SAVAŞ OKULUNDA YILBAŞI

Ender Serisi 5. kitap

Orson Scott Card

1 .baskı: Eylül 2013

Yayın Yönetmenleri

Kaan Çaydamlı, Şenol Erdoğan

Kapak Tasarımı

Erol Egemen

Baskı

Çınar Matbaacılık ve Yay. San. Tic. Ltd. Şti

Yüzyıl Mahallesi Matbaacılar Caddesi Ata Han 34/5

Bağcılar İstanbul

Sertifika no: 12638

(0-212) 628 96 00

Anatolialit Ajans Aracılığıyla

©ALTIKIRKBEŞ YAYIN

Sertifika no: 17613

Kadıköy'ün yağmurlu ve puslu sokaklarında hazırlanan

bu kitap sizi uçurumdan aşağı atabilecek güce sahip olabilir.

Herhangi bir şekilde ve özellikle izinsiz olarak iktibas edildiğinde

Kadıköy'ün o bilinen, serin ve rutubetli lâneti, yıllar boyunca bunu yapanı takip eder,

saçları dökülür, rüyasında sürekli olarak Kadıköy

sokaklarından akın akın geçerek yıllık intiharlarını

gerçekleştirmeye giden lemur sürüleri görür

ve derin bir yalnızlığa gömülür.

ALTIKIRKBEŞ YAYIN

bir Kaybedenler Kulübü tribidir.

Çaydamlı Basın Yayın Dağ. Reklam Org. Ve Film Yapım San. Tic. Ltd. Şti.

Caferağa Mahallesi Kadife Sokak 22/4 Kadıköy İstanbul

Tel: (0-216)418 0413

www.altikirkbes.wordpress.com

E-satış: www.645dukkan.com

altikirkbespublishing@gmail.com

SAVAŞ OKULUNDA YILBAŞI

ENDER'İN HİKAYELERİNDEN BİRİ

ORSON SCOTT CARD

Türkçesi: Gonca Gülbey

ALTIKIRKBEŞ YAYIN

Kadıköy, 2013

1

AZİZ NİCK

Zeck Morgan, Kuzey Carolina, Saf İsa Kilisesi’nin ufak mabedinin en ön sırasında hiç kıpırdamadan oturuyordu. Aslında ayağı ve kaşının tam üstü kaşınıyordu ama yine de kıpırdamıyordu. Kaşını rahatsız eden şey oraya konan bir sinekti. Ayağı da muhtemelen aynı nedenden kaşınıyordu ama başını eğip, orada bir şey olup olmadığına bakmadı.

Dışarıda yağan kara da bakmıyordu. Sağa sola da bakmıyordu, hatta tam arkasında oturan ailenin durmadan ağlayan çocuğuna bile başını çevirip bakmamıştı. Ailenin orda kalıp vaazı dinlemesine ya da dışarı çıkıp, ortamın sessizliğini bozmamalarına karar verecek olan cemaatin diğer üyeleriydi.

Zeck, cemaat liderinin oğluydu ve görevinin ne olduğunu biliyordu.

Lider Habit Morgan kilisenin ufak kürsüsünün önünde duruyordu- elinin altında kütüphanenin sattığı oldukça eski bir sözlük vardı. Bir zamanlar kütüphanede duran bu sözlüğün yerini elbette bilgisayar almıştı; Islah Edilmiş Şimşeğin Yalancı Tanrısı'na tapan insanoğlunun nasıl alçaldığının göstergelerinden biriydi bilgisayarlar. "Gökyüzünden şimşeği alıp, makinelere koydular diye kendilerini tanrı ya da tanrıların dostları sanıyorlar. Şimşeğin yazdığı tek şeyin ateş olduğunu bilmiyorlar mı? Evet, size söylüyorum, o cehennemin ateşidir ve onların kendilerine dost edindikleri tanrıların hepsi şeytandır!"

Morgan’ın en iyi vaazlarından biri olmuştu bu. Bu vaazı Zeck daha üç yaşındayken vermişti ama Zeck tek kelimesini bile unutmamıştı. Zaten Zeck hiçbir şeyin tek kelimesini unutmazdı. Kelimeleri bilmesi onları asla unutmaması için yeterliydi.

Ama babasına bundan bahsetmemişti. Çünkü annesi onun bütün vaazları kelimesi kelimesine tekrar edebildiğini fark ettiğinde, ona sakin ama içten bir sesle, "Bu, Tanrı’nın sana bahşettiği muhteşem bir hediye, Zeck. Ama bu hediyeden kimseye bahsetmemen gerekiyor çünkü bunun Şeytan'dan geldiğini düşünenler olabilir," demişti.

"Öyle mi peki?" diye sormuştu Zeck, "Şeytan'dan mı geliyor?"

"Şeytan güzel hediyeler vermez," demişti annesi. "Demek ki Tanrı'dan geliyor."

"O zaman neden birileri Şeytan'dan geldiğini düşünsün ki?"

Annesi alnını çatmıştı ama dudakları gülümsemeye devam ediyordu -ki birilerinin kendisine baktığının farkındaysa mutlaka gülümserdi. Cemaat liderinin karısı olduğu için saf Hıristiyan olmanın insanı hep mutlu ettiğini çevreye göstermek onun göreviydi.

"Bazı insanlar Şeytan’ı görmek için o kadar uğraşıyorlar ki," dedi nihayet, "onu olmadığı yerlerde bile görüyorlar."

Doğal olarak Zeck bu konuşmayı kelimesi kelimesine aklında tuttu. Dört yaşındayken babası ona "Bir şey aslında Şeytan'dan gelirken sana onun Tanrı'dan geldiğini söyleyecek kişiler olacaktır," dediğinde de annesiyle aralarında geçen konuşma aklındaydı.

"Neden, baba?"

"Onlar kandırılmış kişilerdir," dedi Peder, "kendi arzuları tarafından kandırılmış kimseler. Dünya daha iyi bir yer olsun isterler o nedenle de kirli şeyleri temizmiş gibi gösterirler böylece onlardan korkmazlar."

O zamandan bu yana Zeck, bu iki konuşmayı da kafasında ölçüp, biçiyordu çünkü annesinin onu babasına karşı, babasının da onu annesine karşı uyardığının farkındaydı.

İkisi arasında bir tercih yapmak mümkün değildi. Böyle bir tercih yapmak istemiyordu ki zaten.

Yine de...Babasının kendisindeki o mükemmel hafızanın farkına varmasına izin vermedi. Ama yalan da söylemedi. Babası eğer ondan bir konuşmayı, bir vaazı ya da herhangi bir şeyi tekrar etmesini isteseydi bunu dürüstçe yapar, her şeyi kelimesi kelimesine bildiğini gizlemezdi ama babası, Tanrı dışında kimseye bir şey sormazdı.

Biraz önce de öyle yapmıştı. Orada kürsüde ayakta duruyor, cemaate dik dik bakıyordu. "Ya Noel Baba’ya ne demeli! Aziz Nick! Yaşlı Nick ile aynı şey mi? İsa ile bir alakası var mı? Kalbimizde bu 'Aziz Nick' varken, ibadetimiz temiz mi, saf mı? O gerçekten iyi bir adam mı? Yoksa attığı kahkahaların sebebi çocuklarımızı cehenneme doğru sürüklediğini bilmesi mi?"

Sanki yanıt bekliyormuş gibi cemaate sert sert bakıyordu. Nihayet birisi olabilecek en makul yanıtı verdi:

"Kardeş Habit, biz bilmiyoruz. Sen Tanrı’ya sorup, bize ne yanıt verdiğini söyler misin?"

Bunun üzerine Habit başını yukarı doğru kaldırıp, neredeyse kükrercesine, "Gökyüzündeki Tanrımız! Sen sorumuzun yanıtını biliyorsun! Bize cevap ver! Bizler, senin çocukların, senden ekmek istiyoruz, Babamız, bize taş verme!" diye bağırdı.

Ardından da kürsüyü sıkı sıkı tutup, sallamaya başladı-yukarıya bakmaya devam ediyordu. Zeck, babasının böyle yukarıya baktığında tavanı ya da çatıları görmediğini biliyordu. O doğrudan gökyüzüne bakıyordu, yukarıda koşuşturan tüm o meleklere aradan çekilmelerini söylüyordu ki bakışları Tanrı’ya kadar ulaşabilsin, onun dikkatini çekebilsin çünkü bu onun hakkıydı. "İsteyin ki vereyim," diye söz vermişti Tanrı. "Kapıyı çalın, açılacaktır!" İşte, Habit Morgan da kapıyı çalıp, istiyordu ve sıra Tanrı’nın kapıyı açıp, istenileni vermesindeydi. Tanrı, verdiği sözü tutmamazlık etmezdi- en azından Habit Morgan sözünü ona hatırlattığında.

Ama Tanrı acele etmiyordu. İşte bu nedenle Zeck ön sırada, annesi ve kendinden ufak üç kardeşi de arka sırada, hiç kıpırdamadan oturuyorlardı. Diğer çocuklar daha küçüktü, o yüzden kıpırdayıp durmaları affedilebilir bir şeydi. Zeck ise saf Hıristiyan olmaya kararlıydı, bu nedenle de sandalyesinde taş gibi hareketsiz duruyordu.

Morgan’ın bu kadar uzun süre yukarıya bakması bir testten geçtikleri anlamına geliyordu. Belki Tanrı hepsini testten geçiriyordu belki de Morgan yanıtı almıştı- hatta yanıtı büyük ihtimalle bir önceki gece bu vaazı yazmadan önce almıştı- dolayısıyla bu onun testiydi. Ne olursa olsun Zeck bu testi de diğer testleri geçtiği gibi geçecekti.

Dakikalar bitmek bilmiyordu. Bir yerin kaşıntısı geçiyor, bir başka tarafınki başlıyordu. Babası hâlâ yukarı bakıyordu. Zeck boynundan akan tere bile aldırış etmiyordu.

Ve yetmiş üç kişilik cemaatte (Zeck gelenleri tek tek saymamış sadece şöyle bir bakmıştı ama her zamanki gibi kaç kişi olduklarını hemen anlamıştı) birisi yerinde kıpırdadı, bir diğeri öksürdü. İşte bu babasının- ya da Tanrı'nın- beklediği andı.

Babasının sesi sadece bir fısıltı halinde çıktı ama mabedin her tarafından duyuldu. "Etrafım kirlilikle doluyken Kutsal Ruh'un sesini nasıl duyabilirim?"

Zeck, babasına kendi verdiği bir vaazdan alıntı yapmak istedi. Bu vaazı iki sene önce, Zeck dört yaşına daha yeni girdiğinde vermişti. "Etrafta nasıl bir gürültü olursa olsun Tanrı kendi sesini duyuramaz mı sanıyorsunuz? Eğer safsanız, Tanrı’nın sesi yanında dünyanın tüm gürültüsü diner." Ama Zeck bunu söylerse ceza kırbacının sırtına ineceğini biliyordu. Babası aslında soru sormuyordu. Herkesin bildiği bir şeye işaret ediyordu: Bu cemaatte gerçek anlamda temiz olan tek kişi Habit Morgan'dı. İşte bu yüzden Tanrı’nın cevapları ona, sadece ona, geliyordu.

"Aziz Nick bir maske!" diye kükredi Babası. "Aziz Nick sefahat Tanrısının sarhoş hizmetkârlarının kahkahasını atıyor. Onun gerçek adı Dionysos! Bacchus! Cümbüş, eğlence, sefahat! Çocuklarımızın kalbine yerleştirdiği hediyeler açgözlülük ve hırs! Tanrım bizi Şeytan’ın Noel Babasından koru! Çocuklarımızın onun kucağına oturup, isteklerini onun taştan yapılmış kulaklarına fısıldamalarına izin verme! O putperestliğin sembolüdür! Onun gibi sembollere hangi ruhun can verdiğini ve onları "ha, ha, ha," diye güldürenin ne olduğunu Tanrı bilir! Onun kahkahası nefretin ve anıran eşeklerin ahmaklığının sesidir!"

Babası iyi durumdaydı. Tanrının sözlerini aktarırken ileri geri sallanıyordu ve Zeck, kaşıntıyı vücudunun her yerinde hissetse de gözlerini ondan bir an bile ayırmıyordu.

Morgan bir saat boyunca konuşmaya devam etti, Noel Baba’ya inanan çocukların hikâyelerini, Aziz Nick hakkında çocuklarına yalan söyleyen, onlara Hıristiyanlığın tüm efsanelerinin yalan olduğunu öğreten -Çocuk İsa da dahil olmak üzere- ailelerin hikâyelerini anlattı. Noel Baba'dan istedikleri hediyeler gelmeyince ateist olan çocuklardan bahsetti.

"Şeytan her zaman yalancıdır! Noel Baba, ana babaların dudaklarına yalanı yerleştirince, o yalanın tohumları çocukların kalplerinde kök salıp, çiçeklenir ve meyve verir, yalanın bu meyvesinin adı inançsızlıktır. Şeytan adına yalan söylediğinizde çocuklarınızın güvenini hak etmezsiniz!"

Bunları söyledikten sonra sesi fısıltıyla çıkmaya başladı. "Yaşlı Neşeli Aziz Nicholas," diye tısladı. "Bana kulak ver. Söyleyeceklerimi tek bir kişiye anlatma.

Ve ardından yeniden kükremeye başladı. "Evet, senin çocukların gizli arzularını Şeytan’a fısıldıyor ve o da onların dualarına cevap verecek, ama çocukların istedikleri hediyelerle değil ve elbette Tanrı Immanuel’in izniyle değil- hayır, onların dualarını günahın küllerini ağızlarına doldurarak, ateizmin zehriyle ve kanlarındaki plazmaya inançsızlıkla yanıtlayacak. Hemoglobini alacak ve yerine cehennemin şehvetini koyacak!"

Konuşma bu şekilde devam ediyordu.

Zeck’in zihnindeki saat, vaazın tam kırk dakikadır devam ettiğini söylüyordu. Pederin vaazları her zaman birbirinden farklıydı ama her vaazının da sadece tek bir mesajı olurdu. Peder, Tanrı’nın mesajının kısa olduğunu söylerdi ama Tanrı’nın saf bilgeliğini, ölümlülerin anlayabildiği zavallı bir dile aktarmak için çok fazla kelime kullanması gerekiyordu.

Peder sadece konuşmak için konuşan bir adam değildi. Söylenmesi gerekeni söyleyene kadar konuşmaya devam ederdi.

Vaazın sonunda ilahi okundu ve ardından Peder, yaşlı kardeşleri Verlin’e seslenip, Tanrı’nın bugün onu gördüğünü ve kalbini dua edebileceği kadar temizlediğini söyledi. Verlin ayağa kalktı. O kadar duygulanmıştı ki Cemaatin kutsanması için okudukları duanın sözlerini zar zor söyleyebiliyordu. Eski bir arabayı normalin iki katı fiyatına sattığını, satın alacak adamın başta yüksek bir rakam verdiği için buna karşı koyamadığını itiraf ettiği günden bu yana ilk kez duaya katılmasına izin verilmişti. Demek ki günahı affedilmişti. Duaya çağrılması bu anlama geliyordu.

Ve vaaz bitti. Zeck ayağa kalktı ve babasına doğru koşup, ona sarıldı. Her vaazdan sonra böyle yapıyordu çünkü cennetten gelen bazı tozların hâlâ babasının üzerinde olabileceğini ve ona yeterince sıkı sarılırsa, bu tozların kendisine de bulaşabileceğini ve böylece saflaşabileceğine inanıyordu. Ne de olsa cennettekiler onun şu anda saf olmadığını biliyorlardı.

Babası böyle zamanlarda ona şefkat gösterirdi. Saçlarını, sırtını, omzunu sevgiyle okşardı; tişörtünü kan içinde bırakan kırbaç böyle zamanlarda yoktu.

"Bak, oğlum," dedi babası. "Tanrının Evin’de bir yabancı var."

Zeck kapıyı baktı. Diğerleri de içeri yeni giren adamın farkına varmışlardı. Habit Morgan bu adamın dost mu düşman mı olduğunu söyleyene kadar sessizce ona bakmaya devam edeceklerdi. Yabancının üzerinde üniforma vardı ama Zeck daha önce bu tip bir üniforma görmemişti- şerif, itfaiyeci ya da devlet polisi üniforması değildi bu.

"Saf İsa Kilisesine hoş geldiniz," dedi babası. "Vaazı kaçırdığınıza üzüldüm."

"Dışarıdan dinledim," dedi adam. "Bölmek istemedim."

"İyi yapmışsınız," dedi babası, "demek ki Tanrı’nın sözlerini duymuş ve mütevazılıkla dinlemişsiniz."

"Siz Rahip Habit Morgan mısınız?"

"Evet, ancak biz burada böyle hitaplar kullanmayız, sadece "kardeş," kelimesini kullanırız. "Rahip," benim diplomalı bir din adamı olduğum anlamına gelir, parayla tutulmuş biri. Bana yetki veren Tanrı'dan başkası değildir çünkü saf doktrini Tanrı'dan başkası öğretemez ve ancak Tanrı onun için hizmet edecek kişileri seçer. Ben parayla tutulmuş bir değilim çünkü Tanrı’nın gözünde onun için hizmet eden herkes eşittir ve hepsi Tanrı’nın Adem’e verdiği öğüde uymak zorundadır, 'ekmeğini alnının teriyle kazan.' Ben çiftçilik yapıyorum. Ayrıca United Parcel’de kamyon şoförüyüm."

"Hoşunuza gitmeyen bir şekilde hitap ettiğim için beni bağışlayın. Cehaletime verin, sadece saygılı olmak istemiştim," dedi üniformalı adam.

Ancak Zeck insanları gözlemleme konusunda iyiydi ve adamın aslında babasının "Rahip," olarak adlandırılma konusunda neler düşündüğünü bildiğini hissetti. Bu kelimeyi kasten kullanmıştı.

Bu yanlış bir şeydi. Cemaat kirleniyordu.

Zeck adamın yanına doğru koştu ve onun kendisine yapabileceği hiçbir şeyden korkmadan, cesurca, "Eğer şu an da doğruyu söylersen, Tanrı seni bağışlar ve cemaat yeniden temizlenir," dedi.

Cemaatten iç çekenlerin sesi duyuldu. Bunu şaşkınlıktan ya da hayal kırıklığından yapmıyorlardı; böyle zamanlarda Tanrı’nın Zeck aracılığı ile konuştuğunu düşünüyorlardı, oysa Zeck’in hiçbir zaman böyle bir iddiası olmamıştı. Bunu kabul etmiyordu ama insanların neye inandıklarını da kontrol edemezdi.

"Ne yalanı?" dedi adam şaşkınlıkla.

"Bizim hakkımızda her şeyi biliyorsun. İnançlarımızı biliyorsun. Babama "Rahip," demenin onu rahatsız edeceğini de biliyordun. Kasten söyledin. Şimdi de 'saygı göstermek için öyle dedim,'deyip yalan söylüyorsun."

"Haklısın," dedi adam, şaşkınlığı hâlâ geçmemişti. "Ama bunun ne önemi var ki?"

"Senin için bir önemi olmalı," dedi Zeck. "Yoksa yalan söyleme zahmetine katlanmazdın."

Babası yanına gelmiş, elini Zeck’in başına koymuştu. Bu da Zeck’in artık susması gerektiği, konuşma sırasının babasında olduğu anlamına geliyordu.

"Çocukların ağzından duyuyoruz işte," dedi babası yabancıya, "ağzında bir yalanla gelmişsin buraya, öyle bir yalan ki bir çocuk bile fark edebiliyor. Neden buradasın? Kim gönderdi seni?"

