GÖLGELERİN EFENDİSİ-! Go rl an Harabeleri

John Flanagan

özgün adı: Ranger's Apprentice The Ruins ofGorlan

ISBN: 978-975-999-384-9 ©John Flanagan, 2004 Kapak tasannu © John Blackford, 2008 Bu kitabın Türkçe yayın haklan. Ran dom House Avustralya'dan alınmıştır

Beyaz İMina Yaymlan’na aittir.

YaYayın yönetmeni: Bülent Oktay Yayın danışmam: Mavisel Yener Editör: Zübevde Abat

m

Son okum.: ^Aslı Onat İngilizceden çeviren: Özgü Çelik

Sayfa tasarımı: Adem Şenel

* >

Baskı: Oktay Matbaacılık, İstanbul Cilt: Eko Ofset, İstanbul

Beyaz Balina Yayınlan

Telsiz Malı. 85. Sokak Altay Apt. No: 100 Zeytinburnu/lstanbul

Tel: 0212 546 86 32/ 39-46-57

İJilb@jbevazbdrna.cGTndr

Genel Dağıtım: Yelpaze Dağıtım Telsiz Malı. 85. Sokak Altay Apt, No: 100 Zeytinbumu/İstanbul

Tel: 0212 546 86 57 Fa1<:s:0212 546 86 64-65 inlö@:velpaze.cs.)jndr

Gorlaıı Harabeleri

John Flanagan

İngilizce aslından çeviren: Özgü Çelik

BuzDenizi

Kuzey 1 Çölleri

ARALARALUENVE KOMŞU^M MS. 643

tiritjş

Otnumt

BATI OKYANUSU

mSKANDIYA

ta

SOSt>f W t. AS [t

Fırtına

J Denizi

f

rEtm*AKDT \

DİKTA

Arj/ıitti

Detun

\ A Kııj^c

ARALUEN

GALYA

İBERYON

& X    ALPlNA

Monb.Ottibrt' ''

\

v

(

r

1

1

TOSKANO ! fKMVA

SONSUZ

OKYANUS

Silkin Deniz

Rostor

[Jenlzi

KARAKT€RL€R V€ YARATIKLAR

DÖRT

ON DÖRT

ON S€KIZ

YİRMİ uc

YiRMi ALTI

OTUZ BiR

KARAKT€RL€R V€ YARATIKLAR

Will: Araluen Krallığı'ndaki Redmont Eyaleti’nde, Baron Arald'ın koruması altında büyüyen ufak tefek, çelimsiz bir yetim olan Will, yetimhanede şövalyelik hayalleri kurarken, kendini Orman Muhafızı Halt'ın çırağı olarak bulur.

Halt: Gelmiş geçmiş en iyi Orman Muhafızlarından biri olan Halt, gölge gibi sessizce hareket edebilir, yayı ve oku kusursuz kullanır.

Halt, yıllar önce Morgarath'ın ordusunun yenilmesinde de büyük pay sahibi.

Gilan: Halt'ın eski çırağı. Esprili ve çok becerikli bir Orman Muhafızı.

Morgarath: Araluen Krallığı'nın eyaletlerinden Gorlan'ın eski baronu. Ürkütücü yaratıklar olan Wargallardan oluşan bir ordu kuran Morgarath, on beş yıl önce Kral Duncan'a başkaldırmış ama ordusu yenilmiş. On beş yıldır intikam planlan yapan Morgarath, artık harekete geçmeyi planlamakta.

Baron Arald: Redmont Eyaleti'nin lordu. Adil bir yönetici ve cesur bir savaşçı.

Sör Rodney: Savaş Okulu'nun başkanı ve savaş sanatları ustası.

Horace: Yetimhanede yetişen iriyan bir çocuk. Başta Will ile anlaşarnasa da sonradan iyi dost olurlar. Savaş Okulu'na kabul edilen Horace, kusursuz kılıç kullanır.

Aiyss: Will'in yetimhaneden arkadaşı ve Redmont Kalesi Dışişleri Bölümü'nün başkanı olan Leydi Pauline’in çırağı.

Jenny: Tombul ve neşeli Jennie harika bir aşçı ve Redmont'un aşçıbaşısı Chubb U sta'nın çırağı.

George: Pek iyi konuşamayan ama ıyı yazı yazan George, Şato'daki Yazı Ustası Nigel'ın çırağı.

Wargal: Yüzleri insanı andıran, tıknaz, şekilsiz varlıklar. Hayvan gibi uzun, kaba burunlan ve sivri dişleri var.

Kalkara: Ayı ile goril arası, korkunç bir yaratık olan Kalkara, gözlerine bakanı hareketsiz kılabilme özelliğine sahip.

GİRİŞ

Araluen Krallığı'nın eyaletlerinden Gorlan'ın eski baronu, Yağmur ve Gece Dağları'nın Lordu Morgarath, soğuk ve kasvetli havada aniden bastıran yağmurda ıslanmıştı. Belki bininci kez, lanetlenmiş ülkesine doğru baktı.

Artık kendine ait olan çok az şey kalmıştı: Sarp graıüt uçurumlar, devrilmiş kayalar ve karlı dağlar. Dik vadiler ve eğimli dar geçitler. Ne bir ağaç ne de bir çalı, yalmzca çakıllı ve taşlı yollar.

Ona hapishane olan bu çekilmez ülkeye geri gönderilmesinin üzerinden on beş yıl geçmişti. Ancak, eskiden sahip olduğu bölgenin göz alıcı yeşil düzlükleriyle sık ağaçlıklı tepeleri, hala belleğindeydi. Dereler balık, tarlalar ise ürün ve oyun doluydu. Gorlan, çok güzel ve hayat dolu bir yerdi. Yağmur ve Gece Dağlan ise ölü ve ıssızdı.

Wargal birliklerinden biri, az ilerideki şatonun avlusunda antrenman yapıyordu. Morgarath, birkaç saniye onları seyretti, hareketlerine eşlik eden boğuk ve ritmik tekdüze şarkıyı dinledi. Wargallar tıknaz, şekilsiz varlıklardı. Yüzleri insan yüzü

gibiydi ama koca burunlan ve sivri dişleriyle hayvandan farksızdılar.

İnsanlarla temastan kaçınan Wargallar, uzun zamandır bu uzak dağlarda yaşıyorlardı. Onlan gören olmamıştı. Ama efsanelerde dağlarda yaşayan, zekası pek gelişmemiş bu vahşi yaratık kabilesinden hep söz edilirdi. Araluen Krallığı'na karşı bir isyan planlayan Morgarath, bu kabileyi bulmak için Gorlan Eyaleti'nden ayrılmıştı. Bu yaratıklar gerçekten varsa, yaklaşan savaşta ona üstünlük kazandıracaklardı.

Aylarca aradıktan sonra, onları buldu. Wargallarin, sözsüz şarkılar dışında konuştukları bir dil yoktu. İletişim kıırmnak için, ilkel bir zihin okuma yöntemi kullanıyorlardı. Düşünceleri basitti. Dolayısıyla, onları yönetmek çok kolaydı. Morgarath, onlara hükınederek, kendine kusursuz bir ordu kurınuştu. Kabus gibi çirkin, acımasız ve tamamen onun emirlerine uyan bir ordu...

Onlara bakarken, ipek giysili haınınlanınn alkış ve tezahü-ratlan eşliğinde Gorlan Kalesi'ndeki mızrak oyununa katılan, parlak zırhlar giymiş şövalyeleri hatırladı. Bu kara kürklü, şekilsiz yaratıklar onlarla karşılaştınnca, yine sövdü.

Morgarath'ın düşüncelerine duyarlı olan Wargallar, onun huzursuzluğunu sezerek, tedirginlikle kımıldandılar. Morgarath ise onlara kızdı ve işlerine geri dönmelerini eınretti.

Caınsız pencereden uzaklaşıp, bu kasvetli şatonun nemini ve soğuğunu gideremeyen güçsüz ateşin yanına gitti. On beş yıl, diye düşündü yine. O zaman yirınili yaşlannda bir genç olan, yeni taç giymiş fCral Duncan'a başkaldıraıasının üzerinden, tam on beş yıl geçmişti. Morgarath, yaşlı kralın hastalığı

ilerlerken, her şeyi dikkatlice planlamıştı. Kralın ölümünden sonra ortaya çıkan kararsızlık ve kargaşa ortamından yararlanarak, tahtı ele geçimıek istemişti.

Dağlarda gizlice Wargal ordusunu eğiterek, onları saldırmaya hazır hale getirmişti. Morgarath ve Wargallan, kralın ölümünü izleyen kargaşa ve yas günlerinde, baronlar ordularını başıboş bırakıp cenaze için Araluen Kalesi'ne gittiklerinde saldınnışlardı. Morgarath, ona karşı çıkmaya çalışan başıboş, kannaşa içindeki kuvvetleri bozguna uğratmış, birkaç gün içinde kraUığm güneydoğu bölgesini istila etmişti. Genç ve deneyimsiz Duncan, asla ona karşı duramazdı. Krallık ve taht, Morgarath'ın hakkıydı.

Derken, yaşlı kralın en yüksek ruttbeli k omutam Lord N ort-holt, bazı genç baronlarla sadık bir birlik kurarak Duncan'ın kral olmasını desteklemiş ve diğerlerinin cesaretini pekiştirmişti. Ordular Hackham Çayın'nda, Ayrılıklar N ehri yakınla-nnda karşılaşmıştı. Saldın ve savunma ile geçen, büyük can kaybının yaşandığı çarpışma, beş saat sümıüştü. Ayrılıklar, sığ bir nehirdi ama bataklık ve yumuşak çamurdan oluşan kıyılan aşılmaz bir engel oluşturarak, Morgarath'ın sağ kanadını koruyordu.

Ama sonra., Onnan Muhafızları denilen şu gri pelerinlilerden biri, bir süvari birliğiyle nehrin on kilometre yukarısındaki gizli bir sığlıktan karşıya geçmişti. Zırhlı atlılar, savaşın kader anında ortaya çıkarak, Morgarath'ın ordusuna arkadan saldırmışlardı.

Engebeli dağlarda eğitilen Wargallarin zayıf bir noktası vardı. Atlardan korkarlardı. O yüzden, birdenbire ortaya çıkan süvari biriiğinin saldırısına karşı koyamadılar. Yenildiler ve Uç Adım Geçidi'nin dar sınırlarıyla, Yağmur ve Gece Dağlan'na geri çekildiler. İsyanı bastınlan Morgarath da onlarla birlikte gitti. Ve bu yerde, on beş yıl boyunca sürgün hayatı yaşadı. Bunu ona yapanlardan nefret ederek ve entrikalar düşünerek bekledi.

Artık intikam vaktinin geldiğini düşünüyordu. Casusları, ona krallığın gevşek yönetildiğini, Morgarath'ın varlığının ise hemen hemen unutulduğunu söylüyorlardı. Morgarath, artık efsanelerde geçen bir isimdi. Anneler yaramaz çocuklanrn, uslu durmazlarsa ona vennekle korkutuyorlardı.

Vakit gelmişti. Morgarath, yine Wargallariyla saldırıya geçecekti. Ama bu sefer başka işbirlikçileri de olacaktı. Ayrıca bu kez önceden beUrsiz ve karaıaşık bir ortam yaratarak, hazırlık yapacaktı. Bu kez, ona komplo kurmuş olanlar, BCıal Duncan'a yardım edemeyeceklerdi.

Çünkü Morgarath'ın bu kasvetli dağlarda bulduğu en ilkel ve en ürkütücü yaratıklar yalnızca Wargallar değildi. Daha korkunç iki işbirlikçisi daha vardı: Kalkara adıyla bilinen ve dehşet saçan varlıklar.

Onları salmanın zamanı gelmişti.

BİR "Bir şeyler yemeye çalış, Will. Ne de olsa yarin büyük gün."

Sanşrn, güzel ve neşeli Jenny, Will'in el sürülmemiş tabağını işaret ederek, onu cesaretlendirircesine gülümsedi. Will bu tebessüme karşılık vernieye çalışsa da beceremedi. En sevdiği yiyeceklerle dolu tabağını çatalıyla didikledi. Bu gece gerginlik ve bekleyiş yüzünden, midesine bir kaya oturmuş gibiydi. Kendisini zorlayarak bir lokma aldı.

Yarın hayatının en önemli günü olacaktı; çünkü herkesin beklediği Seçmeler yapılacaktı ve geleceği bu Seçrneler'e bağlıydı.

George, çatalıni bırakıp anlayışlı bir tavırla ceketinin yakalanın kavrayarak "Heyecandan, herhalde," dedi. Zayıf, uzun boylu, kanun ve düzen hastası, gayretli bir çocuk olan George'un, her konuyu iki açıdan ele alıp - bazen uzun uzadıya - tartışmak gibi bir tutkusu vardı. "Heyecan, korkunç bir şey. İnsanı öyle bir dondurur ki, düşünemez, yemek yiyemez, konuşamazsın," dedi.

Will, Horace'm alaycı bir yorumda bulunmak için başım kaldırdığını çabuk fark etti ve "Ben heyecanlı değilim," dedi.

George, Will'in söylediği söz üzerinde düşünerek, başını birkaç kez salladı. "Öte yandan," diye ekledi, "belli ölçüde heyecan, başarı getirebilir. hısan heyecanlanınca algı yeteneği gelişir ve daha güçlü tepkiler verir. O yüzden, kaygılı olman, ille de kaygılanmam gerektirecek bir durum olduğu anlamına gelmez."

Will, kendini tutamadı ve ağzını çarpıtarak gülümsedi. George'un hukuk alanında çok başarılı olabileceğini düşündü. Ertesi sabah. Yazı U stası'nin George'u seçeceğinden hiç kuşkusu yoktu. Will, kendi sorununun temelinde, bunun yatıyor olabileceğini düşündü. On iki saat içinde düzenlenecek olan Seçmeler'den korkan tek kişi, kendisiydi.

Horace, "Heyecanlanması gerek!" diye dalga geçti. "Sonuçta, hangi Zanaat Ustası onu çırak olarak almak ister ki?"

Aiyss, "Hepimizin heyecanlı olduğuna eminim," dedi. Will'e gülümseyerek "Heyecanlanmamak aptallık olur," diye ekledi.

Horace, "Ben heyecanlı değilim," dedi. Sonraysa tek kaşını kaldırıp, Jenny de kıkırdayınca, kızarıverdi.

Will, bunun Alyss'in tipik davranışı olduğunu düşündü. Bu uzun boylu ve zarif kızın, Redmont Kalesi Dışişleri Bölümü'nün başkanı olan Leydi Pauline'in çırağı olarak yerinin çoktan hazır olduğunu biliyordu. Ertesi gün yapılacak Seçrneler'e hazırlanırken heyecanını saklayamaması ve Horace'rn kırdığı pota dikkat çekmekten kaçınması, onun zaten yetenekli bir diplomat olduğunu gösteriyordu.

J enny ise elbette, Redmont'un aşçıbaşısı olan Chubb U sta'nın mutfağında kendine bir yer bulacaktı. Chubb Usta, bütün kral-hkta, şatonım devasa yemek salonlannda düzenlenen ziyafetlerle tanınan bir adamdı. Jeıny, yemeğe ve yemek pişiraıeye bayılırdı. Uysal karakteri ve bitmez tükenmez esprileri, onu şato mutfaklarının karmaşası içinde, çok değerli bir eleman yapıyordu.

Horace, Savaş Okulu'na gırip, şövalye olmak istiyordu. Will, tabağına yığdığı kızarmış hindiyi, domuz budunu ve patatesleri iştahla midesine indiren arkadaşına. baktı. Horace, yaşına göre iriydi ve doğuştan atletikti. Savaş Okulu'na kabul edilmeme olasılığı sıfırdı. Horace, Sör Rodney'nin savaşçı çıraklarında aradığı her şeye sahipti. Kuvvetli, atletik ve zindeydi. Will, biraz alaycılıkla, onun fazla zeki olmadığını düşündü. Savaş Okulu, Horace gibi halktan gelen çocuklar için, şövalyeliğe giden yoldu.

Will ise Horace'ın fiziksel özelliklerinden yoksundu. O neyi seçecekti? Daha da önemlisi Horace'm belirttiği gibi, hangi zanaatın ustası, onu çırak olarak kabul ederdi ki?

Seçmeler'in yapılacağı gün, şato evlatlıklarının hayatındaki en önemli gündü. Onlar Redmtnt Eyaleti Lordu Baron Arald'm koruması altında büyüyen, öksüz çocuklardı. Çoğunun anne babası, görevleri sırasında ölmüştü. Baron da onların çocuklarını büyütüp seçkin insanlar haline getirmeyi, kendi sorumluluğu olarak görmüştü.

Bu fırsatı seçmeler sağlıyordu.

On beş yaşına. basan evla.tlıkla.r, her yıl, saraya hizmet eden çeşitli zanaat usta.la.nna. çırak olmak için başvura.biliyorlardı.

Genelde çocuklar, ebeveynlerinin meslekleri doğrultusunda ya da zanaat ustalarının yönlendirmesiyle kendi alanlannı seçiyorlardı. Kısıtlı olanaklara sahip olan şato evlatlıklar için bu olay, onlara kendi geleceklerini yaratma fırsatı veriyordu.

Seçilmeyen ya da açık kadro bulunmadığı için boşta kalan evlatlıklar ise civar köylerde yaşayan çiftçi ailelere verilirdi. Orada, tarımla ya da hayvancılıkla uğraşırlar, böylece saray halkının beslenmesine katkıda bulunurlardı. Will, bunun pek sık gerçekleşmediğini biliyordu. Baron ve zanaat ustalar, evlatlıkların hepsini bir zanaata yönlendirmek için ellerinden geleni yaparlardı. Ama sonuçta çiftçi olma olasılığı da vardı ve Will'i en çok korkutan buydu.

Horace, onun gözlerine bakıp küstahça gülümsedi. Ağzı hindi ve patatesle dolu halde "Hala Savaş Okulu'na katılmayı planlıyor musun, Will?" diye sordu. "O zaman bir şeyler ye bari. Biraz güçlenmen gerek."

Horace gürültüyle kahkaha atınca, Will ona ters ters baktı. Birkaç hafta önce, Will, Savaş Okulu'na katılmayı ne çok istediğini Alyss'e anlatmış, Horace da buna kulak ınisafiri olmuştu.

O günden sonra her fırsatta, Will'in, sıska bedeniyle Savaş Okulu'nunsıkı eğitiminden geçemeyeceğini söylüyor, ona hayatı zehir ediyordu.

Horace'm haklı olması, durumu daha da çekilmez kılıyordu. Horace uzun boylu ve kaslı, Will ufak tefek ve incecikti. Çevik, hızlı ve şaşırtıcı derecede güçlüydü. Ne kadar çevik, hızlı ve kendisinden beklenmeyecek ölçüde güçlü olsa da Savaş Okulu için aranan vücut ölçülerine sahip değildi işte.

Yıllarca Seçmeler için hazırlanmış, ancak istediği fiziksel gelişmeyi gösterememişti. Ve işte, o gün gelip çatmıştı.

Will bir şey demedikçe, Horace sözlerinin tam hedefi bulduğunu seziyordu. Bu, onların çalkantılı ilişkilerinde seyrek olan bir şeydi. Will ile Horace, geçen yıllar boyunca durmaksızın çatışmışlardı. Daha kuvvetli olan Horace, genellikle Will'i alt ederdi. Ama Will nadiren de olsa, hızının ve çevikliğinin faydasını görüyordu. Horace'a beklenmedik bir tekme ya da yumruk atıp, yakalanmadan kaçtığı da oluyordu.

Ama Horace, Will'le fiziksel çatışmalarında üstün gelse de sözlü çekişmelerinde başarısızdı. Will'in zekası da vücudu kadar kıvraktı ve çoğu zaman son sözü söylemeyi bilirdi. Aslında ikisinin arasındaki gerginliğe yol açan da buydu. Will, son sözü söylemenin her zaman iyi bir fikir olmadığını yeni anlıyordu. Şimdi Horace, ezici üstünlüğünü sonuna kadar kullanacaktı.

Horace, "Savaş Okulu'na girmek için gerçekten sağlam kasların olması gerek, Will," dedi. Bir yandan da söylediğine itiraz eden biri var mı diye masadaki diğer çocuklara bakıyordu. İki arkadaşın arasındaki gerginlikten rahatsız olan diğer evlatlıklar, dikkatlerini tabaklarına verdiler.

Will, Horace'ı "Özellikle de iki kulağının arasında," diye yanıtladı. Jenny, bu kez kendini kıkırdamaktan alamadı. Horace'm yüzü kızardı ve yerinden kalktı. Ama Will daha hızlıydı. Daha Horace sandalyesinden kalkmadan, kapıya varmıştı bile. Kaçan arkadaşının ardından son bir hakaret daha savurarak, kendini tatmin etti.

"Tabii, kaç bakalım, Will Adıyok! Senin adın yok ve kimse seni çırak olarak almayacak!"

Antreye çıkmış olan Will, bunu duyunca yanaklarının alev alev yandığını hissetti. Hislerini belli etmemeye çalışsa da kendisiyle böyle alay edilmesinden nefret ederdi.

Gerçekte kimse, Will'in soyadını bilmezdi. Kimse onun anne babasını tanımazdı. Bir aile geçmişine sahip yaşıtlarının aksine Will, gökten düşen bir bebek gibi ortaya çıkmıştı. On beş yıl önce yetimhanenin bahçesine konmuş bir sepetin içinde, küçük bir battaniyeye sarılmış halde bulunmuştu. Battaniyeye iliştirilmiş notta sadece şunlar yazılıydı:

Annesi doğun sırasında öldü.

Babası bir kahraman olarak öldü.

Lütfen onunla ilgilenin. Adı Wili.

ö yıl. Will dışında bir yetim daha vardı: Aiyss. Aiyss'in babası, Morgarath'ın Wargal ordusunun yenilip dağlara sürüldüğü Hackham Çayın Savaşı'nda ölen bir süvari üsteğmeniydi. Alyss'in annesi ise, eşinin yokluğuna dayanamamış, doğumdan birkaç hafta sonra ateşlenerek ölmüştü. Dolayısıyla yetimhane, babasının kimliği bilinmeyen bu bebeği himayesine aldı.

Baron Arald, yufka yürekli bir adamdı. Koşullar uygun olmasa da Will'in Redmont Kalesi'nin evlatlığı olarak kabul edilmesine izin vermişti. Eğer notta yazanlar doğruysa, Will'in babası Morgarath'a karşı yapılan savaşta hayatını kaybetmiş olmalıydı. Baron Arald da adı bilinmeyen babanın fedakârlığını onurlandırması gerektiğini düşünmüştü.

Böylece Will; bir Redmont evlatlığı olmuş, Baron'un koruması altında büyüyüp eğitim almıştı. Zamanla Aiyss gibi yeni arkadaşlar edinmiş, kendi yaş gruplannda beş kişi olmuşlardı. Fakat diğerleri ailelerine dair anılara ya da anne babalannı tanıyanlara sahipken, Will geçmışı hakkında hiçbir şey bilmiyordu.

Bu yüzden, çocukken bir hikâye uydurmuştu. Ve yıllar boyu öyküsüne yeni aynntılar ekledikçe, sonunda ona kendisi de inanır oldu.

Babasının bir kahraman gibi öldüğünü biliyordu. O yüzden onu bir kahraman gibi resmetmek mantıklıydı: Wargal sürüsüne karşı savaşarak, sayısız Wargal doğramış olan, baştan ayağa zırhlı bir şövalye ... Will o uzun boylu adamı, zırhını ve silahlarını en ince ayrıntısına kadar hayalinde canlandırmıştı. Ama yüzünü bir türlü gözünün önüne getiremiyordu.

Babası, bir savaşçı olarak Will'in, onun izinden gitmesını isterdi. Will için Savaş Okulu'na gitmek, o yüzden bu kadar önemliydi. Seçilme olasılığı azaldıkça, seçilme umuduna daha çok sarılıyordu.

Yetimhane binasından karanlık kale avlusuna çıktı. Güneş batalı çok olmuştu ve şatonun duvarlarına her yirmi metrede bir yerleştirilmiş olan meşaleler titrek, dengesiz bir ışık saçıyordu. Bir an duraksadı. Yetimhaneye dönüp, Horace'm sonu gelmez alaylarına maruz kalmayacaktı. Bunu yaparsa yine kavga edeceklerdi. Bu kavgada büyük olasılıkla yenileceğini de biliyordu. Ayrıca George, sorunu her iki yönden ele alıp çözümleyecek, hepten içinden çıkılmaz hale getirecekti. Alyss ile J enny'nin - özellikle birlikte büyüdükleri için, Aiyss'in -de onu teselli etmeye çalışacaklarını biliyordu. Ama şu anda onların merhametini istemiyordu. Bu yüzden yalnız kalabileceğini bildiği bir yere gitti.

Şatonun orta kulesinin yakınında büyüyen dev incir ağacı, ona hep sığmak olmuştu. Yüksekten korkmayan Will, ağaca rahatça tırmandı. Başkasının durabileceği yerleri kolaylıkla aşıp, ağırlığının altında sallanan ince dallara vardı. Geçmişte Horace'dan kaçıp buraya geldiği çok olmuştu. Daha iriyan olan Horace, ağaca Will kadar hızlı tırmanamazdı. Bu kadar yükseğe çıkmayı da istemezdi. Will uygun bir dal bulup oraya yerleşti. Dallar vücudunu akşam esintisinde sallarken, hareketlerini ağacınkine uyduruyordu. Aşağıdaki nöbetçiler ise kale bahçesinde devriye geziyordu.

Will, yetimhane binasının kapısının açıldığım duyunca, aşağı bakıp bahçeye çıktı. Umutsuzca onu arayan Aiyss'i gördü. Uzun boylu kız, birkaç saniye duraksadıktan sonra omuz silkip içeri döndü. Aiyss, kapıyı ardından yavaşça kapatınca, açık kapıdan bahçeye düşen ışık kesildi. Will, insanların nadiren yukarı bahııaları ne kadar garip diye düşündü.

Bir kanat sesi geldi ve paçalı bir baykuş, yandaki dala kondu. Solgun ışıkta, başını döndürerek iri gözlerini açtı. Will'i ilgisizce inceledi, sanki ondan korkmasına gerek olmadığını biliyordu. Avcı bir kuştu. Geceleri çıkar ve sessiz uçardı.

Will, kuşa, alçak sesle "En azından sen kim olduğunu biliyorsun," dedi. Kuş yine başını döndürdü. Sonra karanlığın içine doğru uçarak, Will'i düşünceleriyle baş başa bıraktı.

Will ağaçta otururken, şatonun pencerelerindeki ışıklar bir bir sönmeye başladı. Meşaleler yanıp biterek, için için yanan kabuklara dönüştüler. Nöbet değişimiyle gece yarısı, yerlerine yenileri koyuldu. Sonunda yalnızca. bir ışık yanık kaldı. Will, bunun Baron'un çalışma odası olduğunu biliyordu. Redmont Lordu, büyük olasılıkla oturmuş çalışıyor, belgeleri ve raporları inceliyordu. Çalışma odası, Will'in ağaçta oturduğu yerle aynı seviyedeydi. Will, masasında oturan B aron'un iriya-n vücudunu görebiliyordu. Nihayet Baron Arald ayağa kalkıp gerindi. Uzanıp lambayı söndürdükten sonra, üst kattaki yatak odasına gitmek üzere odadan çıktı. Şimdi, surlardaki nöbetçiler dışında, bütün şato halkı uykudaydı.

Will, Seçrneler'e dokuz saatten az zaman kaldığını fark etti. Sessizce ve keyifsizce, en kötü olasılığın gerçekleşeceğini düşünerek ağaçtan indi. Işıklan sönmüş erkekler yatakhanesindeki yatağına doğru yürüdü.

"Pekala, adaylar! Bu tarafa! Canlanın bakalım!"

Konuşmacı, daha doğrusu çığırtkan. Baron Arald'm sekreteri Martin idi. Sesi içeride yankılanırken, beş evlatlık, oturdukları uzun tahta sıralardan kararsızca doğruldular. Çocuklar, büyük gün sonunda gelip çattığı için heyecanlıydılar. Hiçbiri, Martin'in onlar için açtığı büyük demir kapıdan geçen ilk kişi olmak istemiyordu. Ayaklarım sürüye sürüye ilerlediler.

Martin, "Haydi, haydi!" diye sabırsızca bağırdı. Sonunda başa, Will'in tahmin ettiği gibi, Alyss getirildi. Diğerleri de dal gibi, sarışın kızın peşine takıldılar. Başı çekecek biri bulununca, diğerleri de onu izlemeye razı oldu.

Will, Baron'un çalışma odasına girince, merakla etrafına baktı. Şatonun bu kısmında daha önce hiç bulunmamıştı. Yönetim bölümüyle B aron'un özel odalarını kapsayan bu kule, alt sınıftan olanlar - örneğin şato evlatlıkları - tarafından nadiren ziyaret edilirdi. Odanın içi çok geniş, tavanı çok yüksekti. Duvarlar büyük taş bloklardan, aralarına çok ince harç

konularak örülmüştü. Doğuya bakan duvarda, doğayla iç içe ve büyük ahşap panjurları olan bir pencere vardı. Will, bunun önceki gece gördüğü pencere olduğunu fark etti. Bugün, pencereden giren güneş ışığı, Baron Arald'm büyük meşe masasına düşüyordu.

"Haydi bakalım! Dizilin, dizilin!" Martin bu idarecilik işinden hoşlanmışa benziyordu. Çocuklar beceriksizce sıraya dizildiler. Martin, onlan beğenmez bir ifadeyle tek tek kontrol etti.

"Boy sırasına göre! En uzununuz bu uca gelsin!" Aralarında en uzun olanın dumıasmı istediği ucu gösterdi. Grup, yavaş yavaş düzene girdi. Elbette, Horace en uzunlanydı. Ondan sonra Alyss geliyordu. Sonra, ondan yarım baş kısa ve oldukça zayıfolan George vardı. Kambur duruyordu. Will ile Jenny duraksadılar. Jenny, Will'den bir parmak daha uzun olsa da, ona gülümseyerek öne geçmesini işaret etti. J enny hep böyley-di. Şato evlatlıkları arasındaki en ufak tefek kişi olmanın Will'i ne kadar üzdüğünü biliyordu. Will sıraya girerken, Martin'in sesi onu durdurdu.

"Sen değil! Kız geçecek oraya."

Jenny, özür dilercesine omuz silkerek, Martin'in gösterdiği yerde durdu. Will de sıranın en sonuna geçti. Martin'in onun boyuna bu kadar dikkat çekmesine içerlemişti.

Martin, "Haydi! Kendinize bir çekidüzen verin! Hazır ola geçin bakalım," diye konuşurken, boğuk bir ses, onun sözünü kesti.

"Şart değil. Martin."

Konuşan, devasa masasının arkasındaki küçük kapıdan içeri giren Baron Arald idi. Şimdi Martin hazır ola geçmişti. Ellerini arkasında kavuşturmuş, topuklarını sıkıca birbirine yapıştırmıştı. Dizleri birbirinden ayrık, bacakları arkaya doğru kavisli ve başı arkaya yatık duruyordu.

Baron Arald, gözlerini devirdi. Sekreteri, bu konularda bazen aşırıya kaçıyordu. Baron, tipik bir krallık şövalyesi gibi geniş omuzlu, çok kaslı, iri bir adamdı. Fakat Baron Arald'ın yeme içmeye düşkün olduğu bilinirdi. Dolayısıyla iriyan vücudu, tamamen kastan oluşmuyordu.

Kısa ve düzgün kesilmiş kır sakalıyla kırk iki yaşında olduğunu ele veriyordu. Güçlü bir çenesi, iri bir burnu, kaim kaşlarının altında kara ve delici gözleri vardı. Will, Baron'un yüzünde kaba olmayan, güçlü bir ifade olduğunu sezdi. O kara gözlerinde şaşırtıcı bir muziplik vardı. Will bunu, Arald'ın evlatlıkların bölümüne geçtiği, seyrek ziyaretlerinde fark etmişti.

Martin, B aron'un yüzünü hafifçe ekşitmesine neden olarak "Efendim! " diye bağırdı. "Adaylar bir araya toplandı! "

Baron Arald sabırla " Gördüm, " diye yanıtladı. "Zanaat us-talannı da içeri alsaydın ya! ' ¹

Martin, topuklarıni birbirine vunnaya çalışarak, " Efendim! || diye karşılık verdi. Yumuşak deriden ayakkabılar giydiği için, bu girişimi başansız oldu. Dirsekleriyle dizlerini bükerek, çalışma odasının kapısına yürüdü. Yürüyüşü, Will'e horozlan anımsattı. Martin elim kapının koluna koyarken Baron, onu bir kez daha durdurdu.

Yumuşak bir tonla "Martin?" dedi. Sekreter, soran bir bakışla arkasına dönerken, Baron aynı tonda konuşmasını sürdürdü: "Lütfen 'nca et'. 'Bağırma' onlara. Zanaat ustaları bundan hoşlanmazlar."

Martin, biraz havası sönmüş görünerek, "Peki, efendim," dedi. Kapıyı açtı ve alçak sesle konuşmak için kendini zorlayarak, "Zanaat ustalan. Baron hazır," dedi.

Zanaat Okulu idarecileri, öncelik sırası gözetmeksizin içeri girdiler. Hepsi birbirlerine büyük bir hayranlık ve saygı besler, nadiren katı bir tören usulü izlerdi. Önce Savaş Okulu'nun başkanı Sör Rodney içeri girdi. Baron gibi uzun boylu ve geniş omuzluydu. Zincirden örülmüş zırhtan bir savaş giysisiyle, kendi arınası olan kızıl bir kurt başının işli olduğu, beyaz bir cüppe giymişti. Bu arınayı gençliğinde, krallığın doğu kıyısını sürekli olarak yağmalayan Skandiyalı deniz akıncılan-nın kurtgemileriyle savaşarak hak etmişti. Belinde ise elbette bir kılıç kemeri ve kılıç vardı. Hiçbir şövalye, insan içine kılıç-sız çıkmazdı. Rodney, Baron'la hemen hemen aynı yaşlardaydı ve mavi gözlüydü. Kocaman kırık bir burnu olmasa, son derece yakışıklı bir yüzü vardı. Bıyıklan fazlasıyla kalındı ama B aron'un aksine, sakalı yoktu.

Sonra içeri, şatodaki güçlü savaş atlarının bakımı ve eğitimiyle ilgilenen U sta Ulf girdi. Meraklı, kahverengi gözlere, kaslı kollara ve kaim bileklere sahipti. Yünlü bir gömlekle basit bir deri yelek giymişti. Yumuşak deriden yapılmış uzun binici çizmeleri, dizlerinin üzerine kadar çıkıyordu.

Leydi Pauline, U 1 fun peşinden odaya girdi. İncecik, kır saçlı ve zarifbir hanım olan Leydi Pauline, gençliğinde çok güzeldi. Hala erkeklerin başını döndürecek kadar alımlı ve şıktı. Krallığın dış siyasetiyle ilgili çalışmalar dolayısıyla, bileğinin hakkıyla geldiği yer, Redmont'un Dışişleri Başkanlığıydı. Baron Arald, onun yeteneklerine çok değer verirdi. Leydi, onun en yakın sırdaşlarından ve danışmanlarından biriydi. Arald, sık sık Dışişleri'nin en iyi çalışanlarının kızlar olduğunu söylerdi. Onlar, Savaş Okulu'na girmek için doğal özelliklere sahip olduklarını düşünen erkeklere göre çok daha kurnazdı. Ayrıca erkekler sorunların çözümü için fiziksel yöntemlere başvururken, kızlar zekalanm kuU amyoriardı.

Odaya Leydi Pauline'in peşinden Yazı Ustası Nigel'in girmesi, doğaldı. Martin'in onlan çağırmasını beklerken, ortak ilgi alanlanna dair konular hakkında sohbet ediyorlardı.. Ni-gel ile Leydi Pauline, hem yakın arkadaş hem de meslektaştılar. Leydi Pauline'in diplomatlarının getirdiği resmi belge ve bildirilerin hazırlanması işiıi, genellikle Nigel'm yazıcıları görürdü. Hukuk alanında çok deneyimli olduğundan, evrakta kullanılacak sözcükler konusunda ona danışılırdı. Nigel'm küçük, Will'e gelinciği hatırlatan, sabırsız ve meraklı bir yüzü vardı. Saçı parlak siyah, yüz hatlan inceydi. Kara gözleri, fıldır fıldır odayı inceliyordu.

Redmont'un aşçıbaşısı Chubb Usta, odaya giren son kişiydi. Haliyle, beyaz bir aşçı gömleği giymişti. Uzun şapka takmış, şişman, koca göbekli bir adamdı. Ateşe düşen yağ damlası kadar çabuk paras ı y 1 a ünlüydü. B u yüzden, evlatlıklann çoğu ondan çekinirdi. Kırmızı yanaklı, kızıl saçlı Chubb Usta, her yere elinde tahta kaşıkla giderdi. Bu kaşığa bir de görev yüklemişti. Onu sık sık dikkatsiz, unutkan ya da eli yavaş mutfak çıraklannın kafasına indirirdi. Evlatlıklann içinde yalnızca

Jennifer, Chubb'ı bir kahraman olarak görürdü. Onun emrinde çalışıp becerilerini Öğrenmek, J ennifer'ın hayaliydi.

Tabii başka Zanaat Ustaları da vardı. Bunlardan ikisi Zırhçı ile Demirci idi. Ama bugün, yalnızca yeni elemana gereksinimi olan Zanaat Ustalar Seçmeler'de bulunacaktı.

Martin sesini yükselterek, "Zanaat Ustalan toplandılar, efendim!" dedi. Belli ki ses tonunun yüksekliğiyle, olayın önemini vurgulayacağını düşünüyordu.

Baron, yine gözlerini devirdi. Yavaşça "Gördüm," dedi. Sonra da daha resmi bir şekilde, "Günaydın, Leydi Pauline. Günaydın, beyler," dedi.

Ustalar karşılık verdiler ve Baron, yine Martin'e döndü. "Devam etsek mi?"

Martin birkaç kez başını salladı. Elindeki notlara baktıktan sonra, sıraya dizilmiş adaylara doğru yürüdü. "Pekâlâ, Baron bekliyor! Baron bekliyor! Uk kim geliyor?"

Gözleri yerde, ağırlığını heyecanla bir o ayağına bir diğerine veren Will, aniden birinin ona baktığı hissine kapıldı. Başını kaldırdığında. Orman Muhafızı Halt'un kara, derin bakışıyla karşılaşarak ürperdi.

Will, onun içeri girdiğini görmemişti. Herkesin dikkati diğer Zanaat Ustalarına yönelmişken, Halt'un sürmeli bir kapıdan içeri girmiş olduğunu anladı. Halt, her zamanki gibi kahverengi ve grilere bürüninüştü. Uzun, grili-yeşilli muhafız pelerinine sarınmış halde, B aron'un arkasında ayakta dikiliyordu. Halt, biraz ürkütücü bir insandı. Beklenmedik bir anda, insanın yanında bitivennek gibi bir huyu vardı. Geldiğini duymazdınız. Batıl inançlı köylüler, Orman Muhafizlan'nin sıradan insanlara gorıinmez olmak için büyü yaptıklarına inanırlardı. Will'in bu konuda net bir fikri yoktu. H alt'un orada ne işi olduğunu merak etti. Halt, Zanaat Ustası sayılmazdı. Will'in bildiği kadarıyla, daha önce Seçrneler'e hiç katılmamıştı.

Halt bakışını Will'den ayınnca, çocuğa sanki bir ışık sönmüş gibi geldi. O sırada Martin, yine konuşmaya başladı. Belli ki sekreterin, cümleleri tekrarlama alışkaılığı vardı. "Peki, o zaman, ilk kim geliyor? İlk kim gehyor?"

Baron yüksek sesle iç geçirdi. Sakin bir sesle "Sıranın başındaki gelsin işte," dedi.

Martin birkaç kez başını salladı. "Elbette, Lordum. Elbette. Sıranın başındaki, öne çık."

Horace, bir an duraksadıktan sonra, one çıkıp hazır olda durdu. Baron onu birkaç saıiye süzdükten sonra "Adın ne?" dedi.

Horace, bir an Baron'a nasıl sesleneceğim bilemeyerek, adını söyledi. "Horace Altman, efendim... Lordum."

Baron, daha soruyu sorarken yanıtı bilen birinin edasıyla, "Peki, bir tercihin var mı, Horace?" diye sordu. Horace, kendinden emin bir şekilde "Savaş Okulu, efendim!" diye yanıtladı.

Baron başıni salladı. Bunu tahmin etmişti. Düşünceli bir şekilde çocuğu inceleyerek, onun uygunluğunu değerlendiren Rodney'ye baktı.

"Savaş Sanatlan Ustası," dedi Baron. Normalde Rodney'ye unvanıyla değil, adıyla hitap ederdi. Ama bu resmi bir toplantıydı. Aynı şekilde Rodney de Baron'a genellikle "Efendim," diye seslenirdi. Ama bunun gibi bir günde "Lordum," demek daha doğruydu.

İri şövalye, zincirden örülmüş zırhıyla mahmuzlan çmgırda-yarak, öne doğru yürüdü. Horace'ı baştan aşağı süzdükten sonra, arkasına geçti. Çocuğun kafası da onunla dönmeye başladı.

Sör Rodney, "Kımıldama," dedi. Çocuk, kımıldamadan durup karşıya baktı. "Yeterince kuvvetli görünüyor, Lordum. Yeni savaşçılara her zaman ihtiyacım vardır." Bir eliyle çenesini ovdu. "Ata biniyor musun, Horace Altman?"

Bunun karşısına bir engel çıkarabileceğini düşünen Horace, bir an kararsız kaldı. Şato evlatlıklarının ata binme olanakla-nnın çok sınırlı olduğunu söyleyecekken, Sör Rodney onun sözünü kesti. "Önemli değil. Öğrenebilir."

hiyari şövalye, Baron'a dönüp başını onaylarcasma salladı. "Çok iyi, Lordum. Onu Savaş Okulu'na alayım, üç ay staj yapsın."

Baron, önündeki kâğıda not alıp, karşısındaki mutlu ve rahatlamış gence belli belirsiz gülümsedi. "Tebrikler, Horace. Yann sabah Savaş Okulu'nda hazır bulun. Saat tam sekizde."

Horace, ağzı kulaklannda sırıtarak, "Evet, efendim!" diye karşılık verdi. Sör Rodney'ye dönüp hafifçe eğildi. "Teşekkür ederim, efendim!"

Şövalye esrarlı bir şekilde, "Bana teşekkür etme," dedi. "Okula ne için kabul edildiğini henüz bilmiyorsun."

uç

Horace sırıtarak yerine dönerken, Martin "Sıradaki kim?" diye bağırdı. Alyss, onu bir sonraki aday olarak göstennek isteyen Martin'i sinirlendirerek, zarifçe öne çıktı.

Ölçülü sesiyle, "Alyss Mainwaring, Lordum," dedi. Ardından, kendisine sorulmadan, devam etti. "Dışişleri'nde görev almak istiyorum. Lordum."

Arald, ağırbaşlı kıza gülümsedi. Onu Dışişleri için biçilmiş kaftan yapan, sağlam bir özgüveni olmasıydı. Gözlerini Leydi Pauline'e çevirdi. "Leydim?" dedi.

Leydi Pauline, başını birkaç kez onaylarcasma salladı. "Alyss'le konuşmuştum zaten, Lordum. Mükemmel bir aday olacağına inanıyorum. Onaylıyor ve kabul ediyorum."

Alyss, akıl hocası olacak kadına doğru, başıyla hafifçe selam verdi. Will onların birbirlerine ne kadar benzediklerini düşündü. ikisi de uzun boylu, kibar ve ağırbaşlıydı. Eski arkadaşı adına mutlu oldu. Onun bu göreve seçilmeyi ne kadar çok istediğini biliyordu. Alyss, diğerlerinin yanına dönerken,

Martin bu sefer ondan önce davranılmasına izin vermeyerek, George'u işaret etti. "Evet! Sıra sende! Sıra sende! Baron'a isteğim söyle."

George öne çıktı. Ağzı birkaç kez açılıp kapandıysa da sesi çıkmadı. Diğer evlatlıklar, şaşkınlık içinde onu izliyorlardı. Herkesin hemen her konuda resmi sözcü olarak gördüğü George, sahne korkusuna yenilmişti. Sonunda, odadaki kimsenin duyamayacağı kadar alçak sesle bir şey söylemeyi başardı. Baron Arald, öne doğru eğilip, "Affedersin, duyamadım?" dedi. George, Baron'a bakıp kendini zorlayarak, güç duyulur bir sesle konuştu.

"G-George Carter, efendim. Yazı Okulu, efendim."

Geleneklere her zaman dikkat eden Martin, kısa süren sunumundan dolayı George'u azarlamak üzere nefes aldı. Baron o bunu yapamadan araya girince, herkes rahatladı.

"Çok güzel. Martin, ona izin ver." Martin biraz gücenmiş gibi görünse de onun dediğini yaptı. B aron, tek kaşı soru sorar gibi havada. Yazı Ustası Nigel'a baktı.

Nigel, "Kabul edilebilir. Lordum," dedi. "George'unbazı iş-leıiıi gördüm. Gerçekten güzel yazı yazma yeteneğine sahip."

Baron kararsız görünüyordu. "Pek etkili bir konuşmacı sayılmaz ama değil mi, Yazı Ustası? Beride hukuki danışmanlık yapacak olursa, bu sorun yaratabilir."

Nigel bu itirazı savuşturmak istercesine omuz silkti. "Size söz veriyorum. Lordum, iyi bir eğitimle bu sorun aşılabilir."

Yazı Ustası konuya ısınırken, üzerindeki cübbemsi giysnin geriş kol ağızlarının içinde, ellerini ovuşturuyordu.

"Yedi yıl önce aramıza bir çocuk katılmıştı. Tam da buna benziyordu. Onda da ayakkabılarına bakıp rnınl mini konuşma huyu vardı. Ama bu engeli kısa zamanda aştı. En gönülsüz çıraklarımız, üstün birer konuşmacı olup çıktılar. Lordum."

Baron bir şey söylemek için ağzını açtıysa da Nigel, konuşmasına devanı etti.

"Bunu duymak sizi şaşırtabilir ama ben bile çocukken kekemeydim. Çok kötüydüm. Lordum. iki kelimeyi bir araya getirip de konuşamazdım."

Baron, araya girmeyi başararak, sertçe, "Bu sorununu aşmışsın, bakıyorum," diye konuştu. Nigel onun ne dernek istediğini anlayarak, gülümsedi. Eğilerek Baron'a selam verdi.

"Kesinlikle, Lordum. Yakında genç George'un da çekingenliğini üzerinden atmasına yardım edeceğiz. Hareketli ve gürültülü Yaa Okulu'nda bu sorunun çaresine bakacağız. Hiç kuşkunuz olmasın."

Baron, elinde olmadan gülümsedi. Yaa Okulu, seslerin nadiren yükseltildiği ve mantıklı, akla uygun tartışmaların yapıldığı, çalışkan insanlann bulunduğu bir yerdi. Baron, Yaa. Okulu'na gittiğinde, orayı çok sıkıcı bulurdu. Orası hareketli ve gürültülü denilebilecek son yerdi.

Yaa U s tası'na "Sana güveniyorum," diye karşılık verdi. Sonra da George'a döriüp, "Tamam, George. İsteğin kabul edildi. Yarın Yazı Okulu'nda ol," dedi.

George, garip bir şekilde ayaklarım kımıldatarak rnınldan-&. Baron, yine alçak sesle söylenen sözleri anlayabilmek için, öne doğru eğildi, kaşlarını çattı. "Ne dedin?" diye sordu.

George, sonunda başını kaldırıp, "Teşekkür ederim. Lordum," diyebildi. Ve çabucak sırasına döndü.

B aron, biraz şaşırarak "Ah," dedi. "Önemli değil. Şimdi, sıradakı ..."

Jenny, öne çıkmak için adımını atmıştı bile. Sanşm ve güzel bir kızdı; itiraf etmek gerekirse, biraz da tombuldu. Ama bu, ona yakışıyordu. Şatodaki etkinliklerde, hem yetimhanedeki yaşıtlan hem de şato çalışanlarının oğullan tarafından en çok tercih edilen dans eşiydi.

Jenny, Baron'un masasının tam kenarına gelerek, "Chubb Usta, efendim!" dedi.

Baron, J enny'nin yuvarlak yüzüne baktı. Kızın mavi gözlerinde ışıldayan hevesi görünce, elinde olmadan gülümsedi. Nazikçe, "Ne olmuş ona?" diye sordu.

J enny, duyduğu coşkudan, Seçmeler'in kurallarina uymadığını fark ederek, duraks adı. "Ah! Affedersiniz, efendim ... şey... B aron... Lord Hazretleri," diye sıraladı. Kafasında doğru hitap şeklim bulmaya çalışırken, dili de aym hızda çalışıyordu.

Martin, J enny'ye "Lordum!" diye fısıldayarak kopya verdi. Bunun üzerine Baron Arald, kaşlarını kaldırarak Martin'e baktı.

"Evet, Martin?" dedi. "Ne var?"

Martin, kibarlığından dolayı kendini geri çekti. Efendisinin, onu yanlış anlamış gibi yaptığının farkındaydı. Derin bir nefes alıp özür dileyen bir tavırla, "Ben... yalnızca adayımızın isminin Jennifer Dalby olduğunu bildirmek istedim, efendim," dedi.

Baron başım salladı. Gür sakallı adamın sadık hizmetkar Martin, lordunun gözlerindeki onaylayıcı bakışı gördü. "Teşekkürler, Martin. Şimdi, J ennifer Dalby ..."

"Jenny, efendim," dedi kız birden.

Baron omuz silkerek "Jenny, o zaman," dedi. "Sanıyorum, Chubb Usta'ya çırak olmak için başvuruyorsun?"

Jenny, nefes almadan, şişman, kızıl saçlı adama hayranlıkla baktı ve "Evet lütfen, efendim!" diye yanıt verdi.

Chubb kaşlarinı çatıp J enny'yi süzdü. Kızın karşısında bir ileri bir geri yürüyerek, "Mmmmm... olabilir, olabilir," diye mırıldandı. Jenny ona hoş bir şekilde gülümsedi ama Chubb, böyle kadınsı hilelere kanmazdı.

Jenny hevesle, "Çok çalışırım, efendim," dedi.

Chubb canlanarak, "İstersen çalışma!" diye karşılık verdi. "Gözümü üstünden ayımiam, kızım. Mutfağımda aylaklığa ve kaytarmaya yer yoktur, sana söyleyeyim."

Fırsatın elinden kaçmasından korkan Jenny, kozunu kullandı. "Bu işe fiziğim de uygun," dedi. Chubb kızın yuvarlak hatlara sahip olduğunun farkındaydı.

Arald, yeniden gülümsedi. "Kız haklı, Chubb," diye araya girdi.

Aşçı, onaylar bir edayla B aron' a döndü. "Şekil önemlidir, efendim. Bütün büyük aşçılar... yuvarlak hatlıdır." Yine kıza dönüp onu incelemeyi sürdürdü. Diğerlerinin kendi öğrencilerini bir bakışta seçmelerinin bir sakıncası olmadığım düşündü. Ama aşçılık özel bir şeydi.

"Söyle bakalım," dedi hevesli kıza. "Önünde hindiH börek

olsa?"

J enny ona baş döndürücü bir şekilde gülüm s edi. "Yerim," dedi hiç düşünmeden.

Chubb elindeki kaşıkla J enny'nın kafasına vurdu. "Nasıl pişirirsin demek istiyorum," dedi. Jenny duraksadı, düşüncelerini topladı. Sonra da böyle bir şaheseri nasıl hazırlayacağına dair teknik ayrıntılar uzun uzadıya anlattı. Diğer dört yetim. Baron, Zanaat U stalari ve Martın, anlattıklarından hiçbir şey anlamasalar da J enny'yi zevkle dinledil er. Chubb ise o konuşurken, başını birçok kez onayiarcasma salladı. J enny, hamuru yuvarlama kısmının ayrıntılarını verirken, kızın sözünü kesti.

Merakla "Dokuz kez mi dedin?" diye sordu.

J enny de kendinden emin bir şekilde başını salladı. "Annem hep şöyle derdi: 'Yaprak gibi olması için sekiz kere, bir kere de sevgi için'," dedi.

Chubb, düşünceli bir şekilde başını salladı. "İlginç, ilginç," diye mırıldandı. Sonra Baron'a bakarak, "Onu alıyorum. Lordum," dedi.

Baron, yumuşak bir tonla "Çok şaşırdım," dedi. Ardından, "Çok güzel. Sabah mutfakta hazır bulun, Jennifer," diye ekledi.

Kız yeniden "Jenny, efendim," diye onu düzeltti. Gülümsemesi, odayı aydınlatıyordu.

Baron Arald güldü. Karşısında duran çocuklara baktı. "Sanırım bir adayımız kaldı."

Elindeki listeye baktıktan soma, başını kaldırdı. Bakışları, Will'in üzgün gözlerine takıldı.

Will öne çıktı. Heyecandan boğazı kuruduğu için sesi fısıltı halindeydi:

"Will, efendim. Adım Will."

DÖRT

Martin sabırsızca "Will? Will ne?" diye sordu. Adaylar hakkındaki bilgilerin yazüı olduğu kağıtlar inceledi. Topu topu beş yıldır Baron'un sekreterliğini yapıyordu. Bu yüzden Will'in geçmişi hakkında hiçbir şey bilmiyordu. Çocuğun ailesine ait bilgileri göremeyince, bu hatayı gözden kaçırdığı için kendine siıir oldu.

Ciddi bir şekilde "Soyadın ne, oğlum?" diye sordu. Will bu andan nefret ederek, kararsızlık içinde M artin' e baktı.

"Benim... soyadım yok ..." diye söze başladı.

Neyse ki o sırada Baron araya girdi. Usulca, "Will'in durumu özel. Martin," dedi. Bakışlarıyla sekretere konuyu kapatmasını söylüyordu. Will'e dönerek, onu cesaretlendirircesine gülümsedi.

"Hangi okula başvurmak istiyorsun. Will?" diye sordu.

Will, "Savaş Okulu, lütfen. Lordum," diye yanıt verdi. Seçimini kendinden emin bir şekilde söylemeye çalışıyordu. Baron kaşlannı çatıp abımı kınştınnca, Will'tn ümitleri de suya düştü.

Baron, onu kırarnaya çalışarak "Savaş Okulu mu. Will? Sence sen... biraz ufak tefek değil misin?" diye sordu. Will dudağını Isırdı. Halbuki kendini eğer çok isterse eksikliklerine rağmen kabul edilebileceğine inandırmıştı.

Çaresizce, "Henüz gelişimimi tamamlamadım, efendim," dedi. "Herkes öyle diyor."

Baron iki parmağıyla sakallı çenesini sıvazlayarak, çocuğu inceledi. Sonra Savaş U stası'na dönüp "Rodney?" dedi.

Uzun boylu şövalye, öne çıktı. Bir iki saniye Will'i süzdükten sonra, başını iki yana salladı. "Ne yazık ki çok ufak, Lordum," dedi.

Kalbini buz gibi bir pençenin kavradığını hisseden Will, "Göründüğümden daha kuvvetliyirndir, efendim," diyerek ustayı etkilemeye çalıştı. Ama Savaş Ustası, etkilermiş görünmüyordu. Baron'a baktı. Durumun onun da hoşuna gitmediği açıktı.

B aron, "Başka bir tercihin var mı, Will?" diye sordu. Sesi yumuşak, hatta kaygılıydı.

Will uzun süre duraksadı. Başka bir şeyi düşünmemişti bile. Sonunda "Atçılık Okulu olabilir mi efendim?" diye sordu.

Atçılık Okulu'nda, şatonun şövalyelerinin bindiği güçlü savaş atları eğitiliyordu. Will, En azından Savaş Okulu ’yla bağlantılı, diye düşündü. Ama U sta Ulf da Baron daha sormadan, başını 'hayır' anlamında salladı.

"Çıraklara ihtiyacım var, Lordum," dedi, "ama çocuk pek ufak. Benim savaş atlariını kontrol edemez. Onu görür görmez üzerinde tepiniri er."

Will, şimdi Baron'u ancak bir buğunun arkasından görebiliyordu. Gözyaşlarinın yanaklarindan akmaması için var gücüyle çabaladı. Savaş Okulu' na kabul edilmeyip ardından B aron'un, Zanaat Ustalan'nın ve yetimhane arkadaşlarının önünde bebek gibi ağlamak, küçük düşürücü bir durumdu.

Baron ona "Yeteneklerin neler, Will?" diye sordu. Will beynini zorladı. Dil derslerinde Alyss kadar başanlı değildi. George gibi titiz, mükemmel mektuplar da yazamazdı. Yemeklerle de Jenny kadar ilgilenmiyordu.

Elbette Horace gibi kaslı ve güçlü de değildi.

B ar on'un bir yanıt beklediğini görerek "İyi tırmanırın efendim," dedi sonunda. Ama hata ettiğini hemen anladı. Aşçı Chubb, ona öfkeyle bakıyordu.

"Doğru, iyi tırmanır. Bir keresinde su borusuna tırmanıp, mutfağımın penceresinde soğumakta olan bir tepsi tatlıyı çalmıştı."

