışmalarında Caltrop 5’lerin püskürttüğü reflektörlerin avcı uçağı gibi hızlı hedeflere karşı son derece etkili olduğunu keşfetmişlerdi, minyatür bir asteroit kuşağı gibiydi. İçinden geçmeye kalkan araçlara, özellikle de manevra kabiliyetini artırmak için zırhından fedakarlık edilmiş ve savunması enerji kalkanına bağlı olan droid avcı uçaklarının gövdelerine ciddi hasarlar verebiliyorlardı.

Ağır yaralı olarak savaşmayı sürdüren ve çevresi droid avcı uçaklarıyla sarılmış olan Halleck yükünü bırakıp hiperuzaya atladığında geride topçular ve pilotlar da dahil olmak üzere 977 klon askerini taşıyan on dokuz çıkarma gemisi kaldı.

Onları koruyacak avcı uçakları yoktu, Halleck’in refakat avcıları daha çatışmanın ilk dakikalarında yok edilmişti. Taşıdıkları silahlar haricindeki yegane savunmaları beş adet Rothana HR LAAT/I helikopteriydi. Bu araçlar düşman bölgesine iniş yapacak çıkarma gemilerini yerden açılacak piyade ateşine karşı korumak için dizayn edilmişti. Yörüngede kullanılabilmeleri için bu araçlar ışıkaltı iticilerle modifiye edilmiş olsalar da LAAT/I’ların hiçbir zaman için elektronik reflekslere sahip droid avcı uçaklarıyla savaşacağı düşünülmemişti.

Neyse ki bu araçları kullanan klon askerlerinin refleksleri çok daha iyiydi. Bu sayede çıkarma araçlarından on altısı ve helikopterlerden üçü atmosfere girmeyi başardı.

Peşlerinde altmış dört avcıdan oluşan tam teşekküllü bir droid avcı filosu olduğu halde.

On dört çıkarma aracı Korunnai Highland’e varmayı başardı. Peşlerinde elli sekiz droid avcı uçağıyla.

Helikopterlerden hiçbiri başaramamıştı.

Lorshan Pass’in görüşüne girdiklerinde beşi ağır yaralı on iki çıkarma gemisi vardı. Kırk avcı uçağı şaşmaz bir elektronik kararlılıkla peşlerinden geliyordu.

Ufuktan yollarını kesmek için gelen üç avcı filosu daha olduğunu gördüler.

Üç helikopter dağın yamacını ateşe verdi. Ateşten bir duvar, yamaçtan aşağı mağaranın ağzındaki savaş alanına doğru ilerlemeye başladı.

Milisler her yöne dağıldılar, kan üzerinde kayıp, ağaç ve grasser parçaları üzerinden atlayarak. Yaralı grasser’lar feryat ediyor, akk köpekleri ortalıkta dört dönüp buldukları her fırsatta saldırıyordu. Ankkox devasa zırhlı ağzını açıp öyle bir kükredi ki dağın üzerindeki kaya parçaları bile yuvarlandı. Askerlerden bazıları korunmak için kendilerini ankkox’un kabuğu altına atmaya çalışsa da topuzlu kuyruk onların icabına baktı.

Sırt kabuğunun tepesinde Chalk bir yandan ateş edip bir yandan da lazer topunun namlusunu dizayn edilmediği şekilde yukarı doğru kaldırabilmek için çırpınıyordu. EWHB’nin füzyon jeneratörleriyle ilgilendiği yerden Nick, Mace’e baktı ve onlara doğru gelen ateş duvarını işaret etti. “Planında bunun için de bir şey var mı?”

“Tabii ki.” Mace kılıcını beline koydu ve başını kaldırıp yaklaşan helikopterlere baktı. “Herkes yere!” diye bağırdı. “Kabuğun altına saklanın.”

Depa ankkox’un başına doğru sıçradı, havada bir takla atıp kafasının yanına indi. Bir eli ağzının yakınındaki burun deliğinin üzerindeydi, Kar Vastor’un tam karşı tarafındaki. Akk Muhafızları mermisi biten proton fırlatıcılarını atıp aşağı inerek kabuğun altına çöktüler. “Anlaşılan bu bana anlatmayı istemediğin kısım, huh?”

“Chalk’a yardım et,” dedi Mace.

Chalk hala lazer topuyla uğraşıyordu, bacakları üçayağın altında sırtüstü yere uzanmıştı; Nick zorla ellerini silahtan ayırmayı başardı. “Senin bütün planlarından bıktım. Bunun iyi bir fikir olduğu nereden aklına geldi?”

Mace Kar’a işaret etti ve ankkox’un kuyruğu savrulup üzerine geldi; Mace kuyruğu iki eliyle kavradı, ucundaki zırhlı topuzun hemen altından. “Eğer bunu helikopterler yüksek hızda uçarken deneseydim muhtemelen camlarına yapışırdım.”

Kar Vastor’un Güç komutuyla ankkox ucuna Mace’in asılı olduğunu kuyruğunu onun ağırlığını tam olarak anlayabilmek için etrafında çevirdi. Sonra da tüm gücüyle bir mermi gibi Mace’i dağın yamacına doğru fırlattı.

Yaklaşan helikopterlere doğru giden Mace, Güç’ü kullanarak helikopterin camını ortadan ikiye bölen desteği tuttu ve çekti. Havada geniş bir açı çizerek sanki araca bir kabloyla bağlıymış gibi döndü. Botları camın desteğinin her iki yanına indi ve orada kaldı, yüzü öne doğruydu ve botlarının arasından ne olduğunu anlamaya çalışan helikopterin pilotuna ve rotacısına baktı.

Rotacı hala meseleyi çözememiş öylece bakıyordu. Pilotun refleksleri daha iyiydi, helikopterin camını ışın kılıcıyla delmeye çalışan Mace’e camda açtığı delikten ateş edebilmek için silahını çekerken kontrolleri bıraktı ve boşta kalan helikopter yana doğru gitmeye başladı.

Fakat Mace sadece hayal kırıklığına uğramış gibi başını salladı. Sanki oyun oynayan okul çocukları gibi parmağını sallamakla yetindi.

Üzerlerinde oturdukları koltukların roketleri ateşlendiğinde şaşkınlıkları da sona ermiş gibiydi. Ne olduğunu anlamaya zamanları olmuş ama buna tepki vermeye zamanları olmamıştı – oturdukları koltukların fırlatma kolları kendiliğinden çekilmiş ve tepelerindeki kapaklar kaskları onlara bindirmeden milisaniyeler önce açılmış ve dışarı fırlamışlardı.

Mace fırlatma koltukları onları ormanın üzerine fırlatmadan önce ikisinin de gözünde aynı korkuyu gördü. Biri belli belirsiz bir şey bağırdı. Diğeri sadece bağırdı.

Mace aracın üzerinde açılan bölmeden kokpite girdi. Rota konsoluna yaptığı bir işaretle alev projektörü kapandı. Diğer bir işaretle aracı otopilota geçirdi ve sakince arkadaki bölüme geçti.

Helikopterin bu bölümü, yaprak, çamur ve yiyecek ambalaj kağıtları ve askerlerin bıraktığı türlü ekipmanla doluydu. Sancak ve iskele taraflarındaki küre taretlere erişim kapıları türbinlerin önünde karşılıklı ve bölümün üçte ikisi kadar ilerideydiler.

Mace aralarından geçti ve sonra dönüp ellerini kavuşturdu.

Kapalı kapılardan duyduğu seslerden rahatlıkla taretlerdeki topçuların kemerlerini çözüp dışarı çıkmaya çalıştıklarını duyabilmişti. Kapıyı açmaya çalışıp başaramayınca bu sefer de omuzlarıyla yüklenip açmayı denediler.

İkisinin de yüklendiğini gören Mace kapıları tutmayı bıraktı ve iki topçu da o hızla helikopterin içine girip miğfer miğfere çarpıştı, crack! Ardından da yere yığıldılar. Biri diğerinden daha sağlamdı ve kendini toparlayıp ayağa kalktı ve tabii ki Mace’i karşısında buldu.

Mace’in topuğunu çenesine yiyene kadar da gayet iyi gidiyordu.

Kendinden geçen adam diğerinin üzerine yığılıp kaldı. Mace, yerden iki tel alıp adamların başparmaklarını birbirine bağladı ve sonra da hiç acele etmeden üzerlerinden geçerek kokpite döndü. Helikopterin ankkox’un önündeki cesetlerle kaplı ölüm bölgesine varmasına yaklaşık on metre kalmıştı.

Dışarıda diğer iki helikopter yan yatmıştı ve lazer toplarının namluları parlayan taretlerinde şu anda onu takip ediyordu. Depa ve Kar ankkox’un başının önünde diz çökmüşlerdi, üzerlerine yağan lazerlerden korunmaya çalışıyorlardı; Chalk ve Nick ankkox’un eğik bacaklarından birinin gölgesine boylu boyunca uzanmış, ellerindeki tüfeklerle ateşe karşılık veriyorlardı.

Mace helikopterin asker taşıma bölümünün kapılarını açtı, kapılar açılırken o da başını kokpitin kırık camından dışarı uzattı. Diğerleri onu gördüğünde ağızları da en az kapılar kadar açılmıştı.

“Ne bekliyorsunuz,“ dedi Mace. “Şekerle çikolata mı?”

Depa ayağa kalktı, kılıcı gözün seçebileceğinden bile hızlı hareket ediyordu, tüm ateşi üzerine çekerek diğerlerinin de ayağa kalkmasını sağlamıştı. Nick koşarak onu geçti, beline dayadığı tüfeğiyle ateşe devam ediyordu. Kar, ankkox’un altına daldı ve yuvarlanarak kalktı ve koştu. Chalk bir çocuk gibi hayvanın dev kollarından birinin altına çökmüştü. Ağaçlardan yönelen ateş Depa’dan uzaklaşıp lor pelek’in üzerinde yoğunlaşmaya başladı.

Mace’in kaşları çatıldı. “Bu kadar yeter herhalde,” diye mırıldandı, Güç’ü kullanarak bazı kontrolleri açtı ve küre taretlerin hedef servomotorlarının kontrolünü eline aldı.

Dört namlulu iki adet Taim&Bak lazer topu canlandı ve ormana doğru gürlemeye başladı. Ağaçlar bomba gibi patladı ve gökten yağmur gibi odun parçaları ve tozu yağarak Kar, Chalk ve Depa’nın güven içerisinde helikoptere koşmasını sağlamaya yeterli bir sis perdesi oluşturdu.

Kokpitin arka kapısından Nick gözüktü. “Geldik!”

“Güzel. Topçular?”

“Bağlı adamlar mı?” dedi genç adam. “Onlar baygın.”

Mace başını salladı. “Sıkı tutun.”

Helikopter aniden yükselmeden önce duyacağı tek uyarı bu olmuştu, aşırı yüklendiği kaldırıcıların üzerinde mermi gibi fırladı. Diğer iki helikopterin top ateşi az önce oldukları yere yağdı ve yükselen helikopterle birlikte onların taretleri de yükselerek aracı yan tarafından vurmaya başladılar.

Mace aracı yükselen bir dönüşle döndürdü ama diğer ikisi onu kıstırmış yanlarından geliyorlardı. İsabet eden ve ıska geçen atışların gümbürtüsü ve vızıltısı arasında Nick’in bağırdığını duydu, “Kapılar! Kapıları kapat!”

Dönüp omuzları üzerinden baktı. Depa’nın ayakları üzerinde asker bölmesinin ortasında durduğunu gördü, sallanıyordu ve savaş yüzünden baş ağrısı yeniden azmış gibi gözlerini kapatmıştı. Nick eşikte durmuş, başını da kollarının arasına almıştı; Kar ve Chalk bir köşeye sinmişlerdi ve Kar, Chalk’ın önünde durmuş kalkanıyla bölmeye girebilen lazerleri savuşturuyordu.

“Depa,” dedi Mace.

Gözleri açıldı.

Mace’in kılıcı yeleğinden çıkıp mermi gibi Depa’ya gitti.

Depa onu havada karşıladı; gözleri dikkatini yitirmişti. Onu Güç’te hissetti, yorgun bir yüzücünün dalgalara teslim olması gibi batmakta olan bir teslimiyet.

Vaapad’a geçti.

Gözleri hala kapalı olduğu halde başını salladı.

Mace pilot konsolundaki bazı düğmelere bastı. Kapı açık kaldı. Diğer taraftaki alt kapı da açılmıştı.

Asker bölmesine lazer ışınları yağdı.

Her iki kılıç da parladı.

Helikopterler kendi top ateşlerinin altında kalarak titredi. Birinin turbojet motoru patlayıp yerinden koptu ve uçup gitti, helikopter kontrolden çıkıp dönmeye başladı. Diğer helikopterse top ateşini tam kokpitinden yemişti.

Sienar Turbostorm’un saydam çelik ön camı kalın ve dayanıklıydı; pek çok şarapnel onu çizemezdi bile. Büyük kalibre mermiler bile ancak üzerinde bir çizik bırakırdı. Dört namlulu lazer topu ise delik açardı. Biri açtı.

Diğer beşi de bu delikten içeri girdi.

Helikopter kokpitindeki parçalanmış cesetlerle dönerek ormana doğru alçalmaya başladı.

Depa gözlerini açtı.

Karanlık tütüyordu.

19 GEMİDEN GEMİYE

Geri dönüp uçuşuna odaklanmaya çalışan Mace’in çene kasları gerilmişti. Kısa menzilli sensorları ona bölgedeki tüm helikopterleri gösteriyordu. Bilgisayara göre çatışma bölgesinde elli üç helikopter vardı ve daha fazlası da ufuktan üzerlerine doğru geliyordu. Asker bölümünün kapısını ve turbojetleri kapattı. “Nick, sen rotacı ol.”

“Tamam. Evet, efendim.” Nick fırlayan koltuktan geriye kalan boş soketlere baktı. “Um... nereye oturacağım?“

“Monitör sensorları. Halleck’in çıkarma gemilerini görmemiz an meselesi. Kar! Chalk! Acil durum iticileri taret kapılarının hemen yanında. Otuz saniyeniz var.”

Nick ayaklarını koltuğun soket demirlerinin arasına soktu ve rota konsolunun idaresini aldı, önündeki boşluktan gelen rüzgara karşı gözlerini kısarak baktı. Helikopterin aerodinamik yapısı rüzgarın kanopiye gireceği değil sıyırıp geçeceği şekilde dizayn edilmişti ama yine de sarsılmasına rağmen yoluna devam etti. Konsoldaki ekranlara bakınca gözleri parladı – özellikle de üzerinde nişangah olan ortadaki iki ekrana.

“Hey, bu ne işe yarar?” Levyeyi diğer yöne kırdı ve ekrandaki görüntüler uygun olarak deli gibi döndü.

“Dokunma onlara?”

Nick her iki levyenin de üstündeki düğmelere bastı. Ekran, dörtlü taretlerin gürlemesiyle, yatay lazer ateşi görüntüsüyle doldu. “Vay be! Ateş kontrolü? Ben de mi? General ne zahmet ettin!”

“Ne demek.”

“Benim isim günüm bile...”

“Nick.”

“Evet, biliyorum. Sensorlar.”

“Ve -”

“-Kapa çeneni Nick diyeceksin, anladım.” Ağzından çıkan buhar rüzgarla derhal uçup gidiyordu. “Burası soğumaya başladı. Dışarısı da. İçeride miyiz dışarıda mı?”

“Yedi bin metreye yaklaşıyoruz. Sensorları kontrol et: kırmızılar dost, maviler düşman.”

“Tamamdır,” dedi Nick. “O zaman neden bu kadar dert ediyorsun? Elli kadar dostumuz zaten burada ve diğer yüz doksan ikisi de yolda – sanki her yerdeler. Sadece on üç düşman görünüyor ve dostlarımızda tepelerine üşüşmüş. Şimdi on ikiye indiler... oh, dur. Anladım. Hooop.”

“Hooop da ne demek?”

“Üzgünüm. Biraz safımdır da.”

“Doğru.”

“Dostlarımız şimdi kuyruğumuza takılmış durumdalar – whoa, bu da neydi?” Bir kilitlenme ikazı yandı; takip eden ikaz sesi de rüzgarın uğultusuna karışıp gitti. “Bize kilitlendiler! Füzeler geliyor. Altı tane. Doğruca arkadan.”

“Füze kilidinin sinyalini geriye doğru izle ve veriyi karşı ateş için bilgisayara aktar.”

“Harika fikir! Topçu okulundan mezun olduğumda yapacağım ilk iş bu olacak!”

“Unut gitsin,” dedi Mace dişlerinin arasından. “Keskin nişancıyım diyordum. Görelim bakalım.”

“İşte bu bana göre bir iş!” Küre taretler döndü ve dörtlüler ateş kusmaya başladı; helikopter şu anda dimdik tırmanıyor ve sanki bir avcı uçağı gibi uzaya doğru devam ediyordu. “Gelin de yakalayın bakalım!” Füzelerden biri isabet alıp patlayarak beyaz bir aleve dönüştü. “İşte bu!”

“Fena değil,” dedi Mace. “Kuyruğumuzu uçurmamaya çalış.”

“Kimilerini asla memnun edemezsin.”

“Nick, beş tane daha var.”

“Tamam, tamam. Sen nasıl istersen -” dört kıç füze tüpünün ateşleme levyesini çekti. “Bir, iki, üç, dört,” diye bağırdı, onları sırayla ateşledi ve helikopterden fırlayan dört concussion füzesi gelmekte olan beş diğer füzeyi karşılamak için yola çıktı.

İlk füzenin patlaması sırayla diğerlerini tetikledi ve sonunda dokuz füze de bu alev topunun içinde kaybolup gitti.

“Püff,” dedi Nick. “Pek eğlenceli olduğu söylenemez.”

“Eğlenceli olması da gerekmiyor. Füzeleri boşa harcama.“

“Neden?”

“Depa!” diye bağırdı Mace. “Hazır mısın?”

Depa kapının eşiğine geldi, yerçekimi onun için çok fazlaymış gibi eğilerek kapıya yaslandı. “Yeterince hazırım,“ dedi. “Savaşabilirim. Ben her zaman savaşabilirim. Kılıcını al.”

Mace başını iki yana salladı. “Ona ihtiyacın var,” dedi ve helikopterlerin motorlarının tüm gücünü kesti.

Aldığı hızla bir süre daha tırmansa da yavaşlayıp yavaşça aşağı doğru inmeye başladı. En tepe noktada bir an için sanki asılı kaldı.

Takip edenler bu duruma uyum sağlamaya çalıştı, ikisi tekrar saldırabilmek için aşağı doğru yönelirken diğer üçü de korumada kalmak için uzak durdu.

Mace yere doğru yönelmeye başlayan aracın burnunu yukarıda tutabilmek için tüm gücüyle levyeye asıldı. “Sağa mı, sola mı?”

“Sola,” dedi Depa ve ardından da kokpitin açık camından kendisini boşluğa bıraktı, düşmekte olan helikopterin türbülansından korunmak için de top gibi oldu.

“Vay be!” dedi Nick. “Neden kimse bana bundan bahsetmedi?”

“Toplarını sağdaki gemiye kilitle. Sürekli ateş et. Füze yok.”

“Tamamdır.” Sağdaki dörtlü taret önce hedefini takip etti ve ardından da bulutların arasına enerji yağdırmaya başladı.

Mace alçalmakta olan geminin gövdesini sol taretini de kullanabilecekleri şekilde çevirdi, sonra da iticilere tam güç verdi ve turbojetlerin art iticilerini ateşledi. “Sıkı tutunun.”

“Söylemene gerek yok.”

Gemi sıçradı ve ona doğru dalan diğer helikopterler bir anda kendilerini devasa bir tokat gibi çarpan alevlerin içerisinde buldular. Mace, Depa’ya bir göz attı, doğrulmuştu ve iki ışın kılıcı da ellerinde açık haldeydi.

Mace levyeyi hızla yana çekti ve helikopter konsolu üzerindeki tüm basınç ikaz ışıklarını yakan bir burguya girdi; düşman ateşinden kurtulmuşlardı ama sürekli değişen vektörler yüzünden kendi hedef bilgisayarları da çalışmıyordu. Nick göstergelere baktı ve gözleri hayretle açıldı. “Hey, bu alet bunu yapmak için mi dizayn edilmiş sence?”

“Sanmam,” dedi Mace dişlerinin arasından, kontrollerle boğuşurken. “Şu gemiye karşı ateş aç.“

“Ben mi? Bilgisayar o kadar hızlı değil.”

“Bilgisayar Güç’ü kullanamaz,” dedi Mace.

“Eh, doğru. Evet, tamam.”

O daha ateş etmeden Mace soldaki helikopterin dalışa geçtiğini gördü, Depa’ya çarpmamak için spiral şeklinde kaçınma manevrası yapıyordu.

Ve Güç’te onu doğruca Depa’nın önüne süren Güç dürtüsünü hissetti.

Kılıçlarını kabzasına kadar ön camın hemen altına sapladı, onu şiddetle cama doğru iten rüzgarın etkisiyle kılıçları yavaşça yukarı doğru saydam çeliği keserek çıkmaya başladı.

“Vay be!“ diye bağırdı Nick. “Tıpkı konserve açar gibi.”

“Kar! Chalk! Gitme zamanı!”

Korun kız Mace’le Nick’in arasındaki kokpite tırmandı; solgun ve hasta görünse de hala şevkliydi. Lor pelek hemen arkasında ona yardım ediyordu. Her ikisinin de sırtına acil durum sırt jetleri bağlıydı. “Nasıl çalıştıklarını biliyor musun?”

Chalk başını salladı; Vastor üzerindeki şekilli kullanım kılavuzuna bakıp hırladı. Okuyabilirim.

“Aracı mı terk ediyoruz?” dedi Nick. “Biliyorsun herhalde ben de şu şeylerden -”

“Nick.”

“Ne?”

“Ateş et.”

“Tamam. Tamam. Kusura bakma. Al bakalım. İzle.” Nick iskele taretini susturdu ama sancak taretiyle milis aracına ateşe devam etti; isabet alan araç ateşten kaçınmak için yan döndü – doğruca iskele taretinin önüne. “Gördün mü? Buna ateş der -”

“Adam gibi ateş etseydin,” dedi Chalk, “karşı ateş yemezdin.”

“Of be. Sizi memnun etmek için ne yapmam gerekiyor?”

Mace, Vastor ve Chalk’a baktı. “Hazır mısınız?”

Cevap vermelerini beklemeden turbojetlerin gücünü kesti ve kaldırıcıları ters yönde çalıştırdı; aşırı basınç altında ezilen helikopterin bedenindeki her metalden ayrı ses geldi. Mace levyeyi çevirip helikopteri baş aşağı getirdi. Kar Vastor bir elini Chalk’ın omuzlarına sarmış diğeriyle de penceredeki boşluğun kenarını tutmuştu, sonra iki elini birden çekti. Patlamanın itişiyle o ve Chalk helikopterin suni yerçekiminden çıktılar, binlerce metre yüksekten ormana doğru inmeye başladılar.

“Düşündüm de,” dedi Nick, “araçta kalmaya itirazım yok...”

Diğerlerini korumak için geride kalan milis helikopterinin de it dalaşına dahi olmasıyla araçları isabet üstüne isabet almaya başladı, arkalarında bıraktıkları da şimdi altlarından geliyordu. Mace kontrollerle güreşerek bir helikopterden ziyade bir avcı uçağına yaraşır manevralar yapmakla meşguldü; iskele turbojetleri birkaç isabet aldı ve Mace son dönüşüyle artık çok ileriye gittiğinin farkına vardı. Yırtılan metalin sesi kulaklarını tırmaladı. Araç kontrol dinlemeden dönerek düşmeye başladı.

“Panik yapma,” dedi Nick.

“Ben panik yapmam,” dedi Mace.

“Ne?”

“Ateşe karşılık ver dedim!”

“Nasıl? Onları göremiyorum bile.”

“Görmene gerek yok.” Mace yaralı helikopterini diğer bir burgu tırmanışına soktu, peşinden duman ve metal parçaları saçıyordu. “Nişan almayı unut, sadece karar ver.”