"Uluslararası filo tarafından gönderildim. Amacım da bu çocuğun Savaş Okuluna girebilecek vasıflara sahip olup olmadığını kontrol etmek."

"Biz Hıristiyanız, beyefendi. Tanrı isterse bizi koruyacaktır. Düşmanımıza el kaldırmayız."

"Ben buraya teoloji tartışmaya gelmedim,"dedi yabancı. "Ben kanunu uygulamakla yükümlüyüm. Ailelerin dinsel inançları bizim için istisna teşkil etmez."

"Ya çocuğun dini?" dedi babası.

"Çocukların dini olmaz," dedi yabancı. "O yüzden onları gençken alıyoruz- belli bir ideolojiye girmeden önce."

"Böylece onlara kendi ideolojinizi kabul ettirebiliyorsunuz," dedi babası.

"Aynen öyle," dedi yabancı ve Zeck’e dönerek, "Benle gel Zechariah Morgan," dedi. "Sınavı ailenin evinde uygulayacağız."

Zeck adama sırtını döndü.

"Sizin testinize girmeyi tercih etmiyor," dedi babası.

"Ama öyle ya da böyle girecek."

Cemaatten mırıltılar yükseldi.

Uluslararası Donanma'dan gelen adam cemaate baktı. "Uluslararası Donanma'daki sorumluluğumuz insan ırkını Formik işgalcilerden korumaktır. Biz tüm insan ırkını koruyoruz- korunmak istenmeyenleri bile- ve insan ırkının en zeki beyinlerini alıp, onları görev için eğitiyoruz- eğitim görmek istemeyenleri de. Ya bu çocuk aramızdaki en zeki kişiyse, ya hiçbirimizin başaramayacağı bir işi başarıp, bizi zafere götürecek kapasiteye sahipse? Sırf sizin cemaatiniz saf kalsın diye insan ırkının geriye kalanları ölsün mü yani?"

"Evet," dedi Peder. Ve tüm cemaat de onun ardından tekrar etti. "Evet. Evet."

"Biz ekmekteki hamuruz. Biz ona tadını veren tuzuz, isterse tüm dünya yok olsun. Tanrı’yı bu korkunç nesli muhafaza etmeye ikna edecek olan bizim saflığımızdır, sizin şiddetiniz değil."

Adam gülmeye başladı. "Bizim şiddetimize karşı sizin saflığınız." Zeck’i tişörtünün yakasından tutup, kendine doğru sertçe çekti, İnsanlar bağırmaya başlamıştı ki tişörtün arka kısmını boydan boya yırttı ve çocuğun sırtındaki yaraları gösterdi, bazıları o kadar tazeydi ki üzerlerindeki kan bile kuramamıştı, hatta bir tanesi bu sert hareketle birlikte yeniden kanamaya başladı. "Ya sizin şiddetiniz ne olacak?" dedi adam. "Biz çocuklara el kaldırmayız."

"Öyle mi?" dedi Peder. "Tanrı, kendilerini disipline edene kadar çocuklarımızı nasıl saflaştıracağımızı bize öğretmiştir. Oğluma vurmamın sebebi onun ruhuna İsa’nın saf sevgisini kucaklamasını öğretmek içindir. Siz ona düşmanlardan nefret etmeyi öğreteceksiniz böylece bedeninin yaşamasının ya da ölmesinin önemi kalmayacak çünkü ruhu kirlenecek ve Tanrı onu fırlatıp, atacak."

Adam Zeck’in tişörtünü babasının suratına fırlattı. "Eve gel, oğlun orada olacak, kanun ne gerektiriyorsa yapacağız."

Bu arada Zeck adamın ellerinden kurtulmayı başardı. Adam onu sıkı sıkı tutuyordu ama Zeck’in avantajı büyüktü: Canının yanmasına aldırış etmiyordu. "Senle gelmeyeceğim," dedi Zeck.

Adam kemerindeki ufak elektronik bir alete dokundu ve aynı anda kapı açıldı, içeriye bir düzine silahlı adam girdi.

"Babanı tutuklarım," dedi adam. "Anneni de, bu cemaatte karşı koyan kim olursa tutuklarım."

O sırada annesi, babasını ve birkaç kişiyi daha geçerek yanlarına yürüdü ve "O zaman bizi hiç tanımıyorsunuz demektir. Bizim size direnmek gibi bir niyetimiz yok. Bir Romalı bizden bir palto istese, biz çıkarıp kendi paltomuzu da veririz," dedi. Yaşları daha büyük olan diğer iki kızı adama doğru itti. "Al hepsini test et. İstersen en küçüğüne de bak. Henüz konuşamıyor ama sizin onun içinde mutlaka yöntemleriniz vardır."

"Onlar için de geleceğiz, ufaklar zaten yasadışı. Yaşlarını doldursunlar geleceğiz."

"Oğlumuzun vücudunu çalabilirsiniz ama kalbini asla," dedi annesi. "İstediğiniz gibi eğitin. Ona istediğinizi öğretin. Onun kalbi saf. Ne öğretirseniz tekrar eder ama onlara asla, asla inanmaz. O Saf İsa’ya ait, insan ırkına değil."

Zeck vücudundaki titremeye engel olmak için sağlam durmaya çalışıyordu. Annesi nadiren böyle cesur konuşurdu. Peki ya babası ne tepki verecekti şimdi? Konuşma, harekete geçme, ailesini ve kiliseyi koruma sırası ondaydı.

Ve yine babası defalarca demişti ki iyi bir eş, kocasına onun hoş karşılamayacağını bildiği tavsiyeleri bile vermekten kaçınmayandır ve karısının bilgeliğini duyamayacak kadar budala bir adam, hiçbir kadının kocası olmaya layık değildir.

"Git bu adamla, Zeck," dedi babası. "Ve sorulan tüm soruları dürüstçe yanıtla."

2

ENDER'İN ÇORABI

Peter Wiggin’in tüm günü Greensboro Halk Kütüphanesi'nde, dönem ödevi üzerinde çalışarak geçirmesi gerekiyordu ama projeye ilgisi kalmamıştı. Yılbaşından iki gün önceydi, bu tatil her zaman onun canını sıkardı. "Bana hediye almayın," demişti ailesine geçen sene. "Parayı ortak hesaba yatırın ve mezun olduğumda bana verin."

"Amerikan ekonomisi Yılbaşı sayesinde yürüyor," demişti babası. "Bizim de üstümüze düşeni yapmamız lazım."

"Diğer insanların sana ne verip, ne vermediği seni ilgilendirmez," dedi annesi. "Sen paranı biriktir, bize bir şey alma."

"Sanki böyle bir şey mümkünmüş gibi," dedi Peter.

"Zaten senin aldığın hediyeleri beğenmiyoruz," dedi Valentine, "Almasan da olur."

Bu, Peter’ı fena kızdırmıştı. "Nesi varmış benim hediyelerin! Sanki size yara bandı alıyormuşum gibi konuşuyorsun!"

"Bulabildiğin en ucuz şeyleri alıp, evi gelince de kime hangisini versem diye karar veriyorsun muhtemelen."

Peter’ın yaptığı tam olarak buydu. "Bak sen Valentine, bir de aramızda en iyi yüreklinin sen olduğunu söylerler."

"İkiniz didişmeyi bırakamıyor musunuz?" demişti annesi.

Tüm bunlar geçen sene olmuştu. Bu sene Peter’ın yatırımları gayet iyiydi- elbette yaşı tutmadığı için bu yatırımları isimsiz yapıyordu- ve aileye güzel hediyeler almaya yetecek kadar pay satmıştı. Bu sene kimse ses edemezdi. Yine de çok fazla para harcamamıştı yoksa babası bu paranın nerden geldiği konusunda soru sormaya başlayabilirdi.

Yılbaşı alışverişini tamamlamıştı. Elindeki projeyi yapmayacaktı, kendini bir başka konu araştırmaya da hazır hissetmiyordu. Bu berbat kasabada yapacak bir şey de yoktu, o nedenle de en iyisi eve gitmekti.

Eve girdiğinde annesini bir çift Yılbaşı çorabına bakıp, ağlarken buldu.

"Üzülme anne," dedi. "Bu sene yaramazlık yapmadın. Bu kez hediye olarak kömür vermeyeceğim."

Annesi nezaketen gülümsedi ve çorapları çabucak kutuya geri koydu. Peter o zaman çorapların kime ait olduğunu anladı.

"Anne," dedi. Sesindeki öfkeyi gizleyememişti: "Ender ölmedi ki, sadece Savaş Okul'unda."

Annesi sandalyesinden kalkıp, mutfağa doğru yürüdü.

"Anne, o iyi."

Kadın ona baktı, gözleri alev alevdi ama sesi yumuşaktı: "Nerden biliyorsun? Ondan mektup filan mı aldın? Telefonla mı aradı? Okul yönetimi ailesi yerine sana gizli bir rapor filan mı gönderdi?"

"Hayır," dedi Peter, sabrının tükendiği sesinden anlaşılıyordu.

Annesi acı acı gülümsedi. "O zaman ne dediğini bilmiyorsun, değil mi?"

Peter onun sesindeki alaycı tona bozulmuştu. "Yani çoraplara dokunup, gözyaşı dökmenin bir faydası mı oluyor?"

"Sen gerçekten akıl almaz birisin, Peter," dedi annesi, onun yanından geçerken.

Peter onun arkasından mutfağa girdi. "Bahse girerim Savaş Okul'unda da onlar için sağa sola çorap asıp, içlerine ufak uzay gemileri koyuyorlardır, şu ateş açtığında sağlam ses çıkaranlardan."

"Eminim ki Müslüman ve Hindu çocuklar yılbaşı çorabı aldıkları için çok memnun olacaklardır," dedi annesi.

"Anne, Yılbaşında ne yapıyorlar bilmem ama Ender’ın bizi özlemeyeceğinden eminim."

"Senin bizi özlememen onun da bizi özlemeyeceği anlamına gelmez."

Peter başka tarafa bakarak, "Tabii ki sizi özledim," dedi.

Annesi hiçbir şey demedi.

"Ben tamamen normal bir çocuğum. Ender de öyle. Bir sürü işi vardır şimdi. Üstesinden geliyordur. Uyum sağlıyordur. İnsanlar önünde sonunda uyum sağlar. Hem de her şeye."

Kadın ona doğru yaklaşıp, parmağını tişörtünün yakasına geçirdi ve onu kendine doğru çekip, fısıltıyla "İnsan çocuğunu kaybetmeye asla alışamaz," dedi.

"O ölmedi ki," dedi Peter.

"Ama ölmüş gibi. Bir daha buradan giden o çocuğu görme şansım olmayacak. Onu ne yedi yaşında, ne dokuz yaşında, ne de on bir yaşında göremeyeceğim. O yaşlarıyla ilgili anılarım olmayacak ancak hayal etmeye çalışabilirim. Çocukları ölen ailelerin durumu da budur. Bu yüzden Peter neden bahsettiğin konusunda gerçekten bir fikrin olana kadar -mesela insanların duyguları gibi- çeneni kapasan iyi olur."

Peter, "Sana da iyi yıllar, anne," dedi ve odadan çıktı.

Kendi yatak odasına girdi. İçerisi gözüne bir tuhaf göründü. Yabancı bir yer gibi. Boş. İçeride onu, kişiliğini yansıtan hiçbir şey yoktu. Bu aslında bilinçli olarak aldığı bir karardı-bu odaya koyacağı kişisel bir eşya Valentine ile aralarındaki bitmek tükenmek bilmeyen tartışmalarda aleyhine kullanılabilirdi. Ama şu anda, annesinin onu insanlıktan bir haber olmakla suçlamasının üzerine bu oda gözüne berbat gözükmüş, burada yaşayacak türde birinden nefret edeceğini hissetmişti.

Yeniden oturma odasına gitti ve Yılbaşı çoraplarının durduğu kutuyu yerinden alıp, içindekileri yere döktü. Annesi çorapların üzerine isimlerinin baş harfini dikmiş, her çoraba da birer resim yapıştırmıştı. Kendisine verilecek çorabın üzerinde bir uzay gemisi resmi vardı. Ender’ın çorabının üzerinde de buharlı bir lokomotif vardı. Oysa uzayda olan o ufak veletti, kendisi burada yeryüzünde, lokomotiflerin içinde sıkışmıştı.

Elini Ender’ın çorabının içine soktu ve onu kukla gibi konuşturmaya başladı. "Annemin en sevdiği oğluyum ben ve çok çok iyi bir çocuğum."

Çorabın parmak kısmında bir şey vardı. Bu, demir bir beş sentlikti ve bu antika şeyin değeri beş sentten beş yüz kez daha fazlaydı.

"Demek hırsızlık yapmaya da başladın?" dedi annesi kapı eşiğinden.

Peter kendini gerçekten de suç işlerken yakalanmış gibi hissetmiş, utanmıştı. "Parmak kısmında bir ağırlık vardı, ne olduğunu anlamak istedim."

"Ne olursa olsun, o sana ait bir şey değil," dedi annesi.

"Almayacaktım ki," dedi Peter. Gerçi elbette kafasından geçen parayı almaktı, zaten unutulmuştur, kimse fark etmez diye düşünmüştü.

Ama eve girdiğinde kadının bakıp ağladığı çorap buydu ve elbette o bozuk paranın orada olduğunu biliyordu.

"Hâlâ onun çorabına hediye mi koyuyorsun?" diye sordu annesine.

"Çorapları dolduran Noel Baba," dedi annesi. "Benimle bir alakası yok."

Peter başını salladı. "Of anne."

"Seni ilgilendirmez," dedi annesi. "Sen kendi işine bak."

"Bu hastalıklı bir durum," dedi Peter. "Sanki ölmüş gibi kahraman oğluna ağlıyorsun. O iyi. Ölmeyecek. Evrendeki en güvenli, en korunaklı yerde ve savaşı kazandıktan sonra alkışlar ve konfetiler arasında eve dönüp, sana sarılacak."

"O parayı yerine koy," dedi annesi.

"Koyacağım zaten."

"Şimdi, benim de görmem lazım."

Bu söylediği Peter’ı incitmişti. "Bana güvenmiyor musun, anne?" dedi. Gerçekten incindiğini gizlemek için alaycı bir sesle konuşmaya çalışmıştı.

"Söz konusu olan Ender ise hayır. O elindeki de Ender’e ait olduğuna göre. Sadece Ender’in parmak izleri olmalı onun üzerinde, başkasının değil."

"Ve Noel Baba'nınkiler," dedi Peter.

"Ve Noel Baba'nınkiler."

Peter demir parayı çorabın içine bıraktı.

"Şimdi yerine koy onu."

"Bu şeyi ateşe atmam için beni tahrik ettiğinin farkındasın değil mi?" dedi Peter.

"Bir de sana neden güvenmediğimi soruyorsun."

"Ve sen de neden düşmanca davrandığımı anlamıyorsun?"

"Çocuğumu özleyebilmem için senin evde olmaman gerekiyor, bu seni hiç mi rahatsız etmiyor?"

"İstediğini istediğin zaman yapabilirsin anne. Sen bir yetişkinsin. Para ve özgürlük yetişkinlere ait şeyler."

"Sen gerçekten dünyadaki en budala zeki çocuksun," dedi annesi.

"Evet, lütfen bu son söylediğini de bu evde sevildiğim ve sayıldığımı hissetmem için gereken nedenler listesine ekleyelim."

"İyi de bunu sevgiyle, şefkatle söyledim."

"Eminim öyledir annecim," dedi Peter. Çorabı kutuya koydu. Tam ayağa kalkıyordu ki annesi yanından geçip, kutuyu bıraktığı yerden aldı ve içinden Ender’e ait olan çorabı çıkardı.

Peter gömleğinin cebine koyduğu demir parayı çıkarıp, annesine uzattı. "Denemeye değerdi, öyle değil mi?" dedi.

"Kardeşini hâlâ o kadar kıskanıyorsun ki ona ait olan her şeyi istiyorsun değil mi?"

"Harcayacak hali yok ya. Onun için yatırım yapacaktım, böylece gelmeden önce biraz parası birikmiş olurdu; altı, sekiz ya da artık kaç sene sonra gelirse, ona verecektim."

Annesi eğilip, alnına bir öpücük kondurdu. "Seni neden hâlâ sevdiğimi Tanrı bilir," dedi. Sonra bozuk parayı çorabın içine koydu, çorabı da kutuya yerleştirdi ve Peter’ın eline vurup, kutuyu da yanına alarak odadan çıktı.

Annesinin vurduğu yer yanıyordu ama esas dudaklarının değdiği yer ürpermişti.

3

ŞEYTANIN SORULARI

Zeck adamla birlikte uçan arabaya bindi. Askerlerden biri taşıtı kullanıyordu; diğer askerler tehlikeli görünen, daha büyük bir taşıta bindiler.

"Ben Yüzbaşı Bridegan," dedi asker.

"Adının ne olduğu umurumda değil," dedi Zeck.

Yüzbaşı Bridegan hiçbir şey demedi.

Zeck de hiçbir şey demedi.

Zeck’in evine gittiler. Kapı açıktı. İçeride bir kadın bekliyordu, mutfak masasının üzerinde bir takım kağıtlar, ufak bir makine ve bir dizi alet daha vardı. Kadın Zeck’in makineye baktığını fark etmiş olacak ki izah etme ihtiyacı duydu. "Ses kayıt cihazı. Konuşmamızı başkaları da duyup, değerlendirebilsinler diye."

"Hapsedilmiş şimşek," diye düşündü Zeck. Şeytanın insanların ruhunu tuzağa düşürmek için kullandığı aletlerden biri daha.

"Adım Agnes O'Toole," dedi kadın.

"Adlarımız umurunda değilmiş," dedi Bridegan.

Zeck elini uzattı. "Sizinle tanıştığıma memnun oldum, Agnes O'Toole."

Demek ki Bridegan erkeklerin kadınlara nezaket göstermeleri gerektiğini, çünkü kadınların kaderinin ölümün gölgesinin vadisine gidip temizlendikten sonra, Tanrı’ya hizmet edecek daha fazla ruh getirmeleri olduğunu bilmiyordu. Ne trajik bir cehaletti bu böyle.

"Ben de burada bekleyeceğim," dedi Bridegan. "Zeck için sorun olmayacaksa."

Yanıt bekliyormuş gibi bir hali vardı.

"Ne yaptığın umurumda değil," dedi Zeck, başını çevirip ona bakmaya bile zahmet etmeden. Bu adam, az önce de ispat etmiş olduğu gibi, şiddet uygulayan bir adamdı ve geri dönüşü olmayacak ölçüde kirlenmişti. Bu adamın Tanrı’nın gözünde hiçbir yetkisi yoktu oysa sanki böyle bir hakkı varmış gibi Zeck’i omuzlarından tutup, buraya getirmişti. Sadece babasının Zeck’in bedenini temizlemeye hakkı vardı; başka hiçbir elin ona dokunmaya hakkı yoktu.

"Babası çocuğu dövüyor," dedi adam ve odadan çıktı.

Agnes kaşlarını kaldırmış ona bakıyordu. Ama Zeck açıklama yapma ihtiyacı duymadı. Kirlenmiş bedenin cezalandırılması gerektiğini zaten biliyorlardı yoksa Bridegan sırtında yaralar olduğunu nerden bilecekti? Bridegan ve Agnes’in bu yara izlerini kullanmak istedikleri ortadaydı. Sanki Zeck’in korunmak istediğini düşünüyorlardı.

Babasından mı? Zeck’i erkek olana kadar yetiştirmesi için Tanrı tarafından seçilmiş bir araçtan mı? Sanki insanın o cılız elini kaldırıp Tanrı’nın iradesini engellemesi mümkünmüş gibi.