Bu haksızlık karşısında, Will'in ağzı açık kaldı. Olay iki yıl önce olmuştu! O zaman henüz çocuktu ve yaptığı şey yalnızca bir şakaydı. Bunlan söylemek istedi. Ama şimdi konuşma sırası Yazı U stası'ndaydı.

"Geçen yıl da bizim üçüncü kattaki odamıza tırmanıp, resmi bir görüşmemiz sırasında iki tavşam salıverdi. Ne kadar ayıp!"

Baron, "Tavşan mı dedin. Yazı Ustası?" dedi.

Nigel başıyla onayladı. "Biri erkek, biri dişi tavşan. Lordum, anlarsınız ya?" diye yanıt verdi. "Çok ayıp, gerçekten!"

Will, o çok ciddi Leydi Pauline'in zarifeliyle ağzını kapattığını görmedi. Esnemesini gizliyor olabilirdi. Ama eliıi indirdiğinde, ağzının kenarlar hafifçe yukarı kıvrıktı.

"E, evet," dedi Baron. "Tavşanları herkes bilir."

Nigel, Baron'un konuyu anlamamış olabileceğini düşünerek, "Üstelik, dediğim gibi mevsim ilkbahardı" diye devam etti. Leydi Pauline, pek de kibarca olmayan, öksürüğe benzer bir ses çıkardı. Baron biraz şaşırarak, ondan tarafa baktı.

"Sanıyorum manzara gözümüzde c anlandı, Yaa. U stası," dedikten sonra, bakışlarını karşısında duran zavallı çocuğa çevirdi. Will çenesi yukarıda, dosdoğru karşıya bakıyordu. Baron o an delikanlıya karşı bir yakınlık duydu. O canlı kestane rengi gözlerde birikmiş ve sonsuz bir kararlılıkla akıtılmayan yaşlan gönuüştü. İradesi ne kadar güçlü, diye düşündü. Çocuğu bu duruma düşürmüş olmak hiç hoşuna gitmese de bunun yapılması gerekiyordu. Belli etmeden iç geçirdi.

"Bu çocuğu çırak olarak alabilecek kimse var mı aranızda?" dedi.

Will, elinde olmadan başını hafifçe çevırıp, yalvarırcasına Zanaat Ustalan'na baktı. ilerinden birinin acıyıp onu kabul etmesi için dua ediyordu. Hepsi birer birer 'hayır' anlamında başlannı salladılar.

Odadaki dayanılmaz sessizliği bozan, şaşırtıcı bir şekilde Orman Muhafızı oldu.

"Bu çocuk hakkında bilmeniz gereken bir şey var. Lordum," dedi. Will, Halt'un konuştuğunu daha önce hiç duymamıştı. Sesi boğuktu ve usulca konuşuyordu. Hafifbir Hiberia' aksanı vardı.

Heri doğru yürüyüp, Baron'a ikiye katlanmış bir kağıt uzattı.

Arald, kağıtta yazılanları okurken kaşlarını çattı. "Bundan emin misin. H alt?" diye sordu.

Antik Yunan'da İrlanda'ya verilen isim

"Eminim, Lordum."

Baron kağıdı dikkatle katlayarak masasına koydu. Parmaklarıyla masanın üzerinde trampet çaldıktan sonra konuştu:

"Gece bu konuyu düşüneyim."

Halt, başını sallayarak geri çekildi. Will, ona endişeyle baktı. Bu gizemli adamın Baron'a nasıl bir bilgi verdiğini merak etti. Çoğu insan gibi Will de Orman Muhafızlarından uzak durmanın iyi olduğuna inanarak büyümüştü. Orman Muhafız-lan, kendi aralarında özel bir dil konuşan, gizemli ve belirsiz davranışlar sergileyen bir gruptu. Belirsizlik ise korku uyandırırdı.

Halt'un onun hakkında bir şey biliyor olması, Will'in hoşuna gitmemişti. Hem de bu şey o kadar önemliydi ki Halt, onca zaman beklemiş ve onu bugün söyleme gereği duymuştu. Kağıt oracıkta, masanın üzerinde, kapalı bir şekilde duruyordu. Will'e çok, çok, çok uzaktı.

Will etrafında bir hareketlenme olduğunu ve B aron' un konuşmaya başladığını fark etti.

"Bugün burada seçileıüeri tebrik ediyorum. Hepiniz için büyük bir gündü. O yüzden günün geri kalanını serbestçe, istediğinizi yaparak geçirebihrsiniz. Mutfak çalışanları, sizin bölümde bir ziyafet hazırlayacak. Ayrıca gün boyu hem kalede hem de köyde istediğiniz gibi dolaşabilirsiniz.

"Yarın ilk iş olarak, yeni ustalanmza görüneceksiniz. Size önerirn, tam zamanında orada olmanız." Dört çocuğa gülümseyip Will'e döndü, sesi şefkatliydi:

"Will, seninle ilgili kararımı sana yarın bildireceğim." Martin'e dönüp yeni çıraklar uğurlamasını işaret etti. "Herkese teşekkürier," dedikten sonra, masasının arkasındaki kapıdan dı şan çıktı.

Will, kağıdın durduğu masanın yanından geçerken duraksayarak, diğerierinin peşine takıldı. Bir an, saıki kâğıdn öbür yüzüne yazılmış sözcükleri okuyabilecekmiş gibi, dikkatlice baktı. O sırada az önceki gibi, birinin ona baktiğı hissine kapıldı. Başını kaldınnca Orman Muhafizı'nm kara gözleriyle karşılaştı. Sanndığı pelerinin içinde neredeyse görünmez olan Halt, Baron'un yüksek arkalıklı koltuğunun ardında duruyordu.

Will, ani bir ürperti duyarak çabucak odadan çıktı.

Saat, gece yansım çoktan geçmişti. Kalenin bahçesinde göz kırpan meşale alevleri, bir kere değiştirilmelerine rağmen, diplerine kadar yanmışlardı. Will sabırla bu anı - ışıklann loş olduğu, muhafızlann mesailerinin bittiği zamanı beklemişti.

Böyle kötü bir gün geçirdiğini hiç hatırlamıyordu. Akran-lan kutlama yapıp, ziyafetin tadını çıkarmışlar, günün kalanını kalede ve köyde gamsızca at binerek geçirmişlerdi. Will ise kale duvarlarından bir kilometre uzaktaki ormanın sessizliğine kaçmıştı. Orada, ağaçların altındaki loş ve yeşil serinlikte, kara kara Seçmeler'de olup bitenleri düşünmüştü. Hayal kırıklığım yatıştırmak isterken, bir yandan da Orman Muhafizı'nin kağıda ne yazdığım merak ediyordu.

Uzun gün bitip, ağaç gölgeleri uzadığında. Will bir karara vardı.

Kağıtta ne yazdığım öğrenmek zorundaydı. Hemen bu gece.

Karanlık çöktükten soma, köylülerle şato ahalisine görünmeden şatoya döndü. Bir incir ağacına tırmanıp, kendini dalların arasına sakladı. Yolda gizlice mutfağa sızıp, kendine ekmek, peynir ve elma almıştı. Hava kararıp şato gece sessizliğine bürünürken, Will, keyifsizce ve hiçbir tat alamadan azığım yedi.

Muhafızların hareketlerini gözleyerek, attıklan turların zamanlamasını öğrendi. Muhafız birliği dışında. Baron Arald'ın yaşadığı bölüm e çıkan kulenin kapısında görevli bir çavuş vardı. Ama şişman ve uykulu biriydi; Will için risk oluşturmazdı. Zaten Will'in kapıyı ya da merdiveni kullanmaya niyeti yoktu.

Will, yıllarca bilmediği şeyleri öğrenme merakı ve gitmemesi gereken yerlere gitme tutkusu sayesinde, açık alanlardan görülmeden geçme yeteneğini geliştirmişti.

Rüzgar, ağaçların yüksek dallarını sallayarak, ay ışığında hareket eden şekiller oluşturuyordu. Bu şekiller, şu anda Will'in çok işine yarıyordu. Hareketlerini, içgüdüsel olarak ağaçlann ritmine uyduruyordu. Böylece göze batmadan, bahçenin bir parçası olarak, saklanarak ilerleyebiliyordu. Şişko çavuş bahçeden birilerinin geçeceğine ihtimal vermediği için Will'i gönuedi bile.

N efes nefese kalan Will, kule duvarının kaba saba taşına yapıştı. Çavuş çok yakınındaydı. Will, onun nefes alıp verişini bile işitiyor ama duvardaki küçük çıkıntı sayesinde ondan gizlenebiliyordu. Başını geriye yatırarak, önündeki duvarı inceledi. B aron'un çalışma odası oldukça yüksekteydi ve kulenin arka tarafında kalıyordu. Oraya ulaşmak için tırmanması gerekiyordu. Sonra, çavuşun nöbet tuttuğu yerin ilerisine kadar duvarın üzerinde ilerleyecek, ardından tekrar tıraıanacaktı. Heyecanla dudaklarını yaladı. Kulenin dış duvarları, düzgün iç duvarlannın aksine, aralannda boşluklar bulunan büyük kaya parçalarından oluşuyordu. Tırmanmak sorun olmazdı. Will'in elleriyle ayaklarını koyabileceği birçok yer olacaktı. Bazı yerlerde' taşların rüzgarla aşınarak düzleşmiş olacağını biliyordu. Bu yüzden dikkatli gitmesi gerekecekti. Ama daha önce, diğer uç kuleye tırmanmıştı; bunda da zorlanmayı beklemiyordu.

Görülürse, bu kez bunu şaka olarak geçiştiremezdi. Şatonun girmesi yasak olan bir bölümüne gece vakti tırmanacaktı. Sonuçta Baron, bu kuleye muhafızları keyfinden yerleştirrne-rnişti. İnsanlar, işleri olmadıkça, buraya yaklaşrnarnalıydılar.

Heyecanla ellerini ovuşturdu. Ona ne yapabilirlerdi ki? Zaten Seçmeler'de aşağılanacağı kadar aşağıla^mıştı. Kimse onu istememişti. Hayatının geri kalanını tarlalarda çalışarak geçirecekti. Bundan daha kötü ne olabilirdi?

Ama beynini kemiren bir düşünce vardı:    Öyle bir hayata

mahkûm edildiğinden tam anlamıyla emin değildi. Hâlâ ufacık bir umudu vardı. Belki Baron ona acırdı. Belki sabah. Will ona yalvarır ve babasını, Savaş Okulu'na katılmasının onun için ne kadar önemli olduğunu anlatırsa, dileği kabul edilirdi. Kabul edilince de, ne kadar hevesli olduğunu gösterirdi. Böylece kararlıhğı onu değerli bir çırak yapardı. Zaten o zamana kadar fiziksel gelişimini de tamamlamış olurdu.

Birkaç dakika içinde yakayı ele verirse, en ufak şansı bile kalmayacaktı. Yakalanırsa basma ne geleceğini bilmiyordu. Ama Savaş Okulu'na artık kesinlikle kabul edilmeyeceğinden emindi.

Onu harekete geçirecek bir şey bekliyordu. İhtiyaç duyduğu şey, çavuştan geldi. Will, adamın derin nefes alışım, aletlerini toplarken çivili çizmelerinin taşlarda çıkardığı sesi duydu.

Çavuşun, nöbeti boyunca attığı rastgele turlardan birine başlamak üzere olduğunu anladı. Bu tur genellikle, kapının sağından ya da solundan çıkıp kulenin etrafını dolaşmak ve yine ayıı yere dönmekten ibaretti. Çavuş, bunu özellikle uyanık kalmak için yapıyordu. Ama Will, hemen harekete geçmezse, birkaç saniye sonra çavuşla yüz yüze geleceklerini anladı.

Çabucak, kolayca duvara tırmanmaya başladı. Dört bacaklı, dev bir örümcek gibi duvara yayılarak, saniyeler içinde ilk birkaç metreyi tırmandı. Derken hemen aşağıdan gelen ağır ayak seslerini duyarak, olduğu yerde dondu.

Aslında çavuş bir şey duymuş gibiydi. Will'in tam altında durup, gecenin karanlığına gözlerini dikmişti. Ay ışığında sallanan ağaçların hareketli, alacalı gölgelerinin ardını gömıeye çalışıyordu. Ama Will'in bir gece önce düşündüğü gibi, insanlar nadiren yukarı bakarlardı. Çavuş, sonunda önemsiz bir gürültü duyduğuna karar verdi ve ağır ağır kulenin etrafında dönmeyi sürdürdü.

İşte bu, Will'in beklediği fırsattı. Bu sayede duvarda yan yan ilerleyerek, istediği pencerenin altına geldi. Ellerini ve ayaklarını koyacak noktalan kolaylıkla bularak, yürüyen bir insanın hızıyla kale duvarını tırmandı.

Bir noktada durup aşağı baktı. İşte bu hataydı. Başı dönmese de ne kadar yükseğe çıktığını ve şato bahçesinin ne kadar uzakta kaldığını fark edince, görüşü hafifçe bulanıklaştı. Çavuş tekrar görüş alanına giriyordu. Bu yükseklikten bakınca, adam ufacık görünüyordu. Will, gözlerini kırpıp baş dönmesinden kurtuldu ve tırmanmaya devam etti. Bu kez daha yavaş ve dikkatliydi.

Sağ ayağını yeni bir boşluğa uzatırken, sol ayağı kocaman taşın rüzgardan aşınmış, yuvarlak kenarından kaydı. Elleriyle duvara asılı kalınca, yüreği ağzına gelerek ayaklarım koyacak yer aradı. Sonra toparlanıp ilerlemeye devam etti.

Elleri taş pencerenin kenarını bulunca, rahat bir nefes aldı. Kendini pencere boşluğuna çekip, yavaşça içeri atladı. Baron'un çalışma odası, elbette ıssızdı. Dörtte üçü görünen ay, odayı aydınlatıyordu.

İşte oradaydı! Will'in geleceğini belirleyecek olan kağıt, Baron'un bıraktığı yerde duruyordu. Will, heyecanla odaya göz attı. B aron'un yüksek arkalıklı büyük koltuğu, bir nöbetçi gibi masanın arkasında duruyordu. Diğer birkaç mobilya da karanlık ve hareketsiz görünüyordu. Baron'un atalarından biri, duvardaki portresinden Will'e suçlarcasına bakıyordu.

Will bu gerçekdışı düşüncelerden kurtulup, hiç ses çıkarmadan çabucak masaya doğru yürüdü. Elini uzatsa, yansıyan ay ışığıyla parlak beyaz bir renk almış kağıdı ele geçirebilirdi. Al, oku ve git, dedi içinden. Tek yapması gereken buydu. Elini kağıda uzattı.

Parmaklan kağıda dokundu...

Ve birden bir el, onu bileğinden yakaladı!

Will, korkuyla bağırdı. Yüreği ağzına gelmişti. Başım kaldırdığında Orman Muhafızı Halt'un soğuk gözleriyle karşılaştı.

N ereden çıkmıştı bu adam? Will odada kimsenin olmadığından emindi. Kapının açıldığım da işitrnernişti. O anda. Orman Muhafizı'nrn gri-yeşil pelerinine sarııup gölgelere karışarak, tuhafbir şekilde gizlenebildiğim hatırladı.

O anda, Halt'un bunu nasıl yaptığının bir önemi yoktu. Asıl sorun, onun Will'i B aron'un odasında yakalamış olmasıydı. Bu da çocuğun umutlarının yok olması demekti.

O m an Muhafızı alçak sesle, "Böyle bir şeye kalkışacağın aklıma geldi," dedi.

Son birkaç saniyelin şokuyla kalbi deli gibi atmakta olan Will, hiçbir şey demedi. Utanç ve ümitsizlik içinde başını iki yana salladı.

Halt, "Söyleyecek sözün var mı?" diye sordu. Will ise o kara, insanın içine işleyen gözlere bakmayı reddederek, başını iki yana salladı. Halt'un sonraki sözleri, Will'in korkularını pekiştirdi. "Bakalım, Baron ne diyecek buna?"

"Lütfen, Halt! Yapma ...‘ ' Will sustu. Yaptığı şeyin hiçbir gerekçesi olamazdı. En azından cezasını erkekçe kabullenebi-lirdi. Tıpkı bir savaşçı gibi, babam gibi, diye düşündü.

Orman Muhafızı, ona bir an dikkatlice baktı. Will o gözlerde anlık bir ... tanıma pırıltısı mı görmüştü? Sonra gözler yine karardı.

Halt, sertçe "Ne?" diye sordu.

Will başını sallayıp "Yok bir şey," dedi.

Orman Muhafızı, çelik gibi eliyle'Will'in bileğinden tutarak, onu odadan çıkardı ve Baron'un odasına çıkan geniş, dönen merdivene getirdi. Merdivenin başındaki nöbetçiler, asık suratlı Orman Muhafızı ile yanındaki çocuğu gorunce hayrete düştüler. Halt'un küçük bir işaretiyle kenara çekilerek B aron'un odasının kapısını açtılar.

Oda, oldukça aydınlıktı. Will, bir an şaşkınlık içinde etrafına baktı. Ağaçta bekleyip etrafı gözlerken, bu kattaki ışıkların sönük olduğundan emindi. Sonra pencerelerdeki ağır perdeleri görünce anladı. Baron'un alt kattaki az mobilyalı çalışma odasının aksine bu oda kanepe, duvar, yer halılan ve koltuklarla döşenmiş, konforlu bir yerdi. Baron, bu koltuklardan birine oturmuş, bir yığın rapor okuyordu.

Halt tutsağıyla içeri girince, kağıtlardan başım kaldınp baktı ve "Haklıymışsın," dedi.

Halt da başıyla onayladı. "Dediğim gibi. Lordum. Şatonun bahçesini gölge gibi aştı. Nöbetçiyi atlatıp örümcek gibi kule duvanna tırmandı."

Baron, raporu yandaki masaya bırakıp, öne doğru uzandı. kanamayarak, "Kuleye mi tırmandı, dedin?" diye sordu.

Halt, "İpsiz ve merdivensiz, Lordum. Siz sabah atımza nasıl rahatça biniyorsanız, o da kuleye aynı rahatlıkla tırmandı. Aslında sizden daha. rahat olduğu bile söylenebilir," dedi. Belli belirsiz gülümsüyordu.

Baron, kaşlarını çattı. Biraz kiloluydu. Bazen geç yattığı gecelerin sabahında, ata binerken yardım alfriası gerekiyordu. Halt'un bunu ona hatırlatması, hiç de komik değildi.

Will'e sertçe bakarak, "Bak şimdi," dedi, "bu ciddi bir sorun."

Will, hiçbir şey demedi. Konuşmaya katılıp katılmaması gerektiğim bilemiyordu. İki türlüsü de tehlikeli olacaktı. Ama Halt'un, kilosundan söz ederek B ar on' un moralini bozması, Will'in hiç hoşuna gitmemişti.

Baron, "Ee, sana ne yapalım, genç adam?" diye devam etti. Koltuğundan kalkıp, bir yukarı bir aşağı yürümeye başladı. Will, Baron'a bakarak onun ruh halini anlamaya çalışıyordu.

Güçlü, sakallı yüzünde hiçbir ifade yoktu. Baron, birden yürümeyi kesip, düşünceli bir şekilde sakalım sıvazladı.

Bakışlarını zavallı çocuktan ayırarak, "Söyle bakalım, genç adam," dedi. "Benim yerimde olsan ne yapardın? Gece yansı çalışma odana girip, önemli bir belgeyi çalmaya çalışan bir çocuğa nasıl davranırdın?"

"Çalmıyordum, Lordum!" hıkâr cümlesi, Will'in ağzından çıkıvermişti.

Baron tek kaşını kaldırarak ona döndü.

Will, cılız bir sesle, "Ben yalnızca... kâğıda bakacaktım, o kadar," diye sözünü tamamladı.

Baron, tek kaşı hâlâ havada, "Belki öyledir," dedi. "Ama soruma yanıt vermedin. Yerimde olsan ne yapardın?"

Will yine boynunu büktü. Bağışlanmak isteyebilirdi. Özür dileyebilirdi. Açıklamaya çalışabilirdi. Ama bir anda omuzla-nnı doğrultup bir karar verdi. Yakalanmanın sonuçlarını zaten biliyordu. Bu riski göze almıştı. Afdilemeye hakkı yoktu.

"Lordum..." dedi. Bunun hayatının en kritik anı olduğunun bilincindeydi. Duraksadı.

Baron, hala vücudu pencereden yan dönük halde, ona baktı. "Evet?" dedi.

Will, kendinde sözlerine devam edecek gücü buldu. "Lordum, sizin yerinizde olsam ne yapardım, bilmiyorum. Ama yaptığım şeyin açıklaması olmadığını biliyorum. Vereceğnüz cezayı çekmeye hazırım."

Konuşurken Baron'un gözlerine bakmaya çalıştı. Baron'un Halfa kısa bir bakış attığı, dikkatinden kaçmadı. O bakışta bir şey vardı. Tuhaftı; onaylayan, kabul eden bir bakıştı sanki. Sonra kayboldu.

Baron, renk vermeyen bir sesle, "Senin bir önerin var mı. H alt?" diye sordu.

Will, şimdi Orman Muhafizı'na bakıyordu. Halt'un yüzü, her zamanki gibi sertti. Kır sakalıyla kısa saçı, onu olduğundan daha sinirli ve tehlikeli gösteriyordu. Kağıdı eline alıp, "Belki de ona çok merak ettiği kağıdı göstermeliyiz, Lordum," dedi.

Baron, kendini tutamayıp gülümsedi. "Fena fikir değil," dedi. "Sanırım böylece cezasını da öğrenmiş olacak, değil mi?"

Will, bir Baron'a bir Halfa bakıyordu. Ortada bir şeyler dönüyordu ama o ne olduğunu anlamıyordu. Baron, az önce söylediği şeyin çok komik olduğunu düşünüyor gibiydi. Halt ise gülmüyordu. Sakince, "Siz öyle diyorsanız. Lordum," diye yanıtladı.

B aron, sabırsızca ona elini salladı. "Hiç şakadan anlamıyorsun. Halt! Hiç şakadan anlamıyorsun! E, göster bakalım ona kağıdı."

Orman Muhafızı, yürüyerek Will'in yanina geldi ve çocuğa görmek için riske girdiği kâğıdı uzattı. Çocuğun eli, kağıdı alırken titriyordu. Cezası buydu demek? Ama daha bir şey yapmamışken, Baron onun cezayı hak edeceğini nereden bilmişti?

Baron'un onu dikkatle izlediğini fark etti. Halt ise her zamanki gibi ruhsuz bir heykeldi. Will, kağıdı açıp Halt'un yazmış olduğu sözleri okudu.

Will adlı çocuk Onnan Muhafızı olarak eğitilebilecek kapasiteye sahip.

Onu çırağım olarak kabul ediyontm.

ALTI

Will, kağıttaki kelimelere büyük bir şaşkınlıkla bakıyordu.

İlk hissettiği duygu, rahatlamaydı. Ömür boyu çiftlik işlerine mahkûm olmayacaktı. Baron'un çalışma odasına gizlice girdiği için de cezalandırılmayacaktı. Sonra bu rahatlama hissi, yerini ani, rahatsız edici bir kuşkuya bıraktı. Orman Muhafızları hakkında efsanelerden ve batıl inançlardan başka hiçbir şey bilmiyordu. Half u hiç tanımıyordu. Tek bildiği bu gri pe-leriıüi, sert adamı ne zaman görse ürperdiğiydi.

Görünüşe göre, bundan sonra bütün zamanını onunla geçirecekti. Bu düşünce, hiç mi hiç hoşıma gitmemişti.

İki adama baktı. Baron, beklentiyle gülümsüyordu. Anlaşılan, Will'in bu haberi sevinçle karşılaması gerektiğini düşünüyordu. Will, Halt'un yüzünü iyi göremiyordu. Pelerininin derin başlığı, muhafızın yüzünü saklıyordu.

Baron'un gülümsemesi, biraz silindi. Will'in habere tepkisinden daha doğrusu tepkisizliğinden dolayı biraz şaşırmıştı. Teşvik edercesine, "Ee, ne diyorsun. Will?" diye sordu.

Ya Baron'un notta Will'in cezasının yazdığım söylemesi? Bu şaka, sandığından daha ciddiyse, ne olacaktı? Belki de Halt'un çırağı olmak, seçebileceği en kötü cezaydı. Ama Baron hiç de öyle düşünmüyor gibiydi. Bu fikir sanki onu çok memnun etmişti. Will de onun iyi bir insan olduğunu biliyordu. Baron, mutlulukla içiıi çekerek, kendini bir koltuğa bıraktı. Oraıan Muhafizı'na bakarak, kapıyı gösterdi.

"Bize bir iki dakika verir misin. Halt? Will'le özel konuşmak istiyorum," dedi. Oraıan Muhafızı, ciddi bir şekilde başıyla selam verdi. Boğuk bir sesle "Elbette, Lordum," dedi. Her zamanki gibi sessizce hareket ederek Will'in yanından geçip kapıdan çıktı. Kapı ardından sessizce kapanınca, Will ür-perdi. Adam, ona hiç güven vermiyordu!

"Otur, Will." Baron karşısındaki alçak koltuğu gösterdi. Will koltuğun kenanna ilişti.

Baron onun vücut dilini okuyarak iç çekti. "Kararımdan pek hoşlanrnışa benzemiyorsun," dedi. Sesinden hayal kırıklığına uğradığı anlaşılıyordu. Bu tepki, Will'in kafasını karıştırdı. Kendisini önemsiz bir evlatlık olarak görüyordu. Böyle güçlü bir insanın, onun düşüncesini umursayacağım hiç tahmin etmezdi. N e diyeceğini bilemedi, sessizce oturuyordu. Sonunda Baron, sessizliği bozdu.

"Çiftlikte mi çalışmayı tercih ederdin?" diye sordu. Böyle hayat dolu bir çocuğun bu kadar renksiz, durgun bir hayatı isteyeceğine inanarnıyordu ama yanılıyor olabilirdi.

Baron, elleriyle küçük bir sorgu işareti yaptı. "E, o zaman, seni yaptığın şey yüzünden cezalandırmamı mı istiyorsun?"

Will, tam ağzım açacakken, yanıtinın hakaret olarak anlaşılabileceğim düşünerek, durdu. Baron ona devam etmesini işaret etti.

Will, "Sorun şu ki, bana cezaını zaten vermişsiniz gibi geliyor, efendim," dedi. O anda Baron'un kaşlanm çattığım görerek, çabucak sözlerine devam etti: "Ben... ben Oraıan Muhafizlan hakkında pek bir şey bilmiyorum, efendim. İnsanlar da diyorlar ki ..."

Gerisini getiremedi. Baron'un Halt'a belli bir saygı duyduğu açıktı. Will, sıradan insanların Orman Muhafızlarından korktuklarım ve onların büyücü olduklannı düşündüklerini söylemenin pek akıllıca olmayacağım düşündü. B aron'un başım yukarı aşağı salladığını ve yüzündeki şaşkınlığın yerini anlayış ifadesinin aldığını gördü.

"Elbette. hısanlar onlara kara büyücü diyorlar, değil mi?" dedi Baron. Will farkında bile olmadan başıyla onayladı. "Söyle bakayım. Will, sence H alt korkunç bir insan mı?"

Will telaşla, "Hayır, efendim!" dedi. Sonra, Baron ona bakmayı sürdürünce, isteksizce ekledi: "Şey ... biraz."

Baron, geriye yaslanarak ellerini başının arkasında birleştirdi. Çocuğun gönülsüzlüğünün nedenini anlamıştı. Bunları önceden tahmin edemediği için kendine kızıyordu. Sonuçta kendisi, Orman Muhafız Birliği hakkında söylentilere inanan, on beş yaşındaki bir çocuktan daha bilgiliydi.

"Orman Muhafızları, bir grup gizernU insandan ibarettir," dedi Baron. "Ama Krallığın düşmanı değilsen, onlardan korkman için bir neden de yok."

Sonra Will'in, ağzından çıkan sözleri dikkatle dinlediğini gorup, şakayla karışık ekledi: "Krallığın düşmanı değilsin ya. Will ?"

Will, korkuyla "Hayır, efendim!" dedi ve Baron bir kez daha iç geçirdi. Şakalarının anlaşılmamasına çok içerliyordu. Ne yazık ki, şatonun lordu olduğu için, sözleri çoğu insan tarafından fazla ciddiye alınıyordu.

Will'i yatıştınrcasına "Tamam, tamam," dedi. "Düşman olmadığını tabii ki biliyorum. Ama inan bana, bu seçimden memnun kalacağını, senin gibi maceracı bir çocuğun Orman Muhafızlığına bir ördeğin suya alıştığı gibi alışacağını düşünmüştüm. Bu, senin için önemli bir fırsat. Will." Susup çocuğa dikkatle baktı. Will'in hala kararsız olduğunu gördü. "Orman Muhafızlığı herkesin yapabileceği bir şey değildir. Bu fırsat çok sık ele geçmez."

Will, başıyla onayladı. Yine de tam emin olamıyordu. Savaş Okulu'na girme hayalini gerçekleştinuek için son bir girişimde daha bulunması gerektiğini düşünüyordu. Baron, bu gece aşırı keyifli görünüyorken, hem de Will onun çalışma odasına izinsiz girdikten sonra!

Duraksayarak, "Ben savaşçı olmak istiyordum, efendim," dedi.

Ama Baron, başım olumsuz anlamda salladı. "Ne yazık ki senin çok özel başka yeteneklerin var. Halt bunu seni ilk gördüğünde anlamış. Bu nedenle seni istedi."

Will, "Aaa," dedi. Söyleyebileceği başka bir şey kalmamıştı. Baron'un sözlerinin onu rahatlatmış olması gerekiyordu.

Aslında bir parça rahatlatmıştı da. Ama Will'e gore hala birçok belirsizlik vardı. "Halt hep sert, gaddar görünüyor," dedi.

B aron ona hak vererek, "Tabii, onda bendeki espri yeteneği yok," diye konuştu. Sonra Will ona boş boş bakınca, ağzının içinde bir şeyler mırıldandı.

Will ne yapıp da onu sinirlendirdiğini anlayamadı. O yuz-den konuyu değiştirmesi gerektiğini düşündü. "Ama... bir Orman Muhafızı ne yapar. Lordum?" diye sordu.

Baron, yine başını iki yana salladı. "Bunu sana H alt anlatacak. Onlar çok tuhaf insanlardır ve kendileri hakkında konuşulmasından hoşlanmazlar. Şimdi sen en iyisi yatakhaneye gidip biraz uyu. Sabah altıda Halt'un kulübesinde olman gerekiyor."

Will, koltuğun kenarındaki rahatsız yerinden kalkarak, "Peki, Lordum," dedi. Bir Orman Muhafızı olmanın hoşuna gidip gitmeyeceğini bilmese de başka şansının olmadığının farkındaydı. Eğilerek Baron'u selamladı. Baron da ona karşılık verdi. Will kapıya yönelmişken, birden Baron'un sesiyle durdu.

"Will, lütfen bu kez merdiveni kullan."

Will, ciddiyetle "Olur, efendim," diye yanıtladı. Baron'un, gözlerini tavana çevirip yine kendi kendine söylenmesine bir anlam veremedi, ancak bu sefer söylediği tek bir şeyi anlayabildi. 'Şakaymış!'

Will odadan çıktı. Nöbetçiler hala merdivenin basındaydılar ama Halt gitmişti.

Ya da en azından öyle görünüyordu. Söz konusu olan Orman Muhafızı ise insan asla emin olamazdı.

Y€D!

Onca yıl sonra kaleden ayrılmak tuhafbir duyguydu. Will, omzunda küçük çıkınıyla tepenin altında durup, büyük duvarlara baktı.

Redmont Kalesi tüm manzarayı kaplıyordu. Küçük bir tepenin üzerine inşa edilmiş bu kale, üç cepheli, devasa bir yapıydı. Hafifçe batıya bakıyor ve üç köşesinde birer kulesi bulunuyordu. Üç duvarla korunan orta bölümde, şa.tobahçesiyle diğer kulelere yukandan bakan ve hem Baron'u hem de kıdemli memurları banndıran dördüncü bir kule daha vardı. Kale, parçalanması neredeyse olanaksız denen demirtaşından yapılmıştı. Demirtaşı, sabah doğan güneş ışığıyla birlikte kızıl bir ışık yansıtırdı. Kalenin adı, bu özelliğinden geliyordu.A

Tepenin yamacında, Tarbus N ehri 'nin öteki yakasında Wensley Köyü uzanıyordu. Köyde, dağınık inşa edilmiş evlerle, bir hanın ve taşra hayatının günlük ihtiyaçlanm karşılamak

2    Redmont veya Red Mountain, Kızıl Dağ anlamına gelr. (Ç.N.) için gerekli olan fıçıcı, tekerlekçi, demirci ve eyerci atölyeleri bulunuyordu. Etraf, köylülere tarim alanı sağlamak ve düşmanların köye girmelerini önlemek için temizlenmişti. Tehlike anlarında köylüler, sürüleriyle Tarbus'un üstünden geçen köprüyü aşar, arkalanndan da orta kemeri kaldınriardı. Baron'un askerleriyle Redmont'un Savaş Okulu'nda yetişmiş şövalyeler tarafından korunan kalenin, devasa demirtaşı duvarlarının ardına saklanırlardı.

Halt'un kulübesi hem kalenin hem de köyün biraz uzağında, ormanın sınırındaki ağaçlıklı bölgede bulunuyordu. Will, ağaç kulübeye giderken, gün yeni ağarıyordu. Kulübenin bacasından duman yükseliyordu, Will, Halt'un çoktan kalkmış olacağını düşündü. Evin bir yanında, boydan boya uzanan verandaya çıktı. Bir an duraksadı. Sonra derin bir nefes alıp, kapıyı kuvvetlice çaldı.

İçeriden bir ses " Gel,' ' dedi. Will kapıyı açıp içeri girdi.

İçerisi küçük ama şaşırtıcı derecede düzenli ve rahat görünüyordu. Will yemek ve oturma odasının bir arada olduğu büyük salona girmişti. Köşedeki mutfak, çarn ağacından yapılına bir tezgahla odadan ayrılıyordu. Şöminenin etrafına dizilmiş rahat koltuklar, güzelce temizlenmiş bir ahşap masa ve çok ci-lalanrnaktan ışıl ışıl parlamış tencere ve tavalar vardı. Hatta şömine rafındaki vazoda, renklerini hala koruyan kır çiçekleri duruyordu. Pencereden içeri, sabah güneşinin canlı ışığı süzu-lüyordu. Salondan iki farklı odaya daha kapı açılıyordu.

Halt, koltuklardan birinde oturmuş, bacaklarını masaya uzatını ştı. Sertçe, "En azından zamanında geldin, " dedi. "Kahvaltı ettin mi?' ¹

Will, "Evet, efendim," diye yanıtladı onu. Onlar Muha-fızı'na büyülenmişçesine bakıyordu. Halt'u ilk kez gri-yeşil pelerinini giymemiş halde görüyordu. Orman Muhafızı'nin üzerinde basit kahverengi ve gri yün giysilerle, yumuşak deriden çizmeler vardı. Will onun, sandığından daha yaşlı olduğunu düşündü. Saçıyla sakalı kısa ve koyu renkti, ama bazı yerlerine kır düşmüştü. Hem saçı hem de sakalı, av bıçağıyla kesilmiş gibi kaba saba görünüyordu.

Oraıan Muhafızı, ayağa kalktı. Şaşırtıcı derecede ufak te-fekti. Will bunu da daha önce fark etmemişti. Gri pelerini, Halt'u saklıyordu demek ki. Zayıftı, uzun boylu denilemezdi. Aslında ortalamanın da altında sayılırdı. Ama çok güçlü görünüyordu. Öyle ki, boyunun kısalığı veya vücudunun çelimsizliği, onun korkutuculuğunu kesinlikle azaltmıyordu.

Orman Muhafızı ansızın, "Bakmayı bitirdin mi?" diye sordu.

Will, yerinden sıçrayarak "Evet, efendim, özür dilerim, efendim!" dedi.

Halt homurdandı. Will'in içeri girerken fark etmiş olduğu küçük odaların birini işaret etti. "Orası senin odan olacak. Eşyalarını oraya koyabilirsin."

Sonra Halt, mutfaktaki odun sobasının yanına gitti. Will de çekinerek onun gösterdiği odaya girdi. Burası da küçük olmasına rağmen temiz ve rahat görünüyordu. Odada küçük bir yatak, bir gardırop, bir de üzerinde leğenle maşrapa bulunan büyükçe bir masa vardı. Odaya canlıiık katan bir başka kır çiçeği vazosu da Will'in dikkatinden kaçmadı. Küçük çıkınım masaya koyup, büyük salona döndü.

H alt'un sırtı Will'e dönüktü, hala sobayla uğraşıyordu. Will, onun dikkatini çekmek için, özür dilercesine öksürdü. Halt, sobanın üzerindeki cezvede pişen kahveyi karıştırmayı sürdürdü.

Will bir daha öksürdü.

Onnan Muhafızı, arkasına dönmeden "Hasta mısın, oğlum?" diye sordu.

"Şey... hayır, e fendmı. 1 1

Halt, dönüp ona bakarak, "O zaman neden öksürüyorsun?" diye sordu.

Will duraksadı. Çekinerek, "Şey, efendim," diye söze başladı, "şeyi soracaktım... Orman Muhafızı «e yapar?"

Halt, "Anlamsız sorular sormaz, evladım!" dedi. "Gözleriyle kulaklarını açık tutar ve sürekU bakar, dinler. Sonunda, eğer iki kulağının arasındaki pamuk değilse, bir şeyler öğrenir!"

"Ya," dedi Will. "Anladım." Aslinda anlamamıştı ve daha fazla soru sormaması gerektiğini fark etse de merak etmekten kendini alamadı: "Ben yalnızca Orman Muhafızları'nın ne iş yaptığım bilmek istemiştim, o kadar."

Will'in isyankar ses tonu, Halt'un dikkatini çekmişti. Gözleri parlayarak ona döndü. "O zaman anlatayım bari," dedi. "Orman Muhafızları, daha doğrusu Orman Muhafızı çırakları ne mi yaparlar? Ev işi."

Will, o anda bir taktik hatası yaptığından kuşkulandı. "Ev işi mi?" dedi.

Halt, halinden memnun, başıyla onayladı. "Evet, ev işi. Etrafına bak." Susup, eliyle kulübenin içini gösteren dairemsi bir hareket yaptı. "Hizmetçi görüyor musun?" diye sordu.

Will, ağır ağır "Hayır, efendim," dedi.

H alt, "Hayır efendim ya!" diye tekrarladı. "Çünkü burası hizmetçileri olan bir şato değil. Basit bir kulübe. Su getirmek, odun kesmek, yerleri süpürmek ve halıları dövmek zorundayız. Sence bunları kim yapacak, oğlum?"

Will, kendisinden beklenenden farklı bir yanıt düşünmeye çalıştı. Ama aklına hiçbir şey gelmedi. Sonunda pes ederek, "Ben mi, efendim?" diye sordu.

Orman Muhafızı, "Evet, sen," dedi. Sonra da açık ve net bilgileri sıraladı: "Kova şurada. Fıçı kapının dışında. Su nehirde. Balta duvarda asılı, odun evin arkasında. Süpürge kapının yanında. Yerleri göstermeme gerek yok herhalde?"

Will, kollarını yukarı kıvırmaya başlayarak "Evet, efendim," dedi. Eve gelirken, kulübenin günlük su ihtiyacını karşılayan su fıçısın görmüştü. Fıçının yirmi-otuz kova su alabileceğim tahmin etmişti. Yoğun bir sabah geçireceğim düşünerek için çekti.

Elinde boş kovayla dışan çıkarken. Orman Muhafızı kendisine bir fincan kahve koyup şöyle dedi:

"Bir çırakla yaşamanın ne kadar eğlenceli olabileceğini unutmuşum."

Will öyle küçük ve düzenli görünen bir kulübede, bu kadar çok iş çıkabilmesine inanamadı. Önce su fıçısına nehirden (otuz bir kova) su doldurdu. Kulübenin arkasında bulunan odunlardan bir düzine kırıp, onları düzgün bir şekilde dizdi. Kulübenin içini süpürdü. Ardından, Halt halının dövülmesi gerektiğine karar verince, halıyı toplayıp dışarı çıkardı. İki ağacın arasına gerilmiş bir ipin üzerine attığı halıyı, toz

bulutlan çıkararak dövdü. Halt arada sırada pencereye çıkıp "Sol tarafta bir yeri bıraktın," ya da "Oğlum biraz canlansana," gibi sert yorumlarla onu yüreklendirdi.

Halı tekrar yere serildiğinde. Halt bir iki kap kacağrn yeterince parlamadığına karar verdi. Kendi kendine "Onları biraz ternizl eme miz gerekiyor," dedi.

Will, Halt'un 'biz' derken aslında 'sen' dernek istediğini öğrenmişti artık. Böylece tek kelime etmeden, tencereleri nehir kenanna götürdü. Onlan yan yarıya su ve kumla doldurdu ve iyice ovalayıp parlattı.

Bu sırada Halt, verandadaki bezden bir sandalyeye geçmiş, resmi yazışmalara benzeyen bir yığın belgeyi gözden geçiriyordu. Bir iki kez Halt'un yanından geçen Will, kâğıtlann çoğunda basit bir meşe yaprağı sembolü varken, birkaçında arına. olduğunu fark etti.

Will, nehir kenarindan dönünce, tencereleri kaldırip Halt'a gösterdi. Orman Muhafızı, parlak bakır yüzeydeki çarpık aksine bakarak yüzünü buruşttırdu. "Hımrnrn. Fena değil. Kendi yüzümü görebiliyorum," dedi. Sonra da hiç gülmeden ekledi: "Bu, o kadar iyi bir şey olmayabilir."

Will, hiçbir şey demedi. Bunu başkası söyleseydi, espri olduğunu düşünürdü ama Halt'un espri yapıp yapmadığını anlamak güçtü. Halt ona bir iki saniye ba.ktt. Sonra. omuzlarını hafifçe kaldırdı ve Will'e tencereleri mutfağa götürmesini işaret etti. Will, tam kapıdan içeri girecekken Halt'un bir şey dediğini duydu:

"Hımmm. Tuhaf."

Will, Orman Muhafızı'nin onunla konuşuyor olabileceğini düşünerek kapıda durdu.

"Efendim?" dedi kuşkuyla. Halt ne zaman ona yaptıracak yeni bir ev işi bulsa, emre şöyle başlıyordu: "Ne garip. Otumia odasının halısı toz içinde." Ya da "Bence sobaya şu anda odun atmak gerekiyor."

Halt memnun görünse de, Will ona bütün gün snür olmuştu. Fakat Halt, bu kez bir raporu okuyordu ve kendi kendine konuşuyor gibiydi. Will, bu raporun üzerinde de meşe yaprağı sembolü olduğunu gördü. Halt, Will'in onunla konuşmasına biraz şaşınnış halde, başını kaldırdı. "Ne oldu?" diye sordu.

Will omuz silkti. "Pardon. 'Tuhaf dediğinizde benimle konuşuyorsunuz sandım."

Halt, elindeki rapora ciddiyetle bakarak, başını birkaç kez sağa sola salladı. Dalgınlıkla "Hayır, hayır," dedi. "Şunu okuyorum. .. " diyerek, düşünceli bir şekilde kaşlarını çattı. Merakı uyanan Will, bekledi.

Sonunda cesaretini toplayıp "Nedir o?" diye sordu.

O m an Muhafızı, kara gözlerini ona çevirince Will sorduğuna pişman oldu. Halt, ona bir iki saniye dikkatle baktı.

Sonunda "Merak mı ettin?" dedi. Will, çekinerek başını sallayınca da beklenmedik bir şekilde yumuşak bir sesle konuşmaya başladı. "Eh, galiba, merak bir Orman Muhafızı için gerekli bir özellik. Zaten bu yüzden seni B aron'un masasındaki kağıtla sınadık."

"Beni sınadınız mı?" Will, elindeki ağır bakır çaydanlığı kapının yanına koydu. "Kağıtta yazılanı öğrenmeye çalışmaını bekliyor    muydunuz!"

Halt başını 'evet' anlamında salladı. "Bunu yapmamış olsaydın hayal kırıklığına uğrardım. Ayrıca, bunu nasıl yapacağını görmek istedim." Sonra eliıi kaldırıp Will'in ağzından dökülmek üzere olan soru yağmurunu engelledi. Çaydanlığa ve diğer tencerelere anlamlı bir şekilde bakarak "Bunu daha sonra konuşuruz," dedi.

Will eğilerek onları alıp tekrar kapıya yöneldi. Ama içindeki merak ateşi sönmemişti. Yine Halfa döndü. Başıyla raporu göstererek "E, peki ne diyor?" diye sordu.

H alt'un onu süzdüğü, belki de değer biçtiği bir sessizlik anı oldu yine. Sonra Orman Muhafızı şöyle dedi:

"Lord N orthoh ölmüş. Geçen hafta avdayken, bir ayımn saldırısına uğramış."

Will, "Lord Northolt mu?" diye sordu. İsim tanıdık geliyordu ama çıkaramadı.

Halt, "Kralın ordusunun eski başkomutanı," dedi. Will sanki bunu biliyormuş gibi başını salladı. Halt sprulanna yanıt verdiği için devam etme cesareti buldu.

"Bunun nesi garip? Ayıların insanlan öldürmesi görülmüş bir şeydir."

Halt başını salladı. "Doğru. Ama Cordorn Eyaleti, ayıların yaşadığı yere göre biraz batıda kalıyor. Ayrıca, N ortholt'un tek basma bir ayının peşine düşmeyecek kadar deneyimli bir avcı olduğunu sanırdım." Umursamıyormuş gibi omuz silkti. "Ama hayat sürprizlerle dolu, insanlar da arada bir hata yaparlar." Yine mutfağı işaret ederek, sohbetin sona erdiğini belli etti. "Onları yerleştirdikten sonra, şömineyi temizleyebilirsin," dedi.

Will, kendine söyleneni yapmak üzere harekete geçti. Birkaç dakika sonra büyük pencerenin önünden geçerken, dışan baktı. Orman Muhafızı, düşünceli bir şekilde raporla çenesine vuruyordu.

Nihayet akşamüstü oldu ve Halt'un Will'e verecek işi kalmadı. Orman Muhafızı, ışıl ışıl mutfak araç gereçlerine, tertemiz şömineye ve süpürülmüş zeminle üzerinde tek toz zerresi kalmamış halıya baktı. Bir odun yığını şöminenin yanındaydı. Daha kısa kesilmiş başka bir yığın da mutfak ocağının yanındaki kovada duruyordu.

"Hmmm. Fena değil," dedi. "Hiç fena değil."

Will bu kıt övgüden dolayı bir hayli keyiflendi ama Halt, "Yemek pişinnesini biliyor musun, oğlum?" diye sorunca, birden keyfi, kaçtı. Çekinerek, "Yemek mi, efendim?" diye sordu.

H alt gözlerini devirerek, "Neden gençler bir soruya hep başka bir soruyla yanıt verirler?" diye sordu. Yanıt alamayınca, "Evet, yemek," dedi. "Hani hazırlarsın da yenir. Yemeğin ne olduğunu bildiğini sanıyorum?"

Will, "E-evet," diye yanıt verdi. Kelimeye soru havası katmaktan özellikle sakı^mıştı.

H alt, "Sabah da söylediğim gibi, burası şato değil. Burada, yemek yemek istiyorsak, yemeği pişirmek zorundayız," diye açıkladı. Halt'un "biz" diye konuşması Will'in yine dikkatinden kaçmadı. Şimdiye kadar Halt ne zaman yapmalıyız dese, bu, yapmalısın anlamına gelmişti.

Will, "Ben yemek pişinnesini bilmem," dedi.

Halt ellerini birbirine vurup ovaladı. "Bilmezsin tabii. Çoğu çocuk bilmez. O yüzden sana öğreünem gerekecek. Gel bakayım."

Will'i mutfağa götürüp ona yemek pişirmenin inceliklerini öğretti:    Soğam soyup doğramak, et dolabından bir parça

et seçmek, onu temizleyip küp küp doğramak, sonra sebzeleri kesmek, eti yağda kavumıak, son olarak, bolca şarap ve H alt'un 'gizli malzemelerim' dediği şeyden biraz eklemek... Sonuç, ocağın üzerinde güzel kokular yayarak kaynayan bir tencereydi.

Birlikte yemeğin pişmesini beklerken, verandada oturup sakin sakin sohbet ettiler.

Halt, yanında oturan çocuğa yan yan baktı ve vereceği yanıtı merak ettiği için ansızın sordu: "Orman Muhafızlığı, yüz elli yılı aşkın zaman önce, BCM Herbert'in zamanında başlamış. Kral Herbert hakkında bir şey biliyor musun?"

Will duraksadı. Kralın adını tarih dersinden hatırlar gibiydi ama ayrıntılar aklına gelmedi. Yine de biliyormuş gibi davranmaya karar verdi. Yeıi ustasının daha ilk günden onu cahil bellemesini istemiyordu.

"A... evet," dedi. "Kral Herbert. Okumuştuk."

Orman Muhafızı coşkuyla "Gerçekten mi?" dedi. "Biraz anlat o halde bana." Arkasına yaslanıp, bacak bacak üstüne attı.

Will çaresizce hafızasını yoklayarak, BCM Herbert hakkında ufacık da olsa bir şey hatırlamaya çalıştı.

Bir şey yapmıştı... ama ne?

Düşüncelerini toplamaya çalışıyormuş gibi yaparak "Kendisi ..." dedi, "...kraldı." Orası kesindi. YeterU olup olmadığını anlamaya çalışarak Halt'a baktı. Halt yalnızca gülümseyip eliyle, devanı et anlamında bir işaret yaptı.

Will, söylediklerinden emin görıinmeye çalışarak "toparaldı kendisi ... işte yüz elli yıl önce," dedi. Orman Muhafızı gülümseyerek, devam etmesini istedi.

Bir ümitle, "im... Şey, hatırladığım kadanyla Orman Muhafızı Birliği'ni kurdu," dedi.

Halt sahte bir şaşkuüıkla kaşlannı kaldırarak, "Gerçekten mi? Bunu hatırlıyorsun, öyle mi?" dedi.

Will, Halt'un yalnızca, Orman Muhafızlığı'nm onun krallığı döneminde - onun tarafından değil - kurulduğunu söylediğini hatırladı ve kendini çok kötü hissetti. "A, yani o kurdu, derken. Orman Muhafız Birliği kurulduğunda kral oydu, demek istedim," dedi.

"Yüz elli yıl önce?" diye hatırlattı H alt.

Will başını sallayarak onayladı. "Doğru."

Orman Muhafızı, kaşlannı gözlerinin üzerine yıldınm gibi indirerek "Bak sen, bunlan sana bir iki dakika önce ben söyledim," dedi. Will, hiçbir şey söylememenin daha iyi olacağını anladı. Sonunda Halt, şefkatli bir sesle konuştu:

"Oğlum, bir şeyi bilmiyorsan, biliyormuş gibi davranma. Bana bilmediğini söyle, anlaşıldı mı?"

Will, gözleri yerde "Peki, Halt," dedi. Bir sessizlik anından sonra, "Halt?" dedi.

"Efendim?"

Will, "Kral Herb ert. .. Onun hakkında gerçekten bir şey bilmiyorum," diye itiraf etti.

Orman Muhafızı homurtulu sesiyle "Halbuki hiç belli olmuyor," dedi. "Ama Kral Herbert'in kuzeyli kabileleri tekrar dağlık bölgeye süren kişi olduğunu söylersem hatırlarsın değil mi?"

Will, Halt bunu söyler söylemez hatırladı. Ama hatırladığım söylemenin akıllıca olmayacağını düşündü. Kral Herbert "Modem Araluen'in Babası" olarak tanınırdı. Elli eyaleti birleştirip, kuzeyli kabileleri alt etmişti. Will, artık Halt'un gözünde yeniden birazcık değer kazanmanın bir yolunu bulmuştu. "Modem Araluen'in Babası"ndan bahsederse, belki Orman Muhafızı ...

Halt o sırada, "Bazen Madem Araluen'in Babası olarak tanınır," dedi. Will geç kalmıştı. "Elli eyalet arasında bugün hala varlığım sürdüren bir birlik oluşturdu."

Will, "Şimdi hatırladım," diye söze girdi. "Şimdi" deyince, her şey anlatıldıktan sonra bilgiçlik taslamamış olacağını düşündü. Halt, tek kaşı havada ona baktıktan sonra, devam etti.

"Kral o dönemde güvenliğin kalıcı olması için, krallığın etkin bir istihbarat örgütüne sahip olması gerektiğine kanaat getirdi."

Will, "İstihbarat örgütü mü?" dedi.

"Evet. istihbarat güçleri, düşmanın ya da potansiyel düşmanın neler yapabilecekleri hakkında bilgi toplar. N eler planladıkları. Neler düşündükleri. Böyle şeyleri önceden bilirsen, onları durduracak bir plan yapabilirsin. Kral bu nedenle

Orman Muhafız Birliği'ni kurdu, krallığın bilgilendirilmesini sağlamak için. Krallığın gözü ve kılağı olsunlar diye."

Will, meraklanarak "Nasıl bilgi topluyorsunuz?" diye sordu.

Halt, çocuğun ses tonundaki ciddiyeti fark etti ve gözleri bir an ışıldadı. "Gözlerimizi ve kulaklarınızı açık tutanz. Krallıkta, hatta Krallığın etrafında devriye dolaşınz. Dinleriz. Gözleriz. Bilgi veririz."

Düşünceli bir şekilde başını sallayan Will "Görünmez olmanızın nedeni de bu mu?" diye sordu.

Oraıan Muhafızı'nin çocuğa karşı sempatisi giderek artıyordu. Ama bunu ona belli etmedi.

"Görünmez olamayız," dedi. "Ama insanlar olabildiğimizi sanırlar. Bizim yaptığımız, yalnızca kendimizi güç görülür kılmaktır. Bunu yapabilmek için yıllarca çalışmak gerekir. Ama sende bazı beceriler zaten var."

Will şaşkııüıkla ona baktı. "Yar mı?"

"Dün gece şato bahçesini koşarak geçerken kendini saklamak için gölgeleri ve rüzgarı kullandın, değil mi?"

Will başıyla onayladı. "Evet." Görünmeden hareket etme yeteneğini fark eden biriyle daha önce hiç karşılaşmamıştı.

Halt sözüne devam etti. "Biz de aynı kurallan uygularız. Arka planda kaybolurnz. Saklanmak için bunu kullanırız. Görüntünün bir parçası olurnz."

Will yavaşça, "Anlıyorum," dedi.

Halt, "Önemlı olan başka kimsenin anlamaması," diye açıkladı. Will bir an. Orman Muhafızı'nin şaka yaptığını düşündü. Ama yüzüne baktığında. Halt her zamanki gibi asık suratlıydı.

Will, "Kaç Orman Muhafızı var?" diye sordu. Halt ve Baron, Orman Muhafız Birliği'nden birkaç kez söz eünişlerdi ama Will yalnızca birini görmüştü. O da Halt'tu.

"Kral Herbert, birliği elli kişiyle kurdu. Her eyalete bir kişi düşüyor. Ben burada görev yapıyorum. Meslektaşların ıse krallıktaki diğer kırk dokuz kalede görevliler."

H alt, "Orman Muhafizlan, potansiyel düşmanlar hakkında bilgi toplamanın yanı sıra kanunların koruyucusudurlar," diye devanı etti. "Görevli olduğumuz eyalette devriye gezer, kanunlara uyulup uyulmadığını denetleriz."

Will, "Bunu Baron Arald'ın yaptığını sanıyordum," deyince. Halt başını iki yana salladı. "Baron yargıçtır," dedi. "hı-sanlar ona şikayetleriyle başvurur, o da karar verir. Biz Orman Muhafizlan ise kanunlar uygulatırız. Eğer bir suç işlenmişse, delil ararız. Bu görev, tam bize göredir, çünkü insanlar bizi fark etmezler. Sorumluyu araştırırız."

Will, "Sonra ne olur?" diye sorunca. Halt hafifçe omuz silkti.

"Bazen durumu, eyaletin baronuna bildiririz. O da suçluyu yakalatıp gerekli cezanın verilmesini sağlar. Bazen de acil bir durumsa, biz hallederiz."

Will, kendini tutamayarak "Ne yaparız?" diye sordu. Halt ona uzırn uzun, dikkatlice baktı.

"Küçük bir çıraksak, fazla bir şey yapmayız," diye yanıt verdi. "Yirmi ya da daha fazla yıldır Orman Muhafızı olanlarımız ise ne yapılacağını sorma ihtiyacı duymaz."

Will, ağzının payını alarak "Ha," dedi. H alt konuşmasını sürdürdü.

"Sonra, savaş zamanlannda özel kuvvetler olarak görev ya-panz. Ordulara rehberlik eder, onlardan önce keşfe çıkanz. Düşmanı felakete uğratmak için düşman hattının ötesine geçeriz, falan filan." Halt çocuğa baktı. "Kısacası Orman Muhafızlığı, çiftlikte çalışmaktan daha heyecanlı bir iştir."

Will başını yukarı aşağı salladı. Belki de Oraıan Muhafızı çıraklığı sandığı kadar kötü olmayacaktı. "Ne tür düşmanlar bunlar?" diye sordu. Redmont Kalesi, kendini bildi bileli, barış içinde yaşıyordu.

Halt, "İç ve dış düşmanlar," dedi. "Örneğin Skandiyalı deniz akıncıları - ya da Morgarath ve onun Wargallan."