“Neye karar vereyim?”

Mace, Güç’e erişti ve Nick’le olan bağlantısından bir sakin ol dalgası gönderdi. “Nişan alma,” dedi. “Kimi vurmak istediğine karar ver. Nerede olması gerektiğini bildiğinde de ateş et.”

Nick düşünceli şekilde kaşlarını çattı. Kafasını ekranlardan çevirdi ve Mace’in gözlerine baktı. Başını salladı, iç çekti ve taretlerin tetiklerine asıldı.

Açtığı ateş altlarındaki helikopterin sancak taretini tahrip edip sonra da zırhını delip gemiyi ikiye bölerken onun yüzünde hala aynı ifade vardı.

“Vay be,” dedi, sükuneti geldiği gibi hızla kayboldu. “Yani vay be!.. Gördün mü?”

Mace tırmanmayı bıraktı ve yeniden az öncekinden kurtulmak için dikine bir dalışa geçti. Turbojetleri çalışmadığı için yavaşladığından peşlerinde onları takip eden helikopter hemen onlara yetişti ve arkadan onları topa tuttu. Mace kaldırıcıları kullanarak aracı çiğ thyssel yemiş maymun-kertenkele gibi farklı yönlere sıçratmaya ve döndürmeye çalıştı. Üstlerinden yağan ateş canlarına okuyordu ama Mace’in sürekli manevraları sayesinde aynı bölgeye birkaç isabet üst üste gelmiyor ve bu sayede de aracın kalın zırhı delinmiyordu.

Kilitlenme alarmı öttü ve bunu Nick’in sesi takip etti. “Füzeler yolda!”

Mace bakmaya bile zahmet etmedi. “İcaplarına bak.”

Sesindeki güven Nick’i harekete geçirmişti. Sırıtarak işe koyuldu. “Herhalde umursamazsın eğer...” Taretler geri dönüp ateş ederken Mace de aracının ona doğru gitmekte olduğu ormanı taradı. Ne kadar yüksekte olduğunu bilmiyordu. Daha sonra ormanın üzerini kaplamış olan milis hava gücü görüntüye girdi.

Orada – bin metre kadar aşağıda Kar ve Chalk’ın giydiği sırt jetlerinin ışıklarını görmeyi başardı. Bir helikopter onları engellemek için yaklaştı, yavaşladı ve havada durdu.

Chalk ve Kar yavaşça aracın tepesine indiler.

Bir süre sonra helikopterin burnu dikildi ve ona doğru gelmeye başladı. Mace kendini Güç’e teslim edip onun için bir kesişme rotası çizmesine izin verdi. Ekranları kontrol etti. “Füzeler ne oldu?”

“Hallettim.“ Nick’in sesinin tonundaki alaycılık Jedi Üstadı’nın dikkatinden kaçmamıştı.

Mace umursamadı. “Başka olmayacak. Bize doğru gelen dostunu tehlikeye atmaz.”

“Peki, dostunu bizim tehlikeye atmamız gerekmez mi?”

“Gerek yok.”

“Nedenmiş?”

“Çünkü onun dostu değil.”

Yükselen helikopterin dörtlü taretleri ateşe başladı ve Mace kaldırıcılara yüklenerek aracı on metre kadar yukarı fırlattı, böylece az önce onun olduğu yerden geçen lazerler doğruca peşindeki helikopterin kokpitine girdi.

Patlama etkileyiciydi.

Altlarındaki helikopterin arka üçte ikisi duman salarak ormana doğru alçalmaya devam etti. Öndeki üçte bir ise arkadaki bölümün saldığı dumanın kendisiydi.

“Atış,” dedi Mace, “buna derler.”

Nick’in suratı asıldı. “Oh, tabii, Chalk. Ağır silahlarla arası iyidir, demiştim sana. Ama sen onu normal çatışmada gör. İçler acısıdır. Berbattır.”

“Depa’nın transponder şifresini ekranından al ve onunla iletişime geç. Sonraki hamlemizi koordine etmemiz gerekecek.”

“Sonraki bir hamlen olması içimi nasıl rahatlattı anlatamam.”

“Kaç dostumuz var?”

“Tarayıcı droid avcılarını hesaplıyor... vay. Öğrenmek istediğine emin misin?”

“Nick.”

“İki yüz yirmi sekiz.”

“Güzel.”

“Güzel mi? Güzel mi?”

“Ekranının sol altında başparmağın büyüklüğünde bir joystick göreceksin. O senin belirleyici kontrolün. Önce droid avcılarını füzelerimiz için hedef olarak belirle. Her avcıya bir füze. Hepsini kullan. Sakın ben sana emir verene kadar onlara kilitlenme. Ayrıca droid avcılarından başka bir şeye de kilitlenme.”

“Çatışma bölgesindeki altmış yedi helikopterden ne haber?” Nick ekrandaki “dostlarının” görüntülerini işaret etti. “Çünkü gelişlerine bakılırsa onlar bizimle oldukça ilgili görünüyorlar.”

“Altmış yedi mi? Buluşma vektörümüzde kaç tane var?”

“Anlatamadım herhalde? Canımıza okumalarına az kaldı dememiştim herhalde?”

“Kaç tane?”

“Hepsi,” dedi Nick yarı histerik bir kıkırdamayla.

“Mükemmel,” dedi Mace Windu.

Alay komutanı CRC-09/571 olarak tahsis edilmişti. Haruun Kal onun üçüncü, alay komutanı olarak da ilk savaş deneyimi olacaktı. Geonosis’de tabur komutanı olarak hava indirme birliğinde görev yapmıştı; onun birliği Ticaret Federasyonu’nun savaş kürelerine yönelik taarruzda en önde yer almıştı. Teyr’deki felaketle sonuçlanan çatışmada da tabur komutanıydı. Halleck’in güvertesinde beklediği haftalar müddetince askerlerine sürekli eğitim yaptırmış, yeteneklerini en üst seviyeye çıkarmaya gayret edip çatışmadan olabildiğince az kayıpla çıkmalarını sağlamaya çalışmıştı.

Cılız filosunun etrafında dört dönen droid avcı sürüleri nedeniyle bugün yeterince kayıp vermişti.

Alayının üçte birinin yok oluşuna şahit oldu.

Çıkarma araçlarını bazıları yok olmak yerine sadece görev dışı kalmış ve o zaman da hayatta kalanları tahliye etmişti; uzaydaki zırhlı askerler alçak yörüngeden aşağı inerken belli bir yüksekliğe geldiklerinde sırt jetlerini ateşleyip yavaşlayarak aşağı inmeye başladılar. Droid avcılarının tamamı çıkarma gemilerine saldırmıyordu; bazıları da bu askerleri öldürmeye yönelmişti.

Düşen askerlerin arasında ateş kusarak dolaştılar, karanlık boşlukta beliren her sessiz ışık ardında parçalanmış bir ceset bırakıyordu. Nefes, kan ve vücut sıvıları boşlukta donuyor ve Al’har’ın ışıkları altında ışıldıyordu.

Fakat diğer askerler paniğe kapılmamıştı; ateş altında, aldıkları disiplin ve cesaretleri sayesinde düşen askerler silahlarını çekti ve daha etkili olabilmek için de ateşlerini koordine etmeye başladılar. Üç tüfek aynı anda bir avcıya ateş ettiğinde kalkanını etkisiz kılabiliyor ve sonraki tek atış motoruna hasar verebiliyordu; yakınlık tapalı proton el bombaları kullanılarak minik mayın tarlaları yapmak mümkündü; silahları tükendiğinde başka çareleri kalmayan askerler kendi bedenlerini silah olarak kullanıp yaklaşan avcıların önüne geçtiler. Yüksek hızda bu tür bir çarpışmadan ikisi de sağ çıkamazdı.

Kendilerini savunmak için savaşmıyorlardı; artık onlar için her şeyin bittiğinin farkındaydılar ama durmadılar.

Alayları için savaşmaya devam ettiler.

İndirdikleri her avcı uçağı kardeşlerinin biraz daha rahat nefes almasını sağlayacaktı. CRC-09/571 bir klon için bile duygusal sayılmazdı ama diğerlerinin bu fedakarlıklarını yüreği buruk bir şekilde izledi. Böylelerini gördükçe onlardan biri olduğu için gurur duyuyordu. Tek amacı görevini yerine getirebilmekti; ama içten içe bir şeyler yapmak, bir şeyler başarmak, bu adamların kahramanlığına layık biri de olmak istiyordu.

Hesabını sormak istiyordu.

Bu yüzden midesinde bir kramp hissediyordu – normal bir insan öfke ve yılgınlık hissedebilirdi fakat CRC-09/571 belli belirsiz böyle şeyleri hissetse de telsizi General Windu’dan gelen bir emirle canlanınca diğer her şeyi unuttu.

Gemilerine derhal ateşi kesmelerini emretmişti.

DSF’lerin yakın takibinde olmalarına rağmen ateş kesmek.

Destek olarak ufuktan onlara doğru gelen üç droid avcı filosuna rağmen – 192 uçak.

Yollarını kesmek için yüzeyden onlara doğru tırmanan altmış dokuz Sienar Turbostorm helikopterine rağmen.

General Windu’dan onay şifresini istediğinde öfke ve yılgınlığı ancak umutlu bir ses tonunda kendisini gösterdi, belki de bu generali taklit eden düşmandı. Generalin şifresinin doğru olduğunu gördüğünde de isteksizce olsa da onayladı.

General Windu, CRC-09/571’in gördüğü kadarıyla, klonlara ölmelerini emrediyordu. Fakat CRC-09/571’in geçerli bir emre itaatsizlik etmeyi aklından geçirmesi bile söz konusu değildi.

Stratosferden geçip Korunnai Highland’in üzerine geldiklerinde Cumhuriyet gemilerinin tüm silahları sustu.

Droid avcıları hiç hız kesmeden ateşe devam etti.

İçinde bulunduğu çıkarma gemisi dört bir taraftan isabet alırken CRC-09/571 komuta ekranında garip bir şey fark etti, aşağıdaki helikopterlerden bazıları diğer helikopterlere ateş ediyordu.

Daha doğrusu altmış yedi helikopter önlerindeki iki helikoptere ateş ediyordu.

Bu ikisi ateşlerine karşılık vermiyordu. Son hız dik bir tırmanışa geçmişlerdi. Makas yaparak top ateşinden kurtulmak için it dalaşının içine doğru gidiyorlardı. Üzerlerine yağan ateş doğruca DSF’lerden oluşan buluta doğru gidiyordu. Çoğu bu çevik araçlara nişan alınmamış olduğu için ıska geçse de birkaç DSF isabet alıp infilak etti.

CRC-09/571 kaşlarını çattı. Sanki işler iyiye gidiyor gibiydi.

Aşağıda, iki helikopterden birinin açık kokpitinde hepsinin nişan aldığı hedefler duruyordu. “Haydi Nick, kilitlen şunlara,” dedi Mace Windu.

“Emredersiniz, Komutanım!”

Nick Rostu tek bir düğmeye bastı ve yirmi altı farklı droid avcı uçağının droid beyni –her birine Turbostorm’un fırlatıcılarında kalan füzelerden biri kilitlenmişti– kendilerine kilitlenen füzeleri fark etti.

Dost bir araçtan geliyordu.

Droid beyni bunu şaşırtıcı bulsa da rahatsız edici bulmamıştı; hala ana görevleri olan Haruun Kal’a inmeye ya da yörüngesine girmeye çalışan Cumhuriyet araçlarını yok etmeye odaklıydılar. Ama muhtemel tehditlere yönelecek şekilde de programlanmışlardı. Hafızalarında dost bir araçtan füze kilitlenmesi olduğu zaman ne yapacaklarına dair bir veri aradılar.

Yoktu.

Droid beyni işte bunu rahatsız edici bulmuştu...

Sadece saniyeler sonra otuz iki diğer droid avcısı da aynı deneyimi yaşadı.

Çünkü Depa’nın helikopterindeki dört Krupx MG3 mini füze fırlatıcının cephanesi tam yüklüydü.

İki helikopter it dalaşına dahil olduğunda Mace, “Ateş,” dedi.

Bir Krupx MG3 tüpü ancak bir standart saniyede bir füze atabilirdi, her MG3’de de dörder füze taşıyan iki tüp vardı. Sienar Turbostorm saldırı helikopterinde dört Krupx MG3 bulunurdu: iki önde, iki arkada. Mace’in emriyle iki araç da tüm füzelerini gönderdi. Helikopterler bir anda füzelerin alev ve dumanına boğuldu.

Saniyede on altı füze gökyüzünde yol almaya başladı.

İt dalaşı bir anda egzoz izlerinden oluşan bir ağa dönüşmüştü. Helikopterin açık kokpitinde ekrana bakan Nick ıslık çaldı, “Vay be. Bu avcılar çok hızlıymış.”

“Evet,” dedi Mace.

“Füzelerin üçte ikisi ıska geçti bile. Hayır, dörtte üçü. Daha da fazlası. Çok çevikler.”

“Fark etmez.”

“Ne demek fark etmez. Az sonra hepimiz görürüz farkını, çıkarma gemilerindeki zavallılarla birlikte.”

“İzle,” dedi Mace Windu.

Nick’in yaptığı hesap fazla iyimser görünüyordu, ateşlenen elli dokuz füzeden sadece altısı hedefini bulmuştu. Üç tanesi de tesadüfen kilitlenmediği DSF’lere çarpmıştı. Diğerleri DSF’lerin ateşiyle yok edilmiş ya da hedeflerini ıska geçip gitmişti. Yakıtları bitene kadar gittikten sonra alçalmaya başlayıp yere çakıldılar.

Ama asıl mesele Mace’in mağaradayken bahsettiği gibi droidlerin aptal olmasıydı.

Ama bu değişen durumlara kolayca uyum sağlayamazlar demek değildi. Yapabilirlerdi ve yaptılar da, hem de organik bir beynin yapamayacağı bir hız ve kararlılıkta. Bu droidler daha ilk on altı füze onlara doğru yola çıkmadan önce bile dost ateşi altında olduklarını anlamışlardı. Tek bir araçtan gelen saldırı, bir hata ya da kaza sonucu olabilirdi. Ama iki araç, transponder kodları dost olduklarını gösteren iki araç, onlara koordineli şekilde ateş ediyordu.

Uyarıda bulunmadan.

Droidler sonraki saldırıları beklemedi. Acımasız ve yıldırım hızındaki droid mantığıyla uyum sağladılar.

Ve ekrana bakmakta olan Nick Rostu’nun hayretten açık kalan ağzı neredeyse ekrana değecekti çünkü ekranda bir anda önce bir düzine ardından da yüz tane kırmızı noktanın maviye döndüğünü gördü.

“Düşman oldular,” diye mırıldandı Nick hayretle.

“Evet.”

“Hepsi.”

“Evet.”

İki yüz yirmi yedi DSF, çıkarma gemilerini unuttu – silahları ateş etmediği için droid beynine göre öncelikli hedef değildiler – ve son sürat altmış dokuz Turbostorm’un üzerine çullandılar.

Helikopterler alevler içerisinde düşmeye başladı.

“Bunu sen mi planladın?”

“Dahası var.“

“Öyle mi? Şimdi ne yapıyoruz?”

Bir düzine avcı uçağı onların peşine düştü.

“Şimdi,” dedi Mace, “aracı terk ediyoruz.”

Nick’i kemerinden tuttu. Nick dehşetle ona baktı.

“Sakın bana deme ki...”

“Tamam.”

Bir Güç itişi, helikopter üzerine yağan lazerlerle parçalanmadan bir saniye önce onları dışarı fırlattı; iki saniye sonra araç infilak etti ama o zamana kadar Mace ve Nick elli metre aşağıdaydı ve gittikçe de hız kazanıyorlardı. Son sürat sırt jetleri olmadan it dalaşının ateş ve dumanı arasından yere doğru inmeye devam ettiler.

Nick’in çığlıkları rüzgarın ve patlamaların sesine karışıyordu.

Mace bağırdı. Bana deme demiştin.

Nick düşüşünün büyük bölümünü şikayetle ve bu genç yaşta manyak bir Jedi yüzünden ölecek olmaktan bahsetmekle geçirdi.

Bir eli sıkıca Nick’in kemerini kavramış şekilde düşerlerken Mace, Güç’e erişti ve ışın kılıcını hissetti.

Tanıdık titreşimi çok aşağılarda bulmuştu. Nick korkuyla ona yapışmış deli gibi söylenip bağırıyordu. Nick ona o derece yapışmıştı ki Mace sadece kendi bedenini çevirerek düşüşlerini dilediği gibi yönlendirebiliyordu.

Belli belirsiz görünen hedeflerine doğru süzüldüler, iki kilometre aşağı da ve çeyrek kilometre batıda, ormanın üzerinde ardından kara bir duman bırakarak giden bir helikopter. DSF’ler onu görmezden gelmiş hala ateş eden ve onlarla savaşmaya çalışan diğer helikopterlere yüklenmişlerdi.

Depa yaralı ve savunmasız görünerek onlardan sıyrılmayı başarmıştı.

Mace ve Nick gökten yağan durasteel parçalarının arasında uzun düşüşlerine devam ettiler. Ama henüz onları geçen bir ceset yoktu; Mace ve Nick çoktan bir insan bedeninin erişebileceği maksimum hıza erişmişlerdi çünkü.

Haruun Kal’da bu hız saatte üç yüz kilometreden biraz daha düşüktü.

Helikopterin alçalma hızıysa çok daha düşüktü; çünkü sadece düşüyor gibi görünmesi gerekiyordu. Bu nedenle Mace, Nick’i helikopterin birkaç yüz metre üzerine çektiğinde düşüşlerini yavaşlatmak için Güç’ü kullanması gerekmişti.

Nick gözlerini sadece helikopterin üst zırhına inerlerken aralamıştı, Mace’in ayrılırlarken söylediği şeyi hatırlayacak kadar önce. Başını bacaklarının arasına koydu ve dönmekte olan helikopterin üzerine inip birkaç takla atıp çürüklerine yenilerini ekleyerek durdular.

Mace boştaki eliyle güçlükle tarayıcı çanağının ayağını yakalarken diğer eliyle hala Nick’i tutuyordu ve ormanın hala bir kilometre üstünde oldukları halde tuttuğu genç Korun’u yüzükoyun şekilde durdurmayı başardı.

“Seninle... ilk karşılaştığımız... zamanı hatırladın mı?” Nick soluk soluğa konuşmaya çalışıyordu. “Az daha... kolumu kıracaktın... hani?”

“Evet?”

“Seni... affettim.”

“Teşekkürler.”

Mace helikopterin çatısında onu ayağa kaldırdı. Nick, el ve ayaklarıyla tarayıcı çanağının ayaklarına sarıldı. “Sen devam et,” dedi Nick ona. “Ben burada durup biraz titreyeyim.”

Mace, Güç’ü kullanarak dönmekte olan helikopterin üzerinde dengesini sağladı ve elleri ve ayakları üzerinde kokpitin üstünde ışın kılıcının açmış olduğu boşluğa kadar gitti.

Chalk rotacı koltuğundaydı, başını kaldırdı ve küfrü bastı. Vastor kokpit koltuğunun ardında durmuştu ve bakışları da her zamanki gibi vahşiydi. Depa pilot koltuğundan ona elini uzattı. Gözlerinde yorgunluk ve acı vardı ama şaşkınlık yoktu. “Sanırım bana hayatını sadece bir kez daha kurtarmak zorunda olduğumu söylemiştin.”

“Affedersin,” dedi Mace.

Ters döndü, ellerini arkaya atıp kesiğin kenarlarını tuttu ve geriye takla atıp ayakları önde olacak şekilde kokpite girdi, Vastor’un yoldan çekilmesini beklememişti bile.

Ama o çekildi.

“Nick tepede,” dedi Mace. “kapılardan birini aç.”

Asker bölümünün kapıları iniş rampası olarak kullanılmak için aşağı doğru da açılabiliyordu. Depa sancak kapısını yarısına kadar açtı. Onu Nick’in atlayıp kayabileceği bir yol gibi yapmıştı. Sonra da helikopterin dönüşünü durdurdu.

Mace şu anda kokpit kapısının eşiğinde duran lor pelek’e işaret etti. “Kar, içeri girmesine yardım et.”

Neden?

Mace tartışmaya meraklı değildi. Umursamaz gibi başını sallayıp Vastor’u kenara itti. “Ben de kendim...”

Sesi yarıda kesildi çünkü Vastor’un yana çekilmesiyle bir anda asker bölümüne giren Mace içerinin cesetlerle dolu olduğunu gördü.

Mace kapıya yaslandı; ancak bu şekilde ayakta durabilmişti.

Depa dolu bir aracı seçmişti.

Şaşkınlıktan sayamasa da içeride en az yirmi ceset vardı: bir piyade takımı. Pilot muhtemelen genç, heyecanlı, kendinden ve kazanacağından emindi – o kadar emindi ki taşıdıklarını yere indirmeden çatışmaya girmekten kaçınmamıştı. Bu güveninin bedelini de ödemişti, onun ve rotacısının cesetleri diğerlerinin üzerinde duruyordu.

Mace’in çenesi kilitlendi. Kendisini toparladı ve cesetlerin üzerinden yoluna devam etti.

Birlik bölümündeki cesetlerin tümü Graylite milis zırhı giyiyordu; zırhların çoğu yakın mesafe lazer yanıkları taşıyordu. Mace bu deneyimsiz pilotların Depa kokpitten bölmeye geçerken ona ateş etmeye kalktıklarını rahatlıkla gözünde canlandırabiliyordu. Yakın mesafeden bir Vaapad ustasının üzerine ateş açtıklarını zırhlarındaki deliklerden anlamak çok zor değildi.

Zaten o şaşkınlık ve panikle belki de yarısı birbirini vurmuştu.

Cesetlerinden bir kaçında ışın kılıcının yol açtığı yaralar vardı, açılan yara hemen o anda dağlanmıştı. Depa küre taretlerdeki topçuları Mace’den daha zarif şekilde halletmişti; kılıcını doğruca kapıdan saplayıp içerideki topçuları oldukları yerde öldürmüştü.

Cesetler hala oldukları yerde, elleri dörtlü taretlerin kumandasında duruyorlardı.

Ve tabii ki koku: yanık et ve ozon kokusu.

Kan yoktu. Hem de hiç.

Bu adamların tamamı o daha Chalk ve Kar Vastor’u almadan önce çoktan ölmüştü bile. Yirmi dördü de.

Bir dakikadan kısa sürede.

Mace başını çevirdi ve Vastor’un durumdan memnun şekilde kendisine baktığını gördü.

Basitçe hırıldadı: O buraya ait.

Mace sessizce döndü ve Nick’in inmesine yardım edebilmek için yarı açık kapıya tırmandı.

Kapıdan aşağıya, içi cesetle dolu bölmeye inen Nick’in nutku tutulmuştu. Ancak sırtını kapıya dayayabildi, titreyerek.

Mace onu orada bıraktı. Vastor’u geçip kokpite girdi. “Chalk, yerini bana ver.”

Korun kız Depa’ya baktı ve Depa onayladı. “Sorun yok, Chalk. Dediğini yap.”

Koltuğa oturur oturmaz sensor ekranına eğilip incelemeye başladı. Depa’nın gözlerinin üzerinde olduğunu hissetse de dikkat etmedi.

“İstersen söyleyebilirsin,“ dedi Depa bir süre sonra, “rahatsız olmam.”

Dikkatini ekrandaki helikopterleri bir bir düşüren droid avcılarından ayırmadan Mace helikopterin seyir defterine bakıp uçuş planını aradı. Kontrol şifrelerini.

Tanımlama şifrelerini.

“Gerçekten, Mace, sorun yok,” dedi Depa üzgün şekilde. Yine migreni tutmuştu ve gözleri yarı açık ekranın görebildiği kısmına baktı. “Ne düşündüğünü biliyorum.”

“Bildiğini zannetmiyorum,” dedi Mace sakince.

“Benim yolum doğru yol değil, bunu biliyorum.” Hafif ve acı bir gülümseme. “Bunu biliyorum ama bu tek yol.”

“Neye giden tek yol?”

“Kazanmaya, Mace.”