Agnes teste başladı. Sorular Zeck’in bildiği bir şeyle ilgili olduğunda, babasının söylediği gibi dürüstçe cevapladı. Ama soruların yarısı tamamen Zeck’in bilmediği şeylerle ilgiliydi.Belki bu sorular Zeck’in hayatı boyunca izlemediği videolarda gösterilen şeylerle ilgiliydi; belki internetteki şeylerle ilgiliydi. Zeck sadece internetin yıldırım ağlarından yapılmış, lanetlenmesi gereken bir şey olduğunu biliyordu. Bu ağlar zavallı ruhların önüne koyuluyordu ki onların tuzağına kapılıp, cehenneme doğru sürüklensinler.

Agnes masanın üzerinde duran blokları aldı ve yerlerini değiştirip, onlarla ilgili sorular sormaya başladı. Zeck testin amacını hemen anlamıştı. Uzanıp, kadından blokları aldı. Ardından da kağıdın üzerine çizilmiş iki boyutlu şekilleri bloklarla yapıp, gösterdi. Biri hariç. "Bu şekli bunlarla yapamazsınız," dedi.

Bir sonraki testin başlığında "Dünya çapında Teşhisler: Köktendinci Hıristiyanlar," yazıyordu. Kadın hemen başlığı kapadı, demek ki Zeck’in hangi konuda test edildiğini bilmemesi gerekiyordu.

Kadın, yaradılış ve Adem ile Havva hakkında sorular sormaya başladı.

Zeck bir ara onun sözünü kesip, babasından bir alıntı yaptı. "Yaradılış Kitabı, Musa’nın yapabildiği en iyi işi göstermiş, Dünya’nın yuvarlak olduğunu bile bilmeyen insanlara evrimi anlatmıştır."

"Sen evrime inanıyor musun? O zaman yaratılan ilk insanın Adem olmasına ne diyorsun?"

"Adem" ismi 'çok,' anlamına gelir," dedi Zeck. "O primatlar klanında bir sürü erkek vardı, Tanrı onlardan birini seçti, ona Ruhuyla dokundu ve onun içine insan ruhunu yerleştirdi. İlk konuşabilen ve diğerlerine de isim veren Adem'di, diğerleri de ona benziyordu ama onlar insan değildi çünkü Tanrı onlara insan ruhu vermemişti. O yüzden de kitapta şöyle der, "ve Adem; oradayken tüm büyükbaş hayvanlara, küçükbaş hayvanlara ve topraktaki her hayvana isim verdi ama ona yoldaş olabilecek biri yoktu." Musa’nın başta yazdığı daha basitti: "Adem, Tanrı’nın imgesinde olmayan tüm hayvanlara isim verdi. Hayvanların hiç biri onunla konuşamıyordu. O nedenle tamamen yalnızdı."

"Tanrı’nın başta ne yazdığını biliyor musun?" diye sordu Agnes.

"Bizim köktendinci olduğumuzu düşünüyorsun," dedi Zeck. "Ama değiliz. Biz Püriteniz. Tanrı’nın bize sadece anlamaya hazır olduğumuz şeyleri öğretebileceğini biliyoruz. İncil, eski zamanlarda yaşamış kadınlar ve erkekler tarafından yazıldı. İçinde sadece o dönemin insanlarının anlayabildiği kadarı yazıyor. Şimdi bilgimiz daha fazla, bu yüzden de Tanrı bizi temizleyip, daha fazlasını öğretebilir. Eğer öğrettiklerini sadece türümüzün daha bebeklik döneminde öğrettikleriyle sınırlasaydı, o zaman bizi sevmediğini düşünürdük."

Kadın arkasına yaslandı. "Madem öyle baban neden elektriğe 'yıldırım' diyor?"

Zeck kadını küçümsediğini saklamaya çalışarak "İkisi aynı şey değil mi zaten?" diye sordu.

"Evet, elbette öyle ama-"

"Bu yüzden babam ona 'yıldırım,' diyor, onun ne kadar tehlikeli ve kısa ömürlü bir şey olduğunu vurgulamak için. Sizin kullandığınız 'elektrik,' kelimesi bir yalan. Kablolardan geçiyor, açıp kapayabiliyorsunuz diye onu ıslah ettiğinizi, artık tehlike oluşturmadığını düşünüyorsunuz. Oysa Tanrı diyor ki; yıldırımın en tehlikeli olduğu yer sizin makineleriniz çünkü dışarıdayken yıldırım çarpsa sadece vücudunuz hasar görür ama makinenize giren yıldırım ruhunuzu çalar."

"Yani Tanrı babanla konuşuyor," dedi Agnes.

"Tanrı O'nun sesini duyabilecek kadar kendini arındırabilmiş herkesle konuşur."

"Tanrı seninle konuştu mu hiç?"

Zeck başını hayır anlamında salladı. "Ben henüz o kadar temiz değilim."

"Baban bu yüzden kırbaçlıyor seni."

"Babam, çocuklarını arındırma işinde Tanrı’nın kullandığı bir araçtır."

"Ve sen babanın her zaman Tanrı’nın iradesini yerine getirdiğine inanıyorsun?"

"Babam şu anda yeryüzündeki en temiz insan."

"Ama yine de ona nasıl bir hafızaya sahip olduğunu söyleyecek kadar güvenmedin."

Bu sözler Zeck’i ok gibi vurmuştu. Kadın kesinlikle haklıydı. Zeck annesini dinlemiş ve babasının onda ki bu doğaüstü beceriyi görmesine izin vermemişti. Peki neden? Korktuğu için değil. Annesi korktuğu için. Annesinin inançsızlığını sanki kendi inançsızlığıymış gibi içine almıştı işte bu nedenle de babası onu arındıramıyordu. Ve asla da arındıramayacaktı çünkü senelerdir babasını kandırıyordu.

Ayağa kalktı.

"Nereye gidiyorsun?" diye sordu Agnes.

"Babama."

"Hafızandan bahsetmek için mi?" diye sordu kadın yumuşak bir sesle.

Zeck ona açıklama yapmak için bir neden göremiyordu bu nedenle de bir şey söylemedi.

Bridegan diğer odada bekliyordu. Kapıyı tuttu ve "Hayır, efendim," dedi. "Hiçbir yere gitmiyorsun."

Zeck yeniden mutfağa döndü ve masaya oturdu. "Beni uzaya götürüyorsunuz, değil mi?" diye sordu.

"Evet, Zeck," dedi kadın. "Test ettiklerimiz arasında en iyilerden birisin."

"Sizle gelirim ama asla sizin için savaşmam, beni yanınızda götürmek sadece vakit kaybı olur."

"Biz bekleriz," dedi kadın.

"Beni yeryüzünden çok uzağa götürürseniz Tanrımı unutacağımı mı sanıyorsunuz?"

"Unutmanı beklemiyoruz da belki bakış açın değişir diye düşünüyoruz."

"Ne kadar tehlikeli olduğumu anlamıyor musunuz?" dedi Zeck.

"Aslına bakarsan tam da ona güveniyoruz."

"Bir asker olarak tehlikeli olmam, sizin için tehlikeli olurum. Diğer çocukların da Tanrı’nın düşmanları öldürmemizi istemediğini görmesini sağlarım."

"Diğer çocukların fikirlerini değiştirmenden endişe etmiyoruz," dedi Agnes.

"Ama etmelisiniz," dedi Zeck. "Tanrı’nın sözü güçlüdür ve ne yeryüzündeki ne de cehennemdeki hiçbir güç ona karşı duramaz."

Kadın başını salladı. "Eğer saf olsaydın endişe ederdim. Ama değilsin. Bu yüzden kimseyi etkileyecek güce de sahip değilsin," dedi. Ardından da kağıtları, test kitapçıklarını ve ses kayıt cihazını yanında getirdiği çantaya doldurdu.

O sırada Bridegan mutfağa geldi. "Savaş Okulu'na hoş geldin, asker."

Zeck yanıt vermedi. Kadının söylediği şeyi düşünüyordu. "Saf değilken başkalarını nasıl etkileyebilirim ki?"

"Babamla konuşmam lazım," dedi Zeck.

"Mümkün değil," dedi Agnes. "Bizim istediğimiz saf olmayan Zechariah Morgan. Babasına her şeyi itiraf etmiş, temiz bir Zeck istemiyoruz. Ayrıca sırtında açılacak bir dizi yeni yaranın iyileşmesini bekleyecek vaktimiz de yok."

Bridegan gülmeye başladı ve "O piç kurusu bu çocuğa bir daha elini kaldırırsa, kafasını patlatırım," dedi.

Zeck öfkeyle ona döndü, "Peki bu seni nasıl biri yapar?"

Bridegan gülmeye devam etti. "Her zaman nasıl biri olduysam öyle- kana susamış bir asker. Benim görevim gaddarlık yapana karşı çaresiz olanı korumak. Formiklerle savaşmamızın nedeni de bu- ve eğer babanın dirseklerini kırarsam, nedenim yine aynı olacak."

Zeck buna karşılık olarak Daniel’in kitabından bir kısım okudu. "Eller olmaksızın atılan taş, demirden ve kilden ayaklarına çarptı, ve onları parçalara ayırdı."

"Eller olmadan ha, güzel numaraymış," dedi Bridegan.

"Ve görüntüyü yansıtan taş büyük bir dağa dönüştü ve tüm yeryüzünü doldurdu," dedi Zeck.

"King James versiyonunu ezbere biliyor," dedi Agnes.

"Ve o kralların zamanında," diye devam etti Zeck, "Göklerin Tanrısı bir krallık kuracak ve bu krallık asla yıkılmayacak: ve bu krallık başka insanlara bırakılmayacak ve diğer tüm krallıkları yok edip, sonsuza kadar ayakta kalacak."

"Okuldakiler bu çocuğa bayılacak," dedi Bridegan.

Ve böylece Zeck o Yılbaşını uzayda, Savaş Okulu'na ev sahipliği yapan istasyona doğru yol alarak geçirdi. Kimseye sorun çıkarmadı, verilen her emre uydu, içinde bulunduğu grup Savaş Okulu'na vardığında, o da diğerleri gibi uçmayı öğrendi. Hatta silahını kendisine gösterilen hedeflere doğrulttu.

Zeck’in kimseyi vurmadığını fark etmeleri epeyce zaman aldı. Her savaşta skoru sıfırdı ve istatiksel olarak okulun tarihindeki en kötü askerdi. Öğretmenler ona sürekli bunun sadece bir oyun olduğunu söylüyorlardı ama hiçbir işe yaramıyordu.

"Ve onlar asla savaşmayacak," diye kitaptan alıntı yaparak, cevap veriyordu Zeck. "Savaşmayı öğrenip Tanrı’yı öfkelendirmeyeceğim." Onu uzaya götürebilirlerdi, onu üniforma giymeye zorlayabilirlerdi, onu zorla Savaş Okulu'na sokabilirlerdi ama kimseye ateş etmeye zorlayamazlardı.

Aradan aylar geçmesine rağmen onu hâlâ eve geri göndermemişlerdi ama en azından artık onla uğraşmıyorlardı. Bir orduya aitti, onlarla çalışıyordu ama raporları hep aynıydı: sıfır düzeyde etkinlik. Okulda skoruyla onun kadar gurur duyan başka bir asker yoktu.

4

SİNTERKLAAS EVE

Dink Meeker, Ender Wiggin’i Fare Ordusu'nun koğuşuna girerken izliyordu. Rosen, her zamanki gibi kapının önünde durmuş, "İsrail askeri bambaşkadır," safsatasına başlamıştı. Rosen’ın İsrail’in askeri itibarını takdir etme biçimiydi bu, gerçi kendisi İsrailli değildi, ayrıca iyi bir kumandan da değildi.

Aslında kötü de değildi. Fare Ordusu sıralamada ikinciydi. Ama bu başarının ne kadarı Rosen’a, ne kadarı Rosen’ın, Dink’in eğittiği taburuna aitti?

Dink daha iyi bir kumandandı ve bunu biliyordu- Fare Ordusunun kumandanlığı ona teklif edilmiş, o geri çevirince Rosen’a verilmişti. Elbette bunu Dink ve Albay Graff dışında bilen yoktu. Bundan birilerine bahsetmenin bir anlamı yoktu-böyle bir şey sadece Rosen’ı zayıf düşürür, onu da kendisiyle böbürlenen bir ahmak gibi gösterirdi. O yüzden hiçbir şey söylememişti.

Bu Rosen’ın şovuydu. İstediği senaryoyu yazmakta serbestti.

"Muhteşem Ender Wiggin mi bu?" diye sordu Flip. Esas adı Flippus'tu ve o da Dink gibi Hollandalıydı. O da Ender gibi çok ufaktı ama henüz onun gibi etkileyici bir şey yapmamıştı. Ender Wiggin’in hemen Savaş Odasına alınıp ardından da aynı hızla listenin en üstüne yükselmesi Flip’in canını sıkıyordu.

"Sana bahsetmiştim," dedi Dink, "kumandanı ateş etmesine izin vermiyordu. Nihayet ateş ettiğinde de- kumandanın emrini çiğnediğini söylemem lazım- skoru çok yüksekti, şans işte.

"Madem Ender böyle işe yaramaz biri onu neden sizin tabura almak istiyorsun?"

Demek ki birileri Dink’in, Rosen'dan Ender’i kendi taburlarına aldırmasını istediğini duymuş ve laf kulaktan kulağa yayılmıştı.

"Çünkü senden daha ufak birine ihtiyacım vardı," dedi Dink.

"Ayrıca onu izliyorsun. Seni gördüm. Onu gözetliyorsun."

Bazen buradaki her çocuğun zeki olduğunu unutuyordu. Hepsi gözlemciydi, hafızaları zehir gibi, analitik becerileri gayet keskindi. Burası el altından iş çevirmeye uygun bir yer değildi.

"Eee," dedi Dink, "Sanırım onda bir şey var."

"Onda bende olmayan ne varmış?"

"İngilizce gramerine hakimiyet," dedi Dink.

"Herkes benim gibi konuşuyor," dedi Flip.

Dink, "çünkü millet koyun sürüsü gibi, hadi ben çıkıyorum," diyip, Rosen ve Ender’in önünden geçerek, odadan çıktı.

Ender ile hemen konuşmak istemiyordu çünkü bu dahi çocuk ilk tanışmalarını anımsıyordu. Ender’in Semender Ordusu'na yerleştirildiği ilk gündü, banyoda karşılaşmışlardı. Dink onun ne kadar ufak olduğunu görünce, "O kadar ufak ki bacaklarımın arasından geçse, taşaklarıma değmez," gibi bir laf etmişti. Aslında kötü bir niyeti yoktu, zaten arkadaşlarından biri de hemen, "senin taşağın olmadığı için olabilir mi Dink?" diyip, onunla dalga geçmişti. Dolayısıyla Dink’in bir üstünlüğü filan da kalmamıştı. Ama yine de söylediği aptalca bir şeydi; gerçi bunda da bir sıkıntı yoktu. Yeni gelen çocuklara böyle aptalca şeyler söylendiği olurdu. Ama bu Ender Wiggin'di ve Dink bu çocuğun diğerlerinden farklı olduğunu, diğerlerinden daha iyi olduğunu ve daha iyi muamele görmeyi hak ettiğini biliyordu. Dink, Ender Wiggin’in farklı olduğunu ilk anlayan kişi olmak istediğini göstermek isterken kalkıp boyu kısa diye budalaca bir espri yapmıştı.

Kısa? Ender’ın boyu kısaydı çünkü yaşı diğerlerinden daha küçüktü. Savaş Okulu'na diğer çocuklardan bir sene daha erken getirilmişti bu da onun zekâsının göstergesiydi. Birlikte geldiği grup daha temel eğitime devam ederken o Semender Ordusu'na alınmıştı. Yaşı gerçekten de diğerlerinden küçüktü. Dolayısıyla boyu da kısaydı. Yani hangi dangalak kalkıp çocukla diğerlerinden daha akıllı diye dalga geçerdi ki?

"Boşver gitsin be," dedi kendi kendine. Wiggin’in senin hakkında ne düşündüğünün ne önemi var? Senin işin onu eğitmek. Bonzo Madrid’in o dangalak Semender Ordusu'nda ziyan olan zamanını telafi edip, bu çocuğu olması gereken yere getirmek.

Aslında Wiggin çok da vakit kaybetmemişti. Çocuk boş zamanlarında bile idman yapıyordu. Dink gidip onu izliyordu. Wiggin yeni şeyler yapıyordu. Dink’in daha önce hiç görmediği hareketlerdi bunlar. Yeni olasılıklar yaratıyordu. Dink bu teknikleri kendi oyunlarında kullanacaktı. Wiggin’e fikirlerini Savaş Odası’ndaki mücadelelerde kullanma fırsatı vermek istiyordu.

"Ben Bonzo değilim, Ben Rosen değilim. Altımdaki bir askerin benden daha iyi, benden daha zeki, daha yenilikçi olmasını tehdit olarak görmem. Herkesten öğrenecek bir şey vardır. Herkese yardım da ederim. Bu yerde karşı çıkabildiğim tek şey bu işte- bizi rekabetçi tipler olmaya teşvik ediyorlar. Ama ben rekabet etmem- iş birliği yaparım."

Dink oyun odasında oturmuş, diğer oyuncuları izliyordu- odadaki tüm oyunları almıştı bu nedenle de geriye ispat etmesi gereken bir şey kalmamıştı- o sırada Wiggin yanına geldi. Belki Dink’in yaptığı o budalaca espriyi anımsıyordu ama hiç belli etmedi. Dink ona Rosen’ın hangi kurallarına ve emirlerine uyması gerektiğini hangilerine de uymaması gerektiğini anlattı. Ayrıca kendisinin onunla iktidar mücadelesine girmeyeceğini hissettirdi- onu en başından savaş oyunlarına sokacak, daha fazla öğrenip, kendini geliştirmesi için fırsat sunacaktı.

Wiggin, Dink’in kendisi için ne yapmaya çalıştığını gayet iyi anlamıştı. Halinden memnun odadan çıktı.

"İşte benim insan ırkının hayatta kalmasına katkım da bu," diye düşündü Dink.

"Bende büyük kumandanların kumaşı yok. Ama büyük bir kumandanı gördüğümde tanırım ve onun bu işe hazırlanmasına yardım ederim. Bu bana yeter. Bu işe yaramaz okulda en azından böyle bir iş yaparak insanların bu savaştan galip çıkmasına yardım edebilirim. Gerçek bir şey yaparak."

"Savaş okuluymuş! Bu sadece çocukların oynadığı bir oyun, yetişkinler tarafından çocukları manipüle etmek için icat edilmiş bir oyun. Peki bunun gerçek savaşla ilgisi ne? Herkesi yenersin, en tepeye çıkarsın, peki ya sonrası? Bir tane bile gerçek Böcek öldürdün mü? Bir tek insanın hayatını kurtardın mı? Hayır. Sadece bir sonraki aşamaya geçtin ve bir daha sıfırdan başladın. Savaş Okulu'nun herhangi bir şey başardığına dair bir kanıt var mı?

Elbette mezun olanlar donanmada önemli pozisyonlara geliyorlar. İyi de Savaş Okulun’a zaten dahi çocuklar alınıyor yani bu çocuklar her halükarda bu pozisyonlara gelebilirler. Savaş Okulu'nun başka bir katkısı olduğuna dair bir kanıt var mı?

Şimdi evde, Hollanda’da olabilirdim. Kuzey Denizi’nin kıyısında yürürdüm. Denizin kıyıya çarpmasını, setleri, adaları yıkmaya çalışıp, insanoğlunun o budala işlere kalkışmasından önce olduğu gibi toprağı okyanusun altında bırakmaya çalışmasını izlerdim.