Will, Yağmur ve Gece Dağlan'nın Efendisi Morgarath hakkında anlatılan bazı korkunç öyküleri anımsayarak ürperdi. Will'in tepkisini gören Halt, ciddi bir şekilde başım salladı.

"Evet," dedi. "Morgarath ile Wargallan kesildikle korkutucudur. Bu yüzden Orman Muhafizlan'nin gözleri, sürekli onların üzerindedir. Toplanıp savaşa hazırlanırlarsa haberimiz olsun diye."

Will, biraz da kendi içini rahatlatmak için "Yine de," dedi, "son saldmlannda, baronların ordulan onları kıymaya çevirdi."

H alt, "Doğru," diye onayladı. "Ama bunu, onlara bilgi veren bir haberci sayesinde başardıl ar." Will'e anlamlı anlamlı baktı.

Çocuk, "Haberi veren bir Orman Muhafızı mıymış?" diye sordu.

"Evet. Morgarath'ın Wargallannin gelmekte olduğu haberini getiren, bir Oraıan Muhafızı imiş. Sonra da süvarileri gizli bir geçide götürmüş. Böylece onlar da düşmana kanattan sal-dırabilmişler."

Will, "ve büyük bir zafer kazanmışlar," dedi.

"Kesinlikle. Bir Orman Muhafızı'nın uyanıklığı, becerisi ve gizli yollan bilmesi sayesinde."

Will, alçak sesle "Benim babam bu savaşta öldü," diye ekledi.

Halt ona merakla baktı. "Öyle mi?" dedi.

Will, "O bir kahramandı. Güçlü bir şövalyeydi," diye devam etti.

Onnan Muhafızı, konuşmakta kararsız kalmış gibi duraksadı. "Bilmiyordum," diyebildi sadece.

Will hayal kırıklığına uğramıştı. Bir an için Halt'un, babasıyla ilgili bir şey bildiğini, onun nasıl kahramanca öldüğünü Will'e anlatacağını sanmıştı.

Sonunda Will, "Savaş Okulu'na kabul edilmeyi o yüzden bu kadar çok istiyordum," dedi. "Onun izinden gitmek için."

Halt, "Senin başka yeteneklerin var," dedi. Will, dün gece Baron'un da ona aynı şeyi söylediğini hatırladı.

"Halt. .." dedi.

Halt devam etmesi için başını salladı.

"Merak ediyorum acaba neden... Baron beni senin seçtiğini söyledi."

Halt bir şey söylemeden, yine başını salladı.

"Ve ikiniz de benim başka yeteneklerim olduğunu söylüyorsunuz. Orman Muhafızı çıraklığına uygun yetenekler ..." '

"Evet," dedi Halt.

"Şey... Nedir bu yetenekler?"

Orman Muhafızı, arkasına yaslanıp ellerini başının arkasında birleştirdi. "Çeviksin. Bu, bir Orman Muhafızı'nda bulunması gereken bir özellik," diye söze başladı. "Ayrıca, daha önce de söylediğim gibi, sessizce hareket edebiliyorsun. Bu çok önemli. Hızlı koşuyorsun. Ve de meraklısın..."

Will, "Meraklı mı? N e demek istiyorsun?" diye sordu.

Halt ona sertçe baktı. "Sürekli soru soruyorsun. Hep yanıt almak istiyorsun," diye açıkladı. "O yüzden Baron'dan seni o kağıtla sınamasını rica ettim."

"Ama beni ilk ne zaman fark ettin? Yani beni seçmeyi ilk ne zaman düşündün?"

"A," dedi Halt, "galiba sem Chubb Usta'nın mutfağından kekleri çalarken gördüğümde."

Will'in ağzı hayretten açık kaldı. "Beni mi seyrediyordun? Ama bu, çok uzun zaman önceydi!" Birden aklına bir düşünce geldi. "Sen neredeydin?"

"Mutfaktaydım," dedi Halt. "İçeri girdiğinde beni fark edemeyecek kadar meşguldün."

Will, hayretler içinde başını salladı. Oysa mutfakta kimsenin bulunmadığından ne kadar da emindi. Sonra, Halt'un pelerinine sannıp nasıl görünmez olabildiği aklına geldi. Oraıan Muhafızlığı'nrn yalnızca yemek pişirip temizlik yapmaktan ibaret olmadığını anladı.

Halt, "O işi beceriyle yapmış olman beni etkiledi," dedi. "Ama beni etkileyen başka bir şey daha vardı."

Will, "Nedir?" diye sordu.

"Daha sonra, Chubb Usta seni sorguya çekerken, durakladın. Kekleri çaldığını inkar edecektin. Ama itirafettin. Hatırlıyor musun? U sta da tahta kaşığıyla kafana bir tane vurdu."

Will, sıntıp düşünceli bir tavırla başını ovdu. Kaşığın kafasında çıkardığı çot! sesi hala kulaklarındaydı.

"Yalan söylesem daha mı iyi olurdu, diye düşünmüştüm," diye itiraf etti.

Halt, başını yavaşça sağa sola salladı:

"Hayır, Will. Yalan söylemiş olsaydın, benim çırağım olamazdın." H alt, kalkıp gerindi. İçeri girip ocakta kaynayan yemeğe doğru gitti ve "Haydi, yemek yiyelim," dedi.

DOKUZ

Horace, çantasını yatakhanenin döşemesine bıraktı. Kendini yatağına atarak rahatladı.

Bütün kaslan ağrıyordu. Bu kadar yorulacağını hiç düşünmezdi. hısan vücudunda bu kadar çok kas olduğunu ve bu derece sızlayabileceklerini hiç bilmezdi. Bu üç yıllık Savaş Okulu eğitimini tamamlayıp tamaralayamayacağmı defalarca, kara kara düşündü. Okulda yalnızca bir hafta geçirmesine karşın, fiziksel olarak tükenmiş haldeydi.

Horace, Savaş Okulu'na başvururken, sıradan halkın kenarda durup hayranlıkla izlediği, ışıldayan zırhlarıyla dövüşen şövalyeleri hayal etmişti. Bu hayale göre o halkın büyük bir kısmını güzel kızlar oluşturuyordu. Yetimhanedeki akranı Jenny, onların arasında en göze çarpanıydı. Ona göre Savaş Okulu, büyülü ve macera dolu bir yerdi. Öğrencileri de başkalarının imrenerek baktıkları insanlardı.

Gerçek ise bambaşkaydı. Savaş Okulu öğrencileri, şafaktan önce kalkıp, kahvaltıdan önceki bir saati ağır antrenman yaparak geçiriyorlardL Koşma, ağırlık kaldırma, sıraya dizilip ağır kütükleri başlarının üzerinde kaldıraıa gibi ağır fiziksel idmanlar yapıyorlardı. Bütün bunlardan bitkin düşen öğrenciler, yatakhanelerine dönüp - soğuk suyla - kısa bir duş aldıktan sonra, yıkandıklan ve yattıklar yerleri tek bir leke kalmayincaya dek temizliyorlardı. Ardından zorlu yatakhane denetimi geliyordu. Denetimi yapan tilki gibi kurnaz, ihtiyar şövalye Sör Karel yatakhaneyi temizleme, yatak düzeltme ve malzeme istifleme konusundaki hileleri çok iyi bilirdi. Yatakhanedeki yirmi erkek çocuğundan birinin tek kurala uymaması bile, bütün malzemelerinin yere saçılması, yataklarının ters çevrilmesi, çöp kutularının yere dökülmesi ve hepsinin kalıvaltı etmeleri gereken zamanda - her şeyi baştan yapması anlamına gelirdi.

Yeni öğrenciler, Sör Karel'i yalnızca bir kere kandırmaya kalkışmışlardı. Kahvaltının özel bir yanı yoktu. Aslında Horace'a göre, sıradan bir şeydi. Ama insan onu kaçırdı mı, yalnızca yirmi dakika süren öğle yemeğine kadar beklemek zorunda kalıyordu.

Kahvaltıdan sonra iki saat boyunca, askeri tarih, taktik kuramları ve benzeri konularda dersler işleniyordu. Ardından öğrencilerin genellikle engelli yolu koşmaları gerekiyordu. Bu yolda hız, çeviklik, denge ve gücü sınamak için hazırlanmış bir dizi engel bulunuyordu. Ayrıca parkurun, beş dakikanın altında koşulması gerekiyordu. Bunu başaramayan öğrenciler, hemen başlangıç noktasına gönderilip, tekrar koşturuluyorlardı. Bu yolu bir kez olsun düşmeden tamamlayan öğrenci, yok gibiydi. Yolun her yerinde çamur havuzlar, su tuzakları, Horace'm nereden geldiklerini düşünmek bile istemediği belirsiz, hoş olmayan şeylerle dolu çukurlar bulunuyordu.

Engelli yolun ardından, öğle yemeği geliyordu. Ama koşuda düşenler, yemekhaneye girmeden önce soğuk duşta temizlenmek zorundaydılar. Bu da yemek molasına ayrılan zamanın aşağı yukarı yansını götürüyordu. Sonuç olarak Horace'ın Savaş Okulu'nun ilk haftasına dair dayanılmaz izlenimleri, ağrıyan kaslarla mide kazıntısından oluşuyordu.

Yemekten sonra başka dersler, daha sonra da şato bahçesinde, büyük sınıftan bir öğrencinin gözetiminde yapılan antrenman vardı. Sonra sımftoplanıp, okul gününün sonuna kadar uygun adım yürüme idrnam yapıyordu. Okul bittikten sonra malzemelerini temizleyip onarmak ve ertesi günkü derslerine hazırlanmak için iki saatleri kalıyordu.

Tabii bilileri günlük programı bozacak bir şey yapmadığı, bir şekilde eğitmen ya da gözetmenlerinden birinin canını sıkmadığı sürece. Böyle bir durumda hepsi, çantalarını taşlarla doldurup kırlık alanın etrafında on iki kilometre koşmak zorundaydı. Bu güzergah, hiçbir zaman normal yol veya patikaların yakınından geçmezdi. Yamuk yumuk ve çukurlu zeminde, dere ve tepelerden geçip, insanın ayağına dolanan çalıların bulunduğu yerlerde koşarlardı.

Horace, bu koşulardan birinden henüz dönmüştü. Gündüz, Taktik 1 dersinde bir arkadaşı başka bir arkadaşına bir not verirken yakalanmıştı. N e yazık ki notta, dersi veren uzun burunlu hocanın karikatürü vardı. Çocuk dikkate değer bir çizim becerisine sahipti ve çizilen kişiyi tanımak son derece kolaydı.

Sonuç olarak Horace ve sınıf arkadaşları, o çantaları taşla doldurup koşmak zorunda kaldılar.

Diğer çocuklar ilk tepeyi tırmanmaya çalışırlarken, o yavaş yavaş diğerlerinin arasından sıyrılmaya başladı. Henüz birkaç gün geçmişken, Horace, Savaş Okulu'nun katı kurallarının üzerindeki etkilerini görüyordu. Hayatında hiç olmadığı kadar formdaydı. Bunun yanı sıra doğuştan atletik bir yapıya sahip olduğu ortaya çıkmıştı. Kendisi bunun farkında olmasa da, diğerleri debelenirken, o dengeli ve güzel koşuyordu. Koşunun ilerleyen safhalarında, kendini diğerlerinin önüne geçmiş buluyordu. Adımlarını başı dik, burnundan düzenli soluk alarak atıyordu. Şimdiye kadar sımf arkadaşlarını yakından tanıma fırsatı olmamıştı. Yıllardır oıüarı kale civarında ya da köyde görürdü elbette. Ama yetimhanede büyümek, onu şatoyla köyün günlük, normal yaşantısından ayrı tutmuştu. Yetimhane çocukları, kendilerini diğer çocuklardan farklı hissederlerdi. Annesiyle babası hayatta olan çocuklar da kendilerini onlardan farklı görürlerdi.

Seçmelerin yapıldığı tören, yalnızca yetimhane çocuklarına özeldi. Horace o yıl okula yerleştirilen yirmi çocuktan biriydi. Diğer on dokuzu noraıal yollardan - aile etkisiyle, biraz ka-yırılarak ya da öğretmenlerinin önerisiyle - gelen çocuklardı. Sonuç olarak, Horace merak uyandıran biriydi. Diğer çocuklar, şimdiye kadar ne onunla arkadaşlık etmiş ne de onu tanımaya çalışmışlardı. Ama Horace, hepsini koşuda alt ettiğini düşünerek, gaddarca bir haz duyuyordu. Diğerleri henüz dönmemişlerdi. Hepsine günlerini göstenuişti.

Yatakhanenin bir ucundaki kapı menteşeleri, yerlerinden sökülürcesine açıldı. Döşeme tahtaları, ağır çizmelerin altında inlediler. Horace dirseğinin üzerinde doğruldu ve derin bir iç çekti.

Bryn, Alda ve J erome karşılıklı iki sıra halinde dizilmiş ve mükemmel düzeltilmiş yatakların arasından ona doğru yürüyorlardı. İkinci sınıf öğrencileriydiler ve kendilerini Horace'm hayatını karartmaya adamışlardı saıki. Horace, hemen ayaklanın yere indirip ayağa kalktı ama geç kalmıştı.

Alda, "Yatakta ne işin var?" diye bağırdı. "Kim dedi yatma zamanı geldi diye?"

Bryn ile Jerome sınttılar. Al da'nın sözlü saldırılarına bayılıyorlardı. Sözlerin ilginç bir yanı yoktu. Ama bu açığı, fiziksel güçlerine duyduklan aşın güvenle kapatıyorlardı.

"Yirmi sınav!" diye buyurdu Bryn. "Hemen!"

Horace bir an durdu. Onların hepsinden daha iriydi. Dövüşecek olsalar, onları teker teker benzetirdi. Ama üç kişiydiler. Ayrıca gelenekten gelen bir hakka sahiptiler. Horace, ikinci sınıfların birinci sınıflara böyle davranmalarının normal olduğunu biliyordu. Öğretmenlerine bu konuda şikayette bulunacak olsa, sınıfarkadaşlan onunla alay ederdi. Yere uzanırken, kimse mızmızları sevmez, dedi içinden. Ama Bryn onun duraksadığını ve hatta gözünde bir an parlayan isyan ışığını görmüştü.

"Otuz şinav!" diye bağırdı. "Başla!"

Kasları isyan eden Horace, yere toylu boyunca uzanıp sınav çekmeye başladı. Ayıı anda sırtında, üzerine basan bir ayak hissetti.

"Haydi, bebek!" Bunu söyleyen Jerome'ydi. "Kendini zorla bakalım!"

Horace bir şinav çekti. J erome, sırtına kuvvetlice baskı uyguluyordu. Biraz daha bastırırsa, Horace kendini 5rnkan ite-mezdi. Ama J erome, Horace tekrar aşağı inerken de ayağını

basılı tutmayı sürdürdü. Bu, işi daha da zorlaştırıyordu. Aşağı inerken de yukarı çıkarkenki gücü harcaması gerekiyordu, aksi halde yere yapışırdı. İnleyerek birincisini bitirip ikincisine başladı.

Alda, "Kes ağlamayı, bebek!" diye bağırdı. Sonra. Hora.ce'm yatağına. yaklaştı. "Bu yatağı bu sabah düzeltmedin mi sen?!" dedi yüksek sesle.

J erome'nin ayağının altında. kendini yukarı itmeye çalışan Hora.ce, yalnızca. inleyebildi.

"Ne? N e?" Alda. eğilip, yüzünü Hora.ce'in yüzüne ya.kla.ştır-dı. "Ne dedin, bebek? Yüksek sesle konuş!"

Horace, güçlükle "Evet. .. efendim," dedi.

Alda., abartılı bir şekilde başını sağa sola salladı. "Ha.yır efendim, dediğini duydum sanki!" dedi doğrularak. "Şu yatağa bakın. Felaket!"

Horace'in yattığı yer, biraz bozulmuştu. Ama. düzeltmesi hiç de zor değildi. Bryn, Alda.'nın niyetini anlayarak sırıttı. Gidip bir tekmede yatağı devirdi. Yorganı, şilteyi ve yastığı yere düşürdü. Alda. da bir tekme atarak, onları odanın ortasına saçtı.

Horace'a "Yatağı baştan yap!" diye bağırdı. Sonra gözleri parladı. Yandaki yatağı da. tekmeyle devirdi, şiltesiyle yorganını yere saçtı. Fikrinden hoşnut, "Hepsini yeniden düzelt!" diye bağırdı. Bryn ağzı kulaklarında sıntarak, Alda'nın yira.ıi yatağı, yorgan ve şilteleri etrafa. saçmasına yardım etti. Otuz adet şmavı tamamlamaya çalışan Hora.ce, dişlerini gıcırdattı. Gözlerine giren yakıcı ter, görüşünü bulanıkla.ştınyordu.

Jerome, "Ağlıyor musun, bebek?!" diye bağırdı. "Git de evde annene ağla!"

Ayağım haince Horace'm sırtına geçirip, onu yere yapıştırdı.

Alda, "Bebeğin annesi yok," dedi. "Bebek, bir yetimhane çocuğu. Annesi uyduruk bir gemiciyle kaçmış."

Jerome, yine Horace'a doğru eğildi. "Öyle mi, bebek?" diye tısladı. "Annen kaçıp seni terk mi etti?"

Horace, dişlerinin arasından "Annem öldü," dedi. Öfkeyle kalkmaya davrandı ama Jerome'nin ayağı ensesindeydi. Yüzünü döşeme tahtasına bastırıyordu. Horace kalkmaktan vazgeçti.

Alda, "Çok acıklı," deyince diğer ikisi de güldüler. "Şimdi topla burayı, bebek. Yoksa o yolu tekrar koştururum sana."

Üç çocuk, Horace'ı bitkin bir halde yerde bırakarak yatakhaneden çıktılar. Çıkarken de sandıklan devirip Horace'm yatakhane arkadaşlarının eşyalarını etrafa saçtılar. Gözüne yine ter giren Horace, acıyla gözlerini kıstı.

Sesi döşemenin kaim tahtalarinın arasında kaybolarak, "Buradan nefret ediyorum," dedi.

ON

Halt, Will'e "Kullanacağın silahlan tanımanın vakti geldi! " diye seslendi.

Will, güneş doğmadan Halt'la kahvaltı etmiş, sonra da birlikte ormana gitmişlerdi. Yarim saat yürümüşler. Halt ona gölgeler arasında sessizce hareket etmeyi göstermişti. Halt'un daha önce de söylediği gibi Will, kendini gizleyerek hareket etme konusunda yetenekli bir öğrenciydi. Ama Orman Muhafızı olabilmek için öğrenmesi gereken çok şey vardı. Yine de Halt, Will'den memnundu. Çocuk öğrenmeye hevesliydi -özellikle de saha becerileri konusunda.

Harita okumak, program yapmak gibi daha az heyecanlı konulara gelince, durum biraz farklıydı. Will önemsiz gördüğü bu ayrıntılar atlıyordu. H alt ise, " Zırhlı süvari birliğine eşlik etmek üzere yol planı çıkarırken, yolda bir dere olduğunu belirtmeyi unutursan, bu becerilerin önemini anlarsın," diye onu uyarıyordu.

Bir açık alanda durdular ve Halt, pelerininin altında sakladığı küçük bir çıkım yere bıraktı.

Will, merakla çıkma baktı. Silah denilince aklına şövalyelerin kullandığı kılıç, balta ve ağır topuz gibi şeyler gelmişti. Küçük çıkında, bu tür şeyler olmadığı belliydi.

Will, gözlerini çıkından ayırmadan "Ne tür silahlar kullanıyorsun? Kılıcın var mı?" diye sordu.

Halt, "Bir Orman Muhafızı'nın ana silahlan gizUlik, sessız-lik ve görünmez olmaktır," dedi. "Ama onlar işe yaramazsa, dövüşmek zorunda kalabilirsin."

Will ümitle "O zaman kılıcımız var mı?" diye sordu.

Halt diz çöküp, çıkını çözmeye başladı. "Hayır. Ama yayımız var," dedi ve yayı Will'in ayaklarının dibine koydu.

Will'in ilk tepkisi, hayal kırıklığı oldu. Yayın yalnızca avlanmak için kullanıldığını düşünüyordu. Yay bir silah değil, herkesin kullanabildiği bir araçtı. Küçükken Will de bir ağacın dalını eğerek, kendine yay yapmıştı. Sonra, yaya daha yakından baktı. Yay eğilmiş ağaç dalından yapılmamıştı.

Bu, Will'in daha önce gördüğü yaylara benzemiyordu. Yayın büyük kısmı normal, uzun bir yay gibi kavisliydi ama iki ucu geriye kıvrıktı. Krallıkta yaşayan çoğu insan gibi Will de standart, uzun yaya alışıktı. Uzun yay kavisli, uzun bir ağaç dalından yapılırdı. Şimdi gördüğü yay ise bir hayli kısaydı.

Halt, kafası kansan Will'e "Buna geriye kıvrık yay deniyor," dedi. "Henüz uzun yay kullanacak kadar kuvvetli değilsin. Çifte kavis, çekmesi kolay olduğu için okunun hızını ve gücünü arttırır. Bunu yapmayı Temuçilerden Öğrendim."

Will, gözlerini tuhaf yaydan kaldırarak "Ternuçiler de kim?" diye sordu.

Halt, "Ternuçiler, korku salan Doğulu savaşçılardır," diye yanıtladı. "Onlar dünyanın en iyi okçulardır."

"Onlarla savaştın mı?"

"Evet, hem onlara karşı ... Hem de onlarla birlikte, omuz omuza savaştım. Bu kadar çok soru sorma."

Will, elindeki yaya tekrar baktı. Gözü alıştıkça, yayın güzel bir silah olduğunu düşünmeye başlıyordu. Birkaç şekil verilmiş ahşap parçası, birbirine yapıştırılmıştı. Farklı kalınlıktaydılar; yaya çifte kavisi veren de buydu. Farklı kuvvetler didişiyor, yayın sağını solunu dikkatle hesaplanmış şekillerde eğiyorlardı.

Will, Bu, gerçekten bir silah olabilir, diye düşündü.

Halt'a "Yayı kullanabilir miyim?" diye sordu.

H alt başıyla onaylayıp, "İyi bir fikir gibi geliyorsa, buyur," dedi.

Will yayı alıp, ok kılıfından bir oku ipe yerleştirdi. Baş ve işaret pannaklaııyla yayı çekip, yinui metre ötedeki bir ağaca nişan aldı ve oku fırlattı.

Şak!

Yayıı sert ipi, Will'in kolunun iç tarafına çarpıp, kamçı gibi canını acıttı. Will, acı içinde bağırıp oku, sıcak bir şeye dokunmuş gibi, elinden attı.

Kolunda kalın, kızarık bir iz oluşmuştu. Sızlıyordu. Will okun nereye gittiğim görmemişti. Umurunda da değildi.

O m an Muhafizı'na suçlayıcı bir şekilde bakarak "Acıdı!" dedi.

Halt omuz silkerek, "Hep acele ediyorsun, delikanlı," dedi. "Bir dahaki sefere biraz beklemen gerektiğini öğrenmiş oldun."

Oman Muhafızı çıkınından, sert deriden yapılmış bir kolluk çıkardı. Bunu yayın gergin ipinden korunsun diye Will'in sol koluna geçirdi. Will, Halt'un kolunda da benzer bir kolluk olduğunu görünce, kendini aptal gibi hissetti. Bunu daha önce gömüş olduğunu ama ne olduğunu somayı akıl edemediğini hatırlayınca, daha kötü hissetti.

H alt, "Şimdi bir daha dene," dedi.

Will, başka bir ok alıp ipe geçirdi. İpi geriye çekerken Halt, onu durdurdu.

"Oku baş ve işaret pamaklarınla tutma," dedi. "Ok, işaret ve orta p am ağ m m arasında olmalı... Şöyle ..."

Will'e, okun nasıl düzgün tutulacağını anlattı. Sonra telin üç pamağın ilk boğumunda duma sı gerektiğini açıkladı. Son olarak da ipi gerip, oku fırlatmayı gösterdi.

Will oku geri getirirken, sözlerine devam etti: "Sadece kollarım değil, sırt kaslarını da kullanmaya çalış. Kürek kemiklerin birbirine yaklaşacak..."

Will bu şekilde deneyince, yayı çekmek daha kolay geldi. Şimdi yayı öncekinden daha sabit tutabiliyordu.

Oku tekrar fırlattı. Bu sefer hedefaldığı ağaç gövdesini kıl payı kaçırdı.

H alt, "idrnan yapman gerek," dedi. "Şimdilik bu kadar yeter."

Will, yayı dikkatle yere koydu. Halt'un bu sefer çıkınından ne çıkaracağını merak ediyordu.

"Bunlar Orman Muhafızı'nın bıçaklar," diyen Halt, Will'e, kemerinin sol tarafına taktığına benzer, çift bıçaklık bir kılıf verdi.

Will kılıfı alıp inceledi. Bıçaklar üst üste yerleştirilmişlerdi. Üstteki bıçak diğerinden daha kısaydı. Üst üste konulmuş bir sıra deriden yapılma, kalın ve ağır bir sapı vardı. Sapla bıçak arasında pirinçten bir parça, onun üzerinde ise yine pirinçten topuz vardı.

"Çıkar onu," dedi Halt. "Dikkatli ol."

Will kısa ve tuhafşekilli bıçağı kılıfından çıkardı. Sapı dardı. U ca doğru kalınlaşan bıçak kısmının en kalın yeri, boyunun üçte biri kadardı. Ağırlık uç tarafta toplanıyor, birden aşırı incelip, sipsivri bir uç oluşturuyordu. Will, merakla Halfa baktı.

Orman Muhafızı "Bu, fırlatmak için," dedi. "Bıçağın ucunun aşırı kalınlığı, sapının ağırlığım dengeler. İki ucun birleşen ağırlığı da bıçağı attığında, hedefi bulmasına yardımcı olur. İzle."

Elini kendi kalın bıçağına attı. Onu tek hareketle kılıfından çıkarıp döndürerek, yakındaki bir ağaca fırlattı. Bıçak, güçlü bir tak! sesiyle ağacın gövdesine saplandı. Will, Oraıan Muhafızı'nın becerisine ve hızına hayran kalarak ona baktı.

"Bunu yapmayı nasıl öğrendin?" diye sordu.

H alt ona bakıp, "Çalışarak," diye yanıtladı.

Will'e ikinci bıçağa bakmasını işaret etti.

Bu bıçak daha uzundu. Sapı diğerininki gibi deri katmanlardan oluşuyordu ve arada kısa, sağlam bir parça vardı. Bıçak kısmı ağır ve düzdü. Bir kenan jilet gibi keskin, diğer kenari ise kalındı.

Halt, "Bunu, düşmanın çok yaklaştığında kullanırsın," dedi. "Ancak eğer bir okçuysan fazla yakınma geleceğim, sanmam. Bunu hem fırlatmada hem de kılıç darbesini engellemede kullanabilirsin. Bu bıçağı, krallığın en iyi çelik işçileri yaptılar. Buna göz kulak ol, arada bir bileylerneyi de unutina."

Çocuk, elindeki bıçağa hayranlıkla bakarak "Olur," dedi.

Halt, "Bu da, Skandiyahlarm 'saks bıçağı' dediklerine benzer bir bıçaktır," diye anlatmayı sürdürdü. Will kaşlarını çatınca . Halt konuyu biraz daha açtı.

"Hem bir silah hem de bir araç olarak kullamlır. Aslında bu bıçağa 'deniz baltası' denir."

"Öte yandan," diye ekledi, "bizimkilerin çeliği Skandiyalı-lann çeliğinden çok daha iyidir."

Will, bıçağı yakından inceledi. Metal kısımdaki açık mavi rengi gördü ve mükemmel dengeyi hissetti. Bıçak, deri ve pirinç sapıyla sıradan ve işlevsel bir görünüme sahipti. Ama iyi bir silahtı ve Redmont Kalesi'nin savaşçılarının kullandıkları hantal bıçaklardan çok daha üstündü.

Halt, ona çift bıçakh kılıfı, elini atttğmda kabzalara ulaşabilecek şekilde kemerine nasıl takacağını gösterdi. "Artık tek yapman gereken onları nasıl kullanacağını öğrenmek. Bunun ne demek olduğunu biliyorsun, değil mi?"

Will sırıtarak başını salladı ve "Bol bol i dm an," dedi.

ON BİR

Sör Rodney, idman sahasını çevreleyen tahta çite yaslanmış, idman yapmakta olan yeni Savaş Okulu öğrencilerini seyrediyordu. Çenesini sıvazlayarak, yirmi yeni öğrenciyi inceliyordu. Ama gözleri hep bir kişiye takılıyordu:    Rodney'nin

Seçmeler'de çırak olarak kabul ettiği, geniş omuzlu, uzun boylu Yetimhane çocuğu. Çocuğun ismini hatırlamaya çalıştı.

Horace. İsmi buydu.

Alıştırma standarttı. Zırh gömleği gıyıp miğfer takan çocuklar, ellerinde kalkanla, insan boyundaki deri kaplı bir tahta kazığın önünde duruyorlardı. Rodney'ye göre, savaştaki gibi kalkan, zırh ve miğfer taşımadıkça, kılıçla idman yapmanın bir anlamı yoktu. Çocuklann zırha ve ağır donanımlara en baştan alışmaları gerektiğini düşünüyordu.

Çocuklar kalkan, miğfer ve zırhın yanı sıra, silahtarın dağıttığı alıştırma kılıçlanın da taşıyorlardı. Alıştırma kılıcı tahtadandı ve deri sapıyla ara parçası dışında, gerçek kılıca benzer bir yanı yoktu. Aslında, bunlar kurutulup sertleştirilmiş ceviz

ağacından yapılma, uzun asalardı. Ama ince çelik kılıçlarla hemen hemen aynı ağırlıktaydılar. Sapları da gerçek bir kılıcın kabzasına denkti.

Öğrenciler ilerleyen zaman içerisinde kenarı ve ucu köreltilmiş de olsa - gerçek kılıçlarla alıştırmaya geçerlerdi. Ama buna daha aylar vardı. O zamana kadar bu işe uygun olmayan öğrenciler ayıklanırdı. Savaş Okulu'na başvuranların en az üçte birinin, ilk üç ay içinde zorlu eğitimi bırakması normaldi. Buna bazen çocuklar karar verirdi, bazen de bocalan. Ya da olağanüstü durumlarda Sör Rodney verirdi bu kararı. Savaş Okulu, katı kurallar olan zor bir okuldu.

İdman sahası, kazıkların üzerindeki, güneşten sertleşmiş kalın derilere çarpan tahta kılıçların sesiyle çınlıyordu. Sahanın başında duran idman hocası Sör Karel, uygulanan standart darbeleri söylüyordu.

Yardımcı idman hocası Sör Morton'un gözetimindeki üçüncü sınıf öğrencilerinden beşi, çocukların arasına karışarak temel kılıç hamlelerini izliyorlardı. Bazen yanlış bir hareketi düzeltiyor, bazen bir hamlenin açısını değiştiriyorlardı. Ya da çocukların biri hamlesini yaparken kalkanını çok aşağı indirmemesini öğütlüyorlardı.

Bu, sıcak güneş altında yapılan sıkıcı, tekrara dayalı bir işti. Ama gerekliydi. Çocukların okuldaki durumları, bu hareketleri ne kadar iyi öğrendiklerine bağlıydı. Bu hamleleri gözleri kapalıyken bile, neredeyse içgüdüsel olarak yapabilmeleri gerekiyordu.

Rodney Horace'ı seyrederken, aklındaki düşünce buydu. Karel basit tempo talimatı verirken Rodney, Horace'in zaman

açısından geride kalmadan hareketlere kendiliğinden bir hamle eklediğim fark etti.

Karel, başka bir hareket dizisine başlamıştı. Sör Rodney hevesle öne doğru eğilip gözlerini Horace'a dikti.

idrnan hocası "Hücum! Yan kesme! Ters vuruş! Yukarıdan aşağı!" diye bağırdı. "Yukarıdan aşağı ters vuruş!"

Işte yine yapmıştı! Karel yukardan aşağı ters vuruş talimatı verdiğinde Horace bunu yapmıştı. Ama sonra göz açıp kapayıncaya kadar, ters yan kesme hamlesine geçmişti. H am-leyi o kadar şaşırtıcı bir hız ve güçle uygulamıştı ki gerçek dövüşte sonuç, son derece ölümcül olurdu. Rakibin yukardan aşağı vuruşu engellemek için kaldıracağı kalkanın, kaburgaları hedef alan yan vuruşa yetişebilmesi olanaksızdı. Rodney, öğrencinin bu ek hamleleri kendiliğinden eklediğim anlamıştı. Göz ucuyla, küçük farkı, çok çabuk yapılıp fark edilmeden tamamlanan fazladan hareketi görmüştü.

Karel, "Rahat!" diye bağırdı. Rodney, diğer çocuklar silahlarını bırakıp ayakta dikilirken, Horace'm dövüş pozisyonunu koruduğunu gördü. Çocuk, kılıcın ucu belinin biraz üzerinde, ritmini kaybetmemek için parmak uçlarında hareket ediyordu.

Görünüşe göre Horace'ın ek hareketlerini başka biri daha fark etmişti. Sör Morton, büyük öğrencilerinden birini parmağıyla yanına çağırdı. Sonra da Horace'ı göstererek onunla konuştu. Dikkatini idman kazığına vermiş olan Horace, bunun farkında değildi. Büyük öğrenci ona doğru yaklaşarak adıyla seslenince, irkilerek ona baktı.

"Hey sen! On dördüncü kazık. Ne yaptığını sanıyorsun?"

Horace'm yüzünde bir hayret - ve de endişe - ifadesi belirdi. Hiçbir birinci sımföğrencisi, idman hocalarının ya da onların yardımcılarının dikkatini çekmek istemezdi. Hepsi de elenme tehlikesinin bilincindeydi.

Soruyu anlamayarak, telaşla "Efendim?" dedi. Üst sımföğrencisi devam etti.

"Programı izlemiyorsun. Sör Karel'in talimatlarını uygula, anlaşıldı mı?"

Konuşmayı dikkatle izleyen Sör Rodney, Horace'in şaşkınlığının gerçek olduğuna inanıyordu. Çocuk omuzlanın silker gibi bir hareket yaptı. Şimdi hazır olda duruyordu, kılıç sağ omzunda, kalkan ise göğüs hizasrndaydı.

Çekinerek, yeniden "Efendim?" dedi. Öteki, kızmaya başlıyordu. Horace'rn ek hamlelerini görmemişti. Belli ki onun hareketleri karıştırdığını farz ediyordu. Yüzünü Horace'rn yüzüne yaklaştırıp yüksek sesle şöyle dedi:

"Sör Karel, uygulanmasını istediği hamleleri söylüyor! Sen de onları yapıyorsun! Anladın mı?"

Horace, yüzü kıpkırmızı halde "Efendim, ben... öyle yapıyorum," diye yanıt verdi. Bir eğitmenle tartışmanın yanlış olduğunu biliyordu ama Karel'in söylediği hamlelerin hepsini yaptığından ernindi.

Şimdi büyük öğrenci dezavantajlı durumdaydı. Horace'rn ne yaptığım görmemişti. Bu açığım kabadayılıkla kapatıyordu. "Yaptın dernek? O zaman son hamle dizisini tekrarla bakayım. Sör Karel, hangi hamle dizisini yapmanızı söylemişti?"

Horace hemen yanıt verdi: "Beşinci dizi, efendim: H ücum! Yan kesme! Ters vuruş! Yukardan aşağı! Yukandan aşağı ters

vuruş!"

Kıdemli öğrenci duraksadi. O, Horace'm hayal aleminde olduğunu, kazığı kafasına göre kestiğini sanmıştı. Ama Horace, son diziyi tamı tarnma tekrarlamıştı. En azından o öyle sanıyordu. Kıdemli öğrenci diziyi pek iyi hatırlamasa da acemi öğrenci hamleleri hatasız sıralamıştı. Diğer acemi öğrencilerin ilgiyle onları izlediklerinin bilincindeydi. Bu doğal bir tepkiydi. Acemi öğrenciler, birinin hatası yüzünden azarlanmasını seyretmeye bayılırlardı. Bu, onların hatalarının fark edilmemesini sağlardı.

"Neler oluyor, Paul?" Yardımcı idman hocası, bu tartışmadan hoşlanmamıştı. O, kıdemli öğrenciye acemi öğrenciyi dikkatsizliğinden ötürü paylamasını emretmişti. Bunun şimdiye kadar hallolması gerekiyordu. Halbuki ders bölünmüştü. Kıdemli Öğrenci Paul, hazır ola geçti.

"Efendim, öğrenci diziyi tamamladığını söylüyor" diye yanıt verdi. Horace, kıdemli öğrencinin "söylüyor" kelimesine yaptığı vurgudaki imaya yanıt verecekti. Ama akıllılık edip çenesini açmadı.

"Bir dakika." Paul ile Sör Morton, şaşkın şaşkın etraflan-na baktılar. Sör Rodney'nin yanlarına geldiğini görmemişlerdi. Diğer öğrenciler de derhal hazır ola geçtiler. Bütün Savaş Okulu öğrencileri, Sör Rodney'ye korkuyla karışık saygı ve sevgi duyarlardı.

Horace, kaygıyla dudağını ısırdı. Savaş Okulu'ndan atılma olasılığıyla karşı karşıyaydı. Önce, ona hayatı zindan eden üç tane ikinci sımf öğrencisiyle arasını açmıştı. Sonra Kıdemli Öğrenci Paul ile Sör M orton'un dikkatini üzerine çekmişti. Şimdi de bizzat Savaş Ustası'nı karşısına almıştı. Üstüne üstlük, hatasının ne olduğunu da bilmiyordu. Hafızasını yok-laymca, diziyi söylendiği gibi yapmış olduğunu çok iyi anımsıyordu.

Savaş Ustası, "Diziyi hatırlıyor musun. Öğrenci Horace?" dedi.

Horace başını salladı. Sonra, bunun uygun bir yanıt olmadığını akıl ederek şöyle dedi:

"Evet, efendim. Beşinci dizi, efendim."

Rodney, çocuğun diziyi bir kez daha tekrarlayabildiğim fark etti. Diğer çocukların az önce hangi alıştıraıayı yaptıklarını hatırlayacaklarını hiç sanmıyordu. Kıdemli öğrencilerin bundan daha iyi aydınlatabileceklerinden kuşkuluydu. Sör Morton bir şey söyleyecekti ama Rodney elim kaldırıp onu susturdu.

Sesinden, öğrencisine duyduğu ilginin arttığım belli ederek, "Bize alıştırmayı tekrar eder misin?" dedi ve Horace'a idman kazığım işaret etti. "Yerim al. Hamleleri söyle ... başla!"

Horace, hamleleri de sayarak, diziyi hatasız tamamladı.

"Hücum! Yan kesme! Ters vuruş! Yukandan aşağı! Yukardan aşağı ters vuruş! "

Tahta kılıçla kazıktaki deriye gerekli darbeleri, tam belirlenen süre içinde indirdi. Ritim ve hamlelerin uygulanışı kusursuzdu. Ama bu kez Rodney, Horace'm ek hamle yapmadığım fark etti. Yıldırım gibi ters yan kesme yoktu. N edenini biliyordu. Horace bu kez, dikkatini diziyi eksiksiz yerine getirmeye vermişti. Daha önce, içgüdüsel hareket ediyordu.

Sör Karel, Sör Rodney'nin standart bir alıştırma dersine karışmasına şaşırmıştı. Alıştırma kazıklarının yanında dikilmekte olan öğrencilerin arasından geçerek, yanlarına geldi.

Kaşları soru sorarcasına kalkıktı. Kıdemli bir şövalye olarak, buna hakkı vardı. Savaş Ustası, yine elini kaldırdı. O anda Horace'rn dikkatinin dağılmasını istemiyordu. Ama birazdan olacağına kesin gözüyle baktığı şey gerçekleşirken, Karel'in orada bulunmasına seviniyordu.

Aynı sert sesle "Tekrar," dedi ve Horace diziyi tekrarladı. Bitirince, Rodney'nin sesi kırbaç gibi sakladı:

"Tekrar!"

Horace beşinci diziyi bir kez daha yaptı. Bu sefer bitirince, Rodney bağırdı: "Üçüncü dizi!"

Horace hareketleri yaparken, "Hücum! Hücum! Geri adım! Çapraz savunma! Kalkan bloke! Yan kesme!" diye bağırdı.

Rodney çocuğun parnıak uçlarında, rahat bir tavırla hareket edişini seyretti. Kılıcı aynı anda ileri, geri ve çapraz hareket eden bir dil gibiydi. Hatta Horace farkında olmadan, hareketleri idman hocasından iki kat daha hızlı sıralıyordu.

Karel, Rodney ile göz göze geldi. Hoşnut bir şekilde başını salladı. Ama Rodney'nin işi henüz bitmemişti. Horace düşünmeye fırsat bulamadan, ona yine beşinci diziyi uygulamasını emretti. Çocuk da hemen emri yerine getirdi.

"Hücum! Yan kesme! Ters vuruş! Yukandan aşağı! Yukan-dan aşağı ters vuruş! "

Sör Rodney, hemen "Ters vuruş!" dedi. Horace'rn kılıcı, saıki otomatiğe bağlamış gibi bu fazladan, ölümcül hareketi yerine getirdi. Sör Rodney, Morton ve Karel'den ufak hayret nidalan duydu. Onlar da gördükleri şeyin öneminin farkındaydılar. Kıdemli Öğrenci Paul, henüz olayı anlayamamıştı. Ona göre, acemi öğrenci, Savaş U s tası'ndan gelen beklenmedik bir

emre karşılık vermişti. Hareketi güzel de yapmıştı ve kılıcın sapıyla ucunu birbirinden ayırt edebiliyordu. Ama kıdemli öğrencinin gördüğü, bundan ibaretti.

Sör Rodney "Rahat!" diye emretti. Horace, kılıcın ucunu yere indirerek rahat duruma geçti.

Savaş Ustası alçak sesle, "Söyle bana, Horace," dedi. "Bundan önce o ters vuruşu diziye eklediğini hatırlıyor musun?"

Horace kaşlarını çattı, ardından gözlerinde anlayan bir ifade belirdi. Emin değildi ama Savaş Ustası onun hafızasını uyarınca, hareketi yapmış olabileceğini düşündü. "A... Evet, efendim. Sanırım. Özür dilerim, efendim. Öyle yapmak istemedim. Şey oldu... yapıverdim."

Rodney idman hocalarına hızlı bir bakış attı. Fazladan hareketin önemini anlamış görünüyorlardı. Başını sallayarak, bu konuda henüz bir şey yapılmasını istemediğini belirten, sessiz bir mesaj gönderdi. "Önemli değil. Ama alıştırmanın kalan kısmında dikkatini topla ve yalnızca Sör Karel'in dediklerini yap, olur mu?"

Horace, hazır ola geçerek, "Evet, efendim!" dedi. İdman hocasına baktı. "Özür dilerim, efendim!" diye ekledi. Karel ise konuyu geçiştirircesine eliıi salladı.

"Artık daha dikkatli ol." Karel, Sör Rodney'nin gitmek istediğini sezerek, ona başıyla selam verdi. "Teşekkürler, efendim. Devam edebilir miyiz?"

Sör Rodney, başıyla onay verdi. "Buyurun, devam edin..' ' Dönüp giderken, bir şey hatırlarnışçasına geri dönüp, kayıtsızca, "A,"bu arada, bugünkü dersleriniz bittikten sonra sizinle odamda görüşebilir miyim?" diye sordu.

Karel, aynı kayıtsızlıkla "Tabii, efendim," dedi. Sör Rodney'nin bu konuyu konuşmak istediğini ama Horace'm bunu fark etmemesi gerektiğini anlamıştı.

Sör Rodney, ağır adımlarla Savaş Okulu'nun merkezine döndü. Arkadan Sör Karel'in hazırlık emirleri ve tahtanın deride çıkardığı "Tak-tak, tak-tak!" sesi geliyordu.

ON IKI

Halt, Will'in atış yaptığı hedefi, inceleyerek başını salladı. "Hiç fena değil," dedi. "Atıcılığın gelişiyor."

Will, sırıtmaktan kendini alamadı. Halt'tan böyle övgüler sık gelmezdi. Halt, Will'in yüzündeki ifadeyi görünce şöyle dedi:    "Daha çok çalışırsan - çok fazla çalışırsan - vasat bir

muhafız bile olabilirsin."

Will 'vasat' sözcüğünün anlamını tam bilmese de iyi bir şey olmadığını seziyordu. Sırıtmayı kesti ve Halt, konuyu bir el hareketiyle kapattı. "Şimdilik bu kadar atış yeter. Gidelim," dedi ve ormanın içinden giden, dar bir yolda yürümeye başladı.

Will, "Nereye gidiyoruz?" diye sordu. O m an Muhafızı'nın uzun adımlarına ayak uydurabilmek için, neredeyse koşarak yürüyordu.

Halt, yukarıdaki ağaçlara bakıp, "Bu çocuk niye bu kadar çok soru soruyor?" diye söylendi.

Tabii ağaçlar yanıt vennediler.

Bir saat yürüdükten sonra, ormanın ıçme gömülmüş birkaç yapının olduğu yere vardılar.

Will, soru sormamak için kendini zor tutuyordu. Ama Halt'un, sorularına yanıt venneyeceğini öğrendiği için, kendini tutup zamanını bekledi. Buraya neden geldiklerini er ya da geç öğreneceğini biliyordu.

Halt, harap kulübelerin en büyüğüne yöneldi ve durup Will'e de aynı şeyi yapmasını işaret etti.

Sonra, "Merhaba, ihtiyar Bob!" diye seslendi.

Will, kulübenin içinden sesler geldiğini duydu. Sonra kapıda yüzü kırışmış, kamburu çıkmış bir adam belirdi. Sakalı uzun, keçeleşmiş ve kirli beyazdı. Keldi. Smtıp başıyla Halfa selam yererek onlara yaklaştığında. Will nefesini tuttu, ihtiyar Bob, ahır gibi kokuyordu. Üstelik pek de temiz olmayan bir ahır gibi.

İhtiyar Bob, "Günaydın, Orman Muhafızı!" dedi. "Bana kimi getirdin böyle?" Merakla Will'e baktı. Pis ve dağınık görüntüsüne karşın, gözleri parlak ve çok canlıydı.

Halt, "Bu benim çırağım Will," dedi. "Will, bu da İhtiyar Bob."

Will, nazikçe "Günaydın, efendim," deyince, ihtiyar kıkırdadı.

"Bana efendim diyor! Kulakların duysun, Onnan Muhafızı, bana efendim diyor! Bundan iyi bir Orman Muhafızı olur!"

Will, adama gülümsedi. Hıtiyar Bob, kirli olsa da sevimliydi. Belki de adam, Halt'tan korkmadığı için hoşuna gitmişti. Will, daha önce kimsenin asık suratlı Orman Muhafızı'yla böyle arkadaşça konuştuğunu duymamıştı.

Halt, sabırsızca homurdandı. "Hazırlar mı?" diye sordu.

İhtiyar yine kıkırdayıp, birkaç kere başını salladı. "Hazırlar!" dedi. "Bu tarafa geçin de bakın."

Onları kulübenin arkasına, etrafı çitle çevrili bir otlağa götürdü. Otlağın ucunda bir sundurmaA vardı. Sundurma, direklerin üzerindeki bir çatıdan ibaretti. Duvar filan yoktu. İhtiyar Bob, Will'i sıçratan tiz bir ıslık koyuverdi.

Sundurmayı göstererek, "Oradalar, gördün mü?" dedi.

Will bakınca, onlara doğru gelen iki at gördü. Hayvanlar yaklaşınca, bir tanesinin at, diğerinin ise midilli olduğunu fark etti. Ama ikisi de ufak, tüylü hayvanlardı, Baron'la şövalyelerinin savaşlarda bindikleri vahşi, besili savaş atlanna benzemiyorlardı.

Büyük olan, hemen Halt'un yanina geldi. Halt atın boynunu okşayıp, ona çitin yanındaki bir kovadan elma verdi. At elmayı afiyetle yerken, o da eğilip atın kulağına bir şeyler fısıldadı. Bunun üzerine hayvan, sanki Orman Muhafızı'yla bir espri paylaşmışlar gibi, başını sallayıp kişnedi.

Midilli ise, elması verilene kadar Hıtiyar Bob'un yanında bekledi. Sonra iri, zeki bakışlı gözlerini Will'e çevirdi.

"Bunun adı Çekici," dedi ihtiyar. "Tam senin boyuna uygun, değil mi?"

Midillinin dizginini alan Will, atın gözlerine bakth Karşısında tüylü, ufak bir hayvan duruyordu. Midillinin bacakla-n kısa ama sağlamdı. Vücudu silindir şeklindeydi. Yelesiyle kuyruğu bakımsızdı, fırçalanmamıştı. Will, midillinin bir at olarak pek etkileyici görünmediğini düşündü.

3    Yağmurdan, güneşten korunmak için yapı lan ve arkası bir duvara yas

lanan çatı. (E.N.)

Will, hep savaşa giderken bineceği atm hayalini kurardı. Hayallerindeki at, yüksek ve heybetliydi. Vahşi ve kuzguni renkteydi, kara zırh gibi parlaymcaya kadar taranıp firçalan-mıştı.

At, sanki Will'in düşüncelerini sezmiş gibi, çocuğun omzunu başıyla hafifçe dürttü.

Gözleri, Belki çok iri değilim, diyordu, ama seni şaşırtabilirim.

"Ee," dedi Halt. "Ne düşünüyorsun?" O da diğer atın yumuşak burnunu okşuyordu. Eski dost oldukları belliydi.

Will duraksadı. Kimseyi kırmak istemiyordu. Sonunda "Biraz şey... küçük," dedi.

H alt, "Ama sen de küçüksün," dedi. Will buna verecek ya-mt bulamadı.

İhtiyar Bob hırıltılı bir kahkaha attı. "Pek savaş atı sayılmaz, değil mi, evlat?" diye sordu.

Will "Şey... yok, pek sayılmaz," dedi. Bob'u sevmişti ve midilliyi eleştirmemesi gerektiğini düşünüyordu.

Ama Hıtiyar Bob yine güldü. Gururla "Ama o süslü atlann hepsine tozunu yutturur!" dedi. "Güçlü attır bu. O süslü atların hepsi yorgunluktan nallan diker ama bu, bütün gün yürür."

Will, ufak tefek hayvana kuşkuyla bakıp, nazikçe "Eminim öyledir," dedi.

H alt, çite yaslanıp "Neden denemiyorsun?" dedi. "Sen çevik bir çocuksun. Çöz bakalım, onu yakalayabilecek misin?"

Will, OrmahA Muhafızı'nin sesinde bir meydan okuma sezdi. Dizgini bıraktı. At bunun bir sınama olduğunu anlamış gibi, acele etmeden küçük çayırın ortasına geçti. Will, çitin altından geçip, yavaşça midilliye doğru yürüdü. Elini davetkar bir şekilde uzattı. "Aferin, oğlum," dedi. "Orada dur."

Elini dizgine uzattı, küçük at ansızın başka tarafa döndü. Başım önce bir yana, sonra diğer yana çevirdi. Ardından yan adımlarla Will'in etrafında dönüp, geri geri giderek uzaklaştı.

Will yeniden onu yakalamayı denedi.

At, yine kolayca ondan kaçtı. Will, kendini aptal gibi hissetmeye başladı. O ata yaklaşıyor, at ondan uzaklaşıyordu. Bir köşeye doğru yanaşıyorlardı. Will, tam onu yakaladığım düşünürken, at çevik hareketlerle yana doğru kaçtı.

Will, sinirlenerek midillinin peşinden koşmaya başladı. At zevkle kişneyerek Will'in elinden kolayca kaçtı. Oyun hoşuna gidiyordu.

Böyle devanı etti. Will yaklaşıyor, at ise eğiliyor, çekiliyor, kaçıyordu. Will, bu daracık yerde bile onu yakalamayı başaramadı.

Durdu. Halt'un onu dikkatle izlediğinin farkındaydı. Bir iki dakika düşündü. Bunu yapmanın bir yolu olmalıydı. Hiç bu kadar canlı ve hızlı bir atı yakalamaya çalışmamıştı. Başka bir yolu olmalıydı. ..

Gözü, çitin öbür tarafındaki elma kovasına takıldı. Hemen bir elma aldı. Tekrar otlağa girip elmayı uzattı ve kımıldamadan durdu.

"Haydi oğlum," dedi.

Çekici'nin kulaklan dikildi. Elmaya bayılırdı. Aynca bu çocuğu sevmişti - bu oyunda midilliye güzelce eşlik etmişti. Onaylarcasına başım arkaya atıp, ona doğru yürüdü ve kibar bir şekilde elmayı aldı. Will dizgini tuttu, midilli de elmayı yedi. Atm mutluluğu, yüzünden belliydi.

Will başını kaldırdığında, Halt'un yüzündeki memnuniyet ifadesiıi gördü.

Orman Muhafızı "Aferin," dedi.

İhtiyar Bob dirseğiyle, gri pelerinli adamın böğrünü dürttü. "Zeki çocuk!" dedi kıkırdayarak. "Zeki ve de nazik! Çekici ile iyi anlaşacaklar, değil mi?"

Will, midillinin tüylü boynuyla dikilmiş kulaklarını okşadı. İhtiyar adama döndü. "Ona neden Çekici diyorsunuz?" diye sordu.

Midilli birden başını arkaya atınca, Will'in kolu omzundan kopacak gibi oldu. Will sendeledi, sonra yine dengesini buldu.

İhtiyar Bob'un anırma gibi kahkahası, ortalığı inletti. "Tahmin et!" dedi keyifle.

Will de kendini tutamayarak güldü.

H alt, Hıtiyar Bob'un otlağım ve ötedeki çayınn etrafını çeviren ağaçların ardında kaybolan güneşe baktı. "Onu sundurmaya götür de Bob sana atı nasıl tımar edip besleyeceğini göstersin," dedi. SonVa ihtiyara dönerek, "Uygunsan, bu gece sende kalacağız. Bob," diye ekledi.

İhtiyar at terbiyecisi, memnun olarak başını salladı. "Çok sevinirim. Orman Muhafızı. Atlarla çok vakit geçirmekten, kendimi at sanmaya başladım zaten." Düşünmeden, kovadan bir elma alıp tıpkı biraz evvel Çekici'nin yaptığı gibi kütür kütür yemeye başladı.

Halt tek kaşı havada, onu seyretti. "Tam zamanında gelmişiz desene," demekle yetindi. "Bakalım yarın Will, Çekici'yi yakaladığı gibi sırtına da binebilecek mi?" dedi. Bunu söylerken, çırağını bu gece uyku tutmayacağını tahmin ediyordu.

Nitekim haklıydı da. Hıtiyar Bob'un kulübesinde yalnızca iki yatak bulunuyordu. O yüzden Halt, yemekten sonra şöminenin önünde yere uzandı; Will ise alıırın sıcak ve temiz hasırına yatarak, iki atın burunlarından çıkan hafifhorultulan dinledi. Ay yükseldi ve alçaldı. Ama o hala uyanıktı ve ertesi günü düşünüp endişeleniyordu. Çekici'ye binebilecek miydi? Hiç ata binmemişti. Yoksa denediği anda yere mi düşecekti?

Canı yanar mıydı? Daha da kötüsü, rezil olur muydu? üıti-yar Bob'dan hoşlanmıştı, ona rezil olmak istemiyordu. Hatta, şaşırtıcı gelse de Halfa da rezil olmak istemiyordu. Halt'un takdirinin onun için ne zamandan beri önem taşıdığını düşünürken, uyuyakaldi.

ONUC

Sör Rodney, "Sen de gördün. Ne düşünüyorsun?" diye sordu.

Karei uzanıp, aralarındaki masanın üzerinde duran sürahiden bir bardak su daha doldurdu. Rodney'nin odası, son derece sadeydi. Savaş Okulu'nun başkanı olduğu düşünülecek olursa, basit bile sayılırdı. Diğer eyaletlerdeki Savaş U stalan, konumlarından faydalanarak lükse dalıyorlardı. Ama bu, Rodney'nin tarzı değildi. Odası, çarn ağacından bir masa ve etrafındaki altı düz arkalıklı çarn sandalyeyle basitçe döşenmişti.

Köşede doğal olarak bir şömine vardı. Rodney sade yaşamayı tercih ediyor olabilirdi ama bu, güç şartlan sevdiği anlamına gelmezdi. Redmont Kalesi'nde kışlar soğuk olurdu. Şu anda yaz sonuydu ve şaAtonmı kalın taş duvarlari, içeriyi serin tutuyordu. Kış geldiğinde yine bu kalin duvarlar içerideki sıcağı muhafaza ediyordu. Bir duvarda, Savaş Okulu'nun idman sahasına bakan, cumbalı büyük bir pencere vardı. Pencerenin karşısındaki duvarda ise Rodney'nin özel odasına açılan, önüne kalin bir perde çekilmiş bir kapı bulunuyordu.

Burası da basit bir asker yatağıyla yine ahşap mobilyalardan oluşuyordu. Karısı Antoinette hayattayken, burası daha süslüydü. Ama o öldüğünden beri odalar daha erkeksiydi; gereksiz hiçbir şey banndıınııyorlardı.

"Gördüm," dedi Karel. "Görmesine gördüm de inanamadım ."

Rodney, "Yahuzcabir kere gördün," dedi. "Çocuk, fazladan hareketi idınan boyunca sürekli yaptı. Bunu içgüdüsel olarak yaptığından eminim."