“Yaptığın şeyin adı bu mu? Kazanmak mı?”

Başıyla hala dışarıda sürmekte olan it dalaşını işaret etti. “Bu savaş bir şaheser. Başardığın onca şeye bizzat şahit olmama rağmen gözlerimle görmesem böyle bir şeyi yapabileceğine inanmazdım. Bugün çok büyük bir iş başardım.”

“Gün daha bitmedi.”

“Ve hepsi boşa gidecek. Bu günün sonunda ne elde etmiş olacaksın? Milislerin hava gücünün büyük bölümünü mü yok etmiş olacaksın? Ne olmuş?” Sesi yine boğuk çıkmaya başlamıştı, sözcükleri düzgün seçilmiş olsa da onları katlandığı ızdıraptan çekip çıkaracak kadar takati yoktu. “Bize sadece günler kazandırdın. Belki de haftalar. Daha fazlasını değil. Sen gittiğinde biz yine burada olacağız. Hala ormanda ölüyor olacağız. Balawailer ihtiyacı olduğu helikopteri yeniden alacak. Biz de onları öldürmeye devam edeceğiz. Onların ormandan korkmasını sağlamalıyız. Bizim gerçek silahımız bu korkudur.”

“Bugün değil.”

“Ne? Ben – bu da ne demek?”

“Kararımı verdim,” dedi Mace gözü hala sensor ekranında, “sen en başından beri haklıydın?”

Depa hayretle gözlerini açtı. “Haklı mıydım?”

“Evet. Biz bu insanları kendi çıkarlarımız için kullanıyoruz; şimdi de onları terk mi edeceğiz? Tek şansları ya soykırım yapmak ya da soykırıma kurban gitmekken.” Mace başını iki yana salladı. “Bu ormandaki herhangi bir gece kadar karanlık olurdu. Daha da karanlık. Masum vahşilik yoktur. Bu aktif kötülüktür: Sith’lerin yoludur. Bitirilmesi gereken bir mücadele var. Jedi’lar çekip gidemez.”

“Sen – sen ciddi misin? Gerçek mi tüm bunlar?” Depa’nın gözlerinde umutla hayret ifadeleri birbirine karışmıştı. “Klon Savaşları’ndan uzaklaşacak mısın? Burada kalıp savaşacak mısın?”

Mace gözü hala ekranda omuz silkti. “Burada kalıp savaşacağım. Ama bu Klon Savaşları’ndan uzaklaşacağım anlamına gelmez.”

“Mace, Yaz Dönümü Savaşı öyle birkaç hafta ya da ayda çözülecek bir şey değil.”

“Bunu ben de biliyorum,“ diye mırıldandı. “Harcayacak haftalarım ya da aylarım yok. Yaz Dönümü Savaşı o kadar sürmeyecek.”

“Ne? Bunu nasıl söylersin? Sen ne kadar süreceğini düşünüyorsun?”

“Tahminime göre on iki saat. Belki de daha kısa.”

Depa öylece bakakaldı.

Nihayet ekranda başından beri beklediği şeyi gördü; droid avcıları it dalaşını bırakıp uzaya geri dönerken sağlam kalmış olan bir avuç helikopter de üslerinin yolunu tuttular.

“Gördün mü?“ dedi Mace, elini ekrana uzatarak.

“Bunun anlamını biliyor musun?”

Depa başını salladı. “Birisi bizim ne yaptığımızı sonunda anladı.”

“Evet – ve bu kişinin elinde droid avcılarının kontrol şifreleri var.” Başını Depa’ya çevirdi, gözleri kıvılcımla parlıyordu. “Sana demiştim, harcayacak haftalarım ve aylarım yok.”

“Anlamadım. Ne yapacaksın?”

“Kazanacağım,” dedi Mace.

Cumhuriyet çıkarma gemilerinin iletişim frekansını girdi. “General Windu’dan CRC-09/571’e. Harekete hazır halde bekleyin. Simültane veri linkini başlatın. Yoğun dalga.”

Telsiz cızırdadı. “yedi- bir burada. Devam edin, General.”

Depa, Mace’in verdiği emirleri duyarken öylesine heyecanlanmıştı ki neredeyse Turbostorm’u dağa bindiriyordu. Aracın dengesini sağladıktan sonra kumandayı oto pilota devredip yüzünü eski Üstadı’na döndü. “Sen delirdin mi?”

“Tam tersi,” dedi Mace. “Duymadın mı? Sonunda aklı başına gelmiş bir Jedi’dan daha tehlikeli bir şey yoktur.”

Depa ne cevap vereceğini bilemedi.

“Ve sakıncası yoksa ışın kılıcımı da geri istiyorum,” diye ekledi. “Sanırım ona ihtiyacım olacak.”

“Fakat – fakat – fakat,” nihayet ağzından anlamlı kelimeler çıktı. “Pelek Baw’ı ele geçirmeye mi gidiyoruz?”

“Hayır,” dedi Mace. “Bütün sistemi ele geçireceğiz. Tümünü. Şimdi.”

20 DEJARIK

Gevarno Loop sisteminin anahtarı Al’har sistemiydi. Al’har sisteminin anahtarıysa droid avcı filosunun kontrolünü ele geçirmekti. Filo Pelek Baw uzay limanının komuta sığınağının altındaki bir vericiden idare ediliyordu.

Uzay limanının bir şansı olmuştu. Sadece bir kere.

İki çıkarma gemisi ve içindeki askerler Lorshan Pass’e inip açık tek tünelini savunmak ve hafif topçu desteği sağlamak için mevzilendiler. Diğer on tanesi ise dağları aşıp son hız yollarına devam ettiler, pek hızlı sayılmazlardı ama Highland’e yakın şehirlerdeki çeşitli üslerine dönmeye çalışan yaralı Turbostorm’lardan da fena değillerdi.

Sadece bir helikopter Pelek Baw’a kadar gitmişti.

Duman ve radyasyon yayarak çeyrek güçteki kaldırıcılarıyla Grandfather’s Shoulder’ı güçlükle aştı. Uzay limanındaki kule görevlileri dehşet içerisinde pilotun mesajını dinledi: reaktör sızıntısı. Bir felaket yaşanmak üzere. Pilot kahramanca helikopterini Pelek Baw’a kadar getirmeye çalışıyor çünkü sadece orada radyasyondan koruyucu ve arındırıcı bölge var, başka bir yere inmesi demek mürettebatın ve içindeki piyade takımının feda edilmesi demek olacaktı...

Haber büyük bir hızla kuleden yer ekibine ulaştı, oradan da anti-radyasyon teknisyenlerine, uzay limanına Konfederasyon tarafından monte edilmiş turbolazerler ve iyon toplarının boşta durmaktan sıkılmış mürettebatına kadar yayıldı; Ayrılıkçıların çekilmesinden beri yaşanan en heyecanlı olay buydu. Lorshan Pass muharebesi ihtişamlı ve trajikti ama Highland’in öbür tarafında cereyan ettiği için sayılmazdı.

Uzay limanındaki herkes Turbostorm’u izliyordu, şahsen ya da ekrandan, tezahürat yapıyor, sivillere zarar vermemek için şehrin etrafından döndüğünden dolayı pilotun cesaretinden bahsediyordu, bazıları sağ salim inmeleri için dua ederken kimisi içten içe güzel bir kaza görebilmek için yanıp tutuşuyordu.

Yaptıkları işleri bırakmışlardı, sensor ekranlarına bakmak gibi.

Nihayetinde ne gerek vardı ki? Uzay limanı gezegenin yörüngesindeki detektör uyduları ağına bağlıydı; şu an havada sağlam kalabilmiş yirmi bir helikopterden başka bir şey yoktu. Droid avcıları saatler önce uzaya dönmüşlerdi ve bu kadar heyecana neden olan Cumhuriyet çıkarma gemileri de onların ardından yok olmuştu.

Kimse o çıkarma gemilerini dert etmiyordu. Maruz kaldıkları yüzde kırklık kaybın ardından Cumhuriyet gemilerinin daha fazla savaşmak istemeyeceği açıktı. “Çorba’nın” –Highland platosunu çevreleyen zehirli gaz denizi– içinde saklandıklarına şüphe yoktu, ta ki sisteme sızıp onları tahliye edecek bir kruvazör gelene kadar.

Buna hiç şüphe yoktu.

Bu onların açısından bir kendine güven gösterisiydi çünkü bu denli güvendikleri detektör uyduları da en az yerel hükümetin kullandığı diğer ekipman kadar eskiydi. Kızılötesi ve görsel detektörleri, “Çorba’nın” kalın sisinin ardını görecek kadar güçlü değildi ve uyduların sensorları da gazların son derece yoğun metal içeriği nedeniyle işe yaramıyordu. Çıkarma gemileri bir kez sisin içine daldı mı tümüyle görünmez olabilirlerdi.

Bu nedenle Pelek Baw hava limanındaki sensor teknisyenleri sıra dışı bir şeyler görme umuduyla genelde kısa menzilli ekranlara bakarlardı.

Pelek Baw, Haruun Kal’daki en büyük nehir olan, Great Downrush’ın batı sahili boyunca uzanıyordu. Downrush, Highland’den akıp gelen çok sayıda ırmakla beslenirdi – Lorshan Pass’in doğusundan, Trundur Wall olarak bilinen aşılmaz uçurumun üstündeki toprakların en kuzeyine kadar olan bölgeden. Büyük nehir şehrin ulaştığı yerde bir kilometre genişliğe erişirdi. Şehrin güney sınırını oluşturan yamaçtan döküldüğü yer ise bölgenin büyük doğa harikalarından biriydi; kilometrelerce aşağıya akarken, köpürür, yayılır, çiselenir ve altındaki “Çorba’nın” çılgın girdaplarına ve renkli gazlarına karışır giderdi.

Eğer teknisyenlerde görev bilinci olsa ve gözlerini ekranlarından ayırmasalar Jadthu-sınıfı Cumhuriyet çıkarma gemilerinin Downrush Falls’dan yukarıya doğru tırmanmakta olduklarını göreceklerdi – tek sıra halinde, gürleyen suların altında ve uzun menzilli detektörlerden gizlenmiş halde. Eğer teknisyenler bunu görse durum farklı olabilirdi.

Ellerindeki tek şans bu olabilirdi.

Ama sensor teknisyenleri helikopterin patlamadan inip inemeyeceği dramını izlemekle meşguldü.

Oysa helikopter yere inmeden bir iki saniye önce uzay limanının kontrol merkezini çevreleyen muhafız binalarına ateş açmıştı ve kısa süre sonra yedi tane yarı çıplak helikopterden dışarı fırladı. Permacretein üzerine sıçrayan sarmaşık kedileri gibi indiler ve ellerindeki silahlarla ateş ederek kontrol merkezine doğru koşmaya başladılar.

Bu beklenmedik Korunları da ellerinde tüm galaksinin en ünlü ve kolay tanınan, rakipleri tarafından da hiç hoş karşılanmayan silahı olan bir kadınla bir adam takip etti.

Jedi ışın kılıçları.

Uzay limanı mürettebatı öyle şaşırmıştı ki Jadthu sınıfı çıkarma gemileri tepelerinde belirip güneşin ışığını örtene kadar hiçbirinin aklına başını kaldırıp yukarıya bakmak gelmedi bile.

Nihayet başlarını kaldırıp baktıklarında da on çelikten bulutun Büyük Cumhuriyet Ordusu’na bağlı klon askerleri yağdırdığını gördüler. Gelişleri öyle hızlı, etkili ve disiplinli olmuştu ki uçaksavar mevzileri tek bir asker dahi kaybetmeden ele geçirmişlerdi.

Aynı şeyi milis mürettebat için söylemek mümkün değildi.

Klon askerleri, bu tür konuları hiç umursamadıkları için, duvarlardaki ve yerlerdeki kanı bile silmeye zahmet etmeden derhal mevzilerde ölen mürettebatın yerini aldılar.

Kontrol merkezindeki çatışma daha da şiddetliydi, birkaç saniye daha uzun sürmüştü ama sonuç değişmemişti – çünkü saldıranlar Akk Muhafızları ve Jedi’lar savunanlarsa sıradan askerlerdi.

Pelek Baw uzay limanının ele geçirilmesi yedi dakikadan kısa sürmüştü ve otuz beşi ağır yaralı iki yüz seksen altı askeri personelin ele geçirilmesiyle sonuçlanmıştı. Kırk sekizi öldürülmüştü. Uzay limanının altmış bir sivil çalışanı da gözaltına alındı. Uzay limanının tüm hava savunması sağlam olarak ele geçirilmişti, yerdeki uzay araçlarıyla birlikte.

Lorshan Pass muharebesiyle birlikte ele alınırsa Pelek Baw uzay limanının ele geçirilmesi General Windu’nun kariyerinin en önemli eylemlerinden biri olarak görülebilirdi, tabii operasyonun geri kalanı da planladığı gibi giderse.

Fakat savaş planlarının ömrünün düşmanla karşılaşana kadar olduğu bir gerçekti.

Ve bu savaşta bir istisna değildi.

Mace’in işlerin sarpa sardığını görmesi için komuta sığınağından çıkmasına bile gerek kalmamıştı.

Komuta sığınağı uzay limanının ortasındaki büyük, kalın zırhlı bir altıgendi ve içi komuta konsollarıyla doluydu. Odadaki tek ışık kaynağı ekranların ışığıydı ve altı duvarın her birinde büyük dikdörtgen şeklinde bir holoprojektör görüntüsü duruyordu; ekranların altı loştu ve içeride olan herkesin belden aşağısı gölgelere gömülüydü. Duvarlardaki ekranların altındaki ölü bölgeyi şimdilik esirler için kullanmaya karar verdiler. Ayrıca yaralıların klon askerleri tarafından tedavisi de burada yapılacaktı.

Kar Vastor ve Akk Muhafızları vahşi hayvanlar gibi tesisin içinde dolanıp duruyordu. Korku içerisindeki esirlerin arasından geçerlerken Güç etrafını çevreliyordu; Mace onların esirlerin korku ve acısından beslenerek sanki bir güç hücresini şarj eder gibi kendi bedenlerinde biriktirdiklerini hissetti.

Mace, Kar’a bu güçle ne yapmayı planladığını sormadı. Daha önemli sorunları vardı.

Odanın en karanlık köşesinde zırhlı bir konsol vardı, diğerlerinden ayrıydı; kullanılmasını engellemek için durasteel’den bir çerçeve içine konmuştu. Bu konsol komuta merkezine sonradan ilave edilmişti, uzay limanının savunmasını modernize eden Techo Union uzmanları tarafından yerleştirilmişti. Buna isyan kutusu deniyordu ve her turbolazer, iyon topu, mevzi ve uçaksavar taretine yerleştirilmiş patlayıcı için ayrı bir düğmesi vardı.

Anlaşılan Konfederasyon, davalarının ne denli haklı olduğunun birliklerin sadakatini sağlamaya yeteceğini düşünmemişti.

Bu konsolun gölgesinde, yanındaki koltuktan sökülmüş minderin üzerinde neredeyse acıdan körleşmiş Depa Billaba yatıyordu. Komuta merkezini almalarının ardından iyice zayıf düşmüştü ve şimdi bir kolu gözlerinin üzerinde yatıyordu.

Askerler komuta merkezindeki tüm gerekli istasyonların kontrolünü devralmıştı.

Bazıları gözlük ve kulaklık takabilmek için miğferlerini çıkardı; Mace o yöne bakmaktan kaçındı. Konsolların üzerindeki boş miğferler ona Geonosis kumları üzerinde içi dolu olarak duran miğferi hatırlattı.

Mace uydu konsolunda durdu. Bir tarafında sürekli bir şeyler mırıldanan Nick, diğer tarafında ise hiç kımıldamadan bekleyen CRC-09/571 duruyordu.

CRC-09/571’in miğferi hala kafasındaydı. Bu Mace’in onunla konuşmasını kolaylaştırıyordu. Özellikle komutanın yüzünü görmek istemiyordu.

Onu ilk gördüğü zaman zaten hiç aklından çıkmamıştı.

Sadece o yüzün orada olduğunu bilmek, isle kaplı miğferin altında, onun kafasını dürterek sürekli ona Geonosis’i ve orada olup biten her şeyi hatırlatan sinir bozucu bir parmak gibiydi.

Kaybetmeye başlamalarına neden olan her şeyi.

Ona Geonosis’in hatırlatılmasını istemiyordu. Özellikle de şimdi.

Gözlerini monitörden alamıyordu. Ekranda yörüngede yerle eş zamanlı olarak dönen detektör uydularının gerçek zamanlı görüntüleri vardı.

“Yedi – bir.”

Klon komutanının mikrofondan gelen cızırtılı sesi duyuldu. “Komutanım.”

“Çıkarma gemilerinin motorlarını çalıştırın. Hepsinin.”

“Zaten kapatmamıştık, Komutanım.”

“Pekala.” Mace’in kaşları her zamankinden biraz daha fazla çatıldı. “Eğer gideceksek onlara pek çok hedef sunmamız gerekecek. Limandaki tüm gemileri havalandırın. Silah taşıyanların tamamına bir topçu yerleştirin. Pilotluk yapabilecek kaç adamın var?”

“Hepsi, Komutanım.”

Mace başını salladı. “En iyilerini – hayır.” Bir anda durdu. Limandaki gemilerin bazıları silah taşısa da aralarında çıkarma gemilerinden başka savaş gemisi yoktu. Bu bir intihar görevi olacaktı. “Gönüllüleri seç.”

“Bir şey değişmez, Komutanım.”

“Anlamadım?”

“Biz her zaman gönüllüyüz, Komutanım. Hepimiz. Biz buyuz.”

“O zaman en iyilerini seç.”

“Emredersiniz, Komutanım.” CRC-09/571 miğferindeki telsizden emirleri iletmek için başını çevirdi.

Nick küfür etmeye ara vererek sordu, “Gidiyor muyuz?”

“Zaman yok,” dedi Mace, gözü hala ekrandaydı.

Pelek Baw’ın üzerindeki gökyüzünü gösterdi.

“Bu kötü mü?” dedi Nick, ellerini açarak. “Yani, senin bir planın vardır mutlaka, değil mi? Bizi buradan çıkaracak bir hile falan?”

“Hilem kalmadı,” dedi Mace.

Gökyüzü droid avcı uçaklarıyla doluydu.

Yaklaşıyorlardı.

“Ne kadar zamanımız var?”

Mace başını iki yana salladı. “Yedi – bir. Milis komutanı elimizde, değil mi?”

“Evet, Komutanım. Binbaşı Stempel.”

“Derhal getirin.”

CRC-09/571 hızlı bir selam çaktı. Mace selamına eliyle karşılık verdi ve klon komutanı esirlere doğru koşarak uzaklaştı.

“Ne işimize yarayacak ki?”

Mace birkaç metre ötedeki konsolu işaret etti. “Şunu görüyor musun? Bu konsol yer altından giden bir kabloyla bu sığınağın altındaki bir vericiye bağlı. Bu gezegende ancak o vericiyle droid avcılarına sinyal gönderilebilir; buranın sığınak olmasının nedeni bu. Onları çağıran kişinin burada olması gerekirdi.”

Nick anlayarak başını salladı. “Kontrol şifreleri.”

CRC-09/571 döndü, yanında yüzü solmuş, titreyen, leş gibi üniformalı milis binbaşıyı getiren iki de asker vardı. “Binbaşı Stempel, ben Mace Windu,” Mace tam söze başlamıştı ki adam sözünü kesti.

“Ne istediğini biliyorum ama sana yardım edemem. Bilmiyorum, yemin ederim. Hiçbir zaman da öğrenmedim. Şifreler datapad’inde – kişisel datapad büyüklüğünde zırhlı bir kutu. Onu hep yanında taşır. Benden komuta konsolundan sinyalini göndermemi isteyene kadar ne işe yaradığını bile bilmiyordum -”

Mace gözlerini kapadı ve elini alnına koydu.

Bir baş ağrısının başlamak üzere olduğunu hissediyordu.

“Tabii ki. Bunun olacağını tahmin etmeliydim,” diye mırıldandı kendi kendine. “Benden daha zeki olduğunu sürekli unutuyorum.”

“Kim? Kimmiş o?” diye sordu Nick. “Sürekli bahsettiğin bu kişi de kim?”

“Öncelikli sinyal geliyor,” dedi iletişim konsolundaki asker. Miğferi konsolun üzerinde ve dirseğine dayanmıştı; sibernetik bir kulaklık seti kaşından çenesinin bir tarafına kadar iniyordu ama tüm bunlara rağmen baktığında Mace karşısında Jango Fett’i görüyordu.

“Adının Albay Geptun olduğunu söylüyor,” dedi ölü bir adamın yüzünü taşıyan yabancı. “Sizi istiyor, Generalim. Teslim olmanızı istiyor.”

Lorz Geptun bir kertenkele gibi gülümseyen suratının görüntüsü ana holoprojektör sayesinde sığınağın içerisinde belirdi. Haki üniforması yine titizlikle kolalanmıştı ve alüminyum renkli saçları geriye taranmıştı.

“General Windu,” dedi her zamanki neşeli haliyle. “Son görüşmemizde sizin ne denli sıradışı bir Jedi olduğunuzu anlamaktan aciz kalmışım. Ününüzden bahsetmiyorum bile. Benim için büyük şeref, efendim. Dağlara yaptığınız yolculuğunuz nasıl geçti?”

Depa şimdi oturduğu yerde doğrulmuştu, sıraya yaslanarak görüntüye bakıyordu. Geptun’ın görüntüsünün ışığı gözlerini perdeleyen karanlığı silip süpürmüştü.

Kar ve Akk Muhafızları hala volta atıyordu. Klonlarsa hareket etmeden duruyordu. “Anladığım kadarıyla mesajımı almamışsın,” dedi Mace Windu.

“Mesaj mı? Evet, o mesaj. Evet, evet, benim Jedi problemim üzerine olan. Çok düşüncelisin. Minnettar kaldım.”

“Demek duyduklarına inanmadın.”

“İnanmalı mıydım?”

“Bir Jedi Üstadı sana söz verdi.”

“Ah, evet. Onur, görev ve adalet. Hayatımızın renkli parçaları. Bir Jedi Üstadı’nın sözünü nasıl olup da dikkate almadığıma hala inanamıyorum. Aklım neredeydi acaba? Mmm – bu arada Üstat Billaba nasıllar? Anlaşılan bizim vatandaşlarımızı katletmek sağlığına pek iyi gelmemiş, öyle mi?”

“Teslim olmakla ilgili bir şey söyledin,” dedi Mace Windu.

Geptun sanki ekşi bir şey tatmış gibi dudaklarını büzdü. “İşin aslı Üstat Windu, benim konumumdaki birisi her gün böyle çarpıcı bir zafer elde etme fırsatını ele geçiremiyor. Medeni bir toplumda bunun tadını çıkarabilmem için bana fırsat tanımaları gerekirdi.”

“İstediğin kadar zamanın var. İşin bittiğinde beni ararsın.”

“Oh, lütfen, sizlerle dalga geçmek için aramadım. Yani tam olarak. Neyse durumunuz şu.”

“Bulunduğunuz yerin üzerinde birkaç yüz droid avcısı bulunmakta. Uzay limanından havalanan herhangi bir şey ikaz edilmeden düşürülecek. Daha doğrusu başkentin hava sahasına giren her şey. Bu arada Lorshan Pass’deki manevranızla ilgili sizi tebrik etmeyi unuttum sanırım? Dahiyaneydi, Üstat Windu. Gerçek bir sanat eseri. İyi bir dejarik oyuncusu olduğunuzu zannediyorum.” Solgun gözleri ışıldadı. “Bu oyunda ben de hiç fena değilim desem herhalde yalan olmaz. Belki – bugünkü görüşmemiz her iki taraf için de karlı sonuçlanırsa – uygun bir zamanda sizinle bir oyun oynayabiliriz.”

“Yaptığımız da bu değil mi zaten?” Başka hiçbir yere bakmadan ve yüzünün ifadesini değiştirmeden Mace, Nick Rostu’yla arasında kurmuş olduğu Güç bağından bir sinyal gönderdi. Genç Korun’un gözleri önce açıldı, ardından da kısıldı; yüzündeki ifadeyi sildi ve dönüp en yakınındaki askerle konuştu.