Dink’in aklına okuduğu bir şey geldi -yeryüzündeyken, istediği şeyi okuyabildiği zamanlarda- uzaydan görülebilen insan yapımı tek şeyin Çin Setti olduğu yönünde budalaca bir iddia vardı. Bu iddia doğru bile değildi- en azından yere eşzamanlı yörüngeden ya da daha yüksekten bakıldığında doğru değildi.

Hayır, uzaydan resim resim görünebilen ve hakkında tek bir yorum yapılmayan insan yapımı tek şey Hollanda'ydı. Hollandalılar kanallar açıp, tuzlu suyu boşalttıkları ve toprağı temizledikleri için tertemiz, yemyeşil topraklar uzaydan görülebiliyordu.

Ama kimse bunun insan yapımı olduğunu fark etmemişti. Görünen sadece toprak parçasıydı. Üzerinde bitkiler yetişiyor, inekler besleniyordu, evler ve otobanlar vardı, herhangi bir toprak parçasında olduğu gibi. Ama bunu biz yapmıştık. Biz Hollandalılar; deniz seviyesi yükseldiğinde setleri yükseltmiş, onları daha da kuvvetlendirmiştik ve kimse "Vay, Hollandalılara bakın, Yeryüzü'ndeki en büyük setlerini yaptılar, ve bin sene sonra hâlâ yapmaya devam ediyorlar," dememişti.

Bana gerçek bir şeyler yaptırana kadar eve dönemeyeceğim. Setlerin arkasındaki toprak kadar gerçek bir şey.

Boş zamanını doldurmuştu. Gidip idmana katıldı. Ardından da Fare Ordusu ile birlikte yemek yediler- yemek boyunca her zaman yaptıkları gibi yediklerinin fare yemi olduğu üzerine espriler yaptılar. Dink, Wiggin’in oyunu nasıl izlediğini ve epeyce keyif aldığını görmüştü ama kendisi katılmadan sadece izlemişti.

Başka bir ortak noktamız var onunla.

Başka bir şey? Neden böyle düşünmüştü? Ortak noktaları neydi ki başka bir ortak noktaları da olsun?

Ha, tabi ya. Neredeyse unutmuştu. Odadaki en akıllı iki çocuğuz biz.

Dink kendisiyle dalga geçerek gülümsedi. Doğru, ben rekabetçi biri değilim. En iyinin ben olmadığını biliyorum ama düşünme ihtiyacı bile duymadan ikincinin ben olduğumu varsayıyorum. Ne ahmaklık be!

Dink kütüphaneye gidip, bir süre ders çalıştı. Belki Petra da gelir diye ümit ediyordu ama kız gelmedi. Kız da onun gibi bu okulun sistemini beğenmiyordu. Kız gelmeyince o da oturup ödevlerini bitirdi. Ödev tarih dersi içindi dolayısıyla hakkıyla yapılması gerekiyordu.

Daha erkendi ama koğuşa döndü. Belki uyurdu. Belki oyun oynardı. Belki içeride canı konuşmak isteyen birilerini bulurdu. Plan yapmadı.

Flip de koğuştaydı. Üzerini çıkarmış, uyumaya hazırlanıyordu. Ama ayakkabılarını, üniforması ve bu okulda bir çocuğun sahip olabileceği birkaç ıvır zıvırla birlikte dolabına kilitlemek yerine, yere, yatağının ucuna koymuştu.

Bu görüntü Dink’e bir şeyler anımsattı.

Flip ona bakıp, belli belirsiz gülümsedi. Ardından da yatağa girip, masasının üzerindeki ekrandan bir şeyler okumaya başladı. Okuduğu her neyse muhtemelen ödeviyle ilgiliydi, çünkü arada bir ekrandaki metnin bazı kısımlarının altını çiziyordu.

Ayakkabılar. Bugün beş aralıktı. Sinterklaas Arifesi'ydi. Flip Hollandalıydı, elbette ki ayakkabıları yatağının ucuna bırakacaktı.

Evet, bu gece Sinterklaas -Sint Nikolaas, çocukların koruyucu azizi- İspanya'daki evinden gelecekti, yanında da hediye çuvalını taşıyan Zenci Peter olacaktı. Tüm Hollanda’yı dolaşıp, evlerin bacasından çocukların uslu durup durmadığını dinleyecekti. Eğer çocuklar usluysa kapılarını çalacak ve kapı açıldığında içeriyi şekerle dolduracaktı. Çocuklar dışarı çıktıklarında sepetlere ya da ayakkabılarının içine doldurulmuş hediyeler bulacaklardı.

İşte Flip de bu yüzden ayakkabılarını yatağın yanına bırakmıştı.

Dink’in gözleri yaşla doldu. Bu aptalcaydı. Evet, evini özlemişti- babasının kumsalın yakınlarındaki evini özlemişti. Ama Sinterklaas ufak çocuklar içindi, kendisi için değil. Savaş Okulu'ndaki hiçbir çocuk için değildi.

Ama Savaş Okul'u neydi ki? Hiçbir şey. Evde olmam gerekirdi diye düşündü. Evde olup, daha küçük çocuklar için Sinterklaas Gününe yardım ediyor olmam gerekirdi. Evimizde küçük çocuk olsaydı tabi.

Dink masasına geçip, ne yapacağını tam bilmeden yazmaya başladı.

Ayakkabısı öylece durur, yosun tutar

Sinterklaas hediye koymazsa içine

İyi de bir asker

Bizim Flip gibi

Savaş odasında bir uzay gemisi gibi uçamayıp

Süzülüyorsa camın üzerindeki su damlası gibi

Niye versin Sinterklaas ona hediyesini

İyi bir şiir olmadığı ortadaydı ama Sinterklaas şiirlerinin amacı hediyeyi alan kişiyi incitmeden onunla dalga geçmekti. Flip Fare Ordusu'na ilk atandığında birkaç kez Savaş Odası’nın duvarlarından kötü kalkışlar yapıp, odanın içinde tüy gibi süzülüp durmuştu, bu da onu düşman için açık hedef haline getirmişti ve çocukların hâlâ bunu hatırlayıp, dalga geçtikleri olurdu.

Dink bu şiiri Felemenkçe yazabilirdi ama Felemenkçe yok olmaya yüz tutmuş bir dildi ve Dink bu dili şiir yazabilecek derecede iyi konuşup konuşmadığından emin değildi. Ayrıca Flip’in de anlayabileceğinden emin değildi. Hollanda, İngiltere'ye çok yakındı. BBC onları çift dil konuşulan ülkelerden görürken, Avrupa Birliği, İngilizce konuşulan bir ülke olarak kabul ediyordu.

Şiir bitmişti ama çıktı alması gerekiyordu. Neyse ki saat daha erkendi. Dink ekranını kolunun altına sıkıştırıp, yataktan çıktı ve koridorları geçip, yazıcının olduğu odaya doğru yürüdü. Bu arada hediye olarak verebileceği bir şeyler bulması gerekiyordu.

Verebilecek bir şey bulamadı ama şiire iki mısra daha ekledi.

Bugün gelirse bir hediye

Bulursun onu yarın kahvaltı tepsisinde

Savaş Okulu'nda çocuklar için çok fazla bir şey yoktu. Oynadıkları tek oyun masa ekranlardaki ya da oyun odasındaki oyunlardı; spor yapılan tek yer ise Savaş Odası'ydı. Masalar ve üniformalar; başka neye ihtiyaçları vardı ki?

Koğuşlar karanlıktı artık, çocukların çoğu uyumuştu. Birkaç tanesi masalarında çalışıyor ya da o aptal oyunlardan oynuyorlardı. Öğretmenlerin hangi oyunları oynamayı tercih ettiklerine bakarak psikolojik analizlerini yaptıklarını bilmiyorlar mıydı? Belki de buna aldırış etmiyorlardı. Bazen Dink de aldırış etmeden oynuyordu. Ama bu gece değil. Bu gece canı gerçekten sıkkındı ve nedenini bile bilmiyordu.

Aslında biliyordu. Flip Sinterklaas'tan bir şeyler alacaktı ama kendisi alamayacaktı. Oysa almalıydı. Babası kesinlikle onun Zenci Piet’in çantasından bir hediye almasını sağlardı. Dink de sabah uyanır, evin her köşesini arar ve hediyeyi babasının sakladığı, hiç olmayacak acayip bir yerden bulup, çıkarırdı.

"Evimi özledim," diye düşündü. Hepsi bu. O aptal danışman da öyle söylememiş miydi zaten? "Evini özlemişsin," demişti- "Unut artık. Diğer çocuklar üstesinden geldiler," demişti.

Ama Dink bunun doğru olmadığını düşünüyordu. Çocuklar sadece duygularını gizliyorlardı. Birbirlerinden, kendilerinden.

Flip’in durumunda farklı olan ise bu gece ne hissettiğini daha fazla gizlememiş olmasıydı.

Flip uyumuştu. Dink şiirin yazılı olduğu kağıdı katlayıp, yerde duran ayakkabının içine koydu.

Aç gözlü, sersem çocuk. Ayakkabıların ikisini de bırakmıştı.

Ama elbette sebep Flip’in aç gözlülüğü değildi. Eğer ayakkabıların sadece birini bıraksaydı, ne yapmaya çalıştığını anlayıp, onunla evini özlediği, çocukça davrandığı için dalga geçecek birileri çıkabilirdi. Bu yüzden ayakkabıların ikisini de bırakmıştı. Yaptığı şeyi inkâr ediyordu. Sinterklaas ile ilgisi yokmuş gibi yapıyordu- "Sadece ayakkabılarımı yatağın yanına bıraktım."

Dink kendi yatağına girip, bir süre öylece uzandı. İçini derin, hiç bitmeyecekmiş gibi gelen bir hüzün kaplamıştı. Bu evini özlemekle ilgili değildi, hayır gerçek neden bu değildi. Bu, Dink’in artık bir çocuk olmaması ile ilgiliydi; o artık Sinterklaas’a işini yapması için yardım eden bir yetişkindi. Elbette ki yaşlı aziz İspanya'dan buraya, Savaş Okulu'na gelemezdi. Ona birisinin yardım etmesi gerekiyordu.

Dink, çocuk değil, babaydı artık. Bir daha da çocuk olamayacaktı.

5

SİNTERKLAAS GÜNÜ

Zeck ayakkabıları görmüştü. Dink’in çocukların çoğu uykudayken ayakkabılardan birinin içine bir şey koyduğunu da görmüştü. Ama neler olduğunu anlamamıştı, sadece bu iki Hollandalı çocuğun tuhaf bir iş çevirdiklerini fark etmişti.

Zeck, Dink’in taburunda değildi. Aslında herhangi bir taburda da değildi. Çünkü kimsenin onu izlediği yoktu, zaten izleseler de fark etmezdi. Zeck oynamıyordu.

Fare Ordusu'nun ikinci sırada olması da bu nedenle önemliydi- savaşları, hiçbir işe yaramayan bir askere rağmen kazanıyorlardı.

Rosen başta onu tehdit etmiş, ona tanınan ayrıcalıkları elinden almaya kalkışmıştı -hatta yemek yemesine bile engel olmaya uğraşmıştı- ama Zeck ona hiç aldırış etmemişti. Ona kabadayılık taslayan, koridorlarda yolunu kesen çocukları da umursamamıştı. Ne diye umursayacaktı ki? Kaba güç kullanmaya çalışmaları onların ne tür insanlar olduğunu ortaya koyuyordu zaten, şiddetten keyif almaları onların ruhunun ne denli kirli olduğunu gösteriyordu.

Yaradılış, bölüm altı, ayet on üç: Ve Tanrı Nuh’a dedi ki, tüm hayat gözlerimin önünde son bulacak; çünkü yeryüzü onlardan dolayı şiddetle doldu; ve bekleyin, ben de onları yeryüzü ile yok edeceğim.

Tanrı’nın Yeryüzüne Böcekleri göndermesinin nedeninin insanoğlunun uyguladığı şiddet olduğunu anlamıyorlar mıydı? Zeck, Çin’in yeryüzünden nasıl silindiğinin anlatıldığı videoları izlemek zorunda kaldığında bu fikri iyice netleşmişti. Böcekler, yok edici meleklerden başka neyi temsil ediyor olabilirlerdi? Önce sel, sonra ateş, aynen kehanette söylendiği gibi.

Dolayısıyla verilecek doğru tepki şiddete karşı durmak, barışçıl olup, savaşı reddetmekti. Oysa onlar ne yapıyorlardı? Çocukları savaşın put tanrısına kurban ediyorlardı, onları ailelerinden koparıp, buraya, Moloch'un kızgın, metal kollarına atıyorlardı. Çocuklar burada kendilerini tamamen şiddete teslim edecekleri bir eğitim alıyorlardı.

Beni istediğiniz kadar itip kalkın. Bu yaptığınız beni arındıracak, sizi ise daha da kirletecek.

Gerçi artık kimsenin Zeck ile uğraştığı yoktu. Onu görmezden geliyorlardı. Bunu açıktan yapmıyorlardı- onlara bir şey sorduğunda yanıt veriyorlardı. Muhtemelen onu küçümseyerek ama bu Zeck’in umurunda mıydı? Küçümseme nefretle karışık bir tutumdur ve nefret de korkuyla karışık gururdur. Ondan korkuyorlardı çünkü o farklı biriydi ve bu yüzden ondan nefret ediyorlardı ve hissettikleri acıma, içlerinde Tanrı’nın dokunuşundan geriye kalan tek şey- küçümsemeye dönüşmüştü. Gururla kirlenen bir erdem.

Sabah olduğunda Flip’in ayakkabılarını ve Dink’in ayakkabıya koyduğu notu tamamen unutmuştu.

Ama sonra Dink’in elinde tıka basa dolu bir tepsiyle yemek kuyruğundan çıktığını ve tepsiyi götürüp Flip’e verdiğini gördü.

Flip önce gülümsedi, sonra kahkaha atmaya başladı.

O zaman Zeck’in aklına ayakkabılar geldi. Flip’in yanına gidip, tepsiye baktı.

Bu sabah kahvaltıda krep vardı ve Flip’in krepi F harfi şeklinde kesilmişti. Anlaşılan bu durumun iki Hollandalı çocuk için bir anlamı vardı ve Zeck ne olabileceğini tahmin edemiyordu. Gerçi Zeck çoğu şeyi anlamıyor ya da bir fikir yürütemiyordu. Babası onu dış dünyadan uzak tutmuştu bu nedenle diğer çocukların çoğunun bildiği şeyleri o bilmiyordu. Zeck cehaletinden gurur duyuyordu. Bu onun temiz kaldığının göstergesiydi.

Ama bu kez ona ters gelen bir şeyler vardı. Sanki o F harfi bir tür komploya işaret ediyor gibiydi. Ne anlama geliyordu o harf? Herkesin bildiği o küfür mü? İyi de bu çok basit bir açıklama olurdu, dahası bu kez ikisi o art niyetli kahkahalardan atmamışlardı. Bu başka türlü bir kahkahaydı.. .Hüzünlü bir kahkaha.

Hüzünlü kahkaha. Bundan bir anlam çıkarmak zordu ama Zeck doğru bir tespit yaptığını da biliyordu. F harfi onları güldürmüştü ama aynı zamanda üzmüştü.

Diğer çocuklardan birine sordu. "Dink’in Flip’in krepinden yaptığı o F harfi de neyin nesi öyle?"

Çocuk omuz silkip, "Hollandalı onlar," demişti, sanki Hollandalı olmaları tüm tuhaf davranışlarını izah ediyormuş gibi.

Zeck elindeki tek ipucunu araştırmaya karar verdi. Kahvaltıdan hemen sonra ekranının başına oturup, önce Hollanda F yazdı ve elbette hiçbir sonuç alamadı. Sonra bir iki kombinasyon daha denedi ve nihayet "Hollanda ayakkabıları" yazınca Sinterklaas Günü ile ilgili bir şeyler çıktı karşısına. Altı Aralık tarihinin ne anlama geldiğini böylece öğrenmiş oldu.

Derse gitmedi. Onun yerine Flip’in yatağına gitti. Düzgünce toplanmış olan yatağın altını üstüne getirdi ve nihayet örtülerin altına gizlenmiş kağıdı buldu. Kağıtta yazan şiiri hemen ezberledi, sonra kağıdı bulduğu yere yeniden koyup, yatağı topladı- çünkü yatağı böyle bırakırsa Flip onun yüzünden, haksız yere eksi not alabilirdi. Sonra da Albay Graff’ın ofisine gitti.

"Seni çağırdığımı hatırlamıyorum," dedi Albay Graff.

"Çağırmadınız," dedi Zeck.

"Bir sorunun varsa, danışmanına git. Danışmanın kim?" Ama Zeck onun danışmanın adını gayet de iyi hatırladığını, aslında kendisinin kim olduğunu çıkaramadığını hemen anlamıştı.

"Ben Zeck Morgan," dedi. "Fare Ordusu'nda izleyiciyim."

"Tamam," dedi Graff başını sallayarak. "Şiddet uygulamayacağına dair ettiğin yemini mi bozdun?"

"Hayır, efendim," dedi Zeck. "Size bir soru sormaya geldim."

"Soracak başka birini bulamadın mı?"

"Herkesin işi vardı," dedi Zeck. Bunu söylediği anda da pişman oldu çünkü aslında başka kimseye gitmemişti ve bunu sadece Graff’ın işe yaramaz biri olduğunu, herkes çalışırken onun boş boş durduğunu ima etmek için söylemişti. "Yanlış bir şey söyledim, beni bağışlayın," dedi.

"Ne sormak istiyorsun?" dedi Graff, başka tarafa bakıyordu ve fazla sabrının kalmadığı belliydi.

"Burada şiddet karşıtı olmanın söz konusu olmadığını çünkü beni böyle davranmaya iten nedenin dinle bağlantılı olduğunu ve Savaş Okulu'nda din diye bir şeyin olmadığını söylemiştiniz."

"Dini ibadetlerinizi yapamayacağınızı söylemiştim," dedi Graff. "Yoksa dersler sürekli namaz kılmak isteyen Müslümanlardan, her yedi günde bir Sabbath’ı ya da başka bir dini günü kutlamak isteyen Hıristiyanlardan ve Yahudilerden dolayı kesintiye uğrar. Macumbaların tavuk kurban etme geleneğini de eklersek, ve tabii her yerde ufak Buda heykelleri, azizlerin ikonaları filan olur. Dolayısıyla hepsi yasak. Ders zamanı geldi. Şimdi lütfen sınıfına git yoksa sana eksi not vermek durumunda kalırım."

"Benim sorum bu değildi," dedi Zeck. "Size yanıtını zaten bildiğim bir soru sormaya gelmedim."

"O zaman niye açıyorsun bu konuyu -neyse, boş ver- ne soracaktın sen?"

"Eğer dini ibadet yasaksa, o zaman Savaş Okulu neden Aziz Nicholas Günü'nün kutlanmasına hoşgörü gösteriyor?"

"Göstermiyoruz," dedi Graff.

"Evet gösteriyorsunuz."

"Söz konusu bile değil."

"Ama kutlandı."

"Lütfen konuya gelir misin? Şikayette mi bulunuyorsun? Öğretmenlerden bir şey söyleyen mi oldu?"

"Flippus Rietveld, ayakkabılarını yatağının yanına koydu, Aziz Nicholas için. Dink Meeker da ayakkabılardan birinin içine, üzerine şiir yazdığı bir kağıt koydu ve sonra sabah kahvaltısında Flip’e üzerine F harfi kazınmış bir krep verdi. Bu harf geleneksel olarak Sinterklaas Gününü temsil ediyor. O da bugün, altı Aralık."