Karel, "Benim gördüğüm kadar hızlı mıydı?" diye sordu.

Rodney, başıyla onayladı. "Hatta daha da hızlı. Diziye fazladan hareketler ekliyordu ama sürenin dışına taşmadan." Önce duraksadı, sonra ikisinin de düşündüğü şeyi dile getirdi. "Çocuk doğuştan yetenekli."

Karel, düşünceli bir biçimde başını yana eğdi. Gördüğü şeyden sonra, bu gerçeğe karşı çıkamazdı. Savaş Ustası'nin çocuğu idınan sırasında izlemiş olduğunu da biliyordu. Ama doğuştan yeteneklilere kırk yılda bir rastlanırdı. Bunlar kılıç kullanmayı bambaşka bir boyutta algılayan, nadir insanlardı. Kılıç kullanmak onlar için bir beceri değil, içgüdüydü.

Bunlardan şampiyonlar çıkardı. Kılıç ustası olurlardı. Sör Rodney ve Sör Karel gibi deneyimli savaşçılar, uzman kılıç us-talanydılar. Ama doğuştan yetenekli olanlar, bu beceriyi daha ileri bir düzeye taşırlardı. Onların kullandığı kılıç yalnızca kollarının değil, kişiliklerinin de doğal bir uzantısıydı. Kılıç, onların zihinleriyle birlik ve uyum içinde hareket eder, düşünceden bile hızlı hamle yapardı. Doğal yetenekler zamanlama, denge ve ritim konusunda benzersiz bir beceriye sahiptiler.

Aslında onları eğitmekle görevlendirilen kişiye, büyük sorumluluk yüklenirdi. Zaten ileri derecede usta olan bu savaşçıların potansiyelini deha haline getirmek için, doğal yetenek ve becerilerin dikkatlice geliştirilmesi gerekiyordu.

Karel sonunda, "Emin misin?" diye sordu. Rodney, pencereden dışan bakarak tekrar başını salladı. Hayalinde, çocuğun yıldırım gibi fazladan hareketlerle alıştırma yaptığını görüyordu.

"Eminim," dedi. "Wallace'a gelecek dönem yeni bir öğrencisi olacağını bildinnerniz gerekiyor."

Wallace, Redmont Kalesi'nin kılıç ustasıydı. Görevi, Karel ve diğerlerinin öğrettiği temel kılıç becerilerini kusursuz hale getirmekti. Sıra dışı öğrencilere özel ders verirdi. Horace da kuşkusuz bunlardan biri olacaktı. Karel, alt dudağını bükerek, Rodney'nin öneraıiş olduğu zaman dilimini düşündü.

"Ondan önce olmaz mı?" dedi. Gelecek döneme yaklaşık üç ayardı. "Neden hemen başlatmıyoruz? Anladığım kadarıyla temel hareketlerde zaten usta." Ama Rodney başını iki yana salladı.

"Henüz Horace'ı tanımıyoruz," dedi. "İyi bir delikanlıya benziyor, ama bilemezsin ki. Eğer uyumsuz çıkarsa, ileri eğitim almasını istemiyorum."

Karel düşününce, Rodney'ye hak verdi. Horace, başka bir hatası sonucu Savaş Okulu'ndan çıkarılabilirdi. Böyle bir durumda, ileri derecede eğitimli bir kılıç ustası olması, hem utanç verici hem de tehlikeli olurdu. Okuldan uzaklaştmlari öğrenciler, genellikle kin güderlerdi.

Rodney, "Bir şey daha var," diye ekledi. "Bu iş aramızda kalsın Morton'a da aym şeyisöyluyor.Henüz çocuğun bu konuda bir şey bilmesini istemiyorum. Aşırı özgüven duyup başına dert açabilir."

Karel, "Doğru söylüyorsunuz," diye onun sözlerini onayladı. İki hızlı yudum daha aldı, bardağını masaya koyup ayağa kalktı. "Ben gideyim. Yazınarn gereken raporlar var."

Savaş Ustası, sevecen bir şekilde "Kimin yok ki?" dedi. İki eski dost dertli dertli güldüler. Rodney, "Bir Savaş Okulu'nda bu kadar çok evrak olabileceği aklıma gelmezdi," dedi.

Karel de sırıtarak, "Bazen diyorum ki, silah eğitimini filan bırakıp düşmanı evrak bombardımanına tutalım, onca kağıdın altında kalsınlar," diye şakalaştı. Tek pannağıyla alnına dokunarak selam verdi. Sonra dönüp kapıya yöneldi.

Rodney konuşmalarına son bir nokta daha eklerken durdu. "Gözün çocuğun üzerinde olsun, " dedi. "Ama ona belli etmeden."

Karel, "Tabii," diye karşılık verdi. "Ona özel bir yeteneği olduğunu hissettirmememiz gerek."

O sıralar Horace'rn, özel olduğunu düşünmesi, zaten olanaksızdı. En azından olumlu anlamda. Belayı çeken bir yanı olduğunu düşünüyordu.

Etrafta, idman sahasında meydana gelen tuhaf olayla ilgili söylentiler dolaşıyordu. Horace'rn ne olduğunu anlamayan sı-mf arkadaşları, onun Savaş U stası'nı kızdıracak bir şey yaptığım ve kaçınılmaz cezasını beklediğini samyorlardı. Kurallara göre, birinci sınıftan biri hata yapınca, cezası bütün sımfa kesilirdi. Yaıi yatakhanede son derece gergin bir hava vardı. Horace, onların suçlayıcı bakış ve tavırlarından kaçmak için nehre gitmek istedi. Ne yazık ki odadan çıkınca, doğruca Alda, Bryn ve Jerome'nin kucağına düştü.

Üç çocuk, idman sahasındaki olayın çarpıtılmış bir yorumunu duymuşlardı. Horace'ın kılıç kullanma şekli yüzünden eleştirildiğini düşünüyorlardı. Bu yüzden ona işkence etmeye karar verdiler.

Ama bu ilgilerinin Savaş Okulu personelince hoş karşılanacağından emin değillerdi. Horace'ın, şiddetin Sör Rodney ve diğer hocalar tarafından onaylanmadığını bilmesi olanaksızdı. Çocuk, işlerin böyle yürüdüğünü sanıyor, bu joizden zulme ve hakarete katlanıyordu.

Üç öğrenci, Horace'ı zaten gitmekte olduğu nehir kıyısına götürdüler. Böylece hocaları tarafından görülmeyeceklerdi. Orada onu kalçasına kadar suya sokup yürüttüler, sonra da hazır ola geçirdiler.

Alda, "Bebek kılıcını iyi kullanamıyormuş," dedi.

Sözü Bryn devraldı: "Bebek Savaş Ustası'ın kızdırmış. Bebek Savaş Okulu' na layık değilmiş. Bebeklerin eline kılıç verilmemesi gerek."

Jerome alaycı sözleri, "Bebek taş atsın ancak," diye bitirdi. "Bir tane taş al bakayım, bebek."

Horace önce duraksadı, sonra etrafına baktı. Suyun dibi taşla doluydu, eğilip bir tane aldı. Taşı alırken koluyla ceketinin üstü ıslandı.

Alda haince sırıtarak "Küçük taş değil, beb ek," dedi. "Sen koca bebeksin, taşın da büyük olmalı."

Bryn, Horace'm almasını istediği taşın boyutunu elleriyle göstererek "Kocaman," dedi. Horace çevresine bakınca, berrak suda daha büyük taşlar gördü. Eğilip bir tanesini aldı. Bunu yapmakla hata etmişti. Seçtiği taşı suyun içindeyken kaldırmak kolaydı ama suyun dışında ağırlığı artıyordu.

Jerome "Görelim, bebek," dedi. "Yukarı kaldır onu."

Horace gücünü topladı. Hızla akan nehir, hem ayakta durup hem taşı kaldırmayı zorlaştırıyordu. Sonra işkencecileri görsün diye taşı göğüs hizasına kaldırdı.

Alda, "Daha yukari, bebek," diye buyurdu. "Kafanın üstüne."

Horace, emre uydu. Taş giderek ağırlaşıyordu ama onu kafasının üstünde tuttu. Çocuklar da tatmin oldular.

Jerorne, "Böyle iyi, bebek," dedi. Bunun üzerine Horace, taşı aşağı indirmeye başladı.

J erome kızarak, "Ne yapıyorsun?" diye sordu. "Böyle ıyı, dedim. Yaıi taşın orada kalmasını istiyorum."

Horace taşı güçlükle yine başının üzerine kaldırdı. Bryn ile J erome, memnuniyetlerini belli edercesine başlarini salladılar.

"Şimdi öyle kal," dedi Jerorne. "Beş yüze kadar say. Soma yatakhaneye dönebilirsin."

Bryn, zevkle sırıtarak, "Saymaya başla," diye buyurdu.

"Bir, iki, üç ..." diye saymaya başladı Horace, ama hepsi ayıı anda bağırarak sözünü kestiler.

"Yavaş, bebek! Acele etmeden. Baştan başla."

"Bir... iki ... üç. .." diye saydı Horace, diğerleri beğeniyle başlanın salladılar.

Alda.. "Hah, şöyle. Ağır ağır beş yüze kadar saydıktan sonra. serbestsin," dedi.

J erome "Sakın hile yapmaya kalkışma, anlarız," diye onu tehdit etti. "O zaman geri dönüp bine kadar sayarsın."

Üç öğrenci, gülüşerek okula döndüler. Horace, taşın ağırlığından titreyerek, gözlerinde biriken hırs ve utanç yaşlanyla, akıntının ortasında dikili kaldı. Üstüne üstlük ıslak giysileri taşı havaya kaldmnayı daha da zorlaştırıyordu ama o dayandı. Bir yere saklanıp onu izlemediklerinden emin olamıyordu. Eğer öyleyse, ona bunun bedelini ödetirlerdi.

Madem bu işler böyle yümyor, katlanırız o zaman, diye düşündü. Ama kendi kendine, bu küçük düşürücü hareketlerin intikamını ilk fırsatta alacağına söz verdi.

Uzun bir süre sonra ıslak giysiler, ağrıyan kollar ve kalbinde bir hınç duygusuyla okula döndü. Akşam yemeğini kaçınmıştı ama umrunda değildi. Yemek yiyecek hali yoktu.

ON DÖRT

Halt, "Onu biraz yürüt," dedi.

Will, zeki gözleriyle onu izleyen midilliye baktı.

"Haydi, oğlum," dedi ve yulan çekti. Çekici ise yürümeyi reddederek, ön bacaklarına dayandı. Will, ipi daha sert çekerek, inatçı midilliyi yerinden kımıldatmaya çalıştı.

İhtiyar Bob, "Senden daha kuvvetli!" diyerek kıkır kıkır güldü.

Will, utançtan kulaklarının kızardığını hissetti. Yulan daha kuvvetli çekti. Çekici ise direndi. Bu bir evi çekmekten farksızdı.

H alt tatlılıkla, "Ona bakma," dedi. "İpi tut ve yanında yürü. Seıi takip edecektir."

Will, bu şekilde denedi. Sırtını Çekici'ye döndü, ipi sıkıca. tutup yürümeye başladı. Midilli bu kez, rahat hareketlerle onun peşinden gitti. Orman Muhafızı, başıyla otlağın öteki ucundaki çiti gösterdi. Will, oraya bakınca, çitin üzerine yerleştirilmiş bir eyer gördü.

Orman Muhafızı, "Eyerle onu," dedi.

Çekici, uysal bir şekilde çite doğru yürüdü. Will, dizginleri çit tahtasına bağlayıp eyeri midillinin sırtına koydu. Sonra da eğilip, eyerin kayışlarını bağladı.

İhtiyar Bob, "Kayışlan sıkı çek," diye öğütledi.

Nihayet eyer iyice yerine oturdu. Will hevesle Halfa baktı. "Şimdi binebilir miyim?" diye sordu.

Orman Muhafızı yanıt vermeden önce çarpık sakalım düşünceli biçimde sıvazladı. S onunda, "Bunun iyi bir fikir olduğunu düşünüyorsan, bin," dedi.

Will, bir an duraksadı. Bu sözler ona bir şeyler anımsatıyordu. Ama hevesi baskın çıktı ve ayağım üzengiye" takıp çevik bir hareketle midillinin sırtına bindi. Çekici kımıldamadan durdu.

Will, topuklarıyla mi dilliyi mahmuzlayarakA "Haydi!" dedi.

Önce hiçbir şey olmadı. Sonra Will, midillinin vücudunun hafifçe sarsıldığım hissetti.

Çekici, bir anda kaslı sırtını bükttı ve dört ayağı da aynı anda yerden kesilecek şekilde havaya fırladı. Sert bir şekilde yana döndü ve ön ayaklarının üzerine basıp arka bacaklarını havaya savurdu. Will, düzgün bir şekilde midillinin kulaklarının üzerinden uçtu, havada bir tam takla atıp sırtüstü yere düştü. Ayağa kalkıp üzerini silkeledi.

Çekici, Will'in yanında dikilerek kulaklar havada, ona baktı.

Neden böyle aptalca bir şey yaptın ki? der gibi bakıyordu.

4    Eyerin iki yanında asılı bulunan ve hayvana binildiğinde ayakların basılmasına

yarayan, altı düz demir halka. (E.N.)

5    Hayvanı hızlanması için dürtınek. (E.N.)

İhtiyar Bob, gülmekten sarsılarak çite dayandı.

Will ise Halfa bakıyordu. "Nerede hata yaptım?" diye sordu. Halt, çitin altından geçip, ikisine de merakla bakan Çekici'ye doğru yürüdü. Dizgini tekrar Will'e verdi, sonra da bir elini onun omzuna koydu. "Hata yapmadın, amabu sıradan bir at değil," dedi. "Çekici, bir Orman Muhafızı atı olarak yetiştirildi."

Will, sinirli bir şekilde "Farkı ne?" diye onun sözünü kesti.

Halt eliıi kaldırarak onu susturdu. "Fark şu: Orman Muhafızı atma binmeden önce, ondan izin istersin," dedi. "Bu şekilde eğitildikleri için çalınmazlar."

Will, başım kaşıyarak "Hiç böyle bir şey duymadım!" dedi.

İhtiyar Bob, gülümseyerek onlara doğru yürüdü. "Çoğu insan bilmez bunu," dedi. "Bu sayede Orman Muhafızlan'nin atlarını çalmaya kimse cesaret edemez."

Will, "Peki," dedi. "Bir Orman Muhafızı'nın atma binmeden önce ne denir?"

Halt omuz silkti.

"Atina göre değişir. Her biri farklı davranılmaya alışıktır." Büyük atı gösterdi. "Mesela benim atım 'permettez moi' sözcüklerine yanıt verir."

"Permettez moi?" diye tekrariadı Will. "Hangi dilde bu?"

Halt, "Galea. Anlamı, 'İzin verir misin?' Abelard'ın annesiyle babası Galyalı, ondan dolayı bu dile yatkın," diye açıkladı. Sonra Hıtiyar Bob'a döndü. "Çekici için hangi sözler kullanılıyor burada, Bob?"

Bob gözlerim devirerek, hatırlayamıyormuş gibi yaptı. Sonra yüzü aydınlanıverdi.

"A, tamam, hatırladım!" dedi. "Buna binmeden önce, 'Sakıncası var mı?' diye soracaksın."

Will, "Sakıncası var mı?" diye tekrarlayınca. Bob başını iki yana salladı.

"Bana sormayacaksın, delikanlı! Atın kulağına söyle!"

Kendini biraz aptal gibi hisseden ve bu iki adamın onunla dalga geçip geçmediklerini kestiremeyen Will, öne çıkıp Çekici'nin kulağına tatlılıkla fısıldadı:

"Sakıncası var mı?"

Çekici yavaşça kişnedi. Will kuşkuyla iki adama baktı, Bob onu cesaretlendirmek için başını salladı. "Haydi! Bin sırtına! Artık genç Çekici'den sana zarar gelmez."

Will, son derece dikkatli bir şekilde, yine Çekici'nin tüylü sırtına bindi. Sırtı, hala az önceki düşmenin etkisiyle ağn-yordu. Bir an kımıldamadan oturdu. Hiçbir şey olmadı. Sonra Çekici'yi hafifçe mahmuzladı. "Haydi, oğlum," dedi nazikçe.

Çekici'nin kulaklan seğirdi ve hayvan yavaşça yürümeye başladı.

Will önlemi elden bırakmadan, ona otlakta bir-iki tur attırdı. Sonra yine topuklarıyla hafifçe dürttü. Çekici, bu kez yumuşak bir koşu tutturdu. Will de hareketlerini hayvanın ritmine kolaylıkla uydurdu. Halt, memnun bir ifadeyle onları izliyordu. Çocuk, yetenekli bir biniciydi.

Orman Muhafızı, otlağın kapısını tutan kısa ipi çözüp, kapıyı açtı. "Onu dışarı çıkar. Will!" diye seslendi, "neler yapabileceğini görmüş olursun!"

Will söyleneni yaparak, midilliyi kapıya yöneltti. Açık alana çıkarlarken, atı topuklarıyla bir kez daha dürttü. Altındaki kaslı ufak bedenin hemen kasıldığını hissetti. Sonra Çekici, dörtnala koşmaya başladı.

Rüzgar, midilliyi hızlandırmaya çalışan Will'in kulaklarında uğulduyordu. Çekici'nin kulaklar havaya dikildi ve midilli daha da hızlandı.

Rüzgâr gibi gidiyordu. Çocuğu sırtında ağaçlara doğru uçururken, kısa bacaklan görünmüyordu bile. Will, midillinin nasıl tepki vereceğini bilmediğinden, sol dizgini hafifçe çekti.

Çekici, anında sola dönerek ağaçlardan uzaklaştı. Will tekrar otlağa dönene kadar, dizginin sol tarafım hafifçe çekmeye devam etti. Will, birden ne kadar uzaklaştıklarını görünce, hayretle bağırdı. Halt ile Bob, ufacık görünüyorlardı. Ama Çekici, onlara doğru dörtnala ilerledikçe, hızla büyüyorlardı.

Birden önlerinde bir kütük belirdi. Will, ondan kaçıirrnak için bir girişimde bulunamadan, Çekici gücünü toplayıp dengesini buldu ve kütüğün üzerinden atladı. Will heyecanla bağırdı, midilli de ufak bir kişnemeyle ona yanıt verdi.

Neredeyse otlağa vannışlardı, Will iki dizgini de hafifçe çekti. Çekici anında hızlandı, sonra da yürümeye başladı. Will midilliyi Halt'un yanında durdurunca, Çekici, tüylü başını arkaya atıp kişnedi. Will de eğilip midillinin boynunu okşadı. "Harikaydı!" dedi nefes nefese. "Rüzgâr gibi gidiyor!"

Halt, ciddi bir edayla başını salladı. "Tam anlamıyla rüzgâr gibi gitmiyor olabilir," dedi, "ama hızlı gittiği kesin." İhtiyara döndü. "Onu iyi yetiştirmişsin. Bob."

İhtiyar Bob, minnetle başını eğdi ve uzanıp tüylü küçük midillinin başını okşadı. Hayatı boyunca Orman Muhafız Birliği'nin atlannı çiftleştirme, yetiştirme ve eğitme işiyle uğraşmıştı ve bu midilli, gördüğü atlar arasında en iyi olanlardan biriydi.

Şefkatle "Gün boyu bu hızını korur," dedi. "Bu Çekici var ya, o şişko savaş atlarından kat kat üstündür. Delikanlı da iyi idare etti onu, ha, Muhafız?"

Halt, sakalım sıvazlayıp "Fena değildi," dedi.

Bunun üzerine Bob sinirlendi. "Fena değil miydi? Ne katı adamsın, Muhafız! Delikanlı o kadar sarsıntıda tüy gibi oturdu!" ftıtiyar adam mi dillinin üzerinde oturan Will'e bakıp be-ğeıüyle başını salladı. "Bazıları gibi dizginlere de asılmıyor. Hayvanın yumuşak ağzına nazikçe dokunuyor."

Will, ihtiyar at terbiyecisinin bu övgüsü üzerine sırıttı. Göz ucuyla Halfa baktı ama Muhafız her zamanki gibi ciddiydi.

Hiç gülmüyor, diye düşündü Will. ftıecekti ama telaşla durdu. "inmeden önce Çekici'ye bir şey söylemem gerekiyor mu?" diye sordu.

Bob kahkahaya boğuldu. "Hayır, delikanlı. Bir kere söyledin ya, yeter. Genç Çekici artık unutmaz." Rahatlayan Will yere indi. Midillinin yanında durdu, Çekici de sevgiyle başını ona doğru uzattı. Will elma kovasına bir göz atıp, "Ona bir tane daha verebilir miyim?" diye sordu.

Halt başıyla onayladı. "Evet, ama yalnızca bir tane," dedi. "Bunu alışkanlık haline getirme. Onu sürekli beslersen şişmanlar ve koşarnaz hale gelir."

Çekici, hızla kişnedi. Yernesi gereken elma sayısı konusunda Halfla aynı fikirde olmadığı belliydi.

Will, bütün gun İhtiyar Bob'dan at binmenin incelikleri hakkında bilgi aldı. Küçük atın bakımına dair güzel şeylerin yanı sıra, Çekici'nin eyerinin bakımı ve tamiriyle ilgili şeyleri de öğrendi.

Hayvanı, tüylerini parlatana kadar fırçalayıp tımar etti.* Çekici de bundan pek memnun olmuşa benziyordu. Kollan kopacak gibi ağrıyan, bitkin haldeki Will, bir saman balyasının üzerine çökmüştü. Tabii tam o anda Halt içeri girdi.

"Benimle gel," dedi. "Tembelce oturacak zaman değil. Karanlık basmadan evde olmak için yola çıkmamız gerek."

Böyle söyleyip, atının sırtına bir eyer vurdu. Will, Muha-fız'ın dediği gibi "tembelce oturmadığını" söyleme zahmetine girmedi. Ayrıca Halt'un ormanın kenarındaki küçük evine at sırtında dönecek olmaları, onu heyecanlandırmıştı. Anlaşılan bu iki at, kadroya katılmıştı artık. Will, Halt'un atının zaten öyle olduğunu anlamıştı. Muhafız, Çekici'yi İhtiyar Bob'un ahırından çıkarmadan önce, Will'in ata binme ve Çekici'yle iletişim kurmadaki becerisini göstermesini beklemişti.

Atlar, karanlık ormanda hızla giderlerken, arada bir sohbet eder gibi aralarında kişniyorlardı. Will, aklına gelen sorulan sormamak için kendini zor tutuyordu. Ama Muhafız'ın yanında gevezelik etme konusunda dersini almıştı.

Sonunda kendini daha fazla tutamadı. "Halt?" dedi.

Orman Muhafızı homurdandı. Will bunu daha fazla konuşmaması için bir işaret olarak algıladı.

"Atmm adı ne?" diye sordu çocuk.

6 Binek hayvanlarının kıllarını, derisini temizlemek. (E.N.)

Halt ona baktı. Atı, Baron'un alıırındaki savaş atlarıyla kı-yaslanamasa da Çekici'den daha iriydi. "Adı Abelard," dedi.

Will, "Abelard?" diye tekrar etti. "Bu nasıl isim?"

Muhafız, "Galea bir isim," diyerek sohbeti bitirdi.

Birkaç kilometre daha sessizce ilerlediler. Güneş, ağaçların üzerinde alçalıyordu. Ağaçların uzun ve çarpık gölgeleri, yavaş yavaş yere düşüyordu. Will Çekici'nin gölgesini inceledi. Midillinin gölgesinde bacakları anonnal derecede uzun, bedeni aşırı küçük görünüyordu. Will Halt'un dikkatini buna çekmek istedi ama böyle önemsiz bir gözlem, Muhafız'ı etkilemezdi. Bunun yerine, cesaretini toplayıp, birkaç gündür kafasını kurcalayan başka bir soruyu sormaya karar verdi.

"Halt?" dedi yine.

Orman Muhafızı hafifçe iç geçirdi. "Yine ne var?" diye sordu. Sesinin tonu, pek de cesaretlendirici değildi. Will, buna karşın sorusunu sordu.

"Morgarath'ın yenilmesini bir Orman Muhafızı'nın sağladığını söylediğini anımsıyor musun?"

Halt "Mmmm," diye homurdandı.

Çocuk, "Şey, merak ettim de... O Onnan Muhafızı'nın ismi neydi acaba?" diye sordu.

Halt, isimlerin önemi yoktur," dedi. "Hiç hatırlamıyo-ın m."

Will, "Sen miydin?" diye devam etti. O Orman Muhafızı'nın Halt olduğuna emindi.

Halt o ciddi bakışlarını yine Will'e çevirdi. "İsimlerin önemi yok dedim," diye tekrarladı. Aralarında birkaç saniye süren bir sessizlik oldu. Sonra Orman Muhafızı şöyle dedi: "Önemli olan ne, biliyor musun?"

Will, başını sallayarak bilmediğini belirtti.

Muhafız, "Akşam yemeği önemlidir!" dedi. "Acele etmezsek akşam yemeğine geç kalacağız."

Halt, topuklarıyla Abelard'ı mahmuzlayınca, at Halt'un yayından çıkan ok gibi fırlayarak, birkaç saniye içinde Will ile Çekici'yi arkada bıraktı.

Will de Çekici'yi dürttü ve küçük midilli, ın arkadaşının peşinden koşmaya başladı.

Will, "Haydi, Çekici!" diye zorladı onu. "Gösterelim onlara, Muhafız atı nasıl koşarmış!"

ONBES

Will, Çekici'yi kale duvarlarının dışında kurulan, kalabalık panayır alanından geçirdi. Sanki bütün köy ve şato sakinleri panayır alanındaydı. Bu yüzden Çekici, kimsenin ayağına basmamak için dikkatli olmak zorundaydı.

O gün, bütün ürünlerin kış ayları için toplanıp depolandığı Hasat Günü idi. Baron, hasatla geçen zorlu bir ayın ardından, halkına bir günlük tatil verirdi. Her yıl bu zamanlar gezici panayır kaleye gelir, çadır kurup tezgah açardı. Ateş yutanlar, gösteri sanatçıları, şarkıcılar ve ozanlar olurdu. Şişe şeklindeki tahta parçalarına, yumuşak deriden top atarak veya dörtgen şekillere halkalar geçirerek ödül kazanılan çadırlar vardı. Will bazen bu dörtgenlerin, halkalardan bir parça daha büyük olabileceklerini düşünürdü. Şimdiye kadaır kazanan çıktığını da görmemişti. Ama eğlenceli bir oyundu ve Baron hepsinin masrafım kendi kesesinden ödüyordu.

Fakat şu anda Will, panayırla. ilgilenmiyordu. Eski yatakhane arkada.şlanyla buluşmaya gidiyordu.

Zanaat Ustaları'nin çıraklarına Hasat Günü'nde izin vermeleri gelenektendi. Will, haftalardır Halt'un bu uygulamaya uyup uymayacağını merak ediyordu. Orman Muhafızı'nın gelenekleri umursadığı yoktu. Her şeyi kendi bildiği gibi yapıyordu. Ama Will'in tasası iki gece önce dinmişti. Halt, huysuz bir tavırla Will'e tatil yapabileceğini söylemiş, son üç ayda öğrendiği her şeyi unutacağından emin olduğunu da eklemişti.

Will'in son üç ayı, Halt'un ona verdiği yay ve bıçaklarla durmadan ahştmna yapmakla geçmişti. Kalenin dışındaki çayırlarda, Halt'un atmaca gözlerine görünmeden, bir saklanma alanından diğerine ilerleyerek geçen üç ay. Çekici'ye bakıp ona binerek, küçük midilliyle aralannda bir bağ kurmaya çalışarak geçen üç ay.

En zevkli yani da buydu, diye geçirdi aklından.

Artık biraz dinlenip, eğlenmeye hazırdı. Horace'm orada olacağını düşünmek bile keyfili kaçıramazdı. Kim bilir, belki Savaş Okulu'nda birkaç aylık sıkı eğitim, onu biraz terbiye etniişti.

Tatil gününde buluşmayı ayarlayan J enny idi. Mutfaktan taze üzüml ü ve elmalı turta getireceğini söyleyerek, arkadaş-lannı ikna etmişti. Jenny, Chubb U sta'nm gözde öğrencilerinden biri haline gelmişti ve Chubb U sta önüne gelene öğrencisini övüyordu. Tabii yeteneğini geliştirmesinde onun verdiği eğitimin önemini vurgulamayı ihmal etmiyordu.

O turtalari düşündükçe, Will'in midesi gurulduyordu. Açlıktan ölüyordu, çünkü turtalara yer kalsın diye sabah kahvaltı etmemişti. J enny'nin turtalari, Redmont Kalesi'nde çoktan ünlü olmuştu.

Will, buluşma yerine erkenden gelmişti, Çekici'nin sirtodan inip, onu bir elma ağacmın gölgesine götürdü. Küçük midilli başını kaldırıp, yüksekteki elmalara baktı. Will gülüp çabucak ağaca tınnandı ve bir elma koparıp midilliye verdi.

"Başka yok," dedi. "Halt'un elmalar konusunda ne dediğini biliyorsun."

Çekici, sabırsızca başını salladı. Bu konuda Orman Muhafızı'y la hala anlaşamıyorlardı. Will, etrafına baktı. Diğerlerinden iz yoktu. O da ağacın gövdesine yaslandı ve beklemeye koyuldu.

Arkasından boğuk bir ses, "Vay, bu genç Will değil mi?" dedi.

Will, ayağa fırlayıp elini alnına götürerek, kibarca selam verdi. Karşısında, yanında birkaç kıdemli şövalyesiyle, kocaman atının üzerinde oturan Baron Arald duruyordu.

Will, heyecanlanarak "Evet, efendim," dedi. Baron'un onunla konuşmasına alışık değildi. "Hasat Gününüz kutlu olsun, efendim."

B aron, Will'e teşekkür ettikten sonra, eyerının üzerinden sarkarak öne doğru eğildi. Will, ona bakabilmek için başını kaldırmak zorundaydı.

Baron, "Oranın bir parçası gibi durduğunu söylemem gerek, delikanlı," dedi. "O gri Orman Muhafızı pelerininle seni zor tanıdım. H alt sana bütün numaralan öğretti mi?"

Will üzerindeki gri-yeşil pelerine baktı. B unu ona birkaç hafta önce Halt vermişti. Gri ve yeşil karışımının insanın şeklim nasıl belirsizleştirdiğini ve onu manzaranın içinde gorun-mez kıldığını göstermişti. Orman Muhafızlan‘nin bu sayede fark edilmeden rahatça dolaşabildiklerini anlatmıştı.

Will, "Pelerinden dolayı, efendim," dedi. "Halt buna kamuflaja diyor." Baron, Will'in yeni öğrenmiş olduğu bu kelimeyi bildiği için başını salladı.

Yapay bir ciddiyetle, "Bunu pasta çalmak için kullamnaya-sm," dedi. Will ateşli bir şekilde başını salladı. Hemen "A, hayır, efendim!" dedi. "Halt bana böyle bir şey yaparsam kıçımın derisini . . ."Duraksadı, bir an "kıç" kelimesini. Baron gibi yüce bir insanın huzurunda kullanabileceğinden emin olamadı.

Baron, gülmemeye çalışarak başını anlayışla salladı.

"Anlıyorum," dedi. "Halt'la geçinebiliyor musunuz. Will? Orman Muhafızı olmayı öğrenmek hoşuna gidiyor mu?"

Will duraksadı. Hoşlanıp hoşlanmadığını düşünmeye vakti olmamıştı. Günleri yeıi numaralar öğrenmek, yay ve bıçaklarla çalışınakla ve Çekici'yle ilgilenmekle geçiyordu. Üç aydır, ilk kez bu konuda düşünecek fırsatı buluyordu.

Duraksayarak, "Evet, hoşuma gidiyor," dedi. "Yabıız..." Sesi zayıfladı. Baron ona daha yakından baktı.

"Yalnız, ne?" diye üsteledi.

Will, ağırlığım bir ayağından diğerine verirken, içinden onu bu durumlara sokan düşük çenesini tutabilmeyi diledi. Sanki kelimeler, düşünmeye fırsat bulamadan, kendiliğinden ağzından çıkıyorlardı.

Kekeleyerek "Yalnız... Halt hiç gülmüyor," dedi. "Her zaman ciddi."

Will, Baron'un yine gülmemek için kendini zor tuttuğunu fark etti.

7 Ortam koşullarına uyum sağlayarak gizlenme. (E. N.)

Baron Arald, "Eee," dedi. "Orman Muhafızlığı ciddi bir iştir, biliyorsun. Eminim, Halt sana bunu söylemiştir."

Will dertli dertli, "Sürekli söylüyor," dedi. Baron bu kez gülmekten kendini alamadı.

"Onun sana söylediklerini dikkatle diıle, delikanlı," dedi. "Onun yanında çok ciddi bir meslek öğreniyorsun."

"Evet, efendim." Will, Baron'la aynı fikirde olmasına biraz şaşırmıştı. Baron Arald, uzanıp atının dizginlerini tuttu. Asilzade uzaklaşmadan önce. Will aniden bir adım attı.

Çekinerek, "Affedersiniz, efendim," dedi.

Baron tekrar ona döndü. "Evet, Will?" diye sordu.

Will yine bacak değiştirdi, sonra söze devam etti. "Efendim, ordularımızın Morgarath ile savaşını hatırlıyor musunuz?"

Baron'un neşeh yüzünü bir anda bulutlar kapladı. "Kolay unutulacak bir şey değildi, evlat," dedi. "Ne olmuş?"

"Efendim, Halt, Ayrılıklar Nehri'ni geçmek için gizli yolu süvarilere gösterenin bir Orman Muhafizı olduğunu söyledi de, böylece düşmana arkadan saldırmışlar ..."

Arald, "Doğru," dedi.

"Efendim, ben o Orman Muhafızı'nın ismini merak ediyorum da." Will kendi cesaretinden utanıp kızardı.

Baron, "Hah sana söylemedi mi?" diye sordu.

Will omuzlarını silkti. "İsimlerin önemli olmadığım söyledi. İsimler değil, akşam yemeği önemliymiş."

Baron Arald, kaşlarını çatarak, "Ama sen, buna karşın isimlerin önemli olduğunu mu düşünüyorsun?" dedi.'

Will yutkunup sözlerini sürdürdü. "Bence o Halt'tu, efendim," dedi. "Bu kahramanlığından dolayı neden ödüllendiril-rnediğini merak ettim."

Baron, bir an düşünüp devam etti.

"Haklısın Will," dedi. "O Halt'tu. Ben ona bundan dolayı onur nişanı vermek istesem de o bunu istemedi. Orman Muhafızları'nin böyle şeylere onern vermediğini söyledi."

Will, şaşkınlıkla "Ama. .." dedi. B aron'un havaya kalkan eli, onun daha fazla konuşmasını engelledi. "Siz Orman Mu-hafızlan farklı insanlarsınız. Will. Sen de bunu anlarnışsrndır artık. Bazen başka insanlar, onlan anlamazlar. Sen Halt'u dinle, o ne derse onu yap. Eminim şerefli bir hayatın olacak."

"Evet, efendim." Will yine selam verdi. Baron da dizginlerini hafifçe atının ensesine vurarak, onu panayır alanına doğru çevirdi.

Baron "Bu kadar sohbet yeter," dedi. "Bütün gün çene çalamayız. Ben panayıra gidiyorum. Belki bu yıl, o halkalardan birini olmaz olasıca bir dörtgene geçirebilirim!"

Baron uzaklaşmaya başladı. Soma aklına bir şey gelmiş gibi dizginlerini çekti.

"Will!" diye seslendi.

"Evet, efendim?"

"Halt'un, sana kahramanlığım benim söylediğimden haberi olmasın. Bana kızmasını istemem."

Will sırıtarak, "Olur, efendim," dedi. Baron uzaklaşırken, o da oturup arkadaşlannı beklemeye devanı etti.

ON ALTI

Jenny, Alyss ve George, kısa bir sure sonra geldiler. Jenny, söz verdiği gibi, kınnızı bir beze sanlı, taze turtalara getiraıiş-ti. Onlan elma ağacımn altına özenle koyarken, diğerleri de J enny'nin etrafında toplandılar. Genellikle ağırbaşlı duran Alyss bile, J enny'nin şaheserlerini tatmak için sabırsızlamyordu.

George, "Haydi!" dedi. "Açlıktan ölüyorum!"

Jenny, başım sallayıp "Horace'ı bekleyeceğiz," dedi. Ama gelip geçen insanların arasında onu göremiyordu.

George, "Yapma," diye ona yalvardı. "Bütün sabah Baron'dan izin koparniaya çalıştım!"

Alyss, gözlerini devirdi. "Belki de başlamalıyız," dedi. "Yoksa George yasal bir tartışma başlatacak. Bütün gün burada kalacağız. Horace'ın hakkım ayınnz."

Will sırıttı. George'un Seçmeler'deki utangaç, kekeme çocukla ilgisi kalmamıştı. Belli ki Yazma Okulu onu açmıştı. Jenny herkese ikişer turta verdi, iki tane de Horace'a ayırdı.

"Başlayalım bari," dedi. Hepsi birden turtalara yumuldular ve koro halinde, turtaya övgüler düzmeye başladılar. J enny'nin ünü, boşuna yayılmamıştı.

George, ayağa kalkıp kollarıni bir mahkemeye seslenircesi-ne iki yana açarak "Buna," dedi, "yalnızca turta denemez, sayın yargıç. Bunu basit bir turta olarak tanımlamak, büyük haksızlık ol ur ! "

Will, Alyss'e döndü. "Ne zamandan beri böyle bu?" diye sordu.

Alyss, gülümsedi. "Birkaç aylık hukuk eğitiminden sonra hepsi böyle oluyor. Bugünlerde en büyük sorunumuz George'un çenesini kapatmak."

Jenny, "Ah, otur George," dedi. Övgüden utansa da turtanın beğenilmesi hoşuna gitmişti. "Salak şey."

"Olabilir, güzel hanım. Ama beni salaklaştıran bu sanat eserlerinin büyüsüdür. Bunlar turta değil, adeta senfoni!" Elindeki yanın turtayı kaldırıp diğerleriyle tokuşturur gibi yaptı.

"Size ... Bayan Jenny'nin turta senfonisini sunuyorum!"

Alyss ile Will, birbirlerine ve George'a gülümseyerek, kendi turtalarını kaldırıp tokuşturdular. Ardından dört çırak, kahkahayı bastı.

N e yazık ki Horace, tam da o anda geliverdi. Aralarında bir tek o, yeni hayatında sıkıntı çekiyordu. Sert ve aralıksız idman, katı disiplin onu mahvetmişti. B unu bekliyordu tabii ve normal şartlarda bunun üstesinden de gelebilirdi. Ama Bryn, Alda ve J erorne'nin nefretinin odağı olmak, hayatını tam anlamıyla kabusa çevirmişti. "Üçüncü sımf öğrencileri, onu gecenin herhangi bir saatinde yatağından kaldırıp, en utanç verici ve yorucu işleri yapmaya zorluyorlardı.

Düzensiz uykular ve ne zaman tepesine bineceklerini bilmemenin gerginliği, Horace'm sınıfından geri kalınasma yol açıyordu. Horace'a acırlarsa onunla birlikte hedefhaline geleceklerini anlayan yatakhane arkadaşlan da onu kendi haline bırakmışlardı. Böylece Horace, dertleriyle bir başına kalmıştı. Her zaman çok istemiş olduğu şeyden hızla soğuyordu. Savaş Okulu'ndan nefret ediyordu ama daha fazla alçalıp utanmadan, bu beladan nasıl sıyrılacağım kestiremiyordu.

Savaş Okulu'nun kısıtlamalarından ve geriliminden kaçabildiği şu tek günde, arkadaşlarının kendilerine ziyafet çekmekte olduğunu ve onu bekleme zahmetine girmediklerini görünce kızdı ve gücendi. Jenny'nin ona iki turta ayırdığını bilmiyordu. Hepsini dağıtmış olduğunu sanıyordu ve en çok buna içerledi. Halbuki J enny, yetimhanedeki en yakın arkadaşıydı. J enny daima neşeli, arkadaş canlısıydı ve başkalarının dertlerini dinlemeye istekliydi. Horace, bugün onu görmek için can atıyordu ama Jeımy, onu hayal kırıklığına uğratmıştı.

Diğerleri hakkında kötü düşünmeye hazırdı. Aiyss kendi-nı ondan üstün görür gibiydi, Horace'dan hep uzak dunnuştu. Will ise dunnadan dümenler çevirip, Horace'in tırmanamadığı o devasa ağaca kaçıyordu. En azından, Horace bu ruh halindeyken olaylan böyle görüyordu. Tabii, Will'in kulağına tokadı patlattığını veya çocuğu, "Pes ediyorum!" diye bağırtana kadar kafakola aldığım unutuyordu.

George'a gelince... Horace onu hiçbir zaman ciddiye almamıştı. Sıska çocuk çalışkandı ve burnunu kitaplardan çıkarmazdı, Horace, onu hep silik bir kişi olarak görürdü. Şimdi eğleniyor, gülüyor ve onım turtalarını yiyorlardı. Birden hepsinden nefret etti.

Sitemle, "Aman ne güzel!" dedi. Çocuklar, kahkahalar sönerek ona döndüler. Tabii ilk toparlanan Jenny oldu.

"Horace! Sonunda geldin!" dedi. Ona. doğru gidecekken, Horace'in yüzündeki soğuk ifadeyi fark edip durdu.

Horace, "Sonunda mı?" dedi. "Birkaç dakika geç kaldım diye 'sonunda' gelmiş oluyorum, öyle mi? Ama yine de geç kaldım çünkü bütün turtaları mideye indirdiniz."

Bu, zavallı J enny'ye haksızlıktı. Çoğu aşçı gibi yemek yaptıktan sonra, onun da canı yernekristernezdi. Asıl başkalarının onun yaptığı yemeği afiyetle yemesini izlemekten - ve övgüleri dinlemekten - zevk alırdı. Bu nedenle hiç turta yememişti. Peçeteye sarıp ona sakladığı iki turtayı almak için döndü.

Çabucak "Hayır, hayır," dedi. "Daha varl Bak!"

Ama Horace'in bastırılmış öfkesi, onu mantıklı konuşmaktan ve davranmaktan alıkoyuyordu. "Hıı," dedi alaycı bir şekilde, "o zaman ben daha sonra geleyim de onları da yiyip bitirin."

"Horace!" Jenny'nin gözleri doldu. H orace'rn niye böyle davrandığım anlamıyordu. Yetimhane arkadaşlar için düzenlediği bu hoş toplantı, tatsızlaşrnıştı.

George, öne çıkarak Horace'a merakla baktı. Savaşçı çırağını, saıki bir serginin parçası ya da mahkemeye sunulan bir delilmiş gibi, yakından inceledi. Sakin bir tavırla, "Bu kabalığa hiç gerek yok," dedi. Ama Horace, onu dinleyecek halde değildi. Çocuğu öfceyle yana itip, "Git başımdan," dedi. "Ay-nca bir savaşçıyla nasıl konuştuğuna dikkat et."

Will alayla, "Sen henüz savaşçı değilsin," dedi. "Sen de bizim gibi daha çıraksın."

Jenny, Will'e konuyu kapatması için eliyle küçük bir hareket yaptı. Kalan turtalan yemeye hazırlanan Horace, yavaşça başım kaldırdı. Bir iki saniye, Will'i baştan aşağı süzdü.

"Oho!" dedi. "Bakıyorum casus çırağı da bugün aramızda!" Esprisine gülüp gülmediklerine baktı. Gülmüyorlardı ama kabalığına kabalık eklemişti.

"Galiba H alt, sana etrafta sinsice dolaşıp herkesi gözetlemeyi öğretiyor, değil mi?" Horace yanıt beklemeden ileri doğru bir adım atıp, Will'in alacalı pelerinini alaycı bir şekilde gösterdi. "Bu ne? Hepsini aym renk yapacak kadar boya yok muydu?"

Will usulca "Bu, O m an Muhafızı pelerini," dedi. İçinde kabaran öfkeyi bastırmaya çalışıyordu.

Horace, küçümser bir edayla kırıntılar saçarak, yarım turtayı ağzına tıktı.

George, "Bu kadar kaba olma," dedi.

Horace, kızaran yüzüyle yazıcı çırağına döndü. Onu "Ağzından çıkanı kulağın duysun, oğlum!" diye tersledi. "Karşında bir savaşçı var, tamam mı?"

Will, "Savaşçı çırağı," diye tekrarladı. "Çırak" kelimesini vurgulamıştı.

Hor ace, daha çok kızararak öfkeyle ikisine baktı. Will, iri çocuğun saldırmaya kalkacağını anlayarak hazırlandı. Ama Horace, Will'in gözlerindeki ateşi görünce duraksadı. Onun böyle diklendiğini daha önce hiç görmemişti. Eskiden Will'i tehdit ettiğinde, onun korktuğunu görürdü. Şimdi ise sahip olduğu özgüven Horace'ı durdurmuştu.

O da dönüp, George'u göğsünden itekledi.

Uzun, ince çocuk geriye doğru sendelerken, "Gördün mu kabalığı?" dedi. George düşmemek için kollannı salladı. Kazara elini Çekici'nin böğrüne çarptı. Sessizce geviş getinnekte olan küçük midilli, ansızın şaha kalktı.

Will, "Sakin ol. Çekici," dedi. Çekici hemen sakinleşti. Ama şimdi Horace onu fark etmişti. Yanma gidip tüylü midilliye yakından baktı.

Yapmacık bir merakla, "Bu ne?" diye sordu. "Biri partiye kocaman, çirkin bir köpek getiraıiş galiba."

Will yumruklarını sıktı. Usulca, "O benim atım," dedi. Horace'm onu aşağılamasına dayanabilirdi ama atıyla dalga geçilmesine izin venneyecekti.

Horace anırtı gibi bir kahkaha koyuverdi. "At mı?" dedi. "At değil ki bu! Biz Savaş Okulu'nda gerçek atlara biniyoruz. Böyle saçaklı köpeklere değil! Hem bence bunun güzelce yıkanması gerek!" Burnunu kırıştırıp Çekici'yi yakından koklar gibi yaptı.

Midilli, gözünün kıyısıyla Will'e baktı. Gözleri, Kim bu kaba saha sersem şey? der gibiydi. Will, yüzünde beliraıeye başlayan haince sıntışı saklayarak, şöyle dedi:

"Bu bir Orman Muhafızı atı. Ona yalnızca bir Oraıan Muhafızı binebilir."

Horace tekrar güldü. "Bu saçaklı köpeğe ninem bile biner!"

"Belki o binebilir," dedi Will, "ama sen binemezsin."

O daha sözünü tamamlamadan Horace, dizginleri çözmeye başladı. Çekici Will'e baktı. Will, hayvanın ona hafifçe başıyla işaret verdiğine yemin edebilirdi.

Horace, Çekici'nin sırtına atladı. Midilli, kımıldamadan durdu.

"Bımdabir şey yok!" diye böbürlendi Horace. Sonra topukla-nm Çekici'nin kamına geçirdi. "Haydi, kuçu! Gezelim biraz!"

Will, Çekici'nin bacaklarıyla gövdesinde gerilen kaslan gördü. Ardından midilli havaya sıçradı, şiddetle döndü. Ön ayaklarının üzerine düştü ve arka tarafını havaya savurdu.

Horace, birkaç saıüye kuş gibi uçtu. Sonra da sırtının üstüne düştü. George ile Alyss, şaşkın ve soluksuz halde, bir iki saniye yerde yatan kabadayıya bakakaldılar. Jenny, Horace'ın iyi olup olmadığına bakmak için, onun yanına gidecekti ama fikrini değiştirerek durdu. Horace bunu hak etmişti.

Olay orada kapanabilirdi. Ama Will, son sözü söylemeden duramadı.

fadesizce, "Ninen sana at binmeyi öğretsin," dedi. George ile Alyss gülmemeyi başardılar ama J enny kendini tutamayarak, kıkırdadı.

Horace, yüzü öfkeden morararak, bir anda ayağa fırladı. Etrafını araştırdı, elma ağacından düşmüş bir dal gördü. Dalı kaptığı gibi havaya kaldırarak Çekici'ye doğru koştu.

"Gösteririm ben sana da atına da!" diye bağırdı. Sopayı Çekici'ye doğru savurdu. Çekici hemen yana çekilerek, sopadan kaçtı. Horace, ona bir daha vurmaya kalkışamadan. Will Horace'm sırtına atladı.

Will'in ağırlığının ve atlayışının şiddetiyle, ikisi birden yere yıkıldılar. Birbirlerinin üstüne çıkmaya çalışarak, yerde yuvarlandılar. Efendisinin tehlikede olduğunu gören Çekici, telaşla kişneyerek şaha kalktı.

Horace'in şiddetle sallanan kollarından biri, Will'in kulağına çarptı. Sağ kolunu kurtarmayı başaran Will, Horace'rn burnuna bir yumruk attı.

İri çocuğun yüzünden kan akıyordu. Halt'la yaptığı üç aylık çalışma sayesinde, Will'in kollan sert ve kaslıydı. Ama Horace da okulda sıkı bir eğitim görüyordu. Will'in karnına bir yurnrnk indirince, çocuğun nefesi kesildi.

Horace, bacaklarini birbirine dolanarak ayağa kalktı ama Will, Halt'un ona öğretmiş olduğu bir hareketle bacaklarını yay çizerek savurdu. Horace'in ayaklarını yerden kesti ve onu tekrar devirdi.

Silahsız dövüş idmanların yaparlarken Halt, Daima ilk vuran ol, komutunu Will'in beynine işlemişti. Horace tekrar yere yapıştığı anda. Will onun üstüne atılıp kollarım dizlerinin altında kenetlemeye çalıştı.

O anda Will, çelik gibi bir elin ensesini kavradığını ve tıpkı oltanın iğnesinde çırpınıp duran bir balık gibi yukarı kaldırıldığını hissetti.

Öfkeh bir ses, "Ne oluyor burada, s!zı serseriler?!" diye gürledi.

Will, arkaya baktığında onu tutanın. Savaş Ustası Sör Rodney olduğunu gördü. Ve büyük savaşçı çok sinirlenrnişe benziyordu. Horace, ayağa kalkıp hazır ola geçti. Sör Rodney, Will'in ensesini bıraktı ve Orman Muhafızının çırağı, patates çuvalı gibi yere yığıldı. Sonra o da kalkıp hazır ola geçti.

Sör Rodney hiddetle "İki çırak," dedi, "serseriler gibi dövüşüyor, tatili bozuyorlar! üstelik bir tanesi benim çırağım! "

Will ile Horace, gözlerini yere dikmiş. Savaş Ustası'nın hiddetli gözlerine bakamıyorlardı.

"Horace, ne oluyor burada?"

Horace, ağırlığım verdiği bacağım değiştirdi ve kızardı. Ya-mt vermedi. Sör Rodney, bu kez Will'e baktı.

"Sen, Omıan Muhafızı'nin çırağı! Nedir sorununuz?"

Will duraksadı. "Boğuştuk, efendim," dedi.

Savaş Ustası "Onu görüyorum!" diye bağırdı. "Aptal değilim!" Diğer çocuğun ekleyeceği bir şey olabilir diye bir an bekledi. Ama ikisi de sessizdi. Sör Rodney, çileden çıkmış halde iç geçirdi. Erkek çocukları! Ya insanın ayağına dolanır ya kavgaya tutuşurlardı! Kavga da etmezlerse bir şeyler çalar veya bir şeyi bozarlardı.

Sonunda "İyi," dedi. "Kavga bitmiştir. El sıkışın ve bu meseleyi kapatın." B ekledi ve ikisinden de el sıkışmak için bir hamle gelmeyince törenlerdeki sesiyle gürledi:

"El sıkışın!"

Canlanıveren Will ile Horace, isteksizce el sıkıştılar. Ama Will, Horace'ın gözlerine baktığında, konunun kapanmadığını anladı.

Horace'ın gözlerindeki bakış. Seninle sonra hesaplaşacağız, diyordu.

Orman Muhafızı'nin gözleri Ne zaman istersen, diye yanıt verdi.

ON Y€DI

Will ile Halt, at sırtında oraıandan eve dönerken, yılın ilk kan, yerde kalın bir tabaka oluşturuyordu.

Hasat Günü kavgasının üzerinden altı hafta geçmişti ve Horace'la aralarındaki sorun, henüz çözülmemişti. Ama iki çocuğun tartışmayı sürdümaeleri zordu. Çünkü ustaları onları sürekli çalıştırıyordu ve yollan pek kesişmiyordu.

Will, acemi savaşçıyı kırk yılda bir uzaktan görüyordu. Konuşma, hatta karşı karşıya gelme firsati bile olmuyordu. Ama Will, aralarındaki düşmanlığın bitmediğini ve bir gün mutlaka hesaplaşacaklarını biliyordu.

Bu olasılığın, onu eskisi kadar korkutmadığını şaşkınlıkla fark etti. Horace'la yeniden kavgaya tutuşmaya can atmıyordu. Ama bu durumu sakince karşılayabildiğim görüyordu. Horace'm burnuna yerleştirdiği yumruğu hatırladıkça, zevkten dört köşe oluyordu. Ayrıca yine hafifbir şaşkınlık hissiyle şunu fark etmişti: Olayı zevkli hale getiren şey, kavganın J enny ile - şaşırtıcı kısmı burasıydı - Alyss'in önünde yaşanmasıydı.

Kavga sonuçlanmamış olsa da Will, bu konuda düşünecek ve hatırlayacak çok şey buluyordu.

Halt'un sinirli sesi, onu bulunduğu ana döndürdü.

"İz sürmeye devam edebilir miyiz, yoksa daha önemli işlerin mi var?" diye sordu. Will hemen etrafa bakarak, Halt'ırn işaret ettiği şeyi görmeye çalıştı. Atlar, yeni yağmış, bembeyaz karda, çok az ses çıkararak ilerliyordu. H ah, bu beyaz örtüde bile bozukluklara dikkat çekiyordu. Bunlar, çeşitli hayvanların bıraktığı izlerdi ve Will'in bu izlerin hangi hayvanlara ait olduğunu bilmesi gerekiyordu. Bu iş için gerekli gözlere ve zekaya sahipti. N ormalde iz sürme eğitimine zevkle çıkardı ama şu anda aklı başka yerdeydi. N ereye bakması gerektiğini bilmiyordu.

Halı, sol tarafı işaret ederek "Şurada," dedi. Ses tonu, böyle şeyleri tekrar etrnçyeceğini belli ediyordu.

Will, bozulan kan görmek için üzengilerine basıp doğruldu.

Hemen "Tavşan," dedi.

Halt, dönüp ona dik dikbaktı. "Tavşan mı?" diye sordu.

Will, ize tekrar baktı ve hemen hatasını düzeltti. Çoğul ekini vurgulayarak "Tavşanlar," dedi. Halt böyle şeylere çok ti-tizlenirdi.

H alt, "Ben de öyle düşünüyorum," diye mırıldandı. "Yine de bunlar Skandiyalı izleri olsalardı, kaç kişi olduklarını da bilmen gerekirdi."

Will, uysalca "Öyle tabii," dedi.

H alt alaylı alaylı "Öyle tabiiymiş!" diye karşılık verdi. "Inan bana Will, bir Skandiyalı olduğunu bilmekle bir düzine Skandiyalı olduğunu bilmek arasında, dağlar kadar fark vardır."

Will, Özür dilercesine başını salladı. Son zamanlarda Halt, ona "oğlum" yerine "Will" diyordu. Will, bundan hoşlanıyordu. Adının söylenmesi, kendini asık suratlı Orman Muhafızı'na kabul ettirdiğini gösteriyordu. Halt, arada bir de gülümsesey-di keşke.

Bir kere gülümsese bile yeterdi.

Halt'un alçak sesi, onu hayallerinden uyandırdı.

"Yani ... Tavşanlar. Hepsi burnu?"

Will, yine baktı. Bozulmuş karda, görülmesi güç olan, ama Halt işaret edince fark ettiği başka izler de vardı.

Zafer edasıyla "Bir gelincik!" dedi.

Halt başıyla onayladı. "Evet, gelincik," dedi. "Ama orada başka bir şey daha olduğunu baştan anlaman gerekirdi. Will. Şu tavşan izlerinin derinliğine baksana. Belli ki, bir şeyden korkmuşlar. Bunun gibi bir işaret, başka şeyler de ararnan gerektiğine dair bir ipucudur."

Will, "Anladım," dedi.

Ama Halı başını sağa sola çevirdi. "Hayır. Görmüyorsun, çünkü dikkatini vermiyorsun. Bu konuda çalışman gerek."

Will, hiçbir şey demedi. Eleştiriyi kabul etti. H alt, nedensiz yere eleştirrnezdi. Ortada bir neden olunca da hiçbir gerekçe Will'i kurtarmazdı.

At sırtında, sessizce ilerlediler. Will'in gözleri, yerde hayvan izleri ariyordu. Bir kilometre kadar gidip kulübelerine yaklaştıklanrn belli eden işaretler görmeye başlamışlardı ki. Will bir şey fark etti.

Yolun kenarındaki karın göçmüş kısmım göstererek, "Bak!" diye bağırdı. "Bu nedir?"

Halt, dönüp baktı. İzler, tabii eğer bunlar izse, Will'in daha önce gördüklerine hiç benzemiyordu. Muhafız, atım oraya doğru sürüp yakından baktı.

Düşünceli biçimde "Hmmm," dedi. "Bu sana henüz göstermediklerimden. Bu günlerde bundan fazla görülmüyor, o yuz-den iyi bak. Will."