“Bir şekilde, Üstat Windu. Bir şekilde. Yani. Nerde kalmıştım? Evet, bu arada Pass’de... on beş bin askerim vardı. Ayrıca bu droidlerle yaptığın numara da bana neredeyse elli helikoptere mal oldu. Elimde sadece bir avuç kaldı. Elimdekilerden yirmi kadarı şu anda Lorshan Pass’de ve orayı savunmak için bıraktığınız birliklerin canına okumakla meşguller. Bana hayatta kalan birliklerin hala mağara ağzını savunduğu söylendi ama tabii ki bu uzun sürmez. Tahminimce yapacakları şey diğer tünellere yaptığınız gibi bu tüneli de çökertmek olacak. Benim için fark etmez. İstihkamcılarım çoktan diğer tünelleri açmak için çalışmaya başladı bile. Bir saate kadar içeri girmiş oluruz. Demek ki halkını kurtarmak için ne kadar zamanın varmış?”

“Bir saat.”

“Ah, hayır, beni yanlış anladın. Bu söz dinlemez astlarımdam nedir benim çektiğim? İşin aslı benim askerlerim seninkiler kadar disiplinli değil. Hepsi genç nihayetinde ve kanları kaynıyor. Mağaraya girmeleri ne kadar sürer belli olmaz. Belki bir saat belki on dakika. Bir kez içeri girdiler mi de oradan hiçbir Korun’un sağ çıkamadığını görmek beni fazla şaşırtmaz.”

“Geptun -”

“Albay Geptun.”

“- Orada iki binden fazla sivil var. Yaşlılar ve çocuklar. Adamlarının çocukları katletmesine göz mü yumacaksın?”

“Onları durdurmanın tek bir yolu var,” dedi Geptun üzgün bir şekilde. “Mağaraya girmeden onlara durmalarını söylemeliyim.”

“Ve bunun için de bizim teslim olmamızı istiyorsun.”

“Evet.”

“Burada da siviller var,” dedi Mace yavaşça.

“Tabii ki var,” dedi Geptun, sırıtarak. “Kendilerini korumak için hayatını feda edebileceğin siviller. Senin blöfün bana sökmez.”

Mace başını eğdi.

“Bu kadar takma kafana, General. Dejarik’te ustalık ne zaman kaybedeceğini görebilmekten geçer.” Geptun boğazını temizledi. “Üzgünüm ama tek hamlen kaldı, teslim olmak.”

“Bize biraz zaman tanı,” Mace’in konuşmasından yenilgi akıyordu. “Bu meseleyi konuşmamız gerekecek -”

“Ah, zaman. Tabii ki. Zamandan bol ne var. Aslında bu zaten bana bağlı değil. İstihkamcılarım gayet yeteneklidir. Her an içeriye girebilirler. Eğer teslim olman onları kurtaracak kadar erken olmazsa ne kadar acı olur değil mi?”

“Evet,“ dedi Mace. “Aynı frekanstan seni ararım.”

“Dört gözle bekliyorum. Sana karşı oynamak gerçekten büyük bir zevkti, Üstat Windu.”

Büyük ekrandaki görüntü kayboldu ve oda sessizliğe boğuldu.

Depa güçlükle ayağa kalktı. “Mace...” Sesi hissettiği ani acıyla kesildi; başını eğip dişlerini sıktı, tüm gücünü toplayıp konuşmaya devam etti. “Mace milislerin onları öldürmesine izin veremeyiz. Senin halkın-”

“Benim halkım,” dedi Mace Windu, “Jedi’lardır.”

Başını kaldırdı, hiç de yıkılmışa benzemiyordu. “Nick.”

Nick Rostu iki askerle birlikte baktığı ekrandan başını kaldırdı, gözleri ışıldıyordu. “Buldum onu! Adalet Bakanı. Onu kendi uydularıyla buldum.”

Depa şaşırmıştı; Kar Vastor’un yüzünde bir yırtıcının gülümsemesi belirdi.

Mace başını salladı. “Depa. Savaş zamanı. Savaşacak gücün var mı?”

Eliyle yüzünü ovuşturdu ve bir anda bakışları sertleşti, bir eliyle destek alırken diğerini de şakağına koydu. “Sanırım var, Mace, ama çok, çok fazla...”

Depa’nın sesinin bitkinliği Mace’in midesine bıçak gibi saplandı. “Tamam. Sen burada kal.”

“Hayır –hayır. Savaşabilirim -”

“Belki öyle, belki de değil ama hiç iyi durumda değilsin. Burada kal. Bu bir emirdir.”

Başını çevirdi. “Nick, sen benimle geliyorsun. Chalk’la birlikte benimle helikopterde buluşun.”

Nick tam kapıya koşarken durdu ve döndü, düzgün şekilde verdiği selamı sırıtarak mahvettikten sonra omuz silkti. “Üzgünüm, unuttum.” Mace de selamını aldı ve Nick sığınağın kapısından çıkıp gitti.

“Mace -” Depa ona doğru gelmeye çabalıyordu ve bulunduğu yerden elini tutabilecekmiş gibi kendi elini uzattı. Kar Vastor yanına geldi, düşerse yakalamak için bekledi. “Yapamazsın. Hiç şansın yok... Seni vurup düşürürler.”

“Beni düşüremezler. Uçmayacağım. O helikopter Haruun Kal’ın en büyük land speeder’ı olacak. Nick yolları biliyor. Gitmemiz gereken yere bizi o götürür.”

Yakınındaki sandalyeye doğru sendeledi, Vastor onu yakalayıp yavaşça sandalyeye oturttu. Teşekkür eder gibi ona baktı ve Mace’e dönmeden önce elini elinin üzerine koydu. “Albayın peşinden gide -”

“Ona ihtiyacım yok. Datapad’ine ihtiyacım var.”

“Ne yapacak...” gözleri kapandı ve sözleri yarıda kaldı. Kar elini sıktı ve kenarında yara izi olan ağzında hafif bir gülümseme belirdi. “Geptun’u ne yapacaksın?”

Mace onlara baktı, Depa Billaba ve Kar Vastor’a.

Gitmek zorundaydı. Onu bırakmak zorundaydı. Onu, onunla bırakmak zorundaydı.

Onu bir daha göremeyebilirdi.

Elveda diyecek gücü kendinde bulamadı.

Sonunda tek yapabildiği sorusuna cevap vermek oldu. “Albay Geptun tehlikeli bir adam,” dedi. “Hem de çok tehlikeli. Muhtemelen onu öldürmek zorunda kalacağım.”

Kaşlarını çattı ve omuz silkti. “Kim bilir belki de ona iş teklif ederim.”

21 CEHENNEM

Alacakaranlık.

Turbolazer bataryalarının bina boyutundaki gölgeleri permacrete zeminin üzerine düşmüş. Klonlar sessizce iki ve dört namlulu uçaksavarların zırhlarının altına oturmuşlar; çıkan tek ses bilgisayar kontrollü taretlerin güneşteki lekeler gibi görünecek kadar yüksekte uçan droid avcı uçaklarını takip ederken çıkardıkları vızıltı.

Zayıf bir ses –acı ve bitkinlikle karışık bir yutkunma– Mace’in dikkatini çekip başını helikopterin uçuş öncesi kontrol listesinden kaldırmasını sağladı. Chalk, rotacı koltuğundaki emniyet kemeriyle boğuşuyordu; sıkıca sarılmış yaraları yüzünden hareket etmekte güçlük çekiyordu. Yüzü o kadar soluktu ki çilleri yağ lekesi gibi görünüyordu ve göğsündeki bandajın kenarı kanla boyanmaya başlamıştı.

“Dur, yardım edeyim.” Mace kemerini çekip yerine taktı. Sargısındaki kana baktı. “Bu ne zaman oldu?”

Chalk gözlerine bakmadan omuz silkti. “Pass’de herhalde, atlayışta.”

“Söylemen gerekirdi.“

Elini çekti ve silahların kontrolleriyle ilgilenmeye başladı. “Ben iyiyim. Sağlam kızımdır.”

“Öyle olduğunu biliyorum, Chalk, ama yaraların -”

“Bunlara ayıracak zamanım yok.” Başıyla penceredeki oval şekilli ışın kılıcı kesiğinden yukarıyı işaret etti. Şehrin çok üzerinde batmakta olan güneşin ışıklarının altında parıldayan droid avcıları dans ediyordu. “Sevdiğim insanların hayatı tehlikede. Benim yaramı sonra düşünürsün.”

Sesinin tonunun etkisi Mace’i bir anlığına durdurdu. Kendi yaralarını aklından geçirdi; beyin sarsıntısı yüzünden başı ağrıyordu, çatlak kaburgaları ve burkulan bileği yüzünden sekerek gidiyordu, kalçasındaki iltihap kapan lazer yarası, boynundaki Vastor’un ısırığı ve sayılamayacak kadar çok ezik, çürük ve kesik.

Ve o hala savaşıyordu ve savaşacaktı da. Yaralar? Şimdilik onları sadece belli belirsiz hissedebiliyordu.

Çünkü sevdiği birisi tehlikedeydi.

“Bu bittiğinde,” dedi, “Sen ve ben birlikte hastaneye gideceğiz.”

Chalk’ın gülümsemesi sadece ne kadar acı çektiğini göstermişti.

Kokpitin kapısından Nick başını uzattı. “Yola çıkma vakti geldi. Hey, şuna bakın,” dedi, aniden gözlerini camdan dışarı dikerek.

İniş pistini örten gölgelerin içinde Kar Vastor koşuyordu. Kalkanları güneş battığı için yanmaya başlayan panellerin ışıklarını kör edici bir parlaklıkta yansıtıyordu. Koşarken bir yandan da el sallıyordu, Mace’in onun için durmasını istiyordu.

“Neden ya da kiminle savaşmak istiyor şimdi?“ dedi Nick. “Biliyorsun, onu şu an vurabiliriz – kazayla. Her zamanki kendiliğinden ateş alan silah trajedisi -”

“Nick.”

“Tamam, tamam.”

Mace hiçbir şey yapmadan Vastor’un gelmesini bekledi. Az önce –buraya gelmek için sığınaktan çıkmadan hemen önce– CRC-09/571’i bir kenara çekip özel bir konuşma yapmıştı.

“Sadece benden emir alacaksın, anlaşıldı mı?” dedi klon komutana. “Bunu kesin olarak anladığından emin olmalıyım.”

CRC-09/571’in miğferi sanki soru sorarmış gibi hareket etti. “Fakat Üstat Billaba -”

“O görevden alındı. Kar Vastor da öyle.”

“Peki ya adamları, Komutanım?”

“Askeri bir rütbeleri ve yetkileri yok.”

“Onların silahlarını alıp gözaltına almamı ister misiniz?”

Mace, asker ve esirlerle dolu sığınağı süzdü. Zihnindeki helikopterin birlik bölümündeki yirmi ceset belirdi. “Hayır. Başarabileceğinden emin değilim. Sadece onlardan gözünü ayırma. Onlara güvenilemez. Sormadan şiddete başvurabilirler. Esirlere zarar vermeye kalkabilirler. Hatta size bile.”

“Emredersiniz, Komutanım.”

“Ve esirleri de buradan götürün. Onlardan uzak olsunlar. Hepsini aynı anda değil. Kafanda bir plan yap ve kademe kademe uygula.”

“Ya bir sorun yaşanırsa, Komutanım?” CRC-09/571’in sesi yavaşladı, sanki bu ihtimali düşünmek bile istemiyordu. “Ya saldırırlarsa?”

“Kendini, adamlarını ve esirleri koru,” dedi Mace. “Sahip olduğun tüm güçle.”

“Öldürücü güç mü, Komutanım?”

Mace komutanın miğferinin camındaki kendi yansımasına baktı. Cevap vermeden önce bir kez yutkunması gerekti.

“Evet.” Başını çevirmek zorunda kalmıştı; “Öldürücü güç kullanmaya yetkilisin.”

İniş pistinde Vastor birlik bölümünün kapısına gelmeye zahmet etmedi; hiç hız kesmeden bir Güç sıçrayışıyla uçup Turbostorm’un kokpitinin altındaki burnunun üzerine indi, tutunabilmek için yoldayken kalkanlarını kapatmıştı. Yukarı tırmandı ve aracın dışında burun zırhının üzerinde çömeldi.

Bir süre öylece durdu, kollarını büktüğü dizlerine dayamıştı, camdaki açıklıktan Mace’e bakıyordu.

Mace. Winduların Jedi’ı. Hırıltısı bile isteksizdi. Hatta düşünceli.

“Kar.”

Bizler dost değiliz, sen ve ben. Eğer ikimiz de bugünü sağ olarak atlatırsak yine de dost olamayacağımızdan şüpheleniyorum.

Mace sadece başını salladı.

Tekrar görüşmeyebiliriz. Şunu bilmeni isterim ki seni bu öğleden sonra öldürmediğime çok memnun oldum. Senin bugün başardıklarını başka hiç kimse başaramazdı. Hiç kimse bizi buraya kadar getiremezdi.

Bu da bir cevap gerektirmiyordu, Mace bekledi.

Bunları söylemek acı verirmiş gibi Vastor’un ağzı mühürlenmişti ve hırlaması da neredeyse miyavlamaya dönmüştü, kısıktı ve boğazından geliyordu.

Senin doshalon olmaktan onur duyduğumu bilmeni isterim. Sen Winduların iftiharısın.

Mace derin bir nefes aldı ve yavaşça ve buz gibi bir tonda konuştu, “Sen değilsin.”

Sessizce bakma vakti Vastor’a gelmişti.

“Ben Winduların Jedi’ı Mace değilim. Windu benim adım, ghosh’um değil. Sen ve ben doshallai değiliz. Windular artık yok ve senin yaptıkların onların anısına leke sürüyor. Benim ghosh’um,” dedi Mace Windu, “Jedi’lardır.”

Tekrar uçuş öncesi kontrol listesiyle ilgilenmeye başladı. “Geri döndüğümde,” dedi ilgisizce, “gitmiş olursan çok iyi olur.”

Mace konuşurken Vastor başını çevirip tepelerinde dönen avcı uçaklarına baktı. Duymak istememişti. Sanki yıldızları dinlermiş gibi yukarıya baktı. Sessizce ve kımıldamadan bir ya da iki saniye geçirdi. Sonra da başını sallayıp tekrar Mace’e baktı.

Tekrar görüşene kadar, doshalo. Turbostorm’un burnundan bir leopar gibi sıçrayıp permacrete zeminin üzerinde koşarak uzaklaştı.

Mace son on düğmeyi uçuş konumuna getirdi ve Turbostorm onu sadece yerden bir metre kadar yukarıya taşıyan kaldırıcıların çalışmasıyla titredi. “Gidelim.“

Turbostorm uzay limanının kapısından geçip Pelek Baw’ın antrepo bölgesine girerken çoktan saatte iki yüz kilometreye ulaşmıştı. Camdaki ışın kılıcı deliği rüzgarın şiddetiyle borazan gibi ötüyordu. Uzay limanının bir kilometre kuzeyine kadar uzanan antrepo bölgesinin binaları gecenin karanlığına gömülmüştü ve sokaklar bomboştu. Mace buna fazlasıyla memnun olmuştu tabii ki.

Nick, Chalk ve Mace’in koltuklarının arkasına tutunmuş, gözlerini kısarak camdaki delikten yukarı bakıyordu. “Bu droid avcılarının alçalıp bize saldırmayacağından emin misin?”

“Eminim.“

“İyi de nasıl emin oluyorsun?”

“Göstereyim,” Mace Turbostorm’un iticilerini ateşledi, aracı yana yatırıp antreponun köşesine çarptı; tabii ki araç binadan daha sağlamdı ve binanın steamcrawler büyüklüğündeki bir bölümü kopup düştü. Kontrollerle uğraşarak tekrar dengeyi sağladı, sonra da başıyla çok uzun ve düz olan caddenin ilerisini işaret etti.

Yarım kilometre kadar ileride, ara sokaktan yollarına çıkan bir yer saldırı aracının büyük ve eğimli zırhını gördüler.

“işte bundan,” dedi Mace.

Tareti, Turbostorm’a doğru dönüşünün dörtte birini tamamlamıştı ve “Chalk,” dedi Mace fakat o erken davranmıştı. Aracın her iki yanındaki dörtlü taretler ateş açtı ve sokağı enerji şeritleriyle doldurdu.

Ama tüm bu ateş GAV’ın zırhını çizmemişti bile.

Nick bağırdı, “Zırhına işlemez,” ama Chalk kendinden emin şekilde konuştu. “Zırhına ateş etmiyorum.” GAV’ın tareti dönmüş tam zırh delici mermiyi ateşlerken –

Mermi daha namlunun içindeyken bir lazer isabeti aldı.

Patlama dikkate değerdi.

Namlusu patlayıp geriye doğru eğrilen GAV, patlayan sigara içen bir droide benzemişti.

“Tamam,“ dedi Nick. “Şimdi etkilendim.”

GAV’ın topçusu bu sefer de aracın slug makinelisini kullanarak ateş etmeye başladı ama Turbostorm’un zırhına bununla zarar vermesine imkan yoktu. Slug’lar aracın saydam çelikten camına yağarken Mace “Caddeden çıkmanın zamanı geldi,” dedi.

“Yapamazsın,” dedi Nick. “Bizi düşürürler.”

“Dışarı, yukarı değil. Ateş et.”

Chalk dörtlü taretlerin tetiklerine asıldı. Mace levyeyi kırıp Turbostorm’u yana yatırdı ve iki taretinin tüm gücüyle yanlarındaki antreponun duvarlarına ateş etti. Yıkılan enkazın ardından duvarda koca bir delik açıldı ve Turbostorm’la bu delikten içeri daldı.

Binanın içine.

“Vay be!”

“Ne yaptığını biliyorsun herhalde?”

“Ateşe devam et.”

İki yanındaki kargo konteynerleri topların ateşiyle aydınlanırken diğer caddeye bakan duvar da isabet alarak yıkıldı.

Milislerle dolu olan caddeye.

En az bir bölük ağır piyade, birkaç seyyar topçu ve muhtemelen daha da fazlası vardı ama Mace helikopteri cadde boyunca antreponun içerisinden götürmeye çalışmakla fazlasıyla meşgul olduğundan düşmanının silah gücünü tespit etmekle uğraşacak durumda değildi.

Gerektiğinde binadan dışarı ateş ediyorlar, fırsat bulduklarında binanın içinde cadde boyunca son hız gidiyorlar, antrepo bölgesinde kol gezen zırhlı araçların arasından bir yol bulabilmek için zikzaklar çiziyorlardı. Savaşarak şehrin dışına çıktılar ve arkalarında bir grup şaşkın Balawai ve yanmakta olan bir antrepo bıraktılar.

Bazen işler ters gitmeye başladı mı terslikler üst üste gelirdi, bu terslikler zincirinin üstesinden halka halka gelmek gerekirdi.

Ama bazen bela yağmur gibi yağardı.

Sonunda antrepo bölgesinden çıkmayı başardıklarında Mace helikopterin hızını yürüyüş hızına indirdi. Bu gece de Pelek Baw’ın caddeleri her zamanki gibi doluydu ama caddede yol alan helikopteri görenler hangi türden olursa olsun hemen kenara kaçıp yol verdi.

En azından hareket etmek için etrafa bakmaya ara verdiklerinde.

“Nick, nerede olduğumuzu biliyor musun?”

Genç Korun eğilip pencereden dışarı baktı; iskele tarafından gökyüzü arkalarında bıraktıkları alevler yüzünden kızıla boyanmıştı. “Sürpriz etkisi buraya kadarmış...”

“Nick.”

Nick başını salladı. “Anlamıyor musun? Geldiğimizi biliyorlar. Adalet Bakanlığı kale gibidir. Gibisi fazla, bir kaledir. Sen bile oraya giremezsin. Şimdi olmaz çünkü bizi bekliyorlar.”

“Hep hazırdılar zaten, sorun değil, biz oraya gitmiyoruz.”

“Huh?”

“Geptun kurnazdır. Muhtemelen de fazla kurnaz. Onu aramaya geleceğimizi tahmin etmiştir çünkü yapabileceğimiz tek şeyin bu olduğunu biliyor. O yüzden sinyalini o kadar kolay tespit ettik, Adalet Bakanlığı’na saldırmamızı istiyor. Eğer gerçekten bakanlıkta olsaydı sinyalini gizlemenin bir yolunu bulurdu. Orada çok sayıda askerden başka bir şey olmayacak ve muhtemelen de çok büyük bir bomba.”

“O zaman burada ne halt ediyoruz? Nerede bu herif?”

“İletişim sinyalinin veri kaynağını farklı gösterecek kadar ileri elektronik cihazların olduğu bir yerde,” dedi Mace. “Bizim albayımız kadar iyi bir dejarik oyuncusu olmayabilirim ama hafızama diyecek yoktur. Son buluşmamızda ölen birisinden ‘eski dostum’ diye bahsetmişti.”

Nick’in gözleri kısıldı. “Tenk...” durdu. “Sence Washeteria’da mı?”

“Bizi oraya götürebilir misin?”

“Tabii. Çok basit. Tek yapmamız gereken kuzey doğuya dönmek -”

Chalk’ın kolunu tutmasıyla sözü yarıda kaldı.

Yüzünde acı bir gülümseme vardı ve ağzından sözcükler güçlükle döküldü.“Belki... belki daha iyi -” öksürdü.

Ağzından kan geldi.

“Chalk!”

Parmakları kolunu sıktı, nöbet geçiriyordu. Diğer elini de göğsüne bastırmıştı. Yüzü griydi ve gözleri kaymıştı. “Rotacı sen olsan daha iyi olur,” dedi ve yığıldı. Eli göğsünün üzerinden düştüğünde orada koca bir delik gördüler. Konsolun üzerine doğru yığılıp emniyet kemerine takılıp kalmıştı. Göğsündeki yaranın sırtından çıktığı yere Nick’in yumruğu bile sığardı. Koltuğun arkasındaki delik ise daha da büyüktü ve hemen arkasındaki kokpitin duvarı kan ve doku parçalarıyla kaplanmıştı.

Nick kolunu ona doladı, başını yukarı kaldırarak boş gözlerle baktı. “Chalk, haydi, kendine gel, Chalk, lütfen -”

Mace pencereden dışarı baktı. İlk GAV’ın slug makinelisinin atış hattı, ışın kılıcının açtığı deliğin karşısına gelen bir hat.

Dakikalar önce vurulmuştu. Tek kelime etmemişti. Hiç sesi çıkmamıştı. Dayanmış ve savaşmaya devam etmişti –

Çünkü sevdiği insanlar tehlikedeydi.

“Hastane -” Nick’in sesi boğuklaştı. “Hastane buradan sadece bir iki kilometre uzakta -”

Mace’in karar vermesi saniye bile sürmedi. General ya da değil o hala bir Jedi’dı. “Bana sadece yolu tarif et.”

“Tamam. Tamam.” Nick, Chalk’ı bıraktı ve ilerideki kavşağı işaret etti. “Tamam, köşeden sola dön sonra da-”

Önlerindeki caddede sanki bir anda volkanlar patladı, gece karanlığında gökten yağan lazerlerin isabet ettiği yerlerden fışkıran parlak parçacıklar. Caddeye değil ama binaların üzerinde hızla hareket eden karanlık bir şekle ateş edilmişti ve o da tam isabet alıp Turbostorm’dan birkaç düzine metre ötedeki bir apartman bloğuna çarpıp infilak etti.

Patlama helikopteri de etkilemiş ve cadde boyunca savurmuştu. Araçlar, yayalar, satıcılar, beli bükük yaşlılar ve gece lambalarının etrafında koşuşturan çocuklar –

Enkaz ve metal yığınından başka bir şey kalmamıştı geride.

“Bu da neydi be?” diye bağırdı Nick şaşkınlıkla.

Mace Turbostorm’un dengesini sağlamak için mücadele etmekle meşguldü ve motorları kapattı; araç peşinde kıvılcımlardan bir iz bırakarak cadde boyunca bir süre kaydı. Öne eğildi ve pencereden yukarı baktı.