Graff geriye yaslandı. "Sinterklaas şiiri?"

Zeck ezberlemiş olduğu şiiri okudu.

Graff gülümseyip, kıkırdadı.

"Yani onların dini inançları gereğince hareket etmesini komik buluyorsunuz ama benimkini yasaklıyorsunuz."

"Altı üstü ayakkabının içine koyulmuş bir şiir. Canın istiyorsa sen de otur dilediğin şiiri yaz ve insanların kıyafetlerinin içine yerleştir, sana bu konuda izin veriyorum."

"Benim dinimde ayakkabıya şiir koymak gibi şeyler yok. Benim dinim Yeryüzüne barışın gelmesine katkıda bulunmamızı istiyor."

"Yeryüzünde bile değilsin artık."

"Eğer alıkonulup buraya getirilmeseydim ve Mamon’a kölelik yapmak zorunda bırakılmasaydım şu anda Yeryüzünde olacaktım," dedi Zeck, ses tonu yumuşaktı.

Graff aklından, "Neredeyse bir senedir buradasın ve hâlâ aynı havadan çalıyorsun," diye geçirdi. "Arkadaşlarının baskısı da mı hiç etkilemiyor seni?"

"Eğer o Hollandalı Hıristiyanlar Aziz Nicholas Gününü kutlayabiliyorsa, o zaman Müslümanların da Ramazan’ı ve Yahudilerin de Tabernacles Bayramını ve benim de sevgi ve barış öğretimi uygulayabilme hakkım olmalı.

"Neden uğraşıyorsun bununla?" dedi Graff. "Yapabileceğim tek şey onlara ceza vermek, hem de niye? Sırf birbirlerine sevimli bir jest yapmışlar diye. Herkes senden daha da çok nefret edecek."

"Yani onlara adımı vereceğinizi mi kast ediyorsunuz?"

"Hayır, Zeck. Senin nasıl davranacağını biliyorum. Gidip kendin söyleyeceksin, onlar da sana öfkelenecek ve senle uğraşmaya başlayacaklar, böylece daha fazla arınmış olacaksın."

Graff, Zeck içeri girdiğinde onu tanımamıştı ama belli ki hakkında epeyce şey biliyordu. Yüzünü tanıyamıyorlardı ama fikirlerini biliyorlardı. Zeck’in inancındaki ısrarı bir etki yaratmaya başlamıştı demek.

"Eğer Savaş Okulu tüm dinleri yasakladığı için benim dinimi yasaklıyorsa, o zaman tüm dinler yasaklanmalı efendim."

"Bunu biliyorum," dedi Graff. "Senin çekilmez bir velet olduğunu da biliyorum."

"Sanırım bunu 'kumandanların askere moral vermesi gerekir,' komutu doğrultusunda söylediniz, efendim."

"Hayır, bunu 'zeki bir göt olmak seni Savaş Okulu'ndan kurtarmaz,' tespiti doğrultusunda söyledim."

"Çekilmez bir velet olmaktansa zeki bir göt olmak iyidir, efendim."

"Çık ofisimden."

Bir saat sonra Flip ve Dink, Albay’ın odasına çağrıldı. İkisi de kınama cezası aldı ve şiire el koyuldu.

"Ayakkabılarını da alsaydınız ya, efendim," dedi Dink. "Ayrıca eminim tuvalete çıktığında o F harfini de çıkaracaktır, ben sizin için eski haline sokarım, böylece hiçbir şeyi atlamamış olursunuz."

Graff hiçbir şey demeden onları geri yolladı. Artık olayın bütün Savaş Okulu'nda duyulacağına emindi. Ama eğer bunu yapmasaydı, Zeck’in gidip herkese okul yönetiminin bu iki çocuğa hoşgörü gösterdiğini söyleyeceğinden de emindi. İşte o zaman işler kabusa dönerdi çünkü çocuklar dini bayramlarından dolayı tatil istemeye başlayacaktı.

Kaçınılmaz olan şuydu: Burada uygulanan programla işbirliği yapmayı reddeden bu iki muhalif, müttefik olacaklardı. Müttefik olduklarının bilincinde oldukları için değil. Ama gerçekte öylelerdi- sistemi yıkmak için kasıtlı olarak sorun çıkarıyorlardı.

Ama buna izin vermeyeceğim sevgili dahi çocuklar. Çünkü Sinterklaas Günü ya da Hıristiyan şiddet karşıtlığı filan kimsenin umurunda değil. Çünkü savaşa gittiğinizde- ki ister inanın ister inanmayın Dink ve Zeck, gittiğiniz yer oraydı- o zaman çocuksu işlerle kimse ilgilenmez. İnsan soyunu hayatta kalması riske girdiğinde, kriz geçene kadar tüm bu dünyevi saçmalıklar bir kenara bırakılır.

Ve siz veletler ne düşünürseniz düşünün kriz henüz son bulmadı.

6

KUTSAL SAVAŞ

Dink, Graff’ın ofisinden çıktığında epeyce öfkeliydi. "Günde sekiz kere dua etmekle, ayakkabının içine bir şiir koymak arasındaki farkı göremiyorlarsa..."

"Harika bir şiirdi," dedi Flip.

"Aptal bir şiirdi," dedi Dink.

"Zaten öyle olması gerekiyordu. Harikulade aptalca bir şiirdi. Ben sana yazmadığım için kötü hissediyorum kendimi."

"Ben ayakkabılarımı bırakmamıştım ki."

Flip iç geçirdi. "Öyle bir şey yaptığım için üzgünüm. Evi özledim işte. Birilerinin fark edeceğini düşünemedim bile."

"İkimiz de çok çok üzgünüz," dedi Flip. "Ama şöyle bir şey de var ki aslında hiç üzgün değiliz."

"Hayır, değiliz," dedi Dink.

"Aslına bakarsan sırf Sinterklaas Gününü kutlamaya çalıştık diye başımızın belaya girmesi komik. Yılbaşını kutlamaya kalksak kim bilir neler olurdu."

"Aslında hâlâ on dokuz gün var önümüzde," dedi Dink.

"Doğru," dedi Flip.

Fare Ordusu koğuşuna döndüklerinde, herkesin olanı biteni duyduğu yüzlerindeki ifadeden okunuyordu. Dink ve Flip içeri girince herkes sustu.

"Aptallık," dedi Rosen.

"Teşekkürler," dedi Dink. "Senden bunu duymak benim için çok önemli."

"Sen ne zamandan beri din işlerine girdin?" diye sordu Rosen. "Ne diye böyle bir kutsal savaş işine kalkıştın?"

"Dinle ilgisi yok," dedi Dink. "Hollandalı olmakla ilgili."

"Hadi ama, duygusallaşma, artık Fare Ordusu'ndasın, Hollanda da değil."

"Üç ay içerisinde Fare Ordusu'ndan çıkmış olacağım," dedi Dink. "Ama ölene kadar Hollandalı olacağım."

"Burada hangi ulustan olduğumuzun bir önemi yok," dedi diğer çocuklardan biri.

"Hangi dinden olduğumuzun da," dedi bir diğeri.

"Bunun önemli olduğu ortada," dedi Flip, "yoksa sırf bir şiir yazıp, krepi F şeklinde kestik diye bize kınama cezası vermezlerdi."

Dink koridora doğru baktı, koğuşların en arka tarafında uyuyan Zeck buradan görünmüyordu bile.

"Burada değil," dedi Rosen.

"Kim?"

"Zeck. Buraya gelip olanları bize anlattı, sonra da gitti."

"Nereye gittiğini bilen var mı?" diye sordu Dink.

"Neden?" dedi Rosen. "Yoksa bir iki tokat atmayı mı planlıyorsun? Öyle bir şeye müsaade edemem."

"Onunla konuşmak istiyorum," dedi Dink.

"Haa, konuşmak istiyorsun."

"Konuşmak istiyorum dediysem kastettiğim gerçekten konuşmak."

"Ben onunla konuşmak istemiyorum," dedi Flip. "kendini beğenmiş ahmak."

"Onun tek derdi Savaş Okulu'ndan çıkabilmek,"dedi Dink.

"Eğer oylama yapabilseydik buradan gitmesi saniye sürmezdi. Boşuna yer işgal ediyor," dedi diğer çocuklardan biri.

"Oy kullanmak," dedi Flip. "Tam askeriye tavrı."

"Git de açtığınız o hendeklerden birini parmakla," dedi diğer çocuk.

"Şimdi de Hollanda karşıtı oldunuz yani," dedi Dink.

"Hâlâ Noel Baba’ya inanıyorlarsa yapacak bir şey yok,"dedi Amerikalı bir çocuk.

"Sinterklaas," dedi Dink. "Kendisi İspanya’da yaşıyor, Kuzey Kutbu'nda değil. Yanında bir de hediye çantasını taşıyan bir arkadaşı var- Zenci Piet."

"Arkadaş mı?" dedi Güney Afrikalı bir çocuk. "Zenci Piet daha çok bir kölenin ismine benziyor."

Rosen iç geçirdi. "Hıristiyanların Yahudileri katletmek yerine birbirleri ile kavgaya tutuştuğunu görmek güzel bir şey," dedi.

Bunun üzerine Ender Wiggin sessizliğini bozdu. "Kuralların önüne geçmeye çalıştığı şey tam olarak bu değil mi zaten? İnsanların dinleri ya da uyrukları yüzünden birbirlerine saldırmaları?"

"Yine da yapıyoruz işte," dedi Amerikalı çocuk.

"Biz buraya insan ırkını kurtarmaya gelmedik mi?" diye sordu Dink. "İnsanların dinleri ve uyrukları vardır. Ve gelenekleri de vardır. Biz neden insan olamıyoruz?"

Wiggin yanıt vermedi.

"Bizim Böcekler gibi yaşamamızın bir anlamı yok," dedi Dink. "Onlar da Sinterklaas Gününü kutlamıyor."

"İnsan olmanın bir parçası da," dedi Wiggin, "zaman zaman birbirimizi katletmektir. O yüzden belki de Formikleri alt edene kadar insan gibi davranmamaya çalışsak iyi olur."

"Ve belki de," dedi Dink, "askerler önemsedikleri şeyler için savaşır, önemsedikleri şeyler de gelenekleri, inançları ve uluslarıdır- yani burada yasak olan her şey."

"Belki de eve dönüp, tüm bunların orada bizi beklediğini görebilmek için savaşıyoruz," dedi Wiggin.

"Belki de hiçbirimiz aslında savaşmıyoruz," dedi Flip. "Burada yaptığımız herhangi bir şey gerçek değil ki."

"Sana neyin gerçek olduğunu söyleyeyim mi?" dedi Dink. "Ben dün gece Sinterklaas’a yardım ettim," diyerek sırıttı.

"Yani nihayet bir elf olduğunu itiraf ediyorsun," dedi Amerikalı çocuk sırıtarak.

"Savaş Okulu'nda kaç tane Hollandalı çocuk var?" diye sordu Dink. "Sinterklaas ufak bir azınlığın kültürel ikonu, öyle değil mi? Noel Baba gibi bir şey değil, doğru mu?"

Rosen, Dink’e hafif bir dirsek attı. "Sen ne yaptığını sanıyorsun, Dink?"

"Noel Baba da dini bir kişilik değil. Kimse oturup, Noel Baba’ya dua etmez. Amerikalılara özgü bir şey."

"Kanadalılara da," dedi çocuklardan biri.

"İngiliz Kanadalılar için de geçerli," dedi bir diğer çocuk. "Bazılarımız Yılbaşı Baba deriz," bunu Fransızca söylemişti.

"Bazıları da Yılbaşı Baba," der dedi diğeri İngilizce olarak.

"Gördünüz mü? Hıristiyanlıkla ilgisi yok, ulusal," dedi Dink. "Dini ifade özgürlüğünü ortadan kaldırmak- tamam. Ama uyruklarımızı yok etmeye kalkışmaları- tüm donanmanın milletine olan bağlılığı ortada. Hollandalı bir Amiral'den Hollandalı değilmiş gibi davranmasını bekleyemezsiniz, buna tahammül edemez."

"Burada Hollandalı amiral yok ki," dedi İngiliz çocuk.

Dink böyle budalaca yorumların kendisini öfkelendirmesine izin vermezdi. Kimseye vurmak filan istemiyordu. Sesini yükseltmek istemiyordu. Ama içinde bir yerde bastıramadığı bir meydan okuma duygusu vardı. Diğer insanların hoşuna gitmeyecek bir şey yapması lazımdı. Bunun sorun çıkaracağını ve hiçbir işe yaramayacağını bilse de yapacaktı ve bunu hemen şimdi yapmayı planlıyordu.

"Hollandalılara özgü geleneği bastırabildiler çünkü sayımız çok az," dedi Dink. "Ama artık Uluslararası Donanmadaki diğer askerler gibi ulusal kültürlerimizi ifade etme özgürlüğünde ısrarcı olmanın zamanı geldi. Yılbaşı, Hıristiyanlar için kutsal bir gün ama Noel Baba din dışı bir figür. Kimse ona dua filan etmiyor."

"Ufak çocuklar ediyor," dedi Amerikalı ama bunu gülerek söylemişti.

"Noel Baba, Yılbaşı Baba, Pére Noel, Sinterklaas, bunlar ulusal figürler ve hiçbir dine inanmayan kişiler bile artık yılbaşını kutluyor. Yılbaşı günü insanlar birbirlerine hediye veriyor, değil mi? 25 Aralık, inançlı bir Hıristiyan olsanız da olmasanız da hediye alıp, veriyorsunuz. Bizi dinine bağlı kimseler olmaktan alıkoyabilirler ama Yılbaşı Günü birbirimize hediye vermemizi engelleyemezler."

Çocukların bazıları gülüyor, bazıları da Dink’in söylediklerini düşünüyordu.

"Başın fena halde belaya girecek," dedi çocuklardan biri.

"Başım beladan hiç kurtulmuyor ki zaten," dedi Dink.

"Böyle bir şeye kalkışayım deme."

Dink bu denli öfkeyle konuşanın kim olduğunu anlamak için etrafa bakındı.

Zeck:

"Senin kimin tarafında olduğunu zaten biliyoruz."

"İsa adına seni buraya Şeytan’ı sokmaktan men ederim."

Çocukların yüzündeki gülümseme silinmiş, herkes susmuştu.

"Farkındasın değil mi, Zeck?" dedi Dink, "bu davranışınla Noel Baba hareketimin destekleneceğini garantilemiş oldun."

Zeck gerçekten de korkmuş görünüyordu. Ama Dink'ten değil. "Başınıza bu laneti yağdırtma."

"Ben lanetlere inanmam, sadece kutsanmaya inanırım," dedi Dink. "Ve de Noel Baba adına birilerine hediye veriyorum diye kimsenin beni lanetleyeceğine inanmıyorum."

Zeck etraftakilere baktı, kendini sakinleştirmeye çalışıyormuş gibi bir hali vardı. "Burada dini ibadetler yasak," dedi.

"Ama sen ibadetini yapıyorsun," dedi Dink. "Ateş etmeyerek yapıyorsun bunu. Eğer bizim Noel Baba devrimine itirazın varsa o zaman biz de senin ateş ettiğini ve birilerini vurduğunu görmek istiyoruz. Yoksa ikiyüzlünün tekisin demektir. Bir sahtekâr. Dini bütün bir yalancı." Dink, Zeck’in burnunun dibine kadar gelmişti ve diğer çocuklardan bir kaçı da durumdan rahatsız olmaya başlamıştı.

"Geri çekil, Dink," diye bir mırıltı yükseldi birinden. Kimdi bu? Elbette Wiggin. Harika, barışçıl çocuk. Dink içindeki meydan okuma dürtüsünün yeniden yükseldiğini hissetti.

"Ne yapacaksın?" dedi Zeck, sesi yumuşaktı. "Bana vuracak mısın? Senden üç yaş küçüğüm ben."

"Hayır," dedi Dink. "Seni kutsayacağım."

Elini tam Zeck’in başının üzerinde tutuyordu. Dink’in de tahmin etmiş olduğu gibi Zeck kıpırdamadan durmaya devam etti. İşte Zeck’in en başarılı olduğu şey buydu: kurtulmayı bile denemeden herkesin attığı çöpü kabul etmek. "Seni Noel Baba’nın ruhuyla kutsuyorum," dedi Dink. "Seni şefkat ve cömertlikle kutsuyorum. Seni diğer insanları mutlu etmeye karşı duyduğum dayanılmaz dürtüyle kutsuyorum. Ve biliyor musun seni bir de neyle kutsuyorum? Tanrının gözünden bizden daha iyi olmadığını anlaman için ihtiyaç duyduğun mütevazılıkla kutsuyorum."

"Sen Tanrı hakkında hiçbir şey bilmiyorsun," dedi Zeck.

"Senin bildiğinden daha fazlasını biliyorum," dedi Dink. "Çünkü ben nefret dolu değilim."

"Ben de değilim," dedi Zeck.

"Hayır," diye mırıldandı bir başka çocuk, "sen baştan ayağı saçmalıkla dolusun."

"Seni kutsuyorum," dedi Dink, "Sevgiyle. İnan bana Zeck sevgi denilen şeyi hissettiğin de tam bir şok geçireceksin öyle ki seni öldürebilir. O zaman gidip Tanrıyla konuşabilir ve acaba işi nerde mahvettim diye sorabilirsin."

Dink arkasını dönüp, Fare Ordusu'na baktı. "Sizi bilmem ama ben bu sene Noel Baba rolü oynamaya kararlıyım," dedi. "Burada kendimize ait hiçbir şeyimiz yok o yüzden de hediye bulmak kolay değil. Buraya kargoyla hediye de getiremeyeceğimize göre.. .Ama vereceğimiz hediyelerin illa da oyuncak ya da onun gibi şeyler olması gerekmiyor. Ben Flip’e hediye olarak bir şiir vermiştim, başımıza onca derdi açan şey bir şiirdi yani."

"Ah, ne tatlı," dedi İngiliz, "aşk şiiri mi?"

Bunun üzerine Flip şiiri ezbere okudu. Okurken kızarmıştı çünkü esprinin konusunun kendisi olduğunu biliyordu ama tam da bu onu mutlu ediyordu.

Dink çocukların çoğunun bir tabur liderinin askerlerinden birine alaycı bir şiir yazmasının son derece havalı bir şey olduğunu düşündüklerini görebiliyordu. Bu gerçekten bir hediyeydi.

"Ve gerçek Yılbaşını kutlamadığımızı ispat etmek için," dedi Dink, "birbirimize Aralık ayının herhangi bir gününde hediye verelim. Adı Hannuka olabilir...ne bileyim, Sinterklaas olabilir, olmaz mı?"

"Eğer Dink bize bir hediye verirse, dolar kalbimiz neşeyle," dedi Jamaikalı çocuk.

İngiliz "Ah ne tatlı," dedi.

Kanadalı çocuk da bunun üzerine "Deli Tom her şeye 'ne tatlı,' diyor, ayağına yapışmış çamuru görmüyor," dedi.

Çocukların çoğu buna güldü.

"Bu hediye miydi yani şimdi?" dedi Deli Tom. "Yılbaşı Baba bu sene standartlarının altında bir iş yapıyor.

"Hediye iyi gelirdi bünyeye," dedi Wiggin, çocuklar güldüler. Wiggin devam etti, "ama evden gelen bir mektubun yerini tutamazdı yine de."

Sadece birkaç çocuk güldü. Sonra hepsi sustular.

"İstediğim tek hediye bu," dedi Wiggin yumuşak bir sesle. "Evden gelecek bir mektup. Eğer bana bunu verebilirsen, seninleyim."