Çevik bir hareketle yere atlayıp, diz boyu karın içinden bozuk yere doğru yürüdü. Will de onu izledi.

Çocuk, "Nedir bu?" diye sordu.

Halt kısaca "Yaban domuzu," dedi. "İrisinden."

Will telaşla etraflarına baktı. Yaban domuzunun karda bıraktığı izin neye benzediğini bilmese de bu hayvanın son derece tehlikeli olduğunu biliyordu.

Halt bu bakışı fark ederek, eliyle güven veren bir hareket yaptı. "Sakin ol," dedi. "Yakınlarda değil."

Will, "Bu, izlerden belli olur mu?" diye sordu. Büyülenmiş-çesine kara bakıyordu. Derin oyuklann ve yanklann çok büyük bir hayvan tarafından açıldığı belli oluyordu. Aynca izlerden anlaşıldığı kadanyla, bu hayvan çok büyük, çok öjkeli idi.

Halt, sakince, "Hayır," dedi. "Atlarımızın tepkisinden anlaşılır. Eğer bu büyüklükte bir yaban domuzu etrafta olsaydı, atlanınız şiddetle horuldar, yeri eşeler ve kişnerdi. °yle ki gürültüden kendi düşüncelerimizi bile duyamazdık."

Will, kendini biraz aptal gibi hissederek "Aaa," dedi. Yayı tutan elini biraz gevşetti. Fakat Muhafız'in güvencesine karşın, bir kez daha etrafına bakmaktan kendini alamadı. Bunu yaparken, kalp atışı giderek hızlandı.

Yolun karşı tarafındaki çalılar, yavaşça kımıldıyorlardı. N ormalde bu hareketliliği rüzgardan bilir, üzerinde durmazdı. Ama Halt'la eğitimi, onun gözlem ve sorgulama yeteneğini geliştirmişti. Ve şu anda değil rüzgar, esinti bile yoktu.

Ama çalılardaki hareketlilik sürdü.

Will'in eli, yavaşça ok kılıfına gitti. Çalılıktaki hayvanı ürkütmemek için yavaş hareket ederek bir ok çıkarıp, yayının teline taktı.

"Halt?" Sesim alçaltınaya çalıştı ama titremesine engel olamadı. Oku, saldıran bir yaban domuzunu durdurur muydu acaba? Pek sanmıyordu.

Halt, kafasını çevirince, bakışları dosdoğru Will'in yayındaki oka takıldı ve Will'in baktığı yönü fark etti.

Ciddi bir şekilde, "O çalıların arkasında saklanan zavallı ihtiyar çiftçiyi vurmayacaksın ya?" dedi. Ama sesini yolun karşısından duyulacak kadar yükseltmişti.

Çalılıkta hemen bir hareketlenme oldu. Will, birden heyecanlı bir ses duydu:

"Vurmayın, efendim! Lütfen, vunnayın! B enim, ben!"

Çalılar ikiye ayındı ve perişan, korkmuş bir ihtiyar, aceleyle onlara doğru geldi. Ama. ayağı bir çalıya takılınca yere serildi. Beceriksizce ayağa kalkıp, silah taşımadığını göstennek için avuç içlerini gösterdi. Bir yandan yaklaşıyor, bir yandan durmadan geveliyordu:

"Benim, efendim! Vurmaym, lütfen! Benim, gerçekten, benden size zarar gelmez! "

Gözleri Will'in ellerinde ve okun sipsivri ucunda olduğu halde, yolun ortasma geldi. Will yabancıyı yakından-görünce, ipiıi gevşetip yayı aşağı indirdi. Adam çok zayıftı. Üzerinde yıpranmış, kirli bir çiftçi gömleği vardı. Kollanyla bacaklan uzun, dizleriyle dirsekleri yumruluydu. Sakalı beyaz ve keçe-leşmişti. Başının tepesi ise kelleşmişti.

Adam, onlardan birkaç metre ileride durdu ve gergin bir şekilde gülümsedi.

Son bir kez " Benim, " diye tekrarladı.

ON S€KIZ

Will, kendi kendine güldü. Dehşet saçan bir yaban domuzu yerine böyle biriyle karşılaştığı için şaşkındı. Hak'a yumuşak bir sesle, "Orada kim olduğunu nereden bildin?" diye sordu.

Onnan Muhafızı omuz silkti. "Onu birkaç dakika önce gördüm. İzlendiğini sezmeyi öğreneceksin. Sonra da onu aramayı öğreneceksin."

Will, hayran hayran başını salladı. H alı'un çok üstün bir gözlem yeteneği vardı. Kaledeki insanların ona saygı duymalarının bir nedeni de buydu!

Halt sertçe "Şimdi," dedi, "neden orada gizleniyorsun? Sana bizi izlemeni kim söyledi?"

İhtiyar adam, gergin bir halde ellerim ovuşturuyordu. Gözleri ise yerle Will'in yayındaki okun ucu arasında gidip geliyordu.

'izlemiyorum efendim! Hayır, hayır! ilemiyorum. Geldiğinizi duyunca, o besili domuz geri döndü sandım!"

Halt'un kaşlan birleşti. "Beni yaban domuzu mu sandın?" diye sordu.

Yaşlı adam başını sallayarak, "Hayır, hayır," diye konuşmaya başladı. "Sizi gördüm ama sonra kim olduğunuzu bilemedim. Haydut da olabilirdiniz."

Halt, "Burada ne yapıyorsun?" diye sordu. "Sen buralı değilsin?"

Kendini kabul ettinneye çalışan çiftçi, yine başını salladı. "Willowtree Köyü'nden gelirim!" dedi. "O besili domuzun izini sürüyorum ve onujambon yapacak birini arıyorum."

Halt, birden çok ilgili göründü. Takındığı yapay, sert tavrı bir kenara bıraktı. "O zaman domuzu gördün?" diye sordu.

Çiftçi ise yine ellerini ovuşturdu. "Besili domuz" her an ortaya çıkabilinniş gibi, korkuyla etrafına baktı. "Gördüm de, duydum da. Bir daha da onu görmek istemem. Çok beter bir şey, efendim, size söyleyeyim."

Halt tekrar izlere baktı. Düşünceye dalarak, "Ayrıntılarını bilmem ama, ırı olduğu kesin," dedi.

Çiftçi "Ve de kötü, efendim!" diye devam etti. "Hayvanın içinde şeytan var. Bir insam ya da atı, kalıvaltı niyetine yer, gerçekten!"

Halt, "Peki, ona ne yapmayı düşünüyordun?" diye sordu, sonra da ekledi: "Bu arada ismin nedir?"

Çiftçi başını eğerek selam verdi. ' ’Peter, efendim. Tuzlu Pe-ter, derler bana. Eti biraz tuzlu severim de."

H alt, başını salladı. "Doğrudur," dedi sabırla. "Ama bu domuzla ne yapacaktın?"

Tuzlu Peter, biraz dalgınlaşarak başım kaşıdı. "Bilmiyorum ki. Bir asker, savaşçı ya da bir şövalye bulup, onım yardımıyla domuzdan kurtulmayı umuyordum. Sonradan akıl ederek, "Ya da bir Orman Muhafızı," diye ekledi.

Will sırıttı. Halt, kardaki izleri yakından incelemek için çöktüğü yerden doğruldu. Dizindeki kan silkeledi ve tedirgin bir şekilde ayakta duran Tuzlu Peter'a döndü. "Domuz çok mu sorun çıkarıyor?" diye sordu.

Çiftçi ise abartılı bir şekilde başını salladı. "Çıkarmaz mı, efendim? Çıkarmaz mı? Üç köpeği öldürdü. Tarlaları, çitleri yıkıp geçti. Onu durdurmaya çalışan damadımı az kalsın öldürüyordu. Dediğim gibi, efendim, fena bir şey!"

Halt, düşünceli bir edayla çenesini ovdu. "Hmmm," dedi. "Bu konuda bir şey yapmamız gerektiği kesin." Batıda ufka yakın duran güneşe baktı, ardından Will'e döndü. "Sence gün-batımına ne kadar kalmıştır, Will?"

Will, güneşin konumunu inceledi. Bugünlerde Halt ona bir şeyler öğretme, soru sonna, bilgisini ve gelişen becerilerini sınama fırsatlarım hiç kaçmnıyordu. Will, bir yanıt venneden once, !y!ce düşünmesi gerektiğini biliyordu. Halt, hızlı yanıtlardan çok, doğru yanıtlan tercih ederdi.

Will, "Bir saatten biraz fazla?" detii. Halt'un kaşlarının ça-tılıverdiğini görünce, Muhafız'm sorunun soruyla yanıtlanmasını sevmediğini hatırladı.

H alt, "Soruyor musun, söylüyor musun?" dedi.

Will kendine kızarak, başını salladı. Bu kez kendinden emin, "Bir saatten biraz fazla," diye yanıtladı.

Muhafız, başını sallayarak onu onayladı. "Doğru." Yeniden ihtiyar çiftçiye döndü. "Pekala, Tuzlu Peter, Baron Araid'a bir mesaj götürmeni istiyorum."

Çiftçi ürkekçe "Baron Araid'a mı?" diye sordu. Halt yıne kaşlarını çattı.

Halt, Will'e "Beğendin mi yaptığını?" dedi. "Onu da soruyu soruyla yanıtlamaya alıştırdın!"

Will, sırıtmaktan kendini alamayarak, "Affedersin," diye mırıldandı.

Halt, başını iki yana sallayıp Tuzlu Peter'la konuşmaya devam etti. "Evet, Baron Araid'a. Bu yolu takip edersen, B aron'un kalesi, birkaç kilometre ileride karşına çıkar."

Tuzlu Peter, kaleyi o anda görmek ister gibi elini gözüne siper edip yola baktı. Merakla, "Kale mi dediniz?" dedi. "Hiç kale görmemiştim!"

Halt sabırsızca içini çekti. Bu gevezenin dikkatini konuya çekmeye çalışmaktan yorulmuştu. "Evet, kale. Kapıdaki muhafıza gidip ..."

Yaşlı adam "Büyük bir kale mi bu?" diye sordu.

H ah, "Kocaman bir kale!" diye gürledi. Tuzlu Peter korkuyla geriye doğru sıçradı. Yüzünde incindiğini gösteren bir ifade vardı.

İçerleyerek, "Bağırmana gerek yok, genç adam," dedi. "Sorduk yalnızca."

Muhafız, "O zaman sözümü kesmeyi bırak," dedi. "Burada zaman harcıyoruz. Şimdi, dinliyor musun?"

Tuzlu Peter, başını salladı.

H alt "İyi," dedi. "Kale kapısındaki muhafıza gidip, Hak'tan Baron Araid'a bir mesaj olduğunu söyle."

İhtiyann yüz ifadesinden, ismi tanıdığı anlaşılıyordu.

"Halt mu?" diye sordu. "Orman Muhafızı Hak'tan mı söz ediyorsun?"

H alt, b ezgince "Evet," diye yanıtladı. "Orman Muhafızı H ak."

Tuzlu Peter, "Morgarath'ın Wargallarina kurulan pusuda başı çeken kişi mi?" diye sordu.

H alt, alçak sesle ”Ta kendisi,” dedi.

Tuzlu Peter etrafına baktı. "Ee," dedi. "Nerede?"

Muhafız, yüzünü Tuzlu Peter'mkine yaklaştırarak "Halt be-nimr diye kükredi. İhtiyar çiftçi, yine birkaç adım geriye sıçradı. S onra cesaretini toplayıp, başını inanın azlıkla iki yana salladı.

"Hayır, hayır, hayır," dedi. "Sen o olamazsın. Yahu, Orman Muhafızı Hak, iki adam boyunda ve enindedir. Dev gibi adamdır! Savaşta yiğk ve çetindir. Sen o olamazsın."

Halt, sinirlerine hakim olmak ister gibi başka yöne döndü. Will, yine gülm esini tutam adı.

Muhafız, Tuzlu Peter anlasın diye tane tane söyleyerek "Hak ... b en!m," d ed! . "Gençken daha enine, boyunaydım. Ama artık bu kadanm." Parlayan gözlerini çiftçinin gözlerine yaklaştırarak, ona kötü kötü baktı. "Anladın mı?"

Tuzlu Peter "Siz öyle diyorsanız ..." dedi. Muhafız' a hâlâ inanmıyordu ama Halt'un gözlerinde, çiftçiyi daha fazla itiraz etmemesi için uyaran bir ifade vardı.

Hak buz gibi "İyi," dedi. "Baron'a, Hak'la Will'in..."

Tuzlu Peter, bir soru daha sormak için ağzını açtı. Hak, ihtiyar adamın ağzını eliyle kapatıp, Çekici'nin yanında duran Will'i gösterdi.

"Will o!" Başka soru sormasını ve araya girmesini engelleyen elin üzerindeki gözlerini iri iri açan Tuzlu Peter, başını salladı. Muhafız devam etti:

"Ona Halt'la Will'in yaban domuzu izi sürdüklerini söyle. Domuzun inini bulduktan sonra, kaleye döneceğiz. Bu arada Baron, yarın sabah ava çıkmak için adamlarım toplasın."

Halt, elim yavaşça adamın ağzından çekti. "Hepsini anladın mı?" diye sordu. Tuzlu Peter, yavaşça başım sallayarak, anladığını belirtti. H alt, "Tekrarla o zaman," diye üsteledi.

"Kaleye gidip kapıdaki muhafıza sizden... Halt'tan Baron'a bir mesaj olduğunu söyleyeceğim. B aron' a da seninle ... Halt'la... onun... yani Will'in... bir yaban domuzunun inini bulmaya çalıştığını söyleyeceğim. Yarın sabah ava çıkmak için adamlarını hazırlasın."

Halt "Güzel," dedi. Will'e bir işaret yaptı ve ikisi atlanna bindiler. Tuzlu Peter ise ne yapacağını bilemeyerek orada durdu ve onlara baktı.

Halt, kale tarafını işaret ederek "Git, haydi," dedi. İhtiyar çiftçi, birkaç adım attıktan sonra, dönüp suratsız Onnan Muhafızı' na seslendi:

"Sana inanmıyorum, işte! Hiç kimse o kadar kısalıp incelemez! "

Halt, iç geçirip atını ormana sürdü.

ON DOKUZ

Orman Muhafızı ve çırağı, azalan ışıkta atlarıyla yol alırken, eğilerek domuzun bıraktığı izleri takip ediyorlardı.

İz sinmekte sıkıntı çekmiyorlardı. Hayvan, iri gövdesiyle kalın karda hendek gibi iz bırakmıştı. Will, kar olmasa bile izi sürebileceklerini düşündü. Domuzun çok sinirli olduğu belliydi. Uzun dişleriyle ağaç gövdelerini ve çalılıkları yara yara ilerlemiş, geçtiği yerleri mahvetmişti.

Sık ağaçların arasında yaklaşık bir kilometre ilerledikten sonra. Will, çekinerek "Halt?" dedi.

Halt, biraz dalgınca "Mmmm?" dedi.

"Baron' a niye haber gönderdin? Domuzu biz öldüremez miyiz?"

Halt, başını iki yana salladı.

"Bu büyük bir domuz. Will. Karda bıraktığı izi gorüyoı-sun. Onu öldürmek için yarım düzine ok atsak yine de hemen ölmez. Böyle bir azınan söz konusuysa, önlem almakta yarar

var.

"Bunu nasıl yapacağız?"

Halt, bir an başını kaldırdı. "Daha önce domuz avı gömmedin herhalde?"

Will, başını salladı. Halt da açıklama yapmak için dizginleri çekti. Will de Çekici'yi onun yanında durdurdu.

Muhafız "Öncelikle," dedi, "bize köpek gerek. Onun işim okla bitiremememizin bir nedeni de budur. Onu bulduğumuzda, bir çalılığa filan girecektir. O zaman onu yakalayamayız. Köpekler onu dışarı çıkarır, domuz mızrağı taşıyan adamlar da hayvanın etrafım sararlar."

Will "Ve onu vururlar mı?" diye sordu.

H alt başını salladı. "Akıllan varsa vurmazlar," dedi. "Domuz mızrağı iki metreden uzundur, iki kenan da keskindir ve bı çağın arkasında çapraz bir parça bulunur. Çevresini sarmaktaki asıl amaç domuzun mızrakçıya saldırmasını sağlamaktır. Mızrakçı, mızrağın sapım yere sokar, domuz da ona doğrn koşar. O çapraz kısım, domuzun sapa kadar ilerlemesini engelleyerek, mızrakçıyı komi."

Bu iş, Will'in aklına pek yatmamıştı. "Bu, biraz tehlikeli geldi bana."

Muhafız başıyla onayladı. "Oyle. Ama Baron, Sör Rodney ve diğer şövalyeler gibi adamlar buna bayılırlar. Bir domuz avı fırsatım hayatta kaçrnuazlar."

Will "Ya sen?" diye sordu. "Sende de mızrak olacak mı?"

Halt başını salladı. "Ben burada Abelard'ın üzerinde otuıu-yor olacağım," dedi. "Sende Çekici'den inmeyeceksin, çünkü domuz o adamları aşabilir. Ya da yaralanıp kaçabilir."

"Bu olursa ne yaparız?" diye sordu Will.

H alt, ciddi bir yüzle "Eyalete gimieden onu yakalarız," dedi. "O zaman onu oklarımızla öldürürüz."

Ertesi gün cumartesiydi ve Savaş Okulu öğrencileri, kahvaltıdan sonra, günü istedikleri gibi geçirmekte serbesttiler. Horace için ise bu durum Alda, Bryn ve J er ome'den saklanmak anlamına geliyordu. Ama Horace'm onlardan kaçtığım öğrenen bu üçlü, yemekhanenin kapısında onu beklemeyi alışkanlık edinmişti. O sabah Horace, tören alanına çıktığında, çocukların gülümseyerek onu beklediklerini gördü. Duraksadı. Artık geri dönemezdi. Kalbi sıkışarak onlara doğm yürümeye devam etti.

"Horace!" Arkasından gelen bu sesle irkildi. Arkasına döndüğünde, Sör Rodney'nin ona bakmakta olduğunu gördü. Rodney alanda bekleyen bu üç öğrenciyi fark etmiş, yüzünde meraklı bir ifade belirmişti. Horace, Savaş Ustası'nm, onım çektiği çileden haberi olup olmadığını merak etti. Bu eziyetin, Savaş Okulu'nun öğrencisine sertlik kazandırma işleminin bir parçası olduğunu sanıyordu.

N e hata yapmış olduğunu merak ederek, "Efendim!" diye yanıt verdi. Rodney'nin yüzü yumuşadı ve delikanlıya gülümsedi. Bir şeyden dolayı epey keyifliydi. "Rahat, Horace. Bugün cumartesi. Hiç domuz avına çıktın mı?"

"Eee. .. hayır, efendim." Sör Rodney'nin rahat k omutuna karşın, Hora.ce hala hazır olda. duıuyordu.

"O halde çıkma vaktin geldi. Silah deposundan bir domuz mızra.ğı, bir de av bıçağı al, Ulf da sana bir at bulsun. Yirmi dakika. içinde burada ol."

Horace, "Peki, efendim," deyince, Sör Rodney, keyifle ellerini ovuşturdu.

"Halt ile çırağı, bize bir yaban domuzu avı hazırlamışlar. Şöyle biraz eğlenelim," dedi. Çırağı yüreklendirircesine gülümsedikten sonra, kendi ekipmanını hazırlamak üzere canlı adımlarla uzaklaştı. Horace bahçeye döndüğünde Alda, Bryn ve J erome'nin meydanda olmadıklarını gördü. Aslında Sör Rodney varken neden ona zorbalık edemediklerini merak etmesi gerekirdi. Ama domuz avında ne yapması gerektiğim düşünmekle meşguldü.

Sabahleyin Halt, avlanmaya gelen grubu doruuzun ınıne götürdü.

iri hayvan, ormanın içindeki sık bir çaldığın içine saklanmıştı. Halt ile Will, doıuuzun yerini, önceki gün hava kararmadan hemen önce bulmuşlardı.

Saklanma yerine yaklaşırlarken. Halt bir işaret verdi. Baron Ta avcıları, atlarından inip bineklerini bir ahır çalışanına emanet ettiler. Son birkaç yüz metreyi yaya gittiler. Sadece Halt ile Will, at sırtında ilerlemeyi sürdürdüler.

Her biri H alt'un tarif etmiş olduğu domuz mızrağından birer tane taşıyan, on beş av cı vardı. D omuzun inine gelince büyükçe bir halka oluşturdular. Will, avcıların arasında Horace'ı görünce biraz şaşırdı. Gruptaki tek çırak o idi. Diğerlerinin tümü şövalyeydi.

Ine yüz metre kala. Halt eliii kaldrnp oıüarı durdurdu. Abelard'ı hızlandırıp, Çekici'nin üstünde gergin bir şekilde oturmakta olan Will'in yanma gitti. Çekici, yaban domuzunun kokusunu alınca, huysuzlanmaya başlamıştı.

Muhafız, Will'e usulca "Unutma," dedi. "Eğer onu vurmak zorunda kalırsan, tam sol omzunun arkasındaki bir noktayı hedef al. Saldınrsa, onu yalnızca kalbinden vurarak durdurabilirsin."

Will, kurn dudaklarını yalayarak başını salladı. Çekici'nin boynunu okşayarak, onu sakinleştirdi. Ufak at, başını arkaya atarak, sahibine yanıt verdi.

Halt "Ve Baron'a yakın dur," diye hatırlattıktan sonra, halka olmuş avcı grubunun öbür yanına geçti.

H ah deneyimsiz, dolayısıyla. da hata yapma olasılığı en yüksek avcıların tarafına geçerek, en tehlikeli konumda yer alıyordu. Eğer domuz, halkaya onun tarafından saldınrsa, hayvanı yakalayıp öldünnek Halfa düşüyordu. Will'i ise Baron'la daha deneyimli avcıların tarafına yerleştinnişti. Çünkü o taraf o kadar sorun çıkamayacaktı. Horace da onun tarafındaydı. Sör Rodney çırağı, Baron'la arasına koymuştu. Ne de olsa, çocuğun ilk avıydı ve Savaş U stası, gereksiz risklere girmek istemiyordu. Horace sadece izleyip öğrenmek için orada bulunuyordu. Eğer domuz onlara doğru gelirse, Baron veya Sör Rodney, durumu idare edeceklerdi.

Horace, bir kere Will'le göz göze geldi. Bakışında düşmanlık yoktu. Hatta Onnan Muhafızı'nın çırağına çarpık bir gülümsemeyle baktı. Horace'rn sürekli dudaklarını yaladığını gören Will, onun da en az kendisi kadar heyecanlı olduğunu anladı.

Halt, yeniden işaret verdi ve avcıların oluşturduğu halka, çalılığa doğru daralmaya başladı. Halka küçülünce Will, domuzun ininin öbür ucundaki öğretmeniyle diğer adamlan göremez oldu. Çekici'nin huzursuzluğundan, domuzun çalılığın

İçinde olduğunu anlıyordu. Ama Çekici iyi eğitilmişti. Sahibi onu zorlamadan sürdükçe, ilerlemeye devam etti.

Çalılığın içinden boğuk bir gürleme sesi gelınce Will'in tüyleri diken diken oldu. Daha önce hiç kızgın bir doıuuzun kükremesini duymamıştı. Kükreme, homurtuyla çığlık arası bir şeydi. Avcılar bir an duraksadılar.

Baron, Will'e heyecanla sırıtarak "İçeride!" diye seslendi. "Dışarı çıkınca bize doğru gelse bari, ha, çocuklar?"

Will ise, doıuuzun çalılıktan çıkıp onlara doğru koşmasını istediğini pek sanmıyordu. Ona göre domuz, öbür tarafa doğru gitseydi, çok daha iyi olurdu.

Ama Baron'la Sör Rodney, domuz mızraklarını hazırlarken, bir yandan da okul çocukları gibi sırıtıyorlardı. Tıpkı Halı'un dediği gibi, bu olaydan zevk alıyorlardı. Will çabucak sırtından yayını alıp, tele bir ok taktı. Okun ucunu kontrol etti, sipsivriydi. Boğazı kurumuştu. Onunla konuşan olursa, yanıt verebileceğinden kuşkuluydu.

Gergin tasmalarından kurtulmaya çalışan köpeklerin heyecanlı havlamalan, oraıanda yankılanıyordu. Domuzu uyandıran da onların gürültüsüydü. Will, onların seslerinin arasından, iri doıuuzun uzun dişleriyle ağaçları ve çalıları doğradığını duyuyordu.

Baron, köpeklerin başındaki Bert'e dönüp, salıverilmelerini işaret etti.

İri, güçlü köpekler, tasmalarından boşandıkları anda çalıların içine daldılar. Bunlar, özellikle domuz avı için yetiştirilmiş saldırgan, iriyarı hayvanlardı.

Çalılıktan gelen sesi tanımlamak, olanaksızdı. Köpeklerin hiddetli havlamalan, kızgın domuzun kan dondurucu çığlıklarına karışıyordu. Çalılar ve körpe ağaçlar, kırılıp çatırdıyordu. Fundalık sanki sarsılıyordu.

Derken, bir anda domuz, açık alana çıktı.

Halkanın ortasina. Will ile Halt'ın yerleştirilmiş oldukla-n noktaların arasına geldi. Hâlâ ona yapışık durumdaki köpeklerden birini korkunç bir çığlıkla üzerinden fırlattı. Bir an durdu. Ardından sersemleten bir hızla, avcıların üzerine doğru koşmaya başladı.

Domuzun tam karşısındaki genç şövalye, bir an bile duraksamadı. Tek dizinin üzerine çöküp, mızrağın arka ucunu yere dayadı. Mızrağın sivri ucunu, saldıran hayvana yöneltti.

Domuzun dönme şansı yoktu. Kendi hızı, onu dosdoğru mızrağın ucuna götürdü. Mızrağa saplanarak acı ve öfkeyle bağımken, bir yandan da öldürücü çelik parçadan kurtulmaya çalışıyordu. Ama genç şövalye mızrağa sıkıci. yapışmış, kudurmuş hayvanın kurtulmasına izin vermiyordu.

Will, mızri.ğın kalın dişbudak sapının yay gibi eğilişini, ardından sivri ucunun kalbe girip domuzu deşmesini panik içinde izledi.

Yabani domuz, son kez tiz bir çığlık attı. Ardından, sendeleyerek düştü ve öldü.

Keçeleşmiş tüylerle kaplı vücudu, neredeyse bir atınki kadar iri ve kaslıydı. Artık ölü olduğu için zararsız olan sivri dişleri, burnunun gerisine doğru kıvrılıyorlardı. Dişlerinde Öfkeden kudurduğunda kaldırdığı topraktan kalıııtılar ve en az bir köpeğin kanı vardı.

Will, iri leşe bakıp omuz silkti. Eğer bu bir yabani domuzsa, bir tane daha görmek için i.celesi yoktu.

YİRMİ

Avcılar, domuzu öldüren şövalyenin etrafına toplanıp onu tebrik ettiler ve sırtını sıvazladılar. B aron Arald da ona doğru ilerledi ama Çekici'nin yanında durup Will'le konuştu.

Sertçe, "Bir daha bu kadar irisini zor görürsün. Will," dedi. "Ne yazık ki sana doğru gelmedi. Şahsen ben böyle bir avı kaçırmak istemezdim." Sonra da, çoktan ölü domuzun etrafım sarmış olan savaşçıların yanındaki Sör Rodney'ye doğru ilerledi.

Will, haftalar sonra Horace'la karşı karşıya gelmişti. İkisi de ilk adımı atinak istemeyince, garip bir duraksama oldu. Horace, sabahki olaylar nedeniyle heyecanlanmış, domuzu gördüğünde duyduğu kalp çarpıntısı henüz dunnarnıştı. Çocuk, o ara Will'le paylaşmak istedi. Az önce olanlara bakınca, kendi çocukça atışmalar çok önemsiz görünüyordu. Şimdi, altı hafta önceki davranışından dolayı suçluluk duyuyordu. Ama duygularını dile getirecek sözleri bulamadı ve Will'in yüzündeki inatçı ifade de hiç yüreklendirici değildi. O yüzden hafifçe omuz silkip Çekici'nin yanından geçerek, genç avcıyı tebrik

etmeye gitti. Bu sırada midilli kasılıp kulaklarını havaya dikti ve bir uyan kişnemesi koyuverdi.

Will, dönüp fundalığa bakınca, damarlarındaki kan dondu.

Hemen çalıların önünde, başka bir domuz daha dikiliyordu. Bu seferki, az önce öldürülenden de büyüktü.

Will, devasa hayvan kıvnk dişleriyle toprağı eşelerken, Horace'a " Dikkat et! " diye bağırdı.

Kötü bir dunundu. Avcı hattı bozulmuştu, avcıların çoğu ya ölü domuza hayran hayran bakıyor ya da onu öldüren avcıyı tebrik ediyordu. Bu yeni domuzun yolunda bir tek Horace ile Will kalmıştı.

Will'in uyarısı üzerine Horace, arkasına döndü. Once Will'e, sonra da yeni tehlikeye baktı. Domuz başını eğdi, yine dişleriyle toprağı yardı, sonra da saldırdı. Bunların hepsi korkunç bir hızla oldu. Hayvan dişleriyle toprağı kazarken, bir anda onlara doğru firlarnıştı. Will'le domuzun arasında yerini alan Horace, mızrağını Sör Rodney ve B aron'un ona öğrettiği gibi yerleştirerek, domuzla yüzleşmek üzere ona döndü.

Fakat tam o anda ayağı karda kayıverince, yana doğru düştü. Uzun mızrak da elinden kurtuluverdı.

Kaybedecek bir an bile yoktu. Horace, o ölümcül dişler karşısında yerde savunmasız yatıyordu. Will, ayaklarım uzen-gilerden çıkarıp yere atladı. Yere atlarken hedef alıp yayını gerdi. Küçük okunun domuzun çılgın hücumunu durduramayacağını biliyordu. Tek umudu, çıldırmış hayvanın dikkatini dağıtıp, onu savunmasız Horace'tan uzaklaştırmaktı.

Oku atıp, diğer tarafa koşarak yerdeki çıraktan uzaklaştı. Ciğerlerini patlatırcasrna bağırdıktan sonra, yine oku fırlattı.

Oklar, doıuuzun kaim derisine iğneliğe batırılan iğneler gibi saplanıyorlardı. Ciddi bir hasar yaratmasalar da verdikleri sızı, hayvanı sıcak bıçak gibi dağlıyordu. Domuzun küçük, kırmızı gözleri, yana sıçrayan ufak tefek çocuğa ilişti ve öfkeyle Will'in peşine düştü.

Tekrar ok fırlatmaya vakit yoktu. Horace o an güvendeydi ama Will tehlikedeydi. Koşarak bir ağacın arkasına sığındı ve tam zamanında aşağı eğildi!

Domuzun öfkeli saldırısı, onu dosdoğru ağacın gövdesine götürdü. Dev cüssesi gövdeye çarpıp ağacı sallayarak, üst dallardaki karların düşmesine neden oldu.

Domuz, şaşırtıcı bir şekilde bu çarpmadan etkilenmişe benzemiyordu. Birkaç adım geriye gidip, tekrar Will'e saldırdı. Çocuk fırlayarak, yıldırım hızıyla koşan hayvanın sivri dişlerinden kıl payı kurtuldu.

Öfkeyle bağıran domuz, karda kayarak fırıl fırıl döndükten sonra, yeniden Will'e saldırdı. Bu sefer daha yavaş geldi ve Will'e son anda fırlama fırsatı vennedi. Domuz kızıl gözlerinden öfke saçarak, kıvnk dişleriyle sağı solu yararak, sıcak nefesi dondurucu havada buharlaşarak, son hızla. geliyordu.

Will, avcıların bağrışmalarını duyuyordu. Ama onlar yardıma gelene kadar, çok geç olacağını da biliyordu. Domuz, dosdoğru ona gelirken, canavar canalıcı bir yerinden vurama-yacağını bile bile, bir ok daha çıkardı.

Derken, karda boğuk bir toynak sesi oldu. Ufak, tüylü bir şekil, öfkeli canavara doğru koşuyordu.

Will, atının hayatı için duyduğu korkunun acısıyla "Hayır, Çekici!" diye bağırdı. Ama midilli, olduğu yerde aniden dönüp

arka toynaklarıyla domuza çifte attı. Çekici'nin arka toynakları doıuuzun kaburgalarına isabet etti. Darbeyi yiyen yaban domuzu, yana doğru savrulup karın üzerine serildi.

Domuz, şimdi eskisinden de sinirli, yıldırım gibi ayağa kalktı. Midilli onun dengesini bozsa da hayvana ciddi bir zarar verememişti. Şimdi domuz Çekici'ye saldırıyor, küçük midilli ise korkuyla kişneyerek, sipsivri dişler etine saplanmasın diye kaçıyordu.

Will yeniden "Çekici! Kurtar kendini!" diye bağırdı. Yüreği ağzına gelmişti. Eğer doıuuzun dişleri midillinin baldırlarındaki adaleleri yırtarsa, Çekici ömür boyu sakat kalırdı. Will, durup atının efendisini kurtarmak için kendi hayatını tehlikeye atışını seyredemeyecekti. Bir ok daha fırlattı ve kemerindeki uzun Muhafız bıçağını çekerek dev, ürkünç hayvana saldırdı.

Üçüncü ok, domuzun yan tarafına saplanmıştı. Oku yine doıuuzun can alıcı bir yerine denk getirememiş, onu yalnızca yaralamıştı. D omuz WiH'in geldiğini görerek, onu sinirlendiren ufak tefek çocuğu hatırlamıştı. Kırmızı, nefret dolu gözlemi ona dikti ve son ölümcül saldırısına hazırlandı.

Will, dev butlardaki kasların gerildiğini gördü. Kaçıp saklanmasına olanak yoktu. Bu açık alanda kalıp, saldınyı göğüslemek zorundaydı. Tek dizini yere dayayıp, keskin Muhafız bıçağını öne doğru tuttu. Yardım için mızrağı elinde, ona doğru koşan savaşçı çırağının boğuk çığlığını hayal meyal duydu.

O sırada doıuuzun toynak seslerini bastıran derin, ıslık gibi bir ses duyuldu. Onu ete çarpan tok bir ŞAK! sesi izledi. Domuz, şahlanıp ani bir acıyla kıvranarak, kara düştü ve taş kesildi.

Halt'un uzun saplı oku, Muhafız'm güçlü uzun yayının tam gücüyle fırlayarak, hayvanın yan tarafına ginnişti. Domuzu tam omzunun arkasından vurarak, onun in kalbine saplanmıştı.

Mükemmel bir atıştı.

Halt, Abelard'ın yularını çekerek yere atladı ve kollarım titreyen çocuğa doladı. Sonunda rahatlamış olan Will, yüzünü Orman Muhafızı'nın pelerininin kaba kumaşına gömdü. Gözlerinden akan yaşları, başkasının gönnesini istemiyordu.

Halı, bıçağı nazikçe Will'in elinden aldı.

"Bununla ne yapacaktın?" diye sordu.

Will, yalnızca başını iki yana sallayabildi. Konuşamıyordu. Çekici'nin yumuşak burnunu ona sürttüğünü hissetti ve başını kaldırıp onun iri, zeki gözlerine baktı.

Sonra avcılar gürültü ve kargaşa içinde toplanıp, ikinci domuzun iri cüssesine hayretle baktılar. Cesaretinden dolayı Will'i tebrik ettiler. Will ise, ne kadar uğraşsa da engelleyeme-diği gözyaşlarından utanarak, aralarında dikiliyordu.

Sör Rodney, çizmesinin ucuyla ölü domuzu dürterek "Çok kurnaz hayvanlar," dedi. "Hepimiz tek domuz olduğunu sandık, çünkü hiçbir zaman inden birlikte çıkmazlar."

Will, omzunda bir el hissetti. Dönüp baktığında Horace'la göz göze geldi. Savaşçı çırağı, hayranlık ve inanmazlık içinde başını iki yana sallıyordu.

"Hayatımı kurtardın," dedi. "Hayatımda gördüğüm en cesur hareketti."

Will, Horace'm teşekkürünü geçiştirmek istedi ama Horace üsteledi. Geçmişte Will'e yaptığı bütün kabadayılıklar

hatırladı. Şimdi bu ufak tefek çocuk, içgüdüsel davranarak onu bu vahşi yaratıktan kurtannıştı, Horace da kendini yabatı domuzuyla Will'in arasına atarak sergilediği hareketini unutacak kadar olgunlaşmıştı.

"Ama neden, Will? Sonuçta biz. .." Cümleyi bitiremedi, ama Will onun ne demek istediğini biliyordu.

"Horace, geçmişte kavga etmiş olabiliriz," dedi Will. "AmA sana karşı nefret duymuyorum. Senden hiç nefret etmedim."

Horace, onu anladığını gösteren bir ifadeyle başını salladı. Sonra bir karara varmış gibi göründü. Kararlı bir sesle "Sana hayatımı borçluyum. Will," dedi. "Borcum borç. Bir dosta ya da herhangi bir yardıma ihtiyacın olduğunda beni çağırabilirsin."

İki çocuk, bir an birbirlerine baktılar. Ardından Horace, eli» ni Will'e uzatıverdi, Will de onun elim sıktı. Etraflarını sarıüiş şövalyeler, iki çocuk için önemli olan bu ana sessizce tamklıjj ediyor, bölmek istemiyorlardı. Sonra Baron Arald, yanlarına gidip, ellerini onların omuzlarına koydu.

İçtenlikle "Aferin size!" dedi. Şövalyeler de koro halinde onu onayladılar.

Baron keyifle sırıttı. Biraz heyecan yaşamışlardı ama mükemmel bir sabah olmuştu. İki yaban domuzu avlanmıştı. ŞiA. di de B aron'un iki evlatlığı, yalnızca aynı tehlike karşısında kurulabilecek bir bağ kumuştu.

Bütün gruba 'dki iyi delikanlımız var!" dedi. İçten şövalye korosu, onu tekrar onayladı. "Halt, Rodney, ikiniz de çıraklarınızla gurur duyabilirsiniz!"

Sör Rodney, "Duyuyoıuz, Lordum," diyerek başını salladı. Horace'm domuzla çarpışmak için nasıl yiğitçe döndüğünü

göımüştü. Ayrıca Horace'ın Will'e dostluk teklifini de beğenmişti. Hasat Günü'nde kavga ettiklerini çok iyi hatırlıyordu. Bu çocukça takışmaları geride bıraktıklarını görüyordu ve Horace'ı Savaş Okulu için seçtiğine çok memnundu.

Halt ise hiçbir şey söylemedi. Ama Will dönüp akıl hocasına baktığında, Orman Muhafızı onun gözlerine bakıp, onaylar-casına başını salladı.

Will, bunun Halt'un üç yürekten tezahüratına eşit olduğunu biliyordu.

YiRMi BiR

Domuz avıni izleyen günlerde Will, insanların ona daha farklı davrandığını fark etti. Onunla konuşma şekillerinde ve ona bakışlarında belli bir saygı vardı. Bu, en çok da köydeki insanlarda fark ediliyordu. Günlük işlerle sımrlı dünyalarında, sıra dışı bütün olaylar abartmaya hazırdılar.

Avdan sonraki haftanın sonunda, abartı öyle boyutlara varmıştı ki, Will'in fundalıktan fırlayan iki yaban domuzunu tek elle öldürdüğünü söylüyorlardı. Öyle ki, hikayeyi dinleyen onun tek okla iki domuzu vuracak kadar usta olduğuna inanacaktı.

Will, bir akşam, küçük sıcak kulübedeki ateşin yanında otururlarken Hah'a "Ben pek bir şey yapmadım aslında," dedi. "Yaıi düşünüp planladığım bir şey değildi. Yapmam gerekiyordu, ben de yaptım. Zaten domuzu öldüren ben değildim, sendin."

H alt, gözlerini ocaktaki sıçrayan alevlerden ayıma dan başım sallamakla yetindi.

"Kısanlar istediklerini düşünürler," dedi sakince. "Fazla dikkate alma."

Will, yine de pohpohlanmadan rahatsızdı. İnsanların bunu çok büyüttüklerini düşünüyordu. Eğer söylentiler gerçeğe da-yansaydı, kazandığı saygınlığın kej'fîni çıkarırdı. Kayda değer, hatta belki de onur duyulacak bir şey yaptığına inanıyordu. Ama tamamen uydunna bir hikayeye dayanılarak kahraman ilan edilmişti. Dürüst bir insan olarak, bununla gurur duyması olanaksızdı.

Horace'in kendini domuzla Will ve atının arasına attığını fark eden birkaç kişiden biriydi. Bu yüzden de biraz utanıyordu. Will, bundan Hah'a söz etti. Orman Muhafızı'nın, Horace'm bu fedakârca davranışını Sör Rodney'ye anlatabileceğim düşünüyordu. Ama hocası, başını sallayıp kısaca şöyle dedi:

"Sör Rodney biliyor. Onun gözünden kaçmaz. Tek bildiği eğlence değildir."

Will, bu yanıtla yetinmek zorundaydı.

Kalede ise Savaş Okulu'ndan şövalyeler. Zanaat Ustaları ile çıraklarının davranışları değişmişti. Will, orada sade bir kabul görmenin ve iyi bir iş çıkardığının bilinmesinin keyfini sürüyordu. İnsanlar artık onun ismini biliyorlardı. O nedenle, artık kaleye uğradıklarında Halt kadar Will'i de selamlıyorlardı. Baron ise ona her zamankinden daha yakın davranıyordu. Kale evlatlıklarından birinin görevini bu kadar iyi bir şekilde yerine getirdiğini görmek, B ar on' a gurur veriyordu.

Will'in bunları konuşmak istediği tek kişi Horace idi. Ama yolları seyrek kesiştiğinden, fırsat olmamıştı. Will, Horace'in köyde dolaşan asılsız öykülere hiç aldırmadığım bilmesini

İstiyordu. Eski yatakhane arkadaşının, bu söylentileri yaymak için onun hiçbir şey yapmadığını bildiğini umuyordu.

Bu arada Will'in dersleri ve eğitimi, artan bir hızla devanı ediyordu. Halt, ona bir aya kadar Orman Muhafızlan'nrn yılda bir kez yapılan toplantısına katılmak üzere, yola çıkacakla-nnı söylemişti.

Bu toplantıda elli Orman Muhafızı bir araya gelerek haber alışverişinde bulunur, krallıktaki sorunlan konuşup planlar yaparlardı. Toplantının Will için asıl önemli yanı, çırakların değerlendirmeye alınrnasıydı. Buna göre, çırakların gelecek yıl eğitime devam edip etmeyeceklerine karar veriliyordu. Will'in şanssızlığı, yalnızca yedi aydır eğitimde olmasıydı. Bu yılki toplantıda yapılacak değerlendinnede basan gösteremezse, gelecek yıla kadar beklemesi gerekecekti. Bu yüzden her gün şafaktan günbatımına kadar idman yaptı. Onun için cumartesi tatili, eskilerde kalmış bir lükstü. Çeşitli pozisyonlarda, ayakta durarak, diz çökerek, oturarak, boy boy hedeflere oklar atıyordu. Ağaçlara gizlenip, dallann arasından bile atış alıştırmalan yaptı.

Bıçaklarıyla da çalıştı. Ayakta, diz çökerek, oturarak, sola atlarken, sağa atlarken... Hedefe ilk olarak sapla vurmak için, büyük bıçağıyla çalıştı. Çünkü Hak, "Bazen bıçağı attığın insanı korkutman gereikebilir, dolayısıyla bunu nasıl yapacağını öğrenmek önemlidir," demişti.

Görünmez olma becerisini geliştirmek için de çaba gösterdi. Görüldüğünden emin olsa bile kımıldamadan durmayı, hareket edip kendini ele vermedikçe insanlann onu fark etmeyeceğini öğrendi. Bakışlarini bir noktadan geçirerek geri dönüp, en ufak kmiiltiyi yakalama numarasıni kaptı. Hareket halindeki bir grubun arkasından gidip, gizlenen biri varsa, onun nasıl ortaya çıkarılacağını öğrendi.

Çekici ile çalışarak, aralarında çabucak kök salan sevgıyı ve bağı güçlendirdi. Midillinin ona tehlikeyi bildiren gelişmiş duyma ve koku alma duyularını kullanmayı ve hayvanın sahibine gönderdiği diğer işaretleri çözdü.

Bu yüzden Will'in günün sonunda Redmont Kalesi'ne uzanan yolu yürüyüp Horace'la karşılaşmaya ve başlarından geçenleri konuşmaya hevesli olmaması normaldi. Er ya da geç ehne fırsat geçeceğini kabullenmişti. Şimdilik tek umudu Horace'm, davranışından dolayı SÖr Rodney ve Savaş Okulu'nun diğer üyelerince takdir ediliyor olmasıydı.

Ne yazık ki, Horace'ın durumu pek iç açıcı değildi.

Sör Rodney bu genç, sağlam kaslı çırak konusunda düşünceliydi. Horace Savaş Okulu'nda aranan bütün özelliklere sahipti. Cesurdu. Emirleri anında uyguluyordu ve hala silah antrenmanında üstün başarı gösteriyordu. Ama sınıftaki derslerinde geri kalıyordu. Ödevlerini geç teslım ediyor ya da özen göstermeden yapıyordu. Dikkatini öğretmenlerine veremiyordu aklı sürekli başka yerdeydi sanki. Üstüne üstlük kavgaya. eğilimli bir hali vardı. Öğretmenleri onun kavga ettiğine hiç tanık olmamışlardı. Ama vücudunda sık sık ufak tefek yara bereler görülüyordu ve sırnf arkadaşlarıyla yakın ilişkisi yoktu. Aksine çocuklar, ondan uzak durmaya özen gösteriyorlardı. Bütün bunlar ortaya fiziksel becerileri gelişmiş, kavgaya yatkın, insanlardan kaçan, tembel bir acemi asker tablosu çıkarıyordu.

Savaş Ustası, tüm bunlardan dolayı, hiç istemese de Horace'ı Savaş Okulu'ndan çıkarmak zorunda kalacağını düşünüyordu. Tüm kanıtlar bu yöndeydi. Ama içgüdüleri, ona haksız olduğunu söylüyordu. Onun bilmediği başka nedenler olmalıydı.

Aslında, üç neden vardı: Alda, Bryn ve Jerorne. Savaş Ustası, acemi savaşçısının geleceğini düşünürken bile, bu üçü bir kez daha Horace'rn etrafım sannış durumdaydılar.

Horace, ne zaman onların gözüne ilişmeyeceği bir yer bulsa, üç öğrenci onun izini sürüyorlardı. Okulda ve okul dışında ajanları ve haber kaynaklan bulunduğundan, bu konuda zorlanmıyorlardı. Bu sefer Horace'ı silah deposunun arkasında, birkaç gün önce keşfetmiş olduğu sessiz yerde sıkıştırdılar. Üç kabadayı, onu deponun taş duvarına yapıştınp etrafını sardılar. Her birinin elinde kaim birer sopa vardı ve Alda, koluna kalın bir çuval bezi atmıştı.

Alda "Seni arıyorduk, bebek," dedi. Horace yanıt vermedi. Bir ona, bir diğerine bakıyor, ilk hamleyi hangisinin yapacağını kestinneye çalışıyordu.

Bryn "Bebek bizi rezil etti," diye ekledi.

"Bütün Savaş Okulu'nu rezil etti." Bunu söyleyen Jerorne idi. Horace ne dediklerini anlamadı. Neden söz ediyorlardı? Alda'nın sonraki sözleri, konuyu açıklığa kavuşturdu.

"Bebeği büyük, kötü domuzdan kurtardılar," dedi.

Bryn, küçümser bir tavırla "Kurtaran da, bacak kadar, sinsi bir çırak," diye ekledi.

"İnsanlar hakkımızda ne düşünüyorlardır, kim bilir?" Jerome bunu söylerken Horace'ı omzundan itip tekrar kaba, taş duvara yapıştırdı. Yüzü kıpkırmızı ve öfkeliydi, Horace sinir-lenrneye başlamıştı. İki yanında duran ellerini yumruk yaptı. Jerome bu hareketi gördü.

"Beni tehdit etme, bebek! Dersini alma vaktin geldi." One doğru bir adım attı. Horace dönüp ona baktı, aynı anda da hata ettiğini anladı. J er ome'nin hareketi aldatmacaydı. Asıl hücum Alda'dan geldi. Bir anda Horace'ın kafasına kalın çuvalı geçirip ipiıi sıkıca büzerek, belden yukarısını zapt etmişti. Horace eli kolu bağlı, karanlıkta kalmıştı.

İpin omzunun etrafından birkaç kere dolaştırıldığını hissetti, ardından darbeler başladı.

Çocuklar ellerindeki kalin sopalarla ona vururlarken, Horace, gözleri kapalı ve çaresizce kendini savunmaya çalıştı. Duvara doğru sendeleyip, kollarından destek alamayarak düştü. Çocukların umursamaz nefret ayini sürerken, Horace'ın savunmasız başına, kollarına ve bacaklarına darbeler İnıneye devam etti.

"Şimdi çağır bakalım o sinsıyı, bebek, gelsin de seni kurtarsın."

"Hep bizi rezil etmek için."

"Okuluna saygı göstermeyi öğren, bebek."

Horace, arkası kesilmeyen darbelerden kurtulmak için boş yere yerde kıvrandı durdu. Bu, ona attıkları en kötü dayaktı. Horace, neredeyse bilincini kaybedip hareketsiz yatana kadar onu dövmeye devam ettiler. İşleri bittikten sonra Alda, çuvalı Horace'rn başından çıkardı. Horace derin bir nefes aldı. Her tarafı feci şekilde acıyor ve ağnyordu. Uzaktan Bryn'ın sesim duydu: "Şimdi de o küçük sinsiye aynı dersi verelim."

Diğerleri güldüler. Horace onların uzaklaştıklarını duydu. Bayılıp bu acıdan en azından bir süreliğine kurtulmayı dileyerek hafifçe inledi.

O anda Bryn'ın sözleri kafasına dank etti. Will'e de aynı şeyi yapacaklardı - sırf Horace'ı kurtararak onları ve Savaş Okulu'nu küçük düşürdüğünü düşündükleri için. B ayılmak üzere olmasına. karşın, acıdan inleyerek, göğsünü şişirerek, başı dönerek ayağa kalktı ve duvara dayandı. Will'e verdiği sözü hatırladı:    Bir dosta ihtiyacın olursa beni çağırabilirsin.

Sözünün eri olduğunu göstermenin zamanıydı.

YiRMi iKi

Will, Halt'un kulübesinin arkasındaki çayırda, antrenman-lannı sürdürüyordu. Farklı noktalara yerleştirdiği dört hedefe, aynı hedefe üst üste iki kere olmamak üzere, atış yapıyordu. Halt, krallıktan gelen bir mesaj hakkında konuşmak ıçın Baron'un yanma gitmeden önce, ona bu ödevi vennişti.

"Aym hedefe iki kere atış yaparsan," demişti, "yönünü ve açını belirlemek için ilk atışına güvenıneye başlarsın. Bu şekilde hiçbir zaman içgüdüsel atış yapmayı öğrenemezsin. Her zaman, önce hedefi görüp atış yapman gerekir."

Will, hocasının haklı olduğunu biliyordu. Ama bu şekilde, alıştırma zorlaşıyordu. Halt, zorluk derecesini arttırmak ıçın, atışların arasının en fazla beş saniye olmasını şart koştu.

Kendini tamamen yaptığı işe venniş halde, son beş okunu attı. Her bir ok, hızla vınlayarak hedeflerini buldu. Ok kılıfı, o sabah onuncu kez boşalan Will, durup sonuçlan kontrol etti. Memnunlukla başını salladı. Bütün oklar birer hedefe saplanmıştı. Çoğu ya en iç halkada ya da merkezdeydi. Çok

İyi atışlar yapmıştı, bu da ona dunnadan çalışmanın değerini kanıtlıyordu. O bilmiyordu ama krallıkta, Orman Muhafız Bırliği'nın dışında, onunla boy ölçüşebilecek yalnızca birkaç okçu bulunuyordu. Kral'ın ordusundaki okçular bile, böyle özel bir hız ve kesinlikle atış yapmak üzere eğitilmemişlerdi. Onlar, saldırı halindeki kuvvetlere toplu halde ok yağdırırlardı. Sonuç olarak eğitimleri, bütün oklann aynı anda atılması için, eşgüdümlü hareketlere dayanıyordu.

Tam yayını yere bırakmış, oklarını toplamaya hazırlanırken, arkadan gelen ayak seslerini duydu. Üzerlerinde, ikinci sımf olduklarını gösteren kırmızı cüppeleriyle üç Savaş Okulu öğrencisini karşısında görünce şaşırdı. Hiçbirini tanımıyordu ama onları başıyla dostça selamladı.

"Günaydın," dedi. "Ne oldu, ne işiniz var burada?"

Savaş Okulu çıraklarının kaleden bu kadar uzaklaştıklar pek görülmezdi. Ellerindeki kalın sopalan fark etti ve yürüyüşe çıkmış olduklarını düşündü. Ona en yakın duranı, yakışıklı, sarışın çocuk gülümseyerek şöyle dedi:

"Orman Muhafızı'nın çırağını arıyoruz."

Will de gülümsedi. Üzerindeki Onnan Muhafızı pelerini, onun Muhafız çırağı olduğunu açık seçik gösteriyordu. Ama savaşçı çırağı, soruyu nezaketen sormuş olabilirdi.

"Karşınızda duruyor," dedi. "Sizin için ne yapabilirim?"

Çocuk, "Savaş Okulu'ndan sana mesaj getirdik," diye yanıtladı.

Bütün Savaş Okulu öğrencileri gibi o da arkadaşlan da uzun boylu ve yapılıydı. Ona yaklaştılar, Will ise refleks olarak biraz geri çekildi. Biraz fazla yaklaşmışlardı saıki. Mesaj iletmek için, bu kadar yaklaşmalarına gerek yoktu.

Diğer iki çocuktan biri, "Domuz avmda olanlarla ilgili," dedi. Bu çocuk kızıl saçlı, aşırı çilliydi. Bumu daha önce - büyük olasılıkla dövüş eğitimlerinden birinde - kırıldığına dair izler taşıyordu. Will, gergin bir şekilde omuz silkti. Sohbetin havası pek hoşuna gitmemişti. Sansın çocuk hala gülümsüyordu. Ama ne kızıl saçlı ne de üçünün arasında en uzun boylu olan çikolata renkli çocuk dostça davranıyordu.

Will, "Biliyorsunuz," dedi. "hısanlar bu konuda saçma sapan bir sürü şey anlatıyorlar. Ben pek bir şey yapmadım."

Kızıl saçlı çocuk ters bir şekilde "Biliyomz," dedi ve üçü birden biraz daha yaklaştı. Will, bir adım daha geriledi. H alt'un öğüdü, kafasının içinde yankılanıyordu. Hiçbir zaman insanları kendine fa=la yaklaştımıa, demişti ona. Kim olursa olsun, sana ne kadar samimi gelirse gelsin, yaklaşmak isteyen olursa, tetikte ol.

Uzun olan "Ama sen sağda solda herkese iri kıyım, acemi bir Savaş Okulu çırağım kurtardığını anlatarak, bizi küçük düşürmüş oluyorsun," diye onu suçladı. Will kaşlarını çatarak ona baktı.

"Ben öyle bir şey yapmadım!" diye itiraz etti. "Ben. .."

Ve o anda, Bryn tarafından dikkati dağıtılmışken. Alda hamlesini yaparak çuvalı Will'in başına geçirmeye davrandı. Horace'ın üzerinde başarıyla uyguladıklar taktiğin aynısıydı ama Will zaten tetikteydi. Alda harekete geçtiğinde, bunu hissedip karşı koydu.

Beklenmedik bir şekilde Alda'ya doğru atılarak, bir taklayla çuvalın altından geçti. Soma da bacaklarını yana doğıu savurarak Alda'nın bacaklarini tırpanladı. Koskoca çocuk, yere

devrildi. Ama onlar üç kişiydiler ve hepsiyle başa çıkamazdı. Alda ile Bryn'dan kurtulmuştu ama yuvarlanıp ayağa kalkarken, J erome sopasını Will'in sırtına indirdi.

Will acı ve şaşkınlıkla bağırarak öne doğıu sendelerken, Bryn kendi sopasıyla ona yandan bir darbe daha indirdi. O zamana kadar Alda da ayağa kalktı ve sopasını çocuğun omzuna indirdi.

Dayanılmaz bir acı içinde inleyen Will, dizlerinin üzerine çöktü.

Üç Savaş Okulu çırağı, anında çocuğun başına toplanıp, kalın sopalarıyla ona vurmayı sürdürdüler.

"Yeter!"

Beklenmedik ses onları durdurdu. Kollan başının üzerinde, yere kapanmış, darbelerin yeniden başlamasını bekleyen Will, başını kaldırdığında hırpalanmış, yara bere içindeki Horace'm birkaç metre ötede durduğunu gördü. Savaş Okulu'ndaki tahta kılıçlardan birini sağ elinde tutuyordu. Tek gözü morarmıştı ve dudağından aşağı bir damla kan süzülüyordu. Ama gözlerinde, üç çocuğu bir an için duraksatan bir nefret ve kararlılık vardı. Sonra üç kişi olduklarını ve Horace'rn kılıcının da kendi sopalarından daha iyi bir silah olmadığını fark ettiler. Will'i bir an için unutup kalın sopalarını havaya kaldırdılar. Üç koldan Horace'a doğrn ilerlediler.