“Güç bana derman versin...” diye fısıldadı, hayatı boyunca küfür etmeye hiç bu kadar yaklaşmamıştı.

Hızlı hareket eden karanlık şekil uzay limanından gelen bir Incom Skyhopper’dı. Caddeye yağan ve Skyhopper’ı düşüren lazerler de droid avcılarından gelmişti.

Gökyüzü araçlarla kaplıydı.

Şehrin üzerinde.

“Oh, Depa...” dedi Mace.

Pelek Baw’ın nüfusu dört yüz binden fazlaydı. Avcı uçaklarının ateşini buraya çekmek tüm şehrin yanmasına neden olabilirdi.

Hayır, yapmamıştır.

Yapmak zorunda kalmıştır.

Skyhopper bu gece şehrin kalabalık caddelerine düşen ilk araç değildi ve ortalıkta yüzden fazla araç vardı, küçük ve hızlı yatlardan büyük avcı uçaklarına kadar.

Şehri Güç’te hissetti: Alevler ve karanlık.

Panik. Öfke ve matem.

Korku.

Geride kalan hiçbir şey yoktu.

Ama uzay limanıyla ilgili his tümüyle farklıydı.

“Depa, sen ne yaptın?”

Telsiz bipleyerek görüntülü bir mesaj geldiğini gösterdi. Mace, Nick Ve Chalk’ı geçerek düğmeye bastı. Telsizin tarayıcı lazerleri ekranda bir görüntü taradı, gerçek hayattakinden daha büyük bir görüntü dışarıda yanan gecenin içinde belirdi.

Sivri dişleriyle gülümseyen kel kafalı, iri yapılı bir Korun’un görüntüsü.

Hırladı ve Mace Vastor’un ne anlaşılmasını beklediğini düşündü –Güç’ü kullanan telepatik anlatımı telsizden işe yaramazdı– ama bu gizem kısa sürede çözüldü.

Lor pelek gürlediğinde Pelek Baw’ı yutmuş olan kara bulut da onunla birlikte gürledi.

Şehri bize teslim ettiğin için teşekkürler, doshalo. Gülümsemesi daha da arttı. Onu yeniden dekore etmeye karar verdik.

Mace tam CRC-09/571’i sormak için ağzını açmıştı ki sustu. Komutanı onlardan emir almaması yönünde uyarmıştı.

Onu öldürmüş olmalıydılar.

“Kar, Depa nerede?” Mace içinde hissettiği çaresiz korkuyu göğsünün içinde tutmaya çalıştı. “Onunla konuşmama izin ver.”

Seninle konuşmak istemiyor. Seni görmek de istemiyor. Asla. İşleri ben hallettim, dolayısıyla o yapmak zorunda kalmadı.

“Kar, kes şunu. Hemen durdur!”

Durduracağım. Vastor’un dudakları tüm dişlerini gösterecek kadar geriye açıldı. Herkes öldüğü zaman.

“Ne yaptığının farkında değilsin -”

Evet, farkındayım. Sen de öyle.

Mace’in gözleri alev alevdi.

Sonunda anlamıştı ama çok geçti.

Hissettiklerini ifade edecek söz bulamıyordu. Belki de öyle bir söz yoktu.

Sana elveda demek için aradım, doshalo. Depa seni her zaman muhabbetle anacak. Hepimiz öyle. Seninki bir kahramanın ölümü olacak, Winduların Mace’i.

Mace de kendi dişlerini gösterdi. “Daha ölmedim.”

Vastor’un mavi görüntüsü bir santimetre sağa kaydı. Saat kaç?

Mace dondu kaldı.

Zihninde metalik bir klank sesi duydu.

Bu klank Sienar Turbostorm’un burun zırhına çarpan kapalı vibro-kalkanların sesi olabilirdi.

Ya da –

Olamazdı.

“Nick!” diye bağırdı Mace aniden. “Sıkı tutun!”

“Neye sıkı tutunayım!” Koltuk roketlerinin kolları çekildi; Nick küfrü bastı ve koltuklar helikopterin çatısından fırlamadan yarım saniye önce kollarını Chalk’a doladı. Onların dışarı fırlamasından az sonra Vastor’un aracın burnuna, patladığı zaman metal parçalarını kokpitin içine fırlatacak şekilde yerleştirmiş olduğu zaman ayarlı proton el bombası tetiklendi.

Mace, Nick’le olan güç bağını izleyerek kolayca yerlerini buldu. Çift kişiyi taşıyan ve dengesiz fırlatma koltuğu onları ancak kara ve düz bir çatıya kadar taşıyabilmişti. Etrafta yanan binaların alevleri duvarları aydınlatıyor ve gölgelerini yıldızlara yansıtıyordu.

Nick’in sessiz silueti başı eğik şekilde Chalk’ın yanına çökmüştü.

Elleriyle yavaşça kana bulanmış saçlarını yüzünden çekti; Nick’in gözyaşları Chalk’ın yanaklarına damlıyordu, sanki bu sert kız ancak ölümünden sonra ağlamıştı.

Mace çatının kenarında durdu ve şehre baktı.

Koltuğu onu bir düzine blok öteye uçurmuştu. Yürüyerek geri dönmek zorundaydı.

Caddeler kabus gibiydi.

Gökten rastgele top ateşi yağıyordu. Hedeflerini ıskalayan füzeler, arabaları ve satıcıların tezgahlarını vuruyordu. İnsanlar çığlık çığlığa kaçışıyordu. Çoğu silahlıydı. Pek çoğunun elinde de yanan binalardan kurtardıkları –ya da çaldıkları– değerli eşyalar vardı. Her yer cesetlerle kaplıydı ve onlara takılıp da küfrü basanlar haricinde kimsenin dikkat ettiği yoktu.

Çığlık atarak bir cesedin kanlı elbisesini çekmeye çalışan küçük bir kız çocuğu gördü.

Birbirlerine girmiş, ısırıp pençeler savurarak birbirlerini parçalayan bir Wookiee’yle bir Yuzzem gördü, ikisinin de ağzı birbirlerinin eti ve kürküyle dolu olduğu halde kükrüyorlardı.

İki metreye yakın boyu olan bir adamın gökten yağan ateşle gözünün önünde ikiye bölündüğünü gördü.

Bulunduğu çatının üzerinden Haruun Kal’ın başkenti gece yarısı patlayan bir volkana benziyordu, cehenneme açılan büyük ve kara bir volkan ağzı. Klonların kullandığı araçlar manevra yaparak çaresizce avcı uçaklarından kaçmaya çalışıyorlardı. Bu çatışmada kimin kazandığının önemi yoktu, şehir kaybetmişti.

Pelek Baw her zaman bir orman olmuştu ama sadece mecazi anlamda. Vastor bunu gerçek kılmıştı.

O ormanın kendisiydi.

Ve bu şehri de canlı canlı yutuyordu.

“Hep düşünürdüm...” sesi kısıktı, ifadesizdi. Sadece yavaş ve biraz şaşkındı. Hala Chalk’ın yanı başında diz çökmüş duruyordu. “... bilirsin işte olur da bir gün bu gezegenden ayrılabilirsem...”

Başını iki yana salladı. “Hep onun da benle geleceğini düşünürdüm.”

“Nick -”

“Ona sormamıştım aslında. Hiçbir zaman soracak cesaretim olmadı. Bununla ilgili -” başını kaldırıp yıldızlara baktı. “Bizimle ilgili. Bir türlü, bir türlü uygun zaman olmadı. Ama hep anladığını düşünmüştüm. Umarım anlamıştır.”

“Nick, çok üzgünüm. Ne kadar üzgün olduğumu anlatamam.”

“Öyle,” dedi Nick, başını yavaşça sallayarak, sanki başının her hareketi acıdan bir zırh tarafından engellenir gibi yavaştı. Sonra da dişlerinin arasından bir nefes çekip ayağa kalktı. “Bu gece üzülen insan çok olacak.”

Chalk’ın silah kemeri elindeydi.

Çatının kenarındaki Mace’in yanına geldi ve yanan şehre baktı. “Hepsi bize karşı,” dedi sakince. “Sadece milislerle droidler değil.”

“Evet.”

Chalk’ın silah kemerini beline doladı ve silah kılıfını sol kalçasının üzerine sağdakiyle dengeli olacak şekilde bağladı. “Hepsi bize karşı. Tamamı. Kar ve Akk Muhafızları. Depa. Klonlar bile.”

“Klonlar,” dedi Mace, “sadece emirlere uyarlar.”

“Düşmanlarımızdan gelen emirlere.”

Şimdi de Mace’in başını eğmesinin zamanı gelmişti. Mace’in çevresinde de acıdan bir zırh belirmişti. “Evet.”

“Ve bizim tarafımızda kim var? Sadece sen ve ben, o kadar.” Seri şekilde tabancasını çekti, ağırlığını ve dengesini kontrol etti. Şarjörünü çıkarıp tekrar taktı. “Biliyorsun, Kar, onun hayatını kurtardı.”

Silahını önce öne sonra arkaya çevirdi ve tekrar kılıfına koydu. “Geçici olarak.”

“Her zaman geçicidir,” diye mırıldandı Mace.

Aşağıda yaşanan velveleye baktı. Milislerle dolu bir zırhlı araç köşeden döndü. Tepesindeki topçu aracın silahı olan EWHB-10’la havaya ateş açarak yolu açmaya çalışıyordu.

“Ne yapacağımıza dair bir fikrin var mı?” dedi Nick sakince.

Mace’in bir şey demesine gerek kalmadan Nick gülümseyip elini kaldırdı. “Zahmet etme. Ne diyeceğini biliyorum.”

“Hiç sanmam.”

Mace aşağıdaki milis aracına baktı.

“Teslim olacağız.”

22 TESLİM

Highland Green Washeteria obsidiyen harçla tutturulmuş parlak fayanslarla döşenmişti. Araç önünde durduğunda tabelası sönüktü ve kemerli pencereleri de durasteel infilak zırhlarıyla kapatılmıştı.

Bir blok ötede sokak yanan enkazlarla tıkanmıştı; burasıysa hala karanlık ve sessizdi.

Timin astsubayı aracın ekranından dışarı baktı. “Albay neden burada duruyor acaba?” diye sordu kendi kendine.

“Belki de banyo yapacaktır,“ dedi Nick, diğer dört tane terli ve yorgun askerle oturduğu arka bölmeden. “Sizler de bir ara yapsanız fena olmaz...”

“Burada,” dedi Mace astsubayın yanında oturduğu yerden, “araçtan inelim.”

“Sanırım burada olabilir,” dedi astsubay isteksizce onaylayarak. “Herkes dışarı.”

Tim kaldırımın üzerine dizilirken astsubay mırıldandı, “Hala önce bakanlığa gitmemiz gerektiğini düşünüyorum. Ayrıca sana kelepçe taksam daha iyi olurdu.”

“Adalet Bakanlığı’na gitmeye gerek yok,” dedi Mace. “Kelepçeye de gerek yok.”

“Ahh, salla gitsin kelepçeleri. Haydi gidelim.” Astsubay zırhlı kapıyı denedi. “Kilitli”

Mor enerji ışıldadı. Durasteel cızırdadı. Parlak beyaz kenarlar önce kırmızıya sonra da siyaha döndü. “Hayır, değil,” dedi Mace.

Astsubay tüfeğinin namlusuyla iterek kapıyı açtı. “Hey, siz burada ne yapıyorsunuz?”

Washeteria’nın lobisi ağır silah yuvasına dönmüştü. Bir milis müfrezesi, diz çökmüş ya da açılabilir permacrete siperlerin ardına saklanmışlardı. Üç ayaklı makineliler kapıya doğrultulmuştu. Adamların yüzleri yorgun, gözleri de baygındı; şurada burada bir silahın namlusu sallanıyordu.

Tanıdık bir ses duyuldu, “Sizin için de aynı soru geçerli, değil mi?”

“Herkesin aradığı Jedi’ı yakaladım, öyle değil mi?” dedi astsubay. “Buradan, içeri geçin.”

Mace açık kapıdan içeri girdi.

“Sen!”

Uzay limanının pro bio duşlarındaki iri adamdı bu ve hiç de korkmuş gibi görünmüyordu.

“Burnun nasıl?” dedi Mace.

İri adam elini silahına atıp hızla çekti.

Mace daha hızlıydı.

Adamın tabancası silahından çıkana kadar Mace ona mor enerji silahının ardından bakmaya başlamıştı bile. “Sakın.”

“Siz birbirinizi tanıyor musunuz?” dedi Nick.

Adam silahını doğrultup Mace’in üst dudağına nişan aldı. “Yakaladın onu, öyle mi?”

“Evet, Teğmenim, tabii ki -” Astsubay ne yapacağını bilemedi. “Aslında onlar teslim oldular ama aynı şey. Yani buraya getirdim, öyle değil mi?”

“Onlardan uzak durun. Hepiniz. Hemen.”

Askerler dağıldı.

“Albay Geptun’ı görmem gerek.”

“Bu çok ilginç,” dedi iri teğmen, gözlerini kısarak. “Çünkü o seni görmek istemiyor. Bana özellikle söyledi. Senin gelebileceğini söylemişti. Görür görmez vurun diye de emir verdi.”

“Bir Jedi’a ateş etmek zaman kaybıdır,” dedi Mace.

“Bunu ben de duydum.”

“Teğmen, bir ailen var mı?”

Subayın kaşları çatıldı. “Seni ilgilendirmez.”

“Yakın zamanda hiç dışarı baktın mı?”

İri adamın çenesi kasıldı. Cevap vermedi. Cevabı yoktu.

Mace dedi ki, “Bunu durdurabilirim. Sizin droidlerinizin kovaladığı gemileri benim adamlarım kullanıyor. Ama burada bana bir şey olacak olursa...”

İri adamın çenesi inatla hala kapalıydı. Adamları birbirine bakıyordu; dudaklarını ısırıyor ya da ağırlıklarını bir o yana bir bu yana veriyorlardı. Bir tanesi şüpheyle konuştu, “Hey, Lou biliyorsun, benim iki çocuğum var ve Gemmy diğerleriyle -”

“Kes şunu.”

“Seçiminiz gayet basit,” dedi Mace. “Emirlere uyup ateş edebilirsiniz. Çoğunuz ölür ve aileleriniz dışarıda kalır. Siz olmadan. Bir an önce ölmekten başka umutları olmadan.”

“Ya da beni Albay Geptun’a götürürsünüz. Sizinkilerin de dahil olduğu binlerce kişinin hayatını kurtarırsınız.”

“Ya görevinizi yapın ya da doğru olanı. Size kalmış.”

İri adam sıktığı dişlerinin arasından konuşmaya başladı. “Son seferinde rahat nefes aldığımı biliyorsun, değil mi?” diye gürledi burnunu işaret ederek. “Tahmin et. Durma haydi.”

“Bu gezegende kırdığım tek burun seninki değil,” dedi Mace. “Üstelik sen bundan çok daha fazlasını hak ettin.”

İri adam tabancanın kabzasını daha sıkı kavradı.

Mace kılıcını indirdi ama kapatmadı. “Neden albayı arayıp sormuyorsun?” dışarıda sürmekte olan kaosu başıyla işaret etti, “Belki de bu yaşananlar fikrini değiştirmiştir.”

Teğmenin kırışıklıkları kendi ağırlığı altında ezilene kadar derinleşti. Başını iki yana salladı ve tabancayı tutan elini serbest bıraktı. “Aldığım maaş buna değmez.”

Permacrete bariyerin arkasından çıktı ve telsiz odasına gitti. Kısa bir görüşme yaptı. Görüşme bittiğinde suratı öncekinden de keyifsizdi. Tabancasını kılıfına koydu ve boş eliyle adamlarına işaret etti. “Evet millet, herkes silahlarını indirsin. Sorun yok.”

Adamlar silahlarını indirirken o da Mace’in yanına gitti. “Silahlarınızı almam gerek.”

“Silahlarımızı almana gerek yok,” dedi Nick, Mace’in arkasından.

“Sen kendi işine bak, evlat.” Teğmen elini uzattı. “Haydi, sizi oraya silahlı götüremem.”

Mace sessizce ışın kılıcını teslim etti. Nick de beş karış suratla tabancalarını teslim etti. Teğmen bir eline iki tabancayı diğerine de ışın kılıcını aldı. Düşünceli şekilde baktı. “Albay senin Mace Windu olduğunu söyledi.”

“Öyle mi?”

Subay, Jedi Üstadı’nın gözlerine baktı. “Bu doğru mu? Sen gerçekten o musun? Mace Windu?”

Mace doğruladı.

“Öyleyse burnuma fazla üzülmeme gerek yok.” İri adam başını salladı. “Hala yaşadığım için şanslıyım anlaşılan, değil mi?”

“Kendine yeni bir kariyer bulmalısın,” dedi Mace.

Cumhuriyet İstihbarat İstasyonu’nun girişi su geçirmez bir kapaktı; Washeteria’nın altındaki doğal kaynak sularıyla beslenen bir kaplıcanın fayanslı zemini şeklinde yapılarak gözlerden gizlenmişti. Teğmen, Mace ve Nick’i zeminden dar bir sona ulaşan bir merdivene soktu. İki ter içinde asker de arkalarından geliyordu, silahlarını göğüsleri üzerinde çapraz tutuyorlardı.

Nick’in yüzü ekşidi. “Leş gibi kokuyor. Gerçekten bunun içine girmek isteyen var mı?”

“Fazla olduğunu sanmam,” dedi iri adam. “Eğer öyle olsa gizli bir giriş yapmak için uğraşmazlardı değil mi?”

Gizli bir kapak açılığında merdivenin korkuluğunun üzerindeki bir kod paneli ortaya çıktı. Teğmen, tuşlara basmak için Mace’in ışın kılıcını koltuğunun altına sıkıştırdı ve merdivene yerleştirilmiş alan jeneratörü ve havuzun zemini hareketlendi; enerji alanı, suyu geride tutuyordu. Kanal ileride bir tünele dönüşüyordu. Su geçirmez kapıda diğer bir kod paneli açıldı. Açılan merdivenlerden geçip kuru, iyi aydınlatılmış, son model elektronik gözlem, şifre çözücü ve iletişim ekipmanlarıyla dolu bir odaya girdiler.

Sivil elbiseli bir grup ne yaptıklarını bilir şekilde farklı istasyonlardaki monitörlere bakıyorlardı. Bir huzursuzluk ve mırıldanma vardı ve monitörlerin çoğunda karlanmadan başka bir şey yoktu.

Teğmen onlara küçük, loş bir oda gösterdi, duvarlarında holo ekranları ve ortasında büyük lammas bir masa vardı. Odanın ışığı duvarlarındaki holo ekranlarından geliyordu, şehrin gerçek zamanlı görüntülerini gösteriyorlardı. Tavan droid avcıları ve onların kovaladığı diğer araçların görüntüleriyle doluydu. Yanan binaların görüntüsünün silueti masanın diğer ucunda oturan adamın üzerine düşüyordu.

“Üstat Windu, lütfen buyrun.” Geptun’ın sesi inceydi ve kendini küçümser şekilde devam etti. “Anlaşılan yanlış hesap yapmışım.”

“İkimiz de öyle,” dedi Mace.

“Bir Jedi’ın böyle bir... vahşet sergileyebileceğine asla inanmazdım.”

“Ben de öyle.”

“Dışarıda insanlar ölüyor, Windu! Siviller. Çocuklar.”

“Eğer çocuklarla ilgili endişen Korun çocukları da içerseydi şimdi burada olmazdık.”

“Bu mudur yani? İntikam mı?” Albay bir anda ayağa fırladı. “Jedi’lar intikam alır mı? Bunu nasıl yaptın? Bunu nasıl yaptın?”

“Güvenilmez astları olan sadece sen değilsin,” dedi Mace.

“Ah -” Geptun yavaşça koltuğuna geri oturdu ve başını öne eğdi. Zayıf, pis bir gülümseme omuzlarını titretti. “Anladım. Senin hakkında yanılmamışım. Sen kendi adamların hakkında yanılmışsın. Bunların hepsi senin hatan, benim değil.”

“Şu anda suçlu aramanın anlamı yok. Önemli olan bunu durdurabilecek güce sahip olmak.”

“Sende bu güç var mı?”

“Hayır,” dedi Mace. “Sende var.”

“Denemediğimi mi sanıyorsun? Bu istasyondaki herkesin droid avcıları durdurmak için uğraşmadığını mı sanıyorsun? Şuna bak – gördün mü şunları?” Geptun’ın sesi gittikçe inceldi. Titreyen bir elin gölgesi duvarlar ve tavandaki görüntülerin üzerine düştü. Bunlar yer bağlantılı sensorlar. Doğrudan kablo bağlantılı. Kumandalarımızı görmek ister misin?”

Masanın üzerine bir kumanda attı. Duvarlardaki ve tavandaki görüntü beyaza dönüştü.

“Gördün mü? Görmüyor musun? Sinyal karıştırıcı kontrollerimiz de uzay limanında! Pilotlarına inmelerini emretmek istesen bile yapamazsın. Erişemiyoruz. Kontrolümüzün dışındalar... Çaresiziz. Çaresiz.”

Ekranların beyaz ışığında Geptun solgun ve darmadağın görünüyordu. Gözleri kızarmış ve şişmişti. Dudakları sanki onları çiğnemiş gibi görünmez olmuştu. Koltuk altlarında kara ter lekeleri vardı.

“Deneyebileceğin bir şey daha var,” dedi Mace.

“Durma, söyle.”

“Teslim olmak.”

Geptun acı acı güldü. “Tabii ya. Bunu nasıl düşünemedim?” Başını iki yana salladı. “Kime teslim olacağım?”

“Cumhuriyet’e,” dedi Mace. “Bana.”

“Sana mı? Sen benim esirimsin ve zamanımı harcıyorsun.” Teğmene titreyen eliyle işaret etti. “Götürün şunları.”

İri adam omuz silkti. “Onu duydun -” diye başladı cümleye ama elinde bir anda açılan ışın kılıcı yüzünden şaşkınlık ve acıyla bağırdı, kılıç aşağı doğru açılarak budunda tüten bir delik açmıştı.

Elleri açıldı; tabancalar yere düştü ve ışın kılıcı Mace’in eline uçtu. “Bu böyle tutulur,” dedi Mace, kılıcın ucu iri adamın burnunun ucunun bir santim uzağındaydı.

Arkadaki iki asker küfrü basıp tüfeklerine sarıldı. Nick onlara dönüp ellerini uzattı ve yerdeki iki tabanca uçarak ellerine geldi. “Sakin olun, beyler.”

İki asker gözlerini silahların namlularına dikmiş şekilde sakince durmanın onlar için daha hayırlı olacağına karar verdiler. Acı içindeki soluk yüzlü teğmen bacağını tutarak sırtını holo ekrana dayadı.

“Koşullarım şunlar,” dedi Mace. “Milis kuvvetleri derhal Lorshan Pass’deki tüm operasyonlarını durduracak. Droid avcı uçaklarının kontrol şifrelerini bana teslim edeceksin. En yüksek rütbeli subay olarak –ve de Konfederasyon’un bir subayı olarak– Haruun Kal ve Al’har sisteminin tümünün Cumhuriyet’e teslim edildiğini içeren resmi bir belge imzalayacaksın.”

“Albay -” diye gürledi teğmen acı içerisinde. “Bunu düşünseniz iyi olur bence. Yani bir düşünün. Hepimizin aileleri var. ”

Geptun masanın kenarına tutundu. “Ya imzalamazsam?”

Mace omuz silkti. “O zaman şehrini kurtarmam.”

“Kurtaracağına nasıl güvenebilirim? Yapabilecek olduğunu varsaysak bile?”

“Benim kim olduğumu biliyorsun.”

Geptun titredi ama nedeni korku değildi. “Buna şantaj derler!”

“Hayır,” dedi Mace. “Bu savaş.”

Resmi teslim belgesi şahitler huzurunda hemen orada hazırlandı ve imzalandı.