"Veremem," dedi Dink, o da Wiggin kadar ciddi görünüyordu artık. "Dışarıyla olan tüm bağlantımızı kestiler. Yapabileceğim en iyi şey şu: Evde muhtemelen ailen Noel Baba hazırlığı yapıyordur. Çorapları ağaca asıyordur, doğru mu? Sen Amerikalısın, öyle değil mi?"

Wiggin başını evet anlamında salladı.

"Bu sene çoraplarını as Wiggin, bir hediye alacaksın."

"Kömür alacaksın muhtemelen," dedi İngiliz Deli Tom.

"Henüz ne olacağını bilmiyorum ama o çorabın içinde mutlaka bir şey olacak."

"Ama ailemden gelmeyecek."

"Hayır, Noel Baba'dan gelecek," dedi Dink, sırıtıyordu.

Wiggin başını salladı. "Yapma bunu, Dink," dedi. "Belaya bulaşmaya değmez."

"Ne belası? Herkese moral verecek."

"Biz savaşmayı öğrenmek için buradayız," dedi Wiggin.

Zeck fısıltıyla: "Öğrenmeyin artık savaşmayı," dedi.

Dink, "Sen hâlâ burada mısın, Zeck?" dedi ve ardından kasten sırtını ona döndü. "Biz bir ordu kurmak için buradayız Wiggin. Tek bir kişiymiş gibi hareket eden bir gurup adam. On bin yıllık insan tarihini ve kültürünü tek bir kural çıkararak yok edebileceğini sanan öğretmenlerin ezdiği bir avuç çocuk değiliz."

Wiggin başka tarafa bakıp, üzüntüyle, "Nasıl istiyorsan öyle yap, Dink," dedi.

"Zaten hep öyle yapıyorum," dedi Dink.

"Tanrı’nın saygı duyduğu tek hediye," dedi Zeck, "kırık bir kalp ve pişmanlık duyan bir ruhtur."

Çocukların çoğu buna oflayıp, puflayarak yanıt verdi ama Dink son bir kez dönüp, Zeck’e baktı: "Sen ne zaman pişmanlık duydun ki acaba?" diye sordu.

"Pişmanlık benim ancak Tanrı’ya sunacağım bir hediyedir, size değil," dedi ve ardından arkasını dönüp koğuşun en uç tarafındaki yatağına doğru yürüdü.

7

ÇORAPLAR

Fare Ordusu, Savaş Okulu'nun çok ufak bir yüzdesini oluşturuyordu ama olay okula hızla yayıldı. Diğer ordular bu hediye işine bir şaka olarak başladılar. Birisi yemeğinden artanları bir başkasının tepsisine bırakıp, "Buyur Noel Babadan sana" diyordu ve herkes gülüyordu.

Ama şaka olsa bile neticede bir hediyeydi, öyle değil mi? Birkaç gün içinde Noel Baba okulun her tarafında iş başındaydı.

Hediyeler sadece bunlar da değildi. Birbirlerine çorap veriyorlardı. Kimse bunu kimin başlattığını bilmiyordu ama sonra herkes bir şeylerin içine gizleyip, sıkıştırıp birbirine çorap vermeye başladı. Kimsenin içine bir şey bırakılır umuduyla çorapları bir yere astığı yoktu elbette. Çorapların kendisi hediye olarak veriliyordu.

Çorabı alan kişi de onu giymenin bir yolunu buluyordu, çoraplar kiminin gömlek kolundan görünüyor, kimi cebinden sarkıtıyor, bazısı diğer teki farklı olsa da ayağına giyiyordu. Çorap bir gün kullanılıyor sonra sahibine iade ediliyordu. Sözlerden çok çoraplar konuşuyordu artık: Beni Noel Baba yolladı.

Başta hediye olarak verilebilecek şeyler çorap, şiir, arta kalan yemeklerle sınırlıyken zaman ilerledikçe çeşit arttı. Mesela birilerine ders çalıştırmak, Savaş Odası'nda ihtiyaç duyanlarla idman yapmak, duş almaya gitmiş birinin yatağını toplamak ya da birine video oyunundaki gizli bir seviyeye nasıl atlayabileceğini öğretmek gibi.

Verilen hediye somut bir şey olmasa bile yanına konulan bir çorap hediyeyi somutlaştırıyordu.

Babam haklıydı diye düşünüyordu Zeck. Bu çocukların aileleri bu Noel Baba yalanını onların yüreğine yerleştirmişti ve bu yalan şimdi meyvelerini veriyordu. Hepsi yalancıydı ve Yalanların Babasına saygılarını sunuyorlardı. Babasının sözleri Zeck’in kulaklarında çınlıyordu: "Onların dualarını ağızlarına günahın küllerini saçarak, ateizmin zehriyle ve kanlarındaki plazmaya inançsızlıkla yanıtlayacak." Bu çocuklar inançlı kimseler değillerdi- ne İsa’ya ne de Noel Baba’ya inanıyorlardı. Bir yalana hizmet ettiklerini biliyorlardı. İnsan, şeytan adına hayır işlediğinde bu hayrın günaha dönüştüğünü anlamıyorlardı. Şeytan asla iyi bir iş yapmazdı.

Zeck, Albay Graff’a gitmeyi denedi ama askerlerden biri onu koridorda durdurup, "Savaş Okulunun kumandanı ile görüşmek için randevun var mı?" diye sordu.

"Hayır, efendim," dedi Zeck.

"O zaman ne söylemek istiyorsan gidip danışmanına söyleyeceksin ya da öğretmenlerden birine."

Öğretmenlerden yardım alamayacağını biliyordu. Zaten sadece bir kaçının konuşmak için vakti vardı. Onlar da sorunun derslerle ilgili olup olmadığını sorar, eğer değilse git başkasıyla konuş derlerdi. Bu yerde İsa’nın sözleri uzun zamandır hoş karşılanmıyordu.

Danışman onu dinledi- en azından Zeck konuşurken yerinde oturmaya devam etti. Ama Zeck bir sonuç alamadı.

"Yani bana diyorsun ki diğer çocuklar birbirlerine karşı nazik davranıyor ve benim de buna bir son vermem gerekiyor."

"Bunu Noel Baba adına yapıyorlar."

"Sana Noel Baba adına tam olarak ne yapıldı?"

"Bana kişisel olarak yapılan bir şey yok ama-"

"O zaman birbirlerine nazik davrandıkları ama sana öyle davranmadıkları için şikayet ediyorsun?"

"Bunu Noel Baba-"

"Anladım, Noel Baba. Sen Noel Baba’ya inanıyor musun, Zeck?"

"Ne demek istiyorsunuz?"

"Noel Baba’ya inanıyor musun? Sence gerçekten hediye getiren kırmızı kıyafetli, tombul, şen şakrak bir adam var mı?"

"Hayır."

"Yani Noel Baba senin dininin bir parçası değil."

"Tam olarak bundan bahsediyorum. Noel Baba onların dininin bir parçası."

"Onlarla konuştum. Bunun dinle bir ilgisi olmadığını söylüyorlar. Noel Baba’nın dünyanın pek çok yerinde rastlanan kültürel bir figür olduğunu ileri sürüyorlar."

Zeck "Noel Baba, Noel’in bir parçası," diye ısrar etmeye devam etti.

"Ve sen Noel’e inanmıyorsun?"

"Çoğu insanın kutladığı biçimde değil."

"Sen neye inanıyorsun?"

"Ben İsa’nın Aralık Ayında doğduğuna bile inanmıyorum, o sadece dünyanın Kurtarıcısı olmak için doğdu."

"Noel Baba yok."

"Hayır."

"Yani Noel Baba, Noel’in bir parçası değil."

"Elbette ki Noel’in bir parçası, çoğu insan için öyle."

"Sadece senin için öyle değil."

Zeck evet anlamında başını salladı.

"Tamam, bunu üstlerimle konuşacağım. Benim ne düşündüğümü bilmek ister misin? Muhtemelen bana bunun geçici bir moda olduğunu, bir süre sonra unutulup gideceğini söyleyecekler. Sabırlı ol. Sabırlı olmak senin dinine aykırı değil, değil mi?"

"Alaycı tavrınızı üzerime alınmıyorum."

"Alaycı davranmıyordum."

Zeck, "Sizin de Yalanların Babasının evlatlarından biri olduğunuzu açıkça görebiliyorum," dedi ve yerinden kalktı.

Danışman "Üstüne alınmadığına sevindim,"diye bağırdı arkasından.

Başvurabileceği bir yetkili olmadığı ortadaydı.

Bunun üzerine Zeck birkaç Arap öğrenciyle konuştu, onlara yönetimin Hıristiyan bir geleneğin açık açık devam ettirilmesine göz yumduğunu anlattı. İlk başta hepsi aynı teraneyi tekrar ettiler: "İslam dinler arası çekişmeyi onaylamaz. Yaptıkları şey bizi ilgilendirmez."

Ama Zeck nihayet Arı Ordusundan Ahmed adlı Pakistanlı bir çocuğu harekete geçirmeyi başardı. Ahmed aslında ona olumlu bir şey söylemedi. Hatta anlattıklarıyla ilgilenmiyormuş gibi bir tavrı vardı, düşmanca davrandığı bile söylenebilirdi. Ama Zeck onun damarına bastığının farkındaydı. “Diyorlar ki Noel Baba’nın dinle bir ilgisi yokmuş, ulusal bir figürmüş. Ama senin ülkende, ikisi arasında bir fark var mı? Muhammed-"

Ahmed elini kaldırıp, onu susturdu. “Peygamberin adını ağzına almak sana düşmez."

"Elbette ki Peygamberi Noel Baba ile kıyaslamıyorum," dedi Zeck. Gerçi Zeck babasının Muhammed için "Şeytanın peygamber taklidi yapması için yolladığı biri, "dediğini anımsıyordu, yani aslında Noel Baba ve Muhammed birbirine paralel şeylerdi.

"Yeterince konuştun," dedi Ahmed. "Senle işim kalmadı artık."

Zeck, Ahmed’in Savaş Okulu'nda saygı duyulan biri olduğunu biliyordu. Bu çocukların geldikleri ülkeler güçsüz ülkelerdi o nedenle de dini ayrıcalık talep etmeye bile kalkışmamışlardı ama şimdi Hıristiyanlara ayrıcalık tanındığını öğrendiklerinde kim bilir ne yaparlardı? Pakistan Müslüman bir ülkeydi ve onlarda ulusal ve dinsel diye bir ayrım yoktu.

Ahmed’in işleri organize etmesi iki gün sürdü, bunun temel sebebi de ibadet saatlerini belirlemenin bulundukları yerde pek de mümkün olmamasıydı. Mekke’de saatin kaç olduğunu bile öğrenemiyorlardı ki ibadet saatlerini ona göre ayarlasınlar.

Neticede anlaşılan Ahmed ve diğer Müslüman öğrenciler ders saatleri dışında namaz kılmaya karar vermişlerdi. Kahvaltı saatinde işe koyuldular. Başta sayıları yarım düzineden fazla değildi, Mekke'ye doğru bakmaları mümkün olmadığı için, yönlerini güneşle yüz yüze olan iskele tarafına çevirip, secde ettiler. Yaptıkları şey diğer Müslüman öğrencilerin de dikkatini çekmişti, önce bir kaçı, ardından daha fazlası onlara katılmaya başladı. Zeck masaya oturmuş Fare Ordusu'ndaki sözde üstleriyle birlikte hiç konuşmadan kahvaltısını yapıyordu. Fark etmemiş ya da umurunda değilmiş gibi davranıyordu ama durumdan epeyce memnundu. Çünkü Dink tüm bunların ne anlama geldiğini hemen kavramıştı. Bu ibadet işi Dink’in Noel Baba kampanyasına Müslümanların verdiği yanıttı. Albayın bunu kesinlikle göz ardı etmeyeceğini biliyordu.

Dink yanında oturan Flip’e "Belki de iyi bir şey yapıyorlar," dedi.

Zeck bunun iyi bir şey olmadığını biliyordu. Müslümanlar yıllar önce felaketle sonuçlanan Sünni-Şii Savaşı’nın ardından terörizmi bırakmış, hatta İsrail ile uzlaşmaya gidip, ekonomi ilişkileri kurmuşlardı. Ama herkes Müslüman dünyanın aslında ne denli küskün olduğunu biliyordu. Müslümanların çoğu Hegemonya’nın kendilerine adil davranmadığını düşünüyordu. İmamların ve Ayetullahların laik bir Hegemonya değil, bir Halifenin liderliğinde birleşen bir dünya istediklerini herkes biliyordu. "Şeriatla yaşarsak, Tanrı bizi bu canavarlardan korur. Tanrı bir uyarı gönderdiğinde aklımızı başımıza alıp, onu dinlememiz gerekir. Oysa biz aksini yapıyoruz ve Tanrı kendisine isyan edenleri korumaz," diyor, bu düşüncelerini seslendirmekten çekinmiyorlardı.

Bu, Zeck’in anlayabildiği bir dildi. Dini anlamdaki hezeyanlarını bir kenara bırakacak olursak, inançlarından gelen bir cesaretleri vardı. Düşündüklerini ifade etmekten korkmuyorlardı. İnsanları kendilerini dinlemeye mecbur bırakacak kadar da kalabalıklardı. Uzun zamandır Zeck’i dinliyormuş gibi yapma zahmetine bile katlanmayanlar, onları duymak zorunda kalacaktı.

Bir sonraki ibadet öğlen yemeğinden sonraydı. Müslümanlar durumdan birbirlerine bahsetmişlerdi ve ibadet etme niyetindeki herkes yemekhanede toplanmıştı. Zeck aynı şeyin kahvaltı esnasında Müslüman komutanların yemekhanesinde de yaşandığını duymuştu ama şimdi Müslüman komutanların çoğu askerlerle birlikte ibadet etmek için ana yemekhaneye inmişti.

Albay Graff ibadet saatinden önce yemekhaneye indi.

"Savaş Okulu'nda dini ibadet yasaktır," dedi yüksek sesle. "Müslümanların günlük ibadetlerini yapmaları söz konusu değildir. Herkese açık alanda ibadet etmekte ısrar eden Müslüman öğrenciler disipline verilecek, bu ibadette yer alan komutanların ve tabur liderlerinin rütbesi daimi olarak geri alınacaktır."

Graff tam arkasını dönüp çıkmak üzereydi ki Ahmed bağırarak, "Ya Noel Baba ne olacak?" dedi.

Graff, "Benim bildiğim kadarıyla Noel Baba ile ilişkili dini bir ritüel yok, ayrıca Savaş Okulu'nda Noel Baba’yı gören de yok."

"Çifte standart!" diye bağırdı Ahmed ve birkaç kişi daha onun ardından aynı şeyi söyledi.

Graff onu duymazdan gelip, yemekhaneden çıktı.

Graff çıktıktan sonra iki düzine piyade içeri girip, beklemeye başladı.

İbadet saati geldiğinde Ahmed ve birkaç kişi daha secde ettiler. Askerler hemen gelip, onları kelepçeledi. Donanma teğmeni etrafa baktı ve "Başka var mı?" diye sordu.

Bir asker daha secde ediyordu, onu da hemen kelepçelediler. Onları savunan başka kimse olmadı. Tutuklanan beş Müslüman yemekhaneden çıkarıldı. Askerler çok sert davranmadılar ama yumuşak davrandıkları da söylenemezdi.

Zeck yeniden yemeğine döndü.

"Mutlu oldun, değil mi?" diye fısıldadı Dink.

Zeck ona ifadesiz bir suratla baktı.

"Bunu sen yaptın,"dedi Dink. Sesi yumuşaktı.

"Ben Hıristiyan'ım. Müslümanlara ne zaman ibadet edeceklerini ben söylemiyorum." Zeck sustuğu anda söylediklerine pişman olmuştu. Sessizliğini hiç bozmaması gerekiyordu.

"Sen iyi bir yalancı değilsin, Zeck,"dedi Dink. Artık yüksek sesle konuşuyordu ve masada oturan herkes onu duyabiliyordu. "Beni yanlış anlama, bence bu senin en iyi özelliklerinden biri- gerçeği söylemeye alışmışsın o yüzden de yalan söyleyemiyorsun."

"Ben yalan söylemem," dedi Zeck.

"Söylediklerinin doğru olduğuna eminim. Müslüman arkadaşlarımız hangi saatte ibadet edeceklerini elbette sana danışmamışlardır. Ama bunun senin marifetin olduğunu söylediğimde acınası bir yalan söyledin. Hile yapıp işin içinden sıyrılmaya kalkıştın. Eğer bu işle bir alakan olmasaydı, hile yapmana da gerek kalmazdı. Gizleyecek bir şeyleri olan biri gibi konuştun."

Zeck hiçbir şey söylemedi.

"Sanıyorsun ki bu yaptıkların Savaş Okulu'ndan kurtulmanı sağlayacak. Hatta belki tüm bunların Savaş Okulu'nu böleceğini, çabalarımızı boşa çıkaracağını sanıyorsun- ki bu seni belli bir açıdan vatan haini, ya da Hıristiyan bakış açısından bakarsak bir kahraman yapar. Ama bu savaşı durduramayacaksın, uzun vadede Savaş Okulu'na hiçbir zarar veremeyeceksin. Gerçekte bu yaptıklarınla neyi başardığını söyleyeyim mi? Gün gelecek bu savaş bitecek. Eğer kazanırsak hepimiz eve döneceğiz. Bu okuldaki çocuklar bizim neslimizin en parlak askeri dehaları. Ülkelerinde birer yönetici olacaklar. Ahmed bir gün Pakistan’a dönecek ve senin sayende Müslüman olmayanlarla birlikte barış içinde yaşama fikrinden nefret edecek. Bir başka deyişle otuz, kırk sene sonra çıkacak bir savaşın tohumlarını attın.

"Belki de on," dedi Wiggin.

"On sene sonra Ahmed pek de yaşlanmış olmayacak," dedi Flip gülerek.

Zeck bu yaptığının Yeryüzünde nasıl bir sonuç doğuracağını hiç düşünmemişti. Ama Dink ne biliyordu ki sanki? Geleceği tahmin edemezdi. "Noel Baba işini başlatan ben değildim," dedi Zeck, Dink’in bakışlarından sakınmadan.

"Hayır, sen değildin. Sen sadece iki Hollandalı çocuk arasındaki özel bir şakayı yetkililere bildirerek, yaygara kopardın."

"Yaygara koparan sensin," dedi Zeck. "Sen bunu büyük bir olaya çevirdin. Sen!"

Dink iç geçirdi. "Evet, ben yaptım," deyip, masadan kalktı.

Diğerleri de onla beraber kalktılar.

Zeck de kalktı.

İki el omuzlarına bastırarak ona engel oldu. Bunlar Fare Ordusu'ndan iki çocuğun elleriydi. Sert davranmamışlardı. Sadece kararlıydılar. "Bir süre burada kal," dediler. "Sen bizden biri değilsin. Bizle gelmiyorsun."

8

BARIŞ

Noel Baba işi bitmişti. Dink bu işin artık kendi kontrolünde olmadığını düşünüyordu- durum onu aşmıştı. Ama Müslüman çocukların tutuklanmasıyla birlikte iş oyun olmaktan çıkmıştı. Sonuçlar ciddiydi ve Zeck’in de dediği gibi işin bu noktaya gelmesi kendisinin hatasıydı.

Dink tüm arkadaşlarından birbirlerine çorap verme işine son vermelerini istedi. Noel Baba ile ilişkili hiçbir şey yapmamalarını rica etti.

Ve bir gün içerisinde tüm hareket durdu.

Dink bu şekilde olayın son bulacağını düşünüyordu.

Ama son bulmadı. Zeck’in yüzünden.