Alda, "Bebek peşimizden gelmiş," dedi.

J erome, "Bebek dayağa doymamış," diye ekledi.

Bryn güvenle gülümseyerek, "Bebeği biraz daha dövelim," dedi. Ama sopasına indirilen bir darbe, onu elinden düşürüp

birkaç metre uzağa yuvarlaninca, ağzindan bir korku çığlığı koyuverdi.

Yandan gelen benzer bir çığlık, aynı şeyin Jerome'nin da başına geldiğini gösteriyordu.

Şaşıran Bryn, iki sopanın durduğu yere baktı. İki sopanın da kara saplı tek bir okun sapı olduğunu görünce, omuzları çöküverdi.

Halt, "Bir taşla iki kuş vurmak daha zevkli bence, sence?" dedi.

Bryn ile J erome, dehşet içinde dönüp baktıklarında, on metre ötede gölgede duran ve büyük yayina çoktan başka bir ok takmış olan asık suratlı Orman Muhafızı'ni gördüler.

Sadece Alda isyan belirtisi gösterdi. Durumdan küstahça sıyrılmaya çalışarak, "Bu Savaş Okulu'nu ilgilendiren bir sorun. Muhafız," dedi. "Karışmasan iyi edersin."

Yavaş yavaş ayağa kalkmaya başlayan Will, bu sözler üzerine Halt'un gözlerinde alevlenen kara öfkeyi gördü. Bir an Alda'ya acıdı. Sonra sırtındaki ve omuzlarındaki zonklamayı hissedince, içinde hiçbir duygu kalmadı.

Halt, alçak ve ürkütücü bir sesle "Demek Savaş Okulu'nu ilgilendiren bir sorun, evladım," dedi. Hızlı birkaç adımla süzülerek, Alda ile aralarındaki mesafeyi kapattı. Alda ne olduğunu anlayamadan. Halt onun bir metre ötesine gelmişti. Çırak yine de küstahlığıni sürdürdü. Halt'un yüzündeki karanlık ifade rahatsızlık vericiydi. Ama Alda ona yakından bakınca, Muhafız'in onun omzuna geldiğini görerek güvenini yeniden kazandı. Yıllardır, şimdi karşısında duran gizemli adamdan tedirgin olurdu. N e kadar çelimsiz biri olduğunu şimdiye kadar fark etmemişti.

Bu da alda'in o günkü ikinci aldanışıydı. H alt, ufak tefek -ti. Ama 'çelimsiz', onu tanımlamak için kullanılabilecek bir kelime değildi. Hem Halt'un ömrü. Savaş Okulu'nun ikinci sı-mf öğrencilerinden çok daha tehlikeli düşmanlarla dövüşmekle geçmişti.

Halt usulca "Gördüğüm kadarıyla bir Onnan Muhafızı çırağına saldırıldı," dedi. "Bence bu aynı zamanda Orman Muhafızları'ın da ilgilendirir, sence?"

Alda. ise Muhafız ne yaparsa yapsın onunla. rahatlıkla başa çıkabileceğinden emin, omuz silkti.

Sesinde bir küçümsemeyle "İstiyorsan, ilgilen," dedi. "Benim için hiç fark etmez."

Halt, bu sözleri sindirirken, birkaç kez başını salladı. Sonra yanıt verdi. "ngilenirim ama gerek yok."

Bunu söylerken okunu kılıfına soktu ve yayını bir kenara atarak arkasını döndü. Alda'nm gözleri, yapılan hareketi dikkatsizce takip etti, aynı anda da Halt'un ayağını geriye doğru savurarak, çırağın ayağının taban çukuruyla bileğinin arasına sertçe vunnasıyla yakıcı bir acı duydu. Alda acıyan ayağını tutmak için eğilince Muhafız sol topuğunun üzerinde dönerek sağ dirseğiyle aşağıdan Alda'nin burnuna vurup, onu tekrar yukan sıçrattı. Alda, gözleri acıdan buğulanarak, geriye doğru düştü. Alda'nin gözleri bir iki saniye kadar istemsiz yaşlarla buğulandı ve çenesinin altında bir batına hissi duydu. Gözlerini açınca, Muhafız'in gözlerinin onunkilerden birkaç santim ötede olduğunu gördü. O gözlerde öfke yoktu. Çok daha korkutucu olan bir tiksinti ve küçümseme vardı.

Batına hissi artinca. Alda aşağı doğru bakmaya çalıştı ve korkudan bir çığlık koyuverdi. Halt'unjilet gibi keskin ve sipsivri uçlu büyük bıçağı, çenesinin altındaydı, boğazına hafifçe bastırıyordu.

Muhafız "Bir daha benimle bu şekilde konuşma, oğlum," dedi. Bunu o kadar alçak sesle söyledi ki Alda, kelimeleri güçlükle aıladı. "Ayrıca bir daha çırağıma dokunma. Anladın mı?"

Kalbi korkudan gümbür gümbür atan, bütün küstahlığı kaybolan Alda, hiçbir şey söyleyemedi. Bıçak boğazına biraz daha battı ve Alda sıcak bir kan damlasının yakasına doğru kaydığını hissetti. Halı'un gözleri, bacadan giren ani bir hava akımıyla alevlenen kömürler gibi parlayıverdi.

"Anladın mı?" diye tekrarladı.

Alda, boğuk bir sesle "Evet... efendim," dedi.

Halt, geri çekilerek tek hareketle bıçağı kılıfına soktu. Alda yere yapışmış, incinen bileğini ovuyordu. Sinirlerinin zarar gördüğünden emindi. H alt ona aldırmayarak, diğer iki ikinci sınıf öğrencisine döndü. Çocuklar içgüdüsel olarak birbirlerine yanaştılar. Ne yapacağını kestirernedikleri Halfa korkuyla bakıyorlardı. Halı, Bryn'ı işaret etti.

"Sen," dedi, sesinde tiksintiyle, "sopanı al."

Bryn, korku içinde H alı'un okunun saplı durduğu sopasına gitti. Gözlerini, bir numara yapmasından korktuğu Muha-fız'dan ayınnıyordu. Dizüstü çöküp, çimenin üzerinde, el yordamıyla sopasını buldu. Sonra sopayı tedirgince sol elinde tutarak, ayağa kalktı.

Muhafız, "Şimdi bana okumu geri ver," diye buyurdu. U zun boylu, esmer tenli çocuk, oku sopadan çıkardı. Muhafız'dan

ani bir hareket bekleyerek, oku ona verdi. Halt ise yalnızca oku alıp kılıfına koydu. Bryn, hemen ondan uzaklaştı. Halt küçümser gibi, küçük bir kahkaha attı. Sonra Horace'a döndü.

"Senin yaralarina bu üçü neden oldu, öyle değil mi?" dedi. Horace, bir an hiçbir şey söylemedi. Sonra da bu sessizliğin saçma olduğunu anladı. Bu üç kabadayıyı daha fazla koruması için neden yoktu. Hiç olmamıştı.

Kararlı bir şekilde "Evet, efendim," dedi.

H alt çenesini ovarak başını salladı. "Anlamıştım," dedi. "Eh öyleyse, duyduğuma göre güzel kılıç kullanıyormuşsun. Bu kahramanla yarışmaya ne dersin?"

Muhafız'in önerisini anlayan Horace'in yüzüne ağır ağır bir gülümseme yayıldı. Öne doğru yürümeye başladı. "Çok güzel olur."

Bryn geri çekildi. "Bir dakika!" diye bağırdı. "Şimdi siz benden. .."

Sözünü tamamlamadı. Muhafız'in gözleri, yine o tehlikeli ışıkla parladı. Elini tekrar saks bıçağının sapma götürerek, one doğru yarım adım attı.

Çok alçak ve tekinsiz bir sesle "Senin sopan var. Onun da var. Haydi bakalım," diye buyurdu.

Köşeye sıkıştığını anlayan Bryn, Horace'a döndü. Şimdi bire bir olduğu için, kendine o kadar güvenmiyordu. Horace'm kılıç kullanmadaki üstün yeteneğini duymayan yoktu.

En iyi savunmanın saldın olduğuna karar veren Bryn, one doğru çıkıp sopasını Horace'in kafasının üzerinden savurdu. Horace, bu hamleyi rahatlıkla savuşturdu. Sonraki iki hamleyi de. Horace, Bryn'ın dördüncü hamlesini engellerken, tahta

kılıcım diğer çocuğun sopasından aşağı kaydınp hafifçe vurdu. Bryn'ın sopasının ara parçası olmadığı için, tahta alıştınna kılıcı acımasız çocuğun eline çarptı. Bryn, bağırarak kaim sopayı elinden bıraktı, geriye doğru sıçrayıp yaralı elini kolunun altına sıkıştırdı. Horace ise devam etmeye hazır, dikiliyordu.

Halt tatlılıkla "Durun denildiğini duymadım," dedi.

Bryn "Ama... Silahımı düşürdü!" diye sızlandı.

Halı ona gülümsedi. "Öyle yaptı ama eminim silahını yerden alıp yeniden başlamana izin verecektir. Devam."

Bryn önce Halt'a, sonra Horace'a, sonra tekrar H alfa baktı. İkisinin de yüzünde merhametten eser yoktu. Alçak sesle "İstemiyorum," dedi.

Horace son birkaç aydır hayatını cehenneme çeviren alaycı kabadayıyla, bu sinmiş insanı bağdaştınnakta güçlük çekti.

Halt, biraz düşündü. Neşeyle "birazım dikkate alacağız," dedi. "Şimdi, devam edin, lütfen."

Bryn'ın eli zonkluyordu. Ama asıl ona hiç acımayacağı belli olan Horace'dan gelecek bir sonraki hareketten korkuyordu. Aşağı eğildi ve gözlerini Horace'dan ayırmadan, korku içinde sopasına uzandı. Horace, Bryn hazır olana kadar sabırla bekledikten sonra, öne doğru ani bir hamle yaptı.

Bryn, korkuyla bağırıp sopayı yana fırlatınca, Horace, bıkkınlıkla başını salladı. "Bana 'bebek' diyene bakın," dedi.

Bryn, onun gözlerine bakmıyordu. Gözleri yerde geriye doğru çekildi.

"Eğer bebekse," dedi Halt, "onun kıçına kıçına vurman gerek."

Horace keyifle sırıttı. Heri doğru atılıp Bryn'ı ensesinden yakalayarak arkasını çevirdi. Sonra da alıştıraıa kılıcımn düz tarafıyla çocuğun kıçına vumaya başladı. Bryn önde, Horace arkada, çayırda dört döndüler. Bryn inledi, hopladı, sızlandı ama Horace, onun ensesine sıkıca yapışmıştı ve kaçış yoktu. Horace uğradığı hakaretlerin, yediği dayakların acısını çıkarınca, onu bıraktı.

Bryn, kaçıp uzaklaştı. Elleriyle dizlerinin üzerine çökmüş, korku ve acı içinde ağlıyordu.

J erome, sıranın kendisine geleceğinin farkındaydı. Olan biteni dehşetle izlemişti. Muhafız'in dikkati dağılmışken kaçmayı umarak, uzaklaşmaya başladı.

"Bir adım daha atarsan, oku yersin."

Will sesini, H alı'un kullandığı alçak, tehdit edici tona ayarlamaya çalıştı. En yakın hedeften birkaç okunu toplayıp, bir tanesini yayına takmıştı. H alt, çırağına onaylayıcı bir bakış attı. "İyi fikir," dedi. "Sağ baldıra nişan al. Orası çok acır" Bir yandan da, Horace'm ayaklarının dibinde yatmış, ağlayan Bryn'a baktı. "O dersini aldı," dedi. Sonra parmağım Jerome'ye doğrulttu.

Kısaca "Sıra sende," dedi. Horace Bryn'ın bıraktığı sopayı eline alıp, Jerome'ye doğru ilerledi. Bunun üzerine Jerome, geri kaçtı. Gözlerini açarak "Hayır!" diye bağırdı. "Buhiç adil degıl! O . .."

Halt hak vererek "Tabii ki adil değil," dedi. "Sizce bire karşı üç kişinin adil olduğunu biliyoruz. Haydi bakalım,"

Will, sıkıştırılan bir farenin kaçınılmaz olarak saldıracağını biliyordu. J erome de şimdi bu sözü kanıtlıyordu. Saldırıya

geçti ve Horace, şaşırtıcı bir şekilde, darbeler karşısında geri çekildi. Bunun üzerine kabadayının özgüveni yerine geldi. Horace'm tüm hamleleri, son derece rahat bir şekilde, neredeyse küçümseyerek engellediğini fark etmedi. J erome'nin en iyi hareketleri bile Horace'm savunmasını aşamıyordu. İkinci sımf öğrencisi, taş duvara vuruyormuş gibiydi.

Derken Horace, geri gitmeyi bıraktı. J erome'nin son hamle-siıü demir bileğiyle savuşturup aniden durdu. Birkaç saniye göğüs göğüse durdular. Ardından Horace, J erome'yi itmeye başladı. Silahlarını birbirine kenetli tutarak, sol eliyle J erome'nin sağ bileğini kavradı. Horace onu ittikçe, J erome'nin ayaklan yumuşak çimde kayıyordu. Horace göğsünü son bir kere şişirip, J erome'yi yere düşürdü.

Jerome, Bryn'a olanlan görmüştü. Teslim olmanın da işe yaramayacağını biliyordu. Ayağa kalkıp saldırıya geçmiş olan Horace'a karşı, çaresizce kendini savundu. Jerome, iç vuruş, dış vuruş, yan ve tepeden vuruşlarla geriye doğru sendeledi. Bazı hamleleri engellemeyi basarsa da Horace'ın baş döndürücü hızı onu alt etti. Bacaklarına, dirseklerine ve omuzlarına yediği darbeler sayısızdı. Horace, sanki en çok acıyan kemikli yerleri özellikle seçiyordu. Arada bir, kılıcın yuvarlak ucunu J erome'nin kaburgalanna vuruyordu.

Sonunda J er ome, pes etti. Hamlelerden kaçıp, sopasını yere bıraktı ve elleriyle başını kapatarak kendini yere attı. Poposu havaya kalkınca, Horace durup, soran gözlerle Halt'a baktı. Muhafız, Jerome'ye doğru ufak bir işaret yaptı.

"Neden olmasın?" dedi. "Böyle bir fırsat her zaman ele geçmez."

Ama Horace, J erorne'nrn poposırna öyle şiddeth bir darbe indirdi ki. Halt bile yüzünü buruşturdu. Bumu toprağın içinde olan J erome, yediği darbe yüzünden en az bir metre öne kaydı.

Halt, Jerome'nin bırakmış olduğu sopayı aldı. Ağırlığını tartarak bir süre inceledi. "Buna pek silah denemez," dedi. "hısan neden bunu seçtiklerini düşünüyor." Sonra da sopayı Alda'ya verdi. "İşe koyul," diye buyurdu.

Hâlâ çimene çökmüş, ağnyan bileğini ovalayan sarışın çocuk sopaya inanarnayarak baktı. Kırık burnundan boşalan kan, yüzünden aşağı akıyordu. Will, onun eski yakışıklılığının artık kalmadığını düşündü.

Alda, "Ama. .. ama... b en yaralıyım! " dıye ıtıraz etti, yavaş yavaş ayağa kalkarken. H ah'un ondan, az önce tanık olduğu cezayı çekmesini istediğine inanamıyordu.

Halt, durnrnu yeni anlamış gibi durnp ona baktı. Bir an Alda'nın içinde bir ümit uyandı.

"Öylesin," dedi Muhafız. "Öylesin." Biraz bozulmuş gibi bir hali vardı. Alda, Halt'un arkadaşlannın çektikleri cezayı ona vermeyeceğine inanmaya başlamıştı. O anda Muhafız'in yüzüne bir aydınlık geldi.

"Ama bir dakika," dedi. "Horace da yaralı. Değil mı. Will?"

Will sırıtarak, "Hiç kuşkusuz. H alt," dedi. Alda'nın nokta kadar umudu da kayboldu.

Halt, Horace'a dönerek sahte bir ilgiyle, "Devam edemeyecek kadar yaralı olmadığına emin misin, Horace?" diye sordu.

Horace gülümsedi. Ama gözleri gülmüyordu. "Mare ederim herhalde," dedi.

Halt neşeyle "İyi o zaman!" dedi. "Haydi, devam edelim."

Alda, kendisinin de dayaktan kaçamayacağımı biliyordu. Horace'a döndü ve son düello başladı.

Üç kabadayının içinde, en iyi kılıç kullanan Alda idi. En azından birkaç dakika boyunca, Horace'a yarışma zevkim tattırdı. Ama hamle, itişme ve savurmalar esnasında Horace'm ondan daha usta olduğunu anladı. Tek şansının beklenmedik bir şey yapmak olduğunu fark etti.

Geri çekildi, soma sopayı iki eliyle, savaş sınğı gibi tutarak sağlı sollu bir dizi hızlı hamle yaptı.

Horace bir an afallayıp geri çekildi. Ama hızla toparlanıp Alda'ya tepeden bir darbe indirdi. İkinci sınıf öğrencisi ise sopayı iki ucımdan tutarak kılıç darbesini savuştunnaya çalıştı. Sert cevizden yapılma alıştırma kılıcı, sopayı kırarak Alda'nm ellerinde iki adet işe yaramaz, kısa sopa bırakmıştı. Simri bozulan Alda, sopalan atıp Horace'in karşısında savunmasız dikildi.

Horace bir işkencecisine, bir elindeki kılıca baktı. "Buna gerek yok," diye mırıldandı ve kılıcı yere bıraktı.

Sağ eliyle attığı yumruk, aradaki yirmi santimetrelik mesafeyi aşıp Alda'nm çenesinde patladı. O yumrukta, Horace'm yalnız sızlayan omzuyla vücudunun değil aylar süren acısının ve yalnızlığının ağırlığı da vardı.

Will, yavaş yavaş büyüyen gözlerle Alda'nin ayaklarının yerden kesilmesini, arkaya doğru savrularak iki arkadaşının yanma serilişim izledi. Horace'la dövüştüğü zamanlan hatırladı. Yatakhane arkadaşının böyle yumruk atabileceğini bilseydi, onunla. hiç kavga. etmezdi.

Alda kımıldamıyordu. Wıll orum bir sure daha kımıldaya-mayacağını tahmin ettı. Horace, acıyan parmaklarını sallayarak ve keyiiie iç çekerek geri çekildi.

"Ne kadar iyi geldi bir bılsen," dedi. "Teşekkürler, Muhafız."

Halt, karşılığında başım salladı. "Will'e saldırdıklarında yardımcı olduğun için ben sana teşekkür ederim. Bu arada dostlarım b ana H alt derler."

YİRMİ uc

Horace, üç kabadayıyla son karşılaşmasını izleyen haftalarda. Savaş Okulu'ndaki hayatında belirgin bir değişiklik hissetti.

Değişikliğin en önemli yanı Alda, Bryn ve J er ome'nin okuldan - ve kaleyle onun yanı başındaki köyden - atılmış olmalarıydı. Sör Rodney, bir süredir birinci sımf öğrencileri arasında bir sorun olduğundan kuşkulanıyordu. Halt'un sessizce yaptığı ziyaret, ona sorunun nerede yattığım gösterdi. Yaptığı soruşturma kısa sürede, Horace'in yaşadığı İşkenceyi ortaya çıkardı. Sör Rodney, hızlı ve kesin bir karara vardı. İkinci sımf-lardan bu üç öğrenciye hazırlanıp toplanmalan için yarım gün verildi. Yanlarına bir miktar parayla bir haftalık erzak verilip, eyalet sınırına götürüldüler. Orada onlara, bir daha kesinlikle geri dönmemeleri söylendi.

Onlar gidince, Horace'in yükü epey arttı. Savaş Okulu'nun günlük rutini her zamanki kadar zorlayıcıydı. Ama Alda, Bryn ve J erome'nin ona yükledikleri fazladan ağırlık olmayınca antrenmanlarla, disiplinle ve derslerle kolaylıkla başa çıkabiliyordu. Sör Rodney'nin onda gördüğü potansiyeli, hızla gerçeğe dönüştürmeye başlamıştı. Ayrıca, yatakhane arkadaşları, kabadayıların intikamından korkmayınca, ona karşı daha sıcak ve dostane davranıyorlardı.

Kısacası Horace, işlerin iyiye gittiğini düşünüyordu.

Tek üzüntüsü, hayatındaki güzel gelişmeler için Halfa düzgünce teşekkür edememiş olmaktı. Horace, çayırdaki olaydan sonra, birkaç gün revirde yatarak tedavi görmüştü. Oradan çıktığında ise Halt ile Will, çoktan Orman Muhafızlan Toplantısı'na gitmişlerdi.

O sabah Will, belki de onuncu kez "Geldik mi?" diye sordu.

Halt, sabırla içini çekti ama yanıt vermedi. Üç gündür yoldaydılar. O yüzden Will, artık toplantı yerine yaklaşmış olmaları gerektiğini düşünüyordu. Son bir saattir, tuhaf bir koku alıyordu. Bundan Hah'a söz edince. Orman Muhafızı kısaca, "Tuz. Denize yaklaşıyoruz," dedi. Ama ayrıntıya girmedi. Will, ustasının onunla biraz daha bilgi paylaşmasını umarak, gözünün ucuyla Halfa baktı. Ama Muha.fız'm keskin gözleri, önlerindeki alanı tarıyordu. Will, onun zaman zaman yolu yanlardan kuşatan ağaçlara da baktığını fark etmişti.

Will, "Bir şey mi anyorsun?" diye sorunca, Halt ona döndü.

"Nihayet, işe yarar bir soru sordxm," dedi. "Evet, aslına bakarsan, arıyorum. Baş Muhafız, Toplantı Yeri'nin etrafına nöbetçiler yerleştirecekti. Yaklaşırken onlan atlatmak çok hoşuma gider."

Will, "Ne den?" diye sordu.

Halt, belli belirsiz sınttı. "Beni tetikte bekliyorlar," diye devam etti. Arkamıza geçip bizi takip etmeyi deneyeceklerdir. Böylece beni tuzağa düşürdüklerini söyleyebilecekler. Bu aptalca oyundan zevk alıyorlar işte."

Will, "Neden aptalca?" diye sordu. Bu da tıpkı H alt'la birlikte düzenli olarak yaptıkları beceri alıştırmalarına benziyordu.

Kır saçlı Muhafız dönüp, uzun süre gözlerini kırpmadan Will'e baktı. "Çünkü hiçbir zaman beceremiyorlar," dedi. "Ayrıca bu yıl yanımda çırağımın da olduğunu bildiklerinden, daha çok çaba gösterecekler. Senin ne kadar becerikli olduğunu görmek istiyorlar."

Will, "Bu da sınavın bir parçası mı?" diye sorunca. H alt başını salladı.

"Başlangıcı. Dün gece sana ne dediğimi hatırlıyor musun?"

Will, başını salladı. Halt, iki gecedir kamp ateşinin yanında, Will'e toplantıda nasıl hareket etmesi gerektiğine dair öneriler ve komutlar veriyordu. Önceki gece, pusuya. düşme durumunda. başvuracakları taktikleri pla.nla.mışla.rdı.

Will, "Biz ..." diye söze başladı ama. H alt, birdenbire dikkat kesildi. Parmağını kaldırıp sessizlik istedi. Will, hemen konuşmayı kesti. Muha.fız'm kafası hafifçe döndü. İki at, duraksamadan yola devam ettiler.

Halt, "Duydun mu?" diye sordu.

Will de kafasını uzattı. Yumuşak toynak sesleri duymuş olabileceğini düşündü. Ama emin olamadı. Kendi atlarının yürüyüşleri, arkadan gelebilecek sesleri bastırıyordu. Peşlerinde biri varsa da. atını onların atlarının adımlarına uyduruyordu.

Halt, "Yürüyüş değiştir," diye fısıldadı. "Uç deyince. Bir, iki, üç."

İkisi de aynı anda, sol ellerinin başparmaklarını, atlarının omuzlarına bastırdılar. Bu, Çekici ile Abelard'ın eğitiminde, komuta uymalarını sağlayan bir işaretti.

İki at, aynı anda adım değiştirdiler. Bu değişim, toynak seslerinin ritmini de değiştirdi. Şimdi Will, arkalanndaki toynak seslemi, hafif bir gecikmeyle duyulan yankı gibi, işitebiliyordu. Diğer at da adım değiştirerek onlara uydu ve ses kayboldu.

Halt yavaşça "Muhafız atı," dedi. "Gilan'dır mutlaka."

Will, "Nereden anladın?" diye sordu.

"Ancak bir Muhafız atı bu kadar hızlı adım değiştirebilir. Ve bu Gilan'dır çünkü Gilan beni oyuna getirmeye bayılır."

Will, "Neden?" diye sordu.

Halt ona sertçe baktı. "Çünkü o benim son çırağımdı," dedi. "Ne dense eski çıraklar, eski ustalarını savunmasız yakalamaya bayılırlar." Şu anki çırağına suçlarcasma baktı. Will mezun olduktan sonra asla böyle bir şey yapmayacağını söyleyerek itiraz edecek oldu. Ama sonra kendisinin de hem de ilk fırsatta bunu yapacağını anladı. birazını dile getirmedi.

Halt, Will'e sessiz olması için bir işaret yaptı ve önlerine çıkan patikaya göz attı. Sonra eliyle işaret etti. 'İşte orası," dedi. "Hazır mısın?"

Patikanın yan tarafında, dallan hemen baş hizasının biraz üzerinde olan bir ağaç vardı. WiU, bu ağaca bir süre baktiktan sonra başını salladı. Çekici ileAbelard, ağaca doğru yürüdüler. Will, ayaklarını üzengilerden çıkarıp Çekici'nin sırtında doğruldu. At, ise sahibi hareket ederken yürüyüşünü bölmedi.

Dalların altından geçerlerken, Will uzanıp en alçak dalı yakaladı ve üstüne çıktı. Çekici, arkasından gelen kişi, yükünün birden hafiflediğini anlamasın diye, toynaklarını yere sertçe basarak uzaklaştı.

Will, sessizce ağaca tırmanarak, geleni geçeni gözetleyebileceği bir yer buldu. Halt'la iki atın patikada ağır ağır gidişlerini görebiliyordu.

Dönemece geldiklerinde Halt, Çekici'yi devam etmesi için itti. Abelard'ı da aniden durdurup eyerden aşağı atladı. Dizüs-tü çöküp, yerdeki izleri inceledi.

Derken, yumuşak toynak sesleri kesiliverdi.

Will'in ağzı kurumuştu ve kalbi hızla atıyordu. Sesin elli metreden duyulması gerektiğinden ernindi. Ama eğitimi burada devreye girdi ve Will yapraklarla alaca gölgelerin içinde kımıldamadan oturarak, arkalarında kalan yolu gözledi.

Bir hareket!

Göz ucuyla gördüğü hareket, yok oluverdi. Bir, iki saniye o noktaya dikkatlice baktıktan sonra Halt'un derslerini hatırladı: Ditâatirıi bir noktaya odaklama.    Görüş alanını daima geniş

tut, sürekli çevreyi tara. Onu bir biçim olarak değil, hareket olarak göreceksin. Unutma, o da bir Orııan Muhafızı ve görünmez olma sanatında usta.

Will, odağını genişleterek, ormanı taradı. Birkaç saniye sonra, yeni bir hareketle ödüllendirildi. Görünmez bir beden sessizce geçerken, bir dal gerilip yerine döndü.

On metre sonra ise bir çalı hafifçe sallandı. Ardından, bir an ıçın üzerine basılan uzun bir otun eski haline döndüğünü gördü.

Will, put gibi duruyordu. Peşlerindeki kişinin ona gorun-meden ormanda ilerleyişine hayran olmuşm. Demek ki diğer Muhafız da atını bırakmış, Halt'u yayan takip ediyordu. Will gözlerini bir saniyeliğine Halt'a çevirdi. Hocası hala yerdeki izle ilgileniyor gibiydi.

Ormanda bir hareket daha oldu. Görünmez Muhafız, şimdi Will'in saklanma yerinden geçiyordu. Tekrar patikaya çıkıp Halt'a arkadan sürpriz yapmak niyetindeydi.

Birden gri pelerinli, uzun boylu bir adam, Halt'un yaklaşık yirmi metre arkasında, adeta yerden bitiverdi. Will gözlerini kırptı. Adam bir görünüyor, bir kayboluyordu. Will'in eli, sırtında asılı ok kılıfına doğru giderken, aniden durdu. Halı geçen gece ona şöyle demişti: Biz konuşana kadar bekle. Konuşmadığı zattan en ufak bir hareketini bile işitecektir.

Will yutkunarak, uzun boylu adamın, elinin hareketini hissetmemiş olmasını umdu. Ama tam zamanında durmuştu. Aşağıdan neşeli bir ses geldi.

"Halt, H alt!"

Halt, dönüp dizlerindeki toprağı silkeleyerek, yavaşça ayağa kalktı. Başını yana eğip patikanın ortasında, Halt'unkine benzer uzun bir yaya dayanarak duran adamı inceldi.

"Gilan," dedi. "Bakıyorum şu eski şakadan vazgeçmiyorsun. "

Uzun boylu Muhafız, omuz silkip neşeyle yanıtladı: "Bu yıl piyango sana çıktı. H ah."

Gilan konuşvu'ken Will'in eli hızla ama sessizce ok kılıfına gitti ve oku yaya yerleştirdi. Şimdi yine Halt konuşuyordu. "Gerçekten mi, Gilan? Neymiş bu şaka? Merak ettim."

Gilan eski ustasına yanıt verirken, sesindeki neşe çok belirgindi. "Yapma, Halt. İtirafet. Bir kez olsun seni alt ettim. Kaç yıldır uğraştığımı da biliyorsun."

Halt düşünceli bir edayla, elini kır sakalında gezdirdi. "Aslında neden uğraştığını anlamıyorum, Giian."

Gilan güldü. "Ustasını alt etmenin eski bir çırağa ne büyük bir zevk vereceğini bilmen gerek. H alt. Yapma şimdi. İtirafet. Bu yıl, ben kazandım."

Uzun boylu adam konuşurken. Will oku dikkatle geri çekip Gilan'ın iki metre solundaki bir ağaç gövdesine nişan aldı. Halt'un komutları kulaklarında yankılandı:    Omt korkutmak

için ona yakın bir hedef seç. Ama sakın çok yakın olmasın. Kımıldarsa,    ok ona saplansın istemiyorum!

Halt, patikanın ortasında durduğu yerden kırnıldarnarnıştı. Giian ise huzursuzca kımıldanıp duruyordu. Halt'un sakin duruşu, onu rahatsız etmeye başlamıştı. Birden, Halt'un blöfya-parak rnzaktan kurtulmaya çalışmadığını düşünmeye başladı.

H alt'un somaki sözleri de kuşkularını arttırdı. "Ah evet... Çıraklar ile ustalar. Tuhafbir birleşim. Ama söyle bana Giian, eski çırağım, bu yıl bir şey unutmuyor musun?"

Belki Halt 'çırak' sözcüğüne fazladan vurgu yaptığından-dı ama Giian birden bir hata yaptığını anladı. Unuttuğu çırağa bakmak üzere kafasını çevirmeye başladı.

Tam o dönerken. Will oku fırlattı.

Ok, uzun boylu Muhafız'in yanından vınlayarak geçıp, Will'in seçtiği ağaca saplandı. Gilan, şaşkuüıkla geriye doğru

8 Karşısındakini yanıltarak veya yiidırarak bir işten caydu aıak için söylenen asılsız söz veya takınılan aldatıcı tavır. (E. N.)

sıçradıktan sonra, gözlerini hızla Will'in saklanmakta olduğu dallara çevirdi. Will, Gilan'rn, böyle hazırlıksız yakalandığında bile okun atıldığı yeri bu kadar hızlı belirlemesine hayran kaldı.

Gilan, inanarnayarak başını salladı. Keskin gözleri, ağacın yapraklarının gölgesinde saklanan gri-yeşil giysili, ufak tefek figürü seçti.

Halt, "Aşağı gel, Will," diye seslendi. "Gel de dikkatsiz Muhafızlarımızdan Gilan'la tanış." Gilan'a bakıp başını iki yana salladı. "Sana daha küçükken söylememiş miydim? Aceleci olma. Düşünmeden hareket etme."

Gilan, önüne eğdiği başını salladı. Will, en alttaki daldan yere atlayıp da uzun Muhafız, çırağın ne kadar ufak ve genç olduğunu görünce, başı daha da eğildi.

"Anlaşılan," dedi, "boz tilkiyi yakalamaya o kadar hevesliydim ki ağaçta saklanan küçük maymunu fark etmedim." Kendi hatasına güldü.

H alt, "Maymun, öyle mi?" dedi, sertçe. "Bence bugün o seni maymun etti. Will, bu Gilan, eski çırağım ve şimdiki Meriç Eyaleti Orman Muhafızı - gerçi onu hak edecek ne yaptılar, bilmiyorum."

Gilan'ın ağzı, ıyıce kulaklarına vardı ve eliıi Will'e uzattı.

"Ben de tam seni ah ettiğimi sanmıştım. Halı," dedi neşeyle. Coşkuyla el sıkışarak "Dernek sen Will'sin," diye devam etti. "Tanıştığımıza memnun oldum. İyi iş çıkardın, arkadaşım."

Will, Halt'a bakıp sırıttı. Muhafız ise başıyla haffama anlamlı bir hareket yaptı. Will, Halt'un ona bir gece önce verdiği komutları hatırladı:    Birinififaka bastırdıktan sonra hemen se-

vinme. Yüce gönüllü ol, onun yaptıklarında övülecek bir yan bul. Faka basmak hoşuna gitmese de bozuntuya vermeyecektin Bunun değerini bildiğini göster.    Övvgüı sana dost kazandırır

Başkasının yenilgisine    sevinirsen,    düşmanlık uyandırırsın.

"Evet, ben Will," dedi. Sonra da ekledi: "Bir gün bana nasıl öyle saklanarak hareket ettiğini öğretir misin? Çok iyiydin."

Giian, güldü. "O kadar da iyi değilmişim. Geldiğimi ta öteden görmüşsün."

Will, onu ne kadar güç fark ettiğini düşünerek, başını salladı. Bunu düşününce övgüsüyle ricası, ona sandığından da samimi geldi.

"Seni ancak vardığında görebildim," dedi. "Durduğun yeri de gördüm. Ama köşeyi dönene kadar seni hiç görmedim. Keşke ben de öyle hareket e debilsem."

Will'in samimiyetinin Gilan'ı keyiflendirdiği, yüzünden belli oluyordu.

"Hah," dedi, "görüyorum ki, bu genç yalnızca yetenekli değil aynı zamanda nazik biri."

Halı ikisine, eski çırağıyla yeni öğrendsıne baktı. Başını sallayarak, Will'in zarif sözlerini onayladı.

"Görülmeden hareket etmek, Gilan'ın en büyük yeteneğidir," dedi. "Seni eğitmeyi kabul ederse, sen de iyi olursun." Eski çırağının yanma gidip kolunu uzun adamın omzuna koydu. "Tekrar görüştüğümüze sevindim."

Sıcak bir şekilde kucaklaştılar. Sonra Halt, onu kol mesafesinde tutarak dikkatle inceledi. "Yıllar geçtikçe incelip üzüyorsun," dedi sonunda. "Kemiklerin biraz et tutsım canım."

Gilan gülümsedi. Bu, aralarındaki eski bir şakaydı.

"Sende ikimize de yetecek kadar var ya," dedi. Pek de hafif sayılmayacak şekilde, H alt'un karnını dürttü. "Göbek mi yapmaya başladın sen?" Will'e sırıttı, "iddiaya girerim, bütün gün oturup, işleri sana gördürüyordun"

Halt'la Will, daha ağızlarını açarnadan arkasına dönüp ıslık çaldı. Birkaç saniye sonra atı, köşeyi dönerek geldi. Uzun boylu genç Muhafız, atının sırtına binerken. Will, eyerden sarkan bir kının içindeki kılıcı fark etti. Şaşkınlıkla Hah'a döndü. Alçak sesle "Bize kılıç yasak sanıyordum?" dedi.

Halı anlamayarak bir an kaşlarını çattı. Sonra gözlerim Will'in baktığı yere çevirince anladı.

Atlarına binerlerken, "Yasak olduğundan değil," diye açıkladı. "Rütbeyle ilgili bir şey. İyi kılıç kullanmak, yıllar süren bir çalışma ister. Bizimse vaktimiz yok. Başka beceriler geliştirmemiz gerekiyor."

Will'in dudaklanndan çıkmak üzere olan sornyu görerek, devam etti. "Gilan'ın babası şövalyedir. O yüzden Gilan, Orman Muhafızları'na katılmadan birkaç yıl önce kılıç çalışmaya başlamıştı. Böyle özel bir durnrnu olduğundan, çırağırnken o eğitimini de sürdürmesine izin verildi."

Will duraksadı ve "Ama ben düşünmüştüm ki. .." diye söze başladı. Gilan atını onlara doğrn sürüyordu. Will, sornsunu onun yanında sormanın ayıp olacağını düşünerek sustu.

Gilan, Will'in son sözlerini duyarak "Halı'aböyle söylemeyeceksin," dedi. "Sanayanıtı şu olur: 'Sen henüz çıraksın. Düşünmeye hazır değilsin' ya da 'Bunu düşünmüş olsaydın, sor-m azdın.' "

Will, gülmesine engel olamadı. Halt, aynı sözleri ona birkaç kez söylemişti ve Gilan'ın taklidi çok başarılıydı. Fakat şimdi iki adam, sorusunu bekleyerek ona bakıyorlardı. O da soruverdi.

"Gilan'in babası şövalyeyse, onun doğrudan Savaş Okulu'na girmesi gerekmez miydi? Yoksa onu da mı çok ufak tefek gördüler?"

Halt ile Gilan bakıştılar. H alt, tek kaşını kaldırarak Gilan'a yanıt vernesi için işaret verdi.

"Savaş Okulu'na gidebilirdim," dedi. "Ama ben Orman Muhafızlığını seçtim."

Halt, tatlılıkla "Bazılarımız bu işe isteyerek girdik," dedi. Will bunu düşündü. Hep Orman Muhafızları'nin Krallığın soylu sınıfından gelmediğini düşünürdü. Dernek ki yanılmıştı.

"Ama ben düşündüm ki..." diye başladı ve hemen hatasını fark etti. Halt ile Giian önce ona, ardından birbirlerine bakıp aynı anda aynı sözleri söylediler:

"Sen henüz çıraksın. Düşünmeye hazır değilsin."

Sonra da atlarını çevirip gittiler. Will de hemen Çekici'yi alıp arkalarından gitti. Onlara yetiştiğinde, iki Muhafız, ona aralarında yer açtılar. Gilan ona sırıttı. Halt, her zamanki gibi ciddiydi. Ama üçü, samimi bir sessizlik içinde ilerlerken. Will artık özel, sıkı bir grubun üyesi olduğunu anlıyordu.

Bir yere ait olma duygusu ne kadar hoştu. Hayatında ilk kez, kendini yuvasında hissediyordu.

YiRMi DÖRT

Halı sessizce "Bir şey olmuş," dedi. İki yoldaşına atlarını durduını alarmı işaret etti.

Üç atlı. Toplantı Yeri'ne doğru son beş yuz metreyi hızlı gelmişlerdi. Yüksek olmayan bir tepeye varmışlardı ve ağaçların arasındaki açıklık, yüz metre ötelerinde, aşağıda uzanıyordu. Tek kişilik küçük çadırlar, yan yana dizilmişti. Yemek pişinnek için yakılan ateşlerin dumanı, havaya yayılıyordu.

Bulunduklar yerden bile, kampta bir koşturmaca olduğu anlaşılıyordu. Çadır sıralarının ortasında, uzun bir adamın ayakta durabileceği kadar yüksek, dört metreye dört metre boyutlarında, büyük bir platform vardı. Kenarlan yukarı doğıu kıvrıktı. Will, gri-yeşil pelerinli bir gmp adamın, yuvarlak bir masanın etrafında konuşmaya dalmış olduklarını görebiliyordu. O sırada, grnptan bir kişi diğerlerinin yanından ayrılarak, girişin hemen önünde bekleyen atın yanma koştu. Atını dörtnala kampın içinden geçirip, ötedeki ağaçlığın arasından geçen dar yola yöneldi.

Atlı tam ağaçların altındaki derin gölgelerde kaybolmuştu ki karşı yönden gelen bir başka atlı göründü. Çadırların arasında dörtnala ilerleyerek, büyük çadırın önünde durdu. D aha atı durmadan, yere atlayıp içerideki gruba katıldı.

Will, "Ne oluyor?" diye sordu. Küçük çadırlann birkaçının, sahiplerince indirilip toplandığını gözlemledi. Kaşlan ça-tılmıştı.

Halt, "Emin değilim," diye yanıt verdi. Çadırlar işaret etti. "Sen bize iyi bir kamp alam bul. Ben de neler olup bittiğini öğreneyim. "

Abelard'ı sürdü, sonra dönüp seslendi: "Daha çadırlar kurmayın. Duruma bakılırsa, çadıra gerek kalmayabilir." Ardından, toynakları çayın döven Abelard ile kamp alanına doğru uzaklaştı.

Will ile Gilan, toplanacaklar alana çok yakın olan büyük bir ağacın altında, bir kamp alanı buldular. Sonra ne yapmaları gerektiğini bilemeyerek, bir kütüğün üzerine oturdular ve Halt'u beklediler. Halt, saygın bir Orman Muhafızı olarak, kumanda çadırına girebiliyordu. CrovAley adlı bir Muhafız olan Birlik Kumandanı, her gün orada adamlarıyla bir araya gelerek, çalışmalar düzenliyordu. Muhafızlar'ın getirdikleri rapor ve bilgileri karşılaştırıp değerlendiriyordu.

İki genç Muhafız, yakınlarındaki çadırlann çoğunun boş olduğunu fark ettiler. Ama bir tanesinin önünde sabırsızca dolanan, en az Will ve Gilan kadar şaşkın görünen uzun, ince bir Muhafız vardı. Onlan otururken görünce, yanlarına gitti. Hemen "Bir şey öğrendiniz mi?" diye sordu.

Gilan yanıt verince, yüzü asılıverdi. "Biz de sana aynı soruyu soracaktık." Sonra da elini uzatıp, "Sen M erron'sun, değil mi?" dedi ve el sıkıştılar.

"Evet. Yanlış hatırlamıyorsam, sen de Gilan'sın." Gilan da Men-on'aWill'i tanıttı.

Otuzlu yaşlarının başlarında gorunen Merron, Will'e kuşkuyla baktı. "Demek Halı'un yeni çırağı sensin," dedi. "Biz de sem merak ediyorduk. Seni değerlendirenlerden biri olacaktım, biliyorsun."

Gilan çabucak "Gerçekten mi?" diye sordu.

Merron ona baktı. "Evet. Toplantıya devam edeceğimizi sanmıyorum." Durdu, sonra, "Siz duymadınız mı?" diye sordu. Will'le Gilan, başlarini sallayarak bir şey duymadıklarini belirttiler.

Alçak sesle "Morgarath yine bir şeyler çeviriyor," dedi Gilan. Will, bu kötü ismi duyunca, vücudunda bir ürperti hissetti.

Gilan, gözlerini kısarak "Ne oldu?" diye sordu.

M e non sinirli bir şekilde çizmesinin ucuyla toprakta daire çizdi ve başını iki yana salladı. "Şu ana kadar net bir bilgi yok. Yalmzca çarpıtılmış haberler. Ama görünüşe göre bir Wa.rgal birliği birkaç gün önce Üç Adım Geçidi'nden çıkmış ve oradaki nöbetçi askerleri aşıp kuzeye yönelmiş."

Gilan, "Morgarath da onlarla birlikte miymiş?" diye sordu. Will ise gözlerini irice açmış, susuyordu. Soru sormaya, hatta Morgarath'ın adım ağzına almaya bile cesaret edemiyordu.

Merron, omuz silkti. "Bilmiyoruz. Şu aşamada sanmıyoruz ama Crowley, iki gündür keşif ekipleri gönderiyor. Yalmzca akin da olabilir. Ama bundan fazlasiysa, yeni bir savaş kapıda demektir. Bu durumda, Lord Lorriac'ı zamansız kaybettik."

Gilan, gözlerini kaldırıp kaygılı bir sesle "Lorriac öldü mü?" diye sordu.

Merron, başını evet anlamında salladı. "Inme. Veya kalp krizi. Birkaç gün önce ölü bulundu, üzerinde hiçbir iz yokmuş. Dosdoğru karşıya bakıyonnuş. Buz gibi olmuş."

"Ama çok zindeydi!" dedi Gilan. "Onu bir ay once gördüğümde, boğa gibi sağlıklıydı."

Merron omuz silkti. Bir açıklaması yoktu. Sadece olanlan aktarabiliyordu. "Bazen olur böyle şeyler," dedi. "Eceli gel-mi ş."

Will, Gilan'a, alçak sesle "Lord Lorriac kim?" diye sordu.

Genç Muhafız başını sallayarak yanıtladı:    "St edenli Lor

riac. Kralın zırhlı süvari birliğinin başıydı. En iyi süvari ku-mandanımızdı. M erron'un dediği gibi, savaş çıkarsa., onu çok arayacağız."

Korkunun soğuk eli, Will'in kalbini kavradı. Hayatı boyunca insaıüar, Morgarath'ın adını hep fısıltıyla ağızlarına almışlardı. Büyük Düşman neredeyse eski, karanlık günlerden kalma bir efsane haline gelmişti. Şimdi efsane, bir kez daha gerçek oluyordu. İçini rahatlatmak için Gilan'a baktı. Ama genç Muhafız'm yakışıklı yüzünde, gelecek korkusundan başka bir şey okunmuyordu.

Halt, bir saate kalmadan yanlarina geldi. Vakit öğlem geçtiği için. Will ile Giian soğuk et, ekmek ve kuru meyveden oluşan bir yemek hazırladılar. Kır saçlı Muhafız, Abelard'ın eyerinden inerek Will'den bir tabak aldı ve çabucak yemeğini yedi.

İki lokma arasında, kısaca "Toplantı iptal edildi," diye açıkladı.

Halt'un geldiğini gören Merron, yeniden yanlarına geldi. Halt'la kısaca selamlaşıp, ona hepsinin aklındaki soruyu sordu. Kaygıyla "Savaş mı çıkıyor?" dedi.

Halt, başını hayır anlamında salladı. "Kesin olarak bilmiyoruz. Son gelen haberlere göre, Morgarath hâlâ dağlarda."

Will, "O zaman Wargallar neden yerlerinden aynldılar?" diye sordu. Herkes, Wargallarin yalnızca Morgarath'ın isteklerini yerine getirdiğini biliyordu. Onun komutu olmadan böyle bir harekete kalkışamazlardı.

Halı'un yüzü, yanıt verirken asıktı. "Onlar yalnızca küçük bir grup - sayılan elli kadar. Amaçlan bizi oyalamak. Crowley'e göre, muhafızlarımız Wargallann peşine düşünce iki Kalkara, Dağlar'dan kaçıp Issız Ova'da bir yere saklandı."

Gilan, hafifbir ıslık koyuverdi. Merron ise şaşkınlık içinde bir adım geriledi. İki genç Muhafız'm yüzünden, aldıklar haberden duyduklar dehşet belli oluyordu. Will, Kalkaranın ne olduğunu bilmese de Gilan ile Merron'un tepkilerinden, hiç de iyi bir şey olmadığını anlamıştı.

Merron, "Yaıü onlar hâlâ var mı?" dedi. "Soylan yıllar önce tükendi sa nıyordum."

Halt, "A, hâlâ varlar," dedi. "İki tane kaldılar, ama onlar bile yeter."

Uzun bir sessizlik oldu. Nihayet, Will çekinerek sormak zorunda kaldı:

"Kalkara dedikleriniz... Nedir onlar?"

Halt, kederle başını salladı. Bu, Will gibi toy biriyle konuşmak istediği bir konu değildi. Ama onları neyin beklediğini bildiği için, başka seçeneği yoktu. Çocuğa tehlikeyi açıklamak gerekiyordu.

"Morgarath, savaş planlar yaparken, sıradan bir ordu istemedi. Düşmanlanın dehşete düşürebilirse, işinin çok kolaylaşacağım biliyordu. Bu yüzden yıllarca Yağmur ve Gece Dağlan'na keşif seferleri yaptı."

Will, içinde yanıtı bildiğine dair kötü bir his olduğu halde "Ne için?" diye sordu.

"Krallığa karşı kullanabileceği yandaşlar bulmak için. O dağlar, dünyanın eski, bozulmamış yerleri. Yüzyıllar boyu değişmeden kalmışlar. Oralarda tuhaf yaratıklarla çok, çok eski canavarlann yaşadığına dair söylentiler vardı. Söylentilerin doğru olduğu ortaya çıktı."

Will, "Wargallar gibi," dedi.

Halt başıyla onayladı. "Evet. Wargallar gibi. Morgarath, onlan hemen esir edip, istediği gibi şekillendirdi," dedi. Sesinde ümitsizlik hissediliyordu. "Ama sonra Kalkaralan buldu. Onlar Wargallardan da beter. Hatta çok daha beter."

Will, bir şey söylemedi. Wargallardan daha beter yaratıkların düşüncesi bile rahatsız ediciydi.

"Kalkaralardan üç tane vardı. Ama bir tanesi, yaklaşık sekiz yıl önce öldürüldü. O yüzden onlar hakkında biraz daha fazla bilgiye sahibiz. Goril ile ayı kanşımı, dik yürüyen bir yaratık düşün. Kalkara işte böyle bir şey."

Will, "Morgarath, onlan da Wargallar gibi zihin gücüyle mi kontrol ediyor?" diye sordu.

"Hayır. Onlar Wargallardan daha akıllılar. Ama gümüş saplantıları var. Gümüşe tapıyor ve onu biriktiriyorlar, Morgarath da onlara gümüş verip istediğim yaptırıyor. İyi iş yapıyorlar. Avlannm peşine düştüklerinde çok kurnaz olabiliyorlar."

Will, "Av mı?" diye sordu. "Nasıl bir av?"

Halt'la Gilan bakıştılar. Will, ustasının bu konuda konuşmak istemediğini anladı. Bir an, Halt'un, onun sonu gelmez sorularından bıkıp, söyleve başlayacağını sandı. Ama kır saçlı Muhafız usulca yanıt vermeye başlayınca. Will bunun basit bir meraktan daha önemli bir konu olduğunu anladı.

"Kalkaralar kiralık katillerdir. Biri onlara hedef olarak gösterildiğinde, onu bulup öldünnek için ellerinden gelen her şeyi yaparlar."

Will, "Onlan durduramaz mıyız?" diye sordu. Gözleri, bir an Halt'un devasa yayıyla kara ok dolu kılıfına kaydı.

"Onları öldünnek çok zor. Vücutlarının her yerini kaplayan, iç içe geçmiş, gür kıllan var. Aynı pul gibi. Okun o posta saplanması, neredeyse olanaksız. Onlara yalnızca bir savaş baltası ya da büyük kılıçla saldırabilirsin. Ya da ağır bir mızrağı kuvvetlice saplayacaksın."

Will bir an rahatladı. Bu Kalkaraların, neredeyse yenilmez olduğunu düşünecekti. Ama Krallıkta onları alt edebilecek birçok iyi şövalye bulunuyordu.

"Sekiz yıl önce, üçüncü Kalkarayı öldüren bir şövalye miydi?" diye sordu.

Halt, "Bir değil, üç şövalyeydi. Onu yalnızca üç zırhlı şövalye öldürebildi. ilerinden yalnızca biri hayatta kalabildi. Ama o da sakatlandı," diye sözünü bitirdi.

Will hayretler içinde "Uç kişi mi? Uçü de şövalye?" dedi. "Ama nasıl ..."

Giian, onun sözünü kesti. "Sorun şu ki, Kalkara'ya karşı kılıç ya da mızrak kullanacak kadar yakın bir mesafeye geldiğinde, genellikle sen daha saldıramadan o seni durdurur."

Konuşurken, parmaklarıyla belindeki kılıcının kabzasında trampet çalıyordu.

Will, "Nasıl durdurur?" diye sordu. Bir anlığına hissettiği rahatlama duygusu, Gilan'ın sözleriyle aniden yok olmuştu. Bu sefer Merron yanıtladı:

Sırık gibi Muhafız "Gözleriyle," dedi. "Gözlerine bakarsan, donar kalırsın - tıpkı bir yılanın bir kuşu öldürmeden önce yaptığı gibi."

Will anlamayarak, sırayla üç adama baktı. Merron'un soy-lediği şey, gerçekle bağdaşmıyordu. Ama Halt ona karşı çıkmamıştı.

"Dernek donduruyor... Peki bunu nasıl yapıyor? Büyüden mi söz ediyorsun?"

Halt, omuz silkti. Merron gözlerim kaçırdı. Hiçbiri bu konuda konuşmak istemiyordu.

Sonunda Halt, "Bazı insanlar buna büyü diyorlar," dedi. "Bence Kalkaralar, bakışlarıyla insanın zihnini felç ediyorlar. Merron doğruyu söylüyor. Eğer bir Kalkaranin gözlerine bakarsan, dehşet içinde donar kalır, kendini korumak için hiçbir şey yapamazsın."

Will, sanki her an bir goril-ayınrn sessiz ağaçların arasından fırlayıp ona saldırmasını bekler gibi, kaygıyla etrafına baktı. Göğsünde bir panik hissi kabarıyordu. N e dense, Halt'u hep

yenilmez biri olarak hayal etmişti. Ama o, karşısına geçmiş, bu kötü canavarlara karşı bir savunma yöntemi olmadığını söylüyordu.

Umutsuzca, "Yapabileceğin bir şey yok mu?" diye sordu.

H alt omuz silkti. "Efsaneye göre, ateşten çekinirlermiş. Dediğim gibi, asıl sorun onlara yaklaşabilmek. Kalkaranın peşindeyken de çıplak ateş taşımak zor oluyor. Geceleyin avlanıyorlar ve ateş taşıdığın zaman seıi görebiliyorlar."

Will, duyduklarına inanmakta güçlük çekiyordu. Halt'un gerçeği kabullenmiş gibi bir hali vardı. Gilan ile Merron ise, Halt'un verdiği haberden açıkça huzursuz olmuşlardı.

Oluşan garip sessizliği Gilan'ın sorusu bozdu. "Crowley, Morgarath'ın onları kullandığım nereden biliyor?"

H ah duraks adı. Crowley'nin düşüncelerini özel kurulda öğrenmişti. Sonra omuz silkti. Sonuçta hepsi bunu öğrenecekti. Ayrıca Will gibi herkes Orman Muhafız Birlikleri'nin birer üyesiydi. "Geçen yıl, onları iki kere kullandı Lord N ortholt ile Lord Lorriac'ı öldünnek için." Uç delikanlı, şaşkınlıkla bakıştılar.

H alt, sözlerini sürdürdü. "Northolt'un bir ayı tarafından öldürüldüğü düşünülüyordu, hatırladınız mı?" Will yavaşça başım salladı. Şimdi hatırlıyordu. Halt'un çırağı olduğu ilk gün. Muhafız başkumandanının öldüğünü bildiren bir haber almıştı. "O zaman N ortholt'un bu şekilde ölmeyecek kadar iyi bir avcı olduğunu düşünmüştüm. Crowley de aynı fikirdeymiş."

"Peki ya Lorriac? Herkes kalp krizi olduğunu söyledi." Soruyu soran Merron' du. H alt, ona şöyle bir bakıp yanıtladı. "Öyle duydun, değil mi? H ekimi çok şaşırmış. Onun kadar

sağlıklı bir adam görmediğini söylemiş. Öte yandan. .." Sustu. Omm cümlesini Giian tamamladı.

"Kalkaralarin işi olabilir."

H alt, başinı salladı. "Aynen. Geliştirdikleri dondurucu bakışın tam etkilerini bilmiyoruz. Belki uzun süre devam eden bu bakış, bir insanın kalbini durdurabilecek güçtedir. Ayrıca o alanda iri, kara bir hayvanın görüldüğü bildirildi."

Ağaçların alımdaki küçük gruba, yine bir sessizlik çöktü. Etraflarında Muhafızlar sağa sola yürüyor, çadırlarını toplayıp atlarını eyerliyorlardı. Halt, sonunda hepsini düşüncelerden uyandırdı.

"Kımıldasak iyi olur. Merron, senin kendi eyaletine dönmen gerekecek. Crowley, ordunun uyarılıp harekete geçirilme-sim istiyor. Birkaç dakikaya kadar emirler verilir."

Merron, başını sallayıp kendi kamp alanına yöneldi. Sonra durup geri döndü. Senin kendi eyaletine dönmen gerekecek, diyen Halt'un ses tonu onu düşündürmüştü.

"Ya siz üçünüz?" diye sordu. "Siz nereye gidiyorsunuz?"

Halı, daha ağzını açmadan Will onun ne söyleyeceğini biliyordu. Ama bu, Will'in kanının donmasına engel değildi.

"Kalkaralarin peşine düşeceğiz."

YiRMiBES

Kamp, yoğun bir hareketlilik içindeydi. Muhafızlar çadırlarım söküyor, eşyalarını toplayıp heybelerine bağlıyorlardı. Birkaç atlı, çoktan kendi eyaletlerine doğru yola çıkmışlardı.