“Bunun yasal bir karşılığı olmadığını biliyorsun,” dedi Geptun, imza atarken. “Ben bunu imzaladım çünkü baskı -”

“Teslim anlaşması her zaman baskı altında imzalanır,” dedi Mace ters ters. “Bu yüzden ona teslim derler.”

Mace mevcut sinyal karıştırıcıların imkan verdiği ölçüde arama yapabilecek kadar çok sayıda sinyal gönderecek şekilde telsizi ayarladı. Sinyallerin büyük bölümü taburlara giden silah bırakma emriydi. Daha önemli olanı HoloNet’le Coruscant’a gönderilen teslim anlaşmasının bir kopyası ve acilen bir Cumhuriyet görev kuvvetinin talep edilmesiydi. Eğer Cumhuriyet, oraya Konfederasyon’dan önce ulaşacak olursa gezegene inişleri sorunsuz olacaktı. Sinyal karıştırması sona erdiğinde droid avcılarının kontrolünü de ele geçirmiş olacaktı; Ayrılıkçılar oraya daha önce gelse bile Mace Al’har sistemini onlar için nahoş bir yer haline getirebilecekti.

Ve eğer inmeye kalkarlarsa gezegenin savunmasının kontrolü de uzay limanındaydı zaten.

Şimdi tek yapması gereken uzay limanının kontrolünü ele geçirmekti.

Pelek Baw’daki kaostan geçip gidebilmesi için elinde tam teçhizatlı bir müfreze, bir zırhlı araç ve onun içindeki tim bulunuyordu.

Geptun onları yanan antrepoların etrafındaki savunma noktalarından geçirdi ve ardından Mace zırhlı araçtan çıktı. “Nick, direksiyona geç.”

Diğer milislerle birlikte indi. Geptun da onları takip edecekti. “Sen değil, Albay. Sen araçta bekle.”

“Ben mi?” Uzay limanına yapılan yolculuk sırasında Geptun kendini toparlayacak fırsatı bulabilmişti; eski yüz ifadesiyle baktı. “Şaka mı bu? Ne yapmamı bekliyorsun?”

“Deaktivasyon şifrelerini göndereceksin. Terslik olmamasına dikkat et.”

“Neden yardım edeyim ki? Siz ikiniz ne yaparsınız?”

Nick uzay limanının kapısına baktı. “Adam öldürürüz.”

Geptun ona baktı, bir yumruk beklermiş gibi gözlerini kırptı.

“Araca gir,” dedi Mace.

“Gerçekten mi? Ne tür bir adam olduğumu sandığını bilmiyorum -”

“Sanırım,” dedi Mace, “sen çok zeki bir adamsın. Sanırım sende zannettiğinden çok daha fazla cesaret var. Sanırım sen bu şehre ve içinde yaşayanlara gerçekten değer veriyorsun. Sanırım kinizmin de sahte.”

“Ne – ne – bu gerçekten şaşırtıcı -”

“Sanırım sen gerçekten kendini göstermeye çalıştığın gibi adi ve satılık bir adam olsaydın,” dedi Mace Windu, “Senato’da olman gerekirdi.”

Geptun bir an öylece durdu, sonra da kahkahayı bastı. Başını sallayarak aracın öbür tarafına geçti. “Genç adam, yana kay. Ben sürerim.”

“Sen mi?”

“Birilerini vurmak istersin, öyle değil mi?”

Nick, Mace’e baktı; Mace omuz silkti ve Nick yolcu koltuğuna geçti. Geptun aracın koltuğunu kendisine göre ayarladı. “Sanırım,” dedi iç çekerek, “olabileceğim kadar hazırım.”

Mace ışın kılıcını açtı.

Kılıcını kaldırıp bir süre durdu, sanki geleceği onda okurmuş gibi kılıcın ışığına baktı.

Belki de okuyabiliyordu.

Bu öldürücü alev onun sahip olduğu tek gelecekti. Kolunu yan tarafına saldı ama kılıç hala açıktı ve uzay limanının kapısına doğru yürüdü.

“Beni takip edin.“

Geptun aracı çalıştırdı ve Mace’in peşi sıra onun hızında gitmeye başladı.

İki tarafta da turbolazer taretleri yükseliyordu. Arkalarındaki şehirden gökyüzünü yırtan avcıların gürültüsü, silahların ve patlayıp yıkılan binaların sesleri geliyordu ama önlerindeki bu durasteel kapının ardından çıt çıkmıyordu.

Kapıya vardı, uzanan pistin ilerisindeki kontrol merkezine baktı.

Boş. Sessiz. Geniş. Kılıcı ışıldadı. Durasteel, permacrete’in üzerine düştü.

Mace uzay limanına girdi.

Zırhlı araç da arkasından geliyordu.

Neyle karşılaşacağına dair hiçbir fikri yoktu. Her şeye hazır olduğunu düşünüyordu. Neredeyse de haklıydı.

Beklemediği şey ise solundaki turbolazer taretinin giriş kapısından duyduğu miğfer mikrofonundan gelen ses oldu.

“General Windu! General Windu, siz misiniz?”

Üç asker kapının girişinde çömelmişti.

“Evet,” dedi Mace.

“Yaklaşmak için izin istiyoruz, Komutanım!”

İşaretle onları çağırdı. Koşarak geldiler. Düzgün bir sıra halinde dizildiler. “Generalin izniyle – çavuş siz olup olmadığınızı anlamamız için bizi gönderdi, Komutanım!”

“Demek ki benmişim,” dedi Mace.

Aracınızın infilak ettiğini söylediler.

“Öyle mi?”

“Evet, Komutanım! Öldüğünüzü söylediler!”

“Henüz değil,” dedi Mace Windu.

Yüzbaşı ona bilgi verirken Mace de zırhlı kapının durasteel yüzeyine baktı.

Zırhlı kapı bir metre kalınlığındaydı ve içeriden neutronium çubuklarla kilitlenmişti. Yüzeyi pürüzsüzdü. Gri renkliydi. Dışarıdan bir kod paneliyle kontrol edilirdi. İçindeyse elle çevrilen bir çarkla açılırdı. Çark devredeyken kod paneli işe yaramazdı.

Komuta sığınağı pek çok bankanın kasasından daha sağlamdı. Ancak çok hızlı davrandıkları için Mace, Depa ve Akk Muhafızları burayı kolayca ele geçirebilmişti; savunanların kapıyı kilitlemeye zamanı olmamıştı.

İyi aydınlatılmış koridor gerçek dışı gibi görünüyordu. Bir ağır piyade müfrezesi zırhlı kapının önündeki beyaz zeminin üzerinde çömelmiş, silahların üçayaklarını zemine yerleştirmiş, silahları şarj ediyorlardı. Dört müfreze de yedekte bekliyordu, koridorun her iki ucunda ikişer tane. Mace kapının önünde duruyordu. Geptun ağır makinelinin füzyon şarjörünün üzerine oturmuştu, elinde zırhlı datapad’i tutuyordu. Nick yere oturmuş ve sırtını duvara dayamıştı, gözleri kapalıydı. Belki de uyuyordu.

Yüzbaşı CC-8/349 olarak tahsis edilmişti. Mace’e generalin öldürüldüğü haberini aldıklarından beri sığınakla temaslarının olmadığını anlattı; Üstat Billaba’nın onlara droid avcılarını şehrin üzerine çekebilmeleri için uzay limanındaki gemileri kullanmalarını emretmesinden hemen sonra. Geri kalan klon askerlerine de bir milis piyade saldırısına karşı savunma düzenine geçmeleri emredilmişti.

O zamandan beri sığınağın içerisiyle iletişim kesilmişti. Ne içeri giren ne de dışarı çıkan olmuştu.

Mace şu anda sığınağın içinin nasıl göründüğünü tahmin edebiliyordu. Fazlasıyla.

Bir füzyon bombasının şok dalgası gibi tüm şehri saran bir karanlık.

Karanlığın yayıldığı başlangıç noktası da bu kapının ardında.

“İçeride ne yaptıklarını merak etmiyor musun?” dedi Nick.

“Bekliyorlar.”

“Ne için?”

Elindeki ışın kılıcına baktı. “Geri dönüp dönemeyeceğimi görmek için.”

Nick bu söylediğini düşünmeye başlamış gibiydi. Gözlerini açtı ve ayağa kalktı. Kollarını serbest bırakıp başparmaklarını kemerine taktı. “O zaman onları hayal kırıklığına uğratmayalım.”

Mace, Nick’in belindeki slug tabancalarına baktı. “Lazer tabancası alsan daha iyi olur.”

“Bunlar yeter.”

“Lazer tabancaları daha hassastır. Daha öldürücüdür.” Mace’in sesi katıydı. “Daha çok ateş edebilirsin.”

Nick sağdaki silahını çekti ve sanki onu ilk kez görüyormuş gibi silaha baktı. “Slug’ların özelliği sadece tek yöne gitmeleridir,” dedi sakince. “Lazerler iyidir hoştur ama kendi attığım lazeri yemek istemem. Slug’lar sekmez.”

“Bir vibro-kalkandan sekerler.”

“Ama ışın kılıcından sekmezler.”

Mace başını eğdi. Verecek cevabı yoktu.

Uzun süredir göğsünde hissettiği ağırlık artık onu ezecek hale gelmişti.

“Yüzbaşı Dört – Dokuz,” dedi yavaşça. “Buradan bizden başka kimse çıkmayacak. Anladınız mı? Hiç kimse.”

“Generalim, önce bizim gidip -”

“Hayır.”

“Bağışlayın, Generalim, ama biz bu yüzden varız.”

“Sizin amacınız savaşmak. Boş yere ölmek değil. Üstat Yoda da, Geonosis’de tek bir Güç kullanıcısının üzerine askerleri göndermedi. Bu sığınakta ise yedi tane var.”

“Sekiz.”

Mace, Nick’e baktı. Nick omuz silkti. “Doğru olduğunu biliyorsun.” Jedi Üstadı dişlerini sıktı.

“Sekiz.”

Tekrar CC-8/349’a döndü. “Ben önden gidiyorum. Adamların girmek için emrimi bekleyecek. İki müfreze. Ateş serbest, hareket eden her şeyi vurun. Fakat bu bir bul ve yok et görevi değildir. Oradaki ana amacınız Albay Geptun’ı korumak ve görevini tamamlamasını sağlamak olacaktır. Bu operasyonun ana amacı onun görevini tamamlayabilmesini sağlamaktır, anlaşıldı mı? O başarısız olursa kalan şeylerin bir önemi yoktur.”

“Emredersiniz, Komutanım. Anlaşıldı.”

“Kalanlarınız burada durup çıkışı tutacak. Yapmak zorunda kalırsanız ve tabii yapabilirseniz.”

“Um, ben bir şey söyleyebilir miyim?” dedi Geptun. “İçeri nasıl gireceğimize dair bir fikri olan var mı?”

“Her şey de yaptığımız gibi,“ dedi Nick. “Zor yoldan.”

“Efendim?”

“Patlayıcılarla,” dedi Mace ona. Sonra da klon yüzbaşıya döndü. “Proton el bombaları. Kapıyı uçurun.”

“General -!” dedi CC-8/349. “İzninizle belirtmek isterim ki Komutan Yedi – Bir hala içeride! Yirmiden fazla adamıyla birlikte. Ayrıca sivillerin de dahil olduğu diğer esirler de var, Komutanım. Eğer proton el bombalarını kullanırsak kayıplar -”

“O odada ölülerden ve de onları öldürenlerden başka kimse yok.”

Nick’e işaret etti. “Eşikten beni koru.”

Genç Korun, Chalk’ın tabancasını da soldaki kılıfından çekti. Her iki silahı da yere doğru tutarak arkasına işaret etti.

“Albay Geptun.”

Kısa boylu Balawai ayağa kalktı. Zırhlı datapad’ini bir koltuğunun altına sıkıştırdı ama hala iki eliyle tutmaya devam ediyordu. Diz kapaklarından biri titredi ama sesinde bir sorun yoktu. “Hazır olduğunda ben de hazırım, Jedi Üstadı.”

“Seni orada koruyamam.”

“Ne hoş.”

“Konsolu kullanamazsın. Verici ünitesi sığınağın altındaki bir bölmede. Geçişi ben sağlarım. Askerleri çağırana kadar sen de burada bekle.”

“Tabii ki. Zaten acelem yok. Hayatım boyunca hiçbir zaman kahramanı andıran bir şey olmadım.”

“İnsanlar değişir,” dedi Mace.

Kılıcını açtı. İki eliyle birden tutuyordu.

“Güç bizimle olsun.”

CC-8/349’a baktı.

“Pekala, Yüzbaşı. Kapıyı uçurun.”

23 ZOR YOL

Parçalanan kapıdan bir duman bulutu kıvrılarak yükseldi. Et ve kan kokuyordu.

Ölümün kokusu.

Mace kapının yakınında durup dumanın dağılmasını bekledi.

Komuta sığınağı karanlık bir mağaraydı. Bir zamanlar kapı olan yerden sızandan başka ışık kaynağı yoktu. İçeriye sızan ışıkla görülmeye başlayan nesneler sanki ışık tarafından var ediliyor gibiydi.

Her yer cesetlerle kaplıydı.

Duvarların diplerine yığılmışlardı. Monitör konsollarının üzerine uzanmışlardı. Yüzükoyun yerde kendi kanlarından oluşan göllerin içerisinde.

Bazıları zırh giyiyordu. Bazılarıysa milis hakisi. Kiminde hiç üniforma yoktu.

Bazılarının organları eksikti.

İçeri girerken Mace’in kılıcı dumanla hısladı.

Işın kılıcı son derece güvenilir bir silahtı. Hatta bir açıdan merhametli. Kestiği yarayı anında dağlar ve dolayısıyla yaradan hiç kan akmazdı. Temiz bir silahtı.

Vibro-kalkan öyle değildi.

Sığınağın zemini çok kaygandı.

Mace dikkatle ilerledi. Arkasından gelen Nick kapıdan geçerken kayınca sırtını duvara dayadı.

Sessizlik ve ölümden başka bir şey yoktu. Dışarıda süren çılgınlıktan tümüyle farklı bir dünya. İçeride daha karanlık bir çılgınlık vardı.

Kör edici bir karanlık.

“Depa,” dedi yumuşak bir tonda. “Kar. Dışarı çıkın. Beni izlediğinizi biliyorum.”

Cevap sanki her yerden geliyormuş gibi anlaşılan bir kükremeydi.

Düşman olmak zorunda değiliz.

Mace kılıcını kaldırdı. Kapıya en yakın monitör konsolu enkazının etrafından dolandı.

Aynı tarafta değil miydik? Senin için gezegeni kazanmadık mı?

Mace, Güç’e erişti ve vericinin bulunduğu bölmedeki boşluğu hissetti. Her adımda ayağını yere dikkatle sabitleyip sonra diğer adımını atıyordu.

Gerçekten de bizimle savaşmak istiyor musun? Biz akrabayız, sen ve ben.

Bizler senin halkınız.

“Sen asla benim halkımdan olmadın.” Mace’in sözlerinde duygu yoktu. “Senin gibi bir adam her zaman benim düşmanımdır, hangi tarafta olduğun fark etmez ve seninle her zaman savaşırım.”

Neden sana Üstat demişler? Sadece boş işlerle uğraşıyorsun. Kazanman çok güç.

“Kazanmama gerek yok,“ dedi Mace. “Tüm yapmam gereken savaşmak.”

Hafif bir hırlama duyabileceği tek ikazdı.

Nick’in silahları nereden geldiği belli olmayan kara şekle ateş etti. Her yeri kıvılcımlar sararken Mace içgüdüsel olarak dönüp şekle vurdu ve o da eğilip bir konsol masasının arkasında kayboldu. Ne olduğunu görmeye bile fırsatı olmamıştı.

Geldiğini hissetmemişti.

Etrafı kara güçle kaplıydı.

Kılıcını kapatıp iki konsol masasının arasına çöktü, kalbi hızla çarpıyordu. “Nick!” diye bağırdı. “Vurabildin mi?”

“Zannetmem,” dedi Nick. “İki atış da kalkanına çarpmış gibi bir ses geldi. Sen?”

Mace dumanı içine çekti, yanmış et kokuyordu. “Belki. Bir parçasını olabilir.”

“Nereden geldiğini gördün mü?”

“Hayır, bence -” Mace nefesini dişlerinin arasından verdi. “Bence cesetlerin arasında saklanıyorlar. Tetikte ol.”

“Hep öyle değil miyim?”

Hırlama, dalga geçmeye dönüştü. Senin Güç’ün sana burada yardım edemez. Burada sadece pelekotan var. Bizler de sadece pelekotan’ın rüyasıyız.

Mace konsol masası boyunca gizlice ilerlemeye devam etti.

Sana doğru geldiğimi hissedemedin. Hissedemezsin de.

“O sen değildin,” dedi Mace kısık sesle.

Bendim. Benim yedide birim.

Düzeltiyorum, sekizde birim.

Verici bölmesini şimdi hissedebiliyordu, konsol masasının diğer ucundan iki metre ilerideydi. Tavanı bulundukları zeminin bir buçuk metre altından başlıyordu.

Depa’yı kaybettin. Onu pelekotan’a kaptırdın. Onu pelekotan’ın rüyasına kaptırdın. Balawai’nin olmadığı bir dünya.

“Burada hepimiz Balawaiyiz,” diye mırıldandı Mace.

Kılıcını yanından sürünerek geçtiği masanın üzerinden sarkan cesedin bacağını kesmeye yetecek kadar açtı ve kendine bir yol açıp devam etti. Kestiği parça yere düştü.

İleride bir grup ölü klon vardı. Dört tane. Üzerlerinden sürünerek geçmek zorundaydı.

Birisi miğferlerini almıştı. Gözleri açıktı.

Jango Fett’in ölü yüzü ona dört sefer üst üste baktı.

Ona bakan ölü gözler suçluluktan başka hiçbir şey görmüyordu.

Yoluna devam etti.

Gitmesi gereken yere az kalmıştı. Mace nihayet dikkatini ölü klonlardan alabildi ve donup kaldı.

Birisi zemini çoktan delmişti. Komuta sığınağının kararmış zırhlı levhaları ortalığa saçılmıştı ve bir insanın geçebileceği derinlikteki çukur bir metre kadar aşağı inmişti bile. Onların yanında kahverengi cübbeli zayıf bir beden yatıyordu.

Işın kılıcı hala elindeydi.

Bir anda kalbi sevinçle dolmuştu, Depa onu beklemişti. Karanlık tarafa geçmemişti – baştan beri hepsi numaraymış, hepsi numara! Ona yardım etmek için zemini delmeye çalışıyormuş –

Ama sadece bir andı. Acı gerçeği idrak etti.

Tabii ki onu beklemişti, onun stiliyle ilgili her şeyi biliyordu. Onun hedefinin ne olmasını gerektiğini biliyordu ve vericiyi çalıştırmak için inmiyordu aşağıya.

Onu yok etmeye gidiyordu.

Anlaşılan proton el bombasının patlaması onu hazırlıksız yakalamıştı. Nefes almıyordu. Sığınağı dolduran karanlık gücün içerisinde onun yaşadığını hissetmiyordu.

Çok sessizsin, doshalo. Sessizlik seni kurtarır mı sanıyorsun? Sen beni hissedemiyorsun diye tersinin de geçerli olduğunu mu sanıyorsun?

Çok fazla yorgunluk; çok fazla acı. Artık kalbinde yer kalmamıştı.

Senin hakkında bilmediğim bir şey kaldığını mı sanıyorsun?

“Eğer dediğin gibi olsaydı,” dedi Mace, “çoktan ölmüş olurdum.”

Öne doğru bir takla atarak yine çömelmiş konuma geldi ve delikten aşağı baktı. İşin çoğunu onun için halletmişti. Tek bir darbede aşağı inebilirdi.

Seni öldürecek olan ben değilim.

“Öyle mi? Kimmiş o zaman?”

Sorusunun cevabı karnına dayanan bir ışın kılıcı kabzası oldu.

Mace şimdi anlamıştı. Ölmemişti. Numara yapıyordu.

“Depa -?“

Kılıcı açarken çığlık attı. Yeşil ateş Mace’in karnını delip sırtından çıkarken de çığlık atmaya devam etti. Mace’in elleri içgüdüsel olarak onunkileri tuttu ve kılıcını bedenine öyle bir dayadı ki vücudunu yarıp geçmeden artık onu öldüremezdi. Mace’in kılıcı açıldı.

Fakat ona vuramadı. Şu anda bile. Burada değil, uzansa öpecek kadar yakın olsa bile; çığlığı gittikçe tizleşirken değil; gözlerinde öfke ya da nefret değil de sadece acı görürken değil.

Bunu zor yoldan yapmak zorundaydı.

Yakınlarındaki çukurun kenarına vurdu, kılıcın kenardan kopardığı parça görünmeyen zeminin üzerine düştü.

“Geptun!” diye bağırdı. “ŞİMDİ!”

Savaştan Manzaralar:

Ellerindeki silahlarla ateş kusarak üzerlerine gelen askerler gören gölgeler sığınağın içinde kaçıştılar –

Kapıdan giren asker seli bir dalgaya dönüştü. Geptun tam ortalarındaydı, başı önde koşuyordu ve datapad’ini de kollarında bir bebek gibi tutmuştu –

Gümüş rengi vızıldayan bir kalkan silahlardan birinin namlusunu kesti ve patlayan silah askerin ellerini de götürdü –

Kızı gibi gördüğü bir kadınla ölüm kalım mücadelesine girişmiş olan Mace’in zihninde bu görüntüler yandı.

Kılıcını çukurdan çekti ve kabzasının dibiyle onu kendine getirmek için Depa’nın şakağına vurdu. Depa’nın parmakları kılıcının düğmesini bırakınca kılıç kapanarak Mace’in bedeninden çıktı. Depa bağırıp boştaki eliyle Mace’in gözlerine saldırdı fakat Mace ayağını ikisinin bedeninin arasına soktu, hızla itip onu kendinden uzaklaştırdı.

Aynı anda ikisi de havada geriye doğru uçtular ve birbirlerinin kopyası gibi aynı şekilde ayaklarının üzerine indiler, ikisinin kılıcı da aynı anda açılıp savruldu.

Lazerler havalarda uçuşuyordu. Hava elektrik cızırtısı ve enerji sıçramalarıyla doluydu. Kılıçları titredi ve savruldu ve bedenlerine hiçbir lazer değmedi.

Gözlerini asla birbirlerinden ayırmadılar. Kılıç girdiğinde içinde bir şeyler parçalanmıştı. Karnındaki delikten duman çıkıyordu. Kokusunu duyabiliyor ama acısını hissetmiyordu. Henüz değil. Kılıcı havada vınladı.

Depa’nınki daha hızlı vınlamıştı. İlerlerdi.

Hiç durmadan devam ettiler. Hamleleri aralıksız birbirini takip etti.

Ölümcül enerjinin ördüğü bu yarı görünmez ağ Vaapad’ın giriş kapısıydı.

“Depa,” dedi Mace son bir ümitle. “Seninle savaşmak istemiyorum. Depa, lütfen -”

Depa tek kelime etmeden çığlık atarak saldırdı; onu duyduğu bile şüpheliydi. Sözcüklerin artık ona bir şey ifade ettiğinden bile emin değildi.

Depa saldırdı. Mace’in tüm dünyası yeşil ateşe dönüştü.

Yirmi dört asker sığınağa ortasında Albay Geptun’ın bulunduğu bir üçgen şeklinde girdiler. Nick Rostu sırtını duvara dayamış ölmelerini izliyordu.

Akk Muhafızları üzerlerinden sıçrayıp geçiyor ve her geçenin ardından bir asker yere yığılıyordu. Klonlar durmadı, tereddüt de etmediler, bellerine dayadıkları silahlarıyla ölen silah arkadaşlarının üzerinden geçerek devam ettiler.

Ölenler sadece klonlar değildi.

Güç, Nick’i dürttü ve tabancasını çekip düşünmeden ateş etti. Sıçrayan Akk Muhafızı kendi etrafında döndü ve slug kalkanından sekti ama bu bir anlık dikkat dağınıklığı yüzünden bir askerin DC-15’nin namlusunun ona döndüğünü göremedi ve yediği lazerle sırt üstü yere yapıştı.