Elbette Zeck’in doğrudan yaptığı bir şey yüzünden değil. Zeck aynı Zeck'ti, hiç değişmemişti. Oyunda boş boş uçup, gereksiz yer işgal etmeye devam ediyordu. Derslere giriyor, ödevlerini yapıyor, projelerini teslim ediyordu.

Ve herkes onu yok sayıyordu. Bunu hep yapmışlardı aslında ama bu seferki başkaydı.

Önceden onu hoşgörülü, hatta istemeyerek de olsa saygı duyarak yok sayıyorlardı: Zeck budalanın tekiydi ama en azından tutarlıydı.

Ama artık kasten yok sayılıyordu. Onunla dalga geçme zahmetine bile girmiyorlardı. Yokmuş gibi davranıyorlardı. Konuşmaya çalıştığında arkalarını dönüyorlardı. Dink olanları görüyor ve kendini kötü hissediyordu. Ama bu olanların sebebi Zeck'ti. Farklı olduğun için grubun dışında kalmak, aykırı olmak başka bir şeydir, sırf kendi bencilce sebeplerin için diğer insanların başını belaya sokmak ise başka şey. Zeck’in “burada din yok," kuralına aldırış ettiği filan yoktu, zaten bu kuralı sürekli ihlal ediyordu. Dink’in Flip’e verdiği Sinterklaas hediyesini sırf sorun çıkarmak için kullanmıştı.

Ben de çocukça davrandım diye düşünüyordu Dink. Ama ben ne zaman durmam gerektiğini biliyordum. O bilmiyordu.

Benim hatam değil.

Yine de Dink kendini onu gözlemlemekten alıkoyamıyordu. Sadece bakışlar. Sadece.. .bir iki şey. Gruba sadakat kuramı üzerine çalışırken primatların davranışları ile ilgili birkaç şey okumuştu. Şempanze ve babunların sürüden ayrı bırakıldıklarında nasıl davrandıklarını biliyordu. Depresyona giriyorlardı. Kendilerine zarar vermeye başlıyorlardı. Zeck önceden kendini diğerlerinden soyutlamaya çabalıyordu. Şimdiyse diğerleri onu tamamen soyutlamışlardı ve Zeck’in çabalayacağı bir şey de kalmamıştı.

Bitkin görünüyordu. Bir tarafa doğru yürüyor sonra öylece duruyordu. Sonra başka bir yöne yürümeye başlıyordu. Çok fazla yemek yemiyordu. Durumunun iyiye gitmediği ortadaydı.

Ve Dink’in çok iyi bildiği bir şey varsa o da danışmanların ve öğretmenlerin gerçekten sorun yaşayan bir çocuğa zerre kadar faydalarının dokunmadığıydı. Onların kendi gündemleri vardı- ve tüm çocukların da bu gündeme uygun davranmasını istiyorlardı. Çocuk farklı bir davranış sergilerse, ilgilerini yitiriyorlardı. Aynen Dink ile de artık ilgilenmedikleri gibi. Zeck gidip onlardan yardım istese bile yardım etmeyeceklerdi. Zaten Zeck de böyle bir şey istemezdi.

Dink bir işe yaramayacağını bilse de yine de denemeye karar verdi. Graff’a gidip, Zeck’in nasıl bir durumda olduğunu anlatmaya çalıştı.

"İlginç hikâye," dedi Graff. "Yani onu dışladıklarını düşünüyorsun."

"Öyle olduğunu biliyorum."

"Ama sen dışlamıyorsun?"

"Bir iki kez konuşmaya çalıştım ama beni duymazdan geliyor."

"Yani o da seni dışlıyor."

"İyi de geriye kalan herkes de onu dışlıyor."

"Dink," dedi Graff, "ego te absolvo."

"Siz ne sanıyorsunuz bilmem ama bu söylediğiniz Felemenkçe değil," dedi Dink.

"Latince. Katoliklerin günah çıkarma metninden. Senin günahlarını bağışlıyorum."

"Ben Katolik değilim."

"Ben de rahip değilim."

"Sizin kimsenin günahlarını bağışlama gücünüz yok."

"Ama denemeye değerdi. Hadi Dink, koğuşuna dön. Zeck senin sorunun değil."

"Onu neden eve yollamıyorsunuz?" diye sordu Dink. "Bu orduda bir yere geleceği filan yok. O bir Hıristiyan, bir asker değil. Neden eve gidip, bir Hıristiyan olarak yaşamasına izin vermiyorsunuz?"

Graff arkasına yaslandı.

"Tamam, ne diyeceğinizi biliyorum," dedi Dink.

"Öyle mi?"

"Herkesin her zaman söylediği şeyi söyleyeceksiniz: Eğer ona izin verirsem, o zaman herkese izin vermem gerekir."

"Gerçekten mi?"

"Eğer Zeck itaatsizliği yüzünden eve gönderilirse, kısa sürede diğer çocuklar da itaatsizliğe başlar ki eve dönebilsinler."

"Sen de onlar gibi davranır mıydın?"

"Bence sizin okulunuz zaman kaybından başka bir şey değil," dedi Dink. "Ama ben savaşa inanıyorum. Ben pasifist değilim. Ben sadece beceriksizliğe karşıyım."

"Ama biliyor musun benim argümanım bu olmayacaktı," dedi Dink. "Eğer eve geri dönebilmenin tek yolu Zeck gibi davranmak ve onun gördüğü muameleye maruz kalmaksa, bu okulda bunu yapabilecek bir tek çocuk daha olmadığını söyleyebilirim."

"Bunu bilemezsiniz."

"Ama biliyorum," dedi Graff. "Hatırlarsan hepiniz testlerden geçirilip, gözlemlendiniz. Testler sadece mantık, hafıza, mekânsal ilişkiler, sözlü beceri ile ilgili değildi. Karakter özelliklerinize de bakıldı: Çabuk karar alma becerisi, büyük resmi görebilme, diğer insanlarla iyi ilişkiler kurabilme gibi."

"Peki bu durumda Zeck nasıl oldu da bu okula alındı?"

"Zeck insanlarla iyi anlaşma konusunda oldukça başarılı," dedi Dink. "Canı istediğinde tabi."

Dink buna inanmamıştı.

"Zeck megalomanyak sosyopatlarla başa çıkıp, onların diğer insanlara zarar vermesini engelleyebilecek kapasitede. Barışı sağlamak onda doğal bir yetenek, Dink. En iyi özelliği bu."

"Bu tam bir saçmalık," dedi Dink. "Daha en başında herkes ondan nefret etti."

"Çünkü böyle olmasını istiyordu. Ve şu anda tam olarak istediği noktaya varıyor, senin buraya gelip, bu konuşmayı yapman da dahil olmak üzere her şey onun istediği gibi yürüyor."

"Öyle olduğunu sanmıyorum," dedi Dink.

"Çünkü sana anlatıp anlatmamak konusunda karara varamadığım şeyi bilmiyorsun."

"O zaman anlatın."

"Hayır," dedi Graff. "Ketum tarafım tartışmadan galip çıktı. O nedenle anlatmayacağım."

Graff’ın onun yalvarmasını beklediği ortadaydı, Dink’in de bu oyuna gelmeye hiç niyeti yoktu. Onun yerine Graff’ın Zeck’in yeteneklerine dair anlattıklarını düşünmeye başlamıştı. Zeck bir şekilde onunla oyun oynuyor olabilir miydi? Onunla ve geriye kalan herkesle?

"Neden?" diye sordu Dink. "Neden kasıtlı olarak herkesi kendinden uzaklaştırsın ki?"

"Çünkü ondan yeterince nefret etmiyordunuz. İşi öyle bir noktaya getirmesi gerekiyordu ki pes edip, onu eve yollayalım."

"Bana kalırsa onu fazla abartmışsınız. Ne olacağını bilmiyordu bile."

"Planının bilinçli olduğunu söylemedim ki. Sadece eve gitmek istiyor. Eve gitmesi gerektiğine inanıyor."

"Neden?"

"Sana söyleyemem."

"Neden söyleyemiyorsunuz?"

"Çünkü sana güvenemem."

"Eğer ben ağzımdan tek kelime çıkmaz diyorsam çıkmayacaktır."

"Senin sır saklamada iyi olduğunu zaten biliyorum, sana güvenmediğim konu o değil. Yapılması gereken bir iş var ve bu işi senin yapabileceğini sanmıyorum."

"Ne işiymiş bu?"

"Zeck Morgan’ı iyileştirmek."

"Denedim. Beni yanına yaklaştırmıyor."

"Biliyorum," dedi Graff. "Dolayısıyla öğrenmek istediğin o şeyi başkasına söyleyeceğim. O da iyi sır saklayan biri, aynı zamanda Zeck’i iyileştirebilecek biri."

Dink birkaç dakika düşündü ve "Ender Wiggin," dedi.

"Senin adayın o mu?" diye sordu Graff.

"Hayır,"dedi Dink. "Sizin adayınız o. Onun her şeyi yapabileceğini düşünüyorsunuz."

Graff’ın suratında hafif bir Mona Lisa gülümsemesi belirdi, tabii Mona Lisa’yı tıknaz bir albay olarak hayal edebilirseniz.

"Umarım halledebilir,"dedi Dink. "Onu size göndereyim mi?"

"Bahse girerim Ender’ın bana gelmesine gerek kalmayacak," dedi Graff.

"Söylemeye gerek kalmadan halledecek yani."

"Ender Wiggin her zaman davrandığı gibi davranacak ve o esnada Zeck'ten öğrenmesi gerekenleri öğrenecek."

"İyi de Wiggin de Zeck ile konuşmuyor."

"Onu Zeck ile konuşurken görmedim demek istiyorsun herhalde."

"Evet, öyle demek istedim."

"Ona biraz zaman ver," dedi Graff.

Dink sandalyesinden kalktı.

"Sana çıkabileceğini söylemedim asker."

Dink durup, selam verdi. "Ofisinizden çıkıp, koğuşuma dönmek ve kendimi bok gibi hissetmeye devam etmek istiyorum, efendim."

"Reddedildi," dedi Graff. "Tabi nasıl istiyorsan öyle hissetmeye devam edebilirsin, o beni ilgilendirmez. Ama Zeck için yapmaya çalıştıkların gözümden kaçmadı."

"Buraya övgü almak için gelmedim."

"Zaten seni öven de yok. Sadece karakterine dair fikrim olumlu. Benden olumlu görüş almak zordur ama bir kez de alınca da geri vermek zordur. Yani bu yükü bir süre sırtında taşıyacaksın. Bunla yaşamayı öğren. Şimdi git buradan asker."

9

WİGGİN

Zeck, Wiggin ile asansör boşluklarından birinde karşılaştı. Öğrenciler tarafından pek kullanılan bir yer değildi burası-kullanırsa öğretmenler kullanırdı. Zeck de bu nedenle burayı kullanıyordu. Daha yoğun olan asansörlerin önünde kuyrukta dakikalarca bekliyor ama nedense sıra bir türlü kendisine gelmiyordu. Bu çok da sorun değildi ama yemek zamanlarında daha çok çeşidi ve sıcak bir yemeği kaçırıp, soğuk yemeğe razı olmak anlamına geliyordu.

O sırada Wiggin’i gördü, sırtını duvara yaslamış yerde oturuyordu ve sol bacağına sıkıca sarılmıştı, belli ki canı yanıyordu.

Zeck önünden yürüyüp geçecekti. Neticede bu çocukların hiç birine bir borcu yoktu ama sonra aklına sakat adamı görünce duran merhametli kişiyle- onu gördüklerinde durmayan rahibin ve Yahudi’nin hikâyesi geldi.

"Bir sorun mu var?" diye sordu.

"Bir şeyler düşünüyordum, dalgınlıktan nereye bastığıma dikkat etmemişim," dedi Wiggin, dişlerini sıkıyordu.

"İncindi mi?"

"Burktum."

"Şişmiş mi?"

"Bilmiyorum," dedi Wiggin, "Hareket ettirince acıyor."

"Öbür bacağını da uzat, iki bileğine de bakayım."

Wiggin onun dediğini yaptı. Zeck onun çoraplarını ve ayakkabılarını çıkardı. İki bileğin durumu da aynıydı, "Şişlik yok," dedi.

"Güzel," dedi Wiggin. "Demek ki ciddi bir şeyim yok." Elini uzatıp, Zeck’in kolundan tuttu ve ayağa kalkmaya çalıştı.

"İtfaiye direği değilim ben," dedi Zeck. "Kolumu bırak da kaldırayım seni."

"Tabii ya pardon," dedi Wiggin.

Wiggin ayağa kalktı ve topallayarak yürümeye başladı. Bir taraftan da canı yanıyormuş gibi "of of of," diye sesler çıkarıyordu. Sonra Zeck’e bakıp, belli belirsiz gülümsedi ve "Teşekkürler," dedi.

"Teşekküre gerek yok," dedi Zeck. "Ne hakkında konuşmak istiyordun?"

Wiggin bu kez samimi bir biçimde gülümsedi ve biraz önce yaşananları sırf Zeck ile konuşma fırsatı yakalamak için sahnelediğini inkâr etmeden "Bilmiyorum," dedi. "Tek bildiğim planın her neyse ya gayet iyi yürüyor ya da hiçbir işe yaramıyor."

"Benim planım yok," dedi Zeck. "Sadece eve gitmek istiyorum."

"Hepimiz eve gitmek istiyoruz," dedi Wiggin. "Ama istediğimiz başka şeyler de var. Onur! Zafer! Güç bir şeyi başarmak. Sense bedeli ne olursa olsun buradan gitmekten başka bir şey istemiyorsun."

"Aynen öyle."

"Neden peki? Bana evini özlediğini söyleme. Hepimiz ilk birkaç gece anneciğim, babacığım diye ağladık, sonra da sustuk. Burada bu duygunun üstesinden soğukkanlılıkla gelecek birisi varsa, o da sensin."

"Şimdi de danışmanım mı oldun? Boşversene Wiggin."

"Neyden korkuyorsun?" diye sordu Wiggin.

"Hiçbir şeyden."

"Saçmalık," dedi Wiggin.

"Şimdi sana içimi dökmem mi gerekiyor? Bana neden korkuyorsun diye sordun, bu da senin sezgileri kuvvetli biri olduğun anlamına geliyor ve ben de kalkıp sana derinlerde yatan korkularımı anlatacağım, böylece kendimi daha iyi hissedeceğim, sonra ömür boyu dost olacağız ve ben de sen memnun olasın diye iyi bir asker olacağım, öyle mi?"

"Yemek yemiyorsun," dedi Wiggin. "İnsan senin yaşadığın gibi bir izolasyonun içinde yaşayamaz. Bana sorarsan öleceksin. Bedenin ölmese bile ruhun ölecek."

"Çok iyi bildiğin bir şeyi yinelediğim için kusura bakma ama sen ruhlara inanmıyorsun."

"Sen de kusura bakma ama benim neye inanıp neye inanmadığım hakkında en ufak bir bilgin yok. Benim ailem de dine inanır."

"Ailenin dine inanması senin neye inandığın konusunda hiçbir şeye açıklama getirmez."

"İyi de burada dine inanan çocukların hepsi dine inanan ailelerden geliyor. Hadi ama, bizi buraya kaç yaşındayken getiriyorlar? Altı? Yedi?"

"Bildiğim kadarıyla sen beş yaşındayken gelmişsin."

"Ve artık iyice büyüdük. Sekiz yaşında mısın sen?"

"Dokuz olmak üzereyim."

"Ama bizler yaşımıza göre epeyce olgunuz."

"Zekâ yaşımız normal yaşımızın çok üstünde olduğu için getirdiler bizi buraya."

"Benim annem ve babam dine inanır," dedi Wiggin. "Maalesef aynı dine inanmıyorlar, bu da biraz sorun yarattı. Mesela annem bebekken vaftiz olmaya inanmıyor ama babam inanıyor. Bu yüzden de babam vaftiz olduğumu annemse olmadığımı düşünüyor."

Zeck bu duydukları karşısında yüzünü buruşturdu ve "İki insan aynı inanca sahip değilse evlilikleri güçlü olmaz mı?" dedi.

"Bizimkiler ellerinden geleni yapıyor," dedi Wiggin. "Ayrıca bahse girerim sizinkiler de her konuda anlaşamıyorlardır."

Zeck omuz silkti.

"Bahse girerim konu sen olduğunda bile fikirleri birbirinden farklıdır."

Zeck başka tarafa bakarak, "Bu seni ilgilendirmez," dedi.

"Bahse girerim annen uzaya gittiğin için mutlu. Babandan uzaklaştığın için mutlu. Yani din konusunda bu kadar farklı düşünüyorlar işte."

Zeck yeniden ona döndü, yüzünden öfke vardı. "O hilekârlar benim hakkımda ne anlattılar sana?"

"Kimse bana bir şey anlatmadı," dedi Wiggin. "Sen kendin anlattın. Daha Fare Ordusuna geldiğin ilk gün 'babam şunu der, babam bunu der,' deyip duruyordun."

"Sen Fare Ordusu'na yeni katıldın."

"İnsanlar sadece kendi taburlarında değil, her yerde konuşuyorlar. Ve ben de dinliyorum. Hep babandan bahsediyormuşsun, sanki baban bir tür peygamber filanmış gibi. Ve ben de iddiaya girerim ki annesi, bu çocuk artık babasından etkilenmeyeceği için mutludur diye düşündüm."

"Annem babama saygı duymamı istiyor."

"Annen sadece babanla birlikte yaşamanı istemiyor. Baban seni dövüyordu, öyle değil mi?"

Zeck Wiggin’i sertçe itti. Bunu yapmayı aklından bile geçirmemişti ama işte eli sanki ondan bağımsızmış gibi Wiggin’i itmişti.

"Hadi ama," dedi Wiggin. "Öfkelenme. Çocuklar izleri görmüş. Ben de gördüm."

"Beni arındırmak için yapıyordu. Senin gibi bir paganın bunu anlaması imkansız."

"Neyden arındırıyordu?" diye sordu Wiggin. "Sen muhteşem çocuk değil miydin?"

"Graff sana benim hakkımda bilgi veriyor, değil mi! Bu kurallara aykırı!"

"Hadi, Zeck. Ben seni tanıyorum. Bir şeyin doğru olduğuna karar verdiysen, bedeli ne olursa olsun onu yaparsın. Babana inanıyorsun. Ne derse yaparsın. O zaman nasıl bir yanlış yapmış olabilirsin ki bu kadar arındırılman gerekiyordu?"

Zeck yanıt vermedi. Dinlemeyi reddetti. Zihnini başka yerlere doğru uzaklaştırdı. Zihni, babası kendisini arındırdığında nereye gidiyorsa yine oraya gitmişti. Böylece bağırmayacaktı. Hiçbir şey hissetmeyecekti.

"Evet, işte başladık," dedi Wiggin. "Baban seni bu hale getirmiş işte. Gerçekde burada olmayan Zeck. Var olmayan Zeck."

Zeck onu duymadan duyuyordu.

"Ve senin de bu yüzden eve gitmen gerekiyor," dedi Wiggin. "Çünkü sen orada olmazsan, arındırmak için başkasını bulması gerekecek, öyle değil mi? Erkek kardeşin var mı? Kız kardeşin? Ya da sizin cemaatten başka biri? Ah, bir dakika, biliyorum. Annen var, öyle değil mi? Sence baban bu kez de anneni mi arındırmaya kalkışacak?"

Zeck aslında Wiggin’i duymuyordu ama yine de söyledikleri bir şekilde aklına girmiş olmalıydı ki annesini düşünmeye başlamıştı. Üstelik özellikle onun söylediği bir şeyi düşünmeye başlamıştı: "Şeytan iyi lütuflarda bulunmaz. O yüzden senin yeteneğin Tanrı'dan geliyor."