Will, birkaç parça eşyayı yerleştirip, heybelerinin kayışlarını bağlıyordu. Halt ise birkaç metre ötede oturmuş, kaşlannı düşünceli bir biçimde çatarak, Issız Ova'nın etrafını çevreleyen alanın haritasını inceliyordu. Ova hiçbir yolun geçmediği, yalnızca birkaç özelliği bulunan geıüş bir alanı kapsıyordu. Halt, üzerine bir gölge düşünce başını kaldırıp baktı. Gilan, yüzünde endişeli bir ifadeyle ayakta dikiliyordu.

Alçak ve kaygılı bir ses tonuyla "Halı," dedi. "Emin misin?"

H alt, doğrudan onun gözlerinin içine baktı. "Çok eminim, Gilan. B unun yapılması gerek."

Gilan, "Ama o daha çocuk!" diye itiraz etti. Çekici'nin eyerinin arkasına bir çıkım bağlamaya çalışan Will'e baktı.

Halt, gözlerini Gilan'inkilerden ayırarak derin bir iç çekti. "Bunu ben de biliyorum. Ama o bir Orman Muhafızı. Çırak olsun, olmasın, hepimiz gibi, birliğin bir üyesi." Gilan'ın Will'in iyiliği için yine itiraz edeceğini görünce, eski çırağına sevgiyle baktı.

"Giian, elimde olsa, ben de onu böyle bir tehlikeye atmazdım. Ama dünya acımasız. Bu savaşta herkes üzerine düşe-m yapacak. Will gibi çocuklar bile. Morgarath, büyük bir şey için hazırlanıyor. Crow'ley'nin ajanları onun Skandiyahlarla da bağlantıda olduğunu duymuşl ar."

"Skandiyahlarla mı? Ne için?"

Halt omuz silkti. "Ayrıntıları bilmiyoruz ama onlarla birleşmeyi umduğundan adım gibi eminim. Onlar para için herkesle savaşırlar. Görünüşe göre herkes aduıa da savaşırlar," diye ekledi. Paralı askerlere duyduğu nefreti gizlememişti. "Sorun şu ki, Crowley orduyu kurmaya çalışıyor. Bu yüzden eleman sıkıntısı içindeyiz. N ormalde, yanımda beş kıdemli Orman Muhafızı olmadan, Kalkaralarin ardından gitmezdim. Ama Crow-ley şu anda bana beş kıdemli Muhafız veremez. O yüzden ben de en güvendiğim ikisiyle - yani seninle ve Will'le - yetinmek zorundayım.

Giian, ağzını çarpıtarak gülümsedi ve "Şey, yine de teşekkürler ..." dedi. H alt'un güveni, onu duygulandırmıştı. Eski akıl hocasına saygısı sonsuzdu. Orman Muhafız Birliği'nin çoğu, onunla ayıı fikirdeydi.

Halt, "Ayrıca, o ürkütücü yaratıklarla yollarımız kesişirse, paslı kılıcını kullanırsın diye düşündüm," dedi. Birlik, Gilan'ın kılıç eğitimine devam etmesine izin vererek, doğru bir iş yapmıştı. Bunu çok az insan bilse de Gilan, Araluen'in en iyi kıliç ustalarından biriydi.

Halt, "Will'e gelince," diye devam etti, "onu hafife alma. Çok yetenekli. Çevik, cesur ve şimdiden çok iyi bir destek. En güzeli de çok hızlı düşünebilmesi. Asıl düşüncem, Kalkarala-rm izini bulursak, onu destek kuvvet çağırmaya gönderebiliriz. Hem bize yardım etmiş hem de tehlikeden uzak durmuş olur."

Gilan, düşünceli bir tavırla çenesini kaşıdı. H ah böyle anlatınca, izlemeleri gereken en mantıklı yol buymuş gibi gelmişti. Onun gözlerine bakıp, durumu anladım der gibi başını salladı. Sonra da kendi öteberisi-m toplamaya gitti. Ama Will, her şeyi toplamıştı bile. Gilan, Halt'a gülümseyerek, "Haklısın," dedi. "Kendi düşünebiliyor."

Diğer Orman Muhafızları hâlâ emirleri beklerken, bu üçlü, atlarına binip yola çıktılar. Araluen Ordusu'nu savaşa hazırlamak, hiç de kolay bir iş değildi. Bunu örgütleyip elli ayrı eyaletten gelen kuvvetleri Uthal Ovalan'ndaki buluşma noktasına götürmek de Orman Muhafızlan'nin göreviydi. Hem Gilan hem de Halt, Kalkaralan aramakla görevlendirildiği için, diğer Muhafızlar onların eyaletlerindeki kuvvetleri de düzenlemek zorundaydılar.

Halt, ekibine güneydoğu yönünde önderlik ederken, üçlü arasında çok az konuşma geçmişti. Will'in doğuştan meraklı oluşu bile, onları bekleyen görevin büyüklüğünün altında ezilmişti. Sessizce ilerlerken, hayalinde sürekli Halt'un bile alt edemeyeceği, ayı görünümlü ve goril smatlı yaratıklar canlandırıyordu.

Fakat sonunda monotonluk ağır basınca, ürkünç hayaller kayboldu. Will, Halt'un aklındaki planı merak etmeye başladı.

N efes nefese "Halt," dedi. "Kalkaralan nerede bulmayı umuyorsun?"

Halt, yanındaki ciddi, genç yüze baktı. Zorlu yürüjoişte, sabit bir hızda seyrediyorlar, sonra yirmi dakika yayan giderek, atların yüksüz yolculuk etmelerine izin veriyorlardı.

Dört saatte bir durup, bir saatlik mola veriyorlardı. Kurutulmuş etle kuru ekmek ve meyve yedikten sonra, pelerinlerine sarılıp uyuyorlardı.

Bir süredir yolda olduklarından, Halt mola zamanının geldiğine karar verdi. Abelard'ı yoldan çıkanp bir koruya soktu. Will ile Giian da onun peşinden gidip dizginleri bırakarak, at-lannın otlamasına izin verdiler.

Halt, Will'in sorusuna yanıt olarak "Aklıma gelen en ıyı yol," dedi, "saklanma yerlerinden başlayarak yakında olup olmadıklarını kontrol etmek."

Gilan, "Nerede saklandıklarım biliyor muyuz?" diye sordu.

"Issız Ova'da, Taş Flütler'in ardında bir yerlerde. O alanda araştırına yapacağız. Eğer o civardaysalar, çevre köylerden tek tük koyun ya da keçi kaybolduğunu göreceğiz. Gerçi köylüleri konuşturmak da ayrı bir sorun. Ova insanlarının ağzı çok sıkıdır."

Will, ağzında ekmekle "Hangi Ova'dan soz ediyorsun?" diye sordu. "Bir de. Taş Flüt nedir?"

Halt, "Issız Ova çok büyük bir düzlüktür. "Üzerinde tek tük ağaç vardır. Çoğunlukla kaya çıkıntılar ve uzun otlarla kaplıdır," dedi. "Yılın hangi zamanında gidersen git, hep rüzgârlıdır. Kasvetli, sıkıntılı bir yerdir, Taş Flütler de oranın en kasvetli parçasıdır."

Will, "Ama nedir ..." diyecek oldu ama Halt, yalnızca duraklamıştı.

"Taş Flütler mi? Kimse tam olarak bilmiyor. Eski zaman insanlarının Ova'nın en rüzgârlı yerinin ortasına yaptıklan, dikine duran bir taş çemberidir.

"Bunların yapılmasındaki amacı şimdiye kadar kimse anlamış değil. Ama taşlar öyle ustaca yerleştirilmiş ki rüzgâr çemberin etrafında yön değiştiriyor ve taşlardaki birtakım deliklerden geçiyor. Sürekli olarak, delici bir ses çıkanyorlar, ama onlara neden flüt denildiğini anlamadım. Ses ürpertici, akortsuz ve kilometrelerce uzaktan duyulabiliyor. Birkaç dakika sonra insanın sinirleri bozuluyor. Bir de sesin saatlerce böyle devam ettiğini düşün."

Will sessizdi. Kasvetli, rüzgârlı bir düzlükle, durmadan ürpertici sesler çıkaran kayaların düşüncesi, akşam guneşının sıcaklığından kalan son izleri de alıp götürmüştü. İster istemez ürperdi.

Halt, bunu görerek, ona uzanıp omzunu sıktı. "Keyfini kaçırma," dedi. "Hiçbir şey göründüğü kadar kötü değildir. Haydi, biraz dinlenelim."

İkinci gün öğleye doğru, Issız Ova dolaylarına geldiler. Will, H alt'un haklı olduğunu düşündü, burası büyük ve kasvetli bir yerdi. Sürekli esen rüzgârdan dolayı kurumuş, boz renkli, uzun otlarla kaplı alan, kilometrelerce öteye uzanıyordu.

Rüzgârın kendisi ise canlı bir varlık gibiydi. Hiç kesilmeden, sürekli batıdan esen rüzgâr, karşısına çıkan otlan eğiyor, insanın sinirini bozuyordu.

Halt, Will ile Gilan onunla aym hizaya gelsinler diye Abelard'ın dizginlerini çekerek "Şimdi neden buraya Issız Ova denildiğini anlıyor musunuz?" dedi. "Bu olmaz olası rüzgarda at sürerken, insan kendini yeryüzündeki tek caıdı varlık gibi hissediyor."

Will, Doğru, diye düşündü. Ovanın boşluğu karşısında, kendini küçük ve önemsiz hissediyordu. Önemsizlik duygusuyla birlikte, bir yetersizlik hissi de oluşmuştu. Yol aldıklar bu boş arazi, ona, yeteneklerinden çok daha büyük, gizemli güçlerin varlığını hissettiriyordu. N ormalde neşeli ve coşkulu olan Giian bile Ova'nın ağır ve kasvetli havasından etkilenmişti. Yalnızca Halı'ta bir değişiklik yoktu. O, her zamanki gibi ciddi ve sessizdi.

Will, yolculukları sırasında içinde uyanan, huzurunu kaçıran bir hissin farkına vardı. Algısının hemen kenarında, pusuda bekleyen bir şeydi bu. Ne olduğunu, hatta nereden geldiğini ya da neye benzediğini çıkaramıyordu. Bu his, hep orada duruyordu. Üzengilerine basıp ayağa dikilerek, bir şeyler görebilme umuduyla ufka baktı. H ah onu görmüştü.

"Fark ettin," dedi. "Taşlar işte."

Halt böyle deyince. Will onu rahatsız eden ve midesine ağrılar saplanmasına neden olan şeyin, derinden gelen, kesintisiz ses olduğunu anlayıverdi. Halt'un dediği gibi. Taş Flütler'in sesinin duyulduğu alana girmişlerdi. Artık ürkütücü sesi ayırt edebiliyordu. Hepsi aym anda çalman ama insanın sinirini bozup huzursuz eden, bir dizi uyumsuz müzik notası gibiydi. Will, sol elim gizlice saks bıçağının sapma doğru kaydırarak, silahının sert ve güvenilir varlığından güç aldı.

Öğleden akşama kadar ilerlemeyi sürdürdüler ama dümdüz ovada hiç yol almıyor gibiydiler. Hangi hızda giderlerse gitsinler, önlerindeki ve arkalanndaki ufuk çizgileri ne yakınlaşıyor, ne uzaklaşıyordu. Sanki boş dünyada yerlerinde sayıyorlardı. Taş Flütler'in sürekli sesi, bütün gün kulaklarını dolduruyor, yol aldıkça da artıyordu. İlerlediklerinin tek işareti buydu. Saatler geçti, ses devanı etti. Will ise bir türlü bu sese alışamadı. Sinirleri mahvolmuştu. Gün, batı yakasında batmaya başlarken. Halt Abelard'ın dizginlerini çekti.

"Geceyi dinlenerek geçireceğiz," diye bildirdi. "Karanlıkta yolumuzu görmemiz olanaksız. Y önümüzü belirleyebileceğimiz belirgin bir yer şekli olmadığı için, kolaylıkla kaybolabiliriz."

Diğerleri, sevinerek atlarından indiler. N e kadar dinç olsalar da saatler boyu yol almak, onları hayli yormuştu. Will, Ova'dan çalı çırpı toplamaya başladı. O mm ne yaptığını anlayan Halt, başını iki yana salladı.

"Ateş yakmak yok," dedi. "Millerce öteden görülürüz, kimlerin izlediğini de bilmiyoruz."

Will durup, elindeki küçük çalı destesini yere attı. "Kalkaralar mı dernek istiyorsun?" dedi.

Halt omuz silkti. "Onlar da olabilir, Ova halkı da. Onlardan da Kalkaralarin tarafında yer alanlar olabilir. İnsan böyle yaratıklarla yan yana yaşayınca, kendi güvenliği için onlarla işbirliği yapmak zorunda kalabilir. Ovada yabancılar olduğu kulaklarına gitmesin."

Giian, doru' atı Alaz'in eyerini çözüyordu. Eyeri yere bırakıp, hayvanı bir avuç kuru otla ovaladı. "Sence henüz bizi görmemişler midir?" diye sordu.

Halt, yanıt veraıeden önce bir sure düşündü. "Olabilir. Burada çok fazla bilinmez var. Örneğin Kalkaralarm nerede saklandıkları. Ova halkının onlarla işbirliği yapıp yapmadığı, içlerinden birinin bizi görüp de onlara haber verip vermediği... Ama ben görüldüğümüzü öğrenene kadar görülmediğimizi varsayıyorum.

O yüzden ateş yok."

Giian, gönülsüzce başını salladı. "Haklısın tabii," dedi. "Canım çok kahve istemişti ama olsun."

Halt, '^stersen ateş yakıp kaynat kahveni," dedi. "Amayap-tığın son şey olabilir."

9 Gövdesi kızıl, ayaklan ve yelesi koyu renkli olan, yağız (at). (E. N.)

YiRMi ALTI

Soğuk, sönük bir kamptı. At sürmekten yorgun düşen Muhafızlar yine ekmek, kuru meyve ve dondurulmuş etten oluşan soğuk yemeklerini yiyip, mataralarındaki soğuk suyla. temizlendiler. Will, taşıdıkları tatsız, sert yiyeceklerin görüntüsünden bile nefret etmeye başlamıştı. Sonra Will ile Gilan, pelerinlerine sanmp uyudular. Hk nöbeti Halt tuttu.

Will'in eğitim döneminin başından beri katlanmak zorunda kaldığı ilk zor kamp, bu değildi. Ama ilk kez çıtırdayan bir ateş ya da en azından sıcak bir közün rahatlığı yoktu. Bi-linçaltmdan türeyen tuhafrüyalar eşliğinde, rahatsız bir uykuya daldı. Bilincinin hemen kıyısında duran huzursuz edici tuhafyaratıklarla, yabancı ve ürkütücü şeylerle ilgili rüyalar görüyordu.

Halt, nöbeti devralması ıçın onu hafifçe sarstığında, neredeyse sevinecekti.

Gökyüzündeki bulutlar, rüzgarın etkisiyle sürekli yer değiştiriyordu. Taşların ağıtı, her zamankinden daha güçlüydü. Artık usanan Will, bu taşların insanları delirtmek için yapıldıklarından kuşkulanmaya başlamıştı. Uzun otlar, hışırdayarak uzaktan gelen ağıta eşlik ediyorlardı. Halt, gökteki bir noktayı işaret ederek, Will'e dik bir açı gösterdi.

Çırağına "Ay o açıya geldiğinde, nöbeti Gilan' a devret," dedi.

Will başını sallayıp ayağa kalkarak, kaslarını açmak için gerindi. Yayıyla ok çantasını alarak Halt'un seyir yeri olarak seçtiği çalılığa yöneldi. Nöbet tutan Muhafızlar, hiçbir zaman kampın hemen yanındaki açıklıkta durmaz; on beş, yirmi metre ileride bir gizlenme yeri seçerlerdi. Böylece kampa gelenler, onları görmezdi. Bu, Will'in aylar süren eğitiminde öğrendiği şeylerden biriydi.

Kılıftan iki ok alıp, onları yay ehnin parmaklan arasında tuttu. Nöbeti boyunca, onları bu şekilde tutacaktı. Böylece ihtiyacı olduğunda, oku kılıftan almakla zaman kaybetmeyecekti. Pelerininin başlığım da geçirince, çalının düzensiz şekli içinde iyice görünmez oldu. Gözleri, Halt'un ona öğrettiği gibi sürekli çevreyi tarıyor, odağını değiştirerek, bir yakındaki kamp alanına, bir uzaktaki belirsiz ufka kayıyordu. Bu şekilde gözleri tek alana takılmayacaktı. Herhangi bir hareketi görebilecekti. Zaman zaman, en yavaş hareketleriyle kendi çevresinde dönerek, dört bir yanı kontrol ediyordu.

Taşların ağıtıyla rüzgarın otları hışırdatması da sürekli bir fon oluşturuyordu. Ama Will başka sesler de işitmeye başladı. Ufak hayvanların otların üzerinde dolaştığını ve farklı yerlerden gelen alçak sesleri duyuyordu. Uyuyan arkadaşlarına doğru sürünerek yaklaşan bir Kalkaraya ait olabileceğini düşündüğü her seste, kalbi biraz daha hızlı çarpıyordu. Birdenbire, iri bir hayvanın nefesini mutlaka duyacağına karar verdi. Duyduğu korku öylesine arttı ki, en üst düzeyde tetikte olan al-gılanyla, uyuyan yoldaşlarının hafif soluklanın bile işitebildiğim fark etti.

Çevresindeki karanlık ve çalılığın şekli ile üzerindeki pelerin sayesinde, beş metre mesafeden fark edilmeyeceğini biliyordu. Ama Kalkaralarin, keskin görüş yetenekleri dışında hangi duyulara sahip olduklan hakkında bilgisi yoktu. Belki, şu anda bile, uzun otların arasında gizlenerek, saldırmak üzere ona yaklaşıyorlardı.

Taş Flütler'in kasvetli uğultusuyla sinirleri iyice gerildiği için, her duyduğu sesin kaynağını bulmaya çalışıyordu. Ama böyle yaparsa, kendini ele vereceğini de biliyordu. Sesin geldiğini düşündüğü yöne doğru yavaş yavaş, dikkatlice dönmek için kendini zorladı. Her riski değerlendirdi.

Gergin ve uzun süren nöbeti boyunca yer değiştiren bulutlardan, çabuk kaybolan aydan ve etrafını saran dalgalı ot denizinden başka bir şey görmedi. Ay belirledikleri açıya gelene kadar, Will bedenen ve ruhen tükenmişti. Nöbeti devralması için Gilan'ı uyandırıp, yeniden pelerinine sanndı.

Bu kez rüya gönnedi. Şafağın gri ışığı kendini gösterene kadar, derin bir uykuya daldı.

Öğlene doğru Taş Flütleri gördüler. Ovadaki bir jrnkselti-nin tepesinde duran, gri ve şaşırtıcı şekilde küçük, granit bir taş anıttı bu. Orman Muhafızları, taşlara bir kilometre kadar yaklaştılar. Will, daha fazla ilerlemediklerine memnundu. Rüzgarla birlikte dalgalanan inilti, şimdi daha belirgindi.

Giian tatsız bir şekilde, "Bir daha flütçüyle karşılaşırsam," dedi, "dudaklarını kopartacağım."

Saatlerce yürüdüler, bitmek bilmeyen kilometrelerce yol aştılar. Görülecek yeni bir şey yoktu. Taşlar'ın hafif iniltisi peşlerinden gidip, üçlünün sinirlerini harap etti.

Elli metre ötelerindeki otların arasından, birden bir Ovalı çıktı. Omuzlarına kadar dökülen dağınık uzun saçlarıyla boz paçavralar içindeki ufak tefek adam, deli fişek gözlerini birkaç saniye onlara dikti.

Adam otların içine gömülüp iki büklüm uzaklaşırken, yu-reği ağzına gelen Will, kendini zor toparladı. Adam, saniyeler içinde gözden kayboldu. Halt, Abelard Ta onun arkasından gidecekti ama vazgeçti. Anında yaya taktığı oku çekmedi. Her hareketi Halt'unki kadar hızlı olan Giian da ok atmaya hazırdı. O da oku atrnayıp, merakla ustasına baktı.

Halt omuz silkti. "Önemsiz bir şey olabilir," dedi. "Belki de Kalkaralara haber veraıeye gitmiştir. Ama kuşkulandık diye onu öldürenleyiz."

Giian, birkaç dakika once hissettiği gerilimden kurtulmak için, ufak bir kahkaha attı. "Bence bir fark yok," dedi. "Ha biz Kalkaralan bulmuşuz, ha onlar bizi bulmuşlar."

Halt'un gözleri bir an Gilan'ın üzerine kilitlendi, güler gibi bir hali de yoktu. "İnan bana Giian," dedi, "büyük fark var."

Artık zorlu yürüyüşü bırakmışlardı, uzun otların arasında yavaşça ilerliyorlardı. Taşların arkadan gelen sesi, biraz olsun azalmıştı. Rüzgarın sesi onlardan uzaklaştırdığını anlayan Will, rahatlamıştı.

Ovalının aniden ortaya çıkmasının üzerinden zaman geçmişti. Başka hiçbir hayat belirtisi yoktu. Will'in aklım, öğlenden beri bir soru kurcalıyordu.

Halt'un ona sessiz olmasını söyleyip söylemeyeceğinden emin olarnayarak, "Halt?" dedi. Muhafız, sorulari yanitla

etti: "Sence Morgarath, Kalkaralardan neden destek alıyordur? Ne elde etmek istiyor?"

Halt, Gilan'ın da ornrn yanıtını beklediğini fark etti. Will'in sorusunu yanıtlamadan önce, düşüncelerini düzene soktu. Onlan dile getirmeye pek gönüllü değildi. Çünkü yanıt, büyük ölçüde tahmin ve sezgiye dayanıyordu.

Ağır ağır, "Morgarath'ın neyi niye yaptığını kim bilir?" diye yanıt verdi. "Size tam bir yanıt veremem. Yalnızca varsayımlarımı ve Crowley'nin düşüncelerini dile getirebilirim."

İki eşlikçisine bir bakış attı. İfadelerinden, Halt'un tahminlerini gerçek kabul edecekleri belliydi. Halt, bazen sürekli haklı çıkmanın ağır bir yük olduğunu düşünürdü.

"Savaş çıkacak," diye devam etti. "Bu zaten belli bir şey. Wargallar hareket halindeler ve Morgarath'ın Ragnak'la bağlantıya geçtiğini haber aldık." Will'in kafasının kanştığını, yüzünden anladı. Gilan ise Ragnak'in kim olduğunu biliyordu. "Ragnak, Skandiyahlann yani denizkurtlarının - Obejarl'ı; yam yüce efendisi." Sözlerinin anlaşıldığım görerek devam etti.

"Bu savaş, öncekilerden daha büyük olacak ve bütün kaynaklarımıza, en iyi kumandanlarımıza ihtiyacımız var. Morgarath'ın aklındaki de bu olmalı. Kalkaralara önderlerimizi öldürterek, bizi zayıflatmak istiyor. Ordımun başkomutanı N ortholt ile en iyi süvari kumandanımız Lorriac, zaten öldürüldüler. O görevlere elbette başkaları getirilecek ama bu atama sırasında boşluk ve karmaşa olacak. Morgarath'ın planının arkasında yatan budur bence."

Gilan, düşünceli bir şekilde konuştu. "İşin başka bir yönü daha var. Bu adamların ikisi de onun geçen seferki yenilgisinin baş sorumlusuydular. Kumandanlarımızı katlederek, aynı zamanda intikam alıyor."

Halt başıni sallayarak onayladı. "Elbette, doğru. Morgarath'mki gibi çarpık bir zihin için intikam, güçlü bir dürtüdür."

Will, "Yaıi şimdi başka cinayetler de mi işlenecek diyorsun?" diye sordu.

Halt, doğrudan onun gözlerine baktı. "Başka girişimler de olacaktır. Morgarath, oıüarı iki kez hedefe gönderdi ve ikisinde de başanlı oldular. Diğer kumandanların da peşlerine düşmemeleri için bir neden göremiyorum. Morgarath, krallıktaki birçok kişiden nefret ediyordur. Hatta belki de Kral'dan. Ya da belki Baron Arald' dan... Baron, son savaşta Morgarath'ın canına okumuştu."

Will, birdenbire hocası için korkarak Sen de öyle, diye düşündü. Halt'un da hedef olabileceğini dile getirecekken, hocasının bu gerçeği zaten bildiğini düşündü. O sırada Giian, Hak'a başka bir soru soruyordu.

"Anlamadığım bir şey var. Kalkaralar, neden saklanma yerlerine dönüp duruyorlar? N eden bir hedeften diğerine geçmiyorlar?"

Halt, "Bu bizim işimize gelir," dedi. "Kalkaralar vahşi, acımasız ve Wargallardan daha akıllılar. Ama insan değiller. Hile bilmiyorlar. Onlara bir hedefgöster, gidip onu öldürürler ya da öldürmeye çalışırken kendileri ölürler. Ama bir seferde tek hedefin peşine düşebilirler. Bir tane öldürdükten sonra, inlerine geri dönerler. Morgarath - ya da emrindekilerden biri - onla-n bir sonraki hedefe hazırlar. Kalkaralar da tekrar işe koyulurlar. Bizim yapmak istediğimiz de onları yeni hedeflerine giderken durdurmak. Yok, eğer yolda değillerse, saklandıkları yerde bulup öldürmek."

Will, önlerinde uzanan sonsuz düzlüğe bininci kez baktı. Orada bir yerde iki ürkütücü yaratık, belki de hedeflerinde yeni bir kurbanla, bekliyorlardı. Halt'un sesi, onu düşüncelerinden uyandırdı.

"Güneş batıyor," dedi. "Buraya kamp kurabiliriz."

Eyerlerinden aşağı atlayıp, atlarını rahatlatmak için kayışları gevşettiler.

Gilan, etraflarına bakarak "Bu kavruk yerin bir özelliği de bu," dedi. "Her yer aynı derecede iyi. Ya da kötü.'-'

Will, Halt'un omzuna dokunmasıyla hafif uykusundan uyandı. Pelerinini üzerinden atıp, gökteki aya baktı ve kaşlarını çattı. Bir saat bile uyuyamamıştı. Tam bunu söyleyecekken. Halt parmağını dudaklarına götürerek, onu susturdu. Will etrafına baktı ve Gilan'ın uyandığını, yanı başında dikilmiş, başı geldikleri yöne dönük, dinlemekte olduğunu fark etti.

Will, gereksiz gürültü yapmaktan kaçınarak, dikkathce hareket etti ve ayağa kalktı. Elleri hemen silahlanna gitti ama yakın bir tehlike olmadığını anlayarak rahatladı. Diğer ikisi ise dikkatle dinliyorlardı. Soma Halt, elim kaldınp kuzeyi işaret etti.

Alçak sesle, "Yine orada," dedi.

O zaman Will, Taş Flütler'in iniltisiyle rüzgarın uğultusu arasından gelen sesi duydu ve donakaldı. Bu, bir hayvanın ulu-masıydı ve ses, giderek artıyordu. Bu, bir canavarın boğazından rüzgarla onlara taşman bir sesti. Ve kesinlikle bir insana ait değildi ...

Saniyeler soma, buna başka bir uluma yanıt verdi. Biraz daha boğuk olan bu ses, birincinin biraz solundan geliyordu. Will, seslerin ne olduğunu anladı.

Halt, ciddiyetle "Kalkaralar," dedi. "Yeıi bir hedefleri var, ava çıkmışlar."

YIRMI Y€ D I

Kalkaralarin av çığlıkları kuzeye doğru azalırken, üç Orman Muhafızı uykusuz bir gece geçirdiler. Gilan, sesleri ilk duyduklarında, sinirli sinirli homurdanan doru atı Alaz'ı eyerlemek üzere yerinden kalkmış ama Halt, onu durdurmuştu.

Kısaca, ''0 şeylerin peşine gece vakti düşemem," dedi. "Sabahın ilk ışığına kadar bekleyecek, sonra izlerini süreceğiz. "

izleri bulmak kolaydı çünkü Kalkaralar, arkalarında iz bırakmamak için hiçbir çaba göstermiyorlardı. İki dev cüssenin ezdiği otlardaki belirgin izler, doğu-güneydoğu yönünü gösteriyordu. Önce Halt, Kalkaralardan birinin iziıi buldu. Ardından Gilan diğer Kalkaranm, ötekinin yaklaşık iki yüz metre solundan giden izini gösterdi. Kalkaralarm arasındaki mesafe, birbirlerine yardım edecek kadar yakın, aynı tuzağa düşmelerini önleyecek kadar uzaktı.

Halt, birkaç saniyede durum değerlendirmesi yapıp, bir karara vardı.

Gilan'a "Sen ikincisini takip et," dedi. "Will'le ben de bunu izleyeceğiz. fisinin de aynı yöne gittiğinden emin olmalıyım. Birinin geri dönüp, arkamdan gelmesini istemiyorum."

Will, kayıtsız görünmeye çalışarak "Sence burada olduğumuzu biliyorlar mıdır?" diye sordu.

"Biliyor olabilirler. Gördüğümüz adamın, onları uyaracak kadar vakti oldu. Belki de bu, yalnızca bir rastlantıydı. Kalkaralar da yeni görevlerini yerine getirmeye gidiyorlardı." Kararlı bir şekilde, tek yöne doğru ilerleyen izlere bakıp, "Bir amaçlan olduğu kesin," dedi.

Gilan'a döndü. "Gözlerini dört aç ve Alaz'a dikkat et. Atlar, bu yaratıkların varlığını bizden önce hissediyorlar. Tuzağa düşmeyelim."

Gilan, başını sallayıp Alaz'ı ikinci ıze doğru çevirdi. H alı'un bir el işaretiyle üç Orman Muhafızı farklı yönlere dağılarak, Kalkaralarm izlerini sürmeye başladı.

Halt, Will'e "Ben izi takip edeceğim," dedi. "Senin gözün herhangi bir tehlikeye karşı Gilan'da olsun."

Will, dikkatini iki yüz metre ötelerinde bulıman ve onlarla aynı anda ilerlemeye çalışan, uzun boylu Muhafız'a yöneltti. Ah tarafı uzun otların arasında kalmış Alaz'ın, yalnızca omuzlarından yukarısı görünüyordu. Arada sırada zemindeki yükseltiler hem atın hem de binicisinin gözden kaybolmasına neden oluyordu. Hk seferinde, Giian yere gömülmüş gibi görününce, Will'in tepkisi bağırmak oldu. Halt, yan çekilmiş okuyla döndü ama aynı anda Gilan ile Alaz, yaratmış olduklar endişeden habersiz, yeniden ortaya çıktılar.

Will, sinirlerine hakim olamadığı için kendine kızarak "Affedersin," diye söylendi.

Halt ona anlayışla baktı. Ciddiyetle, "Önemli değil," dedi. "Bir sorun olduğunu düşündüğün anda bana haber vermeni tercih ederim." Halt, Will'in bir kere yanlış alarm verip bir dahaki sefere tepki göstermeyeceğini göz önünde bulunduruyordu. Böyle bir hata, hepsini tehlikeye sokabilirdi.

Halt, "Gilan her gözden kaybolduğunda bana haber ver. Yeniden ortaya çıktığında da," dedi. Hocasının ne demek istediğini anlayan Will, başını salladı.

Böylece yola devam ettiler. Taş halkaya yaklaştıkça, Flütler'in ağıtı da artıyordu. Kalkaralar dosdoğru o alana gittikleri için. Will bu kez Flütler'e daha çok yaklaşacaklarını anladı. Halt'a arada bir rapor vermeyi sürdürüyordu.

"Gitti ... gitti ... Tamam. Gördüm yine." Uzun ot örtüsünün altındaki toprağın yükseltileri görünmüyordu. Aslında Will, çukura giren Gilan mı yoksa kendisi ve Halt muydu bilemiyordu. Genellikle ikisi birden oluyordu.

Bir ara Gilan'la Alaz gözden kaybolup, bir sure ortaya çıkmadılar.

Will, "Onu göremiyorum ..." diye bildirdi. Sonra, "Hala yok... hala yok... kayboldu..." dedi. findeki gerilimle sesi de yükseldi:    "Yoklar... hâlâ yoklar. .."

Halt, Abelard'ı durdurup, yine yayını hazırladı. Gözleriyle etrafı tarıyordu. Giderek artan, üç sesli bir ıslık çaldı. Bir sessizlik oldu. Ardından, giderek azalan üç sesli yanıt ıslığı geldi. Will rahat bir nefes aldı. Tam o anda da Gilan'ın kendisi ortaya çıktı. Onlara bakıp kollarım yukarı doğru açarak. Sonum nedir? der gibi baktı.

Halt bir şey yok dercesine kolunu salladı ve yola devam ettiler.

Üçlü, Taş Flütler'e yaklaştıkça Halt, etrafı daha dikkatli gözler oldu. Will'le birlikte izini sürdükleri Kalkara, dosdoğru halkaya yönelmişti. Abelard'ın dizginini çekip, elini gözlerine siper ederek, kasvetli gri taşları inceledi. Onlan tuzağa düşürmek için pusuya yatmış Kalkaradan bir iz görmeye çalışıyordu.

"Ovada saklanabileceği tek uygun yer burası," dedi. "O lanet şey, burada bizim için pusuya yatmış olmasın da. Biraz dikkatli gidelim."

Gilan'ı yanlanna çağırıp, ona durumu açıkladı. Sonra Taşlar'ın etrafında geniş bir çember oluşturmak üzere ayrılarak, üç farklı koldan yavaşça ilerlediler. Bir yandan da tepki verip vermediklerini görmek için, atlarını kontrol ediyor-ladı. Ama alan boştu, Flütler'in deliklerinden geçen rüzgarın iniltisi ise dayanma sınırlarının ötesindeydi. Halt, Kalkarala-rm yolundan sapmayan izlerine bakarak, düşünceli bir halde dudağını ısırdı. Sonunda, "Bu iş bizi çok oyalıyor," dedi. "iki yüz metrelik uzaklıkta izlerini görebildiğimiz sürece, daha hızlı devanı edeceğiz. Bir bayıra geldiğimizde ya da elli metreden ileride iz görülrnüyorsa yavaşlayacağız."

Gilan, anladığını belli edercesine başım sallayıp, açıktaki yerine döndü. Atları hızlı yürüyüşe geçirdiler. Will, Gilan'ı gözlemeye devam etti. İz görülmez olduğu zamanlarda ya Halt ya da Giian ıslık çalıyor, önleri açılana kadar yavaşlıyorlardı.

Gece olduğunda, yine kamp kurdular. H alt, ay ışıgı sayesinde izleri rahatlıkla görebilseler de iki katili karanlıkta

İzlemeyi reddediyordu. "Karanlıkta arkamıza geçmeleri çok kolay," dedi. "Gelip bize saldırdıklarında, tetikte olmalıyız."

Will, Halt'un saldirrlarsa değil saldırdıklarında dediğini fark ederek, "Sence gerçekten saldıracaklar mı?" diye sordu.

Muhafız, genç öğrencisine şöyle bir baktı, "Her zaman düşmanın senin yerini bildiğini ve saldıracağını varsay," dedi. "Böylelikle hoş olmayan sürprizlerle karşılaşmazsın." Elini Will'in omzuna koyup, onu rahatlatmaya çalıştı. "Sevimsiz olsa da sürpriz olmaz."

Sabah, yine iz sürmeye devam ettiler. Yalnızca önlerini go-rernediklerinde duruyorlardı. Öğlene doğru, Ova'nın kenarına ulaştılar. Bir kere daha ağaçlı bölgeye girip. Yağmur ve Gece Dağları'nın kuzeyine doğru yol aldılar. ilerden, iki Kal-karanın aralarındaki mesafeyi kapatıp, bir araya geldiklerini fark ettiler. Ama canavarlar hâlâ kuzeydoğu yönünde ilerliyorlardı. Üç Muhafız, bir saat daha onları takip etti. Sonra Halı, Abelard'ı durdurup, diğerlerine atlarından inmelerini işaret etti. Üçü, H alt'un otlara serdiği bir krallık haritasının etrafında toplandılar.

Halt, "izlerine bakılırsa, onlara yaklaştık," dedi. "Ama hâlâ yarım gün önürnüzdeler. Bu onların izlediği yol..."

Bir ok alarak haritada, Kalkaralarm son iki gün ve gece boyunca izledikleri güzergâhı işaret etti.

"Gördüğünüz gibi, bu yönde ilerlemeye devam ederlerse, varacaklar yalnızca iki önemli hedef olabilir." H aritanın üzerinde bir yeri gösterdi. "Burası Gorlan Harabeleri. Ya da daha kuzeydeki Araluen Kalesi."

Gilan, derin bir nefes alıp, "Araluen Kalesi mi?" dedi. "Kral Duncan'ı öldürmeye kalkışacaklarını düşünmüyorsun ya?"

Halt, ona bakıp başını sağa sola salladı. "Hiç bilmiyorum," diye yanıt verdi. "Bu yaratıklar hakkında hemen hiçbir şey bilmiyoruz. Bildiğimizi sandıklarımızın yansı da efsane. Ama tabii bu çok cesur ve büyük bir hamle olur. Morgarath da buna hiç itiraz etmezdi."

Halt, bir süre Gilan'la Will'in bu fikri değerlendirmelerini bekledikten sonra, haritada kuzeybatıya doğru yol çizdi. "Şimdi şöyle düşündüm. Bakın, şurası Redmont Kalesi. At sırtında bir gün sürer. Bir günde de buraya ulaşılır."

Redmont'tan kuzeydoğuya, haritada gösterilen Gorlan Harabeleri'ne doğru bir hat çizdi.

"Bir kişi iki at kullanıp, bir günden az bir sürede Redmont'a vararak Baron'la Sör Rodney'yi Harabeler'e götürebilir. Eğer Kalkaralar aynı hızda devam ederlerse, onlarla Harabeler'de karşılaşabiliriz. Zor ama olanaksız değil. Ve Arald ile Rodney gibi savaşçılarla o başbelalarını yok edebiliriz."

Gilan "Bir dakika. Halt," diye araya girdi. "5/r kişi, iki at sürerse mi dedin?"

H alt, Gilan'ın gözlerine baktı. Genç Muhafız'm onun akim-dakini tahmin etmiş olduğunu aıüadı.

"Doğru, Gilan," dedi. "En hafifimiz en hızlı gider. Alaz'ı Will‘e vermeni istiyorum. Alaz'la Çekici'yi dönüşümlü olarak kullanırsa oraya zamanında varabilir."

Gilan'ın yüzünden gönülsüzlüğünü anladı ve ona hak verdi. Hiçbir Orman Muhafızı atııı başkasına - bu başkası bir Onnan Muhafızı olsa bile vermek istemezdi. Ama Gilan da bu Önerinin mantıklı olduğunu anlıyordu. Halt, genç adamın sessizliği bozmasını beklerken, Will, ona yüklenecek sorumluluğun düşüncesiyle paniğe kapılmış, gözleri büyümüş halde ikisine bakıyordu.

Sonımda Gilan, isteksizce sessizliği bozdu. "Mantıklı bir öneri," dedi. "Peki benden ne yapmamı istiyorsun?"

Halt çabucak, haritayı heybesine koyarak "Yayan olarak arkamdan geleceksin," dedi. "Bir yerde at bulabilirsen, öyle yapıp bana yetiş. Yok, bulamazsan, Gorlan'da buluşuruz. Kalka-ralan orada bulamazsak Will seni Alaz'la bekler. Ben de siz bana yetişene kadar Kalkaralar izlemeye devam ederim."

Gilan, razı olduğunu belli edercesine başııu salladı. O anda Halt, içinde ona karşı bir sevgi hissetti. Gilan, önerinin mantığım kavrayınca ona karşı çıkmamış, tartışmamıştı. Yine de üzüntüyle "Hani kılıcımın işe yarayacağını söylemiştin?" dedi.

"Söyledim," dedi H alt. "Ama bu şekilde mızraklı, baltah bir şövalye kuvvetini ileri sürme şansımız olacak. Biliyorsun ki Kalkaralada savaşmanın en iyi yolu bu."

"Tabii," dedi Gilan. Soma Alaz'ın gemini'A tuttu. Dizginleri bağlayıp, doru atm boynuna attı. Will'e "Yola ilk olarak Çekici'ye binerek çıkabilirsin," diye önerdi. "Böylece Alaz biraz dinlenmiş olur. Yularından tutmana gerek kalmadan peşinizden gelir. Alaz'a bindiğinde Çekici de aynısım yapar. Yuları Çekici'nin ensesinde böyle bağla ki aşağı sarkıp bir şeye takılmasın."

Gilan, Halt'a dönerken aklına bir şey daha geldi. "Ha evet, bir de Alaz'ın üzerine binerken 'Ela Gözlüm' demeyi unutma."

10 Atı yönlendin-nek için ağzına takılan demir araç. (E. N.)

Will, "Ela Gözlüm," diye tekrarlayınca, Giian sırıtmaktan kendini alamadı.

"Bana değil. Ata." Bu eski Muhafız şakasına hep beraber güldüler. Sonra Halt, onlan tekrar konuya döndürdü. "Will? Redrnont'u bulabileceğinden emin misin?"

Will, başını sallayarak onu onayladı. Cebindeki haritayı yokladı ve yönünü bulmak için güneşe baktı.

"Güneş b atmadan Alabalık Nehri'ne varırsın. Oradan yönünü rahatlıkla bulabilirsin. Anayol, nehrin biraz batısına düşüyor. Daima sabit bir hızla git. Atlara acele ettinne, yoksa onları yorarsın ve yavaşlarsınız. Haydi iyi yolculuklar."

Halt, Abelard'ın eyerini taktı. Will de Çekici'ye bindi. Giian ise Will'i göstererek, Alaz'in kulağına doğru konuştu.

"izle. Alaz. izle." Bütün Muhafız atlan gibi akıllı olan doru at 'başüstüne!' dercesine başını salladı.

Will onlardan ayrılmadan önce, zihnini kurcalayan son bir soru sordu. "Halı," dedi, "Gorlan Harabeleri . .. nedir?"

Halt "Kaderin cilvesi işte," diye yanıtladı. "Morgarath'ın eski sığınağı olan Gorlan Kalesi'nin harabeleri."

YiRMi SEKiZ

Redmont Kalesi'ne at sırtında yolculuk yapmak, kısa bir süre sonra yorgunluğa dönüştü. İki at, eğitimleri sayesinde sabit hızlarını korudular. Tabii Will Alaz'la, Çekici'yi dörtnala sürmek istiyordu. Ama böyle bir yol izlerse, zararlı çıkacağım biliyordu. O yüzden, atını en iyi hızında sürüyordu. At eğitmeni ihtiyar Bob'un ona söylediği gibi, Muhafız atlan bütün gün yorulmadan, hızla yol alabilirlerdi.

Bnici içinse durum biraz farklıydı. Sürekli hareket etmek için gösterdiği fiziksel çabaya ek olarak, atların ritimlerine uyum sağlaması da gerekiyordu. Çünkü boyutlarının birbirinden farklı olması nedeniyle iki atın gidişleri farklıydı. Bu da güçten düşüren bir zihinsel çabaydı.

Ya Halt yaiıidıysa? Ya Kalkaralar birden batıya dönüp de onunkiyle kesişen bir yol izlemeye başladılarsa? Ya korkunç bir hata yapıp Redrnont'a zamanında varamazsa? O zaman ne olacaktı?

Bu son korku, yani kendinden kuşku duyma korkusu, en beteriydi. Son birkaç aydır gördüğü sıkı eğitime karşın, hala çocuk sayılırdı. Ayrıca eskiden yanında hep onu eleştiren ve deneyimlerinden yararlandığı H ah olurdu. Artık yalnızdı ve ona verilen görevi başarıyla yerine getirmesinin ne kadar önemli olduğunu biliyordu.

Aklı karmakarışık düşünceler, kuşkular ve korkularla doluydu. Alabalık Nehri'ni, atların sabit toynak vuruşlanyla aştılar. Will, köprüde kısa süre durup atlanna su içirdikten sonra Kral Yolu'na çıktı. At değiştirdiği kısa duraklarin dışında, kusursuz bir zamanlamayla yol aldı.

Gölgeler uzamaya ve yoldaki ağaçlar karanlık ve korku verici bir hal almaya başladı. Kararan ağaçlardan duyduğu her ses, gölgelerin içinde gözüne çarpan en ufak bir kımıltı, Will'in yüreğini ağzına getiriyordu.

Bir baykuş ötüp, aşağıda dikkatsizce dolaşan bir fareye pençelerini saplamak için alçalıyordu. Bir porsuk, ormanın çalılarının içinde gri bir gölge gibi dolaşarak, avını bekliyordu. Her ses ve harekette Will'in hayal gücü, fazla mesai yapıyordu. Her gölgenin, hafif esintiyle sallanan her karanlık çalı öbeğinin içinde - Kalkaralar gibi - büyük siyah şekiller görmeye başladı. Mantığı Will'e, Kalkaralarin onu arama olasılığının neredeyse sıfır olduğunu söylese de hayal gücü ve korkulan, onların etrafta olduklarını söylüyordu. Yakında olmadıklarını nasıl bilecekti?

Hayal gücü korkulan peşine salıyordu.

Uzun ve korku dolu gece, böylece geçti. Şafağın zayıfışığı, sabit bir hızla kuzeybatıya doğru yol alan gürbüz, çıkık göğüslü bir atın eyerinde, kamburu çıkmış bitkin delikanlıya vurdu.

Eyerin üstünde uyuklamakta olan Will, güneşin ilk ışığının sıcaklığını hissederek, bir sıçramayla uyanıverdi. Çekici'nin dizginlerini hafifçe çekti ve küçük at başı aşağıda, karnı şişip inerek durdu. Will, korkusundan Çekici'yi gece gereğinden uzım koşturmuş olduğunu fark etti. Her yanı ağnyarak aşağı inip, atmm yumuşak burnunu sevgiyle okşadı.

"Kusura bakma, oğlum," dedi. Çekici, bu dokunusa çok iyi tanıdığı sese, başını arkaya atıp dolaşık yelesini savurarak yanıt verdi. Çocuk isteseydi, yakıninadan, yere yıkılınca-ya kadar koşmaya devam ederdi. Will, etrafına baktı. Sabahın şen ışığı, önceki gecenin bütün karanlık korkularinı yok etmişti. Şimdi o panikten bayılacak gibi olduğu anlan hatırlayınca, kendini aptal gibi hissediyordu. Eyerin kayışlanin çözdü. Atının nefesi düzelene kadar, on dakika bekledi. Sonra bu Muhafız atının toparlanma gücüyle dayanıklılığına hayran olarak Alaz'ın eyerinin bağlarını sıktı ve hafifçe inleyerek doru atm sırtına atladı. Muhafız atlan, kolayca toparlanabiliyorlardı. Orman Muhafızı çıraklarının toparlanması ise daha zor oluyordu.

Sonunda öğlene doğru, Redmont Kalesi tam karşısında belirdi.

Şimdi yeniden Çekici'nin üzerindeydi ve ufak at, önceki zorlu geceden hiç de etkilenmişe benzemiyordu. Arald'm önlerinde uzanan baronluk topraklarının tepelerini ve yeşil vadisini aştılar.

Bitkin haldeki Will, birkaç saniye durarak eyer kaşına" dayandı. Buraya kadar çok hızlı gelmişlerdi. Kalenin ve onvm gölgesine sığınmış derli toplu küçük köyün tanıdık görüntüsüne rahatlayarak baktı. Bacalardan duman yükseliyordu. Çiftçiler, öğle yemeği için ağır ağır tarlalarından evlerine yürüyorlardı. Tepenin üzerindeki kalenin ise sağlam ve güven verici bir görüntüsü vardı.

Atma "Her şey normal görünüyor," dedi.

Ne dense, bazı şeylerin değişmiş olmasını beklediğini fark etti. Krallık, on beş yıldır ilk kez savaşa girecekti ama burada hayat, normal bir şekilde devam ediyordu.

Derken, zaman kaybettiğini fark etti. Yolculuğun son ayağım bir an önce tamamlamaya can atarak, Çekici'yi dörtnala kaleye doğru sürdü.

İnsanlar, toz toprak içindeki atının ensesine doğru eğilmiş, ardında daha iri bir doru atla, hızla yanlarından geçen gri-yeşil giysili, ufak tefek çocuğa şaşkınlık içinde bakıyorlardı. Bir ikisi Will'i tanıyıp ona selam verdi. Ama sözleri, atların toynak takırtıları arasında kayboldu.

Kalenin ön avlusuna açılan asma köprüden geçerlerken, takırtılar yankılı bir tamtam sesine döndü. Sonra tamtam sesi bahçenin taşlarında aceleci tıkırtılar halini aldı. Will, yavaşça dizginleri çekerek, Çekici'yi Baron Arald'ın kulesinin girişinde durdurdu.

Orada beklemekte olan iki silahlı nöbetçi, onun aniden ortaya çıkmasına şaşırmışlardı. Heri doğm çıkıp mızraklarını çap-razlayarak, Will'in geçişini engellediler.

l l Eyerlerin ön ve arka taraflarındaki çıkıntılı bölüm. (E. N.)

İçlerinden bir onbaşı, "Sen, dur bir dakika!" dedi. "Böyle acele acele nereye gittiğini sanıyorsun?"

Will yanıt vermek için ağzını açtı ama daha bir iki kelime edemeden, arkasında öfkeli bir ses gürledi.

"Ne yaptığını sanıyorsun sen, ahmak! Kralın Orman Muhafızı'nı tanımıyor musun?"

Konuşan, Baron'u görmeye gitmekte olan Sör Rodney idi. Will, teşekkür eden bakışlarıyla Savaş Ustası'na dönerken, iki muhafız hazır ola geçtiler.

Will, "Sör Rodney," dedi. "Hah'tan Lord Arald'a ve size acil mesaj getirdim."

H ah'un domuz avından sonra Will'e söylediği gibi, Savaş Ustası zeki bir adamdı. Will'in perişan görüntüsüne, başlan önlerine düşmüş, yorgun, iki tozlu ata baktı ve aptalca somlar sormanın zamanı olmadığını anladı. Parmağıyla kapıyı işaret etti.

"O zaman içeri gir de bize söyle." Muhafızlara döndü. "Bu atlara iyi bakın. Onlara yem ve su verin."

Will hemen "Sör Rodney, ikisini de fazla yedirip içirmesinler lütfen," dedi. "Biraz saman, biraz suyeterh, bir de tımar edilsinler. Onlara kısa bir süre sonra yeniden ihtiyacım olacak."

Rodney'nin kaşlan havaya kalktı. Will ile atlari, uzunuzun dinlenmeye ihtiyaçlar var gibi görünüyorlardı.

Onbaşıya dönüp ekleyerek "Acil bir şey olmalı," dedi. "Atlarla ilgilenin o zaman. Ayrıca Baron Araid'ın odasına yemek ve bir testi soğuk süt göndersinler."

Will onlara haberi verince, iki şövalye hayret içinde fısıldaş-tılar. Morgarath'ın ordusunu topladığı söylentisi, zaten onlara ulaşmıştı. Baron da kendi birliklerini - hem şövalyeleri hem de silahlı adamlan toplamak üzere ulaklarını göndermişti. Ama Kalkaralaıla ilgili haber, bambaşka bir şeydi. Redmont Kalesi'ne b^ıa dair hiçbir haber ulaşmamıştı.

Baron Arald, Will konuşmasını bitirince "Halt'un onların Kral'ın peşine düşmüş olmalarından kuşkulandığını mı söylüyorsun?" diye sordu.

Will başinı 'evet' anlamında salladı, sonra biraz duraksayıp devam etti. "Evet, Lordum. Ama başka bir olasılık daha var."

Devanı etmeye hiç gönüllü değildi ama Baron, konuşmasını işaret etti. Will de uzun gece ve gün boyunca içinde doğup büyüyen kuşkuyu dile getirdi:

"Efendim... Bence H alt'un peşinde de olabilirler."

Will, kuşkusunu ve korkusunu söyleyince, kendini daha iyi hissetti. Baron Arald'rn bu düşünceyi göz ardı etmemesi, onu şaşırtmıştı. Baron, sakalım sıvazlayarak oun söyledikleri üzerinde düşündü.

Will'in bunu düşünmesinin nedenini öğrenmek isteyerek "Devam et," dedi.

"Halt, M orgarath'ın intikam almak isteyebileceğim hissetti. Morgarath geçen sefer onunla savaşanları cezalandırmak istiyor olabilir. Sanının Halt da ona en çok zararı veren kişiydi, değil mi?"

Rodney, "Doğru," dedi.

"Ve düşündüm ki, Kalkaralar onları izlediğimizi biliyorlar. Ovada gördüğümüz adarnın gidip onlara haber verecek kadar zamanı oldu. Belki de Halt'u pusuya düşürebilecekleri bir yere götürüyorlardır. Böylece H alt onları avladığım sanırken, aslında av olacak..."

Arald, "Gorlan Harabeleri de bunun için uygun bir yer," diye onayladı. "O taş yıkıntılarinin arasında. Halt daha okuna davranamadan üzerine çullanabilirler. Rodney, harcayacak vaktimiz yok. Hemen yola çıkalım. Yan zırhlı gidelim çünkü bu şekilde daha hızlı yol alırız. Mızrak, balta ve büyük kılıç. Will gibi biz de yanımıza ikişer at alacağız. Karel on şövalyeyi en kısa zamanda toplayıp arkamızdan göndersin."

Savaş Ustası "Olur, Lordum," diye yanıt verdi.

Baron Arald tekrar Will'e döndü. "İyi iş çıkardın. Will. B undan sonrasını biz hallederiz. Sen şöyle sekiz saatlik derin bir uyku çek."

Will her yanı sızlayarak, duruşunu dikleştirdi. "Ben de sizinle gelmek istiyorum, Lordum," dedi. B aron'un karşı çıkmak üzere olduğunu sezerek, aceleyle ekledi: "Efendim, hiçbirimiz ne olacağını bilmiyoruz ve Gilan oralarda bir yerde yayan dolaşıyor. Ayrıca ...' ¹ durdu.

Baron, usulca "Devam et. Will," dedi. Çocuk başını kaldırdığında, Arald, onun gözlerindeki kararlılığı gördü.

Will "Halt benim ustam ve şu anda tehlikede. Benim yerim onun yanı," dedi.

Baron ona hak verdi ve bir karara vardı. "Çok güzel. Ama en azından bir saat dinlen. Şurada bir yatak var." Çalışma odasının, perdeyle aynimış bir bölmesini gösterdi. "Burayı kullanabilirsin. "

Will, sevinçle "Peki, efendim," dedi. Gözleri, avuç avuç kumla ovulmuş gibi yanıyordu. Bir emri daha önce hiç bu kadar sevinçle karşılamamıştı.

YiRMi DOKUZ

o uzun gün boyunca Will, bütün hayatını o eyerde geçirmiş gibi hissetti. Tek soluklanması, saat başı bir attan diğerine geçmekten ibaretti.

Kısa bir süre durup attan nüyor, sürdüğü atın kayışlarım gevşetiyor, izleyen atlarmkini sıkıyor ve ona binip yola devam ediyordu. Sabit hızda yol alan Çekici ile Alaz'm müthiş dayanıklılığına da hayret ediyordu. Hatta iki şövalyenin sürdükleri savaş atlarıyla beraber gitsinler diye arada bir iki atın dizginlerini çektiği oluyordu. Savaş için eğitilmiş olan, iri, kuvvetli savaş atları, küçük grup Redmont Kalesi'nden yola çıktığında dinlenmiş olmalanna rağmen. Orman Muhafızı atlarının sabit hızına ayak uydur amıyorlardı.

Hiç konuşmadan yol aldılar. Boş konuşmalara zaman yoktu. Olsa bile, dört iri savaş atının nal sesleriyle Çekici ile Alaz'ın daha hafiftoynak tıngırtıları ve yanlannda taşıdıkları ekipmanın gürültüsü arasında, birbirlerini duymalar olanaksızdı.

İki adam, üç metreyi bulan dişbudak sırıklara sahip, sivri metal uçlu, uzun savaş mızraklar taşıyorlardı. Ayrıca ikisinin de eyerlerine, normalde kullandıklan kılıçlar gölgede bırakan birer kılıç bağlıydı. Ayrıca Rodney'nin eyerinin arkasında, büyük bir savaş baltası vardı. Fakat en çok güvendikleri silahları, mızraklarıydı. Bu mızraklarla Kalkaralanin onlara fazla yaklaşmalarını önleyerek, korkunç bakışlarla taşa çevrilmekten kurtulabilirlerdi. İnsanı uyuşturan bakışlar, yalnızca yakın mesafede etki ediyordu. Kalkaralar, yakından bakmadıkça insanı felç edemiyordu.

Arkalarında batmakta olan güneş, yollarına eğik açılı ışıkta uzayan gölgeler düşürüyordu.

"Güne şin batmasına ne kadar kaldı. Will?"

Will eyerinin üzerinde dönerek, çatık kaşlarla, alçalan ışık topuna baktı.

"Bir saatten az. Lordum."

Baron gergin bir şekilde başını salladı. "O zaman oraya tam karanlık bastığında varacağız," dedi. Atının hızını biraz arttırdı. Çekici ile Alaz da hız artışına zorlanmadan uyum sağladılar. Hiçbiri Kalkaralan karanlıkta avlamak istemiyordu.

Kaledeki bir saatlik dinlenme, Will'e çok iyi gelmişti. Ama şimdi o rahatlık, çok uzakta kalmış gibi geliyordu. Atlanna binerken. Baron Araid'ın onlara verdiği komutlar üzerinde düşündü. Eğer Kalkaralan Gorlan Harabeleri'nde bulurlarsa Will geride duracak, Baron'la Sör Rodney iki canavara saldıracaktı. Karmaşık taktikler kullanılmayacak, ani saldırıyla iki katil şa-şırtılacaktı.