Bu Akk Muhafızı, Nick’in tanıdığı biri olmalıydı çünkü hepsini tanıyordu. Bu adamın adı Prouk’tu. Kumarı severdi ve bir keresinde bir bahiste Nick’e altmış kredi kaybetmiş ve borcunu da ödemişti.

Güç’ten bir dürtü daha ve diğer bir atış da başka bir Akk Muhafızı’nın dizini uçurdu. Ölmek üzere olan askerlerden birinin üzerine yığıldı, hala son nefesini vermemiş olan asker silahını doğrultup tetiği çekti ve Akk Muhafızı’nı delik deşik etti.

Bu Mace’in burnunu kırdığı muhafızdı. Adı Thaffal’dı.

Nick diğer atışı beklerken önünde iri bir gölge belirdi; Güç’e güvenen Nick geldiğini görememişti. “Hoppala,” dedi.

Bunu adı Iolu’ydu. Uzun süre önce bir çatışmada Nick’in hayatını kurtarmıştı.

“Merhaba Nick,” dedi Iolu ve kalkanının dönen bıçaklarını Nick’in boynuna doğru savurdu.

Depa’nın kılıcı her yerdeydi.

Mace deli gibi savunma yaparak geri geri gitti, saldırılarının gücünü kılıcını iki eliyle tutup kollarını bükerek absorbe ediyordu. Depa’dan daha uzundu, daha ağır ve kaslıydı ama sanki bir çocukmuş gibi onu geri sürüyordu. Yeşil alev onun savunmasına saldırdı ve kafasını aniden çevirerek sadece yanağındaki bir sıyrıkla kurtuldu.

Hala karşı saldırı yapmıyordu.

“Seni öldürmeyeceğim,” dedi. “Ölüm senin acının çaresi değil.”

Cevabı her zamankinden daha yüksek ve vahşi bir haykırış oldu. Depa bir kez daha savunmasını aştı ve bu sefer de dizinin hemen üzerinden pantolonunu kesti.

Güç’ü etrafında kükrüyordu, yükselen karanlık bir fırtına.

Mace şimdi anlamıştı, her Akk Muhafızı öldüğünde onunla olan pelekotan bağı Vastor’un aralarında tesis ettiği bağ üzerinden geriye akıyordu.

Depa gittikçe güçleniyordu.

Ve kılıcının her darbesiyle Mace gölgeye doğru kaydığını hissetmeye başlamıştı. Buna zorunluydu. Depa çok güçlüydü, çok hızlıydı, her şeyde çoktu. Hayatta kalmasının tek yolu kendisini Vaapad’a teslim etmesiydi. Tüm benliğiyle.

Pelekotan’ın rüyasına gömülmek.

Onu hissetti, kendi kırılma noktasına erişti ve kırıldı.

Vibro-kalkan boynuna doğru parladı.

Nick’in dizleri titredi ve eğilmiş bir yay gibi geriye kıvrıldı. Iolu’nun yumruğu Nick’in burnunu sıyırıp geçerken yatay konumdaki vibro-kalkan da genç Korun’un yüzünün üzerinden geçip duvara çarptı, parmak eklemleriyle birlikte; bu beklenmedik şokla bir an için vibro-kalkanın kolunu bıraktı ve kalkanın dönüşü durdu, duvara saplanıp kalmıştı.

Iolu onu çekip çıkarmasına fırsat vermeden Nick tabancasının namlusunu Akk Muhafızı’nın koluna dayadı.

Slug kolunu parçaladı.

Şaşıran Iolu sendeledi.

Nick diğer elindeki Chalk’ın tabancasını Iolu’nun çenesinin altına dayadı. “Zaten seni hiç sevmemiştim,” dedi ve tetiği çekti.

Cesedi ona doğru yıkıldı. Parçalanan kolu kalkanın geride kalan bağlarından sıyrılıp düştü. Nick hemen yeni bir hedef bulmak için yana çekilirken ölü muhafız da duvardan aşağı kayarak indi.

Geptun görünürde yoktu. Ya ölmüş ya da vericinin yanına inmişti. İki şekilde de savaşmaktan başka yapacak bir şey kalmamıştı.

Bir grup klon askeri sırt sırta vermiş, çaresizce onları bir bir öldüren tek bir Akk Muhafızı’na karşı savaşıyordu.

Hayır, bu Akk Muhafızı değildi.

Bu Kar Vastor’du.

Nick, Chalk’ın silahını doğrulttu. “Bu onun için şerefsiz,” dedi. “Zaten seni de hiç sevmemiştim.”

Ama silah, dik tutamayacağı kadar ağırdı. Sanki kendisi de kilo almış gibiydi. “Ne oluyor be?”

Iolu’nun cesedine baktı. Diğer kolunda olan kalkandan kan damlıyordu.

“Oh,” dedi Nick.

Başını eğdi. Gömleğinde karnı boyunca çapraz bir yarık açılmıştı ve belden aşağısı kan içerisindeydi. Sendeleyerek duvara yaslandı.

“Oh,” dedi tekrar. “Hadi be.”

Nihayetinde çok yorgundu. Çok yaşlıydı.

Ve yaralıydı.

Nick’le olan Güç bağlantısından Mace, genç Korun’un yıkıldığını hissetti. Başının içinde bir şey koptu ve bir anda tüm yaralarının acısını hissetti.

Tüm kesik ve çürüklerin, çatlak kemiklerin ve sızlayan eklemlerin, omzundaki ısırık ve karnındaki deliğin; hepsi birden sessiz çığlıklar attılar.

Işın kılıcı ağırlaştı ve kolu yavaşladı. Depa göğsünde bir kesik daha açtı ve sendeledi.

Savaşma isteği yok olmamıştı. Çok uzaklaşmamıştı bile. Nereye gittiğini hissedebiliyordu. Erişip ona dokunabilirdi.

Onu karanlıkta bekliyordu.

Lorz Geptun kontrolsüzce titredi. Bölmeyi dolduran vericinin yanında diz çöktü, yukarıdaki çatışmanın seslerini duymamaya çalışıyordu. Susan her silah yukarıda onu koruyacak bir adamın eksilmesi demekti.

Elleri öyle titriyordu ki datapad’inin zırhlı kapağını açacak şifreyi güçlükle yazdı. Sonunda açmayı başardığında verici üzerindeki bağlantı noktasını karanlıkta el yordamıyla aradı. Titreyen elleriyle datapad’inin veri linkini takması iğneden ipliği geçirmek gibiydi ama başardı.

Rahat bir nefes alıp droid avcıları geri çağıracak şifreyi girdi.

Hiçbir şey olmadı.

Bir dakika sonra ekranında bir yazı belirdi.

ECM HATASI. UYGULANAMAZ: ECM HATASI.

ECM: Electronic Counter- Measure (Elektronik karşı önleme)

Sinyal karıştırma hala sürüyordu.

Mace, Güç’te Geptun’ın çaresizliğini hissetti. Bir hediye gibiydi.

Başka birisi olsa gülümserdi herhalde.

Ona çağıran karanlığa doğru bir adım daha attı –

İçteki karanlık dıştakini yansıtıyordu –

Ve geri döndü.

Kılıcını kapattı. Kollarını yana sarkıttı.

Depa öldürmek için geldi.

Mace geri çekildi.

Depa saldırdıkça o yana kaçtı. Ne kadar saldırdıysa o kadar çekildi, cesetlerin, monitörlerin üzerinden ta ki hala çalışan monitöre gelene dek, ışıkları karanlıkta bir droidin gözleri gibi parlıyordu.

Yeşil kılıcın ateşi bir kez daha saldırmak için ona doğruldu.

Bilerek yere çöktü.

Kendini Depa’nın önüne doğru atınca kılıç da kafasını değil de arkadaki konsolu ikiye böldü. İkiye bölünen konsolun paramparça olan kablolarından duman ve kıvılcımlar yükseldi.

Bu uzay limanının sinyal karıştırıcı ekipmanını kontrol eden konsoldu.

Verici bölmesindeki Geptun hayretle datapad’inin ekranına baktı, hak etmediği bir ödülü elde ettiğinin farkındaydı.

KOMUT UYGULANDI.

Pelek Baw’ın gökyüzünde droid avcı uçakları klonların kullandığı gemilerden uzaklaşıp tekrar uzaya döndüler.

Komuta sığınağında kara Güç zirveye çıktı, durdu ve düşmeye başladı.

Mace yerde yatıyordu. Kalkabileceğini düşünmemişti.

Depa ona bakıyordu, kılıcının orman yeşili yüzüne vurmuştu ve bir ışık huzmesi de gözlerindeki kara çılgınlığa işlemiş gibi görünüyordu.

“Oh, Mace...”

Sesine şaşkınlık ve acı hakimdi. Kılıcı kapandı ve kollarını serbest bıraktı. “Mace, üzgünüm – çok üzgünüm...”

Mace bir elini ona uzattı. “Depa -”

“Mace, üzgünüm,” diye tekrarladı ve kılıcını şakağına dayadı. “Gelmemeliydik.”

“Depa, hayır!”

Mace son gücüyle ayağa kalktı, hatta sıçradı ama bitkin, yaralı, uzakta ve yavaştı.

Depa kılıcının düğmesine bastı.

Arkasından gelen bir ses duydu –el çırpma gibi– ve kılıcının kabzası bir kıvılcımla elinden uçup gitti.

Havada uçup enkazın arasına düştü.

Neden hala hayatta olduğunu anlayamayan Depa şaşkın şaşkın baktı ve yere yığıldı.

Mace sesin geldiği tarafa döndü. Ölü bir Akk Muhafızı’nın yanına oturmuş, sırtı duvara dayalı, elini göğsündeki berbat bir yaranın üzerine bastırmış Nick Rostu elinde namlusundan duman tüten silahıyla sırıttı. “Demiştim...”

“Nick -”

“Sana ateş edebilirim demiştim...” dedi. Parmakları açıldı ve silah yere düştü; eli de silahın üzerine düştü ve gözleri kapandı.

“Nick, ben -”

Genç Korun duyacak durumda değildi.

“Teşekkürler,” dedi Mace alçak sesle.

Sendeledi. Ayakta durabilmek için konsolun kenarına tutunmak zorunda kaldı. Sığınak bir kez daha sessizleşti, karanlık ve ölümle doluydu.

Kısık bir hırıltı hariç.

Hırıltı cesetlerin arasında bir leş mantarı gibi duran kara bir şekilden geliyordu.

İşte doshalo. Buradayız. Son bir kez daha.

“Belki.”

Şekil Güç’le buğulandı. Mace’in o zamana kadar hissettiğinden fazla bir Güç.

Oysaki o yorgun ve yaralıydı. Karnındaki ışın kılıcı yarasının acısı tüm direncini eritiyordu.

Gölge işaret etti. Haydi öyleyse, orman kuralları.

“Aksine,” dedi Mace. “Jedi kuralları.”

Jedi kuralları nedir?

“Bilmen gerekmez,” dedi Mace. “Sen Jedi değilsin.”

Vibro-kalkanlar çalıştı. Seni bekliyorum. Winduların Jedi’ı.

Mace elini uzattı ve ışın kılıcı uçup geldi.

Durdu, bekledi.

Bana saldırmaktan korkuyorsun.

“Jedi’lar korku bilmez,” dedi Mace. “Ve biz saldırmayız. Sen bir şey yapmadıkça ben de yapmam. Jedi kurallarından ikisini böylece öğrendin. Sana faydası olacağını zannetmem. Pek dikkatli değilsin, Kar. Başlamak için de çok geç, çünkü bitti.”

Hiçbir şey bitmedi. HİÇBİR ŞEY. İkimiz de yaşadığımız müddetçe de bitmeyecek.

“Bu da diğer bir Jedi kuralı.” Mace bir tarafa doğru birkaç adım attı, bir cesedin üzerine basmak zorunda kalmayacağı bir yer arıyordu. “Eğer bir Jedi’la savaşırsan başlamadan kaybettin demektir.”

Karanlık şekil yaklaştı. Daha önce yendiğim bir adamdan hoş sözler.

“Avcı uçakları geri çekildi. Şehir hala ayakta. Cumhuriyet’e teslim oldular. Savaşmamıza neden kalmadı.”

Bizim gibilerin kendine has nedenleri vardır.

Mace başını iki yana salladı. “Bu büyük köpek meselesi değil. Eğer beni zorlarsan canını fena yakarım.”

Blöfün bana sökmez.

“Ama kılıcım işler. Seni öldürebilirim ama öldürmemeyi tercih ederim.”

Bu da mı Jedi kuralı?

Mace eğildi. “Yapacağın bir şey var mı? Bekleyemeyecek kadar yorgunum.”

Öldüğünde dinlenirsin. Vastor hırladı ve sıçradı.

Ultrakrom parladı. Mace onu karşılayabilirdi, kalkana karşı kılıç, ama o yana çekildi.

Bu adamla savaşmaya niyeti yoktu. Yeri ve zamanı değildi. Hiçbir yerde ve hiçbir zaman.

Vastor, daha genç ve daha güçlüydü ve Jedi kılıcının işlemediği kalkanlar kullanıyordu. Mace en iyi gününde bile böyle bir mücadeleyi kazanamazdı ve bu onun en iyi günü değildi; tükenmiş, yaralı ve üzgün.

Ama kılıcın işlememesi bu kalkanları yenilmez yapmazdı.

Vastor tekrar sıçramak için toparlandı. Mace, Güç’e erişti. Nick’in başının üzerindeki duvara saplanmış olan vibro-kalkan kendiliğinden çalışıp saklandığı yerden kurtuldu ve bir füze gibi Vastor’un sırtına doğru uçtu.

Vastor inanılmaz refleksleriyle döndü ve kalkanlarını göğsünün önünde kendini koruyacak şekilde tuttu –

Ama kalkanları herhangi bir şeyi engellememişti...

Vastor’un kalkanlarını birbirine yakın tuttuğunda metalik bir ses çıkmasının nedeni onları kenar kenara değil de arka arkaya tutmasıydı.

Uçan kalkanın dönen uçları Vastor’un iki kalkanını da geçip, her iki bileği boyunca, göğsüne, kalbine bir santimetre kala, gömüldü.

Vastor hayretle sanki kendisine ihanet etmiş gibi Mace’e baktı.

“Seni uyarmıştım,“ dedi Mace.

Vastor başını salladı, sonra da dizlerinin üzerine çöktü. Beni öldürdün.

Sanki buna bir türlü inanamıyordu.

“Hayır,” dedi Mace. “Bu da diğer bir Jedi kuralı. Seni öldürmek suçlarını telafi etmez. Coruscant’a gidecek ve orada yargılanacaksın.”

Vastor titredi. Gözleri karararak kapandı.

“Kar Vastor,” dedi Mace Windu, “tutuklusun.”

Vastor öne doğru yıkıldı, Mace onu yakalayıp yüzü yukarı gelecek şekilde yere yatırdı.

Sonra da ayağa kalkıp konsolun üzerine eğildi.

Görüşü zayıflamış ve dikkati dağılmıştı; bir an için nerede olduğundan bile emin değildi. Burası Palpatine’in ofisi olabilirdi. Ya da Adalet Bakanlığı’nın sorgu odası. İstihbarat istasyonu, ya da Lorshan Pass’deki ölüm odası.

Belki de Jedi Tapınağı... fakat Jedi Tapınağı böyle kokmazdı.

Kokar mıydı?

“Üstat Windu?“

Sesi hatırladı ve bu ses onu komuta sığınağına geri getirdi.

“Bitti mi?” diye seslendi Geptun verici bölmesinden. Sesi bitkin ve yaşlıydı. “Dışarı çıkabilir miyim?”

Mace, Kar Vastor’a ve ondan yayılan kan gölüne baktı. Milis teknisyenlerin ve klonların cesetlerine baktı. Duvara yaslanmış Nick Rostu’ya baktı.

“Üstat Windu?” Geptun’ın kafası yavaşça yerdeki çukurun içinden belirdi. “Kazandık mı?”

Mace üzgün ve titreyen Depa Billaba’ya baktı ve zafer şartlarını düşündü.

“Anlaşılan,” dedi Mace Windu. “son ayakta kalan benim.”

Bulabildiği tek cevap buydu.

SONSÖZ

JEDİ’IN SAVAŞI

Mace Windu’nun Günlüğünden

Hala rüyalarımda Geonosis’i görüyorum.

Ama artık rüyalarım eskisinden farklı.

Benim Kar Vastor’u gözaltına almamdan kırk sekiz standart saat sonra bir Cumhuriyet görev kuvveti gelerek Haruun Kal’ın ve Al’har sisteminin denetimini ele geçirdi; anlaşılan Halleck’in komutanının yaptığı yardım çağrısı üzerine çok daha önceden yola çıkmışlardı.

Gezegene inişlerinde bir sorun yaşanmadı.

Cumhuriyet, Haruun Kal’ı işgal etmedi; Büyük Cumhuriyet Ordusu’nun generali olarak yetkime dayanarak Korunnai Highland’i yeniden tanımladım. Artık orası düşman toprakları değildi ve Haruun Kal da resmi olarak savaş bölgesi değildi. Tavsiyem üzerine Senato Haruun Kal’daki operasyonların polis eylemleri olmasını kabul etti.

Çünkü ben Yaz Dönümü Savaşı’nı hukukun uygulanması sorunu olarak görüp çözmeye karar vermiştim.

Eğer thyssel kabuğu ticaretinden beslenen bazı çıkar grupları senatörleri ve hukuk adamlarını satın almış olmasa en başından beri de böyle olacaktı.

Şu anda geri kalan orman araştırmacılarını ve Korun gerillalarını silahsızlandırma sürecindeyiz. Umduğumdan çok daha iyi gidiyor; Jup’lar Cumhuriyet askerlerinden çok korkuyor ve Korunlar da tükenmiş ve hastalar. Onlara adaletsiz davranılmayacağını anladıkları zaman birçoğu hemen teslim oldu. Tüm vahşet suçlamaları araştırma altında. Suçlular tespit edilebilirse yargılanıp uygun cezaya çarptırılacak.

Milis kuvveti dağıtılmayacak ama sayıları büyük ölçüde azaltılacak. Milisler her zaman olmaları gereken bir birim haline gelecekler.

Asker değil, barışın koruyucuları.

Pek çoğu Cumhuriyet ordusuna katılmak için gönüllü oldu.

Hiç beklemediğim halde Albay Geptun da bunların arasındaydı.

Herhangi bir suçla suçlanmadı. Korunlara işlenen suçların büyük bölümünün sorumluluğu milislere değil de orman araştırmacılarına aitti. Lorshan Pass’deki katliam tehdidinin bile blöf olduğu ortaya çıktı. Böyle bir şeyi hiçbir zaman emretmemişti; milislerin yazılı kuralları sivillerin hedef alınmasını kesin olarak yasaklıyordu.

Sadece Büyük Cumhuriyet Ordusu’na alınmasını tavsiye etmekle kalmadım, Cumhuriyet İstihbaratına alınması gerektiğini de söyledim.

Ona ihtiyacımız var.

Nick’in –Binbaşı Rostu demeliyim– Coruscant’taki hastanede tedavisine devam ediliyor. Ona gerilla savaşları öğretmenliği konusunda verdiğim sözü tutabilir miyim bilmiyorum ama uygun bir şeyler bulacağımızdan eminim. Senato’ya rütbesinin onaylanması için bir yazı yazdım.

Ateş altında gösterdiği kahramanlık ve savaşta gösterdiği yararlılıklardan dolayı da Şeref Madalyası’yla ödüllendirilecek.

Chalk ise ölümünden sonra da olsa ödüllendirilecek. Gerçek adının Liane Trevval olduğunu öğrendim. Bu isim Senato kayıtlarına geçecek ve aynı madalyanın ona da verilmesini teklif ettim.

Ona duyduğum saygıyı ifade edebilmenin başka yolunu bulamadım.

Onun büyük akk’ı, Galthra, kayboldu. Eğer bir akk’ın Güç’le bağlı olduğu ortağı ölürse genelde hayvan öldürülürdü çünkü bağı kesildikten sonra çıldırır ve vahşileşirlerdi.

Galthra ormana karıştı. Umarım orada da kalır.

Pelek Baw yeniden inşa edilecek. Thyssel ticareti çok karlı bir iş olduğundan şehrin uzun süre bu şekilde kalmasına zaten imkan olmayacaktır. Kayıplar –

Başka bir yerde kaydedildi. Rakamlar çok yüksek.

Haruun Kal’daki hiç kimse o geceyi unutmayacak.

Kar Vastor’un da yaraları iyileşiyor. Elleri kurtarıldı ve Jedi Tapınağı’nda, güçlerinin gardiyanları etkileyemeyeceği yerde, gözaltında tutuluyor.

Terrel Nakay’ı öldürmekten hemen suçlanmayacak; ona yönelik suçlamalardan biri olarak ele alınacak. Kar Vastor’un işlediği suçların listesine benzer bir liste dört bin yıldır görülmedi; Sith Savaşları’ndan beri.

Kar Vastor medeniyete karşı suç işlemekten yargılanacak.

Ve Depa –

Depa da aynı suçla yargılanacak.

Bir gün.

Eğer duruşmaya çıkacak hale gelebilirse.

Haruun Kal’la ilgili raporumu okuduktan sonra Şansölye Palpatine –her zamanki sıcak ve şefkatli yaklaşımıyla– çok daha önemli işlerini geride bırakarak Tapınak’a gelip bizzat Depa’yı ziyaret etti.

Ona Yoda ve ben de eşlik ettim; üçümüz birlikte gözlem odasında durup holo ekranından zavallı Depa’ya ve onu iyileştirmeye çalışan üç Jedi şifacıya baktık. Bir bakta tankının içerisindeydi. Gözleri açıktı –bakta tankının içindeki birinin göz kırpması gerekmiyordu– ve saydam çelikten sadece kendisinin görebildiği bir şeye bakıyordu.

Depa, çöküşünden beri ne konuştu ne de hareket etti. Tapınak’taki en büyük Jedi şifacılar bile onda fiziksel hiçbir sorun bulamadı. Bakta tüm fiziksel yaralarını iyileştirmişti; ama kalanına faydası yoktu.

Sınırsız gecenin içinde kaybolmuştu.

Şansölye bir süre izleyip içini çekti ve başını iki yana salladı. “Anladığım kadarıyla hala bir ilerleme yok, öyle mi?”

Yoda beni izlerken ben de ne cevap vereceğimi bulmaya çalışıyordum. Sonunda halime acıdı ve söze girdi.

“Denedi almak kendi canını,” dedi. “Çok trajik bu, göremiyor artık ışığı umutsuzlukta çok dibe battığı için. Yine de bizler de eşlik etmemeliyiz ona orada; umudumuzu yitirmemeliyiz. Düzelebilir. Bir gün.”

Aslında söylememem gerekse de gerçek bir yolunu bulup ağzımdan çıktı. “Depa’yı kurtarabilmek için gezegeni kaybetmeyi tercih ederdim.”

“Onu bu hale getirenin ne olduğunu anlayabildiniz mi?” Palpatine iki elini de ekrana dayadı, sanki uzanıp saçını okşamak istermiş gibi. “Hatırladığım kadarıyla bunu öğrenmek Haruun Kal görevinizin ana amaçlarından biriydi. Yine de raporunuzda bu konuyla ilgili açık bir ifade göremedim.”

“Evet, biliyorum,” diye itiraf ettim.

“Ve?”

“Jedi olmayan birine bunu açıklayabilmek çok güç.”

“Alnındaki yara iziyle bir alakası var mı? O nerede –neydi adı?”

“Aydınlanmanın Büyük İşareti.”

“Evet. Aydınlanma İşareti nerede. Bunun sizin için üzücü olduğunu biliyorum, Üstat Windu, fakat lütfen. Jedi’lar Cumhuriyet’in bekası için hayatidir ve Üstat Billaba bizim karanlıkta kaybettiğimiz ilk Jedi değildir. Onu bu hale getiren şeyle ilgili öğreneceğimiz en küçük bilginin bile önemi tartışılmazdır.”

Başımı salladım. “Fakat kesin bir cevap arz edemiyorum.”

“Pekala. Peki yara izi? İşkence mi görmüş?”