Ve sonra babasının sözleri geldi aklına: "Sana bir şey şeytandan geliyorken onun Tanrı'dan geldiğini söyleyecek olanlar vardır."

Zeck ona bunun sebebini sormuştu.

"Onlar kendi arzuları tarafından kandırılmıştır," demişti babası. "Dünya daha iyi bir yer olsun isterler o yüzden de kirlenmiş şeyleri saf gibi gösterirler, böylece onlardan korkmalarına gerek kalmaz."

Annesinin söylediklerini babasına söyleyemezdi çünkü annesinin yaptığı son derece kirli bir şeydi. Babası bunu bilmemeliydi.

Eğer annemi kırbaçlarsa onu öldürürüm!

Bu düşünceyle birlikte o denli sarsıldı ki derin bir nefes alıp, duvara tutundu.

Eğer annemi kırbaçlarsa onu öldürürüm!

Wiggin hâlâ konuşuyordu. "Zeck, sorun ne?" Wiggin onun koluna dokundu.

Zeck kendini engelleyemedi. Kolunu sertçe çekti ama bu kadarı ile de yetinmedi. Sağ bacağıyla Wiggin’e sert bir tekme attı. Wiggin duvara çarptı, sonra da yere düştü. Çaresiz görünüyordu. Zeck ona o kadar öfkelenmişti ki kendini tutamamıştı işte. Haftalardır herkesten soyutlanarak yaşadığı içindi bu. Annesi için duyduğu endişeden. Annesi temiz değildi. Bundan dolayı ondan nefret etmesi gerekirdi. Ama annesini seviyordu. Bu yüzden kendisi de kötüydü. Bu yüzden arındırılması gerektiğine inanıyordu- annesi gibi temiz olmayan birini sevdiği için.

Zeck, tüm bu öfke ve korkuyla birlikte Wiggin’in üzerine atladı ve göğsünü, karnını yumruklamaya başladı.

"Kes şunu!" diye bağırdı Wiggin, "Ne yaptığını sanıyorsun sen? Beni arındırmaya mı çalışıyorsun?"

Zeck bir an durdu ve kendi ellerine baktı. Wiggin’in ana rahmindeki pozisyonunu almış, orada çaresizce yatan bedeni onu iyice öfkelendirdi. Bunun ne olduğunu derslerde öğretmişlerdi. Bu kan arzusuydu. Bu askeri ele geçiren ve onu kendi gücünün ötesine taşıyan hayvani güdüydü.

Babası da muhtemelen onu arındırırken böyle hissediyordu. Ufacık bir gövde, çaresiz, tamamen onun iradesine teslim olmuş. Avına yönelmesi gereken bir öfke, acı vermesi, derisini parçalayıp, kan akıtması, kurbanının göz yaşlarını görüp, çığlıklarını duyması gereken bir öfke.

Bu öfke karanlık ve kötücüldü. Eğer Şeytan'dan gelen bir şey varsa işte o, bu öfkenin ta kendisiydi.

"Ben senin pasifist olduğunu sanıyordum," dedi Wiggin yumuşak bir sesle.

Zeck’in kulaklarında babasının barış hakkında anlattıkları çınlıyordu. Babası, Tanrı’nın hizmetkârlarının savaşa gitmeyeceklerini söylerdi.

"Kılıçlarınızı saban demirlerinin altında ezin," diye mırıldandı Zeck, babasının her zaman yaptığı gibi Micah ve Isaiah'tan alıntı yapmıştı.

"İncil'den alıntılar," dedi Wiggin, iki büklüm durmuyor, yerde öylece dümdüz yatıyordu artık. Zeck'ten gelebilecek tüm darbelere açıktı. Ama Zeck’in öfkesi dağılıyordu. Zeck ona vurmak istemiyordu. Daha doğrusu ona vurmak istiyordu ama vurmamayı daha çok istiyordu.

"Bir de şunu dene o zaman," dedi Wiggin. "Yeryüzüne barış dağıtmaya geldiğimi düşünmeyin: Ben barış dağıtmaya değil, kılıç dağıtmaya geldim."

"Benle kutsal kitabı tartışmaya kalkışma, tamamını biliyorum," dedi Zeck.

"Ama sadece babanın tercih ettiklerine inanıyorsun. Sence baban neden seni böyle dövdüğü halde İncil'den sadece savaşa duyulan nefretin anlatıldığı ve şiddeti reddeden kısımların geçtiği bölümleri yineliyordu? Sanki kendi kalbine çöreklenen bir şeyi dışarı vurmaya çalışıyor gibi."

"Sen babamı tanımıyorsun," dedi Zeck. Kelimeler ağzından neredeyse hırıltıyla çıkmıştı. Bu çocuğa yine vurabilirdi. Bunu yapabilirdi. Ama yapmayacaktı. En azından bu oğlan sesini keserse ona vurmayacaktı.

"Az önce gördüğüm şeyin ne olduğunu biliyorum," dedi Wiggin. "O öfke. Yumruklarını hiç sakınmadın. Canımı yaktın."

"Üzgünüm," dedi Zeck. "Ama lütfen artık kes sesini."

"Canım yandı diye senden korkacak değilim. Evden ayrıldığım için mutlu olmamın sebeplerinden biri neydi biliyor musun? Çünkü erkek kardeşim beni öldürmekle tehdit ediyordu ve ben bu konuda muhtemelen ciddi olmadığını bilsem de yüreğim bunu bilmiyordu. Korkuyla titriyordum. Çünkü kardeşim canımı yakmaktan keyif alıyordu. Ama senin babanın durumunun aynı olduğunu sanmıyorum. Baban muhtemelen sana yaptığı şeyden nefret ediyordu. Bu yüzden de durmadan barış üzerine vaazlar veriyordu.

"Barış üzerine vaaz veriyordu çünkü İsa da öyle yapmıştı," dedi Zeck. Bunu inanarak, içinden gelerek söylemeye çalıştı ama ağzından dökülen kelimeler istediği kadar içten çıkmadı.

"Tanrı benim gücüm ve destanımdır," dedi Wiggin. "Ve o benim kurtuluşum olacaktır."

"Kutsal Kitap on beşinci bölüm,"dedi Zeck. "Bu Musa. Eski Ahit. Konuyla ilgisi yok."

"O benim Tanrım ve ona bir mesken hazırlayacağım; babamın Tanrısını yücelteceğim."

"Kral James versiyonunu nerden çıkardın şimdi? Bunları sırf benle tartışabilmek için mi ezberledin?"

"Evet," dedi Wiggin. "Bir sonraki satırları biliyorsun zaten."

"Tanrı savaşçıdır," dedi Zeck. "Onun adı Yehovadır."

"Kral James versiyonunda sadece 'Tanrı' diyor," dedi Wiggin.

"Tanrının adlarını yazmaktan çekiniyorlar."

"Tanrı savaşçıdır," dedi Wiggin. "Ama baban vaazlarında bundan bahsetseydi, kan görmeye duyduğu arzuyu, o vahşi öfkesini kontrol altında tutmak için bir nedeni kalmayacaktı. Dolayısıyla İsa ve Musa arasında, Tanrı’nın savaş ve barış konularında nasıl davrandığına dair geçen konuşmadan hiç bahsetmemesi aslında iyi bir şey, öyle değil mi? Seni o kadar seviyordu ki kendisini seni öldürmekten alıkoyacak bir din inşa etmeye uğraşıyordu."

"Aileme bulaşma," dedi Zeck.

"Baban seni seviyordu ama ondan korkmakta haklıydın."

"Beni sana zarar vermek zorunda bırakma," dedi Zeck.

"Senin için endişe etmiyorum. Sen babandan iki kat daha erkeksin. Artık içindeki şiddeti gördüğüne göre, onu kontrol edebilirsin. Sana gerçeği söylüyorum diye bana vuracak değilsin herhalde."

"Söylediğin hiçbir şey doğru değil."

"Zeck," dedi Wiggin," 'O çocuklardan birini inciteceğine, boynuna değirmen taşı bağlayıp kendini denize atsa daha iyidir,'Baban vaazlarında bu ayeti de okuyor muydu?"

Zeck Wiggin’i öldürmek istiyordu. Ayrıca ağlamak istiyordu. Ama ikisini de yapmadı. "Her zaman okuyordu," dedi.

"Sonra da seni alıp dövüyordu."

"Ben temiz değildim."

"Hayır, temiz olmayan babandı."

"Bazı insanlar Şeytan'ı görmek için o kadar uğraşır ki, onu olmadığı zamanlarda bile görür!" diye bağırdı Zeck.

"İncil’de böyle bir şey olduğunu sanmıyorum," dedi Wiggin.

Elbette yoktu. Bu İncil'den değildi. Bunu annesi söylemişti ama bunu Wiggin’e söyleyemezdi.

"Ne dediğini pek anlayamadım," dedi Wiggin. "Şeytan’ı olmadığı bir yerde mi görüyorum? Sanmam. Bana sorarsan ufak bir çocuğu kırbaçlayıp, bunun için çocuğu suçlayan bir adam tam da Şeytan’ı içinde barındıran bir adamdır."

Zeck içindeki ağlama isteğine karşı koyamayacağını hissediyordu. Kelimeler ağzından güçlükle çıktı. "Eve gitmek zorundayım."

"Eve gidip ne yapacaksın?" diye sordu Wiggin. "Baban kontrolü tamamen kaybedip seni öldürünceye kadar babanla annenin arasında mı duracaksın?"

"Gerekirse öyle yaparım!"

"Benim en büyük korkum ne biliyor musun?"

"Senin korkuların umurumda değil," dedi Zeck.

"Kardeşimden ne kadar nefret edersem edeyim, korktuğum şey benim de aynen onun gibi olmam."

"Ben babamdan nefret etmiyorum."

"Ondan korkuyorsun ve korkmalısın da ama bana soracak olursan planın eve gidip, o yaşlı orospu çocuğunu öldürmek."

"Hayır!" diye bağırdı Zeck. İçi yine öfkeyle dolmuştu, kendini tutamıyordu artık ama bu kez en azından yumruklarını Wiggin’e değil, duvara salladı. Böylece tek zarar gören kendisi oldu, elleri, kolları, dirsekleri, sadece kendisi.

"Annene el kaldırmaya kalkışırsa," dedi Wiggin.

"Onu öldürürüm!" diye bağırdı Zeck ve kendini yere atıp, yeri yumruklamaya başladı. Parçalanan ellerinden kan akıyordu ama durmuyordu. Wiggin kalkıp onu bileklerinden tutana kadar da durmadı, bileklerini tuttuğu esnada elinin içine bir şey sıkıştırdı.

"Yeterince kan döktün," dedi Wiggin. "En azından ben öyle düşünüyorum."

"Bundan kimseye bahsetme," diye fısıldadı Zeck.

"Sen yanlış bir şey yapmadın," dedi Wiggin. "Sadece eve gidip, anneni korumak istiyorsun çünkü babanın tehlikeli bir deli olduğunu biliyorsun."

"Aynen benim gibi," dedi Zeck.

"Hayır," dedi Wiggin. "Senin tam tersin. Sen kendini kontrol ettin, ufak bir çocuğa vurmaya devam etmedin. Üstelik çocuk seni provoke ederken. Oysa baban kendisini kontrol edemiyor, sana vurmaya devam ediyordu. Üstelik sen yanlış hiçbir şey yapmamışken. Siz aynı değilsiniz."

"Öfke," dedi Zeck.

"Askerin erdemlerinden biridir," dedi Wiggin. "Öfkeni kendine ya da babana yönelteceğine Böceklere yönelt. Özellikle de bana yöneltme."

"Ben savaşa inanmıyorum."

"Çoğu asker inanmıyor," dedi Wiggin. "Savaşırken ölebilirsin. Ama savaşmak için iyi bir eğitim alırsan, savaş başladığında kazanabilirsin. Sonra evine dönersin ve her şeyin güvende olduğunu görürsün."

"Evde hiçbir şey güvende değil."

"Bahse girerim evde işler yolundadır," dedi Wiggin. "Çünkü sen orada olmadığına göre artık annenin de orda olması için bir neden kalmadı, öyle değil mi? Bana kalırsa artık babanın zırvalıklarına tahammül etmeyecek. Sence de öyle değil mi? O kadar zayıf olamaz. Zayıf biri olsaydı senin gibi güçlü bir çocuk doğuramazdı. Bu güçlü karakterini babandan alıyor olamazsın- zaten kendine bile engel olamadığına göre fazla güçlü biri olamaz. Demek ki gücün annenden geliyor, öyle değil mi? Baban ona el kaldırmaya bile kalkışırsa, onu terk eder. Nasılsa artık orada durup sana göz kulak olması gerekmiyor."

Wiggin’in söyledikleri kadar ses tonu da Zeck’i sakinleştirmişti, yerden kalkıp, oturdu. "Hâlâ öğretmenlerin koşarak koridora gelmesini bekliyorum," dedi.

"Öyle bir şey olacağını sanmam," dedi Wiggin. "Bence neler olup bittiğini gayet iyi biliyorlar- muhtemelen de bir yerde oturmuş izliyorlardır- hatta muhtemelen başka çocukların buraya girmesine de izin vermiyorlardır. Bu işi kendi başımıza halletmemize müsaade edecekler."

"Neyi halledeceğiz?" diye sordu Zeck. "Benim senle bir sorunum yok."

"Seni eve gitmekten alıkoyan herkesle sorunun vardı."

"Buradan hâlâ nefret ediyorum. Buradan çıkmak istiyorum."

"Kulübe hoş geldin," dedi Wiggin. "Bu arada öğlen yemeğini kaçırıyoruz. Sen istediğini yap ama ben yemek yemeye gideceğim."

"Hâlâ topallayarak mı yürümeyi planlıyorsun?"

"Evet," dedi Wiggin. "Sen tekmeledikten sonra rol kesmeye gerek kalmadı."

"Göğsün ne durumda? Kaburganı filan kırmadım değil mi?"

"Amma da abarttın kendini," dedi Wiggin ve asansöre bindi.

Zeck bir süre daha orada oturdu, hiçbir yere, hiçbir şeye bakmıyor sadece az önce olanları düşünüyordu. Bir şeylere karar verip veremediğinden de emin değildi. Savaş Okulu'ndan hâlâ nefret ediyordu. Savaş Okulu'ndaki herkes de ondan nefret ediyordu. Ve artık babasından da nefret ediyor ve onun sahte pasifistliğine inanmıyordu. Wiggin onu babasının bir peygamber olmadığına ikna etmişti. Lanet olsun, Zeck bunu en başından beri biliyordu zaten. Ama babasının tinselliğine inanmak ondan nefret etmenin ve korkmanın önüne geçmek için tek yoldu. Ona tahammül etmenin tek yolu buydu. Artık tahammül etmek zorunda değildi. Wiggin haklıydı. Annesi artık Zeck’e sahip çıkmak zorunda olmadığı için özgürdü.

Hâlâ sıktığı yumruklarını açtı ve Wiggin’in elinin içine ne sıkıştırdığını gördü, bu bir çoraptı, kana bulanmıştı.

10

İNCELİK

Dink, Wiggin’in tepsiyi taşımakta zorlandığını gördü ve ortada tuhaf bir durum olduğunu anladı. Tuhaf olan sadece yemek tepsisini tıka basa doldurmuş olması değildi. Yemeği kimin için aldığı çok önemli değildi- Wiggin’in acı çektiği ortadaydı ve önemli olan da buydu. Dink onun yanındaki sandalyeyi çekip oturdu ve Wiggin gelir gelmez, "Ne oldu?" diye sordu.

"Zeck’e yemek aldım," dedi Wiggin.

"Ben sana ne oldu diye sordum," dedi Dink.

"Ne mi oldu?" diye sordu Wiggin, sesi oldukça masumdu ama Dink’in gözlerine bakan alev alev gözleri ona bu işe karışmamasını söylüyordu.

"Keyfin bilir," dedi Dink. Ardından da masada oturan diğerleriyle konuşmaya başladı ama gözü Wiggin’in üzerindeydi. Wiggin sadece yemeğini yiyor, konuşmuyordu ama nefes alıp verirken zorlandığı belliydi. Göğsünde bir sakatlık vardı belki de. Kaburgası filan mı kırılmıştı? Yok, o kadar ciddi bir şey değildi. Ayrıca yürürken de topallamıştı. Göstermemeye çalışmıştı ama tek ayağına basarak yürümüştü. Ve Zeck’e yemek almıştı. Belki de kavga etmişlerdi. Pasifist ve dahi? Birbirleriyle kavga etsin? Bu aptalca bir fikirdi. İyi de başka ne yaşanmış olabilirdi ki? Wiggin kadar ufak tefek birine, bir pasifistten başka kim saldırabilirdi ki?

Zeck geldiğinden askerlerin çoğu yemeğini bitirip gitmişti. Yemekhane neredeyse kapanmak üzereydi. Wiggin onu görünce, el sallayıp, yanına çağırdı. Göğsündeki ağrıdan dolayı kolunu kaldırmakta bile zorlanıyordu.

Zeck yanına geldi. "Sana da yemek aldım," dedi Wiggin, ve sandalyelerden birini Zeck’in oturması için çekti.

Diğer çocuklar Zeck’in oraya oturması ihtimaline karşı kalkıp, gitmeye hazırlanıyorlardı.

"Hayır, aç değilim," dedi Zeck.

Ağlamış mıydı? Hayır. Elinde ne vardı peki? Elini yumruk yapmış, sımsıkı tutuyordu ama Dink elindeki kanı gördü.

"Sadece sana bir şey vermeye gelmiştim," dedi Zeck.

Elindekini Wiggin’in tepsisinin yanına bıraktı, bu bir çoraptı.

"Kusura bakma ıslak," dedi Zeck. "Yıkamak zorunda kaldım."

"Teşekkürler," dedi Wiggin. "Hadi şimdi otur da yemeğini ye." Zeck nerdeyse onu çekerek sandalyeye oturttu.

Çorap sorunu çözmüştü. Wiggin Zeck’e bir hediye vermişti- bir Noel Baba hediyesi- ve Zeck de hediyeyi kabul etmişti. Wiggin ayağa kalkıp, ellerini Zeck’in omuzlarına koydu ve sırayla Fare Ordusu'nun mensuplarına bakmaya başladı, adeta onlara meydan okuyordu.

Dink kendisi kalkarsa diğerlerinin de kalkacağını biliyordu. Ama kalkmadı, bunun üzerine diğerleri de kaldılar.

"Evet," dedi Dink, "şimdi elimde bir şiir var, berbat bir şiir ama bazen sırf içinizden atabilmek için böyle şeyleri paylaşmak zorundasınızdır."

"Daha yeni yemek yedik," dedi Flip. "Bari sindirene kadar bekleseydin."

"Hayır, bu size iyi gelecek," dedi Dink. "Zaten yedikleriniz bok olmaya başladı, bu da üstüne iyi gider."

Çocuklar gülmeye başlamışlardı böylece Dink de son iki dizeye kafiye bulacak kadar zaman kazanmış oldu.

Nasıl çıkılır Zeck ile başa?

Boynu kırılmadıktan sonra

Ama sakın denemeyin derim

Bu çocuğun inadını iyi bilirim

Şiir gerçekten de kötüydü ama Dink’in Zeck’e bir şans daha verilmesi yönündeki kararını temsil ettiği düşünülecek olursa işe yaramıştı. Wiggin'den çorap, Dink'ten de şiir alan Zeck eski statüsüne kavuşmuştu.

Dink hâlâ ayakta Zeck’in arkasında duran Wiggin’e baktı. Zeck yemeğini iştahla yiyordu artık.

"Mutlu yıllar," dedi Dink sessizce.

Wiggin gülümsedi.