"Halt oradaysa o da yardım edecektir. Ama senin zarar görmeni istemiyorum. Will. Senin okunun Kalkaralara etki edeceğini hiç sanmıyorum."

Will "Peki, efendim," dedi. Kalkaralara yaklaşmaya zaten niyeti yoktu. İşi kalkanlı, miğferli ve yan zırhlı iki şövalyeye bırakınayı sevinerek kabul ederdi. Fakat Arald'm sonraki sözleri, canavarlarla başa çıkma konusunda bu iki şövalyeye duyabileceği aşın güveni ortadan kaldırdı.

"Eğer bu başbelalan bizi alt ederlerse, gidip yardım getirmeni istiyorum. Karel ile diğerleri arkamızda olacaklar. Onlan bul ve birlikte Kalkaralarm peşine düşün. O canavarlan bulup öldürün."

Will, buna hiçbir şey demedi. Arald ile Rodney, iki yit kilometrekarelik alandaki en iyi iki şövalyeydi. Araid'ın başarısızlığı düşünmüş olması bile, onun Kalkaralara ilişkin endişelerinin büyüklüğünü ortaya koyuyordu. Will, ilk kez şansın onlardan yana olmadığını fark etti.

Güneş, ufukta titriyordu. Gölgeler iyice uzamıştı ve grubun daha kilometrelerce yolu vardı. Baron Arald, elini kaldırarak grubu durdurdu. Rodney'ye baktı ve hepsinin eyederinin arkasında. taşıdıklar katranlı meşaleleri gösterdi. Kısaca, "Meşaleler, Rodney," dedi.

Savaş Ustası, bir an duraksadı. "Emin misiniz. Lordum? Kalkaralar gözetliyorlarsa yerimizi açık ederiz."

Arald omuz silkerek "Zaten geldiğimizi duyacaklar. Ayrıca ışık olmadan ağaçların içinden çok yavaş ilerleyebiliriz. Şansımızı deneyelim," dedi. Çoktan taşıyla çeliğini birbirine sürtmeye başlamıştı. Ufak bir kıvılcım çıkartarak küçük bir çalı demetini tutuşturdu ve meşaleyi ateşe tuttu. Meşaleyi kaplayan kaim, yapışkan katran,'A birden alev aldı. Rodney kendi

12 Sıvı yağ kıvamında, kara renkte, ağır, is kokulu, suda erimeyen birmadde. (E. N.)

meşalesini Baron'un meşalesinden yaktı. Sonra da deri kayışlarla sağ bileklerine bağlı olan mızraklan yerlerine yerleştirip, meşaleleri havaya kaldırdılar. Öğleden beri izlemekte olduk-lan geniş yoldan ayrılıp, ağaçların ardındaki karanlığa dörtnala daldılar.

On dakika sonra bir çığlık duydular.

İnsanın midesine kramplar sokan, damarlarındaki kanı donduran korkunç bir sesti bu. Sesi duyan Baron ile Sör Rodney, istemsiz olarak dizginlerini çektiler. Ses tam karşıdan geliyor, bir yükselip bir alçalıyordu.

Baron "Aman Tanrım ! " diye haykırdı. "Bu da ne?" Baron 'un yüzü, havada süzülerek onlara doğru gelen, hemen aynı ulumayla yanıt bulan korkunç ses karşısında kül gibi oldu.

Ama Will, bu dehşet verici sesi daha önce de işitmişti. Kanının yüzünden çekildiğim hissederek, korkulannin haklı çıktığım fark etti.

"Kalkaralar," dedi. "Ava çıkmışlar."

Ve orada peşine düşebilecekleri tek insan olduğunu biliyordu. Geri dönmüş ve Halt'un peşine düşmüşlerdi.

Rodney, hızla kararan gökyuzünü göstererek "Bakin, Lordum," dedi. Ağaç yapraklarının arasından, parlayan ışığı gor-düler. Bu, yakınlarda bir ateş yandığının kanıtıydı.

Baron "Bu Halt!" dedi. "O olmali. Ve yardıma ihtiyacı var!"

Baron Arald, yorgun savaş atını mahmuzlayarak, hayvanı dörtnala koşturdu. Elindeki meşale, ardında bir alev ve kıvılcım seli yaratırken, Sör Rodney ile Will de onu takip ediyorlardı. Büyük olasılıkla Halt'un yakmış olduğu büyük ateş, giderek güçleniyor ve yakinlaşıyordu.

Ağaçların arasından aniden fırladıklarında, kabus gibi bir manzarayla karşılaştılar.

Ufak bir çimenliğin ardında, irili ufaklı kaya parçalarıyla dolu bir alan vardı. Hâlâ harçla birleşik olan dev duvar parçalan, bu kayaların sağına soluna dağılmıştı. Kimisi de yumuşak çimenh toprağa gömülmüştü. Gorlan Kalesi'nin yıkık surları, alanı üç taraftan çevreliyordu. Ama Morgarath Yağmur ve Gece Dağlan'nın güneyine sürüldükten sonra, hınç dolu bir kralın yerle bir ettiği surlar, beş metreyi aşmıyordu. Kayalar ve yıkılmış surların yarattığı karmaşa, orayı dev bir çocuğun oun alanına benzetmişti, her şey oraya buraya saçılmış, özensizce üst üste yığılmış, ayak basacak yer kalmamıştı.

Bütün bunlar kırk metre kadar önlerindeki büyük bir ateşin alevleriyle aydınlanıyordu. Öfke ve nefretle çığlık atan, korkunç bir yaratık bir köşeye sinmişti. Yaratık göğsündeki ölümcül yarayı yolup atmaya çabalarken yere yıkılıverdi.

Kalkaranın bütün vücudunu kaplayan karmaşık, balık pulu gibi kılları vardı. İki buçuk metreyi aşkın boydaki canavarın uzun kolları, dizlerinin altına kadar iniyordu. Kollarına oranla kısa ve güçlü olan arka bacaklan, zıplarken kolaylık sağlıyordu.

Üç atlı, ağaçlann arasından fırladıklarında bunları gördüler. Ama en çok dikkatlerini çeken şey, yaratığın sararmış, sivriye iri dişli ağzı, öldürme arzusu ve öfkeli, gorilimsi yüzü oldu. O yüz, şimdi onlara dönüktü ve canavar bir çığlık koyuverip ayağa kalkmaya çalıştı. Ama tekrar iki büklüm oldu.

Rodney, atin dizginini çekerek "Ne olmuş buna?" diye sordu. Will, canavann göğsüne saplanmış ok kümesini gösterdi. Sekiz adet saydığı oklarin aralarında, hemen hemen birer kanşlık mesafe vardı.

Will "Bakın!" diye bağırdı. "Oklara bakın!"

Belirsiz bir harekete bile nişan alıp ok atma yeteneğine sahip olan Halt, art arda gönderdiği oklarla canavarın zırh gibi kürkünde bir delik açmıştı. En son attığı okla da derisini yarmayı başarmış olmalıydı. Kara kanı oluk oluk akan canavar, yine öfkeyle böğürdü.

Baron Arald "Rodney!" diye bağırdı. "Birlikte! Şimdi!"

Yedek atının yularını bıraktı, meşaleyi bir kenara attı ve mızrağım doğrultup saldırdı. Hemen arkasından fırlayan Rodney ile birlikte açık alanda yıldırım gibi atıldılar. Kanı ayaklarına akan Kalkara, onlari karşılamak üzere kalkınca, göğsüne art arda iki mızrak darbesi yedi.

Hemen hemen ölmüştü. O durumda bile canavarın ağırlığı ve gücü, savaş atlarının ileri atılmalarını engelledi. İki şövalye de üzengilerine basarak öne doğru uzandılar ve mızraklarını iyice canavara sapladılar. Sivri uçlu demirler, kaim kürkü deldi. Kalkara, darbelerin şiddetiyle ayaklan yerden kesilerek, arkasındaki ateşin içine düştü.

Bir an hiçbir şey olmadı. Ardından kör edici bir parlama ve boyu on metreye ulaşan bir ateş sütunu meydana geldi. Ve Kalkara yok oluverdi.

İki savaş atı korku içinde şahlanınca, Rodney ile Baron düşmemek için eyerlerine futundular. Havayı korkunç bir yanık kıl ve et kokusu sardı. Will, H alt'un bir Kalkarayla başa çıkmanın ne kadar güç olduğunu anlattığını hatırladı. Ateşe kar-

Şl Özellikle duyarlı olduklari söylemişti. Çekici'yi iki şövalyenin yanma doğru sürerken Doj^ıymuş, diye düşünüyordu.

Dev alevden gözleri kamaşan Rodney, gözlerini ovuyordu.

"Bu ne biçim şey böyle?" dedi. Baron, mızrağını dikkatle ateşten aldı. Sapı kavrulmuş, metal ucu kararmıştı.

Hayretler içinde "Kollarini bir arada tutarak, postunu zırha dönüştüren, mum gibi bir madde olmalı," diye yanıt verdi. "Yamcı bir madde herhalde."

Rodney, hoşnut bir tavırla "Her neyse, başardık," dedi. Baron, başım 'hayır' anlamında salladı.

Savaş U stası'in "Hah başardı," diye düzeltti. "Biz yalnızca IşI bitirdik."

Rodney başını sallayarak, düzeltmeyi kabul etti. B ar on, hala gökyüzüne kıvılcımlar yağdıran ve dev parlamadan sonra giderek azalan ateşe baktı.

"Halt, Kalkaralarin ornm arkasına. geçtiklerini hissettiğinde, bu ateşi yakmış olmalı. Ateş sayesinde ortalık aydınlandı. Böylece o da okunu nereye attığını görebildi."

Sör Rodney "Oklarını nereye attığım görebildiği belli," dedi. "Bu oklann hepsi birkaç saıiye arayla hedefi bulmuş olmalı."

Etrafı ara.ştınp. Orman Muhafızı'ndan bir iz bulmaya. çalıştılar. O sırada Will, kalenin yıkık duvarlarının altında tamdık bir nesne gördü. Atından inip oraya giderek, Hah'xm ezilmiş ve kmlmış uzun yayını yüreği çarparak eline aldı.

Yayı aldığı yeri göstererek,    "Oklan buradan atmış

olmalı," dedi. Gözlerini yukarı kaldırarak, salıneyi gözlerinde canlandırmaya çalıştılar. Baron, tekrar Çekici'ye binmekte olan Will'in elinden yayı aldı.

"Ve ikinci Kalkara, Halt, kardeşini öldürürken onu yakaladı," dedi. "Peki şimdi Halı nerede? Ve diğer Kalkara nerede?" Tam o sırada yine bir böğürtü duydular.

OTUZ

Halt, ot bürümüş kalenin bahçesinde, bir zamanlar Morgarath'rn sığınağı olmuş, devrik duvarların arasına çörnel-rnişti. Kalkaranın pençe attığı bacağı zonklamaya başlamıştı. Kanın, bacağına sardığı kaba bezden dışarı sızdığını hissediyordu.

Yakınlarda bir yerde, ikinci Kalkararın onu aradığını biliyordu. Arada onun ayak seslerini, saklandığı yere yaklaştığında hırıltılı nefesini işitiyordu. Kalkaranın onu bulmasının an meselesi olduğunun farkındaydı. İşte o zaman, sonu gelirdi.

Yaralı ve silahsızdı. Yayı yoktu, canavarların ilkine art arda ok fırlatırken yayı kırılmıştı. Yayının gücünü ve sipsivri, ağır oklarının öldürücülüğünü biliyordu. Canavarın o kadar oku yedikten sonra bile ölmemesine inanamamıştı. Sonunda yaratık sendelemeye başladığında ise Halt'un dikkatini diğerine çevirmesi için çok geçti. İkinci Kalkara, neredeyse tepesindeydi. Dev pençesiyle Muhafız'in yayını elinden kapmış. Halt ise kaçıp, kalıntıların arasına saklanacak zamanı zor bulmuştu.

Kalkara, onu kovalarken. Halt saks bıçağını onun korkunç kafasına atmıştı. Ama canavar çok hızlıydı ve ağır bıçak, onun zırhlı kollarından birini sıyırıp geçmişti. Aym anda Halı, kendili canavarın nefret dolu, kızıl gözlerine bakarken bulmuştu. Dehşet içinde aklının onu terk etmekte, kaslarının donmakta olduğunu hissetmişti. Gözlerini korkunç yaratığın bakışlarından ayırmak, çok büyük çaba gerektirmişti. Saks bıçağını kaybeden Halt, ayı pençesi gibi pençeler baldırını boydan boya yarınca, geriye doğru sendelemişti.

Sonra da kanlar içinde ve silahsız bir halde koşarak, kendini kalıntılardaki labirent gibi taşların arasına atmıştı.

Akşama doğru, Kalkaralarin hareketlerinde bir değişiklik hissetmişti. Sabit bir şekilde güneydoğuya giden yolları, birdenbire değişmişti. İki canavar ansızın ayrılarak, birbirlerinin tam aksi yönüne, etraflarım kuşatan ormanın içine doğru gitmeye başlamışlardı. O ana kadar süraıesi kolay olan izleri de gizlenme işaretleri gösteriyordu. Bu nedenle, yalnızca Oraıan Muhafızı kadar yetenekli biri onlan takip edebilirdi.

Halt, Kalkaralar tarafından avlandığını anladığında, yıllardan beri ilk kez içinde korkunun ürpertisini hissetmişti. Kalıntılar çok yakındı ve onlarla orman yerine orada karşılaşmaya karar vermişti. Abelard'ı güvenli bir yere bırakarak, kalıntılara yayan gitmişti. Karanlık çöktüğünde Kalkaralarm peşinden geleceklerini bildiği için, elinden gelen en iyi şekilde hazırlanmış, büyük bir ateş yakmak üzere dal toplamıştı. Mutfak yıkıntılarında yarım kavanoz yemeklik yağ bile bulmuştu. Yağ bozuk ve kokuşmuş olsa da yanardı. Onu odun yığınının üzerine dökmüş ve geriye çekilerek duvan arkasına almıştı. Karanlık çökerken, birkaç meşaleyi yakmış ve acımasız katillerin gelip onu bulmasını beklemeye koyulmuştu.

Onlari görmeden, geldiklerini anlamıştı. Sonra, paytak yü-rüyüşlü iki kara canavarı seçmişti. Onlar Halt'u hemen görmüşlerdi, tabii. Arkasındaki duvara kıstırılmış meşale de bunu gösteriyordu. Ama yağlı odunlan fark etmemişlerdi. Halt da buna güvenmişti. Avcı çığlıklar arasında Halt, meşaleyi odun yığınına atmış ve karanlıkta san alevler parlayıvermişti.

Canavarlar bir an duraksamışlardı. Ateş güçlü bir düşman-lanydı. Ama Orman Muhafızı'nın ateşin yanında olmadığını görerek, ilerlemeyi sürdürmüşlerdi. O anda da Halt'un onlara attığı oklarla karşılaşmışlardı.

Eğer aradaki mesafe yüz metre daha fazla olsaydı. Halt ikisini de durdurmayı başarabilirdi. Ok kılıfında daha bir düzineden fazla ok vardı. Ama zaman ve uzaklık onun aleyhine idi. Canım kurtarmak için kaçmak zorunda kalmıştı. Şimdi ise A şeklinde bir sığmak oluşturan iki duvar parçasının ahına girerek, yerdeki sığ bir çukurun içine kıvrılmış, kendini yıllardır yaptığı gibi peleriniyle saklamıştı. Tek umudu Will'in Arald ve Rodney ile oraya gelmesiydi. Yardım gelene kadar canavan kendinden uzak tutabilirse, canını kurtarabilirdi.

Diğer olasılığı, yani Gilan'ın oraya diğerlerinden önce, yalnızca yayı ve kılıcıyla varabileceğini düşünmemeye çalıştı. Kalkaralan yakından gördükten sonra, bir adamın onlarla tek başına dövüşemeyeceğini anlamıştı. Eğer Giian şövalyelerden önce gelirse hem o hem de Halt burada ölürlerdi.

Canavar şimdi kale bahçesini oyun isteyen bir köpek gibi, köşe bucak anyordu. Bir arama yöntemi benimsemişti ve ileri geri yürüyerek her açıklığa, her köşeye, olası her saklanma yerine bakıyordu. Halt, bu kez bulunacağını biliyordu. Elini yanında kalan tek silah olan küçük fırlatma bıçağının kabzasına koydu. Bu zayıf, neredeyse boşuna bir savunma olacaktı ama hiç yoktan iyiydi.

O anda savaş atlarının nallarından çıkan sesi işitti. Başını kaldırıp onu saklayan kayaların arasındaki küçük bir boşluktan Kalkarayı izledi. O da onları duymuştu. Dimdik durmuş, duvar yıkıntılarının dışından gelen sese doğru bakıyordu.

Atlar durdu. Halt, yeni düşmanlarına meydan okuyan, ölümcül şekilde yaralanmış Kalkaranın ortalığı inleten böğürmesini duydu. N al sesleri hızlandı. Sonra yeni bir böğürtü ve göğe yükselen dev, kızıl bir panltı oldu. H ah, birinci Kalkara-nın ateşe atıldığını düşündü. Yavaş yavaş gerileyerek, saklandığı yerden çıktı. Belki kalan Kalkaraya görünmeden yan tarafa gidip, duvara tırmanarak arkadan saldırabilirdi. Şansı var gibiydi. Kalkaranın dikkati dışarıda olanlardaydı. Ama daha düşünürken bile, bunun işe yaramayacağını anladı. Kalkara, o an için Halt'u ımutmuş görünse bile, hissettirmeden, duvarın tepesine çıkan taşlara doğru yaklaşıyordu. Halt'un bir şeyden haberi olmayan arkadaşlarının tepesine ansızın binecekti. Halt'un buna. engel olması gerekiyordu.

Halt, saklanma yerinden çıkmış, mekik dokuyarak sağa sola saçılmış yıkıntıların arasından geçti. Küçük bıçağı, adeta kendi iradesiyle kımndan kayıp kurtuldu. Kalkara, Halı henüz bnkaç adım atmışken onu duydu. Arkadaşlarım uyarmasına fırsat vermeden yakalamak için, Muhafız'm peşine düştü.

Halt, gözleri ona doğru gelen Kalkaraya dikili halde, aniden durdu.

Birkaç metre daha giderse, canavarın bakışı H alı'un zihnini ele geçirecekti. Halt o kızıl gözlere bakma isteğinin kuvvetlendiğim hissediyordu. Kusursuz bir şekilde odaklandı, kaşlarını çattı ve gözlerini kapattı. Bıçağını başının üzerine kaldırdı. Hedefinin hareketini, bıçağın elinden çıkıp havada dönerek gideceği ve hedefle buluşacağı yeri zihninde canlandırarak atışım yaptı.

Bu atışı yalnızca bir ya da birkaç Onnan Muhafızı yapabilirdi. Bıçak, canavarın sağ gözüne saplandı. Kalkara, acı ve öfkeyle bağırarak, elini gözüne götürdü. Halı ise kayaların üzerinden koşup canavarın yanından geçerek, sura doğru ilerledi.

Will, yıkıntı surun tepesine tirmanan Halt'u karaltı halinde gördü.

İki şövalyeye "Bakin, Halt! " diye bağırdı. Üçü, Muhafız'in durup arkasına baktığını ve duraksadığım gördü. Derken, birkaç metre arkasında Kalkaranın dev cüssesi belirdi. Canavann gözündeki yara acı verse de kesinlikle ölümcül değildi.

Baron Arald, gidip atma bindi. Ama sonra o yıkıntıların arasında hiçbir atm yürüyemeyeceğini anlayarak, büyük kılıcını aldı ve kalıntılara doğru koştu.

İlerlerken " Geri çekil. Will!" diye bağırdı. Will, Çekici'yi ağaçlarin kenarına sürdü. Surun üzerindeki Halt, bağırışı duydu ve Baron Arald'm ona doğru koştuğunu gördü. Sör Rodney de büyük bir savaş baltasını başının üzerinde sallayarak, Arald'm arkasından geliyordu.

Arald "Atla, Halt! Atla! ¹¹ diye bağırdı. H alt'un artık davetiye bekleyecek halı yoktu. Üç metre yüksekliğindeki surdan atladı. Yere düşüşünü yumuşatmak için yuvarlandı. Sonra ayağa

kalkıp bacağındaki açık yara yüzünden yalpalayarak, iki şövalyeye doğru koşmaya başladı.

Halt onlara doğru koşarken, Will yüreği ağzında olanlan izliyordu. Kalkara bir an duraksadiktan sonra, kan donduran bir böğürtüyle Halt'un arkasından atladı. Ama Halt yuvarlanarak atlamışken. Kalkara, inanılmaz ölçüde kuvvetli arka bacakları sayesinde yukarı ve öne doğru sıçradı. Üç metrelik atlayışı dev bir sıçramaya çevirdi ve bu tek hareketle Halt'la arayı kapatıverdi. Dev koluyla Halt yandan bir darbe indirip, onu ileri doğru savurdu. Ama canavarın baygın haldeki Halt'un işini bitirecek zamanı yoktu. Çünkü Baron Arald, kılıcıyla onun boğazını yarıyordu.

Müthiş çeviklikteki Kalkara, eğilerek ölümcül darbeden kaçtı ve pençesini B aron'un sırtına geçirdi. Baron, sırtındaki yanın düzine yarıktan oluk gibi kan akarken, yediği darbenin şiddetiyle dizlerinin üstüne yıkıldı. Acı ve hayret içinde bağırarak, kılıcını elinden düşürdü.

Sör Rodney olmasaydı, Arald oracıkta ölürdü. Savaş U s-tası, savaş baltasını oyuncak gibi başının üzerinde çevirerek, Kalkaranın yan tarafına savurdu.

Mumlu posttan oluşan zırhı, canavar korumuştu ama darbenin şiddetiyle bağırarak yana doğru tökezledi. Rodney, Halı ve B aron' a kendini siper ederek, canavara bir balta darbesi daha indirdi.

Ve o anda tuhaf bir şekilde baltasını elinden bıraktı ve Kal-karanın önünde kalakaldı. Çünkü Kalkaranin, gözüne değen bakışı, onu dondurmuştu.

Kalkara, başinı karanlık göğe kaldırıp bir zafer çığlığı attı. Yüzünden oluk oluk kara kan akıyordu. Bu üç adarnın ona çektirdiği acılan, daha önce hiç tatrnarnıştı. Şimdi ona karşı koyacaklannı sandıklan için öleceklerdi. Ama ilkel zekası, zafer anının keyfini çıkarmak istiyordu. O yüzden üç çaresiz adamın başında uludu durdu.

Will, manzarayı dehşet içinde izliyordu. Zihninin köşesinde bir düşirnce şekillendi. Yan tarafa bakınca, Baron'un yere atmış olduğu yanan meşaleyi gördü. Kalkarayı alt edebileceği bir silahtı bu. Ama kırk metre uzaktaydı. ..

Kılıfından bir ok çekip eyerinden yere atlayarak, yanan meşaleye doğru koşmaya başladı. Meşalenin sapma epey miktarda yapışkan, erimiş katran akmıştı. Will, okun ucunu bu yumuşak ve yapışkan maddeye buladıktan sonra, ateşle tutuşturdu.

Kırk metre ötede devasa kötü yaratık, baygın Halt ile acı içinde kıvranan Arald'm tepesinde dikilmiş, çığlıklar atarak zaferini kutluyordu. Sör Rodney ise olduğu yerde kalakalmış, çaresizce ölümü bekliyordu. Kalkara, onu devirmek için koca pençesini kaldırdı. Şövalyenin tek hissedebildiği, canavann bakışının felç eden dehşetiydi.

Will, alevler yayı tutan elini yakarken, yüzünü buruşturarak okunu yerleştirdi ve yayını gerdi. Katranın ağırlığım da hesaba katarak biraz daha yükselttiği oku fırlattı.

Ok, alevden bir yay çizerek yükseldi. Rüzgarından, kendi alevini kora çevriliyordu. Kalkara, ona doğru gelen panitıya bakmak için döndüğünde, kendi kaderini çizmiş oldu. Ok, canavarın geniş göğsünün tam ortasına saplandı.

Ok, kalın posta zar zor girebildi. Ama küçük ateş alevlenerek kıllan tutan maddeyle tutuşunca, inanılmaz bir hızla yayılmaya başladı.

Hayatta tek korktuğu şey olan ateşi hisseden Kalkara, dehşet içinde bağırmaya başladı.

Canavar, pençeleriyle göğsündeki alevlere vursa da bu, yalnızca ateşin kollanna sıçramasına yaradı. Kızıl bir alev parlayıverdi ve birkaç saniyede tepeden tırnağa tutuşan canavar, döne döne koşmaya başladı. Hiç durmayan ve giderek artan çığlıkları ise dayanılmazdı.

Sonra çığlıklar kesildi. Canavar ölmüştü.

OTUZ BiR

Wensley Köyü'nün hamndan müzik, kahkaha ve gürültü yükseliyordu. Will, Horace, Alyss ve Jenny, bir masada oturmuşlardı. Hancı da önlerine kızarmış ördek ve taze sebzelerden oluşan akşam yemeğini, ardından da incecik hamuruyla, lezzetli bir yaban mersini kekini getiriyordu.

Will'in Redmont Kalesi'ne dönüşünü bir ziyafetle kutlamak, Horace'm fikriydi. Will'inkiyle karşılaştırınca çok monoton gelen günlük yaşamlarından kaçma fırsatını yakalayan iki kız da bu teklifi, hemen kabul etmişlerdi.

Doğal olarak Kalkaralada savaşa dair söylenti, köye çabucak yayılmıştı. O akşam Will, arkadaşlarıyla hana girdiğinde, içeride beklenti dolu bir sessizlik olmuş ve bütün gözler onlara dönmüştü. Neyse ki pelerininin büyük bir başlığı vardı da yüzünün kızardığı belli olmuyordu. Üç arkadaşı onun utandığını hissettiler. Hızlı davranarak ham saran sessizliği ilk bozan, her zamanki gibi J enny oldu.

Şöminenin yanındaki müzisyenlere "Haydi, suskun beyler," diye seslendi. "Biraz müzik yapalım! Biraz da sohbet,

İsterseniz!" İkinci onenyı, odadaki diğer insanlara bakarak anlamlı bir şekilde söylemişti.

Müzisyenler imayı anladılar. Jenny'yi geri çeviraıek zordu. Hemen neşeli bir yöre ezgisini çalmaya başladılar ve müzik odayı doldurdu. Diğer köylüler de bakışlarının Will'i rahatsız ettiğini anladılar ve aralarında konuşmaya başladılar. Yalnızca arada bir kaçamak bakışlar atıyorlardı. Bu kadar genç birinin, böylesine önemli olaylarda yer almasına hayret ediyorlardı.

Dört eski yatakhane arkadaşı, rahatsız edilmeden sohbet edebilecekleri bir masaya oturdular.

Alyss otururlarken, "George kusura bakmamanı söyledi," dedi. "Bir yığın belgeyle uğraşmak zorundaymış. Yazı Okulu'ndaki herkes, gece gündüz çalışıyor."

Will anlayışla başını salladı. Yaklaşmakta olan savaş ve birliklerin yer değiştirmesiyle eski işbirlikçilerden yardım isteme işi, bir yığın yazışma çıkanyor olmalıydı.

Kalkaralar ile savaşın ardından geçen on günde, birçok şey olmuştu.

Rodney ile Will, kalıntıların yanma kamp kurarak Baron Arald'la Halt'un yaralanyla ilgilenmişler, sonunda rahat bir uyku çekmelerini sağlamışlardı. Hk ışıkla birlikte, sahibini arayan Abelard, koşarak kampa gelmişti. Will, atı güçlükle sakinleştirdikten sonra, yorgun Gilan, çökük sırtlı bir çiftlik atının üzerinde göründü. Uzun boylu Orman Muhafızı, Alaz'ını büyük bir sevinçle geri aldı. Eski ustasının tehlikede olmadığını gorunce, hemen kendi eyaletine doğru yola çıktı. Çiftlik atını Will geri götürecekti.

Günün ilerleyen bir vaktinde Will, Halt, Rodney ve Arald Redmont Kalesi'ne dönerek soluklanmaya bile fırsat bulamadan kalenin savaşçılarını hazırlamaya giriştiler. Halledilmesi gereken binlerce ayrıntı, iletilecek mesaj ve gönderilecek çağn vardı. Henüz tam toparlanarnarnış olan Halt'un işleri de Will'e kalmıştı.

Will, böyle zamanlarda Orman Muhafızlan'nrn dinlenerne-yeceğini anlamıştı. O yüzden bu akşam, ona çok iyi gelmişti. Onların masasına özel ilgi gösteren hancı, masaya koyduğu dört tane cam kupaya, zencefil kökünden yaptığı alkolsüz içecekten doldurdu.

"Bu gece bendensiniz," dedi. "Hanımıza şerefverdiniz. Orman Muhafızı."

Servis yapan çocuklardan birini çağırıp, Orman Muhafızı' nin masasıyla ilgilenmesini söyledi ve "Çevik davran!" diyerek oradan uzaklaştı. Alyss, şaşkınlık içinde tek kaşını kaldırdı.

"Ünlü biriyle olmak güzelmiş," dedi. "Bizim Skinner'ın eli öyle sıkıdır ki, parayı bir tuttu mu metali eritir."

Will eliyle bir "Aman canım, "hareketi yapıp, "hısanlar her şeyi abartıyorlar," dedi.

Ama Horace, dirseklerim masaya dayayarak öne doğru uzandı. Öğrenmek için can atarak "E, anlatsana dövüşü," dedi.

J enny de gözlerini açmış Will'e bakıyordu. Hayranlıkla "Nasıl o kadar cesur olabildin, inanamıyorum!" dedi. "Ben korkudan ölih-dürn."

Will sırıtarak "Aslında ben de donakaldım," dedi. "Cesur olan, Baron'la Sör Rodney idi. O canavarlarla yakın dövüşen onlardı. Ben kırk, elli metre uzaktaydım."

Olanları anlatırken, Kalkaralan fazla ayrıntılı tanımlamadı. Ölmüş gitmişlerdi, en iyisi onları bir an önce unutmaktı. Bazı şeyleri fazla kurcalamamak gerekirdi. Jenny iri iri açtığı gözleriyle heyecanlı; Horace, olayın ayrrntılanrn öğrenmeye hevesliydi. Alyss ise her zamanki gibi sakin ve ağırbaşlı, ama hikâyeye dalmış halde, onu dinledi. Will, yardım getirmek için tek başına at sürüşünü anlatırken, Horace hayranlıkla başını sallıyordu.

"Bu Orman Muhafızı atlari, ayn bir cins olmalı," dedi.

Will aklına gelen espriyi yapmaktan kendini alamayarak, arkadaşına sırıttı. "Asıl iş, atm sırtında durabilmekte," dedi. Sonra Horace'rn yüzünde. Hasat Günü Panayırındaki olayı hatırladığının belirtisi olan sıntışı görünce sevindi. Sevinçten hafifçe yüzü kızararak, Horace'la artık sıkı dost olduklannı fark etti. Artık hem Will hem de Horace birbirlerini eşit görüyordu. Will, ilgi odağı olmaktan kurtulmak için, Horace'a Savaş Okulu'ndaki hayatını sordu. İri yan çocuğun gülümsemesi, tüm yüzüne yayıldı.

"Halt sayesinde, bugünlerde çok daha iyi," dedi. Will ona durmadan soru sordukça, onlara Savaş Okulu'ndaki hayatını aynntılanyla anlattı. Hatalar ve eksiklikleriyle dalga geçti. Aldığı cezalan anlatırken, gülüyordu. Will, eskiden böbürlenmeyi seven ve biraz küstah olan Horace'ın son zamanlarda ne kadar alçakgönüllü olduğunu fark etti. Horace'rn göründüğünden çok daha iyi bir çırak olduğunu düşündü.

Dehşetli Kalkara avından sonra, bu güzel akşam ne kadar iyi gelmişti! Hizrnethier masadan tabaklan kaldırdıktan sonra, J enny iki çocuğa gülümseyerek baktı.

Neşeyle, "Evet! Şimdi kim benimle dans edecek?" diye sordu. Will, yanıtlamakta çok yavaş davrandığı için Horace, J enny'nin elim tutup onu piste çıkardı. Onlar diğer dans edenlerin arasına karışırken. Will, çekinerek Aiyss'e baktı. Uzun boylu kızın ne düşündüğünden hiç emin değildi. N ezaketen onu dansa kaldırmayı teklif etmesi gerektiğini düşündü. Heyecanla boğazını temizledi.

Beceriksizce "Ehra... Sen de dans etmek ister mısın, Aiyss?" dedi.

Aiyss, hafifçe gülümsedi. "Yok, Will. Ben dans etmesini pek bilmem. Bacaklanm biraz fazla uzun."

Aslında çok güzel dans ederdi ama çok da iyi bir diplomat olduğundan, Will'in ona nezaketen teklif ettiğini sezmişti. Will birkaç kez başım yukarı aşağı salladı ve ikisi sessizliğe gömüldüler - ama dostane bir sessizliğe.

Birkaç dakika sonra Aiyss, Will'e dönüp, elim çenesinin altına koyarak onu yakından inceledi.

Kız, "Yarın büjmk gün," deyince. Will kızardı. Ertesi gun Baron'un ahalisinin huzuruna çıkacaktı.

"Ne gerek var, bilmiyorum," diye mırıldandı Will.

Aiyss ona gülümsedi. "Sana herkesin huzurunda teşekkür edecektir," dedi. "Baronların, hayatlarını kurtaranlara böyle teşekkür ettiklerini duymuştum."

Will bir şey söyleyecek oldu ama Aiyss, yumuşak elim onun elinin üstüne koyarak çocuğu susturdu. Will onun sakin, gülümseyen gri gözlerine baktı. Aiyss ona hiç bu kadar güzel görünmemişti. Güzel san saçının çevrelediği zarafet, nezaket ve O gri gözlerinin yarattığı doğal güzelliğin, alımlıliktan çok daha öte olduğunu şimdi fark ediyordu.

"Hepimiz seninle gurur duyuyoruz, Will. En çok da ben galiba."

Ye Willi öptü. Will, inanılmaz ve anlatılmaz bir yumuşaklık hissetti.

Saatler sonra, uykuya dalarken, o yumuşaklığı hala hissedebiliyordu.

OTUZ İKİ

Baron'un ağırlama salonunun büyük kapısından henüz gır-miş olan Will, heyecandan donakalmıştı.

Bina çok büyuktü. Burası B aron'un saray ahalisiyle bütün resmi işlerini gördüğü, şatonun en büyük salonuydu. Tavan sanki göğe yükseliyordu. Devasa duvarlardaki yüksek pencerelerden içeriye, güneş ışığı giriyordu. Odanın çok uzak görünen diğer ucımda, en iyi giysisini giymiş olan Baron taht gibi, yüksek bir yere oturmuştu.

Arada da Will'in o zamana kadar gördüğü en kalabalık topluluk yer alıyordu. Halı, çırağını sırtından hafifçe iterek ilerlemesini sağladı. "Haydi bakalım," diye mırıldadı.

Büyük Salon'da yüzlerce insan vardı ve bütün gözler Will'e doğru dönmüştü. Baron'un bütün Zanaat Ustaları da törende resmi giysileriyle hazır bulunuyorlar dı. B ütün şövalyeleri ve sarayın bütün leydileri hepsi de en güzel elbiselerim giymişti. Biraz daha ileride B ar on'un ordusundan silahlı adamlar, köyden diğer çıraklar ve meslek okulu öğretmenleri vardı.

Will, ağırlığım bir ayağından diğerine geçirerek, tuhafbir şekilde dikiliyordu. Keşke H ah Muhafız pelerinini giymesine izin verseydi. Böylece arka zemine uyum sağlayarak, görünmez olurdu!

H alt onu yeniden itti. "Kımıldasana!" dedi.

Will ona dönüp, "Sen benimle gelmiyor musun?" diye sordu.

H ah başını salladı. "Ben davet edilmedim. Haydi yürü!"

WiU'i bir kez daha ittikten sonra, yaralı bacağını dinlendirmek üzere bir sandalyeye oturdu. Nihayet, gidecek başka yol olmadığım gören Will, upuzun koridorda yürümeye başladı. Yürürken fısıltılan, adının mml mırıl söylendiğini dujoıyordu.

Derken, alkış başladı.

Önce bir şövalyenin hanımı alkışlamaya başladı, sonra alkışlar hızla bütün salona yayıldı. Will, Baron'ım koltuğunun önüne varana kadar kulaklan sağır edici, yankılanan alkış seli devam etti.

Will, Halı'un ona öğretmiş olduğu gibi, tek dizinin üzerine çöküp, başını öne doğru eğdi.

Baron ayağa kalkıp elini havaya kaldırarak alkışı susturdu.

Şefkatli bir sesle "Ayağa kalk. Will," dedi ve elim uzatıp, çocuğun kalkmasına yardım etti.

Sersemlemiş olan Will, emre uydu. Baron, elim Will'in omzuna koyarak, onu büyük kalabalığa doğru çevirdi. Konuştuğunda kaim sesi, salonun öbür ucundan rahatlıkla duyuluyordu.

"Bu Will. Bu eyaletin Orman Muhafızı Halı'un çırağıdır. Hepiniz onu tanıyın. O, bu eyalete ve Araluen Krallığı'na olan bağlılığını, cesaretini ve atılganlığını ispatladı."

Töreni izleyen insanlardan bir memnuniyet uğultusu yükseldi. Bu kez övgü sözleri eşliğinde, bir alkış daha koptu. Will, tezahüratların Savaş Okulu öğrencilerinin durduğu kısımdan başladığını fark etti. Kalabalığın arasında, koroyu yöneten Horace'ın sırıtan yüzünü seçti.

Baron, elini kaldırarak sessizlik sağladı.

Büyük salonun ta öbür ucunda yankılanan sesiyle "Will," dedi. "Sana hayatımı borçluyum. Bunun ıçın sana ne kadar teşekkür etsem azdır. Fakat bir zamanlar bana söylediğin bir dileğini yerine getirebilirim...' '

Will kaşlarını çatarak ona baktı. Baron'un sözlerine bir hayh şaşırarak, "Dilek mi, efendim?" dedi.

Baron başını salladı. "Ben bir hata yaptım. Will. Bana Savaş Okulu'na girmek istediğim söylemiştin. Dileğin benim şövalyem olmaktı ama ben bu arzunu reddetmiştim. Şimdi bu hatayı düzeltebilirim. Böyle cesur ve yetenekli bir şövalyeye sahip olmak, benim için bir onurdur. Sen de kabul edersen, Savaş Okulu' nda Sör Rodney'nin çırağı olmana izin veriyorum."

Will'in kalbi, göğsünde deli gibi atmaya başladı. Hayatı boyunca bir şövalye olmayı ne kadar çok istediğini düşündü. Seçmelerin yapıldığı gün, Sör Rodney ile Baron, onun isteğini geri çevirdiği zaman hissettiği derin acıyı ve hayalkırıklığını hatırladı.

Sör Rodney one çıktı ve Baron, ona konuşmasını işaret etti.

Savaş Ustası "Lordum," dedi, "biliyorsunuz, bu çocuğu çırağım olarak kabul etmeyen bendim. Şimdi burada bulunan herkesin huzurunda yanılmış olduğumu itiraf ediyorum.

Şövalyelerim, çıraklarım ve ben, hepimiz. Savaş Okulu' nun Will'den daha değerli bir üyesinin olmayacağı konusunda hemfikiriz!"

Şövalyelerden ve savaşçı çıraklarından büyük bir onaylama uğultusu yükseldi. Müthiş bir şakırtı sesiyle kılıçlanın kınlarından çıkarıp başlannın üzerinde birbirine vurarak, Will'in ismini bağırdılar. Horace, yine en başta davranan ve en son duran oldu.

Gürültü, yavaş yavaş azaldı ve şövalyeler kılıçlarını tekrar kınlarına soktular. Baron Arald'm işareti üzerine, şövalye eğitimi alan iki çocuk, öne çıkıp taşıdıklar kılıçla süslü kalkanı Will'in ayağının dibine bıraktılar. Kalkanın üzerinde korkunç bir yaban domuzu resmi vardı.

Baron, kibarca "Mezun olduğunda bunlar senin silahların olacak. Will," dedi. "Bunlar dünyaya senin cesaretini ve dosta sadakatini ilk öğrendiğimiz zamanı hatırlatacaklar."

Çocuk tek dizinin üstüne çöküp, kalkanın süslü yüzeyine dokundu. Kılıcı yavaşça ve saygıyla kımndan çıkardı. Çok güzel bir silahtı, kılıç ustasının bir şaheseriydi. Bıçak kısmı jilet kadar keskin, hafifçe de maviydi. Kabza ve aradaki parça altın kaplamaydı ve yaban domuzu kafası topuzun üzerinde de işlenmişti. Kılıç sanki canlıydı. Tüy gibi hafifti. Bakışlarını mücevherli, güzel kılıçtan, kendi Muhafız bıçağının basit deri sapma çevirdi.

Baron "Bunlar şövalye silahlandır. Will," dedi. "Ama sen bunları hak ettiğini fazlasıyla kanıtladın. İste, senin olsunlar."

Will kılıcı tekrar kınına sokup yavaşça doğruldu. Hayatta en çok istediği şey ona sunuluyordu. Ama...

Halt'la ormanda geçirdiği günleri hatırladı. Oklarından birinin tam hedefine, tıpkı atmadan önce hayalinde canlandırdığı gibi saplandığında hissettiği müthiş sevinci hatırladı. Saatlerce hayvanların ve insanların izini sürmeyi öğrenişini düşündü. Saklanma sanatını öğrenişini. Çekici'yi, midillinin cesaretini ve adanmışhğım.

Ve görevini hakkıyla yerine getirdiğinde, H alt'un bir "Aferin!" deyişiyle nasıl sevindiğini düşündü. Ve birden anladı. B aron' a bakıp, kendinden emin bir sesle şöyle dedi:

"Ben bir Orman Muhafızı'yım, Lordum."

Kalabalıktan bir şaşkınlık uğultusu yükseldi.

Baron ona yaklaşıp alçak sesle, "Emin misin. Will? Sırf H alt gücenecek ya da kızacak diye bu teklifi geri çevirme. O ısrarla bunun senin seçimin olduğunu söyledi. Senin kararına uymayı kabul etti."

Will kafasını salladı. Şimdi daha da emindi.

"Bu onur için size teşekkür ederim. Lordum." Sör Rodney'nin onaylarcasına başını sallayıp gülümsediğini görerek şaşırdı. "Savaş U stası ile şövalyelerine de cömert tekliflerinden dolayı teşekkür ederim. Ama ben bir Orman Muhafızı'yım." Duraksadı. Çekingen bir tavırla "Bunu sizi gücendirmek için söylemiyorum. Lordum," dedi.

Baron'un yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi ve Will'in eliıi coşkuyla tuttu. "Beni gücendirmedin. Will. Hem de hiç! Sanatına ve ustana bağlılığın hem senin hem seni tanıyan herkes için bir şereftir!" Wih'in elini bir kere daha dostça sıkıp bıraktı.

Will, başıyla selam verip geri dönerek, uzun koridorda tekrar yürümeye başladı. Tezahürat yeniden başladı ve bu sefer Will, Büyük Salon'u tavanına kadar dolduran övgüleri başı dik karşıladı. Sohra, büyük kapıya bir kere daha yaklaşırken, onu şaşırtarak duraksatan bir şey gördü.

Bu, gri-yeşil pelerinine sarınmış, gözleri başlığının gölgesinde, kalabalıktan biraz uzakta dikilen Halt'tu.

Ve gülümsüyordu.

SONSÖZ

Akşamüzeri kutlama ve tantana sona erdikten sonra Will, Halt'un küçük verandasında tek basma oüuruyordu. Elinde, tepesindeki bir halka ve onun içinden geçen bir zinciri olan, meşe yaprağı şeklinde, bronzdan küçük bir tılsım vardı.

Hocası, şatodaki törenden sonra kolyeyi ona verirken "Bu bizim sembolümüz," demişti. "Bu, Orman Muhafızlarının armasıdır."

Sonra ehni yakasından içeri sokup, boynundaki zincırın ucunda duran, aynı meşe yaprağından bir tane çıkardı. Şekil aynıydı ama renk farklıydı. H alı'un taktığı meşe yaprağı, gümüştendi.

H alt ona "Bronz yaprak çıraklar içindir," demişti. "Eğitimini tamamladığında sen de bunun gibi bir gümüş yaprak alacaksın. Orman Muhafız Birliği'nde hepimiz bunları takanz, bronzunu ya da gümüşünü." Birkaç dakika bakışlarını çocuktan çevirmiş, sonra da kısık sesle şunlan eklemişti: "Kurallara göre, bu kolyeyi ilk değerlendirmeyi geçene kadar alamazsın.

Ama gelişmelere bakılırsa, kimsenin buna karşı çıkacağını sanmıyorum."

Şimdi garip şekilli metal parçası, kararını düşünen Will'in elinde donuk bir şekilde parlıyordu. Bütün hayatını hayalini kurarak geçirdiği şeyden vazgeçmek, şimdi ona çok tuhaf geliyordu. Oysa hayatta en büyük isteği, hep Savaş Okulu'na gitmek ve Redrnont Kalesi'nde şövalye olmaktı.

Bronz meşe yaprağının zincirini işaret parmağına doladı, sonra tekrar çözdü. Derin bir nefes aldı. Hayat bazen çok karmaşık oluyordu. İçten içe doğru bir karar verdiğini biliyordu. Ama yine derinlerde bir yerde, ufacık bir kuşku kırıntısı yok değildi.

Yanında birinin dikildiğini fark edince yerinden sıçrayıverdi. Çabucak dönüp bakınca, Halt'u gördü. Muhafız eğilmiş, dar verandanın çarn döşemesine oturmuştu. Akşamüstü güne-şının ışığı, ormanın parlak yeşil yapraklarının arasından süzülüyordu.

Babacan bir ses tonuyla "Büyük gündü," dedi. Will başını sallayarak onu onayladı.

Muhafız, birkaç dakikalık sessizliğin ardından "Verdiğin karar da büyüktü," dedi. Bu kez. Will ona döndü.

Sonunda, sesindeki üzüntüyü gizleyerneyerek "Halt, doğru kararı mı verdim?" diye sordu. Halı dirseklerini dizlerine dayayarak, biraz öne uzanıp ağaçların arasından görünen panhı-ya kısık gözlerle baktı.

"Bana kalırsa, evet. Sem çırak olarak seçtim ve sendeki Orman Muhafızlığı potansiyelim görebiliyorum. Semn ayağımın altında dolaşmandan hoşlanmaya bile başlamıştım," diye ekledi, çok tıafifçe gülümseyerek. "Ama bu konuda benim duygu ve düşüncelerimin önemi yok. Senin için doğru karar, en çok istediğindir."

Will, "Ben hep şövalye olmak istedim," dedi. Sonra, cümleyi geçmiş zaman kipinde kurduğunu şaşkmiıkla fark etti. Ama bir yanı, hâlâ şövalyeliği istiyordu.

H alt, "Olabilir, tabii," dedi. "Aym anda iki farklı şeyi isteyebilirsin. O zaman hangisini daha çok istediğine karar vermen gerekir."

Will, daha önce birçok kez olduğu gibi, Halt'un yine onun aklım okuduğunu sezdi.

"Baron'un teklifini geri çevirmene biraz üzülmene neden olan şey nedir?" diye sordu Halt.

Will, soru üzerinde düşündü. Yavaşça, "Galiba ..." dedi, "Savaş Okulu'nu geri çevirerek babamı hayal kırıklığına uğratmışını gibi geliyor."

Halt'ın kaşları hayretle kalktı. "Babam mı?"

Will başını salladı. "O güçlü bir savaşçıydı," dedi Orman Muhafızı'na, "Şövalyeydi. Wargallarla savaşırken, öldü - kahraman olarak."

Halt ona "Sen bunları biliyor musun?" diye sordu. Will başıyla onayladı. Kim olduğunu, nereden geldiğini bilmeden geçirdiği o uzun ve yalnız yıllar boyunca, onu ayakta tutan şey bu hayaldi. Rüyası gerçek olmuştu.

"O her evladın gurur duyacağı bir babaydı," dedi.

H alt, başını sallayarak, "Çok doğru," diye onayladı.

Halt'un sesinde, WiU'i duraksatan bir şey vardı. Halt onu sırf kibarlıktan onaylamamıştı. Muhafız'm sözlerinin gerçek anlamını kavrayan Will, çabucak ona döndü.

"Onu tanıyor muydun, Hak? Babamı tanıyor muydun?"

Çocuğun gerçek için yanıp tutuşan gözlerinde, bir umut ışığı vardı. Hak ciddi bir tavırla başını salladı.

"Evet, tanıyordum. Uzun süreli bir tanışıklığımız olmadı. Ama sanırım onu iyi tanıdığımı söyleyebilirim. Haklısın. Onunla ne kadar gurur duysan azdır."

Will "O güçlü bir savaşçıydı, değil mi?" dedi.

"O bir askerdi," diye onayladı Halt, "yiğit bir dövüşçüydü."

Will mutlulukla "Biliyordum!" dedi, "o müthiş bir şövalyeydi!"

Halt son derece şeflcatli bir tavırla "Çavuştu," diye düzeltti.

Will'in ağzı açık kaldı, söylemek üzere olduğu sözler, boğazında düğümlendi. Sonunda şaşkın bir ses tonuyla konuşabildi:

"Çavuş mu?"

Halt başını salladı. Çocuğun gözlerindeki hayal kırıklığını görerek, kolunu onun omzuna doladı.

"Will, bir insanın değerini, hayattaki konumuyla belirleme. Baban Daniel, sadık ve cesur bir askerdi. Savaş Okulu'na gitme olanağı bulamamış, çünkü hayata bir çiftçi olarak başlamış. Ama ondan çok iyi bir şövalye olurdu."

Çocuk, üzüntülü bir şekilde "Ama o . ." diye söze başladı. Muhafız aynı nazik, yumuşak ses tonuyla konuşmaya devam ederek, onu susturdu.

"Çünkü baban, şövalyelerin yeminlerini etmeden ve eğitimlerini almadan da şövalyelik, cesaret ve kahramanlığın yüce erdemlerine sahipti. Hackham Çayırı'ndaki savaştan birkaç gün soruaydı. Morgarath ile Wargallari, dövüşe dövüşe Üç Adım Geçidi'ne doğru çekiliyorlardı. Bize aniden saldırdılar. Baban, Wargal birliğinin bir arkadaşının çevresini sardığını gördü. Adam yerdeydi ve doğranması an meselesiyken, baban yardımına koştu."

Çocuğun gözlerindeki ışık yeniden parlamaya başladı.

Will "Öyle mi? '' diye sordu. H alt başını salladı.

"Öyle. Cephenin güvenliğini terk edip, yalnızca mızrağı olduğu halde ileri atıldı. Kendini arkadaşına siper ederek onu Wargallara karşı korudu. Bir tanesini öldürdü, sonra biri onu yalnızca mızrağın sapıyla bıraktı. O da bunu savaş sırığı olarak kullanarak iki tanesini daha devirdi - sol, sağ! İşte böyle!"

Elini sola ve sağa çevirerek hareketi gösterdi. Will ise onu dikkatle seyrediyor, dövüşü gözlerinde canlandırıyordu.

"Mızrağın sapı da karşı saldırıyla kırılınca, baban yaralandı. O yara normalde insanı öldürür. Ama baban öldünnüş olduğu Wargallardan birinin kılıcım alıp üç tanesini daha yere ın-dirdi, hem de kanayan bir yarası olmasına rağmen."

Will "Üç tanesini ha?" dedi.

"Üç. Leopar çevikliğine sahipti. Birde düşün, mızrakçı olduğu için kılıç eğitimi yoktu."

Halı, yıllar önceki o günü, yeniden yaşıyordu.

"Biliyorsun ki Wargallar hiçbir şeyden korkmazlar. Onlara 'akılsız' denir ve bunlar bir dövüşe başladılar mı, bitirmeden bırakmazlar. Bu, neredeyse hep böyle olmuştur. Ama ben o zaman Wargallarin korktuklarını görmüştüm. Baban yaralı arkadaşına kendini siper ederek sağa sola saldırırken Wargallar, geri çekilmeye başladılar. Başta yavaş yavaş. Sonra koşmaya başladılar. Dönüp kaçtılar. Wargallari korkutup kaçıran başka bir adam, şövalye ya da savaşçı görmedim ben. Baban yaptı bunu. Baban bir çavuş olabilir. Will. Ama benim tanışına şerefine eriştiğim en müthiş savaşçıydı. Wargallar kaçarken, balpan ölmek üzereydi. Yine de koruduğu adaının yanına diz çöküp ona siper olmayı sürdürdü. Yanın düzine kadar yara almıştı. Ama sanının onu öldüren, ilk aldığı yaraydı."

Will, alçak sesle "Arkadaşı kurtuldu mu?" diye sordu.

H alt şaşkın şaşkın bakıp, "Arkadaşı ını?" diye sordu.

"Koruduğu adam," dedi Will. "O yaşadı ını?"

N e dense babasının yürekh çabasının boşa gitmesinin çok acıklı olacağını düşünüyordu.

Halt "Onlar arkadaş değillerdi," dedi. "Baban, o ana kadar adaını görmemişti bile." Duraksadı, sonra, "Ben de onu," diye ekledi.

Bu son sözlerin ciddiyeti, Will'i derinden etkiledi.

"Sen miydin?" diye fısıldadı. "Kurtardığı adam sen ıniy-din?"

Halı başıyla onayladı. "Dediğim gibi, onu yalnızca o birkaç dakikada tanıdım. Ama ne ondan önce ne de ondan sonra kimse benim için daha büyük bir iyilik yapmadı. Ölürken bana ardında bıraktığı hamile eşiıi anlattı. Kansına göz kulak olmam için bana yalvardı."

Will çok iyi tanıdığı somurtkan, sakallı yüze baktı. O günü hatırlayan Halt'un gözlerinde, derin bir keder vardı.

"Annen için ne yazık ki çok geç kalmıştım. Zor bir doğumdu ve annen doğumdan kısa bir süre sonra öldü. Ama seni alıp buraya getirdim ve Baron Arald sem yetimhaneye almayı kabul etti, büyüyüp benim çırağım olana kadar..."

"Ama bütün o yıllar boyunca sen hiç ..." Will ne diyeceğini bilemeyerek sustu. Halt ona kederli bir gülümsemeyle baktı.

"Seni yetimhaneye yerleştirenin ben olduğumu söylemedim mi? Hayır. Düşünürsen, yapamazdım. hısanlar zaten Orman Muhafızları'na tuhafgözle bakıyorlar. Sen büyürken sana da öyle bakacaklardı. Senin nasıl bir yaratık olduğunu merak edeceklerdi. Benimle bağlantım kimsenin bilmemesinin daha iyi olacağım düşündük."

Will başinı salladı. Halt haklıydı tabii. Yetim olmak zaten zordu, insanlar onun Halt'la bağlantısını bilselerdi, her şey daha da zor olurdu.

Will, "Yam beni babamdan dolayı mı çırak olarak aldın?" diye sordu. Ama Halt bu kez başını iki yana salladı.

"Hayır. Babanın hatırına seni emin ellere teslim ettim. Sem çırak olarak seçmemin nedeni ise Orman Muhafızlığı için gerekli yetenek ve becerilere sahip olrnandı. Hem babandaki bazı özellikler, sende de vardı."

Will babasını düşünürken, bir süre sessizce oturdular. N edense, gerçek, güçlü olmak için yıllarca kurduğu hayallerden çok daha heyecan verici ve doyurucuydu. Sonunda Halt, ayağa kalkıp gitmeye hazırlandı. Will, günün kaybolan son ışığında, kır saçlı adama bakıp gülümsedi.

Bronz meşe yapraklı kolyeyi boynuna geçirerek, "Eminim, babanı seçtiğim yolu desteklerdi," dedi. Halt, başını bir kere sallayıp içeri girerek, çırağını düşünceleriyle baş başa bıraktı.

Will, birkaç dakika sessizce oturdu. Elim düşünmeden, boynundaki bronz meşe yaprağına götürdü. Akşam esintisi, uzaklardan. Savaş Okulu'nun eğitim bahçesinden belli belirsiz sesler taşıyordu. Will, silah deposunda bir haftadır gece gündüz durmaksızın devam eden hazırlığın gürültüsünü de duyuyordu. Redrnont Kalesi yaklaşan savaşa hazırlanıyordu.

Ama Will, hayatında ilk kez huzurluydu.

Araluen Krallığı'nda yaşayan yetim Will, yaşına göre ufak tefek ama çok çevik ve zeki bir çocuk.

Hayattaki tek isteği, hiç görmediği babası gibi bir şövalye olmak...

Bu nedenle, Redmont Kalesi'nin Savaş Okulu'na kabul edilmediğinde, dünya başına yıkıldı. Savaş Okulu'na gitmek yerine, Orman Muhafızı çıraklığına kabul edildi. Yay ve oku kusursuz kullanan, esrarengiz Orman Muhafızı Halt'un çırağı oldu; büyük serüven böylece başladı.

Gölgelerin Efendisi serisinin bu ilk kitabında, Will ve ustası, kötülüğün korkunç yaratıklarıyla başa çıkabilecekler mi? Orman Muhafızının sakladığı büyük sır ne?