“Bilmiyorum. Muhtemelen. Kendisi de yapmış olabilir. Belki de asla öğrenemeyeceğiz.”

“Ona soramamamız ne kadar acı,” diye mırıldandı Palpatine.

Cevap vermem birkaç saniye aldı. “Sadece belli sınırlar içerisinde tahmin yürütebilirim. Bana söylediklerine ve kendi deneyimlerime dayanarak.”

Palpatine’in kaşları dikildi. “Sizin deneyimleriniz mi?”

Yüzüne bakmadım; başımı eğdiğimde Yoda’nın bana baktığını gördüm. Kırışık yüzünde şefkat dolu bir ifade vardı. “Sen kaybetmedin,” dedi sakince, “daha da güçlendin aksine.”

Başımı salladım ve cesaretimi toplayarak Şansölye’nin yüzüne baktım. “Savaş,” dedim. “Sadece bu savaş değil. Savaşın kendisi. Aldığın her kararın sonunun ölüm olması. Bu masumları kurtarabilmek için şu masumların ölmek zorunda olması. Bu koşullarda herhangi bir Jedi’ın uzun süre var olabileceğini zannetmiyorum.”

Palpatine önce Yoda’ya sonra da bana baktı. “Savaşa katılmanın bir Jedi üzerinde bu denli yıkıcı etkisinin olabileceğini kim düşünebilirdi ki? Kazandığımız halde bile,” diye mırıldandı. “Bunu kim hayal edebilirdi?”

“Evet,” dedim, “Gerçekten de bunu kim hayal edebilirdi?”

“Acaba bu mudur en önemli soru diye düşünmeliyiz önce...” dedi Yoda yavaşça.

Ardından sonunda Palpatine’in bozduğu uzun ve rahatsız edici bir sessizlik oldu. “Sanırım felsefi sorular barışın gelmesini beklemeli. Bizler savaşı kazanmaya odaklanmalıyız.”

“Depa’nın da yapmaya çalıştığı buydu,” dedim. “Şimdi ne hale geldiğine bakın.”

“Ama bu tür bir şeyler mesela hiçbir zaman sizin başınıza gelmez,” dedi Palpatine sıcak bir şekilde. Dudaklarında gizemli bir gülümseme belirdi. “Gelebilir mi?”

Ona gelebileceğini söylemedim. Ama az daha diyordum.

Bu günlerde bu konuda çok düşünüyorum. Depa’yı düşünüyorum. Bana söylediği her şeyi.

Ve bana yaptığı.

Ormanı düşünüyorum.

Pek çok konuda haklıydı.

Jedi’ların geleceği konusunda haklıydı. Ayrılıkçılara karşı yürütülen bu savaşı kazanmak için bizleri Jedi yapan şeyi terk etmek zorundaydık. Evet, Haruun Kal’da kazandık – çünkü düşmanımız Kar Vastor’un acımasız yumruğu altında ezilmişti.

Jedi’lar barışın koruyucusudur. Bizler asker değiliz.

Eğer asker olursak Jedi olmaktan çıkarız.

Yine de umudumu yitirmedim.

Depa bazı konularda da haksızdı.

Başka birinin savaşını sürdürürken kaybetmişti. Yanlış düşmanla savaşıyordu.

Jedi’ların gerçek düşmanı Ayrılıkçılar değildir. Onlar Cumhuriyet’in düşmanıdır. Klon Savaşları’nı kazanacak ya da kaybedecek olan Cumhuriyet’tir.

Hatta yeniden ortaya çıkan Sith bile bizim asıl düşmanımız değil.

Bizim düşmanımız adaletle karıştırılan güçtür.

Bizim düşmanımız vahşeti haklı gösteren çaresizliğimizdir.

Jedi’ların gerçek düşmanı ormandır.

Düşmanımız karanlığın kendisidir, bu savaşı da beraberinde getiren korku ve çaresizlik bulutu. Galaksimizi bu zehirliyor. Bu yüzden Geonosis’le ilgili rüyalarım artık değişti.

Rüyalarımda ben hala her şeyi doğru yapıyorum.

Fakat rüyalarımda arenada yapmış olduğum şeylerin aynısını yapıyorum.

Eğer kehanet doğruysa –Anakin Skywalker Güç’e dengeyi getirecek Seçilmiş Kişi’yse– o zaman kendisi hayatta olan en önemli varlıktır ve onun bugün hayatta olmasının sebebi de benim Jedi içgüdülerimin gayet iyi çalışıyor olmasıdır.

Çünkü Geonosis’deki hatam aslında tam da hata sayılmazdı.

Eğer bana Depa’nın yapılması gerektiğini söylediği şeyi yapmış olsaydım –Geonosis’e bir baradium bombası atarak Klon Savaşı’nı kazansaydım– gerçek savaşı kaybedecektim. Jedi’ların savaşını.

Anakin Skywalker belki de bizim ormana karşı sürdürdüğümüz savaşın hassas noktasıdır.

Eğer Anakin Skywalker bu savaşı kazanmak için doğmuşsa galaksideki diğer tüm Jedi’ların ölmesi bir şeyi değiştirmeyecektir.

Anakin yaşadığı müddetçe umudumuz var. Davamızdan ne kadar uzaklaştığımızı ve karanlığın gittikçe ne kadar koyulaştığını görsek de.

Jedi’ların geleceği için o yeni umudumuz.

Güç bizimle olsun.

TEÇHİZATLAR

Yardımcı Ağır Silah Uzmanı CT-6/774’ün Haruun Kal’daki Alt-yörünge Operasyonuna Dair Kişisel Kaydı

Ekliptiğin üzerinde hiperuzaydan çıktık. Al’har’ın ışığı parlak sarı renkteydi. Haruun Kal parlak mavi-yeşil hilal şeklindeydi. İki asteroit kuşağı siyah beyaz yıldız alanlarının arasında sarı renkte ışıldıyordu: Biri Haruun Kal’ın yörüngesinin ötesinde, geniş ve eski, dış sistemlere doğru uzaklaşan Gaz devine doğru gitmekte, daha küçük olan diğer kuşak ise gezegenin yörüngesinde bulunuyor, bir zamanlar gezegenin ayı olan şeyden geriye kalanlar.

Miğferimi iyice yerine oturttum ve zırhımın yaşam destek sistemini kontrol ettim, ardından da küre taretin saydam çelikten kapısından baktım.

Miğferimin hoparlörü cızırdadı. “İletişim kontrol,” dedi Teğmen Dört –Bir.

Teğmen bizim pilotumuzdu. 2. Lou, CL-33/890, rotacıydı. “Rotacı hazır,” diyerek rapor verdi. Ben de taretimin hazır olduğunu bildirdim ve iskele tarafındaki diğer topçu olan CT-014/783 de aynısını yaptı.

Halleck yıldızlararası uzaydan çıkıp gezegenin yörüngesine ay kuşağının yarı yolunda girdi, yüzeyden on bin kilometre yukarıda. İstihbarat Haruun Kal’da az sayıda iyon topu olabileceğini bildirmişti ve orta boy bir kruvazör de büyük bir hedefti.

Motorlarımızı çalıştırıp Halleck’in hangarlarından havalanmadan hemen önce uygun taret frekansından telsize konuştum. “Teçhizatına iyi bak. Sekiz –Üç.”

Bana her zamanki gibi cevap verdi. “Ki teçhizatın da sana iyi baksın, Yedi –Dört.”

Birbirimize böyle şans dilerdik.

Manyetik alanın enerjisi kesildi. Geminin hangarı parlayan yıldızlarla dolu gökyüzüne açıldı.

Mavi-beyaz alevler önümüzde yandı, bize refakat edecek avcıların iyon iticileri. İçinde bulunduğum küre taretimin saydam çeliği Jadthu-sınıfı gemiler birbiri ardına havalanırken titreyerek vınladı, artık sıra bize gelmişti.

Uçuş liderimiz öne geçti. Soldaki iyonlar ateşlendi. Beş helikopter Halleck’den ayrıldı.

Hiçbiri geri dönmeyecekti.

Sen teçhizatına iyi bak ki teçhizatın da sana iyi baksın. Kamino’daki anaokulunda bize ilk bunu öğretmişlerdi. Daha gözlerimizi açmadan önce. Yetenek gelişimi için bilincimize kavuştuğumuzda bilgi pompası çalışmaya başladı. “Teçhizatına iyi bak,” zihnimize öyle yerleşmişti ki sanki içgüdümüz gibi olmuştu. Bizim için doğa kanunuydu. Teçhizatlarımızla yaşar ve ölürdük.

Ben Büyük Cumhuriyet Ordusu’nda bir klon askeriyim.

Seri numaram CT-6/774. Cumhuriyet saldırı helikopterinde görev yapıyorum. Sancak küre taret topçusuyum.

İşimi seviyorum. Hepimiz seviyoruz; bunun için yaratıldık.

Ama benim işim özel. Çünkü ortağım –iskele küre taret topçusu CT-014/783– ve ben teçhizatlarla ilgilenme görevi verilen kişileriz.

Silah platformumuz, RHE LAAT/i, bir piyade destek silahı. Düşmanı taciz eder ve yumuşatırız; hedeflerimiz koruganlar, zırhlı araçlar, seyyar topçu ve düşman piyadesidir. Piyade dostlarımızın düşmanla karşılaşması gerekirse kapıyı kıran bizler oluruz.

LAAT/i, askerleri ateş altındaki bölgelere indirmek için dizayn edilmiştir. Hızlı değiliz ama her yere gidebiliriz. Saldırı silahlarımız rotacı tarafından kullanılır; rotacı, üç anti-personel taretine, ana füze fırlatıcısına ve dört ana toptan ikisine kumanda eder. Lazer toplarımız orta zırhları delebilir ve füzelerimiz de ağır hedeflerin üstesinden gelir; fırlatıcılarımız kitle iticili olduğu için cephaneyi hedefe göre değiştirme şansına sahibiz. HE (high explosive) tahrip, HEAP (high explosive armor-piercing ) zırh delici tahrip ve APF (anti personnel fragmentation) parça etkili anti personel, füzeler taşıyoruz; baradium silahlardan uzak duruyoruz –kesinlikle güvenilmezler– ama detonite ve proton-core savaş başlıklarının üstesinden gelemeyeceği hedef yok.

Görevimiz –benim ve Sekiz-Üç’ün, küre taret topçuları– karşımıza çıkan her hedefi etkisiz hale getirmek. Her taret toplarla birlikte dönen saydam çelikten bir küredir; ortağım ve ben, her birimiz ayrıca dörder adet kısa menzilli havadan havaya füzeye de sahibiz. Bir şey üzerimize doğru gelirse onu düşürürüz.

Teçhizata bakmaktan kastettiğimde bu.

Çöl gezegeninde sağlam bir korugana saldırdığımızı düşünelim. Kum tepelerinin üzerinde alçaldık ve düşman mevzisine top ve füzelerimizle saldırdık. Diyelim ki sen de yarım kilometre uzakta bir uçaksavar topu kullanıyorsun ve bize ateş açtın. Pilot ve rotacının bakmasına bile gerek kalmaz çünkü ben oradayım.

Durma ateş et. İkinci şansın olmayacak.

Bize füze at. Onu vururum. Proton el bombası at. Kafanı uçururum. Speeder bike kullanarak saldır. Ama önce vasiyetini yaz. Çünkü bize saldırırsan senin canına okurum.

Yaptığım bu.

İşimi seviyorum ve bu işte çok ama çok iyiyim.

Öyle olmak zorundayım, çünkü kimi zaman helikopterim onun için dizayn edilmediği türde işleri yapmak zorunda kalır. Savaşta işler böyledir.

Haruun Kal’da olduğu gibi.

Ventran sistemindeki Cumhuriyet orta kruvazörü Halleck’e tahsis edildik. Bir ağır piyade alayı, yirmi Jadthu-sınıfı çıkarma gemisi ve altı eskort avcı uçağı.

Ve biz, beş tane RHE LAAT/i.

Doğal olarak neden burada olduğumuzu bilmememiz gerekiyordu. Düşman gezegenindeki önemli kişilerin tahliye edilmesi göreviydi.

Anlaması zor değildi. Bu Jadthu-sınıfı çıkarma gemileri aslında uçan sığınaklardır. Hızla gider, iner ve tekrar havalanana kadar her türden ateşe dayanarak beklerler. Zırh, motorlar, iki ağır lazer tareti ve bir tane Arkayd Caltrop-5 reflektör topunun bileşimi. Düz uçuşta hızları iyidir ama manevra kabiliyetleri çok düşüktür. Jadthu’larla düşman ateşinden kaçamazsın.

Halleck onlardan yirmi tane taşıyor, bu da iniş bölgesinin tehlikeli olacağı anlamına gelir. Belki de çok tehlikeli. Avcı uçakları yörünge refakati için. Alt yörünge ve atmosfer refakati bizim işimiz.

Ventran, Gevarno Loop’da, Al’har sisteminin yegane yaşanabilir gezegeni olan Haruun Kal’dan geçen hiperuzay yollarıyla birbirine bağlı yarım düzine sistemden biri.

Haruun Kal Ayrılıkçılara bağlı.

General Windu –yani Jedi Üstadı Mace Windu, Büyük Cumhuriyet Ordusu Generali ve Jedi Konseyi’nin kıdemli üyesi– dönek bir Jedi’ı takip etmek için kılık değiştirerek Haruun Kal gezegenine gitti. Neden bir General bu işi kendisi yapıyor? Bilmiyoruz. Neden yalnız gitti? Sormadık.

Bizi ilgilendirmez.

Bu bizim işimiz değil.

Bizim bildiğimiz şu: Eğer hiçbir şey ters gitmezse biz de hiçbir şey yapmayacağız. Ventran sisteminde bir ya da iki hafta bekleyecek sonra da başka bir göreve gönderileceğiz.

Bir şey ters gitti.

İşimiz General Windu’yu oradan geri getirmek.

* * *

Saklandıkları yer ay kuşağıymış. Bizi bekliyorlarmış. Bütün sistem bir tuzakmış.

Haftalarca güçlerini kapatmış şekilde bekliyor olmalılar, asteroitlerin arasında. Tespit edilmeden. Yörüngeye girecek bir Cumhuriyet gemisini bekliyorlar.

Halleck’in az önce yaptığı da buydu.

Kuşağın parlayan dokusu içerisinde neredeyse görülmezler ve rotacı Teğmen Dokuz–Sıfır bir şeyler mırıldanana kadar da onları fark etmedim. “Düşman yaklaşıyor. Önleme görevindeler ama bizim değil Halleck’in peşindeler.”

Teğmen Bir-Dört: “Kaç taneler, rotacı.”

“Hesaplıyorum. Hayır, üzgünüm Komutanım. Sensorlar sürekli daha fazla tespit ettiğinden sabit bir rakam yok.”

“Şu ana kadar kaç tane peki? Ayrıca tam olarak nedir bunlar?”

“Hızları ve egzoz çıkış profilleri avcı uçağı olduklarını gösteriyor. Droid avcı uçakları, Komutanım.” Gelişmiş droid beyinlerin kullandığı otomatik silah sistemleri. “Muhtemelen Geonosis yapımı. Şimdiye kadar altmış dört tane tespit ettim.”

“Altmış dört!”

“Doksan bire çıktı. Dahası var, yüz yirmi sekize çıktı, Komutanım.”

Yüz yirmi sekiz droid avcı uçağı bize doğru geliyor, mavi-beyaz iyon ışıklarıyla aydınlanan hilal şekilli kıvılcımlar. Bizim yirmi gemimizden daha hızlı, manevra kabiliyetleri ve ateş güçleri de daha yüksek – ve bu uçakları kullanan droid beyinlerin refleksleri de yıldırım gibi.

Halleck tam da yolları üzerindeydi.

“Taretleri duyuyor musun? Ortalık ısınacak. Tekrar ediyorum, çatışmaya giriyoruz.”

“Sancak tarafı hazır, Komutanım,” dedim toplarımı şarj ederken.

“İskele tarafı hazır, Komutanım.”

“Halleck’den sinyal var, Komutanım!” dedi Dokuz–Sıfır. “Tüm gemiler uzakta. Halleck saldırıya uğradı. Geride tek başına, Komutanım!”

“Uzun sürmeyecek.”

Teğmen Dört–Bir, gemimizle bir spiral çizerek geri döndü ve Halleck’e doğru gitmeye başladı. Kruvazörün turbolazerleri droid avcılarına ateş etmeye başladı; bulunduğumuz yerden bu ateşler mavi saç telleri gibi incecik görülüyordu. Levyeyi çevirdim ve taret servomotorlarıya droid avcı uçaklarına döndü.

Sekiz– Üç’ün de aynısı yaptığını biliyordum.

“Taretler, ateş serbest.”

Hala toplarımın etkili menzilinin dışındaydılar. Ben yine de tetiklere asıldım. Zırhlı eldivenlerimin üzerinden bile ateş etmeye başlayan dört topun titreşimi tüm iki kolumu da uyuşturdu. Tetikleri bırakmadım. Halleck’in turbolazerlerinden kaçmaya çalışan bir droid avcısını tesadüfen vurdum.

Droidler ateşten kaçınmaya çalışırken formasyonları da bozulmaya başladı. Kendi avcılarımız –altısı da– çiftler halinde bizi geçip savaşa katıldılar.

Son hızımızla Halleck’in yardımına koştuk. Helikopterimiz droid avcılarıyla it dalaşına girmek için inşa edilmemişti. Ama bu bizi durdurmadı. Yavaşlatmadı da. Fakat biz hiçbir zaman oraya varamadık.

Nerden geldiklerini bile anlamadık.

Yeni gelenleri ancak aracımız aldığı isabetlerle sarsılınca fark ettim. Bir droid avcısı taretimin otuz metre yakınından geçti. Hemen levyeyi çevirip ateş ettim ve avcıyı arka kontrol dümenlerinden vurdum. Dönerken dağıldı ama bu manzarayı doya doya izleyecek zamanım yoktu.

En az bir filo olmalıydı, otuz iki avcı. Her yerdeydiler. Dört–Bir, bizim helikopteri bir o yana bir bu yana döndürerek kaçınmaya çalışıyordu. Durduğum taretten sanki tüm galaksi sürekli olarak farklı yönlerde dönüyormuş gibi görünüyordu. Tüm yapabildiğim ellerimi tetikten çekmemek ve dost gemileri vurmamaya dikkat etmekti. Toplarım sürekli yeşil ışınlar kusuyordu ve en az beş tanesini vurmuştum –ikisi imha olmuştu– ama sürekli daha fazla geliyordu.

Çıkarma gemisinin dağılıp infilak ettiğini gördüm, şarapnel gibi fırlayan kocaman zırh parçaları çarptığı iki avcı uçağını yok etti. Diğer LAAT/i’nin kendi çevresinde döndüğünü ve bir zamanlar kokpitinin olduğu delikten kıvılcımların fışkırdığını gördüm. Küre taretlerinden biri dağılmıştı; diğer taretteki topçu ise kapıyı açmak için çırpınıyordu. Topçunun başarıp başaramadığını görmeye fırsatım olmadı; başka bir avcı gurubu tepemize çullandı ve ben ateş etmekle meşguldüm.

Daha sonra taretimi titreten bir şok hissettim. Galaksinin dönüşü değişti ve ben başımızın belada olduğunu anladım.

Son şok benim taretimin servo’suna isabet eden bir lazer topuydu. Taretimi gemiden kopardı. Artık bir taret değildi zaten. Sadece bir küptü.

Yavaşça dönerek savaştan uzaklaştım.

Hayatta kalmak gibi bir umudum yoktu. Taret topçuları omuz jeti takmazlardı, ona yer yoktu. Acil durum omuz jetleri ise helikopterin içindeydi. Tabii helikopterim hala duruyorsa.

Yavaşça dönen küpümün içerisinde savaşın kalanını izledim. Halleck’in üzerine yağan ateşleri gördüm, sonra bir çift droid avcısı son sürat gelip geminin kaptan köprüsüne bindirdi. Diğer on dokuz çıkarma gemisinin de kruvazörden ayrıldığını ve avcıların arasından geçip devam ettiklerini gördüm. Kruvazörün hiperuzaya kaçtığını gördüm.

Çıkarma gemilerinin meyve gibi soyulup uzaya asker saçtığını gördüm. Bunlar ağır piyadeler ve RP –sırt jeti- birlikleriydi. Öleceklerini biliyorlardı. O yüzden de savaşarak ölmeye karar vermişlerdi. Nereden mi biliyorum?

Onlar benim kardeşlerim ve benim de yapacağım bu olurdu.

Ağır piyadeler ellerindeki silahlarla droid avcılarına ateş etmeye başladı; bazıları manyetik proton el bombalarıyla minyatür mayın tarlaları döşedi. Diğerleri omuzdan atılan füzelerini ateşledi. RP askerlerinden bazılarında DC-15 tüfeklerinden başka silah yoktu ve bu silahlarla droid avcılarına zarar vermeleri mümkün değildi. Onlar da sırt jetlerini kullanarak kendilerini droid avcılarının önlerine attılar. Saatte binlerce kilometrelik hızla zırhlı bir askere çarpmanın bir asteroite çarpmaktan farkı yoktu.

Çıkarma gemileri onlara yardım etmek için ellerinden geleni yaptılar; reflektör topları büyük miktarda durasteel şerit püskürttü, amaçları düşman sensorlarını şaşırtmak ve düşman ateşine engel olmaktı. Bu şeritler sürüklenen askerlerin etkisine sahip değildi ama bunlardan binlercesinin arasına dalan droid avcıları bir anda dağılıyordu.

Fakat çıkarma gemileri bizim için savaşmaya gelmemişti; General Windu tüm alayın gezegenin yüzeyine inmesine emretmişti. Lorshan Pass Muharebesi’ni, Pelek Baw’daki ateş yağmurunu ve gezegende cereyan eden her şeyi duyduğunuzu varsayıyorum.

Ben hiçbirine şahit olmadım.

Yine de yörünge savaşındaki en son atışı ben yaptım.

Çıkarma araçlarının çoğu avcıları geçmeyi başardı ve avcıların hemen hepsi peşlerine düştü. Ardından yörüngede her şey sakinleşti.

Çoğumuz ölmüştü.

RP askerleri bir cesetten diğerine uçup sağ kalanları ve cesetlerin üzerindeki yaşam destek birimlerini topladılar. Bir çift RP askeri küpümün yakınında durdu; dönüşümü durdurdular fakat benim için yapabilecekleri fazla bir şey yoktu, bunu onlar da biliyorlardı.

Atmosfere doğru iniyordum.

Orada avcıların sonuncusunun bize doğru geldiğini gördüm. Görmeyi umabileceğim en güzel şeyin peşindeydi; ezilmiş, delik deşik olmuş, tek kanadı kopmuş tek motoruyla uçan ve taretlerinden biri kopmuş, diğeri de parçalanmış olan bir LAAT/i.

Benim LAAT/i’m.

Füzeleri bitmişti, anti personel taretleriyle çaresizce droid avcılarını uzak tutmaya çalışıyordu.

Birden aklıma geldi. Tüm motor gücü aracın manevrası için ayrıldığı zaman küre taretlerinin kısa süreli olarak kullanması için güç hücreleri vardı.

Hala birkaç el ateş edebilirdim.

Taretimi durduran RP askerleri şimdide tareti ateş edebilmem için gelen avcılara doğru çevirdi. Namluyu en öndeki gemiye çevirip tetiği çektim –

Tam da benim lazerlerime doğru uçtu.

Patlamayı keyifle izledim.

Gemimle RP askerleri arasındaki sürüklenen hayatta kalmış askerleri kurtardık. Helikopterin artık atmosferde uçacak hali kalmamıştı. Biz de ay kuşağına gidip bir asteroitin üzerine indik.

Topladığımız yaşam destek birimleri iki standart gün nefes almamıza yetti – ki o zamana kadar Cumhuriyet görev kuvveti varmıştı.

Yaptıkları ilk iş hayatta kalanları toplamak oldu.

Çünkü bizler aynı zamanda da teçhizattık.

Cumhuriyet bize iyi baktığı müddetçe biz de ona iyi bakacaktık.